ကျွန်တော်လွတ်ကျခဲ့တဲ့မြို့တော်: March 2012\nhttp://goldenmyanmarparadise.ning.com/ ရွှေမြန်မာဥယျာဉ် ဆိုဒ်လေးမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ အင်တာဗျူးလေးပါ ...\nအကိုရေ မင်္ဂလာပါရှင်..........ခိုင်လေးတို့ ရွှေမြန်မာဥယျာဉ် မိသားစုဆိုဒ်လေးအတွက် အကိုကို အင်တာဗျူးလေး လုပ်ချင်လို့ပါ။\n1. ပထမဦးဆုံး အကို ရဲ့အမည်အရင်းလေးနဲ့မွေးရပ်ဇာတိ.. အကို အ ခုလောလောဆယ် ရှင်သန်နေတဲ့ အကြောင်းအရာလေးကို မိတ်ဆက်ပေးပါဦးနော်...........\nကျွန်တော့်အမည်ရင်းက နေမျိုးကျော်ပါ။ ရန်ကုန်ဇာတိပါပဲ။ အခုလောလောဆယ်တော့ အိုင်စီတီကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ MIDO (Myanmar ICT Development Organization) ဆိုတဲ့ အဖွဲ့လေးတစ်ခုဖွဲ့ပြီး မြန်မာနိုင်ငံတစ်ဝှမ်းမှာ အိုင်စီတီနည်းပညာပြန့်ပွားရေး အတွက် ကြိုးစားဆောင်ရွက်နေပါတယ်။ www.nayphonelatt.com ဘလော့ဂ်ပေါ်မှာနဲ့ Facebook (Nay P Latt) ပေါ်မှာ စာတွေရေးနေသလို ၊ နောက်ပိုင်းမှာ Press Media တွေဖြစ်တဲ့ မဂဇင်းတွေ ဂျာနယ်တွေပေါ်မှာလဲ စာတွေရေးဖြစ်အောင်ကြိုးစားသွားမှာပါ။ ရေးခဲ့ဖူးတဲ့ ၀တ္ထုတိုတွေ၊ ဆောင်းပါးတွေ၊ အက်ဆေးတွေ၊ ကဗျာတွေကို စာအုပ်ထုတ်သွားဖို့လဲရှိပါတယ်။\n2. အကို ရေးတဲ့ စာတွေ က လူငယ်တွေ အတွက် တခုခု အမြဲကျန်နေစေပါတယ်အကို။ လူငယ်တွေအတွက်ကို အင်ဖော်မေးရှင်းတွေ ဘယ်လိုများပေးနေသလဲ ဆိုတာလဲ သိပါရစေ။\nအခုလိုကြားရတဲ့အတွက် ၀မ်းသာပါတယ်။ ကျွန်တော်သိထားတာလေးတွေ၊ ကျွန်တော်ခံစား မိတာလေးတွေကို မျှဝေတဲ့သဘောနဲ့ ကျွန်တော်စာရေးတာပါ။ နည်းပညာခေတ်မှာ Sharing မျှဝေခြင်းရဲ့ အခန်းကဏ္ဍဟာ အများကြီးအရေးပါတယ်လို့ယူဆပါတယ်။ ဒါကြောင့်လဲ … ကိုယ်ကိုယ်တိုင်လဲ သင်ယူလေ့လာရင်း၊ သူများတွေကိုလဲ ကိုယ်သိတာ၊ တတ်တာတွေ ပြန်လည်မျှဝေဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ ဘ၀ကိုရှင်သန်နေထိုင်နေပါတယ်။ လူငယ်တွေကို တစ်ခုခုပြောနိုင်ဖို့ကတော့ မီဒီယာမျိုးစုံကို တတ်နိုင်သလောက်သုံးပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ပြောစရာတွေအများကြီးရှိပါတယ် … အဲဒါတွေကို စာနဲ့ရေးပြီးတော့ဖြစ်စေ၊ စကားလုံးနဲ့ပြောပြီးဖြစ်စေ၊ အနုပညာတစ်ခုခုဖန်တီးပြီးဖြစ်စေ ကျွန်တော်ပြောပါတယ်၊ ပြပါတယ်။ မီဒီယာတွေရဲ့ အကူအညီကလဲ ကျွန်တော်တို့ ပြောချင်၊ ပြချင်တာတွေကို ပြောနိုင်၊ ပြနိုင်ခွင့်ရဖို့အတွက် အလွန်ကိုပဲအရေးကြီးပါတယ်။\nရေးသားသူ - NayPhoneLatt at Saturday, March 31, 2012 1 comment:\nMIDO (Myanmar ICT Development Organization) ရဲ့ ဒုတိယခြေလှမ်းအဖြစ်နဲ့ ကရင်ပြည်နယ် ၊ ဘားအံမြို့မှာ စာသွားသင်ခဲ့စဉ်က\nခခရီးစဉ်အတွင်း ကြုံခဲ့၊ တွေ့ခဲ့၊ စဉ်းစားမိခဲ့၊ ခံစားမိခဲ့သမျှတွေကို ပြန်မျှဝေထားတဲ့ အက်ဆေးလေးကိုတော့ နောက်မှ တင်ပေးပါဦးမယ်။\nရေးသားသူ - NayPhoneLatt at Monday, March 26, 2012 1 comment:\nThe Ladies အိမ်ရှင်မဂျာနယ်မှာ ဖော်ပြခံခဲ့ရတဲ့ ၀တ္ထုတိုလေးပါ။\nနိုင်ငံတကာရုပ်သံလိုင်းတွေများစွာထဲမှာ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ (Believe it or not) ဆိုတဲ့ ချန်နယ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ကြည့်ဖူးတဲ့သူတွေကတော့ သိကြပါလိမ့်မယ်…။ အဲဒီချန်နယ်မှာ ယုံဖို့ခက်တဲ့ တကယ့် အဖြစ်အပျက်လေးတွေ အကြောင်း ရိုက်ပြတတ်တယ်ဆိုတာကိုလေ…။ အခုလို စကားဦးသန်းနေရတာကလဲ အကြောင်းရှိပါတယ်…။ ကျွန်တော့်မှာ ခင်ဗျားတုိ့အားလုံုး ပြောပြချင်တဲ့ ကိုယ်တွေ့အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ရှိတယ်…။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ပြောပြတဲ့အခါမှာလဲ ခင်ဗျားတို့ ယုံကြည်ဖုိ့ ခက်နေလိမ့်မယ်…။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော်ရေးပြတာတွေကို ဆက်ဖတ်တဲ့အခါ အထက်မှာ ကျွန်တော် စကားဦးသန်းခဲ့သလိုပဲ ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေဆိုတဲ့ တီဗွီချန်နယ်လေးကို ရုပ်လဲမမြင် အသံလဲ မကြားဘဲ စကားလုံးတွေကို ဖတ်ရှုပြီး ခံစားနေရတယ်လို့ သဘောထားပေးဖို့ပါ…။ ပြီးရင် အဲဒီရုပ်သံလိုင်းရဲ့ အမည်လေးအတိုင်း ယုံချင်လဲ ယုံလိုက်… မယုံချင်လဲ နေလိုက်ပေါ့ဗျာ…။\nပြောရရင်တော့ အိပ်မက်တစ်ခုကနေ စ,ရမှာပဲ…။ အိပ်နေတုန်း မြင်မက်လို့သာ အိပ်မက်လို့ ခေါ်လိုက်ရတာ…။ တကယ်တမ်း အဲဒီညက ကြုံလိုက်ရတဲ့ မြင်မက်မှုရဲ့ ပြတ်သားထင်ရှားနေပုံမျိုးက တကယ်အပြင်မှာ ဖြစ်နေခြင်းနဲ့ ဘာမှမခြားသလိုပဲ…။ အဲဒီညတုန်းကတော့ အဲဒီအိပ်မက်ဟာ အိပ်စက်ခြင်း နယ်နိမိတ်ထဲကနေ ရှင်သန်နိုးထခြင်း နယ်ပယ်ထဲအထိ ကူးစပ်နွယ်ယှက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ဘယ်ထင်ခဲ့မှာလဲဗျာ….။ အိပ်မက်ဆိုတာက အိပ်မက်ပဲ မဟုတ်လား…။ ထားပါ… ။ အိပ်မက်အကြောင်းကို ဆက်ရရင် ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတယ်ဆိုတာ သေချာလွန်းမက သေချာတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ သူ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူဟာ လူတစ်ယောက်ပဲ…။ ဒီအခန်းလေးထဲမှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အမှန်တရားဟာ ဘယ်လောက်ပဲ သေချာခဲ့ပါတယ်ပြောပြော… အဲဒီအခန်းလေးထဲကို အခြားသူတစ်ယောက်ယောက်က အချိန်မရွေး ရောက်လာနိုင်ပြီး အဲဒီသေချာမှုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်တာပဲ…။ ဟုတ်တယ်… အဲဒါကို ကျွန်တော် လက်ခံတယ်။ အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်နိုင်ချေကိုလဲ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ…။ ဒါပေမယ့်… အခုဟာက…။ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတဲ့သူက အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေတာပဲ…။ ဒီနေရာမှာ နည်းနည်းထပ်ရှင်းဖို့ လိုလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ ကျွန်တော်နေရတဲ့ အခန်းလေးထဲမှာ မှန်မရှိဘူး…။ အဲဒီတော့ ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော် မှန်ရဲ့အကူအညီနဲ့ ပြန်မြင်ခွင့်မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် အခု ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ကို ပြန်တွေ့နေရတယ်ဆိုတော့… ဒါ… မဖြစ်နိုင်ဘူး…။ တကယ်တမ်းကျတော့ သူက သူ၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်ပဲ…။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အရှိတရားက သူဟာ ကျွန်တော်မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အဖြေပဲ…။ အဲဒီတော့ ခုနကပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ပြန်ပြင်ပြောရရင် ကျွန်တော်တွေ့လိုက်ရတဲ့သူက အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်မျက်နှာနဲ့လူ ဖြစ်နေတယ်ဆိုရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်…။ အဲဒီလို တွေ့လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်တော်က စ,ပြီး သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သလား… သူကပဲ စ,ပြုံးပြတာလား… ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်တူပြုံးပြမိကြသလား ဆိုတာကို ပြောရခက်ပေမယ့် သေချာတာကတော့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ပြုံးပြ နှုတ်ဆက်ဖြစ်ကြတယ်ပေါ့…။ ပြီးမှ ကျွန်တော်က တအံ့တသြနဲ့ စ,မေးလိုက်တယ်။\n“ကျုပ်က ညီလတ်ပဲ… ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ညီလတ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ…”\n“အဲဒါကတော့ မင်းရဲ့ ထင်မြင်ယူဆချက်ပဲလေ… ဒါပေမယ့် ငါရှိနေတာကလဲ အသေအချာပဲ မဟုတ်လား…”\nသူက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ယူတပ်ထားရုံမကဘူး… ကျွန်တော့်ရဲ့ နာမည်ကိုပါ သူ့ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် ယူမှည့်ထားလိုက်သေးတယ်…။ ကျွန်တော့်မျက်နှာနဲ့ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပိုင်ရုံနဲ့တော့ သူ့ကို ကျွန်တော် နောက်တစ်ယောက် ဖြစ်ခွင့်မပေးနိုင်သေးပါဘူးလို့ တွေးပြီး ကျွန်တော် ထပ်မေးလိုက်တယ်။\n“ညီလတ်ရဲ့ ညာဘက်လက်သူကြွယ် အရင်းနားမှာ မှဲ့တစ်လုံး ရှိတယ်… ခင်ဗျားမှာ ရှိလို့လား…”\nသူက ကျွန်တော့်ကို ညဘက်လက်သူကြွယ် ထောင်ပြတယ်…။ သူ ထောင်ပြတဲ့ လက်သူကြွယ်ရဲ့ အရင်းမှာ မှဲ့နက်လေးတစ်လုံး…။\n“ညီလတ်ရဲ့ ပခုံးမှာ ဆိုင်ကယ်မှောက်တုန်းက ရခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာရဲ့ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိတယ်…”\nသူက အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး ကိုယ်ကို တစ်စောင်းလှည့်ပြတယ်…။ သူ့မှာလဲ အမာရွတ်ရှိတယ်။ စိတ်ကသိကအောင့် ဖြစ်မှုရဲ့ အတိုင်းအဆ ပမာဏက တဖြေးဖြေး ကြီး ကြီးလာတယ်…။\n“ညီလတ်ရဲ့ ညာဘက်ခြေသလုံး အနောက်ဘက်မှာ အမှတ်တစ်ခု ရှိသေးတယ်…”\nသူက ဂျင်းဘောင်းဘီကို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြပြန်တယ်။ ဒီကောင်ဟာ… ဘာကောင်လဲ….။ ကျွန်တော့်မျက်နှာ၊ ကျွန်တော့်နာမည်ပါ မကဘူး…။ ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ပုံတူကူးယူထားတာပဲ…။\n“ငါလဲ ညီလတ်… မင်းလဲ ညီလတ်… လောကကြီးမှာ ညီလတ်နှစ်ယောက် ရှိနေတော့ရော ဘာဖြစ်သေးလို့လဲကွာ…. မင်းလဲ မင်းစိတ်ကြိုက် မင်းနေ… ငါလဲ ငါ့စိတ်ကြိုက် ငါနေမှာပေါ့…”\nအဲဒါတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး…။ သူ ဘာတွေကို ကြိုက်တတ်တယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် မသိဘူး။ သူက ကျွန်တော်အဖြစ်နဲ့ သူ့စိတ်ကြိုက်တွေ လျှောက်လုပ်တဲ့အခါ သူရော ကျွန်တော်ပါ ဘယ်သူလုပ်သလဲ ဆိုတာကို သိနေပေမယ့် အခြားသူတွေကတော့ ဘယ်သိနိုင်မှာလဲ…။ တကယ်တမ်းက သူက သူ၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော် ဆိုပေမယ့် လူတွေရဲ့ အမြင်မှာက သူကလဲ ကျွန်တော်၊ ကျွန်တော်ကလဲ ကျွန်တော်ပဲ ဖြစ်နေမှာ…။\n“မဖြစ်ဘူး… လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး… ညီလတ်နှစ်ယောက် ရှိနေလို့လဲ မဖြစ်ဘူး… ခင်ဗျားက ကျုပ်ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ လုပ်ချင်တာတွေ လျှောက်လုပ်နေလို့လဲ မရဘူး… ဟေ့လူ… နေဦးလေ… ကျုပ်စကား မဆုံးသေးဘူးဗျ… နေဦး…”\nအိပ်မက်က အဲဒီမှာ ဆုံးတယ်…။ ဒါပေမယ့် အဖြစ်အပျက်ကတော့ မဆုံးသေးဘူး။ သူက… ခပ်ရှင်းရှင်း ပြောရရင် ကျွန်တော့်ခန္ဓာနဲ့သူက အိပ်မက်ရဲ့ နယ်နိမိတ်စည်းကို သူ့သဘောနဲ့သူ ကျော်ခွပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ လက်တွေ့ဘ၀ထဲ အသေအချာကို ရောက်ချလာတော့တယ်…။\n“ညီလတ်ရယ်… နင် အဲဒီလိုတော့ မလုပ်သင့်ပါဘူး… ပြေပြေလည်လည်ပြောရင် ရရဲ့သားနဲ့… အခုတော့…”\n“ကြော့… နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ… ငါ နားမလည်ဘူး…”\n“သွားစမ်းပါဟာ… အခုမှလာပြီး မသိချင်ယောင် ဆောင်မနေစမ်းပါနဲ့… နွေးမို့လို့ပေါ့… တခြားသူသာဆို ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားမှုနဲ့ အခုလောက်ဆို နင် အချုပ်ထဲ ရောက်နေလောက်ပြီ…”\n“ကိုညီလတ်… ကျွန်တော်တို့နဲ့ စခန်းခဏလောက် လိုက်ခဲ့ပါ…”\n“မနေ့က ခင်ဗျားရိုက်လိုက်လို့ ခေါင်းကွဲသွားတဲ့လူရဲ့ မိဘတွေက တိုင်ချက်ဖွင့်ထားလို့ပါ…”\n“ဟာ… မဟုတ်ဘူး… ကျွန်တော် ရှင်းပြပါရစေဦး…”\n“မင်းဘယ်သူလဲ… ငါ့ခုတင်ပေါ် ဘယ်လိုလုပ်ရောက်နေတာလဲ…”\n“အောင်မယ်… သူပဲ ခေါ်တုန်းက ခေါ်ထားပြီးတော့… အခုမှ ဘာဖြစ်နေရတာလဲ…”\n“အာ… မင်းကိုငါ မခေါ်ပါဘူး… ငါ ဒါမျိုးတွေ စိတ်မ၀င်စားဘူး…”\n“ရှင် အူကြောင်ကြောင် မလုပ်နဲ့နော်… ကျွန်မ အော်လိုက်ရင် ရှင် ဘ၀ပျက်သွားမယ်…”\n“မအော်ပါနဲ့ကွာ… တောင်းပန်ပါတယ်… ရော့.. ရော့… ပိုက်ဆံ… မင်းပြန်ပါတော့နော်…”\nပထမတော့ ဘာတွေဖြစ်နေမှန်းကို အသေအချာ မသိဘူး ဖြစ်နေတယ်။ နောက်တော့မှ တဖြေးဖြေးနဲ့ ရိပ်မိလာတယ်…။ ဒါတွေဟာ ဒီကောင့်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့…။ အဲဒီလို ရိပ်မိမိလိုက်ချင်းပဲ ကျွန်တော် သူ့ကို လိုက်ရှာတယ်…။ ခက်တာက အိပ်မက်ထဲမှာလို သူ့ကို အပြင်မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံခွင့်မရတာပဲ…။ သူနဲ့ အပြင်မှာ ဆုံဖို့ ကြိုးစားတိုင်း တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်းနဲ့တော့ လွဲချော်နေတာချည်းပဲ…။ အဲဒီလိုနဲ့ သူ့ကို ရှာမတွေ့လေလေ… သူ တကယ်ရော ရှိရဲ့လား ဆိုတဲ့ သံသယစိတ်က ၀င်ပြီး နေရာယူလာလေလေ ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်တော် လုပ်လေ့လုပ်ထ မရှိတဲ့ အလုပ်တွေ၊ ကျွန်တော်လုပ်ဖို့ စိတ်တောင် မကူးခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေကို ဒီကောင် လျှောက် လျှောက်လုပ်လို့ နောက်က လိုက်ရှင်းရတဲ့ ပြဿနာတွေ တစ်စတစ်စနဲ့ ပွထ များပြားလာတယ်…။ ဒီကောင့်ကို ရှာတွေ့မှ ဖြစ်တော့မယ်…။ နို့မို့ဆို ဒီပေါက်တက်ကရ အလုပ်တွေကို ကျွန်တော်ကပဲ လိုက်လုပ်နေသလိုလို ပတ်ဝန်းကျင်က မြင်လာရုံတင်မကဘူး… ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ကပါ အဲဒီလိုများ ဖြစ်နေသလားလို့ ယုံကြည်မိသွားနိုင်တယ်…။ အဲဒီလို ဖြစ်သွားလို့ကတော့ သွားပြီ…။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီကောင် လျှောက်လုပ်နေသမျှ လုပ်ရပ်တွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိတရားအရ မလုပ်ရဘူးလို့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် တားမြစ်ထားတဲ့ အလုပ်တွေချည်းပဲ…။ နောက်ပြီး… အဲဒီလို ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ယွင်းတယ်လို့ ကျွန်တော်ယူဆထားတဲ့ အလုပ်တွေကို ဘယ်သူပဲ လုပ်လုပ်… နောက်ဆုံး ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က လုပ်မိဦးတော့… အဲဒီလို လုပ်မိတဲ့သူကို ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ခွင့်လွှတ်ဖို့ ခဲယဉ်းတာပဲ…။ ဆိုတော့ကာ… ဒီကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို သေချာစေဖို့ ဒီကောင့်ကို ကျွန်တော် တွေ့မှ ဖြစ်တော့မယ်…။\nတွေ့ချင်စိတ် ပြင်းပြလွန်းနေလို့ မြင်တွေ့ရတာလို့ပဲ ဆိုရလိမ့်မယ်… ဒါပေမယ့် သူနဲ့ကျွန်တော်ရဲ့ နောက်ထပ်တစ်ခါ တွေ့ဆုံခြင်းကလဲ အပြင်လောကမှာ မဟုတ်ဘဲ အရင်ကလို အိပ်မက်တစ်ခုတည်းမှာပဲ ဖြစ်နေတာက ခက်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တွေ့ပြီဆိုမှတော့ ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီး ရှင်းစရာရှိတာကို အပြတ်ရှင်းရတော့မှာပဲလို့ ကျွန်တော် စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။\n“ခင်ဗျား ပေါက်ကရတွေ လျှောက်လုပ်နေတာက အကြောင်းမဟုတ်ဘူး… ခင်ဗျားလုပ်သမျှကို ကျုပ်လုပ်တယ်ထင်ပြီး အခုဆို လူတော်တော်များများက ကျုပ်ကို ရှောင်ဖယ် ရှောင်ဖယ် လုပ်နေကြပြီဗျ… ခင်ဗျားလုပ်ရပ်တွေကို ရပ်တန်းက ရပ်လိုက်စမ်းပါဗျာ…”\n“စိတ်လျှော့ပါဦး ကိုယ့်လူရာ… တကယ်တမ်းကျတော့ မင်းက မင်း၊ ငါက ငါ သီခြားစီ ဖြစ်တည်နေကြတာ ဆိုပေမယ့် မင်းနဲ့ငါ့ကြားမှာ သိပ်ကို သေချာတဲ့ အဆက်အစပ်တစ်ခုတော့ ရှိနေတယ်ကွ… ငါ့သဘောဆန္ဒအရတော့ အခု ငါလုပ်နေတာတွေက ငါကြိုက်လို့ လုပ်နေတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ပြင်ဖို့၊ ရပ်လိုက်ဖို့ သဘောထား မရှိဘူး… အေး… တစ်ခုတော့ရှိတယ်… မင်းက မင်းနဲ့ငါ့ကြားမှာ ရှိတဲ့ အဆက်အစပ်ကို တွေ့အောင် ရှာနိုင်ပြီး အဲဒါကို အသုံးချနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ မင်းကိုယ်တိုင်က ငါ့လုပ်ရပ်တွေကို တားနိုင်လာလိမ့်မယ်… အဲဒီလိုမဟုတ်ဘဲ ဒီအတိုင်း ဆက်လွှတ်ထားမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ မင်းဘ၀အပေါ် လွှမ်းမိုးထားမှုတွေ တဖြည်းဖြည်း စိပ်လာပြီး မင်းကိုယ်တိုင် ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်…”\nဒီတခါ အိပ်မက်က တိုတယ်… သူ အဲဒီလို ပြောပြောပြီးချင်းပဲ ကျွန်တော် အိပ်မက်ကနေ ထိတ်လန့်တကြား လန့်နိုးလာခဲ့တယ်…။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပျောက်ဆုံးသွားလိမ့်မယ်တဲ့…။ သူပြောခဲ့တဲ့ အဲဒီ နောက်ဆုံးစကားက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ် မြည်ဟည်းနေတယ်…။ သေချာနားစိုက်ထောင်တော့ အသံက ကျွန်တော့်ရဲ့ အသံပဲ…။ သူနဲ့ကျွန်တော့်ကြားက အဆက်အစပ် တဲ့…။ အဲဒါကို ကျွန်တော် ဘယ်လိုရှာရမလဲ…။ ပြဿနာတစ်ခုရှင်းလို့ မပြီးသေးခင်မှာပဲ နောက်ထပ်ပြဿနာတစ်ခုက ထပ်ရောက်လာတယ်…။ သူပြောသွားတယ်… သူကတော့ ရပ်တန့်မှာ မဟုတ်ဘူး တဲ့…။ သူ့ကို ရပ်တန့်ပစ်နိုင်တဲ့ သူက ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲတဲ့…။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်လွှတ်ထားရင်….. ဒီအတိုင်းသာ ဆက်လွှတ်ထားခဲ့မယ်ဆိုရင်…..။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ပျောက်ဆုံးသွားရလိမ့်မယ် တဲ့…။ ကြားနေရပြန်ပြီ… အဲဒီအသံ…။ သူ့အသံ… ကျွန်တော့်အသံ…။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အသံ…။\nကျွန်တော် ကြံရာမရ ဖြစ်နေတုန်းမှာပဲ… သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်တွေ ထပ်ထပ်ပြီး ပေါ်လာတယ်…။ ကျွန်တော် ဂရုတစိုက် ဆောက်တည်ပျိုးထောင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှုထဲကို သူ စိတ်ရှိတိုင်း လျှောက်လုပ်နေတဲ့ လုပ်ရပ်တွေရဲ့ အကျိုးဆက်တွေက တတိတိနဲ့ နေရာယူ လှိုက်စားလာတော့တယ်…။\n“ညီလတ်က တော်တယ်နော်… ဒါပေမယ့် အရမ်းမာန်တက်တယ်… ပြီးတော့ မောက်မာတယ်…”\n“သာမန်အချိန်မှာ စကားပြော ချိုသာသလောက် အရက်ကလေး ၀င်သွားပြီဆို သိပ်သွေးဆိုးတာပဲ… ရိုင်းလဲ သိပ်ရိုင်းတယ်…”\n“ဒီကောင်က စိတ်ကောင်းဝင်နေလို့သာ ငြိမ်နေတာ… စိတ်ဖောက်လာပြီဆိုရင် တွေ့ကရာ မိန်းမ ရှောင်တော့တာ မဟုတ်ဘူး… ညည်း ကြပ်ကြပ် သတိထား…”\n“မင်းကိုငါ နားကို မလည်တော့ဘူး ညီလတ်… မင်းက ကိစ္စတော်တော်များများကို ဆင်ခြင်တွေးဆပြီး လုပ်သလောက် တစ်ခါတစ်ခါကျတော့လဲ မင်းလုပ်ရပ်တွေက ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့လွန်းတယ်ကွာ…”\n“သားလတ်… မင်း စိတ်အလိုလိုက်တာတွေ များလွန်းနေပြီနော်… နည်းနည်းပါးပါးလဲ သတိလေးဘာလေး ထားဦး…”\nပထမတော့ ကျွန်တော် ရှင်းပြဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်က ယုံကြည်နိုင်လောက်တဲ့ အနေအထားရဲ့ အခြားတစ်ဖက်မှာ ရောက်နေတယ်ဆိုတာကို သိမြင်လာပြီးတဲ့နောက် ရှင်းပြနေခြင်းအလုပ်ကို ရပ်တန့်ပစ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ရပ်တန့်ပစ်ဖို့ကိုပဲ ဖိပြီး ကြိုးစားနေမိတယ်။ အချိန်ကာလတွေ ဖြတ်သန်းလွန်မြောက်ခဲ့ခြင်းနဲ့အတူ ကျွန်တော် အခိုင်အမာ သိမြင်လာခဲ့တာတစ်ခုက သူရော ကျွန်တော်ရောဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြီးသတ် ချေမှုန်းပြီး အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူလိုက်ဖို့ ဆိုတာဟာ တစ်ဘ၀စာ ကာလတစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်နိုင်ဘူးဆိုတာပဲ…။ နောက်ပြီး… သူ ပုံတူကူး ရယူထားနိုင်တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးအပေါ်မှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရှိတရားကို ကျွန်တော်က တည်ဆောက် ဖန်တီးယူနေမယ်ဆိုရင်… သူက အချိန်မရွေး အဲဒီ ဖြစ်တည်မှု အရှိတရားကို လိုက်လံဖျက်ဆီးပစ်နေဦးမှာ သေချာတယ်…။ အဲဒီတော့ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ…။ အဖြေက… အခုထက်ထိတော့ေ၀၀ါးနေဆဲပဲ…။\nသူနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ကြားက အဆက်အစပ်…။ အခုတော့… အဲဒါကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ ထင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါကို အသုံးချပြီး သူ့လုပ်ရပ်တွေကို ရပ်တန့်ပစ်နိုင်ဖို့တော့ ဆက်ကြိုးစားရဦးမယ်…။ အခုထိတော့ ၅၀-၅၀ အဆင့်မှာပဲ ရှိပါသေးတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ဘ၀ကို လုံးလုံးလျားလျား လွှမ်းမိုးသွားပြီး ကျွန်တော် ပျောက်ဆုံးသွားမှာလား…။ ကျွန်တော်က သူ့လုပ်ရပ်တွေကို အပြီးအပိုင် ရပ်တန့်ပစ်လိုက်နိုင်ပြီး ကျွန်တော်လိုလားတဲ့ ဖြစ်တည်မှုပုံစံနဲ့ ကျွန်တော့်ဘ၀ကို ကျွန်တော့်စိတ်တိုင်းကျ ဖန်တီးတည်ဆောက်နိုင်မလား…။ ဒါမှမဟုတ်… သူ့ကို ကျွန်တော် လုံးဝဖယ်ထုတ်ပစ်လို့ မရဘဲ သူဟာ ကျွန်တော့်အတ္တရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ်နဲ့ ကျွန်တော့်ဘ၀ထဲ အမြဲတမ်း ပေါင်းစပ်တည်ရှိနေမှာလား…။ အခုအချိန်အထိတော့ ဘယ်အခြေအနေကမှ ကျွန်တော့်အတွက် မပြတ်သားသေးဘူး။\nကျွန်တော့်အဖြစ်အပျက်ကတော့ ဒါပါပဲဗျာ…။ ယုံချင်လဲ ယုံ… မယုံချင်လဲ နေပိုင်ခွင့် ခင်ဗျားတို့အားလုံးမှာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သေချာတာကတော့ တစ်နေ့နေ့ပေါ့… ခင်ဗျားတို့တွေလဲ ကျွန်တော့်လိုပဲ ကိုယ့်ခန္ဓာနဲ့ တခြားလူတစ်ယောက် ရှိနေပြီလို့ ယူဆလာရတဲ့ အခါမျိုးတွေမှာ ကျွန်တော် အခုပြောခဲ့တာတွေကို ယုံကြည်လာနိုင်မှာပါ…။ အဲဒီအခါ ခင်ဗျားတို့နဲ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ခန္ဓာနဲ့ တည်ရှိနေတဲ့ အခြားလူတွေရဲ့ကြားက အဆက်အစပ်ကို ခင်ဗျားတို့ ကိုယ်တိုင်က ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်လာပြီဆိုမှ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို ပြန်သတိရလိမ့်မယ်…။ အဲဒီအခါ ကျွန်တော် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ သူနဲ့ ကျွန်တော်ရဲ့ကြားက အဆက်အစပ်အကြောင်းကို ခင်ဗျားတို့ သိချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်က လိုလိုလားလားနဲ့ကို အသေးစိတ် ပြောပြချင်ပါသေးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က လူတိုင်းကို ဖြစ်တည်မှု ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဘ၀တစ်ခုနဲ့ ရှင်သန်နေကြရတာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူးလေ…။\nရေးသားသူ - NayPhoneLatt at Sunday, March 18, 20127comments:\nHappy moment at FFSS (The First Step Of MIDO)\nဒီနေ့(၁၂.၀၃.၂၀၁၂) ကိုယ်တို့ MIDO အဖွဲ့လေးရဲ့ ပထမဆုံး ICT နည်းပညာပြန့်ပွားရေး သင်ကြားမှုအစီအစဉ်လေးတစ်ခု အနေနဲ့ နာရေးကူညီမှုအသင်း(ရန်ကုန်) ကဖွင့်ထားတဲ့ တစ်ပတ်တာသင်တန်းလေးမှာ အချိန်နှစ်နာရီယူပြီး လူမှုရေးလုပ်ငန်းတွေကို အရှိန်အဟုန်မြှင့်နိုင်ဖို့အတွက် ICT (သတင်းနှင့်ဆက်သွယ်ရေးနည်းပညာ) ကို ဘယ်လိုအသုံးပြုနေကြတယ် ... ဘယ်လိုအသုံးပြုသင့်တယ် ဆိုတာလေးတွေ ဖလှယ်ဆွေးနွေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကိုယ်တို့ရဲ့ အတန်းချိန်မရောက်ခင်မှာပဲ ... သင်တန်းသား၊ သင်တန်းသူတွေနဲ့ အိုင်စီတီအကြား ဆက်စပ်ပတ်သက်မှု ဘယ်လောက်ရှိသလဲဆိုတာလေးကို သိရဖို့... form လေးတစ်ခုကို ကြိုဖြည့်ခိုင်းထားခဲ့တာကြောင့် ... သင်တန်းသားတွေရဲ့ အခြေအနေကို ကိုယ်တို့အချိန်မစမီကတည်းက ကြိုသိနေခွင့်ရခဲ့တယ်။ သူတို့တွေရဲ့ အဖြေတွေကိုဖတ်ရတာ သိပ်ကိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ။\nသင်တန်းမှာ ရှိတဲ့သူ ၃၂ ယောက်အနက် ကွန်ပျူတာနဲ့ အင်တာနက်ကို သုံးဖူးကြတဲ့သူက ၈ယောက်ပဲရှိတာကိုတွေ့ရတယ်။ ပြီးတော့ ... မသုံးဖြစ်ကြတဲ့အကြောင်းရင်းတွေကို ကြည့်တဲ့အခါ ... အချိန်မရလို့၊ အသက်အရွယ်ကြီးနေလို့၊ ပိုက်ဆံမတတ်နိုင်လို့၊ အလုပ်နဲ့မသက်ဆိုင်လို့စတဲ့ ပုဂိုလ်တစ်ဦးချင်းစီနဲ့ ဆိုင်တာတွေတွေ့ရသလိုပဲ ... အင်တာနက်မရှိလို့၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးခက်ခဲလို့၊ မီးမလာလို့ စတဲ့ နည်းပညာဖွံ့ဖြိုးမှုအတွက် မဖြစ်မနေလိုအပ်သော အခြေခံအဆောက်အအုံ (Infrastructure) တွေမရှိသေးခြင်းဆိုတဲ့ အများနဲ့ပါပတ်သက်နေတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေကိုပါ တွေ့လိုက်ရတယ် ...။ တစ်ဦးချင်းဆိုင်ရာအမြင်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ... အချိန်မရဘူးဆိုပေမယ့်လဲ အရေးကြီးတယ်ဆိုရင် အချိန်ရအောင်ရှာသင့်တဲ့အကြောင်း၊ အင်တာနက်နည်းပညာဟာ ကြီးကြီးငယ်ငယ် အသက်အရွယ်မရွေး အသုံးချတတ်ရင်တတ်သလို အသုံးဝင်တဲ့အကြောင်း၊ ICT ဟာ ကလေးတွေ အပျော်သက်သက် အသုံးပြုရတာမျိုးအတွက်ချည်းမဟုတ်ပဲ လူကြီးတွေလဲ သတင်းတွေဖတ်တာမျိုး၊ အခြားစိတ်ဝင်စားတဲ့ အကြောင်းအရာတွေ လေ့လာတာမျိုးတွေပါ လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း၊ ပိုက်ဆံမတတ်နိုင်ခြင်းကိစ္စကလည်း နောက်ပိုင်းတွေမှာ အကျိုးအမြတ်မယူတဲ့ အဖွဲ့အစည်းမျိုးလေးတွေ များများပေါ်လာတဲ့အခါ ICT နည်းပညာတွေကို တတ်ချင်စိတ်ရှိရုံတစ်ခုတည်းနဲ့ အခမဲ့သင်ကြားခွင့်ရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရလာနိုင်တဲ့အကြောင်း၊ အလုပ်နဲ့မသက်ဆိုင်ဘူးဆိုတာကလည်း အခုလောလောဆယ် မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ထင်နေခြင်းသာဖြစ်ပြီး ... နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်တွေမှာဆို လယ်စိုက်တဲ့လယ်သမားတွေက အစ အင်တာနက်ပေါ်က ဈေးနှုန်းတွေကိုကြည့်ပြီး ပွဲစားမပါပဲ ကိုယ်တိုင် အရောင်းအ၀ယ်လုပ်နေကြပြီ ဆိုတဲ့အကြောင်းတွေ သိသလောက် ဆွေးနွေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ Infrastructure ကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လို့ကတော့ အားလုံးဝိုင်းကြိုးစားကြရမှာဖြစ်တဲ့အကြောင်းနဲ့ အခုလောလောဆယ်မှာတော့ ရှိတဲ့အခြေအနေလေးနဲ့ပဲ ဖြစ်သလို လေ့လာသင်ယူဆည်းပူးကြရမှာပဲဖြစ်တယ်လို့ ကိုယ့်ရဲ့အမြင်ကိုပြောပြခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သင်တန်းအတွက် ကိုယ်ပြင်ဆင်ခဲ့တဲ့ Power Point Slide Show လေးကိုပြပြီး Presentation လေးလုပ်ခဲ့တယ်။ ပန်းသီးကွန်ပျူတာတွေကို တီထွင်ခဲ့သူတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ စတိပ်ဂျော့ ကွယ်လွန်သွားတဲ့ အခါမှာ ဖေ့ဘွတ်လူမှုကွန်ယက် ကိုတည်ထောင်သူလူငယ်လေး မက်ခ်ဇူကာဘတ် ပြောခဲ့တဲ့စကားလေးကိုလဲ ကြိုက်လွန်းလို့ ကိုယ်ရဲ့ Presentation လေးထဲမှာ ထည့်ပြခဲ့တယ်။ သူပြောခဲ့တာက “Steve, thank you for beingamentor andafriend. Thanks for showing that what you build can change the world. I will miss you.” တဲ့ ။ မြန်မာလိုဆိုရင်တော့ ... ဆရာတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ရော မိတ်ဆွေတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ပါ ရှိနေပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ။ ကိုယ်ဖန်တီးတည်ဆောက်လိုက်တာတစ်ခုခုက ကမ္ဘာကြီးကိုပြောင်းလဲပစ်လိုက်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်ကို မြင်အောင်ပြခဲ့တဲ့အတွက်လဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ... စတိဗ်ရေ။ ခင်ဗျားကို ကျနော် လွမ်းနေမှာပါ ... တဲ့။ ဒီလိုအသိမျိုး အတွေးမျိုး ကိုယ်တို့ မြန်မာလူငယ်လေးတွေရဲ့ ရင်ထဲအသဲထဲ မှာလဲ ရှိသင့်တယ်ဆိုတာလေးကို အားမလိုအားမရနဲ့ပြောခဲ့မိပါသေးတယ်။ ညံ့ဖျင်းတဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ် တစ်ခုရဲ့လက်အောက်မှာ ကာလကြာရှည်ငြိမ်ဝတ်ပိပြားခဲ့ကြရတဲ့ ကိုယ်တို့လူမျိုးတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ သိမ်ငယ်မှုတွေကနေရာယူထားကြပြီး မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုတွေပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာ ... မလွှဲမရှောင်သာခဲ့တဲ့ အရှိတရားတစ်ခုပါပဲ။\nအဲဒီ့မလိုလားအပ်တဲ့ အရှိတရားတစ်ခုကိုချေဖျက်ပစ်ဖို့ ... ကိုယ်တို့အားလုံးရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ we can do it. ငါတို့လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အောင်စိတ်လေးကို ပျိုးထောင်မွေးမြူထားကြဖို့ အရေးတကြီးလိုအပ်တယ်လို့လဲ ကိုယ်မြင်တယ်။ ဒါကြောင့်လဲ ကိုယ်တို့အဖွဲ့လေးရဲ့ ဆောင်ပုဒ်လေးကို လူငယ်တွေရဲ့နှလုံးသားထဲ အောင်စိတ်တွေပေါက်ဖွားလာစေဖို့ အားပေးတဲ့အနေနဲ့ You can do IT. လို့ပေးခဲ့တာပေါ့။ IT ဆိုတဲ့စကားလုံးကို Information Technology (သတင်းနည်းပညာ) လို့လဲ မြင်လို့ရတယ်လေ။ ကိုယ့်ရဲ့ Presentation လေးအပြီးမှာ ရှိတဲ့သင်တန်းသား ၃၂ ယောက်ကို အုပ်စု လေးစုခွဲပြီး စားပွဲတွေကိုလဲ လေးခုစာပြင်စီလိုက်ကြတယ်။ ပြီးတော့ ... သူတို့ကို စာရွက်အဖြူကြီးတွေ တစ်ယောက်တစ်ရွက်စီပေးပြီး ... အခုလို ပြောပြပြီးတာတွေကို နားထောင်ပြီးတဲ့အခါမှာ ဘယ်လိုတွေခံစားကြရသလဲ၊ ဘာတွေလုပ်ပေးဖို့လိုမယ်ထင်သလဲ၊ ဘာအခက်အခဲတွေရှိမလဲ စတာလေးတွေကို (Group Discussion)အုပ်စုအတွင်းဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကြပြီး ချရေးကြဖို့ ပေးလိုက်တယ်။ သူတို့တွေ အချင်းချင်းစကားတွေပြောဆိုဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာလဲ ကိုယ်တို့ကလည်း ... လုပ်ရမယ့်ပုံစံလေးကို အသေးစိတ်လိုက်ရှင်းပြ ... ၀င်ဆွေးနွေးစတာတွေလိုက်လုပ်ကြတာပေါ့ ...။ ပြီးတဲ့အခါ ... အုပ်စုလေးခုစီက တစ်အုပ်စုကို တစ်ယောက်စီထွက်လာစေပြီး သူတို့တွေချရေးထားတာတွေကို ပြန်ပြီး တင်ပြဆွေးနွေးစေခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်ထွက်လာပြီး သူတို့တွေဆွေးနွေးပြောဆိုဖြစ်ခဲ့တာတွေကို ထွက်ပြီးရှင်းပြလိုက် ... ကျန်တဲ့သူတွေက လက်ခုပ်တွေတီးပြီးအားပေးလိုက် ... နောက်တစ်ယောက် ... နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ကိုယ်တို့ရဲ့သင်တန်းလေးစည်စည်ကားကားဖြစ်လာတယ် ...။ ရတဲ့အချိန်နှစ်နာရီကလည်း ကုန်ဖို့တဖြည်းဖြည်းနဲ့နီးနီးလာတယ်။ သူတို့လေးဖွဲ့လုံး Presentation လုပ်ပြီးသွားကြတဲ့အခါ ... ကိုယ်က သူတို့ပြောသွားတဲ့အချက်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကိုယ်တို့ဘက်က ထင်မြင်ချက်တွေ၊ လုပ်ပေးနိုင်တာတွေကို ပြန်ပြောပြတယ်။ ပြီးတော့ ... ကိုယ်တို့သူငယ်ချင်းတွေစုပြီးဖွဲ့ထားတဲ့ အဖွဲ့လေးရဲ့လုပ်ဖို့ရှိတဲ့ အစီအစဉ်လေးတွေကိုလဲ အကြမ်းဖျဉ်းရှင်းပြလိုက်တယ်။ နယ်တွေဆင်းပြီး နည်းပညာဆိုင်ရာသင်ကြားမှုတွေလုပ်သွားမယ်ဆိုတဲ့ ကိုယ်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်လေးကို အားလုံးက အားတက်သရောနဲ့ မျှော်လင့်နေကြတာတွေ့ရတဲ့အတွက် ၀မ်းလဲသာမိသလို ... တစ်ဖက်ကလည်း ဆက်လုပ်ရမယ့်အလုပ်တွေအတွက် အားတက်မိပါတယ်။ အဲဒီ့အစီအစဉ်လေးအပြီးမှာနာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ၅နာရီကထိုးနေပါပြီ။\nဒါပေမယ့် ... နောက်ဆုံးအစီအစဉ်တစ်ခုအနေနဲ့ အခုပြုလုပ်သွားတဲ့မျှဝေဆွေးနွေးခြင်းအစီအစဉ်လေးကနေ ရလိုက်တဲ့အချက်တွေ၊ မြင်မိတဲ့အားနည်းချက်တွေကို တစ်ယောက်ချင်းစီပြောကြတာလေးလုပ်ချင်တဲ့အကြောင်းပြောပြပြီး ... ဗိုက်ဆာနေကြပြီလားလို့မေးလိုက်တော့ အားလုံးရဲ့ နှုတ်ဖျားကနေ '' ရပါတယ် ... မဆာပါဘူး '' ဆိုတဲ့အသံထွက်လာတာနဲ့ ကိုယ်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးအစီအစဉ်လေးကို အားလုံးပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ပဲ စတင်ခဲ့ကြတယ်။ စာရွက်အဖြူတစ်ရွက်ကို white-board ပေါ်ကပ် ... အလယ်ကမျဉ်းဆွဲပြီး နှစ်ပိုင်းခွဲလိုက်တယ်။ တစ်ဖက်ကတော့ ... ဒီအစီအစဉ်လေးကနေရလိုက်တဲ့အချက်တွေရေးဖို့ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ဖက်ကတော့ ... ဒီအစီအစဉ်လေးနဲ့ပက်သက်ပြီး မြင်မိတဲ့အားနည်းချက်တွေ၊ ဖြစ်စေချင်တာလေးတွေကို ရေးဖို့ပါ။ သင်တန်းသားတွေကို တစ်ယောက်စီထပြောစေပြီး ... ကိုယ်တို့တွေက စာရွက်ပေါ်ချရေးခဲ့ပါတယ်။ ရလိုက်တဲ့အချက်တွေထဲမှာတော့ ... အရင်ကမသိခဲ့တာတွေသိလာတယ်၊ ICT နည်းပညာဟာတတ်ထားဖို့လိုမယ်လို့ မြင်လာတယ်၊ ဒီအစီအစဉ်လေးအပြီးမှာ ICT နည်းပညာကို တတ်မြောက်ချင်စိတ်တွေ၊ သင်ယူချင်စိတ်တွေဖြစ်လာကြတယ်၊ နယ်တွေကိုဆင်းပြီး စာသင်ကြမယ်ဆိုတာကိုလဲ ကြိုဆိုပြီး လိုအပ်တဲ့အကူအညီတွေပေးကြမယ်လို့လဲ အချို့က ကတိပေးကြတယ်။ မြင်မိတဲ့အားနည်းချက်တွေကိုပြောကြတဲ့အခါမှာတော့ ... ICT နည်းပညာကိုအခုမှစပြီးကြားဖူးတဲ့အတွက် ဘာတွေလိုအပ်တယ်ဆိုတာကို မပြောနိုင်ပါဘူးလို့ တစ်ယောက်က ထပြောတယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ ... အချိန် ၂နာရီက နည်းတဲ့အကြောင်းနဲ့ ဒီထက်ပိုတဲ့အချိန်မှာ ဒီထက်ပိုတဲ့ ပညာရပ်တွေကိုသင်ကြားပေးစေချင်တယ်လို့ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ... အချိန်သာပိုရရင် ... လက်တွေ့အသုံးချခြင်းအစီအစဉ် (Pritical) ပိုင်းကိုလဲ ထည့်သွင်းစေချင်တဲ့အကြောင်းပြောကြတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ... ပြောသွားတဲ့အထဲက အင်္ဂလိပ်လိုစကားလုံးတွေကို တတ်နိုင်သမျှမြန်မာလိုပြန်ပေးဖို့လဲ မေတ္တာရပ်ခံသွားတာကိုတွေ့ရတယ်။ နောက်ပြီး ... နယ်ဆင်းပြီးစာသင်ကြတဲ့အခါမှာ ... နယ်မြေခံတွေနဲ့ နက်နက်နဲနဲတိုင်ပင် ညှိနှိုင်းကြပြီးမှလုပ်သင့်တဲ့အကြောင်းလဲ အကြံပြုသွားပါသေးတယ်။ သိပ်ကိုစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး ... ကိုယ်တို့ရဲ့ရှေ့ဆက် ရမယ့်လမ်းကြောင်းအတွက် အများကြီးအကျိုးရှိတဲ့အကြံပြုချက်တွေပါပဲ။ ကိုယ်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေအားလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှာတော့ သင်တန်းသူ၊ သင်တန်းသားတွေအားလုံးနဲ့ ကိုယ်တို့အဖွဲ့နဲ့ စုပေါင်းပြီး ဓါတ်ပုံရိုက်ကြတယ် ...။ အားလုံးရဲ့မျက်ဝန်းတွေထဲက မျှော်လင့်ချက်တွေ၊ စိတ်အားထက်သန်မှုအလင်းတွေနဲ့ ကိုယ်တို့ရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေပေါ်က ပီတိအပြုံးတွေ ပေါင်းစပ်ပြီး ... ဓါတ်ပုံလေးကတော့သိပ်ကိုလှနေမှာပဲလို့ ကိုယ်တွေးမိတယ် ...။\nအားတက်သရောပူးပေါင်းပါဝင်ခဲ့ကြတဲ့ သင်တန်းသူ၊သင်တန်းသားတွေ အားလုံးကိုကျေးဇူးတင်သလိုပဲ ...။ ကိုယ်နဲ့အတူ စိတ်ရောကိုယ်ပါ ... ပူးပေါင်းပါဝင်ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေအားလုံးကိုလဲ ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆိုတဲ့စကားလေးနဲ့အတူ ... ရှေ့ဆက်ကြစို့ဆိုတဲ့စကားလေးကိုပါ ထပ်ဆောင်းပြောလိုက်ချင်ပါသေးတယ်။\nရေးသားသူ - NayPhoneLatt at Wednesday, March 14, 20125comments:\nကျွန်တော်နှင့် ဘားကမ့် (Barcamp)\nဒီနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၄ရက်နဲ့ ၅ရက်နေ့တွေမှာ မန္တလေးဘားကမ့်၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၁ရက်နဲ့ ၁၂ရက်နေ့တွေမှာ ရန်ကုန်ဘားကမ့်တို့ကို အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ကျင်းပနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လဲ မန္တလေးမှာ တစ်ရက်၊ ရန်ကုန်မှာနှစ်ရက် ပူးပေါင်းပါဝင်ဆွေးနွေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဘားကမ့် (Barcamp) ဆိုတာက တက်ရောက်သူတွေအားလုံး ဟောပြောချင်သူရော၊ နားထောင်ချင်သူတွေပါ လွတ်လပ်စွာ၊ ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာနဲ့ အသိပညာ၊ အတတ်ပညာတွေ ဖလှယ်ရယူနိုင်တဲ့ပွဲမျိုးပါ။ တစ်နေ့တာရဲ့အချိန်အပိုင်းအခြားလေးတွေနဲ့ ဟောပြောနိုင်တဲ့ အခန်းလေးတွေကို တွဲလျက်ကပ်ပေးထားတဲ့ Board တစ်ခုရှိပြီး တက်ရောက်လာသူတွေထဲ ကမည်သူမဆိုဟာ ကိုယ်မျှဝေချင်တဲ့ အကြောင်းအရာနဲ့ ပြောမယ့်သူနာမည်ကို စာရွက်တောင်းရေးပြီး ပြောချင်တဲ့အခန်း ပြောချင်တဲ့အချိန် ဆုံတဲ့အကွက်မှာ ကပ်လိုက်ဖို့ပါပဲ။ ဒါဆို အဲဒီ့ Board ကိုလာကြည့်တဲ့သူတွေကလည်း ဘယ်သူက ၊ ဘယ်အခန်းမှာ၊ ဘယ်အချိန်၊ ဘာအကြောင်းပြောမယ် ဆိုတာတွေကို သိသွားပြီး ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် အဲဒီ့အခန်းကို သွားနားထောင်လိုက်ရုံပါ …။ နိုင်ငံတကာက Barcamper တွေအတွက် ဘာသာပြန်သူတွေ စီစဉ်ပေးထားသလို … အိုင်တီမကျွမ်းကျင်သူတွေ အတွက်လည်း ပြောချင်တာပြောနိုင်ဖို့ နည်းပညာ ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အကူပြုပေးမယ့်သူတွေ ထားပေးထားပါတယ် …။\nကျွန်တော်တို့နိုင်ငံမှာ ဘားကမ့်ပွဲလေးတွေ ကျင်းပဖြစ်နေပြီဆိုတဲ့အကြောင်းကို အထဲမှာ ကတည်းက ဂျာနယ်တွေဖတ်ပြီး သိနေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီ့ကတည်းက စိတ်ထဲမှာ ရွစိရွစိဖြစ်နေခဲ့တာပါ …။ ပါဝင်ဆောင်ရွက်နေကြတဲ့သူတွေထဲ မှာလည်းကိုယ့်ရဲ့ သူငယ်ချင်း တွေကိုတွေ့နေရတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့ …။ ပထမအကြိမ်နဲ့ ဒုတိယအကြိမ် ရန်ကုန်ဘားကမ့် တွေနဲ့ ပထမအကြိမ်မန္တလေးဘားကမ့်တို့ကို အထဲကနေပဲ လှမ်းလွမ်းရင်းဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဘားကမ့်နှစ်ခုစလုံးအမီ အပြင်ပြန်ရောက်လာနိုင်ခဲ့လို့ နှစ်ခုစလုံးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပူးပေါင်းပါဝင်ဆင်နွှဲခွင့်ရခဲ့ပါတယ် …။ မန္တလေးဘားကမ့်ကိုသွားတုန်းကတော့ တစ်ခုခု ၀င်ပြောဖို့အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုခုပြောပါလားလို့ ၀ိုင်းပြောကြတာနဲ့ ပြောချင်နေတဲ့ခေါင်းစဉ် တစ်ခုကို ကမမ်းကတမ်း ပဲ ပြင်ဆင်ပြီး ပြောဖြစ်ခဲ့တယ်။ မန္တလေးမှာ ပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ ခေါင်းစဉ်က တိုင်းပြည်တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းမှာ အချိတ်အဆက် မိဖို့အရေးကြီးတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းလေးပါ … ။အင်္ဂလိပ်လို (Connection in State Building Process) လို့ နာမည်ပေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဓိက က တိုင်းပြည်တစ်ခုရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေး၊ တရားစီရင်ရေး၊ ဥပဒေပြုရေး၊ မီဒီယာနဲ့ ပြည်သူဆိုတဲ့ မဏ္ဍိင်ငါးရပ်ရဲ့ အချင်းချင်းချိတ်ဆက်မှုအားကောင်းနေမှ ဒီမိုကရေစီစနစ်တစ်ခု အားကောင်းစွာနဲ့ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မယ့်အကြောင်း၊ အဲဒီ့ ချိတ်ဆက်မှုတွေကို ခိုင်မာသထက်ခိုင်မာအောင် မြန်သထက်မြန်အောင်လုပ်နိုင်မှ ဒီမိုကရေစီ စနစ်တစ်ခု အဓွန့်ရှည် တည်တံ့မယ့် အကြောင်းတွေပြောဖြစ်ပါတယ် …။ ပြီးတော့ … အိုင်တီကို စိတ်ဝင်စားတဲ့ လူငယ်တွေအနေနဲ့ မဏ္ဍိင်ငါးခုထဲက မီဒီယာနဲ့ ပြည်သူဆိုတဲ့ မဏ္ဍိင်နှစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုနေ တာကြောင့် အဲဒီ့မဏ္ဍိင်နှစ်ခုရဲ့ တာဝန်တွေကို လေ့လာပြီး ကျေပွန်အောင်ထမ်းဆောင်ကြဖို့လဲ တိုက်တွန်းဖြစ်ခဲ့ပါတယ် …။ အခုခေတ်မှာ CJ (citizen journalist) ဆိုတဲ့စကားခေတ်စား လာသလို နိုင်ငံသားတိုင်းဟာ မီဒီယာသမားတစ်ပိုင်းဖြစ်နေတဲ့ ခေတ်ကို ရောက်နေပါပြီ …။ ဒါကြောင့်လဲ ကျွန်တော်က လူငယ်တွေကို မဏ္ဍိင်နှစ်ခုစာ တာဝန်ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာပါ …။ မန္တလေးဘားကမ့်ကို တစ်ရက်ပဲ တက်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး အထဲမှာရင်းနှီးခဲ့တဲ့ အကိုတော်တစ်ယောက်ရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်အရ မကွေးတိုင်းက မြစ်ခြေကျေးရွာစုလေးဆီခရီးဆက်ခဲ့ရပါတယ် …။ အဲဒီ့ခရီးစဉ် အကြောင်း ကိုတော့ နောက်အလျင်းသင့်ရင် ခရီးသွားဆောင်းပါးသဘောမျိုးလေးရေးပါဦးမယ် …။\nရန်ကုန်ဘားကမ့် ကိုတော့ ၁၁ရက်နဲ့ ၁၂ရက်နေ့တွေ မှာ နှစ်ရက်စလုံး တက်ရောက်ဖြစ် ခဲ့ပါတယ်…။ ပြောတာကလည်း ပထမနေ့ရော၊ ဒုတိယနေ့မှာပါ ၀င်ပြောဖြစ်တယ်။ ပထမနေ့ကတော့ မန္တလေးမှာပြောဖြစ်ခဲ့တာကိုပဲ နည်းနည်းထပ်ချဲ့ပြီး ဗဟိုဦးစီးချုပ်ကိုင်မှုလျှော့ချခြင်း (Decentralization) ခေါင်းစဉ်နဲ့ပြောဖြစ်ခဲ့တယ် ...။ ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံမှာ အရင်ကရှိခဲ့တဲ့ ဗဟိုကနေအရာရာကိုချုပ်ကိုင်တဲ့ စနစ်ကနေ အခုတော့ ဗဟိုဖြစ်တဲ့အုပ်ချုပ်ရေးက အခြားမဏ္ဍိင်တွေနဲ့ တပြေးညီဖြစ်သွားတဲ့ ဒီမိုကရေစီစနစ်ကို ပြောင်းသွားပြီဆိုတဲ့အကြောင်း၊ အဲဒီ့စနစ်မှာ မဏ္ဍိင်တွေရဲ့ အပြန်အလှန် စောင့်ကြည့်၊ ချိန်ညှိမှု (Raciprocal check & balance) သိပ်ကိုအရေးကြီးတဲ့အကြောင်း မဏ္ဍိင်တစ်ခုက အခြားတစ်ခုကို ပစ်ထားလို့မရတဲ့ အကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် အဓိက မဏ္ဍိင်ဖြစ်တဲ့ ပြည်သူလူထုက အခြားမဏ္ဍိင်တွေကို ပစ်မထားပဲ အားကောင်းကောင်းနဲ့ ချိတ်ဆက်ထား သင့်ကြောင်းတွေ ပြောဖြစ်ပါတယ် ...။ အားလုံးက စိတ်ဝင်တစားနဲ့ နားထောင်တဲ့ အပြင်မေးခွန်းတွေနဲ့ မေးမြန်းဆွေးနွေးကြတဲ့အတွက် ၀မ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ရပါတယ် ...။ ဒုတိယနေ့မှာတော့ ကျွန်တော်တို့သူငယ်ချင်းတွေ စုပြီးတိုင်ပင်ထားကြတဲ့ အိုင်တီနည်းပညာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အတွက် ၀ိုင်းလုပ်ကြမယ် အဖွဲ့အစည်းလေးအကြောင်းနဲ့ လုပ်ဖို့ရည်ရွယ်ထားတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်လေးတွေ အကြောင်းကို ဆွေးနွေးဖြစ်ခဲ့ပြီး ... တက်ရောက်လာကြတဲ့သူတွေထဲက ပူးပေါင်းပါဝင်ချင်ကြတဲ့သူတွေကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တဲ့အခါမှာ လူငယ်တော်တော်များများက အားတက် သရောနဲ့ စိတ်ဝင်တစားစာရင်းပေးကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ရှေ့ဆက်လုပ်မယ့် နည်းပညာပြန့်ပွားရေး လုပ်ငန်းတွေအတွက် အားတက်ရသလို ... လူငယ်တွေရဲ့ တိုင်းပြည်ကိုတိုးတက်စေချင်တဲ့ စိတ်ထားနဲ့ ပညာကိုမျှဝေချင်ကြတဲ့ စေတနာတွေ ကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အတွက်လဲ ... အင်မတန်ကိုကြည်နူးကျေနပ်ရပါတယ် ...။\nအရင်နှစ်တွေတုန်းက ရန်ကုန်ဘားကမ့်မှာ အိုင်တီနဲ့ဆိုင်တဲ့ခေါင်းစဉ်တွေ ပဲများတယ်လို့ ပြောတာ ကြားရပေမယ့် အခုနှစ်မှာတော့ အိုင်တီနယ်နဲ့မဆိုင်တဲ့ အခြားသောခေါင်းစဉ်လေးတွေ ( ဥပမာ ။ မြန်မာ့စစ်တုရင်၊ လွှတ်တော်တွင် အိုင်တီနှင့်ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်(တို့)ပြောဆိုဆွေးနွေးစေချင်တဲ့ အကြောင်းများ၊ ဆိုက်ကား ) ကိုတွေ့ရပါတယ်။ မန္တလေးမှာတော့ အိုင်တီနဲ့မဆိုင်တဲ့ နယ်ပယ်က ၀င်ပြောတာတွေပိုများတာကိုတွေ့ရပါတယ်။ ဒါကလည်း ကျွန်တော်တို့တွေရဲ့ သတင်းပေးမှုအားနည်း တာကြောင့်လဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ Barcamp ဆိုတာ နည်းပညာဆိုင်ရာ ဘာသာရပ်တွေကိုပဲ ပြောဆိုဆွေးနွေးတဲ့နေရာမဟုတ်ဘူး၊ ဘယ်လိုကဏ္ဍမျိုး မဆို ကိုယ်ကလည်းမျှဝေဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်မယ် နားထောင်ချင်တဲ့သူတွေကလည်း စိတ်ဝင်စားကြမယ် ဆိုရင် ကိုယ်သိထားသမျှ၊ တတ်ထားသမျှတွေကို ပြောဆိုဆွေးနွေးနိုင်၊ မျှဝေနိုင်တဲ့နေရာလေးဖြစ်တယ် ဆိုတာကို ဒီ့ထက်ပိုပြီးလူသိအောင် ကျွန်တော်တို့လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် နောက်နောင်နှစ်တွေမှာ ကဏ္ဍစုံပါဝင်ဆွေးနွေးကြတဲ့ ပွဲလေးဖြစ်လာပြီး ပိုပြီး စည်စည်ကားကားလေးဖြစ်လာမယ်ထင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လဲ အပြင်ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ နောက်နှစ် Barcamp ပွဲလေးတွေမှာ ဒီထက်ပိုပြီး ၀ိုင်းလုပ်ပေးနိုင်ဖို့မျှော်လင့်ရပါတယ်...။\nဒီနှစ်ရန်ကုန်ဘားကမ့်ရဲ့ထူးခြားချက်ကတော့ ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားကို အန်တီကိုယ်တိုင်လာပြီး ဖွင့်ပေးသွားတဲ့အချက်ပါ ...။ အန်တီလာပြီးဖွင့်ပေးသွားတဲ့အချက်အပေါ် အခြားသူတွေ ဘယ်လိုသဘောထား သလဲတော့မသိပါဘူး ။ ကျွန်တော်ရဲ့အမြင်ကတော့ ဦးစီးကျင်းပသူတွေ၊ စီစဉ်သူတွေအနေနဲ့ ပိုပြီးတာဝန်ကြီး သွားတယ်လို့ မြင်ပါတယ်။ အန်တီ 2012 Barcamp Yangon ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားမှာပြောသွားတဲ့ မိန့်ခွန်းကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် အန်တီ့အနေနဲ့ ဒီလိုလွတ်လပ်မှုကို အသားပေးတဲ့ ပွဲမျိုးလေးကို အလွန်စိတ်ဝင်စားပြီး ၊ အများကြီးလဲ မျှော်လင့်တယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ် ...။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့တွေ ပိုပြီးတာဝန်ကြီး သွားတယ်လို့ပြောတာပါ။ အန်တီကဖွင့်ပေးသွားခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် အလကားပါပဲ ...။ ဒီလိုပြောလို့ ဒီနှစ်ရန်ကုန်ဘားကမ့်ပွဲဟာ မအောင်မြင်ဘူးလို့ ကျွန်တော်မဆိုလိုပါဘူး ...။ အောင်မြင်ပါတယ် ...။ ဒါပေမယ့် ပြောစရာတွေ၊ လိုအပ်တာတွေ၊ ဒီထက်ပိုပြီး တိုးတက်အောင်လုပ်လို့ ရတာတွေ ရှိနေပါတယ်။ ပြောစရာတွေများစွာထဲကမှ အဓိကအချက်ကတော့ အင်တာနက်မရခြင်းပါပဲ ... အိုင်တီသမားတွေ ဦးစီးကျင်းပတဲ့ အိုင်တီပွဲကြီးဖြစ်ပြီး အင်တာနက်သုံးမရတာဟာ စိတ်ပျက်စရာပါ ...။ ကြော်ငြာတွေမှာတုန်းက ဘယ်သူမဆို Free internet access ရမယ်လို့ ကြေငြာထားပြီး တကယ့်လက်တွေ့မှာ မီဒီယာကော်နာကလူတွေတောင် ပုံတွေအလျှင်မီအောင် မတင်နိုင်တာ ဆိုးပါတယ် ...။ နောက်တစ်ခုက လူများပြီးပွဲမစည်တဲ့ကိစ္စပါ ...။ organiser တင် ၅၀ ကျော်တယ်လို့သိရပါတယ် ...။ ဒါပေမယ့် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်လဲမသိ၊ organiser နဲ့ volunteer တွေကလည်း အချိတ်အဆက်မမိ၊ ဘယ်သူက ဘယ်မှာ တာဝန်ရှိတယ်ဆိုတာမျိုးလဲ သေချာမရှိပဲ ... mis-management သဘောမျိုးလေးတွေ အများကြီး တွေ့ရပါတယ် ...။ နောက်ပြီး တာဝန်တစ်ခုကိုသေချာထမ်းဆောင်နေကြသူတွေရှိပေမယ့် ... ဟိုယောင်ဒီယောင်တွေများနေသလားလို့ပါ ...။ ဒါကလည်း မလိုအပ်ပဲ လူများနေတော့ သူလုပ်နိုးနိုး ငါလုပ်နိုးနိုးနဲ့ ဟာကုန်တဲ့သဘောတွေပါ ...။ organizer တွေထဲမှာ လူငယ်တွေများတဲ့ အတွက် ဖြစ်လာတဲ့ ပြသနာတွေကိုဖြေရှင်းတဲ့နေရာမှာ ... စမတ်ကျကျမရှင်းတတ်ပဲ ... မလိုအပ်တဲ့ conflict လေးတွေဖြစ် လာတာကို တွေ့ရပါတယ် ...။ ကျွန်တော်က အပြင်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ အားလုံးရဲ့ ဝေဖန်ချက်တွေကို လိုက်နားထောင်နေတော့ ... ပြုပြင်စရာ၊ သတိထားစရာလေးတွေကို အများကြီးကြားခဲ့ရပါတယ် ...။ အကျီတွေ လွယ်လွယ်ထုတ်မရတာကအစ၊ Registration လုပ်တာကို Online နဲ့ Offline ခွဲခြားဆက်ဆံတာအဆုံးပေါ့ ...။\nတကယ်တမ်းကျတော့ ဘားကမ့်ပွဲဆိုတာ တက်ရောက်လာသူတွေထဲက မည်သူမဆိုဟာ ဦးဆောင်ဆွေးနွေးဟောပြောသူ ဖြစ်နိုင်သလိုပဲ ၊ နားထောင်လေ့လာသူလဲ ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ...။ ဒါကြောင့် တစ်ခုခုကို ဦးဆောင်ဆွေးနွေးမယ်ဆိုရင်လဲ ကိုယ့် Topic ကိုလူစိတ်ဝင်စားအောင် တင်ပြဆွေးနွေးနိုင်ဖို့အတွက် သေသေချာချာလေ့လာ ပြင်ဆင်ထားသင့်သလို၊ အခြားသူတွေပြောတာ ကို နားထောင်လေ့လာတဲ့အခါမှာလဲ အထူးအာရုံစိုက်ပြီး သေချာနားထောင်လေ့လာ သင့်ပါတယ်။ ပြောတဲ့နေရာမှာလဲ သေချာပြင်ဆင်မှုမရှိ၊ ကိုယ်တကယ်ပိုင်နိုင်တဲ့ Topicကိုလဲမရွေးချယ် ၊ နားထောင်တဲ့အခါမှာလဲ ဟိုအခန်းခဏသွား ၊ ဒီအခန်းခဏသွားလုပ်နေပြီး ထိုင်နားထောင်နေတဲ့ အခါတွေမှာ သေချာအာရုံစိုက်မှုမရှိဘူးဆိုရင်တော့ ဘာမှမရပဲ ခြေညောင်းအချိန်ကုန်တာပဲ အဖတ်တင်ပါလိမ့်မယ် ...။ နောက်ပိုင်းနှစ်တွေမှာ ဒီ့ထက်ဒီ့ထက်ပိုပြီး ထိရောက်စည်ကားတဲ့ Barcamp ပွဲတွေကိုဆက်လက်ပြီးကျင်းပနိုင်ဖို့ ကျွန်တော်တတ်နိုင်တဲ့ ဘက်က ပါဝင်ကူညီဖို့ စိတ်ကူးမိပြီး ... စာဖတ်သူညီငယ်ညီမငယ်တွေကိုလဲ ပူးပေါင်းပါဝင်ကြဖို့ ဖိတ်ခေါ်လိုပါတယ် ...။\nဖူးငုံ(Teen)မဂ္ဂဇင်း မတ်လထုတ်မှာရေးဖြစ်ခဲ့တဲ့ စာမူလေးပါ ။ ။\nရေးသားသူ - NayPhoneLatt at Thursday, March 08, 2012 1 comment:\nအင်္ဂလိပ်လိုဖတ်ချင်ရင် (To read my blog in English)\nThe City I dropped down\nပိုစ့်အသစ်တင်တိုင်း မေးလ်ပို့ပေးမယ် ...\nသံလွင်အိပ်မက် Online Magazine\nWorld Blog Day (August 31st)\nsoezeya ရဲ့ သတ်ပုံမှားတဲ့ဘလော့ဂ်\nကဗျာဆရာလေး မိုးလှိုင်ညရဲ့ နှစ်ချို့ကော်ဖီ\nကိုရန်အောင် ရဲ့ Yan Aung\nဂျစ်တူး ရဲ့ အပိုင်းအစများ\nဇင်ကိုလတ်ရဲ့ Danger Zone\nညီညီသံလွင်ရဲ့ Programmer's diary\nညီမလေး မေပျိုရဲ့ မိုးပြာရောင်အိပ်မက်များ\nနေနေနိုင် ရဲ့ my little world\nမောင်ပွတ်ရဲ့ အိုအေစစ်လေး ...\nအောင်ပိုင်စိုးရဲ့ Kind with Heart\nအပြုသဘောဆောင်ပြီး ဆွေးနွေးငြင်းခုန်ကြမယ် ...\nသံလွင်စကားဝိုင်း (ဘလော့ဂ်ရေးခြင်း၊ ဖတ်ခြင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး သင်ရဲ့အမြင်က ဘယ်လိုရှိသလဲတဲ့...)\nCommunity ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ မြန်မာဘလော့ဂါ portal ကိစ္စကိုဆွေးနွေးကြမယ်\nဒီကဗျာလေးအတွက် ကိုအောင်ဒင်ကို ကျေးဇူး အထူးတင်ရှိပါတယ်။\npieces of thought (5)\nအခု ဘယ်နှစ်ယောက် ဖတ်နေသလဲ ... ?\nMIDO (Myanmar ICT Development Organization) ရဲ့ ဒု...\nလောလောလတ်လတ် comments များ


ကြားသိရသမျ Archives - MM Live News\nရန်ကုန် ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးပေါ်က လူနာစောင့်နေတဲ့ ဒီခေတ်မှာ ဒီလိုအချစ်မျိုးအတော်ရှားသွားတဲ့ ၈၀ ကျော်အဘိုးရဲ့အချစ်\nFebruary 29, 2020 MM Live News\nချစ်ခြင်း မေတ္တာဟာ အင်မတန်မှ ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှအောင် စွမ်းအားကြီးလွန်းလှပါတယ်။ ကျွန်တော်အခုရန်ကုန်ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီးမှာ လူနာစောင့်နေတာပါ။ဒီပုံထဲမှာပါတဲ့ အဘိုးအဘွားဇနီးမောင်နှံဟာ အနည်းငယ်ချို့တဲ့ပြီး နယ်ကဆေးရုံလာတတ်တာပါတဲ့။ သားသမီးတွေလဲ တစ်ယောက်ဆီအလှည့်ကျ အဘွားကိုစောင့်ပေးနေရပေမယ့် အဘိုးကတော့ လုံးဝတစ်ရက်မှ နားခိုင်းလို့မရပါဘူး။ အဘိုးကအသက် ၈၀ ကျော်ရှိပြီး အဘွားကတော့ အသက်၇၀ ကျော်နေပါပြီ။ နာမကျန်းဖြစ်နေတဲ့ အဘွားအနားမှာ အဘိုးကတစ်ချက်ကလေးမှမခွာပါဘူး။ အဘွားကလဲလူကြီးရောဂါမို့ အောက်ဆီဂျင်လဲအမြဲပေးထားရပြီး… ၊စကားပြောနိုင်တဲ့နေ့ရောက်ရင် .. အဘိုးမျက်နှာလေးဟာ ရွှင်ပြုံးနေပြီး ရေကိုသေချာချိုး ၊ခေါင်းကိုအုန်းဆီလေးပြောင်နေအောင်လိမ်းပြီး အဘိုးဟာတတ်ကြွနေတတ်ပါတယ်။ မနေ့ကညက တော့ …အဘွားကလုံးဝနာမကျန်းဖြစ်နေပြီး အောက်ဆီဂျင်ကိုမပြတ်တမ်းပေးထားရတယ်ဗျ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာအဘိုးကိုတော်တော်လေး ပိုသနားလာမိတယ်ဗျာ…. ။ အဘိုးက အဘွားရဲ့လက်ကလေးကို ကိုင်ပြီး… ”အမေကြီးရေ နေကောင်းတော့မှာနော်… အားတင်းထားနော် စိတ်ကိုလုံးဝလွှတ်မချနဲ့နော်… တရားလေးရွတ်ပေးမယ်နော်… သေချာအာရုံစိုက်ပြီး နားထောင်နော်ဆိုပြီး ” မျက်ရည်လေးတွေဝဲပြီး အဘွားလက်ကလေးကို […]\nတောင်ဥက္ကလာ အထက ၉-၁ဝ တန်း ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူလေးတွေသုံးစွဲလာတဲ့ Terco-D ဆေး\nပို့စ်တခု = တောင်ဥက္ကလာ အထက ၃/၁ က ၉-၁ဝ တန်း ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူလေးတွေနဲ့ ရပ်ကွက်ထဲက ၂ဝ-၂၅ အရွယ်ကောင်လေး၊ ကောင်မလေးတွေ ဒီဆေးကဒ်တွေ ကျယ်ကျယ် ပြန့်ပြန့် သုံးစွဲလာကြပါတယ်။ အလွယ်တကူလဲ ဝယ်ရတယ်။ ဆေးဆိုင်တွေကလဲ သားသမီးချင်းမစာနာ ရောင်းတယ်။ တ/ဥ ရဲစခန်းကို အကြိမ်ကြိမ် PH ဆက်လဲ ရှောင်ဖယ် ရှောင်ဖယ်နဲ့။့ ဆေးဝါးကွပ်ကဲရေးကို PH ဆက်ပြန်တော့လဲ 199 နဲ့တိုင်ပင်တဲ့ ခေါင်းရှောင်တယ်။ 199 ဆက်တော့ ပိတ်ထားတယ်။ ရက်ကွက်ရုံးပြောတော့ ကလေးတွေကိုဆုံးမတဲ့။့့ Terco-D ဆေးကို ထိုင်းနိုင်ငံကထုတ်တယ်။ ATC Classification = R05FA02 ဘိန်းကနေထုတ်လုပ်ထားတဲ့ ချွဲထွတ်စေနိုင်တဲ့ ချောင်းဆိုးပျောက်ဆေးဖြစ်တယ်။Dextromethorphan HBr 15 mg, […]\nမနကျဆယျနာရီတိတိ ကြိုကျခမီရလေယျဘုရား အဓိဌာနျအောငျပှဲမှာအံ့သွဖှယျ ရဆေနျတကျတဲ့ ဆှမျးသပိတျလေးတဈလုံး\nFebruary 26, 2020 MM Live News\nအံ့သြဖွယ် ရေဆန်တက်တဲ့ ဆွမ်းသပိတ်လေးတစ်လုံး အရမ်းဝမ်းသာပြီး အံသြနေလို့ မနေ့ကညအထိကိုစာမတင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး ….20.2.2020 ကျိုက်ခမီရေ လယ်ဘုရားမှာမနက်ဆယ်နာရီတိတိ အဓိဌာန်အောင်ပွဲဆွမ်းကပ်ရင်းနဂါးမယ်တော်ကိုလည်း နို့ပေါက်ပေါက်ဆွမ်းကပ်ရင်းအပြီးမှာ ရှင်ဥပ်ပဂုတ်ကိုလည်း သပိတ်ဆွမ်းကပ်ချင်စိတ်ပေါ်လာတာနဲ့သစ်သီးဆွမ်းတော်ပွဲမှာပြီးသပိတ်လေးနဲ့အမွေးတိုင်ဖယောင်းတိုင်ထွန်းလို့ရေထဲမျောချပါတယ်။လေကအရမ်းတိုက်နေတာမို့ဖယောင်းတိုင်ကိုလူနဲ့ကွယ်ပြီးမနည်းထွန်းခဲ့ရပါတယ်။ ပြီးတော့ငါးစာကျွေးတဲ့နေရာကလှေခါးထစ်တွေအောက်ဆုံးထိဆင်းပြီးသံလွင်မြစ်ရေထဲချရ တာပါ ။စိတ်ကရည်မှန်းပြီးအရှင်ဘုရားတပည့်တော်ဆွမ်းကပ်ချင်လို့ပါဘုရား.. လက်ခံပေးတော်မူပါ။ဆွမ်းတော်ကိုသုံးဆောင်ပေးတော်မူပါ ။ဘုရားရှိရာကိုဆွမ်းသပိတ်လေး ဆိုက်ရောက်ခွင့်ပေးပါ။ သန့်စင်သောဆွမ်းဒါနကိုလက်ခံသုံးဆောင်ပေးပါ ။အလှူဒါနကိုသာဓုခေါ်ပေးပါ။ တပည့်တော်ကို လည်းစောင့်ရှောက်ပေးတော်မူပါ။ နိဗ္ဗာန်ရောက်တဲ့အထောက်အပံလေးဖြစ်ချင်လို့ ဆွမ်းလက် ခံ ပေးတော်မူပါလို့ပြောတတ်သလိုပြောလိုက်ပြီး ရေထဲချလိုက်တာပါဘဲ။ရေထဲမှာသပိတ်လေးက ငါးလေးတွေနဲ့လှေခါးထစ်တိုင်နားမှာ သုံးကြိမ်လောက်လည်နေတယ်။ တိုင်ကိုထိလိုက်ပြန်ခွာလိုက်နဲ့သုံးကြိမ်လည်နေတယ်။မီးတိုင်ကမငြိမ်းတော့ကြည့် ကောင်းကောင်းနဲ့ထိုင်ကြည့်နေမိတယ်။ ငါးစာကျွေးနေတဲ့ လူတွေလည်းရှိတော့ငေးလိုက်ပုံရိုက် လိုက်လုပ်နေမိတယ် ။ အဲ့သည်အချိန်ထိ ရဖျင်ဥပဂုတ်ကိုယ်တော်ကျောင်းဆောင်ရှိတာကိုမမြင်မိဘူး။ ရေထဲမှာရှိတယ်ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ဘဲဆွမ်းကပ်နေတာဘဲ ။ လူတွေနဲ့ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်မီးမငြိမ်းတဲ့ သပိတ်လေးကိုရိုက်လိုက်နဲ့ပျော်နေမိတယ်။ ပုံရိုက်နေရင်းသပိတ်လေးက ရေဆန်ကိုတည့်တည့် တက်နေတယ်ဟလို့ ဘေးကလူကြီးတစ်ယောက်အော်လို့ကြည့်မိတော့မှ သပိတ်လေးရွေ့နေတဲ့ လမ်းကြောင်းအဝေးကပေလေးရာလောက်မှာရှင်ဥပဂုတ်ကိုယ်တော်သီတင်းသုံးတဲ့ကျောင်းဆောင်ကြီးကိုမြင်လိုက်ရတော့တယ်။အရမ်းအံသြလို့တဖက်အဆောင်ကိုပြေးကြည့်မိတော့အဲ့သည်ဖက်မှာလည်း လှေခါးလေးရှိနေတယ် ။ တကယ်သပိတ်ချရမှာက အဲ့သည်နေရာကတအဲ့နေရာကနေဆိုကိုယ် တော်အဆောင်နဲ့ ပေနှစ်ရာလောက်ဘဲဝေးတယ် […]\nမိနျးကလေးတှေ တျောရုံတာရုံ ခြောရုံနဲ့ ငှကျမစားဘူးတဲ့နျော ….\nမိန်းကလေးတွေ တော်ရုံတာရုံ ချောရုံနဲ့ ငှက်မစားဘူးတဲ့နော် …. ဖင်ကြီး တင်ကြီး ရင်ကြီး ဝတာတွေ ပိန်တာတွေ ပိန်ရင်အရိုးများလို့တဲ့ ဝရင်အဆီများလို့ …. အခုခေတ် မော်ဒယ်တွေ တက်မလာနဲ့ ….ငှက်ကြီးက လှည့်တောင်မကြည့်ဘူးတဲ့ဟေ့… မှဲ့ပါ အနာပါ မျက်နာမှာ ဝက်ခြံရှိရင် ပုဂံခေတ်က ငှက်ကြီးက မစားဘူးတဲ့နော် ….. ဒီကလေးလေး ပြောတာ နားထောင်ပြီး မိန်းကလေးတွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သဘောပေါက်ကြတော့….။ PTTK-Royal Online Shop Vlog unicode မိနျးကလေးတှေ တျောရုံတာရုံ ခြောရုံနဲ့ ငှကျမစားဘူးတဲ့နျော …. ဖငျကွီး တငျကွီး ရငျကွီး ဝတာတှေ ပိနျတာတှေ ပိနျရငျအရိုးမြားလို့တဲ့ ဝရငျအဆီမြားလို့ …. အခုခတျေ မျောဒယျတှေ တကျမလာနဲ့ ….ငှကျကွီးက လှညျ့တောငျမကွညျ့ဘူးတဲ့ဟေ့… […]\nပနျးခွံထဲမှာ တှတေဲ့ လလှေငျ့ကလေးကို သနားလို့ မုနျ့ကြှေးမိရာက ဒုက်ခရောကျခဲ့ရတဲ့ မိနျးကလေးရဲ့အဖွဈ (ရုပျ သံ)\nမိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ် ယောက်ျားလေးဖြစ်ဖြစ်မြို့ထဲသွားရင်သတိထားလို့ရအောင်ပါ.. !! လမ်းမှာပန်းခြံမှာ ၉နှစ် ၁၀နှစ်ကလေးတွေတွေ့ရင် သနားလို့ဆိုပြီးပိုက်ဆံပေးမုန့်ကြွေး အရောဝင်တာမျိုးမလုပ်ပါနဲ့… ဒီနေ့ မြို့ထဲ၃၅လမ်းအထက်ဘလောက် လမ်းကြားထဲကပန်းခြံမှာ သူငယ်ချင်း၂ယောက်နဲ့ဓာတ်ပုံသွားရိုက်တာတစ်ယောက်ထဲဆော့နေတဲ့ကလေးကိုတွေ့တော့ ညီမလည်းသနားပြီးပါတဲ့မုန့်လေးတွေပေးလိုက်ပါတယ် ….ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ ကျေးဇူးပါမကြီး ဆိုပြီး ပစ္စည်းတွေတောင်ကူကိုင်ပေးပါတယ်။ နောက်တော့ နည်းနည်းဝေးတဲ့ဆီသွားပြီး ရေသန့်ဘူးထဲကိုအဝါရောင်အရည်လိုလိုတွေထည့်ထားတဲ့ဘူးကိုထုတ်ရှူပါတယ်…အဲ့ကထဲကမူမှန်တော့တာပါ …ညီမဓာတ်ပုံရိုက်တဲ့နားမှာ ဘယ်ကပါလာမှန်းမသိတဲ့ သံဘူးလိုဟာကိုမြေကြီးကိုပေါက်ချလိုက်ပါတယ် …. လေတိုက်တဲ့အချိန်နဲ့ကြုံပြီး ညီမမျက်ကပ်မှန်ကိုကပ်သွားတော့ မျက်ရည်တွေကျပြီး မျက်လုံးဖွင့်လို့အဆင်မပြေဖြစ်လာရော…အဲ့တာနဲ့အခြေနေမကောင်းဘူး …မျက်ကပ်မှန်ချွတ်ရမယ်ဆိုပြီး သူငယ်ချင်းအိမ်ကိုပြေးဖို့လုပ်ရပါတယ်။ အဲ့တာကိုဘယ်ဝင်သွားတာလဲ ပြစမ်းဆိုပြီး အတင်းကပ်လာတော့ ညီမလည်း စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်တဲ့အကြောင်း သွားတော့မယ့်အကြောင်းကိုကောင်းကောင်းမွန်မွန်ရှင်းပြတာကို နားမလည်ပဲ ရိုင်း”စိုင်း”တွေအော်ဟစ်ပြီးနဲ့ ညီမဘေးကအတင်းကပ်လိုက် တော့ မုန့်ဖိုး၅၀၀ပေးပြီးမလိုက်တော့ဖို့ပြောပါတယ်။ ပိုက်ဆံပေးလိုက်ပြီးကထဲကပိုဆိုးလာပါတယ် …ပါးစပ်ကလည်းအရွယ်နဲ့မလိုက်အောင် သူ့ထက်အသက်၁၀နှစ်လောက်ကြီးတဲ့ညီမကို ရမ်းလန်းတယ် ….ကိုက်စားချင်စရာလေးဆိုတာမျိုးတွေပြောပါတယ်။ အဲ့တာနဲ့အနီးနားမှာရှိတဲ့ယာဉ်ထိန်းရဲကို အကူအညီတောင်းတော့ ရဲကအဲ့ကလေးကိုအော်ငေါက်လိုက်ပါတယ်…ရဲစခန်းကိုဖုန်းဆက်ခိုင်းတယ်…အဲ့တာကိုရဲကိုရှောင်ပြီး ဆက်လိုက်လာတာ အော်လည်းမရပြောလည်းမရပါဘူး။ အဲ့တာကြောင့်၆လွှာမှာရှိတဲ့ သူငယ်ချင်းအိမ် ထိပြေးသွားပြီးအန်တီကိုအကူညီတောင်းမှပဲ ပိုက်ဆံယူပြီးအောက်ဆင်းသွားပါတယ် […]


သံလွင်:2NE1 အဖွဲ့ ဖျော်ဖြေမှု လက်မှတ် ဈေးနှုန်းသည် ငွေကျပ် ကိုးသိန်းဖြစ်ပြီး ပွဲစီစဉ်သူ ပြောင်းလဲ\n2 NE1 အဖွဲ့ ဖျော်ဖြေမှု လက်မှတ် ဈေးနှုန်းသည် ငွေကျပ် ကိုးသိန်းဖြစ်ပြီး ပွဲစီစဉ်သူ ပြောင်းလဲ\nမြန်မာနိုင်ငံတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက် ဖျော်ဖြေမည့် ကိုရီးယားနိုင်ငံက K-Pop အဖွဲ့ဖြစ်သည့် 2NE1 အဖွဲ့၏ ဖျော်ဖြေမှုအတွက် ဝင်ကြည့်ရမည့် ရုံဝင်ကြေး အမြင့်ဆုံးဈေးနှုန်းသည် ငွေကျပ်ကိုးသိန်း ဖြစ်သည်ဟု Living Sound Entertainment မှ ပြောခွင့်ဆိုခွင့်ရှိသူMr. Jaw maram က ပြောကြားလိုက်သည်။\nယခင်က2NE1 အဖွဲ့၏ ဖျော်ဖြေမှုကို Bo Bo Music Production နှင့် Samsung Myanmar တို့ ပူးပေါင်း စီစဉ်သော်လည်း အခက်အခဲ အမျိုး မျိုးကြောင့် မအောင်မြင် ခဲ့ခြင်းကြောင့် Living Sound Entertainment မှ ဆက်လက် ဆောင်ရွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းအပြင် ယခင်က အွန်လိုင်းပေါ် တွင် နာမည်ကြီးခဲ့သည့် လက်မှတ်ဈေးနှုန်း ၁၅ သိန်းသည်လည်း ကောလ ဟလသာ ဖြစ်သည်ဟု Living Sound Entertainment မှ ပြောခွင်ဆိုခွင့် ရှိသူMr. Jaw maram က ထပ်မံပြောကြားလိုက်သည်။\nအဆိုပါ ဖျော်ဖြေပွဲကို 2NE1 In Myanmar Galaxy Stage အမည်ဖြင့်သာ ကျင်းပသွားမည်ဖြစ်ပြီး မြန်မာနိုင်ငံမှ လူငယ်အများ ကြိုက်နှစ်သက်နေသည့် အဆိုတော် မိန်းကလေး တစ်ဦးနှင့် ယောကျာင်္းလေးနှစ်ဦး တို့သည်လည်း ပါဝင်ဖျော်ဖြေသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။ ယင်းဖျော်ဖြေ တင်ဆက်မှုတွင် ကိုရီးယားနိုင်ငံမှ 2NE1 အဖွဲ့အပြင် တခြား အကအဖွဲ့ ၅ဝ ခန့် လာရောက် ဖျော်ဖြေမည်ဖြစ် သည်။\n“ အစတုန်း ကတော့ သူတို့က စီစဉ်ပေမယ့် ကိုရီးယားဘက်က လိုချင်တဲ့ ပုံစံတွေကို သူတို့ဘက် မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း အကုန်တော့ မလုပ်ပေးနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အတတ်နိုင်ဆုံးတော့ ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးတယ်။ ဘာဖြစ် လို့လည်းဆိုတော့ သူတို့လာတာ အောင်မြင်သွားမှ နောက်ထပ် အဖွဲ့တွေ ဆက်လက်ပြီးတော့ လာနိုင်မှာမို့လို့ပါ။ ဒါကြောင့် ဒီ2NE1 အဖွဲ့ လာရောက် သီဆိုတာ အောင်မြင်အောင် ကျွန်တော်က အများကြီး အကုန်အကျခံပြီးတော့ ဆက်လက် လုပ် ဆောင် နေတာပါ။ ဒီပွဲဖျော်ြေုဖမယ့်နေရာကို အတိအကျ မပြောနိုင်သေးပါဘူး။ပွဲနီးမှကြေငြာမှာပါ” ဟုပြော သည်။\nယခုလို ပြည်ပမှ နာမည်ကြီး အနုပညာ အဖွဲ့များ လာရောက် ဖျော်ဖြေကြခြင်း သည် မြန်မာနိုင်ငံကို ပြောင်းလဲစေချင်သည့် ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်ပြီး ယခု ပွဲအောင်မြင်ပါက တခြားနိုင်ငံများမှ အဆိုတော်များလည်း လာရောက်ဖျော်ဖြေ ကြမည်ဖြစ်သည်။\nကိုရီးယားနိုင်ငံမှ 2NE1 အဖွဲ့ လာရောက် ဖျော်ဖြေခြင်းသည် သြဂုတ် ၂ ရက်နေ့ ဖြစ်သော်လည်း သုဝဏ္ဏမိုးလုံ လေလုံ အားကစားကွင်း ၌ ဖျော်ဖြေမည် မဟုတ်ဘဲ ရန်ကုန်မြို့ရှိ အထင်ကရ နေရာတစ်ခုတွင် ည ၇ နာရီမှ ၁ဝ နာရီအထိ ကျင်းပသွားမည် ဖြစ်ပြီး လက်မှတ်ဈေးနှုန်းများသည် ၂၅ဝဝဝ ၊ ၄ဝဝဝဝ ၊ ၂၅ဝဝဝဝ ၊ ၅ဝဝဝဝဝ ၊ ၇ဝဝဝဝဝ နှင့် ၉ဝဝဝဝဝ တို့ဖြစ်ပြီး Living Sound Entertainment အွန်လိုင်းတွင် Pre Order အနေဖြင့် စတင် လက်ခံလျက် ရှိပြီး ဇူလိုင် ၂၁ ရက်တွင် လက်မှတ် ရောင်းချမည့် နေရာများကို အသိပေး ကြေညာ သွားမည်ဖြစ်သည်။\nat 7/09/2014 06:43:00 PM


မျက်နှာဖုံးတပ်ပြီးအော်သလား | ဥက္ကာကိုကို\nPosted in: ဆောင်းပါး.\tTagged: အွန်လိုင်းကိစ္စ.\t2 Comments\nOnline ယဉ်ကျေးမှု့က ပေါ်ပေါက်လာတော့ လူစုံ အရွယ်စုံပဲ Online ပေါ်ရောက်လာတာ မဆန်းပါဘူး။ Online ဘလောဂ့် တွေ မှာ ကိုယ်သန်ရာ ၊ သန်ရာ ၊ ရေးသားကြတယ်။ အဲဒီလို သန်ရာ သန်ရာ ရေးသားကြတဲ့ အခါမှာ အထူးသဖြင့်ကတော့ အနုပညာ ၀ါသနာပါတဲ့ လူငယ်တွေက သူတို့ လက်လှမ်းမှီတဲ့ နည်းပညာ အကူအညီနဲ့ တစ်ခြားသော Online က အနုပညာ ၀ါသနာပါသူချင်းကို ကိုယ်ဖန်တီး ထုတ်လုပ် ထားတဲ့ ပန်းချီ။ ဒီဇိုင်း၊ ကဗျာ ၊ ၀ထ္ထု စသည်ကို ဝေမျှပြီး ဖတ်ကြည့်ပါဦး သဘောမျိုးနဲ့ စာတင်ကြတာပါပဲ။ “ငါတော့ ဒါလေး လုပ်ထားတယ် မင်းဖတ်ကြည့်ပေးပါဦး” ဖတ်ပြီးတဲ့ လူကလည်း ကောင်းရင် ကောင်းတယ်။ မကောင်းရင် မကောင်းဘူး။ ဝေဖန်သွားတာပါပဲ။ လူချင်းခင်မင်မှု့အရ တစ်ချို့ကလည်း ဘာရေးရေး ကောင်းတယ် ပြောတာလည်း ရှိတာပါပဲ။\nအစပိုင်းမှာ ဒီလိုမျိုး သူငယ်ချင်းအချင်းချင်း ဝေမျှပြီး ကိုယ့်ဖန်တီးမှု့တွေကို ခံစားစေရာကနေ..။ တစ်ယောက်စကား တစ်ယောက်နားနဲ့ အချင်းချင်း forward ပေး၊ စကားကမ်းလှမ်းချိတ်ဆက်ပြီး ဒီနယ်ပယ်က ကျယ်ဝန်းလာကြတာ အခုအချိန်ထိပဲ။ မြန်မာနိုင်ငံမှာ Social Networking Website ပေါင်း များစွာရှိတယ်။ ဒီထဲကမှ နာမည်ကြီး Website တွေက သုံးလေးငါးခု သာသာပဲရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီ Site တွေထဲမှာ ရှိတဲ့ အဖွဲ့ဝင်(Member) ပေါင်းကတော့ နည်းနည်းနောနောမဟုတ်ဘူး။ Site တစ်ခုကို ထောင်သောင်းချီပြီး အဖွဲ့ဝင် တွေရှိတယ်။ အဲဒီထဲကမှ အခု Online လောကမှာ နာမည်ကြီးနေတဲ့ ကဗျာဆရာလေးတွေက ကိုယ်ပိုင် ၀က်ဘ် ဘလောဂ့် တွေ ခေတ်မစားခင်က Web Forum တွေ မှာ အဖွဲ့ဝင်ပြီး ကိုယ်ပိုင်စာမျက်နှာလေးတွေ ယူပြီး ကဗျာတွေ ၊ ၀ထ္ထုတွေ ရေးခဲ့ကြတာပဲဖြစ်တယ်။ ဒီကနေ မြန်မာ့ Web Blog တွေ တစ်ခေတ်ဆန်းလာတော့ ကိုယ်ပိုင် ဘလောဂ့် တွေ ဖန်တီးပြီး ကိုယ့် ဘလောဂ့် မှာ ကိုယ်ရေးခဲ့ကြတယ်။ တစ်ဖက်ကလည်း နည်းပညာ သမားတွေက မြန်မာလိုရေးလို့ အဆင်ပြေအောင်လို့ မြန်မာစာလုံးတွေကို တီထွင်ပြီး ဘလောဂ့် ရေးသားခြင်းကို ပိုပိုထွန်းကားလာစေခဲ့တယ်။ အခုလောလောဆယ် Facebook ဆိုတဲ့ Socal Networking Website ပေါ်လာတော့ မြန်မာ လူငယ်အများစုက Facebook မှာ ၀င်ရောက်ပြီး ကိုယ်ပိုင် စာမျက်နှာကို ယူပြီး စာတွေရေးသားကြပြန်တယ်။\nOnline မှာ ရေးသားကြတာက စုံတယ်။ ဟင်းချက်နည်းကအစ အနုပညာအလယ် နည်းပညာ အဆုံး ကြိုက်တာကို ရေးသားမျှဝေကြတယ်။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် စည်းစည်းလုံးလုံးရှိကြတယ်။ တစ်ယောက် မသိတာကို တစ်ယောက်ကနည်းပေးလမ်းပြကြတယ်…။ သင်ပြပေးစရာရှိတာ Online ကနေပဲ သင်ပြပေးကြတယ်…။ ဒီလို Online မှာတင်မက အပြင်ကမ္ဘာမှာ တွေ့ဆုံကြတော့လည်း ချစ်ခင်မှု့တွေက ပြောလို့မကုန် ၊ ရင်းနှီးမှု့တွေက ပြောလို့မကုန်ဘူး။ ဒီလို Social Networking Websites တွေက နေ ရင်းနှီးမှု့ရ ပြီး အပြင်ကမ္ဘာမှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ အတူတူလုပ်နေတဲ့ လုပ်ငန်းတွေတောင် ဟောဒီ ရန်ကုန်မြို့မှာ ရှိတယ်ဆိုတာ မယုံမရှိပါနဲ့။ ထားတော့ ဒါက စီးပွားရေးကိစ္စ။\nအနုပညာကိစ္စမှာလည်း Online က ကဗျာတွေက ဘာဖြစ်တယ် ညာဖြစ်တယ် ဆိုတာ ကြားကြားနေရတယ်…။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် အဆင့်မရှိတဲ့ ကဗျာတွေ စာတွေ ၊ ၀ထ္ထုတွေ ဆိုလား။ ထားပါတော့… Online က စာပေတွေက အဆင့်မရှိတဲ့ စာပေတွေ ဆိုရင် မဂ္ဂဇင်း ဆိုတဲ့ စာအုပ်ထဲမှာပါတဲ့ ကဗျာတွေ စာတွေကရော အကုန်လုံးက အဆင့်ရှိလို့လားလို့ ပြန်မေးမယ်ဆိုရင် ပွဲဆူသွားနိုင်တယ်…။ လူငယ်တွေကို အထင်မသေးပါနဲ့။ Online မှာ ပေါတောတော စာပေရှိသလို ၊ Printed လောကမှာလည်း ပေါတောတော စာပေဆိုတာရှိတယ်။ Online မှာ အတင်းအဖျင်းတွေ ရေးတဲ့ ဘလောဂ့် တွေရှိသလို။ Printed မှာလည်း အတင်းအဖျင်းတွေကို ဖိသိပ်ထည့်ထားတဲ့ မဂ္ဂဇင်းတွေ ရှိတယ်။\nOnline မှာ စာရေးကြတဲ့ အကျင့်ဖြစ်လာအောင်လို့ ပြင်ပ စာပေလောကက ဆရာများရဲ့ ကျေးဇူးကို လည်း မေ့လို့မရဘူးဆိုတာ Online မှာစာရေးသားနေကြတဲ့ လူငယ်အားလုံး သိတယ် နားလည်တယ်။ အဲ့…ဒါပေမယ့် လူဆိုတာ ပတ်ဝန်းကျင်ပေါ်မူတည်ပြီး အလေ့အကျင့်က ဖြစ်ပေါ်လာတာလေ..။ Online မှာတွေ့တဲ့ သူငယ်ချင်း ၊ မိတ်ဆွေတွေ ကျေးဇူးကြောင့်လည်း စာရေး စာဖတ်တဲ့ အကျင့်က ဆက်လက် တည်တံ့နေတာ ဖြစ်တယ်။ အွန်လိုင်းမှာ ဆယ့်သုံးလေးနှစ် ကလေးကအစ တက်ရေးနေကြတာလေ…။\nPrinted Media မှာ ရေးသားနေကြတဲ့ လူတွေက စာပဲရေးကြရတာ။ Online မှာ စာရေးသားဖို့ဆိုရင် Internet သုံးနိုင်ရမယ်။ ဒါက လွယ်တယ်…ပိုက်ဆံသုံးလေးထောင်ရှိရင် သုံးတတ်သွားမယ်။ အဲ့… ခက်တာကဘာလဲ… ဘလောဂ့် ကို ဘယ်လို တည်ဆောက်ရမလဲ..။ ကိုယ့်အပေါင်းအသင်းက မေးလ်လေးသုံးတတ်ရုံ ပဲဆိုရင် ဘာမှမေးလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ဘလောဂ့့်  တည်ဆောက်တတ်တဲ့လူ ကို ရှာရမယ်…။ မေးရမယ်။ တစ်ချို့ ဘလောဂ့့်  လုပ်ချင်ပါလျှက် တစ်နှစ်ခွဲ နှစ်နှစ်ကြာသွားတယ်..။\nစာတိုက်ကနေ မဂ္ဂဇင်းကို စာပို့သလို လုပ်လို့ရရင်တော့ သိပ်ကောင်းမှာပဲ ပေါ့။ အခုဟာက Online ပေါ်မှာ ကိုယ့်စာလေး တစ်လုံးနှစ်လုံးတင်ဖို့ ပြင်ဆင်ရတာ။ ကိုယ့် ဘလောဂ့် လာဖတ်ချင်အောင်လည်း ပြင်ဆင် ရတယ်။ သူများ ဘလောဂ့် တွေကိုလည်း နည်းနာယူရတယ်။ ကိုယ့်စာကို ကိုယ့်ဘာသာ တည်းဖြတ်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ပိုက်ဆံအကုန်ခံပြီး တင်ကြတာ။ မဂ္ဂဇင်းကို ကဗျာပို့သလို ရောင်းကောင်းအောင် ဂျင်းထည့်ထားတဲ့ ကဗျာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်အနုပညာ ခံစားမှု့ကို အရိုးခံအတိုင်းတင်ပြတာ ဖတ်ချင်လည်း ဖြစ်သလို မဖတ်ချင်လည်း ဖြစ်တယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ ဗီဇက စာရေးချင်စိတ်ဖြစ်လို့ ရေးတဲ့အပေါ်မှာ နာမည်လိုချင်မှု့လည်း မရှိဘူး။ ဘယ်သူမဆို ကဗျာရေးစ စာရေးစမှာတော့ ပေါတောတော ဆိုတာ ရှိကြတာပဲ။ ဘယ်သူမှ နတ်ရေကန်ထဲက တက်လာကြတာမဟုတ်ဘူးလေ…။\nစသည်ဖြင့် ပေါတောတောလေးတွေနဲ့ ကဗျာစရေး ခဲ့ကြတာပဲ။ ဘယ်သူမှ LP စမရေးကြသလို။ ပို့စ်မော်ဒန် ကိုလည်း စားသုံးပြီး မွေးလာကြတာမဟုတ်ဘူး။ ရေးပါများ ဖတ်ပါများလို့ စာပေပါရမီရင့်သန်လာကြမှ လက်ကောင်းလာကြတာ။ ပြင်ပစာပေသမားတွေ ပြောတဲ့ ဖြတ်သန်းမှု့ဆိုတာ ဘာလဲ? ဘာပါလဲ? ဆရာ့ ဆရာများကို မျက်နှာပြောင် တိုက်ပြီး မေးချင်ပါတယ်။ အယ်ဒီတာ့ ကိုအောက်ကျို့ရတာလား။ နေပူထဲမှာ ပြတ်ခါနီး ဖိနပ်ကိုစီးပြီး စာပေတိုက်ကို သွားရတာလား။ နေ့လည်စာမစားရသေးပဲနဲ့ ကားခချွေတာပြီး မြို့ထဲသွားရတာလား။ ဒါလောက်က အေးဆေးပါ။\nOnline သမားတွေလည်း ရှိတယ်လေ… အင်တာနက်သုံးဖို့ ပိုက်ဆံမရှိလို့ ၊ ကိုယ့် ဒိုမိန်း (Domain) လေး သက်တမ်း ကုန်ခါနီးလို့ အသစ်ဝယ်ဖို့၊ Internet ဆိုင်မှာ ပိုက်ဆံမလောက်လို့ မှတ်ပုံတင်ထားခဲ့ရလို့၊ ကိုယ့်မှာ ကွန်ပြူတာ မရှိလို့ သူငယ်ချင်းဆီမှာ ကပ်သုံးရလို့။ ကိုယ့်မှာ Laptop ရှိပါလျှက် အင်တာနက်မရှိလို့ ၀ိုင်ယာလက်စ် ရှိတဲ့ Fast Food ဆိုင်မှာသွားသုံးရလို့…စသဖြင့် အဆင်မပြေတာတွေ လျှောက်ပြောရရင် ဘ၀ကနာပြီးသားပဲ ဒရာမာကားရိုက်လို့ရတယ်။\nလူငယ်တွေ ဘာလို့ Online မှာရှိတဲ့ စာမျက်နှာတွေမှာ စာရေးကြသလဲ…။ ဒါက ရှင်းပါတယ်. .. ကိုယ့်ဖန်တီးမှု့တစ်ခုကို စာဖတ်သူနဲ့ ချက်ချင်းတွေ့စေလို့ပဲပေါ့။ ကိုယ့်အပေါ်မှာ စာဖတ်သူရဲ့ သဘောထားကို ချက်ချင်း သိမြင်နိုင်လို့ပေါ့။ ဒါဆိုရင် မဂ္ဂဇင်းမှာ စာရေးတာကို မကြိုက်ကြဘူးလား? ဒီလိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကြိုက်ပါတယ်။ တစ်နိုင်ငံလုံး ကိုဖြန့်မှာကိုး။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို စာဖတ်ချင်တဲ့လူ ကို ဖတ်စေဖို့ အဆင့်ဆင့်ကျော်ဖြတ်ရတယ်။ စာမျက်နှာပေါ်ရောက်ရင်လည်း ကဗျာဖတ်တဲ့ လူက ဘယ်လောက်ရှိသလဲ တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာ နဲ့ ဆို ကိုယ့်ကဗျာလေး သိမ်ငယ်လှချည်ရဲ့ ကဗျာသမား အချင်းချင်းသာ ပြန်ဖတ်တဲ့ မဂ္ဂဇင်းစာမျက်နှာပေါ်က ကဗျာလေးက တော်တော်ကို သနားဖို့ကောင်းလှချည်ရဲ့။\nအေဖိုးစာရွက်ဝယ် ၊ စာအိတ်ဝယ်၊ စာတိုက်သွားပြီးပို့လိုက်တဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ် ၊ စာတစ်ပုဒ်က စာဖတ်သူလက်ထဲရောက်ဖို့ အနည်းဆုံးတော့ သုံးလလောက်ကြတယ်….။ ကြာမှာပေါ့။ အယ်ဒီတာနဲ့မှ မရင်းနှီးတာ။ ဒါလေး သုံးလိုက်ဗျာလို့ ပြောလို့မရဘူးလေ…။ ဖတ်ကြည့်ပါလို့လည်း ပြောလို့မရဘူးလေ…။ ဒါကြောင့် အွန်လိုင်းစာမျက်နှာမှာ ဖတ်သူရှိလို့ ရေးကြတယ်။ စာပေတာဝန်တွေ ဘာတာဝန်တွေ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ပြောနေဖို့မလိုဘူး။ စာရေးကြတယ်ဆိုတာက စာဖတ်သူဆီကို အရောက်ပို့ဖို့ပဲ အရေးကြီးတယ်။ အယ်ဒီတာရွေးမှ စာဖတ်သူတွေ စာဖတ်ရမယ် လို့ ဘယ်ဥပဒေမှ ပြဌန်းမထားပါဘူး။ Online ပါ် စာတစ်ပုဒ် တင်လိုက်တာနဲ့ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း စာဖတ်သူဆီကတုန့်ပြန်သံကို ကြားရတယ်။ တစ်ခုတော့ ရှိတာပေါ့။ Online မှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ရေးလို့ရတော့ ကိုယ်ပြချင်တဲ့ အတိုင်း ပြလို့ရတယ်။ ဒါကြောင့် ကြိုက်သူ ရှိသလို သောက်မြင်ကပ်တဲ့ သူလည်း ရှိတာပါပဲ။ ဒါကတော့ နေရာတိုင်း ပတ်ဝန်းကျင်တိုင်းမှာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထ ရှိတဲ့ အကြောင်းတရားပဲ။ ပြင်ပစာပေလောကမှာတောင် တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အပြန်အလှန် ခွေးနဲ့ မနှိုင်းရုံတစ်မယ်။ စာမျက်နှာပေါ်မှာ စာဖတ်သူကိုတောင် အားမနာနိုင်အောင် ကိုယ့်ဂုဏ် ကိုယ်ဖော်ပြီး ဆော်နေကြသေးတာပဲ။ အဲ့ဒါက စာရေးတဲ့ ဆရာ တွေနော်…လူငယ်တွေ မဟုတ်သေးဘူး။\nလူငယ်တွေ ဆိုတော့ ငယ်ဂုဏ်ရှိတယ်လေ…ငယ်ရာက ကြီးလာတယ်ဆိုရင် သိကြမှာပါ။ Online ထိရောက်မှု့ကြောင့်လည်း ပြင်ပက စာပေသမားတွေ ၊ စာရေးဆရာတွေ ဘလောဂ့်တွေ ဆောက်လာကြ၊ ဖေ့စ်ဘုတ်မှာ ၀င်ရေးလာကြနဲ့ ဖြစ်လာတာပဲလေ…။ Online က စာပေ၀ါသနာပါတဲ့ လူငယ်တွေနဲ့ စာပေလောက က စာရေးဆရာတွေ ဆုံစည်း မှု့တွေ ဖြစ်လာကြတာပဲ။ Online မှာ စာရေးဖော်တွေ များလာတဲ့ အခါ၊ မိတ်ဆွေတွေများလာတဲ့အခါ စုပေါင်းပြီး ပြင်ပလောကမှာ စာပေလှုပ်ရှားမှု့တွေလုပ်လာနိုင်တယ် ၊ လူမှု့ရေး အသင်းအဖွဲ့တွေ ဖွဲ့စည်းပြီး လူမှု့အကျိုးပြုမှု့ လုပ်ငန်းတွေ လုပ်လာနိုင်တယ်။ စီးပွားရေးတစ်ဖက် ၊ နည်းပညာ နောက်လိုက်ရတာ တစ်ဖက် ၊ ကိုယ့်ဝါသနာပါရာကို လေ့လာဆည်းပူးရတာ ၊ ခံစားပျော်ဝင်ရတာ တစ်ဖက်။ အဖက်ဖက်ကနေ ဖိစီးမှု့တွေဆိုတာ ရှိပါတယ်။ လူငယ်ပီပီ ကိုယ့်ခံစားချက်ကို ဖောက်ခွဲပစ်တဲ့အခါလည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် Online စာပေရေးသားတဲ့ လူငယ်တွေ ဟန်မဆောင်တတ်ဘူး ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မှားတာရှိရင် ကိုယ့်နာမည် ကိုယ်ဖော်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတယ်။ ရှုတ်ချကြတယ်။ ဒါချစ်စရာပဲ။\nOnline မှာ မကျေနပ်လို့ ဆဲရင်တောင် နာမည်ကိုဖော်ပြီး ဆဲရဲမှ သိက္ခာရှိတယ်။ ဘလောဂ့် တွေမှာ ရေးသားသူတွေရဲ့ အောင်မြင်မှု့ လူကြိုက်များမှု့ကို မနာလိုလို့ စီဘောက်စ် (C-box) လို့ခေါ်တဲ့ အများစကားပြောရာနေရာမှာ စာရေးတဲ့သူ ကို ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ်ရေးပြီး ဆဲတဲ့ လူတွေရှိတယ်။ အဲဒီလူတွေက Anonymous အနေနဲ့ ဆဲချင်ဆဲ ၊ မဆဲရင် နာမည်ပြောင်တွေနဲ့ ဆဲကြတယ်။ ဒါဟာ သိက္ခာမရှိတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။ မကျေနပ်တာပြောဖို့ နာမည်ကို ၀ှက်စရာမလိုဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု့ ရှိတယ်ဆိုရင် နာမည်ကို တပ်ပြီး ဝေဖန်ပြောဆိုဖို့သင့်တယ်။ ပြီးတော့ နည်းပညာ တစ်ဖက် ၊ အနုပညာခံစားမှု့တစ်ဖက် နဲ့ ရှေ့ဆက်နေတဲ့ Online စာရေးသားတဲ့ လူငယ်တွေကို ဝေဖန်ချင်တယ်ဆိုရင် Facebook တစ်ခုလောက်သုံးတတ်ရုံ၊ ဘလောဂ့် တစ်ခုလောက် သုံးတတ်ရုံ နဲ့ တော့ ဝေဖန်ဖို့မသင့်ဘူးလို့ပြောပါရစေ…။\nအခုဆိုရင် Online က အဆင့်မရှိဘူးလို့ ပြောကြတဲ့ Ning ဆိုဒ် ကလေးတွေမှာတောင် ပြင်ပ Printed Media တွေက စာပေရေးသားသူတွေ ၀င်ရောက်ပြီး ခန့်ခန့်ထည်ထည် ရေးနိုင်နေကြပြီ။ ဒါဘာကြောင့်လဲ…လူငယ်တွေကို စာဖတ်စေချင်လို့ အများစုဖတ်မယ့်နေရာမှာ လာတင်ကြတာ။ အဓိကက ကိုယ်ချပြတဲ့ အနုပညာကို စားသုံးသူဆီ ရောက်ရှိသွားဖို့ပဲမဟုတ်လား။ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ဘူးဆို မဂ္ဂဇင်းစာမျက်နှာပေါ်မှာပဲနေလေ….။ ဟုတ်တယ်ဟုတ်?\nOnline စာပေရေးသားတဲ့ လူငယ်တွေကို ချိုးချိုးဖဲ့ဖဲ့ ပြောတဲ့ ပြင်ပ စာပေသမားတွေရှိသလို နွေးနွေးထွေးထွေး လက်ကမ်းကြိုဆိုကြတဲ့ စာပေသမားတွေ ရှိတယ်ဆိုတာလည်း Online မှာစာရေးကြတဲ့ လူတွေ သိကြပါတယ်။ အွန်လိုင်းလေး ခဏသုံးပြီး အွန်လိုင်းက လူတစ်ယောက် နှစ်ယောက်နဲ့ မတည့်တာနဲ့ပဲ။ Online စာပေ လောကကို လူတွေအထင်သေးမလားလို့ ဖွမယ်ဆိုရင်တော့… အချည်းနှီးပဲဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီလိုရေးပြီး ဖွမယ့်အစား ကော်ဖီခါးခါး တစ်ခွက်သာ သောက်ပြီး နှပ်နေပေတော့။ Online ယဉ်ကျေးမှု့က ကြီးထွားနေပြီ။ Online မှာစာရေးသားကြတဲ့ လူငယ် ၊ လူရွယ် ၊ လူကြီး ၊ တွေလည်း ထောင်းလမောင်းထ နေပြီ ဆိုတာ သိစေချင်တယ်။ ပြီးတော့… ပြောရရင် Online စာပေရေးသားတဲ့ လူငယ်တွေက ကိုယ့် စာမျက်နှာမှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရေးကြတာ။ ဘယ်သူနေရာပေးလို့မှ စာရေးရတာမဟုတ်သလို ၊ စာစီသမားတွေ ၊ Layout သမား တွေ ပေးတဲ့ နေရာမှာ ကိုယ့်စာမျက်နှာကို ထားရတာလည်းမဟုတ်ဘူး။\nအွန်လိုင်းမှာ စာရေးနေကြတာ အခက်အခဲ အမျိုးမျိုးကြောင့် ဖြစ်တယ်။ တစ်ချို့ လူငယ်တွေက နိုင်ငံခြားမှာ တစ်ချို့လူငယ်တွေက ၊ နယ်မှာ၊ တစ်ချို့က စားဝတ်နေရေးအတွက် လုံးပမ်းနေကြရတယ်။ ဒီလိုအခက်အခဲတွေကြောင့် အွန်လိုင်းမှာ စာရေးနေကြရတာဖြစ်တယ်။ Printed Media မှာရေးဖို့အတွက် အချိန်မပေးနိုင်လို့သာ အွန်လိုင်းမှာရေးနေကြရတာ ဖြစ်ပေမယ့် Printed Media ကို မယှဉ်နိုင်လို့/ ၀င်မတိုးရဲလို့ တော့မဟုတ်ဘူး။ အွန်လိုင်း ဘလောဂ့် တွေကနေ Printed Media ကိုရောက်သွားကြတဲ့ စာရေးတဲ့ လူငယ်တွေ မနည်းတော့ဘူး။ ဒါကိုလည်း သိဖို့ကောင်းပါတယ်။ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် လူမသိသူမသိ ဖြစ်နေရပေမယ့်။ ကျွန်တော်တို့ စောင့်ဖတ်နေရတဲ့ လူငယ်စာရေးသူတွေ အများအပြား အွန်လိုင်းလောကမှာရှိတယ်။ ဟာသလား ၊ ၀ထ္ထုတိုလား ၊ ၀ထ္ထုရှည်လား ၊ ကဗျာလား၊ ဆောင်းပါးလား ၊ နည်းပညာလား ၊ အွန်လိုင်းမှာရေးတဲ့ လူငယ် စာရေးသူတွေရဲ့ လက်ကို သိချင်ရင် အွန်လိုင်းမှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ ထုတ်ဝေတဲ့ အခမဲ့ အီးဘုတ်တွေ ကို ရှာဖတ်ကြည့်လိုက်ပါ။ ဒီဇိုင်းသမားလည်း တစ်ယောက်တည်း ၊ Layout သမားလည်း တစ်ယောက်တည်း ၊ စာမူစုဆောင်းသူလည်း တစ်ယောက်တည်း၊ အယ်ဒီတာလည်း တစ်ယောက်တည်း။ တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ကဗျာပုဒ်ရေ ၊ အက်ဆေးပုဒ်ရေ လေးငါးဆယ်ကို ထုတ်ဝေတဲ့ အီးဘုတ်တစ်ခုကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါ။ ကဗျာတစ်ခုတည်းရေးပြီး မာန်တက်နေတဲ့ ပုံစံတွေ အွန်လိုင်းမှာမရှိဘူး။\nအယ်ဒီတာ့ စားပွဲပေါ်ဖြတ်မှ ဖြတ်သန်းမှု့ဆိုတဲ့ အယူအဆတွေက သိုးသွားပြီ။ ဖြတ်သန်းမှု့ဆိုတာ လူတိုင်း နေရာတိုင်းမှာ ရှိတယ်။ စက္ကူမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ရေးတဲ့ လူတွေ မှာလည်း ဖြတ်သန်းမှု့ရှိသလို Online စာမျက်နှာတွေပေါ်မှာ ရေးတဲ့ လူတွေလည်း ဖြတ်သန်းမှု့ဆိုတာရှိတယ်။ အနုပညာဝမ်းစာဆိုတာကို ဘာနဲ့ တိုင်းတာသလဲ၊ နိုင်ငံခြား ကဗျာတွေ များများ ဖတ်ဖူးတာကိုပြောတာလား၊ အင်္ဂလိပ်ကဗျာဆရာတွေ နာမည်ကို တန်းစီ ရွတ်ပြနိုင်တာလား။ နိုင်ငံရပ်ခြား ကဗျာတွေရဲ့ Ism တွေကို အလွတ်ရွတ်ပြနိုင်တာလား။ နည်းနည်းတော့ သိချင်တယ်။ Magazine တွေမှာ ပါနိုင်တဲ့ စာမူတွေ မရေးနိုင်လို့ ဘလောဂ့် မှာ ရေးနေကြတဲ့ လူတွေ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကတော့ သိစေချင်တယ်။ လူတွေမှာ ကိုယ့်ဘ၀နဲ့ ကိုယ့်အကြောင်းနဲ့ရှိတယ်။ ၀ါသနာနဲ့ ၀မ်းရေးဆိုတာရှိတယ်။ ၀ါသနာပါတာနဲ့ အဆင်းရဲအစုတ်ပြတ်ခံပြီး လုပ်ရမယ်ဆိုတာကတော့ သိပ်အလုပ်မဟုတ်သေးဘူး။\nကဗျာရေးရင် စုတ်ပြတ်သတ်နေရမယ်။ မုတ်ဆိတ်ထားရမယ်။ ကချင်လွယ်အိတ်လွယ်ရမယ်။ လေထန်ကုန်းမှာ ထိုင်ဖူးရမယ်။ စာပေသမားတွေနဲ့ သိရမယ်…အဲ့ဒီလို အသိုးတွေကို ထားခဲ့လိုက်တော့…။ စာရေးဆရာဖြစ် လို့ ဆင်းရဲစုတ်ပြတ်သတ်တဲ့ အကြောင်းတွေကို စာထဲထည့်ထည့်ရေးတာတွေ နှောင်းအတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီ။ စာရေးတယ်ဆိုတာ ဘယ်ချိန် ဘယ်နေရာ ဘယ်ကာလ ဘယ်အခြေအနေမှာမဆို စာရေးလို့ရတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်အတွက်ကတော့ အယ်ဒီတာစားပွဲပေါ်ကနေ ဖြတ်သန်းပြီး မဂ္ဂဇင်းတွေမှာ ရေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ စာမျက်နှာပေါ်လည်း ရောက်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ဘ၀နဲ့ကိုယ်လေ ဘ၀ကိုယ်စီ အလုပ်ကိုယ်စီ နဲ့ နေတာ စာပေ အလုပ်နဲ့ ဘ၀ကိုကျောင်းမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါနဲ့ ကိုယ့် ၀ါသနာပါတာတွေကို Online ဘလောဂ့် တွေမှာ ရေးနေခဲ့တာ…။ ဒီအတွက် ၀မ်းနည်းမနေဘူး။ ငါ့နာမည် စာမျက်နှာပေါ်မရောက်ရလေခြင်းဆိုပြီး ခံစားမနေဘူး။ ကိုယ်က သူဌေးသား ဆိုရင်တော့ လေထန်ကုန်းမှာ တစ်နေကုန်ထိုင်ပြီး၊ စာပေလောကကို ခြေစုံပစ်ဝင်လိုက်ဖို့ကလွယ်တယ်။ ကိုယ့်အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းက စာရေးခြင်းမဟုတ်ဘူး။ ဒါက ဒုတိယ ၀ါသနာဖြစ်တယ်။ ကိုယ့်ဘ၀ကိုယ်မကျောင်းပဲ ကဗျာမှကဗျာဆိုပြီး လုပ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် မိသားစုနဲ့ ၀မ်းရေးနဲ့ ။ အဲ့လိုမျိုးတွေကြောင့် သတ္တိမရှိဘူးလားမေးရင် သတ္တိမရှိဘူးလို့ ရဲရဲ ဖြေလိုက်မယ်…။ ဘ၀အတွက် အလုပ်ကလုပ်ရသေးတယ်။ နောက်ဆုံး ကဗျာရေးဖို့ စာရွက်ဝယ်ဖို့အတွက်ကို A4 စာရွက် ၀ယ်ရသေးတယ်။ စာရေးဖို့အတွက် အထောက်အပံ့ ရအောင်လို့ ကိုယ့်စီးပွားကိုယ်ရှာနေကြရတာ။ မိဘပိုက်ဆံ လက်ဖြန့်တောင်းပြီး ပေါ့ပေါ့နေ ပေါ့ပေါ့စားပြီး ကဗျာရေးရင်တော့ ရတယ်…။ ဒါပေမယ့် ကိုယ်တို့က ရှက်တတ်တယ်။\nOnline စာပေရေးသားမှု နဲ့ Online မှာ စာပေရေးသားတဲ့ လူငယ်တွေကို ဝေဖန်ချင်တယ်ဆိုရင် Online စာပေ ရေးသားမှု့ ရဲ့ သမိုင်းတွေ ဖြတ်သန်းမှု့တွေကို သေချာ လေ့လာကြည့်ဖို့တော့ ကောင်းတယ်။ Facebook စာမျက်နှာမှာ ၊ ဘလောဂ့် စာမျက်နှာ မှာတင်မက လူငယ်တွေ Online မှာ စာပေလှုပ်ရှားမှု့ ဘယ်လိုလုပ်ကြသလဲဆိုတာကိုပါ လေ့လာထားလိုက်ပါ။ အခုတော့ ဟန်ရေးပြ ပြီး ဖုန်းပြောပေမယ့် ဖုန်းခွက် ပြောင်းပြန်ကိုင်သလိုဖြစ်နေတယ်။ ဒီစာကိုလည်း လူတိုင်းနားလည်နိုင်မယ့် စာ/စကားနဲ့သာ ရေးခဲ့သလို ကျွန်တော့်ရဲ့ စာရေးတဲ့ နာမည် ကျော်ညိုသွေး နဲ့ ပဲ ရေးခဲ့ပါတယ်။ သတ္တိရှိရှိပေါ့။ ၀ါးလုံးခေါင်းထဲက လသာတယ်ဆိုတာ သူရဲကောင်း မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော်ကတော့ ယူဆတယ်။ လက်ဖျောက်ကျယ်ကျယ် မတီးတတ်ပဲနဲ့ ခွေးခေါ်လို့မရသလို ၊ တက်, ကျယ်ကျယ် မခေါက်နိုင်ပဲ နဲ့ ခွေးမောင်းလို့ မရဘူး။ ကိုယ့်ကလောင် ကိုတောင် ကိုယ်မဖော်ရဲမှတော့ စာရေးမနေနဲ့တော့။ ငတက်ပြားပဲ လုပ်စားတာကောင်းပါတယ်။ Online မှာ စာရေးနေကြတဲ့ လူငယ်တွေကို ချိုးချိုးနှိမ်နှိမ်ရေးလိုက်တဲ့ ဝေဖန်ရေး ဆောင်းပါး တစ်ခုကြောင့် အွန်လိုင်းမှာ စာရေးတဲ့ လူငယ်တွေ လက်ပျက်သွားမှာမဟုတ်ဘူး။ စာရေးဆရာ ၊ ကဗျာဆရာတွေကို လူတိုင်းက ဆရာ ..ဆရာ နဲ့ တလေး တစားလုပ်တဲ့ အပေါ် တော့ မသာယာမိပါစေနဲ့။ ပြီးတော့ စာရေးဆရာတွေဆိုတာ အမှန်တရားကို လက်ခံရတယ်…\nOnline မှာ စာရေးနေတဲ့ လူတွေရဲ့ ကိုယ်စား တစ်ခုတော့ပြောလိုက်မယ်…\nအနုပညာအရည်အသွေးမှန်ကန်ဖို့ပဲ၊ အနုပညာစစ်ရင် နေရာမရွေး၊ အချိန်မရွေး၊ ခေတ်ကာလမရွေး အနုပညာဟာ အနုပညာပဲ ဖြစ်မယ် အနုပညာတစ်ရပ်ရဲ့ စံနှုန်းကို Paper စံတစ်ခုတည်းနဲ့ မသတ်မှတ်နိုင်ဘူး၊ Paper ပေါ်တက်နေတာနဲ့ မတက်တာနဲ့ မဆိုင်ဘူး၊ Paper ပေါ်တက်နိုင်မှ အနုပညာစစ်မယ်လို့ မယူဆဘူး။ အနုပညာဆိုတာ ခံစားချက်ကို ပေးနိုင်သူနဲ့ လက်ခံနိုင်သူ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အပေးမယူမျှတမှုနဲ့ပဲဆိုင်တယ်။ အနုပညာဆိုတာကို စက္ကူပေါ်တင်လိုက်မှ ရသဆိုတာ ပြည့်စုံတာမဟုတ်ဘူး။ ဖန်တီး ပုံဖော် လိုက်ကတည်းက ကို ခံစားချက်ကြောင့် ရသဆိုတာ တစ်ခါတည်း ပါလာပြီးသား။\n(ဇန်န၀ါရီလထုတ်၊ ပန်းအလင်္ကာမဂဇင်းပါ ကဗျာသမားတစ်ဦး၏ ယနေ့ကဗျာနှင့် ကဗျာအရှုပ်တော်ပုံဆောင်းပါးသို့…………)\n← ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ သမိုင်းမတင်မီခေတ်က ထွင် ခဲ့တဲ့လူ့ငရဲပဲ သီရိမာ\nခွေးရုပ်ရှင် (ခေတ်သစ်ရုပ်ပြသရော်စာ) →\n2 comments on “မျက်နှာဖုံးတပ်ပြီးအော်သလား”\nThor on April 28, 2011 at 5:39 am said:\ntee on February 10, 2011 at 5:03 am said:\nvery neutral and true on the basic of today’s circumstance. From my personal point of view, the definition of art, including poems and novels, should be expanded instead of their rigid principle and narrow vision so that our Burmese will progress more and hasalot of variety. I prefer ‘River’ to ‘some stink pound’. Anyhow, I like ur post.


ဒီမြှင့်တင်ရေးတက်ကြွ 2nd ဖြစ်လိမ့်မည်, 9ကြိမ်မြောက်, 16ကြိမ်မြောက်, 23တတိယအကြိမ်မြောက်နှင့် 30 Septmeber 2016 (ဂရင်းနစ်စံတော်ချိန်).\nဆုကြေးငွေများအတွက်အရည်အချင်းပြည့်မီဖြစ်, ကစားသမား£ 10 နိမ့်ဆုံးငွေသွင်းခြင်းနှင့်အာမခံရပါမည်.\nဤရွေ့ကားလှည့်ဖျား Atlantis ၏လျှို့ဝှက်ချက်များအပေါ် 20p တန်ဖိုးရှိနှင့်တရားဝင်ဖွစျလိမျ့မညျ\nကစားသမားတစ်ဦးချင်းစီ၏အမြင့်ဆုံးခံရလိမ့်မည် 20 Atlantis ၏လျှို့ဝှက်ချက်များအပေါ်အခမဲ့လှည့်ခြင်းများ\nအလှည့်ခြင်းများကစားသမားကိုသက်ဝင်နိုင်ရန်အတွက် Atlantis ၏လျှို့ဝှက်ချက်များကိုဖွင့်ရမယ်\nအလှည့်ခြင်းများကနေရရှိခဲ့ပါတယ်အနိုင်ရရှိ 30x ၏အာမခံလိုအပ်ချက်ရရှိခဲ့ပြီးစုစုပေါင်းဆုကြေးငွေပမာဏကိုသယ်လိမ့်မည်\nသာကဤဂိမ်းအပေါ် wagering: Starburst, Gonzo ရှာပုံတော်, အမွှာလည်, Spinata Grande, ထုချွန်းပုံ, piggy စည်းစိမ်ဥစ္စာသည်, South Park, ဂျက် Hammer, ချိတ်သူရဲကောင်းများ, ငါ့ကို dazzle, နီယွန် Stax, Dracula, ဂျက်နှင့် The Beanstalk, အောင်မြင်သော, ရက်ကြောင့်မှားယွင်း Rush, အလင်းအိမ်, ဒစ္စကိုလှည့်ဖျား, Koi မင်းသမီး, ဒဏ္ဍာရီလာအိမ်ထောင်မကျခင်, Sparks, စတစ်ကာများ, မှော် Portal, Blackjack Classic, အသီးဆိုင်, ပန်းပွင့်, မျှော်စင် Steam, Fisticuffs, ကံကောင်း Angler, လေဆင်နှာမောင်းခြံနဲ့ Escape, Subtopia, ဂျက် Hammer 2, ဘစ်ဘန်း, invisible က Man, South Park2ရက်ကြောင့်မှားယွင်း Chaos, slot ဘုရင်, ဂြိုလ်သား, တောက်ခြင်း, Guns N Roses, နက်နဲသောအရာဖြစ်ပေ၏မဟာ, မောင်း, Aloha, လူးစ Hendrix, ချန်ပီယံလိဂ်ဖလား, Nrvna, ဝက် Fly အအာမခံလိုအပ်ချက်များ၏လျှော့ချရေးဆီသို့ဦးတည်ရေတွက်မည်သည့်အခါ\nကစားသမားတစ်ဦးတည်းသာ FreeSpin ဆုကြေးငွေတစုံတယောက်မျှအချိန်တွင်တက်ကြွဖြစ်နိုင်သည်ကိုသတိပေးနေကြပါတယ်, သွားပါကျေးဇူးပြုပြီး “ငါ့အကောင့်” သင့်ရဲ့တစျခုလုံးကိုဆုကြေးငွေတန်းစီကြည့်ရှုရန်အပိုင်း


Outstanding Student (Lu-Ye Chun လူရညျခြှနျ) Project | Dr Ko Ko Gyi's Blog\nယောကျြားတံခှနျလူရညျခြှနျက မိုးစှနျတမှတျကွယျကိုဆှတျလညျး မလှတျစတမျးရမွဲလမျးတညျ့\nGeneral Ne Win’s Socialist Party Central Committee members in trouble with my discussions at the Outstanding Student Camp\nNe Win’s CEC members and I.\nLuyechun (လူရည်ချွန်) Face Book Group\nHomage ceremony for elderly doctors and LYC Memorabilia\nNumber of Outstanding Students in 25 years\nလူရည်ချွန် စီမံကိန်း ပြန်စ (Please read the comments also)\nလူရည်ချွန် အပန်းဖြေစခန်းများကို ပုဂံ၊ အင်းလေးနှင့် ငွေဆောင်ကမ်းခြေတို့၌ ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်\n“လူရည်ချွန် အကြောင်း မြန်မာရုပ်မြင်သံကြားနှင့်အမေးအဖြေ”\nU Win Tin, BSPP CEC and I (me)\n1970 Luyechuns with Win Oo\nလူရည်ချွန်သမိုင်း ပြန်ရေးရာမှာ မမေ့သင့်တဲ့ သူတွေ\nတိုင်းပြည်အတွက်ဆို အသက်သေပါစေ … တစ်မျိုးသားလုံးရဲ့လူရည်ချွန် ပြည်သူ့လူရည်ချွန်တွေ……\nLuyechun Nwe Nwe Tin and I\nနိုင်ငံတော်အတွက် အကျိုးရှိသော လုပ်ငန်းများကို စုပေါင်းလုပ်ဆောင်နိုင်ရန် လူရည်ချွန်ဟောင်းများ ပြန်လည်စုစည်း\nInle Khaungdaing and Ngapali Shwe War Chaing Luyechun camps\nLYC Dr. Daw Nwe Nwe Tint and I (2)\nလူရည်ချွန် သူငယ်ချင်းဟောင်းများ တွေ့ဆုံပွဲ (၁.၉.၂၀၁၃)\nလူရည်ချွန် နှစ် ၅၀ ပြည့် ရွှေရတု 1964-1988\n၁၉၆၈ လူရည်ချွန်စီမံကိန်း ဗဟိုကော်မတီ\nလူရည်ချွန် ၀င်းအောင် >အမှတ်တရ\nLuyechuns Outstanding Students from No9SHS/BEHS (St. Peter’s) 1966 – 1988\n1972 IMM luyechuns (newspaper clip)\nဖွတ်ကလေး၊ အီကြာအော်နှင့် လူရည်အချွန်များအကြောင်း\n2013 New Generation LYC List\nLYC Dr. Tint Tint Kyi’s interview in Education Digest\nMyanmar schools to reintroduce outstanding student programme\nဖွတ်ကလေးနှင့် အီကြာအော် လူရည်ချွန်စိတ်မွေးကြည့်ခြင်း\nOne LYC movie\nMoe Ma Ka: လူရည်ချွန်\nList of Outstanding Students from St. Peter’s No.9SHS BEHS\nDr. Tin Myo Win (NLD Daw Suu’s Physician)\n1971-72 IMM luyechun Outstanding Students\nMy Lu Ye Chun Friend Dr. Thin Thin Lynn\nInlay Khaung Taing Luyechun Camp (now Hupin Hotel, Inlay)\nEducation Digest interview of Dr. Than Win in 10.10.13 issue\nInterview with Dr. Nwe Nwe Tin in Education Digest Journal ဒေါ်နွဲ့ နွဲ့ တင်ကို စမ်းရေ( edu ) က တွေ့ ဆုံမေးမြန်း\nခွဲခွါခြင်းသည် တဒင်္ဂ (လူရည်ချွန်)\nLuyechun Outstanding Student list\nMy last time or 5th. year LYC award year-book cover picture\nLuyechun (1962-88) Group\nမမေ့လေနဲ့ ၆၅ ငပလီ\nLYC record collections list\nIndependence Day massage from my Australian Rohingya LYC friend\nMy icon Dr Nyi Nyi at Luyechun meeting\nLYC Vice President at (LYC) Outstanding Student Dinner\nရွှေရတုအကြို လူရည်ချွန်များ တွေ့ဆုံ\nNews reports of Luyechun reunion dinner attended by LYC Vice President\nLuyechun or Outstanding Students Association record book front and back cover pictures\nMy old picture sent from my sister\nနေလင်းညီ – လူရည်ချွန် မဟုတ်သော လူရည်ချွန်များ\n“လူငယ်လောက၊ တို့ လမ်းပြ မိုးဝ ဓူဝံ လူရည်ချွန်” (1)\n“လူငယ်လောက၊ တို့ လမ်းပြ မိုးဝ ဓူဝံ လူရည်ချွန်” အပိုင်း(၂)\n“လူငယ်လောက၊ တို့ လမ်းပြ မိုးဝ ဓူဝံ လူရည်ချွန်” အပိုင်း (၃)\n“လူငယ်လောက၊ တို့ လမ်းပြ မိုးဝ ဓူဝံ လူရည်ချွန်” အပိုင်း (၄)\nGreat Luyechun Monk Ashin Sandadika အရှင်ဆန္ဒာဓိက\nဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးဟောင်း စောမောင်၏ သမီး ကေသီစောက လူရည်ချွန်ပါ\n၁၉၇၆ ခုနှ စ် (၁၃) ကြိမ်မြောက် လူရည်ချွန် စီမံ ကိန်းအတွေ့ အကြုံ\n၁၉၇၇ ခုနှစ် (၁၄) ကြိ မ်မြောက် လူရည်ချွန်စီ မံ ကိန်းငပလီရွှေဝါဂျိုင်စခန်း\nလူရည်ချွန် ကြံခိုင်စွမ်းရည် အတွက် ပြိုင်ကြရတဲ့အခါ စံချိန်တွေ\nလူရည်ချွန် ဘက်စုံထူးချွန် စီမံကိန်း\n‘လူရည်ချွန်’ MRTV 1\n‘လူရည်ချွန်’ MRTV 2\nNew Generation LYCs\nLuyechuns stretching hands to new generation Outstanding Students\nLYCs with General Ne Win and Daw Khin May Than\nLuyechun or outstanding students and Myanmar President\nPresident’s dinner လူရည်ချွန် (၁၉၆၄- ၈၈) အဖွဲ့\nLuyechuns are everywhere but we have the brotherhood spirit of “One for all, all for one”\nလူရည်ချွန်တွေလေ့ကျင့်၊ ပျိုးထောင်မွေးထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ နိုင်ငံတော်\nလူရည်ချွန် ဘက်စုံထူးချွန် စီမံကိန်း .\nAung Naing Moe “ကျွန်ုပ်ကလည်း အလွတ်ကျက်ရမည်ဆို လာထား။ လူရည်ချွန်စာမေးပွဲမှာလည်း ဒါမျိုးတွေသာမေး၍ အချောင်လူရည်ချွန် ဖြစ်ခဲ့ရသေးသည်”\nLu Ye Chun or Outstanding Student Renaissance\nWe must dare to dream an almost impossible dream\nThanks my parents, grand parents and relatives for pulling me away from BSPP Propaganda mirage bait\nMy LYC photos at IMM (now UMM) Golden Jubilee cerebration\nLYC Dr Soe Aung and sister Khin Khin Tint မောင်စိုးအောင် ခင်ခင်တင့် လူရည်ချွန် မောင်နှမနှစ်ဦး\nWill my friend Luyechun Dr. Tin Myo Win become the President of Myanmar? NLD သမ္မတလောင်း ဘယ်သူဖြစ်မလဲ?\nလူရည်ချွန်ဆိုတာငယ်အိပ်မက်တွေပါ။၁၅ ၁၆ ၁၇ ဆယ်ကျော်သက်အရောင်မဆိုးခင်ကတော့အားလုံးဟာတသားတည်းပဲ။ကြိးလာတော့တချိ့ကခိုးသား၅၀၀ဆီရောက်တချိ့ကရသေ့ကျောင်းသင်ခန်းကိုရောက်\nဆရာကြီးဦးဘသော် Our Headmaster U Ba Thaw\nThe order not to wear any badges on the right side of the chest, other than the Maw Kun Won badge\nလူမျိုးစွဲဘာသာစွဲ မရှိဘဲ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာတရားထွန်းကားရေးအတွက် စာများများဖတ်ဖို့တုိုက်တွန်းလိုက်တဲ့ ဆရာတော်အရှင်ဆန္ဒာဓိက\nVice-President attends pre-Golden Jubilee dinner of Luyechun outstanding students\nOutstanding students enjoy festivities at golden jubilee get-together\nVideo of Luyechun Former Outstanding Students’ Meeting\nNew generation Luyechun or Outstanding Students\nPre-Matriculation Exam: New generation Outstanding Students Awarded\nLIVING LEGENDS: LUYECHUN MEMBERS IN PUBLIC SERVICE\nSad to see the metamorphosis ofawise LYC monk intoaracist bigot\nMy Luyechun friend became disillusioned with LYC after U Thein Sein tried to hijack the Scout and LYC projects\nHuman Rights Activist LYC U Thein Than Oo and future ICC Criminal General Ye Myint at the Upper-Burma LYC Reunion\nMy two great lecturers in Medicine\nJust another Luyechun Nostalgia in December 2017\nRakhine Lawyer Than Mg, an IDIOT RACIST Lu Ye Chun should be summoned to ICC\nLYC Magazine 2018\nအရှင်ဆန္ဒာဓိက – မုန်းစွဲက ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲ\nလူရည်ချွန် (၁၉၆၄-၈၈) အဖွဲ့ နှင့် မျိုးဆက်သစ်လူရည်ချွန်များ စုပေါင်းပါဝင်သော ကွန်ရက် တစ်ခု\nMaungdaw Rohingya Luyechun A.H. Kamal\nလူရည်ချွန် စီမံကိန်း နဲ့ မန္တလေးက ကျောင်းသားတယောက်\nLuyechun (Dr) Soe Aung (Australia) at 9th Standard\nMy first LOVE i.e. camera was my companion in LYC or Outstanding Student Camps for FIVE YEARS\nLuyechun or Outstanding Students and San-pya Loke-thars or Model Workers are actually the ‘Heroes’ created by General Ne Win’s Burma Socialist Party to use for its benefits\nMyanmar, our nation, our motherland, will bring peace to ALL people: with justice & freedom ha ha\nလူရည်ချွန် (၁၉၆၄-၁၉၈၈)အဖွဲ့ Luyechun (1964-1988) Association\nNew Generation Luyechun\nယောက်ျားတံခွန်လူရည်ချွန်က… မိုးစွန်တမွတ်ကြယ်ကိုဆွတ်လည်း မလွတ်စတမ်းရမြဲလမ်းတည့်\nဒုတိယသမ္မတ ရာထူးကို ဒေါက်တာလိတ်ရော ဒေါက်တာနွဲ့တင်ရော ငြင်းပယ်ခဲ့\nIndian version of LYC, Student of the Year\nဗိုလ်တထောင်သတင်းစာ – ၁၉၇၁ လူရည်ချွန် စာရင်းများထုတ်ပြန်ကျေညာ\nI was expelled from LYC FB Group because I wrote about the basic cause of Anti- Rohingya Riots\nLu Ye Chun Reunion dinner\n၂၀၁၄ ခုနစ် နိုင်ငံတော်သမ္မကြီး မှ မျိုးဆက်သစ်လူရည်ချွန်များ သို့ ဂုဏ်ပြုညစာစားပွဲ တွင် လူရည်ချွန်မျိုးဆက် သစ်/ ဟောင်း များ ပေါင်းစည်းစုံညီ\nလူရညျခြှနျ(၁၉၆၄-၈၈)အဖှဲ့ (ဗဟို)၏ နှဈပတျလညျ အစညျးအဝေး အခမျးအနား အစီအစဉျ\nပရျောဖကျဆာသမားတျောကွီးဒေါကျတာတငျ့တငျ့ကွညျရဲ့ ခပျကွမျးကွမျးခေါငျးလောငျးထိုးချေါသံနဲ့ ..’ နောကျဆုံးရထား ‘\nဒေါကျတာညီညီ ၊၉၂ နှဈ၊ နယူးယောကျမွို့မှာ ဆုံး\nလူရညျခြှနျ camp ကိုရောကျလာတဲ့ ဗိုလျခြုပျ ကွီး ဟာ လူရညျခြှနျ တှကေို လကျဆှဲနူတျဆကျရာကနေ ပနျခြာကြောငျးသား ရှေ့ရောကျ တော့လကျမဆှဲတော့ ဘဲ ပညာရေး ၀နျကွီး ကိုစိတျ ဆိုးတယျ\nOne Response to “Outstanding Student (Lu-Ye Chun လူရညျခြှနျ) Project”\nDecember 1, 2021 at 10:04 am | Reply\nI was one of the admins in Outstanding Student Luyechun FB group. There were Vice President, Health Minister, Deputy Ministers, DGs, Professors, Medical Specialists, Lawyers, Engineers,6Generals etc in that group, Crème De La Crème of Myanmar society. They kicked me out when I posted the Thida Htwe murder case, how it was exploited to create Anti-Rohingya to divert the attention of public.\nU Aung Htay commented in FB post of my comment.