အရမျးကောငျးတယျ – My Blog\nတဈနေ့ … ကနြျော ပထမနှဈကြောငျးပိတျတုနျးကပေါ့။ ဧပွီလနှရောသီကြောငျးပိတျတော့ အိမျကအဖရေယျ၊ အမရေယျ၊ ကနြျောရယျ သုံးယောကျသား ကားလေးနဲ့ ပွငျဦးလှငျကိုသှားလညျဖွဈတယျဗြ။ ကနြျောတို့နတောက မန်တလေးဆိုတော့ ပွငျဦးလှငျနဲ့ နခေ့ငျြးပွနျသှားလို့ရတယျ။ ဘာရယျမဟုတျပါဘူး။ တဈနကေုနျဟိုသှားဒီသှားလြောကျသှားကွမယျပေါ့။ မရောကျတာကွာတာလဲပါတာပေါ့။ မနကျစောစော မဟာအံ့ထူးကံသာဘုရားကိုဝငျဖူးတယျ။ အဲဒီမှာစတှတေ့ာပဲ။ ဘုရားဖူးနရေငျးနဲ့ မလှမျးမကမျးမှာ ကောငျမလေးတဈယောကျကိုတှတေ့ာ..။ ကနြျောနဲ့ ရှယျတူလောကျတော့ရှိမယျ။ ကောငျမလေးတဈယောကျ ဆံပငျလေးမတိုမရှညျနဲ့ အသားဖှေးဖှေး၊ လူကောငျသေးသေးလေး၊ နှာခေါငျးလေးက ခြှနျခြှနျလေးနဲ့ နှုတျခမျးပါးလေးတှကေ နီနီလေး။ အဲဒီတော့ အီဖကေိုယျလဲ ဘုရားဖူးပွီးတာနဲ့ နှဈယောကျကြျောလောကျက ကောငျမလေးကို ခဏခဏလှမျးကွညျ့ဖွဈတယျပေါ့။\nသူလဲ သူ့အဖအေမတေို့နဲ့လာတယျထငျတာပဲ။ သူနဲ့ပါလာတဲ့မိနျးမကွီးက သူနဲ့ရုပျခငျြးခပျဆငျဆငျတူတယျ။ သူနဲ့ ပါလာတဲ့ ဘိုးတျောကွီးနဲ့ ဘှားတျောကွီးက ဘုရားရှဈခိုးတာ တျောတျောနဲ့မပွီးဘူး။ သူလေးကတော့ ဘုရားရှိခိုးပွီးတာနဲ့ ဟိုဟိုဒီကွညျ့ရငျးကနြျောနဲ့ အကွညျ့ခငျြးသှားဆုံဖွဈတယျ။ သူလညျးကနြေျာ့ကို ခဏလောကျကွောငျပွီးကွညျ့နသေေးတယျ။ နောကျတော့မှ ခကျြခငျြးပဲဟိုဘကျပွနျလှညျ့သှားတယျ။ ကနြျောလညျး အမတေို့မပွနျမခငျြးကောငျမလေးကို ခဏခဏကွညျ့ကွညျ့နမေိတယျ။ ဘာလို့လဲမသိဘူး။ အဲဒီကောငျမလေးကို ကြှနျတျောအရမျးခဈြမိသှားသလိုပဲ။\nမွငျမွငျခငျြးခဈြမိတယျဆိုတာ အဲဒီလိုမြိုးကိုချေါတာလားမသိဘူးနျော…။ နောကျတော့ အဖတေို့လညျး ဘုရားဖူးလို့ပွီးတော့ ဘုရားရငျပွငျတျောပျေါမှာတဈပတျပတျဖွဈတယျ။ အဲဒီမှာ သူလေးကိုနောကျတဈခါထပျတှသေ့ေးတယျ။ သူ့မကျြနှာလေးမွငျလိုကျတာနဲ့ ကနြေျာ့ရငျဘတျထဲက ဒိနျးကနဲ ၊ ဒိနျးကနဲခုနျခုနျလာတယျ…။ အငျး ခကျတော့ခကျနပွေီကောငျမလေးရယျ…။ နောကျလညျး ဆုံရဖို့မလှယျဘူး။ အဲလိုနဲ့ ကနြျောတို့ ဘုရားက ပွနျတော့ ပှဲကောကျရတေံခှနျဝငျတယျ။ ပှဲကောကျမှာမြားတှေ့ဦးမလားဆိုပွီး ကနြျော ဟိုဟိုဒီဒီရှာကွညျ့မိသေးတယျ။\nဒါပမေဲ့ ကံတရားက ကနြေျာ့ဘကျမှာမရှိဘူးဗြာ…။ ဖွူဖွူသေးသေးကောငျမလေးကိုကြှနျတျောမတှရေ့ဘူး။ ပှဲကောကျရတေံခှနျက ပွနျတော့ ပိတျခငျြးမွောငျကိုသှားတယျ…။ ပိတျခငျြးမွောငျက လှိုငျဂူကွီးဆိုတော့ နှလုံးရောဂါရှိတဲ့ ကနြေျာ့အမထေဲ အထဲထိမဝငျဘူး။ အထဲမှာအသကျရှုကပျြတယျလေ။ အမမေဝငျဘူးဆိုတော့ ကနြေျာ့အဖလေညျး အပွငျမှာစောငျ့နခေဲ့တယျပေါ့… ဟဲဟဲ…. ဒါက သဘာဝပဲလေ…။ သား… အထဲသှားခငျြရငျသှားလေ ဆိုတာနဲ့ ကနြျောလညျး အထဲကို ဝငျဖွဈတယျ။ ကနြျော အထဲကိုသာသှားနတော။ စိတျထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူး..။ အဲ… ဘာမှမရှိဘူးတော့မဟုတျဘူး။ မနကျက မငျးသမီးလေးအကွောငျးပဲ ကြှနျတျောတှေးမိနတော..။ ကနြျောနဲ့ ဘယျလိုမှမဆုံနိုငျတဲ့ ဘဝမဟုတျပါလား။ သခြောတာတဈခုကတော့ သူလေးကို ကနြျော တျောတျောလေးခဈြမိနပွေီပဲဆိုတာပေါ့။ သူ့မကျြနှာလေးမွငျပွီးကတညျးက ဘာကိုပဲကွညျ့ကွညျ့ သူ့မကျြနှာလေးပဲမွငျမွငျနတောလေ။\nပိတျခငျြးမွောငျဂူအဆုံးထိလြှောကျပွီးသှားတော့ ဘုရားဖူးမယျဆိုပွီး အစှနျနားလေးမှာထိုငျလိုကျတယျ။ ဘုရားရှိခိုးပွီးတော့ ဘုရားမှာဆုတောငျးမိတယျ။ မနကျက ကောငျမလေးနဲ့ ပွနျပွီးဆုံတှရေ့ပါစသေားပေါ့။ ဆုတောငျးပွီးလို့ မကျြလုံးလဲဖှငျ့ကွညျ့လိုကျရော…. ကနြေျာ့ရငျဘတျကွီးထဲမှာ ဒိနျးကနဲဖွဈသှားပွနျတယျ…။ ကနြေျာ့မကျြလုံးထောငျ့စှနျးမှာ ဘုရားရှိခိုးနတေဲ့ သူလေးကို ဖတျြခနဲတှလေို့ကျမိလို့…။ ကောငျမလေးရဲ့ ဘေးနားကို တဈခကျြကွညျ့တော့ မနကျက ဘိုးတျောကွီးတို့ပါမလာဘူး။ ကွညျ့ရတာ သူလညျး ကနြေျာ့လိုပဲထငျတယျ။ တဈယောကျထဲအပျေါတကျလာတာ။\nဆံပငျလေးကို ဖွောငျ့စငျးပွီး ရှရေောငျဆံပငျလေးဆိုထားနဲ့ ပုံလေးကို ကနြျောနောကျကနတေစိမျ့စိမျ့ကွညျ့နမေိတယျ။ ဒီလိုအခြိနျလေးတှမေကုနျဆုံးပါရစနေဲ့…။ ခဏလောကျကွာတော့ သူ ကနြေျာ့ဘကျကို ဖွတျခနဲလှညျ့ကွညျ့တယျဗြ။ ကနြျောလညျး ဘာလုပျရမှနျးမသိတာနဲ့ သူ့ကို ရယျပွလိုကျတယျ။ သူလညျးကနြေျာ့ကိုပွနျပွီးရယျပွတယျထငျတာပဲ။ ရငျတှခေုနျလှနျးလို့ ဘာဖွဈလို့ ဖွဈနမှေနျးကိုမသိတော့တာ။ အဲဒီအခြိနျမှာပဲ ကနြေျာ့ရှတေ့ညျ့တညျ့မှာထိုငျနတေဲ့အတှဲက ထထှကျသှားတယျ။ ကံကောငျးတယျလို့ပွောရမှာပေါ့။ ကနြျောနဲ့ ကောငျမလေးကွားထဲမှာ ဘယျသူမှမရှိတော့ဘူး။\nကနြျောလညျး ဖငျကိုတရှတျတိုကျဆှဲပွီးသူ့နားကို အသာလေးတိုးသှားလိုကျတယျ။ ”ဘုရားလာဖူးတာလား…။” သူ လှညျ့ကွညျ့တယျ။ ဘာမှတော့ပွနျမပွောဘူး။ ”မနကျကလညျးတှတေ့ယျနျော။ ပွငျဦးလှငျကိုလာလညျတာလား။” ကနြျော တညျတညျတံ့တံ့ပဲ နှဈလိုဖှယျကောငျးတဲ့ မကျြနှာမြိုးနဲ့ ပွောလိုကျမိတယျ။ သူ့ကို နှောကျယှကျတဲ့ တလေဂေပြိုးလို့ မထငျစခေငျြဘူးလေ။ ”အကောငျးနဲ့မေးတာပါ။ ခရီးသှားတဲ့လူခငျြးအတူတူဆိုတော့လေ…။ ကိုယျက မနျးလေးကလာတာ။ ဒီကိုမရောကျတာကွာလို့..။” ”ခြိုက ပွငျဦးလှငျမှာပဲနတော..။ မွငျးခွံက အဒျေါလာလို့ လိုကျပို့တာ…။” သူလေးဆီက ဘယျလိုမှမထငျမှတျထားတဲ့ အသံလေးကိုကွားလိုကျရတယျ။ ကောငျမလေးရဲ့ နာမညျလေးကိုပါတဈခါထဲသိလိုကျရတယျ…. ခြိုတဲ့….။\nသူလေးနဲ့ တှရေ့တာ ကိုယျ့ရငျထဲမှာလညျး ခြိုမွသှားတာပါပဲ ကောငျမလေးရယျ…။ ”မပွနျသေးဘူးလား။ အောကျမှာ အဒျေါတှစေောငျ့နတေယျမဟုတျလား။ ”ကနြျော စကားမရှိစကားရှာပွီးလြှောကျပွောဖွဈတယျ။ ”အငျး….။ ပွနျတော့မှာ…။ခြို ဒီသရကျပငျကွီးကိုတှတေို့ငျး သရကျသီးတှခေူးခူးစားခငျြလို့ ကွညျ့နတော…။” ”အာ…. ခြိုကလညျး ဒါက သရကျပငျအတုကွီးဟာကို ဘယျလိုလုပျသရကျသီးခူးစားလို့ရမှာလဲ…။” သူကလညျး ခြိုဆိုတာနဲ့ ကနြျောလညျး ကောကျပွီးခြိုပလိုကျတယျ…. မှတျကရော…။ ”ဟီး… ဟုတျတယျနျော…. သရကျပငျအတုကွီးပဲဥစ်စာ။” ကနြေျာ့ကို ခပျပွုံးပွုံးလေးကွညျ့ရငျး ရယျပွီးပွောတယျ။ ကြှနျတျောလညျး ခြို့ကို ပွနျပွီးရယျပွဖွဈတယျထငျတာပဲ။ ကနြေျာ့စိတျထဲမှာသိလိုကျတာတော့ ကနြျောနဲ့ ခြို ခငျသှားပွီဆိုတာပဲ။\n”တူတူပွနျဆငျးရအောငျလေ…။” ကနြေျာ့သူ့ကို ပွနျဖို့ပွောတော့ သူလဲ အငျး ဆိုပွီး ထလာတယျ။ ပိတျခငျြးမွောငျဂူထဲက ပွနျအထှကျမှာ ကြောကျနံရံကွားကထှကျလာတဲ့ရတှေကေို လကျနဲ့လိုကျလိုကျဆော့နလေို့ ကနြေျာ့ မှာ ခြို ဓာတျလိုကျမှာစိုးလို့ မနညျးလိုကျဆှဲရတယျ။ သူကတော့ စပျဖွဲဖွဲနဲ့ တကယျ့ကလေးလေးတဈယောကျလိုပဲ…။ ဂူအပွငျနားရောကျခါနီးမှာ နှဈယောကျလုံး မတိုငျပငျပဲနဲ့ အလိုကျတသိလမျးခှဲပွီး ပွနျလာခဲ့တယျ။ ပွငျဦးလှငျက အပွနျလမျးမှာတော့ ကြှနျတေျာ့ရငျထဲမှာ ခြိုဆိုတဲ့ ကောငျမလေးက ကပျပွီးတော့ပါလာပွီ။ ကနြျော အိမျရောကျရောကျခငျြးပဲ သူ့ကို သတိရလှနျးလို့ ဖုနျးဆကျမလို့ စဉျးစားသေးတယျ။\nဒါပမေဲ့ သူ့ နဲ့မတှမှေ့ာစိုးလို့ သူပေးတဲ့ဖုနျးနံပါတျကို မဆကျဖွဈဘူး။ တကယျတော့ ကနြျောကသာကွောကျနတောပါ။ သူပေးထားတာ သူကိုငျတဲ့ လကျကိုငျဖုနျးနံပါတျဆိုတော့ ဘယျသူနဲ့မှတှစေ့ရာမရှိပါဘူး။ ညရောကျမှ ဆကျတော့မယျဆိုပွီး ကြှနျတျော အောငျ့ထားလိုကျတယျ။ ကနြေျာ့စိတျထဲမှာ ညရောကျဖို့ တျောတျောလေးကွာတယျလို့ ခံစားမိတယျ။ အဲလိုနဲ့ ညရောကျတော့ ကြှနျတျော ခြို့ဆီကို ဖုနျးဆကျဖွဈတယျ။ ”ဟိတျ…. ဘယျသူလဲ သိလား…။” ” သိတယျ….။ နလေ့ညျက ပိတျခငျြးမွောငျမှာတှတေဲ့ တဈယောကျမဟုတျလား။” ”အငျး.. ဟုတျတယျ ။ ဘယျလိုလုပျသိတာလဲ။” ”ဒီလိုပဲပေါ့…။” စကားဆုံးတော့ သူမ ဆီက ရယျသံလှငျလှငျလေးကိုကွားရတယျ။ ”ကိုယျ ဖုနျးဆကျမှာကို မြှျောနတောမဟုတျလား…” လို့ ကနြျောစတော့.. ”မမြှျောပါဘူး။\nဘာလို့ မြှျောရမှာလဲ…။ နလေ့ညျက လူကို ခဏခဏငမျးကွောထနတေဲ့ တဈယောကျက ဖုနျးနံပါတျတောငျးသှားတော့ သူပဲဖွဈမယျဆိုပွီးသိတာပေါ့။ ပွီးတော့ ခြို့ဆီကို လာတဲ့ဖုနျးမှမြားမြားစားစားမရှိတာ။” ”ဟုတျလား….။ ခြို့ဆီကို ကောငျလေးတှဖေုနျးမဆကျဘူးလား။” ”မဆကျပါဘူး။ ခြိုကမှပွနျမပွောတာ။ မသိရငျလုံးဝမကိုငျဘူး။” ”အခု ကိုယျ့ဖုနျးကတြော့ရော….။” ”အဲဒါက သူ ဆကျတဲ့ဖုနျးမှနျး ခြို့ စိတျထဲမှာသိနလေို့ကိုငျလိုကျတာ…။” ”ဒါဆို ခြိုက ကိုယျ့ကို ခငျတယျပေါ့။” ”အငျး…. ။ ဘယျလိုမှနျးမသိဘူး။ သူ့ကိုလေ… ခြို မွငျမွငျခငျြး ခငျမိသလိုခံစားရလို့…။” ”ဘယျက ‘သူ’ လဲ…။” ”အခု ဟိုဘကျက ဖုနျးနတေဲ့သူ ပေါ့။” ”အျော…..။\nဟုတျသားပဲ။ ခြိုက ကိုယျ့နာမညျမှမသိသေးတာ…။ ကိုယျ့နာမညျက ကြျောသူစိုးတဲ့…။” ”ဟုတျလား…။ ငယျငယျကတျောတျောဆိုးတယျထငျတယျ…။ နာမညျက ကြျောသူဆိုး ဆိုတော့…။” ”အာ… ကှာာာ…. မဟုတျပါဝူး…။ ကြျောသူဆိုးမဟုတျဘူး….။ ကြျောသူစိုး…။” ”ဟုတျပါပွီ… ကြျောသူစိုးဆိုတော့လညျး ကြျောသူစိုးပေါ့။ ခဈခဈ ” အဲလိုနဲ့ ပထမဆုံးနမှေ့ာပဲ သူမနဲ့ ကနြျော စပွီး ခငျမငျမှုရခဲ့တယျ။ ဧပွီလကြောငျးပိတျရကျ တဈလလုံး သူမနဲ့ညတိုငျးဖုနျးပွောဖွဈတယျ။\nကြှနျတေျာ့မိသားစုအကွောငျး ၊ သူမရဲ့ မိသားစုအကွောငျးပေါ့။ ခြိုနဲ့ မနကျပိုငျးတော့ ဖုနျးမပွောဖွဈဘူး။ သူ့ အိမျက ဆှယျတာဆိုငျဆိုတော့ တဈနကေုနျ ဆိုငျမှာကူထိုငျပေးရတယျ။ တဈခါတလေ ဆိုငျမှာလူရှငျးရငျတော့ လူဆိုးလေး… ဘာလုပျနလေဲ ဘာညာနဲ့ message တှပေို့တယျ။ ကနြျောက သူ့ကို ခြိုလို့ပဲချေါပမေဲ့ သူကတော့ ကြှနျတေျာ့ နာမညျမှာ စိုး ပါတာနဲ့ လူဆိုးလေးဆိုပွီး ချေါတယျ။ တကယျတော့ ဘာမှလဲ မဆိုငျပါဘူးနေျာ့…။ အဲလိုနဲ့ ဧပွီလကုနျလို့ ကြောငျးတှပွေနျဖှငျ့တော့ ကြောငျးပွနျတကျရတယျ။ ကနြျောက မနျးလေးမှာပဲ ကြောငျးတကျတယျလေ။ သူကတော့ ပွငျဦးလှငျတက်ကသိုလျမှာပဲ BC Major တကျတယျ။ ကနြျော ခြို့ကို မေးကွညျ့ဖူးတယျ။ ”ခြိုကဒီလောကျခြောတာ မဂြောကှငျးမရဘူးလား”လို့ပေါ့။\nသူမ ရီပွီးတော့ပွနျပွောတယျ။ ”ခြိုက သူမြားတှကေို အယျစတုံကွီးတှမှေမဟုတျတာ…။ ဘယျလိုလုပျကှငျးရမှာလဲ”တဲ့။ ဟုတျလညျးဟုတျတယျ။ ခြိုက ပိနျပိနျပါးပါးလေး။ အရပျက ငါးပနှေဈလောကျပဲ ရှိတယျ။ ကနြျောနဲ့ယှဉျရငျတော့ ပုမှာပေါ့။ မိနျးကလေးတဈယောကျအနနေဲ့ဆိုရငျတော့အတျောလောကျပါပဲ။ ကနြေျာ့စိတျထဲမှာလညျး ပိနျပွီး အရမျးအရပျရှညျတဲ့မိနျးကလေးတှဆေိုရငျ ကလနျကလားနဲ့ ကွညျ့မရဘူး။ ကြောငျးဖှငျ့ပွီးပွီးခငျြးပဲ ခြို့ကို ကြှနျတျော ဖှငျ့ပွောလိုကျတယျ။ ဘာရယျမဟုတျဘူး။ စာတှကေလညျးမြားတာနဲ့ စိတျညဈပွီး ဖှငျ့ပွောလိုကျတာ…။ အဲလိုနဲ့ ကြောငျးပွနျဖှငျ့ပွီး နှဈလလောကျကွာတော့ ခြို့ဆီက အဖွပွေနျရတယျ။ တိုကျတိုကျဆိုငျဆိုငျပဲ အဖွရေတဲ့နကေ့ သူမမှေးနေ့။ ခြိုက ကနြေျာ့ထကျတော့ နှဈလကြျောကြျောလောကျငယျတယျ။\nလူ့ သဘာဝဆိုတာကလညျး ဆနျးကွယျသားနျော..။ ညတိုငျးဖုနျးပွောရုံနဲ့လညျး မတငျးတိမျဘူးဖွဈလာတယျဗြာ။ အဲဒါနဲ့ သူနဲ့လာတှလေို့ရမလားဆိုတော့.. ခြိုကလညျး ”ကြောငျးဖှငျ့ရကျ တဈရကျလာခငျြတှလေ့ေ” တဲ့…။ တကယျတော့ ခြိုတို့အိမျကအရမျးစညျးကမျးကွီးတယျဗြ…။ ဒီအရှယျကွီးရောကျတဲ့အထိ ခြို ကို သူ့အဖကေ ကားနဲ့ အပို့အကွိုလုပျတုနျးပဲ…။ ကြောငျးဖှငျ့ရကျ လာတှခေို့ငျးတာက သူ့အိမျက လိုကျပို့ပွီးရငျ ကြောငျးတကျခငျြယောငျဆောငျပွီးမှ ကနြျောနဲ့ အပွငျထှကျလညျမလို့လေ..။ အဲဒါနဲ့ ကနြျောလညျး ကမနျးကတနျး ဗိုလျသငျတနျးတကျနတေဲ့ ကနြေျာ့သူငယျခငျြးတဈယောကျကို ကမနျးကတနျးအပူကပျပွီး စုံစမျးရတယျ။\nပွငျဦးလှငျက အတှဲတှထေိုငျလို့ကောငျးတဲ့ဆိုငျတှရေယျ၊ ရုပျရှငျရုံရယျ၊ ပွီးတော့…. ဟီးဟီး…. ပိတျသတျကွီးသိတဲ့အတိုငျးပဲပေါ့။ ပွီးတော့ နလေ့ညျပိုငျး လြောကျလညျဖို့ဆိုငျကယျတဈစီးလညျးငှားရတာပေါ့ဗြာ…။ အဲဒါကတော့ ကနြေျာ့သူငယျခငျြးကြေးဇူးနဲ့ မွို့ခံသူ့သူငယျခငျြးဆီကပဲ ဟှနျဒါဆိုငျကယျအကောငျးစားတဈစီးကို အလကားငှားလို့ရလိုကျတယျ…။ အဲ…. ကိုယျကတော့ ဆီထညျ့ပေးရတာပေါ့နျော..။ ပထမတဈခေါကျသှားတှတေု့နျးကတော့ လကျလေးကိုငျ၊ သူကလညျး ဆိုငျကယျစီးရငျ ကနြေျာ့ခါးလေးဖကျစီးပေါ့။ အအေးဆိုငျထိုငျတော့လညျး လူလဈရငျ ခြို့ပါးလေးကို ခိုးခိုးနမျးပေါ့။ သူမကတော့ ကနြျောနမျးလိုကျတိုငျး ပါးပွငျဖွူဖွူနုနုလေးမှာ ပနျးရောငျလေးတှဖွောနတောပဲ…။ ကနြျော တအားဖိနမျးလို့ ဖွဈတယျလို့မထငျနဲ့နျော ပိတျသတျကွီး…။\nကနြျောနမျးတာဖှဖှလေး၊ သူ့ဘာသာသူ အနမျးမခံဖူးလို့ ရှကျသှေးဖွာတာ..။ ပထမတဈခေါကျတော့ လကျလေးကိုငျလိုကျ၊ ပါးလေးနမျးလိုကျနဲ့ပဲ ပွီးသှားတယျ။ အခြိနျကလညျးသိပျမရဘူးမဟုတျလား။ အပွငျမှာ စတှတှေ့ခေ့ငျြးဆိုတော့ နှဈယောကျလုံးပွောစရာစကားတှမြေားလှနျးတာနဲ့ တဈယောကျနဲ့ တဈယောကျတှတျထိုးနလေိုကျတာ မပွီးနိုငျဘူး….။ ပွနျခါနီးအခြိနျရောကျတော့မှပဲ မခှဲခငျြခှဲခငျြနဲ့ သူတို့ကြောငျးဝငျးထဲကို လိုကျပို့လိုကျရတယျ။ နောကျထပျတှဖွေ့ဈတော့ အေးအေးဆေးဆေးတှခေ့ငျြတယျကှာဆိုပွီး ရုပျရှငျတူတူသှားကွညျ့ဖွဈတယျ။ ရုပျရှငျကွညျ့တယျသာပွောတာပါ.. တကယျတနျးကတြော့ ရုပျရှငျရုံထဲမှာ ဘာကားပွမှနျးတောငျမသိပါဘူး။ ဘာကားမှနျးမပွောနဲ့ မငျးသားမငျးသမီးဘယျသူဆိုတာတောငျ အသံကွားလို့ပဲ သိတာ…။\nပိတျကားကို ကွညျ့လို့သိတာမဟုတျဘူး။ ခြို့ နှုတျခမျးပါးလေးကို အမွဲနမျးနတော။ နမျးလိုကျတိုငျးလညျး နမျးလို့မဝဘူး။ နှေးနှေးလေးနဲ့ ခြိုခြိုအီအီလေး… ၊ တကယျပဲ နာမညျနဲ့လညျးလိုကျပါတယျ။ ရုပျရှငျအလယျလောကျရောကျတော့ ကနြေျာ့လကျက တဖွညျးဖွညျးနယျခြဲ့လာတယျ။ ခြို့ နို့လုံးလုံးလေးတှကေို အကြီပျေါနအေုပျကိုငျပွီးပှတျတာပေါ့။ ခြိုလညျးနမျးရငျးနဲ့ စိတျပါလာလို့ထငျတယျ။ ကနြျော သူ့နို့လေးတှကေို ပှတျပေးတာကိုဘာမှမပွောဘူး။ သူကဘာမှမပွောတာနဲ့ ကနြျောလညျး အကြီအောကျနလေကျကို အသာလေးလြိုပွီး သူ့နို့လေးတှကေို ကိုငျလိုကျတယျ။\nခြိုဝတျထားတဲ့ အကြီက တီရှပျအပြော့သားဆိုတော့ ကောငျးကောငျးလကျလြိုသှငျးလို့ရတယျ။ ဘျောလီကလညျး အပြော့သားခပျသေးသေးလေးဆိုတောဘျောလီကို အသာလေးအောကျကို ဆှဲခပြွီး အဖုံးအကာမရှိတဲ့ နို့အိအိလေးတှကေို စမျးမိတယျ။ နို့လေးတှကေ လိမ်မျောသီးခပျလတျလတျအရှယျလောကျပဲရှိမယျထငျတယျ။ နို့သီးခေါငျးလေးတှကေ သေးသေးလေးတှေ။ ရုပျရှငျရုံအမှောငျထဲမှာဆိုတော့ နို့သီးခေါငျးလေးတှဘောရောငျလဲဆိုတာတော့မမွငျရဘူး။ ဒါပမေဲ့ သခြောပါတယျ။ နို့သီးခေါငျးလေးတှကေ ပနျးရောငျလေးတှပေဲဖွဈမှာပါ။ အပျေါပိုငျးကို နယျခြဲ့လို့ တျောတျောလေးကွာတော့ အောကျပိုငျးကို နယျခြဲ့ဖို့ကွိုးစားဖွဈတယျခငျဗြ။ ခြိုဝတျထားတာက ထမိနျစကတျ ၊ ထမိနျစကတျဝတျဖူးတဲ့သူတှဆေိုရငျတော့သိမှာပါ… (အဲ မှားကုနျပွီ ကနြျောဝတျဖူးတယျလို့ပွောတာမဟုတျဘူးနျော) ထမိနျစကတျဝတျတဲ့ မိနျးကလေးတှနေဲ့ တှဖေူ့းရငျတော့သိကွမှာပါ။\nထမိနျစကတျက တဈကှငျးလုံးခြှတျစရာမလိုဘူးဗြ၊ ခါးမှာခြိတျထားတဲ့ခြိတျကိုလညျး ဖွုတျစရာမလိုဘူး။ ထပျထားတဲ့ထမိနျနှဈလှာကွားကို အသာလေးလကျလြိုသှငျးလိုကျ၊ ခငျဗြားတို့နားလညျအောငျကနြျောလညျး မပွောတတျတော့ဝူးဗြာ..၊ ထမိနျမှာ သုံးလှာ တို့ လေးလှာတို့ ခြုပျဝတျကွတာသိတယျမလား၊ မသိရငျလညျးထားလိုကျတော့၊ ဘာမှမဖွဈပါဘူး။ ဘယျရောကျသှားပွီလဲ…။ အငျး… လကျကို ထမိနျအလှာနှဈခုကွားထဲအသာလေးလြိုသှငျးလိုကျ၊ ဆီးစပျနားလေးမှာ V shape အခှဲလေးရှိတယျဗြ…၊ လကျကအရမျးမကွီးဘူးဆိုရငျ အသာလေးလြိုသှငျးလိုကျရငျ အဖုတျလေးနဲ့ကှကျတိပဲ။ အတှငျးခံဝတျထားရငျတော့ ရှကွေုတျလေးနဲ့ တိုကျရိုကျမတှဘေူ့းပေါ့ဗြာ..၊ ညီမလေးပျေါက ပငျတီလေးကိုပဲစမျးမိမှာပေါ့။ ပွောရငျးနဲ့ ခြျောကုနျပွီ။ အဲလိုနဲ့ ကနြျောလညျး ခြိုရဲ့ ထမိနျစကတျလေးထဲကို အလိုကျသငျ့လေးလကျကိုထိုးသှငျးလိုကျတော့ ခြို့အဖုတျလေးကိုစမျးမိတယျဗြာ၊ ပငျတီပျေါကပေါ့။\nအဖုတျဖောငျးဖောငျးလေးက နုပွီးအိနတောပဲ။ တျောတျောကို ကောငျးတဲ့အထိအတှပေ့ါ။ ခငျဗြားတို့ကို မွငျအောငျပွောပွရမယျဆိုရငျ ပူစီ ဘိတျကရီကထုတျတဲ့ ကွကျဥကိတျမုနျ့လေးကို စမျးမိသလိုပဲ။ နောကျပိုငျး ကနြျော ပူစီ ကွကျဥကိတျမုနျ့စားရငျတောငျ ဒီကိတျမုနျ့ က နာမညျနဲ့လဲလိုကျပါတယျလို့တောငျ တှေးမိသေးတယျ။ ( ပူစီမုနျ့တိုကျပိုငျရှငျသိရငျ ကနြေျာ့ကိုတရားလာစှဲနဦေးမယျ… ခှိ… ) ခြိုရဲ့ ညီမလေးက အရညျတှတေျောတျောထှကျနပွေီဗြ။ ပငျတီလေးမှာဆို ရှဲနဈနတောပဲ။ ကနြျောလညျး လကျလေးနဲ့ အသာဖိဖိပွီးပှတျပေးတာပေါ့။ တဈခကျြတဈခကျြလညျး ညီမလေးအထဲကို လကျတဈဆဈလောကျထညျ့ထညျ့ပွီး မှပေေးတယျ။ အထဲကိုတော့ အမြားကွီးထိုးမထညျ့ပါဘူး။ အမှေးလေးရှိသေးရငျ ညီတျောမောငျအတှကျခနျြထားမလို့လေ။\nခြိုနဲ့ နှုတျခမျးခငျြးတစေု့တျရငျး လကျတဈဘကျက နို့လုံးလုံးလေးတှကေို ခြေ၊ နောကျလကျတဈဖကျက ရှကွေုတျလေးကို မှလေိုကျတာ၊ တအောငျ့လောကျကွာတော့ ခြိုလညျး တရှုးရှုးဖွဈလာပွီး အနမျးတှကွေမျးလာတော့တာပဲ။ သူ့လကျနှဈဖကျက ကနြေျာ့ခေါငျးကိုတငျးတငျးဆုတျရငျး နဲ့ ခပျကွမျးကွမျးနမျးလာတာ။ ကနြျောလညျး ခြိုပွီးတော့မယျဆိုတာ ရိပျမိတာနဲ့ အောကျကိုနယျခြဲ့ထားတဲ့ လကျတဈဖကျကို ခပျသှကျသှကျလေးလှုပျရှားပေးလိုကျတော့ အသာလေးကားပေးထားတဲ့ ပေါငျလေးနှဈခြောငျးက ရုတျတရကျစိသှားပွီး တဈကိုယျလုံးတှနျ့ပွီး တဈခါပွီးသှားတယျဗြာ…။ သူ့ နှုတျခမျးကတော့ ကနြေျာ့ နှုတျခမျးနဲ့ မခှာသေးဘူး၊ တပျရကျပဲ။ တပွှတျပွှတျနဲ့နမျးနတောပေါ့။ တဈခကျြတဈခကျြဆို အသံပါထှကျတယျ။\nတျောသေးတယျ ၊ ရုပျရှငျက အသားကုနျ ရနျဖွဈနတေဲ့ကားမို့လို့သာပဲ။ နို့မို့ဆိုရငျ ကနြျောတို့နမျးတဲ့အသံတှေ ဘေးခုံကကွားသှားလောကျတယျ။ ရုပျရှငျပွီးတော့ ရုံထဲကနေ လူတှအေကုနျကုနျမှ ထှကျဖွဈတယျ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခြို့ထမိနျအောကျမှာ ကှကျနလေို့၊ ကှကျနတောမှ အကွီးကွီးကှကျနတော၊ ဝတျထားတဲ့ထမိနျကလညျး အနကျရောငျမဟုတျတော့ မွငျရတယျလေ၊ ကှကျကှကျကှငျးကှငျးပဲ။ ကနြျောအပျေါက ထပျဝတျထားတဲ့ အပျေါအကြီကိုခြှတျပေးပွီး ခြို့ကို ခါးမှာစညျးခိုငျးထားလိုကျရတယျ။ နို့မို့ရငျမလှယျဘူး။ အရှကျတှကှေဲကုနျမှာ။\nအခု အပျေါကအကြီထပျစညျးထားတာလညျး သိကွမှာပါပဲ။ ကနြျောနဲ့ ခြိုလညျး ခေါငျးလေးအသာငုံ့ပွီးထှကျလာကွတာဆိုတော့ တခွားသူတှဘေယျလိုနမေလဲ မသိလိုကျဘူး။ ခြိုကတော့ အသားဖွူတဲ့သူဆိုတော့ မကျြနှာတဈခုလုံးရဲနတောပဲ။ သူလညျးရှကျမှာပေါ့။ ဒီတဈခေါကျပွငျဦးလှငျသှားတာ ခြိုနဲ့တျောတျောလေးခရီးရောကျခဲ့တယျလို့ပွောရမယျ။ ရုပျရှငျရုံထဲမှာ နို့ကိုငျရုံတငျမဟုတျဘူး၊ ညီမလေးကိုပါ နယျခြဲ့လိုကျတာမဟုတျလား။ အဆုံးစှနျအထိလုပျဖို့တော့ စိတျကူးမရှိပါဘူး။ နှဈယောကျလုံးကလကျထပျဖို့အထိ စိတျကူးထားကွတာဆိုတော့ မင်ျဂလာဦးညမှာရငျခုနျဖို့ ခနျြထားဦးမှ လို့ တှေးမိလို့လေ။\nကနြျောလညျး ခြိုရှိတဲ့ပွငျဦးလှငျကို ခဏခဏသှားဖွဈတယျ။ ဘယျလောကျထိသှားဖွဈလဲဆိုရငျ တဈလထဲကိုခွောကျခေါကျလောကျကမြယျထငျတာပဲ။ ပွငျဦးလှငျကလညျး လညျစရာတှအေပေါသားဆိုတော့ ဘုရားတှလြှေောကျဖူး၊ အတှဲတှအေေးအေးဆေးဆေးထိုငျလို့ရတဲ့ အအေးဆိုငျလေးတှမှောထိုငျ၊ တဈခါတဈခါကတြော့လညျး ရုပျရှငျကွညျ့ဖွဈတာပေါ့။ ရုပျရှငျကတော့အခေါကျတိုငျးမကွညျ့ဖွဈဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အခြိနျကုနျတယျဗြ။ ကနြျောသူနဲ့လညျလို့ရတဲ့အခြိနျက ကြောငျးတကျခြိနျလေးပဲဆိုတော့သိပျမမြားဘူးလေ။ ပွီးတော့ရုပျရှငျရုံကလညျး ခပျသေးသေးဆိုတော့ ရုပျရှငျ တဈကားနဲ့ တဈကားကတျောတျောနဲ့ခြိနျးတာမဟုတျဘူး။ တျောကွာတဈကားထဲကို နှဈခါသုံးခါပွနျကွညျ့ရငျ ရုပျရှငျရုံကလူတှဟေားမှာကွောကျတာလညျးပါတာပေါ့။ အဲလိုနဲ့ ရညျးစားဖွဈပွီးတာ နှဈလလောကျကွာတော့ ရုပျရှငျသှားကွညျ့ဖွဈတယျ။\nရုပျရှငျကွညျ့တာတော့ မဟုတျဘူးပေါ့ဗြာ။ ထုံးစံအတိုငျး သှားသှားနမျးတာပေါ့။ ကနြျော ဒီတဈခေါကျမတိုငျခငျမရောကျဖွဈတာ တဈပတျလောကျကွာသှားတော့ လူကလညျးတျောတျောလေး ကွှနတော။ သူလညျး အဲလိုပဲထငျတာပဲ။ ရုပျရှငျရုံထဲမှာ တဈယောကျနဲ့ တဈယောကျနမျးရငျးပွုရငျးနဲ့ စိတျကမထိနျးနိုငျတော့ဘူး။ ကနြေျာ့ ညီတျောမောငျကို ဘောငျးဘီထဲက အသာထုတျပွီး ခြို့ကို ကိုငျခိုငျးလိုကျတယျ။ပွောသာပွောတာ။ ကနြေျာ့ ညီလေးကို သူတဈခါမှမတှဖေူ့းသေးဘူး။ ကနြျောကသာ လကျသရမျးပွီး သူ့ကို လိုကျကိုငျနတော။ သူလညျး ကနြေျာ့ ညီလေးကိုကိုငျရငျး လူက တဈရှုးရှုးဖွဈလာတယျ။\nကနြေျာ့ မကျြနှာကို လာလာထိတဲ့ သူ့ရဲ့ ဝငျသကျထှကျသကျတှကေ အတျောလေးမွနျလာတယျလေ။ ကနြျော ခြို့ကို တဈခါပွီးသှားအောငျလကျနဲ့ပဲလုပျပေးပွီးတော့ ခြိုက ကနြေျာ့ကိုတိုးတိုးလေးညီးတယျ။ ”လူဆိုးလေး…. အရမျးခဈြတယျကှာ…။ အတူတူနခေငျြပွီတဲ့….။” တကယျတော့သူပွောတဲ့အတူတူနခေငျြပွီဆိုတာက တဈယောကျနဲ့တဈယောကျလကျထပျပွီး အတူတူနခေငျြတာကိုပွောတာနမှောပါ။ ကနြျောလညျး ပထမလကျထပျတဲ့အထိစောငျ့ထိနျးမယျလို့ စိတျကူးထားပမေဲ့ ခြို့ရဲ့ စကားသံလေးကို ကွားလိုကျရတော့ ဘယျလိုမှမနနေိုငျတော့ဘူး။ ”ရုပျရှငျပွီးရငျ တဈနရောရာသှားရအောငျကှာ…။” ကနြေျာ့ပါးစပျက လှတျကနဲထှကျသှားတယျ။ ခြို တဈခကျြငွိမျသှားတယျ။ သူလညျးစဉျးစားနတေယျထငျပါတယျ။\nပွီးတော့ ခပျလေးလေးတဈခကျြပွောတယျ..။ ”အငျး….သှားမယျလေ” တဲ့။ အဲဒါနဲ့ ကနြျောနဲ့ ခြို ရုပျရှငျပွီးတော့ မွို့ပွငျက ဟိုတယျတဈခုကိုရောကျသှားကွတယျ။ ဟိုတယျရှာရတာတော့သိပျမခကျပါဘူး။ ကနြေျာ့သူငယျခငျြးက ကနြျောသှားခငျြသှားရအောငျဆိုပွီးပွောထားလို့ သိပွီးသားဆိုတော့ သိပျမရှာလိုကျရဘူး။ ဟိုတယျရီစကျပျရှငျကို ဖွတျတော့ ခြိုတျောတျောရှကျနတေယျထငျတယျ။ ခေါငျးကိုလုံးဝမဖျောဘူး။ ကနြျောကတော့ ခပျတညျတညျပေါ့ဗြာ..။ ကိုယျ့မွို့မှမဟုတျတာပဲ။ ဘယျသူမှသိတာမှမဟုတျတာ။ အဲလိုနဲ့ အခနျးလေးထဲရောကျတော့ တဈယောကျနဲ့ တဈယောကျထိုငျကွညျ့ပွီး ဘာစကားမှမပွောဖွဈကွဘူး။\nဇာတျလမျးတှထေဲမှာသာ အခနျးထဲရောကျတာနဲ့ နှုတျခမျးခငျြးဖကျနမျးပွီး အဝတျတှကေမနျးကတနျးခြှတျကွတာ။ ကနြျောနဲ့ ခြိုကတော့ တျောတျောကွာအောငျတဈယောကျနဲ့တဈယောကျ ထိုငျကွညျ့နကွေတာ။ ကနြေျာ့စိတျထဲမှာတှေးမိတာတော့ ကနြျောဒီကလေးလေးကိုချေါလာတာမှားမြားမှားသှားပွီလားပေါ့။ ကနြေျာ့သူ့ကို လကျမထပျခငျအထိ လှနျလှနျကြူးကြူးလုပျဖို့ လုံးဝစိတျကူးမရှိဘူးလေ။ တအောငျ့လောကျနတေော့ ခြို့ဆီက သကျပွငျးခပြွီး စကားတဈခှနျးပွောလာတယျ။ ”ကို.. ခြို့ကို တကယျယူမှာလား” တဲ့….။\nကနြျောလညျး ခကျြခငျြးပဲခေါငျးငွိမျ့ပွီးပွနျဖွလေိုကျပါတယျ။ ”ကိုယျ ခြို့ကို တကယျခဈြတာပါ။ အတညျလကျထပျယူမှာပါ” လို့ပေါ့။ ပွီးတော့မှ ကနြေျာ့ ခြို့နားအသာလေးတိုးပွီး ခြို့ပခုံးလေးကို တျောတျောကွာကွာသိုငျးဖကျထားမိတယျ။ ပွီးတော့ ကနြျောလညျး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလသေံလေးနဲ့ပဲ … ” ခြို… လညျးတဈနကေုနျလြောကျသှားထားတာညောငျးနတေော့မယျ…။ လာ… ဒီမှာအိပျ” ဆိုပွီး ကုတငျပျေါမှာ လှဲခလြိုကျပွီး ကနြေျာ့လကျမောငျးတဈဖကျကို ဘေးမှာခထြားလိုကျတယျ။ ကနြေျာ့လကျမောငျးပျေါမှာ ခြို ခေါငျးအုံးပွီးအိပျရအောငျပေါ့။ ခြိုလညျး ကနြေျာ့လကျမောငျးပျေါမှာခေါငျးအုံးပွီး အသာလေးလာအိပျတယျ။ ကနြျော ခြို့နဖူးပျေါမှာ ဝဲကနြတေဲ့ ဆံပငျလေးတှကေို အသာသပျတငျပေးရငျး ခြို့နဖူးလေးကိုနမျးလိုကျတယျ။ ခြိုက ခေါငျးလေးအသာစောငျးရငျးကနြေျာ့ဘကျကို အသာလှညျ့ကွညျ့တော့ မကျြလုံးခငျြးဆုံသှားတဲ့ တဈခကျြမှာ ကနြျောမနနေိုငျတော့ဘူး။\nခေါငျးကို အသာငုံ့ရငျး ခြို့ နှုတျခမျးပါးနီနီလေးကို အသာနမျးစုတျလိုကျမိတယျ။ ခြို နဲ့ နမျးရတာ ဘယျတော့မှ နမျးလို့မဝဘူး။ တျောတျောလေးနမျးလို့ကောငျးတယျ။ ကနြျော ခြို့ နို့သီးလုံးလုံးလေးတှကေို အကြီပျေါကနေ အသာခမြေိတော့ခြိုက … ”လူဆိုးလေး အကြီတှကွေကေုနျတော့မယျ။ ပွနျရဦးမယျလေ” တဲ့…။ ခပျညုညုအသံလေးနဲ့ပွောတော့မှ ကနြျောလညျး သတိဝငျလာတော့တယျ။ ”ဆောရီး… ခြို…။ အကြီတှခြှေတျထားရအောငျနျော” ဆိုပွီး ကနြျောလညျး ခြိုခေါငျးအုံးထားတဲ့ ကနြေျာ့လကျမောငျးကို အသာဆှဲထုတျပွီး ထလိုကျတယျ။ တဈဆကျထဲ ကနြျောဝတျထားတဲ့ စပို့ရှပျကိုလညျး ဆှဲခြှတျလိုကျတယျ။ ခြို အိပျနရေငျးနဲ့ ကနြျောအကြီခြှတျတာကိုကွညျ့နတေယျ။ ”ဘာကွညျ့တာလဲ…။\nခြိုလညျး ခြှတျလကှော” ဆိုတော့မှ.. ခြို အိပျနရောကနအေသာထလာတယျ။ ”ကိုခြှတျပေးလေ ” ဆိုပွီး လကျနှဈဘကျကို ဘေးကိုကားပေးတယျ။ ခြိုဝတျထားတာက ခညျြနဲ့လုပျထားတဲ့ မွနျမာဆနျဆနျရငျဖုံးအကြီလေးပါပဲ။ ကနြျောလညျး ရငျခုနျစှာနဲ့ပဲ ခြို့အကြီလေးဆီကို လကျလှမျးပွီး ခြို့ အကြီကွယျသီးလေးတှကေို တဈလုံခငျြးစီဖွုတျပေးမိတယျ။ အဲဒီအခြိနျမှာ ကနြေျာ့လကျတှတေုနျနမေယျဆိုတော့ ကနြျောသခြောပွောရဲတယျ။ ကွယျသီးလေးတှဖွေုတျပွီးတော့ အကြီကို အသာဆှဲခြှတျလိုကျတော့ ခြိုရဲ့ ရငျသားဖှေးဖှေးလေးနှဈမှာက အပွာနုရောငျဘျောလီလေးနဲ့ အတူပျေါလာတယျ။ ခြို့ နို့လေးတှကေအရမျးမကွီးဘူး။\nအနတေျောပဲ။ ကနြေျာ့လကျနဲ့ တဈအုပျစာပေါ့။ ဥပမာပေးရမယျ ဆိုရငျ လိမ်မျောသီးခပျလတျလတျတဈလုံးစာလောကျရှိမယျ။ ကနြျော ခြို့နို့သီးလေးနှဈလုံးကို ဆုတျခခြေငျြစိတျကို အသာထိနျးရငျး… ”ခြို … ခဏထဦးနျော… ထဘီပါခြှတျရအောငျဆိုတော့…။” ”အဲဒါတော့ ကို မခြှတျပေးနဲ့…။ ခြိုရှကျတယျ…။ ခြို့ဘာသာခြိုခြှတျမယျ…။ ဟိုဘကျလှညျ့”ဆိုတာနဲ့ သူစိတျကနြေပျအောငျ ကနြျော တခွားဘကျလှညျ့ပေးထားလိုကျတယျ။ ”ရပွီ….။ ဒီဘကျလှညျ့တော့” ဆိုမှ လှညျ့ကွညျ့လိုကျတော့….. ဝှား….. ခြိုက ထမိနျတငျမဟုတျဘူး ။ ဘျောလီရော၊ အတှငျးခံပါတဈခါထဲခြှတျထားတာ။ လကျတဈဖကျနဲ့ ရငျဘတျကို အသာယှကျထားရငျး ကနျြတဲ့ လကျတဈဖကျလညျး ပေါငျဂှကွားကိုအုပျထားတယျ။\nကနြျောလညျး ဝတျထားတဲ့ ဂငျြးဘောငျးဘီကို ခပျမွနျမွနျဆှဲခြှတျလိုကျတယျ။ အတှငျးခံပါ တဈခါထဲရောလိပျပွီး ဆှဲခြှတျလိုကျတာလေ။ အောကျက မာနျဖီနတေဲ့ ညီတျောမောငျကတော့ အောကျက တထောငျထောငျနဲ့ပေါ့။ ကနြေျာ့ ကို မကျြလုံးလေးပွူးပွီးကွညျ့နတေဲ့ ခြိုကို ပှခြေီ့ပွီး နှဈယောကျအိပျမှယေ့ာကွီးပျေါကို ပဈခလြိုကျတယျ။ စပရိနျမှယေ့ာဆိုတော့ ခြို့ကိုယျလုံးလေးက အိကနဲ ကသြှားပွီးတော့ ပွနျမွောကျတကျလာတာပေါ့။ ခြိုလညျး ကွောကျအားလနျ့အားနဲ့ မှယေ့ာကို လကျနှဈဘကျနဲ့ထောကျလိုကျတော့ သူအုပျထားတဲ့ ဟာလေးတှေ ပျေါသှားတာပေါ့။ ကနြျောလညျး တဈခါထဲ သူ့ အပျေါဒိုငျပငျထိုးပွီး မှောကျအိပျလိုကျတယျ။ ကနြျော ခြို့ကို အပျေါကနေ မိုးပွီးကွညျ့ရငျး ခြို့နဖူးလေးကို အသာနမျးလိုကျတယျ။\nပွီးတော့ခြို့နှုတျခမျးပါးလေး…။ ခြိုကတော့ ကနြေျာ့ လညျပငျးကို အသာလေးသိုငျးဖကျထားတယျ။ ကနြျော လကျတဈဖကျကို ခြို့ ဘေးမှာထောကျထားရငျး ၊ လကျတဈဖကျနဲ့ ညီတျောမောငျကို အသာထိနျးပွီး ခြို့ ညီမလေးတဈလြှောကျအစုနျအဆနျ ပှတျတိုကျပေးလိုကျတယျ။ တကယျတော့ ခြို ညီမလေးမှာအရညျတှေ ထှကျနပေါပွီ။ ကနြျောကသာ ပထမဆုံးတဈခေါကျဆိုတော့ ကိုယျ့ခဈြသူနာမှာစိုးလို့ လုပျပေးနမေိတာပါ။ ကနြျော အဲလိုပှတျပေးလိုကျတော့ ခြိုလညျး အသကျရှုသံတှမွေနျလာပွီး သူ့တငျပါးလေးကိုကော့ကော့တငျပေးလာတယျ။\nသူလညျး မရိုးမရှဖွဈနပွေီဆိုတော့ ကနြျောညီတျောမောငျကို အသာထိုးထညျ့လိုကျတော့မဝငျဘူးဗြာ…။ အပွငျကိုခြျောပွီးထှကျသှားတယျ။ ကနြျောလညျး နောကျတဈခေါကျသခြောတညျ့ပွီး ထိုးထညျ့တော့မှာ ထိပျဖြားလေးဝငျသှားတယျ။ ခြို ကနြေျာ့ကို သိုငျးဖကျထားတဲ့ လကျနှဈဖကျက ကနြေျာ့ရငျဘတျကို ခပျတငျးတငျးတှနျးပွီး… ”မရဘူး…. နာတယျ… နာတယျ” လို့ပွောတော့ ကနြျောလညျး ဇောခြှေးတှပွေနျလာတယျ။ တကယျတော့ ကနြျော အတှမေ့ကွုံမရှိသေးတာလညျးပါတယျ။ ကနြျော တဖွညျးဖွညျးခငျြးနှဲ့သှငျးရငျး တဈခါဖိသှငျးလိုကျတော့ ဖောကျခနဲမွညျပွီး ကနြေျာ့ညီတျောမောငျက ခြို့ ညီမလေးထဲကို ကြှံဝငျသှားတယျ။ တညျးခိုခနျးကလညျး တိတျနတောဆိုတော့ အဲဒီ အပြိုမှေးပါးလေးပေါကျသှားတဲ့ အသံလေးက ကနြေျာ့နားနဲ့ တကယျကိုကွားလိုကျမိတယျ။ ခြို ပါးစပျလေးဟ ပွီး ”အာ့” လို အျောရငျး ခေါငျးလေးမော့လာတယျ။\nကနြျောကတော့ ခြို့နှုတျခမျးကို ခပျမွနျမွနျလေးဖိဖိနမျးရငျး အောကျက ညီတျောမောငျကို အသာလေးငွိမျနပေလေိုကျတယျ။ ခဏလောကျနမှေ ခြို့ တငျပါးလေးတှေ ကော့ကော့တငျပေးလာတာနဲ့ ညီတျောမောငျကို နညျးနညျးခငျြးပွနျဆှဲထုတျလိုကျ သှငျးလိုကျနဲ့ အသှငျးအထုတျလုပျပေးလိုကျတယျ။ တျောတျောလေးကွာတော့ ခြိုလညျးခံနိုငျလာတယျထငျပါတယျ။ ကနြျော အသှငျးအထုတျလုပျတိုငျး အောကျက ကော့ကော့လာတာနဲ့ ကနြျောလညျး ခြို့ နို့သီးလေးခေါငျးနီနီလေးတှကေိုလညျး အသာငုံ့ပွီးစို့ရငျး ခပျမွနျမွနျလေး လုပျလိုကျတယျ။ ခြို့ညီမလေးက တငျးပွီး ကွပျနတောပဲဗြာ..။\nဒါပမေဲ့ ကနြျော တျောတျောနဲ့ မပွီးဘူး။ ကနြျောလညျး စိတျကကွောကျနတောနဲ့ ပွီးတဲ့ဆီကို မရောကျဘူးဖွဈနတော။ ခြိုနာသှားမှာစိုးတဲ့ စိတျနဲ့ ပဲ အသာလုပျနရေငျးက သူကော့ကော့တငျပေးလာလို့ ကနြျောလညျးခပျမွနျမွနျဆောငျ့ပေးမိတာ။ ခြို အသကျရှုသံတှမွေနျလာပွီး ကနြျောကို တငျးတငျးကွပျကွပျဖကျလာတော့ ကနြျော ခပျသှကျသှကျအသှငျးအထုတျလုပျပေးလိုကျတော့ ခြို လကျသီးကို ကဈြကဈြပါအောငျဆုတျရငျး ငွိမျကသြှားတယျ။ အဲတော့မှ ကနြျောလညျး ခြိုသာပွီးသှားတယျ ကနြျောမပွီးသေးပါလားဆိုပွီး စိတျကို ညီတျောမောငျမှာထားပွီး လုပျလိုကျတယျ။ ခြိုကတော့ မကျြလုံးလေးမှိတျပွီးငွိမျသှားပွီ။\nကနြေျာ့ကို ဖကျထားတဲ့လကျတော့ကိုတော့ မလှတျသေးဘူး။ ကနြျော စိတျကိုသှငျးပွီးဆောငျ့လိုကျတော့ မကွာပါဘူး။ ခြို့ ညီမလေးက အရမျးကွပျတာနဲ့ပဲ ခဏလေးနဲ့ပွီးသှားတယျ။ တဈပတျလောကျအောငျးထားတဲ့ အရညျတှကေ ခြို့ အသဈစကျစကျအဖုတျလေးထဲမှာအပွညျ့ပဲ။ အပွငျကိုတောငျလြှံကလြာတယျ။ ကနြျောလေး ခြို့ဘေးမှာ အသာလှဲခရြငျး ခြို့ကို ကနြေျာ့ဘကျဆှဲလှညျ့ပွီး ရငျခှငျထဲမှာ ခပျတငျးတငျးဖကျထားလိုကျတယျ။ ကနြေျာ့ အသကျနဲ့ တမြှခဈြရတဲ့ ကောငျမလေး…၊ ကနြျောနဲ့ အရငျးနှီးဆုံးအခွအေနထေိရောကျသှားခဲ့လို့လေ။\n”ခဈြတယျ….. ခြိုရယျ…..။” ကနြျော သူ့ကို တိုးတိုးလေးပွောရငျး ခြို့နဖူးမှာကပျနတေဲ့ ခြှေးစလေးတှကေို တယုတယသုတျပေးမိတယျ။ ”ခြို….. နာနလေား…။” ကနြျောမေးတော့… ”ပထမဝငျတုနျးကတော့ တျောတျောနာတယျ….။ နောကျကတြောမနာတော့ဘူး … ”တဲ့။ ဒါဆို ကောငျးရော ကောငျးရဲ့လား ဆိုတော့ ”အငျး…. အရမျးကောငျးတယျ” လို့ပွနျဖွတေယျ။ တကယျတော့ ခြိုရော ကနြျောရော ကံကောငျးတယျလို့ပွောရမယျ။ ကနြျော တျောတျောနဲ့ မပွီးသှားတာက ခြို့ကို ပထမဆုံးဆကျဆံတဲ့အခြိနျမှာ အပြိုမှေးလေးပေါကျလို့ နာယုံမဟုတျပဲ တျောတျောလေးကောငျးအောငျလုပျပေးနိုငျခဲ့လို့လေ။ ကနြျော ခြို့ကို ရငျခှငျထဲမှာ အတျောကွာအောငျဖကျထားပွီး ခြို့မကျြနှာလေးကို ကွညျ့နမေိတယျ။\nခြိုကတော့ မကျြလုံးလေး မှိတျပွီး မှိနျးနတေယျ။ သူလဲ တျောတျောပငျပနျးသှားပုံပါပဲ။ နာရီဝကျလောကျမှိနျးနကွေပွီးတော့မှ နှဈယောကျသား သနျ့ရှငျးရေးလုပျ၊ အဝတျအစားတှပွေနျဝတျပွီး ပွနျထှကျလာခဲ့တယျ။ ဟိုတယျက ပွနျအထှကျ ခြိုလမျးလြောကျတာ ကှတကှတဖွဈနလေို့ ကနြျောတောငျစမိသေးတယျ။ ခြိုကတော့ မကျြစောငျးထိုးပွီးတော့ကနြေျာ့ ကြောပွငျကို မနာအောငျထုတာပေါ့။ အဲလိုနဲ့ ခြို့ကို ပွနျပို့ခါနီး ဆေးဆိုငျဝငျပွီး တားဆေးလိုကျမိသေးတယျ။ တဈလုံးကို ခကျြခငျြးတိုကျပွီး နောကျတဈလုံးကို တော့ အိမျပွနျရောကျမှသောကျဖို့ပေးလိုကျတယျ။ လကျမထပျခငျ မဖွဈသငျ့တာတှမေဖွဈရအောငျ ကွိုတငျကာကှယျရမယျမဟုတျလား။ ကနြျောတို့ နှဈယောကျလုံး ပညာကိုဆုံးခနျးတိုငျအောငျသငျရသေးတာမဟုတျတော့ လှနျလှနျကြူးကြူးမဖွဈသငျ့သေးဘူးလေ။\nဒီတဈခေါကျ ကနြျော အိမျပွနျလာတော့ ခြို့ကို ပိုပွီးလှမျးလာတယျ။ ခြိုနဲ့ ကနြျောလညျး တဈယောကျနဲ့ တဈယောကျပိုပွီး ခဈြလာသလိုပဲ။ အဲလိုနဲ့ အစရှိသှားတော့ ကနြျော ခြို့ဆီရောကျတိုငျး ဟိုတယျခနျးထဲမှာပဲအခြိနျဖွုနျးဖွဈတာမြားတယျ။ ဟိုဟာလုပျတော့လညျး ပထမစလုပျတုနျးကလို ရိုးရိုးမဟုတျဘူး၊ ပုံစံအစုံပဲ၊ ပကျလကျ၊ မှောကျရကျ၊ လေးဘကျ ၊ မတျတပျ …..ပွီး။\nတစ်နေ့ … ကျနော် ပထမနှစ်ကျောင်းပိတ်တုန်းကပေါ့။ ဧပြီလနွေရာသီကျောင်းပိတ်တော့ အိမ်ကအဖေရယ်၊ အမေရယ်၊ ကျနော်ရယ် သုံးယောက်သား ကားလေးနဲ့ ပြင်ဦးလွင်ကိုသွားလည်ဖြစ်တယ်ဗျ။ ကျနော်တို့နေတာက မန္တလေးဆိုတော့ ပြင်ဦးလွင်နဲ့ နေ့ချင်းပြန်သွားလို့ရတယ်။ ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်နေကုန်ဟိုသွားဒီသွားလျောက်သွားကြမယ်ပေါ့။ မရောက်တာကြာတာလဲပါတာပေါ့။ မနက်စောစော မဟာအံ့ထူးကံသာဘုရားကိုဝင်ဖူးတယ်။ အဲဒီမှာစတွေ့တာပဲ။ ဘုရားဖူးနေရင်းနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကိုတွေ့တာ..။ ကျနော်နဲ့ ရွယ်တူလောက်တော့ရှိမယ်။ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ဆံပင်လေးမတိုမရှည်နဲ့ အသားဖွေးဖွေး၊ လူကောင်သေးသေးလေး၊ နှာခေါင်းလေးက ချွန်ချွန်လေးနဲ့ နှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေက နီနီလေး။ အဲဒီတော့ အီဖေကိုယ်လဲ ဘုရားဖူးပြီးတာနဲ့ နှစ်ယောက်ကျော်လောက်က ကောင်မလေးကို ခဏခဏလှမ်းကြည့်ဖြစ်တယ်ပေါ့။\nသူလဲ သူ့အဖေအမေတို့နဲ့လာတယ်ထင်တာပဲ။ သူနဲ့ပါလာတဲ့မိန်းမကြီးက သူနဲ့ရုပ်ချင်းခပ်ဆင်ဆင်တူတယ်။ သူနဲ့ ပါလာတဲ့ ဘိုးတော်ကြီးနဲ့ ဘွားတော်ကြီးက ဘုရားရှစ်ခိုးတာ တော်တော်နဲ့မပြီးဘူး။ သူလေးကတော့ ဘုရားရှိခိုးပြီးတာနဲ့ ဟိုဟိုဒီကြည့်ရင်းကျနော်နဲ့ အကြည့်ချင်းသွားဆုံဖြစ်တယ်။ သူလည်းကျနော့်ကို ခဏလောက်ကြောင်ပြီးကြည့်နေသေးတယ်။ နောက်တော့မှ ချက်ချင်းပဲဟိုဘက်ပြန်လှည့်သွားတယ်။ ကျနော်လည်း အမေတို့မပြန်မချင်းကောင်မလေးကို ခဏခဏကြည့်ကြည့်နေမိတယ်။ ဘာလို့လဲမသိဘူး။ အဲဒီကောင်မလေးကို ကျွန်တော်အရမ်းချစ်မိသွားသလိုပဲ။\nမြင်မြင်ချင်းချစ်မိတယ်ဆိုတာ အဲဒီလိုမျိုးကိုခေါ်တာလားမသိဘူးနော်…။ နောက်တော့ အဖေတို့လည်း ဘုရားဖူးလို့ပြီးတော့ ဘုရားရင်ပြင်တော်ပေါ်မှာတစ်ပတ်ပတ်ဖြစ်တယ်။ အဲဒီမှာ သူလေးကိုနောက်တစ်ခါထပ်တွေ့သေးတယ်။ သူ့မျက်နှာလေးမြင်လိုက်တာနဲ့ ကျနော့်ရင်ဘတ်ထဲက ဒိန်းကနဲ ၊ ဒိန်းကနဲခုန်ခုန်လာတယ်…။ အင်း ခက်တော့ခက်နေပြီကောင်မလေးရယ်…။ နောက်လည်း ဆုံရဖို့မလွယ်ဘူး။ အဲလိုနဲ့ ကျနော်တို့ ဘုရားက ပြန်တော့ ပွဲကောက်ရေတံခွန်ဝင်တယ်။ ပွဲကောက်မှာများတွေ့ဦးမလားဆိုပြီး ကျနော် ဟိုဟိုဒီဒီရှာကြည့်မိသေးတယ်။\nဒါပေမဲ့ ကံတရားက ကျနော့်ဘက်မှာမရှိဘူးဗျာ…။ ဖြူဖြူသေးသေးကောင်မလေးကိုကျွန်တော်မတွေ့ရဘူး။ ပွဲကောက်ရေတံခွန်က ပြန်တော့ ပိတ်ချင်းမြောင်ကိုသွားတယ်…။ ပိတ်ချင်းမြောင်က လှိုင်ဂူကြီးဆိုတော့ နှလုံးရောဂါရှိတဲ့ ကျနော့်အမေထဲ အထဲထိမဝင်ဘူး။ အထဲမှာအသက်ရှုကျပ်တယ်လေ။ အမေမဝင်ဘူးဆိုတော့ ကျနော့်အဖေလည်း အပြင်မှာစောင့်နေခဲ့တယ်ပေါ့… ဟဲဟဲ…. ဒါက သဘာဝပဲလေ…။ သား… အထဲသွားချင်ရင်သွားလေ ဆိုတာနဲ့ ကျနော်လည်း အထဲကို ဝင်ဖြစ်တယ်။ ကျနော် အထဲကိုသာသွားနေတာ။ စိတ်ထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူး..။ အဲ… ဘာမှမရှိဘူးတော့မဟုတ်ဘူး။ မနက်က မင်းသမီးလေးအကြောင်းပဲ ကျွန်တော်တွေးမိနေတာ..။ ကျနော်နဲ့ ဘယ်လိုမှမဆုံနိုင်တဲ့ ဘဝမဟုတ်ပါလား။ သေချာတာတစ်ခုကတော့ သူလေးကို ကျနော် တော်တော်လေးချစ်မိနေပြီပဲဆိုတာပေါ့။ သူ့မျက်နှာလေးမြင်ပြီးကတည်းက ဘာကိုပဲကြည့်ကြည့် သူ့မျက်နှာလေးပဲမြင်မြင်နေတာလေ။\nပိတ်ချင်းမြောင်ဂူအဆုံးထိလျှောက်ပြီးသွားတော့ ဘုရားဖူးမယ်ဆိုပြီး အစွန်နားလေးမှာထိုင်လိုက်တယ်။ ဘုရားရှိခိုးပြီးတော့ ဘုရားမှာဆုတောင်းမိတယ်။ မနက်က ကောင်မလေးနဲ့ ပြန်ပြီးဆုံတွေ့ရပါစေသားပေါ့။ ဆုတောင်းပြီးလို့ မျက်လုံးလဲဖွင့်ကြည့်လိုက်ရော…. ကျနော့်ရင်ဘတ်ကြီးထဲမှာ ဒိန်းကနဲဖြစ်သွားပြန်တယ်…။ ကျနော့်မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှာ ဘုရားရှိခိုးနေတဲ့ သူလေးကို ဖျတ်ခနဲတွေ့လိုက်မိလို့…။ ကောင်မလေးရဲ့ ဘေးနားကို တစ်ချက်ကြည့်တော့ မနက်က ဘိုးတော်ကြီးတို့ပါမလာဘူး။ ကြည့်ရတာ သူလည်း ကျနော့်လိုပဲထင်တယ်။ တစ်ယောက်ထဲအပေါ်တက်လာတာ။\nဆံပင်လေးကို ဖြောင့်စင်းပြီး ရွှေရောင်ဆံပင်လေးဆိုထားနဲ့ ပုံလေးကို ကျနော်နောက်ကနေတစိမ့်စိမ့်ကြည့်နေမိတယ်။ ဒီလိုအချိန်လေးတွေမကုန်ဆုံးပါရစေနဲ့…။ ခဏလောက်ကြာတော့ သူ ကျနော့်ဘက်ကို ဖြတ်ခနဲလှည့်ကြည့်တယ်ဗျ။ ကျနော်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတာနဲ့ သူ့ကို ရယ်ပြလိုက်တယ်။ သူလည်းကျနော့်ကိုပြန်ပြီးရယ်ပြတယ်ထင်တာပဲ။ ရင်တွေခုန်လွန်းလို့ ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်နေမှန်းကိုမသိတော့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျနော့်ရှေ့တည့်တည့်မှာထိုင်နေတဲ့အတွဲက ထထွက်သွားတယ်။ ကံကောင်းတယ်လို့ပြောရမှာပေါ့။ ကျနော်နဲ့ ကောင်မလေးကြားထဲမှာ ဘယ်သူမှမရှိတော့ဘူး။\nကျနော်လည်း ဖင်ကိုတရွတ်တိုက်ဆွဲပြီးသူ့နားကို အသာလေးတိုးသွားလိုက်တယ်။ ”ဘုရားလာဖူးတာလား…။” သူ လှည့်ကြည့်တယ်။ ဘာမှတော့ပြန်မပြောဘူး။ ”မနက်ကလည်းတွေ့တယ်နော်။ ပြင်ဦးလွင်ကိုလာလည်တာလား။” ကျနော် တည်တည်တံ့တံ့ပဲ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းတဲ့ မျက်နှာမျိုးနဲ့ ပြောလိုက်မိတယ်။ သူ့ကို နှောက်ယှက်တဲ့ တေလေဂျပိုးလို့ မထင်စေချင်ဘူးလေ။ ”အကောင်းနဲ့မေးတာပါ။ ခရီးသွားတဲ့လူချင်းအတူတူဆိုတော့လေ…။ ကိုယ်က မန်းလေးကလာတာ။ ဒီကိုမရောက်တာကြာလို့..။” ”ချိုက ပြင်ဦးလွင်မှာပဲနေတာ..။ မြင်းခြံက အဒေါ်လာလို့ လိုက်ပို့တာ…။” သူလေးဆီက ဘယ်လိုမှမထင်မှတ်ထားတဲ့ အသံလေးကိုကြားလိုက်ရတယ်။ ကောင်မလေးရဲ့ နာမည်လေးကိုပါတစ်ခါထဲသိလိုက်ရတယ်…. ချိုတဲ့….။\nသူလေးနဲ့ တွေ့ရတာ ကိုယ့်ရင်ထဲမှာလည်း ချိုမြသွားတာပါပဲ ကောင်မလေးရယ်…။ ”မပြန်သေးဘူးလား။ အောက်မှာ အဒေါ်တွေစောင့်နေတယ်မဟုတ်လား။ ”ကျနော် စကားမရှိစကားရှာပြီးလျှောက်ပြောဖြစ်တယ်။ ”အင်း….။ ပြန်တော့မှာ…။ချို ဒီသရက်ပင်ကြီးကိုတွေ့တိုင်း သရက်သီးတွေခူးခူးစားချင်လို့ ကြည့်နေတာ…။” ”အာ…. ချိုကလည်း ဒါက သရက်ပင်အတုကြီးဟာကို ဘယ်လိုလုပ်သရက်သီးခူးစားလို့ရမှာလဲ…။” သူကလည်း ချိုဆိုတာနဲ့ ကျနော်လည်း ကောက်ပြီးချိုပလိုက်တယ်…. မှတ်ကရော…။ ”ဟီး… ဟုတ်တယ်နော်…. သရက်ပင်အတုကြီးပဲဥစ္စာ။” ကျနော့်ကို ခပ်ပြုံးပြုံးလေးကြည့်ရင်း ရယ်ပြီးပြောတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ချို့ကို ပြန်ပြီးရယ်ပြဖြစ်တယ်ထင်တာပဲ။ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာသိလိုက်တာတော့ ကျနော်နဲ့ ချို ခင်သွားပြီဆိုတာပဲ။\n”တူတူပြန်ဆင်းရအောင်လေ…။” ကျနော့်သူ့ကို ပြန်ဖို့ပြောတော့ သူလဲ အင်း ဆိုပြီး ထလာတယ်။ ပိတ်ချင်းမြောင်ဂူထဲက ပြန်အထွက်မှာ ကျောက်နံရံကြားကထွက်လာတဲ့ရေတွေကို လက်နဲ့လိုက်လိုက်ဆော့နေလို့ ကျနော့် မှာ ချို ဓာတ်လိုက်မှာစိုးလို့ မနည်းလိုက်ဆွဲရတယ်။ သူကတော့ စပ်ဖြဲဖြဲနဲ့ တကယ့်ကလေးလေးတစ်ယောက်လိုပဲ…။ ဂူအပြင်နားရောက်ခါနီးမှာ နှစ်ယောက်လုံး မတိုင်ပင်ပဲနဲ့ အလိုက်တသိလမ်းခွဲပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။ ပြင်ဦးလွင်က အပြန်လမ်းမှာတော့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ချိုဆိုတဲ့ ကောင်မလေးက ကပ်ပြီးတော့ပါလာပြီ။ ကျနော် အိမ်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ သူ့ကို သတိရလွန်းလို့ ဖုန်းဆက်မလို့ စဉ်းစားသေးတယ်။\nဒါပေမဲ့ သူ့ နဲ့မတွေ့မှာစိုးလို့ သူပေးတဲ့ဖုန်းနံပါတ်ကို မဆက်ဖြစ်ဘူး။ တကယ်တော့ ကျနော်ကသာကြောက်နေတာပါ။ သူပေးထားတာ သူကိုင်တဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းနံပါတ်ဆိုတော့ ဘယ်သူနဲ့မှတွေ့စရာမရှိပါဘူး။ ညရောက်မှ ဆက်တော့မယ်ဆိုပြီး ကျွန်တော် အောင့်ထားလိုက်တယ်။ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ညရောက်ဖို့ တော်တော်လေးကြာတယ်လို့ ခံစားမိတယ်။ အဲလိုနဲ့ ညရောက်တော့ ကျွန်တော် ချို့ဆီကို ဖုန်းဆက်ဖြစ်တယ်။ ”ဟိတ်…. ဘယ်သူလဲ သိလား…။” ” သိတယ်….။ နေ့လည်က ပိတ်ချင်းမြောင်မှာတွေ့တဲ့ တစ်ယောက်မဟုတ်လား။” ”အင်း.. ဟုတ်တယ် ။ ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ။” ”ဒီလိုပဲပေါ့…။” စကားဆုံးတော့ သူမ ဆီက ရယ်သံလွင်လွင်လေးကိုကြားရတယ်။ ”ကိုယ် ဖုန်းဆက်မှာကို မျှော်နေတာမဟုတ်လား…” လို့ ကျနော်စတော့.. ”မမျှော်ပါဘူး။\nဘာလို့ မျှော်ရမှာလဲ…။ နေ့လည်က လူကို ခဏခဏငမ်းကြောထနေတဲ့ တစ်ယောက်က ဖုန်းနံပါတ်တောင်းသွားတော့ သူပဲဖြစ်မယ်ဆိုပြီးသိတာပေါ့။ ပြီးတော့ ချို့ဆီကို လာတဲ့ဖုန်းမှများများစားစားမရှိတာ။” ”ဟုတ်လား….။ ချို့ဆီကို ကောင်လေးတွေဖုန်းမဆက်ဘူးလား။” ”မဆက်ပါဘူး။ ချိုကမှပြန်မပြောတာ။ မသိရင်လုံးဝမကိုင်ဘူး။” ”အခု ကိုယ့်ဖုန်းကျတော့ရော….။” ”အဲဒါက သူ ဆက်တဲ့ဖုန်းမှန်း ချို့ စိတ်ထဲမှာသိနေလို့ကိုင်လိုက်တာ…။” ”ဒါဆို ချိုက ကိုယ့်ကို ခင်တယ်ပေါ့။” ”အင်း…. ။ ဘယ်လိုမှန်းမသိဘူး။ သူ့ကိုလေ… ချို မြင်မြင်ချင်း ခင်မိသလိုခံစားရလို့…။” ”ဘယ်က ‘သူ’ လဲ…။” ”အခု ဟိုဘက်က ဖုန်းနေတဲ့သူ ပေါ့။” ”အော်…..။\nဟုတ်သားပဲ။ ချိုက ကိုယ့်နာမည်မှမသိသေးတာ…။ ကိုယ့်နာမည်က ကျော်သူစိုးတဲ့…။” ”ဟုတ်လား…။ ငယ်ငယ်ကတော်တော်ဆိုးတယ်ထင်တယ်…။ နာမည်က ကျော်သူဆိုး ဆိုတော့…။” ”အာ… ကွာာာ…. မဟုတ်ပါဝူး…။ ကျော်သူဆိုးမဟုတ်ဘူး….။ ကျော်သူစိုး…။” ”ဟုတ်ပါပြီ… ကျော်သူစိုးဆိုတော့လည်း ကျော်သူစိုးပေါ့။ ခစ်ခစ် ” အဲလိုနဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာပဲ သူမနဲ့ ကျနော် စပြီး ခင်မင်မှုရခဲ့တယ်။ ဧပြီလကျောင်းပိတ်ရက် တစ်လလုံး သူမနဲ့ညတိုင်းဖုန်းပြောဖြစ်တယ်။\nကျွန်တော့်မိသားစုအကြောင်း ၊ သူမရဲ့ မိသားစုအကြောင်းပေါ့။ ချိုနဲ့ မနက်ပိုင်းတော့ ဖုန်းမပြောဖြစ်ဘူး။ သူ့ အိမ်က ဆွယ်တာဆိုင်ဆိုတော့ တစ်နေကုန် ဆိုင်မှာကူထိုင်ပေးရတယ်။ တစ်ခါတလေ ဆိုင်မှာလူရှင်းရင်တော့ လူဆိုးလေး… ဘာလုပ်နေလဲ ဘာညာနဲ့ message တွေပို့တယ်။ ကျနော်က သူ့ကို ချိုလို့ပဲခေါ်ပေမဲ့ သူကတော့ ကျွန်တော့် နာမည်မှာ စိုး ပါတာနဲ့ လူဆိုးလေးဆိုပြီး ခေါ်တယ်။ တကယ်တော့ ဘာမှလဲ မဆိုင်ပါဘူးနော့်…။ အဲလိုနဲ့ ဧပြီလကုန်လို့ ကျောင်းတွေပြန်ဖွင့်တော့ ကျောင်းပြန်တက်ရတယ်။ ကျနော်က မန်းလေးမှာပဲ ကျောင်းတက်တယ်လေ။ သူကတော့ ပြင်ဦးလွင်တက္ကသိုလ်မှာပဲ BC Major တက်တယ်။ ကျနော် ချို့ကို မေးကြည့်ဖူးတယ်။ ”ချိုကဒီလောက်ချောတာ မေဂျာကွင်းမရဘူးလား”လို့ပေါ့။\nသူမ ရီပြီးတော့ပြန်ပြောတယ်။ ”ချိုက သူများတွေကို အယ်စတုံကြီးတွေမှမဟုတ်တာ…။ ဘယ်လိုလုပ်ကွင်းရမှာလဲ”တဲ့။ ဟုတ်လည်းဟုတ်တယ်။ ချိုက ပိန်ပိန်ပါးပါးလေး။ အရပ်က ငါးပေနှစ်လောက်ပဲ ရှိတယ်။ ကျနော်နဲ့ယှဉ်ရင်တော့ ပုမှာပေါ့။ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ဆိုရင်တော့အတော်လောက်ပါပဲ။ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာလည်း ပိန်ပြီး အရမ်းအရပ်ရှည်တဲ့မိန်းကလေးတွေဆိုရင် ကလန်ကလားနဲ့ ကြည့်မရဘူး။ ကျောင်းဖွင့်ပြီးပြီးချင်းပဲ ချို့ကို ကျွန်တော် ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်။ ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး။ စာတွေကလည်းများတာနဲ့ စိတ်ညစ်ပြီး ဖွင့်ပြောလိုက်တာ…။ အဲလိုနဲ့ ကျောင်းပြန်ဖွင့်ပြီး နှစ်လလောက်ကြာတော့ ချို့ဆီက အဖြေပြန်ရတယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အဖြေရတဲ့နေ့က သူမမွေးနေ့။ ချိုက ကျနော့်ထက်တော့ နှစ်လကျော်ကျော်လောက်ငယ်တယ်။\nလူ့ သဘာဝဆိုတာကလည်း ဆန်းကြယ်သားနော်..။ ညတိုင်းဖုန်းပြောရုံနဲ့လည်း မတင်းတိမ်ဘူးဖြစ်လာတယ်ဗျာ။ အဲဒါနဲ့ သူနဲ့လာတွေ့လို့ရမလားဆိုတော့.. ချိုကလည်း ”ကျောင်းဖွင့်ရက် တစ်ရက်လာချင်တွေ့လေ” တဲ့…။ တကယ်တော့ ချိုတို့အိမ်ကအရမ်းစည်းကမ်းကြီးတယ်ဗျ…။ ဒီအရွယ်ကြီးရောက်တဲ့အထိ ချို ကို သူ့အဖေက ကားနဲ့ အပို့အကြိုလုပ်တုန်းပဲ…။ ကျောင်းဖွင့်ရက် လာတွေ့ခိုင်းတာက သူ့အိမ်က လိုက်ပို့ပြီးရင် ကျောင်းတက်ချင်ယောင်ဆောင်ပြီးမှ ကျနော်နဲ့ အပြင်ထွက်လည်မလို့လေ..။ အဲဒါနဲ့ ကျနော်လည်း ကမန်းကတန်း ဗိုလ်သင်တန်းတက်နေတဲ့ ကျနော့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ကမန်းကတန်းအပူကပ်ပြီး စုံစမ်းရတယ်။\nပြင်ဦးလွင်က အတွဲတွေထိုင်လို့ကောင်းတဲ့ဆိုင်တွေရယ်၊ ရုပ်ရှင်ရုံရယ်၊ ပြီးတော့…. ဟီးဟီး…. ပိတ်သတ်ကြီးသိတဲ့အတိုင်းပဲပေါ့။ ပြီးတော့ နေ့လည်ပိုင်း လျောက်လည်ဖို့ဆိုင်ကယ်တစ်စီးလည်းငှားရတာပေါ့ဗျာ…။ အဲဒါကတော့ ကျနော့်သူငယ်ချင်းကျေးဇူးနဲ့ မြို့ခံသူ့သူငယ်ချင်းဆီကပဲ ဟွန်ဒါဆိုင်ကယ်အကောင်းစားတစ်စီးကို အလကားငှားလို့ရလိုက်တယ်…။ အဲ…. ကိုယ်ကတော့ ဆီထည့်ပေးရတာပေါ့နော်..။ ပထမတစ်ခေါက်သွားတွေ့တုန်းကတော့ လက်လေးကိုင်၊ သူကလည်း ဆိုင်ကယ်စီးရင် ကျနော့်ခါးလေးဖက်စီးပေါ့။ အအေးဆိုင်ထိုင်တော့လည်း လူလစ်ရင် ချို့ပါးလေးကို ခိုးခိုးနမ်းပေါ့။ သူမကတော့ ကျနော်နမ်းလိုက်တိုင်း ပါးပြင်ဖြူဖြူနုနုလေးမှာ ပန်းရောင်လေးတွေဖြာနေတာပဲ…။ ကျနော် တအားဖိနမ်းလို့ ဖြစ်တယ်လို့မထင်နဲ့နော် ပိတ်သတ်ကြီး…။\nကျနော်နမ်းတာဖွဖွလေး၊ သူ့ဘာသာသူ အနမ်းမခံဖူးလို့ ရှက်သွေးဖြာတာ..။ ပထမတစ်ခေါက်တော့ လက်လေးကိုင်လိုက်၊ ပါးလေးနမ်းလိုက်နဲ့ပဲ ပြီးသွားတယ်။ အချိန်ကလည်းသိပ်မရဘူးမဟုတ်လား။ အပြင်မှာ စတွေ့တွေ့ချင်းဆိုတော့ နှစ်ယောက်လုံးပြောစရာစကားတွေများလွန်းတာနဲ့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်တွတ်ထိုးနေလိုက်တာ မပြီးနိုင်ဘူး….။ ပြန်ခါနီးအချိန်ရောက်တော့မှပဲ မခွဲချင်ခွဲချင်နဲ့ သူတို့ကျောင်းဝင်းထဲကို လိုက်ပို့လိုက်ရတယ်။ နောက်ထပ်တွေ့ဖြစ်တော့ အေးအေးဆေးဆေးတွေ့ချင်တယ်ကွာဆိုပြီး ရုပ်ရှင်တူတူသွားကြည့်ဖြစ်တယ်။ ရုပ်ရှင်ကြည့်တယ်သာပြောတာပါ.. တကယ်တန်းကျတော့ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ ဘာကားပြမှန်းတောင်မသိပါဘူး။ ဘာကားမှန်းမပြောနဲ့ မင်းသားမင်းသမီးဘယ်သူဆိုတာတောင် အသံကြားလို့ပဲ သိတာ…။\nပိတ်ကားကို ကြည့်လို့သိတာမဟုတ်ဘူး။ ချို့ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို အမြဲနမ်းနေတာ။ နမ်းလိုက်တိုင်းလည်း နမ်းလို့မဝဘူး။ နွေးနွေးလေးနဲ့ ချိုချိုအီအီလေး… ၊ တကယ်ပဲ နာမည်နဲ့လည်းလိုက်ပါတယ်။ ရုပ်ရှင်အလယ်လောက်ရောက်တော့ ကျနော့်လက်က တဖြည်းဖြည်းနယ်ချဲ့လာတယ်။ ချို့ နို့လုံးလုံးလေးတွေကို အကျီပေါ်နေအုပ်ကိုင်ပြီးပွတ်တာပေါ့။ ချိုလည်းနမ်းရင်းနဲ့ စိတ်ပါလာလို့ထင်တယ်။ ကျနော် သူ့နို့လေးတွေကို ပွတ်ပေးတာကိုဘာမှမပြောဘူး။ သူကဘာမှမပြောတာနဲ့ ကျနော်လည်း အကျီအောက်နေလက်ကို အသာလေးလျိုပြီး သူ့နို့လေးတွေကို ကိုင်လိုက်တယ်။\nချိုဝတ်ထားတဲ့ အကျီက တီရှပ်အပျော့သားဆိုတော့ ကောင်းကောင်းလက်လျိုသွင်းလို့ရတယ်။ ဘော်လီကလည်း အပျော့သားခပ်သေးသေးလေးဆိုတောဘော်လီကို အသာလေးအောက်ကို ဆွဲချပြီး အဖုံးအကာမရှိတဲ့ နို့အိအိလေးတွေကို စမ်းမိတယ်။ နို့လေးတွေက လိမ္မော်သီးခပ်လတ်လတ်အရွယ်လောက်ပဲရှိမယ်ထင်တယ်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေက သေးသေးလေးတွေ။ ရုပ်ရှင်ရုံအမှောင်ထဲမှာဆိုတော့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေဘာရောင်လဲဆိုတာတော့မမြင်ရဘူး။ ဒါပေမဲ့ သေချာပါတယ်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေက ပန်းရောင်လေးတွေပဲဖြစ်မှာပါ။ အပေါ်ပိုင်းကို နယ်ချဲ့လို့ တော်တော်လေးကြာတော့ အောက်ပိုင်းကို နယ်ချဲ့ဖို့ကြိုးစားဖြစ်တယ်ခင်ဗျ။ ချိုဝတ်ထားတာက ထမိန်စကတ် ၊ ထမိန်စကတ်ဝတ်ဖူးတဲ့သူတွေဆိုရင်တော့သိမှာပါ… (အဲ မှားကုန်ပြီ ကျနော်ဝတ်ဖူးတယ်လို့ပြောတာမဟုတ်ဘူးနော်) ထမိန်စကတ်ဝတ်တဲ့ မိန်းကလေးတွေနဲ့ တွေ့ဖူးရင်တော့သိကြမှာပါ။\nထမိန်စကတ်က တစ်ကွင်းလုံးချွတ်စရာမလိုဘူးဗျ၊ ခါးမှာချိတ်ထားတဲ့ချိတ်ကိုလည်း ဖြုတ်စရာမလိုဘူး။ ထပ်ထားတဲ့ထမိန်နှစ်လွှာကြားကို အသာလေးလက်လျိုသွင်းလိုက်၊ ခင်ဗျားတို့နားလည်အောင်ကျနော်လည်း မပြောတတ်တော့ဝူးဗျာ..၊ ထမိန်မှာ သုံးလွှာ တို့ လေးလွှာတို့ ချုပ်ဝတ်ကြတာသိတယ်မလား၊ မသိရင်လည်းထားလိုက်တော့၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ…။ အင်း… လက်ကို ထမိန်အလွှာနှစ်ခုကြားထဲအသာလေးလျိုသွင်းလိုက်၊ ဆီးစပ်နားလေးမှာ V shape အခွဲလေးရှိတယ်ဗျ…၊ လက်ကအရမ်းမကြီးဘူးဆိုရင် အသာလေးလျိုသွင်းလိုက်ရင် အဖုတ်လေးနဲ့ကွက်တိပဲ။ အတွင်းခံဝတ်ထားရင်တော့ ရွှေကြုတ်လေးနဲ့ တိုက်ရိုက်မတွေ့ဘူးပေါ့ဗျာ..၊ ညီမလေးပေါ်က ပင်တီလေးကိုပဲစမ်းမိမှာပေါ့။ ပြောရင်းနဲ့ ချော်ကုန်ပြီ။ အဲလိုနဲ့ ကျနော်လည်း ချိုရဲ့ ထမိန်စကတ်လေးထဲကို အလိုက်သင့်လေးလက်ကိုထိုးသွင်းလိုက်တော့ ချို့အဖုတ်လေးကိုစမ်းမိတယ်ဗျာ၊ ပင်တီပေါ်ကပေါ့။\nအဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးက နုပြီးအိနေတာပဲ။ တော်တော်ကို ကောင်းတဲ့အထိအတွေ့ပါ။ ခင်ဗျားတို့ကို မြင်အောင်ပြောပြရမယ်ဆိုရင် ပူစီ ဘိတ်ကရီကထုတ်တဲ့ ကြက်ဥကိတ်မုန့်လေးကို စမ်းမိသလိုပဲ။ နောက်ပိုင်း ကျနော် ပူစီ ကြက်ဥကိတ်မုန့်စားရင်တောင် ဒီကိတ်မုန့် က နာမည်နဲ့လဲလိုက်ပါတယ်လို့တောင် တွေးမိသေးတယ်။ ( ပူစီမုန့်တိုက်ပိုင်ရှင်သိရင် ကျနော့်ကိုတရားလာစွဲနေဦးမယ်… ခွိ… ) ချိုရဲ့ ညီမလေးက အရည်တွေတော်တော်ထွက်နေပြီဗျ။ ပင်တီလေးမှာဆို ရွှဲနစ်နေတာပဲ။ ကျနော်လည်း လက်လေးနဲ့ အသာဖိဖိပြီးပွတ်ပေးတာပေါ့။ တစ်ချက်တစ်ချက်လည်း ညီမလေးအထဲကို လက်တစ်ဆစ်လောက်ထည့်ထည့်ပြီး မွှေပေးတယ်။ အထဲကိုတော့ အများကြီးထိုးမထည့်ပါဘူး။ အမှေးလေးရှိသေးရင် ညီတော်မောင်အတွက်ချန်ထားမလို့လေ။\nချိုနဲ့ နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့စုတ်ရင်း လက်တစ်ဘက်က နို့လုံးလုံးလေးတွေကို ချေ၊ နောက်လက်တစ်ဖက်က ရွှေကြုတ်လေးကို မွှေလိုက်တာ၊ တအောင့်လောက်ကြာတော့ ချိုလည်း တရှုးရှုးဖြစ်လာပြီး အနမ်းတွေကြမ်းလာတော့တာပဲ။ သူ့လက်နှစ်ဖက်က ကျနော့်ခေါင်းကိုတင်းတင်းဆုတ်ရင်း နဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းနမ်းလာတာ။ ကျနော်လည်း ချိုပြီးတော့မယ်ဆိုတာ ရိပ်မိတာနဲ့ အောက်ကိုနယ်ချဲ့ထားတဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ခပ်သွက်သွက်လေးလှုပ်ရှားပေးလိုက်တော့ အသာလေးကားပေးထားတဲ့ ပေါင်လေးနှစ်ချောင်းက ရုတ်တရက်စိသွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွန့်ပြီး တစ်ခါပြီးသွားတယ်ဗျာ…။ သူ့ နှုတ်ခမ်းကတော့ ကျနော့် နှုတ်ခမ်းနဲ့ မခွာသေးဘူး၊ တပ်ရက်ပဲ။ တပြွတ်ပြွတ်နဲ့နမ်းနေတာပေါ့။ တစ်ချက်တစ်ချက်ဆို အသံပါထွက်တယ်။\nတော်သေးတယ် ၊ ရုပ်ရှင်က အသားကုန် ရန်ဖြစ်နေတဲ့ကားမို့လို့သာပဲ။ နို့မို့ဆိုရင် ကျနော်တို့နမ်းတဲ့အသံတွေ ဘေးခုံကကြားသွားလောက်တယ်။ ရုပ်ရှင်ပြီးတော့ ရုံထဲကနေ လူတွေအကုန်ကုန်မှ ထွက်ဖြစ်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချို့ထမိန်အောက်မှာ ကွက်နေလို့၊ ကွက်နေတာမှ အကြီးကြီးကွက်နေတာ၊ ဝတ်ထားတဲ့ထမိန်ကလည်း အနက်ရောင်မဟုတ်တော့ မြင်ရတယ်လေ၊ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်းပဲ။ ကျနော်အပေါ်က ထပ်ဝတ်ထားတဲ့ အပေါ်အကျီကိုချွတ်ပေးပြီး ချို့ကို ခါးမှာစည်းခိုင်းထားလိုက်ရတယ်။ နို့မို့ရင်မလွယ်ဘူး။ အရှက်တွေကွဲကုန်မှာ။\nအခု အပေါ်ကအကျီထပ်စည်းထားတာလည်း သိကြမှာပါပဲ။ ကျနော်နဲ့ ချိုလည်း ခေါင်းလေးအသာငုံ့ပြီးထွက်လာကြတာဆိုတော့ တခြားသူတွေဘယ်လိုနေမလဲ မသိလိုက်ဘူး။ ချိုကတော့ အသားဖြူတဲ့သူဆိုတော့ မျက်နှာတစ်ခုလုံးရဲနေတာပဲ။ သူလည်းရှက်မှာပေါ့။ ဒီတစ်ခေါက်ပြင်ဦးလွင်သွားတာ ချိုနဲ့တော်တော်လေးခရီးရောက်ခဲ့တယ်လို့ပြောရမယ်။ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ နို့ကိုင်ရုံတင်မဟုတ်ဘူး၊ ညီမလေးကိုပါ နယ်ချဲ့လိုက်တာမဟုတ်လား။ အဆုံးစွန်အထိလုပ်ဖို့တော့ စိတ်ကူးမရှိပါဘူး။ နှစ်ယောက်လုံးကလက်ထပ်ဖို့အထိ စိတ်ကူးထားကြတာဆိုတော့ မင်္ဂလာဦးညမှာရင်ခုန်ဖို့ ချန်ထားဦးမှ လို့ တွေးမိလို့လေ။\nကျနော်လည်း ချိုရှိတဲ့ပြင်ဦးလွင်ကို ခဏခဏသွားဖြစ်တယ်။ ဘယ်လောက်ထိသွားဖြစ်လဲဆိုရင် တစ်လထဲကိုခြောက်ခေါက်လောက်ကျမယ်ထင်တာပဲ။ ပြင်ဦးလွင်ကလည်း လည်စရာတွေအပေါသားဆိုတော့ ဘုရားတွေလျှောက်ဖူး၊ အတွဲတွေအေးအေးဆေးဆေးထိုင်လို့ရတဲ့ အအေးဆိုင်လေးတွေမှာထိုင်၊ တစ်ခါတစ်ခါကျတော့လည်း ရုပ်ရှင်ကြည့်ဖြစ်တာပေါ့။ ရုပ်ရှင်ကတော့အခေါက်တိုင်းမကြည့်ဖြစ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက အချိန်ကုန်တယ်ဗျ။ ကျနော်သူနဲ့လည်လို့ရတဲ့အချိန်က ကျောင်းတက်ချိန်လေးပဲဆိုတော့သိပ်မများဘူးလေ။ ပြီးတော့ရုပ်ရှင်ရုံကလည်း ခပ်သေးသေးဆိုတော့ ရုပ်ရှင် တစ်ကားနဲ့ တစ်ကားကတော်တော်နဲ့ချိန်းတာမဟုတ်ဘူး။ တော်ကြာတစ်ကားထဲကို နှစ်ခါသုံးခါပြန်ကြည့်ရင် ရုပ်ရှင်ရုံကလူတွေဟားမှာကြောက်တာလည်းပါတာပေါ့။ အဲလိုနဲ့ ရည်းစားဖြစ်ပြီးတာ နှစ်လလောက်ကြာတော့ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ဖြစ်တယ်။\nရုပ်ရှင်ကြည့်တာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့ဗျာ။ ထုံးစံအတိုင်း သွားသွားနမ်းတာပေါ့။ ကျနော် ဒီတစ်ခေါက်မတိုင်ခင်မရောက်ဖြစ်တာ တစ်ပတ်လောက်ကြာသွားတော့ လူကလည်းတော်တော်လေး ကြွနေတာ။ သူလည်း အဲလိုပဲထင်တာပဲ။ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်နမ်းရင်းပြုရင်းနဲ့ စိတ်ကမထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ ကျနော့် ညီတော်မောင်ကို ဘောင်းဘီထဲက အသာထုတ်ပြီး ချို့ကို ကိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။ပြောသာပြောတာ။ ကျနော့် ညီလေးကို သူတစ်ခါမှမတွေ့ဖူးသေးဘူး။ ကျနော်ကသာ လက်သရမ်းပြီး သူ့ကို လိုက်ကိုင်နေတာ။ သူလည်း ကျနော့် ညီလေးကိုကိုင်ရင်း လူက တစ်ရှုးရှုးဖြစ်လာတယ်။\nကျနော့် မျက်နှာကို လာလာထိတဲ့ သူ့ရဲ့ ဝင်သက်ထွက်သက်တွေက အတော်လေးမြန်လာတယ်လေ။ ကျနော် ချို့ကို တစ်ခါပြီးသွားအောင်လက်နဲ့ပဲလုပ်ပေးပြီးတော့ ချိုက ကျနော့်ကိုတိုးတိုးလေးညီးတယ်။ ”လူဆိုးလေး…. အရမ်းချစ်တယ်ကွာ…။ အတူတူနေချင်ပြီတဲ့….။” တကယ်တော့သူပြောတဲ့အတူတူနေချင်ပြီဆိုတာက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်လက်ထပ်ပြီး အတူတူနေချင်တာကိုပြောတာနေမှာပါ။ ကျနော်လည်း ပထမလက်ထပ်တဲ့အထိစောင့်ထိန်းမယ်လို့ စိတ်ကူးထားပေမဲ့ ချို့ရဲ့ စကားသံလေးကို ကြားလိုက်ရတော့ ဘယ်လိုမှမနေနိုင်တော့ဘူး။ ”ရုပ်ရှင်ပြီးရင် တစ်နေရာရာသွားရအောင်ကွာ…။” ကျနော့်ပါးစပ်က လွှတ်ကနဲထွက်သွားတယ်။ ချို တစ်ချက်ငြိမ်သွားတယ်။ သူလည်းစဉ်းစားနေတယ်ထင်ပါတယ်။\nပြီးတော့ ခပ်လေးလေးတစ်ချက်ပြောတယ်..။ ”အင်း….သွားမယ်လေ” တဲ့။ အဲဒါနဲ့ ကျနော်နဲ့ ချို ရုပ်ရှင်ပြီးတော့ မြို့ပြင်က ဟိုတယ်တစ်ခုကိုရောက်သွားကြတယ်။ ဟိုတယ်ရှာရတာတော့သိပ်မခက်ပါဘူး။ ကျနော့်သူငယ်ချင်းက ကျနော်သွားချင်သွားရအောင်ဆိုပြီးပြောထားလို့ သိပြီးသားဆိုတော့ သိပ်မရှာလိုက်ရဘူး။ ဟိုတယ်ရီစက်ပ်ရှင်ကို ဖြတ်တော့ ချိုတော်တော်ရှက်နေတယ်ထင်တယ်။ ခေါင်းကိုလုံးဝမဖော်ဘူး။ ကျနော်ကတော့ ခပ်တည်တည်ပေါ့ဗျာ..။ ကိုယ့်မြို့မှမဟုတ်တာပဲ။ ဘယ်သူမှသိတာမှမဟုတ်တာ။ အဲလိုနဲ့ အခန်းလေးထဲရောက်တော့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်ထိုင်ကြည့်ပြီး ဘာစကားမှမပြောဖြစ်ကြဘူး။\nဇာတ်လမ်းတွေထဲမှာသာ အခန်းထဲရောက်တာနဲ့ နှုတ်ခမ်းချင်းဖက်နမ်းပြီး အဝတ်တွေကမန်းကတန်းချွတ်ကြတာ။ ကျနော်နဲ့ ချိုကတော့ တော်တော်ကြာအောင်တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ထိုင်ကြည့်နေကြတာ။ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာတွေးမိတာတော့ ကျနော်ဒီကလေးလေးကိုခေါ်လာတာမှားများမှားသွားပြီလားပေါ့။ ကျနော့်သူ့ကို လက်မထပ်ခင်အထိ လွန်လွန်ကျူးကျူးလုပ်ဖို့ လုံးဝစိတ်ကူးမရှိဘူးလေ။ တအောင့်လောက်နေတော့ ချို့ဆီက သက်ပြင်းချပြီး စကားတစ်ခွန်းပြောလာတယ်။ ”ကို.. ချို့ကို တကယ်ယူမှာလား” တဲ့….။\nကျနော်လည်း ချက်ချင်းပဲခေါင်းငြိမ့်ပြီးပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။ ”ကိုယ် ချို့ကို တကယ်ချစ်တာပါ။ အတည်လက်ထပ်ယူမှာပါ” လို့ပေါ့။ ပြီးတော့မှ ကျနော့် ချို့နားအသာလေးတိုးပြီး ချို့ပခုံးလေးကို တော်တော်ကြာကြာသိုင်းဖက်ထားမိတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော်လည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေသံလေးနဲ့ပဲ … ” ချို… လည်းတစ်နေကုန်လျောက်သွားထားတာညောင်းနေတော့မယ်…။ လာ… ဒီမှာအိပ်” ဆိုပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲချလိုက်ပြီး ကျနော့်လက်မောင်းတစ်ဖက်ကို ဘေးမှာချထားလိုက်တယ်။ ကျနော့်လက်မောင်းပေါ်မှာ ချို ခေါင်းအုံးပြီးအိပ်ရအောင်ပေါ့။ ချိုလည်း ကျနော့်လက်မောင်းပေါ်မှာခေါင်းအုံးပြီး အသာလေးလာအိပ်တယ်။ ကျနော် ချို့နဖူးပေါ်မှာ ဝဲကျနေတဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို အသာသပ်တင်ပေးရင်း ချို့နဖူးလေးကိုနမ်းလိုက်တယ်။ ချိုက ခေါင်းလေးအသာစောင်းရင်းကျနော့်ဘက်ကို အသာလှည့်ကြည့်တော့ မျက်လုံးချင်းဆုံသွားတဲ့ တစ်ချက်မှာ ကျနော်မနေနိုင်တော့ဘူး။\nခေါင်းကို အသာငုံ့ရင်း ချို့ နှုတ်ခမ်းပါးနီနီလေးကို အသာနမ်းစုတ်လိုက်မိတယ်။ ချို နဲ့ နမ်းရတာ ဘယ်တော့မှ နမ်းလို့မဝဘူး။ တော်တော်လေးနမ်းလို့ကောင်းတယ်။ ကျနော် ချို့ နို့သီးလုံးလုံးလေးတွေကို အကျီပေါ်ကနေ အသာချေမိတော့ချိုက … ”လူဆိုးလေး အကျီတွေကြေကုန်တော့မယ်။ ပြန်ရဦးမယ်လေ” တဲ့…။ ခပ်ညုညုအသံလေးနဲ့ပြောတော့မှ ကျနော်လည်း သတိဝင်လာတော့တယ်။ ”ဆောရီး… ချို…။ အကျီတွေချွတ်ထားရအောင်နော်” ဆိုပြီး ကျနော်လည်း ချိုခေါင်းအုံးထားတဲ့ ကျနော့်လက်မောင်းကို အသာဆွဲထုတ်ပြီး ထလိုက်တယ်။ တစ်ဆက်ထဲ ကျနော်ဝတ်ထားတဲ့ စပို့ရှပ်ကိုလည်း ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။ ချို အိပ်နေရင်းနဲ့ ကျနော်အကျီချွတ်တာကိုကြည့်နေတယ်။ ”ဘာကြည့်တာလဲ…။\nချိုလည်း ချွတ်လေကွာ” ဆိုတော့မှ.. ချို အိပ်နေရာကနေအသာထလာတယ်။ ”ကိုချွတ်ပေးလေ ” ဆိုပြီး လက်နှစ်ဘက်ကို ဘေးကိုကားပေးတယ်။ ချိုဝတ်ထားတာက ချည်နဲ့လုပ်ထားတဲ့ မြန်မာဆန်ဆန်ရင်ဖုံးအကျီလေးပါပဲ။ ကျနော်လည်း ရင်ခုန်စွာနဲ့ပဲ ချို့အကျီလေးဆီကို လက်လှမ်းပြီး ချို့ အကျီကြယ်သီးလေးတွေကို တစ်လုံချင်းစီဖြုတ်ပေးမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျနော့်လက်တွေတုန်နေမယ်ဆိုတော့ ကျနော်သေချာပြောရဲတယ်။ ကြယ်သီးလေးတွေဖြုတ်ပြီးတော့ အကျီကို အသာဆွဲချွတ်လိုက်တော့ ချိုရဲ့ ရင်သားဖွေးဖွေးလေးနှစ်မွှာက အပြာနုရောင်ဘော်လီလေးနဲ့ အတူပေါ်လာတယ်။ ချို့ နို့လေးတွေကအရမ်းမကြီးဘူး။\nအနေတော်ပဲ။ ကျနော့်လက်နဲ့ တစ်အုပ်စာပေါ့။ ဥပမာပေးရမယ် ဆိုရင် လိမ္မော်သီးခပ်လတ်လတ်တစ်လုံးစာလောက်ရှိမယ်။ ကျနော် ချို့နို့သီးလေးနှစ်လုံးကို ဆုတ်ချေချင်စိတ်ကို အသာထိန်းရင်း… ”ချို … ခဏထဦးနော်… ထဘီပါချွတ်ရအောင်ဆိုတော့…။” ”အဲဒါတော့ ကို မချွတ်ပေးနဲ့…။ ချိုရှက်တယ်…။ ချို့ဘာသာချိုချွတ်မယ်…။ ဟိုဘက်လှည့်”ဆိုတာနဲ့ သူစိတ်ကျေနပ်အောင် ကျနော် တခြားဘက်လှည့်ပေးထားလိုက်တယ်။ ”ရပြီ….။ ဒီဘက်လှည့်တော့” ဆိုမှ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့….. ဝှား….. ချိုက ထမိန်တင်မဟုတ်ဘူး ။ ဘော်လီရော၊ အတွင်းခံပါတစ်ခါထဲချွတ်ထားတာ။ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ရင်ဘတ်ကို အသာယှက်ထားရင်း ကျန်တဲ့ လက်တစ်ဖက်လည်း ပေါင်ဂွကြားကိုအုပ်ထားတယ်။\nကျနော်လည်း ဝတ်ထားတဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီကို ခပ်မြန်မြန်ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။ အတွင်းခံပါ တစ်ခါထဲရောလိပ်ပြီး ဆွဲချွတ်လိုက်တာလေ။ အောက်က မာန်ဖီနေတဲ့ ညီတော်မောင်ကတော့ အောက်က တထောင်ထောင်နဲ့ပေါ့။ ကျနော့် ကို မျက်လုံးလေးပြူးပြီးကြည့်နေတဲ့ ချိုကို ပွေ့ချီပြီး နှစ်ယောက်အိပ်မွှေ့ယာကြီးပေါ်ကို ပစ်ချလိုက်တယ်။ စပရိန်မွှေ့ယာဆိုတော့ ချို့ကိုယ်လုံးလေးက အိကနဲ ကျသွားပြီးတော့ ပြန်မြောက်တက်လာတာပေါ့။ ချိုလည်း ကြောက်အားလန့်အားနဲ့ မွှေ့ယာကို လက်နှစ်ဘက်နဲ့ထောက်လိုက်တော့ သူအုပ်ထားတဲ့ ဟာလေးတွေ ပေါ်သွားတာပေါ့။ ကျနော်လည်း တစ်ခါထဲ သူ့ အပေါ်ဒိုင်ပင်ထိုးပြီး မှောက်အိပ်လိုက်တယ်။ ကျနော် ချို့ကို အပေါ်ကနေ မိုးပြီးကြည့်ရင်း ချို့နဖူးလေးကို အသာနမ်းလိုက်တယ်။\nပြီးတော့ချို့နှုတ်ခမ်းပါးလေး…။ ချိုကတော့ ကျနော့် လည်ပင်းကို အသာလေးသိုင်းဖက်ထားတယ်။ ကျနော် လက်တစ်ဖက်ကို ချို့ ဘေးမှာထောက်ထားရင်း ၊ လက်တစ်ဖက်နဲ့ ညီတော်မောင်ကို အသာထိန်းပြီး ချို့ ညီမလေးတစ်လျှောက်အစုန်အဆန် ပွတ်တိုက်ပေးလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ ချို ညီမလေးမှာအရည်တွေ ထွက်နေပါပြီ။ ကျနော်ကသာ ပထမဆုံးတစ်ခေါက်ဆိုတော့ ကိုယ့်ချစ်သူနာမှာစိုးလို့ လုပ်ပေးနေမိတာပါ။ ကျနော် အဲလိုပွတ်ပေးလိုက်တော့ ချိုလည်း အသက်ရှုသံတွေမြန်လာပြီး သူ့တင်ပါးလေးကိုကော့ကော့တင်ပေးလာတယ်။\nသူလည်း မရိုးမရွဖြစ်နေပြီဆိုတော့ ကျနော်ညီတော်မောင်ကို အသာထိုးထည့်လိုက်တော့မဝင်ဘူးဗျာ…။ အပြင်ကိုချော်ပြီးထွက်သွားတယ်။ ကျနော်လည်း နောက်တစ်ခေါက်သေချာတည့်ပြီး ထိုးထည့်တော့မှာ ထိပ်ဖျားလေးဝင်သွားတယ်။ ချို ကျနော့်ကို သိုင်းဖက်ထားတဲ့ လက်နှစ်ဖက်က ကျနော့်ရင်ဘတ်ကို ခပ်တင်းတင်းတွန်းပြီး… ”မရဘူး…. နာတယ်… နာတယ်” လို့ပြောတော့ ကျနော်လည်း ဇောချွေးတွေပြန်လာတယ်။ တကယ်တော့ ကျနော် အတွေ့မကြုံမရှိသေးတာလည်းပါတယ်။ ကျနော် တဖြည်းဖြည်းချင်းနှဲ့သွင်းရင်း တစ်ခါဖိသွင်းလိုက်တော့ ဖောက်ခနဲမြည်ပြီး ကျနော့်ညီတော်မောင်က ချို့ ညီမလေးထဲကို ကျွံဝင်သွားတယ်။ တည်းခိုခန်းကလည်း တိတ်နေတာဆိုတော့ အဲဒီ အပျိုမှေးပါးလေးပေါက်သွားတဲ့ အသံလေးက ကျနော့်နားနဲ့ တကယ်ကိုကြားလိုက်မိတယ်။ ချို ပါးစပ်လေးဟ ပြီး ”အာ့” လို အော်ရင်း ခေါင်းလေးမော့လာတယ်။\nကျနော်ကတော့ ချို့နှုတ်ခမ်းကို ခပ်မြန်မြန်လေးဖိဖိနမ်းရင်း အောက်က ညီတော်မောင်ကို အသာလေးငြိမ်နေပေလိုက်တယ်။ ခဏလောက်နေမှ ချို့ တင်ပါးလေးတွေ ကော့ကော့တင်ပေးလာတာနဲ့ ညီတော်မောင်ကို နည်းနည်းချင်းပြန်ဆွဲထုတ်လိုက် သွင်းလိုက်နဲ့ အသွင်းအထုတ်လုပ်ပေးလိုက်တယ်။ တော်တော်လေးကြာတော့ ချိုလည်းခံနိုင်လာတယ်ထင်ပါတယ်။ ကျနော် အသွင်းအထုတ်လုပ်တိုင်း အောက်က ကော့ကော့လာတာနဲ့ ကျနော်လည်း ချို့ နို့သီးလေးခေါင်းနီနီလေးတွေကိုလည်း အသာငုံ့ပြီးစို့ရင်း ခပ်မြန်မြန်လေး လုပ်လိုက်တယ်။ ချို့ညီမလေးက တင်းပြီး ကြပ်နေတာပဲဗျာ..။\nဒါပေမဲ့ ကျနော် တော်တော်နဲ့ မပြီးဘူး။ ကျနော်လည်း စိတ်ကကြောက်နေတာနဲ့ ပြီးတဲ့ဆီကို မရောက်ဘူးဖြစ်နေတာ။ ချိုနာသွားမှာစိုးတဲ့ စိတ်နဲ့ ပဲ အသာလုပ်နေရင်းက သူကော့ကော့တင်ပေးလာလို့ ကျနော်လည်းခပ်မြန်မြန်ဆောင့်ပေးမိတာ။ ချို အသက်ရှုသံတွေမြန်လာပြီး ကျနော်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်လာတော့ ကျနော် ခပ်သွက်သွက်အသွင်းအထုတ်လုပ်ပေးလိုက်တော့ ချို လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုတ်ရင်း ငြိမ်ကျသွားတယ်။ အဲတော့မှ ကျနော်လည်း ချိုသာပြီးသွားတယ် ကျနော်မပြီးသေးပါလားဆိုပြီး စိတ်ကို ညီတော်မောင်မှာထားပြီး လုပ်လိုက်တယ်။ ချိုကတော့ မျက်လုံးလေးမှိတ်ပြီးငြိမ်သွားပြီ။\nကျနော့်ကို ဖက်ထားတဲ့လက်တော့ကိုတော့ မလွှတ်သေးဘူး။ ကျနော် စိတ်ကိုသွင်းပြီးဆောင့်လိုက်တော့ မကြာပါဘူး။ ချို့ ညီမလေးက အရမ်းကြပ်တာနဲ့ပဲ ခဏလေးနဲ့ပြီးသွားတယ်။ တစ်ပတ်လောက်အောင်းထားတဲ့ အရည်တွေက ချို့ အသစ်စက်စက်အဖုတ်လေးထဲမှာအပြည့်ပဲ။ အပြင်ကိုတောင်လျှံကျလာတယ်။ ကျနော်လေး ချို့ဘေးမှာ အသာလှဲချရင်း ချို့ကို ကျနော့်ဘက်ဆွဲလှည့်ပြီး ရင်ခွင်ထဲမှာ ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်တယ်။ ကျနော့် အသက်နဲ့ တမျှချစ်ရတဲ့ ကောင်မလေး…၊ ကျနော်နဲ့ အရင်းနှီးဆုံးအခြေအနေထိရောက်သွားခဲ့လို့လေ။\n”ချစ်တယ်….. ချိုရယ်…..။” ကျနော် သူ့ကို တိုးတိုးလေးပြောရင်း ချို့နဖူးမှာကပ်နေတဲ့ ချွေးစလေးတွေကို တယုတယသုတ်ပေးမိတယ်။ ”ချို….. နာနေလား…။” ကျနော်မေးတော့… ”ပထမဝင်တုန်းကတော့ တော်တော်နာတယ်….။ နောက်ကျတောမနာတော့ဘူး … ”တဲ့။ ဒါဆို ကောင်းရော ကောင်းရဲ့လား ဆိုတော့ ”အင်း…. အရမ်းကောင်းတယ်” လို့ပြန်ဖြေတယ်။ တကယ်တော့ ချိုရော ကျနော်ရော ကံကောင်းတယ်လို့ပြောရမယ်။ ကျနော် တော်တော်နဲ့ မပြီးသွားတာက ချို့ကို ပထမဆုံးဆက်ဆံတဲ့အချိန်မှာ အပျိုမှေးလေးပေါက်လို့ နာယုံမဟုတ်ပဲ တော်တော်လေးကောင်းအောင်လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့လေ။ ကျနော် ချို့ကို ရင်ခွင်ထဲမှာ အတော်ကြာအောင်ဖက်ထားပြီး ချို့မျက်နှာလေးကို ကြည့်နေမိတယ်။\nချိုကတော့ မျက်လုံးလေး မှိတ်ပြီး မှိန်းနေတယ်။ သူလဲ တော်တော်ပင်ပန်းသွားပုံပါပဲ။ နာရီဝက်လောက်မှိန်းနေကြပြီးတော့မှ နှစ်ယောက်သား သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ အဝတ်အစားတွေပြန်ဝတ်ပြီး ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ ဟိုတယ်က ပြန်အထွက် ချိုလမ်းလျောက်တာ ကွတကွတဖြစ်နေလို့ ကျနော်တောင်စမိသေးတယ်။ ချိုကတော့ မျက်စောင်းထိုးပြီးတော့ကျနော့် ကျောပြင်ကို မနာအောင်ထုတာပေါ့။ အဲလိုနဲ့ ချို့ကို ပြန်ပို့ခါနီး ဆေးဆိုင်ဝင်ပြီး တားဆေးလိုက်မိသေးတယ်။ တစ်လုံးကို ချက်ချင်းတိုက်ပြီး နောက်တစ်လုံးကို တော့ အိမ်ပြန်ရောက်မှသောက်ဖို့ပေးလိုက်တယ်။ လက်မထပ်ခင် မဖြစ်သင့်တာတွေမဖြစ်ရအောင် ကြိုတင်ကာကွယ်ရမယ်မဟုတ်လား။ ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ပညာကိုဆုံးခန်းတိုင်အောင်သင်ရသေးတာမဟုတ်တော့ လွန်လွန်ကျူးကျူးမဖြစ်သင့်သေးဘူးလေ။\nဒီတစ်ခေါက် ကျနော် အိမ်ပြန်လာတော့ ချို့ကို ပိုပြီးလွမ်းလာတယ်။ ချိုနဲ့ ကျနော်လည်း တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်ပိုပြီး ချစ်လာသလိုပဲ။ အဲလိုနဲ့ အစရှိသွားတော့ ကျနော် ချို့ဆီရောက်တိုင်း ဟိုတယ်ခန်းထဲမှာပဲအချိန်ဖြုန်းဖြစ်တာများတယ်။ ဟိုဟာလုပ်တော့လည်း ပထမစလုပ်တုန်းကလို ရိုးရိုးမဟုတ်ဘူး၊ ပုံစံအစုံပဲ၊ ပက်လက်၊ မှောက်ရက်၊ လေးဘက် ၊ မတ်တပ် …..ပြီး။\nCategorized as အငျးဆကျ Tagged အရမျးကောငျးတယျ


clash of clan hack - MYSTERY ZILLION\ni needaclash of Clan hack\nI don't think application can hack COC.\nAlthough you can play with some tips to get more achievements,you can't hack with applications. Most of apps that tell you "Blah Blah Game Hack" are malwares.\nOnly if you can hack their server\nAndroid game တွေအတွက် hacking apk လေး လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ဒီမှာ ဒေါင်းလိုက်ပါ။ fake မဟုတ်ပါ ။ malware မဟုတ်ပါ ။ game တော်တော်များများအတွက် အဆင်ပြေပါတယ်။ များသောအားဖြင့် အင်တာနက်မလိုပဲ ဆော့ရတဲ့ game တွေပေါ့။ ဥပမာ subway suffer တို. Temple Run တို. ပေါ့။ အသုံးပြုပုံကလည်း လွယ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် phone ကို root ဖြည်ထားဖို.တော့လိုတယ်။\n၁ ။ game hacker app ကို run\n၂ ။ ကိုယ် hack ချင်တဲ့ game ကို ဖွင့်\n၃ ။ ကိုယ်ပြောင်းချင်တဲ့ တန်ဘိုး တစ်ခုခုကို မှတ်သားပြီး game hacker app နဲ. update လုပ်။\ngame တိုင်းနဲ.တော့ အဆင်မပြေပါဘူး။\nCOC (Clash of Clans ) လို game မျိုးကတော့ လုပ်လို.ရမယ် မထင်ဘူး။ ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ setting , datas , information တွေအားလုံးက server မှာသိမ်းတာ ကိုယ့်စက်ထဲမှာ သိမ်းတာမှ မဟုတ်တာ။ ဆော့ရင် အင်တာနက်လိုတယ် မဟုတ်လား ? အဲ့တာ server ဆီကို ကိုယ့်ရဲ. status တွေပို.ဖို.လေ။ ဂိမ်းကို စဖွင့်လိုက်တာနဲ. အင်တာနက်ကနေ. ကိုယ့် setting တွေ status တွေကို သွားယူတာ ။ ပြီးတော့မှ game app က ရလာတဲ့ information တွေ status တွေအတိုင်း render လုပ်ပြီးပြတာ ။ဒါပေမယ့် COC လို game မျိုးက ဘာမှ data usage မတက်ဘူးလေ ။ server နဲ. များသောအားဖြင့်က ဒီ status တွေကို လှမ်းပို.တဲ့ အခါလောက်ပဲ အင်တာနက်ကိုသုံးတာ။ အဲ့တော့ ကို @septemberboy7 ပြောသလိုပဲ သူတို. server ကို hack မှ ပဲ hacking ဆိုတာ ဖြစ်မြောက်မှာပါ။


" ရေစင်ကြေး "\nသူကြီးကတော် မကောက်ကျစ်က မနက်တိုင်း လင်သူကြီး ထိုင်နေကျ ဂျွတ်တက်နေတဲ့ ကျွန်းစားပွဲပေါ် နှီးတောင်းကန်တော့ပွဲတင်တယ်။စားပွဲပေါ် ဒန်ပန်းကန်တစ်ချပ်တင်ပြီး ဖယောင်းတိုင်သုံးတိုင် ထွန်းတယ်။စားပွဲကို လင်သုံးချက် မယားသုံးချက် ခပ်ပြင်းပြင်းပုတ်တယ်။ဘယ်နတ်ကို တိုင်တည်မှန်းမသိရပေမယ့်ပါးစပ်က တတွတ်တွတ်ရွတ်တယ်။"ညောင်ပုစစ်ရွာမှာ အမှုအခင်းနည်းလွန်းလို့ များများကြီးပေါ်ပေါက်အောင် မွှေတော်မူပါ။အမှုကြီးကြီး ဒီးတိုက်အောင် ခလောက်ဆန်တော်မူပါ။ပြသနာကြီးကြီး ဗျည်းစဉ်ခတ်အော် ဖွတော်မူပါ "\nရွာနာမည်က ညောင်ပုတစ်တုပ်။သူကြီးနာမည်က ကိုဂျာရစ်။သူကြီးကတော်က မကောက်ကျစ်။ရွာကစာချိုးတယ်။သူကြီးဂျာရစ် ညောင်ပုဆစ် ကောက်ကျစ်ကိုလည်း "စ"သတ်မည် တဲ့။\nလွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်လေးငါးနှစ်က ရွာသူကြီးဟောင်း ကိုတရော် မရှိကတည်းက တက်လာတဲ့ သူကြီးကို သူကြီးသက်ရှည်လွန်းလို့ ရွာက ဗကဗြဟ္မာ ခေါ်ကြတယ်။ဗကဗြဟ္မာက ဗြဟ္မာသက် နှစ်ကမ္ဘာ ကပ်နဲ့ ချီပြီးရှည်တာကိုး။ကိုဂျာရစ်က သူကြီးဂိုက်ကဖမ်းသေးတာပါ။ရှေးမြန်မာမင်းများလက်ထပ်တွေတုန်းက သူကြီးတွေလို ဖျင်တိုက်ပုံ ရင်ဖုံးကြယ်သီးတံတပ်နဲ့ ဆယ်တောင်ကွက်တုံးပုဆိုးကြီးနဲ့ကိုး။သူကြီးကတော် မကောက်ကျစ်ကလည်းမထူးပါဘူး။သက်ငယ်ပျစ်စားရတဲ့ဘဝက လာသူဆိုပေမဲ့ သူကြီးကတော်ဖြစ်ပါပြီဆိုကတည်းက ရွှေနှင်းဆီ ကြယ်သီးတပ်ရင်ဖုံးနဲ့ နာနတ်လျှော်ထမီပတ်လည်စင်းနဲ့ ခပ်တင်းတင်းနေတော့တာပါ။သူကြီး ကိုဂျာရစ်က မက်ခွံပိတ်ကြီးနဲ့ သင်းခွေချပ်တစ်ကောင်နဲ့တူသလို မကောက်ကျစ်ကလည်း မျက်ပိုးကျကြီးနဲ့ နှံကောင်နဲ့တူလေရဲ့။သူကြီးကိုဂျာရစ် သူကြီးသက်ရှည်တာလည်းမပြောနဲ့ မကောက်ကျစ်ကပဲ ပတ်မလုံးစုံ စီစဉ်သွားတာဆိုတော့ သူကြီးရွေးပွဲတိုင်း ကိုဂျာရစ်နိုင်တာချည်းပဲ။\n"ကိုဂျာရစ်......သူကြီးရွေးပွဲတော့နီးပြန်ပြီ။ရွာမှာ ပွဲနှစ်ညထည့်မယ်။တစ်ရွာလုံး ထမင်းရုံထိုးပြီး ထမင်းကျွေးမယ်။တစ်အိမ်ထောင် ငွေတစ်ဆယ်ချေးမယ်။မနှမြောနဲ့ အဲဒီလောက်ရင်းထားရင် လေးနှစ်လောက် သူကြီးကြေးထိုင်စားရုံပဲ"\nဟုတ်လည်းဟုတ်ပါရဲ့။သူကြီးရွေးပွဲတိုင်း ကိုဂျာရစ်ပဲ သူကြီးပြန်ဖြစ်တယ်။ချေးထားတဲ့ ငွေတစ်ဆယ်ကလည်း သူ့ခေတ်နဲ့ သူ့အခါ များတဲ့ငွေဆိုတော့ မဆပ်ချင်သူက သူကြီးမဲတစ်မဲထည့်ပေးရုံပဲ။မဲသာထည့် အကြွေးတစ်ဆယ်ကြေတယ်။အဲဒီလိုနဲ့ သူကြီးမြဲနေတော့ ရွာကတော့ပြောကြတာပေါ့။\n"သူကြီးတို့များ ရာထူးမြဲလိုက်ပုံ စဉ့်အိုးထဲ ဖားပြုတ်ထည့်ပြီး အပေါ်က ကျောက်ပြားဖုံးထာသာကျလို့"\n"ဖားပြုတ်က ထွက်နိုင်ပါသေးကွာ ငါးရှဉ့်မြှုံးနဲ့ တူတာမောင်ရ ဝင်ပြီးထွက်မရတော့ဘူး"\nပြောလေ ဘာဖြစ်လိမ့်မတုံး ။ဒီလိုမြဲအောင် လုပ်ရတာလွယ်မှတ်လို့။ဒါမျိုးများကြားရင် မက်နှာကြီး ဆူပုပ်နေတော့တာ။\n"ငါ့များ ဖဝါးတိုချင်လို့။မွေးကတည်း အချင်းစလွယ် ၉ ချက်နဲ့ မွေးတဲ့ကောင် အာ ၉စက် လျှာ ၉စက်နဲ့ မွေးတဲ့ကောင် ငါများကောင်းကင်မော့ကြည့်ရင် ငှက်တွေတောင်ငါ့ရွာပေါ်ကအုပ်လိုက်မပျံဝင့်ကြဘူး "\nသူကြီး ကိုဂျရစ်က အပေးအကမ်းမရှိဘူး။အတောင်းအရမ်းပဲရှိတာ သိကြတော့ ရွာက အမှုအခင်း မဖြစ်အောင်တော့နေကြတာပါပဲ။မနေလို့လည်းမဖြစ်ဘူး။သူကြီးလင်မယားက သေးတဲ့အမှုကြီးအောင် ကြီးတဲ့အမှု သောက်ကျိုးနည်းအောင် လုပ်တတ်မှန်းသိကြလေတော့ ငွေများမှတရားနိုင်မယ်ဆိုတာလည်း သိကြရဲ့။ငွေနည်းရင် တရားရှုံးမယ်ဆိုတာလည်းသိကြရဲ့။ခရမ်းခင်းထဲက ခရမ်းသီး ပျောက်မှုကပေမယ့် နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုလောက် ကြီးချင်လည်းကြီးသွားနိုင်တာမဟုတ်လား။အမှုတောင် ကောင်းကောင်းမတည်ဆောက်ရသေးဘူး။တိုက်သူရောက်လာရင်။သူကြီးကတော်က တစ်ခွန်းထဲမေးတယ်။\n"သူကြီးရေစင်ကြေး ဘယ်လောက်တတ်နိုင်သလဲ " တဲ့။\n"ဘာတတ်နိုင်ရမှာတုန်း သူကြီးကတော်ရဲ့။အိမ်က နွားကန်ကြိုးပျောက်လို့တိုင်တာ ။ခိုးတဲ့ကောင်ကို မေးလေဗျာ။ဟုတ်ရင် လျော်ဖို့ရှိတာပဲ "\nဟုတ်သားပဲ။အခိုးခံရသူကတိုင်မယ်။ခိုးသူလို့ စွပ်စွဲခံရသူကို ခေါ်စစ်မယ်။ဟုတ်ရင် သူကြီးလုပ်ပိုင်ခွင့်နဲ့ စီရင်မယ်။သူကြီးရေစင်ကြေး နည်းနည်းပါးပါးတောင်းမယ်။ဒါဆို ပြီးပြီမဟုတ်လား။အဲသလိုမဟုတ်ဘူး။သူကြီးကတော်ကို များများပေးနိုင်ရင် အမှုက ပြောင်းပြန်ဖြစ်ချင်လည်းဖြစ်နိုင်တယ်။\n"မင်း ခရမ်းခင်းက လမ်းဘေးမှာ စည်းမကာ ဝါးမတား ပစ်ထားတာက တစ်ချက် လူ့တကာနွားဝင်စားတာက တစ်ချက် ကြွေကျနေတဲ့ ခရမ်းသီးလေးဝင်ကောက်မိတာနဲ့ သူခိုးစွဲတယ်ဆိုတော့ တစ်ဖက်သားသိက္ခာ ကျရချေရဲ့။မင်းလုပ်မှ သူတော်ကောင်း သူခိုးဖြစ်ရမယ်လို့ လူနတ်နားမချမ်းသာ "\n"အဲသည်တော့ ကျုပ်က ဘာလုပ်ရမှာတုံး "\n"ဟိုခမျာ မင်းက မတရား စွပ်စွဲလို့ နစ်နာကြေးပေးရမှာပေါ့ "\nအမှုက မှန်ပါလျက်ကနဲ့ လျော်ရတာများပြီ။ဘယ်သူမဆို ငွေထုပ်နဲ့ လက်ဆောင်သာပါပစေ တရားလိုက တရားခံဖြစ်ရတာများပြီ။တစ်ဖက်နဲ့ တစ်ဖက် ငွေဆောင်းပေးရတာတွေကို စောင့်ရင်း အမှုကြာတာများပြီ။သည်ကြားထဲ ငါနဲ့ ပြီးချင်သလား သူကြီးနဲ့ ပြီးချင်သလားလို့မေးရင် ဘယ်သူမှ သူကြီးဆီမရောက်ချင်ဘူး။သူကြီးကတော်နဲ့က ရေစင်ကြေးတင်ပြီးပေမယ့် သူကြီးနဲ့က ရေစင်ကြေးတင်မရတော့ဘူး။သူကြီးဝတ်တဲ့ ပုဆိုးကွက်တုံးဆယ်တောင် ပါရသေးတာမဟုတ်လား။သည်တော့ တိုင်သူခမျာ ကိုယ်ကလည်း နစ်နာသေး ကိုယ်ကလည်း ပိုက်ဆံပေးရသေးတယ်လို့ အတွန့်မတက်ဝံ့ကြဘူး။\n"သူကြီးကတော်နဲ့ ပြီးရုံပဗျာ လောကထဲမလဲ တရားရယ်လို့ မရှိတော့ပါလား သူကြီးကတော်ရယ် တရားလည်း ချိန်ခွင်ကြိုးပြတ်ပြီထင်ပါရဲ့ "\n"မင်းနှယ်ကွယ် ဖြစ်ရလေ သည်ခေတ်ထဲတရားကို လိုက်ရှာနေတာ အံ့ပါရဲ့။သည်ခေတ်များ မဟာသမ္မတမင်း အုပ်ချုပ်တဲ့ ကမ္ဘာဦးကာလ မှတ်နေသလား "\nအဲသလို ငါးကျပ်တန် အမှုက ငွေငါးဆယ်မကုန်ပဲ တရားရှင် တရားသေ မလွတ်ဘူး။နှစ်ဖက်အမှုသည်တွေခမျာ ကိုယ့်အမှုကိုယ် ပိုက်ဆံများများနဲ့ လေလံဆွဲရသလို ဖြစ်ရတာမိားပြီ။သည်တော့ အမှုမပြီးပြတ်သူတွေအချင်းချင်း ညှိကြရပြီ။\n"မင်းက သူကြီးကတော် ဘယ်လောက်ပေးပြီးပတုံး"\n"ငါက သုံးဆယ်။တစ်ခါ မင်းက သုံးဆယ့်ငါးကျပ် တိုးပေးတော့ ငါက ၄၀ ဖြစ်ကရော့။သည်တော့ သည်မှာတင်ရပ်ကြစို့ "\nရပ်ကြစုိ့ ဆိုသော်လည်း သူကြီးကတော်ရပ်မှပြီးရတာပါ။ရေစင်ကြေး ငါးကျပ်ပေးမှ ပြတ်တာဆိုတော့ တစ်ယောက် နှစ်ကျပ်ခွဲ ခံကြရသေးတာလေ။\nအဲသလို သူကြီးလင်မယားနဲ့ဆိုတော့ သူကြီးသက်ဆိုးရှည်သလောက် ရွာကလည်း ရှားမီးထဲ ကျနေခဲ့တာ ကြာပြီပြောပါတော့။\nတစ်ခါတော့ ညောင်ပုဆစ်မှာ လူတစ်ယောက်သေတယ်။သေသူက ကိုစီဖောင်းတဲ့။ကိုစီဖောင်းက သူလိုကိုယ်လိုထဲကတော့မဟုတ်ဘူး။တစ်ရွာလုံးမပြောနဲ့ တစ်နယ်လုံးမှာမရှိတဲ့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးနဲ့ စီးပွါးရှာတဲ့လူ။၁၉၅၀ တဝိုက် သူကြီးခေတ်ဆိုတော့ သည်ခေတ်လို မော်တော်ဆိုင်ကယ် ဒလိန်းထိုးနိုင်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လွယ်လိမ့်မလဲ။ကိုစီဖောင်းက ဂျပန်ခေတ် စစ်လက်ကျန် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီး ရထားသူဖြစ်လေတော့ တစ်ခါတစ်လေ သူကြီးမြို့သွားချင်ရင်တောင် သူ့အားကိုးရတာပါ။ဆိုင်ကယ်က စစ်လက်ကျန်ဆိုတော့ ပျက်တာက ခပ်များများရယ်။ကိုစီဖောင်းက မြို့နဲ့အကူးအလူးရှိသူဆိုတော့ မြို့မိတ်ဆွေတွေကပေးတဲ့ ဟာဝေယံရှပ်လက်တို နဲ့ အင်္ဂလိပ်စစ်ပုလိပ်တွေဝတ်တဲ့ ကာကီဘောင်းဘီတို အမြဲဝတ်တတ်သူကိုး။ရွာကလူတွေနဲ့ ဂိုက်ချင်းကွာပြီပေါ့။ဖယောင်းတောင့်နဲ့ဖိထားတဲ့အမောက်ကြီးက ခေါင်းပေါ်မှာ ကနားဖျင်းထိုးထားတဲ့အတိုင်းပဲ။မျက်နှာမည်းပြောက်ထိုးကို မိုးပွင့်တွေပြာနေအောင်လိမ်းထားတတ်တာကလည်း သူ့ဟန်ပေါ့လေ။လူတွေက ကိုစီဖောင်းကို နဂိုကတည်းက အထင်မကြီးဘူး။တစ်ခါတော့ ရွာကို ပိတ်ကားထောင် ဘိုင်စကုပ်လာပြတော့မှ မင်းသားတင်ငွေက ခေါင်းပေါ်မှာ အမောက်ကြီးနဲ့ ဆိုင်ကယ်စီးတာတွေ့ကြတာကိုး။သည်တော့မှ တို့ရွာက စီဖောင်းလို လူ လောကထဲရှိသေးသကိုးလို့ သဘောပေါက်ကြတယ်။ကာလသားတွေကလည်း ကိုစီဖောင်းစတိုင်လ်ကို သျဘာကျကြ ခက်တာက သူတို့မှာ မော်တော်ဆိုင်ကယ်မရှိဘူး။ခေါင်းပေါ်အမောက်မထားနိုင်ဘူး။အင်္ဂလိပ်စစ်ပုလိပ် ဘောင်းဘီတိုမရှိကြဘူး။\nကိုစီဖောင်းက သူတကာရွာသားတွေလို ပင်ပင်ပန်းပန်းလုပ်မစားရတာက တစ်ဖူသာတာပါပဲ။ဒါဖြင့် ဘာလုပ်စားသလဲမေးစရာရှိတယ်။သူ့မေးရင် ပွဲစားလို့ ပြောလေ့ရှိတယ်။တောက တောသီးနှံကို မြို့က ပွဲရုံနဲ့ချိတ်ပေးတာမျိုး အမှုအခင်းကြီးရင် မြို့ကရှေ့နေငှားပေးတာမျိုး မြေရောင်းမြေဝယ်ရှိတော့လည်း စာချုပ်ချုပ်ပေးတာမျိုး တောကုန်နဲ့ မြို့ကုန် ဖလှယ်ရောင်းတာမျိုးပေါ့လေ။ကိုစီဖောင်းက ရွာမှာနေခဲတယ်။ရွာတွေက ခေါ်ရင် ရောက်အောင်သွားတယ်။အလုပ်ဖြစ်မယ့်ရွာမှာကျောက်ချနေတယ်။ရွာက မယားကိုလည်းမပူဘူး။သမီးနှစ်ယောက်ကိုလည်းမပူဘူး။ကိုစီဖောင်းမယား မတောပုက ရိုးလွန်းတာလည်းပါပါတယ်။အချိန်တန် လင်ပြန်လာရင်ပြီးရော။ပိုက်ဆံတစ်ဆုပ်တစ်ကြဲပေးရင် ပြီးရောဆိုတဲ့ မိန်းမမျိုး။လင်က တစ်နှစ်တစ်ဝါ ပေါ်မလာတော့လည်းမျှော်မနေပါဘူး။သည်လိုနေတာပါပဲ။တစ်ခါတစ်လေ ကိုစီဖောင်း ရွာပြန်လာလို့ စစ်ဘောင်းဘီတို အိတ်ထဲက မိန်းမသားဓာတ်ပုံတွေတွေ့တော့လည်း ဘယ်က မိန်းမလည်း ဘယ်လိုပက်သပ်တာလည်း တစ်ခွန်းမမေးဘူး။သည်မိန်းမ သည်ဓာတ်ပုံ ဘယ်မှာ ရိုက်တာပါလိမ့်။ကျုပ်တောင် ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်သေး ဆိုတာလောက် ပြောတာပါ။\nတစ်ရက်တော့ လတွေတော်တော်ခြားပြီးမှ ကိုစီဖောင်းရွာကိုပြန်ရောက်လာတယ်။ခါတိုင်းလို မော်တော်ဆိုင်ကယ်စီးလာတာ မဟုတ်ပါဘူး။လှည်းတစ်စီးပေါ် မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကျိုးတင်ပြီး ကယောင်ကတမ်းနဲ့မေးချင်းရိုက်ပြီးပြန်လာတာပါ။အိမ်ရောက်တော့မှ မယားမတောပုက လှည်းခတောင်စီးပေးလိုက်ရသေး။ကိုစီဖောင်းကို သမီးနှစ်ယောက်နဲ့ လှည်းပေါ်က ပွေ့ချတော့ စကားမေးမရဘူး။တစ်ရက်နှစ်ရက်ခံပါရဲ့။တစ်ညမှာဆုံးတယ်။လင်ဆုံးသကောရယ်လို့လည်း မတောပုက မငိုဘူး။ဘေးကပြောလို့ သူကြီးတိုင်ရတယ်။သူကြီးကသေစာရင်းပေးလိမ့်မယ်။သင်္ချိုင်းလက်မှတ်ပေးလိမ့်မယ်ဆိုမှ သူကြီးအိမ်ထလာခဲ့တယ်။လက်က မှန်အိမ်ကလေးဆွဲလို့။\n"ခက်တော့တာပဲ။သေမှတော့ပက်လက်ကြီးပေါ့ ။ဘာမှန်းမသိပဲ ရုတ်တရက်ကြီး သေတယ်ဆိုလို့ ပြီးရရောလား။မြို့ဂတ်တဲက ပုလိပ်ခေါ်ရမယ်။ဒဏ်ရာ ဒဏ်ချက် ရှိမရှိ စစ်ရမယ်။ရိုးရိုးသေသလား ဆန်းဆန်းသေသလား စစ်ဆေးပြီးမှ အသုဘချလို့ဖြစ်မှာပေါ့။အခု ဘယ်ရွာက ပြန်လာတာတဲ့တုံး"\nသူကြီးက ရစ်ပြီဆိုတာကို သူကြီးကတော် မကောက်ကျစ်က သဘောပေါက်ပြီ။သည်အချိန်ဝင်လိုက်ရင် မသာရှင်ဆီက ငွေပေါ်ပြီဆိုတာသိပြီ။လင်သူကြီးကို ဝင်ငေါက်တယ်။သူကြီးကတော့ မထုံတတ်သေးမျက်နှာခံထားရုံ။\n"မောင်သူကြီးရယ် ကိုယ့်ရွာနဲ့ ကိုယ့်မသာ မြို့က ပုလိပ်ခေါ်ရင် ခမျာများ လင်သေကြွေးတင် ဖြစ်ကရော့မယ်။ကြားထဲက ရုံး ဂတ် ကောင်းစားအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ကိုင်းပါအေ ...... ညည်းကိစ္စရွာတင်ပြီးလောက်ပါတယ်။မသကာကုန်လှ သုံးဆယ်ပေါ့။သုံးဆယ်ပေးပြီးရင် အသုဘချတော့ရပြီ"\nမတောပုက ချွေးခံထဲက ငွေသုံးဆယ်ထုတ်တယ်။သူကြီးကတော် လက်ရောက်ပေးရတော့မှ မျက်ရည်တွေကျလာတယ်။မျက်ရည်တွေကျရင်းက ကြုံးအော်ငိုတော့တာပါပဲ။\n"အလို .... ကိုစီဖောင်းရဲ့ တော်သေတာ ကျုပ်ဘယ့်နှယ့်မှမနေဘူးနော်။သူကြီးကတော် ငွေသုံးဆယ် ပေးရတာ နှမြောလှတော်။လှည်းခတောင် ကျုပ်က ဆီးပေးရသေး။အခုလည်း မသာကြေးတဲ့ ဖြစ်ရလေ ......။တစ်ရွာမှာ အပင်းအဆိပ်များ မိခဲ့ရော့သလား ဓားပြများရိုက်ရော့လား လူပဲပြုစားရော့လား တော့ဟာတော် တစ်ရွာမှာ အေးအေးသက်သာ သေခဲ့ပါရော့လား ..... တော့် မနှမြောဘူး သုံးဆယ် နှမြောချက်တော်ရေ့ ....."\nသူကြီး အိမ်ရှေ့မှာပဲ ဖွဲ့ဖွဲ့နွဲ့နွဲ့ တအီအီငိုနေလို့ သူကြီးကတော်က ချော့ မော့ပြီး ပြန်လွှတ်တယ်။သည်အချိန်မှာပဲ သူကြီး ဝိုင်းထဲ လှည်းတစ်စီးစိုက်တယ်။လှည်းပေါ်မှာ မိန်းမနှစ်ယောက် တစ်ယောက်က မျက်လုံးတွေများရဲလို့ ငိုထားပုံရရဲ့။တစ်ယောက်ကတော့ အဖော်ဖြစ်ပုံရတယ်။လှည်းသမားက သူကြီးဝိုင်းထဲလှည်းချွတ်နေတော့ သူကြီးကမေးတယ်။\n"ဟဲ့ နင်တို့က ဘာတွေတုံး ဘယ်ကတုံး"\n"ဟိုတောင်ခြေ နေ့ဝက်ခရီးလောက်က လာရတာပါ သူကြီးရယ်။ကျုပ်က ရွာနတ်ကတော်ရယ်။သည်ရွာမှာ ကျုပ်လင်သေတယ်ကြားလို့ လှည်းငှားလာခဲ့တာ။တခြားမဟုတ်ပါဘူး။လင်သေတာ မငိုဘူး မဖြစ်ရအောင် တစ်နာရီစာလောက် လာငိုတာပါ "\n"နင့်လင်က ဘယ်သူတုံး "\n"ကိုစီဖောင်းတဲ့။ကျုပ်တို့ ရွာကို စွတ်ကယ်စွတ်ကယ် ရောက်လာရင်း ညားရသူပါ။သည်ရွာမှာ မယားကြီးရှိမှန်းလည်း သိပါရဲ့။မယားကြီးတောင်းပန်ပြီး ခဏတဖြုတ်ငိုချင်လို့ပါ။ပိုက်ဆံပေးရပေးရ"\nပိုက်ဆံပေးရ ပေးရ လို့ ကြားတော့ သူကြီးကတော်နဲ့ ကိုစီဖောင်းမယား မတောပုတို့ နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်တယ်။တစ်ရွာက လိုက်လာတဲ့ မယားငယ်က ငိုချင်တယ် ဆိုတော့ ငိုလေ ငိုကြေးရဖို့ အဓိက ပဲဟာ။ငိုခွင့်ရရင် ပိုက်ဆံတောင် ပေးပါမယ်ဆိုမှတော့ သူကြီးကတော်က ဒီအခွင့်အရေး လက်လွှတ်မခံတော့ဘူး။နတ်ကတော်ကို ခဏထိုင်ခိုင်းပြီး မတောပုကို နောက်ဖေးဘက် ခေါ်ထုတ်လာခဲ့တယ်။\n"ကိုင်းး ညည်းလင်သေမှတော့ လိုက်လာတဲ့ မယားငယ် ရန်လုပ်မနေနဲ့တော့။မသာတစ်ခု အရင်းပြု တစ်နာရီစာ ငိုချင်တယ်ဆိုတော့ ငါ ငါးဆယ်တောင်းမယ်။ညည်းအစိတ် ငါအစိတ် ဘယ့်နှယ်တုံး"\nမတောပုကလည်း သဘောတူတယ်။တစ်နာရီ ငိုခ ငါးဆယ်။ဒီအထဲက တစ်ဝက်ကိုရမယ်။ပစ်လိုက်ရတေ့ာမယ့် လင်အတွက် ငွေအစိတ်ရတော့ကော နည်းရော့လား။နို့ နေပါဦး ဘာမဆိုင် ညာမဆိုင် သူကြီးကတော်က ကြားထဲက ငွေအစိတ်ဖြတ်ယူတာပါလိမ့်။သေချာအောင် မေးကြည့်တော့ အာဏာကြေးယူတာတဲ့။အာဏာကြေးဆိုတာ ဘာမှန်းမသိတော့ ထပ်လည်းမေးမနေတော့ပါဘူး။ခွင့်ပြုလိုက်တယ်။မတောပုလည်း သူကြီးအိမ်က ပြန်ခဲ့တယ်။မတောပု ပြန်တော့ သူကြီးကတော်က နတ်ကတော်နဲ့ညှိတယ်။သဘောတူတယ်။အသုဘအိမ်ကို သူကြီးကတော် ကိုယ်တိုင်လိုက်ပို့တယ်။နတ်ကတော်က ရင်ဘတ်ရှားပန်းထည် စုစည်းပြီးတော့ ငိုတော့တာပါပဲ။နတ်သံပစ်လိုက် စကားဖန်ပြောလိုက် တစ်ကျော့ငိုလိုက် မတောပုကတော့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ငိုလို့ရအောင် ခဏရှောင်ပေးတယ်။\n"အလို ကိုစီဖောင်းရဲ့ အင်္ဂါသားကြီးရဲ့ ကျုပ်တို့ရွာ မော်တော်ဆိုင်ကယ် တဖုန်းဖုန်းအသံနဲ့ မလာနိုင်တော့ဘူးနော် ဖြစ်ရလေခြင်း ။ကျုပ်ပြောတယ်နော် တော် လက်မခံဘူး။ကျုပ်ကိုစွဲတဲ့နတ်က သတိပေးရတာလေ။နင့်ယောက်ျားရိုးရာပျောက်နေတယ်ဆိုတုန်းက တော်ပြောတာမှတ်မိလား။ရိုးရာပျောက်တော့ ပုလိပ်ငှားပြီး ရှာရမှာလားတဲ့။တရားတပေါင်ချည်နှောင်တွေ့လို့ ယတြာချေပါဆိုတော့ ကော ဖဲဝိုင်းဖမ်းလို့ပြေးရတာမှတ်မိလား။အခု ကံနိမ့်တော့ခံရပြီ။တစ္ဆေနတ်ဆိုး ရုက္ခဆိုးတို့ မျက်ငြိုးဝေအောင် ရွာရှေ့တောင် ညောင်ပင်အောက် သေးများပေါက်ခဲ့ရော့လား။နတ်တွေများတော့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်လောက်တောင် မလေးစားသူကြီး။တကယ်သေတော့ ငွေငါးဆယ် ကုန်ရတာက ကျုပ်...."\nသူကြီးကတေည်က သူကြီးပတ်တဲ့လက်ပက်နာရီကို တစ်ပါတည်းယူလာတာဆိုတော့ ငိုနေတဲ့ နတ်ကတော်ကို သတိပေးတယ်။\n"နတ်ကတော်မရဲ့ ......ငွေငါးဆယ်ကိစ္စ ထည့်မငိုနဲ့ လိုရင်းလောက်ပြောငိုလေ။နာရီဝက်စာရှိပြီနော်"\n"အင်းပါ.....အမယ်မင်း ပြောရတော့မယ်။ဟိုအရင်အစ ပထမက လူလှအမောက်ထောင် စစ်ပုလိပ် ဘောင်းဘီနဲ့ လူပျိုယောင်ဆောင် ကျုပ်ကမသိတော့ အူတိအူကြောင် ဆိုင်ကယ်ကိုနမိတ်ကောက်တော့ ဆိုင်ရာက ကယ်လိမ့်မယ် အဟောထွက်လို့ ယူခဲ့ရ ယောင်တောင်ပေါင်တောင်.......တော်လေ ကျုပ်အိမ်ကို ဝင်ချည်ထွက်ချည်နဲ့ ကျွမ်းပစ်ပြီးရောက်လာတော့ .......သြော် လင်သားရယ်လို့ ထမင်းမနော အုန်းငှက်ပျော နဲ့ သဘောဖြူစင် ကျွန်ုပ်ကယ်တင် စည်ပင်ထွန်းကား မ ပါ လားဟု သနားရယ်ခံ နန်းစံတဲ့ သခင် ......."\n"ဖြစ်ရလေ.....ငိုတာတောင် နာရီမှတ်ပြီး ဧယင်ကျူးရသလိုပါကော တော်ရဲ့။၁၀ မိနစ်ကျန်တော့သတဲ့။ဆောင်းငွေ့အကြွယ် အောက်မေ့တယ်ဆိုလို့မှ သည်တစ်ဆောင်း ဘယ်လင်နဲ့ပေါင်းရပါ့....."\nသည်လိုနဲ့ တစ်နာရီပြည့်တော့ သူကြီးကတော်က နတ်ကတော်ကို ခါးတို့တယ်။နတ်ကတော်ကလည်း ၂မိနစ်လောက် အဆစ်တောင်းပြီးငိုသေးတာပါ။ပြီးမှသူကြီးကတော်နဲ့ ပြန်လိုက်လာပြီး စောင့်နေတဲ့လှည်းနဲ့ပြန်ရော။ဟန်ကျချက်တော့။သူကြီးကတော် အစိတ် မတောပု အစိတ်။မကြာပါဘူး သူကြီးအိမ်ဝလှည်းတစ်စီးဆိုက်ပြန်တယ်။လှည်းပေါ်မှာ မိန်းမတစ်ယောက်။\nတိုတိုပြောကြပါစို့၊ဒီတစ်ခါရောက်လာတဲ့ မိန်းမက တော်တော်လှမ်းတဲ့ တောင်ဖျားရွာက မင်းသမီးဟောင်းတဲ့။ဘာကိစ္စဆိုတော့ သည်ရွာမှာသူ့လင် သေတယ်ကြားလို့တဲ့။နာမည်က ဘယ်သူတုန်းဆိုတော့ ကိုစီဖောင်းပါတဲ့။ဒါပါပဲ။သူကြီးကတော်က စောစောက နတ်ကတော် ပေးသွားတဲ့ ငွေစက္ကူ တွေသေတ္တာထဲထည့်ရင်း မင်းသမီးဟောင်းကို အကဲခတ်တယ်။သည်မိန်းမတော့ ငွေငါးဆယ် ပါလောက်မယ့်ပုံမပေါ်ဘူးဆိုတာသိတယ်။အတွေ့အကြုံများပြီကိုး။ထားပါတော့ မင်းသမီးကို မေးစရာမေး မြန်းစရာရှိတာမြန်းပြီး ဈေးညှိကြတော့ ငွေသုံးဆယ်နဲ့ ဈေးတည့်တယ်။သူကြီးကတော်က ဆယ့်ငါးကျပ် မသာရှင်က ဆယ့်ငါးကျပ်။နတ်ကတော်တုန်းကလိုပါပဲ။တစ်နာရီငိုခွင့်ရရုံပါ။အသုဘအိမမ်ရောက်တော့ မတောပုက သူကြီးကတော်နဲ့ ပါလာတဲ့မန်းမ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ငိုပါစေတော့ရယ်လို့ ရှောင်ပေးတယ်။သူကြီးကတော်ကလည်း နာရီနဲ့။\n"အိုး .....ကိုသုမနရဲ့ ....အဲလေ ....ကိုစီဖောင်းရဲ့။ဖြစ်ရလေခြင်းနော်။အိုခြင်း နာခြင်း သေခြင်း တဲ့၊ကုန်ခမ်းခြင်း ပျက်စီးခြင်းတဲ့ နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်မပြုနိုင်သရွေ့ မလွတ်နိုင်တဲ့ တရားမှန်းလည်းသိပါရဲ့။တရားတော်မှာလာသားပဲလေ။ဘာတဲ့....မရဏသတိ သေခြင်းတရားကိုအောက်မေ့ခြင်း သတိသာလျင် မဟပ္ဖ ကြီးသောအကျိုး မဟာနိသံသာ ကြီးသောအာနိသင် ရှိသတဲ့။ကျုပ်မသိပဲလား သိပေသော်လည်း တော်ဖူးတဲ့လင်ဆိုတော့ တရားမရနိုင်ဘူးနော်။\n"အဝိဇ္ဇာနဲ့ တဏှာဆိုတဲ့ အရင်းမူလနှစ်ပါး အရဟတ္တမဂ်ဉာဏ်နဲ့ အကြွင်းမဲ့ မဖြတ်ရသေးသမျှတော့ ဥပ္ပာဒေါဒုက္ခံ အနုပ္ပာဒေါသုခံ တဲ့။ခန္ဓာအသစ်ဖြစ်ရခြင်းသည် ဒုက္ခ ခန္ဓာအသစ်မဖြစ်ရခြင်းသည် သုခ ဆိုတဲ့အတိုင်း ....."\nသူကြီးကတော်က မင်းသမီးကို ခါးတို့တယ်။မင်းသမီးက မျက်ရည်တွေနဲ့ လှည့်ကြည့်တော့ ညည်းဟာပ ဧယင်ကျူးတာလား လင်သေလို့ ငိုမှာလားတဲ့။တရားသဘောလျော့ လိုရင်းကို ပြောငို ဆိုငိုလေလို့ သတိပေးတယ်။\n"သြော် .....နှမထိပ်ပန် မျက်မှန်လို့ ရှူပါတဲ့ ကမ္ဗုစံငယ်.....လျင်မြန်အသော့ မင်ပိတုန်းရောင် ဆင်ထုံးနှောင်တဲ့ သျှောင်ကေကျော့နဲ့ တစ်ရွာတစ်ပါးချီတော့မတဲ့လား .....အမယ်မင်း ....သွားတော့မယ်တဲ့ ......မောင်ပြင်ဆင် .....ရွှေကတောင်ဆင်တဲ့ မြင်းတွေနဲ့ လွမ်းဖွဲ့ဆင် .....ကျွန်မတို့ ဇာတ်သဘင်မှာတော့ ဒီနေရာက ဗုံထောက်သံလေးကိုး .....ကိုစီဖောင်းရဲ့ "\n"အိုအေ....အရေးထဲ ဇာတ်ထွက်နေသေး မြန်မြန်လုပ်အေ နာရီတစ်မတ် ကျန်တော့တယ်"\n"ငိုချင်းလေးတော့ ချပါရစေဦး သူကြီးကတော်ရဲ့။တစ်အောင့်ပါတော် သည်းခံပါ။ဖေ ဆုံးတယ် ငွေသုံးဆယ် အရင်ကုန်ရတာကြောင့် ဘဝင်တုန်ညောင်း တစ်နည်းသော် သူကြီးကတော် မဟန်လှတာကြောင့် မေကညာပါ သေရွာပြောင်းချင်ပေါ့....ကိုရာဇာရေ ....အဲလေ ကိုစီဖောင်းရေ ...အဲ....ဟဲ....ဗြုတ်စဗျင်းတောင်း ....."\nထားတော့။အဲသည်နေ့က နေမကုန်ခင် နတ်ကတော်က အစိတ် ဇာတ်မင်းသမီးက ဆယ့်ငါးကျပ်ဆိုတော့ ငွေလေးဆယ်ရပြီ။သူကြီးကတော် ငွေလေးဆယ်ရသလို မတောပုလည်း ငွေလေးဆယ် ပက်ကနဲရလိုက်တာပါပဲ။သူကြီး ကိုဂျာရစ်လည်း သဘောကျတယ်။မယားသူကြီးကတော်က စီဖောင်းအသုဘရင်းပြီး ငွေဝင်နေတာတွေ့တော့ မကောက်ကျစ် လုပ်ရည် ကိုင်ရည်ကို သဘောကျတာပါ။ရွာမှာ ဟိုတုန်းကလို ထစ်ကနဲရှိ သူကြီးလာတိုင်တာတွေနည်းသွားတော့ ပိုက်ဆံ သိပ်မရဘူးကိုး။မယားတောင်ပြောနေသေးတာပါ။ကောက်ကျစ်ရေ....အသုဘ သုံးရက်မလည်ခင် နောက်ထပ်မိန်းမတွေလာနိုင်သေးသတဲ့။စီဖောင်းက ဒီလောက်နဲ့ မပြီးလောက်ဘူးတဲ့။သူကြီးပြောလည်းပြောစရာ စကားတောင်မဆုံးသေးဘူး လှည်းတစ်စီးရောက်လာပြန်တယ်။အကျိုးအကြောင်းမေးကြည့်တော့ ခပ်ဝေးဝေးမြောက်ရွာဘက်က ရွာအထိုင် ပဲဒိုင်လုပ်တဲ့ မဝက်မတဲ့။ကိုစီဖောင်း နဲ့ မြို့ပွဲရုံအဆက် အသွယ်လုပ်ပေးရာက အနေနီးခဲ့ကြသတဲ့။မဝက်မက လက်ကောက်တစ်ရန်နဲ့ ဆွဲကြိုးတစ်ကုံး တင်းတင်းကြီးဆွဲထားတော့ သူကြီးကတော်က ငိုကြေးတွက်နေပြီ။မဝက်မလည်း ငိုချင်လို့ လိုက်လာတယ်ဆိုသကိုးး။မကောက်ကျစ်က ဂရုဏာသက်တဲ့ပုံစံနဲ့ဝင်တယ်။\n"တစ်ခုတော့ ရှိတာပေါ့အေ သူ့မယားခမျာ ပူဆွေးနေတဲ့အခိုက် ညည်းတို့ချင်း ဘာဖြစ်ခဲ့ ဖြစ်ခဲ့ လောပလူ့ထုံးစံက ရှိသေးတာကိုးအေ့။သို့ပေသော်လည်း ...."\nသည်လိုနဲ့ တစ်နာရီစာ ငိုခွင့် ရှစ်ဆယ်နဲ့ ဈေးတည့်တယ်။သေချာပြီလေ။သူကြီးကတော်က လေးဆယ်။မတောပုက လေးဆယ်။\nညကြီးမိုးချုပ်တော့မှ သူကြီးကတော်က မတောပုကို လူလွှတ်ပြီး အခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်။မတောပုရောက်လာတော့ ညည်းလင် အသုဘ ဘယ်နေ့ချမှာတုံးလို့မေးတယ်။မတောပုက ရောက်လာတဲ့နေ့က ညဆယ်နာရီမကျော်လို့ တစ်ရက်ယူကြောင်း သည်ကနေ့ တစ်ရက်ဆိုတော့ နှစ်ရက် မနက်ဖြန် သုံးရက်လည်မှာ အသုဘ ချမလားလို့တဲ့။\n"ညည်းနှယ်အေ....ငွေဝင်နေတဲ့လင်များ ကသုတ်ကရက် အသုဘချရမယ်လို့ ထားရောပေါ့ ငါးရက် ....ခုနှစ်ရက်။ဒါတော့ ညည်းက ကာယကံရှင်ဆိုတော့ ညည်းသဘောပါ"\n"သူကြီးကတော် ပြောတာဟုတ်ပါရဲ့။သမီးတွေက အဖေတစ်ရွာမှာ မယားများတာ ဖော်သလိုဖြစ်နေတော့ ရှက်ကြသတဲ့ မနက်ဖြန်တော့ ချမှဖြစ်မှာပါ သူကြီးကတော်က ဘာလုပ်ချင်လို့တုံး "\nသူကြီးကတော်က ပြောသင့်မပြောသင့်ခဏတွေးတယ်။သူကြီးပြောသလို ကိုစီဖောင်းနဲ့ ပက်သက်လို့ သည်ကနေ့လာကြတဲ့ မိန်းမသုံးယောက်နဲ့ မပြီးလောက်သေးဘူးလို့တွက်တယ်။အမောက်ကြီး ထော်ထော် ဆိုင်ကယ် တထုန်းထုန်းနဲ့ရွာစဉ်ရောက်နေတဲ့ ကိုစီဖောင်း ရှိမယ်ဆို မယားတွေရှိနိုင်သေးတယ်လို့ စဉ်းစားတယ်။\n"သည်လိုအေ ညည်းနဲ့ငါ ကံတိုက်ပေါ့အေ။မနက်ဖြန်ညနေ ညည်းလင် အသုဘချမှာဆိုတော့ မနက်ဖြန်တစ်နေ့လည်စာ မသာပုတ်ပြတ်လေလံ ငါ ဆွဲမယ်။ညည်းက အဲဒီအတွက် သုံးဆယ်ယူ ကျန်တာ လာငိုသူရှိတော့ ငါ့ကံ မရှိတော့လည်း ငါ့ကံ ဘယ့်နှယ်တုံး "\nမတောပုက စဉ်းစားတယ်။တစ်ရက်နဲ့တော့ မထူးတော့ပါဘူးပေါ့လေ။ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံမယူဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ရွာကြားလို့လည်း မကောင်းတဲ့အပြင် သမီးတွေကလည်း ပြောကြဆိုကြဦးမှာကိုး။\n"တော်ပါပြီတော် ကျုပ်လင်နဲ့ကျုပ် နက်ဖြန်တစ်ရက်တော့ အတူနေဦးမှပါ။ရှင်တုန်းကမှ ရှာမကျွေးတဲ့လင် သေမှတော့ ပိုက်ဆံမရရင်လည်းရှိပါစေတော့ "\nဒါတောင် သူကြီးကတော်မကောက်ကျစ်က မလျော့သေးဘူး။ညည်းလင်မြေကြီးထဲရောက်မှ မြေပုံနားသွားငိုချင်ပါတယ်ဆိုတဲ့မိန်းမပေါ်လာရင် ညည်းနဲ့ မဆိုင်တော့ဘူးနော်တဲ့။ရွာကတော့ သူကြီးလင်မယားကို တော်တော်ကြောက်သွားကြတယ်။ဘယ်ကမှ ငွေဝင်စရာမရှိရင် ရွာဖဲ့ရောင်းတော့မှာမဟုတ်လား။ကြောက်ချင်ကြောက် မကြောက်ချင်နေလေ သူကြီး ကိုဂျာရစ်နဲ့ သူကြီးကတော် မကောက်ကျစ်တို့ကတော့ မနက်တိုင်း စားပွဲကို ပုတ်ကြတုန်း။\n"ညောင်ပုဆစ်မှာ အမှုအခင်း နည်းလွန်းလို့ များများကြီး ပေါ်ပေါက်အောင် မွှေတော်မူပါ။အမှုကြီးကြီး ဒီးတိုက်အောင် ခလောက်ဆန်တော်မူပါ ပြသနာကြီးကြီး ဗျဉ်းစဉ်ခတ်အောင် ဖွတော်မူပါ............"\nPosted by Alex Aung at 2:21 PM\nပါမောက္ခချုပ်ဆရာတော် ဒေါက်တာအရှင်နန္ဒမာလာဘိဝံသ ၏ တရ...\nStatic stretching before lifting weight ?\nဘဲသားကော်ရည်ခေါက်ဆွဲ - ရခိုင်မုန့်တီ - ကိုရီးယားေ...\n၀င်းဦး နှင်း မန်းသင်္ကြန်\nRED CHAIR Meets with Celebrities! !!\nDr. နန္ဒမာလာဘိဝံသ၏ တရားသုံးပုဒ်\nအုန်းထမင်း နှင့် ကြက်သားဒိန်ချဉ်နှပ် - အုန်းပေါင်...\nGym မဆော့ခင်၊ ဆော့နေစဉ် နဲ့ ဆော့အပြီး ✖ ✔\nမိန်းကလေးများအတွက် Gym Training Routine !\nHIV/ AIDS ဆိုတာ\nထမနဲ (အလွယ်နည်း) - ငါးထမင်းနယ် - ငါးခူမွကြော်သုပ် ...\nလူတော်တွေ အလုပ်မြဲစေဖို့ နဲ့ အလုပ်လုပ်ချင်စိတ်ရှိေ...\nမလေးအုန်းထမင်းနှင့်ကြက်ကင် - ကြက်ကင် ♡ - သခွားသီး...\n၀န်ထမ်းမြဲစေတဲ့အချက်တွေ နဲ့ မန်နေဂျာတွေကြောင့် ၀န်...\n"သားဆက်ခြားတဲ့ကိစ္စမှာ အမျိုးသားတွေ ဘယ်လိုပါဝင်ကြမလ...\n“မြတ်ဗုဒ္ဓ၏ အလုပ်အကျွေးရဟန်းများ အပိုင်း(၁) မှ အပို...


ကြည်နူးစေနံနက်ခင်း…………………………………. | The Mandalay Gazette-Myanmar/Burma News Media Forum Network\nLocal Guides » ကြည်နူးစေနံနက်ခင်း………………………………….\t19\nPosted by ko pauk mandalay on Jun 28, 2012 in Local Guides, Photography | 19 comments\n1 နံနက်ခင်း အရုဏ်တက်ရေပြင်ကို သက်ဆင်း လှပခြင်းတွေနဲ့ဖွဲ့တည်ထား တဲ့ရောင်စဉ်\n2 အလင်းနိုးထ ရောင်ခြည်ဖြာကျကမ္ဘာမြေလှပ…………………………………………..\n3ဟိုးအဝေးမှာရှမ်းရိုးမ ၀ိုးတ၀ါးရေပြင်မှာလှိူင်းကြက်ခွပ် ဆော့ကစား……………………..\n4 မိူင်းညို့ ဆိုင်းဆို့တဲ့မိုးတိမ်ဝဠာတစ်ခွင်အုံ့မိူင်း လွမ်းစေခိုင်းရောသလား…………………\n5 မိူင်းရာမှကြည်လင်ပြာလွင်သော အလင်းစကြက်ခွပ်ထတဲ့ရေပြင်မြင်ရသူ လန်းစိတ်ရွှင်\n6 တိမ်ပြာသောနေ့ဆိုတဲ့ ရှေးရှေးက သီချင်းလေးရင်ထဲမှာ သတိရမိတော့ လမ်းသွားရင်းတောင်လေချွန်မိတယ်(တိမ်ပြာသောနေ့တွင်အသဲများဘ၀င် သာယာလန်းဆန်းကြည်ရွှင်)\n7 အလင်းစက် က ရေပြင်ပေါ် ခပ်သော့သော့လေပြေဆော့ တော့ လှိုင်းကလေးနော့ဗေဒါပင် ကတော့ ခေါင်းလေးမော့………………….\n8 နှစ်ရောင်စပ် ကန်ရေပြင် ကြည်နူးဖွဲ့ဆင် အဝေးမှာ စိမ်းလွင် တောအုပ်ကလေးအသွင်\n10 ပိုက်မပါ ကွန်မပါ ငါးမျှားချိတ်မပါ လက်နဲ့ဘဲဖမ်းမယ့် ကိုတံငါ\n11 အငြိမ်သုံး အရွှေ့ နှစ်………………….\n12 မြေကမ္ဘာမစောင်း ထန်းပင်လဲမစောင်းဒါဆို ကျနော်အမြင်စောင်းတာဘဲဖြစ်မယ်\nမနက်မနက်နိုးစက်ပေးထားပြီး အအသံမည်ပေမယ့် အိပ်ယာက မထ။\nကျန်ာက ဆက်အိပ်လို့ရပေမယ့်မဒမ်ပေါက်က ဆက်အိမ်မရတော့\n“အိပ်ယာက မထင်ချင်ရင် နှိုးစက်မပေးနဲ့” ဆိုပြီး ၀ါဒသဘောထားကြေညာချက်တွေထုတ်ပါတယ်။\nဒီလိုဘဲထမယ်လုပ်လိုက် မထဘဲပြန်အိပ်လုပ်လိုက်တာ ရက်20ကျော်သွားပါတယ်။\nအဲဒါနဲ့မဖြစ်ချေဘူးဆိုပြီး တစ်ည စောစောအိပ်။\nအဲတော့လဲ ကျန်ာသိပ်အားမစိုက်ရဘဲ မြန်မြန်လျှောက်ဖြစ်သွားပါတယ်။\nနေထွက်ရာဘက်နဲ့အလျားလိုက်လျှောက်ရတဲ့ နေရာလဲရောက်ရော အာရုံတက်အလင်းရောင်တွေက\nလှပစွာ ရေပြင်ပေါ်ကို ကျ။\nလေဆော့ တော့လှိုင်းကြက်ခွပ်လေးတွေ ထနေပုံက တကယ်ကိုလှပ ပါတယ်။\nလေဆော့တော့ ကန်ရေပြင်က လှိုင်းတွန့်လေးတွေဖြစ်လို့အတန်းလိုက်ကြီးကမ်းစပ်ကိုအပြေးလာ။\nဗေဒါဒိုက်ပင်တွေကလည်း လှိုင်းပုတ်တော့ တအိအိ။\nကျနော်အကြာကြီး ဓါတ်ပုံရိုက်ခဲ့တဲ့နေရာက တော့ အနောက်မြောက်ဘက်ကန်စပ် ချိုချိုကဖေးနားမှာပါ။\nကန်ထဲမှာရှိနေတဲ့ ရှင်ဥပဂုတ်ကျောင်းဆောင်လေးက လည်းအထီးတည်း။\nဟိုး အရှေ့ဘက်က ကန်စပ်မှာ ငါးမျှားချိတ်မပါ၊ပိုက်ကွန်မပါ အုပ်ဆောင်းမပါတဲ့ တံငါသည်လေးကလည်း\nဟိုးအဝေးက ပြည်ကြီးမွန်ရော ဆောက်လက်စသစ်သားစင်ကြီးရော ရေလည်ခေါင်က ကျောင်းဆောင်လေးက ငြိမ်သက်။\nလှုပ်နေသူကတော့ လှိုင်းထတဲ့ရေပြင်ရယ် ငါးရှာနေတဲ့ ကိုတံငါရယ် လက်ဆော့တဲ့ကျနော်ရယ်ပေါ့။\nဘယ်လိုဘဲပြောပြော ကျနော်နဲ့ အတော်ကြာဝေးကွာနေတဲ့ ကန်ရေပြင်နံနက်ခင်းလေးက တော့လှပလျှက်ပါဘဲ။\nမောင်ပေ says: မကျေနပ်ဘူး\nမောင်ပု အကြိုက်ကြ ထည့်ပေးတယ်\nမောင်ပေ့ အကြိုက်ကြ မပါဘူး\nကိုရင်မောင် says: ခုလိုလှပတဲ့နံက်ခင်းမျိုးမတွေ့ရတာကြာပါပေါ့……\nမမ အညာသူ says: ရိုက်ချက်ကတော့\nmamanoyar says: ဓါတ်ပုံတွေကြည့်ရတာ\nဘယ်ကိုလွမ်းလို့ လွမ်းရမှန်းတောင် မသိတော့ဘူးးးးးးးးး\nmocho says: နံပါတ် ၁ ကိုကြည့် ရတာ အရောင် တွေ စုံ တဲ့ သက်ငြိမ် ပန်းချီ ကားတစ်ချပ် ကို ကြည့် ရ သလို ပါပဲလား ။မနက် ခင်း ရဲ့ သဘာဝ အလှ တွေ ကို မခံ စားရတာ အတော် ကြာပါပြီ။ကျမလည်း လေး ပေါက် နဲ့ အတူတူပဲ … မနက် ၊မနက် လမ်းထ လျှောက်မယ် ဆိုပြီး နှိုးစက် ပေးပြီး မထလို့ အဲလို အပြောခံရတယ်။\nခပ်မိုက်မိုက် ကောင်မလေး says: မောနင်း….\nနံနက်ခင်း ရဲ့ အလှတရားတွေနဲ့….\nပင်လယ်ပြင် နှင့် ထွန်းသစ်ရောင်ခြည်..\nကြည်ဆောင်း says: ကြည်ဆောင်းလဲ တူမ(10) တန်းတနှစ်လုံး နှိုးစက်အစောကြီးပေးထား၊ သူကမထ ၊ ကိုယ်ကအိပ်မရနဲ့ တနှစ်လုံးလုံး ဒုက္ခခံခဲ့ရတာ သတိရမိပြီး မဒမ်ပေါက်ကို စာနာမိပါရဲ့ လေးပေါက်ရေ …\nနှစ်ရောင်စပ်ကန်ရေပြင်လေးကို ကြည်နူးနှစ်သက် အားပေးသွားပါကြောင်း ။\nNyein Nyein says: ပန်းချီဆန်ဆန် ပုံလေးတွေလည်းကြိုက်တယ်။ ပုံအောက်က ကဗျာဆန်ဆန်စာလေးတွေလည်းကြိုက်တယ်။\nလေးပေါက်ရေ…….. ဓာတ်ပုံလေးတွေကူးသွားတယ်နော်။ ကူးခွင့်ပြုပါ။\nမဂွတ် ထော် says: အရမ်းလှတယ် ပုံလေးတွေကြည့်ရတာကြည်းနူးစရာပဲ\nmay flowers says: လေးပေါက်ရေ အားပေးသွားပါတယ်……..ပုံ-၆ နဲ့နောက်ဆုံးပုံ -၁၂ ထန်းပင်လေးတွေကိုသဘောကျတယ်။\nဖိုးထောင် says: အူးပေါက် မရောင်းချင်ချင် ရောင်းချင်ချင် အဲဒီပုံတွေအကုန်လုံး ကျနော့်ရောင်း ရော့ဓါတ်ပုံဖိုး ၂ ကျပ် ပေး ၁၀ ပြန်အမ်း သွားတော့မယ် ကစ်လိုက်ဦးမယ်\nကိုပေါက်(မန္တလေး) says: ကိုဖိုးထောင်ရေကျေးဇူး\nwater-melon says: နေသာသာနေ့ တစ်နေ့ ဆန်းဒေးမှာကွယ်\nတူများတွေ လက်ဆက်ကျတယ် ရှစ်တလေးရယ်\nဒူ တန် ဒူ တန်\nများလေ အူးသေးကို အရမ်းအားကျတာဘဲ\nကိုပေါက်(မန္တလေး) says: အိမ်စောင့်နတ်က နှင်တော့ အိမ်ကို အိပ်ချိန်ကလွဲရင်မကပ်နိုင်\nဆိုင်စောင့်နတ်က နှင်တော့ အလုပ်ထဲမှာဖင်မမြဲ\nမြို့စောင့်နတ်က နှင်တော့ သူများမြို့ရွာရောက်\nအင်း ဂေဇက်စောင့်နတ်က ဘယ်ချိန်များနှင်မလဲလို့ တွေးပြီး ပူနေရတာနော်\nအလင်းဆက် says: အိုး……လှလိုက်တဲ့ပုံတွေ…။\nအား..ကျ လိုက်တာ ဗျို့ .။\nsnow white says: မင်္ဂလာနံနက်ခင်းမင်းသတိရရင် တစ်ခေါက်သာလှမ်းလာခဲ့စေချင် ကျက်သရေမင်္ဂလာအပေါင်းနဲ့ပြည့်စုံပါသော နံနက်ခင်းလေးပါ..\nကိုပေါက်(မန္တလေး) says: ဟုတ်ပါဘူးအေ\nဒီဇင်ဘာနံနက်ခင်း မင်းသတိရ ရင် အမှတ်တရနေရာဟောင်းမင်းအရောက်သာလာစေ့ချင်\nMလုလင် says: နံပါတ် ၁ ပုံ အတွက် လက်မ တစ်ချောင်း ပါဗျို့  ………။\nကိုပေါက်(မန္တလေး) says: ကောင်းဆို မင်းပြောသလို ကွက်လပ်မကျန်အောင် ဂရုစိုက်ရိုက်တာလေ လုလင်ရဲ့\nComments By PostComment မှာ လူစည်ချင်ရင် (ယတြာ) - Ma Ma - အလင်း ဆက်ရွာသူ/သားများ အတွက် - Munetez - Munetezသန့်ချင်ယောင်ဆောင်ထားတဲ့မြို့ကြီးတစ်မြို့ အကြောင်း - Ma Ma - Silver Twigနားစွန် နားဖျား ရပ်ကွက်...။ - Munetez - Munetezမိမိ ကိုယ် မိမိ ခိုးယူပေါင်းသင်းကြသူများ...။ - black chaw - black chawသဂျီးနောက်ကနေ ဘယ်သူထိုး who? - Ma Ma - အရီးခင်လတ်အဟံ ပထမံ - padonmar - natureမြေမျိုပျောက်ကွယ်ခြင်း - padonmar - အလင်း ဆက်အယ်ဒီတာ့သင်ပုန်း ( မေ ၂၀၁၃) - Munetez - kaiရပ်ကွက်မှသည် နိုင်ငံဆီသို. - kai - garudaသူကြီးနှင့်တကွ ရွာသူား အားလုံးသို့ ...အိတ်ဖွင့်ပေးစာ.... - kai - အလင်း ဆက်အိပ်ပျော်နေသူများ နှိုးရခက်သည် 。。。。。。。。。 - ရဲစည် - ရဲစည်(ခ)စောဖွပြေးကျွန်ုပ်ရောက်ရှိခဲ့သော ကျတ်တို့ဌာနီ - အလင်း ဆက် -etone``ရွာထဲမှာ ဆုံကြတာပေါ့´´ - padonmar - မောင် ပေ၄ လရှည်ကြာ ရွာထဲမှာ - Ko chogyi - Mr. MarGaအတု - မောင် ပေ - အလင်း ဆက်ဘ၀မှာ ဘာအရေးကြီးဆုံးလဲဆိုတော့..... - မောင် ပေ - အရီးခင်လတ်လူစွန့်စားမြင့်ကျော်နှင့် ခေါင်းပြတ်နတ်ရုပ်တု (စ/ဆုံး) - မောင် ပေ - Mr. MarGaသူတို့ ရောက်လာကြတော့မည်၊ သတိသာ ထား - naywoon ni - kyeemiteရုပ်ရှင်ကြည့်ခြင်း - Mr. MarGa - kyeemiteအထူးတလည် ကျေးဇူး တင်ရှိခြင်း - Mr. MarGa - Mr. MarGaအမျိုး ဘာသာ သာသနာကို စောင့်ရှောက်ကြမယ် ဆိုရင် ဖြင့် - kai - ဦးဦးပါလေရာEast West Dental\tPACE\tWestern Union\tCategory\tArts & Humanities\nTop 10Yin Nyine Nway (77895 Kyats )intro (76971 Kyats )SP (70551 Kyats )naywoonni (67417 Kyats )zaylay (67079 Kyats )weiwei (66832 Kyats )cobra (62183 Kyats )fatty (61354 Kyats )Anzartone (59081 Kyats )MaMa (57917 Kyats )Top Posts & Pagesသင်ဇာဝင့်ကျော် နဲ့ မဟူရာ အလှ...


ညီလင်းသစ်: အန်ဂယ်လာရဲ့ တိုင်းပြည်သို့ (၃)\nနောက်တစ်ရက်မှာတော့ ကျနော်တို့ Darmstadt မြို့ထဲဖက် သွားကြတယ်၊ ရောက်ပြီး နောက်တစ်ရက်မှာ အိမ်ရှင် လင်မယားရဲ့ အိမ်အသစ်၊ စိုက်ခင်း စတာတွေ လျှောက်ကြည့်နေလို့ မြို့ဟာ ဘယ်လိုနေမှန်းတောင် မသိရသေးဘူး၊ ကျနော်တို့ တည်းတဲ့အိမ်မှာ စက်ဘီးတွေ လေးငါးစီး ရှိတာနဲ့ မြို့ကို စက်ဘီးနဲ့ ပတ်ကြည့်ဖို့ စီစဉ်ကြတယ်၊ သိပ်အဝေးကြီး မနင်းရပါဘူး၊ အိမ်ကနေ မိနစ် ၂၀ လောက် နင်းလိုက်တာနဲ့ မြို့လယ်ခေါင်လို့ ပြောလို့ရမယ့် နေရာကို ရောက်သွားရော...၊ ကားလမ်းမတွေရဲ့ ဘေးမှာ စက်ဘီးစီးဖို့ လမ်း သတ်သတ်မှတ်မှတ် လုပ်ပေးထားလို့ အဆင်ပြေတယ်...၊\nဒါကတော့ မြို့လယ်ခေါင်နဲ့ မြို့တော်ခန်းမလို့ ခေါ်နိုင်တဲ့ အဆောက်အဦးပါ၊ Darmstadt မြို့က အခြားသော ဂျာမန်မြို့ တွေလိုပဲ ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မှာ မဟာမိတ် တပ်တွေရဲ့ ဗုံးဒဏ်ကို အလူးအလဲ ခံခဲ့ရတယ်၊ တမြို့လုံးဟာ ပြာအတိနဲ့ ကျန်ခဲ့တယ်၊ အကျိုးဆက် အနေနဲ့ စစ်လက်ကျန် မူလ ဗိသုကာ လက်ရာအတိုင်း ရှိနေတဲ့ အဆောက်အဦးတွေက လက်ချိုးရေလို့ ရအောင် နည်းပါတယ်၊ အခု ပုံထဲက ဒီအဆောက်အဦးက လက်တဆုပ်စာ ကျန်ခဲ့တာတွေထဲက တစ်ခုပါ၊\nစစ်ကြီးပြီးလို့ ၁၉၅၀-၆၀ လောက်မှာ စစ်ပြေးခဲ့ရတဲ့ ဂျာမန်မိသားစုတွေ Darmstadt မြို့ကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြန်ရောက် လာခဲ့တယ်၊ မြို့ကို ပြာပုံထဲကနေ ပြန်ပြီး ထူထောင်ကြတယ်၊ အဲဒီမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာက ဘာအိမ်ဆောက် ပစ္စည်းမှ မယ်မယ်ရရ မရှိတဲ့ အနေအထားမှာ မြို့ကို ပြန်တည်ကြတဲ့ ဖြစ်ရပ်ပါ၊ လက်သမား၊ ပန်းရန်စတဲ့ သူတွေလည်း မရှိကြတော့ အားလုံးလိုလိုက ကိုယ့်အိမ်ကို ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပဲ ဆောက်ကြရတယ်၊ ရပ်ကွက်တွေထဲမှာ ကျနော် လိုက်ကြည့်ရသလောက် အိမ်တွေ တော်တော်များများက ပရော်ဖက်ရှင်နယ်လ် လက်သမားတွေ ဆောက်ထားတာ မဟုတ်မှန်း သိသာတယ်၊ ဒါပေမယ့် တော်တော်သပ်ရပ်ပါတယ်၊ အဲဒီရဲ့ အကျိုးဆက် အနေနဲ့ ဒီနေ့ ဂျာမန် အမျိုးသားတွေဟာ Do It Yourself လိုမျိုး ကိစ္စတွေမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတာ တွေ့ရတယ်၊\nမိတ်ဆွေတွေနဲ့ အိမ်ဆောက်တဲ့ ကိစ္စတွေ ပြောကြရင်း အိမ်ငှား၊ အိမ်ပြောင်းတဲ့ အကြောင်းတွေလည်း ပြောဖြစ်ပါတယ်၊ အဲဒီမှာ ကျနော်အံ့သြရတာ တစ်ခု သွားတွေ့တယ်၊ ဂျာမနီမှာ အများအားဖြင့် အိမ်/တိုက်ခန်း တွေကို ငှားတဲ့အခါ အိမ်ငှားအသစ်မှာ လုပ်စရာတွေ ပုံလို့ပါပဲ၊ အိမ်နံရံတွေကို ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ ဆေးအရောင် ပြန်သုတ်တာ၊ မီးဖိုချောင်မှာ ပန်းကန်ဆေးစက်၊ ဘေစင်၊ ရေခဲသေတ္တာ အစရှိသဖြင့် အားလုံးနီးပါး ပြန်တပ်ဆင်ရတာ၊ မြေအောက်က အဝတ်လျှော်တဲ့ အခန်းမှာ ကိုယ့်ရဲ့ အဝတ်လျှော်စက်ကို ပြန်တပ်ဆင်ရတာ.. အများကြီးပါပဲ၊ ကျနော် အံ့သြရတာက ဒီလိုဟာတွေကို အိမ်ငှားက လုပ်ရမယ်လို့ မတွေးထားဖူး လို့ပါ၊ ဆွစ်ဇာလန်မှာဆို ဒါတွေအားလုံးက အိမ်/တိုက်ခန်း ပိုင်ရှင်တွေ လုပ်ကြရတဲ့ အလုပ်တွေပါ၊ အိမ်ငှားအဟောင်း ဆင်းသွားတဲ့အခါ နံရံတွေ ညစ်ပတ်နေရင် ဆေးပြန်သုတ်တာ၊ မီးဖိုချောင်မှာ ကြွေပြားတွေ ဟောင်းနေရင် အသစ်လဲတပ်တာ၊ မီးဖိုတွေ ပျက်နေရင် ပြင်ပေးတာ အစရှိတာတွေကို အိမ်ရှင် ဒါမှမဟုတ် အိမ်ငှားကုမ္ပဏီတွေက တာဝန်ယူရပါတယ်၊\nဒီတော့ အိမ်ငှားတဲ့လူက အဆင်သင့် တက်နေရုံပါပဲ၊ တဖက်ကလည်း အခန်းပြန်အပ်တဲ့အခါ မူလအတိုင်း နီးပါး ပြန်အပ်ရပါတယ်၊ ဥပမာ-တခြား ဆေးအရောင် သုတ်ထားရင် မူလအရောင်ကို ပြန်သုတ်ပေးရတာ၊ ပန်းချီကားတွေ ချိတ်ဖို့ ဖောက်ထားတဲ့ နံရံက အပေါက်တွေကို ပြန်ပိတ်ပေးရတာ စသဖြင့်ပါ၊ ဂျာမနီမှာတော့ ကျနော် နားလည်သလောက်ဆို အဲဒီလို အပိုင်းတွေမှာ လွတ်လပ်ပါတယ်၊ ကျနော်တို့ မိတ်ဆွေ လင်မယားဆို သူတို့ မီးဖိုချောင်ကို သူတို့ ပြန်ဆောက်ရတယ်၊ အရင်လူတွေက ကြမ်းခင်းကြွေပြားပါ မကျန်ခွာယူသွားလို့ အဲဒါကစပြီး လုပ်ရတယ်၊ အိမ်ကို သူတို့ငှားတဲ့ အချိန်မှာ မီးဖိုချောင်က နံရံလေးဖက်ပဲ ပါတဲ့ ဟာလာဟင်းလင်း အခန်းတစ်ခု သက်သက်ပါပဲ၊ ဒီတော့ အားလုံးကို သူတို့စိတ်ကြိုက် ပြန်လုပ်တယ်၊ တခါ.. သူတို့ဆင်းသွားတဲ့ အခါကျရင်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထားခဲ့မှာပါ၊ နောက်လူက သူ ကြိုက်သလို ပြင်ပေတော့ပဲ၊ အိမ်ရှင်က သူ့အိမ်ကို ပုံစံ တသမတ်တည်း ရှိနေဖို့ ဝင်ထိန်းတာမျိုး သိပ်မရှိပါဘူး၊\nမြို့လယ်ခေါင်ကနေ ဆက်နင်းသွားတော့ ကုန်းမြင့်လေး တစ်ခုပေါ်မှာ တွေ့ရတဲ့ အော်သိုဒေါ့ခ်စ် (Orthodox) ဘုရားကျောင်း တစ်ခုပါ၊ ကျနော်တို့နဲ့ အတူပါလာတဲ့ အိမ်ရှင် အမျိုးသမီးက ရှင်းပြတယ်၊ တခါတုန်းက ဒီမြို့မှာ နေခဲ့တဲ့ ရုရှားအမျိုးသား သူကြွယ်တစ်ယောက်ဟာ ဂျာမန်သူ တစ်ယောက်နဲ့ ရည်ငံကြတယ်၊ ဒါနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ လုပ်ကြတော့ မြို့မှာက သူတို့ကို ရုရှားထုံးစံ လက်ထပ်ပေးမယ့် အော်သိုဒေါ့ခ်စ် ဘုရားကျောင်း မရှိဘူး၊ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်ရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ဂျာမန်တွေက ရုရှားတွေကို မုန်းနေကြတဲ့ အချိန်...၊ ရုရှားတွေမှာ မျက်စိသူငယ် နားသူငယ်နဲ့ ဝတ်ပြုဖို့ ဘုရားကျောင်းတောင် မရှိခဲ့ဘူး-တဲ့၊ အဲဒီလို အခြေအနေမှာ အဲဒီသူကြွယ်က ဒီတောင်ကုန်းလေးပေါ်မှာ မြေတစ်ကွက် ဝယ်၊ ဘုရားကျောင်းဆောက်ပြီး လှူလိုက်တယ်၊ အဲဒီ ဘုရားကျောင်းမှာ သူလက်ထပ်ဖို့ အဆင်ပြေသွားသလို တခြား ရုရှား တွေအတွက်လည်း ဘုရားကျောင်း ရှိပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့တယ်...၊\nDarmstadt မြို့မှာ အမေရိကန် စစ်စခန်း တစ်ခုကိုလည်း တွေ့လိုက်သေးတယ်၊ ဒီမြို့ဟာ ဂျာမနီက အခြားသော မြို့ကြီးတွေမှာလိုပဲ အမေရိကန် စစ်စခန်းချရာ ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ စစ်အကြောင်း တွေးနေမိရင်းနဲ့ အိမ်ရှင်ကို ကျနော်က မေးကြည့်ဖြစ်တယ်၊ 'ဂျာမနီကို ဗြိတိသျှ တပ်တွေ၊ အမေရိကန် တပ်တွေ၊ ဝင်လာပြီး ဗုံးကြဲ၊ အခုလို စစ်အခြေစိုက် စခန်းတွေ ဖွင့်ကြတာကို ခင်ဗျား မိဘတွေ၊ ခင်ဗျား မိဘရဲ့ မျိုးဆက်က လူကြီးတွေ ဘယ်လိုများ မြင်ကြလဲ' လို့...၊ သူက ပြန်ဖြေပါတယ်၊ သူ့အဖေနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဟာ အခြားသော လူအားလုံး နည်းတူ ဗုံးကြဲခံရတာကို စိတ်ထိခိုက် ရပေမယ့် တဖက်ကလည်း အမေရိကန် တပ်တွေကို ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်-တဲ့၊ တဖက်မှာ လူမျိုးကြီးဝါဒ ထူထောင်လိုတဲ့ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြောင့် စစ်ပန်း နေကြသလို တဖက်ကလည်း ရုရှားက ဝါးမြိုမယ့် အန္တရာယ်ကလည်း မသေးလှဘူး၊ အဲဒီလို အနေအထားမှာ ဒီလိုနည်းနဲ့ စစ်ကို အဆုံးသတ်လိုက်ရတာ ဝမ်းနည်းရပေမယ့် ဖြေသာပါတယ်-တဲ့၊ ဟုတ်ပါ တယ်၊ ကျနော်တို့ မျိုးဆက်က ဂျာမန်လူငယ်တွေ အနေနဲ့ မသိသာလှ ပေမယ့် ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ် လက်ကျန် ကျနော့်မိဘတွေ အရွယ် ဂျာမန်သက်ကြီးပိုင်းတွေ ဆိုရင် အခုထက်ထိကို တခြားလူမျိုး တွေရဲ့ အမြင်စောင်းတာ ခံရတုန်းပါပဲ၊ မြန်မာပြည်မှာ ပြင်သစ် အဖိုးအဖွားတွေ၊ ဘယ်လ်ဂျီယံ အဖိုးအဖွားတွေနဲ့ ကျနော် ခရီးတွေ သွားခဲ့တုန်းက စားသောက်ဆိုင်တွေမှာ ဂျာမန် အဖိုးအဖွားတွေ ရှိတဲ့ စားပွဲနဲ့ အဝေးဆုံးမှာ ထိုင်တာ၊ ဂျာမန်တွေ ရှိတဲ့ ပုဂံက ဘုရားပေါ် မတက်ဘဲ တခြားနေရာကနေ နေဝင်ချိန်ကို ကြည့်တာ၊ အစရှိသဖြင့် ကြုံခဲ့ဖူးတယ်၊ အစွန်းရောက်လွန်းတဲ့ လူတစ်စုရဲ့ ခေါင်းဆောင်မှုအောက်မှာ တိုင်းပြည်တစ်ခုလုံး အပြင် တိုင်းသူပြည်သား တွေရဲ့ ဘဝပေါင်းများစွာ ကျိုးကြေခဲ့ရတာ တွေးကြည့်ရင် သင်ခန်းစာ ယူစရာတွေ အများကြီး ပါပဲ၊ စစ်ရဲ့ ဆိုးကျိုးကို တွေးနေမိတဲ့ ကျနော့်စိတ် တွေဟာ အော်သိုဒေါ့ခ်စ် ဘုရားကျောင်းလေးထက်က ကောင်းကင်လိုပဲ အုံ့မှိုင်းပြီး လေးလံ ပိကျနေခဲ့တယ်...၊\nအဲဒီတောင်ကုန်းနဲ့ မနီးမဝေးက ခြံကြီးတစ်ခုဆီကို ကျနော်တို့ လမ်းလျှောက်သွားကြတယ်၊ ဒါက အဲဒီခြံထဲကို လာလည်တဲ့သူတွေ အနားယူ၊ စာထိုင်ဖတ်ဖို့ လုပ်ပေးထားတာပါ၊ လက်ရှိ ပိုင်ရှင်က ဒီခြံကို အမွေရခဲ့တာလို့ ဆိုတယ်၊ သူ့ခြံကို အပန်းဖြေစရာ လုပ်ထားပေမယ့် သဘာဝတရားကိုလည်း မပြုပြင်ချင်လို့ ခြုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းတွေကို ဒီအတိုင်း ထား,ထားတယ်၊\nလူသွားလမ်းရဲ့ ဘေးဖက်တွေမှာ သစ်ပင်၊ သစ်ကိုင်းတွေက ဒီလိုပဲ ထိုးထိုးထောင်ထောင် ရှိနေကြတယ်၊ သူက မြက်ရိတ်စက်နဲ့ အညီအညာ ရိတ်ထားတဲ့ မြက်ခင်းတွေ၊ အလှစိုက် ပန်းတွေအစား သူ့ခြံကို သဘာဝထဲက အရှိတရား ထဲမှာ ဒီအတိုင်း ထားချင်ပုံပါပဲ၊ ဟိုနားဒီနားမှာ ထိုင်ခုံလေးတွေအပြင် စာအုပ်တွေပါ ချထားပေးတယ်၊ စာအုပ် အများစုက ဂျာမန်ဘာသာနဲ့ ရေးထားတဲ့ ဂမ္ဘီရ၊ ထွက်ရပ်လမ်း ကျင့်စဉ် စတာတွေ အကြောင်းပါ၊ ခြံရှင်က သူ့ခြံကို Vortex garden လို့ အမည်ပေးထားတယ်၊ ဒီကနေ့ လူတွေ ပြောနေကြတဲ့ alternative-thinking တွေနဲ့အတူ Nudist, Feminist, Dadaist, Freemasons, Self-seekers စတဲ့ ဝါဒီတွေရဲ့ အိမ်မက်ကမ္ဘာကနေ သူ့ခြံဟာ ပေါက်ဖွား လာခဲ့တယ်လို့ လက်ကမ်းစာစောင်မှာ ရေးထားတယ်၊ Vortex garden ဆိုတဲ့အတိုင်း လူသွားလမ်းက ကျောက်ပြားတွေကို ကြက်ဥပုံနဲ့ အဝိုင်းတွေပဲ ခင်းထားပါတယ်၊\nခြံရှင်ဟာ စက်ဝိုင်းတွေရဲ့ အဆုံးအစမဲ့ 'အား' ကို စိတ်ဝင်စားပုံပဲလို့ ကျနော် ကောက်ချက်ချ မိတယ်၊ ပြီးတော့ ခြံထဲမှာ အခုလို ရေတံခွန် ပန်းပုမျိုး ၂ ခုလည်း တွေ့တယ်၊ အဆင့်တိုင်း, အဆင့်တိုင်းမှာ ကျောက်ခွက်တွေကို အဆုံးမဲ့ Infinity သင်္ကေတ ပုံသဏ္ဍန် ထွင်းထားတယ်၊ စဉ်ဆက်မပြတ် စီးနေတဲ့ ရေဟာ အခုလို အဆုံးမဲ့ သင်္ကေတထဲ ဝင်ရောက်သွားတဲ့ အခါ ရေရဲ့ လားရာဟာ ဘယ်၊ ညာ ခွဲသွားပြီးမှ တပတ်ပြန်လည်ပြီး အောက်အဆင့်ကို ဆက်စီးတယ်၊ အဲဒီလို လားရာပြောင်းပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံ စီးတဲ့အခါ မမြင်ရတဲ့ အားတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်လို့ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ ဗိသုကာ ပညာရှင်က ရှင်းပြထားတယ်၊ ခြံရှင်ရဲ့ စိတ်ကူးနဲ့ တင်ပြထားတာတွေကို အနုပညာ ရှုထောင့် သက်သက်ကပဲ ကျနော် ကြည့်ခဲ့တယ်၊ ဒါ့ထက် ကျော်လွန်ပြီး ဝါဒတွေ၊ ဂမ္ဘီရ ကျင့်စဉ်၊ ထွက်ရပ်လမ်း စတာတွေကို ဆွေးနွေးဖို့ ကျနော့်မှာ စိတ်ကူးမရှိ ပါဘူး...၊\nတနေရာမှာတော့ စဉ့်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ကြက်မကြီးတွေ သွားတွေ့တယ်၊ ခြေနင်းကျောက်ပြား ကလည်း ကြက်ဥပုံစံ၊ ဒီမှာလည်း ကြက်မတွေ ဆိုတော့ ကိုယ့်လူက ကြက်ဥနဲ့ကြက်မ ဘယ်ဟာအရင်လဲ ဆိုတဲ့ ပြဿနာကို ကိုင်တွယ်ချင်နေ ပုံပဲလို့ ကျနော်တစ်ယောက်ထဲ ခပ်နောက် နောက် တွေးလိုက်မိ သေးတယ်..၊း)\nခြံထဲက ပြန်ထွက်လာတော့ မွန်းလွဲပိုင်းတောင် ရှိနေခဲ့ပြီ၊ မြို့တစ်မြို့ကို ရောက်တဲ့အခါ အဲဒီမြို့ရဲ့ ကော်ဖီဆိုင်တွေမှာ ထိုင်ပြီး မြို့ကို ခံစားရတာ ကျနော် ကြိုက်သလို အဲဒီမြို့မှာ ပြတိုက်လိုဟာမျိုး ရှိနေခဲ့ရင်လည်း ပြတိုက်တွေမှာ စိမ်ပြေနပြေ လိုက်ကြည့်ရတာ ဝါသနာ ပါ,ပါတယ်၊ အထူးသဖြင့် အခုလို ရာသီဥတုက အုံ့မှိုင်းနေတဲ့ နေ့မျိုးတွေ မှာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် ကော်ဖီဆိုင်မှာလည်း တမေ့တမော မထိုင်ချင်၊ ပြတိုက်တွေကိုလည်း စိတ်ဝင်စားရ ကောင်းမှန်း မသိသေးတဲ့ ၄ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ဘေးမှာ ပါလာတဲ့ အခါမျိုးမှာတော့ မှိုင်းညို့လေးလံတဲ့ ကောင်းကင်အောက်မှာ ကျနော်တို့အတွက် လုပ်စရာက တစ်ခုပဲ ကျန်ပါတော့တယ်၊ အဲဒါက ရေပူစမ်း စပါး (Spa) ကို သွားဖို့ပါပဲ၊ အောက်က ပုံကတော့ Darmstadt မြို့က စပါး အဆောက်အဦးပါ၊\nဒီအဆောက်အဦး ရှေ့မှာ စက်ဘီးရပ်လိုက် ပြီးတဲ့အထိ ဒါဟာ စပါး အဆောက်အဦးပါလို့ ကျနော် မရိပ်မိသေးဘူး၊ သူ့ရဲ့ ဗိသုကာပုံစံ အရ ကျနော်က ဒါဟာ ဘူတာရုံ၊ ဒါမှမဟုတ် မြို့နယ်ခန်းမ တခုခုပဲလို့ ထင်နေမိတာကိုး၊ ဒီအဆောက်အဦးဟာ ဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အတွင်းက ပြားပြားဝပ်သွား ခဲ့တယ်၊ မြို့ကို ပြန်ထူထောင်ပြီး အတော်အတန် အခြေကျပြီ ဆိုမှ ရန်ပုံငွေရှာပြီး ဒီ စပါးအဆောက်အဦးကို ပြန်ဆောက်ခဲ့ ကြတာလို့ ဆိုတယ်၊ ရှေးလက်ရာ အတိုင်း ပြန်ဆောက်ထားပြီးတော့ မနှစ်ကမှ ဖွင့်တာလို့ သိရပါတယ်၊\nစပါး အထဲက မြင်ကွင်းကို သဘောကျလို့ ရေကန်ထဲက တက်လာပြီးမှ ကင်မရာ အမြန်ပြေးယူပြီး တခေါက် ပြန်လာရိုက်ထားတာ..၊ ကျနော်နေတဲ့ အရပ်က စပါးတွေက ခေတ်မီပုံသဏ္ဍန် အဆောက်အဦးတွေမို့ အခုလို ပေါင်းမိုးခုံး၊ မျက်နှာကြက် အမြင့်ကြီးနဲ့ စပါးကို သဘောကျသွားတယ်၊ မသိရင် ကပွဲခန်းမလိုလို ဘာလိုလို၊ တနင်္လာနေ့မို့လား မသိဘူး၊ လူတွေ ရှင်းနေတယ်..၊\nအဲဒီက ပြန်ထွက်လာတော့ လူတွေလည်း ဗိုက်ဆာ၊ ရေငတ် ဖြစ်ကုန်ပြီပေါ့၊ ဒါနဲ့ပဲ မြို့လယ်ခေါင်က ကော်ဖီဆိုင်ကို ပြန်သွားကြတယ်၊ အင်္ဂလိပ် လူမျိုးတွေရဲ့ လက်ဖက်ရည် သောက်ချိန်မှာ မြန်မာလူမျိုး ကျနော်က ဂျာမန်ဘီယာကို မှာသောက်ခဲ့တယ်..၊း)\nဆိုင်က မနက်က ဖြတ်ခဲ့တဲ့ ရင်ပြင်ပေါ်မှာ ပါပဲ၊ စနေလို နေ့မျိုးတွေမှာတော့ ဒီရင်ပြင်ပေါ်မှာ ဈေးတန်းကလေးတွေ ရှိတတ်ပါတယ်၊ အစိမ်းရောင်နဲ့ လှည်းကလေးက ကျနော့်စက်ဘီးမှာ ဆွဲတဲ့ သားရဲ့ လှည်းကလေးပါ၊ ဒီမှာ အခုလို စက်ဘီးနဲ့ လည်ဖြစ်မှာကို ကြိုသိလို့ အိမ်ကနေ အဲဒီ လှည်းကလေးကို တပါတည်း ယူလာခဲ့လိုက်တယ်၊ ကျနော်က လေထန်ထန်၊ မိုးဖွဲဖွဲမှာ အားစိုက်နင်းနေရ သလောက် သားကတော့ အဲဒီ လှည်းကလေးထဲမှာ မိုးလုံလေလုံ ဇိမ်ကျလို့...၊ ဆိုတော့လည်း မောတော့ မောတာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် မမောဘူးလို့ပဲ တွေးရတာပေါ့လေ...။း)\n(ဆက်ပါဦးမယ်၊ သိပ် မကျန်တော့ပါဘူး ^_^)\nPosted by ညီလင်းသစ် au 20.10.11\nဆက်ရန်ကိုပဲ မျှော်တော့မည်း)\nဘုရားကျောင်းလေးက ချစ်စရာလေးနော်။ ဓာတ်ပုံတွေအားလုံး သဘောကျတယ်။\nဥယျာဉ်ကြီးထဲက စာဖတ်တဲ့နေရာလေးက အေးချမ်းလိုက်တာ။\nအကြိုက်ဆုံးကတော့ အောက်ဆုံးက ရေရင် ဒုတိယပုံ :))\nဗဟုသုတွေရယူသွားတယ် မောင်ညီလင်းသစ်ရေ။ ကိုယ်တိုင်အလည်ရောက်သွားသလို ဓာတ်ပုံတွေနဲ့အတူ စာအရေးအသားလေးတွေကြောင့် ကျေးဇူးနော်။\nစိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာက ဂျာမန်တွေလဲ ဂမ္ဘီရ၊ ထွက်ရပ်ပေါက်လမ်း ရှိတယ်လား ဆိုတာပါပဲ...။\nအော် ခုမှသတိရလို့ သူတို့ ဂမ္ဘီရတွေက "Pan’s Labyrinth"ထဲကလိုပဲနေမယ်..။ :P\nဆက်ပါ ဆက်ပါ မြန်မြန်ဆက်ကြပါ ရုပ်ရှင်ကောင်းတုန်းမီးပျက်သလိုခံစားရလို့ပါ အကိုရေး)\nဓာတ်ပုံတွေ ကြည်လင်ပြတ်သားကောင်းမွန်လွန်းတာကတော့ပြောစရာကို မလိုတော့ဘူး။ ခရီးသွားဆောင်းပါးတွေ နှစ်ခြိုက်တယ်။ စက်ဘီးစီးပြီးသွားရတာ အရသာတစ်မျိုးရှိနေမှာပဲ။ အခုလို အရေးအသားကောင်းပုံမျိုးကြတော့ အစအဆုံးတစ်ထိုင်ထဲ ဖတ်ပစ်လိုက်ချင်မိတယ်။ ခြံပိုင်ရှင်ရဲ့စိတ်ကူးကောင်းပုံကို သဘောကျတယ်။ သဘာ၀၀န်းကျင်ကို မြတ်နိုးတတ်ပြီး စာပေချစ်မြတ်နိုးသူတစ်ဦးများဖြစ်နေမလားမသိဘူးနော်။ လက်တွန်းလှည်းလေးထဲက သားသားပုံလေးကို တစ်ပုံလာက်ရိုက်တင်ဖို့ ကောင်းတယ် ကိုညီလင်းသစ်ရေ။\nကြက်နဲ့ကြက်ဥပုံကိုအရမ်းသဘောကျတယ်။ Orthodox ဘုရားကျောင်းကလဲ လှလိုက်တာ။ ဆက်ရန်ကိုစောင့်နေတယ် ကိုညီလင်းသစ်။\nDarmstadt မြို့ရဲ့ မြို့လယ်ခေါင်နဲ့ မြို့တော်ခန်းမ ကို ကြည့်ပြီး အခုတော့ပစ်ဖြစ်နေတဲ့ ၀န်ကြီးများရုံးအကြောင်းကို စဉ်းစားမိတယ်။\nနိုင်ငံခြားသားတွေကတော့ လက်ချိုးရေတွက်လို့ရတဲ့အဆောက်အဦတွေကိုဂုဏ်ယူစရာ (မြို့တော်ခန်းမတို့ဘာတို့)အဖြစ်သတ်မှတ်သုံးစွဲကြတယ်။\nပြတိုက်တို့ အစိုးရအုပ်ချုပ်ရေး ရုံးတို့လုပ်ဘို့စိတ်ကူးမရှိဘူး။\nကိုညီလင်းသစ်ရေ ... နိုင်ငံရေးတွေပါကုန်ပြီ။\nပို့စ်လေးက ဗဟုသုတကော အတွေးအမြင်တွေကိုကော ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။\nစက်ဘီးနောက်တွဲလေးကိုကြည့်ပြီး ရသလည်း အများကြီးခံစားရပါတယ်။\nဓါတ်ပုံလက်ရာသိပ်ကောင်းတယ်...။ ဘုရားကျောင်းပုံလေးက ဒစ္စနေကာတွန်းကားထဲက အဆောက်အဦလိုပဲ....။ ကြည့်လိုက်တဲ့ နေရာတိုင်း ခမ်းနားနေတော့တာပဲ...။ မျှဝေပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါကိုညီလင်းသစ်...။\nဂျာမန် ဂမ္ဘီရ ဆရာကိုယ် မြန်မာက ဆရာတွေ နဲ့ မိတ်ဖွဲ့ ပေးလိုက် ထွက်ရပေါက်ကျင့်ရအောင်း)။\nပုံတွေ သိပ်လှတာတော့ ပြောစရာကိုမလိုတော့ပါဘူးလေ\nအဲသည်နေ့က မိုးအုံ့နေတယ် ထင်တယ်နော် :D\nသည်မှာ အိမ်ရှင်အိမ်ငှား တွေ့ဖူးတာနဲ့တော့ကွဲတယ်.. တွေ့ဖူးတာက အိမ်ငှားက သပ်သပ်ယပ်ယပ်နေလို့ဖြစ်တဲ့ ပြင်ဆင်ပြီးသား အိမ်မှငှားကြတာ... သပ်သပ်ယပ်ယပ် လုပ်ပေးထားလျက်နဲ့မှ ဟိုဟာမကြိုက်သည်ဟာမကြိုက် အတွင်းခန်း ဆေးရောင်မကြိုက်တာကျတော့ အိမ်ငှားက ကိုယ်ကြိုက်သလို ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပြန်သုတ် ပြန်လုပ်လို့ရတယ်။ အိမ်ပြန်အပ်တော့မယ်ဆိုရင် အိမ်ငှားက အိမ်ကို မူလပုံစံပြန်ထားခဲ့ရတယ်ဆိုတော့ အနည်းဆုံးတော့ ဆေးသစ်ပြန်သုတ်ပေးရတာပဲ။ စကတည်းက ဗလာအခန်းပဲ အိမ်ရှင်က အခန်းအမြင်အတိုင်း အရှိအတိုင်း ငှားမယ် ဘာမှလုပ်မပေးနိုင်ဘူး ဆိုတာကိုမှ ငှားချင်တဲ့သူတွေကတော့ ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပြင်ပြီးနေကြတာပေါ့။ မိတ်ဆွေတယောက် သူ့အိမ်ကိုငှားတာ မီးဖိုချောင်က အကောင်းကြီး(မီးဖို၊ မုန့်ဖုတ်ဖို၊ ပန်းကန်ဆေးစက်)။ အိမ်ငှားက အသစ်လိုချင်တော့ သူတို့ပိုက်ဆံနဲ့ သူတို့ မီးဖိုအသစ်ဝယ်ဆင်ကြတယ်။ မိသားစုက ကလေးပါလာတော့ ကြမ်းကိုကော်ဇောခင်းမလိုချင်ဘူးဆိုလို့ ဒါကိုတော့ အိမ်ရှင်က ခွာပြီး ကြမ်းခင်ပေးလိုက်တယ်။ အဲလို ညှိလုပ်ကြတာ တွေ့ဖူးတယ်။\nမိုးအေးအေး မှာရိုက်ထားတဲ့ ပုံတွေကြည့် စာတွေဖတ်နေရာက ရေငတ်လာတယ်..း)\nပုံကော စာရော ကောင်းတယ်ဗျာ.. ပန်းခြံကို သိပ်သဘောကျပါရဲ့။\nအလုပ်ရူတ်လွန်းလို့အိမ်သိပ်မလည်နိုင်ဘူး။\nကြက်မကြီးလား၊ ကြက်ဖကြီးလားမသိဘူး ဒီပုံကို သဘောကျတယ်။\nSpa ဆိုလို ဒီမှာ ကျောင်းတစ်ခုတက်လိုက်တာ ID & Landscape ထဲမှာ အဲဒါတွေ သင်ရတယ်။ ဒီပုံစံက ဂရိခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့တဲ့ (မြန်မာပြည်မှာ အင်္ဂလိပ်တွေ နေစဉ်က ဖွင့်ဖူးတဲ့ အပန်းဖြေစခန်း (Club) ဆန်ဆန်ပေါ့) ပြည်သူ တွေ အပန်းဖြေဘို့လုပ်ထားတဲ့ ပုံစံပါ။ ခုမှပဲ ကိုညီလင်းသစ် ကျေးဇူးနဲ့ပုံတွေကြည့်ရတော့တယ်။\nDarmstadt ကို ရောက်ဖုးတယ်။ ဒါပေမယ့် အကို့လောက် မနှံ့ဘူး။ ကျောင်းနဲ့ မြို့ထဲလောက်ပဲရောက်တာ။ ဟုတ်တယ် ဒီမှာ အိမ်ဌားရင် တော်တော်များများကိုယ့်ဖာသာကိုယ်လုပ်ရတယ်။ မီးဖိုပါပြီးသား ၊ ပရိဘောဂ ပါရင် တဈေး၊ ရေခဲသေတ္တာ၊ အဝတ်လျှော်စက် စတာတွေကို ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်တပ်မယ် hall ပဲ လိုချင်တယ်ဆိုရင် တဈေး၊ အိမ်ဌားခနဲံ ရေဖိုးမီးဖိုး အမှိုက်သိမ်းခ စတာတွေကို အိမ်ရှင်ကို တွဲရှင်းရင်ရှင်း၊ ဒါမှမဟုတ် သတ်သတ် အခြားတစ်ယောက်နဲံ ရေမီးဖိုး ကိစ္စကို စာချုပ်လုပ်ရင်လုပ် ဒီမှာ တော်တော်ရှုပ်တယ်။\nဒါနဲ့ ဂျာမန်ဘီယာ အရသာ ဘယ်လိုလဲ :P\nI like to ride Tha Tha's cart:P\nHow much maximum weight it accepts?Nice trip and knowledgable photoes.I also went Zurich to attend first mm movie press show subtitle in Eng and Ger on Sunday.It has good shooting of Swiss ice mountain scenes .Want to see more photoes of Alexy.\nငယ်ငယ်က ၀ါးခြမ်းပြားနဲ့ ရေတံလျှောက်လုပ်ပြီးဆော့တာကို သတိရသွားတယ်..။\nစပါးဆိုလို့ ဆန်မဖြစ်ခင် စပါးကိုတွေးမိနေတာ.. ;D။\nကိုယ့်အိမ်ကို ကိုယ်စိတ်ကြိုက် ပြုပြင်နိုင်တော့ ပိုကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီစင်ကာပူမှာကတော့ စလုံး အိမ်ရှင်တွေ သိပ်လူပါးဝတယ် အစ်ကို ပစ္စည်းအဟောင်းတွေ ပေးပြီး ပျက်ရင် အသစ်ပြန်ဝယ်ခိုင်းတတ်တယ်... သူတို့ ဆီက ရှေးဟောင်း အဆောက်အဦးတွေ ဆိုပေမယ့် ခမ်းနားသပ်ရပ်နေတာဘဲနော်...မိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ အတွက် ဘုရာကျောင်းတစ်ဆောင် ဆောက်လုပ် လှူဒါန်းသွားတဲ့ သူကြွယ်ကိုတော့ ဘယ်လို ပြောရမလဲတောင် မသိဘူး...\nအားပါး ဂျာမနီမှာ အိမ်ငှားရမှာ မချောင်ပါလား... ဗဟုသုတ တစ်ခုတော့ တိုးသွားပြီး.. ဓါတ်ပုံတွေ အရမ်းကောင်းလွန်းတယ် အကိုရေ... ကျနော်လည်း မမေဓာဝီလိုပဲ အဲဒီပုံကို ကြိုက်တယ် ဟီးဟီး\nကြည့်ရတာ မမေလည်း ရေငတ်နေပြီ ထင်တယ်..၊း)\nလာလည်လို့ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ဗျာ..၊\nPan's labyrinth ကို မကြည့်ဖူးသေးဘူးဗျ၊ အခု ဇတ်လမ်းဖတ်ပြီး ကြည့်ချင်သွားပြီ..၊း)\nမီးပျက်သလို ခံစားရတယ် ဆိုရင် မီးစက်နှိုးပြီးတော့ကို ဆက်ပါဦးမယ်ဗျာ...၊ ဟုတ်ပြီလား၊း)\nကျနော်လည်း ဖြစ်နိုင်ရင် ခရီးတစ်ခုလုံးကို ပို့စ်တစ်ခုတည်း ရေးချင်ပါတယ်ဗျာ၊ အခုတောင် အတော်လေး စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ ရေးနေရတာ..၊း)\nကြက်ဥကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ ကြက်မကို ပိုသဘောကျ တာလား၊ ကြက်မက ဥလိုက်တဲ့ ကြက်ဥကို ပိုသဘောကျ တာလား၊ ခွဲခြားဖြေလေ...၊း)\nအဲဒီအကြောင်းတွေ စဉ်းစားလိုက်တိုင်း စိတ်ပျက်စရာ တွေနဲ့ချည်း အဆုံးသတ်ရတယ်ဗျာ..၊ နိုင်ငံ့အရေး ဆိုတာတော့ ရှောင်ကွင်းလို့မှ မရနိုင်ပဲဗျာ၊ ဟုတ်ဖူးလား၊\nကွန်မန့်က တယ်ရှည်ပါ့လား...၊း) စာအုပ်ပုံထဲ ကနေ ကမန်းကတန်း ထလာပုံ ရတယ်...ဟားဟား၊\nဒစ္စနေကာတွန်း...၊ သိပ်ဟုတ်တာပေါ့..၊ ကျနော်လည်း အဲဒီ ဘုရားကျောင်းကို ကြည့်ပြီး တစ်ခုခုနဲ့ တူပါတယ် အောက်မေ့နေတာ..၊း)\nညီမကိုတော့ မုန့်တွေ အများကြီး ဝယ်ကျွေးသင့်နေပြီ ထင်တယ်...၊း)\nအခုလို ကွန်မန့်အရှည်ကြီးနဲ့ သေသေချာချာ ရှင်းပြပေးလို့ ကျေးဇူး အများကြီး တင်ပါတယ်ဗျာ..၊\nမလေးရှား မရောက်ဖူးလို့ မသိဘူးဗျ၊ ဘီယာ အမြုပ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကြားဖူးတာက အမြှုပ်ပါတဲ့ ဘီယာဟာ မူလ အရသာကို အဆုံးထိ ထိန်းထားပေးတယ်-တဲ့၊ အမြှုပ်မရှိတဲ့ အခါကျတော့ လေသလပ်ပြီး ဘီယာက အရသာ ပြောင်းသွားတတ်တယ်လို့ ဆိုကြတာပဲ...၊\nအာခြောက်တတ်သူ အချင်းချင်းတော့ တွေ့ပြီ ထင်ပါရဲ့ဗျို့...၊း)\nဒါ့ကြောင့် ခုတလော ပျောက်နေတာကိုး..၊ အဆောက်အဦးရဲ့ ဗိသုကာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတည်ပြု ပေးသွားလို့ ကျေးဇူး တင်ပါတယ်ဗျာ..၊\nကျနော်လည်း ကိုညိမ်းနိုင်ရဲ့ ခရီးသွား နောက်ဆုံးပို့စ်ကို ဖတ်ပြီးတော့ ဒီမှာ ဆက်ရေးဖို့ လက်တွန့်နေတာဗျ၊ သူတောင် ပြီးသွားပြီ ဆိုပြီးတော့လေ..၊ ကျနော့်မှာဗျာ.. တိမ်တွေဆီ သွားတဲ့ခရီးလည်း မဟုတ်ပါဘဲနဲ့ ကြာနေ လိုက်ပုံများ... ....၊း)\nကျနော်လည်း ဒီလောက် မနှံ့ပါဘူး ညီမရေ..၊ ဒီ့ထက် ပိုပြီး လည်စရာတွေ ကျန်နေသေးတာ သေချာပါတယ်၊ တချို့တွေက နည်းနည်းပေါ့ပေမယ့် ယေဘုယျ ပြောရင်တော့ ဂျာမန်ဘီယာကိုလည်း ကြိုက်ပါတယ်၊း)\nအဲဒီ မြန်မာရုပ်ရှင် မိတ်ဆက်ပြပွဲက အတော်စိတ်ဝင် စားဖို့ ကောင်းမှာပဲနော်..၊ သားရဲ့ စက်ဘီးလှည်းကို ဂျီးဒေါ်လည်း စီးလို့ ရမှာပါ၊ အများဆုံးက ၂၅ ကီလို ခံတယ်လို့ ရေးထားတာ ဆိုတော့...၊း)\nကျနော်လည်း အဲဒီလို ဆော့ခဲ့ဖူးတယ်ဗျ၊ ဘီယာ မသောက်တဲ့သူက ဘီယာပုံကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာတော့ သဘောကျသွား ပြီဗျို့...၊း)\nအေးဗျာ..၊ အဲဒီ သူကြွယ်ရဲ့ လုပ်ရပ်ကတော့ ရှုထောင့် ပေါင်းစုံကနေ အမြင်တွေ အမျိုးမျိုးနဲ့ ဝေဖန်လို့ ရမယ် ထင်တယ်ဗျ...နော၊း)\nသူ့အရပ်နဲ့ သူ့ဇတ်လို့ပဲ ဆိုရမယ် ထင်ပါရဲ့ဗျာ၊ ဘီယာ ဓါတ်ပုံကိုတော့ ကြိုက်သူတွေ များနေပြီဗျို့...၊း)\nဖတ်စရာရှိတာဖတ် ကြည့်စရာလေး အမြန်ကြည့် ပြီးသွားတယ် ကွန်မကောင်းလို့ ကျေးဇူးနော်\nကျနော် လည်း သဘာဝ တရားအတိုင်း ခြံမရှင်း ဘဲ နေမလားလို့ ဟားဟားးးးးးးးးး\nဘီယာ ဓါတ်ပုံကို ကြိုက်တယ်လို့ ကွန့်မန့်ပေးမယ်ဆို အောက်ဆုံးထိ ဆင်းလာတာ အောက်ဖျားမှာ ဘလော့ပိုင်ရှင်က ဘီယာဓါတ်ပုံကို အကြိုက်များနေပြီဆိုပြီး ရေးထားတာတွေ့လို့ တခြားပုံ ထပ်ရှာပြီး ပြန်ကြိုက်ပါတယ် ..း) .. ပန်းခက် ပုံစံ ရေတံခွန် ပုံလေးရယ် ကြက်မ ပုံလေးရယ် မိုက်တယ်ဗျာ ..း) ။\nအားကျတယ်အကိုရေ....စုံလို့ပါပဲလား... :) ပျော်စရာလည်းကောင်းသလို ဗဟုသုတလည်းရလို့ ကျေးဇူးပါအကို...ကောင်းသောနေ့လေးဖြစ်ပါစေလို့....\nစောင့်မျှော်လျှက်..ပါ အကို :)\nကိုညီလင်းသစ်ရဲ့ ဓါတ်ပုံလက်ရာကိုတော့ အထူးပြောမနေတော့ပါဘူးလေ။ တကယ်ကို လှပကောင်းမွန်ပါတယ်။ အဲလိုရိုက်တတ်ချင်တာ။\nခြံထဲက စာကြည့်ဖို့နေရာလေး သဘောကျလိုက်တာ .. ခြုံတွေနဲ့ သဘာဝအတိုင်းဆိုတော့ အေးချမ်းနေမှာဘဲ.. မြန်မာပြည်မှာတော့ ခြင်ကိုက်လိုက်မဲ့ဖြစ်ချင်း။ အဲဒီမှာတော့ ခြင်ရှိဟန်မတူနော်။\nနောက် ကျောက်ပန်းပု ရေတံခွန်လေး တကယ်ကို သဘောကျတယ်.. ဒီလိုပုံလေးတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... ဓာတ်ပုံလေးကို ကော်ပီကူးထားလိုက်တယ် ကိုညီလင်းသစ် .. သဘောကျလွန်းလို့ပါ.\nကြက်မကြီးတို့ကလည်း အရောင်စုံပါဘဲလား။ အဲ..ောနက်ထပ် သဘောအကျဆုံးကတော့ ဘီယာပုလင်း\nဂျာမန်ဘီယာတွေကောင်းတယ်လို့ သတင်းကြားထားတယ်လေ .. :P\nဓာတ်ပုံလက်ရာကတော့ ပရိုလက်ရာပါပေပဲ...ဗဟုသုတအတော်တိုးတယ်..နောက်ထပ် ပို့ စ်တွေထပ်တင်ပါဗျို့ \nကြည့်ရတာ တော်တော်ကို အေးချမ်းပါတယ်။ ဓာတ်ပုံလက်ရာတွေကလည်း အထူးကိုကောင်းမွန်လှပါတယ်ရှင်။ စိတ်ဝင်စားစရာနေရာတွေကို ဘလော့ကနေတင်ပေးလို့ အထူးကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nI am looking forward to your episode4:)\nဒါတွေကို မလေး ပရင့်ထုတ်ဖတ်ကြောင်းပါ..\nစာဖတ်ဖို့လုပ်ပေးထားတဲ့နေရာလေးတွေ သဘောကျတယ် ဒီမှာလည်း အိမ်ငှားရင် အိမ်ရှင်တွေက အားလုံးပြင်ဆင်ပေးထားတယ် ရေခဲသေတ္တာတလုံးပေးတယ် အဆင်သင့်တက်နေယုံဘဲ ကိုယ်နေပြီးသွားလို့ ပြောင်းတဲ့အခါတော့ အိမ်နံရံမှာ ညီလင်းပြောသလိုဘဲ အပေါက်တွေဘာတွေရှိရင် ပိတ်ပေးခဲ့ရတာပေါ့ ..\nခရီးသွားအတွေ့အကြုံတွေ ဖတ်ရတဲ့အတွက်ကျေးဇူးပါ ညီလင်း ရေ တကယ်ရောက်သွားတဲ့အတိုင်းဘဲ ။


Oxymetholone (Anadrol) အမှုန့် (434-07-1) hplc≥98% | AASraw အမှုန့်\nOxymetholone (Anadrol) အမှုန့်\n/ ထုတ်ကုန်များ / ဟို steroids / testosterone အမှုန့်စီးရီး / Oxymetholone (Anadrol) အမှုန့်\nSKU: 434-07-1. Categories: testosterone အမှုန့်စီးရီး, ဟို steroids\nAASraw CGMP စည်းမျဉ်းများနှင့် trackable အရည်အသွေးထိန်းချုပ်မှုစနစ်ကအောက်မှာ Oxymetholone ၏အစုလိုက်အပြုံလိုက်အမိန့် (Anadrol) အမှုန့် (434-07-1) မှဂရမ်ကနေပေါင်းစပ်နှင့်ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းရည်နှငျ့အတူရှိ၏။\nOxymetholone (Anadrol) အမှုန့် testosterone ဟော်မုန်းဖြည့်စွက်လှုံ့ဆော်ကြောင့်ပေးမြောက်မြားစွာသက်ရောက်မှုများအတွက်အားကစားသမားများနှင့်ခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ကြားတွင်ယင်း၏အသုံးအများဆုံးအသုံးပြုမှုကိုတွေ့ရှိရသည်။ အလေးချိန်ဆက်ထိန်းထား, Anadrol အမှုန့်အလေးချိန်အမြတ်မူးယစ်ဆေးအဖြစ်ယူဆခဲ့သည်။ အဆိုပါအစာစားချင်စိတ်ကိုတိုးမြှင့်ဖို့အပြင်, ကလည်းအစွမ်းသတ္တိအားအဖြစ်သွေးနီဆဲလ်အရေအတွက်ရရှိမှုအတွက်ကူညီပေးခဲ့သည်။\nOxymetholone (Anadrol) အမှုန့်ကိုဗီဒီယို\nကုန်ကြမ်း Oxymetholone (Anadrol) အမှုန့် အခြေခံဇာတ်ကောင်\nအမည်: Oxymetholone (Anadrol) အမှုန့်\nပွိုင့်အရည်ပျော်: 172-180 ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်\nစတီရွိုက်သံသရာအတွက်ကုန်ကြမ်း Oxymetholone (Anadrol) အမှုန့်သုံးစွဲမှုကို\nOxymetholone အမှုန့်ကိုလည်း Anadrol အမှုန့်, A-ဗုံးနှင့် A50 အဖြစ်ရည်ညွှန်းသည်။\nကုန်ကြမ်း Oxymetholone အမှုန့်အသုံးပြုမှု\n50 မီလီဂရမ် / Dianabol ၏နေ့မှ Anadrol အမှုန့်ထည့်သွင်းခြင်းတစ်ဦး Steroid တစ်မျိုးသံသရာမှနည်းနည်းကဆက်ပြောသည်အကျိုးအတွက်ခွင့်ကိုပေးတော်မူ၏ ဆနျ့ကငျြဘအတွက် 50-100 မီလီဂရမ် / နေ့ trenbolone acetate သို့မဟုတ် 60-80 မီလီဂရမ် / နေ့မှ Anavar (oxandrolone) Anadrol အမှုန့်ထည့်သွင်းသိသိသာသာတိုးတက်မှုပေးသည်။\nပုံမှန်အသုံးပြုမှု 50-150 မီလီဂရမ် / နေ့ဖြစ်၏။ အချို့ကိစ္စများတွင်ထိုကဲ့သို့သော 300 မီလီဂရမ် / နေ့အဖြစ်ပိုကြီးတဲ့ဆေးများအသုံးပြုကြသည်, ဒါပေမယ့်တော်တဦးတည်းသို့မဟုတ်ထိုထက်ပိုသည်အခြားဟိုစတီရွိုက်နှင့်အတူ stacked အခါ, မကြာခဏမီလီဂရမ် / နေ့ 150 ကျော်လွန်ထံမှနည်းနည်းနောက်ထပ်အကျိုးကျေးဇူးရှိပါတယ်။\nကုန်ကြမ်း Oxymetholone အမှုန့်အပေါ်သတိပေး\nAnadrol အမှုန့်များ၏ဆိုးကျိုးများလည်းအသုံးပြုမှုကိုအပြီးတဖြည်းဖြည်းသွားပါလိမ့်မယ်။ သက်ရောက်မှုတဖြည်းဖြည်းဝေးသွားလျှင်အဘယ်ကြောင့်ဒီအမူးယစ်ဆေးနှင့်အတူအနှောက်အယှက်? ကောင်းပြီ, Anadrol အမှုန့်သည်သင်တို့အထဲ၌ကန်အခြားတိုးမြှင့်ဒြပ်ပေါင်းများကိုစောင့်ဆိုင်းနေစဉ်သိသိသာသာသင့်ရဲ့စွမ်းရည်ကိုတိုးတက်စေမယ့်ယာယီတိုးတက်မှုအဖြစ်စိတ်ကူးဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာဖြည်းဖြည်းသင်အချိန်ဝယ်ယူနှငျ့သငျ 100% မှာသင့်ရဲ့အလုပ်ထုတ်စတင်ရန်ခွင့်ပြုမည့်အစားအသုံးစရိတ်ရက်သတ္တပတ်သို့မဟုတ်လ ဒါဟာသို့သွား။\nAnadrol အမှုန့်များ၏ဆိုးကျိုးများလူတစ်ဦးအနေဖြင့်လူတစ်ဦးမှကွဲပြားပေမယ့်ပုံမှန်အားဖြင့်အောက်ပါလမ်းကြောင်းအတိုင်းလိုက်နာပေမည်။ သင့်အနေဖြင့်ဖြည့်စွက်အသုံးပြုခြင်း၏ပထမဦးဆုံး3ရက်သတ္တပတ်အတွင်းတော်တော်လေးသာရှိပြီးအကျိုးအမြတ်သတိထားမိပါလိမ့်မယ်။ အဆိုပါသက်ရောက်မှုယေဘုယျအားဖြင့်ထိုနောက်မှထွက်မြင့်ပါလိမ့်မယ်။ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများအတွက်အလားအလာလျှော့ချရန်, သင့်သောက်သုံးသောထွက်တိုင်းတာဂရုတစိုက်စဉ်းစားပါ။\nကုန်ကြမ်း Anadrol အမှုန့်\nကုန်ကြမ်း Oxymetholone အမှုန့်စျေးကွက်\nOxymetholone အမှုန့်ကိုဝယ်ဖို့ကိုဘယ်လို; AASraw ထံမှ Anadrol အမှုန့်ကိုဝယ်\nAASraw သန့်ရှင်းစင်ကြယ် 98% Oxandrolone / ပါးစပ်အသုံးပြုမှုများအတွက်ကာယဗလသို့မဟုတ်မြေအောက်ဓာတ်ခွဲခန်းများမှ Anavar ကုန်ကြမ်းအမှုန့်ဖြစ်သည်။\nကုန်ကြမ်း Anadrol အမှုန့်ချက်ပြုတ်နည်း:


Hardisk (Laptop) အား ရန်ကုန် တွင် ipivi.com မှတဆင့် ဝယ်ယူပါ။\nရောင်းချသူ: MAY KHA Shopping\nသူငယ်ချင်းတို့ရဲ့ laptop လေးမှာ သိမ်းစရာတွေများလာလို့ နေရာမလောက်တော့ရင် ဆက်သွယ်လိုက်ပါ။\nHitachi 500 Gb . . = 46000 ကျပ်\nSeagate 1000 Gb. = 78000 ကျပ်\nseagate 320 Gb. . = 30000 ကျပ်\nToshiba. 500 Gb. = 46000 ကျပ်\nviber 09796160052 ကိုဆက်သွယ်နိုင်ပါတယ်\nအမည်: Hardisk (Laptop)