သျှင်နေမင်း: February 2011\nငါ့ ဘ၀ကိုထဲ ၀င်လာခဲ့ ပါချစ်သူ\nငါ့ အသားတွေဟာ မင်းအတွက်အဟာရ\nငါ့ အသွေးတွေဟာ မင်းအတွက်စမ်းရေ\nငါ့ အရိုးတွေတွေဟာ မင်းအားကိုးရမဲ့ \nPosted by သျှင်နေမင်း at 5:03 AM\nငါ .... အကြိမ်ကြိမ် ကျဆုံးခဲ့ဖူးလို့...\nမင်းရဲ့ မျက်ဝန်းတံခါးတွေ သော့ခတ်ပိတ်ထားပေးပါ...\nငါ ... အကြိမ်ကြိမ် ရူးသွပ်ခဲ့ဖူးလို့ ...\nမင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ စေ့စေ့ပိတ်ထားပေးပါ...\nငါ ... အကြိမ်ကြိမ် ရင်ခုန်စုံမက်ဖူးလို့...\nမင်းရဲ့ ဖြားယောင်းမှုတွေ ရုတ်သိမ်းပေးပါဦး...\nမင်း ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာက “အစစ်” တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့လို့ပေါ့....။\nPosted by သျှင်နေမင်း at 6:48 AM\nမောင်ချမ်းသာ(ဆိုက်ကား)နှင့် မနှင်းပုလဲ (ပဲပြုတ်)တို့၏ မင်္ဂလာဆောင်\nတရားသူကြီး သုံးယောက်ရှေ့တွင် မောင်ချမ်းသာနှင့် မနှင်းပုလဲတို့ ခပ်ယို့ယို့လေး ရပ်နေကြသည်။ မောင်ချမ်းသာက ခေါက်ရိုး မပြေသေး သော လုံချည်အသစ် စက်စက်ကို သလုံးသားပေါ်အောင် ၀တ်ထား၏။ လျှော်ပြီးသား\nအင်္ကျီလက်ရှည် အဖြူကို လက်တ၀က် ခေါက်၍ ထား၏။\nမနှင်းပုလဲကတော့ မော်ရေးရှံ သက်တံရောင်နှင့် အပေါ်က အိရှံအဖြူလက်စကနှင့် ဖြစ်သည်။\nသူတို့ နောက်တွင်တော့ မောင်ချမ်းသာ၏ ရောင်းရင်းများက ၀ါး ဦးထုပ်၊ စစ်ဦးထုပ် အစိမ်းပျော့ စသည့် ခေါင်းဆောင်း အမျိုးမျိုးကို လက်တွင်ကိုင်၍ စုပြုံ ရပ်နေကြ၏။\nတရားရုံးရှေ့တွင်တော့ ဆိုက်ကားများ တန်းစီ ရပ်ထားသည်။\nယနေ့သည် ဆိုက်ကားသမားလေး မောင်ချမ်းသာနှင့် မနှင်းပုလဲတို့၏ လက်ထပ် မင်္ဂလာပွဲ ဖြစ်ပါသည်။\nအလယ်ထိုင် နာယကကြီးက ရှေ့ဖတ်စာရေး ကမ်းပေးသော ရွှေရောင်ဖြင့် ရိုက်ထားသည့် လက်ထပ်စာချုပ် ကပ်ထူရွက် နှစ်ရွက်ကို အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်နေ၏။\n'အဘ ဦးသူတော်၏သား မောင်ချမ်းသာ အသက် ၂၆ နှစ်၊ ဟုတ်သလား' နာယကကြီးက စာချုပ်တွင်ပါသည်များကို ဖတ်၍ လှမ်းမေးလိုက်ရာ မောင်ချမ်းသာက မ၀ံ့မရဲ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။\n'အလုပ်က ဆိုက်ကား နင်းတယ်နော်'\n'အဘ ဦးကွန်ပါ၏ သမီး မနှင်းပုလဲ၊ အသက် ၂၂ နှစ်၊ အလုပ်အကိုင် ပဲပြုတ်ဈေးသည်၊ ဟုတ်တယ်နော်'\nမနှင်းပုလဲက ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိသဖြင့် မောင်ချမ်းသာကို လှမ်းကြည့်၏။ မောင်ချမ်းသာက လက်တို့၍ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ မနှင်းပုလဲက တရားသူကြီးဘက်လှည့်ပြီး ကမန်းကတန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။\n'အခု မင်းတို့နှစ်ဦး သဘောတူ လက်ထပ်ကြမယ် ဟုတ်ပြီလား'\nနှစ်ယောက်လုံးက 'ဟုတ်ကဲ့' ဟု သံပြိုင် ဖြေလိုက်ကြသည်။\n'မနှင်းပုလဲက အခု လက်ထပ်တာ ဘယ်သူ့ရဲ့ သွေးဆောင် ဖြားယောင်းခြိမ်းခြောက်ခြင်းမှ မရှိဘဲ မိမိရဲ့ ကင်းလွတ်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒနဲ့ သဘောတူတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစုံတယောက်ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှု၊ သွေးဆောင်မှု၊ ဖြားယောင်းမှုကြောင့် လက်ထပ်ရတာလား ဆိုတာကို ဖြေပါ'\nမနှင်းပုလဲက ဘာမှမဖြေဘဲ မောင်ချမ်းသာ ဘက်သို့သာ လှည့်ပြီး ငေးကြည့်နေသည်။\nမောင်ချမ်းသာက ပခုံးချင်းတိုက်၍ မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။\n'ကျွန်မ ကြိုက်လို့ ယူတာရှင့်'\nနောက်က ဆိုက်ကားအဖွဲ့က '၀ါး' ခနဲ ရယ်လိုက်သဖြင့် နာယကကြီးက ခပ်တည်တည် လှမ်းကြည့် လိုက်သောအခါ မျက်နှာပိုးသတ်၍ ငြိမ်သွားကြသည်။\nဤလက်ထပ်ပွဲကို ကမကထ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သော ရှေ့ဖတ်စာရေးမှာ ရယ်ချင်နေသော မျက်နှာထားကို ခေါင်းငုံ့၍ ဟန်ဆောင်ထားရသည်။\n'ကဲ.. ကဲ.. ဟုတ်ပါပြီ၊ ဟုတ်ပါပြီ၊ လာ လာ ဒီမှာ လက်မှတ်ထိုးကြ'\nလက်မှတ်ထိုးရမည့် နေရာကို ရှေ့ဖတ်စာရေးက ထောက်ပြသည်။ မောင်ချမ်းသာက အလျင် လက်မှတ်ထိုး၏။ ဒုတိယ မနှင်းပုလဲက တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် လက်မှတ်ထိုးရာ တလုံး တလုံးကို အတော်ကြာကြာ ရေးနေရ၏။ တရားသူကြီးများက စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြ၏။\n'သက်သေနှစ်ယောက် လာ လက်မှတ်ထိုးပါ' ဟု ရှေ့ဖတ်စာရေးက ခေါ်လိုက်ရာ၊ အောင်ဗလနှင့် လှကြည်တို့ နှစ်ယောက် အလုအယက် ထွက်လာကြပြီး သူအလျင် ကိုယ်အလျင် လုပ်နေကြသေးသည်။ နောက်မှ လှကြည်က အလျင် လက်မှတ်ထိုးဖြစ်သည်။\nလက်မှတ်ထိုးခြင်းကိစ္စ ပြီးစီးကြသဖြင့် သတို့သားနှင့် သတို့သမီး တွဲ၍ ဆိုက်ကားအဖွဲ့ ခြံရံပြီး ရုံးတွင်းမှ ထွက်လာကြ၏။\nအောင်ဗလက သပြေပန်းတွေ ဝေေ၀ဆာဆာ လက်ကိုင်ထိပ်၌ ထိုးစိုက်ထားသော ဆိုက်ကားကို အလျင်ဆုံးထုတ်၍ လမ်းပေါ်တွန်းတင်လိုက်သည်။ ထိုဆိုက်ကားသည် သတို့သား မောင်ချမ်းသာပိုင် ဆိုက်ကားဖြစ်သည်။ အောင်ဗလက နေ့စဉ် သူနင်းနေကျ ဆိုက်ကားကို ယနေ့အဖို့ ဆိုက်ကားပိုင်ရှင်အိမ်က ထုတ်ယူမလာပေ။ မောင်ချမ်းသာ၏ ဆိုက်ကားကို ယူကာ နင်းပေးရမည် ဖြစ်၍ ဖြစ်၏။\nအောင်ဗလနင်းသော ဆိုက်ကားပေါ်သို့ မောင်ချမ်းသာနှင့် မနှင်းပုလဲတို့ တက်ကြသည်။ မောင်ချမ်းသာ က ရှေ့ထိုင်ခုံမှာ နေရာယူ၍ မနှင်းပုလဲက နောက်ဘက်ခုံတွင် ယို့ယို့ကလေး ထိုင်လိုက်၏။ သူတို့နောက်မှ ဆိုက်ကား ဆယ့်နှစ်စီးက တန်းစီ၍ နေရာယူလိုက်ကြသည်။ တရားရုံးရှိ လူအားလုံးတို့သည် ထူးဆန်းသော မင်္ဂလာပွဲကြီးကို ပြုံးကာ ပြုံး၊ ရယ်ကာရယ်ဖြင့် ကြည်နူးစွာ လှမ်းကြည့်ကြလေ၏။\nဆိုက်ကား စထွက်တော့ အောင်ဗလက သူ၏ ညာဘက်လက်ကိုင်တွင် တပ်ဆင်ထားသော ခေါင်းလောင်းကို အဆက်မပြတ်တီးရင်း နင်းလာသည်။\n'ဟေ့ကောင်အောင်ဗလ၊ ဘာလုပ်တာလဲကွ၊ လူတွေ ကြည့်နေကြပြီ၊ ရှက်စရာကြီး'\n'ဟေ့ကောင် ချမ်းသာ၊ ငြိမ်ငြိမ်လိုက်လာစမ်း၊ တရုတ်မင်္ဂလာဆောင်ဆိုရင် ကားဟွန်းသံတွေ တညံညံနဲ့ ဒီလောက်တီးလာတာပဲကွာ'\n'တို့လည်း တို့အထွာနဲ့ တို့ပေါ့ကွ၊ ဘီးပါတာပဲ၊ သူတို့က မော်တော်ကား၊ တို့က ဆိုက်ကား... ဟား... ဟား... ဟား...'\n'ငါ မျက်နှာ ပူတယ်ကွ'\n'မျက်နှာပူရင် မင်းနားရွက်ကားသားပဲ၊ နားရွက် နှစ်ဖက်နဲ့ ကာထားပေါ့ကွ'\n'အစ်ကို... လုပ်ပါဦး၊ အစ်ကို့ လူတွေက အော်ကြီးဟစ်ကျယ်နဲ့၊ ရှက်စရာကြီး'\nမနှင်းပုလဲက နောက်မှ လှမ်းပြောသည်ကို နောက်ဆိုက်ကားနင်းလာသူ ကြည်မြင့်က ကြားသွားဟန်တူသည်။\n'တို့ကတော့ အော်ကြီးဟစ်ကျယ်ပဲဟေ့၊ လမ်းထောင့်က ဆိုက်ကားဂိတ်ဆိုတော့ ဆူဆူညံညံ ကားသံ၊ လူသံတွေ ကြားထဲမှာ ပြောရ ဆိုရမို့ အော်ပြောရတာ အကျင့်ဖြစ်နေပြီ၊ ရှက်ရင် ခေါင်းငုံ့ပြီး လိုက်လာ၊ ရောက်တော့မယ်'\n'ဒီကလဲ ခုနစ်အိမ်ကြား ရှစ်အိမ်ကြား အော်ပြီး ဈေးလိုက်ရောင်းရတဲ့ ပဲပြုတ်သည်ပါပဲ တော်၊ အခုဟာက လွန်လွန်းလို့'\nမနှင်းပုလဲဆီက အသံထွက်လာခြင်းမဟုတ်ပါ။ စိတ်ထဲက ရန်တွေ့ လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။\nနောက်ဘက်မှ ဆိုက်ကားများသည်လည်း ဟွန်းနှိပ်သူနှိပ်၊ ခေါင်းလောင်းတီးသူတီးဖြင့် တသီတတန်းကြီး ဆူညံစွာ ထွက်လာကြလေသည်။\nလမ်းတလျှောက် လူများ ထွက်ကြည့်နေကြသဖြင့် မောင်ချမ်းသာနှင့် မနှင်းပုလဲမှာ ရှက်လွန်း၍ ခေါင်းငုံ့ပြီးသာ လိုက်လာကြရလေသည်။\nအိမ်ကလေးပေါ်သို့ စုပြုံ တက်လာကြသော အဖွဲ့ကြီးကို ကြည့်၍ မနှင်းပုလဲ၏အမေ ဒေါ်အေးမမှာလည်း အလိုလို ရွံ့သလိုလို ဖြစ်ပြီး ခေါင်းရင်းဘက် ဘုရားစင်ရှိရာ အောက်ဘက်သို့ ယို့ယို့ကလေး သွားထိုင်နေလေသည်။\nလူဆယ့်ငါးယောက်၏ အလေးချိန် ဒဏ်ကြောင့် အိမ်ကလေးမှာ ယိမ်းထိုး လှုပ်ခါနေသည်။\n'ဟဲ့.... ဟဲ့.... အ်ိမ်ပြိုပါ့မယ်'\nအိမ်မှာ ထိုင်စောင့်နေကြသော မနှင်းပုလဲ၏ မိတ်ဆွေ အမျိုးသမီး အုပ်စုထဲမှ တယောက်က အော်လိုက်သည်။\n'ကဲ... ကဲ... အခန်းအပ်ပြီး မင်္ဂလာသြဘာစကား ပြောရမယ်'\nအောင်ဗလက အခန်းဝမှနေ၍ သံနေသံထားဖြင့် ဟန်ပန်ထုတ်၍ မိန့်ခွန်းခြွေရန် ပြင်လိုက်သည်။\n'ဟေ့... အောင်ဗလ မင်းက ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဘာတတ်လို့ ပြောမှာလဲ၊ မလိုပါဘူးကွ၊ သူတို့နှစ်ယောက်ထားခဲ့၊ တို့က မရီဆိုင် ပြေးပြီး မင်္ဂလာအောင်ပွဲလေး ကျင်းပမယ်၊ ဒါပဲ'\nလှအောင်က ကပြင်တွင် ထိုင်နေလျက်က လှမ်းကန့်ကွက်နေ၏။\n'နေပါဦးကွ၊ ငါ့ ဆိုက်ကားရှင်သမီး သမ္မတမှာ လက်ထပ်တုန်းက သြဘာမင်္ဂလာစကားပြောတာ ကြားဖူးလို့ပါ့၊ ငါပြောတတ်ပါတယ်ကွ'\n'ကဲ... ဒါဆို ပြောကွာ မြန်မြန်၊ ငါ လေပျို့လာပြီ'\nကိုချစ်တီးက နောက်ကျနေသဖြင့် လှေကားအ၀တွင် တစ်ဆို့ကြီး ရပ်နေလျက်က လှမ်းပြောလိုက်၏။\n'ဒီလိုပါ ခင်ဗျ၊ အခု မင်္ဂလာလက်ထပ်ပွဲကတော့ ဆိုက်ကားပိုင်ရှင် မော်ချမ်းသာနှင့် ပဲပြုတ်ပိုင်ရှင် မနှင်းပုလဲတို့ရဲ့...'\n'ဟုတ်ကဲ့၊ ပဲပြုတ်တောင်းပိုင်ရှင် မနှင်းပုလဲတို့ရဲ့ မင်္ဂလာလက်ထပ်ပွဲ ဖြစ်ပါတယ်'\n'တော်ပြီဟေ့ သွားမယ်၊ ချမ်းသာ ပေးထားတဲ့ ခဲဖိုးပိုက်ဆံ ဘယ်သူ့ဆီမှာလဲ ဟေ့'\nလှအောင်က ပြောရင်း အင်္ကျီအိတ်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။\nဆိုက်ကား အဖွဲ့ကြီးက ဘဲလ်သံ ဆူညံစွာဖြင့် ထွက်ခွါသွားကြလေသည်။ မောင်ချမ်းသာတို့ နှစ်ယောက် အခန်းဝတွင် မောမောပန်းပန်း ထိုင်ချလိုက်ကြတော့သည်။\n'အဲဒီလူတွေ ရုတ်ရုတ် လုပ်တာနဲ့ ကြိုးလည်း မတားလိုက်ရပါဘူးနော်' ဟု ဒေါ်မြမြ ခေါင်းဆောင်သော အမျိုးသမီးတစု ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် ထွက်သွားကြလေသည်။\nဒေါ်အေးမကလည်း အလိုက်သိစွာ ဘေးအဖီ မီးဖိုဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။\nမနှင်းပုလဲသည် အခန်းတွင်းသို့ မရဲတရဲ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ပြီးတော့ ရှက်စနိုးဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေသည်။ ဤအခန်းသည် မနေ့ကအထိ သူ့အမေနှင့် သူ အိပ်နေကျ အခန်းဖြစ်၏။ ယခုတော့ ဤအခန်းပင် သူ့အတွက် မင်္ဂလာအခန်း ဖြစ်နေ၏။\nအမေ့အိပ်ရာ ဖျာလိပ်က အိမ်ရှေ့ခန်း ခေါင်းရင်းဘက်တွင် လိပ်လျက်သား တွေ့ရ၏။\nအခန်းတွင်းမှာတော့ နံနက်က မိမိကိုယ်တိုင် အိမ်ဘေးက မမြနဲ့အတူ ပြင်ဆင်ထားသော အိပ်ရာ အသစ်စက်စက်ကို တွေ့ရ၏။ နှစ်ယောက်အိပ်ဖျာချော အသစ်စက်စက်ပေါ်တွင် ရွှေဘုံသာလမ်းက ဆိုက်ကားအုပ်စုက လက်ဖွဲ့အဖြစ်ဝယ်ပို့ထားသော ခေါင်းအုံးအသစ်စက်စက်နှစ်လုံးနှင့် ခြေရင်းတွင် အညာစောင် အသစ်စက်စက်က ခေါက်လျက် ပုံချထားသည်။ စိန်ဂျွန်းဈေးက အမေ သွားဝယ်ပေးထားသော နှစ်ယောက်အိပ် နိုင်လွန်ခြင်ထောင် ပန်းရောင်က အပေါ်ကမိုးလျက်...။\nနံရံဘေးတွင် မနေ့က ကိုချမ်းသာ လာပို့ထားသော ဆေးပြယ်စ ပြုပြီဖြစ်သည့် အနက်ရောင် သံသေတ္တာ အဟောင်းတခုကလည်း အခန်းအတွင်း ပစ္စည်းအသစ် ဖြစ်သည်။ မိမိ အ၀တ်များထည့်သည့် ထန်းခေါက်ဖာက ခြေရင်းထောင့်တွင် ယခင်နေရာအတိုင်း ဖြစ်၏။ အမေ့သံသေတ္တာကလည်း ယခင်နေရာဟောင်းမှာ....။\nမောင်ချမ်းသာက ပြုံးပြုံးကြီး မနှင်းပုလဲကို ကြည့်နေ၏။\nမနှင်းပုလဲက မျက်စောင်းထိုး၍ မေ့မေ့လျော့လျော့ နှုတ်ခမ်းစူထားရမည့်အစား ပြုံးလိုက်မိ၏။\n'အဟင်း... ဟင်း.. ဘာလုပ်ရမှန်းမသိလို့'\nမနှင်းပုလဲက ပါးစပ်ကို လက်နှင့်အုပ်ပြီး ရုတ်တရက် အဆက်မပြတ် ရယ်ချလိုက်၏။\nမောင်ချမ်းသာက မလုံမလဲ ပြုံးဖြဲဖြဲနှင့် လှမ်းမေးသည်။\nခုမှ တကယ် ရယ်စရာ တွေ့လိုက်ရ၍ မနှင်းပုလဲ ရယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခင်က အမှတ်တမဲ့ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခု လမ်းမှာ ကိုအောင်ဗလ ပြောမှ သတိထားကြည့်လိုက်မိသည်။ ကိုချမ်းသာ နားရွက်ကြီးက တကယ် ရယ်စရာ ကောင်းအောင် ကားကားကြီး တွေ့နေရ၏။ သို့သော် လူကြီးသူမများက ပြောဖူးသည်။ နားရွက်ကောင်းရင် ဥာဏ်ကောင်းသည်ကို...။\n'ဟုတ်မှာပါပဲ၊ ဒါကြောင့် အစ်ကိုက ကိုယ်ပိုင် ဆိုက်ကားနဲ့ ဘာနဲ့ ဖြစ်နေတာ'\nမနှင်းပုလဲ မျက်နှာပိုး ပြန်သတ်သွားသည်။\n'နှင်းပုလဲဆိုတဲ့ နာမည်က ဆန်းတယ်ဟ၊ နင်နဲ့လိုက်တယ်၊ နင့်ကို ဘာကြောင့် ဒီနာမည် မှည့်ပေးတာလဲ... ဟင်'\n'အို အကိုကလဲ၊ ကျွန်မကို နှင်းပုလဲမှာ မွေးတာတော့၊ ဒါကြောင့် အဖေက လွယ်လွယ်ပဲ နှင်းပုလဲလို့ ပေးလိုက်တာ'\n'ဟာ... စိတ်ကူးပျက်လိုက်တာဟာ၊ ငါက ပုလဲလေးလို နင်က ဖြူလို့ ပေးတာလားလို့ သဘောကျနေတာ'\n'ကျွန်မက ဖြူမှ မဖြူတာ၊ အစ်ကို မြင်တဲ့ အတိုင်းပဲဟာ'\n'အို.... ကြည့်စမ်း.... ခစ်..ခစ်..'\nအိမ်ရှေ့ခန်းက အမေ ဒေါ်အေးမက ချောင်းတချက် ဆိုးလိုက်၏။ ဤတော့မှ အခန်းထဲမှ မနှင်းပုလဲတို့၏ အသံ တိတ်သွားလေသည်။\nခြင်္သေ့မင်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် မနှင်းပုလဲအတွက် နံပြားစောင့်ရင်း မောင်ချမ်းသာနှင့် မနှင်းပုလဲတို့ လက်ဖက်ရည် ထိုင်သောက်နေကြ၏။ ဆိုက်ကားရှေ့ခုံပေါ်တွင်တော့ မနှင်းပုလဲ၏ ပဲပြုတ်တောင်းကား အငွေ့တထောင်းထောင်းနှင့်....။\nမောင်ချမ်းသာသည် ဤ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေးက စ၍ မိမိနှင့် မနှင်းပုလဲတို့ ရေစက်ဆုံစည်းမိ ကြသည်ကို ပြန်လည်တွေးနေမိ၏။\nမောင်ချမ်းသာသည် တကောင်ကြွက်၊ ဆွေမရှိမျိုးမရှိ။ ရန်ကုန်တွင် မြို့သစ်လေး၌ ဆိုက်ကားနင်းစားသူ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ ကြိုးစားမှု၊ ချွေတာမှု၊ လိမ္မာမှုကြောင့် သူတပါးဆိုက်ကားကို နေ့ပေးအငှား နင်းလာခဲ့ရာမှ ဆိုက်ကားတစီး ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်လာသူ ဖြစ်၏။ မိမိနှင့် ဘ၀တူ ဆိုက်ကားဆရာ ကိုချစ်တီးအိမ်တွင် တလ လေးဆယ်ပေးပြီး နေခဲ့သူ ဖြစ်၏။\nမနက်စောစော ဆိုက်ကားနင်းထွက်လာပြီး ဤလက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် လက်ဖက်ရည်တခွက် မှန်မှန် သောက်နေကျ ဖြစ်၏။ မနှင်းပုလဲကလည်း အခြား ပဲပြုတ်သည်များနှင့် အတူတူ ဤလက်ဖက်ရည်ဆိုင်၌ နံပြားဝယ်နေကျ ဖြစ်၏။\nမောင်ချမ်းသာက မနှင်းပုလဲကို နံနက်တိုင်း တွေ့နေ မြင်နေရာမှ မျက်စိကျလာသလို မနှင်းပုလဲကလည်း မောင်ချမ်းသာအပေါ် စိတ်ယိုင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။\nငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် သူများတကာလို နေ့စားအငှားနင်းတာ မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်ပိုင်ဆိုက်ကားနှင့် တကိုယ်ရေ တကာယ နေသူဖြစ်မှန်း တခွန်းစ နှစ်ခွန်းစ မေးရင်း သိလာရတော့ အားကိုးလိုစိတ်ကလေးက ၀င်လာမိ၏။\nနောက်တော့ သူတို့ချင်း သဘောမျှလာကြသည်။\nအစ ပထမတွင် မောင်ချမ်းသာနောက်ပိုးပုံကလေးက ရယ်စရာကောင်း၏။\n'ညီမ ပဲပြုတ်ကလေး ဆီဆမ်းပြီး နံပြားကလေးနဲ့ စားချင်တယ်ဗျာ။ ပဲပြုတ်နာမည်က ဘယ်လိုတဲ့တုံး'\n'အို... အို... ယောင်လို့၊ လူနာမည် မေးတာပါ'\nမနှင်းပုလဲက လက်ဖက်ရည်ကြမ်းသောက်ရင်း ရယ်မိသဖြင့် သီးသွားသည်။\nယခုတော့ တူနှစ်ကိုယ် တစားပွဲတည်း ထိုင်၍ လက်ဖက်ရည် သောက်နေရပြီ ဖြစ်၏။\n'ဟောဒီ လမ်းထိပ် ချပေးရင် တော်ပြီအကို'\nနှင်းပုလဲက သူရောင်းနေကျ နှစ် ရပ်ကွက် လမ်းထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ မောင်ချမ်းသာကို ဆိုက်ကားရပ်ခိုင်းသည်။\nဆိုက်ကားပေါ်မှ လှမ်းဆင်းလိုက်ပြီး ပေါင်ပေါ် တင်ထားသော ပဲပြုတ်တောင်းကို ခေါင်းပေါ် ခေါင်းအခုယူ၍ ရွက်လိုက်သည်။\n'နေပါဦးဟ၊ နင်အော်တဲ့ အသံလေးကြားချင်လို့၊ ပြီးတော့ ဘယ်အချိန် ဒီနေရာက လာကြိုရမလဲ ဆိုတာ မေးမလို့'\n'အို... အကိုကလဲ ကျွန်မဘာသာ ပြန်ပါ့မယ်၊ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် လုပ်စမ်းပါ၊ အလကား အမောခံပြီး လာကြို လာပို့ လုပ်နေရဦးမယ်၊ အကို အဲဒီအချိန် လူရနေတော့ ဘယ့်နှယ်လုပ်မလဲ'\n'သူများ လွှဲပေးလိုက်မှာပေါ့ဟ၊ ပြောစမ်းပါ၊ ဘယ်အချိန် ပြန်လာစောင့်ရမလဲ'\n'ကဲ... ကဲ... ကိုယ်တော်ရယ်၊ အကိုတော့ ပိုက်ဆံမရဘဲ မောနေရမှာ စိုးလို့ ပြောတာ၊ ခါတိုင်း တနာရီ ကျော်ကျော်လောက် လှည့်လိုက်ရင် ကုန်တတ်တာပဲ'\n'ဒီလိုဆို ငါလာခေါ်မယ်၊ လုပ်ပါဟ၊ ငါကြားအောင် အော်လိုက်စမ်းပါဦး'\nနှင်းပုလဲက မျက်စောင်းလေး ပြုံး၍ ထိုးရင်း လမ်းကျဉ်းဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွား၏။\nမောင်ချမ်းသာအဖို့ကား နှင်းပုလဲ၏ အော်သံသည် မေဆွိသီချင်းသံထက် များစွာကောင်းကာ နားဝင်ချို သာယာလှပါသည်။\nကျေနပ်စွာပြုံး၍ ဆိုက်ကားကို မတ်တတ် အရှိန်ယူကာ နင်းချလိုက်ပြီးလျှင်-\n'မောတော့ မောတာပေါ့၊ ဒါပေမယ့် မမောဘူး' ဟု သီချင်းကို ညည်းကာ ထွက်သွားလေသည်။\nမနှင်းပုလဲသည် နောက်သို့ လည်ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ဆိုက်ကားဘီး ချိုင့်ထဲကျသွားသံကို ကြားရပြီး မြူနှင်းများ အကြားတွင် မှုန်၍ ပျောက်ကွယ်သွားသော လင်တော်မောင်အား သူရဲကောင်းကြီး စစ်မြေပြင်သို့ ထွက်သွားသည်ကို မျက်စိတဆုံး လှမ်းမျှော်၍ ကြည့်နေမိသော ဇနီးသည်ကဲ့သို့ ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေမိတော့၏။\n[မြတ်လေးမဂ္ဂဇင်း၊ မေ ၁၉၈၆]\nPosted by သျှင်နေမင်း at 7:23 AM\nငါရေးတဲ့ငါ့ သမိုင်း\nထင်ရာမဆိုင်းခဲ့ ပါဘူး.......။ ။\nငါဘ၀ ငါ့ အကြောင်း\nငါယုံကြည်တဲ့ဝါဒ\nငါမြတ်နိုးတဲ့Rock သံစဉ်\nငါရေးဖွဲ့ တဲ့ကဗျာတွေဟာ\nPosted by သျှင်နေမင်း at 6:36 AM\nMiss U Comments by Crazyprofile.com\nအလွမ်းနဲ့ ပဲ ထိုက်တန်တဲ့ ကောင်\nငါနဲ့ အတူ မွေးဖွားလာတာပါ.....\nငါလည်း အလွမ်းတွေနဲ့ \nPosted by သျှင်နေမင်း at 4:12 AM\nဟဲ့ အေးသန်း...နံပါတ် ခိုင်ပြီလား...ဘယ်လောက်တဲ့တုန်း\nမသေချာသေးဘူး အမေရေ ထိပ်စည်းကတော့ခိုင်နေပြီတော့၇ တဲ့\nဟေ...ဟုတ်လား အေး အေး သွားစမ်း လမ်းထိပ်မှာ သွားနားထောင်ချည်...ငါတို့ နံပါတ် ထွက်ရင် တခါတည်း နင့်အဖေကို ဂိတ်မှာ ဝင်ပြောခဲ့၊ ဆန်၎ဗူးလည်း တခါတည်း ဝယ်လာခဲ့ ကြားလား...ဟဲ့ ဟဲ့ နေအုံး ဟိုဟာ မီးမွှေး ဖို့ ထင်းရူးဆီကလေး တစည်းလောက်ပါ ဝယ်ခဲ့စမ်း အိုကေ...\nအေးသန်းဖြင့် အိမ်အပြင် ပြေးထွက်တော့မဲ့ ခြေလှမ်းတွေ တုန့်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဟီးကနဲ တချက်ရယ်မိရသည်။ သူ့အမေ မခင်စိန်ရယ်လေ ဘုန်းကြီးကျောင်း သွား နံပါတ်လိုက်ရင်း သင်္ဘောသားကတော် ဆိုလား အဲဒီအုပ်စုနဲ့ တွေ့ပြီးကာမှ စကားတခွန်း ပြောပြီးတိုင်း နောက်က တအိုကေ ထဲ အိုကေ နေတတ်သည်မှာ အဖေလို လူအေးကတောင် မျက်စောင်း ထိုးယူရသည့် အထိ။\nအေးသန်း ခြေတွေကလည်း လမ်းထိပ်များ သွားရမယ်ဆို ဘီးတပ်ထားသလို ပြေးလွန်းလှ သည်။ ဂိတ်မှာ ကိုစိုး ရှိနေနိူင်သည် မဟုတ် လား။ ဘုရား သိကြားမလို့ ဂိတ်မှာ အဖေ ရှိမနေပါစေနဲ့ အဖေ လူရပြီး ဆိုက်ကား အငှား လိုက်သွားပါစေတော်...အေးသန်း ကြိတ်ဆု တောင်းရင်း ဂိတ်ဘက် မျက်လုံး တချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဆုတောင်းက ပြောင်းပြန် ပြည့်သွားသည်။ ဂိတ်မှာ ကိုစိုးမရှိပဲ အဖေက ဆိုက်ကားပေါ် ခပ်လှဲလှဲ ထိုင်၊ ကွမ်းဝါးရင်း သူ့အလှည့် စောင့်နေလေသည်။\nအေးသန်း လှစ်ကနဲ ကွမ်းယာဆိုင် အဖီလေးရှေ့ ပြေးဝင်ကာ အမလှငွေအား မေးလိုက်လေ သည်။\nအမလှငွေ ဘာနံပါတ် ထွက်သွားတုန်းဟင်\nဟဲ့ ငါကြားတာတော့ ၇၂ ဆိုလားပဲ ဟဲ့ အောင်မြိုင် ဟဲ့ကောင် ထမင်းစား ဂဏန်းက ၇၂ မဟုတ်လား\nအမလှငွေ က ဂိတ်မှာ ပါစင်ဂျာ စောင့်နေသော သူ့မောင် ကိုအောင်မြိုင်ကို လှမ်း၍ အတည်ပြု လေသည်။\nဟုတ်တယ် အမ ကျုပ်ကြားတာတော့ ၇၂ ပဲ\nအဖေကတော့ အေးသန်းတို့ကို တချက် ငဲ့ကြည့်ကာ ဘာမှ ဝင်မပြော။ အဖေက ဒီလိုပါပဲ၊ ဆိုက်ကားနင်းလို့ ရသမျှ အမေ့ အကုန်အပ်မည်၊ အမေ ဆင်သမျှ ဝတ်မည်။ အမေ ချက်သမျှ ဘာဟင်းပဲ စားရ စားရ တချက် မငြီးရှာသူ၊ နှစ်လုံးတွေ ဘာတွေလည်း ဝါသနာလည်းမပါ၊ ကန့်လည်း မကန့်ကွက်သူ ဖြစ်လေသည်။\nဟယ် ဒါဆို အမေ ပေါက်တယ်တော့\nအေးသန်း ပျော်လွန်း၍ ခုန်ပေါက်ကာ အမေမှာလိုက်သည်များကို အဖေ့အား အမြန်ပြောကာ ဈေးကို ဒုန်းစိုင်းပြေးတော့သည်။ ဈေးမှ ပြန်လာသော် အိမ်မရောက်ခင် တအိမ်ကျော် အလို ကပင် အမေကြားအောင် အော်ဟစ် ဝင်လာလေသည်။\nအမေရေ အေးသန်းတို့ နံပါတ်တော့၊ အေးသန်းတို့ ပေါက်ပြီ...ဟီးဟီး ပျော်လိုက်တာ အမေနော် အမေ့ကတိအတိုင်း ကျုပ်ကို ဝယ်ပေးရမှာပဲတော့ ဒီနှစ် ရပ်ကွက်ဘုရားပွဲမှာ အသစ်ဝတ်ချင်တာ နော် လို့\nအေးပါအေ အေးပါ ပေးစရာရှိတာတွေ ပေးပြီး ညည်းလိုချင်တာ ဝယ်ပေးမယ် အိုကေ\nအိုကေ အိုကေ ဟီးဟီး\nဒီတခါတော့ အေးသန်းကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်ပါလက်ပါ ပြန်အိုကေရင်း သူဝတ်ချင်သော အင်္ကျီအသစ်လေးအား မျက်စိထဲ ကွင်းကနဲ ကွက်ကနဲ မြင်ယောင်နေရှာလေသည်။\nဟယ် ဒေစီရယ် ၇၂ တဲ့ဟယ် နင်တို့ကလေ ငါမို့ ပြောရင် အလေးအနက် မရှိကြဘူး တကယ်ပဲ\nမမဒေဝီကလည်း မမကဖြင့် အပိုင်ပြောတာလည်း ဟုတ်ပဲနဲ့ ဟုတ်နိူးနိူးနဲ့ မသေချာတဲ့ဟာကို\nအမယ် ငါပြောပါတယ် ဘုန်းကြီးက ပုဝါကြီး ခေါင်းခြုံပြနေတာ ပါဝါချိန်းမှာလို့ ပြောနေသားပဲ\nမမကလည်း ဘုန်းဘုန်းက တောတောင်ထူထပ်မယ် ချည်းပြောနေတာ မမပဲ ၇ ပူးထွက်မှာ ဆို\nအေးလေ ခုလည်း ပါဝါ တလုံးချိန်းပြီး ၇၂ ထွက်သွားတာပဲဟာ\nဟမ် မမကလည်း ပေါက်ဖော်မကြီး လုပ်နေပြန်ပြီ ဟားဟား ကဲပါ မမရယ် ၁၀ သိန်းဖိုး လောက်ကလေးများ တွေးမနေပါနဲ့ မမသက်တို့နဲ့ ချိန်းအုံး မနက်ဖြန် မနက် အိမ်ကကားနဲ့ပဲ သွားမှာလား သူတို့လာခေါ်မှာလားလို့\nအေးပါ အေးပါ တော်သေးရဲ့ ၄ ယောက် စပ်ထိုးလို့ တယောက် ၂သိန်းခွဲလောက်ပဲ ကုန်တာ\nဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒေဝီတို့ ညီအမက ဒါကိုပဲ ပျော်နေရလေသည်။ သူတို့မှာ ဒီလိုမျိုး နံပါတ်အတွက် ဘုန်းကြီးနောက်လိုက်ရင်းနဲ့မှ အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ တွေ့ရသည် မဟုတ်လား။ အပျိုကြီး မမမြ ဆိုလည်း ခင်စရာ အလွန်ကောင်း သည်။ ဆရာဝန်ကတော် ချိုသဲဆိုလည်း သူတို့ထဲမှာ အငယ်ဆုံးပေမဲ့ လူကြီး အဆန်ဆုံး၊ ကလေးမရှိတော့လည်း လွတ်လပ်စွာပင် သူတို့နှင့် အဖွဲ့ ကျကာ ညီအမရင်းများသဖွယ် ဖြစ်နေရသည်။ သူတို့ ၄ယောက် အဖွဲ့ အတွက် နံပါတ်ထိုးခြင်း သည် အပျော်မျှသာ။ မိဘများ ထားခဲ့သော အမွေကပဲ မနဲမနော၊ တလ တလ အစုစပ်ဝင် ထားသည့် လုပ်ငန်းများက ရသည်ပင် သုံးမကုန်။\nချိုသဲရေ မနက်ဖြန် မမဒေဝီတို့ လာဝင်ခေါ်မယ်လေ နော် ချိုသဲကားကြီး ထားခဲ့လိုက် ဟုတ်ပြီလား အေး အေး ဪ ဟို ချိုင်းစာရွက်တွေ မမေ့နဲ့အုံး ကွမ်ရင်ချိုင်းရော၊ ဝါစိန္တချိုင်းရော အေးအေး ဒါပဲနော်\nဟယ်လို မမမြလား ဒေဝီပါ မမရဲ့ အင်းလေ ပလုံတာပဲ မမရေ ဟင်းဟင်း ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့ နောက်တခေါက်ပေါ့ မမရယ် မနက်ဖြန် ခေါင်းချင်းဆိုင် ကြတာပေါ့နော်...အင်းအင်း ဝင်ခေါ်မယ်နော်မမ ဟုတ်ကဲ့ မမမြ\nဒေစီရေ မယုကြီးရော ဘယ်လိုလဲ ဖုန်းဆက်ကြည့်စမ်းပါအုံး\nမဆက်တော့ဘူးလေ မမဒေဝီ ၊ သူ့ဘာသာ လာခဲ့မယ်လို့ ပြောလိုက်သားပဲဟာ ဟိုကျမှ တွေ့ကြတာပေါ့\nမယုက သင်္ဘောသားကတော်၊ ငါးကြင်းဆီနှင့် ငါးကြင်းကြော်သူ၊ ဘယ်တော့မှ ကိုယ်ပိုင် ပိုက်ဆံနဲ့ မထိုးသူ ကော်မရှင်စား ဖြစ်လေသည်။\nဒေဝီတို့ အုပ်စုက မယုဆီကပဲ ထိုးနေကျ၊ ထိုးသားများလေ မယုအတွက် ကိုက်လေ...၊ ၅% ကော်မရှင် ရတာကို ပြန်ထိုးတာနဲ့တင် တွက်ခြေကိုက် သည်။ မပေါက်ရင် အရင်း၊ ပေါက်ရင် အမြတ် အလုံးအရပ် လျော့စရာ မရှိသူ ဖြစ်လေသည်။\nဟင် အဘ မရှိဘူးလား\nဟယ် ဟုတ်ပါရဲ့ ဒီ ဘလက်ဘုတ်မှာ စာရေးသွားတယ်တော့\nအပြင်သွားသည် နေ့လည် ၁း၅၇ တွင် တရားဟောပါမည်\nမောင်ရွှေ ဒါဆို ခုမနက် အဘ တရားမဟောဘူးပေါ့\nမဒေဝီက အဘရဲ့ ကပ္ပိယ အမျိုးသားကို အတည်ပြုသလို လှမ်းမေးရင်း ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံးကို ကဲ ဘာလုပ်ကြမလဲ ဆိုသည့် သဘောမျိုး မျက်ခုံးကလေး လှမ်းပင့်ပြလေသည်။\nကဲပါလေ အိမ်ပြန်မနေကြပါနဲ့တော့ ဆလွန်းသွား၊ မျက်နှာဆေး၊ ခေါင်းလျှော်ကြရအောင်ပါ\nသူ့ဘာသာပဲ ပြောလည်းပြော၊ ဆုံးလည်း ဆုံးဖြတ်ကာ ကားပေါ်တက်ရင်း နောက်ပြန်ဆုတ် ကာ ချိုးကွေ့လိုက်လေသည်။\nခြံဝင်းထဲက ထွက်လာသော သင်္ဘောသားကတော် အုပ်စု၏ ကားလေးကို မြင်တော့ မခင်စိန် ခေါင်းလေး ငဲ့ကြည့်ကာ ပြုံးပြမိသည်။ ကားလေးကလည်း အကွေ့မို့ အရှိန် လျှော့ချမောင်းရင်း ကားမှန်တချပ် ပွင့်လာကာ ခေါင်းအပြင် ထွက်ရင်း လှမ်းပြောလေသည်။\nအမ စိန်စိန်ရေ အဘ မရှိဘူး သိလား နေ့လည်မှ ဟောမယ်တဲ့ ဒေစီတို့ သွားပြီနော် နေ့လည်မှ တွေ့မယ် အိုကေ\nဟင် ဟုတ်လား အိုကေ အင်းအင်း\nတတ်နိုင်ပါဘူးလေ...အိမ်ပြန်လို့ လမ်းစရိတ် ကုန်မှာထက်စာရင် ဒီလမ်းထိပ် လက်ဖက်ရည် ဆိုင်ကပဲ စောင့်ရတာပေါ့။ မနေ့က ပေါက်ထားပေမဲ့ ဝယ်စရာ ခြမ်းစရာ၊ ပေးစရာ ဆပ်စရာတွေ ဝယ်ပြီး၊ ပေးပြီးတော့ လက်ထဲ ဘာကျန် တော့လို့လဲ။ အေးသန်းအတွက် အင်္ကျီ အပြင် ယောင်္ကျားအတွက် ပုဆိုးလေး တကွင်းလောက်လည်း ဝယ်ပေးအုံးမှပါ။ ကိုယ်တွေ ဘဝက သေဌေးဖြစ် ထိုးနိူင်တာမှ မဟုတ်တာပဲလေ... တွေးရင်းက လက်ဖက်ရည်ကို စိန်ပြေနပြေ သောက်ရင်း အချိန်ကို စောင့်လေသည်။\nဟဲ့ ညည်းက နာမည် ဘယ်သူ\nမညွန့် ပါ အဘ\nအေး လာခဲ့ ဒီရှေ့နား\nဒီ အမျိုးသမီးက မျက်နှာသစ်၊ အဘဆီ လာတာ ဒါနဲ့မှ နှစ်ခေါက်မြောက်၊ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က အချီကြီး မိသွားတယ် ဆိုလားပဲ။ အဘက မညွန့်ရဲ့ နားရွက်နောက် ထဲ အမွှေးတိုင် တတိုင် ထိုးညှပ်ပေးလိုက်ရင်း လက်ထဲကိုလည်း သီးမွှေးတလုံး ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။ မခင်စိန်တို့လည်း အဘ လုပ်သမျှ၊ ပြောသမျှ မျက်တောင်မခတ်၊ အသက်ပင် မရှူနိူင်ပဲ လိုက်ကြည့်မှတ်နေကြ ရလေသည်။\n၈ပါး ပါ အဘ\nအေးအေး ဟုတ်ပြီ ပြန်ကြ ပြန်ကြ ဒီနေ့ ဒါပဲ\nအဘက ပြန်ကြဆိုသော်လည်း သူတို့ မပြန်နိူင်ကြသေး။ အောက်ထပ် ခြံဝန်းထဲ ရုံးစု ရုံးစုနှင့် ခေါင်းချင်းဆိုင်ကာ ယူလာခဲ့သမျှ ချိုင်းပေါင်းစုံ၊ တွက်နည်းပေါင်းစုံ နှင့် အဘပြောသွားခဲ့ တာတွေ တိုက်ကြည့်ရင်း နံပါတ် တွက်ကြလေသည်။\nမဂ္ဂင် ဆိုတော့ မက ၅၊ ဂငယ်က ၂ ဆိုတော့ ပေါင်းရင် ၇ ထွက်တယ် ၈ပါးကတော့ ၈က ၈၊ ပါးက ၅ ဆိုတော့ ၁၃၊ ကျမ အထင် နှစ်လုံးပေါင်း ၁၃ ထွက်မယ် ထင်တာပဲ\nဟဲ့ အမွှေးတိုင်နော် အမွှေးတိုင်...အဘ အမွှေးတိုင်သုံးရင် ၇ အမြဲထွက်တယ်\nဒါဆို သီးမွှေးကရော ၆၊ ၅ နော် ပေါင်း ၁၁ ဆိုတော့ ၂ ၊ ပါဝါချိန်းရင် ၇ ပဲလေ\nတောင်ပေါ်ချိုင်းအရ ၅ ကောင်းနေတယ်နော် တွေ့လား မြောင်းမြမြို့ တွင် မိုးများမည် တဲ့\nဟုတ်ပြီ ရော့ မယု တို့အုပ်စုက တယောက် ၂သိန်းခွဲဖိုးစီပဲ ၄ဦးစပ် ဆယ်သိန်းဖိုး\nမခင်စိန်ဖြင့် ၁၀သိန်းရှိရင် မထိုးတော့ပေါင်၊ အိမ်ရှေ့ အခြောက်အခြမ်းဆိုင် လေးပဲ တဲထိုးရောင်းတော့မယ်...အတွေးနဲ့ မချိပြုံးလေး ပြုံးရင်း အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ကာ ကားကြီးဂိတ်ဘက် လမ်းလျောက်ရင်း ထွက်လာမိတော့သည်။\nအဘ ကျနော်က ဘယ်ဂဏန်းကို ပိတ်ရမလဲ ခင်ဗျာ\nဦးတင့်ဇော် ခင်ဗျား ငါးဟင်းကြိုက်သလားဗျ\nအေး မကြိုက်ရင် မဝယ်နဲ့ပေါ့ကွ\nဟုတ်ကဲ့ပါ အဘ ဒါ အဘအတွက် ကန်တော့တာပါ\nအားလုံးပြန်ကြမှ ဦးတင့်ဇော်က အဘနားကပ်ကာ စာအိတ်ထူထူ တလုံးကို ကန်တော့ရင်း ပိတ်ဂဏန်းကို မေးရသည်။ ဒီလိုပါပဲလေ အဘလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး တွေကတော့ ထိုးသားနဲ့ ဒိုင်အကြား တလှည့်စီ ပေးစားရင်း နှစ်ဘက်လုံး မနာစေရအောင် သတိနှင့် ဟောပြောကြ ရသည်သာ။ ငါးဆိုတာက ၅ပဲ ဖြစ်နိူင် သလို၊ ငါးက တင်္နလာနံမို့ ၂ လည်း ဖြစ်နိူင်သည်လေ။\nဒီလောက်ဆို ဦးတင့်ဇော်တို့က သိပြီ၊ ၂ နဲ့ ၅ အထိုင်ကွက်တွေ ဆွဲ ပိတ်ချရုံပင်။ သောင်းကွက်၊ သိန်းကွက်တွေကို အကုန် ပိတ်ပြီး ဆယ်ကွက်၊ ရာကွက် လောက်ပဲ ဖွင့်ပေးမည်။ ဒီလိုပဲ ဦးတင့်ဇော်တို့လို ဒိုင်ကြီးတွေက ဖောက်သည်လည်း မပျက်၊ ပေါက်တယ် ဆိုတဲ့ နာမည်လည်း ရအောင် လျော်နိူင်သမျှ ငွေကြေးပမာဏ နှင့် တွက်ချက် ကစားရလေသည်။\nကျောင်း တကျောင်းလုံးမှာ သူနှင့် အဘ နှစ်ယောက်ထဲကျန်မှ မောင်ရွှေ ခြံတံခါး ပိတ်ပြီး အပေါ်ထပ် တက်ခဲ့သည်။ ဂဏန်း အထွက်မှာ ဘယ်သူတွေ သေဌေး ဖြစ်လို့၊ ဘယ်သူတွေဖြင့် အိမ်ပေါ်က ဆင်းပေးရတယ် ဆိုတဲ့ သတင်းမျိုးများ မောင်ရွှေတို့ အတွက် ရိုးလွန်းလှပြီ။\nဂဏန်းထိုးကြသူများတွင် ချမ်းသာလွန်း၍ အပျင်းပြေ ဝါသနာအရ ထိုးသူတွေ ရှိသလို၊ လောဘမကြီးပဲ မှန်မှန်လေး စားလောက်ရုံ ထိုးနေသူတွေလည်း ရှိကြသည်။ ဘဝတခုလုံးပြောင်းလဲဖို့ ရည်ရွယ်၍ မျှော်လင့်ချက်ကြီးကြီးထားကာ အပိုင်ကွက်ဟု တွက်ပြီး ပုံအော ထိုးနေသူများလည်း ရှိလေသည်။ ဒီကြားထဲမှာမှ မယုတို့လို ပါးနပ်သော ကော်မရှင်စား များလည်း ရှိသေးသည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေ မသေချာလှသော ဂဏန်းကလေး နှစ်လုံး အပေါ် မိမိ ဘဝ တခုလုံး ပုံလောင်းဖို့ ဆိုတာကတော့ အင်မတန်မှ မိုက်မဲလွန်းလှသည်။\nထိုးသားပဲပေါက်ပေါက်၊ ဒိုင်ပဲစားစား ဂဏန်းထွက်ပြီးလို့ စို့စို့ပို့ပို့လေး စားရသူ တိုင်းဆီက မုန့်ဖိုး ပဲဖိုးလေး လက်ဖြန့်စရာမလိုပဲ သူ ရနေကျ။ မယုတို့လို ငါးကြင်းကြော်နေဖို့တောင် မလို၊ သူများကြော်ပြီးသား မျှစားရုံ...။ မောင်ရွှေက ပါးနပ်သည်။ လည်ပတ်သည်။ အားလုံးနှင့် တည့်အောင် ပေါင်းသည်။ ဘယ်သူတွေ ခေါင်းမသုံးလို့ ဘယ်လိုပဲ မွဲဆေးဖော်ဖော် သူကတော့ အချိန်တန် လက်ထဲ ငွေစီ နေသည်သာ။\nသူတို့ အားလုံးကို ကြည့်ရင်း မောင်ရွှေ သနားလှသည်။ မောင်ရွှေ့ ဒဿနက လောကကြီးမှာ အသက်ရှင်နေစဉ် နေတတ် စားတတ်ဖို့ သာ လိုသည် ဟူ၏။\nမိုး စုန်းစုန်းချုပ်နေတဲ့ ငါတို့ရဲ့ မနက်ဖြန်များစွာ\n"ခြေကားယား လက်ကားယားနဲ့ ဟစ်ဟော့ တပုဒ် အော်သွားတဲ့ လူငယ်တသိုက်၊ ဘုံဆိုင်အထွက် အိမ်အပြန် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချ ခြေလှမ်းယိုင်နဲ့နဲ့ အမူးသမား တယောက်၊ မီးတိုင်အို မှောင်မှောင်အောက်က ဈေးခေါ်နေတဲ့ ညဉ့်ငှက်လေးတွေ၊ တချက်တချက် အတင်း ဖြတ်မောင်းသွားတဲ့ တက္ကစီပေါ်က ခိုးခိုးခစ်ခစ် ရယ်မောသံတွေ..."\nဟိုး…. မြို့သစ် ချောင်ကြားက အိမ်စုတ်လေးထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးနဲ့ စာကျက်နေတဲ့ ကလေးငယ်၊ ဘေးနားက ချဲတွက်နေတဲ့ သူ့အမေ၊ သူ့အဖေက မျက်ထောင့်နီနီ တိုင်နံရံမှာ မှီလို့ အမူးမပြေ့တပြေနဲ့ သူ့သားလေးကို ခြင်ဟပ်လို့ ယပ်ခတ်ပေးရင်း သူ့သား စာကျက်သံကို ဇရက်မင်း စည်းစိမ်ယူရင်း စောင်းငမ်းငမ်းနဲ့ နားစွင့်နေတယ်။\nခွေးတွေကလဲ ဟောင်လိုက်တာ။ မနေ့တုန်းက သူတို့ အိမ်မျက်စောင်းထိုး အပေါင်ဆိုင်ကို သူခိုး ၀င်ခိုးတုန်း ကတော့ ဒီသောက်ခွေးက မဟောင် ဒီနေ့မှ ဘာကြောင့် ဟောင်နေပါလိမ့် အော်အော် သူ့အမ အလုပ်က ပြန်လာပြီပဲ။ ညဉ့်တောင် နက်ရော့မယ်။ အခုမှ သူ့ စင်တင်တေးဂီတ ဆိုင်က ပြီးတယ်ဆိုလား? မောင်လေးရေ ရော့ ရော့ မုန့်ဖိုး .. စာသေချာ ကျက်နော် ... မမ အိပ်ချင်ပြီကွယ် အမေရေ အဖေ့ကို တွဲတင်ရအောင် တိုင်ထောင့်မှာ ခွေခွေလဲနေတာ အအေး ပတ်တော့မယ် .. ၀ုတ် ၀ုတ် အူ....အူ......ဝု.....ဝူး.....\nသူတို့တွေဟာ ဒီနေ့ကို ဖြတ်ခဲ့ကြပြီ။ မနက်ဖြန်ရော ဘယ်လို ဖြတ်ရအုန်း မှာပါလိမ့်၊ သူတို့အတွက် ဒီမြေ ဒီရေ ဒီရေဟာ မျှော်လင့်ချက်တွေ တမ်းတခြင်းတွေ အိမ်မက်လှလှတွေ ပေါ်စေရဲ့လား။ သူတို့အတွက် ဒီနေ့ဟာ မနက်ဖြန်အတွက် ရောင်ခြည်ဦးတွေ ဖြစ်ခဲ့ရဲ့လား? သူတို့အတွက် နောက်နေ့ဆိုတာ ရေရာ သေချာစွာနဲ့ ကောင်းခြင်းတွေ ဝေဖြာနေပါရဲ့လား? ဟင့်အင်း! လို့ အမှန်အတိုင်း ငါဖြေရင် သံတိုင်တွေ ငေါက်ကနဲ့ ခေါ်သံတွေ ကြားရမယ်။ အင်းလို့ ငါဖြေရင် ငါ့သမိုင်းတွေ အဆိပ်သင့်တော့မယ်။ အော် ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိတဲ့ မနက်ဖြန်များ အကြောင်းကို နေ့စဉ် မွန်းကြပ်မှုတွေ ခါးသီးမှုတွေကို မြိုမြိုချနေရလို့ တနေ့တော့ ဖြစ်လာမှာပါ ဆိုတဲ့ စိတ်နဲ့ ဘဝတွေ ခေါက်ရိုးများကို ကျိုးလို့။\nမနေ့ ကလေ … မနေ့ကပေါ့ ........ မနေ့က ဆိုတာ ဖေဖေါ်ဝါရီ ၂၅ ရက်ကို ဆိုလိုတာပါ။ ၂၀၀၉ ခုနှစ်နော် ။ တော်ကြာ သတင်းစာထဲက မီးတွေလာ တိုင်းပြည်ကသာ အကြောင်းအရာတွေနဲ့ ငါတွေ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေလို အပ်ချမတ်ချ မဟုတ်ပဲ တလွဲစီဖြစ်နေတော့ မယုံမရဲ ဖြစ်မစိုးလို့ အဲ့ …. မနေ့ညကလေ ငါတို့မိသားစု အိပ်ရာဝင်မလို့ မီးခလုတ်တွေကို ဓါတ်မီးမှိန်မှိန်နဲ့ လိုက်ပိတ်နေတုန်း အိမ်ရှေ့က လူသံတွေ အုပ်အုပ်အက်အက်နဲ့ စကြားလာခဲ့တယ်။ မီးပျက်နေတာက နေ့ခင်း ကတည်းကပါ။ မီးပြန်လာချိန်သိရအောင် ဆိုပြီး အိမ်မီးလိုင်းကို ဖွင့်ထားတော့ ညပိုင်း အိပ်ချိန်မှာ မီးအကယ်လို့ လာနေရင် လင်းနေ မှာစိုးလို့ ဓါတ်မီးအလင်းလေးနဲ့ လိုက်ပိတ်နေတုန်း ကြားခဲ့ရတဲ့ အဲဒီအသံတွေဟာ သုသာန် တစပြင်လို တိတ်ဆိတ်နေပြီး တခါတခါ ဖြတ်မောင်းသွားတဲ့ ကားသံကြားမှ အသက်ဝင်တတ်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ ထူးဆန်းနေတာပေါ့။\n“ မအေ--ိုး။ ခွေးသူခိုး။ သေဖို့သာပြင်” ခွပ် ဖေါင်းဖေါင်း... ချ .. ချ အသေသတ်ပစ်.. မအေ--ိုး ကိုယ်မေကို--ိုး” ကျမ်းကိုးကားပြီး ဆဲသလို စုံစေ့လှတဲ့ ဆဲသံတွေနဲ့ အတူ “အမလေး သေပါပြီဗျ.. ကျနော် မလုပ်ပါဘူး။ အား .. အား.. ခွပ်.”\nမနေနိုင်တဲ့ ငါလဲ အိမ်တံခါးသော့ဖွင့်ပြီး ခြံဝင်းထဲပြေးထွက်ပြီး ခြံစည်းရိုးကနေ ကြည့်လိုက်တော့ တဘက်က အိမ်ရှေ့မှာ အင်ဗာတာ နဲ့ ထွန်းထားတဲ့ ဓါတ်တိုင် မီးချောင်းအောက်မှာ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ မြင်ကွင်းကို ထင်းထင်း လှမ်းမြင်ရတော့ တာပဲ................။\nအကျီမပါတဲ့ လူနှစ်ယောက်( လူငယ်သာသာပါပဲ ရှိလှပေါ့ ၂၀ ) နဲ့ အင်္ကျီဖြူ ညစ်နွမ်းနွမ်း ပုဆိုးခပ်တိုတို ၀တ်ထားတဲ့ လူတယောက် ပေါင်းသုံးယောက် က အခြား လူငယ်တယောက်ကို ၀ိုင်းပြီး ကန်ကျောက်ရိုက်ထိုးနဲ့ လုပ်ချင်သလို လုပ်နေကြတယ်။ ခံနေရတဲ့ လူငယ်က လက်မောင်းပလွေရိုး... ဘောင်းဘီဖင်ကျပ်.... ခါးပတ်က သံဖြူပြားတွေနဲ့ အလှစီထားတဲ့ ခေတ်ပေါ်လူငယ်တွေ စတိုင်လ်နဲ့ အပေါ်က အကျီင်္လက်ပြတ် စုတ်စုတ်တထည်ကို ၀တ်ထားပြီး သူ့ခါးမှာ လျော့ရဲရဲနဲ့ အပေါ်အကျီဖြူကို ချည်သိုင်းထားတယ် လက်မောင်းမှာလည်း တက်တူးခေါ်တဲ့ အရုပ်တချို့ ထိုးထားတယ် ထင်တာပဲ ရုတ်ရုတ်သဲသဲနဲ့ သုံးယောက် တယောက် ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်နေတာကို အဲဒီတဖက်အိမ်က လူတွေက ထွက်တောင်မကြည့်ဘူး။ အိမ်ထဲကပဲ ချောင်းနေထင်ရဲ့။\nဆဲဆဲဆိုဆို ထိုးထိုးကန်ကန်နဲ့ အကျီဖြူဝတ်ထားတဲ့ ကောင်က ဦးဆောင်ပြီး အဲဒီ ဟစ်ဟော့ ကောင်လေး တယောက်ကို ချနေတာ။ ရင်ဘတ်ကို ဆောင့်ကန်လိုက် ခံရတဲ့ ကောင်က အား! အမေ့ အမလေး… သေပါပြီဗျ!... မလုပ်ပါနဲ့ဗျ!... ကူကြပါအုံးဗျ ...! အော်လိုက် ။ ဟိုတဘက်က ကောင်က အုတ်ခဲ နဲ့ ပုခုံး လို့ထင်တာပဲ ဦးခေါင်းကို ထုတာလဲ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ် ထုလိုက် ခြေထောက်နဲ့ ဆောင့်ကန်လိုက်။ ယိုင်လဲခွေပြော့ နောက်လန်သွားတာကို ပြေးကန်လိုက်နဲ့ ငါ့မျက်စိထဲမြင်နေတာ။ စိတ်ထဲမတော့ တီဗွီက ပြပြတတ်တဲ့ Discovery ထဲက တိရိစ္တာန်တွေ ခြင်္သေ့တွေက သမင်တွေ သားကောင်တွေကို ၀ိုင်းပြီး အမဲဖျက်တာ သတ်ကြ ရက်စက်ကြတာ မြင်ယောင်နေမိတယ်။\nစာဖတ်သူက ပြောမယ် မင်းဘာလို့ ထွက်မဆွဲသလဲလို့ အဲလို လူတယောက်ကို လူအများက မတရား အနိုင်ကျင့်နေတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေသလားလို့။ ဟုတ်တယ် ငါလည်း ထွက်ဆွဲမလို့ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အိမ်က မိဘတွေက ငါ့ကိုဆွဲ မထွက်နဲ့မထွက်နဲ့လို့ ခပ်အုပ်အုပ်ပြောတယ်၊ မတော်လို့ အခု အရိုက်ခံနေရတဲ့ ဆေးဘဲလိုလို ပိန်ပိန်ကောင်က မနေ့ကမှ ရွေးကောက်ပွဲ ထောက်ခံဖို့ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာနဲ့ ထောင်က လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့ သူခိုးဂျပိုးဖြစ်နေရင် ဘယ်နှယ်လုပ်မလဲ! တဲ့ ဒီကောင် တခုခု ၀င်ခိုးလို့ သူ့ကို ၀ိုင်းဆုံးမ နေတာလားမှ မသိတာတဲ့… ဟုတ်မှာ …ဟုတ်မှာ .. စိတ်ထဲမတော့ အသိချပ်နေလေရဲ့။\nဟုတ်ပါ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း မှောင်နေတာပဲ ။ အဲဒီအိမ် သူတို့ ရန်ဖြစ် ရိုက်နှက်နေတဲ့ အိမ်ရှေ့တခုပဲ ဓါတ်မီးတိုင်တခု ထွန်းပေးထားလို့ လင်းနေတော့ ပွဲကြည့်စင်ကနေ ကြိုးဝိုင်း လင်းလင်းထဲက လက်ဝှေ့ပွဲကို ကြည့်သလို မြင်နေရတဲ့ မြင်ကွင်းဆိုးဆိုးဟာ ၅ မိနစ်လောက် လုပ်ချင်သလို လုပ်ပြီး ခွေခွေလေးနဲ့ ငါ့တဘက်အိမ် ခြံတံခါး သံပန်းကို မှီလဲနေတဲ့ ဘိန်းစားလိုလို ဆေးခြောက်သမားလိုလို ကောင်ကို ဟိုသုံးယောက် အနက်က အကျီဖြူနဲ့ ကောင်က အုတ်ခဲနဲ့ အားရပါးရ ပစ်ပေါက်ပြီး မိုးမွန်တဲ့ အဆဲသံတွေပြော ထွက်သွားတော့တယ်။ ငါလဲ အိမ်ထဲကကို မထွက်ဖြစ်သေးဘူး၊ စိတ်ထဲ မတော့ တယောက်နဲ့ အများမို့ သနားလို့ မဆုံးသေးဖူး။\nစောစောကတော့ သနားစဖွယ် အသံနဲ့ အသံကုန်အောင်နေတဲ့ ကောင်.... သေပါပြီဗျ! ကျနော် မခိုးပါဘူးဗျ! ကယ်ကြပါအုံးဗျ .. ! အောင်မလေး! အား … အား စတဲ့ စကားလုံးပေါင်းများစွာနဲ့ အသံနက်ကြီးတွေနဲ့ အော်ဟစ်နေတဲ့ အထိုးရိုက်ခံလူငယ်ဟာ ..... ဓါတ်မီးတိုင်အောက် ခြံစည်းရိုးဘေးကနေ သူမဟုတ်သလိုပဲ ကုန်းထပြီး ဟိုကြည့် သည်ကြည့်နဲ့ ထွက်သွားပါလေရော အလင်းရောင် သိပ်မရလို့ သူ့မှာ သွေးတွေ ထွက်နေမနေ မသေချာပါဘူး။ ကောင်းကောင်း မမြင်လိုက်ပါဘူး လက်မောင်းပုလွေရိုးနဲ့ ခပ်ပိန်ပိန် ဆေးခြောက်သမားလို အဲဒီကောင်ဟာ လက်စသတ်တော့ ကျနော်တို့ အိမ် သုံးလေးအိမ်ကျော်လောက် အသုဘအိမ် ဖဲဝိုင်းက ထ လာတာကိုး … သူဟာ မူးလဲ မူးနေပုံရတယ်။ သူ့ပုံကြည့်ရတာ မူးယစ်ဆေးဝါးလဲ သုံးခဲ့ပုံရတယ်။ ယိုင်တိယိုင်ထိုးနဲ့ လမ်းလျှောက်နေပုံက ဒါဏ်ရာတွေကြောင့်လဲ ဖြစ်မယ်ထင်တာပဲ။ သူ့ကို သူ့အဖေါ်တချို့က တိုးတိုးတိတ်တိတ်နဲ့ ထွက်လာမေးပုံကို အသုဘအိမ်ရှေ့ မီးရောင်မှိန်မှိန်နဲ့ လှမ်းမြင်ရပြန်ပါရော။\nအဲ... မကြာပါဘူး။ စောစောက ကောင် ငမူး၊ ငကြောင် ထွက်သွားရာ ဘက်ကနေ အော်သံတွေ ကြားရပြန်ပါရော.. ဟေ့ကောင်တွေ ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ငါ့ကို မလုပ်နဲ့ ဟေ့ကောင်တွေ ဟေ့ကောင်တွေ ဆိုပြီး ပြေးလွှားလာတဲ့ အသံတွေ ကြားရပြန်ရော။ ငါလည်း ခြံတိုင်တွင်းထဲက အမှောင်ထုကို အကာကွယ်ယူပြီး ဆက်စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။ တဘက်အိမ်မီးတိုင် အလင်းနဲ့တင် မြင်နေရပါပြီ။ စောစောက မူးကြောင်ကြောင်ကောင်ကို တဖက်သတ် ထိုးကြိတ် ရိုက်နှက်ခဲ့တဲ့ ကောင်လေးလို့ ထင်ရတဲ့ အကျီဖြူ ပုဆိုးနဲ့ကောင်က ရှေ့ကထွက်ပြေးလာတယ် သူ ၀ဋ်လည်ပြီထင်တယ်။ စောစောကတော့ သူက တခြား လူတယောက်ကို သေလုမျောပါးဖြစ်အောင် ရိုက်နှက် ထိုးကြိတ်ကန်ကျောက်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ သူခံရတဲ့ အလှည့်ပေါ့ ။\nလူ့လောကကြီးက သံဝေဂ ရစရာပဲ။ မုဆိုးဖြစ်လိုက် သားကောင်ဖြစ်လိုက်နဲ့လေ...... ၀ရုန်းသုန်းကား ပြေးနေတဲ့ သူ့နောက်က အကျီမပါ ပုဆိုးကို ပေါင်ပေါ်လောက်ထိ တိုအောင်ဝတ်ထားတဲ့ လူသုံးယောက်က အမဲဖျက်မလို အားကုန် ပြေးလိုက်လာတယ် သူတို့လက်ထဲမှာလဲ ပျဉ်ချောင်းကြီးတွေ ဒုတ်တွေနဲ့ .. တရကြမ်းပြေးလိုက်ရင်း ရှေ့ကကောင်ကို မှီတာနဲ့ မှီတဲ့ နေရာ ကျောကုန်းတို့ ဦးခေါင်းတို့ကို အားကုန်လွဲပြီး လှမ်းရိုက်နေတယ် တခွပ်ခွပ် တဖေါင်းဖေါင်းပဲ ရှေ့ကကောင်ကလည်း ပြေးရင်းအော် အော်ရင်းပြေး ငါမြင်လိုက်ရတာက မီးတိုင် အလင်းမှိန်ပျပျအောက်က အသက်လုထွက်ပြေးတဲ့ ရှေကကောင်နဲ့ ဘီလူးသဘက်စီး သလို သတ်မယ်ဖြတ်မယ့် ပုံနဲ့ ပြေးလိုက်ရိုက်နှက်နေတဲ့ သူတို့ သုံးယောက်ကို ဖြတ်ကနဲပဲ မြင်လိုက်တာ ။\nအသံတွေကတော့ ဆက်ကြားနေတုန်းပဲ အသံနက်ကြီးနဲ့ အော်ပြေးသူက ပြေး ညာသံပေးပြီး လိုက်ရိုက်သူက ရိုက်..... အူး ဟူးဟူး ….. ငါက သူတို့ဆီက အသံ အကြားနဲ့တင် မောနေပြီ ဘာတွေဖြစ်ကုန်ပါပြီလဲ။ ငါတို့တိုင်းပြည် ဘာတွေဖြစ်ကုန်ပြီလဲ........... သူတို့ ဘယ်ထိ လိုက်ရိုက်နေလဲမသိ ငါလည်း မမြင်နိုင်တော့ပြီ။ ပတ်ဝန်းကျင်က အိမ်တချို့ ကနေ ဓါတ်မီးရောင် အလင်းတချို့ အမှောင်ထု လမ်းမပေါ်ကို ဝေ့၀ဲထွက်လာတယ် စူးစမ်းတဲ့သဘော ငါတို့အိမ်က မအိပ်သေးဘူး ပြဿနာ လာရှာမယ် စိတ်မကူးနဲ့ဆိုတဲ့ ပုံနဲ့ အရိပ်အယောင် ပြတဲ့ သဘောထင်ပါရဲ့ အိမ်ပြင်တော့ ဘယ်သူမှ ထွက်မကြည့်ကြဘူး ငါလည်း ထွက်မလိုက်ရဲဘူး သူတို့က ဘီလူးစီး သရဲစီး ဖြစ်နေကြပုံတွေ ........ပြီးတော့ ဘယ်သူတွေမှန်းလဲ ကိုယ်မသိ။ မနေ့ကတင် ထောင်က ပြန်လွတ်လာတဲ့ တေလေဂျပိုး လက်ယဉ်နေတဲ့ လူသတ်သမားတွေ ဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ.... ငါ့အမေပြောသလို အချင်းချင်း ကျောင်းတော်က ရန်စ ကို အပြင်ရောက်မှ ဖေါက်ရှင်း ရှင်းနေတာဆိုရင် ဘယ်နှယ်လုပ်မလဲ? ပဲလှော်ကြား ငါ ဆားညှပ် သွားမှာပေါ့။\nအင်း ..... ပြီးတော့\nသတင်းစာထဲ မီးလာသလောက် အပြင်မှာက တစပြင်လို မဲမှောင် ငြိမ်သက် နေလေရဲ့ ... ရန်ကုန်မြို့သစ် အိပ်ပြီ ထင်တယ်။\nအော် ငါ့နာရီကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ ည ဆယ်နာရီနဲ့ ဆယ့်ငါးမိနစ်ပဲ ရှိပါသေးလား။ သိပ်ညဉ့်အနက်ကြီး မဟုတ်သေးဘဲကိုး ။ ငါတို့ နိုင်ငံ ငါတို့ ရန်ကုန်မြို့ကြီး ဘာတွေ ဖြစ်နေပါလိမ့်? သူတို့ ပြောနေတဲ့ တိုင်းပြည်ကြီး ငြိမ်းချမ်း သာယာနေပါတယ်ဆိုတာ ဟုတ်ပါရဲ့လား? တကယ်လား? နွေနေ တံလျှပ်တွေလား? ဒီနေ့တွေကြောင့် ဖြစ်လာနိုင်ချေရှိတဲ့ မနက်ဖြန်များထဲမှာ မနေ့ကဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရုပ်ဆိုး ဖြစ်စဉ်မျိုးတွေဟာ ရန်ကုန်ဆင်ခြေဖုံး နွားရိုင်းသွင်းချိန်ရဲ့ တကယ့် နိစ္စဓူဝ ဇာတ်ရုပ်တွေပဲလား?\nကြေကွဲခြင်း မွဲတဲ့ မိုးတိမ်အောက်မှာ\nဆွံ့အ ရင်း ဆွံ့အ နေရတာဟာ …..\nအကြောက်တရားတွေနဲ့ ဖိစီးထားတဲ့ စစ်ဖိနပ်တွေအောက်မှာ မိုးစုံးစုံး ချုပ်နေလို့ပဲ မဟုတ်ပါလား ။\nValentine's Day Comments by Crazyprofile.com\nValentine's Day ....ဆိုတာကျွန်တောင့်္ အတွက်တော့ဘယ်လိုမှ မပတ်သတ်တဲ့တစိမ်းတရံနေ့ လေးပါ...\nအဲဒီနေ့ လေး ကျွန်တော်အတွက်အသက်ဝင်ဖို့ အတွက်တော့ ....အချစ်နတ်သာလေးကို နှလုံးသာတခုပူဇော်လိုက်အုံးမယ်......\nလေဝင် လေထွက် ဆိုလို့ ventilator မှထွက်သည့် လေသာ ရှိသည့် သင်္ဘောဝမ်းထဲ၌ တဖြန်းဖြန်း ပွင့်ထွက်နေတဲ့ မီးပွားတွေ ကြားမှာ ကျင့်သားရနေတဲ့ မျက်လုံးက ကန်းသွားမှာကို မကြောက်တော့ လောက်အောင် အလုပ် အပေါ် အာရုံစိုက် နေမိသည်။\nထို့အပြင် တကိုယ်လုံးရှိ ချွေးတွေကလည်း အက်ျ်ီတထည်လုံး ရေတွေ စွတ်ထားသလို စိုရွှဲလို့ နေ၏။ ဒီနေ့အတွက် နေ့တွက်စာ အပြင် အချိန်ပိုလေးပါ ဆင်းခွင့်ရဖို့ foreman တွေမြင်အောင် တနေကုန် ကြိုးစား လုပ်ပြခဲ့ရသည်။ ပြီးတော့ ယခုလုပ်တဲ့ သင်္ဘော ဆီတိုင်ကီ ဝန်းကျင်နားတွင် safety အပြည့်ရှိသော်လည်း လုပ်ရဲသူက ရှား၏။ ထို့ကြောင့်လည်း ကျနော့်အား အချိန်ပို ဆင်းခွင့် ပေးသည်လား မသိ။\nကျနော့် အနေနဲ့က တနေ့ကို အလုပ်ချိန် ၂၄နာရီ ဆိုလျှင်လည်း လုပ်ဖို့ အသင့်ပင်ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်လည်း ဆိုတော့ ကျနော် ဒီကိုရောက်လာဖို့ အမေက ကျနော်တို့ မိသားစုအိမ်လေးကို ပေါင်နှံလို့ လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ အမေ ကတော့ သိပ်လွှတ်ချင်လို့ရယ် မဟုတ်။ ကျနော်ကိုယ်တိုင်က စင်္ကာပူနိုင်ငံတွင် အလုပ် လုပ်ချင်မိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဲဒီက ပြန်လာကြတဲ့ ကိုရွှေဗမာများက သူတို့သည် ထိုနိုင်ငံတွင် ဘယ်လိုဘယ်ပုံ ငွေရှာလို့ သူဌေးတွေနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြောင့် အာဘောင်အာရင်း သန်သန် ပြောပြတတ်ကြသည်။ ထို့ပြင် အလုပ်သမားခေါ်တဲ့ အေးဂျင့်တွေ ကလည်း စင်္ကာပူနိုင်ငံတွင် အလုပ် လုပ်ရတာ လူသက်သာသလို အခွင့်အရေးလည်း အများကြီး ရနိုင်ကြောင်း ရွှန်းရွှန်းဝေ ပြောခဲ့ကြသည်။\nအခုတော့ သူတို့စကားတွေ ဟုတ် မဟုတ်ဆိုသည်မှာ ကျနော့ ကိုယ်တွေ့တွေက သက်သေပြ နေပေပြီ။ မြန်မာဟေ့! ဆိုလျှင် ကြည့်သောမျက်လုံးများက အရောင်တမျိုး ဖြစ်နေတတ်သည်။ မှန်းချက်နှင့် နှမ်းထွက် မကိုက်သည့် အကြောင်းတွေ ပြောနေလျှင်တော့ များလှချေသည်။ ဒါတွေအားလုံးကို အောင့်အီး သည်းခံကာ ကျနော်တို့ အိမ်လေးကို ပြန်ရွေးနိုင်ရန် ကျနော် အစွမ်းကုန် အလုပ် လုပ်ဖို့သာ လိုအပ်နေသည်။\nAlarm သံ မြည်လာပြီးနောက် အချိန်ပို အလုပ်ချိန် စေ့သောအခါ အနားတွင် အသင့်ချထားသော ရေဗူးကိုယူ၍ ရေတဝ သောက်ချလိုက်သည်။ တနေကုန် တနေခန်း အပူထဲတွင် အလုပ် လုပ်ရသောကြောင့် ခန္ဓာ ကိုယ်တွင်းသို့ ရေထည့်လိုက်သည့် အခါတိုင်း လူမှာ အငွေ့တွေပင် ပျံတက်သွားသလို ခံစားရ၏။ ရေတော့ ကျနော် ကြိုးစားသောက်မှ ဖြစ်မည်။ နို့မို့ မိမိ အရည်ပြားတွေအပြင် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းမှ ကလီစာတွေပါ မီးကင်ထားသလို ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ဒီလို အလုပ်ကြမ်းတွေ မို့လို့လည်း နိုင်ငံခြားသား များကိုသာ ခေါ်ခိုင်းခြင်း ဖြစ်သည်။\nနေ့စဉ်နဲ့အမျှ အလုံပိတ်ထားသော သင်္ဘော အခန်းတွေ ထဲတွင် ဝရိန်ငွေ့ တွေကိုသာ ရှူရှိုက်လို့ အသက်ရှင်နေသည့် ဘဝနှင့် ပြန်ရမယ့် အခကြေးငွေက နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် မဆို စလောက်သာ။ စင်္ကာပူဒေါ်လာ ၇၅၀ဆိုတာ ကိုယ့်နိုင်ငံ ဝင်ငွေနဲ့ ပြန်တွက်ကြည့်လျှင်တော့ စိတ်ကူးယဉ်စရာ ကောင်းသလို လိုပင်။ တကယ်တမ်း မှာတော့ အခွန်ဆောင်ရတာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ပြန်နုတ်လိုက်လျှင် ကျန်တဲ့ငွေက စားတာသောက်တာ၊ လမ်းစရိတ် တို့နှင့် အိမ်ကိုတောင် အနိုင်နိုင် ပို့နေရသည့် အခြေအနေ။\nမိမိအလုပ် ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းနေရင်း တဖက် အခန်းထဲတွင် အလုပ် လုပ်နေရာမှ ထွက်လာသော ကိုအောင်ကြီးကို လှမ်း နှုတ်ဆက် လိုက်သည်။\nဆရာအောင်လည်း ဒီနေ့ OT ပဲကိုး\nဟုတ်တယ်ဟေ့.. ငါလည်း အသေဖြဲနေရတယ်\nကြည့်လုပ်ဆရာ… ဘော်ဒီကိုလည်း ပြန်ကာအုံးနော်\nမတတ်နိုင်တော့ဘူးကွာ.. ဒီလိုမှ မလုပ်ရင် အိမ်စရိတ်အတွက်က မလွယ်ဘူး။ အငယ်ကောင်လေးက ဒီနှစ် ကျောင်းစထား ရတော့မှာလေ\nဟူးးးး ကနဲသာ သက်ပြင်းချ မိတော့သည်။ ပြောမယ့်သာ ပြောနေတာ ကိုအောင်ကြီး အလုပ်က ကျနော့ အလုပ်ထက် ကျန်းမာရေးကို ပိုထိခိုက်စေသည် ဆိုပေမယ့် ကိုယ်ကရော သူနဲ့ သိပ်မခြား လှပေ။ ကျနော်က MIG ဟုခေါ်သော ကာဗွန်ဒိုင် အောက်ဆိုဒ် ဓာတ်ငွေ့ အသုံးပြုပြီး လုပ်ရသော ဝရိန် အမျိုးအစား။ ကိုအောင်ကြီးက ကာဗွန်ချောင်းတွေကို ရှောခ့်ရိုက်လို့ သံထည်တွေကို လိုသလို စားထုတ်ရသော Gauging သမားတယောက်။ သူ အလုပ် လုပ်ပြီဆိုလျှင် လေထဲတွင် ကာဗွန်စတွေ ပျံ့နှံ့နေသည်။ mask တွေ ဘယ်လိုပဲခံခံ အလုပ်သိမ်းလို့ နှာခေါင်းကို နှိုက်ကြည့်လျှင် ကာဗွန်ကြပ်ခိုးနှင့် မဲမဲအရာများ မြင် မကောင်းအောင် ထွက်လာတတ်သည်။ ဝရိန်မီးကို ကျင့်သားရပြီး ဖြစ်တာတောင် ရံဖန်ရံခါ မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်ပူများ အဆက်မပြတ် ကျတတ်လို့ အလုပ် မဆင်းနိုင်သည်အထိ ဖြစ်ရသည်။ အလုပ် စဝင်ခါစကတော့ ဒီလိုအဖြစ်မျိုးကို ကြုံလိုက် ရတဲ့အခါ ဆက် မလုပ်တော့ပဲ အိမ်ပြန်ပြေးရင် ကောင်းမလား စိတ်ကူးမိသေးသည်။ နောက်.. ကိုယ့်ဝမ်းနာ ကိုယ်သာသိမို့ ဇွတ်တိုး ဆက်လုပ်ခဲ့ရသည်။\nတွေးရင်းနဲ့ ပစ္စည်းတွေသိမ်းပြီး Time Card ရိုက်ကာ အလုပ်မှ စီစဉ်ပေးသော ကားဖြင့် အဆောင်သို့ ပြန်ခဲ့သည်။ ထို ဖယ်ရီကားပေါ် ခုန်တက်တဲ့ အခါတိုင်း မြန်မာပြည်မှာ ဝက်တင်တဲ့ ကားကြီးတွေကိုသာ ပြေး သတိရတတ်သည်။ ဝက်တွေ ကိုတော့ သတ်ဖို့တင်သည်။ ကျနော်တို့ ကိုတော့ ဝအောင် တန်အောင်ခိုင်းဖို့ တင်သည်။ အသတ်ခံ ရတာ ထက်စာရင် တော်သေးသည်ဟု ဖြေတွေး တွေးရ မလိုလို။\nကားပေါ်တွင်လည်း ဘင်္ဂလားဒေ့ရ်ှတွေ အိန္ဒိယ ကုလားတွေနှင့် အပြည့် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကလည်း ကျနော်တို့နဲ့မခြား ဇာတ်တူသားပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ကတော့ ကျွန်ချင်းတူတူ နည်းနည်း သာတယ် ပြောရမည်။ ကျနော်တို့ မရောက်ခင် ကတည်းက ဒီမှာ ကျွန်လာခံနေတော့ ကျွန်လောကတွင် နေရာကောင်း ရနေသော ကျွန်များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုရောက်နှင့်သော ကျွန်များထဲတွင် ဘင်္ဂလား ကျွန်များက သဘောထား ဆိုးကြသည်။ ဒင်းတို့က ဘယ်တုန်းတည်းက ဗမာဆိုလျှင် ကြည့်မရသည် မသိ။ အခွင့်ကြုံတိုင်း ဖိနှိပ်ခိုင်း၍ သူဌေး ကျေနပ်အောင် ဖေါ်လံဖါး လုပ်ပြတတ်ကြသည်။\nကျနော်တို့ ဘိုးဘေးများ လက်ထက်တုန်းကတော့ ကုလားဆိုတာမျိုးက ချေးကျုံး၊ သေးကျုံး၊ လန်ချားဆွဲ စသဖြင့် ကျနော်တို့နိုင်ငံမှာ ကျွန်လာခံကြရသည်။ ကျနော်တို့ လက်ထက် တွင်မှာတော့ နိုင်ငံပေါင်းစုံသို့ လှည့်လည် ကျွန်ခံ ကြရသည်။ ထိုအဖြစ်ကြောင့် ကျနော့ ခေါင်းထဲတွင် ကံတူလို့ အကျိုးပေးတူကြသော ကျနော်တို့ နိုင်ငံသား လူမျိုးများအတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသည်။ ထိုထက် စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာ လက်ငင်း သတင်းတွေကလည်း ရှိသေးသည်။\nလွန်ခဲ့တဲ့ အပတ်က သင်္ဘောကျင်း ထဲတွင် ကရင်သူငယ်ချင်း တယောက်သည် ဘင်္ဂလား ကုလားတကောင်အား ထိုးကြိတ်မှုဖြင့် ဂိုဏ်းစတားနှင့် လေဆိပ်အထိ ချက်ခြင်းပို့ကာ ပြည်တော်ပြန်ခွင့် ပြုလိုက်သည်။ ရန်ဖြစ်ရသည့် အကြောင်းမှာ ထို ဘင်္ဂလားက ဖုန်းဇာတ်လမ်းမှ အရင်းပြုပြီး မြန်မာအိမ်ဖော်မလေး တယောက်နှင့် လစဉ် ဟိုတယ်တွင် မီးခွက်မှုတ် စခန်းသွား နေကြောင်း ထိုကရင်အား ပြောပြသည်။ ထိုကရင်လည်း တအံ့တသြဖြင့် ကိုယ့်လူမျိုးတွေရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို အောင့်အီး နားထောင်နေရာမှ ထိုမြန်မာ အိမ်ဖော်မရဲ့ နာမည်နှင့် အသက်ကို မေးလိုက်သောအခါ ဒီနိုင်ငံတွင်ပင် အိမ်ဖော် လုပ်နေသော သူ့ ညီမအရင်း၏ နာမည်နှင့် အသက်ပါတူနေသဖြင့် စိုးရိမ်သွားမိသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုကုလားအား အချိုသပ်၍ ပုံရှိလျှင်ပြရန် တောင်းလိုက်သော အခါ ထိုကုလားက သူ့ဖုန်းဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဟိုတယ်တွင်း ပုံများကို ထိုကရင်အား အားပါးတရ ပြလေတော့သည်။ ထိုကုလားဖြင့် ပျော်မြူးနေသော အနှီး သူငယ်မမှာ ထိုကရင်၏ ညီမ အရင်းခေါက်ခေါက် ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကရင်လည်း စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ ထိုကုလားအား နှာခေါင်းရိုး ကျိုးလို့ မျက်စိတဖက်မှ သွေးကျတဲ့အထိ ထိုးလေသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ကုမ္ပဏီက နာမည်ပျက်မည် စိုးသဖြင့် အထိုးခံရတဲ့ ကိုရွှေကုလားကို ကျေနပ်အောင် ငွေပေး၊ ဆေးကုလုပ်ပြီး ကရင်အား စောစောစီးစီး ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကရင်လည်း ဒီနိုင်ငံတွင် ကြိမ်ဒဏ်သို့မဟုတ် ထောင်အနည်းဆုံး ခြောက်လ ကျနိုင်သည်။ ကျန်ရစ်သော သူ့ညီမကတော့ ဘယ်လိုဆက် စခန်းသွားအုံးမည် မသိနိုင်တော့ပေ။\nအဆောင်ရှေ့ ရောက်လို့ ကားရပ်တာနဲ့ ကားပေါ်မှ အပြေးဆင်းကာ အခန်းထဲဝင်လို့ အဝတ်အစားပင် မလဲနိုင်သေးပဲ ညစာအတွက် ချက်ဖို့ပြုတ်ဖို့ ပြင်ဆင်ရသည်။ ကျနော်တို့ ထမင်းဟင်းချက်ရန် အတွက်နေရာက လက်ရှိ အဆောင်ရှိလူနှင့် မလောက်ငှ သဖြင့် ကိုယ်က ဦးအောင်နေရာယူပြီး ချက်ပြုတ်မှ ညစာကို ကိုးနာရီလောက် စားဖြစ်သည်။ ဝက်သား ချက်သော နေ့တွင် မှာတော့ ကိုယ့်မီးဖိုနား မီးဖိုလုရန် ဘယ် ဘင်္ဂလားမှ မကပ်ဝံ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ မီးဖို လာမလုစေရန် ကိုယ်ကပဲ ဝက်သားနေ့တိုင်း စားရမလို လိုပင်။ စားသောက် ပြီးသောအခါ ဖုန်းမှ သွင်းထားသော သီချင်းလေးများ နားထောင်လို့ မိမိနှင့် အခန်းဖော်လည်းဖြစ်၊ ကုတင်အတူ အိပ်ဖက်လည်းဖြစ်သော ကိုအောင်ကြီးနှင့် နှစ်ဦးပိုင် နန်းတော် နှစ်ထပ် ကုတင်ပေါ်တွင် သူက အပေါ်အထပ်တွင် အိပ်၊ ကျနော်က အောက်အထပ်တွင်အိပ်လို့ မိန့်မိန့်ကြီးစံမြန်းကာ မြန်မာပြည်မှ မိမိတို့၏ ရှေးဟောင်းဖြစ်ရပ်များကို ပြန်လည်တူးစွရင်း အပြန်အလှန်ပြောပြ အလွမ်းဖြေကြရသည်။ ကိုအောင်ကြီး ပြောပြနေကျ အကြောင်းတွေထဲတွင် သူ့သား နှစ်ယောက် အကြောင်းက ညတိုင်း အမုန်း နားထောင် ရသည်။ သူပြောပြ နေတဲ့ အမူအရာနဲ့ လေသံတွေကို နားရည်ဝ လာတော့ ကိုယ်တောင် သူ့နေရာကို ရောက်ပြီး ခံစားရသလိုပင် ဖြစ်မိသည်။\nငါ့သားအကြီးကောင်က အေးတယ်ကွ.. စကားပြောရင် မပွင့်တပွင့်နဲ့.. ရုပ်ကတော့ ငါ့အတိုင်းပဲ လန်းတယ် ပေါ့ကွာ\nတော်ပါ ကိုအောင်ကြီးရာ အကိုသား ချောတယ် ပြောချင်ပြောပါ။ အကို့ရုပ်ကြီး လန်းတယ်တော့ ထည့်ပြော မနေပါနဲ့။ ဒီလောက် ဝရိန်အပူတွေ မိနေတဲ့ ဘဲကင်လို အသားအရည်က ဘယ်လိုလုပ် ချောလာတော့မှာလဲ\nကျနော့ စကားကြောင့် ကိုအောင်ကြီးက တဟားဟား ရယ်လို့ အငယ်ကောင် အကြောင်းပါ ဆက်ပြောပြန်သည်။\nနောက်တာပါကွာ.. ငါ့သား အငယ်လေးကျတော့ ဉာဏ်ထက်မယ့် ပုံ။ စကားကလည်း ပြောတတ်သလား မမေးနဲ့ဟေ့.. သူ့ အဘွားကဆို သူ့ကို အသည်းစွဲပဲ။ အငယ်ကောင်လေး မွေးပြီးနောက်ပိုင်းမှ အဲဒီ ယောက္မကြီးက င့ါကို အမြင်ကြည် လာတာ။ ဒီကောင်က နိမိတ်ကောင်းတဲ့ ကောင်လို့ ပြောရမယ်။ ဒီသားနှစ်ကောင် လူလူသူသူ ဖြစ်တဲ့ အထိ ငါ ကြိုးစားရမှာပဲ\nအင်း.. ကြိုးစားတာလည်း ကြိုးစားကြတာပေါ့ အကိုရာ။ ကျန်းမာရေး ထိလောက်အောင် ကျနော်တို့ တာတို ပြေးနေ ရတော့ ကြာရင် မလွယ်ဘူး\nလတ်တလောတော့ မတတ်နိုင်သေးဘူး ငါ့ညီရာ။ ဒီဝဋ်ကြွေးက ကိုယ့်ဒေါသနဲ့ ကိုယ်ပဲလေ။ ဒို့ ရွှေပြည်ကြီးမှာ ပြန်ပြီး အခြေတည်နိုင်ဖို့က ရေ လိုတာကိုး။ ဒီတော့ ငါတို့ ရသလောက်တော့ လုပ်နေရအုံးမှာပဲ\nကိုအောင်ကြီးရဲ့ စကားသံအဆုံးမှာ သူရော ကျနော်ပါ တဒင်္ဂ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ကိုယ့်အရေးနဲ့ ကိုယ်တွေမို့ အတွေး တွေကလည်း ဖြစ်ချင်တဲ့ အိပ်မက်တွေ နဲ့အတူ ဒွေးရော ယှက်တင် ဖြစ်နေကြသည်ပေါ့။ ဘာလိုလိုနဲ့ သင်္ကြန်လည်း နီးလာ ချေပြီ။\nအမေ တရားစခန်း ဝင်ခါနီး ငွေလေးလည်း အမှီ ပို့လိုက်ချင်သည်။ ပြီးတော့ ကျနော့်ရဲ့ တဦးတည်းသော ညီလေးကလည်း လည်ချင်ပတ်ချင်၊ ဝတ်ချင် စားချင်ရှာမည်။ ဒါကြောင့် နောက်ရက်တွေလည်း foreman တွေမြင်သာအောင် အလုပ်ကို ကြိုးစား ရပေလိမ့်အုံးမည်။ သြော်.. ငွေ.. ငွေ.. အချိန်တိုင်းမှာ သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်နေနိုင်ဖို့က ဒီအရပ် ဒီဒေသမှာတော့ ကျနော်တို့လို ကောင်တွေအတွက် ကျန်းမာရေးနဲ့ပဲ လဲခွင့် ရနိုင်မယ်လေ။ ရွှေပြည်ကြီးကနေ ပညာတွေ သိပ်တတ်လို့ လာကြ တဲ့ သူတွေလည်း ကျနော်တို့ရှေ့တင် ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ဖိနှိပ်ခံ နေရတာပါပဲ။ ဒီတော့ စိတ်ဖိစီး ခံရမှုချင်း မကွာလှဘူးပေါ့။ အတွေးထဲ မျောနေခိုက်.....\nဟေ့ရောင်.. သင်္ကြန်နီးလာတော့ မင်းကောင်မလေးကို သတိမရဘူးလား\nလို့ ကိုအောင်ကြီးက လှမ်းမေးသည်။ သူလည်း သူ့မိန်းမကို သတိရနေရင်းက ကျနော့ ကောင်မလေးကို ကျနော် သတိရအောင် စကားစ ပေးသည်လား မသိ။ ဟုတ်ပါသည်။ ကျနော့်မှာလည်း နှလုံးသားထဲက ချစ်ရတဲ့ချစ်သူ ရှိနေသေးသည်လေ။ အတွေးတွေထဲ အမြဲရှိနေတတ်တဲ့ သူမ မျက်နှာလေးသည် စိတ်ဖိစီးမှုတွေ ကြားထဲက ပြန်မြင်ယောင်လိုက်တိုင်း ပြတ်ပြတ်ထင်ထင် ဝင်းပနေတတ်သည်။ ကျနော့ အိပ်မက်တွေမှာ သူက ညတိုင်းလိုလို သနပ်ခါး ပါးကွက်ကြားလေးနဲ့ ပြုံးနေတတ်သည်။\nမိသားစုအတွက် ခိုင်မာတဲ့ ဘဝတခု အမြန် တည်ဆောက်ချင်တဲ့ စိတ်၊ ပြီးတော့ သူမနဲ့ အမြန်နီးချင်တဲ့ စိတ်၊ အဲဒီ စိတ်တွေကြောင့်လည်း ဒီကို ရောက်လာခဲ့ရသည်။ သူမ ကတော့ ကျနော့်ရဲ့ သဘောထား ဆန္ဒတွေအတွက် ဘာမျှ မကန့်ကွက်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျနော် ဒီကိုလာမယ်ဆိုတာ သေချာစွာ သိရတဲ့နေ့က သူမကို အဲဒီကိစ္စပြောပြတော့ သိမ့်ကနဲ တုန်သွားပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်တဲ့ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေဟာ သနပ်ခါး ပါးကွက်ကြားလေး ပေါ်မှာ လှိုင်းထန် သွားခဲ့ရသည်။ တသက်တာ နီးခွင့်ရဖို့ ခဏတာ ခွဲခွာမှုအတွက် ဖြေသိမ့်နိုင်ပါစေ ချစ်သူ။\nဟကောင်.. ငါမေးတာရော ကြားရဲ့လား။ ကောင်မလေးအကြောင်းလည်း မေးလိုက်ရော အသံပါ တိတ်သွားတာပဲ\nဆောရီး အကိုရာ.. ကျနော်လည်း အတွေး လွန်သွားတယ်\nငါ သိပါတယ်ကွာ.. ဒါကြောင့် မင်းကိုဆက်မမေးပဲ စောင့်နေတာ။ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချသံကြားပြီမှ ထပ်မေးလိုက်တာ။ ဘာမှ သိပ်တွေးမနေနဲ့ ငါ့ညီရေ။ ငါတို့မှာ မနက်ဖြန်တွေ အတွက် ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာနေဖို့ လိုသေးတယ်။ ဒီတော့ အိပ်ချိန် ရောက်တာနဲ့ အိပ်ဖို့သာ ပြင်ဆင်ပေတော့\nဟုတ်ကဲ့အကို ကျနော်လည်း အခု အိပ်တော့မယ်။ ကျနော် မီးထပိတ် လိုက်တော့မယ်နော်\nအေး.. အေး.. ဘုရားလည်းရှိခိုးပြီးမှ အိပ်နော်\nဆိုပြီး ကျနော်က မီးထ ပိတ်လိုက်သည်။\nကိုအောင်ကြီးဆီမှ ဘုရားဝတ်ပြုသံ သဲ့သဲ့မျှကြားပြီး ကျနော်လည်း ဘုရားဝတ်ပြုကာ အိပ်ချ လိုက်တော့သည်။ အိပ်ခါစ မျက်လုံး စမှိတ်လိုက်ချိန်မှာတောင် ဝရိန်မီးတွေက တဖွားဖွားနှင့် ပြန်မြင်ယောင်နေ သေးသည်။ နေ့စဉ် ထိတွေ့နေရတဲ့ အလုပ် ဆိုတော့လည်း အမြဲလွှမ်းမိုး နေတတ်သည်ပေါ့။ ဒီ ဝရိန်မီးတွေ တဖွားဖွားနဲ့ တောက်လောက်နေသလို ကျနော်တို့ နှလုံးသားထဲက သမုဒယ မီးတွေကလည်း တဖွားဖွား တောက်လောက်နေသမျှ ဒုက္ခ ပင်လယ်တွေထဲ သံသရာ တလျှောက် ကူးခတ် နေကြရအုံးမှာ ပေါ့လေ။ ထိုအခိုက် အမေ့ရဲ့ဘုရားရှိခိုးပြီး မေတ္တာပို့နေကြ အသံလေး ကြားယောင်မိသလိုလို ခံစားရပြီး နှလုံးသားက ခဏတာ ငြိမ်ဝပ်သွားသည်။ အဲဒီနောက်… ဆန္ဒလွန် အိပ်မက်တွေထဲ ကူးခတ် ဖြစ်သည်ပေါ့။\n.............................................. ။ .................................................\nသင်္ဘောကျင်း ထဲကို မနက် ၇နာရီ ထိုးပြီဆိုတာနဲ့ ဝင်ရတာမို့ အဆောင်မှ ရှိသမျှ အလုပ်သမား အကုန်လုံးဟာ မနက် ၆နာရီတည်းက စုစုရုံးရုံးနဲ့ အဆောင်ရှေ့ တန်းစီလို့ ကြိုပို့ကားကို စောင့်ကြရသည်။ ကျနော်တို့လည်း ထိုနည်း၎င်းမို့ ကားစောင့်ရင်း အသင့် ဖျော်လာသော ကော်ဖီမစ်ကို သောက်ကာ စောင့်နေလိုက်သည်။ yard ထဲရောက်တော့ Time card ရိုက်သည်။ ထို့နောက် မိမိ လုပ်ငန်းခွင်ရှိရာ ပြန်လည် ပြင်ဆင်နေသော သင်္ဘောဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် သွားရသည်။ မိမိထက် စောလျင်စွာ ရောက်နေတတ်သော foreman တွေမြင်အောင် အလုပ် လုပ်ရန် ပြင်ဆင် ပြကြရသည်။ ဒါမှ သူတို့ ကြည်ဖြူမှာပေါ့။\nမိမိတို့ အသုံးပြုမည့် ပစ္စည်းပစ္စယများ အသင့်ဖြစ်သောအခါ ၁၀မိနစ်ခန့် safety နဲ့ ပတ်သက်သည်များကို Yard ထဲမှာ safety officer များက ထပ်မံ မှာကြားကြသည်။ ထိုနောက်တွင် မိမိနှင့်ဆိုင်ရာ သဘောင်္များပေါ်သို့ တက်ကာ အလုပ် လုပ်ကြရတော့သည်။ မိမိနှင့် ကိုအောင်ကြီးက သင်္ဘောတစီးတည်း အလုပ် လုပ်ရသည်ဆိုတော့ သင်္ဘောပေါ်တက်ရန် foreman ကို လှမ်း သတင်းပို့လိုက်သည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ဦးစွာ သင်္ဘောပေါ်တက်ပြီး လုပ်ကွက်များကို စစ်ဆေးကာ မိမိတို့အား အလုပ်လုပ်ရန်နေရာ ချပေးလေ့ရှိသည်။ သူက OK ဟု အချက်ပြသောအခါ သဘောင်္ ကုန်းပတ်ပေါ် အရင်တက်၍ ထိုမှတဆင့် ၀မ်းထဲသို့ Man Hole အပေါက်တွေ မှတဆင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ ဒီနေ့တော့ ကိုအောင်ကြီးနဲ့ ကျနော် တခန်းတည်း အတူတူ ဝရိန် ဆော်ရမည်မို့ လေစုပ် ပန်ကာသံတွေ၊ ဝရိန်ဆော်တဲ့ အသံတွေ၊ တဖက်ခန်းမှ တူ ထုရိုက်သံတွေ ဆူညံ နေပေတော့မည်။ သူရော ကျနော်ပါ လိုအပ်သည်များ ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ထိုအခိုက် foreman က လေစုပ်ပန်ကာ လာပို့မည် ရသလောက်လေးပဲ ဝရိန် ဆော်ထားနှင့်ကြဟု လာရောက် မှာကြားသည်။ လေစုပ် ပန်ကာမရှိပဲ နှစ်ယောက် ဝရိန်ဆော်လျှင် အငွေ့တွေနှင့် အသက်ရှုကျပ်ပြီး သေဖို့သာရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကျနော်က\nအလုပ် မလုပ်ဘူး ဗျာ\nဆိုပြီး သင်္ဘောခန်းထဲ ထိုင်မည် ပြုသည်။ ထို foreman ကုလားတွေက သူတို့ အလုပ်ပြီးဖို့ လောက်သာ ကြည့်တတ် သည်။ တကယ်တမ်း မိမိတို့ကို သိပ်ညှာသည် ဆိုတာ မရှိပေ။\nကိုအောင်ကြီး ကတော့ မိမိတို့အား ကုလား စိတ်ခုမည် စိုးသဖြင့် နည်းနည်းဖြစ်ဖြစ် အလုပ် လုပ် ကြရအောင်ဆိုကာ......\nလာပါကွာ မင်းရော ငါရော ညက အအေးမိလို့ နှားခေါင်းတွေ ပိတ်နေတာပဲ။ အနံ့သိပ်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဆိုပြီး ရီစရာ ပြောကာ အခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။ တကယ်လည်း နှာမွှန်နေသဖြင့် နှာခေါင်းတွေ ပိတ်နေကြသောကြောင့် သိပ်မဆိုးလှ ဟု ဆိုကာ နည်းနည်းပါးပါး လုပ်ရန် ပြန်ဆင်လိုက်သည်။\nဒါဆို ဒီလိုလုပ်ဗျာ.. ကျနော် အရင်အလုပ် လုပ်နှင့်မယ်။ အကိုက ကျနော့်ကို ခဏစောင့်ပေး။ ကျနော် ပြီးတော့မှ အကိုက နည်းနည်းလုပ်ပေါ့\nအိုကေ.. ဖြစ်တယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့\nဟုပြောကာ ဘေးတွင်ရှိသော ပုံး အလွတ်တလုံးကို မှောက်ကာ ထိုင်နေသည်။\nမိမိတို့ အခန်းထဲတွင် ညဆိုင်းမှ အလုပ် လုပ်သွားကြသော Fitter များမှ သူတို့၏ လုပ်လက်စ Acetylene Gas ပိုက်များကို လုံအောင် ပိတ်မသွားကြသောကြောင့် ထို ဓာတ်ငွေ့များသည် အခန်းထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။ ထို အချင်းအရာကို ကျနော်တို့၏ နှာခေါင်းမှ အနံ့ကောင်းစွာ ခံစားလို့ မရခဲ့သဖြင့် သတိမမူ မိကြတော့ပေ။ ကျနော် ဝရိန် စဆော်ဆော်ချင်း ကိုအောင်ကြီးက ဂတ်စ်ပိုက်ကို မြင်သွားပြီး\nဟု လှမ်းတားသံကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။ ဒါပေမယ့် လက်ထဲက ဝရိန်ဂေါက်တံ အား အလုပ် လုပ်ရမည့် သံထည်ပေါ် ချမိပြီး မီးတွေ ပွင့်ထွက်သွား၏။ "ဝုန်းကနဲ" ပေါက်ကွဲ သံနှင့်အတူ ကျနော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အခန်းလေးထဲ မီးခိုးငွေ့တွေ အူလှိုင်လို့ မှောင်မဲ သွားတော့သည်။\n............................................... ။ .................................................\nညက ရွာထားသည့် လက်ဆေး မိုးကြောင့် ထင်သည်။ အိမ်ရှေ့ ပိတောက်ပင်ကြီးမှ အပွင့်တွေ ဝါထိန်နေအောင် မြင်နေ ရ၏။ သင်းပျံ့နေတဲ့ ပိတောက်ပန်း ရနံ့တွေ၊ မြေသင်းနံ့တွေ နဲ့အတူ လေပြေကလေး ကလည်း ပက်ဖျန်း အေးမြမြ ရှိလှသည်။ အဆိပ်ငွေ့တွေကို နေ့စဥ ရှုရှိူက်လို့ ကာလရှည်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရတဲ့ ကျနော်က ဒီလို သဘာဝ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးကို တမ်းတမ်းတတ ငတ်မွတ်နေတာ ကြာလှပါပေါ့။ အမေက တရားစခန်း မဝင်ခင် အငယ်ကောင်နဲ့ ကျနော့်ကို အိမ်မှာ ကောင်းကောင်းနေဖို့ မှာရစ်သည်။ ကျနော် ကလည်း ညီလေး အတွက်ရော ကျနော့် အတွက်ပါ စိတ်ချဖို့ အမေ့ကို ပြောရသည်။\nအကြိုနေ့ မနက်တွင် ညီလေးနဲ့အတူ လမ်းထိပ်က ရေပက်မဏ္ဍပ်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းထိပ်သို့ ရောက်ခါနီးသော် ညီလေးမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူ့အဖေါ်တွေ မဏ္ဍပ်ရှိရာသို့ အပြေးဝင်သွားသည်။ မဏ္ဍပ်ထဲတွင် ကိုအောင်ကြီး သားနှစ်ကောင်၏ ဆူဆူညံညံ ရေကစားသံမှာ အကျယ်ဆုံး ဖြစ်နေပြီး ကိုအောင်ကြီး ကလည်း သူ့သားတွေ နဲ့အတူ တဟားဟား ပျော်မြူးနေသည်ကို မဏ္ဍပ်နား မရောက်သေးသော ကျနော်ပင် အဝေးမှ အတိုင်းသား ကြားနေရ၏။ ထို့နောက် ကျနော် ချစ်သော သူမသည်လည်း ရေဖလားလေး ကိုင်လို့ ကျနော့်အား ပြုံးပြုံးလေး စောင့်ကြို နေလေတော့ သည်။ သြော်.. သူမ ပါးကွက်လေးတွေ ရေတောင် မစိုသေးပါလား…။\nPosted by သျှင်နေမင်း at 5:26 AM\nဖေဖော်ဝါရီ တစ်ဆယ့် သုံးမှာ\nဗိုလ်ချုပ်မွေးနေ့ ပါ ....။။\nသတိတရနဲ့ရွတ်ဆိုနေဆဲပါပဲ....ဖခင်\nဖခင်မြတ်နိုးတဲ့အမိမြေကို\nပြန်လာကြည့် လှဲ့ ပါ.......။ ။\nမြင်ရပါလိမ့် မယ် .....။ ။\nသူတို့ မေ့ လဲ\nအမှတ်ရဆဲပါ ဖခင်.....။ ။\nPosted by သျှင်နေမင်း at 6:34 AM\nကမ္ဘာချီပြီ စာမဖွဲ့ ပါဘူး\nသူဆီသို့ ..............။ ။\nငါ့ရဲ့ အလွမ်းဆိုတာ\nငါ့ရဲ့ အူကြောင်ကြောင်စိတ်ကို\nမင်းကိုလွမ်းတဲ့စိတ်နဲ့ ဘဲ\nဒဏ်ခတ်လိုက်မယ်တော့ မယ်......။ ။\nတခါတလေ ဒီအလွမ်းတွေနဲ့ \nငါ့အလွမ်းတွေ\nPosted by သျှင်နေမင်း at 6:05 AM\nတို့ အားလုံးရဲ့ အဖေ\nသားတို့ကို မြတ်နိုး ချစ်ခင်သော အဖေ၊ အမေ့ကို ယုယ ချစ်ခင်သော အဖေ။ သားတို့ ချစ်သော တုနှိုင်းမဲ့ အဖေ၊ အသက် (၇၀) ကျော်လေပြီဖြစ်သော အဖေသည် တခါတခါတွင် ဟိုဟာ သည်ဟာ ထွေတလာတို့ကို မေ့လျော့ တတ်စ ပြုလာလေပြီ……ဇရာတို့၏ သဘော မနောတွင် စိုက်လိုက်မတ်တပ် လိုက်နာရလေပြီ။\nပိုက်ဆံ ဘယ်နားထားမိသည်ကို မမှတ်မိခြင်း။ သော့ခတ်ပြီး သော့မေ့ကျန်နေခြင်း။ သားတို့အပေါ် ချစ်ခြင်း ဇောဖြင့် အရာရာ တွေးပူပန်မှု ပိုမိုလာခြင်း စသည်တို့ကို တွေ့လာရသည်။ ဘာတွေကို ဘယ်လိုမေ့မေ့ သားတို့ အိမ်ပြန်ချိန် မြေးတို့ ကျောင်းလွှတ်ချိန်ကိုတော့ အဖေ မမေ့သေးပါ တကား။ အရေပြား အရေးအကြောင်း တို့သည်လည်း တစတစ ထင်းသထက်ထင်း လာသည်။ တွန့်သထက် တွန့်လာသည်။ ဦးခေါင်းထက်က ဆံစတို့ ဖွေးဖြူလာပြီ။ သွားတို့ တတိတိ တချောင်းပြီး တချောင်း ကျိုးလာပြီ။ အဖေ့ပါးပြင်သည် သားတို့ ငယ်ငယ်က အဖေ ညွှန်ပြခဲ့ဖူးသည့် လကမ္ဘာပေါ် ထင်သည့် အရိပ်ထဲက ဆန်ဖွပ်တဲ့ အဘိုးအိုလိုပင် ချိုင့်ဝင် ပိန်လှီးလာချေပြီ။ ဘယ်လိုပင် ဇရာသရုပ်ပြပြ ။ အိုမင်းမှု အဟုန်မြန်မြန် အဖေ့၏ သားတို့အပေါ် ချစ်သော ချစ်ခြင်းကား မလျော့ပါး သွားချေ။\nချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အရာရာ မေ့လျော့ တတ်စဖြစ်သည့် အဖေ့ဇရာကို မလွှမ်းနိုင်ဟု သားတို့ ယုံကြည်သည်။ အဘယ်အကြောင်းများကြောင့် ဆိုလျှင်ကား သားတို့အပေါ် မယုတ်လျော့သော မေတ္တာဖြင့် အဖေ ချစ်မြတ်နိုး နေသေး သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချစ်သော အဖေ့တွင် ဇရာ၏ နှိပ်စက်ခြင်းကြောင့် မေ့လျော့ခြင်းတို့ မည်မျှ ရှိစေ။ အဖေ့ကို သားတို့ နားလည်နေပါမည်။ အမေ့ကို သားတို့ ချစ်ခင်နေပါမည်။ ဒါသည် မြန်မာတို့၏ ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် အကောင်းဆုံး ဓလေ့စရိုက် ဖြစ်သည်။\nငယ်စဉ်မှသည် ယနေ့တိုင် စာပေ၊ သီချင်း ဇာတ်စုံခင်း ကြည့်ရသည် များတွင် မာတာ မိခင် ဆိုတာကိုပဲ ကြားရဖန် များခဲ့၏။ ကျေးဇူးရှင် အဖေ ဆိုသော အကြောင်းကို တခုတ်တရ အလေးအမြတ်ပြု ရေးကြ ပြောကြတာ နည်းသည်ဟု ထင်မိ၏။။ တကယ်တော့ မိသားစုတစု ခန့်ထည် တည်မြဲဖို့ တာဝန် အရှိဆုံးသူဟာ အိမ်ထောင် ဦးစီးဖြစ်သူ အဖေ ဖြစ်သည်။ သားသမီးတွေကို ရင်အုပ်မကွာ ဖေးမ မေတ္တာဖြင့် ထွေးပိုက်ယုယ မြေတောင်မြောက် ပဲ့ပြင်သူက အမေဆိုလျှင် အမေ့ကို သားသမီးတွေ အနား မခွဲမခွါ နေနိုင်အောင် အဖေက အရာရာ အကျိုးဆောင်ကြဉ်းပေးသူ ဖြစ်သည်။ အဖေသာ ငွေမရှာပဲ မိသားစုကို လူတန်းစေ့ စားနိုင်သောက်နိုင်အောင် မထားလျှင် မိခင်သည်လည်း သားသမီးတွေကို စောင့်ရှောက်နိုင်မည် မဟုတ်။ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် တန်းတူ အဖေဖြစ်သူ ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ စရိုက် အလေ့အထ ဦးဆောင် ပဲ့ပြင်မှု အကောင်းအဆိုး ပေါ်မူတည်ပြီး သားသမီးတွေရဲ့ အနာဂတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ကျနော်တို့ လက်ခံသည်။ ဒါကြောင့် ကျနော်သည် အမေ့ကိုရော အဖေ့ကိုပါ တန်းတူ ချစ်သည်။ အဖေမရှိလျှင် အမေမရှိ။ အမေ မရှိလျှင်လည်း အဖေဆိုတာ ရှိမလာနိုင်။ မိဘဆိုသည်ကား လူသားများအတွက် အဖိုးအနဂ္ဂ အနှိုင်းမဲ့သော ကျေးဇူးရှင်များသာ မဟုတ်ပါလော။\nလာမည့်ရက်ပိုင်း အတွင်းမှာပင် မိဘများ နှစ်လေးဆယ်မြောက် မင်္ဂလာရတု တိုင်တော့မည် ဒီစာစု ဘုန်းတော်ဘွဲ့သည် မွေးကျေးဇူး ကို နို့တစက်ဖိုးမျှ ကျေတန်ကောင်း၏၊ တလောက မိတ်ဆွေ တယောက် ပေးပို့လာသော မေးလ် တစောင်ထဲမှာ အဖေဆိုတာနှင့် ပတ်သက် စပ်လျဉ်းသော ဗီဒီယို ဖိုင်လေးတခု ပါလာ၍ ကြည့်ရသည်၊ ရုရှား ဘာသာလား ? အီတာလျံလား ? မသိတဲ့ ဘာသာ စကားပြောဖြင့် အဲဒီ ဗီဒီယို ဖိုင်လေးထဲမှာ သားအဖ နှစ်ယောက် ပန်းခြံလေးထဲမှာ စကားထိုင်ပြောနေပုံလေး ရိုက်ပြထားသည်၊ ဆွတ်ပျံ့ ကြည်နူးဖွယ်ပင် အဖိုးကြီးနှင့် အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် သူ့သားတို့ အချီအချ စကားပြောနေပုံလေးပေါ့။\nတုန်တုန်ချိချိ အဖိုးအို က ပန်းခြံထဲက ငှက်ကလေးတကောင် အော်မြည်သံကို နားစွင့်ပြီး သူ့သားကို မေးသည်၊ “ဘာသံလေးလဲ ဘာလေးလဲ ” ပေါ့။ သတင်းစာဖတ်နေတဲ့ သူ့သားက ခပ်ဆတ်ဆတ် ပြန်ဖြေပုံမှာ “စာကလေး” ပါ။ တဲ့..... အကြားအာရုံ ချို့ယွင်းနေဟန် ရှိတဲ့ အဖိုးအိုက သိပ်မကြားရပုံနဲ့ တခါ ထပ်မေးပြန်တယ်။ “အခု ကျလိ ကျလိနဲ့ အော်နေတဲ့ အသံလေးဟာ ဘာသံပါလိမ့်” ပေါ့။ သတင်းစာဖတ်နေတဲ့ သူ့သားက စိတ်နည်းနည်း တိုလာပုံနဲ့ တချက် လှည့်ကြည့်ပြီး။ “စာကလေး ပါဆို...”. နည်းနည်း ဆူအောင့်လာတဲ့ အသံနဲ့ ခပ်ဆတ်ဆတ် ပြန်ဖြေပြန်ရော .....။ ခဏနေတော့ အဖိုးအိုက စာကလေး သူ့ရှေ့ ဖြတ်ပျံသွားတာကို လိုက်ကြည့်ပြီး အဲဒါ ဘာလေးလဲ လို့ ထပ်မေးပြန်တယ်။ သူ့သားဟာ အင်မတန် စိတ်ဆိုး ဒေါသ ထွက်နေပုံနဲ့ “စာကလေး စာကလေး စာကလေး ပါဆိုနေမှ ဘာဖြစ်တယ် ညာဖြစ်တယ်”ပေါ့။ ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောတော့တာပဲ။ အဲဒီ အခါမှာ အဖိုးအိုဟာ ကတုန်ကယင်နဲ့ သူ့သားလေးကို ခဏနေပါအုံး သားရယ် ဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ လက်ကလေး ကာပြပြီး မလှမ်းမကမ်းက သူတို့ အိမ်ထဲကို တုန်တုန်ချိချိနဲ့ ၀င်သွားပြီး စာအုပ်ဟောင်းလေး တအုပ် ယူပြီး ပြန်ထွက်လာတယ်။\nပြီးတော့ သူ့သားကို နားထောင်နော် ဆိုပြီး စာအုပ်ထဲက ရေးထားတဲ့ စာကြောင်းလေးတွေကို ဖတ်ပြတယ်။ အဲဒီစာအုပ်ဟာ သူ့ ဒိုင်ယာရီပါ။ အခု သူ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ သူ့သား ခပ်ငယ်ငယ် စကားပြော တတ်ကာစ အရွယ်တုန်းက ရက်စွဲတွေမှာ ရေးမှတ် ထားတာပါ။ သူ့သားလေး တီတီတာတာ က ဒီပန်းခြံထဲမှာ သူတို့ သားအဖ ထိုင်နေတုန်း စကားတွေ မေးတယ်တဲ့။ အခုပျံသွားတဲ့ ငှက်ကလေးကို ဘယ်လိုခေါ်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်း ထပ်ခါ ထပ်ခါ မေးတယ်တဲ့။ သူ့သားလေး မေးတဲ့ အခါတိုင်း အဖေဖြစ်တဲ့ သူဟာ အဲဒီ ငှက်ကလေးဟာ စာကလေး ဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့အကြောင်း ထပ်ခါ ထပ်ခါ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဖြေ ဆိုခဲ့ဖူးတယ်တဲ့။ သူ့သားက ဘယ်လောက် အမေး အမြန်း ထူသလဲ ဆိုရင် စာကလေး ငှက်ဖြစ်တယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း ၂၃ ခါတိတိ သူပြန်ဖြေခဲ့ရတယ် ဆိုတဲ့ အကြောင်း အမှတ်တရ မှတ်တမ်းတင် ရေးသားထားခဲ့တဲ့ စာပိုဒ်လေးကို သူ့သားကို ဖတ်ပြရှာတယ်။\nအဲဒီတော့မှ သားဖြစ်တဲ့ လူငယ်လေးဟာ သူ့အဖေရဲ့ သူ့အပေါ်ချစ်ခဲ့တဲ့ စေတနာ မေတ္တာကို နားလည်သွားပြီး သူ့အဖေကို နမ်းရှုပ် တောင်းပန်ပါတော့တယ်။ ဗီဒီယိုလေးကတော့ စက္ကန့်ပိုင်းလောက်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ညွှန်းချက်က အတော် တာသွားတော့ လူ့လောကထဲက အနှိုင်းမဲ့တဲ့ မေတ္တာပိုင်ရှင် အမျိုးအစားဖြစ်သူ ဖခင်မေတ္တာကို ဖေါ်ညွှန်းပြနိုင်ခဲ့တယ်။ တကယ်လည်း လူ့လောကမှာ ဖခင်တို့ရဲ့ မေတ္တာစွမ်းပကားနဲ့ ပွင့်လန်း လာရတဲ့ အဖိုးတန် လူသားတွေ အမြောက်အများ ရှိပါတယ်။ ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွေ ဆင့်ကဲ တိုးတက်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ မဟာ လူသားတိုင်းရဲ့ ဖခင်တွေဟာ အဖေတွေရဲ့ စေ့ဆော်ပဲ့ပြင် လွှမ်းမိုး ဦးဆောင်မှုတွေနဲ့ ထူးချွန်ခဲ့သူများ ဖြစ်လို့ပါ။ ဖခင်မေတ္တာ မရခဲ့တဲ့ ကလေးတွေဟာ ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ စိတ်ရောဂါ တခုခုကို ခံစားရလေ့ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးပါတယ်။ သားသမီးတို့ရဲ့ ငယ်ဘ၀အပေါ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း လွှမ်းမိုး နိုင်သူဟာ ဖခင်ပါဘဲ။\nအဖေတိုင်း အဖေ ပီသကြရဲ့လား ဆိုတာကိုတော့ သဘာဝ တရားကြီးက တရားသေ သတ်မှတ် ပြဋ္ဌာန်း မပေးခဲ့ပါဘူး ။ အဖေ မပီသတဲ့ အဖေတွေ ၊ အိမ်ထောင်ရေး ပြသနာတွေ ကြီးမားတိုင်း ဖခင်တို့ တာဝန်ကို လစ်လျူရှု့ တတ်တဲ့ ဖအေဆိုး မျိုးတွေလည်း လူ့လောကမှာ ရှိနေတတ်သေးတယ်။ အလင်းအမှောင် အကောင်းအဆိုး ဒွန်တွဲနေတဲ့ လောကမှာတော့ ဆန်းကျယ်တယ်လို့ ပြောလို့မရပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အသိဉာဏ်ရှိတဲ့ လူသားတွေ အနေနဲ့ လူပီသတဲ့ ဖခင်စိတ်တော့ ဖခင်တိုင်းမှာ ရှိစေချင်မိတယ်။\nဒါပေမယ့်လည်း တခါတလေကျ ကျနော်တို့ မြန်မာပြည်တွင်း လူနေမှုစံနစ်မှာ မြင်နေရ ကြားနေရ တာတွေက အတော့်ကို မချင့်မရဲ ဖြစ်စရာတွေ ပေါ်လာတော့ မနေနိုင်ဘူး။ သားသမီးတွေ မွေးထားပြီး ဖအေ မပီသတဲ့ လူတချို့ကြောင့် ရတက်မအေး ဖြစ်မိပါတယ်။ ခေါင်းဆောင်ကောင်း မရှိတဲ့ နိုင်ငံတခု ပျက်သုဉ်းဖို့ နီးသလိုပေါ့။ အိမ်ထောင်ဦးစီးကောင်း မရှိတဲ့ မိသားတစုဟာလည်း သားတွေ သမီးတွေ တေလေလွင့်တဲ့ ကလေးတွေ ဖြစ်လာဖို့ များပါတယ်။\nစာရေးသူတို့ အိမ်နားက မိသားတစုကို ကြည့်ပြီး သူတို့ သားသမီးတွေကို အတော် သနားမိတယ်။ တကယ့် တရားခံ အရင်း စစ်လိုက်ရင်တော့ နိုင်ငံနဲ့ချီတဲ့ စံနစ်ယွင်းမှုက စပြီး ပြောရမှာပါ။ အဲဒီမိသားစုမှာ သမီးတယောက် သားတယောက် ရှိပါတယ်။ သားလေးက ဆယ်တန်းဖြေတော့မှာပါ။ သမီးကတော့ အိမ်စီးပွားရေး အတွက် အလုပ် လုပ်နေပါပြီ။ အိမ်ကို ပြန်ထောက်ပံ့ လုပ်ကျွေးနေပါပြီ။ သူတို့မှာ ဘယ်လို ဒုက္ခဆိုးမျိုး တွေ့နေရသလဲ ဆိုတော့ သူ့ဖခင်ဟာ အရက်ကျွန်ဖြစ်နေပြီး ညတိုင်း သားမယားပေါ် မူးယစ်သောင်းကျန်း ဆဲဆို ရိုက်နှက် နေတတ်လို့ပဲ။ သားတွေ သမီးတွေကလည်း ပြန်လှန် ပြောဆိုရိုင်းပြခြင်းတော့ မရှိကြပါဘူး။ ငရဲကျမှာ စိုးလို့ ထင်ပါရဲ့။\nစိတ်မကောင်းကြီးစွာ သတိထားမိတာက သားသမီးတွေက သူတို့ အဖေကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ ပါလာတဲ့ အေးစက်စက် အစိမ်းရောင် မျက်ရိပ်ရိုင်းကြီးတွေပါ။ သူတို့ အဖေဟာ သူသောက်ဖို့ အရက်ဖိုး ရှာပေးနေရတဲ့ သမီးလည်း မချန်၊ မိန်းမ လည်း မချန် ဆဲဆို ရိုက်နှက်လေ့ ရှိတာကြောင့် ညည သူ မအိပ်မချင်း ဘယ်သူမှ အိမ်ထဲမှာ မနေရဲကြရှာဘူး။ အပြင်ကို ထွက်ပုန်းနေရတာ ညတိုင်းပဲ။ ဘယ်လောက် သနား စရာကောင်းလိုက်တဲ့ သူတို့ ဘ၀လေးတွေလဲ။ ဘယ်လောက် ဖအေ မပီသတဲ့ ဖခင်လဲ…… စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်း၏။\nအဲဒီ မောင်နှမ နှစ်ယောက်ကတော့ လိမ်မာရှာသည်။ ညဘက် ညဘက် စက်ဘီးတစီးနဲ့ အသိအိမ်တွေ လျှောက်လည်ပြီး စာကျက်ရတယ်။ ပုန်းနေရတယ်။ သူတို့ဘ၀ကို ပျက်ဆီးမသွားအောင် သူတို့ ထိန်းနိုင်အောင် ကြိုးစားနေကြသည်။ အဲဒါ ကျုပ်တို့ မြန်မာပြည်ထဲက လူနေမှု ဘ၀ တခုပါပဲ ။ ဒီထက် ဆိုးတာတွေ အများကြီး ရှိနိုင်သေးသလို။ အဲဒီလို အဖေဆိုးမျိုးနဲ့ မတူပဲ သားသမီးတွေကို မေတ္တာအဟုန်ထု ကြီးမားလွန်းစွာနဲ့ ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ ဖခင်တွေလည်း အများကြီး ရှိပါသည်၊ ဖအေပီသတဲ့ အဖေတွေထဲမှာ စာရေးသူတို့ အဖေဟာ ဖခင်စိတ် အရှိဆုံး အဖေတဦးလို့ ကိုယ်ရေသွေးသလို ဆိုဝံ့သည်။ ဘာပဲပြောပြော စာရေးသူတို့ သားငါးယောက်ရဲ့ အဖေ အသက်၇၀ကျော် နေသည့်တိုင် သားတွေပေါ် မေတ္တာမပျက် ယုယကြင်နာ ချစ်ခင်ပဲ့ပြင်မှုကို ရနေသေးတာ ကိုက လောကရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး ဆုတခုကို ရာသက်ပန် ပိုင်ခွင့် ရထားသလို ဘ၀င်ဖို ကြည်နူးမိတာ အစဉ်ပင်။ အဖေ့ကို ချစ်သည်။ သားအဖတွေ ကြားမှာ မုန်းတီးခြင်းမရှိ။ ချစ်ခြင်းသာ ရှိနေမည်သာ။\nစာရေးသူတို့ သားအဖ ကြားမှာ အဆင့်အတန်း မရှိ၊ တံတိုင်းများ မခြား၊ သွေးချင်းသားချင်း မိဘနှင့် သားသမီး အချစ်သာ ရှိသည်။ အဖေသည့် ကျနော့်တို့ အတွက် ထာဝရ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သည်။ အမေသည် ကျနော့်အတွက် ထာဝရ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သည်။ ဇရာရိပ်ခုံလှုံလာနေပြီ ဖြစ်သော မိဘတို့သည် ကျနော်တို့ သားသမီးများ အတွက်တော့ အစဉ်အမြဲ နုပျိုနေဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဘာနဲ့မှ အစားထိုးဖွယ် မရှိသည့် ခိုလှုံရာ အေးမြသော မေတ္တာရိပ်မြုံ ဖြစ်နေဦးမည်သာ။ ဘ၀၌ သောကအမောတွေ တွေ့တိုင်း အမေ့အပြုံး အဖေ့ အားပေး စကားလုံး တွေကို ကြားယောင်ကာ အားဖြည့်နေအုန်းမည်သာ ဖြစ်သည်။\nအဖေ၊ အမေတို့ရဲ့ တူမျှသော မိဘမေတ္တာဖြင့် ပွင့်သောပန်းတိုင်း လန်းစေချင်မိသည်။ အဖူးတိုင်း ငုံရမည်။ အငုံတိုင်း ပွင့်ရမည်။ ညှာတံတိုင်းလည်း ရင့်သန်ခိုင်မာ စေချင်သည်။ အဖေ၊ အမေ နှစ်ဦးစလုံးဟာ သားသမီးတိုင်း အတွက် အနှိုင်းမဲ့တဲ့ မေတ္တာရှင်တွေ ဖြစ်စေချင်သည်၊ ဖခင်တိုင်း ဖခင် ပီသ ကြပါစေ။ ဖခင် ပီသတဲ့ ဖခင်တိုင်းကိုလည်း သားသမီးတွေက တန်ပြန်ယုယ ချစ်ခင်နိုင်ကြ စေချင်သည်၊ အဖေဆိုလျှင် အားလုံးအတွက် အနှိုင်းမဲ့ ဖြစ်စေချင်တော့သည်။\nမောင်ချမ်းသာ(ဆိုက်ကား)နှင့် မနှင်းပုလဲ (ပဲပြုတ်)တိ...\nမိုး စုန်းစုန်းချုပ်နေတဲ့ ငါတို့ရဲ့ မနက်ဖြန်များစွ...


AH: ဟာသတိုလေးများ ၁၀\nသွားက လျှာကို ပြောလိုက်တယ်… “ဟေ့ကောင်.. ငါ နဲနဲလေး ပိုဖိကိုက်လိုက်တာနဲ့ မင်းပြတ်ထွက်သွားမယ် ဘာမှတ်လဲ”\nလျှာက သွားကို ပြန်ပြောတယ်.. “သေချာစဉ်းစားဦးနော်… ငါ တစ်ခြားတစ်ယောက်ကို မခြေမငံပြောလိုက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ ၃၂ ချောင်းလုံး အပြင်ကိုထွက်သွားမယ်.”\nဆရာမက စာမလုပ်သော ဆိုးပေကို ဆူနေသည်…\nဆရာမ။ ။“ဟင် ဆိုးပေ နင်ဟာလေ ဒီလောက်အခွင့်အရေးတွေရနေရဲ့သားနဲ့ စာကို ကောင်းကောင်းကို မလုပ်ချင်ဘူး။ အမေရိကန် သမ္မတဟောင်း အေဘရာဟမ်လင်ကွန်းကိုကြည့် သူ့ဟာ ငယ်ငယ်တုန်းက လမ်းမီးတိုင်အောက်မှာ စာကျက်ခဲ့ရတာ၊ အဲ့ဒီလို ကြိုးစားခဲ့လို့ နောင်တစ်ချိန်မှာ သမ္မတဖြစ်လာခဲ့တာ”\nဆိုးပေ။ ။“အေဘရာဟမ်လင်ကွန်းက နေ့ခင်းဘက်မှာ ဘာလို့ စာမကျက်တာလဲ ဆရာမ”\nဆရာမ။ ။ “ဆိုးပေ.. မင်းဆီမှာ ချော့ကလက် ၁၀ ခုရှိတယ်ဆိုပါစို့… ၂ ခုကို တစ်ယောက်ယောက်က ပေးဖို့ တောင်းမယ်။ အဲ့ဒါဆိုရင် ဘယ်နှစ်ခု မင်းဆီမှာ ကျန်မလဲ?”\nဆိုးပေ။ ။ “၁၀ ခု”\nဆရာမ။ ။ “အင်း… တစ်ခြားတစ်ယောက်က မင်းရဲ့ ချောကလက် ၁၀ ခုထဲက နှစ်ခုကို အတင်းလုယူမယ်ဆိုပါတော့… မင်းဆီမှာ ချောကလက် ဘယ်နှစ်ခုကျန်မလဲ”\nဆိုးပေ။ ။ “ချောကလက် ၁၀ခု နဲ့.. လုယူတဲ့ ကောင်ရဲ့ မျက်နှာမှာ မျက်ကွင်းညို ၂ခု”\nကာဆီနို လောင်းကစားဝိုင်းတစ်ခုတွင်ဖြစ်သည်။ အံစာတုံးခေါက်သော စားပွဲတွင် ငွေကိုင်နှစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ ထိုစဉ် မိန်းမချောလေးတစ်ယောက် စားပွဲသို့ဝင်လာသည်။ ဒေါ်လာ ၂ သောင်းဖိုးကို အံစာတုံး တစ်တုံးထဲခေါက်ပြီး လောင်းသည်။ သို့သော် မလောင်းခင် မိန်းမချောလေးက ငွေကိုင်နှစ်ယောက်ကို လှမ်းပြောသည်။\n“ဒီမယ်ရှင့် ကျွန်မကတော့ ကျွန်မ ဘာအ၀တ်အစားမှ မပါဘဲ အံစားတုံးလှိမ့်ရင် ကံကောင်းတတ်တယ်လို့ ယုံတယ်၊ ဒီတော့ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဘာအ၀တ်အစားမှ မပါဘဲ အံစာတုံး လှိမ့်ပါရစေရှင်”\nပြောပြောဆိုဆို မိန်းမချောကလေး သူမအ၀တ်အစားတွေအားလုံးကို ချွတ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် အံစာတုံးကို လှိမ့်သည်။ အံစာတုံး… ရပ်သွားသည်၊ မိန်းမချောကလေးသည် သိမ့်သိမ့်တုန်အောင် ခုန်ပေါက်ပြီးတော့ “အို…. ကွက်တိပဲ… ကွက်တိပဲ…” ဟုဆိုကာ ငွေကိုင်နှစ်ယောက်ကို ပွေ့ဖက်နှုတ်ဆက်ပြီးတော့ လောင်းကြေးတွေယူက လစ်သွားတော့သည်။\nငွေကိုင်နှစ်ယောက် ပါးစပ်ကြီးတွေဟပြီး ငုတ်တုတ်မေ့ကျန်ခဲ့သည်။ ခဏနေတော့ ငွေကိုင်တစ်ယောက်က တစ်ခြားတစ်ယောက်ကိုလှမ်းမေးသည်။\n“ဟေ့ကောင်… စောစောက ကောင်မလေး ဘာနံပါတ်ထိုးသွားတာလဲ”\n“ဟ… ငါလဲ ဘယ်သိမလဲ… မင်းကြည့်နေတယ်ထင်လို့”\nအတွေးအခေါ်…. “ကြက်တစ်ကောင် လမ်းဖြတ်ကူးခြင်း”\nအိုင်းစတိုင်း : ဒီကြက်ဟာ တစ်ကယ်ပဲ လမ်းဖြတ်ကူးခဲ့သလား.? ဒါမှမဟုတ် လမ်းဟာ ကြက်ရဲ့အောက်က ဖြတ်သွားတာလား?\nအိုဘားမား : ဒီကြက်တစ်ကောင်းလမ်းဖြတ်ကူးတဲ့ ကိစ္စမှ ဘာကြောင့် လမ်းဖြတ်ကူးသလဲဆိုတာက အဓိက မဟုတ်ဘူး။ အရေးကြီးတာက ဒီကြက်ဟာ ကျွန်တော်တို့လမ်းဘက်က ကူးသွားတာ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကိုပဲ။ နောက်တစ်ခုက ဒီကြက်ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရန်သူလား မိတ်ဆွေလား? ဒီနေရာမှာ “ကြားနေ” ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရဆိုတာမရှိဘူး။\nပင်တာဂွန် စစ်ဋ္ဌာနချုပ် : ကဲ အခု မော်နီတာနဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်းကိုကြည့်လိုက်၊ ခင်ဗျားတို့ ကြက်တစ်ကောင် လမ်းဖြတ်ကူးနေတာကို အသေးစိတ်ကို မြင်ရမယ်။\nဘီလ် ကလင်တန် : ကျွန်တော့် အနေနဲ့ကတော့ ဒီကြက်နဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ လမ်းဖြတ်မကူးခဲ့ဖူးပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ ပြောနေတဲ့ ကြက် ဆိုတဲ့အဓိပ္ပာယ်လေးကို ရှင်းစမ်းပါဦး…..\nCNN သတင်းဋ္ဌာန : ခုလောလောဆယ်အခြေအနေကတော့ လမ်းဖြတ်ကူးသွားတာဟာ ကြက်တစ်ကောင်ဖြစ်တယ်လို့ ယုံကြည်လို့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဟိုဘက်က လမ်းဘက်ခြမ်းကိုတော့ သတင်းယူဖို့ ဖြတ်သန်းခွင့်မရသေးပါဘူး။ နောက်ထပ် အသေးစိတ်သတင်းတွေကိုတော့ အချိန်နှင့် တပြေးညီ ထုတ်လွှင့်သွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\nအော်ပရာ ၀င်ဖရေး (အမေရိကန် နိုင်ငံကျော် ရုပ်သံတင်ဆက်သူ) : ခုကျွန်မ နားလည်တာကတော့ ဒီကြက်မှာ ပြဿနာရှိတယ်ဆိုတာပါပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ဒီကြက်ဟာ ဆိုးဆိုးရွားရွားကို လမ်းဖြစ်ကူးချင်ရတာလဲ? ဒီကြက်ဟာ သူ့ဘ၀မှာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို သင်ခန်းစာယူပြီး ဒီလိုမျိုး အန္တရာယ်များလှတဲ့ လမ်းကို မကူးသင့်ဘူးလေ… ဒီတော့ ကျွန်မ ဒီကြက်ကို ကားတစ်စီးနဲ့ ဒရိုင်ဘာတစ်ယောက်ပေးမယ်… ဒီတော့မှ ဒီကြက်ဟာ တခြားကြက်တွေလို မဟုတ်တော့ဘဲ အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့ လမ်းဖြတ်ကူးနိုင်မှာ။ (ဖြောင်း.. ဖြောင်း… ဖြောင်း… ဖြောင်း.. ပုရိတ်သတ် လက်ခုပ်သံများ)\nဂျွန်ကာရွိုင်း (လွှတ်တော်အမတ်) : ကျွန်တော် ဒီကြက်ကို လမ်းဖြတ်ကူးဖို့ မဲပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ခုတော့ ဒီအဖြစ်အပျက်ကို လုံးဝ ဆန့်ကျင်ပါတယ်။ ဒီကြက်ဟာ လမ်းမှားကို ဖြတ်ကူးသွားခဲ့တယ်။ ဒီလိုမျိုး ကြက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို လုံးဝ ရှုပ်ချပါတယ်။ ခုချိန်ကစပြီးတော့ ကျွန်တော်ဟာ လုံးဝ လုံးဝကို ဒီကြက် လမ်းဖြတ်ကူးတဲ့ ကိစ္စကို ဆန့်ကျင်သွားမှာဖြစ်ပါတယ်။\nမာသာ စတီးဝပ် (အမေရိကန် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်) : ဒီကြက်နဲ့ ပါတ်သတ်တဲ့ ကိစ္စတွေနဲ့ ဒီကြက်ဘာဖြစ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် ကျွန်မကို ဘယ်သူမှ မေးမြန်းစုံစမ်းခြင်းမရှိသေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကြက်ဥဈေးတွေ ထိုးကျမသွားခင် ကျွန်မရဲ့ ကြက်မွေးခြံထဲက ကြက်ဥတွေတော်တော်များများကို ထုတ်ရောင်းခိုင်းထားတယ်။\nဂျွန် လီနွန် (အင်္ဂလိပ် အဆိုကျော်နှင့် သီချင်းရေးဆရာ) : ခင်ဗျားတို့ မြင်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ…. ဒီလိုမျိုး ကြက်တွေ လက်တွဲညီညီနဲ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူတစ်ကွ လမ်းဖြတ်ကူးနေတာ ဘယ်လောက်လှတဲ့ ရှု့ခင်းလဲလို့….\nအဲရစ်တိုတယ် (ဂရိ အတွေအခေါ် ပညာရှင်ကြီး) : ကြက်တစ်ကောင်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှု့ထဲမှာ လမ်းဖြတ်ကူးဖို့လဲ ပါတယ်။\nမိုက်ခရိုဆော့ဖ် : ၂၀၁၃အတွက် eChicken 2013 ဆိုပြီး ခုမှထုတ်လိုက်တာ၊ ဒါပေမယ့် ဒီဆော့ဖ်ဝဲဟာ လမ်းမကူးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေ၊ လုံခြုံရေးပိုင်းတွေအားလုံးအတွက် စိတ်ချလို့ရတယ်။ နောက်ပြီးတော့ Internet explorer ကိုလည်း အရင်အတိုင်းပဲ ဒီဆော့ဖ်ဝဲထဲမှာ တစ်ခါထဲ ထည့်ပေးထားတာပဲလေ။ နောက်ပြီးတော့ ဒီ Operation Platform က အရင်ဗားရှင်းတွေထက်စာရင်ပိုပြီးတော့ တည်ငြိမ်ပြီးတော့ ဘယ်တော့မှ ဟန်းးး…ဟန်း…ဟန်း…... #@&&)_** !@#$%^&\nPosted by AH at 2/15/2013 12:21:00 PM\nစံပယ်ချို February 15, 2013 at 12:34 PM\nကဲ အရှုံးပေးပါပြီ--------သင်္ဘောကို ဘယ်လိုဖွက်လိုက်သလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြ===\n“သေချာစဉ်းစားဦးနော်… ငါ တစ်ခြားတစ်ယောက်ကို မခြေမငံပြောလိုက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ ၃၂ ချောင်းလုံး အပြင်ကိုထွက်သွားမယ်.”\nမိုးနတ်ကြယ်စင် February 16, 2013 at 12:27 AM\nreal smile smile that :)))\nသူကြီးမင်း (တုံးဖလား) February 16, 2013 at 1:01 AM\nအဲဒီ လမ်းဖြတ်ကူးတဲ့ ကြက်။ ဖိနပ်စီးလား ဖိနပ်မစီးဘူးလားဆိုတာ ဘယ်ပညာရှိကမှ အသေးစိပ်တင်ပြထားခြင်းမရှိတာက ဒီနေရာမှာ ဂတ်(ပ်) ဖြစ်နေတယ်။း)\nညိမ်းနိုင် February 16, 2013 at 2:10 PM\nကတောက်....ကိုအွတ်ထောင်ရာ......အဲ့ကြက်လမ်းဖြတ်မကူးခင်တွေ့လိုက်ချင်စမ်းပါဘိ....၊သင်း လမ်းမကူးလိုက်ရပဲ ကြက်ကင်ဖြစ်သွားစေရမယ်... :P


အောင်မြင်မှုအတွက် လိုအပ်ချက်တစ်ခု – Gentleman Magazine\n၂၁ ရာစုအစောပိုင်းက လူငယ်တွေကို ကိုယ်ကျိုးကြည့် တကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ မျိုးဆက်အဖြစ်နဲ့ အများစုက သတ်မှတ်ထားတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီလို အသက်အရွယ် ဒါမှမဟုတ် အခြားအကြောင်းရင်းတစ်ခု ပေါ်မှာ မူတည်ပြီး အုပ်စုတစ်ခုလုံးကိုသိမ်းပြီး တံဆိပ်ကပ်တာက အဓိပ္ပါယ်မရှိလှပါဘူး။ မှန်တယ်ဆိုရင်တောင်မှ မဖြစ်သင့်တဲ့ကိစ္စပါ။\nတကယ်တမ်းလက်တွေ့မှာက မိမိကိုယ်ကို ပဓာနထားခြင်းက ဘ၀အတွက် ခွန်အားဖြည့်ပေးနိုင်တဲ့ လှုံ့ဆော်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။\nသင့်အနေနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထူးခြားတယ်လို့ ယုံကြည်ပြီး အရေးပါအရာရောက်သူ တစ်ယောက်အဖြစ် သက်သေပြနိုင်ဖို့လည်း ကြိုးစားမယ်ဆိုရင် သင် အောင်မြင်ဖို့အခွင့်အလမ်း ပိုများမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ ကိုယ့်စိတ်ဆန္ဒကို အမှန်တကယ်ဖြစ်လာအောင် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မယ့် ဟောကိန်းတစ်ခုဖြစ်နေမှာပါ။\nApple ကုမ္ပဏီရဲ့ တည်ထောင်သူဟောင်း စတိဗ်ဂျော့ဘ် လူငယ်ဘ၀တုန်းကဆိုရင် သူဟာ မွေးစားခံထားရတာ ဖြစ်ကြောင်း အသိမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။ ဒီလို သူများမွေးစားခံရတာဟာ မိဘအရင်းတွေက စွန့်ပစ်လိုက်တာကြောင့်လို့ မိန်းကလေးက ပြန်ပြောတဲ့အခါမှာ စတိဗ်ဂျော့ဘ် ဟာ အိမ်ထဲဝင်ပြေးပြီး ငိုနေခဲ့ရပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ မွေးစားမိခင်က သူတို့အနေနဲ့ စတိဗ်ဟာ ထူးခြားတယ်ထင်လို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာဖြစ်ကြောင်း နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒီအချိန်ကစပြီး စတိဗ်ဂျော့ဘ်ဟာ သူ့ကိုယ်သူ ထူးခြားသူတစ်ယောက်အဖြစ် သိမှတ်ယုံကြည်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်\nသို့ပေမယ့်လည်း စိတ်ဆန္ဒတွေ အမှန်တကယ်ဖြစ်လာဖို့ လမ်းကြောင်းဟာ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီးဝေ့၀ိုက်နေတတ်ပါတယ်။ မွေးစားခံခဲ့ရတဲ့ စတိဗ်ဂျော့ဘ် အနေနဲ့ သူ့မိဘအရင်းတွေက သူ့ကိုစွန့်ပစ်ခဲ့တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ထဲမှာရှိနေတဲ့အတွက် သူဟာ သာမန်မဟုတ်တဲ့သူ ထူးခြားတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ဖို့ အမြဲကြိုးစားခဲ့ပါတယ် ဒီလိုနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့စိတ်ဆန္ဒတွေ ပြည့်ဝလာခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ်ကို ထူးခြားသူတစ်ယောက်အဖြစ် တကမ္ဘာလုံးကပါ အသိအမှတ်ပြုခံခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။\nဒီလိုဖြစ်စဉ်မျိုးတွေဟာ အမြင့်မားဆုံးအောင်မြင်သူတွေမှာ များသောအားဖြင့်တွေ့ရတတ်ပါတယ်။ ဒီတော့ အဓိကဆိုလိုရင်းက ဘာပါလဲ။ သင့်ကိုယ်သင် ထူးခြားတယ်လို့ ယုံကြည်တာက အစကောင်းပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အစပျိုးတယ်ဆိုရုံပဲ ရှိပါသေးတယ်။ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားရှိပြီး တက်ကြွနေရုံနဲ့ ဘာမှဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး။ သင့်ရဲ့ ဆန္ဒတွေပြည့်ဝလာပြီး ရည်မှန်းထားသမျှ ဖြစ်လာစေဖို့ လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။\nထက်မြက်တာ၊ အရည်အချင်းရှိတာ၊ တက်ကြွတာ၊ အသေးစိတ်လုပ်တတ်တာ စတဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးတွေ ရှိနေဖို့ထက် မွေးရာပါ ပင်ကိုယ်ပါရမီတစ်ခု ရှိနေဖို့နဲ့ အဲ့ဒီပါရမီကို ပိုထူးခြားကောင်းမွန်အောင် လုပ်နိုင်ဖို့ လိုပါတယ်။ ပင်ကိုယ်ပါရမီ မပါတဲ့အရာတစ်ခုနဲ့လည်း ဘ၀အောင်မြင်မှုကို တည်ဆောက်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သင်လုပ်နေတာတွေအတွက် ပျော်ရွှင်မှုရနိုင်မလားဆိုတာကတော့ မသေချာပါဘူး။\nအပြုသဘောဆောင်ပြီး အမြဲတွေးနေလို့ မရဘူး\nဒီအချက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး လူအများစုက ရှုပ်ထွေးသွားတတ်ကြပါတယ်။ ကလေးဘ၀က စိတ်ဒဏ်ရာတွေက သင့်ကိုယ်သင် ထူးထူးခြားခြားအောင်မြင်မှုတွေ ရယူနိုင်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ဖို့အတွက် မီးမွှေးပေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။ အရွယ်ရောက်ချိန်မှာ အားလုံးကို အပြုသဘောဆောင်ပြီးပဲ တွေးနေမယ်ဆိုရင် သင့်စိတ်ထဲမှာ မှားယွင်းတဲ့အသိတွေကိုပဲ ဖန်တီးနေမိမှာပါ။ ဒီလို ဘာဖြစ်ဖြစ်ကောင်းပါတယ်ဆိုတဲ့ အပြုသဘောဆောင် တွေးတာက စိတ်သက်သာရာရတာက လွဲပြီး လက်တွေ့မှာ အထောက်အကူမဖြစ်ပါဘူး။\nသင့်ကိုယ်သင့် ဒေါ်နယ်ထရမ့်ပ် ဒါမှမဟုတ် မာ့ခ် ကူးဘန်းတို့လို အောင်မြင်ချမ်းသာသူတစ်ယောက်ဖြစ်ရမယ့် လို့ တွေးထားချင် တွေးထားလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘာမှမလုပ်ပဲ ထိုင်နေပြီး စိတ်ကူးထားတာတွေ ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်နေမယ်ဆိုရင်တော့ လေထဲတိုက်ဆောက်နေတာပါပဲ။ ဒါ့ကြောင့် တကယ်ဖြစ်ချင်ရင် တကယ်လုပ်ဖို့ လိုပါတယ်။\nသင့်တော်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချတတ်ရမယ်\nသင့်အနေနဲ့ စိတ်အားတက်ကြွမှုလည်း ရှိ၊ ပင်ကိုယ်ပါရမီလည်းရှိပြီး အလုပ်လည်း ကြိုးစားတယ် ဆိုရင်တောင်မှ သင့်ဘ၀လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်မှာ ရွေးချယ်စရာတွေ အများကြီးရှိနေဦးမှာပါ။ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုချင်းစီတိုင်းဟာ အရေးပါအရာရောက်ပြီး ရလဒ်အဆိုးအကောင်းတွေကို ကွဲပြားစေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အောင်မြင်မှုဆိုတာက သင့်ဘ၀တစ်လျှောက် မှန်ကန်သင့်တော်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်။\nဒီအချက်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စဉ်ဆက်မပြတ်လှုံ့ဆော်နေနိုင်ဖို့ ဖြစ်ပါတယ်။ နောက်တစ်မျိုး ပြောရရင် သင်အောင်မြင်ပြီးရင် အောင်မြင်နေချင်စိတ် ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်မှုကို မတင်းတိမ်နိုင်တဲ့ စိတ်ရှိနေရာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအရာက သင်ရဲ့အမြင်နဲ့ သင့်ဘ၀အပေါ် သက်ရောက်မှုပေါ်မှာ မူတည်ပြီး လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလို ကျိန်စာတစ်ခုလည်း ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကောင်းတာတစ်ခုကတော့ ဇွဲလုံ့လရှိပြီး မဆုတ်မနစ်လုပ်ဆောင်တတ်တာက အခက်အခဲနဲ့ရင်ဆိုင်ရတဲ့အချိန်တိုင်းမှာ အထောက်အပံ့ကောင်း ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။\nသင့်ကိုသင် ထူးခြားတယ်လို့ ယုံကြည်မိတဲ့အရာက ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ သင့်အတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ရယူနိုင်စေဖို့ စိတ်ဓာတ်လှုံ့ဆော်မှုဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။ ဒီလို မယုံကြည်ထားဘူး ဆိုရင်တော့ သင်ရည်မှန်းထားတာတွေကို အမှန်တကယ်ဖြစ်လာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့ တွန်းအားရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး ဒီလိုနဲ့ သာမန်ထက် မထူးခြားတဲ့ နေရာမှာပဲ ရပ်တည်နေရမှာပါ။\n၂၁ ရာစုအစောပိုငျးက လူငယျတှကေို ကိုယျကြိုးကွညျ့ တကိုယျကောငျးဆနျတဲ့ မြိုးဆကျအဖွဈနဲ့ အမြားစုက သတျမှတျထားတတျကွပါတယျ။ ဒါပမေယျ့ ဒီလို အသကျအရှယျ ဒါမှမဟုတျ အခွားအကွောငျးရငျးတဈခု ပျေါမှာ မူတညျပွီး အုပျစုတဈခုလုံးကိုသိမျးပွီး တံဆိပျကပျတာက အဓိပ်ပါယျမရှိလှပါဘူး။ မှနျတယျဆိုရငျတောငျမှ မဖွဈသငျ့တဲ့ကိစ်စပါ။\nတကယျတမျးလကျတှမှေ့ာက မိမိကိုယျကို ပဓာနထားခွငျးက ဘဝအတှကျ ခှနျအားဖွညျ့ပေးနိုငျတဲ့ လှုံ့ဆျောမှုတဈခု ဖွဈနိုငျပါတယျ။\nသငျ့အနနေဲ့ ကိုယျ့ကိုယျကိုယျ ထူးခွားတယျလို့ ယုံကွညျပွီး အရေးပါအရာရောကျသူ တဈယောကျအဖွဈ သကျသပွေနိုငျဖို့လညျး ကွိုးစားမယျဆိုရငျ သငျ အောငျမွငျဖို့အခှငျ့အလမျး ပိုမြားမှာ ဖွဈပါတယျ။ ဒါဟာ ကိုယျ့စိတျဆန်ဒကို အမှနျတကယျဖွဈလာအောငျ ဖွညျ့ဆညျးပေးနိုငျမယျ့ ဟောကိနျးတဈခုဖွဈနမှောပါ။\nApple ကုမ်ပဏီရဲ့ တညျထောငျသူဟောငျး စတိဗျဂြော့ဘျ လူငယျဘဝတုနျးကဆိုရငျ သူဟာ မှေးစားခံထားရတာ ဖွဈကွောငျး အသိမိနျးကလေးတဈယောကျကို ပွောပွခဲ့ပါတယျ။ ဒီလို သူမြားမှေးစားခံရတာဟာ မိဘအရငျးတှကေ စှနျ့ပဈလိုကျတာကွောငျ့လို့ မိနျးကလေးက ပွနျပွောတဲ့အခါမှာ စတိဗျဂြော့ဘျ ဟာ အိမျထဲဝငျပွေးပွီး ငိုနခေဲ့ရပါတယျ။ ဒီအခြိနျမှာ သူ့ရဲ့ မှေးစားမိခငျက သူတို့အနနေဲ့ စတိဗျဟာ ထူးခွားတယျထငျလို့ ရှေးခယျြခဲ့တာဖွဈကွောငျး နှဈသိမျ့ပေးခဲ့ပါတယျ။ ဒီအခြိနျကစပွီး စတိဗျဂြော့ဘျဟာ သူ့ကိုယျသူ ထူးခွားသူတဈယောကျအဖွဈ သိမှတျယုံကွညျထားခဲ့တာ ဖွဈပါတယျ\nသို့ပမေယျ့လညျး စိတျဆန်ဒတှေ အမှနျတကယျဖွဈလာဖို့ လမျးကွောငျးဟာ ထငျထားတာထကျ ပိုပွီးဝဝေို့ကျနတေတျပါတယျ။ မှေးစားခံခဲ့ရတဲ့ စတိဗျဂြော့ဘျ အနနေဲ့ သူ့မိဘအရငျးတှကေ သူ့ကိုစှနျ့ပဈခဲ့တာနဲ့ ပတျသကျပွီး စိတျထဲမှာရှိနတေဲ့အတှကျ သူဟာ သာမနျမဟုတျတဲ့သူ ထူးခွားတဲ့သူတဈယောကျဖွဈကွောငျး သကျသပွေနိုငျဖို့ အမွဲကွိုးစားခဲ့ပါတယျ ဒီလိုနဲ့ပဲ သူ့ရဲ့စိတျဆန်ဒတှေ ပွညျ့ဝလာခဲ့တာ ဖွဈပွီး အမှနျတကယျကို ထူးခွားသူတဈယောကျအဖွဈ တကမ်ဘာလုံးကပါ အသိအမှတျပွုခံခဲ့ရတာ ဖွဈပါတယျ။\nဒီလိုဖွဈစဉျမြိုးတှဟော အမွငျ့မားဆုံးအောငျမွငျသူတှမှော မြားသောအားဖွငျ့တှရေ့တတျပါတယျ။ ဒီတော့ အဓိကဆိုလိုရငျးက ဘာပါလဲ။ သငျ့ကိုယျသငျ ထူးခွားတယျလို့ ယုံကွညျတာက အစကောငျးပါပဲ။ ဒါပမေယျ့ အစပြိုးတယျဆိုရုံပဲ ရှိပါသေးတယျ။ စိတျဓာတျခှနျအားရှိပွီး တကျကွှနရေုံနဲ့ ဘာမှဖွဈမလာနိုငျပါဘူး။ သငျ့ရဲ့ ဆန်ဒတှပွေညျ့ဝလာပွီး ရညျမှနျးထားသမြှ ဖွဈလာစဖေို့ လိုအပျခကျြတှေ အမြားကွီး ရှိပါသေးတယျ။\nထကျမွကျတာ၊ အရညျအခငျြးရှိတာ၊ တကျကွှတာ၊ အသေးစိတျလုပျတတျတာ စတဲ့ ကိုယျရညျကိုယျသှေးတှေ ရှိနဖေို့ထကျ မှေးရာပါ ပငျကိုယျပါရမီတဈခု ရှိနဖေို့နဲ့ အဲ့ဒီပါရမီကို ပိုထူးခွားကောငျးမှနျအောငျ လုပျနိုငျဖို့ လိုပါတယျ။ ပငျကိုယျပါရမီ မပါတဲ့အရာတဈခုနဲ့လညျး ဘဝအောငျမွငျမှုကို တညျဆောကျနိုငျပါတယျ။ ဒါပမေယျ့ သငျလုပျနတောတှအေတှကျ ပြျောရှငျမှုရနိုငျမလားဆိုတာကတော့ မသခြောပါဘူး။\nအပွုသဘောဆောငျပွီး အမွဲတှေးနလေို့ မရဘူး\nဒီအခကျြနဲ့ပတျသကျပွီး လူအမြားစုက ရှုပျထှေးသှားတတျကွပါတယျ။ ကလေးဘဝက စိတျဒဏျရာတှကေ သငျ့ကိုယျသငျ ထူးထူးခွားခွားအောငျမွငျမှုတှေ ရယူနိုငျကွောငျး သကျသပွေနိုငျဖို့အတှကျ မီးမှေးပေးတာ ဖွဈပါတယျ။ အရှယျရောကျခြိနျမှာ အားလုံးကို အပွုသဘောဆောငျပွီးပဲ တှေးနမေယျဆိုရငျ သငျ့စိတျထဲမှာ မှားယှငျးတဲ့အသိတှကေိုပဲ ဖနျတီးနမေိမှာပါ။ ဒီလို ဘာဖွဈဖွဈကောငျးပါတယျဆိုတဲ့ အပွုသဘောဆောငျ တှေးတာက စိတျသကျသာရာရတာက လှဲပွီး လကျတှမှေ့ာ အထောကျအကူမဖွဈပါဘူး။\nသငျ့ကိုယျသငျ့ ဒျေါနယျထရမျ့ပျ ဒါမှမဟုတျ မာ့ချ ကူးဘနျးတို့လို အောငျမွငျခမျြးသာသူတဈယောကျဖွဈရမယျ့ လို့ တှေးထားခငျြ တှေးထားလို့ရပါတယျ။ ဒါပမေယျ့ ဘာမှမလုပျပဲ ထိုငျနပွေီး စိတျကူးထားတာတှေ ဖွဈလာဖို့ မြှျောလငျ့နမေယျဆိုရငျတော့ လထေဲတိုကျဆောကျနတောပါပဲ။ ဒါ့ကွောငျ့ တကယျဖွဈခငျြရငျ တကယျလုပျဖို့ လိုပါတယျ။\nသငျ့တျောတဲ့ ဆုံးဖွတျခကျြတှေ ခတြတျရမယျ\nသငျ့အနနေဲ့ စိတျအားတကျကွှမှုလညျး ရှိ၊ ပငျကိုယျပါရမီလညျးရှိပွီး အလုပျလညျး ကွိုးစားတယျ ဆိုရငျတောငျမှ သငျ့ဘဝလမျးကွောငျးတဈလြှောကျမှာ ရှေးခယျြစရာတှေ အမြားကွီးရှိနဦေးမှာပါ။ ဆုံးဖွတျခကျြ တဈခုခငျြးစီတိုငျးဟာ အရေးပါအရာရောကျပွီး ရလဒျအဆိုးအကောငျးတှကေို ကှဲပွားစမှော ဖွဈပါတယျ။ အောငျမွငျမှုဆိုတာက သငျ့ဘဝတဈလြှောကျ မှနျကနျသငျ့တျောတဲ့ ဆုံးဖွတျခကျြတှပေျေါမှာ မူတညျပါတယျ။\nဒီအခကျြကတော့ ကိုယျ့ကိုယျကိုယျ စဉျဆကျမပွတျလှုံ့ဆျောနနေိုငျဖို့ ဖွဈပါတယျ။ နောကျတဈမြိုး ပွောရရငျ သငျအောငျမွငျပွီးရငျ အောငျမွငျနခေငျြစိတျ ဘယျတော့မှ အောငျမွငျမှုကို မတငျးတိမျနိုငျတဲ့ စိတျရှိနရောမှာ ဖွဈပါတယျ။ ဒီအရာက သငျရဲ့အမွငျနဲ့ သငျ့ဘဝအပျေါ သကျရောကျမှုပျေါမှာ မူတညျပွီး လကျဆောငျတဈခု ဖွဈနိုငျသလို ကြိနျစာတဈခုလညျး ဖွဈလာနိုငျပါတယျ။ ဒါပမေယျ့ ကောငျးတာတဈခုကတော့ ဇှဲလုံ့လရှိပွီး မဆုတျမနဈလုပျဆောငျတတျတာက အခကျအခဲနဲ့ရငျဆိုငျရတဲ့အခြိနျတိုငျးမှာ အထောကျအပံ့ကောငျး ဖွဈစနေိုငျပါတယျ။\nသငျ့ကိုသငျ ထူးခွားတယျလို့ ယုံကွညျမိတဲ့အရာက ဘာပဲဖွဈနပေါစေ သငျ့အတှကျ ကွီးကယျြခမျးနားတဲ့ အောငျမွငျမှုတှကေို ရယူနိုငျစဖေို့ စိတျဓာတျလှုံ့ဆျောမှုဖွဈစနေိုငျပါတယျ။ ဒီလို မယုံကွညျထားဘူး ဆိုရငျတော့ သငျရညျမှနျးထားတာတှကေို အမှနျတကယျဖွဈလာအောငျ လုပျဆောငျနိုငျဖို့ တှနျးအားရှိမှာ မဟုတျပါဘူး ဒီလိုနဲ့ သာမနျထကျ မထူးခွားတဲ့ နရောမှာပဲ ရပျတညျနရေမှာပါ။\nPrevious: ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်လား ? အပျော်တမ်းသမားလား ?\nNext: ဖောက်သည်တွေကို ထိန်းထားနိုင်မည့် နည်းလမ်း (၂)ခု


7Day News Journal မှ ကလေး တို့ အတွက် သတိပြုဖွယ်ရာ ဆောင်းပါး နှစ်ပုဒ် | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Copy/Paste » 7Day News Journal မှ ကလေး တို့ အတွက် သတိပြုဖွယ်ရာ ဆောင်းပါး နှစ်ပုဒ်\nPosted by ကထူးဆန်း on Jul 25, 2012 in Copy/Paste | 32 comments\nby 7Day News Journal on Wednesday, July 25, 2012 at 5:38pm ·\nCredit to : ၀တ်ရည်အောင် 7Day News Journal\nအလွယ်တွေးခဲ့ကြတဲ့ မလွယ်ရေးချ မလွယ်ပုံတစ်ခု\nby 7Day News Journal on Wednesday, July 25, 2012 at 6:05pm ·\nမိုးခပ်ဖွဲဖွဲရွာ၍နေသော နေ့ တစ်နေ့၌ တောသူတောင်သား လင်မယား နှစ်ယောက်တို့ သူ\nတို့သားကလေး၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သောအလောင်းကို ဆေးရုံ ရေခဲတိုက်ထဲ၌ထားရစ်ခဲ့ကာ ပစ္စည်း ပစ္စယမျိုးစုံကို သိမ်းဆည်းပြီး နောက် ယောက်ျားဖြစ်သူက သားငယ်ခွ၍ခွ၍ အိပ်လေ့အိပ်ထရှိသော ဖက်ခေါင်းအုံးကလေးကို ပိုက်လျက် မိန်းမဖြစ်သူက ကလေးငယ်ဆော့ကစားနေကျ မွေးပွဝက်ဝံရုပ်ကလေးကို ပွေ့ချီ လျက်မျက်ရည်တို့ကို လက်ဖမိုး ကလေးနှင့်သုတ်ကာသုတ်ကာ ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားကြသော မြင်ကွင်းကို ကျွန်တော့်ဘ၀၌ မေ့ ပျောက်နိုင်တော့မည်မဟုတ်ပါ။\nကလေးက အသက်သုံးနှစ် ၀န်းကျင်အရွယ် ပြေးလွှားဆော့ ကစားတတ်ခါစ၊ နှိုက်နှိုက်ချွတ် ချွတ်မေးခွန်းများကို မေးတတ် ခါစ အရွယ်ကလေးဖြစ်ပါသည်။\nမိဘများက တောသူတောင်သား (သို့မဟုတ်) နယ်သူ နယ်သားများဖြစ်ဟန်တူပါရဲ့။ ရန်ကုန်မြို့နေ အသိမိတ်ဆွေတစ်ဦးဦး၏အိမ်ကို ခေတ္တတည်းခိုကာ သည်ကလေးကို ဆေးလာကုခြင်း ဟုနားလည်ရပါသည်။\nကလေး သေဆုံးသွားရခြင်း ၏ အဓိကအကြောင်းကို စာဖတ်သူတို့သိလျှင် ဘယ်လောက်များ အံ့သြသွားကြမှာပါလိမ့်ဆိုသည်ကို ကျွန်တော်\nမခန့်မှန်းတတ်နိုင်ပါ။ သို့သော် ကျွန်တော်ကတော့ အံ့သြပါသည်။ အံ့သြရုံမျှမက အသည်း တယားယားလည်းဖြစ်ရ၊ မချင့်မရဲလည်း ခံစားရ၊ ဒေါသ လည်းနည်းနည်းတော့ထွက်ရပါ သည်။\nCoffee Mix တဲ့။ ဘယ်လိုမှ ကုသလို့မရတော့လောက်အောင် ကလေး၏နှလုံးကို အပြင်းအထန် ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်မှာ Coffee Mix ဆိုပါ့လား။\nအမှတ်တံဆိပ်ကို ကျွန်တော် မပြောလိုပါ။ ယခုကိစ္စက အမှတ် တံဆိပ်ကိစ္စလည်းမဟုတ်ပါ။ မြန်မာ့ စားသောက်နေထိုင်မှုဘ၀ထဲသို့\nထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေရာယူလာရာက အန္တရာယ်ဖြစ်မှန်းမသိဖြစ်ဖြစ်လာရသည့် အဆင်သင့်ကော်ဖီ၏ အသက်အန္တရာယ်ထိုးနှက်ချက်တစ်ရပ်ကို ပြောလိုရင်းမျှသာဖြစ်ပါသည်။\nသေဆုံးရှာသူ ကလေးငယ် က တောနယ်ဘက်က။ သူက Coffee Mix တော်တော်ကြိုက် သည်။ မိဘများကလည်း အသိ အမြင် ဗဟုသုတဆွံ့အရှားပါးသူများဖြစ်လေရာ သားက ““ကော် ကော်””ဟု အော်လိုက်သည်နှင့် ရေနွေးထဲ အထုပ်ဖောက်သည့်၊ ““ဂလောက် ဂလောက်”” ဟု တစ် ချက်နှစ်ချက် ခေါက်ကာ သားကိုတိုက်ကြစမြဲဟုဆိုပါသည်။ နောက် တော့ သည်ကလေးက Coffee Mix အမှုန့်၏ အရသာကိုကြိုက် လာပါသည်။ သည်တော့ အမှုန့် ကို လျက်ပါလေသတဲ့။ ဘယ်လောက်များ ကြိုက်လာပါသလဲ ဟုဆိုလျှင် အိပ်ရာကနိုးလာသည် နှင့် ““ကော်ကော်””၊ ဗိုက်နည်းနည်း ဆာလာသည်နှင့် ““ကော်ကော်””၊ ကစားလို့ဝသည်နှင့်““ကော်ကော်””။\nသည်တော့ ဘယ်နားက ဆိုင်မှာ ပြေးဆွဲဆွဲ တိုးလိုးတန်း လန်းနှင့်ချိတ်ဆွဲထားသည့် Coffee Mix အထုပ်တွေက ငွေက လေးတစ်ရာ၊ တစ်ရာ့ငါးဆယ်ပေးရုံနှင့် ခပ်လွယ်လွယ်ရနိုင်ပေရာ ကလေးက ““ကော်ကော်”” ဟု ဆို သည်နှင့် အခုဝယ် အခုဖောက် ပန်းကန်ထဲထည့်ပေး၊ သတင်းစာ စက္ကူပေါ်ပုံပေး သားကလေးစိတ်တိုင်းကျ တစ်ဝလျက်ပေတော့။ တစ်ကြိမ်နှစ်ကြိမ်မဟုတ်။ တစ် ရက်နှစ်ရက်မဟုတ်။ တစ်လနှစ်လမဟုတ်။ နှစ်ပေါက်လေတော့ ကလေးငယ်၏ နှလုံးဖောက်ပြန်ခဲ့ပါပြီဖြစ်လေရာ သမားတို့ လက် မြှောက်ခဲ့ကြရပါလေပြီ။\nယောက်ျားက ဖက်ခေါင်း အုံးကလေးကို ပိုက်လို့။ မိန်းမက ၀က်ဝံရုပ်ကလေးကို ပွေ့လို့။ သား ရေ..တဲ့။ အော်..ဆေးရုံအ ထွက် လမ်းကလေးပေါ်မှာ။\nကျွန်တော်တို့ဆီ၌ သူများ ဓလေ့ကို ကိုယ့်ဓလေ့ဖြစ်အောင် လုပ်ယူကြသည့်အရာများထဲ၌ ကော်ဖီဓလေ့သည်လည်း တစ်ခု အပါအ၀င်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟုထင်ပါသည်။ အထူးသဖြင့် ခပ်လွယ် လွယ်နှင့် ကိစ္စပြတ်သော Coffee Mix ဓလေ့။ ဟုတ်ပါသည်။ သူက ချက်ချင်း မဟုတ်လား။\nအင်္ဂလိပ်စာအလွယ်လမ်း၊ ခုနစ်ရက်နှင့်အရပ်ရှည်နည်း၊ အောင်မြင်မှုအတွက် ဖြတ်လမ်း များ၊ နိဗာန်မဂ်ဖိုလ်ရက်တိုတိုနှင့် ရောက်နည်း စသည်စသည်ဖြင့်နောင်ခါလာ နောင်ခါဈေး ချက် ချင်းကို သဘောကျသော လူသား တို့၏ သဘောကျ Instant Coffee Mix တွေက Instant ဆို သည့်စကားနှင့်အညီ တကယ့်ကိုချက်ချင်းဖြစ်လေရာ ကျွန်တော် တို့ဆီက လူများ သဘောကျသည် မှာ ဘာမှမဆန်းကြယ်လှပါ။\nပကာသန အဆောင်အ ယောင်များနှင့် မြို့ပြ ဧည့်ခန်း ဆောင်များသည် ချောင်းစပ် မြောင်းစပ် လယ်ကွင်းပြင်နံဘေး ကန်သင်းရိုးဘေးက မိုးတိုးမတ် တတ်တောလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကလေးများအထိ ကော်ဖီမစ်ကို အလွယ်တကူ သောက်၍ရပါ သည်။\nအထုပ်ကို ဆွဲဖြဲ၊ ရေနွေးပူပူ ထဲလောင်းထည့်၊ ဇွန်းနဲ့ သုံးလေးချက်မွှေပြီးသည်နှင့် သောက်သုံး၍ ရပါပြီ။\nသည်ဓလေ့ ကျွန်တော်တို့ဆီ မှာ ထွန်းကားလာတာ နှစ်အစိပ် လောက်ရှိပြီ။ ၁၉၈၈ အပြီးဟု ကျွန် တော်အမှတ်အသားရှိပါသည်။\nCoffee Mix က ချက်ချင်း ပျော်ဝင်သွားစေရန်အလို့ငှာ ဓာ တုပစ္စည်းနှင့် ပေါင်းခံရပါသည်။ ထိုဓာတုပစ္စည်းက ရင်တုန်စေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ကော်ဖီထဲမှာကကဖင်းဓာတ်ပါပါသည်။ ယင်းက ကတုန်ကယင်ဖြစ်စေ၊ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်စေ၊ သွေးပေါင်ချိန်မြင့်စေပါ သည်။ ကော်ဖီမစ်ထဲရှိ သကြားပါ ၀င်မှုက ဆီးချိုသမားများနှင့်ဘယ်\nလိုမှမဖြစ်အောင်ပါဝင်နေပါသည်။ထုိ့ပြင် ကော်ဖီမစ်ထဲ၌ နို့တုပါပါသည်။\nNon-Diary Creamer ခေါ်နို့တုကို စားအုန်းဆီ၊ အုန်းဆီတို့နှင့်လုပ်ရပါသည်။ ယင်းတို့က နှလုံးသွေးကြောကျဉ်းစေ၊ ဆီးချို ရောဂါကို ဖြစ်စေပါသည်။\nကော်ဖီထဲ၌ အက်ဆစ် လည်းပါဝင်ကာ ထိုအက်ဆစ်ကို ဘက်တီးရီးယားပိုးမွှားကကြိုက်၊ ထိုဘက်တီးရီးယားနှင့် ပါးစပ်ထဲ က စားကြင်းစားကျန်တို့ပေါင်း ကာဆာလဖာခေါ် ကန့်ဖြစ်၊ ထို ဆာလဖာနှင့် ပလပ်- Plaque ခေါ် အဖပ်ကလေးများပေါင်းကာ အနံ့ဆိုးဖြစ်၊ ခံတွင်းနံ့ အပုပ်အ သိုးတွေက တထောင်းထောင်း။\nကျွန်တော် အခုလို ဆက် တိုက်ကြီး ချရေးပစ်လိုက်လေ သောအခါ တချို့က ကျွန်တော့်အ\nပေါ် အမြင်တိမ်းစောင်းနိုင်ပါ သည်။ သည်လူက သူတစ်ပါး စီး ပွားရေး သူတစ်ပါး လုပ်ငန်းပျက် စီးရာပျက်စီးကြောင်း လုပ်နေတာ လား စသည် စသည်ဖြင့်။ မဟုတ်ရလေပါ။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် လည်း Coffee Mix နှင့်မကင်းပါ။ သောက်ပါသည်။ တံဆိပ်မျိုးစုံ အောင်ကိုပင်လျှင် သောက်ဖူးပါ သည်။ သောက်နေဆဲလည်းဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် သတိကလေးနှင့်။ အထိန်းအကွပ်ကလေးနှင့်။ တစ် ခွက်စ နှစ်ခွက်စ စသည်ဖြင့်။\nသို့သော် အခါခပ်သိမ်း သောက်၊ နေရာမရွေး သောက်၊ အရွယ်မရွေး သောက်၊ အပြစ်အ နာအဆာ ဘာမှမရှိသည့် နတ်တို့ဖန်တီးသည့် ဧရာမအာဟာရ ဆေးတစ်ပါးသဖွယ် သုံးဆောင်နေ ကြခြင်းကမူ အန္တရာယ်ကြီးမားလှ ပါသည်။ နားအေးရင် ပြီးတာပဲ ဟူသည့်သဘောထားဖြင့် ကော်ဖီမစ်အထုပ်ကို ဖောက်ချကာ““လျက်ပေတော့ငါ့သား”” ဟူ၍ လျက်ဆားသဖွယ် သုံးဆောင်ခိုင်းနေသောမြင်ကွင်းကို ကျေးလက်နယ်ပယ်\nဒေသများ၌ မကြာခဏ တွေ့ရလေ့ရှိပါသည်။ သားက၊ သမီးက ကော်ဖီမစ် သိပ်ကြိုက်တာ ပဲဟူသည့် အတွေးဖြင့် ဂုဏ်ယူကာ မိန့်\nမိန့်ကြီးပြုံးနေသော အသိ ဆွံ့အရှားပါးသူ မိဘများကို ကျွန် တော် အသည်းယားလှပါဘိ။\nအော်…သားအလောင်း ကို ထားရစ်ခဲ့ကာ ဖခင်က ဖက် ခေါင်းအုံးကလေးကို ပိုက်၊ မိခင် က ၀က်ဝံရုပ်ကလေးကိုပွေ့ပြီး ဇနီး မောင်နှံနှစ်ယောက် မျက်ရည်ကိုယ်စီနှင့် ပြန်သွားလိုက်ကြတာ။ ကျန်နေရစ်ခဲ့တဲ့ ၀ိညာဉ်မဲ့ကလေး လေးဟာ ကော်ဖီမစ်အထုပ်ပေါင်းများစွာကို ဖောက်ဖောက်ပြီးလျက်နေခဲ့ဖူးတဲ့ ကလေးလေးပေါ့။\nကော်ဖီမစ် ကြော်ငြာတွေမှာ ကလေးတွေသောက်သောက်ပြပြီး ကြော်ငြာနေတာကို ကမသိနားမလည်\nတဲ့ တောနေတောင်သားမိဘတွေအတွက်ရင်လေးစရာပါ…ကျွန်မလည်း နယ်တစ်ခုမှာကြုံဘူးပါတယ်\nကလေးငယ်ငယ်နှစ်နှစ်သားလောက်လေးကို ကော်ဖီတိုက်နေလို့ ကော်ဖီက\nကဖိန်းဓါတ်ပါလို့ ကလေးရဲ့ဥာဏ်ရည်ကိုထိခိုက်နိုင်ကြောင်း ကလေးရဲ့နှလုံးက နုနုလေးမို့ထိခိုက်\nပြောတော့ ကလေးမိဘတွေက ဘာလာကြောင်ပြီးပြောနေတာလည်းဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ တီဗီမှာတောင်က\nလေးတွေ သောက်သောက်ပြီးကြော်ငြာကြောင်း ကလေးသောက်လို့မရရင် သူတို့ဘာလို့သောက်သေး\nလဲ (တီဗီထဲက ကလေးတွေကိုဆိုလိုပြီးပြောတာပါ) လို့ပြန်ပြောတာကိုခံရဘူးပါတယ်။\n“ကျွန်တော် အခုလို ဆက်တိုက်ကြီး ချရေးပစ်လိုက်လေသောအခါ\nတချို့က ကျွန်တော့်အပေါ် အမြင်တိမ်းစောင်းနိုင်ပါ သည်။\nသည်လူက သူတစ်ပါး စီးပွားရေး၊ သူတစ်ပါးလုပ်ငန်း၊ ပျက်စီးရာပျက်စီးကြောင်း\nလုပ်နေတာလား စသည် စသည်ဖြင့်။ မဟုတ်ရလေပါ။” လို့ တွေးပူမနေပါ။\nစေတနာနဲ့ တင်ပြတာဆိုတာ လူတိုင်းသိကြပါလိမ့်မယ်။\nအန္တရယ်ဖြစ်စေတဲ့ ဆေးဝါး နဲ့အစားအသောက်တွေကိုဘယ်ကနေသိရသိရ\nတင်နိုင်သလောက်တင်ပြပြီး ဆွေးနွေးကြရင် တို့ တစ်ရွာလုံး ကုသိုလ်ရကြမှာပါ။\nအဲဒီ “သူတစ်ပါး”ဆိုတဲ့သူတွေဟာ ဒီအကြောင်းတွေမသိလို့ ဘဲထားပါတော့။\nအခုတော့ သိပြီလေ ဘာဆက်လုပ်သင့်သလဲပဲ ဆုံးဖြတ်ပါတော့။\nအမှန်တကယ် ဆိုးကျိုးပေးမပေးဆိုတာကိုတော့ သက်ဆိုင်ရာတာဝန်ရှိသူတွေ ပြည်သူတွေသိအောင်သတင်းထုတ်ပြန်သင့်ပါတယ်။\nInstant မဟုတ်တဲ့ နှပ်သောက်ရတဲ့ ကော်ဖီတွေကျတော့\nလုပ်ရတာကြာလို့၊ အလုပ်ရှုပ်လို့၊ စသဖြင့်လေ။\nကော်ဖီမစ်တွေရဲ့  ဆိုးကျိုးက်ိုသိရက်နဲ့ တီချာတို့တွေ\nသေကြောင်းကြံမိနေကြတာလေ။ အခု ဆောင်းပါးလေးကိုဖတ်လိုက်တော့မှ\nှSiren သံကြားသလိုလို ဖြစ်လာပါတယ်။\nမြန်မာပြည်မှာ စားသောက်ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ကျမ်းမားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ ခွင့်ပြုလိုင်စင်တွေ၊ကျမ်းမာရေးအတွက် စစ်ဆေးမူတွေကိုပိုမိုလုပ်ဆောင်သင့်ပါတယ်။တရုတ်ပြည်မှာလို ကလေးတွေတပြုံကြီးသေပြီးတော့မှ စစ်ဆေးမိလို့ နို့မှုန့်အတုတဲ့…\nကော်ဖီမှမဟုတ်.. ကလေးတွေက.. ကဖိန်းဓာတ်ပါတဲ့.. ဘာကိုမှ မသောက်တာအကောင်းဆုံးပါ.. ကိုကာကိုလာ အပါအ၀င်ပေါ့..\nMay 15, 2010 | By Julie Boehlke\nCaffeine is found in many foods and beverages such as coffee and soda. Many sodas and coffee drinks are marketed to younger consumers. Caffeine can also be found in milk chocolate and candy bars. Advertising attracts children by promoting the sweet flavor and intent to promote energy and increased physical performance. The effects onachild who consumes caffeine each day can have some serious side effects.\nOne of the main effects of anyone who consumes caffeine regularly is addiction. The Johns Hopkins Bayview Medical Center estimates that between 80 and 90 percent of adults and children consume caffeine onaregular basis. Because of the troubling side effects that occur through withdrawal, it is difficult to stop. Caffeine is believed to be one of the most commonly used mind- and mood-altering drugs in the world, according to Johns Hopkins. Ifachild suddenly stops consuming caffeine, he may experience flu-like symptoms, fatigue, headache, difficulty concentrating and irritability.\nIs Childhood Anxiety Distorting your child’s world? Consider our research study http://www.distortedworlds.org\nThe central nervous system controls howachild’s body reacts to stimuli. Many caffeine drinkers consume one to two cups of coffee to feel alert and stimulated. The Mayo Clinic states that an 8-ounce generic brewed cup of coffee contains between 95 to 200mg of caffeine. For children who consume coffee drinks, they could begin to experience some unpleasant side effects from coffee intake. Some of the more common effects include headaches, nervousness, anxiety, restlessness, muscle tension inability to concentrate and sleep disturbances. Some kids may also begin to feel jittery and show signs of hyperactivity. An increase in heart rate and blood pressure can also occur. KidsHealth.org states that this can aggravate underlying health issues such as cardiovascular disease.\nCaffeine acts asadiuretic. Vanderbilt University explains thatadiuretic increases blood flow to the kidneys and increases the absorption of sodium and excess water—therefore stimulating the bladder. The result is an increase in urine output. While caffeine can increase the urine output in kids, it can also cause them to lose vital nutrients and vitamins in the process. Ifachild who drinks caffeine does not replace the fluids she loses with water or other liquid nutrients, she could become dehydrated. Dehydration can also lead to loss of electrolytes. Electrolytes are salts in the body including sodium, potassium, calcium, chloride and magnesium that conduct electricity throughout the body. A loss of electrolytes through increased urine output can result in poor balance, decreased heart function, lack of muscle coordination and problems with nerve function.\nRead more: http://www.livestrong.com/article/124063-effects-caffeine-children/#ixzz21eyL0MXL\nမြန်မာပြည် ကိုကာကိုလာ ၀င်လာမှာ ကို ပျော်နေကြသေးနော်\nတကယ်တော့.. ကိုကာကိုလာက.. အဲဒီအမည်းေ၇ာင်အရည်တခုထဲထုတ်တာမဟုတ်..\nသဘာဝဖျော်ရည်တွေ.. လူနာပါသောက်လို့ရတာတွေ.. အမျိုး..ထောင်ချီထုတ်တဲ့ကုမ့ဏီပါ…\nကမ္ဘာမှာ.. ကိုကာကိုလာ..ကိုယ်တိုင်မရှိတဲ့တိုင်းပြည်ဆိုလို့.. ၅နိုင်ငံပဲရှိတာ..\nဟင့်အင်း .. ရွာကအမျိုးတွေ ပျော်တယ်ဆိုတာထက်..\nကိုကာကိုလာ က ပိုပျော်တာ …\nသန်း-၅၀လောက်ရှိတဲ့ မားကတ်အသစ်ကြီး တခု ဘွားကနဲ\nအမ်ဘရဲလား ဘရန်း အကြောင်း .. သုတ္တန်သစ်ကလေးဒွေ\nကြားရတော့မယ်မှတ်တယ်…. ဆော့ဖ်ဒရင့် ၀ါး တွေတော့\nဘာကြောင့်လည်းဆို .. ပပ္ပစီ နဲ့ ..ပိုကာ ကလည်းလက်ပိုက်ကြည့်နေမှာ\nမဟုတ်သလို အဆာဟိ ရှော်ကုဟင်း လည်း ၀င်ပြီ ဆိုတော့…\nအဲ့လာကြောင့် ကိုဂီက ခိုခုနိုင်း ဖြစ်လာတော့မယ့် ခိဂရော တွေကိုစိတ်ဝင်စားတာကိုးးး\nပက်စီ ဆိုပြီး ငယ်ငယ်တုန်းက အအေးတွေ သောက်ရတယ် နောက်တော့ ပျောက်သွားတယ်။\nတဦးတည်း မူပိုင်ခွင့် ယူထားသူကို ပြန်ထွက်သွားတဲ့ ဒေါ်လာ ၁၀သန်း လျှော်သွားတယ်။\nအခု ပြန်ဝင်လာမယ် ဆိုတော့ ပြန်ဆက်သွယ်တယ်.. အသက်ကြီးပြီမို့ မလုပ်ချင်တော့ဘူး ဆိုတော့ ဒေါ်လာ ၂သန်း ထပ်လျှော်ပေးတယ်။\nအမှန်တော့ ကော်ဖီမှ မဟုတ်ပါဘူး ။\nဘယ်အရာမဆို တန်ဆေး လွန်ဘေးပါပဲ ။\nအရက်ကို သင့်တင့်အောင်သောက်ရင် ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းသလို ၊\nရေကိုတောင် အလွန်အကျွံသောက်ရင် အသက်အန္တရာယ် ရှိပါတယ် ။\nကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ဆင်ခြင် တိုင်းထွာရမယ့် ကိစ္စပါ ။\nကလေးများ မဖြစ်သင့်သော အန္တရာယ်ဘေးအားလုံး မှ ကင်းဝေး စေရန် ဆုတောင်း လိုက်ပါတယ် ကထူးဆန်းရေ။\nဒီမှာတော့ ကလေးတွေ ရဲ့ meal တွေမှာ ကိုကာကိုလာ၊ ပက်စီ မပေးပါဘူး။\nတစ်ခြား အသီးဖျော်ရည်ဗူး တွေ ပေးပါတယ်။\nကျောင်းတွေမှာ ယူလာပြီး မသောက်ရ လို့ တောင် တားမြစ်ပါတယ်။\nမြန်မာပြည်မှာတော့ တစ်ချို့ ကလေးတွေ ပက်စီကိုလာ ကို ရေ အစား သောက်နေကြတယ်။\nအမှန်တော့ ပညာပေးမှု မရှိ တာ ကို စီးပွါးရေးသမားတွေ က အခွင့်ကောင်းယူပြီး ကြော်ငြာ နေတာပါ။\nမြန်မာလူမျိုး လောက် ခြောက်လိုက်ရင် ကြောက်တာ မရှိပါဘူး။\nအသေအချာ သိကို မသိကြလို့ပါ။\nဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ကော်ဖီကြိုက်တာ ခေတ်တခေတ် ဖြစ်နေပါရဲ့။\nကော်ဖီမကြိုက်ဘူးဆိုတော့ တောသားတဲ့ ရှေးဟောင်းပြတိုက်ပို့ရမယ်တဲ့လေ။\nကော်ဖီကို ခါးရင်လည်း မကြိုက်တဲ့အပြင် ချိုရင်လည်း ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းမှာစိုးလို့ အကျင့်ဖြစ်အောင် မသောက်ပဲနေလိုက်တယ်။\nတခါက ကော်ဖီမစ်အထုပ်ကလေးကို ဖောက်လက်စမို့ ဖျော်သောက်လိုက်တာ…..\n(သောက်နေကျမဟုတ်လို့လည်း ပိုသိသာတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်)\nမြန်မာနိုင်ငံမှာသာ ကော်ဖီမစ်တွေ တံဆိပ်မျိုးစုံကို စီးပွားရေးသမာတွေက\nတရုတ်ပြည်မှာတော့ nestle ကထုတ်တဲ့ nescafe နဲ့တရုတ်ထုတ်နှစ်မျိုးလောက်ဘဲ\nပိုစ်လေး ရေးတဲ့ သူကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nကိုထူးဆန်းရဲ့ ပြန်ရှယ်ပေးတဲ့ ပို့စ်လေးအတွက် ကျေးဇူးပါ..\nဒါပေမဲ့ အင်စတန့်နူဒယ် ခေါ်တဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ်တော်တော်ကြိုက်ကြတယ်..\nသားတော်မောင်ဆို မပြုတ်ပဲ ဒီတိုင်း အချောက်တိုက်ဝါးစားနေတတ်တာ..\nအော်..တန်ဆေး လွန်ဘေး ဆိုတာအမှန်ပါ…\nဟင့်.. ချစ်သူနဲ့ ကော်ဖီဆိုရင် ကော်ဖီကိုပဲ ရွေးမယ်လို့ ကြွေးကြော်ခဲ့တာ အခုတော့.. ဟင့်..ဟင့်…\npure ဆိုရင်ရော သောက်လို့ရလားဟင်…\nကထူးဆန်းရှင့်..အိမ်က မောင်လေးတွေအတွက် မှတ်သွားပါတယ်ရှင့်…\nအော် .. ကော်ဖီကြိုက်သူလေး အရွေးမှားမယ် နော့\nရိုးရိုး ကော်ဖီမှုန့် ကို ရေနွေးဆူဆူလေးနဲ့ သကြား အနည်းငယ်လေးနဲ့\nနို့လေး နဲနဲထည့် မဆိုးပါဘူး\nလယ်ဒီမိတ် ကော်ဖီမစ် ကိုတော့ လျှော့ချပစ် မှ ဖြစ်ချေတော့မယ် ။\nကြည်ဆောင်းလဲ ကော်ဖီအရမ်းသောက်တာ ..Coffee mix ထက်စာရင် Pure ကော်ဖီမှုန့်ကိုCreamer နဲ့ဖျော်သောက်တာ …ဒါလဲမသုံးသင့်ဘူးဆိုတော့ Creamer အစားဘာနဲ့သောက်ရပါ့…\nကလေးတွေဖြစ်တဲ့ရောဂါကတော့ ဂရုစိုက်ရမယ် …တူတွေ တူမတွေရှိတယ်လေ…\nမဖတ်ရသေးတဲ့ သတင်းလေးများအတွက် ကျေးဇူးတင်လျှက်…\nခုတော့ ကော်ဖီကြမ်းနဲ့ပဲ ၂ပါးသွားနေရတယ်\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လွန်ရင်တော့ ကောင်းမယ်မထင်ပါဘူး\nကော်ဖီမစ်ကတော့ လူကြီးတောင်မကောင်းတာ ကလေးဆိုတော့ ပိုဆိုးပြီပေ့ါ\nအချိုရည် အအေး ကြိုက်တတ်လို ပြောနေရတယ်…\nကော်ဖီ မပြတ်တမ်းသောက်နေတာက အမေရယ်…\nခဏနေ ကော်ဖီ ကော်ဖီ ဖြစ်နေတာ..\nကော်ဖီမစ်ဆိုးကျိုးကောင်းကျိုးမသိသေးခင်ကတည်းက ကော်ဖီကိုမကြိုက်မသောက်တတ်တော့ မသောက်ဖြစ်ဘူး ကော်ဖီသောက်ရင် ရင်တုန်တယ် ……. ကျွန်မကိုယ်တိုင်မသောက်သလို သူများတွေသောက်တာကိုလည်းအားမပေးဘူး ….. ကိုထူးဆန်းရဲ့ဇာတ်လမ်းလေးက ကလေးငယ်အကြောင်းပါတော့ မိခင်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မရင်ထဲမှာ မဆန့်အောင်နာကျင်ရပါတယ် …. မိခင်ဘ၀ စဖြစ်ကတည်းက ကလေးငယ်လေးတွေနဲ့ပတ်သက်ရင် တစ်ခုခုထိခိုက်တာ ရောဂါဖြစ်တာ သေဆုံးတာတွေ ကြားရရင် စိတ်ထဲမကောင်းဖြစ်မိတယ် …… ဒီပို့စ်လေးကိုဖတ်ပြီး တစ်ခြားနိုင်ငံမှာ ရောဂါပိုးတွေဖြစ်နေတာ သိတော့ မိမိသားသမီးအတွက် အလွန်စိုးရိမ်မိခဲ့တယ် …….. ဒီပို့စ်လေးအတွက် ကိုထူးဆန်းကို ကျေးဇူးပါ …\nအင်း .. ကျုပ်လဲ ကောဖီမှုန့်လေးနဲ့သောက်တဲ့စနစ် ပြောင်းရတော့မယ်ထင်ပါတယ်…\nရယ်ဒီမိတ်တွေကိုလဲ ခပ်လန့်လန့် နဲ့ သောက်သာသောက်နေရတာ ..\nကိုထူးဆန်းရဲ့ ပို့စ်လေးက ကျုပ်တို့ကို သတိပေးလိုက်သလိုမို့ ကျေးဇူးပါ …\nကလေးငယ်တွေ အတွက်လဲ ရင်လေးစရာပဲဗျာ..\nEV-71 ဗိုင်းရပ်စ် တဲ့လား .. အနိစ္စ ။\nအခု ကိုထူးဆန်းပို့ စ်ကို ဖတ်ပြီး\nကျုပ်မှာ နီးစပ်ရာ မသိသေးတဲ့သူတွေကို\nပြန်လိုက်ပြောဖို့ ၊ သတိပေးဖို့ \nစကားတွေ အများကြီး ရသွားပါပြီ\nကပေ့ သားလေးကိုလည်း သေချာပြောပြလိုက်နော်…\nဦးထူးဆန်းရေ၊ Topics နှစ်ခုလုံးက အရမ်းကောင်းပါတယ်။\nကိုထူးဆန်းရေ .. ကလေးတွေအတွက်တော့ စိတ်မကောင်းစရာသတင်းပဲ … ။ သူများနိုင်ငံတွေမှာက အ၀င်ထွက်ဂိတ်ကို သေချာ စစ်ဆေးပေမယ့် …. ဒီဘက်ပိုင်းမှာ တာဝန်ပေါ့လျော့ပြီး မစစ်ဆေးတာမျိုး ၊ စစ်ဆေးမှု အားနည်းတာမျိုးဖြစ်ခဲ့လျှင် … မြန်မာနိုင်ငံထဲကို ရောက်လာလေမလားလို့ စိုး၇ိမ်မိပါတယ် ။ ဂျာနယ်တွေကတောင် ရေးပြ ချပြသေးတာပဲ … ပြည်တွင်းရုပ်သံတွေက ဘာလို့များ ဟိုက်လိုက်လုပ်ပြီး ဆွေးနွေးခန်းတွေဘာတွေမထည့်သလဲနော် … ။\nဆန်းဒေးတော့တို့ … ပန်နိုရားမား အစီစဉ်လိုမျိုးတွေမှာ … ဆွေးနွေးခန်းလုပ်ပြီး ပြည်သူတွေကို အသိပေးသင့်တယ် …. ။\nကော်ဖီမစ်ကတော့ …. ဈေးကွက်ထဲမှာ ဖြန့်နေတဲ့ တံဆိပ်အမျိုးစား အများကြီးကို သောက်ခဲ့ဖူးပါတယ် ။ တချို့ကော်ဖီက ရင်တုန်တယ် .. တစ်ချို့က မတုန်ပေမယ့် … အနယ်ကျန်ခဲ့တဲ့အခါ … အစိုင်ခဲတွေကြုံရတယ် .. စသဖြင့်ပေါ့ သတိထားမိပါတယ် .. ။ အဲ့ဒါတွေက လွဲလို့ ကျန်တဲ့ဟာတွေတော့ သောက်ဖြစ်တယ် … ။\nကော်ဖီမစ်ကို ခရေဇီပါ … ။ တနေ့ခြောက်ခွက်လောက်သောက်ဖြစ်တယ် …. ။ တစ်ခါတစ်လေ တရေးနိုးလို့ ..ကော်ဖီသောက်ချင်လျှင် ထသောက်မိတာပါပဲ … အခုလို သတင်းကြားရတော့ … ဆွေးပြီပေ့ါ …. ။\nကော်ဖီစက်နဲ့ အမှုန့်ဖျော်တဲ့ဟာကလည်း …. သိပ်အရသာမတွေ့လှဘူး ……… ။\nအသိပညာရော ဗဟုသုတပါ တိုးစေလို့ မူးရင်းေ ရးသူကိုရော ပြန်တင်ပေးတဲ့ ကိုထူးဆန်းကိုရော ကျေးဇူးတင်ပါတယ် … ။\nမအိတုံတော့ အသဲကွဲပြီတော့ [:)]\nရွှေကြည်လဲကော်ဖီကြိုက်တယ် အိပ်ရေးပျက်ပြီးခေါင်းကိုက်နေပြီဆို ပလိန်းလေးတခွက်သောက်လိုက်မှနေသာသလိုပဲ..။\nအခုလို လူတွေသတိမထားမိတဲ့ အကြောင်းအရာကို ပို့စ်တခုနဲ့ ဟိုက်လိုက်လုပ်ပြတာကောင်းပါတယ်။ လူကြီးတွေအနေနဲ့ ကို့ကလေး ကော်ဖီမစ်မသောက်တတ်အောင်အပြင် ဆိုးဆေးပါတဲ့ မုန့်တွေဝယ်မစားဖြစ်အောင်လဲ ဂရုစိုက်သင့်ပါတယ်။ ကျောင်းတွေမှာ ဆရာမကိုယ်တိုင်ေ၇ာင်းတဲ့ မုန့်ဆို ဆရာမသဘောကျအောင် ၀ယ်စားကြရတဲ့ကလေးတွေအတွက် ဒီလို အသိပညာမျိုး ဖြန့်ဝေပေးခွင့်၇ချင်ပါတယ်။ တကိုယ်ေ၇သန့်ရှင်းမှုမရှိလို့ ကျန်းမာရေးထိခိုက်နိုင်ကြောင်း လူတော်တော်များများသိကြပေမဲ့ ဓါတုပစ္စည်းပါဝင်တဲ့ အစားအသောက်တွေနဲ့ ပတ်သတ်လို့ အလှမ်းဝေးလွန်းနေသေးတာကြောင့် ဒီလိုပို့စ်တွေများများ တင်နိုင်ပါစေကြောင်း ဆန္ဒပြုလျက်\nဆရာမောင်သာချို၏ ဆောင်းပါးလေး အာပေးသွားပါတယ် ကိုထူးဆန်းရေ။


မြန်မာလို့အခေါ်မခံကြရရှာတဲ့ ဗမာတွေ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Critic » မြန်မာလို့အခေါ်မခံကြရရှာတဲ့ ဗမာတွေ\nPosted by kai on Mar 12, 2010 in Critic, Society & Lifestyle | 14 comments\nEleven Media Group U Sein Win\nမြန်မာတွေ ကမ္ဘာကို ထွက်လာကြတာသိပ်များတယ်။ များဆို မြန်မာ့ရာဇ၀င်၊သမိုင်းမှာ အများဆုံးထွက်ကြတဲ့ ဆယ်စုနှစ်တွေပဲ။ တချို့ က စိတ်နာနာနဲ့ ထွက်ခဲ့ကြတာပါ။ တချို့ ကတော့ မလွဲမရှောင်သာလို့ပေါ့။ “မဟာမြန်မာရွေ့ပြောင်းမှုကြီး”လို့ ရေးခဲ့ဖူးတယ်။\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အမေရိကရောက်ရင် အချိန်တွေကြာလာကြတော့ အမေရိကန်တွေဖြစ်ကြပါတယ်။ သူတို့စံနစ်က (တရားမ၀င်ခိုးဝင်လာလဲ)ဒီမြေကြီးရောက်ပြီး အနှစ်၂၀တော့ မစောင့်ရပါဘူး။ ဆွမ်းကြီးလောင်းတဲ့ ပွဲနဲ့ကြုံတာပါပဲ။ အဲဒီလိုနဲ့ သမ္မတတွေအဆက်ဆက် ရောက်နေတဲ့ လူတွေကို ဗီဇာရှိတာ၊မရှိတာအပထားပြီး အကုန်နိုင်ငံသားပေးပစ်ပါတယ်။ အခုနှစ်မလည်း သမ္မတအိုဘားမားက လုပ်ပါဥိးမယ်…(မျှော်လင့်ရပါတယ်။ )။ အကြီးအကျယ်ကို ဒီဘိတ်လုပ်နေကြပြီလေ။ အခုလုပ်နေတဲ့ ကျမ်းမာရေးပြုပြင်မှုတွေပြီးရင် ကိုင်တော့မယ် ထင်ပါတယ်။ ဒါက ရွေးကောက်ပွဲကတိလည်းဖြစ်နေလို့ ပါ။ တရားမ၀င်နေနေသူတွေကလည်းမနည်းပါဘူး။ ၁၀သန်းကျော်တော့အသာကလေးပါပဲ။ ၁၀သန်းနော..။၁၀သန်း…ဒီရက်ပိုင်း လက်သိပ်ထိုးကြားရတာလေး ပြောရရင် တယောက် ၅၀၀၀ တောင်းမယ်ဆိုသတဲ့။ အဲဒါဆွေးနွေးနေကြတယ်တဲ့။\nအဲဒိလိုနဲ့ အမေရိက နိုင်ငံသားဖြစ်ကြတယ်ပေါ့။ နယ်ချရယ်လိုက်ဖ်စစ်ဒဇင်ပေါ့။ နိုင်ငံသားခံယူလိုက်ကြတယ်ပေါ့။ ရှိပြီးသားအမေရိကန်တွေနဲ့ ဘာမှသိပ်မကွာပါဘူး။ သမ္မတ တက်လုပ်လို့ မရတာတခုပဲ ကွာပါတယ်။ ကယ်လီဖိုးနီးယားက ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှုး အာနိုးကြီးလေ။ အမေရိကမှာမွေးတာမှ မဟုတ်တာနော။ သူလည်းဒုတိယသမ္မတအထိ ဖြစ်နိုင်ခွင့်ရှိပါတယ်။\nပြောရရင် အခုသမ္မတ အိုဘားမားလည်း အမေရိကမြေဖြစ်တဲ့ ဟာဝိုင်ယီမှာ မွေးတယ်ဆိုပေမဲ့ အဖေက အမေရိကန်မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံသားကို မဖြစ်လိုက်ရပဲ အမေနဲ့ကွဲပြီး သူ့ ကင်ညာနိုင်ငံ သူပြန်ပြီးနေတာပါ။ ဆိုလိုတာက သမ္မတအိုဘားမားက အမေရိကန်စစ်စစ်ကြီးပါ။ ကင်ညာကြီးလို့မခေါ်ကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဖေက အမေရိကန်ဟုတ်ဘူးပေါ့။\nထူးခြားတာတခုက ၂၀၀၈က အိုဘားမားနဲ့ သမ္မတပြိုင်ရွေးခံတဲ့ ရီပါ့ဗလစ်ကင်န်အမတ် မက်ခ်ကိန်းဆို အမေရိကမြေမှာမွေးတာတောင်မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ပနားမားနိုင်ငံမှာမွေးတာတဲ့။ ဒါပေမဲ့ မိဘနှပါးစလုံးကတော့ အမေရိကန်တွေပါ။ အဲဒီမှာ စစ်စခန်းချတုံးက သူ့ကိုမွေးလိုက်တာပါ။\nအမေရိကန်ဖြစ်ပြီဟေ့ဆိုရင် လူမျိုးတွေ၊အသားအရောင်တွေ ခွဲခြားဆက်ဆံလို့ မရတော့ပါဘူး. ခွဲဆက်ဆံရင် ဥပဒေတွေက အရေးယူပါလိမ့်မယ်။ ဒါက ကမ္ဘာ့အတိုးတက်ဆုံးနိုင်ငံကြီးတနိုင်ငံဖြစ်တဲ့ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကအကြောင်းပါ။\nဒီနေ့ အင်တာနက်ထဲလိုက်နှိုက်ရင်း ဆရာ လူထုဦးစိန်ဝင်းရဲ့ ဆောင်းပါးဖတ်မိပါတယ်၊ ကြိုက်လို့ အောက်မှာ ကူးတင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဖတ်ကြည့်ကြပါ။\nဆရာက မြန်မာပြည်ထဲကနေပြီး ပြည်ပရောက်မြန်မာတွေကို ဦးတည် ဝေဖန်ဆန်းစစ်ကြည့်နေပုံပေါ်ပါတယ်။\nဒါပေမဲ့ ဆောင်းပါးထဲမှာကိုပဲ မြန်မာပြည်ပေါက် တရုတ်မလေးတွေ ဆိုတာကို အထူးဇတ်ဆောင်တွေအဖြစ် နဲ့ ဖတ်မိတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိတာရှိလာပါတယ်။\nအမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှာမွေး အမေရိကနေပြီး အခုလို တခြားအမေရိကန်တွေနဲ့ သွေးစီးဆင်းတာတွေကို ဦးတည်ပြီး ခွဲပြောခံနေရရင်တော့ …အင်း..နည်းနည်းတမျိုးတော့ဖြစ်မိမလားပဲ..။ မြန်မာပြည်ပေါက် တရုတ်တွေခမျာလည်း မြန်မာပြည်မှာအမေအဖေ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက်မွေးပြီး မြန်မာ(ဗမာ)လို့အခေါ်မခံရတဲ့ ဘ၀တွေနဲ့ပါလား။ ကုလားတွေရောပေါ့နော..။ချဲ့လိုက်ရင် တိုင်းရင်းသားတွေပါ ပါလာပြီး သူတို့ကို တော်တော်ကိုယ်ချင်းစာမိလာတော့တာပါပဲ..။\nထားပါတော့…စာမှာ ဆရာဆိုလိုချင်တဲ့ ဆရာ့ရဲ့ စေတနာကို မြင်ရပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဖတ်ကြည့်ပါ။လို့ တိုက်တွန်းပါတယ်။“သူတို့ပြန်လာကြမှာပါ” ဆိုတာလေးကို သိပ်ကြိုက်ပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ တိုင်းပြည်ကောင်းစားနေမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်တတ်ထားတဲ့အတွေ့အကြုတွေ ပညာတွေနဲ့သားရွေအိုးထမ်းပြီးတနေ့ ပြန်လာကြမှာပါ။\nတရုတ်ပြည်တုံးကတော့ သူတို့တိုင်းပြည်အပြင်ရောက်နေတဲ့ တတ်သိပညာရှင်တွေကို အစိုးရကကို လက်ကမ်းကြိုပြိး ခေါ်ပါတယ်။ သူတို့ပြန်ကြတာပဲ။ တိုင်းပြည်က ပညာတွေအပြင်၊ ငွေကြေးအရင်းအနှီးတွေပါ ရတာပေါ့။\nစာတွေဖတ် ပြီးရင် ကွန်မန့် မှာ ရေးချင်တာလေးတွေ ချရေးထားခဲ့ပါဦး။ မြန်မာတွေရဲ့ သမိုင်းမှာ အမှတ်တရလေးဖြစ်ကျန်နေရစ်အောင်ပါ။\nအနှစ်နှစ်ဆယ်၊ အစိတ် နိုင်ငံခြားသွားမယ့်သူတွေကို အင်္ဂလိပ် စကားပြောသင်တဲ့ ဆရာလုပ်ခဲ့တာဆို တော့ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအတော်များများမှာ ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေထောင် နဲ့ချီပြီးရှိနေကြပါတယ်။ မြန်မာပြည် ဟာ သူတို့ပညာနဲ့မထိုက်တန်သေးလို့ ပြန်မလာဘူးလို့ ပြောတဲ့သူ ကိုယ့်ကျောင်းသူကျောင်းသားထဲက လေး ငါးယောက်ထက်မပိုပါဘူး။ အများစုက မြန်မာပြည်ကို လွမ်းတသသနဲ့ နေနေကြတာချည်းပါ။ တွံတေးသိန်းတန်နဲ့ ဟင်္သာတထွန်းရင် သီချင်းခွေတွေဆို ကိုယ်ကသာနားမထောင်တာ တပည့်တွေမှာလို့ ခဏခဏ၀ယ်ပို့နေ ရတယ်။ တချို့များ ကြံကြံဖန်ဖန် ကျောက်ငရုတ်ဆုံနဲ့ လဲမှို့ခေါင်းအုံး တောင်မှာလို့ပို့ရတယ်။ အမေရိကန် မှာ မွေးပြီး ဟိုမှာပဲကြီးတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော မြေးယောက်ျားလေးက တောင်မြန်မာပြည်ကအချဉ်ထုပ်တွေ နဲ့ လက်ဖက်သုပ်ကိုသိပ်ကြိုက်တာ။ ”များများနဲ့မြန်မြန်ပို့ပါဖိုးဖိုး” လို့ဖုန်း ဆက်တိုင်းပြောလေ့ရှိပါတယ်။\nမြန်မာလူမျိုးဖြစ်ဖို့ဆိုတာ လွယ်တယ်ထင်သလား။ ဗြဟ္မစိုရ်တရားနဲ့ ဟီရိသြတပ္ပတရားတွေကို နားလည် သဘောပေါက်ပြီး လိုက်နာကျင့်သုံး မှ မြန်မာလူမျိုးစစ်တာ။ နိုင်ငံခြားမှာ ဘယ်လောက်အကြာကြီးနေနေ ဒီတရားတွေကို လိုက်နာကျင့်ကြံနေသရွေ့မြန်မာလူမျိုးလို့ ခေါ်နိုင်တယ်။ ဒီ တရားတွေကို လုံးဝပစ်ပယ်ပြီး ‘ဘယ်သူသေသေငတေမာပြီးရော’ ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးထားသူဆိုရင်တော့ မြန်မာနိုင်ငံတွင်းမှာနေလည်း မြန်မာလူ မျိုးလို့ အခေါ်ခံရဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး။ မြန်မာစိတ်၊ မြန်မာစရိုက်ရဲ့ အနှစ် သာရက ‘အတ္တ’ ကိုပယ်ခွာခြင်းဖြစ်တယ်။ ဗုဒ္ဓဆုံးမခဲ့တဲ့ ‘အနတ္တ’ တရား ကိုဦးထိပ်ထားကြတယ်။ ”ဘယ်သူ သေသေ ငတေမာပြီးရော” စိတ်က ‘အတ္တ’ လွန်ကဲမှုဖြစ်တယ်။ လူအများ ဘာဖြစ်ဖြစ် ‘ငါ’ ကောင်းစားဖို့သာ အဓိကဆိုတဲ့စိတ်ဖြစ်တယ်။ ဒီလူမျိုး တွေက မျောက်ပြဆန်တောင်းလုပ်တာမျိုးကိုလည်း ရှက်ရကောင်းမှန်း မသိဘူး၊ကြောက်ရကောင်းမှန်းလည်း မသိဘူး။ မေတ္တာ၊ကရုဏာ၊ စေတနာ ဆိုတာတွေလည်းနားမလည်ပါဘူး။ ဒီလူမျိုးတွေဟာ မြန်မာလို့အခေါ် ခံရဖို့ မထိုက်တန်သူတွေပါ။\nမှတ်ချက်။ ။ ဒီကယူပါတယ်\nHe is an old fart that is all.\nYes, no useful old dog\nလက်ရှိဗမာပြည်မှာ လူမျိုးရေးခွဲခြားမူ.ဟာကျယ်ပြန်.နေပါ တယ်။ဒီကိစ္စကို မီဒိယာတွေကအစ တရုတ်၊ကုလား၊ဗမာ၊ကုလားဒိန် အစသဖြင်. ခွဲခြားသုံးနေတာ ကိုတွေ.ရှိရတယ်။\nမီဒိယာတွေ အနေနဲ. ဒီလိုမျိုး ခွဲခြားမူ.တွေကို မသုံးသင့်ပါဘူး၊ အားလုံးဟာ တိုင်းရင်းသားတွေပါ။ အနည်းငယ်သော တရုတ် နှင့် ဘင်းကလားဒေရှ်. ဘက်ကခိုးဝင် လာသူတွေ ကလွဲရင်ပေါ.။\nကျွန်တော်တို. သူရဲကောင်းဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း မှာ ဒီလိုခွဲခြားတဲ့စိတ်မျိုးမရှိပါ။ ထို.ကြောင့် နေရာ နှင့်အခြားဝန်ကြီး နေရာများကို တိုင်းရင်းသားအစုံ၊ ဘာသာဝင် အစုံ ကို တာဝန်ပေးခဲ. နိူင်ခြင်းဖြစ်သည်။\nယခု စစ်အစိုးရ လက်ထက် မှာတော့ လူမျိုးရေး ဘာသာရေးခွဲခြားမူ့ တွေက ကြောက်မက်ဖွယ် ရာပင်၊\nယခုအချိန် အထိ တော့ ဗမာနိူင်ငံသား အာလုံးဟာ နိုင်ငံသားစိစစ်ရေး ကဒ်ပြားပဲ ကိုင်ရ ပါသေးတယ် ၊ အနှစ် နှစ်ဆယ် ကျော် နိူင်ငံသားတင်းပြည့် မဖြစ်သေးပါ။\nလူမျိုးေ၇းဘာသာေ၇းခွဲခြားမှုကင်းတဲ့နိုင်ငံ၇ယ်လို့၇ှားပါတယ်။ ဒါပြုပြင်ပြောင်းလဲ၇အလွန်ခက်ခဲတဲ့ ‘ပုထုစဉ်ကောဥမ္မတကောပါ’။ အမေ၇ိကန်ပြည်ထောင်စုလို၇ာစု(၃)ခုနီးလုပြီဖြစ်တဲ့နိုင်ငံတောင် သမ္မတ Obama အစိုး၇တက်တော့နှာနှပ်၇သူတွေအများကြီး၇ှိသလို၊ အခုလက်၇ှိကျဆင်းလာတဲ့သူ့၇ဲ့ approval ratings တွေကိုကြည့်ပြီး ၀မ်းသာလုံးဆို့ကြသူတွေမနဲပါဘူး။ ဒါပေမဲ့အခြေခံဥပဒေကတိတိကျကျကာကွယ်ထားတော့ ပြောနိုင်ဆိုနိုင်အေ၇းယူနိုင်ခွင့်တွေကအပြည့်၇ှိနေပါတယ်။ ပြောခြင်တာကမြန်မာအချင်းချင်း မယိုင်းပင်းမညီညွတ်တဲ့ကိစ္စပါ။ ဆ၇ာတင်မိုး မကွယ်လွန်မှီ LA မှာလုပ်တဲ့စာဆိုတော်လ စာပေဟောပြောပွဲ (ဆ၇ာ့နောက်ဆုံးသြ၀ါဒ) မှာစကားလက်ဆုံကျ၇င်းပြောသွားတာ သတိ၇ပါတယ်။ နယ်စပ်မှာသူေ၇ာက်သွားတော့ ကျောင်းသားအဖွဲံတွေအစိတ်စိတ်ကွဲတာမြင်လို့ လူကြီးတေ၇ာက်အနေနဲ့ဝင် ဆုံးမတော့ ပိုဆိုးလာလို့ ‘ကိုယ့်ခေါင်းမကျအောင်မနဲေ၇ှာင်ထွက်ခဲ့၇တယ်ဗျာ’ ဆိုတဲ့ဝမ်းနဲစကားကိုသတိ၇မိပါတယ်။ (၂) ယောက်၇ှိ၇င်အဖွဲ့ (၃)ဖွဲ့ထောင်တတ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့ဗမာတွေ၇ဲ့စိတ်ဓါတ်ဘယ်ထိသက်ဇိုး၇ှည်မယ်မသိပါ။ ‘ငါ’ဆိုတဲ့အတ္တ၀ါဒကြီးတဲ့နေ၇ာမှာပြိုင်စံ၇ှားတဲ့ ကျွန်တော်တို့၇ဲ့အယူမှားဖြစ်တဲ့အကျင်ဆိုးကိုပြင်နိုင်ကြဘို့ကြိုးစားကြဘို့လိုပါတယ်။ ဗမာဖြစ်ပြီးဗမာစိတ်မ၇ှိကြသူတွေတနေ့တော့ဗမာ့လူနေမှုအသိုင်းအ၀ိုင်းကိုဘဲပြန်လာကြ၇မှာမုချပါဘဲ။ မပူပါနဲ့။ ဗျိုင်းဟာကျီးမဖြစ်နိုင်သလိုကျီးကလဲဗျိုင်းမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ just matter of time ပါ။ အသက်၇လာတာနဲ့အမျှ ဗမာစိတ်တော့ပြန်၇ှိကြတာပါဘဲ။ ဒါပေမဲ့’ငါ’ဆိုတဲ့အတ္တကတော့ကု၇ာနတ္ထိဆေးမ၇ှိတဲ့ေ၇ာဂါပါ။ တကိုယ်ကောင်ဆံပြီး၊ငါလုပ်တာမှမှန်တယ်၊ငါသာအသိဆုံးဆိုတဲ့စိတ်ယုတ်က အဲ့ဒီလူမှာပြောက်လဲခနပါပဲ။ ဘယ်သူသေသေငတေမာ၇င်ပြီးေ၇ာဆိုတဲ့စ၇ိုက်ဆိုးကအဲ့ဒီလူ၇ဲ့စိတ်ဓါတ်မှာဘယ်တော့မှမပျောက်ပါဘူ။ မ၇ှိချင်ဟန်ဆောင်လေ၊ အဲ့ဒီစ၇ိုက်ကပေါ်လေပါဘဲ။\nအချုပ်ပြော၇၇င်-ဗမာစိတ်မ၇ှိလည်းတနေ့တော့သူဗမာဆိုတဲ့ identity ဟာပေါ်မှာအမှန်ပါဘဲ။ ဒါပေမဲ့ ‘အတ္တစိတ်’၇ှိသူကတော့ပြန်လမ်းမ၇ှိတဲ့စ၇ိုက်ဆိုးပါ။\nဗမာပြည်တိုတာမျိုး ဗမာနိူင်ငံသားဆိုတာမျိုးတွေ သုံးတာ ကြား၇တာနားဝင်မချိုလိုက်တာ… ..ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ကျွန်တော် တို့ကဗမာမဟုတ်ဘူးလေ… ..မြန်မာဘဲ… .တော်တော်ဝမ်းနည်းစ၇ာကောင်းတာက.. …ဗမာပြည်…..ဗမာနိူင်ငံ…. .ဆိုပြီးသုံးနေတဲ့အကျင့်မဖျောက်နိူင်တာဘဲ… .. .မြန်မာပြည်..မြန်မာနိူင်ငံသားလို့သုံးတာက လူမျိုးေ၇းခွဲခြားမူမရှိကြောင်းကိုပြသတာနဲ့တူတယ်လို့ထင်ပါတယ်………\nအောက်က လင့်ကတဆင့် စာတွေဖတ်ကြည့်စေလိုပါတယ်။ “ဗမာနှင့် မြန်မာ” ဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်ငယ်အောက်မှာ ဒီလိုေ၇းပါတယ်..။ အထောက်အထားအဖြစ် စာအုပ်လည်း ကူးတင်ပေးထားပါတယ်။\nကျုပ်မှာလည်း အဲဒီစာအုပ်ရှိပါတယ်။ တလုံးမှ ဖြတ်ညှပ်ကပ်ထားတာ မတွေ့ရပါဘူး။\n“တို့ဗမာ အစည်းအရုံး”ဟူရာ၌ တို့ဗမာပြည်ထဲ၌ရှိသော လူမျိုးအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုသည့် အဓိပ္ပါယ်ဖော်ဆောင်ခြင်း အထိမ်းအ မှတ်အဖြစ် “တို့ဗမာ”ဟု ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ မြန်မာဟူသောစကားမှာ မြန်မာ၊ မာသည် ဟူသော အဓိပါယ်ကို ဆောင် သော်လည်း နှာသံပါ၍ ဘောင်ကျဉ်းသည်။ အားနည်းသည်။ ရှမ်း၊ ကရင်၊ ချင်း၊ ကချင်၊ မွန်၊ ရခိုင်၊ ပလောင်၊ တောင်သူ၊ ဆလုံ၊ နာဂ၊ မြန်မာ စသော ဗမာတိုင်းရင်းသားအားလုံးကို ခြုံ၍ ငုံမိစေရန် “ဗမာ”ဟူသော စကားလုံးကို ရွေးသည်။ အသံထွက် မာကျော ၍ သုံးစွဲသည်။ တဖန် “ဘ”ကုန်းနှင့် “ဘမာ”ဟု မရေးဘဲ “ဗ”လချိုက်နှင့် ရေးခြင်းမှာလည်း “ဘ”သည် ရံဖန်ရံခါ “ဖ”သံထွက်သ ဖြင့် စိတ်မချရသောကြောင့် “ဗ”လချိုက်နှင့် “ဗမာ”ဟု ရေးသည်။ (တို့ဗမာအစည်းအရုံးသမိုင်း၊ ခေတ်သစ်လူငယ်တစုနှင့် တို့ဗမာ ၀ါဒအစ၊ စာ ၁၃၃) (ပုံ-၁))\nတကယ်တော့ ကျုပ်တို့တတွေ..တိုင်းရင်းသားတွေ..“စကားလုံးများရဲ့ မာယာ” နည်းနည်း မိသွားတာပါ။\nဆရာကြီးရဲ့ဆောင်းပါးကိုသိတ်သဘောကျပါတယ်။ ဆရာ့ခံယူချက်နဲ့သဘောထားကိုလဲလုံးဝသဘောကျပါတယ်။ မြန်မာစိတ် မြန်မာပြည်ချစ်တဲ့စိတ် မြန်မာလူမျိုးဆိုတာကိုအမှတ်တမဲ့နဲ့မေ့နေသူတွေကိုလဲ လှုပ်နှိုးပေးရာရောက်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ကရင် ကယား ကချင် ချင်း စသည်ဖြင့်မြန်မာအပြင် အဲဒီလူမျိုးတွေထဲက တစ်မျိုးနဲ့တစ်မျိုးသွေးနှောပြီးမွေးလာသူတွေ၊ မြန်မာပြည်ထဲအတူနေ တရုတ်မျိုးနွယ် အင်ဒီးယန်းမျိုးနွယ်တွေနဲ့ သူတို့နဲ့သွေးနှောကြသူတွေအားလုံး မြန်မာစိတ် မြန်မာပြည်ချစ်တဲ့စိတ်ရှိကြရင် တစ်မျိုးသားတည်းပါဘဲ။\nစိတ်ကောင်း နှလုံးကောင်း အမြင်ကောင်းသူတွေများလာလေလေ မြန်မာပြည်ကြီးပိုကောင်းလာလေလေဖြစ်မှာဘဲလို့မျှော်လင့်ပါတယ်ဗျာ။\n(မှတ်ချက်။ မြန်မာနှင့်ဗမာ အသုံးအနှုန်းမှာယခုအချိန်တွင်မတူကွဲပြားစွာလက်ခံသုံးစွဲနေသောကြောင့် ဗမာကြိုက်သူများ ဗမာဟုအစားထိုးဖတ်ပေးကြပါရန် မေတ္တာရပ်ခံပါသည်။)\nရေးထားတာတွေက ကောင်းပါတယ် ဒီလိုမျိုးလေးတွေ ဖတ်ရတော့ တအားကောင်းပါတယ်နော် နောက်ထပ်လဲရေးပေးပါနော်\nzay yar aung says:\nမြန်မာပြည်မှာနေပြီးတော့ ကိုယ်ပြောချင်တာကိုလွတ်လပ်စွာပြော..ကိုယ့်သဘောထား ..ထင်မြင်ချက်၊ခံယူချက်တွေကို လွတ်လပ်စွာထုတ်ဖော်ခွင့်ရမှာလား…တန်းတူအခွင့်အရေးတွေရမှာလား..အစိုးရမကောင်းတာကို မကောင်းကြောင်းကို လူစည်ကားရာနေရာမှာထုတ်ဖော်ပြောကြားခွင့်ရမှာလား..ကိုယ့်အတတ်ပညာာ၊အသိပညာကို လွတ်လပ်စွာဖော်ထုတ်ခွင့်ရမှာလား..\nဒါဆိုရင် ဖမ်းဆီးထားတဲ့ကျောင်းသားတွေ..နိုင်ငံရေးသမားတွေ..media သမားတွေ..blogger တွေ..ကိုဘာလို့ ဖမ်းထားတာလဲ..\nတရားမဝင်တဲ့ကိစ္စတွေလုပ်လို့ လား..နေရာတကာမှာသူတို့ သတ်မှတ်ထားတာနဲ့ မကိုက်ညီရင်ဖမ်းတာကတရားလား..ပညတ်ချက်တွေနဲ့ ဖိအားပေးစေခိုင်းမှုတွေက ဒီမိုကရေစီလား..\nအေး..အခုရွေးကောက်ပွဲကို လက်ခံတဲ့..လက်ခံချင်တဲ့လူတွေဆိုတာ ဒီမိုကရေစီင်္ဆိုတာကိုနားမလည်..မခံစားဖူး..တဲ့လူတွေ၊အသိဥာဏ်မရှိတဲ့လူတွေဘဲ\nzay yar aung ပြောတာကိုထောက်ခံပါတယ်။လူတိုင်းကတော့ တရားမျှတမှုရှိတဲ့နေရာမှာဘဲကိုယ့်ပညာကိုပိုပြီးအသုံးချချင်ကြပါတယ်။ဆရာစိန်ဝင်းရဲ့စကားမှာလိုနေတာလေးထပ်ဖြည့်ချင်ပါတယ် တရားမျှတမှုတွေမရှိလို့မြန်မာတွေမြန်မာလို့အခေါ်မခံ၇တာ လို့ပါ။ဆရာကိုတောင်းဆိုချင်တာလေးတစ်ခုကတော့ ကလောင်ရဲ့ရှေ့မှာ (လူထု)ဆိုတာလေးဖြုတ်ပေးပါလို့။\nလူထုဦးစိန်ဝင်း ပြောသွားတာတော်တော်ကောင်းတာပါ.. … ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်က တရုတ်သွေးနှောတဲ့ ကပြားပေါ့ ။ ဦးစိန်ဝင်းပြောသွားသလိုပဲ … ကျွန်တော်တို့ ရဲ့ဘိုးဘေးတွေ လက်ထက်ကတည်းက မြန်မာမှာ အခြေချလာကြတာလေ… အဲ့ဒီတော့ တော်တော်မြန်မာဆန်တဲ့ တရုတ်ကပြားမပေါ့ ။ တခါခါတော့ တ နဲ့ သ အသံသိပ်မကွဲပါဘူး ။\nစကားသံဝဲတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရယ်စရာလေးတစ်ခုကြုံဖူးတယ် .. အစ်မတော်ပေါ့ …သွားလိုက်တာ ၈ နှစ် ပါ ။ ပြန်လာတော့ .. ၀က်ရုပ်လေးကို တွေ့ တော့ သူဒီလိုခေါ်လိုက်တော့ တော်တော်ရယ်ရတယ် ….သူက ၀က်ကလေးကို ”ဟယ်….၀ုတ် ကလေး ”တဲ့ ။ သူသွားတုန်းအသက် ၂၄ နှစ်ပါ ။ ၂၄ နှစ် လုံးမြန်မာလို ပြောလာတာ ၈ နှစ်နဲ့ မေ့ပစ်ရမလားဆိုပြီးသူ့ကို ကျွန်တော်နဲ့ညီမလေးတို့ ဟားသေးတယ် .. ခုတော့ သူ ပြန်နေသားကျပြီပေါ့ …\nသိပ်ကောင်းပါတယ် နောက်ထပ်လဲတင်ပေးစေချင်ပါတယ် ကို့မြန်မာကိုတန်ဖိုးထားရမှန်းသိစေတာပေါ့နော်\nဆရာလူထုစိန်ဝင်း ကတော့ဘယ်လို တရုတ်မကလေးတွေနဲ့ တွေ့ ဖူးလို့ပြောလဲမသိဘူးဗျ.. ကျွန်တော်သိတဲ့ မန်းလေးက ရွှေတရုတ်မလေးတွေ ကတော့ မြန်မာဆိုခပ်ရှဲရှဲပဲခင်ဗျ.. ကျွန်တော်နဲ့သိတဲ့တရုပ်မလေးကပြောဖူးတယ် သူ့ ကိုကောင်လေးချောချောလေးလာလိုက်တော့ ဘယ်လိုပြောလိုက်တယ်ထင်လဲတဲ့…”နင်ကမြန်မာဖြစ်နေလို့ မကြိုက်နိုင်ဘူး ” လို့ ပြောလိုက်တယ်တဲ့.. ခွဲခြားချင်လို့ ပြောတာတော့မဟုတ်ပါဘူးဗျာ.. ဒါပေမဲ့.. မခွဲခြားရေးကိုပိုသိသင့်တဲ့လူတွေက သူတို့ တွေပဲလို့ ထင်ပါတယ်… ဘာလို့ ဆို ကျွန်တော်တို့ က..အောက်ကလူတွေကိုး… ခွဲခြားဖို့ အင်အားမရှိပါဘူး… Foreign resident ပေးဖူးတဲ့ comment မှာဖတ်ဖူးတာ.. ဘာတဲ့ မြန်မာနိုင်ငံဟာ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ လက်အောက်ခံနိုင်ငံ တစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်းရွေ့ လျားလာတယ်ဆိုလား… ဟုတ်လဲဟုတ်သလိုကိုး… အခုလဲမြစ်ဆုံရေအားလျှပ်စစ်စီမံကိန်းလုပ်နေပြန်ပြီ.. ဘယ်သူတွေပိုအကြိုးရှိမယ်တော့… ကြည့်ရဦးမှာပါပဲ…\n“““မြန်မာလူမျိုးဖြစ်ဖို့ဆိုတာ လွယ်တယ်ထင်သလား။ ဗြဟ္မစိုရ်တရားနဲ့ ဟီရိသြတပ္ပတရားတွေကို နားလည် သဘောပေါက်ပြီး လိုက်နာကျင့်သုံး မှ မြန်မာလူမျိုးစစ်တာ။ နိုင်ငံခြားမှာ ဘယ်လောက်အကြာကြီးနေနေ ဒီတရားတွေကို လိုက်နာကျင့်ကြံနေသရွေ့မြန်မာလူမျိုးလို့ ခေါ်နိုင်တယ်။ ဒီ တရားတွေကို လုံးဝပစ်ပယ်ပြီး ‘ဘယ်သူသေသေငတေမာပြီးရော’ ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုးထားသူဆိုရင်တော့ မြန်မာနိုင်ငံတွင်းမှာနေလည်း မြန်မာလူ မျိုးလို့ အခေါ်ခံရဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး။”””ဟုတ်ပါတယ် ဆရာလူထုစိန်ဝင်းပြောတာအမှန်ပါ။ဒါပေမယ့် ကိုယ့်ပြည်တွင်းမှာနေ၊ဘယ်သူကမှယုံကြည်လို့ အပ်နှင်းထားတဲ့အာဏာပိုင်လဲမဟုတ်တဲ့ လက်တဆုပ်စာ မသမာသူခိုး ငညစ်တွေကိုသစ္စာခံနေကြသူတွေကို အံ့သြလွန်းလို့ ပါရှင်