သံစဉ်မဲ့ အလင်္ကာများ: September 2007\nကနေဒါနိုင်ငံ ဗင်ကူးဗားမြို့ လူထုဆန္ဒထုတ်ဖော်ပွဲ\nဒီနေ့ ကနေဒါနိုင်ငံ ဗင်ကူးဗားမြို့က Robson Square မှာ လူကြီး၊ လူငယ်များ၊ လူမျိုးစုအစုံ၊ ယုံကြည်မှုပေါင်းစုံ စုပေါင်းပြီး ဆန္ဒထုတ်ဖော်ပွဲကို အေးချမ်းစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြတယ်။\nအဖြစ်အပျက်တွေကို သတင်းအထောက်အထားတွေကို ဓာတ်ပုံတွေနဲ့လဲ ပြခဲ့ကြတယ်။\nလူတွေကို သတ်ဖြတ်နေတာကို ရပ်တန့်ဖို့\nဒီမိုကရေစီ တိုင်းပြည်တစ်ခု ထူထောင်နိုင်ဖို့\nသေဆုံးသွားကြတဲ့ ရဟန်းရှင်၊ လူ၊ ပြည်သူ၊ နိုင်ငံခြားသား အားလုံးတွက် ဖယောင်းတိုင်များ ထွန်းညှိလျှက် ခရစ်ယာန်ဘုန်းတော်ကြီး တစ်ဦးမှ ဦးဆောင်ကာ ဆုတောင်းမေတ္တာပို့သရန်နေရာယူနေကြတယ်။\nဒါကတော့ ကျဆုံးသွားသူများ အားလုံးအတွက်၊ ဒုက္ခရောက်နေသော ကျွန်မတို့တိုင်းပြည်အတွက် ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်စိုသော ဖယောင်းတိုင်တို ရယ်ပါ။\nမနက်ဖြန် စနေနေ့မှာ ဆက်လက်ပြီး ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆန္ဒဖော်ထုတ်ပွဲရှိပါတယ်။\nရုံးပိတ်ရက်မို့ လူပိုများပါမယ်။ ဗုဒ္ဒဘာသာဘုန်းတော်ကြီးများလဲ ကြွလာပြီး မေတ္တာပို့ အမျှဝေမှာဖြစ်ပါတယ်ရှင်။\nစာရေးသူ--> တပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 1:19 AM3comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nကဏ္ဍ : မြန်မာ့အရေး, သတင်းဓာတ်ပုံ\n်မြန်မာပြည်ကို ထောက်ပံ့မှု အများဆုံးပေးနေသော ဂျပန်နိုင်ငံကို သူတို့နိုင်ငံသား Kenji Nagai အသတ်ခံရတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုဖြေရှင်းချက်ထုတ်ကြမလဲ။ ကျွန်မတို့ပြည်ဟာ အရှေ့အလယ်ပိုင်းဒေသတွေလို စစ်ဖြစ်နေတဲ့ တိုင်းပြည်တောင် မဟုတ်သေးပါဘူး။ လူထုတောင်းဆိုမှုက ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ စစ်ခေါင်းဆောင်တွေ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ဆွေးနွေးဖို့နဲ့၊ နယ်ကဘုန်းကြီးတွေကို တိုင်မှာတုပ်ပြီးရိုက်တာကို၊ သေနတ်ဒင်နဲ့ ထုတာတွေကို တောင်းပန်ဖို့လောက်ပဲ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။ တစ်ခါတစ်ရံ ဆောရီးဆိုတဲ့ စကားလေးတစ်လုံးလောက်နဲ့ ပြီးသွားနိုင်တဲ့ ကိစ္စပါရှင်။ မြန်မာပြည်သူတွေဟာ အလွန်သည်းညည်းခံသူတွေပါ။\nတကယ်တော့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် အသက်ရှင်စဉ် တပ်မတော်ရဲ့ သိက္ခာကို ပြန်ဆည်နိုင်ဘို့ အခွင့်တစ်ခုအနေနဲ့ dialogue ကိစ္စကို စဉ်းစားပေးသင့်ပါတယ်။ ဒီလိုလုပ်နိုင်တဲ့ စစ်ခေါင်းဆောင်ဟာလဲ ကမ္ဘာ့သမိုင်းမှာ မြန်မာပြည်ကို ကယ်တင်တဲ့ စစ်ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် အနေနဲ့ ရာဇ၀င်မှာ သူရဲကောင်းဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။\nအခုဟာက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၉နှစ်တုန်းကလို မဟုတ်တော့ပါဘူး။ အဲဒီတုန်းက အာဏာသိမ်းပြီဆိုပြီး မြန်မာ့အသံက စစ်သီချင်းတွေလွှင့်နေခဲ့ပေမယ့် စစ်တပ်ထိပ်ပိုင်းတွေ အရေးပေါ်နယ်မြေစု အစည်းအဝေးတွေ လုပ်ပြီး ကြိတ်မျက်ရည်ကျနေခဲ့တာ ဘာကြောင့်ပါလိမ့်လို အဲဒီတုန်းက ကျွန်မတို့ညီအစ်မတွေ နားမလည်ခဲ့ကြဘူး။ ပြည်သူလူထုကတော့ ဘယ်သိမလဲ၊ တစ်ကယ်အာဏာသိမ်းလိုက်လို့ ထင်နေမှာပေါ့။ တစ်ကယ်တော့ မြန့်မာ့အသံကနေ ဓာတ်ပြားလှည့်ပြီးသီချင်းတွေပဲလွှင့်နေတာ၊ စိတ်ဓာတ်စစ်ဆင်ရေးလုပ်နေခဲ့တာ၊ အတွင်းထဲမှာ သူတို့ ကြိတ်ငိုနေခဲ့တယ် (ကျွန်မ မြင်သလောက်ပေါ့)။ တစ်ချိန်ထဲမှာ လူထုထဲမှာနေတဲ့ လူထုဘက်ကိုပါချင်တဲ့ စစ်တပ်ကလူတွေကို သည်းငြည်းခံနိုင်မှုကုန်ဆုံးနေတဲ့၊ ဒေါသထွက်နေတဲ့လူထုက ပမာမခန့်လုပ်တယ်၊ ရန်ရှာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ပါချင်နေတဲ့ စစ်ဘက်ကလူတွေတောင် ဟိုဘက်ပြန်ကပ်သွားတယ်။\nဒီလိုထပ်မဖြစ်အောင် ကျွန်မတို့ ဒီတစ်ခါကြိုးစားရမယ်။ သူတို့ကိုလက်တွဲခေါ်ရမယ်။ အကြမ်းဘက်လို့မဖြစ်ဘူးလို့ ခုချိန်မှာပြောလဲ ကျွန်မရူးနေရာကျမှာဆိုတာလဲ သိပါတယ်။ ကျွန်မ နိုင်ငံရေးကို တက်တက်ကြွကြွလုပ်နေတဲ့ နိုင်ငံရေးသမားလဲ မဟုတ်ပါဘူး။ တိုင်းပြည်ထဲမှာနေတဲ့သူလဲ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် မြန်မာဟာ ဘယ်ရောက်ရောက် မြန်မာပါပဲ။ အောက်ကတပ်သားတွေလဲ အမိန့်နာခံ သူ့ဆန်စားရဲရတော့ (တကယ်တော့ ဒီဆန်က ပြည်သူ့လက်ကဆန် လုစားနေတာပါ) ခိုင်းတိုင်းလုပ်ရတာလဲ နားလည်ပါတယ်။ စစ်တပ်ထဲမှာလဲ ဘယ်သူ့ကိုဘယ်သူကမှ မယုံတာ ဟိုးကတည်းကပါ။\nအဲဒီတုန်းကတော့ ပြည်သူနဲ့ လက်အောက်ခံတပ်သားတွေ တကယ်ကို နားလှည့်ပါးရိုက်ခံခဲ့ကြရတယ်။ ယန္တရားတွေ ပြန်လည်ခဲ့ရတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ လူထုက မကြောက်တော့ဘူး။ ထပ်သိမ်းစရာ အာဏာလဲ မရှိတော့ဘူး။ ပစ်နေတာတောင် လမ်းပေါ်ထွက်နေပြီ။ ညမထွက်ရ၊ လူမစုရ အမိန့်တွေကိုလဲ နာမခံတော့ဘူး။ ဘာပြောပြော မရတော့ဘူး။ ၈၈ တုန်းကလို မျက်နှာဖုံးတွေတောင် မပတ်တော့ဘူး။ လက်နက်ကိုင်ထားတာတောင် မကြောက်တော့ဘူး။ အရင်တုန်းကလို စစ်တပ်နှိပ်စက်မှုတွေကို လူမမြင်တော့တာလဲ မဟုတ်တော့ဘူး။ တကမ္ဘာလုံးဝက်ဝက်ကွဲ မြင်နေရတယ်။ ၁၉နှစ်လုံးလုံး တပ်မတော်သာအမိ၊ တပ်မတော်သာအဖရယ်လို့ အမျိုးမျိုးသိမ်းသွင်းခဲ့ပေမယ့် မရတော့ဘူး။\nအခုတော့ကမ္ဘာအနှံ့မှာ မြန်မာပြည်နဲ့ ဖိနှိပ်တဲ့ စစ်အာဏာရှင်ဆိုတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ၊ ဘယ်သူတွေဟာ သတ္တိရှိသူ၊ ဘယ်သူတွေဟာ လက်နက်ရှိမှ သတ္တိရှိသူဆိုတာ ဒီနိုင်ငံတွေက ဘာမဟုတ်တဲ့ လမ်းဘေးသတင်းစာတွေမှာတောင် ၀က်ဝက်ကွဲပါနေပြီ။\nတိုင်းပြည်ဂုဏ်၊ စစ်တပ်ဂုဏ်ဆယ်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းက ပြည်သူရွေးထားတဲ့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ လူကြီးလူကောင်းတွေ ပီသစွာ အေးအေးဆေးဆေး ဆွေးနွေးဖို့ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်ဟာ မိန်းမဖြစ်နေလို့ နိုင်ငံခြားသားကို ယူထားပြီး နိုင်ငံခြားသားသွေးစပ်လို့ တိုင်းပြည်ခေါင်းဆောင်နေရာမှာ မနေသင့်ဘူးဆိုတာတွေက သိပ်ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အတွေးအခေါ်တွေဖြစ်သွားပါပြီ။ ခုလက်ရှိခေါင်းဆောင်အချို့ရဲ့ သားတွေ ဗမာမ မဟုတ်တဲ့ နိုင်ငံခြားမှ အမျိုးသမီးတွေကို ယူထားတာ၊ ထိပ်ပိုင်းအချို့တွေရဲ့ တူ၊တူမတွေ အဖြူတွေနဲ့ ပွဲကြီးပွဲကောင်း လက်ဆက်ပြီး သူတို့ရဲ့မြေးအရင်းတွေဟာလဲ အဖြူသွေးစပ်ထားတယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိနေကြတာပဲ။\nအချင်းချင်းတွေပါ။ နိုင်ငံ့ခေါင်းဆောင်နေရာ ယူထားသူတွေ ခေါင်းဆောင်ကောင်းပီသစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ကြပါစေ။ ပြည်သူ့တောင်းဆိုမှုကို ပေးနိုင်ကြပါစေ။\nသတ္တိရှိတဲ့ ပြည်သူတွေ၊ တိုင်းပြည်တွက် တကယ်အသက်ပေးနေတာ ပြည်သူလူထုတွေပါ။ သူတို့ကိုသနားပါ။\nပြည်သူသာအမိ၊ ပြည်သူသာအဖ ဖြစ်ချိန်တန်ပါပြီ။\nသေဆုံးသွားသော ဂျပန်နိုင်ငံသား Kenji Nagaiရဲ့ပုံပါ။\nစာရေးသူ--> တပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 2:09 PM2comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nဒီရက်တွေမှာ စားလဲဒီစိတ်၊ သွားလဲဒီစိတ်၊\nကမ္ဘာတခြမ်းက သတင်းဆိုးတွေ သတင်းဆိုးတွေ\nကမ္ဘာပျက်သလို ဖြစ်နေချိန် ဘယ်သူတွေက အိပ်နေနိုင်ကြမလဲ….။\nပံ့ကြ ပိုးကြ နည်းလမ်းတွေရှာပေးကြပါ။\nအမိန့်ပေးသူ လက်တဆုပ်စာ စကား\nမတရားတဲ့ အာဏာ အာခံပေးလိုက်ရင်\nငါတို့တိုင်းပြည်၊ အနာဂတ်မှာ ဝေစည်နိုင်တယ်လေ။\nအပြင်ကလူတွေ UN ကို စာရေးကြပါ။\nတတ်နိုင်သလောက် မြန်မာပြည်ကို ငွေပို့ကြပါ။\nတကမ္ဘာလုံး မဆုံးနိုင်တဲ့ ပုံတွေနဲ့\n(လာမယ့်ရက်တွေမှာ ဒီမြို့ကလူတွေနဲ့ ခရစ်ယာန်၊ ဗုဒ္ဒဘာသာဝင် စသဖြင့် ဘုန်းကြီးတွေအားလုံး လူစုပြီး လမ်းလျှောက်ဆုတောင်းမေတ္တာ ပို့သပါမယ်။ တိုက်ပွဲဝင်နေသူများအားလုံးနောက်မှာ ထိုကဲ့သို့ အဝေးကလူများက ရပ်တည်လျှက်ရှိပါတယ်)\nဒဏ်ရာရသူများတွက် အရေးပေါ်ပြုစုနည်း ကို ကိုဇူလိုင်အိပ်မက်က ဝေမျှထားပါတယ်။\nစာရေးသူ--> တပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 2:43 PM3comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nကဏ္ဍ : ကဗျာ, မြန်မာ့အရေး\nအပြင်မှာ လ က သာနေတယ်။\nညက လှပ နေတယ်။\nအိပ်ရာနွေးနွေးမှာ တစ်ရေးမှ အိပ်စက်မရ။\nထထ ထိုင်လို့၊ ဒီချိန်ဆို သူတို့\nဒီရက်တွေ၊ နေလို့ မရ\nစာရေးသူ--> တပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 12:54 AM7comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nကိုမျိုးချစ်ရဲ့မြန်မာပြည်သူ ပြည်သားများသို့ ပန်ကြားခြင်း\nချစ်ခင်ရပါသော မြန်မာ ပြည်သူ၊ ပြည်သားများ ခင်ဗျား...\nလတ်တလော အခြေအနေများနဲ့ ပါတ်သက်လို့ အဖိုးတန်မယ့် အကြံလေးတစ်ခု ပေးချင်ပါတယ်။ အခုဆိုရင် အာဇာနည်သံဃာတော်များရဲ့ ဦးဆောင်မှုကြောင့် တတိုင်းပြည်လုံးနီးပါး ပူးပေါင်းပါဝင်လာကြပြီဖြစ်တဲ့ ဒီမိုကရေစီ သပိတ်ပွဲကြီးဟာ အောင်မြင်မှုနဲ့ လက်တလှမ်းအကွာမှာ ရောက်ရှိနေပါပြီ။\nဒီအချိန်မှာ စည်းလုံးညီညွတ်ရေးဟာ အင်မတန်အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကို ရောက်နေပါပြီ။ ဒီတော့ ၈၈ တုန်းက အခြေအနေကို ပြန်ဆန်းစစ်ပြီး တွေးစရာ၊ ပြင်ဆင်စရာတွေ ရှိလာပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက တပ်မတော်သားတွေတောင် အမြင်မှန်ရသွားပြီး ပြည်သူတွေနဲ့ စလက်တွဲခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါကို အင်မတန် တုန်လှုပ်သွားတဲ့ မဆလ အစိုးရဟာ မျက်လှည့် စပြပါတော့တယ်။ စစ်တပ်ကို မဆလအနေနဲ့ ဆက်ထိန်းချုပ်နေရင် တပ်သားတွေအကုန်လုံး ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် လက်အောက်ခံတော့မယ်ဆိုတာကို ရိပ်မိတော့ စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းလိုက်ခြင်းအားဖြင့် စစ်သားများကို နားလှည့်ပါးရိုက်လုပ်ပြီး ပြန်စည်းရုံးခဲ့တာပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ပန်းတိုင်ကို ရောက်ကာမှ ပွဲအဖျက်ခံခဲ့ရပါတယ်။\nအခု အနေအထားဟာလဲ ၈၈တုန်းကနဲ့ တော်တော်လေးဆင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုအချိန်မှာ အထက်က သွေးခွဲထားတော့ သူတို့ကို လူတွေမုန်းနေပြီလို့ ၁၉ နှစ်လုံးလုံးယုံကြည် ထားတဲ့ စစ်သားတွေဟာ လူထုနဲ့ ပြန်ပေါင်းစည်းဖို့ နောက်တွန့် သိမ်ငယ်နေကြပါပြီ။\nမြန်မာ့နိုင်ငံရေး တော်လှန်ရေး အောင်မြင်ဖို့ဆိုတာ သား သုံး သား ပေါင်းလုပ်မှရမှာပါ။\nအခု သား နှစ် သား က စတင်နေပါပြီ။ နောက်ဆုံးနဲ့ အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ သားကတော့ စစ်သားပါ။ ဒီသုံးသားပေါင်းမိရင် ဘယ်မင်းမဆို ကျဆုံးပါလိမ့်မယ်။ ဒီတော့ ကျွန်တော်တို့ စစ်သားတွေကို စစည်းရုံးကြရမယ်။ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ မထင်ပါနဲ့။ စစ်သားတွေကိုယ်တိုင်လည်း ငတ်နေကြပါပြီ။ သူတို့လည်း လူထဲက လူတွေပါ၊ ခံစားတတ်ကြမှာပါ၊ ဒေါ်စုအိမ်ရှေ့က အဖြစ်ကို ကြည့်နိုင်ပါတယ်။ ဒီတော့ ကျွန်တော်တို့က စစ်တပ်ကို လူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းလာအောင် ခေါ်ထုတ်ကြရမယ်။\nသူတို့ကို အထက်က အကြမ်းဖက် နှိမ်နင်းဖို့ အမိန့်ပေးလာတဲ့အခါ ဖီဆန်ချင်လာအောင် ဖီဆန်ရဲလာအောင် နှိုးဆွပေးရမယ်။ သူတို့ တွေဝေပြီး ကျောင်းသားတွေနဲ့ ပြည်သူတွေကို စာနာမိအောင် ၀မ်းနည်းဝမ်းသာဖြစ်ပြီး နောင်တတရားဝင်လာအောင် ကိုယ်ရပ်နေတဲ့ဘက်ဟာ မှားနေတယ်ဆိုတာ ၀န်ခံရဲလာအောင် နှိုးဆွပြီးအသိပေးရမယ်။\nမိတ်ဆွေတို့ လုပ်သားပြည်သူများနဲ့ သံဃာတော်များ ဆန္ဒပြ ချီတက်တဲ့အခါ\n“ ပြည်သူ့စစ်သား ငါတို့စစ်သား”\n“ ပြည်သူ့တပ်မတော် ငါတို့တပ်မတော်”\n“ ပြည်သူ့ရဲသား ငါတို့ရဲသား”လို့ အကျယ်ကြီး အော်ပေးကြပါ။\nဒီလို အသံတွေကြားရင် သူတို့အံ့သြပြီး တဖြည်းဖြည်း ယူကျုံးမရဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ သူတို့ ကိုင်ထားတဲ့ သေနတ်တွေက အချက်တိုင်း နှလုံးသားကို မှန်အောင် မပစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မေတ္တာတရားဟာ နှလုံးသားကို တချက်ထဲနဲ့ ထိအောင်ပစ်နိုင်ပါတယ်။\nကျွန်တော် ပြောတဲ့အတိုင်း ယုံယုံကြည်ကြည် လုပ်ကြပါ။ အောင်မြင်တာ တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။ ဒီစာလေးကိုလည်း လက်လှန်းမှီသမျှ ဝေပေးကြပါ။ ဘလော့ဂါအားလုံးကိုလည်း ပို့စ် လုပ်ပေးကြဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်။ အရေးတော်ပုံကြီးက အောင်တော့မှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ဘက်က ပါးနပ်ဖို့တော့ အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ သတိမမေ့ကြပါနဲ့။\nဒီပိုစ့်လေးဟာ ကျွန်မ မျိုးချစ်မြန်မာ ထံမှ ကူးယူ ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ထူထူးခြားခြား ကျွန်မဘလော့ဂ်၏ ၁၀၀မြောက်သော ပိုစ်လဲဖြစ်နေပါတယ်။ လက်လှမ်းမှီသူများလဲ ကူးယူဖော်ပြပေးကြပါ။ မြန်မာပြည် ဆင်းရဲတွင်းမှ လွတ်ရန် အားလုံး ညီညွှတ်မှ ဖြစ်ပါတော့မယ်။ စစ်တပ်က ပူးပေါင်းလာမှဖြစ်တော့မှာပါ။\nစစ်တပ်ကို ကိုယ့်ဘက်ပါအောင်ဆွဲယူပြီး လူထုတစ်ရပ်လုံး မျှော်မှန်းနေတဲ့ ဒီမိုကရေစီကို အရယူနိုင်ကြပါစေ။\nမေတ္တာနှင့် ငြိမ်းချမ်းခြင်းတွေကြောင့် အောင်မြင်ကြပါစေ။ မြန်မာပြည် ဆင်းရဲတွင်းမှ လွတ်ပါစေ။ ကိုယ်စိတ်ဆင်းရဲဒုက္ခထဲမှ အမြန်လွတ်ပါစေ။ အချင်းချင်း ပြန်မသတ်ကြပါနဲ့။\nအဝေးတစ်နေရာမှ ဂုဏ်ယူလျှက်၊ ဆုတောင်းမေတ္တာပို့သလျှက်...\nစာရေးသူ--> တပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 10:23 AM 1 comment: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nကဏ္ဍ : ပန်ကြားလွှာ, မြန်မာ့အရေး\nလှိုင် က ဒေဿန္တရ ဗဟုသုတ မျှဝေခိုင်းတာကြာပါပြီ။ ကျွန်မအနေနဲ့ အခုလက်ရှိ ကျွန်မနေနေတဲ့ ဒေသအကြောင်း အချိန်ရရင် ရသလောက် မျှဝေသွားမယ်လို့ စိတ်ကူးထားပါတယ်။\nကျွန်မနေတဲ့ ဒေသကတော့ မြေပုံပေါ်မှာ ကြည့်ရင် ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အနောက်ဆုံးရဲ့ အနောက်ဆုံးမှာပါ။ လာလည်မယ်ဆိုရင်တော့ ကနေဒါနိုင်ငံအနောက်ဆုံးက ဘီစီပြည်နယ်၊ ဗင်ကူးဗားမြို့လို့ပြောပြီး ရထား၊ကား၊ လေယာဉ်ပျံလက်မှတ်ရောင်းသူကိုပြောလိုက်ပြီး ကြုံရာ တက်စီးလာရင် သေချာပေါက်ကို ရောက်ပါလိမ့်မယ်။ (အမေရိကန်၊ ၀ါရှင်တန်စတိတ်မှာလဲ ဗင်ကူးဗားမြို့ရှိပါတယ်။ မှားရောက်သွားရင်တော့ အိမ့်ချမ်းမြေ့တာဝန်မယူပါ)။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀နှစ်ကျော်ကျော်က ဒီမြို့ကိုခြေချဖို့ ရောက်လာစဉ်က လေယာဉ်ပေါ်က အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ငယ်ငယ်က ပထ၀ီမှာ သင်ခဲ့ရတဲ့ ရော့ကီးတောင်တန်းသွယ်တွေကို မိုးမှုန်တွေကြားက လှမ်းမြင်လိုက်ရတယ်။ ပင်လယ်တွေ၊ တောင်တန်းပြာတွေအထပ်ထပ် ၀ိုင်းရံထားတဲ့ မြို့မို့ သိပ်ကိုလှတဲ့မြို့ပါ။\nလေယာဉ်ကွင်းထဲ ရောက်တော့တော့ မျှော်လင့်ထားသလောက် ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုတွေ လုံးဝ မတွေ့ရပါဘူး။ လေယာဉ်အမှုထမ်းတွေ၊ လေယာဉ်မယ်၊ မြေပြင်မယ်တွေကလဲ စင်္ကာပူ၊ ဟောင်ကောင် စတဲ့ လေယာဉ်မယ်လေးတွေလို ငယ်ငယ်၊ပိန်ပိန်၊ချောချော မဟုတ်ကြ။ အသက်မျိုးစုံ၊ အရွယ်မျိုးစုံ၊ ပုံစံမျိုးစုံ၊ ဆိုဒ်မျိုးစုံ။ နောက်တော့သိလာရတာက အသက်အကန့်အသတ်ထား၍ အလုပ်ခန့်အပ်ခြင်း၊ ရုပ်ရည်ပေါ်မှာမူတည်ပြီး အလုပ်ခန့်ခြင်းရှိပါက လူ့အခွင့်အရေး ချိုးဖောက်မှုနဲ့ တရားစွဲခံရတယ်လို့ သိရပါတယ်။ (ဒါကြောင့် လိုအပ်တဲ့စွမ်းရည်တွေကို ကြည့်ပြီးမှ အလုပ်ခန့်တာထက် ငယ်မှချောမှ အလုပ်ခန့်မယ်ဆိုတဲ့ အလုပ်ရှင်များ ဒီမြို့မှာ စီးပွားရှာရန် သိပ်မလွယ်ဟု သိရပါတယ်)။\nလေယာဉ်ကွင်း အပြင်ကိုရောက်တော့ ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံးထဲကို လှမ်းရှောက်ဝင်လိုက်ရသလိုပဲ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ အေးစက်တောင့်တင်းသွားတာပါပဲ။ ၀တ်လာတဲ့ ချစ်သူရဲ့ ဂျင်းဂျက်ကတ်လေးက ပုဝါပါးပါးလေးလိုကို ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။ (ဒါကြောင့်အေးတဲ့ တိုင်းပြည်မှာ နေသူတွေ နုတာထင်ပါတယ်၊ အသားတွေကို freeze လုပ်ထားသလိုဖြစ်လို့၊ freeze လုပ်တာသိပ်များသွားလဲ ရေခဲရိုက်သလိုဖြစ်ပြီး ပိုကြမ်းလာတတ်ပါတယ်)။ လေယာဉ်ကွင်းကလဲ မြို့ပြင်မှာ၊ နေမယ့်နေရာကလဲ အင်းစိန်လို နေရာမျိုးမှာ ဆိုတော့ မြို့ပြင်ကနေ နောက်မြို့ပြင်ကို ဖရီးဝေးက မောင်းလာတော့ “ဟင်.. ဒါ ကနေဒါလား”ဆိုပြီး တမျိုးဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ လူကလဲနဲနဲလေး ဒီလောက်ကျယ်တဲ့ (၂၈၇၇ ကီလိုမီတာစတုရန်း အကျယ်အ၀န်းရှိတဲ့) မြို့တစ်မြို့လုံးမှာမှ လူက နှစ်သန်းခွဲပဲရှိတယ်။ တော်ရုံလူတွေကလဲ လိုင်းကား၊ ရထား၊ မစီးပဲ ကိုယ်ပိုင်ကားစီးတဲ့သူတွေများတော့ တစ်မြို့လုံးက တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတာ ညတင်မက၊ နေ့ပါမထွက်ရအမိန့်များ ထုတ်ထားသလားထင်ရပါတယ်။ တကယ်တော့ ဗင်ကူးဗားဆိုတာ မေမြို့လို၊ တောင်ကြီးလို တောင်ပေါ်မြို့လှလှလေးပါ။ ရန်ကုန်၊မန္တလေးလို မြို့ကြီးတွေရှိတဲ့ နေရာတွေကတော့ ကနေဒါရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာရှိတဲ့ အော့တ၀ါတို့၊ တိုရန်တို တို့ဖြစ်ပါတယ်။\nဒီမြို့ရဲ့ သမိုင်းကြောင်းလေးကတော့ ၁၇၇၈ လောက်က စတယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။\nကပ္ပတိန် cook (ထမင်းချက် ဘ၀မှာ ကပ္ပတိန် ဖြစ်လာ၍လားမသိ) ဆိုသူ စတင်အခြေချတာဖြစ်ပါတယ်တဲ့။ နောက်တော့လဲ အခြား ယူရိုပီယန်၊ စပိန်လူမျိုးများ ရောက်လာကြတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမြို့ရဲ့ နေရာဒေသ အမည်တွေဟာ စပိန်၊ လူနီ၊ အင်္ဂလိပ် အမည်များဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ အခုတော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိသမျှ လူမျိုးစုံလာနေတဲ့ မြို့ဖြစ်နေပါပြီ။ လူမျိုးပေါင်းနှစ်ရာကျော်ပါတယ် (မယုံရင် wikipedia မှာ သွားလို့ ရည်တွက်ကြည့်လိုက်ကြပါနော)။\nမြို့ရဲ့ အထိက ထွက်ကုန်တွေကတော့ သစ်တောထွက်ပစ္စည်း၊ ရေနဲ့ ရေပစ္စည်းလုပ်ငန်း၊ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းထွက်ကုန်တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သစ်တောကတော့ အလွန်ပေါတဲ့ ပြည်နယ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် စာရွက်တွေကို ရေလိုသုံးတဲ့ မြို့ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ စာရွက်သုံးစွဲပုံကို ကြည့်တိုင်း မြန်မာပြည်က ကလေးလေးတွေကို အမြဲမြင်ယောင်နေမိပြီး ရင်ထဲမှာ ခံစားရပါတယ်။\nဗင်ကူးဗားမြို့ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ နေလို့အကောင်းဆုံး ထိပ်တန်းမြို့သုံးမြို့ထဲမှာ ပါတယ်လို့လဲ ဆိုပါတယ်။\nတိုင်းတာတွေကတော့ ၀င်ငွေ၊ ကျမ်းမာရေး၊ လေ၊ ရေ သန့်ရှင်းမှု စသည်တွေနဲ့ တိုင်းတယ်လို့ သိရပါတယ်။ ကနေဒါနိုင်ငံမှာတော့ တိုရန်တိုမြို့ပြီးရင် ဗင်ကူးဗားက ဈေးအကြီးဆုံးလို့လဲ ဆိုပါတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာတော့ ဈေးအကြီးဆုံး ၁၄၃မြို့ထဲမှာ နံပါတ် ၅၆နေရာမှာ ရှိတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ (ကိစ္စမရှိပါဘူး။ လာလည်ရင် ကျွန်မအိမ်မှာတည်းနိုင်ကြပါတယ်၊ ကြိုတင်တော့ပြောပါ၊ ရှောင်နေ… အဲလေ ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ရအောင်လို့)။\nကျွန်မတို့မြို့ကို လာလည်မယ်ဆိုရင်တော့ ဘာစားစရာမှ မသယ်ခဲ့ပါနဲ့။ ဒီမြို့မှာ စားစရာကတော့ အစုံရပါတယ်။ လူမျိုးစုံနေတော့ စားစရာက စုံနေတာပါပဲ။ ဥပမာ၊ မုန့်လက်ဆောင်းဆိုရင်တောင် ဗီယက်နမ်ဒီဇိုင်းလား၊ ဖိလိပိုင်ဒီဇိုင်းလား စသဖြင့်ရပါတယ်။ ငပိရည်ဆိုရင် ဗီယက်နမ်ဆိုင်တွေမှာ အမျိုးပေါင်း သုံးဆယ်လေးဆယ်ရှိပါတယ်။\nတစ်ခါက အမေက ပြောဖူးပါတယ်။ သူကတော့ သမီးလေး ဒီမှာ မြန်မာအစာ ငတ်နေတယ်ထင်ပြီး ချက်ပြုတ်၊ ထုပ်ပိုး၊ လူကြုံရှာ ပို့ရတာ၊ ငွေကုန်၊လူပမ်း တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီမှာ အကုန်ရတာကိုးတဲ့၊ ဘာလို့ မပြောလဲတဲ့။ မြန်မာပြည်ပြန်လည်ရင် ဟိုက ဆွေမျိုး၊ သူငယ်ချင်းတွေက စေတနာတွေနဲ့ ပင်ပင်ပန်းပန်း၊ ကားတိုးစီး၊ ဈေးသွားဝယ်၊ ငွေကုန်၊ လူပမ်း၊ ထုပ်ပိုးပြီး တခုခုပြန်ထည့်ပေးချင်မှာပေါ့။ ဒါကိုမယူချင်သလိုလို ဘယ်သူက လုပ်ရက်မလဲနော်၊ တစ်ခါတစ်လေတော့လဲ အားနာတာ လုံးဝမကောင်းဘူး။ ဗြောင်လဲ ငြင်းဖို့ခွန်အားမရှိ။ တစ်ခါက အိမ်က စားစေချင်လို့ မြန်မာအစာတွေ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ ငပိ၊ငါးခြောက်၊ ငါးပုပ်ခြောက်၊ အကုန်ထည့်ပေးလိုက်တာလဲမသိခဲ့လိုက်ဘူး။ အဲဒီနေ့က ဗင်ကူးဗား လေယာဉ်ကွင်းမှာ တာဝန်ကျ ခွေးတွေ တော်တော် အလုပ်ရှုပ်သွားခဲ့တယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ အဲဒီနေ့ကလဲ random check-up နေ့၊ ကျွန်မကလဲ (စွဲလန်းမှုကြောင့်) ကာဘော်လိပ်ဆပ်ပြာကို ထည့်လာခဲ့တဲ့နေ့။ ငယ်ငယ်က ကျွန်မရဲ့ ၀ါထိန်ကြေမွနေပြီဖြစ်တဲ့ ကဗျာတိုလေးတွေရေးထားတဲ့ ဗလာစာအုပ် ၀ါကျင့်ကျင့်လဲ ပါလိုက်သေးတယ်။ ကိုင်လိုက်ရင်ကို ကြွေကျတော့မယ့် စာရွက်တွေ။ တာဝန်ကျအရာရှိတွေကလဲ ဖြစ်ချင်တော့ ကိုယ်နဲ့ရွယ်တူတွေ။ အဲဒီနေ့က ခွေးတွေကော သူတို့ပါ တော်တော်အလုပ်ရှုပ်သွားတယ်။\nပထမဆုံး ကျွန်မအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ အထဲက ကုန်ခြောက်နံ့က ထောင်းကနဲပဲ။ သူတို့ လက်အိတ်တွေစွပ်ထားရာက နှာခေါင်းကိုပါ အုပ်တဲ့အအုပ်တပ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ မှင်သေသေနဲ့ ရပ်နေပေမယ့် ရှက်လွန်းလို့ ပူထူနေခဲ့တာပေါ့။\n“အားနာပါတယ်။ ကျွန်မအိတ်က ရှင်တို့စိမ်းနေနိုင်မယ့် စားစရာအနံ့တချို့ကြောင့် နည်းနည်း နံနေနိုင်တယ်”\n“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီထက်နံတဲ့ အိတ်တွေနဲ့ ကြုံဖူးပါတယ်”\n“အမ်” စိတ်ထဲက ဖြစ်သွားတာပါ။ တစ်ချိန်ထဲမှာ သူဒီည ထမင်း မစားနိုင်မှာကို တွေးလိုက်မိတယ်။\nနောက်တော့ အဲဒီတာဝန်ကျ အရာရှိက ကာဘော်လိပ်ကို လက်ကလေးနဲ့ ကနွဲ့ကယ မယူလိုက်တယ်။\n“အော်.ဒီတိုင်းပြည်မှာ ဆပ်ပြာ ၀ယ်မရလို့လား” အဲလိုတော့ မမေးပါဘူး။ ဘာမှမပြောဘူး။\nကာဘော်လိပ်ကို ဓားလေးနဲ့ သာသာလေးခြစ်တယ်၊ မှန်ပါးလေးပေါ်တင်တယ်၊ လက်နဲ့ပွတ်ကြည့်တယ်။ လေဆာလိုဟာနဲ့ “တွိ” ဆိုလုပ်တယ်။ မီးဘက်ကို ထောင်ကြည့်တယ်။ ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားတယ်၊ ရယ်ချင်လွန်းလို့။ အဲဒီအချိန်မှာ နောက်တစ်ယောက်က ဗလာစာအုပ်ကို မထိရက်သလို လှန်လှောကြည့်နေတယ်။\n“အဲဒါတော့ သတိထားပေးပါ၊ အဲဒါ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း၊ ကျွန်မ ကဗျာတွေလဲပါတယ်”\nအဲဒါတော့ သူတို့ အဒွန့်မတက်ပဲ ပြန်ချလိုက်တယ်။ အဲဒီနေ့က လေယာဉ်ကွင်းထဲက နာရီတော်တော်ကြာမှ ထွက်လာခဲ့ရပါတယ်။ ဒါကြောင့် လာလည်ရင် ထူးထူးဆန်းဆန်း ပစ္စည်းတို့ အနံ့စူးတဲ့ စားစရာတို့ မသယ်ခဲ့ပါနဲ့။ ကျွန်မလိုအဖြစ်မျိုး ကြုံရမှာစိုးလို့ပါ။\nလည်ပတ်ရန်ကောင်းသော နေရာများကို နောင်များမှ ဆက်လက်ဖော်ပြပါမယ်ရှင်။\nစာရေးသူ--> တပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 12:31 AM 15 comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nကဏ္ဍ : tag game, ရှုခင်းများ, ဆောင်းပါး\nကြီးမားတဲ့ (ဒါမှမဟုတ်) သေးငယ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းတတ်ကြပါတယ်။\nအံကိုကြိတ်ထားရင်း၊ နှလုံးသားကို စတေးခဲ့ကြဖူးပါတယ်။\nအတ္တရဲ့ သားကောင်တွေလို့ ခေါ်ဝေါ်ကြလေသလားကွယ်။\n(ရည်မှန်းချက်နောက် တကောက်ကောက်လိုက်နေတဲ့ ကိုယ့်အိပ်မက်တွေကို\nစိတ်ရှည်လွန်းစွာ ဖန်တီး ဖြည့်ဆည်းပေးနေတဲ့ သူတစ်ယောက်အတွက်..)\nစာရေးသူ--> တပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 11:44 PM4comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nတိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဒီနေ့ ၁ရ ရက်နေ့….။\nလွတ်ထွက်လို့ကျသွားတဲ့ ဖန်ခွက်လေး တစ်စစီအက်ကွဲသွားသလို….\nအတောင်ပြုတ်သွားတဲ့ ပိုးဖလံလေး မပျံသန်းနိုင်တော့သလို…\nညကတွေး၊ ချမရေးမိတဲ့ ကဗျာတပိုင်းတစ နံနက်ခင်းလေးမှာ ပျောက်ရှသွားသလို…\nပြယ်ပြီးတဲ့ ပန်းရနံ့ မသင်းပျံ့နိုင်တော့သလို…\nနောက်တစ်ယောက်ကို မင်းပေးလိုက်တဲ့အချစ်တွေ ပြန်မရနိုင်တော့တာကို ….\nသိလိုက်ရတဲ့နေ့ကလဲ ၁၇ ရက် ဖြစ်နေရလဲဆိုတာကို ….\nစာရေးသူ--> တပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 11:51 PM6comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nကြွေကျလာတဲ့ ဆိတ်ဖလူးပန်း ဖြူဖြူလေးတွေကို\nလေပြင်းတဲ့ သစ်ပင်အောက်၊ တစ်ယောက်ထဲရပ်တွေး\nလက်ဖျားတွေအေးစက်၊ ကျွန်မ အနေရခက်တယ်ရှင်\nသဲ့သဲ့လေးနဲ့ ယဲ့ယဲ့လေးပဲ ကျန်တော့တယ်…မောင်။\nစာရေးသူ--> တပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 11:20 PM6comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nနံပါတ် ၈ များနှင့် ခရီးထွက်ခြင်း\nမိုး တွေသဲနေသည်။ လမ်းမီးရောင်တွေအောက် မိုးရေတွေကြောင့် အရောင်လက်နေသော ကားလမ်းမကြီးပေါ်မှာ ငွေရောင် ကားတစ်စင်း ခပ်ပြင်းပြင်းမောင်းလာနေသည်။ မိုးသည်းနေတာတောင်မှ ပြူတင်းပေါက်မှန်ကို ချထားသောကြောင့် လေပြင်းပြင်းအောက်က မိုးစက်တို့ ကားတွင်းသို့ ခုန်ပေါက်တိုးဝင်သွားသည်။ စတီယာတိုင်ကို ညာလက်နှင့်ထိန်းထားရင်း ဘယ်ဘက်လက်တွင်းက ဆေးလိပ်ကို နှုတ်ခမ်းမှာတေ့လျှက် ရှိုက်ဖွာလိုက်သည်။ မီးခိုးငွေ့များကို ပြူတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း ဆေးလိပ်ကိုင်ထားသောလက်နှင့် ပါးပြင်မှ မျက်ရည်စ အချို့ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်ပစ်လိုက်တော့ မီးဖွားတွေက ပြူတင်းပေါက်မှ တဆင့်လွှင့်စင်သွားသည်။ အောက်နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ထားရင်း လောကကြီးကို အရွဲ့တိုက်လို့ အံကြိတ်ပြုံးလိုက်ရင်း စာကြည့်တိုက် ၀င်းအတွင်းက ကားရပ်ရန်နေရာဆီသို့ ကားကိုခပ်ပြင်းပြင်း ချိုးကွေ့ဝင်လိုက်သည်။\nစာကြည့်တိုက်နှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းက မေပယ်ပင်အောက်မှာ ကားထိုးရပ်လိုက်သည်။ ဆေးလိပ်မီးကို ပြာခွက်ထဲမှာ ထိုးခြေလို့ မီးသတ်လိုက်သည်။ ကားစက်မသတ်ခင် ပြူတင်းပေါက်များကိုပိတ်သော ခလုတ်ကို နှိပ်ချလိုက်သည်။ ပြူတင်းပေါက်တွေ တဝေါဝေါပိတ်သွားသည်။ ခုံပေါ်မှာ ကြဲပြန့်နေသော စာအုပ်အချို့ကို လက်က စုစည်းကိုင်လိုက်ပြီး ကားအပြင်ကိုထွက်လိုက်သည်။ မိုးတွေက သွန်ကျလာသောကြောင့် ရင်ဘတ်နှင့် ဂျက်ကက်ကြား စာအုပ်များကိုထိုးထည့်၊ ရင်မှာပိုက်လို့ စာကြည့်တိုက်ဘက်သို့ စိမ်ပြေနပြေလျှောက်လာသည်။ ဆင်ဝင်အောက်ရောက်တော့ ရေစိုနေသောဆံပင်တွေကို သပ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ပြန်အပ်သည့် အပေါက်ထဲ စာအုပ်များကို လျောထဲ့လိုက်သည်။ ဆောင်းဦးဝင်စမိုး စိုထားသောကြောင့် ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်လာ၍ ဂျက်ကက်ကို ရင်ဘတ်ရှေ့အသာဆွဲစုလိုက်ပြီး လက်ပိုက်ထားရင်း စာကြည့်တိုက်ထဲ ၀င်လာသည်။ ပြီးတော့ ခေတ်ဟောင်းအင်္ဂလိပ်စာပေတန်းဘက်ကို လျှောက်လာလိုက်သည်။\n“ဒီစာအုပ်တွေ အကုန်လုံးမဖတ်နိုင်ခင်မှာ သေဆုံးသွားရမှာတော့ နှစ်မျောမိတယ်”\nခပ်တိုးတိုးရွတ်ဆိုရင်း မျက်စိရှေ့ စင်ပေါ်က Virginia Woolf ၏ “A room of One’s Own” ကိုဆွဲယူလိုက်သည်။ ကောင်တာနားကစက်မှာ self check-out အပြီး အိမ်ပြန်ယူမသွားခင်တော့ ချောင်တစ်ချောင်မှာ ခေတ္တထိုင်လို့ သုံးလေးငါးမျက်နှာလောက် ဖတ်လိုက်မည်ဟူသော အတွေးနှင့် လူသူမရှိသော ချောင်တစ်ခုက လွတ်နေသော ဆိုဖာတစ်လုံးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။\nထိုလွတ်နေသောဆိုဖာနှင့် မနီးမဝေးက ဆိုဖာနောက်တစ်လုံးမှာ အသက် ၇၀ အရွယ် အ၀တ်အစား ကျကျနန၀တ်ထားသော အဖြူအဘိုးကြီးတစ်ဦး သတင်းစာတစ်စောင်ကို စိတ်ဝင်တစားဖတ်နေသည်။ သူ့ဘေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာတော့ တုတ်ကောက်တချောင်း။ ခပ်လှမ်းလှမ်းစာကြည့် စားပွဲဝိုင်းတွေမှာတော့ လူငယ်အချို့ ဟိုတစ်စု၊ သည်တစ်စု တိုးတိတ်စွာ စာဖတ်နေကြသည်။ ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ ပြောင်လက်တောက်ပနေသော မှန်တွေကိုဖြတ်လျှက် အပြင်က မိုးစက်တွေကို တချက်ကြည့်လိုက်ရင်း ဆိုဖာပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။ အပြင်မှာ လေပြင်းပြင်းအောက်မှာ ထင်းရှုးနှင့် မေပယ်တွေ ယိမ်းထိုးနေသည်။ မိုးစက်တွေက မှန်ပြင်ကို တဖောက်ဖောက် ရိုက်ခတ်လာသည်။ စာကြည့်တိုက်အတွင်းမှာတော့ အေးမြ၊ တိတ်ဆိတ်နေသည်။\nပထမ စာမျက်နှာအနည်းငယ်မှတဆင့် အရင်ခေတ်က အင်္ဂလန်နိုင်ငံမှ အမျိုးသမီးတွေ၏ ဘ၀တွေကို တစေ့တစောင်း သိလိုက်ရသည်။ အင်္ဂလန်နိုင်ငံက တက္ကသိုလ်စာကြည့်တိုက်များအတွင်းကို ထောက်ခံချက်မပါဘဲ၊ ဒါမှမဟုတ် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား တစ်ဦးဦးမပါဘဲ အမျိုးသမီးများ ၀င်ခွင့်မရှိခဲ့သည်ကို ဖတ်လိုက်ရတော့ အံ့သြမိ၍ မျက်ခုံးမြှင့်လိုက်မိသည်။\n“Virginia Woolf လား”\n“ဟုတ်ကဲ့” မပြုံးချင် ပြုံးချင် ပြုံးလျှက်၊ မဖြေချင်ဖြေချင် ဖြေလိုက်သည်။ ခုလိုအချိန်မှာ စာအုပ်ထဲမှာ နှစ်မြုပ်လို့ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ခေတ္တကင်းဝေးနေချင်သည်။\n“မင်းသိလား….. သူနောက်ဆုံး ကိုယ့်ကိုကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားတာ”\n“သိပါတယ်.. စိတ်ကျရောဂါနဲ့လေ၊ ရေကူး အလွန်ကျွမ်းကျင်ပါလျက်နဲ့ အိတ်ထဲမှာ ကျောက်ခဲတွေထည့်ပြီး သူ့အိမ်နားက မြစ်ထဲကိုဆင်းပြီး အဆုံးစီရင်သွားတာ။”\n“ဆန်းသစ်တဲ့ အတွေးအခေါ်တွေ၊ ဒီလိုစာတွေရေးနိုင်တဲ့ သူ့ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲကို မင်း ၀င်မကြည့်ချင်ဘူးလား”\n“မကြည့်ချင်ဘူး အဘ၊ သူ့အတွေးအခေါ်တွေက ကြောက်ခမန်းလိလိပဲ။ ကိုယ့်ဘာသာ ရိုးရိုးတွေးပြီး အေးချမ်းစွာပဲနေချင်တယ်”\n“ဟုတ်တယ်…။ မင်းလဲပဲ စိတ်တော့ မပျော်ဘူးမို့လား၊ မသောက်တတ်တဲ့ ဆေးလိပ်ကို အတင်းသောက်ဖို့လဲကြိုးစားနေတယ်”\nဒီလောက်တောင် သိသာနေပြီလား၊ ဆေးလိပ်နံ့တွေများ ဆံပင်တွေနဲ့ အကျီ င်္တွေမှာ စွဲနေလို့လား၊ ကားထိုင်ခုံတွေလဲ ဆေးလိပ်နံ့ နံပါပြီဟူသော အတွေးကြောင့် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ အဘိုးကြီး၏ မျက်လုံးအတွင်းသို့လဲ စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အပြာရောင်မျက်လုံးတွေက အရွယ်နှင့် မလိုက်အောင် ကြည်လင်တောက်ပနေသည်။\n“ပျော်တယ်၊ မပျော်ဘူးဆိုတာထက် ခံစားချက်တွေ ထုံနေတာပါ၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အရာအားလုံးက real မဟုတ်တော့ဘူး၊ အိပ်မက်ရှည်ထဲ လမ်းလျောက်နေရသလိုပဲ” အဘိုးကြီးကိုကြည့်ရင်းပြောလိုက်သည်။\n“ဘယ်တုန်းက စဖြစ်လဲ မင်းပြောပြချင်လား”\n“ဟုတ်တာပေါ့၊ မင်းဘ၀မှာ ၈ ဂဏ္ဍန်းတွေ ကြီးစိုးတာပဲ”\n“မင်း အခုလုပ်နေတဲ့ ကော်ပိုရေးရှင်းမှာ အလုပ်ရတဲ့နေ့ကလဲ လတစ်လရဲ့ ၈ ရက်နေ့ပဲ မဟုတ်လား”\n“မင်းဘ၀ရဲ့ အပျော်ဆုံး နှစ်တစ်နှစ်ကလဲ ၈ နဲ့ ဆုံးတဲ့ နှစ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီနှစ်အပြီး ၈ နှစ်အကြာမှာ မင်းဘ၀မှာ အလွန်ဆိုးဝါးတဲ့ အဖြစ်တစ်ခုနဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်”\n“ဟုတ်တယ်.. အဲဒီအလုပ်ရတဲ့နှစ်နဲ့ အပျော်ရဆုံးနှစ်နဲ့က တနှစ်ထဲပဲ၊ အဲဒီနှစ်ရဲ့ ၈ နှစ်အကြာမှာ အဲဒီဆိုးဝါးတဲ့အဖြစ် ဖြစ်ခဲ့တာ၊ ဒါနဲ့ အဘက ဘယ်လိုသိလဲ”\n“မင်းအရှုးအမှုးကြိုက်တဲ့ သီချင်းတိုင်းဟာလဲ နံပါတ် ၈ တွေဖြစ်နေတတ်တယ်”\n“ဟူး” သက်ပြင်းမှုတ်ထုတ်လျက် ဆိုဖာကို မှီချလိုက်သည်။ မျက်နှာကြက်က မီးဆိုင်းကို ငေးကြည့်နေသည်။\n“တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ရဲ့ ထွက်ပေါက်ကို မိမိကိုယ်ကို ပျက်စီးစေနိုင်တဲ့ အရာတွေနဲ့ မရှာပဲ၊ ကောင်းတဲ့ အရာတွေနဲ့ စိတ်ထွက်ပေါက်ရှာတာ ကောင်းပါတယ်။ ဥပမာ လူမှုအကျိုးပြု လုပ်ငန်းတစ်ခုခု လုပ်တာမျိုး၊ဘာသာရေးလုပ်တာမျိုး၊ ပန်းချီဆွဲတာမျိုး စာရေးတာမျိုး၊ ဘလော့ဂ်ပေါ်မှာဖြစ်ဖြစ်ပေါ့၊ အဲလိုရေးတာမျိုးလေ”\nမျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေသော မျက်လုံးတွေ အလွန်အမင်းပြူးကျယ် ၀ိုင်းစက်လာသည်။ ဆိုဖာကို မှီနေသော ကျောပြင်ကို တည့်မတ်ပြီး အဘိုးကြီးကို အံသြတကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။\n“ဟင်…ဘလော့ဂ် လို့ပြောလိုက်လား၊ ဘလော့ဂ်ဆိုတာကို သိလား၊ လူကြီးတွေ သိပ်မသိဘူးထင်လို့။ အခုဘလောဂ့်ရေးနေတယ်”\n“အဟမ်း” အဘိုးကြီး ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။ “သိတယ်၊ ၂၀၀၆ခုနှစ်က မင်းရဲ့ဘလော့ဂ်မှာတင်တဲ့ ပိုစ့်အရည်အတွက်ကလဲ တိုက်ဆိုင်လွန်းစွာ ၈ ဂဏ္ဍန်းများ ဖြစ်နေလေဦးမလား”\n“အား.. အဲဒါတော့ သတိမထားမိဘူး၊ အိမ်ရောက်မှ ပြန်ကြည့်ရမယ်။\n“ဒီမြို့ကို အခြေချနေထိုင်ဘို့ ပြောင်းရွေ့လာတဲ့ ဆွေမျိုးတွေထဲမှာ ၈ ယောက်မြောက် ပြောင်းရွေ့နေထိုင်သူကလဲ မင်းပဲမဟုတ်လား”\n“ဟင်… ဟုတ်..ဟုတ်တယ်ဘ။ အဘ ဘယ်လိုလုပ်ဒီလောက်သိတာလဲဟင်”\nပြောရင်း အဘိုးကြီး၏ အပြာရောင်မျက်လုံးများက ဖျတ်ကနဲ ရွှေရောင်လက်သွားသယောင်ဖြစ်သွားသည်ကို သတိထားလိုက်မိသည်။ စိတ်ထင်လို့ဖြစ်မှာပါဟု တွေးရင်း အားတက်သရော စကားဆက်လိုက်သည်။\n“ဒီနိုင်ငံကို အရင်ဆုံးရောက်လာသူကတော့ ဦးကြီးပါ၊ နောက်တော့လဲ သူ့မိသားစုဝင်တွေ၊ အခြားဆွေမျိုးတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်ရောက်လာကြတာ အခုတော့လဲ အယောက်လေးဆယ်နီးပါးရောက်နေကြပြီ”\n“အင်း... မင်းက ၈ ယောက်မြောက်ပေါ့၊ နောက်ပြီး မင်းဦးကြီး ဆုံးသွားတဲ့ နေ့ကလဲ ၈ ရက်နေ့ပဲ မဟုတ်လား”\nပြောနေရင်း ကြက်သီးမွှေးညှင်း ထနေမိသည့်အတွက် ချမ်းနေသေးလို့များလားဟု တွေးရင်း လက်ဖ၀ါးချင်း ပွတ်လိုက်ပြီး ပါးမှာကပ်ထားလိုက်သည်။\n“အနုပညာသမားတွေက စိတ်ခံစားချက်ပြင်းထန်တယ်။ ခံစားချက်ပြင်းထန်လို့ အနုပညာသမားဖြစ်တာလား၊ အနုပညာသမားမို့လို့ စိတ်ခံစားချက် ပြင်းထန်တာလား”\n“မသိဘူး အဘ၊ အနုပညာသမားဆိုတာကို ဘယ်လိုဒီဖိုင်းလုပ်လဲ၊ ဘယ်အခြေအနေရောက်မှ ဒီလူဟာ အနုပညာသမားတစ်ယောက်ပါလို့ ပြောကြသလဲ၊ ကလေးတွေကို ထိမ်းကျောင်းတဲ့ မိခင်တွေ၊ ဖခင်တွေ၊ ထမင်းဟင်းချက်သူတွေ၊ ကျောင်းဆရာတွေ၊ အိုးထိမ်းသည်တွေကလဲ အနုပညာသမားတွေပဲမဟုတ်ဘူးလား၊ အရာရာတိုင်းဟာ အနုပညာ တစ်ခုခုနဲ့ ဆက်စပ်နေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ လူတွေသတ်မှတ်ထားတဲ့ အနုပညာသည် ဆိုရင်လဲ နာမည်ကြီးမှလား။ တချို့တွေဆို သေသွားပြီးမှ နာမယ်ကြီးသွားကြတယ်ဆိုတော့ မသေခင်မှာ အနုပညာသမားမဟုတ်ဘူးပေါ့”\n“ဒါဆို ရှင်နေတုန်း ဒါမှမဟုတ် သေပြီးမှ နာမည်ကြီးချင်လို့လား”\n“တစ်ခုမှ မဟုတ်ဘူး၊ ၀ါသနာပါလို့၊ ခါးသည်းနေမှုတွေကို ရင်ဖွင့်ချင်လို့။ နှလုံးသားထဲက ယိုစီးနေမှုတစ်ခုအတွက်ပါ။ ကိုယ်ဘယ်သူဆိုတာတောင် မသိစေချင်ဘူး။ ဖတ်နေတဲ့ စာဖတ်သူတွေကို လေးစားတဲ့ အနေနဲ့တော့ စာတွေကို အတတ်နိုင်ဆုံး အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ရေးတယ်။ ရေးတဲ့ စာတွေအပေါ်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ခါးသီးမှုတွေရဲ့ ဖုံးလွှမ်းမှုတွေကို မခံရအောင်လဲ အတတ်နိုင်ဆုံးကြိုးစားတယ်။ လူမသိ၊ သူမသိ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်တောင် ဒီကလောင်နာမည်နဲ့ ဒီစာလေးတွေပါလားလို့ စာဖတ်သူအချို့ တွဲသိသွားရင်ပဲ ကျေနပ်ပြီ”\n“ဒါနဲ့ ဘာဘာသာ ကိုးကွယ်လဲ”\nမျက်ခုံးမြှင့်ရင်း အဘိုးကြီး၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။\n“ဒါ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ သိပ်ဆန်သွားတဲ့ မေးခွန်းလို့ ယူဆပါတယ်.. အဘ။”\n“ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘောင်ခတ်လိုက်မိတဲ့ အဖြေမျိုး မဖြေချင်ဘူး၊ ဘာသာရေးအမြင်တွေ အပေါ်မှာထားတဲ့ မင်းစိတ်က သိပ် liberal ကျတယ်။ တစ်ခုတည်းသော ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှုကသာ အမှန်တရားပါလို့ ဆိုတဲ့ အတွေးအခေါ်မရှိဘူး၊ အားလုံးဟာ သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ တစ်နေရာရာမှာ မှန်နေသလို၊ အခြားတနေရာမှာလဲ ချို့ယွင်းချက်၊ ထောက်ကွက်တွေလဲ ရှိနေတတ်တယ်။ ကိုးကွယ်မှုတစ်ခုကို ယုံကြည်နေမှုတစ်ခုဟာ မိမိဘာသာ ကိုယ်တွေ့ ရှာဖွေလေ့လာသိရှိလာတာထက်၊ မိရိုးဖလာ ဆင်းသက်မှုတွေကြောင့်၊ လက်ဆင့်ကမ်းသယ်လာတဲ့ ခံယူချက်တွေ၊ အတွေးအခေါ်တွေကြောင့်၊ နောက်ပြီး အဲဒီဘာသာတရားကို၊ ဒါမှမဟုတ် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ကိုးကွယ်တဲ့၊ ကျင့်သုံးနေတယ်လို့ ဘာသာ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အိမ်ထောင်မိသားစုမှာ ပေါက်ဖွားလာခြင်းကြောင့်သာ ရာခိုင်နှုန်းတော်တော်များများက ဒီဘာသာဝင်ဖြစ်နေကြတာ၊ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ကျင့်နေကြတာ၊ မည်သူက မည်သူ့ကိုမျှ မိမိဘာသာတရားက ပိုကောင်းလို့ (ဒါမှမဟုတ်) အကောင်းဆုံး၊ အမှန်ဆုံး၊ အသင့်လျော်ဆုံးမို့လို့ လက်ခံယုံကြည့်သက်ဝင်သင့်တယ်လို့ ၀ါဒဖြန့်ခြင်း၊ သွပ်သွင်းခြင်းတွေကို မလုပ်သင့်ဘူး။ အားလုံးကို ဘောင်ခတ်ထားတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ကြည့်ပြီး သုံးသပ်ချက်ချတာထက် “လူသား”ဆိုတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ ကြည့်ပြီး အားလုံးကို စာနာနားလည်သင့်တယ်။ တစ်ယောက်ရဲ့ ယုံကြည်ကိုးကွယ်ခြင်း၊ ခံယူချက်တွေကို နောက်တစ်ယောက်က လေးစားသင့်တယ်…စသဖြင့် ပြောချင်နေတယ်မို့လား”\n“အဘ သွားမယ်…။ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တဲ့ လူ့ဘ၀ဆိုတာ ဇတ်ခုံပေါ်က ကကွက်တစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နေနိုင်တယ်။ အိပ်မက်ရှည်တစ်ခု (ဒါမှမဟုတ်) ပြိုင်ပွဲတစ်ခု၊ စမ်းသပ်မှုတစ်ခုလဲ ဖြစ်နေနိုင်တယ်။ ဒီနေရာမှာ ရုပ်ခန္ဓာနဲ့ဆိုင်တဲ့ ပြိုင်ပွဲလို့ ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူးနော်။ ဒါကြောင့် စိတ်ညစ်နေတာတွေ၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေတာတွေထဲက ကြိုးစားရုန်းထွက်ပြီး ကိုယ်ကနေရတဲ့ အခန်းကို ပီပြင်အောင်ဆက် က ပါ”\nစကားဆုံးတော့ အဘိုးကြီးက တုတ်ကောက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ဆိုဖာပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထလိုက်သည်။ ပြီးတော့ အပေါက်ဝဘက်ကို လျောက်သွားသည်။ အဘိုးကြီး ဆင်ဝင်နားရောက်တော့မှ သတိရလိုက်ပြီး အဘိုကြီးနောက်သို့ ခပ်သွက်သွက်လိုက်သွားသည်။ ဆင်ဝင်အောက်က တိုင်လုံးနားမှာ အဘိုးကြီးကို မှီသွားသည်။\n“အဘ.. အဘ… ကားပါလား၊ လိုက်ပို့ပေးမယ်”\n“ရတယ်။ ဒီနားလေးတင်နေတာ။ ဒါနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ မြန်မာမြူးဇစ်ဒေါ့ကွန်းလားဘာလား အဲဒီဆိုဒ်က မင်းအမည်ဘေးက နံပါတ်ကလဲ တစ်ရာခုနှစ်ဆယ်၊ နောက်ပြီး ပွိုင့်ကလဲ နံပါတ်ရှစ် ဖြစ်နေတယ်ထင်တယ်။ ကြည့်လိုက်ဦး။\nအော်.. မင်းရဲ့စာအုပ် အဘတို့ထိုင်တဲ့ခုံတွေနားက စားပွဲပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့တယ်။ သွားပြန်ယူလိုက်ဦး”\nစကားလုံးတွေ ထစ်ထစ်အအနှင့် စာကြည့်တိုက်ဘက်ကို အယောင်ယောင် အမှားမှား ကြည့်လိုက်မိသည်။\nသည်ဘက်ပြန်အလှည့်မှာတော့ အဘိုးကြီးကို လုံးဝမတွေ့တော့။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကျီးကန်းတောင်းမှောက် လှည့်ပတ်ကြည့်သည်။ မရှိ။ ဆင်ဝင်အောက်က ထွက်ပြီး မိုးရွာထဲမှာရပ်၍ ရှေ့နောက်ဝဲယာ ကြည့်သည်။ မတွေ့။ ဒီလောက်မြန်မြန် တနေရာရာကို ဘယ်လိုများ ရောက်သွားပါလိမ့်။ မိုးရေတွေစိုရွှဲသွား၍ ဆင်ဝင်အောက်ကိုပြန်ဝင်၍ တိုင်နားကို ကပ်ရပ်လိုက်သည်။\nတိုင်နားမှာ အဘိုးကြီး၏ တုတ်ကောက်က မှီရက်သားလေး။ တုတ်ကောက်ထိပ်က လက်ခနဲဖြစ်သွား၍ အနားကပ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ တုတ်ကောက်ထိပ်က ငွေရောက်အလုံးပေါ်မှာ အဖြူရောင် မြှားနတ်မောင်ရုပ်လေးက ကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်နေဟန်၊ ထိုအရုပ်လေးလက်ထဲမှာတော့ အ၀ါရောင်ပန်းလေး ၈ ပွင့်ကို ထူးဆန်းစွာတွေ့လိုက်ပါတော့သည်။\nစာရေးသူ--> တပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 11:36 PM 14 comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nပန်း ရနံ့တွေကိုသယ်ဆောင်လာတဲ့ ညလေပြေက ပြူတင်းပေါက်က တိတ်တဆိတ်ဝင်ရောက်လာတယ်။ အိမ်ရှေ့လမ်းတစ်ဘက် ရေကန်ကြီးဆီမှာ လှိုင်းကြက်ခွပ်လေးတွေ လရောင်အောက်မှာ တဖျတ်ဖျတ်နဲ့လက်နေကြတယ်။ ကန်ဘောင်တစ်လျှောက်အုံ့ဆိုင်းနေတဲ့ သစ်ပင်တွေကြောင့်\nလရောင်ကတော့ ခပ်ရေးရေးလေးပဲ။ ညနေစောင်းတွေမှာ ဒီကန်ရိုးတစ်လျှောက်လူစည်ကားနေကျ။ ဟိုစဉ်တုန်းကတော့ ညနက်လာပြီဆိုရင်တော့\nသူနဲ့သူ့သူငယ်ချင်းတို့ အဲဒီကန်ရိုးပေါ်မှာ စုတတ်ကြတယ်။\nသူတို့သူငယ်ချင်းတစ်စု အုပ်စုဖွဲ့စကားပြောသံသဲ့သဲ့တွေ အေးမြတဲ့ ညလေနဲ့အတူ ကိုယ်စာကျက်ရာပြူတင်းပေါက်ဆီကို ရောက်ရောက်လာတတ်တယ်။ တစ်ခါတစ်ရံတော့ သီချင်းသံ၊ စကားပြောသံတွေမကြားရပဲ ဆေးလိပ်မီးနီနီလေးတွေပဲတွေ့ရတတ်တယ်။\nအရင်ကလိုအခန်းမီးကိုပိတ်လို့ သူရှိနေတတ်ခဲ့ရာနေရာလေးကို အမှောင်ရိပ်ထဲက ကြည့်နေမိတယ်။\nအခုတော့လဲ ကန်ရိုးတစ်လျှောက် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေလိုက်တာ...\nလရောင်နဲ့ လှပလွန်းတဲ့ညရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ကန်ရိုးပေါ်ကိုထွက်လာခဲ့မိတယ်။\nလုံခြုံအေးချမ်းတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မွေးဖွားကြီးပြင်းခဲ့ပေမယ့်လည်း ဒီကန်ရိုးပေါ်ကို\nညအခါမှာ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးခဲ့၊ သွားခွင့်လဲမရှိခဲ့။\nလရောင်က ဖိတ်ဖိတ်တောက်သာနေလိုက်တာ ကိုယ့်အရိပ်ကိုတောင် ပြန်မြင်နေရတယ်။ လောလောလတ်လတ် ကျင်လည်ခဲ့တဲ့ နီယွန်မြို့ပြအလှက ဒီသဘာဝအလှကို\nညလေအေးအေးမှာဝဲလွင့်သွားတဲ့ ဆံနွယ်တွေကိုစုသိမ်းလိုက်ပြီး ကန်စပ်မှာထိုင်ချလိုက်တယ်..။ ကန်စပ်ကမျက်ရှည်ပင်တွေနဲ့ ကန်တွင်းက ဗေဒါပင်တွေက အစိမ်းနုရောင်လွင်ပြင်ကြီးလိုပဲပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ပုရစ်အော်သံတွေနဲ့အတူ သစ်ရွက်ခြောက်ကြွေနင်းသံကြိုကားလိုက်ရတယ်။\nမသိမသာတုန်ရင်နေတဲ့ ရင်ခုန်သံကို ဘာသာအံ့သြနေမိခဲ့တယ်။\nဒီခြေသံနဲ့ မရင်းနှီးဖူးခဲ့ပေမယ့် သူ့ခြေသံမှန်း ဘာကြောင့်သိနေခဲ့ပါလိမ့်။\nဟိုတုန်းကလို ရှပ်အဖြူရောင်၊ အညိုရောင်ပုဆိုးကွက်နဲ့ မြန်မာဆန်ဆန် ပုံစံလေးက မမြင်တွေ့ရတာနှစ်တွေသိပ်ကြာလို့ မျက်စိထဲမှာ ပိုလို့ညံ့သက်နေတယ်။\n“----- ” ပြန်ရောက်နေပြီနော်...\nလှပဆဲအပြုံးတခုနဲ့ ကိုယ့်ဘေးခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ သူဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။\nငယ်စဉ်ကလေးဘ၀ထဲက ကျောင်းအတူတူ၊ ကျုရှင်အတူတူတက်ခဲ့ကြပေမယ့် မေးထူးခေါ်ပြောအဆင့်ထက်မပိုခဲ့ ကြတဲ့ကိုယ်တို့ .. အဲဒီိညက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ်\nညလေတွေကြားက သစ်ရွက်သံတရှဲရှဲ၊ လရောင်မရဲတရဲအောက်မှာ သူ့ဆံနွယ်ခွေခွေလေး\nနဖူးမှာလွန့်လူးသွားတာကို၊ သူ့အကျီ င်္အပေါ်ဆုံးကြယ်သီးတစ်လုံးပြုတ်နေခဲ့တာကို ကိုယ်ခိုးကြည့်ခဲ့မိတယ်။\nထောင့်ကိုးရာကိုးဆယ်ခုနှစ်တွေရဲ့ ပူလောင်အိုက်စပ်တဲ့ သင်္ကြန်ရက်တစ်ရက်တုန်းက\nခြံနောက်ဖက်ထောင့် ရေတွင်းနားက ကံ့ကော်ပင်မှာ ကံ့ကော်ပန်းတွေ အဆုပ်လိုက်ပွင့်နေခဲ့ကြတယ်။ ရေခမ်းတဲ့နွေရက်တွေမို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလူတွေ ကိုယ်တို့ရေတွင်းကရေကို လိုသလိုသုံးဖို့ လမ်းလေးဘေးက ခြံနောက်တံခါးကို ဖွင့်ထားတတ်တယ်။ ခြံနောက်ကလမ်းလေးက ဟိုမှာတပွင့်၊ သည်မှာတပွင့်ကျနေတဲ့ စကားပန်းဝါ၀ါလေးတွေကြောင့် အ၀ါရောင်လမ်းလေးဖြစ်နေတော့တယ်။\nလူတွေပျော်နေကြချိန် သင်္ကြန်ရက်တွေမှာ ကိုယ်တို့ညီအမတွေကတော့ ဘယ်မှသွားလေ့မရှိကြဘူး။ အဲဒီနေ့က ပျင်းရိလွန်းလို့ ရေတွင်းထဲကျနေတဲ့ ဖားတစ်ကောင်ကို ကယ်ဖို့အကြံထုတ်ရင်း ရေတွင်းထဲကိုငုံ့ကြည့်နေတဲ့ ကိုယ့်နားကို မမျှော်လင့်ပဲ ငွေဖလားခွက်နဲ့ သူရောက်လာခဲ့တယ်။ ကိုယ့်ကို ရေလောင်းဖို့ခွင့်တောင်းတော့ အလွန်အမင်းရှက်ရွံ့ပြီး ခေါင်းငုံ့ထားခဲ့မိတယ်။ သူနဲ့ကိုယ် နီးကပ်နေလို့သူ့ကိုယ်သင်းနံ့ကို ပင့်သက်ရှိုက်မိလိုက်တယ်။\nကံ့ကော်ရနံ့သင်းပျံ့တဲ့ ရေအေးအေးကို ပုခုံးပေါ်မှာခံစားလိုက်ရချိန်၊ ကံ့ကော်ဝတ်ဆံမှုန်လေးတွေ လက်မောင်းမှာတွယ်ငြိသွားချိ်န်မှာတော့\nကိုယ့်ဘ၀ရဲ့ ပထမဆုံးသော ရင်ခုန်သံကို ခံစားခဲ့ရတယ်။\nသြကာသလောကကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်စွာအိပ်မောကျနေတဲ့ နံနက်ခင်းလေးတစ်ခု၊\nလမ်းမီးရောင်အောက်မှာ စက္ကူပန်းရွက်တွေ၊ ပုဏ္ဍရိတ်ရွက်တွေ အရောင်တဖိတ်ဖိတ် တောက်လက်နေခဲ့တယ်။ စာကျက်ရင်းအိပ်ချင်ပြေ၊ ခြံထဲမှာ လမ်းဆင်းလျှောက်နေရင်း\nအိမ်ရှေ့ခြံတံခါးပေါ်မှာ ထူးဆန်းစွာတွဲလွဲလေးတင်နေတဲ့ လှပတဲ့ ခရေပန်းကုံးလေးတစ်ကုံး…\nခရေကုံးလေးကိုလက်ကကိုင်လို့ စာကျက်ခန်းရှိရာအပေါ်ထပ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ အခန်းထဲရောက်တော့ အခန်းမီးကိုပိတ်လို့ ကန့်လန့်ကာနောက်ကရပ်ပြီး ကန်ကြီးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။\nလရောင်ရေးရေးအောက်က ကန်စပ်မြက်ပင်ရှည်တွေနားမှာ အဖြူရောင်အရိပ်လေးတစ်ခု....\nဘယ်လောက်ပဲအလင်းရောင်နဲနဲ သူ့အရိပ်ကိုတွေ့တာနဲ့ သူဆိုတာကိုယ်အမြဲသိခဲ့ပါတယ်..\nနောက်ရက်တွေမှာတော့ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ပုဒ်ကို မျှော်လင့်ခြင်းတွေ မပေးချင်လို့ ခြံတံခါးပေါ်က အထီးကျန် ခရေကုံးလေးတွေကို ကန့်လန့်ကာနောက် အမှောင်ရိပ်အတွင်းကပဲ ရပ်ကြည့်ငေးမောနေခဲ့ပါတယ်။\nညနေစောင်းထမင်းစားပြီးချိန် အိမ်နောက်ဘက် ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာ မိသားစု\nလက်ဖက်ရည်ကြမ်းဝိုင်းထိုင်နေကြတဲ့တစ်ရက်၊ ဦးမြင့်က ကွမ်းတမြုံ့မြုံ့နဲ့\nရှေ့နောက် မကြည့်ဘဲ ထုံးစံအတိုင်းစကားတွေဖောင်ဖွဲ့နေခဲ့တယ်။\n“မနက်မနက်၊ ဘယ်က ခရေကုံးအိမ်ရှေ့ရောက်ရောက်နေလဲမသိဘူး”\n“ဒီအိမ်မှာ မိန်းမတွေတော့အများကြီးပဲ။ မေမေနဲ့ ဒေါ်သန်းကတော့ အသက်ကြီးပြီ”\n“မလွင်တို့ မကေတို့က ဧည့်သည်တွေ၊ ငယ်ငယ်ကလဲ ငါးတန်းပဲရှိသေးတယ်ဆိုတော့\nအားလုံးရဲ့မျက်လုံးတွေက ကိုယ့်ဆီရောက်လာတယ်။ ကိုယ့်မျက်နှာတစ်ခုလုံးရှိန်းထနေတယ်။\nနောက်ရက်တွေမှာ သူ့ကိုကာကွယ်လိုစိတ်နဲ့ ခြံတံခါးပေါ်ကခရေကုံးလေးတွေကိုယူပြီး ယွန်းဗူးလေးထဲမှာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့တယ်။ မတုံ့ပြန်နိုင်မယ့်အချစ်တစ်ခုမို့ ရက်စက်စွာငြင်းပယ်ရမယ်ဆိုတာ ကြိုသိထားခဲ့လို့လဲ ခရေကုံးနဲ့အတူ နောက်ထပ်ထူးထူးဆန်းဆန်း တစ်ခုခုရလာမှာကိုတော့ သိပ်ကြောက်ခဲ့တယ်။\nခရေလေးတွေကောက်ဖို့ ရှိတဲ့မုန့်ဘိုးနဲ့ ဖယောင်းတိုင်ဝယ်ပြီး ကျောင်းဝင်းကြီးထဲက ခရေပင်အောက်မှာ မနက်သုံးနာရီထဲကရောက်နေခဲ့တဲ့ သူ့အကြောင်းတွေကိုတော့ အမြဲကြားခဲ့ရတယ်။\nဒီလိုနဲ့ ကိုယ်ဆယ်တန်းအောင်တဲ့နေ့အထိ တစ်ရက်မှမပျက်ခဲ့တဲ့ ပင်ခြေမှာဖွေး၊ ညှာတံနဲ့ဝေးပေမယ့်၊ မွှေးမွှေးပျံ့ပျံ့၊ သင်းပျံ့ယဉ်ကျေးတဲ့ ခရေအတွက် သူ့ကိုကျေးဇူးတင်ခဲ့ပါတယ်။\nကိုယ်တက္ကသိုလ်တက်နေတဲ့ နှစ်တွေမှာတော့ အမှတ်တမဲ့နဲ့ တွေ့နေကျ၊ သစ်ရိပ်ထူတဲ့ ကန်နားတ၀ိုက်မှာ၊ စိန်ပန်းပင်တန်းနားက မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်နားမှာ၊ လမ်းဟိုဘက်ထိပ်က လက်ဘက်ရည်ဆိုင်တွေနားမှာ သူ့ကိုသိပ်မတွေ့ရတော့ဘူး။ ရှစ်တန်းမှာ ဂုဏ်ထူးငါးခုအတူတူရခဲ့ကြပေမယ့် သူဆယ်တန်းမအောင်ခဲ့တဲ့အတွက်အားငယ်စိတ်နဲ့ ရှောင်ပုန်းနေခဲ့တယ်လို့ထင်မိတယ်။\nဒါပေမယ့် လှပတဲ့ နေ၀င်ရီရောအချိန်တွေမှာတော့ သူရှိတတ်ရာရေကန်ကြီးဘက်ကို ကိုယ်ငေးကြည့်တတ်သလို၊ သူကလဲ ကိုယ်ရှိနေတတ်ခဲ့ရာ ကိုယ့်ရဲ့စာကျက်ခန်းလေးဆီကို\nနံနက်ခင်းလေးတစ်ခုမှာတော့ ခြံတံခါးကြားမှာ ခရေကုံးလေးနဲ့အတူ ကိုယ်သိပ်ကြောက်တဲ့ အဖြူရောင်စာရွက်ခေါက်လေးကို ရရှိခဲ့တယ်။ အတွေ့အကြုံမရှိဖူးသူတစ်ယောက်လိုပဲ စာခေါက်လေးကိုဖြန့်နေတဲ့လက်တွေတုန်ခါနေခဲ့တယ်။\nပထမ၀ါကျအဆုံးမှာတော့ ပြူတင်းပေါက်ဘက် လျှောက်သွားပြီး စေ့နေပြီးသား ကန့်လန့်ကာကို ပိုစေ့အောင်ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။\n“မောင်”လို့ ဆိုင်းထိုးထားတဲ့ သူ့စာအဆုံးမှာ စာဆက်မကျက်ဖြစ်တော့ပဲ အခန်းထောင့်က\nဖုန်တက်နေတဲ့ ကြင်စုဂစ်တာလေးကို မလှုပ်မရှက်ငေးကြည့်နေခဲ့မိတယ်။\nပေးခဲ့တဲ့ခရေရဲ့ မျက်နှာကိုတောင်မထောက်၊ တမင်တကာနှုတ်မဆက်ပဲ မြန်မာပြည်က ထွက်ခွာလာတဲ့ကိုယ့်ကိုခွင့်လွှတ်နိုင်ပါစေ...။\nသူဆယ်တန်းအောင်သွားတဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုကျေးဇူးတင်တဲ့အကြောင်း၊ သူ့ရည်းစားတွေရဲ့နာမည်တွေမှာ “နွေး” ပါတဲ့အကြောင်းတွေ ကိုယ်သိခဲ့ရတယ်။\nကိုယ်ပြန်ရောက်နေလို့ ဟိုတုန်းကလိုပဲ မောင်နှမ၀မ်းကွဲတွေစုပြီး ခြံနောက်က မန်ကျည်းပင်အောက်က ကွပ်ပျစ်မှာ ဂစ်တာစုတီးဖြစ်ကြတဲ့တစ်နေ့... သူတို့ဆိုနေတဲ့ ကော်ပီသီချင်းတွေကို ဘယ်လိုမှခံစားလို့မရတော့တာ ကိုယ့်ကိုကိုယ်သတိထားမိလိုက်တယ်။\n“ငါ့အဖေနားထောင်တာဟဲ့”လို့ သူငယ်ချင်းယောင်္ကျားလေးတွေကို လှောင်ရယ်ခဲ့တဲ့ကိုယ်ဟာ တွံတေးသိန်းတန်တို့ စိုင်းထီးဆိုင်တို့ကို တရှိုက်မက်မက်နားထောင်နေတတ်ပြီ်။\nအဲဒီအကြောင်းလေးတွေကို လရောင်ရွှမ်းတဲ့အဲဒီညက ကန်ကြီးကိုမျက်နှာမူရင်း သူနဲ့ပြောဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူနဲ့ သူ့့သူငယ်ချင်းတွေ အမြဲဆိုနေကျ\nခြင်္သေ့လည်ပြန် နဲ့ ရင်ခတ်အလွမ်းအကြောင်း ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ သူကိုယ့်ရဲ့လက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။\nပူအိုက်လွန်းတဲ့ရန်ကုန်ည၊ လှပလွန်းတဲ့လရောင်နဲ့၊ ကိုယ့်ရဲ့ကဗျာဆန်မှု (သို့မဟုတ်) ရုးသွပ်မှုတစ်ခုကြောင့် ခြံထောင့်ကရေတွင်းလေးမှာ၊ ညညလူခြေတိတ်ချိန် ကိုယ်ရေသွားချိုးလေ့ရှိတယ်။ အရောင်တောက်နေတဲ့သစ်ရွက်တွေ၊ ညလေမှာလွန့်လူးနေတဲ့အုန်းရွက်တွေ၊ ပန်းရနံ့သင်းတဲ့ညလေ၊ အေးမြတဲ့တွင်းရေ...\n“ဟဲ့..ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ...ပြန်လာခဲ့..အိမ်ထဲမှာပဲချိုး” မေမေမသိအောင် ကြိတ်ပြီးဆူတဲ့ဒေါ်ကြီးသန်းကို မနဲတောင်းပန်ပြီး ရေတွင်းလေးဆီထွက်လာခဲ့တယ်။\nကြွေတဲ့ဘ၀၊ နွမ်းတဲ့ဘ၀မှာတောင်၊ လှပအောင်နွမ်းလို့ကြွေ.....\nလှလိုက်တဲ့ခရေကုံးလေးတွေ..ကန်ဘောင်ပေါ်မှာ၊ ရေခွက်လေးထဲမှာ၊ ရေတွင်းဘောင်တစ်လျှောက်မှာ၊\nယုယုယယကိုင်ပြီးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့၀ဲကြည့်လိုက်တော့ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်တာ ညလေတိုးသံတွေပဲကြားနေခဲ့ရတယ်...\nအဲဒီညက အုတ်ကန်ထဲက လ၀န်းဝိုင်းဝိုင်းလေးရဲ့ အရိပ်လေးကို လက်နဲ့အသာထိလိုက်ပြီး\nအဲဒီတစ်ကြိမ်က သူနဲ့ကျွန်မ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့ကြခြင်းပဲဖြစ်ပါတယ်...\nဒီတစ်ကြိမ်မြန်မာပြည်ကအထွက်မှာ သူအရူးကြီးဖြစ်ပြီးကျန်ခဲ့တယ်လို့ သူ့မိခင်က\nကျွန်မမိခင်ကို ပြောရင်းငိုတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းတွေ ကျွန်မနှစ်တွေအများကြီးကြာမှ သိခဲ့ရပါတယ်...\nရန်ကုန်ကိုဘယ်နှစ်ကြိမ်ပြန်ရောက်ရောက် သူ့ကိုဘယ်တော့မှ ကျွန်မ မတွေ့တော့ပါဘူး။\nဒီကန်ကြီးနားတ၀ိုက်မှာ၊ ဒီလမ်းပေါ်မှာ၊ ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ သူမရှိတော့ဘူး။\nသူသီဆိုခဲ့တဲ့ ကိုမွန်းအောင်ရဲ့ “ရင်ခတ်အလွမ်း” ထဲကလို\nဘယ်သူဘယ်ဝါလဲဆိုတာကို နောင်တများစွာနဲ့ အဖြေရှာနေရင်း...\n(အိပ်မက်မှာတင်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မ၏ ၀တ္ထုတိုများကို ပြန်လည်စုစည်းခြင်းပါရှင်။)\nစာရေးသူ--> တပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 11:35 PM 11 comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nစာရေးသူ--> တပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 4:33 PM7comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nကဏ္ဍ : ကဗျာ, မောင်စိန်ဝင်း (ပုတီးကုန်း)\nဂျစ်ဂျစ်ရဲ့ ကမောက်ကမ ၁၄ ကိုဖတ်ပြီး ဒီပိုစ့်လေးကို ရေးဖြစ်တာပါ။ သူ့ပိုစ့်လေးကို ဖတ်ပြီး လူ့အလိုဆိုတာကို နတ်တွေဘယ်တုန်းကမှ မလိုက်နိုင်ခဲ့ပါလားဆိုတဲ့ လူကြီးတွေပြောစကား မှန်ပါလားလို့ ကျွန်မတွေးမိလိုက်တယ်။ အချို့သော ဆံပင်ဖြောင့်တဲ့သူတွေက ကောက်ခြင်တယ်၊ ကောက်သူက ဆံပင်ကို မီးပူတိုက်လို့ မဖြောင့်ဖြောင့်အောင် လုပ်ကြတယ်။ အရပ်ရှည်သူက သိပ်မရှည်ချင်ဘူး၊ ပုသူက ခုံမြင့်ဖိနပ်ကြီးတွေ ၀တ်ကြတယ်။ သိပ်ပိန်လွန်းသူက ၀ချင်တယ်၊ ၀သူက ညစာမစားပဲအငတ်ခံတယ်။ အရှေ့တိုင်းက လူတော်တော်များများက ဖြူချင်တယ်၊ နေထိမှာ အရမ်းကြောက်တယ်၊ အနောက်ကလူတွေကလဲ ညိုတာကမှ ညက်တယ်ထင်ကြတယ်။\nအရှေ့တိုင်းမှာဆိုရင် အသားဖြူမလေးတွေက ခေတ်စားတယ်လို့ ဆိုလို့ရပါတယ်။ မြန်မာပြည်မှာဆိုလဲ ကျောင်းထဲမှာ အလှဘုရင်မဆိုသူတွေက ဖြူဖြူချောချောတွေများတယ်။ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကျွန်မအတန်းထဲမှာတော့ အဲဒီနှစ်က အလှဘုရင်မက တော်တော်လေးညိုတယ်။ သူရလိမ့်မယ်လို့လဲ တစ်ခါမှ မထင်ခဲ့မိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မြန်မာပြည်မှာက ယောင်္ကျားလေးတွေက ဖြူတာလေးတွေကိုမှ သဘောကျတတ်ကြတယ်မဟုတ်လား။ မြန်မာပြည်ကရုပ်ရှင်မင်းသမီးတွေဆိုလဲ ဖြူမှ ပိုထင်ပေါ်တယ်ထင်ပါတယ်။ မြန်မာပြည်နဲ့ အနေဝေးတဲ့သူတွေ၊ မြန်မာရုပ်ရှင်ကား အကြာကြီးမကြည့်ပဲ ကြည့်မိတဲ့ သူတွေ သတိထားမိလို့ ပြောနေကြစကားကတော့ မြန်မာပြည်မှာ မင်းသားတွေက ကုလားများဖြစ်ပြီး၊ မင်းသမီးတွေက တရုပ်မလေးများ ဖြစ်တယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်။ အရှေ့တိုင်းတွေမှာဆိုရင် အလှဘုရင်မတွေဟာ အများအားဖြင့် တော်ရုံလူထက် အသားဖြူနေကြတယ်။ အထူးသဖြင့် မြန်မာပြည်နဲ့ အသားညိုတွေပေါတဲ့ တိုင်းပြည်တွေမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လူချစ်လူခင်ပေါများခြင်း၊ လူမှုရေးနယ်ပယ်၊ အိမ်ထောင်ရေး၊ အလုပ်အကိုင်၊ ရာထူးအဆင့်တွေအပေါ်မှာ သက်ရောက်မှုက ထိုမိန်းကလေး၏ အခြားသော ကိုယ်ပိုင် အရည်အသွေးများအပြင် သူ၏အသားအရောင်အပေါ်မှာလဲ မူတည်နေတယ်လို့ ယူဆမိပါတယ်။\nကျွန်မ သူငယ်ချင်း အဖြူမတွေကတော့ ညိုချင်လွန်းလို့ (အထူးသဖြင့် နွေရောက်ပြီဆိုရင်) သူတို့အသားကို မညို၊ညိုအောင် ဆေးလိမ်း၊ နေခံ၊ မီးကင်ခံကြတယ်။\nအလှကုန်ဆိုင်ကြီးတွေထဲမှာလဲ အသားညိုဆေး အမျိုးမျိုးရောင်းချကြတော့တာပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ နေမခံပဲ ညိုတဲ့လက်ကိုတကိုင်ကိုင်နဲ့ အားကျနေတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒီမြို့က တရုပ်၊ ကိုရီးယား စတဲ့ လူမျိုးတွေကတော့ သူတို့ကားမောင်းတဲ့ လက်တွေ နေထိလို့ ညိုမှာစိုးလို့ တတောင်ဆစ်ထိရှည်တဲ့ လက်အိပ်တွေ စွတ်ပြီး ကားမောင်းနေကြတာကို မြင်နေရပါတယ်။ အလှကုန်စတိုးဆိုင်ကြီးတွေမှာ အသားညိုဆေးတွေကို တွင်တွင်ကျယ်ကျယ် ရောင်းချိန်မှာ ကုလားကုန်စုံဆိုင်တွေမှာတော့ အသားဖြူဆေးတွေ ရောင်းချတတ်ပါတယ်။ အဖြူတွေများတဲ့တိုင်းပြည်ဆိုတော့ နေပူလာပြီဆိုတာနဲ့ ယောင်္ကျားလေးတွေဟာ\nသူတို့အကျီ င်္တွေကိုချွတ်၊ အမိုးပွင့်ကားတွေ မောင်းပြီး ဘယ်သူပိုညိုလဲ မသိမသာကြွားကြတော့တာပါပဲ။\nမိန်းကလေးတွေဆိုရင်လဲ သဘာဝနေရောင်ခြည်ရချိန်နဲတဲ့ ဒေသတွေမှာဆိုရင် tanning booth လို့ခေါ်တဲ့ စက်ထဲ ၀င်အိပ်ကြတော့တာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ tanning booth ဆီက ထုတ်လွှတ်တဲ့ UVA ရောင်ခြည်တွေက သဘာဝနေရောင်ကလာတဲ့ UVA ရောင်ခြည်တွေထက် ၂ဆမှ ၃ဆအထိ များတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒါကြောင့် နှစ်စဉ် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှာ အရေပြားကင်ဆာဖြစ်သူ လူတစ်သန်းခန့် ရှိတယ်လို့ အမေရိကန် အမျိုးသမီးကျန်းမာရေးစာစောင်က ဆိုပါတယ်။ ဒါတောင်မှ အသားညိုအောင်လုပ်တဲ့ စက်ထဲ ၀င်အိပ်နေကြဆဲပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အသားနဲနဲညိုသူတွေဟာ အရေပြားပေါ်မှာရှိတဲ့ အပိန့်၊ အရာ၊ အစင်းတွေ သိပ်မမြင်ရပဲ အသားညက်ပြီးပိုလှတယ်လို့ ယူဆလို့ပါလို့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ဆိုပါတယ်။\nဒီနေ့လဲ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ညစားစားအပြီး ထမင်းဆိုင်ကအထွက်၊ ဘေးကားတစင်းပေါ်မှာ အာရှတိုက်က အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို လှမ်းတွေ့လိုက်ပါတယ်။ အသက်က လေးဆယ်ကျော်ခန့်၊ မျက်နှာက သူများနဲ့မတူ ဆန်းနေသလိုဖြစ်လို့ မသိမသာ စောင်းငဲ့ကြည့်မိပါတယ်။ သူက မျက်နှာကို ခွဲစိတ်ကုသထားတယ်ဆိုတာ သိပ်သိသာနေပါတယ်။ အသားကလဲ အဖြူအသားဖြစ်နေတယ်။ ဘယ်လောက်ဖြူဖြူ၊ တရုပ်ဖြူပုံ၊ ကိုရီးယားဖြူပုံ၊ ဂျပန်ဖြူပုံ၊ အဖြူဖြူပုံ၊ စသဖြင့် အသားရဲ့ shade တွေမတူကြပါဘူး။ သူနဲ့ ရွယ်တူတွေနဲ့ယှဉ်ရင် အများကြီးပိုလှပေမယ့် သဘာဝမကျဘူး၊ အစစ်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာနေပါတယ်။\nမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မိမိသဘာဝအလှကို ဂုဏ်ယူနိုင်ခြင်းက ပိုသင့်တော်မည်လို့ ယူဆပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က ဘယ်လိုပုံသွင်းပုံသွင်း၊ ဘယ်လိုပဲ ချီးကျူးပါစေ၊ ကဲ့ရဲ့ပါစေ၊ မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည့်မှုရှိဖို့ ပိုအရေးကြီးပါတယ်။ တစ်ကယ်လို့ မိမိကိုယ်ကိုယုံကြည်မှုမရှိလို့ မိမိရဲ့ အသားအရောင်၊ ကိုယ်ခန္ဒာကို ငွေကြေးအကုန်ခံပြီး ပြုပြင်မယ်ဆိုရင်လဲ မိမိစိတ်ချမ်းသာမယ်၊ အလွန်အကျွံဖြစ်မသွားဘူးဆိုရင်လဲ ပြီးတာပါပဲ။\nကျွန်မအနေနဲ့ကတော့ လောကကြီးမှာ အရောင်အသွေးစုံနေတာ၊ အရွယ်စုံနေတာ ပိုလှတယ်လို့မြင်ပါတယ်။ အကုန်လုံးတစ်ပုံတည်း၊ တသွေးတရောင်တည်းဆိုရင် တော်တော်ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ လောကကြီးဖြစ်သွားမယ်လို့ ထင်ပါတယ်။\nခဏတာနေထိုင်ရတဲ့ ဒီကိုယ်ခန္ဒာကို သယ်ဆောင်နေရတဲ့ အချိန်မှာ၊ အချို့တွေက ပုပ်သိုးသွားမယ့်အရာပဲလို့ ရှုမှတ်ပြီး ဒီအတိုင်းထားတတ်ကြသလို၊ အချို့ကလဲ နေထိုင်နေစဉ် အကောင်းဆုံး ပြုပြင်သွားမယ်၊ ထိမ်းသိမ်းသွားမယ်လို့ ခံယူတတ်ကြပါတယ်။ ဒါတွေအားလုံးက မိမိရဲ့ ယုံကြည်မှု၊ ခံယူတတ်မှုတွေအပေါ်မှာမူတည်နေသလို မိမိရဲ့လုပ်ရပ်အကျိုးအပြစ်ကိုလဲ မိမိပဲ ခံယူကြရမှာဖြစ်ပါတယ်ရှင်။\nphoto credit: hotspottanning.com\nစာရေးသူ--> တပြည်သူ အိမ့်ချမ်းမြေ့ (စာတင်ချိန်) 12:23 AM6comments: သက်ဆိုင်တာလေးတွေ\nကိုမျိုးချစ်ရဲ့မြန်မာပြည်သူ ပြည်သားများသို့ ပန်ကြာ...


Medical Writings ဆေးပညာစာများ: Q and A January 2011 (3)\nQ and A January 2011 (3)\n1. ကော်ဖီ သောက်များရင် ကြောင်တတ်လား\n2. ဖြစ်နေတာ Hydrocele လို့ ပြောပါတယ်\n4. I feel look like asthma\n5. အူကျနေတာ ဂ နှစ်လောက်ရှိပါပြီ\n6. ဝှေးစေ့မှာလည်း မကြာခန ယားယံတတ်ပါတယ်\n7. သားလေးက အရမ်းသရည်တွေကျနေလို့ \nသမီးက ကော်ဖီအရမ်းကြိုက်တယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ သမီးက ကော်ဖီ မသောက်ရရင် မနေနိုင်ဘူး။ တစ်ရက်မှာဆို နှစ်ခွက် သောက်ချင်နေတယ်။ ထမင်းစားပြီးတာတောင်မှ ကော်ဖီမသောက်ရရင် နေလို့ မပျော်ဘူး တစ်ခုခုလိုနေသလိုပဲ။ ပြီးတော့ ခေါင်းမူးပြီး အန်ချင်တလိုလိုဖြစ်နေတယ်။ ကော်ဖီသောက်ရင် သွားဝါတာတကယ်ပဲလား။ ပြီးတော့ ကော်ဖီ သောက်များရင် ကြောင်တတ်လား။ သူများက ကြောင်တတ်တယ် ပြောတာကြားရလို့ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ဖြေပေးပါနော်။\nကော်ဖီ ၂ ခွက်က မများပါ။ ဘယ်အရွယ်ခွက်လဲတော့ မသိဘူးပေါ့။ သူများတွေ နေစာ-ညစာ စားရင် (ဆလတ်) ဖြစ်ဖြစ်၊ (ဆု-ပ်) ဖြစ်ဖြစ်နဲ့ စတယ်။ ပြီးမှာ ထမင်း-ဟင်းစားတယ်။ နောက် အချိုပွဲလာတယ်။ နောက်ဆုံး (တီး-အော်-ကော်ဖီ) လာတယ်။ ဆိုတော့ သူများတွေနဲ့ အတူဘဲပေါ့။ သွားကို ဝါ-ညိုစေတာက အစား-အသောက်ထဲက ဆိုးဆေး အပေါ် မူတည်ပါမယ်။ ကော်ဖီကြောင့် ကြောင်တတ်တာတော့ ဆေးစာမှာ မတွေ့ဘူးသေးဘူး။ လူပြောများလာရင်တော့ သုတေသန လုပ်ရမှာပေါ့။ သေခြာတာက တခုခုကို စွဲနေသူတွေ စွဲတဲ့ဟာကို မလုပ်ရ-မသောက်ရ-မစားရ-မရှူရရင်တော့ ကြောင်နိုင်တယ်။ Withdrawal symptom ခေါ်တာပေါ့။ ကြောင်တာတင်မကဘူး၊ ကြမ်းမယ်။\nကျွန်တော် ဒီနေ့ ဆေးခန်းကို အလုပ်နားပြီး သွားပြပါတယ်။ အဲဒီဆရာဝန်ကပြောတော့ ကျွန်တော်ဖြစ်နေတာ Hydrocele လို့ ပြောပါတယ်။ ဘာဆက်လုပ်သင့်ပါသလည်း။ နည်းလမ်းလေး ဘာလေးရှိရင် ပြောပြပါဦး။ ဒီဘက်မှာက ခွဲရစိတ်ရရင် ငွေအရမ်းကုန်လို့ပါ။ ကျွန်တော် ကုမ္ပဏီကလည်း ဆေးခဘာတစ်ခုမှတာဝန်မယူပေးတော့ အခတ်တွေ့နေလို့ပါ။ သေခြာပေါက် ခွဲရရင် ကျွန်တော် မြန်မာပြည်ကိုပြန်ပြီးခွဲခြင်လို့ပါ။ နည်းလမ်းကောင်းရှိရင် ပေးပေးပါဦး။\nHydrocele မုတ်ရောဂါဖြစ်တာ စိုးရိမ်စရာမရှိပါ။ အရေးတကြီးလဲ လုပ်စရာ မလိုပါ။ တချို့ နှစ်ပေါင်း ၂ဝ-၃ဝ နေကြတယ်။ ကြာလို့ ကြီးလာတာသာ ရှိမယ်။ ပိုမကြီးအောင်လဲ သိပ်လုပ်စရာ မရှိပါ။ အနေအထိုင်-အသွားအလာ ခက်တာသာ ရှိတယ်။ အစစ အဆင်ပြေမှ ခွဲနိုင်ပါတယ်။ ဆေးသောက်စရာ မလိုပါ။ မြန်မာပြည်မှာလဲ ဘယ်ဆေးရုံမှာမဆို ခွဲနိုင်ပါတယ်။\nကျွန်တော်က သန်ချဆေးသောက်ချင်လို့ ဘာသန်ရှိလဲဆိုတာ ဝမ်းစစ်ထားတဲ့ဆေးစာရွက်ပါ။ ဘာရေးထားမှန်း မသိလို့ ပြောပြပေးပါအုံး။ ဘယ်လိုသန်ချဆေးသောက်ရမလဲပေါ့။ ပြီးတော့ အခြားဘာရေးထားသေးလဲ။ အခြား ဘဝင်မကျတာ ရှိရင်လဲ ပြောပြပေးပါခင်ဗျ။\nဝမ်းစစ်တာ အကုန်ကောင်းတယ် ပြောနိုင်တယ်။ ဗက်တီးရီးယာလဲမရှိပါ။ Ova ဆိုတာ သန်ဥကိုပြောတာ။ မရှိပါ။\nတကယ်လို့ သန်ချဆေးသောက်ချင်ရင် Albendazole, Mebendazole တမျိုးမျိုးကို ညအိပ်ရာဝင်မှာ လူကြီး ၂ ပြား၊ ၂ နှစ်အောက် ၁ ပြား။ အရည်လာရင် ၂ နှစ်အထက် တပုလင်း၊ ၂ နှစ်အောက် တဝက် သောက်ပါ။ ဝမ်းနုတ်ဆေး လိုက်စရာ မလိုပါ။ တချို့သန်ကောင်တွေက ၃ ည ဆက်သောက်စရာ လိုတတ်တယ်။ အများဆုံးက ၁ ညနဲ့ရတယ်။ သန်များသူတွေကို ၁ လ နေရင် တခါထပ်ချရမယ်။ ဥတွေကို သန်ချဆေးက မချတော့ ဥကနေ အကောင် ဖြစ်လာတာတွေကို ချဘို့ ၁ လ အနေ ထပ်သောက်ရတာပါ။\nOn Wed, Jan 12, 2011 at 10:07 AM\nDear Doctor, I feel look like asthma. So please explain to me fully details about Asthma.\n“Asthma ပန်းနာ” ကို ဖတ်ပါ။\nကျွန်တော် အူကျနေတာ ဂ နှစ်လောက်ရှိပါပြီ။ ခုကျွန်တော် တခြားနိုင်ငံသို့ရောက်နေပါသည်။ အရင်က အူကိုတင်လို့ ရသေးတယ်။ အခု အူကမာပြီး တင်လို့မရဘူး ဖြစ်နေပါတယ်။ အရမ်းလည်း အောင့်နေပါတယ်။ ဘယ်လို သက်သာအောင် လုပ်ပေးရမည်ကိုပြောပြပေးပါ။\nအခုချက်ချင်း အိပ်ယာမှာ လဲနေပါ။ အူကျတဲ့ နေရာပေါ်မှာ ရေခဲတင်ပါ။ ရေခဲကို ပလပ်စတစ်အိတ်မှာ ထည့်ပြီး တင်ပါ။ လိုသေးရင် ကုတင် ခြေရင်းပိုင်းကို မြှင့်ထားပါ။ စိတ်ရော ကိုယ်ပါ နားလိုက်ပါ။ အစာ အမာ မစားနဲ့အုံး။ သွားရည်စာလဲ ဆာလွန်းမှသာ စားပါ။ ၁-၂ နာရီအတွင်း ပြန်ဝင်ရမယ်။ Pain Killer တခုခု၊ ဥပမာ Paracetamol, Ibuprofen တပြား သောက်ပါ။ ကိုယ့်ဖါသာ ပြန်သွင်း ကြည့်ပါ။ ကပ်ပဲ့အိတ်ကနေ အထက်၊ နောက် ဘေးဘက်ဆီ ဦးတည်ပါ။ ဝင်သွားပါလိမ့်မယ်။ ၂-၃ နာရီမှ မဝင်ရင် အရေးပေါ်ခွဲရမယ်။ “Hernia အူကျ-မကျ သိပါရစေ” ကို ဖတ်ပါ။\nလိုအပ်သေးရင် ဆရာဝန်က ငြိမ်ဆေး၊ အ်ိပ်ဆေး ထိုးပေးသေးတယ်။ လွယ်ရင်၊ လိုရင် Diazepam ၁ ပြားသောက်ပြီး ကြိုးစားသွင်းနိုင်ပါတယ်။\n8 Jan 11, 19:18\nပေါင်နဲ့ ဝှေးစေ့ ထိတတ်တဲ့နေရာတွေမှာ အမြဲလို ပွန်းပြီး မည်းနေပါသဖြင့် ဘယ်လို ပျောက်ကင်းနိုင်မလည်းခင်မျာ။ ဝှေးစေ့မှာလည်း မကြာခနဆိုသလို ယားယံတတ်ပါတယ်။ အသက် ၂၅ ပြည်ပမှာ နေပါတယ်။\nAnti-fungal cream, gal, powder Clotrimazole, Ketoconazole, Econazole တခုခုကို တနေ့ ၂ ကြိမ်လိမ်းပါ။\nမရေသေးရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆိုးရင် Hydrocortosne 1% cream ကိုပါ တနေ့ ၂ ကြိမ်လိမ်းပါ။ Clotrimazole 1% + hydrocortisone 1% တခါထဲ တွဲထားတဲ့ လိမ်းဆေးလဲ ရှိတယ်။ တကယ်လို့ ကုတ်တာကနေ (ဗက်တီးရီးယား) ပိုးဝင်လာတာမို့ ပိုပြီးနာလာ၊ ရောင်လာ၊ ကိုယ်နဲနဲပူသလိုဖြစ်လာရင် ရှေးဦးသူနာပြုအိတ်မှာပါတဲ့ အနာလိမ်းဆေးမျိုး သုံးနိုင်တယ်။ မရသေးရင် Ampicillin, Septrin စားဆေး ကိုပါ သောက်ရမယ်။ တကိုယ်ရေ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပါ။\nScrotal rash ကပ်ပဲ့အိတ်ယားတာက (ဖန်းဂတ်စ်) ခေါ်တဲ့ Fungus မှို ရောဂါကြောင့်အဖြစ်များတယ်။ Tinea pedis infection ဆိုတာ ခြေထောက်မှာဖြစ်တာကို အားကစားသမားခြေထောက် Athlete’s foot ခေါ်တယ်။ Tines cruris infection ဆိုတာ ပေါင်ခြံမှာ လာဖြစ်ရင် Jock itch လို့ ခေါ်ကြတယ်။ နီရဲ-ယားပြီး အနားသားကနေ အဖတ်လေးတွေ ကွာတယ်။ ပေါင်၊ တင်ပါးတွေဆီပြန့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ Penis လိင်တံ နဲ့ Scrotum ကပ်ပဲ့အိတ်ကို မကူးဘူး။\n5 Jan 11, 16:17\nကွှန်မရဲ့ သားလေးက အခုဆို ၅ လကျော် ၆ လထဲမှာပါ အရမ်းသရည်တွေကျနေလို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်းမသိလို့ ပါ မြန်မာဆေးလည်း မရှိလို့ ပါ။ ဘယ်လိုလုပ်ရမလည်းဆိုတာလည်း ဆရာအားရင်ဖြေပေးပါလို့ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။\nဒီအရွယ်မှာ သွားရည်ကျတာက လျှာမှာ မှက္ခရု ဆိုတဲ့ မှိုဝင်တာဖြစ်တတ်တယ်။ လျှာက်ိုကြည့်ရင် အဖြူဖတ်တွေ ကပ်နေတာ တွေ့နိုင်တယ်။ တချို့က ရဲနေမယ်။ နာလိမ့်မယ်။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ သူ့ဖါသူ ပျောက်စေနိုင်တယ်။ အဖြူဖတ်တွေ ရှိနေရင် အဝတ်စ သန့်သန့်လေးကို မိခင်လက်ညှိုးမှာ ပတ်ပြီး အဖြူဖတ်တွေကို ခြစ်ထုတ်ရှင်းပေးပါ။ လိုသေးရင် ဆေးပြာဆိုတဲ့ Gentian Violet ဆေး လိမ်းပေးနိုင်တယ်။ မိခင်နို့တိုက်ရင် နို့သီးထိပ်ကို ခဏခဏဆေးပါ။ နို့ဗူးဆိုလဲ ပိုဆေးပါ။ နာတယ်ထင်ရင် Paracetamol အရည် ဇွန်းသေးတဝက် တိုက်ပါ။ တခြားဆေးတွေမလိုပါ။


Warmly Welcome: August 2008\nချစ်ခြင်းရဲ့ ဝေဒနာ အတ္ထုပ္ပတ္တိက\nမင်းမနှစ်သက်တဲ့ ကဗျာတွေကို မွေးဖွား\nမင်း အရေးမလုပ်တဲ့ နှလုံးသားဟာ\nမကြာခဏ လွမ်းနာကျရတယ် .. .. ။\nသဘာဝတရား ပါတယ် .. .. ။\nများများပေးပြီး နည်းနည်းရတဲ့ ကဏ္ဍမှာ\nအချစ် ပါတယ် .. .. ။\nရယ်မောခြင်း တေးသွားနဲ့ ထိန်းချုပ်\nကိုယ် ဒုတိယဆုနဲ့ပဲ နှစ်သိမ့်နေရတယ် .. .. ။\nPosted by Welcome at 9:45 AM\nအချို့သူတွေရဲ့ ဘ၀က မျဉ်းဖြေင့် တစ်ကြောင်းနဲ့တူတယ်။ အတက်အကျ မရှိဘူး။ ဘာကိုမှလဲ ဂရုမစိုက်ဘူး။ မွေးလာတယ်၊ နေထိုင်တယ် (လောကအလိုကျ သရုပ်ဆောင်တယ်) ပြီးတော့ သေသွားတယ်။ အေးချမ်း တယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ပုထုဇဉ်ပီပီ လောကဓံရဲ့ အထုအထောင်းကိုတော့ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ခံရတယ်။ နောက်ပြီး လူဖြစ်ရတာ မတန်ဘူးလို့ ယူဆချင် ယူဆလို့ရပါတယ်။ ဒီလိုလူမျိုး ရှားတော့ ရှားတယ်။\nအချို့ကျတော့ ကွေ့ကောက်နေတဲ့ မျဉ်းကောက် တစ်ကြောင်းနဲ့ တူတယ်။ သိပ်မကြီးကျယ်တဲ့ အတက်အကျ တွေ အများကြီးနဲ့ ဘ၀မှာ အကြိမ် တော်တော်များများမှာ ကြုံတွေ့နေရတယ်။ သူရဲ့ဘ၀မှာ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှု၊ ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုဆိုတာ မရှိပေမယ့် အသေးအဖွဲတွေနဲ့ပဲ ၀ိုးတိုးဝါးတား၊ ကိုးယိုး ကားယား ဖြစ်နေတတ်တယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ပဲ လုံးလည် ချာလည်လိုက်ရင်းနဲ့ ဘ၀တစ်ခုဟာလည်း ဘာမှန်းမသိဘဲ ကုန်သွား ပြန်တယ်။ ပထမလူမျိုးနဲ့ သိပ်မကွာပေမယ့် ဒီလိုလူမျိုးက ပိုပြီး ဒုက္ခပြင်းတယ်။\nအောက်ခြေပွင့်တြိဂံ /\_ လိုလူ\nတချို့တွေရဲ့ဘ၀က အောက်ခြေပွင့်နေတဲ့ တြိဂံတစ်ခုနဲ့ တူတယ်။ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို ရနိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားအားထုတ်ရတယ်။ အောင်မြင်မှုတစ်ခုကို ရလည်း ရတယ်။ ဒါပေမယ့် လောကနိယာမအရ မတည်မြဲမှု တစ်ခုနဲ့ကြုံရပြီး အနိမ့်ကို ပြန်အကျမှာ သတိတရားနဲ့ မထိန်းနိုင်တာကြောင့် အထက်ကို ပြန်မတက် နိုင်တဲ့အပြင် မူလရှိတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုထက်တောင် ပိုဆိုးသွားတတ်ကြပါတယ်။ နောက်ထပ် တစ်ခါ ပြန်လည်ကြိုးစားခွင့် တစ်ခုအတွက် အဆင်သင့် ပြန်ဖြစ်နိုင်တဲ့ အခြေအနေကို ပြန်ရောက်နိုင်ဖို့ မကြီးစားနိုင် တော့ဘဲ ဘ၀ဟာ ရှုံးနိမ့်မှုနဲ့ပဲ အဆုံးသတ် သွားကြရတယ်။\nအချို့သူတွေရဲ့ ဘ၀ကျတော့ တြိဂံနဲ့တူတယ်။ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတယ် ကြီးကြီး မားမား အောင်မြင်တယ်။ ကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်းနဲ့ကြုံရပြီး ကျရှုံးမှု တစ်ခုနဲ့ ကြုံရတဲ့အခါမှာလည်း အခြေအနေတွေကို အရှိအတိုင်း မှန်မှန်ကန်ကန် သုံးသပ်နိုင်သလို မိမိကိုယ်ကိုလည်း အကောင်းဆုံး ထိန်းသိမ်း ပဲ့ပြင်နိုင်တာကြောင့် မူလအနေ အထားကို မရအရ ပြန်ယူနိုင်ပြီး နောက်ထပ်တစ်ခါ ထပ်ကြိုးစားခွင့်ရအောင် ကြိုးစားကြတယ်။ ပြီးတော့ အောင်မြင်မှု တစ်ခုကို ထပ်ရှာယူနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ အောင်မြင်မှု၊ ကျရှုံးမှုတွေဟာ သိသာထင်ရှား လွန်းပြီး ဘ၀ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကြောင့် သူတို့ရဲ့ အခြေအနေတွေဟာ တစ်ချိန်နဲ့တစ်ချိန် အရမ်း ကွာခြားလွန်း နေတတ်တယ်။ နောက်ပြီးး ဒီလို လူမျိုးဟာ အတက်အကျတွေရဲ့ ပြင်းထန်မှုကြောင့် ဘ၀မှာ ဒဏ်ရာ ဒဏ်ချက် ကြီးကြီးမားမားတွေ ရတတ်တယ်။\nအချို့သော သူတွေရဲ့ ဘ၀ကတော့ စက်ဝိုင်းတစ်ခုနဲ့ တူပါတယ်။ သူတို့အောင်မြင်တယ်။ ဒါပေမယ့် မသိသာဘူး။ ဘ၀ဟာ အကျဘက်ရောက်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း မသိသာဘူး။ သူတို့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ကတော့ ညင်သာတယ်။ အတက်အကျတွေက လူကို အထိ မနာစေဘူး။\n၀န်ခံချက်၊ မေ၊ ၂၀၀၇ ထုတ် စံပယ်ဖြူမဂ္ဂဇင်းမှ နေဘုန်းလတ် ရေး "သင်ဘယ်လိုလူလဲ" Fresh-Thoughts ကဏ္ဍမှ။\nPosted by Welcome at 9:46 AM\nတစ်ကိုယ်တည်း သိပ်အထီးကျန် နေတဲ့အချိန်မှာ သံယောဇဉ် တွေဟာ အလျံတငြီးငြီး တောက်လောင် လင်းလက် လာတတ်တာ သဘာဝလို့ ထင်မိပါတယ်။ အမြင့်ဆုံး တောင်ထွတ်ပေါ် တက်ပြီး အားအင် ရှိသလောက် အော်ခေါ် လိုက်မိ ပါတယ်။ ချစ်သူ့ နာမည်ကိုပါ။ ဒီလိုပွင့်အန် ထွက်လိုက်မှ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပေ့ါပါးသွားတယ် လို့ ထင်မိပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ တစ်ဖက် ကမ်းပါးယံကိုနေ ပဲ့တင်လာတဲ့ သူလေးရဲ့ နာမည်လေးကို ဆက်တိုက် ဆက်တိုက် ပြန်ကြားလိုက်ရလို့ ပျော်သွားသလို၊ အားတက်သွားမိပါတယ်။ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ် ပြင်ပကနေ ကျွန်တော့်နားထဲ ၀င်လာစေချင်ခဲ့တဲ့ စကားသံတွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါတွေဟာ ကျွန်တော့် သံယောဇဉ်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ချစ်သူကို ဖြူသလား မဲသလား၊ ပိန်သလား ၀ သလား၊ မမြင်ရ မတွေ့ရ လေပဲနဲ့ သူလေးရဲ့ နာမည်ကိုပဲ တွင်တွင် ခေါ်နေမိပြီး၊ ပြန်လာတဲ့ ပဲ့တင်သံ တွေကြောင့် ဒီတောင်ထိပ်မှာ ငါတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါလားဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် ကျေနပ်နေမိပါတယ်။\nတစ်ကိုယ်တည်း စိတ်လိုလက်ရ အသံဝင်သည်အထိ အော်ဟစ်ပြီး သူလေးနဲ့ အဖော်ပြုတာ ကျေနပ်မှ မောမောနဲ့ ခြေပစ်လက်ပစ် တစ်ထောင်လောက် နစ်နေတဲ့ နှင်းမွေ့ယာထဲ လှဲချလိုက်ပါတယ်။ လွမ်းတဲ့စိတ်က ဖြေလျော့ မသွားခဲ့ပါဘူး။ သူလေးကို လွမ်းမြဲလွမ်းလျက်ပါ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်အလွမ်းက အေးစက်စက် ဖြစ်မနေပါဘူး။ နွေးထွေးလျက်ပါ။\nဒီအချိန်မှာ ပြောနိုင်တာကတော့ ကွန်တော်ဟာ သူလေးကြောင့်\nဆူးလေဘုရားလမ်းကိုလည်း မလွမ်းခဲ့ပါဘူး ..\nတန်ဖိုးကြီးတဲ့ သားမွေးထည်ကိုလည်း မလွမ်းခဲ့ပါဘူး ..\n(၈)မိုင်လမ်းဆုံက ရွှေဘဲစားသောက်ဆိုင်ကိုလည်း မလွမ်းခဲ့ပါဘူး ..\nကျိုင်းတုံ ဟိုခုံဈေးဟောင်းပျံကျတန်းက တရုတ်ဆေးစိမ်အရက်တွေကိုလည်း မလွမ်းခဲ့ပါဘူး ..\nမန္တလေးတက္ကသိုလ် ရေနီမြောင်းဘေးက ဦးချစ်အကြော်ဆိုင်ကိုလည်း မလွမ်းခဲ့ပါဘူး ..\nမမြင်တွေ့လိုက်ရတဲ့ ချစ်သူမျက်နှာရေးရေးကို ပုံဖော်ရင်းနဲ့တော့ လွမ်းခဲ့ရပါတယ် .. .. ဆိုတာ ၀န်ခံပါတယ် .. ။\n(အခုနေ သေမယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒီမတိုင်ခင် ခဏလေး တွေ့ခွင့်ရချင်ပါတယ်)\nဒါတင်မကပါဘူး သူလေးနဲ့ ပတ်သက်သရွေ့ .. ..\nဘာအတွက်နဲ့ ဖတ်ခဲ့တဲ့ စာတွေ၊ ကဗျာတွေကို သတိမရမိပါလိမ့် ..\nဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော်နှစ်သက်ခဲ့တဲ့ သီးချင်းလေး တစ်ပိုင်းတစ်စလောက်တောင် မညည်းဆိုမိခဲ့ပါလိမ့် ..\nဘယ်အတွက်ကြောင့် သူလေးနဲ့ ချက်တက်တိုင်း ပြောနေကျစကားလုံးတွေကိုတောင် မမှတ်မိပါလိမ့် ..\nအော် သတိရမိပြီ ..\nချစ်သူလေးကို ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ အမွေးပွနဲ့ အသားသွတ် ခွေးရုပ်လေးကို သတိတရ ဖြစ်လိုက်မိတယ်။\nဘာမဟုတ်တဲ့ ဒီလက်ဆောင်လေးကိုမှ ဘာကြောင့် အရေးပါခဲ့သလဲ ..\nဆက်တွေးကြည့်ပေမယ့် ကျွန်တော် ရှေ့ဆက်မရဖြစ်မိပါတယ် .. ။\nရော်ရည်မှန်း တမ်းတလက်အစုံက သူလေးကိုယ်ထင်ပြ သယောင်ရှိလို့ လက်ကမ်းခါမှ ပိုလို့ဝေးတဲ့ ကောင်းကင် ဆီကို နှုတ်မဆက် ထွက်ခွာသွားတာ နာရီပေါင်းကြာခဲ့ပြီလေ .. ကျွန်တော့်ရှေ့က မြင်ကွင်းတွေ နီးလာလိုက် ဝေးသွားလိုက်ဖြစ်တယ်။ အချိန်မှတ် ကိရိယာလို ပြောင်းပြန်လည်လိုက် ရှေ့ရောက်လာလိုက်။ ဂဏှာမငြိမ် လွန်းလှပါတယ်။ ချစ်သူက ကျွန်တော်နဲ့ အနီးဆုံးမှာ ရောက်နေလား၊ လက်လှမ်းမမီရာ အဝေးဆုံးကို ထွက်ခွာ သွားပြီလား၊ ရှိနေခြင်းနဲ့ မရှိတော့ခြင်း အခြေအနေနှစ်ခု တစ်ပြိုင်နည်း ဖြစ်ပေါ် နေတာမို့ အတွေးနဲ့ မိုးဦးတိမ်လို လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလျက်ပါ .. ။\nကျွန်တော် တန်ဖိုးအထားဆုံး၊ အချစ်မြတ်နိုးဆုံးဟာ ဘာလဲ ..\nကျွန်တော်အတွက် ချစ်ခင် မြတ်နိုးအပ်ရာ အဖိုးအနဂ္ဃထိုက် ချစ်ခြင်းတရားဆိုတာ ဘာလဲ ..\nတစ်ကယ်တော့ ကျွန်တော့်အဖို့မှာ အဓိက လိုအပ်ချက်ကြီး ဆိုတာ သိပ်တော့လည်း များများစားစား ရှိလှတာ မဟုတ်ပါဘူး .. ဝေးတစ်နေရာက သူလေး သိနိုင်ပါစေ .. .. ။\nPosted by Welcome at 7:36 PM\nအွန်လိုင်းမဂ္ဂဇင်း တစ်စောင်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်ပါတယ်။ လန်ဒန်အခြေစိုက် Hellomagazine ဖြစ်ပါတယ်။ အနောက်နိုင်ငံနဲ့ ဥရောပသာမက အနုပညာလောကက ကမ္ဘာကျော် အကျော်အမော်တွေ သတင်းတွေကို ဖော်ပြ ပေးနေတဲ့ မဂ္ဂဇင်းဖြစ်ပါတယ်။ Pop မဂ္ဂဇင်းတွေထဲမှာတော့ အထင်ပေါ်ဆုံး နဲ့ လူဖတ်အများဆုံးလို့ ဆိုထားပါတယ်။ ဟောလီးဝုဒ်ကမ္ဘာနဲ့ နိုင်ငံတကာက ငွေကြယ်ပွင့်တွေရဲ့ အနုပညာ လှုပ်ရှားမှု သတင်း သာမက၊ နောက်ဆုံး ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ကောင်းတာရော ဆိုးတာရော အချိန်နဲ့ တစ်ပြေးညီ တင်ဆက်ပေး နေတာမို့ နိုင်ငံတကာ မီဒီယာ၊ နိုင်ငံတကာ အနုပညာသတင်း နဲ့ ထိတွေ့နေတဲ့ မိတ်ဆွေတွေ အထူး စောင့်ကြည့်သင့်တဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုက် ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ခြား ဝက်ဘ်ဆိုက်လို ထင်ပေါ်သူတို့ရဲ့ သတင်းဦး သတင်းထူးကို အနည်း အကျဉ်း ဖော်ပြတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ အသေးစိတ်နီးပါး ပြည့်ပြည့်စုံစုံ တင်ပြထားပြီး သစ်လွင်လှပတဲ့ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဓာတ်ပုံတွေကို ဝေေ၀ဆာဆာ တင်ဆက်ထားပါသေးတယ်။ နှစ်သက်ရာ download လုပ်ယူနိုင်တာလည်း စိတ်ကြိုက် ဖြစ်စေပါတယ်။ အားလုံးကို လေးစားလျက်ပါ။\nPosted by Welcome at 12:26 PM\nခရီးသွားလာခြင်းဟာ စိတ်ရော ကိုယ်ပါ သွက်လက် ပေ့ါပါးစေပြီး အသက်ရှည်ဖို့ရာ ကျန်းမာရေးကို အထောက်အကူ ပြုတဲ့အပြင် ပြင်ပ ဗဟုသုတကိုလည်း တိုးပွားစေပါတယ်။ မိတ်သစ် ဆွေသစ် တွေလည်း တွေ့ဆုံ စေနိုင်ပါတယ်။ ဆန်းသစ်တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို မိတ်ဆွေထံသို့ တစ်ဆင့် မျှဝေပေးနိုင်တဲ့ ပီတီကိုလည်း ထပ်ဆင့် ခံစားနိုင်ပါတယ်။\nဘလောဂ့်ထဲ လည်ရင်းနဲ့ ဘလောဂ့် သူငယ်ချင်းတွေ ခရီးထွက်ကြ၊ ပျော်ပွဲစားထွက်ကြ၊ အထိမ်းအမှတ် ခရီးသွားကြပြီး စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်အောင် ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ ဝေေ၀ဆာဆာ ပို့စ်ရေးထားတာ ဖတ်လို့ ကောင်းသလို သိပ်အားကျဖို့ ကောင်းတယ်။ ပျော်စရာလည်း ကောင်းပါတယ်။ သူတို့ဆီက အပျော်တွေ ကူးလို့ ကျွန်တော်လည်း လိုက်ပျော်မိတယ်။\nဒီလိုနဲ့ပဲ ထိုင်ရာမထ အွန်လိုင်းခရီးကို ပင်လယ်ပြာပြာ နဲ့ အုန်းပင်တန်းတွေ၊ ဒဏ္ဍာရီဆန်တဲ့ တောင်တန်း ကြီးတွေ၊ မိုင်ထောင်ချီဝေးတဲ့ ရှုခင်းဆန်းဆန်း တွေဆီကို တစ်ဖ၀ါးမခွာဘဲ လှည့်လည်ခံစား ကြည့်ရှု တဲ့ e-Travel ကို စတင်ခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ်သွားလိုတဲ့ ဒေသဟာ ကိုယ်မျှော်လင့် ပုံဖော်ထားသလို ဟုတ်မဟုတ်၊ ခရီးစဉ်အတွင်း ကြုံတွေ့နိုင်မယ့် အခက်အခဲများ၊ ဆောင်ရန် ရှောင်ရန်များ၊ ဘတ်စ်ကားခက အဆုံး သတင်းအချက် အလက်တွေကို အွန်လိုင်းမှ ကြိုတင် ရယူမှတ်သား ထားနိုင်ပါတယ်။\nအွန်လိုင်း ခရီးသည်များ အတွက် ပထမဆုံး ၀င်ရောက် လေ့လာသင့်တဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုက် တွေကတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ ဒေသန္တရ အချက်အလက်တွေ စုစည်းပေးထားတဲ့ www.travelocityexpedia.com နဲ့ www.trip.com တို့ပဲ ဖြစ်တယ်။ ဒီဝက်ဘ်ဆိုက် တွေက ဈေးအသက်သာဆုံး ရနိုင်မယ့် ၀န်ဆောင်မှု၊ လေကြောင်းလိုင်း၊ ကားအငှားဌာန၊ ဟိုတယ်များ၊ စားသောက်ဆိုင်များရဲ့ တည်နေရာတွေ ပါဝင်ပါတယ်။\nသွားလိုတဲ့ ဒေသရဲ့ နေရာအတိအကျ ရှိမယ်ဆိုရင် ပိုပြီး အသေးစိတ်ကျတဲ့ မြေပုံနဲ့တကွ ဖော်ပြပေးမယ့် www.Mapquest.com , www.maps.com , www.randMcnally.com ကဲ့သို့သော ဝက်ဘ်ဆိုက်တွေကို ၀င်ရောက် လေ့လာသင့်ပါတယ်။ လူသုံးများတဲ့ အွန်လိုင်းခရီးသွား ဝက်ဘ်ဆိုက်တွေကို စုစည်းဖော်ပြ လိုက်ပါတယ် .. .. အားလုံးကို လေးစားလျက်ပါ။\nPosted by Welcome at 6:19 PM\nLabels: မျှဝေခြင်း, အွန်လိုင်းခရီးသွားမယ်\nမိန်းကလေး ရယ် .. .. .. ။\nသူငယ်ချင်း မီးတောက် ရဲ့ ကဗျာလေးတွေထဲက ကဗျာတစ်ပုဒ်ပါ၊ ရင်ခုန်သံချင်း ထပ်တူမို့ သူငယ်ချင်း မီးတောက် ခွင့်ပြုလို့ မျှဝေလိုက်ပါတယ်။ ကဗျာမနှစ်သက် ပေမယ့်လည်း ခံစားပေးပါအုန်းလို့ .. ..\nPosted by Welcome at 3:30 PM\nငါ့ နှလုံးသားရဲ့ တပ်မက်မှုပါ။\nရင်မှာ ကပ်ထားမိတဲ့ ဝေဒနာကို\nပြန်ခွာလိုက်ဖို့ ခက်ပြီ …မေ။\nငါကတော့ .. ..\nအချစ်က လောင်ကျွမ်းစေပြီလား .. .. ။\n(တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရည်ရွယ်ရိုး မရှိပါ)\nPosted by Welcome at 2:40 PM\nချစ်သူကို စတင်ပိုင်ဆိုင်ရတဲ့ နေ့က ကျွန်တော့်ဘ၀ဟာ တောင့်တမှု ကင်းစွာနဲ့ သက်ဝင် လှုပ်ရှားလာပါတယ်။ ခုဆို ကျွန်တော့်အတွက် အချိန်တိုင်း၊ အရာရာတိုင်းကို ချစ်သူက လွှမ်းမိုးနေသလို ခံစားရတယ်။ တစ်ခါတစ်ခါ လေထဲ လွှင့်မျော နေတဲ့ တိမ်စိုင် တိမ်လိပ်ပမာ၊ တစ်ခါတလေ တော့လည်း အိပ်မက်ထဲတောင် ချစ်သူက ကောင်းကင် ပြာပြာကြီး အဖြစ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို လွှမ်းခြုံထားသလို နွေးထွေး စေတဲ့အတွက် ကြည်နူး ရတာ အမှန်ပါပဲ။\nချစ်သူကြောင့် အထီးကျန်ခဲ့တဲ့ နေ့ရက်တွေေ၀၀ါးသွားတယ်။ ချစ်သူက စိုပြည်မှုတွေနဲ့ လန်းစေတယ်။ မရေးဖြစ်တာ ကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ ပန်းနုရောင် ဒိုင်ယာရီရဲ့ မှိန်ပျပျ အသည်းပုံ စာရွက်ပေါ်မှာ မင်ပြာပြာ တွေတဲ့ မှတ်တမ်းလေး ဖြည့်ခဲ့တယ်။ ရေးပြီးသမျှ အလွတ် ရနေသလို ခံစားမိတယ်။ အဖန်ဖန် တလဲလဲ ရေရွတ် နေမိတဲ့ အဖြစ်လေးပါ။ ချစ်သူရယ်၊ ကျွန်တော်ရယ်၊ အမှတ်တရ ဒိုင်ယာရီရယ် အားလုံးဟာ ဒီအချိန်မှာ ချိုမြိန်မှု တွေနဲ့ ပြွတ်သိပ် နေတဲ့ နီနီရဲ စတော်ဘယ်ရီ သီးလေး တွေလိုပါပဲ။\nတိမ်ကင်းတဲ့ ညတစ်ညကပေါ့။ အိမ်ရှေ့ကွင်းပြင်ကနေ ဒဏ္ဍာရီဆန်တဲ့ ကြယ်လေးတွေနဲ့ အတူ တည်ငြိမ်တဲ့ လမင်းကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း မချင့်မရဲနဲ့ ချစ်သူကို စကားတစ်ခွန်း လှမ်းပြောမိတယ်။\nငါ .. နင်နဲ့နေရတာ သိပ်ပျော်တယ် .. .. နင်ကို မခွဲနိုင်ဘူး .. .. နင့်ကို အရမ်းချစ်တာရော နင်သိရဲ့လား .. ..\nသက်ပြင်း တိုးတိုးလေးချရင်း ချစ်သူကို မေးလိုက်မိတယ်။ တကယ်တော့ ကျွန်တော်ချစ်တာကို ချစ်သူ သိတာပေါ့။ ချစ်သူသိတာကို သိသိကြီးနဲ့ မေးလိုက်တော့ အလိုမကျတာပဲလား အံ့သြ သွားတာပဲလား မသိဘူး ချစ်သူက မျက်လုံးလေး ၀ိုင်းစက်နေအောင် ပြူးပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြန်ကြည့်တယ်။ ချစ်သူရဲ့ မျက်ဝန်းအစုံဟာ လရောင်အောက်မှာ ရွှန်းစို လဲ့ဖြာလို့ ထင်နေမိပါတယ်။\nကျွန်တော်က ချစ်သူကို ကြင်ကြင်နာနာ ပြုံးပြရင်း ကောင်းကင်ပေါ်က လမင်းကို ပြန်ငေးအကြည့်မှာ မည်းမှောင်တဲ့ တိမ်စိုင်တိမ်လိပ်တွေက လမင်းကို တမဟုတ်ချင်းပဲ လွှမ်းခြုံသွားတယ်။ တခဏတာ မှင်သက်မှုနဲ့ အတူ လွန်ကဲတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ ချစ်သူလက်ကို ယုယုယယ ကမ်းလင့်လိုက်ချိန်မှာ ချစ်သူက လရောင်နဲ့အတူ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာသွား ရက်တယ်။ သူမရဲ့ တစ်ခွန်းတည်းသော နှုတ်ဆက်စကားက .. .. .. ဘိုင် တဲ့ .. .. ။ လေပြေအဝှေ့မှာ လှုပ်ခတ်သွားတဲ့ သစ်ရွက်ခြောက် လေးတွေရဲ့ တိုးညင်းတဲ့ အသံကြောင့် မှင်သက်နေတဲ့ စိတ်အစုံကို စုစည်း နေမိတယ်။\nရင်နဲ့အမျှ ဝေဒနာပြင်းပြင်း ခံစားရတဲ့အချိန်ကတော့ ချစ်သူက ဘိုင်.. .. .. လို့ နှုတ်ဆက် ထွက်ခွာ သွားတဲ့ အချိန်လေးပါပဲ။\nPosted by Welcome at 11:19 AM\nချစ်သူများနေ့ ညချမ်းတစ်ခုမှာ အရှက်ကြီးတတ်သူ ကောင်လေး တစ်ယောက်ဟာ လူစည်ကားတဲ့ လမ်းဆုံ လဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ အေးအေးလူလူ သီချင်းလေးနားထောင်ရင်း လဖက်ရည် သောက်နေတုန်း ကျောင်းသူအရွယ် ကောင်မလေး ချောချောလေး တစ်ယောက် တစ်ယောက်တည်း လာထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက် ရတယ်။ လွန်းပျံခေတ်ဆိုတော့ မြင်မြင်ချင်းပဲ ကောင်လေးက ကျောင်းသူ ကောင်းမလေးကို ချစ်မိ သွားပေမယ့် ရှတ်တတ်သူပီပီ စကားသွားပြောဖို့ရာ သတ္တိမရှိတာမို့ တစ်နာရီ လောက်ကြာအောင် သတ္တိကို မွေးယူခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးအရဲစွန့်ပြီး ကျောင်းသူလေးနားကို မယောင်မလည် တိုးကပ်ပြီး .. ..\nကျွန်တော် ညီမလေးအတွက် သောက်စရာ တစ်ခုခုများ မှာပေးလို့ ရမလား သိပါရစေ လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ ကျောင်းသူ ကောင်မလေးက အသံစွာကျယ်ကျယ်နဲ့ လူတွေအားလုံး ကြားလောက်အောင် .. ..\nရှင်နဲ့ ကျွန်မ လိုက်မအိပ်နိုင်ဘူး လို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ပြန်ပြောလိုက်တာကြောင့် လဖက်ရည်ဆိုင်ထဲမှာ ရှိတဲ့သူတွေ အားလုံး သူတို့ နှစ်ယောက်ကို လှည့်ကြည့် ကြပေမယ့် နားလည်ပေးကြပါတယ်။ အထင်နဲ့ လက်တွေ့အဖြစ်အပျက် ကွာခြား လွန်းတာမို့ ရှက်တတ်တဲ့ ကောင်လေးခမျာ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ကျောင်းသူ ကောင်မလေးကို တောင်းပန်ကာ သူ့နေရာမှာ ပြန်သွားထိုင်ပြီး စိတ်ဖြေနေပါတယ်။ ခဏအကြာမှာ အဲဒီ ကျောင်းသူလေးက ကောင်လေးရှိရာကို ခပ်ပြုံးပြုံးလေး လျှောက်လာပြီး .. ..\nကျွန်မ စိတ်မကောင်းပါဘူးရှင်။ ကျွန်မ အပြုအမူကြောင့် ရှင် တော်တော်ရှက်သွားတယ် ထင်တယ်။ ကွန်မက စိတ်ပညာနဲ့ ဘွဲ့ယူစာတမ်း ပြုစုနေတဲ့ တက္ကသိုလ် ကျောင်းသူ တစ်ဦးပါ။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ပတ်ဝန်းကျင်က ဘယ်လို တုံ့ပြန်မယ်မလဲ ဆိုတာကို လေ့ကျင့်ချင်တာ တစ်ခုတည်းနဲ့ ကျွန်မဒီလို လုပ်မိတာပါ လို့ ပြောပြီး တောင်းပန်ပါ သတဲ့။ အဲဒီအခါမှာ ရှက်တတ်တဲ့ ကောင်လေးက အသံကုန်ပြန်ပြီး အော်လိုက် တာကတော့\nဟေ့ မင်းက ငွေ ငါးထောင်မှ မတန်တာ။ မပေးနိုင်ဘူး ဆိုပြီး ချာကနဲ လှည့်ထွက် သွားလေရဲ့ .. .. .. ။\nPosted by Welcome at 5:04 PM\nဝက်ဘ်ဆိုက် အသစ်တစ်ခုကို မျှဝေချင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်နှစ်သက်စွာ ဖတ်ရှုနေတဲ့ အင်တာနက်ဂျာနယ် ဝက်ဘ်ဆိုက် ပဲဖြစ်ပါတယ်။ ၉-၈-၂၀၀၈ ရက်နေ့က စပြီး အွန်လိုင်းပေါ်ကို လွှင့်တင်ထားတာဖြစ်ပါတယ်။ ဂျာနယ်မှာ ထုံးစံအတိုင်း ဦးဦးဖျားဖျား အင်တာနက်သတင်း၊ နောက်ဆုံးပေါ် မိုဘိုင်းဖုန်းအကြောင်း၊ Software, Hardware ကဏ္ဍ၊ အီလက်ထရောနစ်ပစ္စည်း၊ ဂိမ်း၊ ခေတ်ပေါ်ကား၊ အင်တာနက်ကာတွန်းအပြင် Sudoku ကဏ္ဍတို့ရဲ့ ပါနေကျကဏ္ဍများပါဝင်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် Planet.com, mysuboo.com နဲ့ မြန်မာ People မဂ္ဂဇင်း ဆိုက်တွေကိုလည်း လင့်ခ်ပေးထားပါတယ်။ အားလုံးကို လေးစားလျက်ပါ။\nPosted by Welcome at 8:29 PM\nHi-way ၁၀ ဘီးကုန်တင် ယာဉ်မောင်း တစ်ယောက် အတွက် လမ်းအန္တရာယ် ကင်းကင်း မောင်းနှင်နိုင်ဖို့ရာမှာ ညပိုင်း အချိန်ကိုပဲ အားထားပြီး သွားလာရလေ့ ရှိပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နိုင်ငံခြားမှာလို့ ၆ လမ်းသွား၊ ၈ လမ်းသွား ဟိုင်းဝေးလမ်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ လမ်းကကျဉ်းတော့ နေ့ခင်းဘက်မှာ ခရီးသည်တင်ကားတွေကို ဦးစားပေးတဲ့အနေနဲ့ လည်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို ကမောက်ကမ အချိန်တွေကြောင့် အစားမမှန်၊ အအိပ်မမှန်တာမို့ ခေါင်းကိုက်ရင်၊ ကိုယ်လက် မအီမသာဖြစ်ရင်၊ ရာသီဥတုကြောင့် နေမကောင်းရင် တွေ့ရာ လမ်းဘေး ကွမ်းယာဆိုင်က ရောင်းတဲ့ ဆေးဝါးကိုပဲ ၀ယ်ယူမှီဝဲ ခဲ့ရပါတယ်။ ဆေးကို ဘယ်အချိန်မှာ ဘယ်လို သောက်ရမယ် ဆိုတဲ့ ညွှန်ကြားချက်ကတော့ ကိုယ့်ဖာသာပဲ ဆုံးဖြတ်ပြီး ရေသန့်ဘူးနဲ့ သောက်ချလိုက် တာပါပဲ။ အနာနဲ့ဆေး တည့်သွားရင်တော့ ကောင်းပါရဲ့၊ တစ်ခါတလေလည်း ပိုဆိုးတာနဲ့ ကြုံတွေ့ရပါတယ်။\nခန္ဓာကိုယ် အကျိုးရှိစေဖို့ ဆေးတွေသောက်ရတယ်။ သောက်လိုက်တဲ့ ဆေးဟာ အဲဒီဆေးရဲ့ ဓာတုဂုဏ်သတ္တိ ကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အစာအိမ်ထဲမှာ ရှိတဲ့ အစာကြောင့် ဖြစ်စေ ခန္ဓာကိုယ်ကို သက်ရောက်မှု ရှိစေပါတယ်။\nအစာသည် အစာအိမ်အတွင်းမျက်နှာပြင်နဲ့ ထိတွေ့တဲ့အခါ အစာခြေရည်တွေ ထွက်လာအောင် အစာအိမ် မျက်နှာပြင်က လှုံ့ဆော်ပေးပါတယ်။ ဒီအခါ အစာအိမ်ရဲ့ pH အက်စစ်ရည်ဟာ အစာခြေအရည်ကြောင့် လျော့နည်း သွားပါတယ်။ ဒီလို နိမ့်ကျသွားတဲ့ Low pH အခြေအနေမှာ အချို့ဆေးတွေနဲ့ မတည့်ပါဘူး။ ထိုဆေးရဲ့ အာနိသင်ကို ထိခိုက်/ယုတ်လျော့ စေပါတယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီလိုဆေးတွေကို အစာ မစားခင် နာရီဝက်၊ တစ်နာရီလောက် ကြိုတင် သောက်ထားသင့်ပါတယ်။ ဒါမှလည်း အဲဒီဆေးတွေရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အာနိသင်ကို ပြည့်ပြည့်၀၀ ခံစားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\nနောက်တစ်ခုက အစာအိမ်ကို ဒုက္ခပေးနိုင်တဲ့၊ အာနိသင်ပြင်းတဲ့ ဆေးတွေကိုတော့ ထမင်းစားရင်း ထမင်းနဲ့ အတူ ဒါမှမဟုတ် ထမင်းစားပြီးမှ သောက်သုံးသင့်ပါတယ်။ အစာအိမ် အတွင်းမျက်နှာပြင်ကို ဒုက္ခပေးနိုင်တဲ့ ဆေးတွေက တော့ အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် အက်စပရင်၊ Mefanamic အက်စစ်နဲ့ napnoxen တို့ဖြစ်ပါတယ်။\nဆေးအများစုဟာ လူ့အသည်းထဲကနေ ဇီဝတွင်း ဖြစ်ပျက်မှုခေါ်တဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုကနေ အင်ဇိုင်းကြောင့် ကြေညက် သွားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အချို့အစားအစာတွေက အင်ဇိုင်းအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိပါတယ်။ ဥပမာ စပျစ်သီး ဟာအချို့ အင်ဇိုင်းတွေရဲ့ အလုပ်လုပ်မှုကို တားဆီးတယ်လုိ့ သိရပါတယ်။ ဆေးရဲ့အာနိသင်နဲ့ ဘေးထွက် သက်ရောက်မှုကို လွှမ်းမိုး နိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် လူကြီးတွေက ပြောပါတယ်။ အချဉ်စားပြီး သွားရင် ဆေးမသောက်ရဘူး ဆိုတဲ့ ပညတ်ချက်လေးပါ။ နိဂုံး အနေနဲ့ ဘာဆေးကိုပဲ သောက်သောက် ဆရာဝန်ညွှန်ကြား ချက်နဲ့အညီ သောက်သုံးခြင်းဟာ အန္တရာယ် ကင်းကင်းနဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါတယ်။ ဖြည့်စွက် အကြံပြုနိုင်ပါတယ်။ လူတိုင်း လူတိုင်း ကျန်းမာပျော်ရွှင် တဲ့ဘ၀ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပါစေ။ အားလုံးကို လေးစား လျက်ပါ။\n၀န်ခံချက်။ ကိုယ်တိုင်အတွေ့အကြုံနှင့် Mind your body, July, 20, 2005 ကိုမှီငြမ်းပါတယ်။\nPosted by Welcome at 9:19 AM\nငယ်ကတည်းက အသီးထဲမှာ ပန်းသီးကို အနှစ်သက် ဆုံးပါပဲ။ ဈေးကြီးရင်လည်း ၀ယ်စား လိုက်တာ ပါပဲ။ အသီးမှာ သရက် ဆိုတာထက် အသီးမှာ ပန်းသီးရယ်လို့ ကိုယ့်ဒဿန ကို ကိုယ်ပြင်မိပါတယ်။ ပန်းသီးကို စားလိုက်ပြန်ရင် လည်း အခွံမနွှာပါဘူး။ အလုံးလိုက် ရေဆေးပြီးတာနဲ့ ဒီလိုပဲ အခွံပါ စားလိုက်မိပါတယ်။ ဘေးက ကြည့်နေတဲ့ သူရှိနေရင်တော့ တော်တော်လေးကို ငတ်ကြီးကျတာပဲလို့ အပြောခံရမှာ အသေအချာ ပါပဲ။ ဈေးကြီးပေးဝယ် စားတာမို့ အခွံပါ နှမြောတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အရသာရှိတဲ့ ပန်းသီးနီ Red Delicious တွေမှာ အခြားပန်းသီး ခုနှစ်မျိုးထက် Antioxidant တွေ ပိုမိုပါဝင်တယ်လို့ လေ့လာ သိရှိရ ပါတယ်။ အနီရောင် ပန်းသီးကို အမေရိကန်မှာ အတွေ့ရ အများဆုံးဖြစ်ပြီး အာနိသင်လည်း အထက်ဆုံးလို့ ဆိုထားပါတယ်။ မျိုးကွဲ ပန်းသီး ရှစ်မျိုးတို့ရဲ့ Antioxidant ပါဝင်မှုကို တိုင်းတာရာမှာ ပန်းသီးနီမှာ ကျန်းမာရေး ကို ဖွံ့ဖြိုးစေတဲ့ဓာတ်တွေ အမြင့်ဆုံး ဖြစ်ကြောင်းနဲ့ များသော အားဖြင့် ပန်းသီးရဲ့ အသားမှာထက် အခွံမှာ ပိုမိုပါဝင်တယ်လို့ သိရှိရပါတယ်။\nဒါကြောင့် ပန်းသီးစားရင် အခွံနွှာမစားဖို့ အသိပေးချင်ပါတယ်။ အခွံမှာ Antioxidant ပိုမိုပါဝင်ပါတယ်။ Antioxidant ဟာ အချို့ရောဂါများကို ဟန့်တားနိုင်သော်လည်း အရေအတွက် တစ်ခုတည်းက အရေးကြီး၊ မကြီး ဆိုတာကိုတော့ ပညာရှင်တွေကသာ ဆုံးဖြတ်နိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဖြည့်စွက် အကြံပြုနိုင်ပါတယ်။ အားလုံးကို လေးစားလျက်ပါ။\n၀န်ခံချက်။ Mind your body, July, 20, 2005 .\nPosted by Welcome at 5:01 PM\nCoding တွေနဲ့ မကင်းကွာ နိုင်သူတွေအတွက် codeguru နဲ့ မိတ်ဆက်ပေး ချင်ပါတယ်။ မိမိအနေနဲ့ IT သမားလား၊ ကွန်ယက်ပိုင်း network သမားလား၊ ရှေ့တန်းရောက်နေတဲ့ webmaster သမားလား၊ Hardware နဲ့ System ပိုင်းကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူလား၊ software ကိုပဲထိုင်ရေးနေတဲ့ Programme သမားလား ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီဝက်ဘ်ဆိုက်က ဗဟုသုတတွေ ဖြစ်စရာတွေ ပါဝင်တာမို့ အသုံးဝင်ပါမယ်။ Coding ပိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အသားပေး ဖော်ပြထားပါတယ်။ ပရိုဂရမ်မာ များအတွက် Language Coding များ စုံစုံလင်လင် ဖော်ပြထားတာ ကိုလည်း တွေ့ရှိရပါတယ်။ ကျွန်တော်အနေနဲ့ ဥာဏ်မမီလို့ မသုံးတတ်ပေမယ့် အသုံးတည့်မယ့် သူတွေအတွက် မျှဝေလိုက်ပါတယ်။ အားလုံးကို လေးစားလျက်ပါ။\nPosted by Welcome at 12:02 AM\nအေးစက် တိတ်ဆိတ် အခန်းကျဉ်းထဲ\nငြိုငြိုငြင်ငြင် ရင်းနှီးရဦးမယ် ။\nစိတ်လို လက်ရ တရင်းတနှီး\nမိုးကာတစ် တစ်ထည်လည်း မဟုတ်ခဲ့ဘူး။\nပုံမှန် ကမ်းမှန်ဘ၀မှာ ၀မ်းရေကမစပ်\nအင်း .. .. .. ခုမှ\nသူ, ငါပြောတဲ့ ဂျာအေးဆိုတာ\nကျွန်တော် ဖြစ်နေပါရော့လား .. .. … ။\n၀န်ခံချက် ။ ပုံကို www.surgeonsblog.blogspot.com မှရယူဖော်ပြပါသည်။\nPosted by Welcome at 11:10 PM\nအသက် (၉၀)အရွယ်ရှိ အဘိုးအိုတစ်ဦးဟာ သူ့မိသားစု ဆရာဝန်ဆီရောက်လာပြီး\nဆရာရယ်၊ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကနဲ့မှ မတူအောင် အားအင်တွေ ရှိနေလိုက်တာဗျာ။ အခုဆိုရင် အသက် (၁၈)နှစ် ရှိတဲ့ ကျွန်တော့် ဇနီးကလေး ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆရာ၊ ဘယ်လိုသဘော ရသလဲ .. ..\nလို့ ခပ်ကြွားကြွားလေး မေးလိုက်ပါတယ်။ ဆရာဝန်က အဘိုးအိုရဲ့ မွေးခွန်းကို ခဏစဉ်းစားပြီး\nကျွန်တော့်မှာ အဘိုးလိုပဲ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်တဲ့ မိတ်ဆွေ တစ်ဦး ရှိပါတယ်။ သူက မုဆိုးပါ။ သူ့ဘ၀မှာ တစ်ခါမှ သားကောင် လွတ်သွားတယ် ဆိုလို့ မရှိခဲ့ဖူးပါဘူး။ တစ်နေ့မှာတော့ သားကောင် ပစ်ဖို့ တောထဲ ထွက်လာ ရာမှာ သေနတ်အစား ထီးကောက်ကို မှားပြီး ယူသွားမိပါတယ်။ ချောင်းကလေး တစ်ခုကို ရောက်တော့ တစ်ဖက်ကမ်းမှာ ယုန်လေး တစ်ကောင်ကို မုဆိုးအဘိုးအိုက လှမ်းတွေ့လိုက်တယ်။ ဒါနဲ့ သူက ထီးကောက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဒိုင်း .. ဒိုင်း .. နဲ့ ပစ်လိုက်တာ ယုန်ကလေး ခင်မျာ သေသွားပါ လေရော။ အဲဒီ အဖြစ်အပျက်နဲ့ ပတ်သက်လို့ အဘိုး ဘယ်လို ထင်ပါသလဲ\nလို့ ဆရာဝန်က ပြန်မေးလိုက်ပါတယ်။ ဒီအခါမှာ အဘိုးအိုက\nဒါတော့ ဘယ်ဖြစ်နိုင်မလဲ၊ ယုန်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ပစ်လိုက်တာ နေမှာပေါ့\nလို့ ဖြေလိုက်တဲ့အခါမှာ ဆရာဝန်က\nကျွန်တော့်အဖြေကလည်း အဲဒါပါပဲ လို့ ဆိုလိုက်ပါတယ်။\n(ပြုံးပျော်နိုင်ပါစေ၊ အားလုံးကို လေးစားလျက်ပါ၊ ဖတ်ပြီးသားများဖြစ်ရင် ကျော်လိုက်ပါ။)\n(၀န်ခံချက် ။ ပုံကို commons.wikimedia.org မှ ရယူထားပါတယ်။)\nPosted by Welcome at 1:32 PM\nကျန်းမာ ကြံ့ခိုင်ဖို့ ကိုယ်လက် လှုပ်ရှားမှုနဲ့ စနစ်တကျ နေထိုင် စားသောက်မှုဟာ လူတိုင်း အတွက် အရေးကြီး ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကိုယ်လက် လှုပ်ရှား ရတဲ့ အားကစား သည်လည်း တစ်ခု အပါအ၀င် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီ ဝက်ဘ်ဆိုက်မှာ ကျန်းမာရေး နဲ့ အညီ ကိုယ်လက် လှုပ်ရှားမှုများ ပြုလုပ်ရာမှာ နားလည် တတ်ကျွမ်းတွေထံ အကြံပြုချက်များ၊ မိမိကိုယ်ခန္ဓာ အလေးချိန် ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ နေထိုင် စားသောက်မှု ပုံစံ၊ လေ့ကျင့်ခန်းများ ပါဝင်ပါတယ်။ ကြွက်သားတွေ ကြီးထွားလှပ လိုတဲ့ အမျိုးသားများအတွက် အကြံပြုချက်တွေ၊ အ၀လွန် သူများအတွက် ကိုယ်အလေးချိန်ကို ဘယ်လို၊ ဘယ်ပုံစံနဲ့ လျော့ချဖို့ ဆွေးနွေးတာတွေ အပြင် လှပပြီး မမ များအတွက်လည်း မိမိ ကိုယ်ခန္ဒာ အချိုးအစားကို ကိုယ်လို ထိန်းသိမ်းရမယ် ဆိုတဲ့ အကြံပြုချက်များ ပါဝင် ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ကျန်းမာရေးကို အထောက်အကူ ဖြစ်စေမယ့် အစားသောက်တွေရဲ့ အကျိုး/အပြစ် တွေကို ဖော်ပြပေးတဲ့ Fitness Online ဝက်ဘ်ဆိုက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဗဟုသုတအလို့ငှာ ၀င်ရောက် လေ့လာ ပါလို့ မျှဝေပေးချင်ပါတယ်။\nPosted by Welcome at 1:21 PM\nကာယကံရှင်ကို တိုက်ရိုက် မေးကြည့် တာ အကောင်းဆုံး ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အင်တာနက် ပေါ်မှာလည်း e-Mail လိပ်စာတွေကို ရှာဖွေလို့ ရနိုင်ပါတယ်။ ပထမဆုံး Google လို အများသုံး Search engine မှာ မိမိ ရှာလိုတဲ့ နာမည်ကို ရိုက်ထည့်ပြီး ရှာပါ။ သူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ Web Page ဒါမှမဟုတ် သူ့ကိုယ်ပိုင် Web Site ကိုတောင် တွေ့နိုင်ပါမယ်။ ဒါပေမယ့် မိမိရှာတဲ့ သူက Google က သိကျွမ်းရ လောက်အောင် မကြီးကျယ်ဘူး ဆိုရင်လည်း တခြား လူပျောက်ရှာတဲ့ အွန်လိုင်း ၀န်ဆောင်မှု တွေရှိပါသေးတယ်။\nလူတစ်ယောက်ရဲ့ e-Mail Address ဆိုတာမျိုးက သူကိုယ်တိုင်က ခွင့်မပြုရင် တစ်ခြား အပြင်လူတွေ သိဖို့ ခက်လှပါတယ်။ သို့သော်လည်း\nBigfoot = www.bigfoot.com\nICQ e-Mail Directory = www.ic9.com/search/email.htm\nInfospace = www.infospace.com\nInternet Address Finder = www.iaf.com\nWho Where = www.whowhere.com\nYahoo! People Search = http://people.yahoo.com\nThe People Search Engine = http://wink.com ( command from mmhan )\nစသည်တို့မှာ ကြိုးစားရှာကြည့်ပါ။ ကံအလွန်ကောင်းရင် e-Mail Address သာမက ဖုန်းနံပါတ်နဲ့ အိမ်လိပ်စာ ကိုပါ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ပါတယ်။ အားလုံးကို လေးစားလျက်ပါ။\n၀န်ခံချက် ။ “The Rough Guide to the Internet” , INTERNET Journal.\nပုံကို www.flickr.com မှ ရယူထားပါတယ်\nPosted by Welcome at 8:27 PM\nပုံမှန်အားဖြင့်တော့ e-Mail တွေဟာ သမားရိုးကျ စာတိုက် စနစ်မှာလို အပျောက်အရှ ဖြစ်မှုမရှိသလောက် နည်းပါး ပါတယ်။ ပို့လိုက်တဲ့ အီးမေးလ်ဟာ လိုရာကို မရောက်နိုင်သေး ရင်လည်း သင့်ဆီကို ချက်ချင်း ပြန်ပြီး အကြောင်းကြား ပါတယ်။ သင် ဘာမှားနိုင်သလဲ ဆိုတာကိုလည်း ထောက်ပြပေးပါတယ်။ လက်ခံမယ့် သူ့ရဲ့ အီးမေးလ် ဆာဗာ Overload ဖြစ်နေတာ၊ down နေတာမျိုးနဲ့ ကြုံရင်လည်း ပို့မယ့် အီးမေးလ်ဟာ မိနစ်ပိုင်း ၊ နာရီပိုင်းကနေ သီတင်းပတ်နဲ့ ချီပြီး ကြန့်ကြာနိုင် ပါတယ်။ အလွန့်အလွန် ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးပေမယ့် အီးမေးလ် တွေဟာ တစ်ခါတလေ လမ်းလွဲ သွားတတ်ပါသေးတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သင့်အီးမေးလ် မရလို့ ပါဆိုပြီး ဆင်ခြေပေးလာရင် အောင့် သက်သက်နဲ့ လက်ခံရမယ့် သဘော ဖြစ်နေ ပါတယ်။ နောက်ပြီး သင့်ဆီက အီးမေးလ်တစ်စောင် ထွက်ဖို့ အတွက် မိနစ် အနည်းငယ်ထက်ပိုပြီး ကြာနေမယ် ဆိုရင် သင့် ISP မှာ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ တက်နေပြီလို့ ယူဆနိုင်ပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးကြီးတဲ့ အီးမေးလ် တိုင်းကို ကော်ပီ တစ်စောင် ကူးယူထားဖို့တော့ မမေ့ပါနဲ့လို့ သတိပေး လိုပါတယ်။ အားလုံးပဲ အဆင်ပြေနိုင်ပါစေ။\nပုံကို www.tailored.com မှ ရယူထားပါတယ်\nPosted by Welcome at 8:18 PM\nဘယ်လိုမှ လုပ်လို့ မရတော့ပါဘူး။ ဒါကြောင့် Sent ဆိုတဲ့ Button ကို Click မခေါက်ခင် ကတည်းက သေသေ ချာချာ စဉ်းစားဖို့ လိုပါမယ်။ ကိုယ်ရေးထားတဲ့ စာကို မပို့ခင်မှာ ပြန်စစ်ဆေးပါ။ စိတ်ထဲမှာ ဒွိဟ ဖြစ်နေရင် Draft အဖြစ် ခဏတော့ သိမ်းထား လိုက်ပါအုန်း။\nPosted by Welcome at 8:12 PM\nလူတွေဟာ နေ့စဉ် အသက်ရှင် နေထိုင်မှု ပုံသဏ္ဍာန် မမှန်ကန်ခြင်း နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေတဲ့ ရောဂါဘယ မျိုးစုံတို့ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျန်းမာရေး ဟန်ချက်ညီညီ နေထိုင်နိုင်တာကို ထိခိုက်စေနိုင်တဲ့ အကြောင်းဖြစ်ခဲ့ ပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ ရေဓာတ်နဲ့ ရေထုဟာ သာမန် ထိခိုက်မှုတွေကို အကာ အကွယ်ပေးလျက် ရှိတာကို လေ့လာရပါတယ်။ အဲဒီ ရေဓာတ်နဲ့ ရေထုတို့ဟာ စိတ်ဖိစီးမှု၊ စိတ်ပင်ပန်း နွမ်းနယ်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ စိတ်ထိခိုက်မှုတွေ နဲ့ စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှု တွေကို အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ကုစားပေး နေတယ် ဆိုတာကို သိရှိရပါတယ်။\nလူတွေဟာ သန့်ရှင်းတဲ့ သောက်သုံးရေကို သောက်သုံးရမှာ ပဓာနကျပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရေအစား အရက်၊ လက်ဖက်ရည်၊ ကော်ဖီ နဲ့ အခြားအချိုရည် အမျိုးမျိုး သောက်သုံးကြလို့ အာရုံကြောဆိုင်ရာ ဆိုးကျိုးတွေကို ရရှိ ခံစားနိုင်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ရင်ပူခြင်း၊ လေပွ လေထခြင်း စတာတွေလည်း ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။\nအာရုံကြောတွေ ပုံမှန် အလုပ်လုပ်နိုင်ဖို့အတွက် မှန်ကန်တဲ့ ရေအချိုးအစား ပမာဏ အလုံအလောက် ရရှိရန် လိုအပ်ပါတယ်။ မျှတတဲ့ ရေပမာဏ ရှိမှသာ ခန္ဓာကိုယ် ကလာပ်စည်းများ ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ရေဓာတ် ခမ်းခြောက် ခြင်းမှ ကင်းဝေးနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။\nလူ့ခန္ဓာကိုယ် အလေးချိန်ရဲ့ ၁၀ ပုံမှာ ၉ ပုံ ဒါမှမဟုတ် ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းသည် ရေဓာတ်ပါဝင်နေပြီး ၄င်းတွင် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းဟာ အောက်ဆီဂျင်မှာ ပျော်ဝင်နေပါတယ်။ ခြောက်ပတ်သား အရွယ် သန္ဓေသားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရေဓာတ်ဟာ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ပါရှိကြောင်း လေ့လာသိရှိရပါတယ်။ ၄င်း ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းက ကလာပ်စည်းအတွင်းရှိပြီး ကျန် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းက ကလာပ်စည်း ပြင်ပမှာ တည်ရှိနေပါတယ်။\nလူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာရှိတဲ့ သန်းပေါင်းများစွာသော ကလာပ်စည်းများသည် ရေသိုလှောင်ကန် ငယ်လေးများ အဖြစ် တည်ရှိနေပါတယ်။ ၁၅ ဘီလီယံ ခန့်ရှိ ဦးနှောက်ကလာပ်စည်းများသည် ရေပမာဏ ၇၄ ဒသမ ၅ ရာခိုင်နှုန်း လိုအပ်ပါတယ်။ ရေ ၂ ဒသမ ၆ လီတာကို နေ့စဉ် သောက်သုံး ပေးခြင်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ဇီဝကမ္မ ဖြစ်စဉ်များနဲ့ ရေသိုလှောင်ကန် ငယ်များအား ပြန်လည်ဖြည့်တင်း ပေးခြင်းများကို လုပ်ဆောင်ပေးနိုင် ပါတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်သက်တာအတွက် ရေပမာဏ တန်ပေါင်း ၆၀ ခန့်ကို သောက်သုံး ဖြစ်ကြပါတယ်။ ဒါကြောင့် မိမိကိုယ်ခန္ဓာ ကျန်းမာ အသက်ရှည်ဖို့အတွက် ကောင်းမွန် သန့်ရှင်းသော သောက်သုံးရေကို ရွေးချယ် သောက်သုံးရန်ပင် အရေးကြီးပါကြောင်း မျှဝေချင်ပါတယ်။\n(အခုတစ်လောဖတ်ဖြစ်တဲ့ စာတွေကတော့ ၀ိုင်တွေအကြောင်းပါ။ ၀ိုင်အနီ၊ ၀ိုင်အဖြူ၊ နှစ်ချို့ဝိုင်တို့ရဲ့ ဆေးဘက်ဝင်တဲ့ အကျိုး အာနိသင်တွေ ဖြစ်ပါတယ်။ ၀ါတွင်းကာလ အတွင်း ၀ိုင်အကြောင်း ပို့စ်တင်မိရင် မေတ္တာပို့ မယ့်သူတွေ များနေမှာဖြစ်လို့ မတင်ဖြစ်တော့ပါဘူး)\n၀န်ခံချက် ။ ဖော်ပြပါပုံကို www.lifedynamix.com မှ ရယူထားပါတယ်။\nPosted by Welcome at 2:23 PM\nကျန်းမာသော ခန္ဓာကိုယ်သည် စိတ် အတွက် ဧည့်ခန်းဆောင် ဖြစ်သည်။\nမကျန်းမာသော ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ စိတ် အဖို့ အကျဉ်းထောင် ပင်ဖြစ်၏ ။\nရင်ထဲက မြည်သံစွဲ အလင်္ကာ\nကြေမွပြီ ငါ့မှာ ..\nဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ ပြန့်ကျဲကျလို့\nအားရ ကျေနပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းပြီးမှ\nငါ့ရဲ့ အခန်းကျဉ်း ခန်းစည်းကို\nအလိုမတူပါဘဲ … ငါက……… ။\nဝန်ခံချက် ။ ဖော်ပြပါပုံကို www.hugoeiji.wordpress.com မှ ရယူထားပါတယ်။\nPosted by Welcome at 3:24 PM\nလူငယ်တွေအကြိုက်ဖြစ်မယ့် ဝက်ဘ်ဆိုက် လေးတစ်ခု မျှဝေ ချင်ပါတယ်။ e-Mail ရယ်၊ Voice mail ရယ် Video ရယ် သုံးမျိုး ပါဝင် ပေါင်းစပ် ထားတဲ့ ဝက်ဘ်ဆိုက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အလွယ်အကူ Login နိုင်ပါတယ်။ မည်သည့် Browser နဲ့ OS မဆို တွဲဖက်အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။ Adobe Flash Player အသင့်သုံး ထည့်သွင်းပေးထား တာမို့ ၀င်ရောက်လေ့လာ သူတွေအတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါတယ်။ အကောင်းဆုံးကတော့ Webcam ပါတပ်ဆင် ထားမယ်ဆိုရင် ပို အဆင်ပြေပါမယ်။\nPosted by Welcome at 1:41 PM


ဂေဇက်တွေ့ဆုံပွဲ လက်ကျန် ဓါတ်သေများ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Photography » ဂေဇက်တွေ့ဆုံပွဲ လက်ကျန် ဓါတ်သေများ\nဂေဇက်တွေ့ဆုံပွဲ လက်ကျန် ဓါတ်သေများ\nPosted by ေမွာ္ဆရာ on Jul 26, 2013 in Photography | 23 comments\nကွန်နက်ရှင် မကောင်းတဲ့ကြားထဲက အားတင်းတင်လိုက်ရတဲ့ မနေ့က ဓါတ်ပုံပိုစ့်မှာ မပြည့်မစုံ ဖြစ်ကျန်ခဲ့တာ အများကြီးပါ .. အဆိုးဆုံးက ဆုရတဲ့သူတွေ ဓါတ်ပုံတောင် တချို့ ကျန်နေခဲ့တာကိုပါပဲ .. အရမ်းအားနာပါတယ်ခင်ဗျာ … ။ဒီနေ့တော့ စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ တင်လိုက်ပါတယ် .. ကျန်နေတဲ့သူတွေလဲ စိတ်ကျေနပ်ပါ ခင်ဗျာ ..\nပုံတွေကျန်နေသေးရင်လဲ တောင်းပါခင်ဗျ .. ။\nနောက်တစ်ခု ပုံထဲမပါစေချင်တဲ့သူများရှိရင်လဲ ခွင့်လွှတ်ပါ ..။ကျွန်တော်ဖျက်ပေးပါ့မယ် ..။ကျွန်တော်မရှိတဲ့အခိုက်ဆိုရင်လဲ သူကြီးကိုဖျက်ခိုင်းပါခင်ဗျ ..။ဘူဖေးပွဲကို ဘယ်သူစတင်ဖွင့်လှစ်သလဲဆိုတဲ့ ဓါတ်ပုံမှတ်တမ်းလေးလဲ တင်ပေးလိုက်ပါတယ်..။\nနောက်တစ်ခု ရွာသူရွာသားတွေထဲမှာပထမဦးဆုံး တွေ့ရှိခင်မင်ရသူ ကိုကမ်းနဲ့ ကစည်ကို ခုပွဲမှာ မတွေ့ရတဲ့အတွက် ဝမ်းနည်းရပါကြောင်း ..ထို့အတွက်အမှတ်ရ ကစည်ရရှိတဲ့ ဆုကို ကျွန်တော်တက်ယူပေးခဲ့ပါကြောင်း ..၊ အဲဒီ့ဆု ခင်ဗျားလက်ခံရတဲ့အချိန်မှာ ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော့်အတွက် အမှတ်တရလို့ သတိရပေးပါ ကစည်ရေ ..။ ကုန်းပေါ်ရောက်ရင် တွေ့ချင်ပါသေးရဲ့ .. နောက်တစ်ယောက် ကလေးရဦးမယ် .. ရမယ်ဆိုရင် မိန်းကလေးဆိုတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဟောပြောချက်လေးလဲ မှန်ပါတယ်လို့ ..သတိတရ ပြောပါရစေ ..။\nတွေ့ဆုံပွဲမှတ်တမ်းဓါတ်ရှင်ခွေလေးလဲ အခုအချိန်ဆို လေယာဉ်ပျံစီးနေလောက်ပါပြီ ..။ အမှတ်တရ လက်ဆောင်ပါ သူကြီးခင်ဗျ.။။\nဘူဖေးလာကြွေးတာ တော်တော် နောက်ကျသဗျ ..\nဂေဇက် ကွမ်းတောင်ကိုင်များနှင့် ကျွန်တော့်သား\nပွဲ လုပ်တဲ ့နေ ့လေးကို\nပြန် သတိရ သွားပြီ ။\nဒီလောက် သတိထားနေတဲ့ကြားတောင် ပုံ၆ ပုံ ကျန်ခဲ့လို့ ပြန်တင်လိုက်ရပါကြောင်း ..\nစားစရာ ရှားလို့ …\nစက္ကူတွေ လိုက်စားနေဒယ် …\nဒီမှာ တာမက် တစ်ယောက်လုံး ချိနေဒါကို …\nစားဂျင်ရင် ပြော .. ယို ကျွေးမှာပေါ့လို့ …\nနင့်ဂျီးဒေါ် အဲဒါ နင်စွပ်ကျယ်ပေါက်ဖို. မဲလိပ်လုပ်နေဒါဟဲ့.. အကောင်ရဲ.\nဖြတ်စရာ ဓားမရှိလို. တံတွေးစွပ် စက္ကူဖြဲနေဒါလေ………… ခွိခွိခွိ… မဲလိပ်တွေကတော့ မွှေးနေမှာပဲ.. ခွိ\nပြောဒေါ့ဒါ တော်ဘူး တော်ဘူးနဲ့ …\nတားဂို ဂျစ်ရဲ့သားနဲ့ ဇွတ်ငြင်းနေဒယ် …\nကြည့်စမ်းမနွယ်ပင်က ကိုအာဂကို ပန်းကန်းတွေ အများကြီးသယ်ခို်င်းနေဒယ်။\n” ကြည့်စမ်း မနွယ်ပင်က ကိုအာဂကို ပန်းကန်းတွေ အများကြီးသယ်ခို်င်းနေဒယ် ”\nမဟုတ်ဘူး ။ မနွယ်ပင်က ကိုအာဂကို သင်ပေးနေတာ ။\nဒီလို လေးထောင့် ပုဂံပြားကြီးနှင့်ယူ ရတယ် တဲ့ ။\nအဲဒါကြီးက များများဆံ့တယ်တဲ့ ။ ဟီ ဟိ ။\nကိုသုေ0ရော အဘဖောရော မှားတယ် ….\nအမှန်က နွယ်ပင်က ဂ ကို လေးထောင့်ပုဂံရေ အ0ိုင်းရော နှစ်ခုလုံးနဲ့ ယူခိုင်းနေတာ\nဒါမှ နေ့ခင်းစာလွတ်မှာဆိုပီး ပြောပြနေတာပါ ဟိ ….\nကိုရင်မှော်ရေ.. သတိတရ ရှိနေပေလို့.. ကျေးဇူးပါဗျို့… ကျုပ်လည်း ခင်ဗျားနဲ့တကွ\nအားလုံးကို အထူးတလည်သတိရနေပါတယ်။ တချိန်က ကိုရင်ဟောပေးခဲ့တဲ့ ခင်ဗျားမိသားစုထဲ\nမှော်ဆရာမလေး မွေးဖွားတော့မယ် သတင်းကြားလို့ ဝမ်းသာပါတယ်.. (သူမွေးဖွားလာရင်တော့\nခင်ဗျားရဲ့ မိဘ လူကြီးမိဘ ကျန်းမာရေးကို အထူးဂရုစိုက်လိုက်ပါ။)\nခင်ဗျား ကျနော့်အတွက် ယူပေးထားတဲ့ ဆု ပုံနဲ့ အံစာ ယူပေးထားတဲ့ ပုံလေးကို ကြည်ကြည်လင်လင်လေးရှိရင်\nအမှတ်တရလိုချင်လို့ sithu.marine@gmail.com ကို ပို့ပေးပါခင်ညာ.. ဓါတ်ပုံထုတ်ပီး သိမ်းထားချင်လို့…။\nဓါတ်သေဆို တခါတုန်းက ဓါတ်ရှင်ပါ…\nခညားအတွက် ဆု တက်ယူပေးထားဒါနော် ..\nအဟမ်းး ဟမ်းး ဟမ်းး\nဓါတ်သေ များကို သိမ်းဆည်း သွားပါတယ်ဗျို့\nကဗျာရွတ်ကြသူများရဲ့ ဓါတ်ရှင်တွေကို ချောင်းနေပါကြောင်း\nဘူးဖေးမှာ နောက်ကတန်းစီနေသူတွေ စားလိုက်ကြရဲ့လားဟင်.. ရှေ့ကလူတွေအသားကုန်ဆွဲနေလို့\nကျနော့အစား ဓာတ်သေတွေဝေဝေဆာဆာရိုက်ပြီး မှတ်တမ်းတင်ပေးတဲ့ ကမှော့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျို့\nကနော်မလာနိုင်လို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာဗျ. ခင်ဗျားလာမယ်ဆိုလို့ စိတ်ချသွားတာ\nတစ်ယောက်တစ်လှည့် ရွာတာဝန် နိုင်သမျှ ထမ်းကြတာပေါ့ဗျာ ..\nကို မှော် လာမယ် ဆိုလို့ ကျုပ်လဲ သက်ပြင်း ချနိုင်တာ ဗျ . . မဟုတ်ရင် နောက်ဆံ တထင့်ထင့် နဲ့ ဗျို့. . . .။\nရွာ့ဒါ့ပုံဆြာတွေရဲ့ ရွာပေါ်ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ကို ချီးကျူးပါတယ်။\nမှော်ဆရာပို့လိုက်တဲ့ ဓာတ်ရှင် ရပါပြီ။\nမနီလာစိန်က ဩဂုတ်လထဲကျမှ ပြန်မှာဖြစ်လို့\nမနက်ဖန်လော့ကျတဲ့အိမ်ကျလိကျလိကို ပြန်မယ့်သူငယ်ချင်းနဲ့ အပ်ပေးလိုက်ပါပြီ။\nမနက်ဖန်မှ လေယာဉ်ပျံစီးမယ့် ဓာတ်ရှင်ပါ။\nအခုတော့ အလွမ်းပြေ ကြည့်ပြီးပါပြီ။\nကင်မလာနောက်က ရပ်တဲ့သူကလည်းကောင်း ၊\nကင်မလာရှေ့လူတွေကလည်း ပျော်ဖို့ကောင်း ဆိုတော့\nအဲဒီနေ့က ရှန်တီစားသောက်ဆိုင်ကို တစ်ခေါက် ပြန်ရောက်သွားမိသလိုပါပဲ။\nဓာတ်ရှင်လိုချင်သူများ စာအုပ်ရောင်းပေးတဲ့ နေရာတွေမှာ ရနိုင်အောင် စီစဉ်ပေးပါမယ်။\nအနော်တို့လဲ ဓာတ်ရှင် စောင့်နေပါတယ် လို့\nဘူဖေးပွဲကို ဘယ်သူစတင်ဖွင့်လှစ်သလဲဆိုတဲ့ ဓါတ်ပုံမှတ်တမ်းလေးလဲ တင်ပေးလိုက်ပါတယ်..။\nဘယ်သူလဲသိကြလား….. ဟီဟိ ပေါ့\nအနော်လည်း ခရက်ဒစ် ပေးသုံးဖူးတဲ့ ရီ သံပိုင်ရှင်။\nရွာ့ကွမ်းတောင်ကိုင်တွေ မှော်သားသားလေးကို လုနေကြတယ်။\nပုံတွေတော့ စုံလောက်ပြီ ထင်တာပါပဲ …\nကျေးကျေးဗျာ ။ ခုမှ ဝင်လို့ရပါတယ်\nပုံရိပ်တွေကို စကားပြောအောင် ရိုက်ပေးခဲ့တာ ကျေးဇူးပါဗျာ