ကိုယ်နေတဲ့ မြို့ကလေး | မိုးချိုသင်း မှတ်တမ်း\n၀တ္ထုတို ( )\nTAG ( )\nကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ( )\nခရီးသွား မှတ်တမ်း ( )\nချစ်တဲ့ သူငယ်ချင်းများ ( )\nချစ်သော ကဗျာ ( )\nငယ်ဘ၀ ( )\nနိဒါန်း ( )\nရင်ထဲက စကား ( )\nလွမ်းတဲ့ စာ ( )\nဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်း ( )\nအမှတ်တရ စာ ( )\nလေလွင့်အတွေးများ ( )\nဒီမြို့ကလေးကို ကိုယ်တို့ ပြောင်းလာတော့ မလည်မဝယ်နဲ့ပါ။\nသားအဖ ၃ယောက် အခန်းကျယ်ကျယ်လေး တခု ငှားနေမယ် လို့ စဉ်းစားကြတော့ ဘုန်းဘုန်း တကာမ၊ အဖေ့ မိတ်ဆွေမောင်နှံက သူတို့အိမ်ကို ငှားမယ် တဲ့။ ဆရာတို့ ကြိုက်သလို နေပါ တဲ့။\nကိုယ်တို့က ပထမတော့ တွန့်ဆုတ်နေသေးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကိုယ်တို့လိုက်ရှာနေတာက အိပ်ခန်း ၂ခန်းပါတဲ့ အပတ်မန့်လေးတခု။ အခု မိတ်ဆွေတွေ ငှားမယ်ဆိုတဲ့အိမ်က သွားကြည့်တော့ အိပ်ခန်း ၃ခန်းပါတဲ့ အိမ်လေး။ ကိုယ့်မိသားစုချည်း နေလို့ ကျယ်ဝန်းတဲ့အပြင် မိတ်ဆွေတွေ လာလည်ရင် တည်းခိုစရာ အခန်းသပ်သပ်လေး ပိုသေးတာကိုး။ ဒါကြောင့် ကိုယ်တို့ ဘတ်ဂျက်ထဲ ဝင်ပါ့မလားလို့ တွန့်ဆုတ်မိတာပါ။\nအဖေကတော့ အိမ်လေးကို သဘောကျနေပြီ။ သူဆေးလိပ်သောက်ဖို့ ခြံလေးလဲ ရှိသတဲ့။ ဒါနဲ့ အိမ်ရှင် ဦးရစ်ချတ်နဲ့ မသိန်းသိန်းဌေးတို့ လင်မယားကို အိမ်ငှားခ ဘယ်လောက်ပေးရမလဲ မေးတော့ အလွန်ချိုသာတဲ့ ဈေးနှုန်းနဲ့ ငှားပါ့မယ် တဲ့။ ဒါတောင် မပေးနိုင်လဲ မပေးသေးနဲ့အုံး တဲ့။ ကိုယ်တို့လဲ အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်ရတာပေါ့။\nအမေရိကန် လွတ်လပ်ရေးနေ့ ဂျူလိုင်လ ၄ရက်နေ့မှာ ဒီမြို့ကလေးကို ကိုယ်တို့ ပြောင်းခဲ့ကြတယ်။ အဖေ့ မိတ်ဆွေတွေ၊ ကိုယ်တို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဝိုင်းပြောင်းပေးခဲ့ကြတာပါ။ တနေ့လုံး ပစ္စည်းတွေ နေရာချရ၊ ထားရ သိုရနဲ့ ပင်ပန်းနေတာတောင် ကိုယ် တညလုံး အိပ်မရခဲ့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မီးရှူး မီးပန်းတွေ တညလုံး ဖောက်နေကြလို့လေ။ အဲဒီလို ပျော်တတ်တဲ့ မြို့လေးဆိုတာ ကိုယ် စ ရောက်ရောက်ချင်း ညမှာကို သိခဲ့ရပါတယ်။\nမြို့ကလေးက ထည်ထည်ဝါ၀ါ ခမ်းခမ်းနားနား မဟုတ်ပါဘူး။ သာမန် မြို့လေး တမြို့ပါပဲ။ နာရီဝက် ၄၅ မိနစ် လောက် ကားမောင်းသွားရင် မြို့လယ်ခေါင်ကို ရောက်သွားတယ်၊ ဟောလီဝုဒ်လမ်းမကြီးက Walk of Fame မှာ လမ်းလျှောက်လို့ရတယ်။ နံမည်ကြီး ကြယ်ပွင့်တွေ နေတဲ့ စင်တာမော်နီကာ ဘိခ်ျမှာ ပစိဖိတ် သမုဒ္ဒရာကြီးကို သွားငေးလို့ရတယ်။ အဲဒီလို မြို့ကြီးနဲ့ မနီးမဝေးဆိုပါတော့။\nကိုယ်တို့ရောက်စက အဖေက ခြံထဲက လိမ်မော်ပင်အောက်မှာ စားပွဲလေးချ၊ ရေနွေးလေးသောက်ရင်း စာရေး၊ ဆေးလိပ်ဖွာရင်း ကဗျာစပ်။ ဒီအိမ်မှာ အထူးခြားဆုံးက ငှက်သံမျိုးစုံ ကြားရတာပဲ။ တခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ အရောင်စိုစို နှုတ်သီးချွန်ချွန်နဲ့ ငှက်ကလေးတွေလဲ ရှိတယ်။ သီချင်းဆိုသလို အကြာကြီး သံစဉ်အနိမ့်အမြင့်နဲ့ ဆိုနေတဲ့ ငှက်ကလေးတွေလဲ ရှိတယ်။\nအဖေကတော့ သူကဗျာစပ်တုန်း သူ့မြေးလေးတွေကို ခြံထဲမှာ ဆော့ကစား ပျော်ရွှင်နေတာကို မြင်ချင်တာ လို့ မကြာခဏ ပြောဖူးတယ်။ သမီးရေ နောက်ဖက်မှာ အိမ်လေးတွေ ထပ်ဆောက်ပြီး သားသမီးတွေမြေးတွေနဲ့ တစုတစည်းတည်း နေရရင် ကောင်းမှာပဲ လို့ ပြောတတ်တယ်။\nကိုယ်တို့မြို့လေးထဲမှာပဲ မိတ်ဆွေ အပေါင်းအသင်းတွေကိုလဲ လာနေစေချင်သေးတာ။ ဒါမှ ပျော်စရာကောင်းတဲ့ အနုပညာမြို့လေး ဖြစ်သွားအောင်လို့ တဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီမြို့ကလူတွေက ငွေကြေး ထည်ထည်ဝါ၀ါ မရှိပေမဲ့ မျက်နှာ ကြည်ကြည်လင်လင် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် ရှိကြတယ်လို့ ထင်လို့ပါတဲ့။\nကိုယ်တို့အိမ်ကနေ အိမ်လေးငါးအိမ် လောက် ဖြတ်လျှောက်လိုက်ရင် မြို့ရဲ့ Community Center ကို ရောက်ရော။ အဲဒီမှာ လူကြီးတွေအတွက် အခကြေးငွေ မယူဘဲ ဖွင့်တဲ့ သင်တန်းတွေ စုံစုံလင်လင် ရှိပါတယ်။ အဖေတောင် အဲဒီမှာ စန္ဒယားတီး သွားသင်သေးတယ်။ စနစ်တကျ တီးတတ်အောင်လို့ တဲ့။\nရေကူးသင်တန်း၊ အားကစားလေ့ကျင့်ခန်း သင်တန်း၊ ပန်းချီ ပန်းပု သင်တန်း၊ စားပွဲတင် တင်းနစ်၊ ဘတ်စကတ်ဘော အကုန်လုံး တက်လို့ရတယ်။ ကိုယ်တို့ သားအဖနှစ်ယောက် လက်ချင်းချိတ်ပြီး အဲဒီသင်တန်းတွေ တခန်းဝင် တခန်းထွက် သွားကြည့်၊ လေ့လာကြတာပေါ့။ အားကစားများတော့ နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်မ၀င်စားလို့ မြန်မြန်ပြန်ထွက်ကြရသေးတယ်။ ပြီးတော့ center ထဲမှာပဲ ကော်ဖီသောက်၊ မုန့်စား။ ကော်ဖီတခွက် ၁၅ပြား တဲ့။ လူကြီးတွေအတွက်တော့ အခမဲ့။\nအဲဒီရှေ့မှာ ပန်းခြံလေး ရှိသေးတယ်။ ဒါလဲ သိပ်ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်းကြီး မဟုတ်ဘူး။ ဆော့လို့ ကစားလို့ မိသားစု အပန်းဖြေလို့ လောက်ငရုံ ကျယ်ဝန်းတယ်။ လမ်းတဖက်မှာတော့ Fast Food ဆိုင်တွေ စုံစုံလင်လင် ရှိပါတယ်။ ဘာဂါစားမလား၊ ကြက်ကြော်စားမလား၊ ပီဇာ စားမလား၊ မက္ကဆီကန်စာ စားမလား။ ကိုယ့်ကိုမေးရင်တော့ အကုန်စားမယ် ဖြေမှာပဲ။\nကိုယ်တို့အိမ်ကနေ ၅မိနစ်လောက် ကားမောင်းသွားရင် တမြို့တည်းမှာပဲ မြန်မာဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းကြီးကျောင်း ရှိသေးတယ်။ အဖေက ဒီအိမ်လေးကို သဘောကျတာမှာ ဒီအချက်ကလဲ အဓိက အချက်အနေနဲ့ ပါတာပေါ့။ အဖေက တရားစခန်းကို တယောစခန်းဖြစ်အောင် တယောလေး သွားသွားထိုးနေတဲ့ ကျောင်းပေါ့။ နောက်ပြီး သူ့မိတ်ဆွေတွေကို လာတည်းခို ဖို့ အားတက်သရော ခေါ်တတ်ပြီး အိမ်မှာ မဆန့်ရင် ဘုန်းကြီးကျောင်းတကျောင်းလုံး ရှိတယ်လို့ ပြောတတ်သေးရဲ့။\nကိုယ်တို့မြို့မှာ မြို့တွင်းသာသွားတဲ့ ဘတ်စ်ကားလေးတွေလဲ ရှိသေးတယ်။ မြို့တွင်း ဘယ်စီးစီး ၆၅ ပြားလား မသိ၊ ပေးရတယ်။ ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ရောင်စုံ လက်ဝါးပုံသဏ္ဍန်တွေ ကပ်ထားတာ။ မြင်လိုက်တာနဲ့ ပျော်ပြီး မြို့ကလေးတပတ်တော့ စီးလိုက်ချင်စရာ။\nကိုယ်လဲ သွားရင်းလာရင်း အေးအေးလူလူ တက်လိုက်သွားချင်တာ အမြဲပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ အချိန်မရခဲ့ဘူး။ တနေ့တော့ မြို့တွင်းဘတ်စ်လေး စီးဖို့ အကြောင်းက ဖန်လာတယ်။\nအဲဒီနေ့က ကိုယ်က ဆေးရုံမှာ မျက်စိ သွားစစ်ရမဲ့နေ့။ တနှစ်မှာ တခါ မျက်စိစစ်ရမှာမို့ ဆေးရုံသွားရတယ်။ ဆေးရုံကလဲ ကိုယ်တို့အိမ်နဲ့ နီးနီးလေး။ ၅မိနစ်လောက် ကားမောင်းသွားရင် ရောက်ပြီ ဆိုတာမျိုး။ ဒါနဲ့ ကိုယ့်ကို ဆေးရုံမှာ ကိုယ့်အမျိုးသားက ချခဲ့ပြီး သူအလုပ်ရှိတာမို့ အပြန် မြို့တွင်းဘတ်စ်လေးနဲ့ပဲ ပြန်ခဲ့ပေတော့ တဲ့။ ကိုယ်လဲ ၀မ်းသာပြီး ကျန်ခဲ့တယ်။\nဆေးရုံမှာ မျက်စိစစ်တော့ မျက်လုံးထဲ ဆေးရည်တွေထည့်တာ ဘာညာ သူတို့ လုပ်ကြတယ်။ ကိုယ်လဲ ပြုသမျှ ခိုင်းသမျှ စာလုံးတွေ ကြည့်လိုက်ရ၊ ဖတ်လိုက်ရ၊ မျက်လုံး မှိတ်ထားလိုက်ရနဲ့ လိုက်လုပ်ရသေးတယ်။ အားလုံးပြီးသွားတော့ နေကာမျက်မှန် တပ်ထားပါ တဲ့။ မျက်စဉ်းကြောင့် သားငယ်အိမ် ခဏကျယ်နေမယ်ဆိုလား ပြောကြပြန်တယ်။\nကိုယ်ကလဲ တွေ့ကရာနေရာ မျက်မှန်မေ့ခဲ့တတ်သူ။ ဒီလို လိုအပ်မယ်မှန်း မသိတော့ နေကာမျက်မှန် မယူလာခဲ့ရဘူး။ ဒါနဲ့ သူတို့က မျက်မှန် အနက်ကြီးတခု တပ်ပေးလိုက်ပါရော။ ဒါကို နာရီဝက်ကြာမှ ဖြုတ် တဲ့။ ဒါနဲ့ ကိုယ်လဲ ဆေးရုံရှေ့က ခုံလေးမှာ မြို့တွင်းဘတ်စ်လေးကို မျက်မှန်နက်ကြီးတပ်ပြီး စောင့်နေရတာပေါ့။\nဘတ်စ်ကားလေးက ဆေးရုံထဲထိ ဝင်ကြိုတယ်။ ကားလေးလာတော့ ကိုယ်က ပျော်ပြီး ဘေးလူမရှိပါဘဲ ရန်ကုန်အကျင့်ပါပြီး လုတက်မလို့။ ကားသမားက ကိုယ့်ကို ပျာပျာသလဲ တားတယ်။ ကိုယ်လဲ ငါစီးချင်တဲ့ မြို့တွင်းဘတ်စ်လေးများ မဟုတ်လို့လားဆိုပြီး ကြောင်သွားတာ။ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။ ဒရိုင်ဗာက ဘတ်စ်ကား ခြေနင်းလေးကို ပလက်ဖောင်းလောက်ထိ နှိမ့်ပြီး ကိုယ့်ကို ဖြေးဖြေးချင်း တက်ခိုင်းတာပါ။ အကောင်းမဟုတ်ပါဘူး။ မျက်စိမမြင်တဲ့လူလို့ ထင်လို့ပါ။\nကိုယ်လဲ မျက်မှန်အနက်ကြီးနဲ့ တက်သွားပြီး ကားခပေးမယ်ဆိုတော့ နေ..နေ ဆိုတဲ့သဘောမျိုး လက်ခါပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က အသင့်ထုတ်ထားတဲ့ အကြွေတွေကို ထည့်ခဲ့တယ်။ ကိုယ်နေရာကို ရောက်လို့ သေချာထိုင်မှ သူက ကားစ မောင်းတာ။ ကိုယ်လဲ ဘေးက ရှုခင်းတွေ ငေးလိုက်လာတာပေါ့။\nကားက တမြို့လုံး အားရပါးရ ပတ်တော့တာပဲကိုး။ မြို့ကလဲ ကျယ်တော့ အတော်စုံစုံ ရောက်တယ်။ ကိုယ်လဲ မရောက်ဖူးတဲ့နေရာတွေ တွေ့ရတော့ ပထမတော့ ပျော်လိုက်တာ။ လမ်းခရီးတွေလဲ မှတ်ပေါ့လေ။ နေ့ခင်းဆိုတော့ ကားစီးတဲ့လူလဲ နည်းတော့ ကားသမားက ဒီ “မမြင်” တော်တော် ရှုခင်းကြည့်ပါလား ထင်မှာ။\nနောက်တော့ ၅မိနစ်ဆို အိမ်ရောက်ရမဲ့ကိစ္စ ပတ်လို့ပဲ မပြီးနိုင်တော့ ကိုယ် လော လာတယ်။ အဖေက အိမ်မှာ ကျန်နေခဲ့တာဆိုတော့ မြန်မြန်ရောက်စေချင်ပြီ။ ဒီလိုနဲ့ အိမ်နားက ပန်းခြံလေးမှာ ဂိတ်ဆုံးရော ဆိုပါတော့။ ကိုယ်ဆင်းမယ်ဆိုတော့ ကားသမားက ပေးမဆင်းပြန်ဘူး။ သူ့ခြေနင်းခုံကြီး နှိမ့်နေသေးတာ။ ဒီက ဂျွမ်းထိုးပြီးတောင် ဆင်းပစ်လိုက်ချင်တာ။\nလမ်းပေါ်ရောက်တာနဲ့ ဒီလောက်ပတ်တဲ့ကား နေတော့ဟယ်ဆိုပြီး မျက်မှန်ကြီးချွတ် အိမ်ကို အပြေးလေး ပြေးသွားလိုက်တာပေါ့။ နောက်မှ သတိရပြီး ဘတ်စ်ကားကို ပြန်လှည့်ကြည့်မိတော့ ကားသမားက သူ့ခုံပေါ်ကနေ ကိုယ့်ကို ပါးစပ်ကြီး ဟပြီး အံ့သြတကြီး ငေးလို့။ သူ မျက်စိမမြင်ဘူး ထင်ထားတဲ့တယောက်က ကားပေါ်ကဆင်းတော့ မျက်မှန်ကြီးချွတ်ပြီး ဒေါင်းတိမောင်းတိ ပြေးသွားတာကိုး။\nအဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ကိုယ်လဲ ဒီမြို့ကလူတွေကို “သူတပါးကို ကူညီတတ်သော၊ နောက်ပြီး လူကဲ မခတ်တတ်သော..”လို့ ကိုယ့်အိမ်ကို ရေးတဲ့စာတွေမှာ ထည့်ထည့် ရေးမိပါတော့တယ်။\nဟားဟား အမ .. ရယ်ရတယ်။\nမျက်မှန်နက်ကြီးနဲ့ ဂိုက်ပေးကြမ်းနေမယ့်ပုံ မျက်စိထဲ မြင်ယောင်ပြီး ရယ်နေတာ။\nအမတို့ မြို့ကလေးက ချစ်စရာလေးပဲ ...\nအမ အိမ်ကလေးကလည်း ချစ်ဖို့ ကောင်းမယ်နော် ...\nဟား ဟား.. အမကတော့ နောက်ပြီ။ :) အဲလိုမြို့ လေးမှာ နေချင်သေးတယ်ဗျာ။\nApril 25, 2009 at 12:22 AM\nMay Sithu Aung said...\nဘာရေးရေး ဖတ်ရတာ ကြည်နူးစရာ ချစ်စရာ ကောင်းနေတော့တာပါလား...\nမြင်ယောင်သွားတယ် ချိုသင်းရဲ့ ပုံစံကို...\nအားရင် မြို့လေးကို ဓါတ်ပုံရိုက်ပြီး တင်ပေးအုံးလေ....\nApril 25, 2009 at 12:25 AM\nဟာအတော်ပဲ အခန်းတွေပိုနေတယ်။ လာရင်တည်းလို့ ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ဘုန်းကြီးကျောင်း လွှတ်မှာလား။\nApril 25, 2009 at 12:34 AM\nမရဲ့မှတ်တမ်းတွေ အကုန်ချစ်တယ်...\nApril 25, 2009 at 12:44 AM\nမြို့လေးက ချစ်စရာလေးနော်.အစ်မပဲ ရေးတတ်လို့လားမသိ..\nမျက်မှန်ကြီးချွတ်ပြေးသွားတဲ့ပုံနဲ့ ကားဆရာ တအံ့တသြ ကျန်နေတဲ့ပုံ ကိုမြင်ယောင်ကြည့်ရင် ရီချင်စရာကြီး :)\nဖတ်ရတာပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးနဲ့ အန်တီနဲ့အတူကားလိုက်စီးရသလိုပဲ.. မြို့လေးကိုတစ်ပတ်ပတ်လို့.. ရယ်ရတယ်.. အဟီးး.. မျက်မမြင်နေရင်းထိုင်ရင်းဖြစ်ဖူးသွားတာပေါ့..း)\nApril 25, 2009 at 1:07 AM\nမမနေတဲ့မြို့ကလေးက ချစ်စရာလေးတော့်... မမက ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ မြင်တတ်လို့လဲ ပိုချစ်စရာကောင်းသွားတာနေမှာ...\nမမလို အရာရာကိုချစ်စရာကောင်းအောင် မြင်တတ်ချင်တယ်... :D\nApril 25, 2009 at 1:25 AM\nပို့စ်တွေအကုန်ဖတ်လို့ ကောင်းလွန်းလို့ အားကျမိပါတယ်..\nဒါနဲ့ မချိုသင်းလည်း 87 စနစ်သစ် ၁၀ တန်းအောင်ဖြစ်\nမယ်ထင်တယ်နော်... Wuthering Heights သင်ရတယ်\n၀ါဝါကတော့ အင်္ဂလိပ်စာ အလွန်ညံ့ခဲ့လို့ ဘာသာစုံ အင်္ဂ\nApril 25, 2009 at 1:26 AM\nအခုထက်ထိ နေတုန်းလား၊ မြို့ကလူတွေက ကြင်နာတတ်လိုက်ကြတာနော်၊\nအမကလည်း မျက်စိထဲကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းမြင်ယောင် အောင်ရေးတတ်တယ်၊ မျက်မှန်ချွတ်ပြီး ပြေးထွက်သွားတာ မြင်ယောင်မိတော့ ပြုံးမိတယ်။\nApril 25, 2009 at 1:31 AM\nငယ်ငယ်တုန်းက ဘတ်စကားဆရာနောက် မောင်နှမတွေ အုပ်စုလိုက် ပြေးလိုက်ခဲ့ပြီး ကားသမားကို အရူးလုပ်\nခုကျတော့ ကားပေါ်တက် မြို့ တစ်ပတ်လုံး ကားသမားကို အရူးလုပ်လိုက်ပါရောလား။\nApril 25, 2009 at 2:12 AM\nအဟဲ.. မျက်မှန်နက်ကြီးနဲ့ ပုံကို မြင်ယောင်လာမိတယ်။။\nApril 25, 2009 at 4:58 AM\nတခါတခါ မိသားစုသံယောဇဉ်တွေ လွမ်းဆွတ်လို့\nပြီးတော့ မမုံချိုသွင်းရဲ့ အလွဲလေးတွေနဲ့ အပျော်တွေစွက်လို့\nဖတ်တိုင်းဖတ်တိုင်း ရင်ဘတ်ထဲမှာ ကျန်နေခဲ့တတ်တယ်။\nမြို့လေးကသိပ်ချစ်စရာကောင်းတာပဲ အမရေ။ ကူညီစိတ်ရင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပါလား\nApril 25, 2009 at 7:13 AM\nဟားဟားဟား လို့တောင် ရီလိုက်ရပါတယ် မမရယ်။\nမမ စိတ်သဘောထား ကောင်းလို့ အကောင်းတွေနဲ့ ကြုံရတာ ဖြစ်မှာ။\nApril 25, 2009 at 7:16 AM\nApril 25, 2009 at 7:38 AM\nပုံရိပ် / Pon Yate said...\nအစ်မကတော့ နောက်ပြီ။ အစ်မရေးလိုက်ရင် ချစ်စရာကောင်းနေတာပဲ။\nApril 25, 2009 at 8:00 AM\nI visited. Very good to read.\nApril 25, 2009 at 8:22 AM\nApril 25, 2009 at 8:25 AM\nဆရာကြီးက ဘုန်းကြီးကျောင်း တရားစခန်းမှာ တယောထိုးတယ်ဆိုတော့ အဆန်းပဲ။ အိမ်မှာ နေစရာ မဆန့်ရင် ဘုန်းကြီးကျောင်း ရှိတယ်ဆိုတဲ့ စကားလေးကို သဘောကျမိတယ်။\nအစ်မကလည်း မျက်မှန်အနက်ကြီး တပ်ပြီး ပဲများနေလိုက်တာ ကားဆရာတောင် သနားမိတယ်။ အဟီး...\nApril 25, 2009 at 9:40 AM\nစာဖတ်တာနဲ့ကို မြို့ လေးကို လာလည်ချင်နေပြီ...\nဟိုမှာရောက်တဲ့ အခါ မျက်မှန်ကြီးတွေတပ်ပြီး\nအဲဒီမြို့ မှာ ချယ်ရီသားတုတ်ကောက်လေးတွေ ရောင်းဘူးလား...း)\nApril 25, 2009 at 9:41 AM\nApril 25, 2009 at 5:31 PM\nအစ်မလည်း လွဲတတ်တာပဲး) အဲ့လောက်မထင်ရဘူး ဟဟား ။\nApril 25, 2009 at 9:34 PM\nApril 26, 2009 at 2:13 AM\nတော်သေးတာပေါ့ ကားသမားက အိမ်အထိတွဲမပို့လို့\nApril 26, 2009 at 11:06 AM\nApril 26, 2009 at 2:43 PM\nမချိုသင်းကတော့ လုပ်ချလိုက်ပြန်ပါပြီ...ကားဆရာလည်း တော်တော်ဦးနှောက်စားသွားမယ်..\nApril 26, 2009 at 3:44 PM\nSteve Evergreen said...\nApril 26, 2009 at 4:17 PM\nဒီကလဲ အသဲ ကခပ်နုနု။ ရေးထားတဲ့စာတွေကလဲခတ်နုနု။ ဟင်း.....မလွယ်ပါဘူး\nApril 27, 2009 at 5:29 AM\nချိုသင်းရေ… အရေးကလဲတော် အဖြစ်အပျက်တွေကလဲ သူများမဖြစ်ဖူးတာတွေ ထူးထူးဆန်းဆန်းတွေဆိုတော့ တယောက်ထဲ ထ ရယ်မိတယ်… အဲဒါမိုးချိုသင်းပါပဲနော်… စာလေးတွေကတဆင့် စိတ်ချမ်းသာစရာ ပျော်ရွှင်စရာလေးတွေ သယ်ဆောင်လာတတ်တဲ့ ကောင်မလေးပေါ့…\nApril 27, 2009 at 6:13 AM\nမျက်မှန်အနက်ကြီးနဲ့ ဂိုက်ပေးကြမ်းနေတဲ့ အမချိုသင်း။ ဟိဟိ။ ဘယ်လို စတိုလ်များ ဖြစ်နေမလဲ မြင်လိုက်ချင်သာနော်။\nအမချိုသင်းအိမ်လေးကလည်း နေချင်စရာလေး။ မြို့လေးကို လာလည်ချင်လိုက်တာ။ လူတွေအများကြီးနဲ့ လာလည်ရရင် မိုက်လောက်တယ်။ အမ kom ၊ အမတန်ခူး၊ ဒေါ်ပေါက်၊ အမနုစံ၊ အမသက်ဝေတို့နဲ့ တပြုံကြီး လာလည်အုံးမယ်။ လာလည်ရင် အမဝဝကို ဖက်ထားမယ်နော်။\nApril 27, 2009 at 9:11 AM\nအင်မတန်မှကောင်းတဲ့ စာတ္ဂေရေးတဲ့ အစ်မကြီးရဲ့ နေရာလေးမှာ Comment လေးကိုလေးစားဂုဏ်ယူစ္ဂာ ရေးခဲ့ပါတယ်....ဆက်လက်အောင်မြင်ပါစေလို့ ..\nApril 27, 2009 at 4:00 PM\nစာရေးကောင် တဲ့ သူတွေများ ဘယ် လိုရေးရေး ကောင်း တာ ပဲ၊ ရင် ထဲရောက်တာ ပါပဲနော\nApril 27, 2009 at 7:03 PM\nမျက်မှန်အမည်းကြီးတပ်ပြီးတော့ စမ်း စမ်း ပြီးတော့များ ကားပေါ်တက်လိုက်မိလို့လားအမရယ်... ဟားဟား ရယ်သွားတယ်....\nအင်းလေ.. ဒီလောက် စတိုင်မိုက်မိုက်နဲ့ကိုများ မမြင်ဘူးလို့များထင်ရတယ်လို့...\nဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့မြို့ကို လာလည်ရဦးမယ်... လွဲအောင် မရှောင်နဲ့နော်... ရှောင်ကာမှ တည့်တည့်တိုးနေတယ်... ဟီး :P\nApril 29, 2009 at 12:38 AM\nအမရယ် မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အသာမှိန်းနေလိုက်ပေါ့။ ဟိ။\nApril 30, 2009 at 7:53 PM\nSupport Citizen of Burma Award\n► ( )\n▼ ( )


ဖုန်းဘက်ထရီအား ချွေတာဖို့ ~ ရွှေမန်းသားလေး ဝေယံ\n7/06/2012 10:53:00 PM Wai Yan Linn No comments\n(Optimizing Battery Life) Wi-Fi Bluetooth နဲ့ GPS တွေကို အသုံးမလိုဘူးဆိုရင် ပိတ်ထားလိုက်ပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ အဲဒီအရာတွေဟာ ဘက်ထရီအား တော်တော်ဆွဲလို့ပါပဲ။ အဲဒါတွေကို ပိတ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဖုန်းရဲ့ Home screen အနေအထားမှာ လိုက်ကာကလေးလို ဆွဲချလို့ရတဲ့ Notifications screen ပေါ်မှာ အလွယ်တကူ ပိတ်လို့ရသလို Wireless & network နဲ့ Location & Security settings တွေထဲဝင်ပြီး ပိတ်နိုင်ပါတယ်။\nScreen brightness ခေါ်တဲ့ မျက်နှာပြင် အလင်းတောက်နှုန်းကို လျှော့ချရမှာ ဖြစ်သလို Screen ကို ကြာကြာမထားဘဲ အရောင်ချပေးတဲ့ Screen timeout ကိုလည်း 1 minute, 30 sec, 15 sec အစရှိသဖြင့် ရွေးချယ်ပေးဖို့ လိုပါတယ်။ Display setting ထဲ ဝင်ပြီး ပြင်ရပါမယ်။ မလိုအပ်ဘူးဆိုရင် Gmail, Calendar, Contacts နဲ့ တခြား Application တွေအတွက် အလိုအလျောက် ဆက်သွယ်ချိတ်ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်ဖို့ Automatic syncing လုပ်ထားတာကို ပိတ်ဖို့ လိုပါတယ်။ Configuring account sync and display options ထဲဝင်ပြီး လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။\nRadios, Display brightness, Syncing status တွေကို Cheek and control လုပ်နိုင်ဖို့ Power control widget ကို သုံးလို့ရပါတယ်။ Mobile (or) Wi-Fi Network တွေနဲ့ ဘယ်လိုမှ လက်လှမ်းမမီရာ နေရာကို ရောက်နေတဲ့ အနေအထားမျိုးမှာ Radio ထုတ်လွင့်ဆက်သွယ်မှု မှန်သမျှ ရပ်ဆိုင်းပေးထားမယ့် Airplane mode မှာ ရွေးချယ်ထားပေးလိုက်ပါ။ Disable phone calls လုပ်လိုက်တာပေါ့။ Mobile Network ရှိ/မရှိ၊ လက်လှမ်းမီ/မမီ ရှာဖွေအတည်ပြုရတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ဟာ ဖုန်းရဲ့ ဘက်ထရီအားကို တော်တော်စားပါတယ်။\n(Check the battery charge level)\nHome Screen အနေအထားနဲ့ Menu ကိုနှိပ်၊ Setting>About phone> status အဆင့်ဆင့် ဝင်လိုက်ရင် ဘက်ထရီကို အားသွင်းနေလား။ ဘက်ထရီအားကို ထုတ်သုံးနေသလား။ Charging, discharging ဆိုပြီး ဖော်ပြနေမယ်။ ဘက်ထရီအား လက်ကျန် (Percentage of fully charged) ကို ကြည့်ချင်ရင်တော့ Screen ရဲ့ ထိပ်ဖက်မှာ ဖော်ပြပေးနေလိမ့်မယ်။\nလုပ်ဆောင်ချက် တစ်ခုချင်းရဲ့ ဘက်ထရီသုံးနှုန်းနဲ့ အလျော့အတင်း ပြုလုပ်နည်း\n(Monitor and control what uses the battery)\nဖုန်းပေါ်မှာ Run နေတဲ့ ဘယ်လုပ်ဆောင်ချက်တွေ၊ ဘယ် Application တွေက ဘက်ထရီပါဝါ ဘယ်လောက်စားလဲဆိုတာ Battery use screen ဖွင့်ကြည့်ရင် သိနိုင်တယ်။ Home screen အနေအထားမှာ Menu ကိုနှိပ်၊ Settings> application> Battery Use အဆင့်ဆင့် သွားလိုက်။ Battery Use screen ပေါ်မှာ ဘက်ထရီသုံးနှုန်း အများဆုံးကနေ ဘက်ထရီသုံးနှုန်း အနည်းဆုံး Application တွေကို ကြီးစဉ်ငယ်လိုက် ဖော်ပြပေးနေလိမ့်မယ်။ ဘက်ထရီ သုံးနှုန်းကို % နဲ့ ဖော်ပြပေးနေတဲ့ အဲဒီ Application တစ်ခုချင်းအပေါ် Touch လုပ်လိုက်ရင် Power consumption အသေးစိတ်ကို ဖော်ပြပေးတဲ့ Screen တစ်ခု ထပ်ပေါ်လာမယ်။ Application တွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မတူတော့ ပေါ်လာတဲ့ Information တွေကလည်း ကွဲပြားနေလိမ့်မယ်။ တချို့ Application တွေ လုပ်ဆောင်ချက်တွေရဲ့ ဘက်ထရီ အသုံးပြုနှုန်းကို လျှော့ချလို့ မရနိုင်ပေမယ့် တချို့ကိုတော့ လိုသလို အလျော့အတင်း လုပ်လို့ ရနိုင်ပါတယ်။\nအဲဒီလို Power consumption ကို အလျော့အတင်း လုပ်နိုင်တဲ့ Application တွေအပေါ် Touch လုပ်လိုက်ရင် Power use ကို အလျော့အတင်းလုပ်ဖို့ Button တစ်ခု တွဲဖက်ထည့်သွင်း ပေးထားတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။ Battery Use screen ရဲ့ အပေါ်ဆုံးမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ Discharge graph ကတော့ ဖုန်းဘက်ထရီ နောက်ဆုံး အားသွင်းချိန်ကနေ အခုကြည့်နေတဲ့ အချိန်ထိ Battery power အပေါ် Run နေတာ ဘယ်လောက်ကြာခဲ့ပြီဆိုတာ ဖော်ပြပေးနေလိမ့်မယ်။ Discharge graph အပေါ်ထပ်ပြီး Touch လုပ်လိုက်ရင် Phone signal, Awake screen သည် စတဲ့ Features တွေရဲ့ ဘက်ထရီ Power use ကြာချိန်ကို သိနိုင်ပြီး ဘက်ထရီအားသွင်း Charging လုပ်ခဲ့တဲ့ ကြာချိန်ကိုလည်း သိနိုင်တယ်။ ဘက်ထရီ အားသွင်းကြာချိန် Charging period ကို Chart ရဲ့ အောက်ခြေမှာ Thin green lines လေးတွေနဲ့ ပြထားလိမ့်မယ်။\nGParted Partition Editor ကို Ubuntu OS ပေါ်တွင် ထည်...\nWindow 8 upgrade များကို ကန်ဒေါ်လာ ၄၀ နီးပါးဖြင့် မ...\nသုံးဖက်ရုပ်ကြွ 3D မြေပုံပါဝင်သော Google Earth 7.0 ...\nIT Business Plan Contest 2012 တွင် နိုင်ငံခြား အမှ...


ဂေဇက်ရွာသူကြီးရဲ့ ပြောပေါက်ဆိုပေါက် | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Copy/Paste » ဂေဇက်ရွာသူကြီးရဲ့ ပြောပေါက်ဆိုပေါက်\nPosted by ဇောက် ထိုး on May 7, 2012 in Copy/Paste | 20 comments\n““ဗျို့သူကြီး..ဗျို့သူကြီး…ကျွန်တော်တို့လင်မယားမပေါင်းနိုင်တော့ဘူး။အဲဒါ လင်ခန်းမယားခန်းဖြတ်ပေးပါ။အခုဖြတ်ပေးပါ။ဒီမသာမကို မပေါင်းတော့ဘူး”\n““ဟဲ့ ခင်လတ်တို့လင်မယားဘာဖြစ်လာကြတာလဲ အေးအေးသက်သာ ပြောဆိုကြစမ်း””\n““ဟုတ်တယ် သူကြီး..ကျွန်မမဝေကလဲ သူ့ကိုမပေါင်းနိုင်တော့ဘူး။ အခု ချက်ခြင်းဖြတ်ပေးပါ။ သူ့ကိုဆက်ပေါင်းနေမယ့်အစား ခွေးကိုအမြီးဖြတ်ပြီးယူ ပေါင်းလိုက်မယ်။””\n““ဟေ့ မိဝေ..မင်းငါ့ကိုခွေးနဲ့မနှိုင်းနဲ့။ မသာမ။သူကြီး ကျွန်တော်တို့ကို အခု ပဲဖြတ်ပေးပါ။ ဒီခွေးမကို လုံးဝကိုမပေါင်းနိုင်တော့ဘူး။””\n““ကဲ….အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြလို့ပြောတာ မရပါလား။ ဒီမယ်မင်းတို့ ကို ငါပြောမယ်။ ငါက လူတွေကိုပဲ စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးဆုံးဖြတ်ပေးတာ။ လူမဟုတ်တဲ့သူတွေကို ငါစစ်ဆေးမေးမြန်းလေ့မရှိဘူး။ဆုံးဖြတ်ပေးလေ့ မရှိဘူး။””\n““ဘာဂျ…သူကြီးခိုင်..ဘာစကားပြောတာလဲ၊ လူတွေကိုပဲ စစ်ဆေးမေးမြန်း ပြီး ဆုံးဖြတ်တာဆိုတော့…ကျုပ်တို့ကို သူကြီးခိုင်က လူမဟုတ်ဘူးလို့ပြော လိုက်တာလား။ဒီစကားက သူကြီးပြောတဲ့စကားလား။ကျုပ်တို့ကို လူမဟုတ် တဲ့ သူတွေဆိုတော့ ခွေးတွေလို့ပြောလိုက်တာပေါ့။ သူကြီးဆိုပြီး ငုံ့ခံနေမှာ တော့ မဟုတ်ဘူးနော် သူကြီးခိုင်””\n““ဟေ့ကောင်…ငါက လူမဟုတ်တဲ့သူတွေကို မစစ်ဆေး မမေးမြန်ဘူးလို့ ပြောတာ…မင်းတို့ကိုခွေးလို့ငါမပြောဘူး။ မင်းပြောသလိုငါအသိညာဏ်မမဲ့ ဘူး။စကားကို ကိုယ်ထင်သလိုဆွဲပြောတာ….ယူပြောတာ…မလုပ်ရဘူး။ တောင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာနဲ့ မြောက်လို့ပြောမရဘူး။ အရှေ့လဲရှိသေးတယ်။ အနောက်လဲ ရှိသေးတယ်။ အထက်..အောက်..အများကြီးရှိသေးတယ်။””\n““အဲလိုဆို ကျုပ်တို့ကို လူမဟုတ်တဲ့သူတွေလို့ဘာကြောင့်ပြောတာလဲ။ အဲဒါဆို ခုကျွန်တော်တို့ဘာတွေလဲ ပြောပါသူကြီး””\n““အေး…မသိရင်မေး။ ခုငါ့ရှေ့ရောက်နေတဲ့ မင်းတို့လင်မယားဟာ လူစိတ် မရှိကြဘူး။ လူဆိုတာ အကြောင်းနဲ့အကျိုး…အကောင်းနဲ့အဆိုးကိုခွဲခြားပြီး သိတယ်ကွ။ ခု မင်းတို့ဟာ လူကြီးရှေ့မှန်း…သူကြီးရှေ့မှန်း..ရှက်ရမှန်း… ကြောက်ရမှန်း…တခုမှမသိကြဘူး။ ဟိုမှာကြည့်လိုက်စမ်း မင်းတို့ကို ရွာသား တွေဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။\nအဲဒီလို အကြောင်းအကျိုး..အကောင်းအဆိုး…ရှက်ရမှန်း…ကြောက်ရမှန်း မသိတာတဲ့စိတ်ဟာ ….လူ့စိတ်မဟုတ်လို့ပဲ။ အဲဒါ မင်းတို့မှာ ဒေါသစိတ် တွေဖြစ်နေလို့။ မောဟ စိတ်တွေဖြစ်နေလို့…..ငါဆိုတဲ့ မာနစိတ်တွေမွန်နေ လို့…အဲဒီလို လူ့စိတ်မဟုတ်တဲ့ လောဘ..ဒေါသ..မောဟ…မာန..ဆိုတဲ့ ကိလေသာစိတ်တွေဖြစ်နေတော့…မင်းတို့ဟာ လူ့စိတ်နဲ့လူမဟုတ်တော့ ဘူး။ ကိလေသာစိတ်နဲ့လူ..ကိလေသာ ပူးနေသူတွေဖြစ်နေတယ်။\nအဲဒီ ဒေါသတို့ မာနတို့ဆိုတဲ့ကိလေသာစိတ်တွေဟာ လူမဟုတ်တော့ လူစကား…နားမလည်ကြဘူး။ ဒေါသတွေသိပ်ကြီးနေတဲ့သူတွေကို ဘယ် လောက်ကောင်းအောင်ပြောပြော နားမလည်ကြဘူး။ အကောင်းမထင် ကြဘူး။ အဲဒါ လူမဟုတ်လို့ လူ့စကားနားမလည်တဲ့ သဘောပဲ။\nခုမင်းတို့လင်မယားလဲ…ဒေါသတွေသိပ်ကြီးနေကြတယ်။ငါ့ရှေ့မှာကို ဆဲကြ ဆိုကြ.နဲ့။ နောက်ပြီး မောဟတွေလဲ သိပ်များနေတယ်။ နောက် ငါဆိုတဲ့ မာနတွေလဲ အရမ်းများနေတယ်။ ဒီတော့ မင်းတို့ဟာ လူလို့ထင်ပေမယ့် လူမဟုတ်ဘူး။ ကိလေသာစိတ်တွေဖုံးလွမ်းနေတဲ့ ကိလေသာ ကောင်ကြီး တွေ ဖြစ်နေတယ်။ မင်းတို့ကောင်းအောင် ငါက လူလိုဆုံးမလဲ မင်းတို့က ဒေါသတွေအားကြီးနေတော့ ဒေါသကိလေသာတွေဖြစ်နေတော့ …လူ့စကား နားလည်မှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါက လူမဟုတ်တဲ့ လူနဲ့စကား မပြော ဘူးလို့ဆိုတာ။\nအခု မင်းဟာ…မင်းကိုမင်း လူလို့ထင်နေတယ်။ ခင်လတ်လို့ထင်နေတယ်။ တကယ်တော့ မင်းဟာ လူမဟုတ်ဘူး။ ခင်လတ်မဟုတ်ဘူး။ မင်းမှာ ဒေါသ ဆိုတဲ့ကိလေသာတွေက ခွစီးပြီး အဲဒီဒေါသခိုင်းတိုင်းလုပ်နေရသူဖြစ်နေတာ။ ဒေါသက ဆဲလိုက်ဆိုရင်…မင်းဟာ ဆဲလိုက်တာပဲ။ ဒေါသက ပြောလိုက်ဆို မင်းက ပြောရတာပဲ။\nကဲ..မယုံရင် ၀ိုင်းကြည့်နေတဲ့ ရွာသူရွာသားတွေကို ငါမေးကြည့်မယ်။ ကဲ ရွာသူ ရွာသားတွေ…အခု အော်ဟစ်ဆဲဆိုနေသူဟာ ခင်လတ်ဟုတ်သလား။ ဒေါသလား။ ခင်လတ်ဆိုရင် ….ခင်လတ်ဟာ အမြဲဆဲနေရမှာနော်။ ခင်လတ်ဟာ အမြဲဆဲနေတာမဟုတ်ဘူး။ ခုဒေါသထွက် စိတ်ဆိုးတုန်းမို့သာ ဆဲတာဆိုတော့ ခုစိတ်ဆိုးနေတဲ့အရာဟာ စိတ်ဆိုးနေသူဟာ… ခင်လတ်လား။ ဒေါသလား။ ””\n““အဲဒီဒေါသကြီးကို ငါလို့ပြောရမလား။ သူလို့ရော ပြောရမလား။””\n““ဒေါသကို ငါလို့လဲ ပြောမရပါဘူး။ သူလို့လဲ ပြောမရပါဘူး။ ဒေါသဟာ ကိလေသာပါ။””\n““အဲလိုဆိုရင်.. ဒေါသဆိုတဲ့ ကိလေသာကို ယောကျာ်းလို့ပြောရမလား။ မိန်းမလို့ပြောရမလား””\n““ဒေါသကြီးလို ဘယ်လိုယောကျာ်းလို့ ပြောရမှာလဲ။ ဘယ်လို မိန်းမလို့ ပြောရမလဲ။ဒေါသဟာ လူမဟုတ်ဘူး။ ယောကျာ်းလဲမဟုတ်ဘူး။ ဒေါသဟာ မိန်းမလဲမဟုတ်ဘူး။ ဒေါသဟာ သူလဲ မဟုတ်ဘူး။ ဒေါသဟာ ငါလဲမဟုတ်ဘူး။ ဒေါသဟာ စိတ်ရဲ့အညစ်အကြေး ကိလေသာပဲဖြစ်တယ်။””\n““အဲလိုဆိုရင်…ခင်လတ်ရဲ့ မိန်းမ မဝေေ၀မှာကော ဒေါသတွေများမနေဘူး လား။ဒေါသတွေ အားကြီးမနေဘူးလား။””\n““မဝေေ၀ မှာလဲ ဒေါသတွေအားကြီးနေပါတယ်။””\n““ဒေါသဟာ လူမဟုတ်ဘူးဆိုရင်…လူမဟုတ်တဲ့ ကိလေသာဖြစ်တဲ့ ဒေါသကို လူလိုစကားပြောလို့ နားလည်ပါ့မလား။ စစ်လို့ဆေးလို့ ဖြစ်ပါ့ မလား။ ဒါကြောင့် မင်းတို့လင်မယားမှာ ဒေါသတွေ…မာနတွေ…မရှိတော့ လို့…လူ့စိတ်နဲ့လူကိုယ်လေးဖြစ်တဲ့အချိန်ကျမှ ပြန်လာခဲ့ကြ။ အဲဒီလို လူ့စိတ်နဲ့လူကိုယ်လေးဖြစ်နေပြီဆိုရင်…စစ်လို့ရပြီ…မေးလို့လဲရပြီ…လူ့စကားလဲ နားလည်ပြီ။ အဲဒီအချိန်မှာ ဆုံးဖြတ်ပေးမယ်။””\nလာရောက်ကြည့်နေကြသူ ရွာသူရွာသားများအားလုံးလက်ခုတ်လက်ဝါး တီးပြီး အားပေးထောက်ခံကြသည်။\nရပ်မိရပ်ဖ..ဦးပါကြီးက..ဒါမှ တို့ဂေဇက်ရွာရဲ့ သူကြီးကွ..ဟုချီးမွန်းလေ သည်။နောက် ဦးပါက ဆက်ပြောပြန်သည်။\n““ဟေ့ သူကြီး…တို့ဘုရားက လူကိုယ်ပယ်ရမှာမဟုတ်ဘူးနော်…ကိလေသာ ကိုပယ်ရမှာလို့ပြောထားတာမဟုတ်လား…လူမှာ ကိလေသာမရှိမှ..ရဟန္တာ လို့ပြောထားတာမဟုတ်လား။ ခုပုံဆို တို့သူကြီးက လူနဲ့ကိလေသာခွဲမြင်ပြီ ဆိုတော့..ကိလေသာကို ပယ်ပြီး ရဟန္တာများ ဖြစ်တော့မှာလားဟ””\n““ဟာဗျာ ရှုပ်နေတာပဲ။ မရဘူး..ခုဖြတ်ပေး။ ဖြတ်မပေးလို့ကတော့ အကြောင်းသိမယ်နော် သူကြီး…””\n““ဒီမှာ သူကြီးခိုင်…ကျုပ်တို့လင်မယားက သူကြီးခိုင်ဆိုတဲ့ လူကြီးဥက္ကဋ္ဌကို လာတိုင်တာ…ဒေါသ ဆိုတဲ့ ကိလေသာကြီးကိုလာတိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ ဒေါသဟာ လူမဟုတ်တော့…လူလိုမှန်မှန်ကန်ကန် ဆုံးဖြတ်တတ်မှာလဲ မဟုတ်ဘူး။ လာ မိန်းမပြန်မယ်။ သူကြီးမှတ်လို့ လာခဲ့ပါတယ်။လက်စသတ် တော့ ဒေါသကြီးကိုး…….””\n““ဟေး………ဖျောင်း…ဖျောင်း…..ဖျောင်း…..ဖျောင်း….ဖျောင်း…….ဖျောင်း…ရွာသူရွာသားအားလုံး လူနဲ့ကိလေသာကို ခွဲမြင်ပြီး ကိလေသာကိုပယ်နိုင်ကြပါစေ။\nမြတ်စွာဘုရားကို ဒေ၀ဒတ်က ကျောက်မောင်းချပြီးသတ်တုန်းက ဘုရားက ဒေ၀ဒတ်ကိုစိတ်မဆိုးပဲသနားတောင် သနားပါတယ်။ အော်ဒေ၀ဒတ်ကြီး ဒေါသတွေအားကြီးနေတယ်။ ငါ့ကိုပြိုင်ချင်တဲ့ မာနတွေ နှိပ်စက်ခံနေရတယ်။ ငါ့ကိုကျောက်တုန်းနဲ့ချတာဟာ ဒေ၀ဒတ်မဟုတ်ဘူး။ လောဘ ဒေါသ မာန ကိလေသာတွေပဲလို့မြင်တော့ ဘုရားဟာ ဒေ၀ဒတ်အပေါ်မှာ သနားမှုတောင်ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဇောက်ထိုးအတွေး……\nအရေးအသားလေးက ထိတယ်ဗျာ.. မှတ်သားသွားပါတယ်\nအဲဒီလင်မယား သဂျီးဆီ သွားကွာခိုင်းရင် သူဂျီးက ဒီလိုပြောမှာ\nမချစ်မနှစ်သက်မဲ့အတူတူ အောင့်ပြီး ပေါင်းမနေကြနဲ့ \nအရွယ်ရှိတုန်း ရသမျှ စည်းစိမ် အကုန်ခံစားကြ..\n၂အူးသဘောတူရင် အကုန်လုပ်ပေးမယ်..လာခဲ့ကြ “\nအဟီး … ဂဲ တစ်လုံးထဲနဲ့ .. ငှက်သုံးကောင် တန်းထိတာပါပဲ … ။\nဒီဇာတ်လမ်းထဲက သဂျီးကတော့ ဘုရားဟောတွေ ၊ တရားဟောတွေ လက်ကိုင်ထားတဲ့ သဂျီး …\nတိုရွာထဲက သဂျီးကတော့ .. ဟိဟိ … ပြောတော့ပါဝူးးးးးးးးးးးး နာ့ပွိုင့်တွေ ဖြတ်နေလျှင် ဒွတ်ခ … ။\nဒီတစ်ခါ အတည်ရေးမယ် … ။\nစာလေးဖတ်ပြီး စိတ်ထဲ စွဲကျန်စေခဲ့ပါတယ် … စာကိုဖတ်ပြီး … လျော့သင့်တာလည်း လျော့ဖို့ စိတ်ကူးဖြစ်မိပါတယ် … ။ ပြောမယ့်သာပြောတာ .. ဒီရက်ပိုင်း ဒေါသတွေအရမ်းကြီးနေလို့ …. အမှန်ကိုအမှန်တိုင်း မမြင်မိတဲ့ အဖြစ်တွေ အများကြီးရယ် …. ။\nမိုးချမ်းမြေ့ရဲ့စာလေးသိပ်ကောင်းတယ်ဗျာ။ တိုတိုလေးနဲ့ထိတယ်။ ကျွန်တော်လဲ ထပ်ပြီးတော့ ပြောချင်ပါ ချင်ပါသေးတယ်။\nလူဟာ လူပဲ။ အပူဟာလဲ အပူပဲ။ သို့သော်လဲ လူနဲ့အပူဟာ ကင်းပြီးတော့လဲ မဖြစ်ဘူး။သို့သော်လဲ လူနဲ့အပူဟာ အတူလဲ မဟုတ်ဘူး။ အပူဟာ ငါလဲမဟုတ်ဘူး။ သူလဲမဟုတ်ဘူး။ ယောကျာ်းလဲမဟုတ်ဘူး။ မိန်းမလဲမဟုတ်ဘူး။ အပူဟာ အပူပဲ။ လူကလဲ လူပဲ။ လူမှာ အပူကင်းသွားတာထက် ကောင်းတဲ့အရာလဲ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။\nပို့ စ်လေးက ရှယ်..ပဲ.။\nဒေါသတွေ သောကတွေ မောဟတွေ များနေလို့ နေရထိုင်ရ အဆင်မပြေ ဖြစ်နေပါလား\nမန်းတလေးဂေဇက် ကို ပုံမှန်လာပြီး ၊ စာဖတ်လိုက်ပါ မိတ်ဆွေ ။\nကတောက် စ်စ်စ်စ်စ်စ် (ထရိတ်မတ် ဂဂ)\nဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်း ထွက် ကာ နာမည် အလွဲသုံးစားလုပ်မှု အတွက် တရားစွဲရန် ပြုံးပြုံးကြီး လုပ်၍ ဖတ်သွားပါကြောင်း။ :D\nဒါ့ထက် – ဒီလောက် တရားဟော ကောင်းနေမှ အပြင်မှာ ရော လူမှ ဟုတ်ရဲ့လား ကိုယ်တော် ဇောက်ထိုးရယ်။ ;-)\nအသျှင် ဇောက်ထိုး ရွာသူတဦးရဲ့ အမည်ကို အသုံးပြုပြီး ဆဲနေတာလား လို့မေးပါရစေ..\nမိုးပြာတရား ကို ပညာတက် ဗဟုသုတ ပြည့်စုံတဲ့ ဒေါ်ခင်လတ် တောင် ထောက်ခံလာနိင်အောင် ဟောပြောနိင်တယ်ဆိုတော့\nအောင်မြင်မှာပါ …..အနှောက်အသွားလွတ်အောင် ဟောပြောဖို့ပဲတောင်းဆိုပါတယ်…\nရှင်ပြောသလို များဖြစ်ရင် သိတ်ကောင်းမှာလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။\nသို့သော်လည်း ကိုယ့်ဝမ်းနာကိုယ်သာသိသမို့ ဂလို အကြောပါနဲ့ ကိုတညင် ရယ်။ :D\nမှန်တာဝန်ခံရရင် အဲဒီ “မိုးပြာ” ဆိုတာ ကိုယ်စိတ်မဝင်စားတဲ့ Field ဖြစ်နေတာမို့ နာမည် ကြားဘူးတာက လွဲလို့ ကျွန်မ မလေ့လာခဲ့မိပါဘူး။\nဒါပေမဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခု ကို ကြည့်ရင် တစ်ခုခု ကနေ အစွဲလွတ်အောင် ကြည့်နိုင်ဖို့ ကျင့်နေတာ တော့ အမှန်ပါဘဲ။\nဒီ ဂေဇက်ရွာ က လေ့ကျင့်ကွင်း ပေါ့။ :-)\nစာတတ်တိုင်း ပညာတတ်တာမဟုတ်ဘူး။ ပညာတတ်တိုင်းလဲ လူတော်မဟုတ်ဘူး။ လူတော်တိုင်းလဲ လူကောင်း မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဘုန်းဘုန်းတိုင်းလဲ စာမတတ်ပါဘူး။ စာတတ်တိုင်းလဲ တရားမဟောတတ်ပါဘူး။ တရားဟောတတ်တိုင်းလဲ…လက်တွေ့မဆန်ပါဘူး။ တရားဟောကောင်းတာနဲ့ အသျှင်ဇောက်ထိုးဖြစ် ရော့လား။ အဟမ်း…အဟမ်း။ ဟဲ့ ဂေဇက်ရွာက ဒကာ..ဒကာမ..တွေလာကြစမ်း။ ဟိုသူကြီးကိုပြောလိုက်….ကျောင်းကိုခေါ်ရင် မလာချင်တာ ဘာသဘောလဲ၊\nကျွန်တော်က မိုးပြာတို့ မိုးဖြူတို့ စိတ်မ၀င်စားတာအမှန်ပါ။ ကျွန်တော်စိတ်ဝင်စားတာက ကျွန်တော်ငြိမ်း ချမ်းဖို့။ ကျွန်တော်ဘ၀ လွတ်မြောက်ဖို့ပါ။ ကျွန်တော် စာမတတ်ပါ။ သို့သော် သူများပြောတာတွေ နာထောင်ပြီး လူလိုသိအောင်ကြိုးစားပါတယ်။ ကျွန်တော်ရေးတဲ့စာတွေဟာ စာတွေပေါ်မှာ အခြေမခံပဲ လူအပေါ်မှာသာ အခြေခံတာပါ။ ကျွန်တော်ကို မိုးပြာလို့တော့ မစွပ်စွဲစေချင်ပါဘူး။ကျွန်တော့စာ မှားရင်။ သို့မဟုတ်….ဖတ်သူကို ဆင်းရဲသွားစေတဲ့ အသိဆိုရင် ကန့်ကွက်ပြီး ဆုံးမပေးကြပါလို့….ကျွန်တော် မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်။\nဇောက်ထိုး ဆိုတဲ့ အတိုင်း တကဲ့ကို ဇောက်ထိုးပါပဲလား..\nရွာထဲက အမျိုးသမီး ၂ယောက်ကို လင်မယား လုပ်ထားတယ်။\nခင်လတ် ဆိုတာ အမျိုးသမီး.. အသက်ကြီးကြီး အဘွားကြီးတော့ မဟုတ်ပေမဲ့.. မိသားစုနဲ့ပေါ့။\nဝေေ၀ ဆိုတာ အပျိုကြီး.. အပျိုကြီး\nမဆီလေးရယ်မှ မဆိုင် နာမည်တော့ အလွဲသုံးစား မလုပ်သင့်ဘူး။\nနာမည် တွေ လွှဲ ပြီး ရေးလို့ ရရက်နဲ့ တမင်များ ရေးတာလား..\nမသိပဲ ရေးတာလား.. သိသိကြီးနဲ့ လုပ်တယ် ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ လုံးဝ မရိုးသားဘူး။\nမသိပဲ ရေးမိတာ ဆိုရင်တော့ အရင်လေ့လာပါအုန်း။\nအခုမှ သူများတွေပြောမှ ကြည့်မိတော့တယ် …\nနံမည်ဆိုတာ ပညတ်တစ်ခုမို့ ဘာမှမပြောလိုပေမယ့် နံမည်တွေ အများကြီးပေးစရာရှိပါရက်နဲ့ ဒီလောက်တောင် ပေးစရာနံမည်ရှားသလားလို့ပဲ မေးလိုက်ချင်ပါတယ် …\nသို့ သော်..ဂေဇက်ရွာသူကြီးရဲ့ ပြောပေါက်ဆိုပေါက် ..လို့ တော့ခေါင်းစဉ်မတပ်သင့်ဘူးထင်ပါတယ်…\nသို့ သော်…ဇောက်ထိုးပိူစ့်တော့ဖတ်ဖူးတာ..2ပုဒ်ရှိသွားပြီ…အချိန်ရတိုင်းဖတ်ချင်ပါရဲ့ ဗျာ\nစာတတ်တိုင်း ပညာတတ်တာမဟုတ်ဘူး။ ပညာတတ်တိုင်းလဲ လူတော်မဟုတ်ဘူး။ လူတော်တိုင်းလဲ လူကောင်း မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဘုန်းဘုန်းတိုင်းလဲ စာမတတ်ပါဘူး။ စာတတ်တိုင်းလဲ တရားမဟောတတ်ပါဘူး။ တရားဟောတတ်တိုင်းလဲ…လက်တွေ့မဆန်ပါဘူး။\nစိတ်ထဲမထားတဲ့အပြင်.. Satire အရေးကောင်းရင်.. အပြန်အလှန်တောင် ၀င်အားပေးရေးဦးမှာပါ..။\nအရီးလတ်နဲ့.. အပျိုကြီးကို .. အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ပါတ်သက်ပြီးရေးတာတော့.. စည်းကျော်တယ်ထင်မိတယ်..\nမသက်ဆိုင်တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်ရဲ့.. ပုဂ္ဂလိကအခွင့်ထိခိုက်စေနိုင်တာမို့ပါ..\n…”ကိုရင်ဇောက်ထိုး”ရဲ့.. လက်တွေ့ကျအောင်.. ပြဌာန်းရေးတဲ့.. အတွေးအရေးကို.. ကြိုက်ပါတယ်..\nကဲဗျာ.. အားလုံး အေးဆေးဖြစ်သွားအောင် ဒီလိုလုပ်ပါလား.. ကျနော်တို့လင်မယား နာမည်သုံးလိုက်ပါ..\nယောက်ျားနေရာမှာ ရွာစားကျော်ကိုထည့် မိန်းမနေရာမှာ ရှင်မွေးလွန်းလို့ ပြင်ပေးပါလား သူကြီးခင်ဗျာ..\nအိုကေ.. ကျေနပ်ကြမယ်ထင်ပါတယ် :cool:\nမသက်ဆိုင်တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်ရဲ့.. ပုဂ္ဂလိကအခွင့်ထိခိုက်စေနိုင်တာမိုပါ….\nလူလိုပီသ ချင်ရင် လူလိုပဲရေးပါ…လူတွေဖတ်နေပါတယ်………………….


သည်ဆိုဒ်သည် စာပေချစ်သူ အဖွဲ့ အတွက်ရည်ရွယ်ပါသည်။\nဝေဖန်အကြံပြုချက်များကို guestbook စာမျက်နှာတွင်\nကမ္ဘာ့ နိုင်ငံများ၏အချိန်များ ကိုသိလိုလျှင် သိလိုသည့် နိုင်ငံအပေါ်သို့ \nထောက်ပြီး click နှိတ်လိုက်ပါ...\nရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး၊ မင်္ဂလာတောင်ညွန့်မြို့နယ်၊ ကူးတို့ဆိပ် ရပ်ကွက်၊ မေတ္တာမွန်ဝင်း၊ မေတ္တာမွန်ဂိုဒေါင်တွင် ဒီဇင်ဘာလ ၂၉ ရက်နေ့ နံနက် ၁ နာရီ မိနစ် ၄၀ အချိန်တွင် မီးလောင်ကျွမ်းမှုဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သတင်းရရှိ သည်။ အဆိုပါမီးလောင်မှုမှာ ၀ါယာရှော့မှတစ်ဆင့် ဂိုဒေါင်အတွင်းရှိ ယမ်းစိမ်း၊...\nလူ့အခွင့်အရေး ရှေ့နေ နှစ်ဦး လိုင်စင် သုံးနှစ် ပိတ်ခံရ ချင်းမိုင်(မဇ္စျိမ) ။ ။ နေပြည်တော် တရားလွှတ်တော်ချုပ်က မန္တလေးမှ ရှေ့နေ နှစ်ဦးကို ရှေ့နေကျင့်ဝတ် တာဝန် ပျက်ကွက်သည်ဟုဆိုကာ ရှေ့နေလိုင်စင် သုံးနှစ် ရပ်ဆိုင်းလိုက်ကြောင်း...\nအွန်နရီနှင့် တစ်နှစ်အတွင်း သွင်းဂိုးစံချိန် တူညီသွားခြင်း အတွက် ဗန်ပါစီ ဂုဏ်ယူနေ သီအာရီ အွန်နရီ၏ စံချိန်နှင့် တူညီစွာ ရပ်တည်နိုင်ခြင်း အတွက် ဂုဏ်ယူ ၀မ်းမြောက်မိကြောင်း ရော်ဘင် ဗန်ပါစီက ဖွင့်ဟ ၀န်ခံခဲ့သည်။ ပြက္ခဒိန် နှစ်တစ်နှစ် အတွင်း ၎င်းသည် ပရီးမီးယားလိဂ် သွင်းဂိုး အများဆုံး စံချိန်တွင်...\nအမျိူးသမီးများအတွက် အကောင်းဆုံးနဲ. အဆိုးဆုံးနိုင်ငံများ\nမလွမ်းသင့် သော အလွမ်းဇာတ်များ...\nဆရာနန္ဒာသိန်းဇံ ၏ စာစုများ\nရဟန်းတော်များ လမ်းပေါ်ထွက် ၍ ဆန္ဒပြခြင်းသည် မည်သည့်သိက္ခာပုဒ်များနှင့် ငြိစွန်း နေပါသနည်း\nမေး ။……….။ တပည့်တော် ရိုသေစွာမေးလျှောက်အပ်ပါသည်ဘုရား၊ ရဟန်းတော်များ လမ်းပေါ်ထွက် ၍ ဆန္ဒပြခြင်းသည် မည်သည့်သိက္ခာပုဒ်များနှင့် ငြိစွန်း နေပါသနည်း။ ( ကိုမြင်သိန်း (စင်္ကာပူ)) ဖြေ။…………။ ဒီမိုကရေစီ မေးခွန်းဖြစ်တယ်။(ရယ်သံများ) ပက္ကာသနိယကံလုပ်တာ အခုရှင်းပြမယ်။ မြို့ထဲမှာ ဆန္ဒပြတယ်ဆိုတဲ့အခါမှာ...\nကြာ... ( နန္ဒာသိန်းဇံ) သာယာသောတစ်နေ့ .. သူက အပယ်ရတနာ လိုဏ်ဂူဘုရား၏ တောင်ဘက်စင်္ကြန်နံရံရှိ ရုပ်ပုံများအကြောင်း၊ ထိုရုပ်ပုံများနှင့်အတူ ရေးခြယ်ထားသော ကြာပန်း၊ ကြာဖူး၊ ကြာရိုး၊ ကြာရွက်များအကြောင်းကို ပြောပြနေသည်။ကျွန်တော်က နားထောင်သည့်အလှည့်ချည်း ယူထားသည်။ သူက စာအုပ်ထူကြီးတစ်အုပ်ကိုဖွင့်၍...\nပည်သူ့ခေတ်ဂျာနယ် တစ်နှစ်ပြည့် အထိမ်းအမှတ်ပွဲ ၂၀၁၁ ဇူလိုင် ၂၀ရက်၊ နေ့လည် ၁နာရီမှ ၄နာရီ၊ Central Hotel The Fourth Estate Symposium တွင်အော်ပီကျယ်၏ ဆွေးနွေးချက် အရင်တစ်ပတ်လောက်က မနက်ပိုင်း ရေနွေးကြမ်းဝိုင်းလေးမှာ ကျွန်တော်က “အစိုးရသစ်လည်း ပြောင်းသွားပြီဆိုတော့ - - -” လို့...\nဆန်း နှင့် ကြည် (ဒဂုန်တာရာ)\nဂျပန် ၀င်ရောက်လာသော ၁၉၄၂ တွင် ကျနော် ရန်ကုန်ရောက်ပါပြီ။ အင်္ဂလိပ်များထွက်ခွာပြီးနောက် ဂျပန်တို့ ၀င်ရောက် လာသည်။ ဗိုလ်မှူးရန်နိုင်က ကျနော်နှင့် ကျောင်းသားသမဂ္ဂ လုပ်ဖေါ်လုပ်ဖက်။ တက္ကသိုလ်သမဂ္ဂ အတွင်းရေးမှူး ကို ထွန်းရှိန် သူက ‘ရန်ကုန်သိမ်းပြီးပြီဗျ၊ ဗမာ့လွတ်လပ်ရေးတပ်မတော်က သိမ်းတာ၊ အဲဒါ...\n“တပ်တော်ဦးဆီ မျှော်လိုက်ပြန်တော့ ရဲတံခွန်တွေ လေကစား........” အထက်ပါ သီချင်းစာသားလေး ကို မြင်လိုက် ၊ တွေ့ လိုက် သည်နှင့် နတ်ရှင်နောင် သီချင်း ဆိုတာအားလုံးသိကြ...\nသည်ပိုစ့်အား ဧဒင်ဥယျာဉ်မှ မဇာဇာ မှတစ်ဆင့် ပြန်လည်မျှဝေပါသည်... အိုဇုန်းလွှာပေါက်ခြင်း . ကမ္ဘာမြေမှအထက် ၁၀ မိုင်မှ မိုင်၃၀...\nဒီခေါင်းစဉ်နဲ့ စာရေးဖို့ကြိုးစားနေတာကြာပါပြီ။ တကယ်ဆိုရင်အားလုံး သိပြီးသားပေမယ့် ကျွန်တော့် စိတ်မှာ တွေးစရာလေးတွေ ဖြစ်စေလို့ရေးမိတာပါ။သူငယ်ချင်းများနှင့်စကားပြောကြရင်းသူရဲကောင်း နှင့် သတ္တိ ဟူသောအကြောင်း အရာအရောက်မှာ အငြင်းပွားခဲ...\n…ရန်ကုန်မြို့၊ တာဝါလိန်း၊ အမှတ်(၂၅)ရှိ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်းနေထိုင်ခဲ့သောအိမ်ကို ယဉ်ကျေးမှုဌာနက “ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း” ပြတိုက် အဖြစ် ဖွင့်လှစ်ထားသည်။ …ထို့ကြောင့် ရုံးအားရက် တစ်ရက်တွင် ကျွန်တော်သည် ဗိုလ်ချုပ်အိမ်သို့...\nဗိုလ်ချုပ်၏ လူသိနည်းသော အဖြစ်အပျက် တစ်ခု\nရေးသူ- သခင်တင်မြ ပြန်လည် တင်ပြသူ- အောင်ခင်မြင့် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း (၁၉၁၅- ၁၉၄၇) -၁၉၄၅ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၈ ရက်နေ့ည (ရန်ကုန်၊ ကြည်မြင်တိုင်၊ ဟုမ်းလမ်း မီးရထားဂုံးထိပ်ရှိ ဂျပန်ပြန် ရဲဘော်သုံးကျိပ် အဖွဲ့ဝင်...\nပြတိုက်ဆိုဒ်မှ ညချစ်သူ၏ပိုစ့်အားပြန်လည်တင်ပြပါသည်။............................... ................................................................................................................... စာဖတ်ခြင်းကို တန်ဖိုးထားလေးစားသော ဆရာချစ်နိုင်(စိတ်ပညာ)...\nONLINE CASINO VISA, BESUCHERZäHLER KOSTENLOS, ONLINE CASINO IN HONG KONG, EUROPA CASINO, Casino News\nonline ICT reader\nPC world မဂ္ဂဇင်း\nလူကြီးမင်း cell phone villa\nOnline ICT Reder


ပါရမီ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Creative Writing » ပါရမီ\nPosted by ၀င့်ပြုံးမြင့် on Jun 4, 2015 in Creative Writing, Think Different | 22 comments\n.ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ပါရမီပါမှ ဖြစ်တယ်။\n.ဒီစကား ကြားခဲ့ဖူးတာ ကြာလှပါပြီ။\n.ကလေးတစ်ယောက်ကို ပုံမှန်အတိုင်း အတန်းပညာ မှန်မှန်သင်ပေးသွားရင် သူ့အတန်းအလိုက် သီဝရီတွေ၊ လောတွေ၊ ဥပမာ F=ma ကစလို့ အာကာသထဲမှာ ဘလက်ဟိုးကြီးတွေ ရှိတဲ့အကြောင်းထိ သူလက်သင့်ခံသွားမှာပဲ။ ဘာလို့ဆို အမှန်တရားတွေ ဖြစ်နေတဲ့အတွက်ကြောင့်။\n.ဒါပေမယ့် ကမ္ဘာကြီးကို ဖန်ဆင်းထားတာ ဘုရားသခင်လို့ သင်ကြားတော့မယ်ဆိုရင် ဒါက အမှန်တရားမဟုတ်တော့ ဘာမှ မသိနားမလည်တဲ့အရွယ်ကစပြီး ဘရိန်းဝပ်လုပ်ရတယ်။ ဘုရားကို ကြည်ညို သဒ္ဓါစိတ်ဝင်အောင် ငယ်ကတည်းက ဘာသာသွေးကို မွေးမြူ ရတယ်။\n.အစ္စလာမ်မှာ ဆိုရင်လည်း အလာဟ်ကို ယုံဖို့ ကလေးတွေကို ငယ်ကတည်းက ကိုရန်ကျမ်း သင်ပေးရတယ်။\n.ကမ္ဘာကြီး ဒီလောက် ဒုက္ခရောက်နေတာတောင် ဘယ်ဘုရားမှ ဆင်းမလာပါဘူးဆိုမှ အဲဒါ ဘုရားမရှိလို့ပေါ့။ အဲဒီလို မဟုတ်တာကို သင်ရတာမို့ ငယ်ကတည်းက ဘရိန်းဝပ်လုပ်ရတယ်။\n.တကယ်လို့ ဘုရား ရှိခဲ့ရင်တောင် လူတွေကို တစ်ခါမှ ကိုယ်ယောင်မပြဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘ၀ပေါင်းများစွာကို စတေးပြီး လှည့်စားနိုင်လွန်းလို့ အဲဒီ ဘုရား အပြစ်ရှိတယ်။\n.ဗုဒ္ဓဘာသာကျတော့ တစ်မျိုး။ သူက နဂိုကတည်းက ဘုရား မရှိဝါဒ။ သူ့ရဲ့ တရားအဆီအနှစ်က အရှိတရား အမှန်တရားဖြစ်နေတယ်။ (အနိစ္စ၊ ဒုက္ခ၊ အနတ္တ) ။ ဒီတော့ အရှိတရား အမှန်တရားလို့ သိပ်သေချာရင် ကလေးတွေကို ငယ်ကတည်းက ဘရိန်းဝပ်လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ သစ္စာတရား အမှန်တရားတွေ မို့လို့ အချိန်တန်ရင် သူတို့ လက်သင့်ခံသွားမှာပဲ။\n. F=ma တို့ ဘလက်ဟိုး တို့ကိုတောင် လက်သင့်ခံနိုင်ရင် ဒီလောက်ရှင်းလင်းတဲ့ သစ္စာတရားကို လက်သင့်ခံသွားမှာပဲ။\n.ပြီးတော့လည်း ပါရမီ ပါမှ ဗုဒ္ဓဘာသာဖြစ်တယ် လို့ ဆိုထားမှတော့ စကားနဲ့ညီအောင် ဘာမှ အတင်းကြီး လုပ်ယူစရာ မလိုပါဘူး။ ပါရမီ ပါရင် သူ့ဟာသူ ဖြစ်လာမှာပဲ။\nအာဟိ … ကြိုက်သဗျ…\nလုပ်ယူရတာ ၊ အတင်းစိတ်သွင်းပြီး မွေးရတာမျိုးဆို လက်သင့်ခံမရ…\nMiddle-East မှာနေခဲ့တုန်းက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် Iraqui ပြောတာ သနားမိတယ်…\n“ငါတို့ဘဝက မွေးထဲက ပြဋ္ဌာန်းပြီးသား ၊ ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိဘူး” တဲ့…\nပြီးခဲ့တဲ့လကတင်.. အကြီးဆုံးခရစ်ယန်တိုင်းပြည်..ယူအက်စ်မှာ.. နှစ်စဉ်.. အေးသီးတွေလွှတ်တိုးလာနေတဲ့အကြောင်း.. စစ်တမ်းကပြတယ်..။\nပါရမီဆိုတာ.. မတော်တဆ. တိတိကျကျပြဌာန်းဖြစ်မှု..\nခေးယော့စ် တမျိုးပါပဲ.. လို့..။\n“မြန်မာပြည်လပွတ္တာမှာ..အပြာရောင်လိပ်ပြာတကောင်တောင်ပံခတ်လိုက်ရင်.. ယူအက်စ်ဟားဗတ်မှာ.. လူမဲကွမ်တမ်သိပ္ပံပညာရှင်တယောက်တိုးဖို့ဖြစ်လာတယ်..။”\nStephen Hawking makes it clear: There is no God – CNET\nSep 26, 2014 – The physicist explains that science now offers more convincing explanations for existence. He is therefore an atheist.\nPew Research Center’s Religion and Public Life Project-May 11, 2015\nThe Christian share of the U.S. population is declining, while the number … who are religiously unaffiliated – describing themselves as atheist, …\nအာ့ကြောင့် ထွီဒင်းရှင်းနယ် ဗုဒ္ဒ ဘာသာဝင်ထက်\nလေ့လာပြီး ယုံကြည်သက်ဝင်တဲ့ ဗုဒ္ဒဘာသာဝင်တွေက အတွေးအမြင် ပိုမှန်တယ် ပြောကြတာပေါ့\nဗုဒ္ဓက လမ်းကို ပြ ခဲ့ တဲ့ သူပါ\nဟုတ်တယ် တီရေ။ ပြောရရင်လေ အချို့ တွေနားလည်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပါရမီပါမှဆိုတာ သိပ်မှန်တာပဲ။\nဗုဒ္ဒ ဘာသာ ကို ဘုရား ဝါဒ ဆိုတာထက်\nသဘာဝ ဝါဒ လို့ သတ်မှတ်မယ်။\nကယ်တင်ရှင်တွေ မိစ္ဆာ တွေ မရှိဘူး\nကိုယ် လုပ်တာ ကိုယ် ပြန်ခံစားရမယ်\nကိုယ် ကြိုးစားတာ ကိုယ်ရမယ်\nဒါလုပ်ရင် ဒါဖြစ်မယ် လို့ ရိုးရိုးလေး ဟော ခဲ့ တာကို\n(ဒါကိုတောင် ကိုယ့်ဖာသာ ကိုယ် လေ့လာ ဆန်းစစ်ပြီးမှ ယုံပါ လို့ ပြောခဲ့သေး။\nငါပြောတာ လိုက်လုပ်ကြဟေ့ ဆိုပြီး မရှိဘူး။\nငါ ဘုရား ကယ်မ မယ် ဆိုတာလဲ မရှိဘူး။)\nခုမှ ဘယ့်လို ဘယ့်လို ဘုရား မှာ ဆုတောင်းရတာတွေ ဘိုးတော်နား ကပ်ရတာတွေ\nနာမည်ကြီး ဘုရား၊ စေတီ၊ ဘုန်းကြီး၊ သီလရှင်၊ ဘိုးတော်၊ မယ်တော် တွေ နား လူ တိုးမပေါက်တာတွေ\nလက်တွေ့ ကျင့်ကြံ အားထုတ်ပြီးမှ…\nငါပြောတာ အမှန်တရားဆိုတာကို လက်တွေ့ကျကျ သိမှ ယုံ..တဲ့..\nအဲဒါလေးကြောင့် ကျနော်… ဗုဒ္ဓ ဘာသာထဲ.. ဝင်လာဖြစ်တာလို့ ပြောရမလောက်ပါပဲ…\nကျနော့်မိဘတွေက..မိရိုးဖလာ …ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ဆိုပေမဲ့…\nကျနော်က အသက် ၁၈ လောက်ထိက… ဘာ ဘာသာမှ မကိုးကွယ်ခဲ့…\nငါ့ကို ယုံကြည်ကြ….လို့… ပြောတဲ့.. ဘုရားတွေရဲ့ သူတို့ကို အားကိုးခိုင်းတဲ့ အမိန့်သံတွေကြားမှာ…\nမင်းတို့ကိုယ် မင်းတို့… အားကိုးးးးး ကွ….လို့…ပြောပြီး..\nကျနော်တို့ အစွမ်းအစကို ကျနော်တို့လက်ထဲ ပြန်ထည့်ပေးတဲ့…ဗုဒ္ဓ…\nသူဟာ ကျနော်တို့ရဲ့ ချိုင်းထောက်မဟုတ်ဘူး..\nလမ်းမှားနဲ့ လမ်းမှန်ကို… ဒါက A… ဒါက B ဆိုပြီး..ချပြခဲ့သူ…\nအမှောင်နဲ့ အလင်းကို တလွှာချင်း ဆွဲခွါ လှပ် ပြခဲ့သူ…\nသူ့ ရုပ်ခန္ဓာထက်… သူပြတဲ့ အမှန်လမ်းကိုသာ ကိုယ့်ခြေကိုယ့်လက်နဲ့ လျှောက်စေချင်ခဲ့သူ…\nလွတ်လပ်စွာ…ရွေးချယ်ခွင့်နဲ့… ကိုယ့်ရွေးချယ်မှုရဲ့ ရလဒ်ကို ကိုယ်တိုင် စံစား / ခံစားစေတတ်သူ…\nအဲ့ဒါလေးတွေ … သိပြီး… သူ့ လမ်းစဉ်တွေကို စိတ်ဝင်စားရာကနေ…\nဗုဒ္ဓ ဘာသာဝင် အဖြစ် ခံယူလိုက်မိတော့တာပဲ…\nကျနော်က … အသက် ၁၈ လောက်မှ… ပါရမီ ရောက်တာ…\n၁၈ နှစ် မတိုင်မီက.. ကမ္ဘာအေးနားမှာ…\nတကယ်လို့များ ခရစ်ယာန်ဘာသာ ကိုးကွယ်သူ မိဘ ဝမ်းထဲ ဝင်မိရင်\nတကယ်လို့များ အစ္စလာမ်ဘာသာ ကိုးကွယ်သူ မိဘ ဝမ်းထဲ ဝင်မိရင်\nတို့တွေ ဒီလို ဘယ်တွေးဖို့ မရှိ သလောက်နဲ မယ် ထင်ရဲ့။ နော။\nတစ်ချို့ (တကယ်တော့) အများစုက ဘာသာရေးလုပ်တာ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ် ကို ကုစားနိုင်ဖို့ ဆေးလို သဘောထားနေကြတာ ထင်ပါတယ်။\nသိပ္ပံနည်းကျ ဆေးကုနည်း တွေထဲ မှာတောင် ဆေးတုတွေ သုံးပြီး နေကြတာကို placebo effect လို့ခေါ်ကြသေး။\nဒါပေမဲ့ ရမ်းကု လိုမျိုး ကျ ရောဂါပိုဆိုးသွားတာပေါ့။\nဘာသာရေးလဲ ထိုနည်း၎င်း သုံးတတ်တင်ဆေး၊ မသုံးတတ်ရင်ဘေးပေါ့။\nခရစ်ယာန်ဘာသာ ကိုးကွယ်သူ မိဘ ဝမ်းထဲ ဝင်…\nတချို့က… အစ္စလာမ်ဘာသာ ကိုးကွယ်သူ မိဘ ဝမ်းထဲ ဝင်..\nတချို့ကတော့… မွေးကထဲက.. မျက်မမြင်.\nတချို့ကတော့.. မွေးကထဲက… အိုးဘားမားမိန်းမဗိုက်ထဲကထွက်…\nအဲဒါနဲ့ပါတ်သက်ပြီး… ဗုဒ္ဓ၀ါဒနဲ့အမြင်ကို ဆွေးနွေးကြည့်ချင်သား..။\n( ဘုရားဟောပါတယ်ဆိုတဲ့.. ဟိုသုတ္တံ..ဒီသုတ္တံနဲ့တော့ ကိုင်မပေါက်စေလို..။ အ၀ါတွေပြောတာမို့.. မယုံတဲ့ဖက်.. ၆၀%ထားပါကြောင်း..)\nဟိုဝင် ဒီထွက်ကတော့မဆွေးနွေးတတ်ဘူး။\nဒါပေမယ့်အရင်ဘဝ အကြောင်း ပြန်ပြောနိုင်တဲ့လူဝင်စား\nအတော်များများတွေံဖူးတယ်။ အနီးကပ်ဆုံးက အဘိုး( အမေ့ \nရဲ့အဖေ )။ ခု လက်ရှိဘဝမှာတော့သူက ကျနော့ ရဲ့ တူဝမ်းကွဲ။\nခုတော့လူပျိုဖြစ်နေပြီ။ သူ ငယ်ငယ် ကလေးဘဝမှာ ကျနော့အမေ့ အကြောင်းနဲ့သူ့ ရဲ့အရင်ဘဝက သူ့ နေခဲ့ တဲ့သူ့ခြံဝန်းအကြောင်း\n( လက်ရှိ ကျနော်တို့ နေ ) အမြဲပြောတတ်တယ်။ အမေက သူ့ ရဲ့တစ်ဦးတည်းသော သမီး။ သူကွယ်လွန်ချိန်မှာ အမေက အဝေးမှာ။ နောက်ပိုင်း လူပျိုပေါက်ဖြစ်ချိန်ကစပြီး အရင်ဘဝအကြောင်း မပြောတော့ ဘူး။ ကျနော့ အမ ဝမ်းကွဲတွေက သူ့ ကို သူတို့ ထက်အသက်အများကြီး ငယ်ပေမယ့်အဖိုးလို့လေးလေးစားစားခေါ်ကြတယ်။\nသူကြီး ကွကိုယ်သာ ဖတ်ကြည့်ပေရော့။\n4. Here we will discuss yet another recent finding in science that makes the process of rebirth more easily “explainable”. Please note that I am not trying to verify Buddha Dhamma by science. It is the other way around; I am saying that science is far behind Buddha Dhamma, and is now trying to catch up just the material aspects of how this world works; science has not made any significant progress on how the mind works.\nIn the essay, “Evidence for Rebirth“, we saw thataperson who dies in one geographical location is reborn in another. Even though the consciousness is NOT transmigrated as is believed in some other religions, some form of energy must be leaving one place is instantly appearing at another.\nWhat about the speed of light barrier for anything or any information to travel, based on Einstein’s special theory of relativity? It turns out that again we are inaunique time in history, where the Buddha’s teachings are beginning to be, even if not absolutely confirmed, at least elevated to the level of possibility by Western science. For millennia, numerous people had strong enough faith to believe Buddha’s words and to commit their entire lives to pursue Nibbana. (Actually it is not blind faith, since if one studied the Dhamma/ Abhidhamma carefully, one could be convinced that it must be true).\n6. Since then that same experiment has been repeated with electrons and ions as well. This effect is called the “quantum entanglement”, and leads directly to other related concepts such as “holographic universe” and “interconnectedness”. The conclusion seems to be that entangled particles can be interconnected even if they are situated across the universe! By the way, we need to remember that our universe began its life with the “Big Bang” when everything in the universe sprang out of an unimaginably dense “point”; thus inaway we are all connected to each other and also to “everything” in this universe atavery fundamental level.\nဗုဒ္ဓက.. သံသရာရဲ့အစကို.. ဆွေးနွေးဟောကြားခြင်းမပြုခဲ့ဖူးဗျ..။\nအဲဒီအပေါ်ကလူကတော့.. Big Bang ကစတယ်ဆိုတာပဲ..။\nBy the way, we need to remember that our universe began its life with the “Big Bang” when everything in the universe sprang out of an unimaginably dense “point”; thus inaway we are all connected to each other and also to “everything” in this universe atavery fundamental level.\nနှစ် ၂၆၀၀ ကျော်ခဲ့ပြီမို့.. ပိုသိလာတာဖြစ်နိုင်ပါတယ်..။\n.. ကွန်ပြူတာ..ဆာဗာတွေဟာ.. ဒေတျာတွကို.. (ပရိုဂရမ်လေးရေးထားရင်..)အလိုလိုပို့လွှတ်ရွေ့ပြောင်းနိုင်တာပဲ..။\nလူလည်း..သူ သေခါနီး.. သူ့မှတ်ဥာဏ်တချို့က.. လွှင့်ထုတ်လိုက်ရင်.. ကာလံဒေသံကိုက်ညီတဲ့ လက်ခံရုပ်..နာမ်တခုခုဆီ..ရောက်ရှိ် ရွေ့ပြောင်းနိုင်ပြီး… ဟိုမှာဖက်က.. တစိတ်တဒေသရပြီး.. အယောင်ယောင်နဲ့.. အဲဒီမီမိုရီကို.. ပြန်ပြောနိုင်လိမ့်မယ်…. လို့.. ထင်..။\n.ခက်နေတာက မဘသ ….ဒီလောက်အဝေဖန်ခံနိုင်ပါတယ်လို့…ဆိုတဲ့ဘာသာ\nဘာသာ သာသနာ အကြည်ညို ပျက်စေမှု ပုဒ်မနဲ့ အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ထောင်ဒဏ် ၂နှစ် ချမှတ်ခံခဲ့ရတဲ့ NLD ပြန်ကြားရေး အဖွဲ့ဝင်ဟောင်း စာရေးဆရာ ဦးထင်လင်းဦး ကို အကန့်အသတ်မရှိ ချက်ချင်း ပြန်လွှတ်ပေးဖို့ ကုလသမဂ္ဂ လူ့အခွင့်အရေး မဟာမင်းကြီးရုံးက တိုက်တွန်းလိုက်ပါတယ်။\nမြန်မာ အာဏာပိုင်တွေဟာ အကြမ်းဖက်မှုတွေ ဖြစ်အောင် သွေးထိုး လှုံ့ဆော်နေသူတွေ၊ အမုန်းတရား ဟောပြောနေသူတွေကို အပြစ်ပေး အရေးယူတာမျိုး မရှိပဲ ဗုဒ္ဓဘာသာကို အကြောင်းပြပြီး ဘာသာရေးကို လက်နက်တခုအဖြစ် သုံးနေတဲ့ အစွန်းရောက်တွေအပေါ် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ကန့်ကွက် ပြောခဲ့သူ ဦးထင်လင်းဦးလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုတော့ ထောင်ဒဏ် အပြစ်ပေးခဲ့တယ်လို့ ကုလသမဂ္ဂ လူ့အခွင့်အရေး မဟာမင်းကြီးရုံး ပြောခွင့်ရ အမျိုးသမီးက ဂျီနီဗာမြို့မှာ ကျင်းပတဲ့ သတင်းစာ ရှင်းလင်းပွဲမှာ ပြောသွားပါတယ်။\nခွဲခြား ဖိနှိပ်မှုတွေ၊ ဆူပူအကြမ်းဖက်မှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာစေနိုင်တဲ့ လူမျိုးရေး၊ ဘာသာရေး အမုန်းတရားဟောပြာမှုတွေ၊ သွေးထိုး လှုံ့ဆော်မှုတွေကို မြန်မာအစိုးရအနေနဲ့ ဥပဒေကြောင်း အရ တားဆီး ပိတ်ပင်သင့်တယ်လို့လည်း ကုလသမဂ္ဂ လူ့အခွင့်အရေး မဟာမင်းကြီးရုံးက ပြောပါတယ်။\nစာရေးဆရာ ဦးထင်လင်းဦးဟာ ၂၀၁၄ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၂၃ ရက်နေ့က ချောင်းဦးမြို့နယ် သုံးပန်လှ ရွာက စာပေ ဟောပြောပွဲမှာ ရဟန်း သံဃာတချို့ရဲ့ ဟောပြောချက်တွေကို ထောက်ပြ ဝေဖန်ခဲ့လို့ အမျိုး ဘာသာ သာသနာ စောင့်ရှောက်ရေး အဖွဲ့က ကန့်ကွက်ခဲ့ပြီးတဲ့နောက် အခုလို ထောင်ဒဏ် အပြစ်ပေးခံ ခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။\nသူတို့ တော့ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်လို့ ကို မမှတ်တော့တာ။\nနေတာထိုင်တာ၊ ပြောတာဟောတာ တွေကြည့်ပြီး အလကားနေရင်း သင်္ကန်း ဝတ်တယ်ပဲမှတ်တယ်။\nသူတို့ ပြောသလို အရေးယူကြေးဆို ဟို ဂတုံး နဲ့ ဟို နေမျိုးဝေ ဆိုတဲ့ အကောင် ထောင်ထဲ အရင် ရောက်မှာပေါ့။\n.အမိန့်ချမဲ့နေ့ အဲ့သင်္ဃန်းဝတ်တွေတပြုံ တမကြီးတရားရုံးသွားကြပြီး\n.သူတပါးဒုက္ခရောက်တာကို တရားရုံးရှေ့မှာ အောင်ပွဲခံအမှတ်တရဓါတ်ပုံရိုက်ကြသေးသတဲ့…\n.ဒီပို့စ်လေးက ဆရာထင်လင်းဦးကို ဂုဏ်ပြု အမှတ်တရ အနေနဲ့ ရေးတာပါ။\n.ဆရာထင်လင်းဦးကိစ္စမှာ ပိုးစိုးပက်စက်ပြောချင်ပေမယ့် ဘရိတ်အုပ်ထားရတယ်။ အဲဒါနဲ့ ချော်တောငေါ့ပြီး ဒီလောက်ပဲ ထွက်လာတာပါ။\n.၀င်ရောက်ကွန်မင့်ပေးသူ အပေါင်းကို ကျေးဇူးအထူးပါရှင့်။\nမျှစ်ကြော်ပြုံးရဲ့ ပါရမီကလည်း ပြောချင်တာကို လိုတိုရှင်းရေးပြနိုင်ပါပေတယ်။\nဗုဒ္ဓ ဘာသာကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်သူ တွေက\nကိုယ့်ဘာသာဟာ အစွန်းရောက် ဘာသာ မဟုတ်ပါဘဲ\nဘာလို့များ တဖက်သတ်တွေ ဖြစ်နေကြမှန်းမသိ\nဘုန်းကြီးဆို တိုင်း ရိုသေစရာ ဖြစ်အောင်နေမှ\nသင်္ဃန်း ဝတ်တိုင်း ရိုသေစရာ မဟုတ်ပါဘူး\nတချို့ ဆို မကောင်းကျောင်းပို့ ဆိုတဲ့အတိုင်း\nလူဆိုး လူမိုက်တွေ ကို လိမ္မာ မလားဆိုပြီး\nတချို့လဲ ဝိနည်း နဲ့ အညီ နေ နိုင်ပြီး လိမ္မာ သွားကြတယ်\nတချို့ကတော့ သင်္ဃန်းကြီး ရုံပြီး အရက်သေစာ သောက်စား\nကြတယ် ဒီလို လူမျိုးက ရိုသေရမလား\nဦးထင်လင်းဦးကတော့ မှန်တာပြောလို့ ရွာပြင် ထုတ်ခံရတာ\nအနော်လည်း အဲဒီစံဆံ ပို့စ်ရေးမလို့ဗျ…. ရေမဲ ရေမဲနဲ့ မရေးဖျစ်တာ\nဆရာတော်ရဲ့ ဆုံးမစကါးပါ။ နာယူစရာ မှတ်သားထားမိလို့ပါ။


ကျွန်တော်နှင့် Android Developer အိပ်မက်\nကျွန်တော်ဟာ အနည်းငယ် လူသိစ ပြုလာတဲ့ developer တစ်ယောက် ဖြစ်လာတဲ့အခါ အများစု ကျွန်တော့ကို မေးကြတာက Android App ရေးတတ်ဖို့ ဘယ်လို လေ့လာရမလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီမေးခွန်းကို မေးတဲ့ထဲမှာ ရင်းနှီးတဲ့လူတွေ ပါသလို၊ လုံးဝမရင်းနှီးတဲ့လူတွေလည်း ပါ,ပါတယ်။ အဲလိုမေးခံရတိုင်း ကျွန်တော့်မှာ အဖြေမရှိ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဘာလို့ အဖြေမရှိရတာလဲ။ ကျွန်တော်က ရေရေရာရာ မဖြေနိုင်လို့လား၊ လျိုချင်လို့ မပြောတာလား။ ဒီစာဟာ အဲ့အတွက် အဖြေ ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။\nကျွန်တော်၏ ပထမဆုံး android ဖုန်းကို 17-8-2012တွင် စတင် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။ မှတ်မှတ်ရရမို့လည်း မှတ်မိနေတာပါ။ Huawei U8825လေးပါ။ ဖုန်းဝယ်ပြီး မကြာပါဘူး၊ ဖုန်းလမ်းမှာ ပြုတ်ကြခဲ့တာ ကံကောင်းလို့ ပြန်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းက ကိုယ့်လက်ထဲ ပြန်ရောက်တော့ ဖွင့်လိုက်ရင် logoမှာတင် တစ်နေပါတယ်။ ဆိုင်သွားပြတော့ ဆိုင်က firmwareရေးရမယ် ပြောပါတယ်။ programmingမတောက်တခေါက် သင်ဖူးတဲ့ ITကျောင်းဆင်း ကျွန်တော်ဟာ ဆိုင်က serviceသမားကို တော်တော် အထင်ကြီးသွားတယ်။ ဖုန်းအတွက် softwareကို သူတို့က ရေးတတ်တယ်ဆိုပြီး။\nနောက် မကြာပါဘူး။ ဖုန်းအင်တာနက် လျှောက်ဖြစ်သွားတယ်။ သူများပေးတဲ့ appလေးနဲ့ ဖုန်းကို ဟိုလို တန်ဆာဆင်၊ ဒီလိုတန်ဆာဆင်နဲ့ ကလိနေတာပဲ။ အဲ့ချိန်မှာ ငတက်ပြား ဆိုတဲ့ မြန်မာဂိမ်းလေး ထွက်လာတယ်။ အဲ့ဒါလေး download ဆွဲပြီး ဟားးးးးး တအား ဂုဏ်ယူတာပေါ့။ ကိုယ့်မြန်မာတွေ ရေးတဲ့ဂိမ်းဆိုပြီး။ အိမ်ကလူတွေက ဆော့ကြည့်ပြီး “ဟင်း..ဂိမ်းကလည်း နှေးတာ၊ graphicကလည်း ကြမ်းတာ”နဲ့။ ဒီလို ပြောရမလားဆိုပြီး ကိုယ်က စိတ်ထဲက ကြိတ်ဒေါသထွက်တာပေါ့။ သူတို့တောင် ရေးတတ်လို့လားဆိုပြီး။ Aboutထဲမှာ Programmerက ဘယ်သူ၊ designerက ဘယ်သူဆိုတော့ အင်း တစ်နေ့ကျရင် ငါလည်း ဒီလို ဂိမ်းမျိုးလေး ရေးနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်ရင် ကောင်းမှာဆိုပြီး programmer နာမည်နေရာမှာ ကိုယ့်နာမည်လေး ထည့်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်တာပဲ။\nအင်တာနက် သုံးဖြစ်တော့ စင်္ကာပူရောက်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ ချိတ်မိပြီး အလုပ်လာရှာလှည့်ပါ၊ အစစ အရာရာ ကူညီမယ်ဆိုတော့ စောစောကတည်းက နန့်နန့်တက် သွားချင်နေတာနဲ့ အတော်ဖြစ်ပြီး အလုပ်ရှာရအောင် ကိုယ့်ဘွဲ့နဲ့ ကိုက်တဲ့ ပညာရပ်ကို သင်မှပါဆိုပြီး Cloud Myanmarမှာ Software Engineering Level 1 ကို စတက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ အစောတုန်းကတော့ အိမ်က စာသင်တဲ့ အလုပ်လုပ်ပဲလုပ်မယ်ဆိုပြီး မိန်းမှာ ELT (Teacher Training) diploma တက်နေတာ။ အဲ့ဒါကို second semester ဆက်မတက်တော့ဘဲ စင်င်္ကာပူ သွားဖို့ကို ဖိလေ့လာမိတယ်။ အဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ဖုန်း ကလိပြီး ရတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သူများရှဲချင်တာနဲ့ IT Groupမှာ adminခေါ်တော့ ဝင်လုပ်ဖြစ်သွားတယ်။\nနောက် ဆရာ့ဆီမှာ Java တက်ရင်း ကိုယ့်စိတ်က android app ရေးတတ်ဖို့ အားသန်နေတယ်။ ဘယ်လို ရေးရမလဲဆိုတဲ့ tutorialတွေ နေ့တိုင်းရှာမိတယ်။ downloadဆွဲထားတဲ့ tutorialတွေ၊ စာအုပ်တွေမှ အများကြီးပဲ။ ဒီလိုနဲ့ စင်င်္ကာပူ သွားဖြစ်တယ်။ ဟိုမှာ ၂လလောက် အချိန်ကုန်သွားပြီး အလုပ်မရတာနဲ့ ပြန်လာရတယ်။ ပြန်လာပြီး ဟိုယောင်ယောင် ဒီယောင်ယောင်နဲ့ ဘာလုပ်ရမယ်မှန်းမသိ၊ ဝင်ငွေမရှိ ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာ Internet Watch ရေးဖို့ idea ရတယ်။ ဒါနဲ့ ကိုယ်ရေးချင်တဲ့ပုံစံအတွက် tutorailတွေ အများကြီးရှာရတယ်။ တစ်လ တစ်လကို ဖုန်းဖိုးတွေ ကုန်တာလည်း မနည်းဘူ။ ၂ကတ် ၃ကတ် ကုန်တယ်။ အဲ့အတွက် အကုန်အကျ ခံပေးတဲ့ မအေးနိုင်ကိုရော ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့။ နှစ်လလောက်နေတော့ Internet Watch Beta ထွက်လာတယ်။\nBetaဟာ ဘာဆိုဘာမှ မဟုတ်ဘူး။ စမ်းသပ်ထားတဲ့ app အကြမ်း အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်။ Betaပြီးတော့ ဘာမှ ဆက်မလုပ်ဖြစ်ဘူး။ နောက်ထပ်၂လ လောက်နေမှ Internet Watch official version ထွက်လာတယ်။ ထုတ်လိုက်တဲ့နေ့က 17-8-2013၊ ကျွန်တော့ဖုန်းဝယ်တာ တစ်နှစ်တိတိ ပြည့်တဲ့နေ့ပဲ။ စင်င်္ကာပူမှာနေတဲ့ အသိအစ်မက Google Play Developer Account ဝယ်ပေးတဲ့အတွက် Play Storeမှာ တင်ဖြစ်သွားတယ်။ နောက် မကြာဘူး Speak Your Wishesကို ဆက်ရေးဖြစ်တယ်။ စာရေးပျင်းတာကြောင့် appက တော်တော်နဲ့ မထွက်ဖြစ်သလို ထွက်ဖြစ်တော့လည်း ပါသင့်သလောက် lessonတွေ မပါဘူး ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် တချိန်က အိပ်မက် မက်ခဲ့သလို about pageက Developerနေရာမှာ ကျွန်တော့်နာမည် တွေ့ရပြီလေ။\nခုများတော့ Android Appတွေ ရေးတတ်အောင် ဘယ်လိုလေ့လာရမလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းမေးခံရရင် ကျွန်တော် ဖြေလေ့ရှိတာကတော့ Javaကို လေ့လာပါ။ ငချွတ်ကြီး ဖြစ်စရာမလိုပဲ OO (Object Oriented) ရဲ့သဘောလောက်တော့ ရပါစေ။ စာအုပ်ကြီးဖတ်ပြီး လျှောက်လုပ်မနေပါနဲ့။ idea တစ်ခုလောက်နဲ့ ကိုယ်ပိုင် appလေးတစ်ခု အကောင်အထည် ဖော်လိုက်ပါ။ သေးရင် သေးပါစေ။ အင်္ဂလိပ်လို ကျွမ်းကျင်ပါစေ။ Googleကို အားကိုးလိုက်ပါ။ ဒါဟာ ကျွန်တော့အတွက် အလုပ်ဖြစ်ပေမဲ့ ခင်ဗျား လိုချင်တဲ့ အဖြေ ဖြစ်ချင်မှဖြစ်လိမ့်မယ်။ ပိုက်ဆံအတွက်လား။ စိတ်မပူပါနဲ့။ ခင်ဗျား ကျွမ်းကျင်လာရင် အခွင့်အလမ်းတွေ ရပါလိမ့်မယ်။ ဒီလို ပြောလို့ ကျွန်တော် ဝင်ငွေ အများကြီး ရတယ် မအောက်မေ့ပါနဲ့။ ကျွန်တော့ဝင်ငွေ အများစုဟာ developer အလုပ်က ရတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ ရည်မှန်းချက် ခိုင်မာပါစေ။ ကျွန်တော် ခုထိတိုင် ကိုယ်ပိုင် ဂိမ်းတစ်ခု ဖန်တီးချင်တုန်းပဲ။\nMyo Mg Mg Zaw said...\npoe toke said...\nSis ကို ဆက်သွယ်လို့ ရမယ့် ဖုန်းနံပတ်လေးဖြစ်ဖြစ်\nmail ပဲဖြစ်ဖြစ် ပေးခဲ့ပါလား\nNang Aeint Min Khit said...\nSis - Respect.\nI am female too,So in this Mobile Developer Field I have no friend(female) to share and ask .\nPlease I want to be friend with you Sis.\ngalliumgin.blogspot.com That's my blog -Please visit and response something ---\nnang.aeint.min.khit@gmail.com That's my mail ---\nWish u reply Sis-\nMEJAQQ[dot]COM AGEN DOMINO99, POKER ONLINE DAN BANDAR POKER TERBESAR DI ASIA\nMainkan6Games yang tersedia. Poker Online, BandarQ, Domino99, AduQ, Capsa susun, dan Bandar Poker.\n*Bonus TO 0,3% Setiap Hari Senin\n*Cukup hanya dengan 1 User ID dapat bermain6Game\n*Cukup hanya dengan deposit 20.000\nHanya Di >>\n[ http://goo.gl/quMbU7 ]\n[ http://goo.gl/Hd7u0K ]\n[ http://goo.gl/sUr8VO ]\nredblood red said...\njava လေ့လာမယ်ဆိုရင် ဘယ်စာအုပ်တွေ ဖတ်သင့်သလဲ bro please suggest me. So Proud of you


Kindle 5.4.2.1 — MYSTERY ZILLION\nFebruary 2014 in Daily Life\nHow can i use zawgyi font in my Kindle Ebook paperwhite 2nd generation? Please help me friend\nFebruary 2014 Administrators\nconnect PW/KT to computer per USB\non usb-drive create an empty/new file with name: USE_ALT_FONTS\ncreate the folder: fonts\ncopy your font in regular, bold, italic, and bold-italic into newly created fonts/ folder\neject/disconnect PW/KT from USB ( unplug cable after ejecting )\nrestart PW/KT ( menu->settings, then menu->restart )\nYou can check with screen\nref : http://www.mobileread.com/forums/showpost.php?p=2353723&postcount=8\nI was follow this link, but i didn`t get it. Thank for your help. I will try reset my PW.\nI can`t used custom fonts on my Kindle PW . Please help me. firmware is 5.4.2.1.\nUSE_ALT_FONTS ခံပြီးထည့်တာက ဗားရှင်း ၅အောက်က ကိုင်ဒယ်တွေမှာပဲ ရတယ်။ 5.xကစပှီး မရတော့ဘူး။\nစမ်းကြည့်ချင်ရင် Notepad နဲ့ USE_ALT_FONTS ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ဖိုင်တစ်ဖိုင် လုပ်ရတယ်။ ပြီးရင် extension ဖြစ်တဲ့ .txt ကို ဖျက်လိုက် ။ အိပ်စတန်းရှင်းကို ဖျက်မှာလား မေးရင် အေး ဖျက်မယ်(yes)လို့ ပြောလိုက်။ fonts လို့ ရေးထားတဲ့ ဖိုဒါရယ် USE_ALT_FONTS ဆိုတဲ့ ဖိုင်ရယ်ကို Kindle ထဲ ကွန်ပျူတာက တဆင့် ထည့်လိုက်။\nစမ်းခြင်တဲ့ ဖောင့်ကို fonts အောက်မှာ ထား။ သေချာတာကတော့ မြန်မာဖောင့်တွေ မရဘူး။\nဗားရှင်း 5.4ကစပြီး မြန်မာစာကို support လုပ်တယ်။ ယူနီကုဒ်ကတော့ တဝက်တပျက် အမှန်ပြတယ်။ ဖောင့်ပါတယ်။ရမ်းဒါးလုပ်တဲ့ စနစ်ပါတာကြောင့် မှန်တော့ မမှန်ဘူး။\nဇော်ဂျီကတော့ font embed လုပ်ရင် အမှန်ပေါ်တယ်။ ဖတ်ရတာ အဆင်မပြေဘူး။ ကျိုးတိုးကျဲတဲ။


လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုး - CeleLove\nApril 30, 2019 Cele Love ဘ၀နှင့်ပညာပေး 0\nသင့်ကို မချစ်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ကို အတင်းကြီး တွယ်ကပ်မနေပါနဲ့။ တကယ်တော့ သူတို့ဟာ သင်ထင်သလို တန်ဖိုးမကြီး လှပါဘူး ….။\nတန်ဖိုးဆိုတာ သင့်စိတ်က သတ်မှတ်ခြင်းနဲ့ ဆိုင်ပါတယ်။ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ကြီးမားလာတာနဲ့ အမျှ တန်ဖိုးက တက်လာပါတယ်။ ပိုက်ဆံနှစ်ရာလောက်သာ တန်တဲ့ ဖောင်တိန် တစ်ချောင်းကို တန်ဖိုးကြီးတယ် လို့ သတ်မှတ်လိုက်တာနဲ့ ဖောင်တိန်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ မြင့်တက်သွားနိုင်ပါတယ် ….။\nသင်ဟာ လူတစ်ယောက်ကို အရမ်း ပိုင်ဆိုင်လိုချင်ပြီ ဆိုတာနဲ့ သင်ဟာ သူ့အပေါ်မှာ တန်ဖိုးထားလာပါပြီ။ သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်လိုက်တာနဲ့ သင့်ဘဝဟာ ပြီးပြည့်စုံပြီလို့ ထင်ကောင်း ထင်လာနိုင်ပါတယ် ….။\nအဲ့ဒီလို ထင်လိုက်မယ် ဆိုရင် သင့်ဘဝထဲကို စိတ်ညစ်စရာတွေ အလုံးအရင်း ဝင်လာနိုင်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတွေဟာ ကိုယ်တန်ဖိုးထားတဲ့ အရာကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မရတော့ဘဲ ပျက်စီး ဆုံးရှုံးသွားမှာကို မခံစား နိုင်ကြလို့ပါ ….။\nဥပမာ… သင်ဟာ အခု လက်ရှိ တန်ဖိုးထားတဲ့ အရာတစ်ခု ပျောက်သွားတယ် ဆိုပါစို့။ သင်ဘယ်လို ခံစားရမလဲ ….?\nသင်ဟာ ယနေ့ ဖုန်း အသစ်လေးတစ်လုံး ဝယ်လာပြီ ဆိုရင် အဲ့ဒီဖုန်းလေး ပျက်စီးသွားမှာ၊ ကွဲသွားမှာကို သေမလောက်အောင် ကြောက်နေပါလိမ့်မယ်။ သင်ဟာ သင့်ဖုန်းလေးကို သေချာထိန်းသိမ်းဖို့ အမြဲတမ်း စဉ်းစားနေရပါပြီ ….။\nသင့်စိတ်တွေဟာ အရင်ကလို လန်းဆန်းမှု မရှိတော့ လောက်အောင် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ သင့်ရဲ့လွတ်လပ်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးလာပါလိမ့်မယ် ….။\nသင်ဟာ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိလို့ သူ့အပေါ်မှာ တန်ဖိုးထားလာပြီ ဆိုရင် သင့်စိတ်ထဲမှာ သူနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သဝန်တိုမှုတွေ၊ စိတ်ချုပ်ထွေးမှုတွေ၊ ခံစားရတာတွေ ဖြစ်ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါ သင့်ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ အဝေးကို လွင့်ထွက်သွား ပါလိမ့်မယ် ….။\nလူတစ်ယောက်အပေါ်မှာ ချစ်လို့ ရပါတယ်။ တန်ဖိုးလည်း ထားရပါမယ်။ ဒါပေမယ့် အရမ်းကြီးတန်ဖိုး ထားမိရင်တော့ သင်အမှားကြီး မှားသွားနိုင်ပါတယ် ….။\nတကယ် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရလာတဲ့ တစ်နေ့မှာ သူဟာ သင်ထင်သလို အရမ်းကြီး တန်ဖိုးမကြီး ဘူးဆိုတာ သိလာပါလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ သင်ဟာ ဘယ်လောက်ပဲ တန်ဖိုး ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်နေပါစေ တန်ဖိုး မသိတတ်တဲ့သူကတော့ သင့်ကို တန်ဖိုး မထားပါဘူး ….။\nဒါ့ကြောင့် ကိုယ့်ကို တန်ဖိုးမထားရကောင်းမလား ဆိုပြီး ဒေါသထွက်တာ၊ စိတ်ဆင်းရဲတာမျိုးတွေ မဖြစ်ပါစေနဲ့။ တန်ဖိုးဆိုတာ တန်ဖိုးထားတတ်တဲ့ စိတ်နဲ့ပဲ ဆိုင်တယ် ဆိုတာ နားလည်ထားပါနော် ….။\nတန်ဖိုးရှိအောင်နေပါ။ တန်ဖိုးရှိတဲ့ သူကိုလည်း တန်ဖိုး ထားပါ ….။\nသငျ့ကို မခဈြနိုငျတဲ့သူ တဈယောကျကို အတငျးကွီး တှယျကပျမနပေါနဲ့။ တကယျတော့ သူတို့ဟာ သငျထငျသလို တနျဖိုးမကွီး လှပါဘူး ….။\nတနျဖိုးဆိုတာ သငျ့စိတျက သတျမှတျခွငျးနဲ့ ဆိုငျပါတယျ။ ပိုငျဆိုငျလိုစိတျ ကွီးမားလာတာနဲ့ အမြှ တနျဖိုးက တကျလာပါတယျ။ ပိုကျဆံနှဈရာလောကျသာ တနျတဲ့ ဖောငျတိနျ တဈခြောငျးကို တနျဖိုးကွီးတယျ လို့ သတျမှတျလိုကျတာနဲ့ ဖောငျတိနျရဲ့ တနျဖိုးဟာ မွငျ့တကျသှားနိုငျပါတယျ ….။\nသငျဟာ လူတဈယောကျကို အရမျး ပိုငျဆိုငျလိုခငျြပွီ ဆိုတာနဲ့ သငျဟာ သူ့အပျေါမှာ တနျဖိုးထားလာပါပွီ။ သူ့ကို ပိုငျဆိုငျလိုကျတာနဲ့ သငျ့ဘဝဟာ ပွီးပွညျ့စုံပွီလို့ ထငျကောငျး ထငျလာနိုငျပါတယျ ….။\nအဲ့ဒီလို ထငျလိုကျမယျ ဆိုရငျ သငျ့ဘဝထဲကို စိတျညဈစရာတှေ အလုံးအရငျး ဝငျလာနိုငျပါတယျ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူတှဟော ကိုယျတနျဖိုးထားတဲ့ အရာကို ပိုငျဆိုငျခှငျ့ မရတော့ဘဲ ပကျြစီး ဆုံးရှုံးသှားမှာကို မခံစား နိုငျကွလို့ပါ ….။\nဥပမာ… သငျဟာ အခု လကျရှိ တနျဖိုးထားတဲ့ အရာတဈခု ပြောကျသှားတယျ ဆိုပါစို့။ သငျဘယျလို ခံစားရမလဲ ….?\nသငျဟာ ယနေ့ ဖုနျး အသဈလေးတဈလုံး ဝယျလာပွီ ဆိုရငျ အဲ့ဒီဖုနျးလေး ပကျြစီးသှားမှာ၊ ကှဲသှားမှာကို သမေလောကျအောငျ ကွောကျနပေါလိမျ့မယျ။ သငျဟာ သငျ့ဖုနျးလေးကို သခြောထိနျးသိမျးဖို့ အမွဲတမျး စဉျးစားနရေပါပွီ ….။\nသငျ့စိတျတှဟော အရငျကလို လနျးဆနျးမှု မရှိတော့ လောကျအောငျ ဖွဈလာနိုငျပါတယျ။ သငျ့ရဲ့လှတျလပျမှုတှေ ပြောကျဆုံးလာပါလိမျ့မယျ ….။\nသငျဟာ လူတဈယောကျကို ခဈြမိလို့ သူ့အပျေါမှာ တနျဖိုးထားလာပွီ ဆိုရငျ သငျ့စိတျထဲမှာ သူနဲ့ ပတျသကျပွီး သဝနျတိုမှုတှေ၊ စိတျခြုပျထှေးမှုတှေ၊ ခံစားရတာတှေ ဖွဈပျေါလာပါလိမျ့မယျ။ အဲ့ဒီအခါ သငျ့ရဲ့ ပြျောရှငျမှုတှဟော အဝေးကို လှငျ့ထှကျသှား ပါလိမျ့မယျ ….။\nလူတဈယောကျအပျေါမှာ ခဈြလို့ ရပါတယျ။ တနျဖိုးလညျး ထားရပါမယျ။ ဒါပမေယျ့ အရမျးကွီးတနျဖိုး ထားမိရငျတော့ သငျအမှားကွီး မှားသှားနိုငျပါတယျ ….။\nတကယျ ပိုငျဆိုငျခှငျ့ရလာတဲ့ တဈနမှေ့ာ သူဟာ သငျထငျသလို အရမျးကွီး တနျဖိုးမကွီး ဘူးဆိုတာ သိလာပါလိမျ့မယျ။ ပွီးတော့ သငျဟာ ဘယျလောကျပဲ တနျဖိုး ရှိတဲ့ လူတဈယောကျဖွဈနပေါစေ တနျဖိုး မသိတတျတဲ့သူကတော့ သငျ့ကို တနျဖိုး မထားပါဘူး ….။\nဒါ့ကွောငျ့ ကိုယျ့ကို တနျဖိုးမထားရကောငျးမလား ဆိုပွီး ဒေါသထှကျတာ၊ စိတျဆငျးရဲတာမြိုးတှေ မဖွဈပါစနေဲ့။ တနျဖိုးဆိုတာ တနျဖိုးထားတတျတဲ့ စိတျနဲ့ပဲ ဆိုငျတယျ ဆိုတာ နားလညျထားပါနျော ….။\nတနျဖိုးရှိအောငျနပေါ။ တနျဖိုးရှိတဲ့ သူကိုလညျး တနျဖိုး ထားပါ ….။


ချောအိမာန် (မန္တလေး): July 2010\nသူမအတွက် မထင်မှတ်ဘဲ နေသာတဲ့တစ်နေ့က…နေရာလေးတစ်နေရာကို ရောက်ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူမ မမျှော်လင့်ထားတာမို့ ထူးပြီးခံစားမှုကြိုပြီးမရှိခဲ့ပေမယ့် အဲဒီအိမ်ရှေ့ရပ်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ မြန်မာဆန်လွန်းတဲ့ သစ်သားအိမ်ခပ်ဟောင်းဟောင်း၊ အပင်ရှည်များက သစ်သားအိမ်ဟောင်းကို တစ်ဝက်လောက်ထိ ဖုံးလွှမ်းထားတယ်။ တံခါးနဲ့ အိမ်ကြားမှာ သစ်သားခင်းတံတားလေးကို ဖြတ်ကျော်ရင်း… အိမ်လေးထဲရောက်တော့ ထိုင်စရာ ပက်လက်ကုလားထိုင်တစ်လုံးကလွဲပြီး အခြားပရိဘောဂ ဘာအဆောင်အယောင်မှ မတွေ့ရဘူး။ တံခါးရဲ့အပြင်မှာ ဖိနပ်နဲ့ရှိသမျှ အဆောင်အယောင်တို့ကို ချွတ်ခဲ့ရပြီး အိမ်လေးထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ ပထမ ဦးဆုံးရရှိတဲ့ခံစားမှုက ဆေးနံ့၊ နောက်ပြီး ရယ်မောလွတ်လပ်နေသော တစ်စုံတစ်ဦး၊ သူကိုယ်တိုင်ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်ရင်း…. သူစကားပြောဟန်လေသံတို့က သူမအာရုံကို ဝင်စားသွားစေခဲ့တယ်။ ဟန်ဆောင်မှုမရှိတဲ့ သူ့ထံကို လာသူများဟာ ဘာကောင်ညာကောင်မှ မဟုတ်တော့ဘဲ အမျိုးအစားက တစ်မျိုးတည်းဖြစ်သွားရတယ်..။ အိမ်တံခါး ခပ်ရွဲ့ရွဲ့လေးကိုတောင် မချန်ဘဲဆေးခြစ်ရာတွေတွေ့ရတယ်။ အိမ်ခန်းလေးထဲမှာ စာအုပ်များ၊ ဆေးဘူးများ၊ စုတ်တံများ၊ ဘောင်ကြက်ထားတဲ့ ကင်းဗတ်တွေ၊ မပြီးသေးတဲ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ပန်းချီကားများ… တချို့ကားတွေကိုတော့ သူမဉာဏ်အရ နားမလည်နိုင်သေးပါ။ သို့သော် ထိုလက်ရာပန်းချီကားများကိုတော့ လူတိုင်းလိုချင် နှစ်သက်တယ်ဆိုတာ ကိုတော့ သူမသိတယ်။ သူမ မိတ်ဆွေများက ဟိုကားလိုချင်၊ ဒီကားလိုချင်နဲ့ ``ဒီပန်းချီကားသိပ်ကောင်းတာပဲ`` လို့ပြောရင် ဘာမှမပြီးသေးဘူး၊ ကြိုက်ရင်ယူသွားလို့ ရက်ရက်ရောရောပေးတယ်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဟန်ကိုဆွဲထားတဲ့ပုံတွေကိုတော့ သူမခံစားနိုင်တယ်။ သူမမိတ်ဆွေက ပန်းချီကားကို အကာမရှိတဲ့ အခန်းအတွင်းထဲအထိဝင်ပြီးရှာဖွေတယ်။ ခရမ်းရောင်ပြေပြေ ဦးဘသက် ပန်းချီကားကို တွေ့လို့ဝယ်လိုက်ပြီး ဆိုင်းထိုးပေးဖို့ပြောတော့ ``ကိုယ့်ဘာသာထိုးလိုက်လည်း ရတာပဲဟေ့ဟေ့`` ဆိုပြီး အနက်ရောင်စုတ်တံနဲ့ သူဆိုင်းထိုးပေးတယ်။ ရှေ့ကစားပွဲခုံပုလေးပေါ်မှာ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ရှိတယ်။ အေးပြီးအမြှေးတက်နေပြီဖြစ်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ဟာ သူမတို့လာတော့ ပိုအေးစက်သွားတယ်။ ထိုသူက ပန်းချီအကြောင်းတွေကို အခန်းပြည့်ပြောနေရတယ်လေ… ဧည့်ဝတ်ကျေဖို့အတွက် လက်ဖက်ရည် သူမတို့ကို တိုက်ချင်တယ်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ထက် ပန်းချီကားတွေနဲ့ ထိုသူ့အပေါ်ကိုသာ အာရုံရောက်နေတယ်။ သူမ ထိုင်နေတဲ့နားမှာ ကက်စက်အိုလေး တစ်လုံးရှိတယ်။ ဂန္တဝင်ဂီတတွေကို မိုးလင်း၊ မိုးချုပ် နားထောင်တယ်လို့ သိရတယ်။ သီချင်း၊ ဂီတတွေနားထောင်ရင်း လွတ်လပ်စွာနဲ့ ပန်းချီတွေကို ဆွဲနေပုံရတယ်….။လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ နှစ်လောက်က လေဖြတ်သွားတာမို့ လက်နဲ့ခြေလှုပ်ရှားမှုနည်းပြီး ကျန်းမာရေးအားနည်းခဲ့တယ်။ သို့ပေမယ့် သူ့ရဲ့အပြုံးနဲ့ စကားသံတွေကတော့ အိမ်လေးထဲမှာ သွက်နေခဲ့တယ်။ မျက်စိတွေ ခွဲစိတ်ခံရပြီးမှ ကြည့်ကောင်းလာ ပြီး အရောင်တွေ သိပ်လှကြောင်း တခုတ်တရ ပြောဆိုတယ်။ ပန်းချီပစ္စည်းများ၊ အခြားနှစ်သက်သော ပစ္စည်းအနည်းစုများနှင့်ပြည့်နှက်နေသလို ထိုသူ့ရင်ထဲမှာလည်း ပြောစရာ စကားများနဲ့ ပြည့်နှက်နေတယ်လို့ထင်တယ်..။ ဘာဖြစ်လို့လဲ လွတ်လပ်သူတစ်ယောက်ဟာ လွတ်လပ်စွာနဲ့ သူ့အနုပညာတွေအကြောင်း အပြည့်အဝပြောနေခဲ့တာပဲ… ။``မြန်မာလူမျိုးတွေဟာ အလကားလိုချင်တာများတယ်။ အမှတ်တရ သိမ်းထားချင်လို့ ပန်းချီကားတစ်ခုပေးပါပေါ့။ နိုင်ငံခြားမှာ လူပုံတွေဆိုလိုချင်ကြသေးတယ်။ မြန်မာတွေက ပုံဆို ကိုယ့်ပုံကို ပိုလိုချင်တယ်။ မော်ဒန်ဆိုတာ ပြီးခဲ့တဲ့ Century က လူတွေစလုပ်တာပါ။ အဲဒီကတေန ပန်းချီဆွဲတာကို modern movement လို့ခေါ်လိုက်တာပဲ``။ ``ဦးဘသက်ကို သဘော ကျတယ်။ မွဲလည်းမွဲတယ်၊ ဟုတ်လည်း ဟုတ်တယ်၊ မြန်မာပြည်မှာ အကောင်းဆုံးဟေ့… artist ကိုးဟာ.. သူဆွဲရင်လွယ်တယ်၊ ကိုယ်ဆွဲရင် ခက်တယ်``။``ဘယ်ဟာကိုမှ copy မလုပ်၊ မလုပ်တက်တာ၊ လုပ်လည်း မလုပ်ဘူး``။ ``Dubliners မူရင်းဖတ်ရတာ သိပ်ကောင်းတယ်။ ကမျူးကို ကြိုက်တယ်။ ဟိုတစ်ယောက်(ယန်းပေါဆတ်) ကို မဖတ်ဘူး။````ကျူဗင်ဇင် ဆန်ဆန်မျိုး အရင်တုန်းက ဆွဲတယ်။ အခု မလုပ်တာကို ဘာဖြစ်လို့လဲမမေးနဲ့လေ၊ ဟုတ်တယ်လေ.. မုန့်ဟင်းခါးရောင်းတဲ့သူကို လက်သုပ်ဘာဖြစ်လို့ မရောင်းတာလဲ မမေးနဲ့၊ မသိဘူးလေ ခုမုန့်ဟင်းခါးရောင်း နေတာပဲမမေးနဲ့````ကြိုက်တဲ့ကားယူ သွားဟေ့… ဟေ့ ကုန်ပြီ.. ကုန်ပြီ``။ထိုအိမ်လေးမှ လွတ်လပ်စွာထွက်ပေါ်လာသော အသံများ ထိုသူကို တချို့က တစ္ဆေများနဲ့ နေထိုင်သူတဲ့..။စိတ်၊ ဝိညာဉ်တွေ နှစ်ဆွဲထားတဲ့ ``ကိုကော့ရှ်``ကားကသူ၏ အကောင်းဆုံးလက်ရာတဲ့။ စန္ဒရားသံက ထိုသူနဲ့အတူအမြဲရှိနေတက်တယ်။ ခါးထောင်အင်္ကျီ ကော့ကော့နဲ့ ထိုင်နေတသော ကချေသည် ပုံတွေက လူပြောများတယ်။ Abstract ပန်းချီကောင်းပြီဆိုရင် ဘယ်သူမှ လိုက်မမီအောင် ကောင်းတယ်တဲ့။ လွတ်လပ်အေးချမ်းစွာ ပန်းချီဆွဲနေရတာက သူ၏ ကမ္ဘာတစ်ခုလိုပင်…။ သူမမိတ်ဆွေက ဝယ်လိုက်သော ပန်းချီကားအတွက် ကန်တော့ငွေကို သူ့ရဲ့ဘီစကစ်လေးထောင့်ပုံးဟောင်းထဲကို ထည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီပုံးထဲက ငွေစက္ကူကိုလည်း စိတ်ဝင်စားတဲ့ပုံမပေါ်၊ ရယ်မောပျော်ရွှင်နေသော သူ့အသွင်သဏ္ဍာန်ဟာ ထူးခြားနေတဲ့ သူတစ်ယောက်လို ခံစားမိတယ်။အသားဖြူဖြူ ဥပဓိရုပ်ကောင်းတဲ့ သူဖြစ်သလို ၊ ငယ်စဉ်က အတော်ချောမှာပဲလို့ မှတ်ချက်ချမိတယ်။ သူ့ရဲ့ အက်ဆေးတစ်ပုဒ်ပါတဲ့ သူမတို့မဂ္ဂဇင်းကို ပေးလိုက်တော့ ``ဟာ စာရွက်ကောင်းတွေ အတော်ကုန်မှာပဲ`` လို့ပြောတယ်။……………..သူက အင်္ဂလိပ်ကပြားဆိုတာသိရတော့ အံ့သြစရာ၊ အဖေက မြန်မာပြည်ကိုရောက်လာတဲ့ အင်္ဂလိပ်၊ အင်္ဂလန်မှာနေတာ။ အမေကတော့ သာယာကုန်းသူ… အင်းလျားလမ်းမှာ ကြီးခဲ့သူ၊ တိုက်ခန်းတွေမှာနေချင်သူ ရုပ်ရှင်လုပ်ငန်းကိုလည်း ၊ ဝါသနာပါသူ။ တီတီစီမှာ ၆ တန်း အထိ ပြင်ဦးလွင်က စိန်မိုက်ကယ်ကျောင်းမှာ၊ စစ်ကြီးပြီးမှ ကျောင်းစနေသတဲ့။ စစ်လည်း ပြေးဖူးတယ်။ ၁၀တန်းအောင်တော့ ရန်ကင်း ၁ ၊ Main မှာ ၁ နှစ် ၂ နှစ်၊ ဘီအိုစီ ကျောင်းအသစ်ကြီးမှာလည်း ပျော်မွေ့ခဲ့ဖူးတယ်၊ ၁၀ တန်းအောင်တော့ architect စဖွင့်တယ်၊ ပန်းချီဝါသနာပါတော့ ဦးပေါ်ဦးသက်တို့နဲ့ ဆုံတယ်။ မိတ်ဆွေတွေလည်း အများကြီး။ ကင်းဗတ်မရှိလို့ သုံးထပ်သားပေါ်မှာ အဝတ်အမာစတွေနဲ့ ရေးတယ်။ ပန်းချီကားတစ်ကား ရောင်းရငွေ တစ်ရာ၊ တစ်ရာ့ နှစ်ဆယ်ဟာ အများဆုံးရတယ်။ သုံးရာဈေးမတင်ရဲဘူး၊ မဝယ်မှာ စိုးလို့။ ပန်းချီနဲ့ ပတ်သက်ရင် အကုန်လေ့လာတယ်။ မှတ်တယ်။ ဗန်ဂိုး၊ ဂေါ်ဂင်၊ မနေးတို့ကို လေ့လာတယ်။ ပန်းချီကားရောင်းပြီး ထမင်းစားတယ်။ တကယ့်လွတ်လပ်မှုကို ခုံမင်ပြီး မလုပ်ချင်တာကို မလုပ်ဘူး၊ မပြောချင်တာကို မပြောဘူး၊ မဆွဲချင်တာကို မဆွဲဘူး၊ မနေချင်တဲ့ဘ၀ပုံစံမနေဘူး၊ နေပုံ၊ ထိုင်ပုံ၊ လှုပ်ရှားပုံ၊ စကားပြောဟန် တွေက ဖြတ်သန်းခဲ့ရတဲ့ ရုပ်ပုံကားချပ်တွေကို ပိုပီပြင်ထင်ရှားစေတယ်။ ထိုသူရဲ့ ကမ္ဘာလေးမှာ မိုးဇက်နဲ့ ဘီသိုဗင် တေးသွားတွေလည်း ပျံ့လွင့်နေနိုင်တယ်။ ပန်းချီကား တစ်ကားကို လာမဝယ်ခင်ချိန်ထိ၊ တောင်းမယ့်သူမရှိခင် ချိန်ထိ စိတ်တိုင်းကျ စိတ်ပါသလောက်ပြင်ဆင်မယ်။ သတ်မှတ်ချက်တွေ ကင်းလွတ်တဲ့ ပန်းချီတွေကိုပဲ စိတ်ဝင်စားတယ်။ ပန်းချီကားမှာ ဘောင်တွေရှိပေမယ့် ပန်းချီရေးသူရဲ့ စိတ်ကတော့ အကန့်အသတ်အချုပ်အချယ်မခံတက်သူ။ အလွတ်လပ်ဆုံးလူသား တစ်ဦးအဖြစ် ကိုယ်စိတ်ထဲရှိတာကို ရေးချနေတဲ့၊ အလုပ်ကသာ ပန်းချီအတွက် အရေးကြီးဆုံးလို့ ယူဆသူ။ ဆက်ပြောမယ်ဆိုရင် အကြောင်းအရာတွေကအများကြီး။ ဒီသစ်သားအိမ်ဟောင်းလေးထဲမှာ မီးလာရင် တေးသွားတစ်ခုကို နားဆင်ရင်း ကိုယ့်စိတ်ကိုယ်ပိုင်စွာ စုတ်ချက်တွေကို လွတ်လပ်စွာရေးဆွဲ နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ဘယ်လောက်ထိ အိပ်မက်တစ်ခုဆန်လဲ။ တွေ့ချင်သူများက လာရောက်တွေ့ဆုံးပြီး ခုလိုနေထိုင်မှုပုံစံကပင် သူ့အတွက်ပျော်ရွှင်မှုရနေသလိုပင်.. ဒီနေရာမှာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နေထိုင်မှု Life style ဟာ ဧည့်ခန်း၊ ဆိုဖာဆက်တီ ခမ်းနားထည်ဝါခြင်းအပြည့်အစုံနဲ့ မဆိုင်ဘဲ..စိတ်တို့၏ အချုပ်အတည်းကင်းမဲ့ရာ…လွတ်လပ်ခြင်းကိုအပြည့်အဝခံစားရရှိနိုင်ရာ……စိတ်မွန်းကျပ်မှုတို့၏ လွတ်မြောက်ရာ…သူ၏ ကမ္ဘာလေးမှာ ထိုသူကို ငြိမ်းချမ်းစွာ တွေ့ရတာကိုကပင် သူမစိတ်ထဲ ကျေနပ်နှစ်သက်ခဲ့မိပါတော့တယ်။ ပန်းချီဆရာကြီး ဦးခင်မောင်ရင်အတွက် အမှတ်တရချောအိမာန် (မန္တလေး)\n( ၁ ) လုံခြုံမှုမရှိနေသလို … ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဆောက်တည်ရာမဲ့ လွင့်မျှောနေတယ် … ကြွေလိုက်စမ်းပါ ကြယ်တွေ တက်လာလိုက်စမ်းပါ ဒီရေတွေ .. ပျံသန်းသွားကြပါငှက်တွေ ……. ဒီအချိန်မှာ ဒီသဘာဝတရားတွေကို ကြည့်ပြီး ခံစားနိုင်တဲ့အင်အား ကျွန်တော့မှာ မရှိတော့ပူး ….. ဒီမယ်ဇယ်ပင်တန်းအောက်က ထိုင်ခုံတွေ ဦးပိန်တံတားရဲ့ ခြေထောက်တွေ …… မုန့်နံ့ ၊အကြော်နံ့ တသင်းသင်းရနေတဲ့ ဆိုင်အခင်းအကျင်းတွေ … ကင်မရာကို ဘယ်လှည့်ညာလှည့်နဲ့ ခရီးသွားဧည့်သည်တွေ ……တံတားပေါ်က…..လှောင်အိမ်ထဲက မျက်လုံးပြူး ဇီးကွက်လေးတွေ …. ငှက်တွေ ….. အဝေရာပုတီးဆွဲကြိုးလေးတွေ ကိုင်ပြီး နိုင်ငံခြားဧည့်သည်တွေကို No expensive လို့ ထပ်ခါထပ်ခါ လိုက်ပြောနေတဲ့ ထမိန်တိုတို တောသူလေးတွေ …….လက်ချင်းချိတ်ပြီး ငှက်စီးနေကြတဲ့ စုံတွဲလေးတွေ ….. နေ၀င်ချိန် Sunset ကို အမိအရ နောက်ခံထား ဓါတ်ပုံရိုက်နေတဲ့ မိန်းကလေးတွေ မိသားစုတွေ ….. ဒါတွေအားလုံး ကျွန်တော့အာရုံမှာ ဖမ်းထားတဲ့ ပုံရိပ်တွေပါပဲ ………. ခုတော့ ကျွန်တော် မယ်ဇယ်ပင်တန်း အောက်က ခုံတစ်ခုမှာ ထိုင်နေပါတယ် ….. ဒါပေမဲ့ အတွေးပုံရိပ်တွေကတော့ အရင်နဲ့မတူ …. ကျွန်တော့ရှေ့က အကြော်တစ်ပွဲက အေးစက်နေပြီ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကလည်း ထိုနည်းတူစွာ ……..ကျွန်တော်ကဗျာတွေမရေးနိုင်ပါ … ၀တ္ထုတွေ မတွေးနိုင်ပါ ……အလုပ်လည်း မလုပ်နိုင်ပါ … ဘာလုပ်သင့်သလဲအဖြေကို အထပ်ထပ် အခါခါ စဉ်းစားတယ် … ပေါ်မလာ …. နောက်ဆုံး ဒီနေရာမှာပဲ လာထိုင်နေမိတော့တယ် ….. ကျွန်တော်……ပေါက်ကွဲသင့်ပြီလား ….စဉ်းစားမိတယ် …. တစ်ကယ်ဆို ကျွန်တော့စိတ်က ပေါက်ကွဲချင်နေပြီ ..ကျွန်တော် မေမေ့ကို တောင်းပန်ချင်တယ် … မေမေ ဘာဖြစ်လို့….လဲ! ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ ….အကြိမ်ကြိမ် ရင်ထဲမှာ အော်ဟစ်ခဲ့ပြီးပြီ…. ကျွန်တော်တို့ကို အသက်ရှူကျပ်တဲ့နည်းနဲ့ ရှင်သန်ခွင့်မပေးပါနဲ့ …… မေမေ့ကို မှားနေတယ်လို့ လက်ညှိုးမထိုးချင်ပေမယ့် … မေမေ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းတွေက မမှန်ခဲ့ဘူး ….ကျွန်တော်တို့ကြောင့်လို့မပြောပါနဲ့မေမေ …ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ် .. သူများအပြောတွေအောက် ကိုယ်လွတ်ရုန်းထွက်နိုင်အောင် …. အင်အားမရှိနိုင်တော့ဘူး မေမေ ….. အဲဒါကို ကျွန်တော် ၀မ်းအနည်းဆုံးပဲ …ကျွန်တော် မေမေ့လုပ်ရပ်တွေကို ဘယ်လို ဥပေကာပြုရမလဲ … ကျွန်တော့်ကို မေမေ မယုံကြည်သလို …မေမေ့ကိုလည်း ကျွန်တော် မယုံကြည်တော့ဘူး …. ဂဏန်းနီနီရဲရဲတွေ အကြော်ခံပြီး ဘန်းထဲမှာ နေပူလှန်းခံထားရသလို ရင်ထဲမှာ ကြွတ်ကြွတ်ရွနေတယ် ….ရုရှိုက်ရတဲ့ ရနံ့ဟာ ……လေကိုဖြတ်လာပေမဲ့ မသန့်စင်ဘူး …. ဖုန်မှုန့်တွေ ပါလာသလို နှာခေါင်းဝမှာ ယားကျိကျိနိုင်လှတယ် … ဒီကြားထဲ စားပွဲပေါ်က အချဉ်ရည်ခွက်ထဲ ဘတ်ကနဲပြုတ်ကျလာတဲ့ ငှက်ချီလာတဲ့ အသီးခြောက်တစ်ခုကြောင့် … ကျွန်တော့ အကျီင်္ဖြူလေးမှာ …… အစက်နှစ်စက်လောက်စင်သွားတယ် …ရှိစေတော့……….ကျွန်တော်မသုတ်တော့ဘူး ….ကျွန်တော့ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဒီထက်ညစ်ပတ်နေတဲ့ သမိုင်းတွေ ရှိနေခဲ့ပြီပဲ ဒါကို သုတ်လိုက်လို့ သန့်စင်သွားမှာမှ မဟုတ်တာ …မဟုတ်ဘူးလား မေမေ…………. မေမေ ကျွန်တော်တို့ ရင့်ကျက်မှုကို ဥပေကာပြုထားတယ်…..ငယ်ငယ်တုန်းးကတော့ သားဒီမုန့်ကောင်းတယ် စားဆို …ကျွန်တော်စားမယ် ……သား ဒီလမ်းမသွားနဲ့ဆို ကျွန်တော်မသွားဘူး ……..မေမေက မကြိုက်ဘူးဆိုရင် …ကျွန်တော်မစူးစမ်းဘူး …. သိဖို့မကြိုးစားဘူး …မေမေ ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက်ကို ဘာတွေသင်ပေးခဲ့လဲ …. ကျောင်းစာကိုကျောင်းမှာသင်ခဲ့ရပေမဲ့ ……….. ကျွန်တော့ ဖေဖေတော့ … မေမေ သိပ်ကိုမုန်းတဲ့ လူဆိုးကြီးတစ်ယောက်ပေါ့ …… ..မေမေပြောတဲ့ ရက်စက်တယ် ၊ ကြမ်းကြုတ်တယ် ၊ ကြင်နာမှု့ခေါင်းပါးတယ်၊အတ္တကြီးတယ် ၊လောဘကြီးတယ် ………မေမေ သင်ခန်းစာတွေထဲမှာ ဖေဖေကို မုန်းတီးခြင်း သင်္ကေတ သင်ခန်းစာတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်……..ကျွန်တော်ထင်တယ် ဖေဖေရဲ့ စိတ် တစ်ထောင့်တစ်နေရာမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ …..ဖေဖေဟာ မေမေပြောသလောက် ဆိုးမှာမဟုတ်ပါဘူးလို့ တွေးမိတယ် ………. ဖေဖေကရော မေမေ့ ကို ဘယ်လိုထင်မလဲ ……….. ဖေဖေနဲ့ မေမေဟာ မရေရာခြင်းတွေနဲ့ ……….. အတွင်းပိုင်းတွေ လှိူက်စားလောင်မြိုက်နေခဲ့တာ …..ကျွန်တော်မသိခဲ့ဘူး .. ကျွန်တော်တို့ ငယ်စဉ်မှာဘဲ …. လမ်းခွဲခဲ့ကြတယ် ….. မေမေက ကလေးတွေ မျက်နှာမကြည့်သလို …ဖေဖေကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို မငဲ့ကွက်ခဲ့ဘူး………. ဘယ်သူများလဲလို့ မဝေဖန်နိုင်ပေမဲ့ … သိသာစွာ ချို့တဲ့သွားတာကတော့ ကျွန်တော်တို့ပါ ………ကျွန်တော်တို့ နားခို နေတဲ့အရိပ်တစ်ခု ချက်ခြင်း ပျောက်သွားတော့………….. နေရဲ့အပူဟာ ပိုသိသာလာပါတယ် … ညီမလေးကဆို ပိုဆိုးတယ် ဖေချစ်ကိုး……….. မေမေက ကျွန်တော်တို့ကို ကျောင်းပြီးရင် အလုပ်လုပ် ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးဖို့ပြောတယ် … ကျွန်တော်ကျောင်းပြီးသွားပေမဲ့ မရေရာခြင်း လမ်းစမှာဘဲ လမ်းပျောက်နေတယ် ……….ကျွန်တော် ရတဲ့ဘွဲ့နဲ့ လုပ်ချင်တဲ့အလုပ်တွေကလည်း တခြားစီ…… ကွန်ပျူတာမှာ ညပိုင်း ဆရာလုပ်ဖြစ်တယ်……. ကျန်အားတဲ့အချိန် ၀ါသနာပါတဲ့ စာရေးတယ် …… စာအုပ်အငှားဆိုင်တွေအတွက် စာအုပ်ချုပ်ပေးတယ်…..လိုအပ်ရင်ဝယ်ပေးတယ် ကိုယ်လည်းဖတ်ရတယ်…..ညီမလေးက ဆယ်တန်းနှစ်ခါကျပြီးမှ အောင်တယ် …. သူ့ကိုအနီးကပ် ကြည့်ရှု့ရတာ ကျွန်တော် …..မေမေနဲ့ ကျွန်တော်လည်းမနီးစပ်ဘူး …….. မေမေ ရဲ့ခြေလှမ်းတွေကို စောစောပိုင်းကတည်းက သိပေမယ့် ကျွန်တော် မပြောရက်သေးဘူး ……. မေမေက Super Market Centre တစ်ခုမှာ ……. ဆိုင်ခန်းငှားပြီး ဆံညှပ် ၊ အလှပြင်ဆိုင်ဖွင့်တယ် ….. အမျိုးသား၊အမျိုးသမီး လက်ခံတယ် …. ဒါပေမယ့် မေမေ့ဆိုင်မှာ အမျိုးသားများတယ်လို့ ပြောကြတယ် ….ကျွန်တော် ဆိုင်ကိုတစ်ခေါက်မှ မသွားဘူး … ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ ဆိုင်ခန်း က အရမ်ေးဈေးကြီးတာတဲ့ …… မေမေ ဘယ်ကငွေနဲ့ ငှားထားလည်း ကျွန်တော်မသိခဲ့ဘူး……… နောက်ပိုင်းမှာတော့ ပြောလွန်းမက ပြောလာတော့ ကျွန်တော့နား အခါခါ ရောက်လာတယ် ……….. နင့်အမေ ဘော့စ်တစ်ယောက်နဲ့တွဲနေတယ် ….. ခုဆိုင်တောင် အဲဒီသူဌေးက ၀ယ်ပေးထားတာ …. နင်တို့ မသိဘူးလား …. ပြန်လာရင် အဲဒီသူဌေးက လမ်းထိပ်ထိလိုက်ပို့တာ … လက်ထပ်ထားတယ်ဆို…….အဲဒီလူက လူပျိုကြီးလား …………. တစ်ချို့ က အိမ်ထောင်ရှိတယ်ဆို ….စတဲ့ အမျိုးမျိုး ဝေဖန်ခြင်းတွေအပေါ် ကျွန်တော် မယုံတတ်ဘဲ ရှိနေခဲ့သေးတယ် ……သေချာတဲ့မေမေ့ရဲ့ပြောင်းလဲမှုက တစ်ကိုယ်ရည် ပြင်ဆင်မှုမှာ ပတ်ဝန်းကျင် သတိထားမိလာအောင် ဖြစ်လာတယ် ….. အလှပြင်ဆိုင်ဖြစ်ပေမယ့် မေမေရဲ့ အ၀တ်အစားတွေ ပစ္စည်းတွေက မယုံသင်္ကာစရာဖြစ်လာပြီ …. မေမေ ကျေနပ်ပီတိတွေဖြစ်ပေမယ့် …….ကျွန်တော်ကတော့ တော်တော်ခါးသက်လာပြီ……….အချိန်ကြာကြာ မပေးလိုက်ရပါဘူး …. ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ပြောစကားတွေ တစ်ခုမမှားဘူး…………. ကျွန်တော်ရှက်တယ် ……အဲဒီ အပြင်အဆင်တွေနဲ့ မေမေ့ကို မတွေ့ချင်ဘူး ……ဘာမှလဲ ထပ်မသိချင်တော့ဘူး……… ဟူး……………ကျွန်တော် စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ ခုံအောက်ဝင်ပြီး ခေါင်းထိုးအိပ်နေတဲ့ ခွေးကို ခြေထောက်နဲ့ကန်လိုက်မိတယ်…..နေလုံးကအနောက်ဘက်ဆီကနေတဖြည်းဖြည်း ၀င်ရောက်ပျောက်ကွယ်လုနီးနေပြီ……. ပြန်မယ်လို့ဆုံးဖြတ်လိုက်စဉ်မှာဘဲ….. အသံတစ်ခုကြောင့် တစ်ဖက်ဆိုင်ကို ကြည့်လိုက်မိတယ်… မိန်းကလေးသုံးယောက် ကျောပေးထိုင်နေတာ ကျွန်တော့်ညီမ မိုးဖြူသဲ ……. ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေပါလိမ့်… တက္ကသိုလ်ကျောင်းကနေ အိမ်မပြန်သေးတာဘဲ ဖြစ်ရမယ်…. ကျွန်တော်နေရာမှာ အသာပြန်ထိုင်လိုက်တယ်… သူတို့ သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက်က အိတ်ထဲကနေ ဘီယာပုလင်းကို ထုတ်လိုက်တယ်… ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ ပြူးသွားတယ်… ကျွန်တော်တောင် မသောက်တာ သူတို့က… အကြော်တစ်ပွဲ လှမ်းမှာတယ်… မကြာစေနဲ့ မြန်မြန်လေးလို့ ကျွန်တော့်ညီမက ဖြည့်စွက်အော်ပြောတယ်… အကြမ်းပန်းကန်ထဲ ဘီယာတွေထည့်တယ်… ဟိုးဘက်ဆိုင်က သောက်မကောင်းလို့ ဒီဘက်ဆိုင်ကို ပြောင်းလာတာလို့ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က စားပွဲထိုးလေးကို ပြောတယ်… ရုပ်လေးတွေကြည့်တော့ စာကြမ်းပိုးရုပ်… ရပ်ကွက်ထဲမှာဆို ဗိုင်းကောင်းကျောက်ဖိပုံစံ… ခုတော့ လူမြင်ကွင်း မိန်းကလေးကျောင်းသူဖြစ်ပြီး ဘီယာ လာသောက်နေတယ်… ကျွန်တော်ဆိုင်က စားပွဲထိုးကိုလှမ်းခေါ်ပြီး အဲဒီလို မိန်းကလေးတွေ လာသောက်တတ်လားမေးတော့… လာတတ်တယ်တဲ့… တစ်ခါတုန်းက ကောင်မလေး နှစ်ယောက်မူးပြီး ဆံပင်ဆွဲ ရန်ဖြစ်ကြတာ… ကောင်လေးတွေက ဖြေပေးရတယ်…. တဲ့… ကျွန်တော်ခေါင်းတွေ ပိုကိုက်လာတယ်… လက်သီးတွေ ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ပြီး… ခြေလှမ်းတွေက ထိန်းလို့မရအောင် မြန်ဆန်လာတယ်… “ မိမိုး “ ကျွန်တော့် အော်သံကြောင့် သူတို့သုံးယောက်လုံး ပျာယာခတ်သွားတယ်… မိမိုးရှေ့က ခွက်ကို ပစ်ပေါက်ပစ်လိုက်တယ်…. လက်ဆွဲခေါ်လာချိန်မှာ မိမိုးကငိုနေပြီ… နင့်ကိုငါ သတ်တောင်ပစ်ချင်နေပြီ… အိမ်ရောက်တော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အခံဒေါသတွေနဲ့ပေါင်းပြီး… မိမိုးကို ရိုက်ပစ်လိုက်တယ်… မေမေပြန်လာတော့ အံ့သြရင်း… ကျွန်တော့်ကိုဆူတယ် ….. သူ့သမီးကို ဒီလောက်ရိုက်ထားလို့တဲ့…. “ မေမေ့မှာ တွေးတောဆင်ခြေမှုဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လား… ဒီလိုမှ မဆုံးမရင်… ပျက်စီးသွားမယ် အဲဒါကို မေမေ လက်ခံနိုင်လား…. သူများတွေပြောကြမှာကို မေမေ မရှက်ဘူးလား … ကျွန်တော်တို့ကို မေမေ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ အုပ်ချုပ်လာခဲ့ ထိန်းသိမ်းလာခဲ့သလဲ… ပြန်တွေးကြည့်ပါအုံး… ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်ပိုင် အသိစိတ်လေးရှိလို့ ခံသာနေတာ… မိမိုးတို့လို လူငယ်တွေက ပျက်စီးမှာပဲ… အဲဒီလိုဖြစ်ရင် သူ့အဲဒီလိုဖြစ်ရင် သူ့အပြစ်မဟုတ်ဘူး… မေမေ့ကြောင့်… ကိုယ့်အိမ်ကို အပေါ်က အုပ်မိုးထားတဲ့ ခေါင်တစ်ခုလုံး မလုံမှတော့… ဧည့်ခန်းလည်း ပျက်စီးမှာပဲ… မီးဖိုချောင်လည်း ပျက်စီးမှာပဲ…ကျွန်တော်တို့ အမိုးက မလုံတော့ဘူး…. မေမေအပေါက်ကြီးကို မြင်နေရပေမယ့်… ဒီလောက်ဆိုးမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး… ကျွန်တော်က ယောက်ျားလေး… မိမိုးကမိန်းကလေးပါ… ဒီလိုပုံနဲ့… လူပြော…သူပြောခံရတဲ့ ဘ၀မှာ ခေါင်းမဖော်ဘဲ နေရတော့မှာလား… မေမေ… ကျွန်တော်တို့ကို အားကိုးလို့ရပါတယ်… ကျွန်တော်ကတော့ မေမေ့ကို ယုံကြည်ချင်တာ… မေမေ့ရဲ့ မူတွေကို ပြင်ပါတော့…ါခါတိုင်းဆို ကျွန်တော်တို့ ငရဲခံသလို ခံစားနေရပြီ… ကိုယ့်ရဲ့တစ်ကိုယ်အတွက်ပဲ မကြည့်ပါနဲ့… အခုဟာ မေမေ ကောင်းကောင်စား ကောင်းကောင်းဝတ်ရဖို့… အခြားလူတွေကိုတော့ မျက်ကွယ်ပြုထားတယ်….ကျွန်တော်တို့ကို ဘာဖြစ်နေတယ် ဘယ်လိုခံစားနေရတယ်ဆိုတာကို… မသိဟန်များဆောင်နေတာလား… အခြားသူတွေ ပြောဆိုကဲ့ရဲ့နေတာကိုသိရက်နဲ့ ကိုယ်မှန်တယ်ထင်ပြီး ဆက်လုပ်နေတာ ရှက်ဖို့ကောင်းပါတယ်… လိပ်ပြာလည်း မသန့်ဘူး… ကျွန်တော်တို့ ရှေ့လျှောက်ဆက်ကောင်းဖို့ ရည်ရွယ်သေးတယ်ဆိုရင်… မေမေရဲ့ ပေါက်နေတဲ့ ခေါင်ကိုပြင်ဖို့ကြိုးစားပါ… “ ကျွန်တော်ရဲ့ စကားအဆုံးမှာ မေမေ ဘာတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အရုပ်ကြိုးပြတ်ဖြစ်သလို ပုံကျသွားတယ်… ကျွန်တော်က အဲဒီနေ့ကစပြီး မေမေနဲ့ ဝေးသထက် ဝေးသွားတယ်… ကျွန်တော်… ပြင်ဦးလွင်… လားရှိုး… ကွတ်ခိုင်ဘက်အထိ ခရီးထွက်ပစ်လိုက်တယ်… သတင်းမှန်သမျှကို နားပိတ်ထားခဲ့တယ်…. ကျွန်တော်ခရီးထွက်ပြီး အားလုံးကိုမေ့ထားလိုက်တယ် စာကောင်းကောင်းရေးဖြစ်တယ်… ပြင်ဦးလွင်ကိုပြန် ရောက်လာတော့ ကျွန်တော့်လက်ထဲ လူကြုံနဲ့စာရောက်လာတယ်… မေမေနေမကောင်းဘူး… အမြန်ပြန်လာပါတဲ့…. ကျွန်တော်ခရီးထွက်တာ ငါးလလောက်ကြာသွားပြီ….မန္တလေးကိုပြန်ဆင်းလာတယ်…..မေမေ့ကို အပြင်အထူးကုဆေးခန်းမှာတင်ထားတယ်တဲ့………. ကျွန်တော်ရောက်သွားတော့ မယုံနိုင်အောင် ဆေးရုံကုတင်ပေါ်မှာ……မေမေကအရင်ပုံစံနဲ့ တခြားစီ အသားရေခြောက်ကပ်ကပ်……..ပိန်ပိန်လေး ဖြစ်နေတယ်…. ညီမကလဲ ဘာမှမေးလို့မရဘူး ငိုချည်းနေတယ်…ဆရာဝန်ကြီးတွေလာတာစောင့်ပြီးမေးတော့ မေမေ ရင်သားကင်ဆာတဲ့………လည်ချောင်းထိတောင် ပျံ့နှံ့နေပြီတဲ့ သိတာ တော်တော်နောက်ကျတယ်တဲ့…………….. ကျွန်တော့ခေါင်းတွေ ချက်ခြင်း မူးမိုက်သွားတယ်…သံသယပင်တစ်စက်မှ မရှိခဲ့ဘူးတဲ့ မေမေ ခံစားနေရတာ ကင်ဆာတဲ့……… ကင်ဆာရောဂါသည်တစ်ရောက်ရဲ့ သက်တမ်းဟာ….အိုး..ဘာမှမတွေးရဲတော့ဘူး …. ခွင့်လွတ်ပါ..မေမေ…….နောက်မှ ကျွန်တော်သိရတာ မေမေက ကင်ဆာမှန်းသိပေမယ့် မကုခဲ့ဘူး……သူ့ဘ၀ကို ပျော်သလိုနှစ်နေရင်းဦးနေကျော် ဆိုသူနဲ့တွေ့တယ် …….ဦးနေကျော်န့ လူရင်းလိုဖြစ်ရင်း တွဲခဲ့ရင်းက ဦးနေကျော်က မေမေ့ခံစားချက်ကိုသိပြီးဆေးကုခိုင်းခဲ့တယ်…..အားလုံး တာဝန်ယူပေးမှာကို ငြင်းခဲ့တယ်……ဦးနေကျော်က မေမေ့ဘ၀ကို သနားခဲ့တယ်…………ခုတော့ ရောဂါက ပြင်းထန်လာပြီး … နောက်ဆုံး အချိန်ရောက်မှ ဆေးရုံကို ခေါ်ခဲ့နိုင်တယ်တဲ့……. “ သားကို မင်းမေမေ သိပ်ချစ်ပါတယ်……သူဖွင့်နေတဲ့ ဆိုင်ခန်းဟာ ဦးပေးထားတယ်ဆိုတာ မှန်ပေမယ့် …..သူအလကားမယူပါဘူး………မင်းတို့အတွက် ဘဏ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံစုထားပေးတယ်…..” ကျွန်တော့မျက်စိတွေ မှိတ်လိုက်စဉ်မှာ မျက်ရည်ပူတွေ ကျဆင်းလာတယ်….မေမေ့ လက်ဖျားတွေကို ဆုပ်ကိုင်စဉ်မှာ…..နွေးထွေးတဲ့ဓါတ်လေးတစ်ခုတော……….စီးဆင်းနေတယ်……..ကျွန်တော့ကို ခွင့်လွတ်ပါမေမေ……….မေမေ့အပြုံးတွေကို ကျွန်တော် မြင်ချင်သေးတယ်…….. မေမေ့မျက်လုံးလေးတွေ ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လာချိန်မှာ …….. ပါးစပ်လှူပ်တယ်ဆိုရုံလေး “ သား “ လို့ခေါ်တယ်….မေမေ့မျက်ဝန်းက မျက်ရည်တွေ လိမ့်ဆင်းလာတယ်…….. မငိုပါနဲ့ မေမေ……. ကျွန်တော့ရင်တွေ ခါထွက်ကုန်ပြီ……. မေမေက ကျွန်တော့ကို အားယူပြီး စကားတစ်ခွန်းပြောတယ်………“ မေမေ့ရဲ့ ခေါင် ကိုပြင်ထားလိုက်ပါပြီ…တစ်ကယ်လို့ အပေါက်ဖြစ်နေတယ် ဆိုရင်လည်း သားတို့ အဲဒီအောက်မှာ မနေစေရဘူး…အဲဒီအပေါက်အောက်မှာ မိုးရွာရွာ နေပူပူ မေမေပဲနေပါ့မယ်”………..တဲ့ကျွန်တော် မေမေ့စကားတွေအတွက် ဒီထက်ကြေကွဲဖို့ ဒီထက်ဆို့နစ်ဖို့ မရှိတော့ဘူး…ကြိုက်သလိုသာ အပြစ်ပေးပါတော………….မေမေနဲ ကျွန်တော်ထိတွေ့ခွင့်ရလိုက်တဲ့ ရက်တွေဟာ နည်းနည်းလေးရယ်….မေမေ ကျွန်တော်တို့ကို စိမ်းစိမ်းကားကား ဖြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ……………ကျွန်တော် မေမေ့ကို အရင် အမြဲပြောခဲ့တယ်………..ကျွန်တော် အောင်မြင်ဖို့အတွက် မေမေ့ရဲ့ လှေကားတစ်တွေကို မလိုချင်ခဲ့ဘူး…….ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်ရင်တော့ မေမေ့လက်တစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားချင်တယ်လို့……..ကျွန်တော်ခု သေသေချာချာကြီး ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီ မေမေ……….မေမေ့လက်တစ်ဖက် ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ။ဦးပိန်တံတါးရဲ့ မယ်ဇယ်ပင်တန်းအောက် ခုံတစ်ခုံပေါ်မှာ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း နေရာတစ်ခုတည်းမှာပဲ ပျော်ရွှင်စုရာတွေ တွေးဖြစ်သလို ၀မ်းနည်းကြေကွဲစရာတွေကိုလည်း တွေးခဲ့တယ်……စိတ်တို ဒေါသဖြစ်စရာတွေလဲ…ကြုံခဲ့တယ်..၀မ်းသာလွန်းလို့လဲ အော်ဟစ်ရယ်မောခဲ့ဘူးတယ်………..ခုတော့ ကျွန်တော် တစ်ခုခုကိုတော့ တွေးနေဆဲပဲ………..နော်ကလဲ ဆက်တွေးအုံးမှာပဲ……အချိန်ဆိုတာ အဆုံးမသတ်သရွေ့ပေါ့။ မိမိုးတို့လို ငယ်ရွယ်တဲ့ ကျောင်းသူ မိန်းကလေးတွေ မပျက်စီးဖို့ ကျွန်တော့မှာ တာဝန်ရှိသလို ခံစားရတယ်….အကျင့်စရိုက်ဆိုတာ သဘာဝက ပေးအပ်လာတဲ့ အမှန်တရားမဟုတ်လား…..ဒါကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို စိုးရိမ်မကင်း ဖြစ်လာတယ်….တစ်ချို့ကလေးတွေကတော့ အသိစိတ်တွေ ကင်းမဲ့ပြီး အရိုးမှန်းသိရက်နဲ့ ဇွတ်မြိုချနေသူလေးတွေကို ယုံကြည်လွန်းသူတွေလို့ မှတ်ချက်ချချင်တယ် …….ဆေးလိပ်လေးတွေ လက်ကြားညှပ်ပြီး ဘီယာအရက်ပုလင်းတွေ ကို စားပွဲရှေ့ချ ကိုးယိုးကားယား နေထိုင်မှုတွေကို ……….စနစ်သစ်ထဲ ထိုးထဲ့ဖို့ ကျွန်တော်ကတော့ အတော်ဝန်လေးနေမိတယ်…….. ကျွန်တော် မေမေကတော့ ဘယ်လိုမျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ တစ်နေရာကနေ လက်ပိုက်ကြည့်နေမလဲ မသိဘူး…အားမပြည့်သလို ချိနဲ့နေတယ်……ဖြစ်ချိန်တန်လို့ ဖြစ်သွားတာဘဲလေ……ကံစီမံရာပေါ့ဆိုတဲ့……..အဆုံးသတ် ဝေါဟာရနဲ့ ငယ်ပေါင်းကြီးဖော် မဖြစ်ခဲ့တော့ ကျွန်တော်အသက်ရှင်သရွေ့ပဲ ဖြစ်မှာပါ………….ညနေ နေလည်း ၀င်နေပြီမို့ ကျွန်တော် အတွေးတွေ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်……..နောက်နေ့တွေမှာ ဒီမယ်ဇယ်ပင်တန်းအောက် ကဗျာတစ်ပုဒ် ဒါမှမဟုတ်ရင် ၀တ္တုတစ်ပုဒ် ရေးဖြစ်ချင်ရေးဖြစ်မယ်……… မရေးဖြစ်လဲ…ခုလိုပဲထိုင်ပြီး တစ်ခုခု တွေးဖြစ်ချင် တွေးဖြစ်မယ်…….ဘာမှ မသေချာသေးဘူး….သေချာတာကတော့ ကျွန်တော်ပြန်သွားလို့ ခဏနေကြာရင် ဆိုင်က ကောင်လေးတွေ ထိုင်ခုံသိမ်းပြီး ဆိုင်ပိတ်ကြတော့မယ်…….ဒါကြောင့် ကျွန်တော် မယ်ဇယ်ပင်တန်းအောက်က အတွေးတွေကို လက်စသတ်ခဲ့တယ်။\nချယ်ရီမဂ္ဂဇင်း ချောအိမာန်(မန္တလေး) Posted by\nသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပြန်လို့ ဘူတာလိုက်ပို့ဖြစ်တယ်… ပြောထား၊ ရေးထားတဲ့ အချိန်ကိုတော့ လေးစားစွာနဲ့ ကိုယ့်ဘက်က နောက်မကျအောင်လာခဲ့တာ ဆယ်မိနစ်လောက်တောင် စောနေသေးတယ်…ဘူတာမှာလဲ…ခရီးသွားမဲ့ သူတွေက ရပ်စောင့်၊ အိပ်စောင့် ထိုင်စောင့်နဲ့ အပြည့်ပါ… ထိုင်စရာနေရာကတော့ ခုံလေးတွေလုပ်ထားပေမဲ့ရှာမတွေ့ဘူး.. မနီးမဝေးက ခုံတစ်ခုံမှာတော့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးသင်္ကန်းခြုံပြီး လဲလျောင်းစွာနဲ့ ခုံသုံးခုံအပြည့်အိပ်လို့… တစ်ချို့ကတော့ ဘူတာစင်္ကြလမ်းကို ကိုယ့်အိမ်က အိပ်ရာအလား အခင်းမပါနဲ့ ခြင်းတောင်း ခေါင်းခုအိပ်နေကြတာ စွင့်လို့… ကလေးတွေ ကတော့… သူတို့ပါလာတဲ့ သံသေတ္တာပေါ် ဘောင်းဘီတစ်ဝက်ကျွတ်နဲ့ အိပ်မက်ပင်မက်နေမလား မသိ ဘယ်တော့ထွက်မဲ့ ရထားကို အိပ်မောကျစွာစောင့်နေလဲမသိ.. မိသားစုတွေအပုံအပင်… ကျွန်မတို့ကတော့ပါတဲ့အထုပ်တွေကိုချရင်း ဟိုကြည့်ဒီကြည့်ပေါ့… ခဏနေတော့ ရန်ကုန်ကထွက်လာမဲ့ ရထားဆိုက်ရောက်တော့မှာဖြစ်ကြောင်း… အသံကို မပီတပီေ၀၀ါးစွာကြားရတယ်… နားကကျင့်သားရနေပြီမို့… ဒါကြော်ငြာပေးတာဆိုတာ သူ့အလိုလိုသိနေပြီ… ရန်ကုန် ရထားဆိုက်ပြီးတော့… ကျွန်မသူငယ်ချင်းစီးမယ့်… ပုဂံညောင်ဦးရထားက တော်တော်နဲ့ဆိုက်မလာသေးဘူး… ခြင်တွေကလဲကိုက်လှပြီ… သိပ်မဟုတ်လှဘူးထင်တာနဲ့… မေးကြည့်လိုက်တော့… တွဲချော်လို့ နံနက်ငါးနာရီလောက်မှ ရောက်မှာတဲ့၊ မြတ်စွာဘုရား… ကျွန်မသူငယ်ချင်း စိတ်အတော်ညစ်သွားတယ်… ဒါဆိုရင်တစ်ရက်ပုတ်ပြီ… အိမ်က တစ်ခေါက်ပြန်ရအုံးမယ် အဝေးကြီး… ကျွန်မတို့ စိတ်ဓါတ်ကျပြီး၊ အိမ်ကနေပဲ မသေချာသေးတဲ့ ငါးနာရီးကို ဖုန်းပြန်ဆက်ရတော့မယ်… အိပ်လို့ကောင်းကောင်းမပျော်ဘဲ စိတ်စောပြီး ဖုန်းဆက်ဖြစ်နေတယ်… နောက်ဆုံးကျ ဘယ်လိုမှ ဆက်မရတာမို့ မနက်လေးနာရီကို နံနက်စာ စားပြီး၊ ဘူတာကို လစ်ခဲ့ရတယ်… ရထားဆိုက်မလာသေးဘူး… မျက်လုံးကလဲ အိပ်ရေးမ၀တော့ ကျိန်းစပ်စပ်တွေဖြစ်လို့… ငါးနာရီ ဆယ်မိနစ်လောက်မှာရောက်လာတဲ့ ပုဂံရထားကိုလဲတွေ့ရော ထီပေါက်သလို ၀မ်းသာသွားတယ်… သူငယ်ချင်းကလဲ ကျွန်မကိုအားနာပြီး၊ ပြန်တာ့လို့ဘဲဇွတ်ပြောနေတယ်… သူ့ကိုတွဲပေါ်မှာမီးမရှိလို့ ဂရုစိုက်ဖို့… ပစ္စည်းတွေသေချာစစ်ဖို့ မှာရသေးတယ်… လက်ထဲပါလာတဲ့ ဓါတ်မီးကို သူပဲတွဲပေါ်မှာ သုံးဖို့ ပေးလိုက်ရတယ်… သူ့ကိုပို့ပြီးမှ စိတ်ချလက်ချနဲ့ အိမ်ပြန်လာရတယ်… အိမ်ရောက်တော့ မျက်လုံးက ပြန်မအိပ်ချင်တော့ဘူး… သားနဲ့သမီးကတော့ ခြင်ထောင်ထဲမှာ အိပ်ကောင်းတုန်း အမျိုးသားက ခရီးသွားနေလေရဲ့ စိတ်မချပေမဲ့လဲ ဒီလိုထားခဲ့ရတာပါဘဲ… အိမ်မှာကူဖော် တစ်ယောက်လိုချင်တာကို… စိတ်တိုင်းမကျတာနဲ့ အဆင်မပြေလှဘူး… အဓိကတော့ သားနဲ့သမီးအတွက်ပဲ ခေါင်းထဲထည့်ထားနိုင်တယ်… သူတို့တွေကို ပညာတတ်လေးတွေဖြစ်စေချင်တယ်… ဘ၀ကြီးက ကျွန်မတို့ကို ဖြစ်သလိုပေးပေမဲ့ ကျွန်မတို့က ဖြစ်သလိုနေလို့မဖြစ်ဘူး… သူတို့လေးတွေမြန်မြန်ကြီးမှပါပဲ။ တွေးမိရင်းပဲ ဘေးအိမ်က ဆူညံဆူညံကြားရပြီး၊ စောစောစီးစီး အိပ်ချင်မူးတူးရုပ်လေးတွေနဲ့ ကလေးသုံးယောက် တရုတ်ကျူရှင်သွားကြတော့မယ်… ပြီးရင် ဗမာကျောင်း ပြီးရင် အင်္ဂလိပ်လိုသင်တဲ့ကျောင်း… စုံနေတာပဲ… ဒီကြားထဲ အိမ်ခေါ်သင်တဲ့စပီကင်၊ အိမ်မှာအားရင် စိတ်တိုင်းကျနှိပ်လို့ရနေတဲ့ ကွန်ပျူတာဂိမ်း၊ ကျန်းမာရေးအတွက်လေ့ကျင့်ခန်း ပုံမှန်လုပ်ရအောင် စက်ကရိယာပစ္စည်းတွေ… ဒါတွေကို တွေးမိရင်း၊ ကျွန်မသားနဲ့သမီးအတွက် မျက်နှာငယ်စရာပါ… ကလေးချင်းက မတိမ်းမယိမ်းတွေ… ဦးနှောက်က ကျွန်မကလေးတွေကပိုသာပေမဲ့… အတွေ့အကြုံနဲ့ အခွင့်လမ်းတွေက ပိုက်ဆံရှိသားသမီးမှာ ပိုများနေတယ်… ကျွန်မသားလေး ဂိမ်းမဆော့တတ်သလို… သမီးလေးက ကွန်ပျူတာဆို ကိုင်ပင်ကြည့်ဖူးတာမဟုတ်… သူတို့သားသမီးတွေငယ်ငယ်လေးနဲ့ ဘိုလိုကျင်လည်အောင်ပြောတတ်နေချိန်မှာ… သားနဲ့သမီးက… အခြေခံကိုလေ့လာသင်ယူတုန်း… ဒါကလဲ ကျောင်းက သင်တဲ့သင်ခန်းစာထဲက ရယူရတာပါပဲ… သူတို့ကလေးတွေက ကာတွန်းဆိုရင်တောင် အင်္ဂလိပ်စာပါတဲ့ကာတွန်းမှ ဖတ်တတ်တာ… ဗမာကာတွန်းဆိုရင် ဖတ်ရတာ ခက်လွန်းလို့ဆိုတဲ့ သူတို့မေမေပြောသံကို မကြာခဏကြားရတယ်… သူတို့လေးတွေရဲ့ အဖေနဲ့အမေက ပညာမတတ်ပေမဲ့ သူတို့သားသမီးတွေကို လူတန်းစိမက ထားနိုင်တယ်… ကျွန်မနဲ့ အမျိုးသားက ဘွဲ့ရပညာတတ်တွေဖြစ်ပေမဲ့… ကျွန်မတို့ကလေးတွေကို လူတန်းစိရုံလေးသာထားနိုင်တယ်… သူတို့ကလေးတွေကြီးလာရင် အားလုံး နိုင်ငံခြားပို့ပြီး… ဟိုမှာ အလုပ်လုပ်ကြမယ်… ကျွန်မကလေးတွေရော ကြီးလာရင် ဒီမှာ ဘာတွေဖြစ်လာနိုင်လဲ… ကျွန်မတို့ကို သဘာဝတရားကြီးက ဖဲချပ်တွေကို အတူတူဝေပေးလိုက်တာဘဲ… ကံတရားအရ ကံကောင်းသူတွေမှာ… အခွင့်အရေးနဲ့အခွင့်အလမ်းဆိုတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေရှိတဲ့… ဖဲချပ်လေးတွေပါသွားကြတယ်… ကျွန်မတို့မှာ အဲဒီဖဲချပ်တွေမပါတော့ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး… ဥာဏ်ကူရတယ်… ဒီကစားနည်းလိုဘဲ… ဥာဏ်မကူဘဲ၊ ကံတရားအရ ကိုယ့်ဆီကို ရောက်လာမဲ့ ဖဲချပ်ကိုစောင့်နေရင်… မိုးချုပ်သွားမယ်… အဲဒီတော့ဖြတ်ထိုးဥာဏ်သုံး… ကစားနည်းကို ပုံမှန်ကြီးကိုင်မထားပဲ တမျိုးပြောင်းချင်ပြောင်းရမှာပေါ့ ကျွန်မရဲ့ သားသမီးတွေမှာ သူတို့ကို အခွင့်အလမ်းတွေမပါတော့… ကျွန်မတို့ မိဘတွေတတ်စွမ်းသမျှပေါ့… သေချာတာတစ်ခုက ကျွန်မသားသမီးတွေကို လူညံ့တော့မဖြစ်စေရဘူး… တစ်ဆယ်ကနေ ကိုးဖြစ်သွားတာနဲ့… ရှစ်ကနေကိုးဖြစ်သွားတာ… ကိုးချင်းအတူတူပေမဲ့ ကျွန်မက ရှစ်ကနေ ကိုးဖြစ်မှုကိုပဲ လိုလားတယ်… တခါတလေ ကျွန်မကလေးတွေ မျက်နှာငယ်သလိုခံစားရတယ်… ဒါကြောင့် သူတို့အတွက် ကျွန်မ မရောင့်ရဲနိုင်သေးဘူး… ကျွန်မက လူကြီးတွေအတွက်ရော ကလေးတွေအတွက်ပါ စာကြည့်ခုံရှေ့မှာ စာတန်းတစ်ခုကပ်ပေးထားတယ်… Life isachallenge --------- meet it ဘ၀ဆိုတာ စိန်ခေါ်ခြင်းဆိုရင်လဲ… ရင်ဆိုင်လိုက်ပါ… တဲ့အမျိုးသားက ကျွန်မနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်လို့ အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့ရတယ်…. ကျွန်မတို့နှစ်ယောက် အတူလက်တွဲပြီး ဘ၀ရဲ့စိန်ခေါ်ခြင်းတွေကို နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ကျော်လွှားဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်…. လူအမျိုးမျိုး၊ စရိုက်မျိုးစုံရဲ့ ကဲ့ရဲ့မှုကိုလဲ ခံခဲ့ရတယ်… အဲဒီစာတန်းလေးက ကျွန်မတို့ကို အားဖြစ်စေခဲ့တယ်… အမျိုးသားဘက်က ခုချိန်ထိ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါဘူး… သားကို အချစ်ဆုံးလို့သာ ပြောတာ မျက်ကွယ်ပြုနိုင်သားပဲ ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်မိဘလို သဘောထားပေမဲ့… စရိုက်မတူတာကြောင့် အမြင်စောင်းမှုတွေက အမျိုးမျိုးပါပဲ…သူတို့သား ကျွန်မနဲ့လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ရဲတာကို ဇွတ်တရွတ်ဆန်တယ်တဲ့… တခါတလေ… ချင့်ချိန်စဉ်းစားတာကို…. သရဲဘော… ကြောင်တယ်တဲ့… ကျွန်မကဆင်းရဲသူတွေ မရှိသူတွေကိုပေးကမ်းတာကို… လက်ဖွာတယ်တဲ့… စည်းကမ်းနဲ့ပေးတော့လဲ ကပ်စေးနဲတယ်ဖြစ်ပြန်ရော…အမျိုးသား ညီမ တွေထက်စာရင် ကျွန်မက အရာရာ ဦးဆောင်နိုင်တာကို… နေရာယူတယ်တဲ့… ကျွန်မရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကိုကျ… လည်လွန်းတယ်လို့ခေါင်းစဉ်တပ်ကြပြန်ရော…အဲဒီတော့ ဘယ်မှာလဲနေစရာ… အိမ်သပ်သပ်ဆီမို့လို့ပဲတော်သေး… ကျွန်မကတော့ လာမပါတ်သက်လေ ကြိုက်လေဘဲ… သားနဲ့သမီးကိုတော့ တတ်သိနားလည်အောင်သင်ပေးထားတယ်… ကျွန်မနိုင်သလောက်… ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သလောက် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်…ဘေးအိမ်က ကလေးတွေရဲ့ အနာဂါတ်ကကောင်းပါရဲ့… ဒါပေမဲ့ ဆုံးမပဲ့ပြင်မှုမရှိ၊ အလိုလိုက်ထားတော့ ပုံစံလေးတွေက… လူကြီးကို လူကြီးမှန်း မသိတဲ့ပုံလေးတွေဖြစ်နေပြီး ငယ်တုန်းကတော့ ထမင်းကို ၀ါးပြီး ခွံ့ခဲ့တာ ကောင်းတယ်ထင်ပေမဲ့… ကြီးလာတော့ အံဖတ်တွေလို့ ထင်နေတတ်ပြီ…ခက်တာက သူတို့လုပ်တာတွေပဲ အကောင်းထင်နေတတ်တယ်… အမှန်တော့ ကိုယ်က ကြိုက်လို့ကောင်း၊… ကောင်းတာမို့လို့ ကြိုက်တာဆိုရင် အကောင်းဆုံးကိုပိုရနိုင်တာပေါ့ သူတို့သားသမီးတွေက… မိဘတွေပြည့်စုံလွန်းတော့ ယုံကြည်မှုနဲ့ မျက်စိမှိတ်ပြီး… အားကိုးချင်ကြတယ်…ကျွန်မကလေးတွေကိုတော့ ယုံကြည်မှု… စိတ်ဓါတ်တွေသေချာခိုင်မာအောင်… တတ်စွမ်းသမျှပြုစုပျိုးထောင်ရတယ်…ကော်ပါတ်ရုပ်ကို လူအစစ်ထင်ပြီး ပျော်တတ်တဲ့ကလေးမျိုး ဖြစ်သွားမှာကို ကျွန်မကြောက်တယ်… သူတို့စိတ်ထဲမှာ အမှားအမှန် အတုအစစ်ခွဲခြား ဆန်းစစ်နိုင်ဖို့စွမ်းရည်တွေရှိလိမ့်မယ်လို့… ယုံကြည်တယ်…သူတို့ကလေးတွေ စူပါမားကတ်တွေသွား Ready made တစ်ထည် သုံးလေးသောင်း ၀ယ်ပေးနိုင်ချိန်မှာ… ကျွန်မကိုယ်တိုင်ချုပ်ထားတဲ့ တရုတ်ချည်သား အကျီင်္လေးက သားကိုယ်ပေါ်မှာ အရောင်တောက်ပနေပါတယ်… သူတို့တွေ ကောင်းလှတဲ့ ကျူရှင်တွေ၊ သင်တန်းတွေထားပေးနိုင်ချိန်မှာ… ကျွန်မသားသမီးအတွက်… အဲဒီပညာထက်မလျော့တဲ့… လောကရဲ့အသိအမြင် ဗဟုသုတတွေ… လူမှုဆက်ဆံရေးတွေ… ကျွန်မသင်ပေးနေနိုင်ပါတယ်… သူတို့သားသမီးတွေ ဘွဲ့ယူနေတဲ့အချိန်မှာ… ကျွန်မသားနဲ့သမီးလဲဘွဲ့ရနေနိုင်ပါပြီ… ကံကောင်းရင် ဘွဲ့နှစ်ခုတောင်ဖြစ်ချင်ဖြစ်အုံးမှာ…သားသမီးနဲ့ပါတ်သက်ရင် လူတိုင်းမှာတော့ အတ္တရှိကြတာပဲ… ကျွန်မ သားနဲ့သမီး အတွက် ဘယ်လိုရှေ့ဆက်လျှောက်မလဲ… ပိုက်ဆံရှိသူနဲ့ မရှိသူကြားမှာ အရမ်းကွာခြားသွားမဲ့ လူနေမှုစနစ်ရဲ့ဒါဏ်ကို… ကျွန်မကလေးတွေမခံစားစေချင်ဘူး…သူတို့တွေကြီးကျယ်ခန်းနားထဲ့ စူပါမားကတ်တွေသွားတတ်ရင်… ကျွန်မကလေးတွေလဲ သွားရဲရမယ်… သွားတတ်ရမယ်… ပြိုင်ဆိုင်လိုတဲ့စိတ်မရှိပေမဲ့ နည်းနည်းလေးကနေ အရာရာနှောင့်နှေးပြီး ကျန်ခဲ့မဲ့အဖြစ်ကို ကျွန်မ မလိုလားဘူး… သူတို့တစ်ခုသိရင်၊ ကိုယ့်ကလေးလည်းသိနေနိုင်ရမယ်… ဖြစ်ချင်တာတွေများပြီးကလေးတွေကို မနိုင်ဝန်ထမ်းခိုင်းတာမျိုးတော့မဟုတ်ပါဘူး… ဒီတော့ ကလေးတွေ ဘယ်လိုဆက်လျှောက်မလဲဆိုတာ ကျွန်မစိတ်ဝင်စားတယ်… ရှေ့က လူက နည်းမှန်၊ လမ်းမှန်ဖြစ်ဖို့ အရေးကြီးတယ်။ကိုယ့်မှာ နဂိုမူလကတဲက လက်ထဲမှာရှိနေတဲ့ ဖဲချပ်လေးတွေိကို တတ်လာမဲ့အခွင့်အလမ်း ဖဲချပ်လေးတွေနဲ့တွဲပြီး၊ အကျိုးရှိစေဖို့ ကိုယ်တိုင်တာဝန်ယူရမှာဘဲ… ကိုယ့်ဆီမှာရှိတဲ့ မူရင်းတွေကိုအသုံးမချ… ပါတ်ဝန်းကျင်ကို မလေ့လာဘဲနဲ့လဲ ကံတရားဖဲချပ်ကို အသေစောင့်ပြီး၊ မျှော်ကိုးနေလို့လဲမရဘူး… တိုးတတ်ခြင်းရဲ့လမ်းစကိုရဖို့အတွက်… လူငယ်တွေ ခုချိန်ကတဲက ဘယ်လိုလျှော်ကြမလဲ….သားနဲ့ သမီးအတွက် အမြဲတွေးပူနေတဲ့ ကျွန်မကို အမျိုးသားက ပြောတယ်… နောက်ကျရင်ဖြစ်သွားမှာပါကွာ…တဲ့… အဲဒီနောက်ကျရင် ဆိုတဲ့စကားလုံးကို ကျွန်မက မကြိုက်ဘူး… နောက်ကျရင် နောက်ကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…ပိုက်ဆံရှိချမ်းသာကြတဲ့… အသိုင်းအ၀ိုင်းတစ်ခုထဲကွက်ပြီး… တိုးတတ်နေတာကို တကယ်တိုးတတ်တယ်လို့ မခေါ်နိုင်ပါဘူး… ဒါပေမဲ့… သူတို့သားသမီးတွေကတော့ လှေကားအဆင်သင့်ပေါ့လေ… လှေကားဆိုရင်တောင်တတ်ရတာ မောပန်းနေအုံးမယ်... ဓါတ်လှေကား ဓါတ်လှေကားပေါ့……ကျွန်မသားသမီးတွေအတွက်ကတော့… တတ်ရမဲ့လမ်းတွေက မချောမွေ့ဘူး… ကျောက်သား၊ ကျောက်ဆိုင်တွေပေါမယ်… စူးခလုပ်တွေရှိမယ်… ပင်ပန်းမယ်… အဲဒီအတွက် စိတ်ဓါတ်ကျဖို့မလိုပါဘူး… ကိုယ့်လမ်းကိုယ်ဘယ်လိုလျှောက်မလဲပဲသိဖို့လိုအပ်တယ်… အမြင့်ကိုအတူတူရောက်ခဲ့ရင်တောင် မင်းတို့မှာ အတွေ့အကြုံ တွေရဲ့အင်အား… ပင်ပန်းခဲ့ရတဲ့ ခံနိုင်ရည်သတ္တိ… ဆိုတဲ့စွမ်းရည်တွေပိုသာနေပါလိမ့်မယ်… ကျွန်မအာမခံနိုင်ပါတယ်…ကော်ဖီဖျော်ရင်းတန်းလန်း သားနဲ့သမီး နိုးလာပြီမို့ ကျွန်မအတွေးတွေ အဝေးကို ရောက်သွားသည်… နံနက်စာစားပြီး… ထမင်းချိုင့်ကိုယ်စိယူပြီးချိန်မှာ… အမေလုပ်သူကို နမ်းသွားရင်း ကျောင်းကို ခြေလျင်ချီတတ်သွားကြပြီ…သူတို့လေးတွေရဲ့ခြေလှမ်းတွေဟာ… နောင်နှစ်ပေါင်းများစွာကြာတဲ့အချိန်မှာ… ဘယ်လိုခြေလှမ်းတွေနဲ့ လျှောက်လှမ်းနေပြီလဲ…. ကျွန်မ သိချင်လိုက်တာ……………..။\nရုပ်ရှင်အမြုတေမဂ္ဂဇင်း (၂၀၀၆)ချောအိမာန် (မန္တလေး)\n( ၁ ) ကလေးလေး မွေးပြီ… ကလေးလေးမွေးသွားပြီတဲ့… ပြီးတော့ မိန်းကလေးတဲ့ ကလေးလေးက ဘယ်သူနဲ့များတူသလဲ… သူ့အဖေက မိန်းကလေး ဆိုတာသာသိရင် ဘယ်လောက်ဝမ်းသာ လိုက်မလဲ။ သူမ ကြားကြားချင်တောင် ရင်ထဲမှာ ဘာမှန်းမသိ ဘယ်လိုခံစားချက်မှန်းမသိတဲ့ လှိုင်းတစ်ခုဖြတ်သွားသလိုဘဲ… သူမ… ကလေးလေးကို ကြည့်ချင်ပါတယ်… ဖုန်းထဲက အသံရှင်သူမကို ချက်ချင်းလှမ်း အကြောင်းကြားတဲ့ ကလေးလေးရဲ့အဖေ့အသံဟာတုန်လှုပ်မှုတွေနဲ့ အကြောင်းကြားခဲ့တာ… သူမ နံရံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ဓါတ်ပုံတွေဆီ အကြည့်ရောက်တော့ သွားလေးတွေ အစွမ်းကုန်ပေါ်အောင်ရယ်မော နေကြတဲ့ သားနှစ်ယောက်။ သားနှစ်ယောက်ရဲ့တဖက်စီမှာ တော့ သူမနဲ့ခင်ပွန်း… ကလေးတွေအဖေပေါ့ သူမ ကိုယ်ဝန်ကို အင်မတန် ဂရုစိုက်ပြီး သားကြီး ကိုမွေးပြီဆိုတာ သိလိုက်တော့။ သူ လက်သီး လက်မောင်းတန်းပြီး မွေးခန်းအပြင် ဘက်မှာ အော်မိတာ အကြိမ်ကြိမ်တဲ့… “ ဒါမှ ငါ့သားကွ “ ဆိုတဲ့ မာန်အပြည့်နဲ့သူ့အဖေကို ဆေးရုံက ဆရာမတွေက သဘောကျလွန်းလို့ တခစ်ခစ်ရယ် ကြတယ်… သူကတော့ မရှက်ဘူး… သားကို လက်ပေါ်ကမချ။ နှာတံ၊ မျက်ခုံးတွေက သူနဲ့တူပြီး နှုတ်ခမ်းလေးနဲ့ မျက်နှာကျက သူမနဲ့တူတယ်တဲ့…. အသားအရည်ကတော့ ဖြူနုနေတာဘဲ… အံမယ် ရယ်လိုက်တော့မှဘဲ ညာဘက် ပါးမှာ ပါးချိုင့်ကြီးက ထင်လို့… သားမျက်နှာကို မွှေးကြူမဆုံး၊ နမ်းလို့လဲ အားမရ၊ အနှီးတွေကို ကိုယ်တိုင်လျှော်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် သူက နို့တောင်သူတိုက်ချင်တာ။ အဲဒီလောက် သဲခဲ့တဲ့ သားတို့ရဲ့အဖေနော်။ ပြည်ပန်းညိုဟင်းရည် သောက်ရတယ်။ ကလေးအတွက် နို့ထွက်ကောင်းတယ်… မိန်းမ ဘာမှမလုပ်နဲ့ သား ကိစ္စကိုယ်ပဲလုပ်မယ်။ ဟောသားငိုနေပြီ ရှူးရွှဲနေတာ… နေ နေ အိပ် မိန်းမ ကိုယ်လုပ်ပေးလိုက်မယ်… သားက ဗိုက်နာလို့လား မသိဘူး၊ အီနေတယ်။ ကိုယ်ချော့လိုက်မယ်။ အိပ် မိန်းမ အိပ်ရေးဝအောင်အိပ်။ ခုတလော မိန်းမကြည့်ရတာ နည်းနည်းပိန်နေသလိုပဲ။ အားရှိတာစားချင်တာစား၊ ဘာမှ လုပ်မနေနဲ့။ သားကို မြန်မြန်ကြီးစေချင်လှပြီကွာ၊ ဆရာဝန်ဖြစ်မလား၊ အင်ဂျင်နီယာ ဖြစ်မလား၊ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီး ဖြစ်မလား။ သား အဖေ အသံတွေ… နောက်မှာ အတိတ်မှာ ကျန်ခဲ့ပြီ။ ခုရော… သူမအပေါ်မှာ ဂရုစိုက်ခဲ့သလို ဂရုစိုက်နေမှာဘဲလား… ဒီလိုဆိုလဲ ကောင်းတာပေါ့၊ မိန်းမသား တွေဆိုတာ ဒီအချိန်မှာ လင်သားရဲ့ မျက်နှာဟာ အားဆေးလိုပဲ… သူမ တကယ့်ကို ပကတိအတိုင်း စိတ်ထဲမှာ ဘာရှိသလဲဆိုတာ ပြန်ကြည့်တော့ သူမအမှန်တကယ် ၀မ်းသာ တာဖြစ်သလို၊ ရင်ထဲမှာ အမျိုးအမည်ဖော်မရတဲ့ ခံစားချက်ပါ ဒွန်တွဲပါလာခဲ့တယ်။ အဲဒါကို ဘယ်လို ထုတ်ဖော်ပြောရမလဲ ဆိုတာ သူမကိုယ်တိုင်လဲ အတိအကျမသိပါ။ မျက်ရည်ဝေ့တတ်လာသည်အထိ သူ့အသံကို ဖုန်းလိုင်းထဲကနေ ကြားရစဉ် ပြန်မပြောနိုင်အောင်ခေတ္တဆွံ့အသွားခဲ့တယ်… အရင်တုန်းကတော့ ဝေဒနာ အထုပ်အပိုးကြီးကို ထမ်းထားရတာ ခါးသီးစရာကောင်းသလို မလွတ်လပ်လိုက်တာ။ ပေါက်ကွဲမှုတွေ အကြိမ်ကြိမ် ပိုးကိုက်ရာဗလပွနဲ့အနားသတ်တွေက စုတ်ပြတ်နေခဲ့တယ်။ ကိုယ်ချင်းစာတရားဆိုတာ သူမရင်ထဲ တကယ်ပင်ကိန်းဝပ်နိုင်ပြီးလားလို့ စဉ်းစားမိတဲ့ တခဏ ခြောက်ခြားသွေးပျက်ခဲ့တယ်။ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်ရမလဲဆိုတဲ့ အခန်းကို တစ်ခန်းချင်း စဉ်းစားတိုင်း သူမက စိတ်ရိုင်းတွေဝင်နေတဲ့ လူရိုင်းမကြီး ဖြစ်လို့နေတယ်။ ရယ်စရာကောင်းသလို၊ ငိုချင်စရာတွေနဲ့ပြည့်နှက် နေတယ်၊ သား နှစ်ယောက်များ သိခဲ့ရင် ဘယ်လောက်တောင် သူ့အဖေအတွက် နောက်ပြီးသူမအတွက် ၀မ်းနည်းဒေါသဖြစ်လိုက်မလဲလို့ တွေးမိတယ်။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားအင်တွေ ယုတ်လျော့သလို ခံစားရပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ပစ်လဲကျသွားဖူးတယ်၊ ငိုထားတဲ့ အရှိန်နဲ့ မျက်လုံးတွေ ဖူးရောင်မှုက ဖွင့်လို့မရအောင်ကို ပိတ်နေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ လက်သီးဆုပ်တွေဟာ သူ့ရဲ့ရင်ဝနဲ့ ပခုံးထက်ဆီကို ဦးတည်ခဲ့တာ အချက်ငါးဆယ်မက … သူကတော့ သူမကို ဆွဲပွေ့ဖက်ပြီး နီရဲတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကြားက တောင်ပန်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဟင့်အင်း မတောင်းပန်ပါနဲ့ အဲဒီစကားသံကြားရင် ဒီထက်ဆိုးတဲ့ အပြုအမှုကို သူမလုပ်မိလိမ့်မယ်။ သူနှစ်သက် လှပါတယ်ဆိုတဲ့ စာအုပ်တွေကို စင်ကနေယူပြီး အကုန်လွင့်ပစ်လိုက်တယ်။ ရင်နာပေမယ့် သူလဲ ဒီအတိုင်းကြည့်နေတယ် သူမြတ်နိုးတဲ့ ပစ္စည်းတွေဟာ တဒင်္ဂအတွက်လား၊ သူမကရော တဒင်္ဂ ဖန်တီးရှင်တော့ မဖြစ်ထိုက်တာ သေချာပါတယ်။ သူမ ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်တယ်။ ကြောင်စီစီ မျက်လုံးတွေကို သူကြောက်ပုံရတယ်။ သူမ ပုခုံးကို ကိုင်ပြီး ခေါ်တယ်။ အသိနဲ့ သတိ ပြန်ဝင်လာအောင် ပုတ်နိုးလိုက်သလိုဘဲ။ နောက်သူမရင်ထဲ ၀မ်းနည်းမှုနဲ့ အတူ ငိုမိတယ်။ သူက သူ့ရင်ခွင်ထဲကို သူမအား ဆွဲသွင်းပွေ့ဖက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေသုတ်ပေးရင်း တရှိုက်မက်မက် နမ်းတယ်။ သူမ မရုန်းကန် မိတော့သည်တိုင် အရုပ်ကျိုးပြတ်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ရှင်ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မကို နမ်းနေသေးလဲ… သူမ မမေးဖြစ်တော့ပါဘူး။ မောပန်းနွမ်းလျတဲ့ စီးဆင်းမှုနဲ့အတူ သူမတို့နှစ်ယောက် တကုတင်ထဲမှာ အတူအိပ်စက်ခဲ့ကြသေးတယ်။ သူမ ဘာက်ို လိုချင်တာလဲ သူဘာတွေဖြစ်ချင်တာလဲ… ဆိုတာတွေမသိနိုင်… အိပ်မက်တွေပျက်စီးပြီလားမသိနိုင် ဘာမှမသိနိုင်တဲ့ နေ့တွေကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ကျော်ဖြတ်ရဦးမှာပါလားလို့ မှန်းဆရင်း… သူမဟာ နေ့သစ်တွေကို ရင်ဆိုင်ဖို့အသင့်ပြင်ခဲ့တယ်…( ၂ ) စားပွဲပေါ်ကို ပက်ကနဲ ကျသွားတဲ့ အဖြူရောင် စာရွတ်ကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်ဝန်းတွေ အရောင်ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဒါကြိုတင် သိသင့်တဲ့ကိစ္စဘဲ သူမက ဘက်မှတ် ထိုးပြီးပြီ။ သူက စာရွတ်ကိုကိုင်ရင်း ဒါမလိုအပ်ဘူးတဲ့။ သူမအတွက် လိုအပ်တယ်လေ… သူ ရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါတဲ့… ဒါကမှ တကယ်မလိုအပ်တဲ့ ကိစ္စဘဲ… အချစ်နဲ့ နှလုံးသားရေးရာကိစ္စမှာ ပေတံမရှိပါဘူး။ လမ်းဟောင်းကြီးအတိုင်း ပြီးဆုံးလို့… ဘာကိုမှ စွဲမက်လို့မရနိုင်ပါဘူး။ သူမ အဖြေကိုမရှာချင်ဘူး။ သေဆုံးသွားပါစေ။ နေပါစေတော့။ ဘာမှ မသိတဲ့ အဝေးက သားနှစ်ယောက် မျက်နှာ မြင်မိတော့ သူတို့ကို ခံစားမှုတွေ မပေးချင်ဘူး။ ပိုစိတ်ထိခိုက်မှုက ကြီးစိုးလာတယ်။ သူလဲ တဒင်္ဂစိတ်ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို တွေးနေပုံရတယ်။ သူ့အကြောင်းကို သူမသိတာပေါ့။ ဘာကြောင့်များဆိုတဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အဖြစ်အပျက်တွေက ပြီးခဲ့ပြီ။ ရှိနေတဲ့ အဖြစ်ကတော့ ပြန်ပြင်လို့ရမှာ မဟုတ်။ သားတွေရဲ့ အဖေ အဖြစ်သူ့ကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ လေးစားနေစေချင်သေးတယ်။ အဖေကို အထင်သေးတဲ့၊ မလေးစားတဲ့၊ အပြုအမူမျိုးကို သားတွေမှာမရှိစေချင် ငရဲမရစေချင်။ ဒီလိုနဲ့ သူမ ဒေါသတွေ မီးတွေကို ချိုးနှိမ်ပစ်ခဲ့တာ ဘယ်လောက်အံသြစရာ ကောင်းသလဲ။ ကိုယ်ပိုင်တဲ့ စိတ်ချမ်းမြေ့မှုလေးကို ကိုယ်မှ ရအောင် မဖန်တီးနိုင်ရင် သူမဟာ ခံနိုင်ရည်ဆိုတာရှိပါဦးမလား။တကယ်တော့ ခံနိုင်ရည်ဆိုတာ မျိုးရိုးဗီဇအရ ပါလာတာမဟုတ်ပါဘူး။ ကြိုတင် ပြီးတော့ လေ့ကျင့်တည်ဆောက်ထားခဲ့တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်မိန်းမကမှ ဒီလို အဖြစ်မျိုးကို လက်ပိုက်ပြီး ခံနိုင်ရည် ရှိနိုင်မှာတဲ့လဲ။ သူမလည်း ပုထုဇဉ်လူသားတစ်ယောက်ပဲလေ။ သေချာတာတစ်ခုကက သူများနဲ့မတူတဲ့ ခံယူချက် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက သူမမှာ ရှိနေပြန်တယ်။ ဒါဟာ ဗုဒ္ဓတရားတော်နဲ့ ဆက်နွယ်နေတဲ့ မေတ္တာတရားပဲ။ အခြားအရာတွေကို ဥပေက္ခာမပြုနိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီမပြုနိုင်ခြင်းကပဲ သူ့အပေါ်မှာတင်ကျန်နေတဲ့ သူမရဲ့အကြွေးပဲဆိုပါတော့။ ဒီတစ်သက်တော့ ကုန်အောင်ဆပ်သွားမယ်။ သူ ဒါကိုမသိလို့မှမဟုတ်ဘဲ။ “ သူငယ်ချင်းရယ် မင်းကို အရမ်းချီးကျူးတယ် ဘယ်လိုစိတ်နဲ့များ ဒီလိုနေနိုင်တာလဲ။ ငါသာဆိုရင် ဘာဖြစ် ဖြစ်ကွဲ ပစ်မှာ “ သူငယ်ချင်းစကားကို ခေါင်းငြိမ့်မိတယ်။ သူမ ကြိုးစားခဲ့တယ်လေ။ တဖက်သတ်ဘဲမမြင်တဲ့ စိတ်က သူမရဲ့ဒေါသကို တားဆီးထားစေတယ်။ မှားခြင်းဆိုတဲ့ အထဲမှာ သူမ ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တယ်လို့ထင်ခဲ့တဲ့ သူမခင်ပွန်းက တစ်ဝက်တိတိမှားနေခဲ့ပြီလေ… အဲဒီအမှားအတွက် သူတပါး အပေါ်မှာဘဲ အပြစ်ပုံချတာလဲ မလိုချင်… သူမ ကိုယ်တိုင်တဖက်ပေါ်ဝင်ခံစားမိတော့ တဖြေးဖြေးကိုယ်ချင်းစာ နားလည် လာမိတယ်။ သူမရဲ့ ခြေဖ၀ါးမှာ မျက်ရည်တွေ စွန်းပေကျန်ခဲ့သည်အထိ ဒူးထောက် ကန်တော့တောင်းပန်နေတဲ့ ကောင်မလေးက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် သူမ သားအကြီးလေးနဲ့မှ မတိမ်း မယ်ိမ်းဖြစ်မလားဘဲ။ ဒီဝဲဂယက်ထဲကို မင်းဘယ်လိုများကရောက်ခဲ့တာလဲ… သူမက “ မင်းအကို့ကို တကယ်ချစ်ခဲ့သလားဆိုတော့ “… ဘာမှ မဖြေနိုင်ဘဲငိုနေတယ်။ သူမ စိတ်ပူတာက ဒီကောင်မလေးမှာ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ချစ်သူရှိ နေမှာကိုပါ။ နောက်တော့ မရှိမှန်းသိရတယ်။ မိန်းကလေးရဲ့ အဖြေမှာတော့ နှစ်နှစ်ကာကာ ချစ်ခဲ့လို့မဟုတ်ဘဲ တဒင်္ဂရဲ့သာယာမှုက ဖမ်းစားလိုက်တာဘဲ။ နံရံပေါ်က စာသားလေးဆီ အကြည့်ရောက်သွားမိ ပြန်တယ်… “ ကမ္ဘာကြီးအတွက် အမှန်တကယ် လိုအပ်နေတာက မေတ္တာတရားပါ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်နဲ့ ဂရုဏာတရားပါ လူသားအချင်းချင်း နားလည်သည်းခံမှုနဲ့ ချစ်ခင်လေးစားမှုပါ။ ကိုယ်ကျိုးစွန့်အနစ်နာခံပြီ အများအကျိုး ဆောင်သယ်ပိုးတဲ့ ပရဟိတစိတ်ဓါတ်ပါ။ မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်ထဲက ဆရာမကြီးလူထုဒေါ်အမာ ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို ကပ်ထားတာ။ ကမ္ဘာကြီးမှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုတွေ အများကြီး။ ဒီအထဲမှာ သူမဟာ အတ္တတွေနဲ့ ဆာလောင်နေတဲ့ သူမဖြစ်ချင်ဘူး။ ဒီနောက်ပိုင်းမှာ သူမ လူသားအချင်းချင်း စာနာ နားလည်မှုကို ဘယ်လောက်ရခဲ့သလဲဆိုတဲ့ အရည်အချင်းကို စစ်တဲ့စားမေးပွဲကို ဖြေခဲ့ရသလိုဘဲ။ အဲဒီအတွက် သူမ အသိုင်းအ၀ိုင်းက ပတ်ဝန်းကျင်က အပြစ်တင်ချင်တင်ကြလိမ့်မယ်။ သူမရဲ့ စိတ်တွေ ဖြေလျော့ဖို့ တစ်ခုတည်းသောအားက စိတ်ဓါက်ပင်။ ဒါပေမဲ့ ဟန်ဆောင်နေတဲ့ စိတ်တော့မဟုတ်၊ ပင်မစိတ်ကိုက ကောင်မလေးကို ကိုယ်ချင်းစာသနားလာခဲ့တယ်။ ဒုက္ခရောက်နေရတဲ့ ကြားထဲ သူမရဲ့ မျက်နှာတောင်မကြည့်ဝံ့တဲ့ ကောင်မလေးကို ပိုးဆိုးပတ်စက်ပြောဖို့ စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်ဖို့အခွင့်အရေးတွေက သူမလက်ထဲမှာ သူမ ခင်ပွန်းအပေါ်မှာလည်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် လုပ်လို့ရနိုင်သေးတာဘဲ… ဆုံးရှုံးခြင်းကို မှားယွင်းခြင်းလို့ မထင်ချင်ပါဆိုတဲ့ သီချင်းစာသားလေးအတိုင်း ဒါကို အမှားအယွင်းကြီး တစ်ခုလုိ့မထင်ချင်တော့ပါဘူး။ ပင်ပန်းလွန်းလှတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ၀န်ခံခိုင်းလည်း တစ်ခုဘဲရှိတော့တယ်။ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ဘ၀ကို ရင်ဆိုင်ဖို့အသင့်ပြင်ထားပြီးပြီလေ…( ၃ ) ဒီကိစ္စကို သားနှစ်ယောက်သာ သိသွားရင် သူတို့လေးတွေကို ခံစားရမှာစိုးတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေက နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကြီးစိုးနေခဲ့တယ်။ တကယ်တမ်းသိသွားတဲ့ အချိန်မှာ သားတွေလည်း ဘူမကို ခံစားရလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်အံ့သြစရာကောင်းသလဲဆိုရင် သူတို့က သူမကို အင်မတန် နှစ်သိမ့်တတ်ပြီး သူ့အဖေအပေါ် အထင်သေးခြင်းမရှိဘဲ တစ်ဖက်မိန်းကလေးကိုတော့ စာနာတယ်တဲ့။ သူမကိုတော့ အတတ်နိုင်ဆုံး သားနှစ်ယောက်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့မသွားစေခဲ့ဘူး။ အံ့သြစရာ သားတွေကပဲ သူမနဲ့တူနေခဲ့သလား။ သူမ မဖြစ်စေချင်တဲ့ တုန့်ပြန်မှုမဟုတ်လို့ ရင်ထဲမှာ ၀မ်းသာမိတယ်။ သူမကိုလဲ… “ အမေ အဖေနဲ့ မကွဲပါနဲ့ ကွဲစရာမလိုပါဘူး “ တဲ့ သားရဲ့ ကတိအထပ်ထပ်တောင်းဆိုမှုမှာ ကောင်းပါပြီဆိုပြီး ကတိပေးလိုက်ရတယ်။ “ အဖေက အမေ့အပေါ်မှာ အနိုင်ယူနေသလား “ တဲ့ သားငယ်ကမေးတယ်။ ဟင့်အင်း သူဘာမှ အနိုင်ယူလို့မရတဲ့အပြင် အခြားအရာတွေကိုတောင် လိုက်လျောပေးနေရသေးတယ်။ “ သားတို့နဲ့ အဖေတူ အမေကွဲ ကလေးတစ်ယောက် ရောက်လာတော့မယ် “ ဆိုတော့ … “ ဟင် ဟုတ်လား အမေ။ ညီမလေးဖြစ်ရင် သိပ်ကောင်းမှာဘဲ “ “ သားက ချစ်မှာလား “ ဆိုတော့ “ ချစ်မှာပေါ့ အဖေသွေးဘဲ “ လို့ မဆိုင်းမတွဖြေတယ်။ တက်ကြွတဲ့လေသံတောင် ပါနေတဲ့ သားအသံက သူမအတွက် ခါးသီးစရာမဟုတ်ခဲ့တာတော့ သေချာပါတယ်။ အရင်က သူတို့ပြောဘူးတယ်။ အမေ ညီမလေးတစ်ယောက်လောက် မွေးပေးစမ်းပါတဲ့။ သူမ မမွေးတော့ဘူးဆိုတာ ကိုယ်တိုင်ပဲသိတာမို့… ပြုံးရုံသာပြုံးနေလိုက်တယ်။ သူတို့မျှော်လင့်နေတာကိုတော့ ဒီအတိုင်းလေးဘဲ ရှိစေချင်တယ်။ သူမဟာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို သားအဖေနဲ့သားတို့အတွက် မမွေးပေးနိုင်တာသေချာတယ်။ အဲဒီအတွက်တော့ ၀မ်းနည်းသလိုခံစားရတယ်။ တကယ်တမ်း ဒီနေ့လိုနေ့မျိုးမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက ပိုကြီးစိုးနေသလို ခံစားလာရတယ်။ အိမ်မှာ သူမတစ်ယောက်တည်း… ဒီနေ့ သားတို့ရဲ့အဖေဆီက ဖုန်းရပြီး တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သိပ်မကြာခင်မှာ သားဆီက ဖုန်းဝင်လာလုိ့ ပြောပြလိုက်တယ်။ သားကြီးက “ အမေ အခုဘာလုပ်နေလဲ ဘယ်လိုခံစားနေရလဲ သားနားလည်ပါတယ် အမေ “ တဲ့။ သားကြီး အမေးကို မဖြေနိုင်ခဲ့ဘူး။ တကယ်တမ်း သူမဘာလုပ်နေခဲ့သလဲ ဆိုတာတောင် မသိ ထိုင်ပြီး အတွေးတွေထဲ သံသရာလည်နေတယ်လို့ ထင်တယ်။ ထိုင်ပြီးတွေးနေခဲ့တာ အတော်တောင်ကြာသွားပြီ။ သူမရဲ့ ညာလက်ထဲမှာ မေ့ပြီးဖုန်းကိုတောင် ကိုင်ထားတာ ဘယ်လောက် အချိန်တွေကြာသွားခဲ့ပြီလဲ။ သူမ အ၀တ်အစားလဲပြီး အိတ်တစ်ခုကို အဆင်သင့်ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ အဲဒီ အိတ်ထဲမှာ သားတို့တုန်းက အသုံးပြုတဲ့ မဟောင်းသေးတဲ့ အနှီးတွေနဲ့ … သားငယ်လေးရဲ့ အကျီင်္တစ်ချို့ကိုထည့်လိုက်တယ်။ သားတို့နဲ့ပတ်သက်သမျှကို အကုန်ထ်ိန်းသိမ်းထားခဲ့တယ်။ အနှီးလေးရဲ့ အောက်ခြေမှာ နာမည်လေးတွေထိုးထားသေးတယ်။ ဆေးရုံ ဓာတ်လှေကားနဲ့မတတ်ဘဲ လှေကားထစ်တွေအတိုင်း တတ်ခဲ့တယ်။ ခြေလှမ်းတွေက ရင်ခုန်သံတွေနဲ့အတူ အကိုပြောထားတဲ့ အခန်းနံပါတ်ရှေ့အရောက် သူမလှေကားတတ်လာတဲ့အရှိန် ပိုမောနေခဲ့ပြီ။ တံခါးလက်ကိုင်အဖုလေးကို အဖွင့် တစ်ဖက်ကလဲ အဖွင့်မို့ သူမနည်းနည်း လန့်ပြီးတော့တောင် တုန်သွားတယ်။ အစ်ကို… သူ မအိပ်ရဘူးထင်တယ်။ မျက်ဝန်းတွေတောင်ချောင်လို့။ ဟုတ်မှာပါ သူမ မွေးတုန်းကလည်း သားတွေကို မအိပ်ပဲ ပြုစုနေခဲ့တာ အကြောင်းမကြားဘဲ ရောက်လာတော့ သူကလည်း ရုတ်တရက် အံ့သြသွားဟန် အထင်သားမျက်နှာမှာ မြင်လိုက်ရတယ်။ အစ်ကို့ မျက်နှာက တစ်မျိုးဘဲ… သူမ လာတာကို မကြိုက်တာလား မဖြစ်နိုင်ပါ… အခန်းထဲရောက်တော့ ကုတင်ပေါ်မှာ ဖျော့တော့စွာ အိပ်နေတဲ့ မိန်းကလေး ။ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကလေးလေးကို ရှာနေမိတယ် မတွေ့။ မိခင်နဲ့အတူ ရှိနေရမဲ့ ကလေးလေးက ဘယ်မှာလဲ။ အစ်ကို့ မျက်နှာကို ကြည့်တော့ သေချာပေါက် မျက်နှာပျက်နေတယ်။ အစ်ကို ဘာဖြစ်တာလဲ “ ကလေးရော ဟင် “ အစ်ကိုက သူမလက်ကိုဆွဲတယ်။ အခန်းထောင့်လေးထဲမှာ သူမနဲ့ အနီးဆုံး မျက်နှာနားထိုးကပ်လာပြီ “ သမီးလေးက… ကုလို့မရတဲ့ မွေးရာပါ နှလုံးရောဂါပါလာတယ် ပေါင်ချိန်လဲမပြည့်ဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နာရီလောက်က အရေးပေါ်အခန်းထဲမှာဘဲ အသက်မရှိတော့ဘူး “ “ အို “ သူမ ကြားကြားချင်း အံ့သြသွားတယ်။ “ အို ဘယ်လိုများဖြစ်ရတာလဲ “ “ သူ့အမေကလည်း မွေးအားသိပ်မရှိဘူး အခုသူအိပ်ပျော်နေတာ နှစ်နာရီလောက်ရှိပြီ။ ကိုယ်ဘယ်လိုပြောရမလဲ မသိဘူး။ ကိုယ့်သမီးလေးကို အရမ်းနှမြောတာဘဲ … နောက်ပြီးလေ ကိုယ်တစ်ချိန်လုံးထိုင်စဉ်းစားနေမိတယ်။ “ မိုး “ ဆီက ရတဲ့ နားလည်မှုတွေအားလုံး အတွက်ရော ကျေးဇူးလည်းတင် ၀မ်းလည်းသာခဲ့မိတယ်။ အစ်ကို့ကို မိုး မေတ္တာတွေဆူးပြီး ဘုရားက ဒဏ်ခတ်လိုက်သလား လုိ့တောင်ထင်မိတယ် “ အစ်ကို့ရဲ့ လက်တွေကို သူမ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ “ မဟုတ်ဘူး အစ်ကို လုံးဝမဟုတ်ပါဘူး။ လူဆိုတာ သူ့ဘ၀ သူ့အကြောင်းနဲ့ လာကြတာ။ အဲဒီလို မယူဆပါနဲ့ မိုး စိတ်မကောင်းဘူး။ ကလေးအမေကိုတော့ မဖြစ်မနေ အသိ ပေးရမယ် “ သူမလက်ထဲက အထုပ်လေးကိုထားပြီး ကလေးလေးကို ကြည့်ဖို့ အစ်ကိုနဲ့ ထွက် လာခဲ့တယ်။ သားတွေနဲ့ ပြောဖြစ်တဲ့ အကြောင်းကိုတော့ သူ့ကို မပြောဖြစ်တော့။ အခန်းထဲမှာ သီးသန့်လေးရှိနေတဲ့ ကလေးလေးက ခုပဲ လူ့လောကထဲရောက်၊ ခုဘဲ ဘာမှမသိလိုက်ခင်မှာ လူ့ လောကထဲက ထွက်ခွာသွားရတယ်။ အသားလေးက ဖြူနေတယ်။ နှာတံနဲ့မျက်ခုံး၊ မေးစေ့လေးက အစ အစ်ကိုနဲ့ချွတ်စွတ်ဘဲ။ ကလေးလေးရဲ့ လက်လေးကို ကိုင်ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်လိုက်တာ မပြောပါနဲ့တော့။ လူ့ဘ၀ထဲကို လာခွင့်မရသေးတဲ့ သူလေးအတွက်အစ်ကိုနဲ့ သူမ အကောင်းဆုံး လုပ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်တယ်။ “ ချစ်ရမှာပေါ့ အဖေ့သွေးဘဲ… ညီမလေးတဲ့လား… ခွင့်ရရင်ပြန်လာမယ်၊ အဲဒီအချိန်လောက်ဆို ညီမလေးလည်း ကြီးနေလောက်ရောပေါ့… သူကြီးလာရင် သားတို့ တာဝန်ယူတယ် ပညာသင်ပေးမယ်… ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ အမေ အဖေ့ သွေးဖြစ်နေတဲ့အတွက် လက်ကမ်းကြိုဆိုလိုက်ပါ… “ သားရေ အမေကြိုဆိုခဲ့ပါတယ်နော်… သားတွေရဲ့ စကားသံကို ပြန်ကြားနေမိတယ်။ အစ်ကိုက သူ့သမီးပါးလေးကို တစ်ချက်ငုံ့နမ်းရှိုက် လိုက်တယ်။ အပြင်မှာ မိုးတွေတစ်ဖွဲဖွဲ ကနေ တစိမ့်စိမ့်ရွာလာတယ်။ အစ်ကိုရော သူမရင်ထဲမှာ တစ်စိမ့်စိမ့်ရွာနေတယ်။ အပြင်မှာရွာတဲ့ မိုးတွေက ရင်ထဲ အတွင်းမှာ ရွာနေတဲ့ စ်ိမ့်မိုတွေလောက် မသည်းထန်နိုင်လောက်ဘူး ထင်ပါရဲ့။ စကားသံတွေ တိတ်ဆိတ်လို့… အခန်းရှေ့အရောက်… ခြေလှမ်းတွေ ရုတ်တရက် ပြိုင်ရပ်သွားတယ်… သူရော သူမရော မတိုင်ပင်ရပဲ… ပြိုင်တူ လမ်းခုလတ်မှာ အကြည့်ချင်းဆုံသွားတယ်။\nMandalay Icon Magazineချောအိမာန် (မန္တလေး )