January 2019 – Trend.com.mm\nကဲ.. နောက်ဆုံးတော့ The Batman ဇာတ်ကားသစ်အတွက် ထွက်ရှိမယ့်နေ့ကိုသိရပြီဖြစ်ပါတယ်။ ပရိတ်သတ်တွေနဲ့ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်တဲ့ မင်းသား Ben » ဆက်ဖတ်ရန် «\nPosted in Hollywood, Movies, NewsLeaveaComment on The Batman ဇာတ်ကားသစ်မှာ Ben Affleck ပါဝင်လာတော့မှာမဟုတ်\nမီးဖိုချောင်ထဲက ပုန်းကွယ်နေတဲ့ စူပါအစားစာများဆိုတော့ ဘာပါလိမ့်..။ ပုန်းကွယ်နေတယ်ဆိုတာထက်သင်မြင်အောင်မကြည့်လို့ မသိတာပါ။ ဒီလိုစူပါအစားစာတွေရဲ့အာနိသင်ဟာ မင်းကိုဘယ်လောက်ထိပြောင်းလဲပေးနိုင်လဲဆိုတာ သိရင်ယုံမှာတောင် မဟုတ်ပါဘူး။ » ဆက်ဖတ်ရန် «\nPosted in Health, LifestyleLeaveaComment on မီးဖိုချောင်ထဲက ပုန်းကွယ်နေတဲ့ စူပါအစားစာများ\nသူငယ်ချင်းမရှိတဲ့သူဆိုတာတော့ ရှိမယ်မထင်ပါဘူး။အနည်းဆုံး တစ်ယောက်နှစ်ယောက်ကတော့ရှိမှာပါပဲ။သူငယ်ချင်းရှိတဲ့သူဟာ ရတနာတစ်ခုပိုင်ဆိုင်ထားသလိုပဲဆိုတဲ့စကားတောင်ရှိပါတယ်။ကိုယ်တို့တွေဘာလို့သူငယ်ချင်းဆိုတာကိုလိုအပ်တာလဲ၊သူငယ်ချင်းတွေက ဘာလို့ အရေးကြီးတာလဲ? *သူငယ်ချင်းတွေဟာ ကြည့်မှန်တစ်ချပ်လိုပါပဲ များသောအားဖြင့် စရိုက်တူ » ဆက်ဖတ်ရန် «\nPosted in Lifestyle, RelationshipsLeaveaComment on သူငယ်ချင်းတွေဟာ ဘာလို့ ကိုယ်တို့ဘ၀ရဲ့အရေးကြီးအစိတ်အပိုင်းဖြစ်နေရတာလဲ?\nအပိုင်း (၆)ပိုင်းပါတဲ့ ”Kingdom” ဟာ Netflix ရဲ့original series ဖြစ်ပါတယ်။ ဇန်နဝါရီ ၂၅ရက်နေ့က » ဆက်ဖတ်ရန် «\nPosted in Movies, NewsLeaveaComment on ”Kingdom” ရုပ်ရှင်ထဲက Bae Doona ရဲ့သရုပ်ဆောင်ချက်တွေ ဝေဖန်တိုက်ခိုက်ခံနေရ\nတောင်ကိုရီးယားရဲ့နာမည်အကျော်ကြားဆုံးကေပေါ့ပ်အဖွဲ့တစ်ခုဖြစ်တဲ့ BTS ဟာ နောက်ထပ်အောင်မြင်မှုမှတ်တိုင်တစ်ခု စိုက်ထူနိုင်ခဲ့ပြန်ပါပြီ။၂၀၁၈ တစ်နှစ်လုံးအောင်မြင်မှုတွေ တရစပ်သိမ်းပိုက်ခဲ့သလို ၂၀၁၉ အစပိုင်းမှာလည်းသူတို့ရဲ့အောင်မြင်မှုကိုဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ဆဲပါ။ မကြာသေးခင်က » ဆက်ဖတ်ရန် «\nPosted in Korean, Movies, NewsLeaveaComment on အောင်မြင်မှုမှတ်တိုင်တစ်ခု စိုက်ထူနိုင်ခဲ့ပြန်တဲ့ BTS အဖွဲ့\nPosted on January 31, 2019 January 31, 2019 by Noel\n‘Signal’ ဇာတ်လမ်းတွဲလို့ဆိုလိုက်ရင် မကြည့်ဖူးတဲ့သူ မရှိလောက်ဘူးထင်ပါတယ်။၂၀၁၆ တုန်းကထွက်ရှိခဲ့တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဇာတ်လမ်းဆန်ဆန်စုံထောက်အက်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွဲလေးဟာ Rating အရလည်း 8.8/10 ရှိခဲ့သလို » ဆက်ဖတ်ရန် «\nPosted in Korean, Movies, NewsLeaveaComment on ဒုတိယပိုင်းထွက်ရှိလာတော့မယ့် ‘Signal ‘ဇာတ်လမ်းတွဲ\nPosted on January 30, 2019 by Noel\nကိုယ်ကြိုးစားသလောက်အရာမထင်ခဲ့တဲ့ အခိုက်အတန့်တွေရှိလာတဲ့အခါ ဘာကိုပဲလုပ်လုပ် အကောင်းလည်းမမြင်နိုင်၊ဆက်လည်းမကြိုးစားချင်တော့ပဲ အလွယ်တကူလက်လျှော့အရှုံးပေးလိုက်တဲ့သူတစ်ချို့အတွက် ဒီစာလေးက အင်အားဖြစ်စေမယ်ထင်ပါတယ်။ ဘ၀ဆိုတာ တစ်ပုံစံတည်း တစ်သမတ်တည်းနေသွားလို့ရတဲ့အရာမဟုတ်ပါဘူး။ကိုယ်က » ဆက်ဖတ်ရန် «\nPosted in Lifestyle, WellbeingLeaveaComment on ဘယ်အရာမဆို အလွယ်တကူလက်လျှော့အရှုံးပေးတတ်နေပြီလား?\nစိုးရိမ်ပူပန်တာနဲ့ စိတ်ဖိစီးတာရဲ့အကျိုးဆက်တွေက မတူပါဘူး။ ဒါတွေဟာ နေ့စဉ်ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ခံစားချက်တွေဖြစ်သလို သူ့ရဲ့ကွာခြားချက်နဲ့ အကျိုးပြုပုံလေးကို ပြောပြပေးပါမယ်။ စိတ်ဖိစီးမှုက » ဆက်ဖတ်ရန် «\nPosted in UncategorizedLeaveaComment on စိတ်ဖိစီးမှုနဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြားက ကွာခြားချက်\nအနေဝေးတဲ့ချစ်သူစုံတွဲတွေဟာ အချစ်ရေးမှာပိုပြီးခိုင်မြဲကြတယ်ဆိုတာ သင်သိပါသလား? တစ်ချို့ကတော့ထင်ကြမယ်။အနေဝေးရင် သွေးအေးသွားမှာ၊ဟိုမှာနောက်တစ်ယောက်တွေ့ချင်တွေ့နေမှာ၊ဝေးဝေးကလူကိုမချစ်နဲ့စသဖြင့်ပေါ့ LDRS အချစ်ရေးမျိုးက အဆုံးသတ်မကောင်းဘူးပြောလေ့ရှိကြပါတယ်။ဒါပေမဲ့ လေ့လာချက်တွေအရ … » ဆက်ဖတ်ရန် «\nPosted in Lifestyle, RelationshipsLeaveaComment on LDRS စုံတွဲတစ်ချို့ အချစ်ရေးခိုင်မြဲကြတယ်ဆိုတာ ဒါတွေကြောင့်ပါ…\nBella Throne အသက် ၂၁နှစ်သာရှိသေးတဲ့ Bella Throne ရဲ့လက်ရှိဝင်ငွေဟာ ဒေါ်လာ ၂မီလီလျံဝန်းကျင်ရှိပါတယ်။ အသက် » ဆက်ဖတ်ရန် «\nPosted in Hollywood, Movies, NewsLeaveaComment on ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကျိကျိတက် ချမ်းသာနေတဲ့ မင်းသမီးများ


အက်ဒါ ကဗျာလင်္ကာ - ဝီကီပီးဒီးယား\nအက်ဒါ ကဗျာလင်္ကာ (အင်္ဂလိပ်: Poetic Edda) သည် အမည်မသိရှေးစာဆိုများ၏ ရှေးဟောင်းနော့စ် ကဗျာများအား အမည်တပ်ထားခြင်းမရှိသည့် (ကဗျာ)အစုအဝေးတစ်ခုအတွက် ခေတ်သစ်သဘော မှတ်ယူခြင်းဖြစ်သည်။ အက်ဒါ ကဗျာလင်္ကာသည် စနော်ရီ စတားလဆန် ရေးသားသော အက်ဒါ စကားပြေနှင့် ကွာခြားသည်။ ကဗျာ (၃၁)ပုဒ်ပါဝင်သော တော်ဝင် စာအုပ် (သို့) ဘုရင့် စာအုပ် အနက်ရှိသော ကိုးဒက်ခ်စ် ရက်ဂျီးယက်စ် လက်ရေးမူစာအုပ် (Codex Regius) ဟုအသိများသော အိုက်စလန် အလယ်ခေတ် လက်ရေးမူမှ မူလအနေဖြင့်အခြေခံသော အက်ဒါ ကဗျာလင်္ကာမူအချို့ရှိသည်။ ရက်ဂျီးယက်စ် လက်ရေးမူစာအုပ်သည် နော့စ်ဒဏ္ဍာရီ နှင့် ဂျာမန်နစ် သူရဲကောင်းရာဇဝင်များအပေါ် အငြင်းပွားနိုင်လောက်သည်အထိ ရှင်သန်လျက် ရှိသောအရေးပါဆုံး ရင်းမြစ်ဖြစ်သည်။ (၁၉)ရာစုအစောပိုင်းမှစတင်ကာ ယခုထိတိုင် နောက်ပိုင်းစကန်ဒီနေးဗီးယား စာပေများအပေါ် ကြီးကြီးမားမား ဩဇာညောင်းခဲ့သည်။ ထိုသို့လွှမ်းမိုးရာတွင် ဇာတ်လမ်းပုံပြင်များမှတစ်ဆင့်သာမက ကဗျာများစွာ၏ ဇာတ်လမ်းသဘော အရည်အသွေးနှင့် စိတ်ကူးကောင်းသောအားတစ်ရပ်မှတစ်ဆင့်ပါ ထိုစာပေများအပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်သည်ဖြစ်၏။ ရက်ဂျီးယက်စ်သည် အထူးသဖြင့် နော်ဒစ်ဘာသာစကားများရှိ ကဗျာမတြာချိုးတွင် နောက်ပိုင်းတီထွင်မှုများစွာ၏ စေ့ဆော်နိုင်သော စံပြပုံစံဖြစ်လာသည်။ တိုတိုပြတ်ပြတ်နှင့် ဖိရွတ်ရသော မတြာစည်းဝါးအစီအစဉ်၏ နမူနာများစွာကို ထောက်ပံ့ထားကာ ထိုနမူနာများတွင် နောက်ဆုံးစာလုံး(များ) ကာရံမယူသော်လည်း ထိုအစား အသံတူအစ အက္ခရာသုံးရေးဖွဲ့ခြင်းပုံစံများကို အသုံးပြုသည်ဖြစ်ရာ နိမိတ်သဏ္ဌာန်ပေါ်စေခြင်းကို နက်နက်နဲနဲအလေးထား၏။ ဤရက်ဂျီးယက်စ် လက်ရေးမူကို ကျေးဇူးတင်ဥပကာရပြုသော ကဗျာဆရာများ၌ ဗီလ်ဟိမ်း အက်ကီလွန် (Vilhelm Ekelund)၊ ဩဂတ်စ်တ် စထရင်းဘားဂ် (August Strindberg)၊ ဂျေ အာ အာ တော်ကီးန်၊ အက်ဇရာ ပေါင်း (Ezra Pound)၊ ယောချ် လူဝစ် ဘောဂျယက်စ် (Jorge Luis Borges) နှင့် ခါးရင် ဘော့ယက် (Karin Boye) တို့ပါဝင်သည်။\nအောလစ်ဗ် ဘရေး၏ ရက်ဂျီးရက်စ် လက်ရေးမူ အင်္ဂလိပ်ဘာသာပြန် စာအုပ်။ အက်ဒါ ကဗျာလင်္ကာဟူ၍ ခေါင်းစဉ်တပ်ထားကာ အဖုံးတွင် အစ်ဂ်ဒြာစီသစ်ပင်နှင့် ထိုအပင်တွင် နေထိုင်သူများအား W. G. Collingwood၏ သရုပ်ဖော်ပုံ။ (၁၉၀၈)\nရက်ဂျီးယက်စ် လက်ရေးမူစာအုပ်ကို (၁၃)ရာစုအတွင်းက ရေးသားခဲ့သော်လည်း (၁၆၄၃)အထိ ၎င်းနှင့်ပတ်သက်သော ဇာစ်မြစ်နေရာကို မသိရှိခဲ့ကြပါ။ ထိုခုနှစ်ရောက်သောအခါမှ စကားဟို့လ်ဒေသက ဘုန်းတော်ကြီး Brynjólfur Sveinsson ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယင်းကာလတွင် အိုက်စလန်၌ အက်ဒါ မူများကို သိရှိနေကြပြီးဖြစ်သော်လည်း ပညာရှင်များကတွက်ချက်ခန့်မှန်းနိုင်သည်မှာ နော့စ်ရိုးရာဘာသာတရား ကဗျာများပါဝင်သော ရှေးပိုကျသည့် နောက်ထပ် အက်ဒါ (Elder Edda) ရှိရမည်၊ ထိုကဗျာများကို စနော်ရီက ၎င်းအက်ဒါတွင် ကိုးကားပြုထားမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ရက်ဂျီးယက်စ် လက်ရေးမူစာအုပ် ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသောအခါ တွက်ချက်ခန့်မှန်းခဲ့သည်မှာ မှန်သည်ဟု ထင်ခဲ့ရသည်။ သို့ရာတွင် ခေတ်သစ်ပညာရပ်ဆိုင်ရာ သုတေသနများက အက်ဒါ(စကားပြေ)ကို မူရင်းအနေဖြင့် စတင်ရေးသားနိုင်ချေရှိပြီး အက်ဒါ နှစ်မျိုးကို တူညီသော ရင်းမြစ်တစ်ခုက ဆက်သွယ်ပေးထားသည်ဟု ဖော်ပြကြသည်။\nBrynjólfur က ထိုလက်ရေးမူသည် (၁၂)ရာစုက အလွန်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အိုက်စလန် ဘုန်းတော်ကြီး ပညာရှိ ဆန်မွန်ဒါ (Sæmundr the Learned) ၏ လက်ရာဟု ယူဆသည်။ ခေတ်သစ်ပညာရှင်များက ထိုယူဆမှန်းဆချက်ကို ပယ်ချသည်။ သို့သော်လည်း ဆန်မွန်ဒါ အက်ဒါ အမည်သည် ရက်ဂျီးယက်စ် လက်ရေးမူကိုသာမက ထိုမူကို ရင်းမြစ်အဖြစ်သုံးစွဲထားသော အက်ဒါ ကဗျာလင်္ကာမူများနှင့်ပါ ရံခါ၌ ပတ်သက်ဆက်နွယ်လျက် ရှိသည်။\nဘုန်းတော်ကြီး Brynjólfur က ရက်ဂျီးယက်စ် လက်ရေးမူစာအုပ် ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ဒိန်းမတ်ဘုရင်ထံ ပို့ပေးခဲ့သဖြင့် ဤလက်ရေးမူသည် (လက်တင်: codex regius, lit. 'royal codex') (တော်ဝင်/ဘုရင် လက်ရေးမူ) ဟုတွင်ခဲ့သည်။ ဤစာအုပ်ကို ကိုပန်ဟေးဂန်ရှိ တော်ဝင်စာကြည့်တိုက် (Royal Library, Copenhagen) ၌ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း (၁၉၇၁) တွင် အိုက်စလန်သို့ ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့သည်။\n↑ John Lindow (17 October 2002)။ Norse Mythology: A Guide to Gods, Heroes, Rituals, and Beliefs။ Oxford University Press။ pp. 11–။ ISBN 978-0-19-983969-8။\n↑ Acker၊ Paul; Larrington၊ Carolyne (2002)၊ The Poetic Edda: Essays on Old Norse Mythology\n"https://my.wikipedia.org/w/index.php?title=အက်ဒါ_ကဗျာလင်္ကာ&oldid=701465" မှ ရယူရန်\n၅ အောက်တိုဘာ ၂၀၂၁၊ ၁၃:၃၃ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး တည်းဖြတ်ခဲ့သည်။\nဤစာမျက်နှာကို ၅ အောက်တိုဘာ ၂၀၂၁၊ ၁၃:၃၃ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။


သောသီခို: “အဖေကိုတရားစွဲတဲ့ ကရင့်ခေါင်းဆောင်”\n(၁၂.၈.၂၀၁၂ သို့ )\nနေစရာအိမ်တွေများပါရဲ့နဲ့ အိမ်တစ်ခြမ်းထပ်လိုချင်လို့ ….ဒေါ်စုကို အောင်ဆန်းဦးကတရားစွဲတယ်ကြားတော့.. ဗိုလ်ချုပ်နဲ့ ပတ်သက်ရင် အမြှီးပါလဲ လေးစားမယ် ဆိုတဲ့ စိတ်ဓါတ်ပျောက်သွားတယ်။\nလူတွေဟာလူတွေဘဲလေ ဘုရား နဲ့ပတ်သက်တဲ့အထဲမှာတောင် ဒေ၀ဒတ် ပါနေသေးတာဘဲ ။\nကရင့်ခေါင်းဆောင်စောဘဦးကြီးက သူ့အဖေကို တရားစွဲဖူးတယ်ဆိုတာကြားဖူးတော့ .. သူ့ကိုဘာကြောင့်လေး စားထိုက်တယ်ဆိုတာသိသွားတယ်။\nကရင့်တော်လှမ်းရေးထဲရောက်ခါစ… သူများတွေ စောဘဦးကြီး ဆိုလို့သာ လိုက် “ဦး” နေတာ၊ ဘာကြောင့် လေးစားဖို့ကောင်းတယ်ဆိုတာမသိဘူး။\nပိုဆိုးတာက…ပြည်တွင်းမှာနေတုန်း၊အစိုးရကထုတ်တဲ့ စာအုပ်တစ်ခုမှာ “နယ်ချဲ့အင်္ဂလိပ်လက်ကိုင်ဒုတ်” ဆိုပြီးဓါတ်ပုံ တစ်ပုံတွေ့ဖူးတယ်။\nဓါတ်ပုံထဲမှာ စောဘဦးကြီးက မုတ်ဆိပ်မွှေး..ပါးသိုင်းမွှေးနဲ့။\nဝတ်ထားတာကလဲ.. ရွှေဘသရုပ်ဆောင်တဲ့ “ ဗိုလ်စံဖဲ” ဇာတ်ကားထဲက နောက်ဆုံးအခန်းမှာ….ဗိုလ်စံဖဲကို ကြိုးစင်တင်ဖို့ ဖမ်းခေါ်သွားတဲ့ အင်္ဂလိပ်အလိုတော်ရိ ပန်ချာပီစစ်ပုလိပ် တွေယူနီဖေါင်းအတိုင်းဘဲ..... ဆိုတော့... အစိုးရသုံးတဲ့ စကားလုံးကို ယုံသွားတယ်။\nနယ်စပ်ရောက်မှ နဲနဲကြားဖူးလာတာက.... မော်လမြိုင်ကို ကရင်တပ်တွေသိမ်းတော့ တချို့ကရင်တပ်ဖွဲ့တွေက ဘဏ်တိုက်တွေဖေါက်ပြီးငွေတွေယုကြလို့ ၊ စောဘဦးကြီးက သူ့မှာတာဝန်ရှိပါတယ် ဆိုပြီး…..သူပိုင်တဲ့ လယ်မြေတွေရောင်း…. ငွေတွေပြန်စိုက် လျှော်တာကြားဖူးတော့ နဲနဲလေးစားလာတယ်။\nသူ့အဖေကို ဘာကြောင့် ဘယ်လိုတရားစွဲတယ်ဆိုတာကြားဖူးတော့မှ စပြီး..အသေအခြာလေး စားထိုက်တယ် ဆိုတာသိသွားတယ်။\nတကယ်တော့ ဒီအကြောင်းက စာပေမှတ်တမ်းမှတ်ရာမရှိပါဘူး။\n၁၉၈၉ခုနှစ်..ညတစ်ည…..မာနယ်ပလောမှာ ဖူးဝါးခို (ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တာမလာဘော )ပြောပြတဲ့ အိပ်ယာဝင် ဖြစ်ရပ်မှန်ပုံပြင်ပါ ။\nအဲဒီတုန်းကမာနယ်ပလောမှာ…လှေဆိပ် ကုန်းပေါ်ကိုတက်တက်ချင်း …ဘယ်ဘက်မှာ အိမ်ကြီးဆိုတာရှိတယ်။\nအဲဒီမှာ ထိုစဉ်က စစ်ရေးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်ကစဲဒိုနဲ့ ရုံးအဖွဲ့ရယ်…ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတာမလာဘော အဖွဲ့ ရယ်။\nရုံးလဲထိုင်တယ်….နေလဲနေတယ်။ အဲဒီတုန်းက ည ၉ နာရီဆိုရင် မာနယ်ပလောတစ်ခွင်လုံး ရှိတဲ့မီးစက်တွေပိတ်….ဘုရားရှိခိုး…အိပ်ယာဝင်ကြရတယ်။\nဒါပေမဲ့ ဖူးဝါးခို ဟာဘယ်တော့ မှချက်ချင်းမအိပ်ဘဲ မှောင်ထဲမှာဘဲ...အားလုံးကြားအောင် စကားစမြည်တွေ ပြောနေလေ့ရှိတယ်။\nအဲဒီတုန်းကမှတ် သားဖူးတာပါ ။\nဇာတ်လမ်းကဒီလိုပါ....... ခုနှစ်သက္ကရာဇ် အချိန်ကာလမပါ ပါ။ ဒေါက်တာစောဘဦးကြီးဟာ အင်္ဂလန်က ဥပဒေပညာဘွဲ့ရပြီး မြန်မာပြည်ပြန်ရောက် သူ့မိဘများနှင့် အတူနေထိုင်စဉ် တစ်နေ့မှာ….လယ်သမား ကြီးတစ်ဦးဟာ သူ့အိမ်ပေါ်ကနေ ခေါင်းငိုက်စိုက် မျက်ရည် စက်လက်နဲ့ ဆင်းသွားတာကို..... အိမ်ရှေ့ ၀ရန်တာမှာ စာဖတ်နေတဲ့ စောဘဦးကြီးကတွေ့လိုက်တယ်။\nဒါနဲ့အကြောင်းသိချင်လို့ထင်ပါရဲ့ ….. ခြံပြင်ရောက်သွားတဲ့လယ်သမား ကြီးနောက်ကိုလိုက်သွားပြီး အကျိုးအကြောင်း မေးတယ်။\nလယ်သမားကြီးက စောဘဦးကြီးကို သူဆင်းလာတဲ့ အိမ်ပေါ်ကမှန်းမသိတော့ အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြသတဲ့။\nဖြစ်စဉ်က အဲဒီလယ်မားကြီးဟာ သူပိုင်တဲ့လယ်မြေတွေ ကို စောဘဦးကြီးဖခင်ထံမှာ ပေါင်နှံထားခဲ့တယ်။\nအခက်အခဲအမျိုးမျိုးကြောင့် အဲဒီနေ့ကျမှရွေးနိုင်ပြီး လာခဲ့တဲ့ခရီးကလဲ ခက်ခဲတော့ ညနေပိုင်းမှရောက်လာသတဲ့။\nဒါကြောင့် လယ်မြေကိုသွားရွေးတဲ့အခါမှာ နောက်ဆုံးရက်လဲဖြစ်…စာချုပ်ပါအရထိုနေ့ညနေအထိဆိုတော့ ညနေစောင်းသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် လက်မခံနိုင် တော့ကြောင်း….လယ်မြေများ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီ ဖြစ်ကြောင်းပြောလိုက်လို့ …. ၀မ်းနဲအားငယ်စွာနဲ့ ပြန်လာရတာဖြစ်ကြောင်း။\nဒီအခါမှာ စောဘဦးကြီးက သူ့လက်ကနာရီကိုကြည့်ပြီး “ အခု ညနေ ၅ နာရီခွဲဘဲရှိသေးတယ် ဦးကြီး သွားပြောတဲ့ အချိန်ကဆိုရင် ၅ နာရီ လောက်ဘဲရှိမယ်။\nဒါကြောင့် ၆ နာရီမထိုးသေးရင် အချိန်မှီ သေးတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ် ကျွန်တော်သက်သေဘဲ။\nဒီကိစ္စတရားရုံးကို လျှောက်ပါ“ ဆိုပြီး လယ်သမားကြီးကိုအကြံပေးတယ်။\nဒီအခါမှာ လယ်သမားကြီးက “ဦးကြီးတို့ ဒီအဆင့်အထိ…နားမလည်...လက်လှမ်း မမှီပါဘူးကွယ် ။\nရုံးတို့ဂတ်တို့ဆိုတာ…..ရှေ့နေရှေ့ရပ် တွေနဲ့မှဖြစ်မှာ၊ ဦးကြီးတို့မှာ ဒီလိုရှေ့နေငှားရအောင်လဲ လက်လှမ်းမမှီ ငွေကြေးမပြည်စုံပါဘူး..... ဘ၀ကံအတိုင်းဘဲ ရှိပါစေတော့” လို့ပြန်ပြောသတဲ့ ၊\n“ဒီမှာဦးကြီး ကျွန်တော်ဟာရှေ့နေဘဲ၊ ဦးကြီးကမတရားခံရတာ။ ဒီအမှုဟာရုံး ရောက်ရင် နိုင်ကိုနိုင်ရမယ်။ ဦးကြီးသာအမှုတင်ပါ...ကျွန်တော်လိုက်မယ် ရှေ့နေခတစ်ပြားမှပေးစရာမလိုပါဘူး ကျွန်တော်မတရားမှုကိုမကြိုက်လို့ပါ” ဆိုပြီး အားပေးရင်းနဲ့ တရားစွဲဖြစ်သွား ခဲ့တယ်တဲ့။\nဒီလိုနဲ့ …စောဘဦးကြီးအဖေကတစ်ဖက်…စောဘဦးကြီးနဲ့လယ်သမားကြီးကတစ်ဘက်….အဆင့်ဆင့် တရားဆိုင်ကြရင်း…နောက်ဆုံးစီရင်ချက်ချတဲ့နေ့မှာ…စောဘဦးကြီးဟာ လက်သီးကျစ်ကျစ်ဆုတ်.... ခေါင်း ငိုက်ဆိုက်နဲ့ အိမ်ပြန်လာခဲ့ရတယ်။\nအိမ်ပြန် ရောက်တော့ ဖခင်နဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်ရင်း စောဘဦးကြီးက ဒီအမှုမှာ သူ့ဘက်က ဥပဒေကြောင်းလျှောက်လှဲ ချက်တွေ ဘယ်လောက်ခိုင်ခိုင်မာမာ တင်ပြနိုင်ခဲ့ကြောင်း။\nအဲဒီအခါမှာ စောဘဦးကြီးဖခင်က သူ့သားကို “အေး....မင်းလျှောက်လဲချက်တွေ အကုန်ပြည့်စုံပေမဲ့…မပြည့်စုံတာ တစ်ခုရှိတယ်..... အဲဒါက.... အဲဒီတရားသူကြီးကို ငါကျွေးသလို မင်းကျွေးမထား နိုင်ခဲ့ဘူးလေ” လို့ ခပ်အေးအေး ပြန်ပြောသတဲ့။\nသမိုင်းမ၀င်တဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန်ပုံပြင်ကလေးကတော့ ဒါပါဘဲ ။\nဥပဒေပညာရှင် စောဘဦးကြီးဟာ အဲဒီကထဲက.....ဥပဒေဆိုတာဟာ…တစ်ခါတရံမှာ တကပ်တမ်း ရိုးသား ခံစားရတဲ့ သူတွေကို ကာကွယ်ဖို့ထက်... နားလည်တဲ့လူလယ် တွေက ဥပဒေ နားမလည်တဲ့ ရိုးသားသူတွေကို ပိုပြီးဖိနှိပ်ဖို့ ”လက်နက်”သဖွယ် ဖြစ်တတ်တယ်ဆိုတာ ….နားလည် သဘောပေါက် သွားပုံရပါတယ်။\nဒါကြောင့်လဲ ကရင်အမျိုးသားရေးမှာ “လက်နက်အစစ်” ကိုကိုင်တဲ့လမ်းစဉ်ကို မရွေးမဖြစ် နောက်ဆုံးရွေးခဲ့ရတာ ဖြစ်ချင်လဲဖြစ်မှာပေါ့။\nမူရင်း - http://www.hittai.net/index.php?show=rm&fileid=128&t=home7&id=7\nPosted by PKD at 10:52 PM


အိန္ဒြာ: 11/1/09 - 12/1/09\nစူးစူးရွာရွား တစ်တစ်ချင်ချင် အော်သံကဥသြငှက်တစ်ကောင်ရဲ့မြည်သံပါလို့ထင်မကြည့်ရက်စရာ..\nမချိမဆန့် တာဝန်တစ်ခုကို မနိုင်ဝန်ထမ်းပိုးထားရသလိုပါပဲ.။\nအဲဒီ့ဥသြသံကြားတိုင်းကိုယ်က ဟက်ကနဲရယ်ချပစ်နေကျ ။\nအို အဲဒီ့ဥသြသံနဲ့နိုးထလာတဲ့ မနက်ခင်းတိုင်းက နောက်ကျိထိုင်းမှိုင်းလွန်းလိုက်တာလေ..။\nဦးခေါင်းက နည်းနည်းလေးမှ နေရာရွေ့မကြည့်ချင်လောက်အောင် လေးလံမှုန်ဝေလို့\nကိုယ် ညက ဘယ်အချိန်အိပ်ခဲ့မိသလဲ ။ ဒါဟာလည်း ကိုယ်နိုးထလာတဲ့ မနက်ခင်းတိုင်းရဲ့ နိစ္စဓူဝမေးခွန်း တစ်ခုပေါ့မောင်ရယ်....။\nဗြုန်းကနဲ အပြာရောင်လင့်ခ်ဝေးလေးဆီအာရုံရောက်သွားတော့ အိပ်ရာက လူးလဲထလိုက်မိတယ်..။\nခရေပင်ပုပုဝိုင်းဝိုင်းလေးအောက်မှာ ကိုယ်ခရေပွင့်ကောက်နေမိရင်တော့ အမြဲဆုံနေကျ ဖိလစ်ပိုင်သူက မေးနေကျမေးခွန်းအတိုင်း "ဘာအတွက်လဲ" လို့မေးပေလိမ့်ဦးမယ်..။\nကိုယ်ကဖြေနေကျအတိုင်း "ပန်းလေးတွေကို သနားလို့ပါ" လို့ ဖြေဖို့အဆင်သင့်ပါပဲ..။\nနူးညံ့ဝါလွင်နေတဲ့ နေရောင်အောက်မှာ မြက်ခင်းပြင်က စိုလက်လာသလိုလို..\nခရေရနံ့တွေလည်း သင်းသင်းရီရီ ပျံ့မွှေးလာသလိုလို\nအို အဲဒီ့မြင်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ ကလေးလေးနှစ်ယောက်က ဆော့ကစားလို့ ၊\nဒီနေရာလေးမှာ ကိုယ်တို့က ထိုင်တော့ မောင်က ကိုယ့်ပုခုန်စွန်းကို ညင်ညင်သာသာလေး ထွေးဖက်ထားချင် ထားလိမ့်မပေါ့ ။\n"အို...ချော်လဲမယ်လေ "လို့ မောင်က ကလေးတွေကို သတိပေးသလိုပြောခဲ့ရင် "နေပစေ လဲပစေ ဒါမှ သူတို့ ဒဏ်ရာဆိုတာသိမှာ"ဆိုတာဖြစ်ဖြစ် "အို လဲဖူးမှ ထူဖူးမှာ" လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်ဖြစ်အောင်ပြောမိဦးမယ်ထင်ပါရဲ့..။ ကြယ်နူးမှုအတိ ရယ်မောသံတွေကတော့ နေရောင်ခြည်နုနုထဲမှာ လှိုင်းတစ်လှိုင်းလို တစ်စုတစ်ဝေး တည်းပေါင်းစီးပဲ့တင်နေလိမ့်မှာပေါ့ကွယ်..။\nကိုယ်က ဝေ့ကျလာတဲ့မျက်ရည်ကြည်ကို ကတိမ်းကပါးသိမ်းရင်း အသံထွက်အောင်ရယ်မိလည်း\nပတ်ဝန်းကျင် ဆိုတာကို သိပ်အလေးဂရုရှိမနေတော့ပါဘူး..။\nစိတ်ကူးယဉ်တယ်ဆိုတာ ဘ၀တွေက ရိုင်းလွန်းလို့ပေါ့ကွယ်....။\nဖျမ်းကနဲဆွဲပက်လိုက်တဲ့ အအေးဓါတ်တစ်ခုနဲ့ တီကနဲ လက်မှတ်ဖြတ်သံဟာ ချက်ချင်း ကိုယ်စိတ်နှလုံးကို တင်းမာအေးခဲသွားစေတယ်..။\nထိုင်ခုံဘယ်နှစ်ခုံက အဆင်သင့်ရှိနေပါတယ်ဆိုတဲ့ စာတမ်းကို တွေ့တိုင်း ဗမာပြည်ကို\nဆွေးဆွေး မြေ့မြေ့မြင်ယောင် လာပြန်တော့ ခေါင်းကို သိသိသာသာယမ်းလိုက်မိပြန်ရဲ့\nမျက်ဝန်းတွေက မနက်ခင်းတီဗွီသတင်းအစီအစဉ်ဆီ အမှတ်တမဲ့ရောက်သွားပေမယ့် စိတ်က\nအပြာရောင် လင်ခ့်ဝေး လေးဆီမှာ....\nသူတို့ ဒီအချိန်ဆိုရောက်နေတတ်ကြပြီ..။ ဟုတ်ပါတယ်..ဒီနေ့တော့ သူတို့လာကြမှာပါ.လေ.။\nကျားခေါင်းပုံစဉ့်သားပန်းဆွဲတွေနဲ့ အ၀ါတောက်တောက် အနီရင့်ရင့် ဘုရားကျောင်းကြီးက စိတ်ခြောက်ချား ချင်စရာလိုပဲ၊ အဲဒီ့ဘုရားကျောင်းကြီးနဲ့ ကပ်ရက်မှာ အပြာရောင် လင့်ခ်ဝေးလေးကရှိနေတယ်.။\nနောက် နီညိုရောင်ဘက်စကက်ဘောကွင်း အဲဒီ့နောက်မှာတော့ Community Center လို့ နာမည်တပ်ထားတဲ့ အဆောက်အဦးကြီးတစ်လုံးပေါ့..။\nတကယ်ဆို ကိုယ့်ရုံးကိုသွားတဲ့ ဖြတ်လမ်းတစ်ခုရှိနေပေမယ့် ကိုယ်က ဒီလမ်းလေးကိုပဲ စိတ်ရှည် လက်ရှည်ရွေးမိခဲ့တယ်..။\nအဲဒီ့အပြာရောင်လင့်ခ်ဝေးလေးဟာ ကိုယ်ရဲ့ဒီတစ်နေ့တာ ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်ဖို့ အင်အားတွေပေးနေခဲ့တဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်နှလုံးအေးခဲနာကျဉ်နေမှုကို နွေးထွေးလှိုက်လှဲလာစေတဲ့ နေရာလေးဆိုလဲ ဘယ်မှားလိမ့်မလဲ မောင်ရဲ့..။\nအဲဒီ့ဘက်စကက်ဘောကွင်းထဲမှာ အမျိုးသမီးကြီးတွေက တစ်ခါတစ်လေ ယပ်တောင် တစ်ခါတစ်လေ မီးပုံး များသောအားဖြင့် ပုဝါစတွေကို ဝှေ့ရမ်းပြီး.ကခုန်လို့။\nမေမေတို့ အရွယ်လောက်ပေါ့လို့ ကိုယ်က ယောင်လို့မှ တွေးမကြည့်ချင်ဘူး..။\nကိုယ်က ဘယ်အလွမ်းနဲ့မှ မျက်နှာသာမပေး လက်ပွန်းတတီးမနေဖြစ်ခဲ့တာကြာပြီလေ..။\nအလွမ်းဆိုတာ နှလုံးသားအရေပြားတွေ မာကျောခြောက်သွေ့လာအောင် တဖြည်းဖြည်းလောင်မြိုက်ပေးနေတဲ့ အပူအရှိန်မျိုးပဲ..။\nသိပ်စောနေသေးရင် ကိုယ်က လင့်ခ်ဝေးက ထိုင်ခုံလေးမှာဝင်ထိုင်လို့\n"ဟိုးးးးးးအဝေးမှာနေတဲ့ အခါ မျက်ဝန်းတွေပဲမင်းပဲမြင် ပြန်ဆုံနိုင်ဖို့ နေ့ရက်လေးတွေ မရောက်သေးခင် "ဆိုတဲ့ သီချင်းသံစဉ်တီးလုံးနဲ့ ကကြ ရင်တော့ ကိုယ်က အသံထွက်ပြီးရယ်မောပစ်လိုက်တယ်.။\nခံစားချက်အပြည့် မျက်ရည်အ၀ိုင်းသားဖွင့်နားထောင်နေတဲ့ အဲဒီ့သီချင်းလေးတွေကို တရုတ်မတွေ လိုက်ညည်းကြကတည်းက ကိုယ်မဖွင့်ခဲ့တာ ကြာပါရောလားကွယ်..။\nအဲဒီ့မှာ ကိုယ်သူတို့ကို စတွေ့ခဲ့တာပါပဲ ။ အဲဒီ့ အပြာရောင်လင့်ခ်ဝေးလေးအောက်မှာပေါ့..။\nကိုယ်...ဘယ်အချိန်အ ထိ စိတ်လွတ်လက်လွတ်ငေးရီနေမိသလဲ အသိမှတ်မဲ့ ဖြစ်သွားတဲ့ အထိ ။\nကိုယ့်နှလုံးသွေးတွေဟာ..နွေးနွေးမြမြ စီးဆင်းလို့ ၊\nကိုယ့်မျက်ဝန်းအိမ်မှာ မျက်ရည်ကြည်တွေ ဝေ့လို့ဝဲလို့ပေါ့..။\nကြည်နူးမှုတွေနဲ့ စိတ်က အလိုလိုရွှင်ပြနေသာလာပုံက အဲဒီ့တစ်နေ့တာကို လှပနူးညံ့သွားစေခဲ့လိုက်တာ..။\nသူတို့ဟာ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကသိကအောက်လေးနဲ့ ငြိုငြင်မိတာမျိုးလေးတောင်\nအမျိုးသမီးကြီးရဲ့ တကယ့်ကို မလိုင်ရောင်လို အသားနှစ်နှစ်က ပိုပြီးချစ်စဖွယ်ရာဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့.။\nဆံပင်လှိုင်းတွန့်တွေက မီးခိုးနဲ့ အဖြူကို စနစ်တကျ တစ်ပင်ချင်းသေသေသပ်သပ်စိုက်ထားသလို မွမွရွရွ လေးဖြစ်နေပုံက မသိမသာလေးထိကိုင်ကြည့်ချင်စရာပါပဲ..။\nမာရေကျောရေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိပ်အထင်ကြီးတဲ့မိန်းမမျိုးမဟုတ်ပဲ ချစ်သူလင်ယောက်ျားရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ အေးအေးချမ်းချမ်း နူးနူးညံ့ညံ့နေတတ်မယ့်ပုံပေါ့..။\nသိပ်ကို မိန်းမပီသချေငံမယ့်သူမျိုး မိခင်ကောင်းပီသမယ့်ပုံစံမျိုး ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းပြီး အရာရာကို သည်းခံခွင့်လွှတ်နိုင်စွမ်းရှိတဲ့ပုံစံမျိုး...။\nကိုယ်က သူမကို နှစ်လိုအားကျစိတ်တွေနဲ့ ချစ်ခင်လွန်းစွာငေးကြည့်နေမိခဲ့တာ..\nသူမနဲ့အနီးဆုံး အပြာရောင် လင့်ခ်ဝေးလေးရဲ့အောက်က ထိုင်ခုံတန်းလေးမှာတော့ သူ ရှိနေခဲ့တယ်..။\nအမျိုးသမီးကြီးက က တာနားပြီးတိုင်း လင့်ခ့်ဝေးလေးဆီလျှောက်လာတော့\nအမျိုးသားကြီးက အပြုံးတွေနဲ့ကြိုလို့ ..။\nသူက သူမကို ယပ်တောင်လေးတဖျတ်ဖျတ်ခပ်ပေးပြီး ခုံပေါ်မှာတင်ထားတဲ့ ကော်ဖီဖေါ့ဗူးအဖြူလေးကို ကမ်းပေးလိုက်တဲ့ မြင်ကွင်း..၊\nနောက်သူ့ဇနီးသည်ရဲ့ဆံစပ်က ချွေးကို တစ်ရူးဖြူဖြူနဲ့တို့သုတ်ပေးလိုက်ချိန်မှာတော့ကိုယ့်ရင်တွေ ဆတ်ကနဲ အခုန်မြန်သွားစေခဲ့တယ်.။\nသေသေသပ်သပ် ဖီးထားတဲ့ ဆံပင်ကျဲကျဲနဲ့ပေမယ့် ထူထဲတဲ့ မျက်ခုံးတွေအောက်မှာ အမျိုးသားကြီး ရဲ့မျက်ဝန်းတွေက လှိုက်လှဲရွှန်းမြလို့၊အမျိုးသမီးကြီးကို ငေးစိုက်ကြည့်နေပုံကလည်း မျက်စိအောက်ကပျောက်သွားမှာစိုးရိမ်တယ်ဆိုသလိုမျိုးထင်ရဲ့\nသူဟာ အနုပညာဝါသနာပါတဲ့ သူ့ဇနီးကို ချွင်းချက်မရှိ နားလည်သိရှိထားပုံပဲ..။\nသူမ ကကြိုးကကွက်တွေကို ကြည့်နေတဲ့ သူရဲ့မျက်ဝန်းအစုံဟာ မြတ်နိုးမှုတွေနဲ့ရီလဲ့နွေးထွေးလို့ရယ်လေ..။\nသူမက သူမခင်ပွန်းရှိရာကို လှမ်းကြည့်လို့ အကြည့်တွေ ဆုံတိုင်း ပြိုင်တူပြုံးလိုက်ကြတာဟာ..သိပ်လှတဲ့ ပန်းပွင့်နှစ်ပွင့် တစ်ပြိုင်နက်ပွင့်ပြလိုက်သလိုပါပဲကွယ်..။\nသိလားမောင် သူတို့ဟာ ဘယ်တုန်းကမှ မခွဲဖူးကြသလိုပဲ..။\nသူတို့ဟာ အခုအချိန်ကလေးကိုတောင် လွမ်းဆွတ်နေကြသလိုပဲ..။\nသူတို့ဟာ ဘယ်လို စိတ်အခန့်မသင့်မှုလေးမှာ မရှိခဲ့ကြသလိုပဲ..။\nတစ်ခြား ဘယ်အမျိုးသားကြီးတစ်ဦးတစ်လေကို မှ မတွေ့ရတဲ့ အပြာရောင်လင့်ခ်ဝေးလေးမှာ\nသူက မနက်တိုင်းပုံမှန်ထိုင်လို့ ၊\nနောက်တော့တစ်ယောက်လက် တစ်ယောက်ဆုတ်ကိုင်ဖေးမပြီး ပြန်သွားကြပုံကို\nကိုယ့်လက်ဖ၀ါးအစုံကနွေးထွေးလာသလိုလို အို...နှလုံးသားတွေပါ နွေးထွေးသွားခဲ့တာ..။\nကိုယ် အထီးကျန်မဟုတ်တော့သလိုမျိုး ..သိလားမောင် ကိုယ့်ဘေးနားမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို မောင်ရောက်လာသလိုမျိုး..\nမောင်က ကိုယ့်လက်ကလေးကို ဆွဲကိုင်ထားလိုက်သေးတာလား.၊\nလုံခြုံအေးမြသွားတဲ့ စိတ်အခြေက ငြိမ်းချမ်းလိုက်တာကွယ်..\nအို...ဒီလို လှိုက်လှဲဆွတ်ပျံ့လာမှုဟာ..ဘာနဲ့ ခိုင်းနှိုင်းကြည့်လို့ရလေမလဲ..။\nအထီးကျန်မူးဝေဖွယ်ရာတစ်နေ့တာကို ဖြတ်သန်းဖို့ ခွန်အားတစ်မျိုး\nနေ့လည်စာ စားနေချိန်မှာတောင် ၀မ်းနည်းချင်စရာမကောင်းတော့ဘူးလေ.\nအို..ခုချိန်ဆို. အမျိုးသမီးကြီးက သူ့ခင်ပွန်းသည်အတွက် အသားတွေနွှင်ပေးနေရောပေါ့..\nအမျိုးသားကြီးက သူ့ဇနီးသည်အတွက် ရေနွေးတစ်ခွက်လောက်ငှဲ့ပေးနေရောပေါ့...\nကိုယ်က အချိန်ပေးပြီး လင့်ခ်ဝေးလေးမှာ ထိုင်စောင့်လို့ ၊\nသူတို့ နှစ်ယောက်ပုခုံးချင်းယှဉ်ထားတဲ့ မြင်ကွင်းလေးက မျက်ဝန်းအိမ်ထဲမှာ ထုတ်ပိုးယူခဲ့ပြီး ကိုယ့်တစ်နေ့တာအတွက် အနှေးပြကွက်တစ်ခုလို မြင်ယောင်ကြည်နူးရင်း\nနောက်ကျရင်တောင် ပူပန်စောင့်မျှော်သူမရှိတဲ့ ရုံးဆင်းခရီးတွေမှာ\nကိုယ့် တစ်ကိုယ်ရည် အခန်းငယ်လေးဆီပြန်ရောက်လာခဲ့ချိန်မှာတောင် တိတ်တဆိတ်လေး..နွေးထွေးလှိုက်လှဲနေတတ်လာ..တယ်..လေ..။\nဖျားနာများနေကြလား..နဲ့ ကိုယ်ရေတွက်နေခဲ့ရတာ ဘယ်နှစ်ရက်တောင်ရှိပြီလဲ..။\nဒီနေ့တော့ သူတို့ ပြန်လာကြရောပေါ့..။\nဗြုန်းကနဲ ကိုယ့်စိတ်နှလုံးတစ်ခုလုံးတိတ်ဆိတ်သွေ့ခြောက်သွားပုံက မယုံနိုင်စရာပါပဲ..။\nအူကြောင်ကြောင် နိုင်ကောင်း နိုင်နေမယ်..။\nအလိုလို ၀မ်းနည်းအားငယ်နေမိတဲ့ စိတ်ကို လှောင်ချင်ပြောင်ချင်လာပြန်တယ်..။\nဒီနေ့တော့ သူတို့ ပြန်လာလောက်မှာပါလေ..၊ အဲသလိုမနေ့ကလည်းရေရွတ်ခဲ့ဖူးရဲ့..။\nဒီနေ့သူတို့ ပြန်လာမှာပါလို့ ကျိမ်းသေစိတ်တစ်ခုနဲ့ အပြာရောင်လင့်ခ်ဝေးလေးဆီကို\nအမျိုးသားကြီး.ပဲ.။ .ကိုယ်တွေးထင်ထားတဲ့ အတိုင်း သူတို့ပြန်ရောက်လာကြပြီ..။\nလှိုက်ကနဲ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ အထိမ်းသိမ်းမဲ့ခုန်တက်လာတဲ့ရင်ပြင်က\nအမြဲတမ်း ရှိနေတဲ့ သူနဲ့အနီးဆုံး အမျိုးသမီးကြီးရဲ့နေရာမှာ..လစ်ဟာနေတာကလွဲလို့\nအမျိုးသားကြီး ကိုယ့်ကိုဆတ်ကနဲလှည့်ကြည့်တော့ ကိုယ်တုန်ယင်သွားမိတယ်.\nဘုရားရေ..အမျိုးသားကြီးမျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည် တွေ..များလား\nနောက်နားမှာ အမျိုးသမီးရွယ်တစ်ယောက်ယောက်လာပြီး..သူ့ကို အတင်းခေါ်နေတော့\nသူ ကိုယ့် ကို တည့်တည့်မတ်မတ်ကြည့်လာတယ်...\nကိုယ် ခဏလောက်များ ရူးနှမ်းသွားခဲ့တာလား..\nနေရာကထွက်ပြေးလာခဲ့မိသေးလား...၊ကိုယ်နေရာမှာ အရုတ်ကျိုးပြတ် ရှိုက်ငင်နေခဲ့မိတာလားးးး\nဗြုန်းကနဲ ကိုယ့် နေ့ရက်တွေမည်းနက်ပိန်းပိတ်သွားသလို......\nအဲသလို ကိုယ် တတွတ်တွတ်ရေရွတ်နေမိတာကတော့ သေချာတယ်..။\nကိုယ်ဘယ်တော့မှ မသွားတော့မယ့် မသွားရဲတော့တဲ့ သွားဖို့လည်းမလိုအပ်တော့တဲ့ လမ်းလေးပေါ့..။\nအဲဒီ့ အပြာရောင်လင့်ခ်ဝေးလေးအောက်မှာ သိပ်ချစ်ကြတဲ့ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးဟာ........\nအ... မြဲ... တမ်း ..။ ။\n***၂၆.၁၁.၁၉၉၂ မှ ၂၆.၁၁.၂၀၀၉ အထိ (၁၇) နှစ်တာ ချစ်ခြင်းအမှတ်တရ ***\nပါးပါးလျားလျား လွင့်ဝဲယှက်ဖြာနေတဲ့ ရနံ့တစ်ခုလို\nသိုသိပ်ကျစ်လစ်တဲ့ ပန်း ပွင့်လာပုံကိုစောင့်ကြည့်နေရသလိုလို\nအသွားထက်မြနေတဲ့ဓါးသွားဆိုတာ နေရောင်မှာထောင်ကြည့်လိုက်ရုံ ခေတ်)\nအဲဒီ့တစ်ခေတ်လုံးကို ကိုင်လှုပ်ပစ်လိုက်သလိုလို ခေတ်က ကိုယ့်ကို ကိုင်လှုပ်လိုက်တာလိုလို\nခေတ်နဲ့ကိုယ် ရောယိမ်းလိုက် ဘသားယိမ်းလိုက်ဆိုသလိုလို\nသတ်ကွင်းထဲ ကိုယ့်အသက်ရူသံကို သိုဝှက်သိမ်းဆည်းနေရသလိုလို\nအသွေးအသားတွေထဲ ပူးဝင်ကပ်ညိနေတဲ့ မှော်ဓါတ် စုန်းဓါတ်တစ်ခုလိုလို\nဖေါ်ပြပါအချက်အားလုံးလိုလို တစ်ခုနဲ့မှ အကျုံးမ၀င်သလိုလို အကုန်လုံးရောပြွန်းရှုပ်ထွေးနေသလိုလို\nအဲသလို ချရေးကြည့်လိုက်တာ....။ ။\nအလှရှိရာ ၊ သွားချင်ပါဟု\nနှုတ်မှာရွရွ ၊ ရွတ်ရင်းကလျှင်\nအလှကိုယ်ပစ် ၊ သင်မချစ်၍\nအသစ်ဖွေရှာ သွားလေပါသလော ။\nတောလည်းစိမ်းစို ၊ လေချိုရွန်းမြ\nမိုးဝကြယ်ပွင့် ၊ ချောင်းဝတိမ်လိပ်\nပြည့်သိပ်တင်းကြမ်း ၊ အလှပန်းကို\nသွေ့နွမ်းချောက်ချား ၊ ဖောက်ပြားငြိမ်သက်\nရုတ်တရက်လျှင် ၊ ပင့်သက်လှိုက်ဖို\nရှိုက်ငိုစီးကျ ၊ မျက်ရည်စနှင့်\nတသ, သင့်နောက် ကျန်ကြသည် ။\nရွယ်သင့်ညီညွှတ် ၊ တသမတ်ဖြင့်\nချောမွတ်မြူးပျံ ၊ သင့်ကာရန်လည်း\nတောင်ပံကိုဖွင့် ၊ လည်ကိုပင့်၍\nသခင့် နောက်သို့ပါယောင်တကား ။\nမြေထက်ပြေးလွှား ၊ ရွက်ဝါများသို့\nသင့်အားတူယှဉ် ၊ မနှိုင်းချင်တည့် ။\nပုံတူသင့်တွက် ၊ အတွေးစက်ဝယ်\nရေးကွက်ငါ့မှာ ၊ မရှိပါခဲ့ ။\nကာရန်သင့်တွက် ၊ အတွေးနက်နှင့်\nရေးချက်ငါ့မှာ ၊ မရှိပါခဲ့ ။\nအလှပွင့်တုန်း ၊ ကြယ်တစ်ကုံးကို\nလေပုန်းဝှေ့ယမ်း ၊ လေကြမ်းချိုးဖျက်\nမိုးသက်ဆွတ်ချွေ ၊ ပိုင်းပိုင်းကြွေသော်\nမြေ၌ပေါလော ၊ ဖုတ်သောသောသို့\nလောကဓါတ်တိုက် ၊ မှောင်ကြီးမိုက်၍\nရူရှိုက်သက်ပင့် ၊ ရင်မှာနင့်မိ\nတစ်ပွင့်ကြွေရက် စောလေခြင်း ။\nကဗျာဆရာမကြီးငွေတာရီကွယ်လွန်စဉ်အချိန်က ဆရာကြီးလွမ်းဆွတ်တသစွာရေးထားတဲ့ ကဗျာလေးကို အခုဆရာကြီးကွယ်လွန်တယ်ကြားသိရတော့ လွမ်းဆွတ်တသစွာပဲ ဝေမျှပေးလိုက်ပါတယ်..။\nat 8:43 PM 27 comments:\nအခုတစ်လနှစ်လအတော အတွင်း စိတ်ရော လူရောအလုပ်တွေရှုပ်နေလို့\nစာအသစ်ကဗျာအသစ်တွေ မရေးနိုင်ဖြစ်နေပါတယ်..။ အဟောင်းတွေပြန်ပြန်တင်ပြီးဆားချက်နေကတည်းကသဘောပေါက်ကြမှာပါ.။\nအခု ချာတိတ်တုန်းကဆိုပါတော့ ၁၉၉၈ လောက်ကရေးဖြစ်ခဲ့တဲ့\nလရောင်အောက်တွင် နွဲ့နွဲ့ယိမ်းယိမ်းကခုန်နေကြသော ယုဇနပင်တွေ၏ အပူပင်မဲ့မှုကို ၀န်တိုနေမိသည်။ စိမ့်စိမ့်ရီရီ မွှေးပျံ့လွန်းသော ရနံ့သည်လည်း စွာရိုင်းလွန်းနေ၏..။\nညလယ်၏ သိပ်သည်းထူထပ်သော အနက်ဆင် အနက်သွေးက ပိုမိုပြီး ကြေကွဲဆွတ်ပျံ့ဖွယ်ရာ ကောင်းနေ စေသလိုပင်...။\nနောက်ကျိညောင်းညာလွန်းနေပြီဖြစ်သော ဦးခေါင်းကို ဘယ်ညာယိမ်းချိုးရင်း သမ်းဝေလိုက်မိသည်။ တကယ်ဆိုအိပ်ချင်နေပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုထိုင်ပြီး ဒီလို တနင့်နင့်နာကျင်နေရခြင်းဝေဒနာက ခံစားလို့ ကောင်းနေသလိုပင်ဖြစ်နေသည်။ အသက်ရှုသံက ရှိုက်သံလက်ကျန်တွေကြောင့် တလွင့်လွင့် ငင်သွားတော့ ထပ်မံ ငိုချင်လာပြန်သည်။ အို ဒီအတိုင်းဆို မနက်ဖန် မျက်လုံးတွေ မို့အစ်ယောင်ကိုင်းပြီး အရုပ်ဆိုးနေတော့မယ် ထင်ပါရဲ့..။ အို ဆိုးဆိုး မဆိုးဆိုး..၊ လှနေဦးတော့ရော ဘာလုပ်မှာလဲ..၊ ဘာများအဓိပ္ပာယ်ရှိတော့မှာ မှတ်လို့..။\nရင်ပြင်တစ်ခုလုံးလှိုက်မောနာကျင်လာပြန်သည်။ ရီကနဲ ၀ိုင်းတက်လာသော မျက်ရည်တွေက ရှက်ရွံ့နာကျဉ်းလွန်းမှုတွေရဲ့ အရိပ်အငွေ့တွေ လား၊ ကြင်နာကြေကွဲစိတ်တွေကြောင့် ဖွဲ့တည်လာခဲ့လေသလားလည်း မသေချာပါ..။ သေချာတာကအဲဒီ့နှစ်ခုပေါင်းမိလို့ ဒီလောက်အထိ ဖြေမဆည်နိုင် အောင်ဖြစ်နေရတာပေါ့လို့ တွေးတောရင်း ပါးပြင်ပေါ် လိမ့်လိမ့် နွေးနွေး စီးဆင်းသွားသည်ကို တစိမ့်စိမ့် စောင့်ကြည့်နေမိပြီး မေးရိုးနား ရောက်ခါနီးလာမှ ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်ပစ်လိုက် သည်။\nအို ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သိပ်သနားစရာကောင်းတာပဲ..။ သိပ်ရက်စက်ကြတာပဲ..။\nသိပ် စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းတာပဲကွယ်…..။ အမှန်အတိုင်းဝန်ခံဖွင့်ပြောရဲတဲ့ သတ္တိက သူ့အပြစ်မဟုတ်ဘူးထင်ပါရဲ့..။ သေသေချာချာ စဉ်းစား ကြည့်ပြန် တော့ သူ့မှာ အပြစ်မရှိဟုချည်းပဲ ထင်နေမိပြန်သည်။\nဟုတ်ပါတယ်လေ...။ သူ့ရင်ထဲမှာ ခံစားမျိုသိပ်ထားရတာတဲ့ ဝေဒနာအဆိုင်အခဲတွေ အတွက်............။\nအိုး လိုက်ရှာမှာပဲ..။ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ရဲရင့်ပြတ်သားသွားသလို အံတစ်ချက်ကြိတ်ထားလိုက်မိသည်။\nဒီအချိန်မှာ သူ့အတွက်အလိုအပ်ဆုံးနဲ့ သူ့ကိုပြန်လည်ဆောက်ပေးနိုင်မယ့်အရာက\nဒီ့အတွက် ထိုက်သင့်သလောက်တော့ စွန့်စားရဲဝံ့ရမည်ပေါ့..။\nချက်ချင်းကိုယ့်ကိုယ်ကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လိုလို ကယ်တင်ရှင်တစ်ယောက်လိုလို\nဖျတ်ကနဲ လင်းပွင့်သွားသော လျှပ်စစ်မီးရောင်ကြောင့် ကျိမ်းစပ်သွားသော မျက်ဝန်းများက အလန့်တကြားပိတ်သွားကြသည်။ ခုထိ မအိပ်သေး ဘူးလား ဥမ္မာ ဆိုသောအသံကြောင့် မျက်ဝန်းကို အလန့်တကြားပဲ ပြန်ဖွင့်လိုက်မိသည်။ မညို ။ ဟုတ်ပါရဲ့ ....... မညို ။\nမညိုရဲ့ မျက်ဝန်းတွေဟာ အိပ်ချင်မူး တူးမှာတောင် စူးရှတောက်ပလွန်းနေကြသည်။ အဲဒီ့မျက်ဝန်းတွေကြောင့်များလား...။\nဒီ ကတုံး ဆံပင်ပေါက်နဲ့ ထောင်ထောင် ထောင်ထောင် လမ်းလျှောက်တတ်သည့် မိန်းမကို ခပ်ရွံ့ရွံ့ရှိနေခဲ့ရတာ..။\nငိုနေပြန်တာလား ဆိုတဲ့ မညိုအသံမှာ စိတ်မရှည်သံကထင်းထင်း ထင်နေသည်။ “ဥမ္မာဖြစ်နေတာက လိုတာထက်ပိုနေသလားလို့“ ဆိုသော မညိုမှတ်ချက်ကိုတော့ နည်းနည်းလေးမှ မခံချင်ပါ..။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လို ခိုင်လုံသေသပ်တဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ခပ်ပြတ်ပြတ်ငြင်း ဆိုရမည်ကိုလည်း မသိပြန်ရှိနေ၏။ မဟုတ်ပါဘူးဆိုတဲ့ ခပ်ယဲ့ယဲ့ အသံအဆုံးမှာ ဖေါက်ထွက်လုမတတ် တစူးစမ်းစမ်း စိုက်ကြည့်လိုက်သော မညို၏အကြည့်များ ကြောင့် စိတ်တိုသွားမိ၏။\n“ဥမ္မာ ဒီကိစ္စဟာ ဒီလောက် အိပ်ရေးပျက်ခံပြီး ရှက်ရွံ့ခံစားနေရလောက်အောင် မတန်ဘူနော်..“ ဆိုတော့ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ကျဉ်ကနဲနေ အောင် အောင့်မျက်သွားပေမယ့် “ဥမ္မာက ကောင်လေးကို သနားနေတာလား “ ဟူသော မှတ်ချက်ကိုတော့ အလျင်စလိုထက်ထက်သန်သန်ကြီး ငြင်းနေမိပြန်သည်။\n“မဟုတ်ပါဘူးမညို ဘာလို့သနားရမှာလဲ. “\n“အေးလေ ဒါဆို ဘာများဖြစ်စရာရှိတော့လို့လဲ.. ၊အေးဆေး လမ်းမှာခလုပ်တိုက်မိသလို သဘောထားလိုက် “\nလာထ အိပ်တော့ ဉာဉ့်နက်နေပြီ.. မနက်ဖန်မျက်တွင်းတွေကျပြီး အလှပျက်နေဦးမယ်ဆိုပြန်တော့ မညိုကိုတစ်ချက်ထုပြီး မျက်ရည်စီးကြောင်းနှင့်ပင် ရယ်မောလိုက်မိ၏။\nမညိုက လေးနက်တည်တံ့လွန်းနေတဲ့ အသံနဲ့ တစ်ချက်ခေါ်လိုက်တော့ မညိုကို ညံ့ညံ့သက်သက်ပင် ပြန်ကြည့်နေလိုက်ပါသည်..။\n“မှတ်ထား မာဥုံမိ..၊ တို့ အသက်ဆယ်နှစ်တုန်းက အပြုအမူအတွေးအခေါ်တွေဟာ ၊ အသက်နှစ်ဆယ်ကပြန်ကြည့်ရင် သိပ် ရယ်စရာ ကောင်းနေ သလိုမျိုး ၊ အခုအသက်အရွယ်က ဖီလင်တွေက အသက်သုံးဆယ်အရွယ်ရောက်ရင် ဟားချင်စရာကြီးဖြစ်နေမှာ ..။ “\nမညိုကို အလန့်တကြားပြန်ကြည့်လိုက်မိပြီး ၊ အဲဒါကိုပဲ အမြန်ဆုံး ဖုံးဖိဖို့ကြိုးစားလိုက်ရသည်..။ မဖြစ်နိုင်ဘူး..။\nအို မညိုက ဘာတွေများ ရိပ်မိသိရှိနေခဲ့လည်း..။ ရှက်စရာကြီးကွယ်..။\nတလူးလူးတလိမ့်လိမ့် အိပ်မပျော်ပြန်ရှိနေသောအခါ ကောင်လေး၏ ညှိုးငယ်ညံ့သက်သော ပုံရိပ်က မျက်ဝန်းထဲမှာ တ၀ဲလည်လည် ထင်နေသည်။ သိပ်သနားစရာကောင်းတာပဲ..လို့ တဖွဖွရေရွတ်ရင်း အိပ်ပျော်သွားတော့ သူ့ကိုပဲအိမ်မက်မက်ပြန်သည် ။\nအိမ်မက်ထဲမှာ ကောင်လေးက အိမ်ကဆင်းပြေးလာတဲ့ သူဌေးသားလေးဖြစ်နေပြီး..၊ ချစ်ခန်းကြိုက်ခန်းက ပြဇာတ်ဆန်လွန်းနေပြန်တော့ အိမ်မက်ထဲမှာပင် ရှက်စနိုးရှိရပြန်လေသည်။\nရုံးသွားဖို့ မညိုလာနိုးတော့ အဟုတ်ပင် ခေါင်းတွေက ထူမ မရအောင်ကိုက်ခဲ အုံဆိုင်းနေခဲ့သည်။ အို ဒါပေမယ့် နည်းနည်းနေသာတာနဲ့ ကောင်လေး ရှိရာကို မေးစမ်းသွားမှာပဲလို့ ကိုယ့်ဘာသာ ကြိမ်းဝါးနေမိ၏။\n“”ဥမ္မာ ရုံးမသွားဘူးလား၊ ထတော့လေ” ဆိုသောမညိုအသံကို တုန့်ပြန်မနေချင်တော့ပါ..။ လိမ်ညာရန် အနည်းငယ်ညံ့သလို ထွင်းဖေါက်မတတ် တရားခံကြည့်ကြည့်တတ်သော မညို၏ အကြည့်တွေကိုလည်း ရင်ဆိုင်ဖို့ စိတ်ညစ်ညူးလှပြီ..။\n“”အိုကေ ဒါဆို ငါလည်းဒီနေ့ မနေ့ကမှ slabလောင်းထားတော့ အလုပ်အားနေတယ် ၊ ခွင့်ယူလိုက်မယ် ၊ ဟေ့ကောင် တို့တွေ ရုပ်ရှင် သွားကြည့်ကြမယ်လေ.. ”\nအသံကုန် ဟစ်အော်ပစ်ချင်စိတ်ကို ချုပ်တည်းပြီး မညိုကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်နေမိတော့သည်။ အေးအေးလူလူ စာတစ်အုပ်ဖတ်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ၀မ်းလျားမှောက်နေတဲ့ မိန်းမဟာ ကင်းစောင့်နေတဲ့ ရဲသားတစ်ယောက်လိုပဲဟု ဒေါသတကြီး တွေးတောရင်း မျက်ဝန်းကို စုံလိုက် တင်းတင်း မှိတ်ထားလျက်နှင့် အိပ်ချင်ယောင် အထပ်ထပ်ဆောင်နေလိုက်မိ၏။\nဘာရယ်မှန်းမသိပဲ ၀မ်းပမ်းတနည်းကြီးဖြစ်လာပြီး ဗြုန်းကနဲရေချိုးခန်းထဲဝင်လိုက်တော့ မညိုက ခေါင်း ထောင်ကြည့်နေ၏။ အဲဒီ့မိန်းမဟာ ဖေဖေက အပ်ထားတယ်ဆိုတာနဲ့ နေရာတကာဆရာမကြီးလုပ်ချင်လွန်းတယ်။ သူ့ချစ်သူ “ကျော်“ နဲ့ဖုန်းပြောနေတဲ့ အချိန်လောက်ပဲ မျက်ဝန်းတွေက ရည်လဲ့ချိုမြနေတတ်ပြီး ကျန်တဲ့အချိန်တွေအားလုံးမှာ လိုတာထက်ပိုပြီး တင်းပြတ်မာကျောလွန်းလှတယ်၊ သိပ်အမြင်ကပ်စရာကောင်းတာပဲဟု တွေးလိုက်မိသည်။\nအို ဒါပေမယ့် အစစအရာရာ အနစ်နာခံ ကူညီခဲ့တာတွေ၊ သင်ကြားဖေးမခဲ့တာ တွေကိုကျတော့လည်းမေ့ထားလို့ မရပါဘူးလေလို့ သက်ပြင်း တစ်ချက်ရှိုက်လိုက်ရင်းရေရွတ်မိပြန်၏။ ဟုတ်သားပဲ မညိုသာ ဒီဆိုဒ်မှာ မရှိခဲ့ရင်ဒုက္ခလို့ တွေးမိပြန်တော့ မညိုကို အားတွေနာနေမိ၏။\nမညိုသာဆိုရင် ဘယ်သူမရှိရင်ဒုက္ခဆိုတဲ့အတွေးမျိုးတစ်ခါမှ တွေးဘူးလိမ့်မည် မထင်ပါ..။\nကိုယ့်ကိုကိုယ်ဂရုစိုက်လွန်းပြီး အလှအပခုံမင်လွန်းသူမို့ မညိုက တွေ့တွေ့ချင်း ကြည့်မရပါဟု ၀န်ခံတော့၊ ကတုံးဆံပင်ပေါက်နဲ့ မျက်နှာထားတင်းလွန်းလို့ အမြင်ကပ်ခဲ့ကြောင်း ပြန်လည်ချေပပြီး တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ရယ်မောခဲ့ကြဖူးသည်။ ဘယ်လိုမှ ခွဲလို့မရအောင် ခင်မင်သွားကြခြင်းက ဘယ်အချိန်မှာ စတင်သွားကြသလဲ သတိမထားမိကြပေမယ့် တော်တော်ကို ခင်မင်နေကြတာကတော့ဖြင့် အသေအချာပင်။\nလိုင်နာဆေးနက်ချယ်သစရာမလိုပဲ မည်းနက်စိုလက်နေသော မညိုမျက်ဝန်းတွေကို သိပ်လှတာပဲလို့ အားကျမိသလို ၊ ရရှိထားတဲ့ အင်ဂျင်နီယာဘွဲ့နှင့် လိုက်လျော ညီထွေလွန်းစွာ ထက်မြက်တက်ကြွလွန်းသော ၊ ယောက်ျားများနှင့်တန်းတူ အပင်ပမ်းခံနိုင်သလို ၊ ဦးဆောင်ဦးရွက်ပြုနိုင်သော ၊ ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားသော မညိုကို လေးစားမိပြီး အလိုလိုကို ချစ်ခင်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့မိသည်။\nရှပ်အင်္ကျီလက်ရှည်၊ဂျင်းဘောင်းဘီခပ်နွမ်းနွမ်းနှင့် အမြဲလိုမျက်နှာပြောင်နေတတ်သော မညိုကိုကြည့်ပြီး အလှပြင်ရမှာရှက်လာ သလိုလို ပင်ဖြစ်မိသည်။ “ငါတို့က အင်ဂျင်နီယာ၊ အင်ဂျင်နီယာဆိုတာ သူများလို လှလှရွရွလေးနေလို့မရဘူး..၊ လေဘာနဲ့တမ်းတူ လုပ်သင့်လုပ်ရမှာ“ ဆိုတဲ့ မညိုခံယူချက်ကြီးကိုတော့ နှာခေါင်းရှုံ့ချင်မိသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အလှကတော့ ပြင်မှာပဲလို့ ခပ်ကပ်ကပ်ပြန်ပြောမိတော့ မညိုက ငြင်းခုန်မနေတော့ဘဲ အေးပါ မင်းသမီးရယ်ဟပြင်ပါ ပြင်ပါ ဟု အငေါ်တူးခဲ့ဖူး၏။ ဒါပေမယ့်မညိုပြောလွန်းလို့ သိမ်းထားရသော ၀တ်စုံများကတော့ များလှပြီဖြစ်သည်..။\n”ဥမ္မာ ရှင်က တကယ့်တကယ် Foundation ကစတဲ့ အလုံးမှာနေရမှာ ၊ ဒါအခွင့်အရေးတစ်မျိုးပဲ.၊ အင်ဂျင်နီယာပေါက်စတစ်ယောက်ဟာ အဆောက်အဦတစ်လုံးကို အစအဆုံးဆောက်ခွင့်ရလိုက်တာ သိပ်ကံကောင်းတာ..၊ ဘာလို့ Finishing ၀င်နေတဲ့ အလုံးမှာနေနေရတာလဲ ”\nနေပူလွန်းလို့ အသားမည်းမှာစိုးတယ်ဆိုပြီး PM ကို မရရအောင်ပြောပေးဖို့ ဖေဖေကို အပူကပ်ဂျီကျခဲ့ရကြောင်း မညိုကို ပြောမပြာမပြရဲပါ။ တစ်နေ့တစ်နေ့ နေပူထဲမဆင်းတာတောင် အသားတွေက သိပ်ကို ခြောက်သွေ့ ညိုညစ်ချင်နေပြီ..။ ဆရာမအသစ်လေးက သိပ်ချောတာပဲဆိုသော မှတ်ချက်ကို လူတိုင်းဆီက ကြားချင်နေမိသည်လေ..။\nအို….၊ ကြားရရုံတင်ဘယ်ကမလည်း..၊ မျက်ဝန်းတစ်စုံကတော့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နှင့် တစိမ့်စိမ့်ငေးရီ နေတတ်ပြီး ၊ ဆတ်ကနဲ အမိဖမ်း လိုက်တိုင်း ရှက်လန့်တကြား မျက်လွှာကို ချချ ပစ်တတ်တာ..။\nရီဝေရွှန်းလဲ့နေလွန်းသော မျက်ဝန်းအစုံကြောင့် ကောင်လေးကို စိတ်ဝင်တစားရှိသွားခဲ့တာပါလို့ တစ်ယောက်ယောက်ကိုတော့ ၀န်ခံလိုက်ချင်ပါသည်။\nနီရဲ ဖွာလွင်နေသောဆံပင်ပျော့ပျော့တွေကို ဘီးကုတ်တစ်ခုနှင့် အမြဲလိုလှန်တင်ထားသည့်ပုံစံလေးက ဘာရယ်မဟုတ်ပဲ သိပ်ကြည့် လို့ကောင်းတယ်ဟု ထင်နေမိခဲ့သည်။ အတော်လေး ဖြူဝင်းပုံပေါ်သည့်အသားအရည်ကနေတွေလောင်ပြီး ညိုရဲနေသော ကျောပြင်ပြန့်ပြန့်ပေါ်က ချွေးစက်တွေ အတွက် သနားနေခဲ့မိသေး၏။\nဆရာမ ကြွေပား ကော်နာချောင်းတွေထုတ်ချင်လို့ ဆိုသော ခပ်ဝဲ၀ဲနှင့်တိုးလျသောအသံကို လည်းစိတ်ဝင်စားမိပြန်သည်။\nမြင့်မားဖြောင့်စင်းသော ကိုယ်နေဟန်နှင့် ဇာတ်လိုက်ဆန်သော ရုပ်ရည်ကဖြင့် သိပ်ကို ရင်ခုန်စရာကောင်းနေတာပေါ့ကွယ်..။ သူရှိရာ အရပ်ကို အစစ်အဆေးထူနေမိတိုင်း ပြာယာခတ်နေတတ်သော ပန်းရန်ခေါင်းကိုတော့ဖြင့် အမြင်ကပ်လှပါသည်လေ..။\nမသိမသာလေးခိုးဝှက်ကြည့်နေတတ်မှန်း အမှတ်တမဲ့ဟန်နဲ့ ဝေ့ဝေ့သွားမိသော အကြည့်များမှတဆင့် သိရခြင်းဖြစ်ကြောင်း မညိုသိရင် အပြတ်ဟားပေလိမ့်ဦးမည်ထင်ပါသည်။\n“ဟေ့ တို့ကတော့ ကိုယ့်ကို ကြိုက်တဲ့လူများမှာ ကို သိပ်ရှက်တာပဲ..။ စဉ်းစားကြည့်လေ..၊ ကြိုက်တယ်ဆိုကတည်းက ရီးစားလုပ်ချင်လို့ ၊မိန်းမတော်ချင်လို့ ၊ ပါး ပါး လေး ပဲစဉ်းစားကြည့် ၊ ကိုယ့်ကို ဟိုလူက ရီးစားလုပ်ချင်ပါတယ်..၊ဒီလူက မိန်းမတော်ချင်ပါတယ်လို့ ခဏခဏအပြောခံနေရတဲ့ကိစ္စ“\nမညိုက နစ်နစ်ပျစ်ပျစ်ပြောတော့ မညို မညစ်စုပ်နဲ့နော်လို့ ကုန်းအော်ပြီး ရယ်မောခဲ့ရသေးသည်။\nအဲဒီ့လိုမဟုတ်ဘူးမညိုရဲ့..။ မျက်ဝန်းချင်းစိမ့်ကနဲလေးဆုံလိုက်တာကတောင် ရင်ခုန်ဆွတ်ပျံ့ချင်စရာကောင်းနေခဲ့တာ..။ ဖျတ်ကနဲတွေ့ လိုက်ရရုံနဲ့ တောင် ပြည့်စုံနေပျော်သွားခဲ့တာလို့ မညိုမကြားအောင် တိုးတိုးလေးပြောနေရသေး၏။ အိမ်မက်ထဲမှာ ပါလာခဲ့ရင်တော့ နေရင်းထိုင်ရင်း တဟင်းဟင်းရယ်မောချင်နေခဲ့၏။ ကောင်လေးဟုသော ပညတ်ချက်က တစ်ယောက်တည်းတမြတ်တနိုးခေါ်ကြည့်နေမိတတ်သော နာမ်စား တစ်ခုဖြစ် မှန်း မသိ ဖြစ်နေခဲ့သည်လေ..။ အို သူ့ မျက်ဝန်းတွေကို အမိအရဖမ်းရတာလောက် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ကစားနည်း မရှိတော့ဘူးထင်ပါရဲ့ ကွယ်..။\nအငယ်ဆုံးတစ်ဦးတည်းသောသမီးမို့ အရိပ်အကဲကို အမြဲလို စောင့်ကြည့်နေတတ်ပြီး ဘာတွေ ရေးထားသလဲ ဖွင့်ဖွင့်ကြည့်တတ်သော မေမေ မရှိသည့်အရပ်မှာ ကဗျာ တိုတိုစစလေး တွေကို အဲဒီ့ရင်ခုန်ဆွတ်ပျံ့ခြင်းတွေနဲ့ ရေးတတ်နေခဲ့ပြီ..။\nမူလတန်းကျောင်းသူဘ၀လို ရန်ကုန်က ကားမှတ်တိုင်နှစ်တိုင်စာလောက်သာဝေးသည့် ကျောင်းနှင့်အိမ်ကို အပို့အကြိုတွေ လုပ်နေသည့် အကိုတွေ ရှိမနေတော့သောအရပ်ဟာ သိပ်လွပ်လပ်နေတာပဲဟု မကြာခဏ တွေးနေမိခဲ့သေးသည်။\nစိတ်ပါပါ မပါပါ စာတွေကို ကုန်းရုန်းကျက်စရာမရှိတော့တဲ့ ၊ နယ်က အိမ်ကြီးရဲ့ မီးဖိုဆောင်သာသာလောက်ပဲရှိတဲ့ ဒီအဆောင်တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးက သိပ်ကို စိတ်ကူးယဉ် ချင် စရာကောင်းပြီး ၊ချစ်စရာကောင်းတာပဲဟုပင် မကြာခဏတွေးတွေးနေမိသေး၏။\nအို လေ...လရောင်အောက်မှာ မန်မယ့် ဆူမယ့် သူမရှိတွေးတောလွင့်မျောခွင့်ရနေတာ ဘယ်လောက်များ ကောင်းလိုက်လဲကွယ်..။\nတကယ်တော့ ရှိန်းမြနေသော ပါးရိုးစိမ်းစိမ်းကိုဖြင့် ရဲရဲမကြည့်ရဲခဲ့ပါ..။\nအလုပ်သိမ်းချိန် ရေမိုးချိုး၊ အ၀တ်အစားလဲထားသောပုံရိပ်ကို လွှတ်ကနဲငေးရီသွားမိခြင်းကို တစ်ယောက်တည်းရှက်လန့်တကြား ဒေါသထွက် နေခဲ့ရသေးသည်။ ဆရာမ သူက မင်းသား ဆရာမရဲ့ ဆိုသော ပန်းရန်ခေါင်း၏ စကားကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ရင်း မလုံမလဲနှင့် မျက်နှာကျောကို လိုတာ ထက်ပိုမိုတင်းမာထားခဲ့ရသေးသည်လေ..။\nတစ်စ တစ်စ နှောင်ဖွဲ့ လာခြင်းပမာဏကို ဆန်းစစ်မကြည့်ချင်ခဲ့ပါ...။\nအို ဆန်းစစ်ဖို့ကို မစဉ်းစားမိတာပါ..။ စဉ်းစားဖို့အသိတောင်မရှိတော့ဘူးထင်ပါရဲ့..။\nဒီလိုမျိုးရင်ခုန်နေရတာကို အရသာတစ်ခုလို စွဲလမ်းနေခဲ့တာကလွဲပြီး ဘာတစ်ခုကိုမှ မတွေးချင်ပါ၊ မတွေးဘူး ဟု တစ်ယောက်ထဲ ရောက်ယက် ခတ်လွန်းစွာ အကြိမ်ကြိမ်ရေရွတ်မိသည်များကို မညို မရိပ်မိ မသိရှိနိုင်ဟုပဲ ထင်နေမိခဲ့၏။\nဖြစ်နိုင်ရင် မနေ့ကအကြောင်းကို ဘယ်လိုမှ ပြန်မစဉ်းစားချင်ပါ..။ ချက်ချင်းပင် အသည်းနှလုံးရှိရာအရပ်က စူးစူး နစ်နစ်အောင့်မျက် လာသလို ပင်ထင်မိသည်။\nထိုနေ့က မိမိတာဝန်ယူရသော အဆောက်အဦးအား အအပ်လက်ခံရန် PMမမ ၏ ပဏာမစစ်ဆေးရေးဝင်မည်မို့ ရင်ခုန်လှုပ်ရှားရလွန်း၍ ကောင်လေးကိုပင်မေ့လျော့နေမိသည်ထင်ပါသည်။ လိုအပ်ချက်၊မှာကြားချက်များကို ရေးမှတ်ရန် စာအုပ်နှင့်ဘောပင်ကို ကိုင်ထားသောလက်အစုံပင် ထုံကျဉ် အေးစက် နေသလိုထင်မိ၏။ တစ်ချက်ကလေးမှ လှည့်ကြည့်ဖေါ်မရသော မညိုကို စိတ်တိုနေလိုက်မိသေး၏။\n"ဟင်ဒါကဘာတွေလဲ" ဟူသော PEမမ၏အသံကြောင့် ထိတ်ကနဲနေအောင် အလန့်တကြား ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်မိ၏။ နေရာမှ အရုတ်ကြိုးပြတ်ပုံ လဲကျချင်သွားလောက်အောင် ရှက်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့မိ၏။ စူးစူးဝါးဝါးစိုက်ကြည့်လာသော PE ၏ အကြည့်ကို ဘယ်လိုမှရင်ဆိုင် မကြည်ရဲပါ..။ အို ဘယ်သူ့ကိုမှ မကြည့်ရဲခဲ့တာပါ..။\n“ဆရာမ မဥမ္မာ ကို သိပ်ချစ်တယ်..။ အဆင့်အတန်ူချင်းမတူပေမယ့် ကျွန်တော်မျိုသိပ်.....၊\n“ အို။နောက်ပြီး ဘာတွေရေးထားသေးလဲ...။ မသိတော့ပါ..။ ဖိုင်နယ်သုတ်ထားပြီးသား ရေဆေးနံရံပေါ်မှာ ခဲသားနက်နက်နဲ့ ရေးထားတဲ့ ခပ်ညံ့ညံ့လက်ရေးတွေလို့ပဲ အသိဝင်လိုက်မိတော့သည်။\nသတိထားမိတော့ ရုံးခန်းကစားပွဲပေါ်မှာ အပ်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိသည်။ လောလောဆည် ဘာတွေ ခံစား နေရမှန်း မသိအောင် ထူပူနေတဲ့ ကျောပြင်ကို မညိုက ကြင်ကြင်နာနာသိုင်းဖက်ထားခဲ့၏။\n”ကဲ ကိုလှဦး.၊ ဒီအဆောက်အဦးမှာက ရှင်တို့ ပန်းရန်အဖွဲ့ပဲ လက်စသတ်ရှိနေတာ..။ ဒါ အင်ဂျင်နီယာမိန်းကလေးတွေကို မထေမဲ့မြင် မလေး မစား လုပ်တာပဲ..။ သူတို့ဟာ ကျောင်းခုမှဆင်းပြီး အသက်အရွယ်ငယ်သေးပေမယ့် ရှင်တို့ရဲ့ အရာရှိ ၊ ရှင်တို့ရဲ့ ဆရာသမားတွေပဲ ၊ရှင်တို့လေးစားရမယ်..။ ဒါကျွန်မတို့ ကုမ္ပဏီကိုပါ စော်ကားသလိုပဲ ၊ ရှင်ဘယ်လိုလုပ်ပေးမလဲ..။”“\n”ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာမရယ် ၊ ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာမရယ်..။ ကျွန်တော်ဆရာမတို့ရှေ့တင် ဆုံးမဖို့ အကုန်လုံးကို တစ်ခါတည်း ခေါ်လာခဲ့ပါတယ် ။ဟေ့ကောင်တွေပြောစမ်း ဘယ်သူလက်ကမြင်းတာလဲကွ ၊ ငါ့ အရှက်ကိုခွဲတဲ့ကောင်ဘယ်ကောင်လဲ”\nပန်းရန်ခေါင်းကိုလှဦးရဲ့အသံကတော့ တော်တော်ကို စွာရိုင်းလွန်းနေပြီး..၊ သိပ်အမြင်ကတ်စရာကောင်းတာပဲလို့ တွေးနေမိသေး၏။ မျက်နှာကိုတော့ ဘယ်လိုမှ မဖေါ်ဝံ့အောင်အပ်ဝှက်ထားမိရင်း မညိုက မငိုနဲ့တော့လေ..၊ဒါငိုစရာမှ မဟုတ်တာဆိုသည့်ကြားက တငင်ငင်ရှိုက်နေမိ၏။\nအို ခပ်ဝဲ၀ဲအသံ တစ်သံ ။ ရင်ပြင်က ထိမ်းသိမ်းလို့မရအောင်ကို ပရမ်းပတာနိုင်သွား၏။ ဆတ်ကနဲခေါင်းကို ထောင်ကြည့်လိုက်မိတော့ ကျွန်တော်ဦးကွာ ဆိုသံနဲ့ ခွပ်ကနဲ အသံက တဆက်တည်းလိုပေါ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာဆုံးဖြတ်ချက်တွေနဲ့ ရဲရင့်ခိုင်မာနေသော ကောင်းလေး၏ မျက်နှာက နောက်သို့လန်သွားခဲ့၏။\nအို မလုပ်ပါနဲ့လို့ လွှတ်ကနဲ ပြောမိသွားမလိုပေမယ့်၊ တပြိုင်တည်းရှက်ဒေါသတွေနှင့် နာနာ ကျဉ်းကျဉ်းကြည့်လိုက်မိ၏။\nနှာခေါင်းထဲက ထွက်လာသော သွေးစီးကြောင်းတွေကို အေးအေးဆေးဆေးသုတ်နေသော ပုံသဏ္ဍန်က ခုပင်ရှေ့မှာ လာရပ်နေသလိုပင်..။\n”ဟေ့ ကိုလှဦး ၊ ခင်ဗျားဒီလိုဖြေရှုင်းရမယ့်နေရာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါရုံးခန်း..၊ သူဝန်ခံနေပြီး မဟုတ်လား..၊ နောက်နေ့သူ့ကိုမတွေ့ချင်တော့ဘူး..”\n” တောင်းပန်ပါတယ်ဆရာမရယ်.. ကျွန်တော် ဒေါသထွက်လွန်းလို့ပါ.. ၊ ဟေ့ကောင်မင်းအခု ဆိုဒ်ထဲက ထွက်သွား၊ သွား မင်းမျက်နှာ ငါမကြည့်ချင်ဘူး.. ”\n”ဆရာမလေး အဲလောက်ငိုမနေပါနဲ့ဆရာမလေးရယ်..။ ဆရာမလေး သိပ်ရှက်သွားမှာပါ...။ ကျွန်တော်တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာမလေးရယ် ၊ ဆရာမလေးကို လူကြားထဲမှာအရှက်ခွဲသလိုဖြစ်သွားတာပေါ့..။ ဒီကောင်က အမဲရိုးဟင်းအိုးမှ အားမနာဆိုတာမျိုးလုပ်တာ ဆရာမလေးရဲ့... ”\nတစ်စတစ်စ ဝေးသွာသောကျောပြင်ကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်မိဘဲ ငေးရီကြည့်လိုက်မိသလား လည်း မသေချာပါ ။\nအို ဖြစ်နိုင်ရင် အသံကုန်ဟစ်ပြီး အော်ခေါ်ပစ်ချင်နေတာလား..။ဘာ..မှမသေချာပါ..။\nပုခုန်းစွန်းကို ခပ်တင်းတင်းဆုတ်လိုက်သော မညိုလက်တွေကြောင့် ဆတ်ကနဲပင်တုန်ရီသွားမိပြီး.. ၊\nမသိဘူး သွားကြ..၊ သွားကြ ထုံးစံအတိုင်း တအိအိ ငိုရှိုက်မိပြန်သည်လေ..။\nစီးကျလာပြန်သောမျက်ရည်စီးကြောင်းများကို စိတ်မရှည်ချင်တော့ ။\nသူမဟာ သိပ်ကိုမုန်းချင်စရာကောင်းလော်ကအောင် အငိုသန်လွန်းပါသည်လေ..။\nဒီလိုမျိုး လုပ်ရကောင်းလား ဟုတွေး မိပြန်တော့ အစကတည်း သူက....ဆိုပြီး..... အဆုံးသတ်သွားပြန်သည်။\nဒါ သူရဲ့ မထိမ်းချုပ်နိုင်စွမ်းတော့တဲ့ခံစားချက်တွေကို ဖေါ်ပြတတ်သလို...၊ အို... တစ်ယောက်တည်းပဲဖတ်မိမယ်ထင်ပြီးလုပ်တာဖြစ်မှာပါ.။\nအို သူက ငါ့ကို ချစ်သတဲ့ ။\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သွေးစက်လက်နှင့် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချ၍ပြန်သွား သောမြင်ကွင်းကဖြင့် နှလုံးအိမ်တစ်ခုလုံးကို ဖျစ်ညှစ် ဆုတ်ကိုင်ထား သလိုပဲဟုထင်မိ၏။ ဖြစ်နိုင်ရင် မနေ့က တစ်ရက်ကို စာရွက်ဆစ်ရွက်လိုဆွဲဆုပ်ပစ်လိုက်ပြီး ၊ ဖြစ်နိုင်ရင်ခပ်ဝဲ၀ဲအသံတိုးဖွဖွလေားအောက်က ပူနွေးရီဝေစရာ အကြည့်စူးစူးလေးတွေကို ဒီ့အတိုင်း ရပ်တန့်ထား လိုက်ချင်တော့တာပဲဟု တမ်းတမ်းမွတ်မွတ် ကြေကွဲနေမိပြန်လေသည်။\nအမှန်တကယ်ဖြစ်သင့်တာဘာလဲ..။ မသိ ဟုချည်းပင်အဖြေကထွက်နေပြန်သည်။\nအို တကယ်ဆို လိုက်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..။၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို သူ့လိပ်စာသာမေးလိုက်ရင်ဝမ်းသာအားရပေးလိုက်ကြမှာ..။\nဟုတ်တယ် ဘယ်သူတွေဘာပြောပြော ။\nအားနည်းနွမ်းပါးလွန်းတဲ့ သူ့ ဘက်က အင်အားတစ်ခုအနေနဲ့...။\nဒါဆိုရင်တော့...။ သူမကို အင်အားကြီးကြီးနဲ့ဝင်ဆောင့်လာသော...တစ်စုံတစ်ရာများစွာကြောင့် သူမ တုန်လှုပ်လာသွားမိ၏။ ဟင့်အင်း....မဟုတ်ပါဘူး...ငါက ဘာလို့သွားတွေ့ရမှာလဲ.....\nဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးနောက်ကျိလာပြန်သည်။ အသံကုန် အော်ဟစ်ပစ်ချင်လာမိ၏။\nဧည့်ခန်းထဲမှ အာကျယ်ကြီးနှင့်ရယ်မောနေသော မညိုအသံကြောင့်စိတ်တိုသွားမိပြန်သည်။ သူရှုပ်လို့ ၊ ညကစဉ်းစားထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ပစ်လိုက်ချင်တာ၊ နောက်မှ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်အေးရော ဟု ညစ်ကပ်ကပ်တွေလျှောက်တွေးပစ်လိုက်သည်။\n“ဟေး မာဥုံမိရေ.. ဒီမှာ ဘယ်သူလဲ လာကြည့်ပါဦး..။ “\nစိတ်ရှုပ်ရှုပ်နှင့်ပင် ခေါင်းထွက်ကြည့်လိုက်တော့ ဖေဖေ\nဗြုန်းကနဲ အိပ်မက်ကလန့်နိုးလိုက်သလို လှုပ်ရှားသွားမိ၏။\nရင်ပြင်တစ်ခုလုံး လှိုက်တက်လာပြီး ရုတ်တရက်ကြီးကို ကြေကွဲဝမ်းနည်းလာသလိုမျိုး ၀ရုန်းသုန်းကား ဖေဖေ့ရင်ခွင်ဆီပြေးဝင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင်ငို မိတော့ ဖေဖေက ကြင်ကြင်နာနာ ပွေ့ဖက်ပေးထား၏။\n“သမီးငယ် ဘာလို့ငိုနေတာလည်း ၊ ကလေး မဟုတ်တော့ဘူးနော် ၊ “ ဆိုသော စကားကို\n“ဖေကြီးက မလာတာကြာလှပြီ၊ သမီးက လွမ်းတာပေါ့ “ လို့ ချွဲချွဲပျစ်ပျစ် ပြန်ပြောရင်း\nဖေဖေ့အိပ်ထဲမှာ ဘာတွေပါလာသလဲ ရှာဖွေနေမိတော့ မညိုက သူမကို ရယ်စစလှမ်းကြည့်လို့နေပြန်သည်.။\nမညိုကို .မျက်စောင်းဝဲရင်း ငါတို့ဆယ်နှစ်တုန်းက အပြုအမူအတွေးအခေါ်တွေဟာ..\nထူးဆန်းပြီးမှော်ဆန်သော အရိပ်အငွေ့များယှက်သန်းလင်းဖြာနေပေလိမ့်ဦးမည် ။\nသူမက ထိုသက်တံ့ကို အိပ်မက် မက်ခဲ့ခြင်းသည် အ်ိပ်မက်တစ်ခုသာဖြစ်လေမည်..။\nနိုးထလာချိန်တွင် မျက်ရည်များ..ပါပြင်တွင် စိုစွတ်ပူနွေးဆဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်..။\nအိပ်မက်ထဲကဝေဒနာများက နိုးထလာချိန်အထိ နှလုံးအိမ်ထဲနာကျဉ်နင့်နည်းဆဲဖြစ်ပေလိမ့်ဦးမည်...။\nဘ၀ဆိုတာ အိပ်မက်နှင့် ရောစပ်ချုပ်သီထားသော ၀တ်စုံတစ်စုံဖြစ်ကောင်းဖြစ်နေမလား...\nအမှန်တကယ့်ကို သူမ ရယ်ရယ်မောမောငိုကြွေးခဲ့ဖူးပါသည်..။