Knowledge Archives - Shwe Khit\nဆငျ၊ ဆငျထိနျး၊ ဘုရငျ၊ ဘုနျးကွီး အဲဒီသူတှေ ငရဲကတြော့မယျဆိုပါတော့ ဘယျသူက ငရဲအိုးထဲမှာ အောကျဆုံးကနေ အပွငျးဆုံးအပူဒဏျကို ခံရမယျထငျသလဲ”\nဟိုးရှေးရှေးက မငျးဆရာတျောတဈပါးဟာ အလှနျသိက်ခာ ပညာကွီးမားစှာနဲ့ နထေိုငျတျောမူတယျ။ သူနတေဲ့ ကြောငျးဝငျးထဲမှာလညျးအမွတျတနိုးနဲ့ ထိနျးသိမျးစောငျ့ရှောကျထားတဲ့ ဗောဓိပငျကွီးတဈပငျရှိတယျ။တဈနတေ့ော့ ဆရာတျောကွီးက ဗဓေိပငျအောကျမှာ တံမွကျစညျးလှညျးနတေုနျး ဘုရငျက ဆငျနဲ့ ကွှလာပွီး ဆရာတျောကွီးကို ဝငျဖူးတယျ။ဆရာတျောကွီးက ဗောဓိပငျနဲ့ အနီးမဝေးက ကှပျပဈြပျေါမှာထိုငျပွီး ဘုရငျကွီးနဲ့ စကားပွောဆိုနပေါတယျ။အဲဒီအခြိနျမှာ ဘုရငျစီးလာတဲ့ ဆငျက ဗောဓိပငျက ညောငျရှကျကို နှာမောငျးနဲ့ လှမျးဆှဲဖို့ လုပျတယျ။ ဆငျက ဆငျလိမ်မာပါ။“ငါညောငျရှကျကို လှမျးဆှဲလို့ သငျ့ပါ့မလားပေါ့” ဒါပမေဲ့ ဆငျက ဘယျလို စဉျးစားပွနျသလဲဆိုတော့ ငါညောငျရှကျကို လှမျးဆှဲတာ မသငျ့ဘူးဆိုရငျ\nငါ့ဆငျထိနျးက တားမွဈမှာပေါ့။ နှာမောငျးနဲ့ စမျးကွညျ့မယျဆိုပွီး ညောငျရှကျတှကေို ထိလိုကျတယျ။ဆငျထိနျးကလညျး စဉျးစားတယျ။ ဘုရငျ့ဆငျကတော့ မဟုတျတာ လုပျနပွေီ။ ငါငေါကျလိုကျရငျ ဘုရငျ ကွိုကျပါ့မလားပေါ့။အေးလေ ဘုရငျကွီးကရှမှေ့ာ မွငျနရေတာပဲ။ အတျောဘူးဆိုရငျ ဘုရငျကပွောမှာပေါ့လို့ စဉျးစားလိုကျတယျ။ရှငျဘုရငျကလညျး ဆငျက ညောငျရှကျကို လှမျးယူနတော မွငျတယျ။ ဒါပမေဲ့ မပွောဘူး။ ဘုရငျက ဘယျလို တှေးသလဲဆိုတော့ညောငျပငျရဲ့ ပိုငျရှငျက ဆရာတျောပဲ။ မစားအပျဘူးဆိုရငျ ဆရာတျော တားမှာပေါ့လို့ တှေးတယျ။ဆရာတျောကလညျး ဆငျက နှာမောငျးနဲ့ လှမျးဆှဲနတောမွငျတယျ။ ဗောဓိပငျဆိုတာ ဘုရားကိုယျစားစိုကျ ထားတာ။\nမဖကျြဆီးကောငျးဘူး။ ဖကျြဆီးရငျ အဝီစိငရဲကတြတျတယျဆိုတာသိတယျ။ ဒါပမေဲ့ ဘုရငျ့ဆငျ ဖွဈနတေော့ မတားဘူး။ မပွောဘူး။နောကျဆုံးတော့ ဆငျက စားလို့ရတယျထငျပွီးတော့ ညောငျပငျကအရှကျတှကေို ခူးစားရော။“ကဲ … ဒကာကွီး … ဆငျ၊ ဆငျထိနျး၊ ဘုရငျ၊ဘုနျးကွီး အဲဒီသူတှေ ငရဲကတြော့မယျဆိုပါတော့ ဘယျသူကငရဲအိုးထဲမှာ အောကျဆုံးကနေ အပွငျးဆုံးအပူဒဏျကို ခံရမယျထငျသလဲ”“ဆငျကစားတာဆိုတော့ ဆငျပေါ့ဘုရား”“မဟုတျဘူးဒကာကွီး … ငရဲအိုးထဲကို အဲဒီလေးဦးကတြဲ့အခါ … အောကျဆုံးက ဘုနျးကွီး ဒယျအိုးဖငျမှာ ကပျနတော ဘုနျးကွီးပါဒကာ။ဘုနျးကွီးအထကျမှာ ဘုရငျ၊ ဘုရငျအထကျမှာ ဆငျထိနျး၊ ဆငျထိနျးအထကျကမှ ဆငျရှိနပေါတယျ။\nအောကျဆုံးက ဘုနျးကွီးက အပူအပွငျးဆုံး ခံရပါတယျ”“ဘာကွောငျ့လဲဘုရား … တပညျ့တျော မရှငျးလို့ပါ”“ဒကာကွီး … ဦးဇငျးပွောခငျြတာက တာဝနျအရှိဆုံးသူက ပွောသငျ့ပွောထိုကျတာကို မပွောရငျ အမှားတှကေ ဆငျ့ကဲ ဆငျ့ကဲ ဖွဈကုနျတော့မှာပဲ။ဆငျက နှာမောငျးနဲ့ လှမျးနကေတညျးက ဘုရငျကို တဈခှနျးတညျးပွော လိုကျရငျ ပွီးနိုငျပါလကျြ … ဘုရငျဆိုပွီးဆငျခွငျအားနာနတေော့ ဒုက်ခအားလုံးရောကျကုနျတော့တာပေါ့။ မှနျမှနျ ကနျကနျ လမျးပွပေးရမယျ့သူတှကေမပွောဘဲ နှုတျပိတျနရေငျ လောကကွီးမှာ ကိုယျကြိုးနညျးပါလိမျ့မယျ။ ကိုယျတိုငျတဈဦးတညျး ကိုယျကြိုးနညျးတာ ကိစ်စမရှိဘူး …အဖျောအပေါငျးတှေ တဈသီကွီး ချေါသှားမိမှာကို ဆငျခွငျသငျ့တာပေါ့ … ဒကာကွီး … ” ဦးဇငျးကြောငျးပျေါတကျတော့မယျ။စာအုပျလာပေးတာ … ကြေးဇူး တငျတယျ”“သာဓု … သာဓု … သာဓုပါဘုရား”\nဟိုးရှေးရှေးက မင်းဆရာတော်တစ်ပါးဟာ အလွန်သိက္ခာ ပညာကြီးမားစွာနဲ့ နေထိုင်တော်မူတယ်။ သူနေတဲ့ ကျောင်းဝင်းထဲမှာလည်းအမြတ်တနိုးနဲ့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ဗောဓိပင်ကြီးတစ်ပင်ရှိတယ်။တစ်နေ့တော့ ဆရာတော်ကြီးက ဗေဓိပင်အောက်မှာ တံမြက်စည်းလှည်းနေတုန်း ဘုရင်က ဆင်နဲ့ ကြွလာပြီး ဆရာတော်ကြီးကို ဝင်ဖူးတယ်။ဆရာတော်ကြီးက ဗောဓိပင်နဲ့ အနီးမဝေးက ကွပ်ပျစ်ပေါ်မှာထိုင်ပြီး ဘုရင်ကြီးနဲ့ စကားပြောဆိုနေပါတယ်။အဲဒီအချိန်မှာ ဘုရင်စီးလာတဲ့ ဆင်က ဗောဓိပင်က ညောင်ရွက်ကို နှာမောင်းနဲ့ လှမ်းဆွဲဖို့ လုပ်တယ်။ ဆင်က ဆင်လိမ္မာပါ။“ငါညောင်ရွက်ကို လှမ်းဆွဲလို့ သင့်ပါ့မလားပေါ့” ဒါပေမဲ့ ဆင်က ဘယ်လို စဉ်းစားပြန်သလဲဆိုတော့ ငါညောင်ရွက်ကို လှမ်းဆွဲတာ မသင့်ဘူးဆိုရင်\nငါ့ဆင်ထိန်းက တားမြစ်မှာပေါ့။ နှာမောင်းနဲ့ စမ်းကြည့်မယ်ဆိုပြီး ညောင်ရွက်တွေကို ထိလိုက်တယ်။ဆင်ထိန်းကလည်း စဉ်းစားတယ်။ ဘုရင့်ဆင်ကတော့ မဟုတ်တာ လုပ်နေပြီ။ ငါငေါက်လိုက်ရင် ဘုရင် ကြိုက်ပါ့မလားပေါ့။အေးလေ ဘုရင်ကြီးကရှေ့မှာ မြင်နေရတာပဲ။ အတော်ဘူးဆိုရင် ဘုရင်ကပြောမှာပေါ့လို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်။ရှင်ဘုရင်ကလည်း ဆင်က ညောင်ရွက်ကို လှမ်းယူနေတာ မြင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မပြောဘူး။ ဘုရင်က ဘယ်လို တွေးသလဲဆိုတော့ညောင်ပင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဆရာတော်ပဲ။ မစားအပ်ဘူးဆိုရင် ဆရာတော် တားမှာပေါ့လို့ တွေးတယ်။ဆရာတော်ကလည်း ဆင်က နှာမောင်းနဲ့ လှမ်းဆွဲနေတာမြင်တယ်။ ဗောဓိပင်ဆိုတာ ဘုရားကိုယ်စားစိုက် ထားတာ။\nမဖျက်ဆီးကောင်းဘူး။ ဖျက်ဆီးရင် အဝီစိငရဲကျတတ်တယ်ဆိုတာသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘုရင့်ဆင် ဖြစ်နေတော့ မတားဘူး။ မပြောဘူး။နောက်ဆုံးတော့ ဆင်က စားလို့ရတယ်ထင်ပြီးတော့ ညောင်ပင်ကအရွက်တွေကို ခူးစားရော။“ကဲ … ဒကာကြီး … ဆင်၊ ဆင်ထိန်း၊ ဘုရင်၊ဘုန်းကြီး အဲဒီသူတွေ ငရဲကျတော့မယ်ဆိုပါတော့ ဘယ်သူကငရဲအိုးထဲမှာ အောက်ဆုံးကနေ အပြင်းဆုံးအပူဒဏ်ကို ခံရမယ်ထင်သလဲ”“ဆင်ကစားတာဆိုတော့ ဆင်ပေါ့ဘုရား”“မဟုတ်ဘူးဒကာကြီး … ငရဲအိုးထဲကို အဲဒီလေးဦးကျတဲ့အခါ … အောက်ဆုံးက ဘုန်းကြီး ဒယ်အိုးဖင်မှာ ကပ်နေတာ ဘုန်းကြီးပါဒကာ။ဘုန်းကြီးအထက်မှာ ဘုရင်၊ ဘုရင်အထက်မှာ ဆင်ထိန်း၊ ဆင်ထိန်းအထက်ကမှ ဆင်ရှိနေပါတယ်။\nအောက်ဆုံးက ဘုန်းကြီးက အပူအပြင်းဆုံး ခံရပါတယ်”“ဘာကြောင့်လဲဘုရား … တပည့်တော် မရှင်းလို့ပါ”“ဒကာကြီး … ဦးဇင်းပြောချင်တာက တာဝန်အရှိဆုံးသူက ပြောသင့်ပြောထိုက်တာကို မပြောရင် အမှားတွေက ဆင့်ကဲ ဆင့်ကဲ ဖြစ်ကုန်တော့မှာပဲ။ဆင်က နှာမောင်းနဲ့ လှမ်းနေကတည်းက ဘုရင်ကို တစ်ခွန်းတည်းပြော လိုက်ရင် ပြီးနိုင်ပါလျက် … ဘုရင်ဆိုပြီးဆင်ခြင်အားနာနေတော့ ဒုက္ခအားလုံးရောက်ကုန်တော့တာပေါ့။ မှန်မှန် ကန်ကန် လမ်းပြပေးရမယ့်သူတွေကမပြောဘဲ နှုတ်ပိတ်နေရင် လောကကြီးမှာ ကိုယ်ကျိုးနည်းပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ်တိုင်တစ်ဦးတည်း ကိုယ်ကျိုးနည်းတာ ကိစ္စမရှိဘူး …အဖော်အပေါင်းတွေ တစ်သီကြီး ခေါ်သွားမိမှာကို ဆင်ခြင်သင့်တာပေါ့ … ဒကာကြီး … ” ဦးဇင်းကျောင်းပေါ်တက်တော့မယ်။စာအုပ်လာပေးတာ … ကျေးဇူး တင်တယ်”“သာဓု … သာဓု … သာဓုပါဘုရား”\nမွနျမာနိုငျငံတှငျ တဈဆူတညျးသာရှိသညျ့ သမိုငျး ဝငျ “လေးဆူဓာတျတျော ကိုယျတျော ပြောကျဘုရား\nမွနျမာနိုငျငံတှငျ တဈဆူတညျးသာရှိသညျ့ သမိုငျးဝငျ “လေးဆူဓာတျတျော ကိုယျတျော ပြောကျဘုရား” နှငျ့ ဂေါတမဘုရား၏ “လကျတျောရာ” မွတျကိုစဈကိုငျးတိုငျးဒသေကွီး မုံရှာခရိုငျ ခြောငျးဦးမွို့နယျ ခြောငျးဦး- အမွငျ့သှားကားလမျး၏ လကျဝဲဘကျ ခြောငျးဦးမွို့နှငျ့ ငါးမိုငျအကှာ မုံရှာမွို့နှငျ့ ၁၅ မိုငျအကှာ တောကြောငျးလေးကြေးရှာအုပျစုတှငျ တညျရှိသညျ။မွနျမာနိုငျငံဒသေအနှံ့ခွတေျောရာထုလုပျကိုးကှယျမှု အလှနျမြားပွားစှာ ဖူးတှရေ့သျောလညျး လကျတျောရာဘုရားကိုမူ တဈနိုငျငံလုံးတှငျ ခြောငျးဦးမွို့နယျတှငျသာ ဖူးတှရေ့မညျဖွဈသညျ။လကျတျောရာဘုရားသမိုငျးအရ ကကုသနျဘုရားရှငျ၏ ညှပျရိုးတျော၊ ကောဏဂုံဘုရားရှငျ၏ ရငျအုပျတျော၊ကဿပဘုရားရှငျ၏နဖူးတျောနှငျ့ လညျခြောငျးတျောတို့ ဌာပနာထားရှိကွောငျး ဖျောပွသညျ။\n“ဂေါတမဘုရား သကျတျောထငျရှားရှိတုနျးက ဒသေစာရီကွှစဉျ တနျ့ကွညျ့တောငျမှာ ရပျတျောမူပွီး သာသနာတျောထှနျးကားပွနျ့ပှားမယျ့မွောကျစူးစူးကို လကျညိုးညှနျပွီး ရှေးနောငျတျောဘုရားသုံးဆူရဲ့ သရီရဓာတျတှေ ကိနျးအောငျးဖူးမွျောဖို့ ဆန်ဒပွုတဲ့အခါ ပစ်စကေဗုဒ်ဓ အလောငျးတျောဓနုသီဟမငျးကွီးတညျထားတဲ့ ကိုယျတျောပြောကျစတေီတညျတဲ့ နရောအရောကျမှာသိကွား မငျးကဘုရားရှငျရဲ့ ဆန်ဒပွညျ့စဖေို့ မွနှေဈလှာခှဲပွီး ဖနျဆငျးစေ ရာမှာ နောငျတျောဘုရားသုံးဆူတို့ရဲ့ သရီရဓာတျတျောတှကေို ဖူးတှရေ့ပွီး လကျယာရဈ ခုနဈပတျလှညျ့ပွီး ဖူးမွျောခဲ့တယျလို့ သမိုငျးမှာတှရေ့ပါတယျ။\nအဲဒီနောကျ မန်တလာဂီရိတောငျကို ကွှမယျအလုပျမှာ ကိုးသောငျးလောကျရှိတဲ့ ဘီလူး တှထေဲက ငါးသောငျးလောကျရှိတဲ့ ဘီလူးတှထှေကျပွေးကွလို့ ကနျြတဲ့ဘီလူး လေးသောငျးက ဘုရားကို လာဦးခိုကျကွပါတယျ။ အဲဒါကို အရှငျအာနန်ဒာကမေးရာမှာ မွတျစှာဘုရားရှငျက တလငျးသာယာ အင်ျဂါခုနဈပါးနဲ့ပွညျ့စုံတဲ့မွနေရောကို လကျယာလကျတျောနဲ့သုံးသပျရာက လကျတျောရာဖွဈပျေါလာခဲ့တာလို့ သမိုငျးမှာပွဆိုထားပါတယျ” ဟု လကျတျောရာဘုရား ဂေါပကအဖှဲ့ဝငျတဈဦးက သမိုငျးကို ကိုးကားပွောပွသညျ။\nအဆကျဆကျ ထိနျးသိမျးစောငျ့ ရှောကျလာသော ကိုယျတျောပြောကျဘုရားနှငျ့ လကျတျောရာဘုရားကွီး၏ ဂန်ဓကုဋိတိုကျတျောကို ၁၃၅၈ ခုနှဈက ဆောကျလုပျခဲ့ပွီး ၁၃၇၅ ခုနှဈတှငျ အသဈ တဈဖနျ ပွနျလညျမှမျးမံထားရာ ဘုံပွာသာဒျရှထေီးတျောတို့ဖွငျ့ ခမျးနား ထညျဝါလှသညျကို တှရေ့သညျ။ ကိုယျတျောပြောကျဘုရားနှငျ့ လကျတျောရာဘုရားတို့၏ ဝိသသေထူးခွားခကျြ ၂၇ ခကျြကို သမိုငျးအကဉျြးစာအုပျတှငျ ဖျောပွထားရာ၌ မွနျမာနိုငျငံတှငျ တဈဆူတညျးသာ ပျေါပေါကျခွငျး၊ ဂေါတမဘုရားရှငျကိုယျတျောတိုငျကွှခြီပူဇျောခဲ့ခွငျး၊ ကကုသနျဘုရား ညှပျရိုးတျော၊ ကောဏဂုံဘုရားရငျအုပျတျော၊ ကဿပဘုရား၏ နဖူးတျော၊ လညျခြောငျးတျောနှငျ့ ဂေါတမဘုရားလကျယာလကျရုံးတျောမြားဌာပနာပူဇျောထားသညျ့ ဓာတုစတေီမွတျဖွဈခွငျး စသညျတို့ပါဝငျသညျ။\nတောကြောငျးလေးရှာအား ရှေးဘုရငျလကျထကျတျောက လကျ ရာတျောဘုရားကို အမှီ ပွုကာ လကျတျောရာရှာဟုချေါဆိုခဲ့ကွပွီးးအမွငျ့မွို့အနီး ခငျြး တှငျးမွဈအတှငျး တျောသလငျးလ လှပွေိုငျပှဲကငျြးပရာတှငျ လကျတျောရာ ရှာအပါအဝငျ ၁၅ ရှာ ပါဝငျယှဉျပွိုငျခဲ့ကွောငျး မှတျတမျးမြားတှငျ ဖျောပွသညျ။ လကျတျောရာကြောငျးတိုကျ အနောကျဘကျလမျးမကွီးသညျ ယခငျက ကကုသနျဘုရား အလောငျးတျောရှဟေင်ျသာမငျးဖွဈတျောမူရာ၊ ကဿပဘုရား အလောငျးတျော ငါးရံ့မငျးဖွဈတျောမူရာ\nအငျးကွီးရှိခဲ့သျော လညျး လကျရှိအခြိနျတှငျ အငျးမှာကောသှားပွီး လမျးမကွီး ဖွဈနပွေီဖွဈသညျ။တောကြောငျးလေးရှာဟု အမညျတှငျ လာရခွငျးမှာ အမွငျ့မွို့ဟောငျးအရှဘေ့ကျတှငျ ရှငျအရဟံမထရျေနှငျ့ သံဃာတျောမြား တောရကြောငျး ဆောကျတညျခဲ့ခွငျးကွောငျ့ တောရကြောငျးရှာဟု ချေါတှငျခဲ့သညျ။သမိုငျးဝငျထငျရှားလကျတျောရာဘုရား ဗုဒ်ဓပူဇနိယပှဲတျောကိုနှဈစဉျ ဝါဆိုလဆနျး ၁၄ ရကျတှငျ ကငျြးပရာ ရပျနီးရပျဝေးမှဘုရားဖူးမြားအနဖွေငျ့ သှားလမျးသာ၍ လာလမျး ကောငျး သော အညာပုဂံဟုသမိုငျးတှငျ ချေါသော ခြောငျးဦးဒသေသို့အရောကျလှမျးကာ ဘုရားဖူးကု သိုလျနှငျ့အတူ ဗဟုသုတကိုပါ ရယူနိုငျရနျ လာရောကျနိုငျပါကွောငျး ဖိတျချေါ လိုကျရပါ၏။\nမြန်မာနိုင်ငံတွင် တစ်ဆူတည်းသာရှိသည့် သမိုင်းဝင် “လေးဆူဓာတ်တော် ကိုယ်တော် ပျောက်ဘုရား” နှင့် ဂေါတမဘုရား၏ “လက်တော်ရာ” မြတ်ကိုစစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး မုံရွာခရိုင် ချောင်းဦးမြို့နယ် ချောင်းဦး- အမြင့်သွားကားလမ်း၏ လက်ဝဲဘက် ချောင်းဦးမြို့နှင့် ငါးမိုင်အကွာ မုံရွာမြို့နှင့် ၁၅ မိုင်အကွာ တောကျောင်းလေးကျေးရွာအုပ်စုတွင် တည်ရှိသည်။မြန်မာနိုင်ငံဒေသအနှံ့ခြေတော်ရာထုလုပ်ကိုးကွယ်မှု အလွန်များပြားစွာ ဖူးတွေ့ရသော်လည်း လက်တော်ရာဘုရားကိုမူ တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ချောင်းဦးမြို့နယ်တွင်သာ ဖူးတွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။လက်တော်ရာဘုရားသမိုင်းအရ ကကုသန်ဘုရားရှင်၏ ညှပ်ရိုးတော်၊ ကောဏဂုံဘုရားရှင်၏ ရင်အုပ်တော်၊ကဿပဘုရားရှင်၏နဖူးတော်နှင့် လည်ချောင်းတော်တို့ ဌာပနာထားရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။\n“ဂေါတမဘုရား သက်တော်ထင်ရှားရှိတုန်းက ဒေသစာရီကြွစဉ် တန့်ကြည့်တောင်မှာ ရပ်တော်မူပြီး သာသနာတော်ထွန်းကားပြန့်ပွားမယ့်မြောက်စူးစူးကို လက်ညိုးညွှန်ပြီး ရှေးနောင်တော်ဘုရားသုံးဆူရဲ့ သရီရဓာတ်တွေ ကိန်းအောင်းဖူးမြော်ဖို့ ဆန္ဒပြုတဲ့အခါ ပစ္စေကဗုဒ္ဓ အလောင်းတော်ဓနုသီဟမင်းကြီးတည်ထားတဲ့ ကိုယ်တော်ပျောက်စေတီတည်တဲ့ နေရာအရောက်မှာသိကြား မင်းကဘုရားရှင်ရဲ့ ဆန္ဒပြည့်စေဖို့ မြေနှစ်လွှာခွဲပြီး ဖန်ဆင်းစေ ရာမှာ နောင်တော်ဘုရားသုံးဆူတို့ရဲ့ သရီရဓာတ်တော်တွေကို ဖူးတွေ့ရပြီး လက်ယာရစ် ခုနစ်ပတ်လှည့်ပြီး ဖူးမြော်ခဲ့တယ်လို့ သမိုင်းမှာတွေ့ရပါတယ်။\nအဲဒီနောက် မန္တလာဂီရိတောင်ကို ကြွမယ်အလုပ်မှာ ကိုးသောင်းလောက်ရှိတဲ့ ဘီလူး တွေထဲက ငါးသောင်းလောက်ရှိတဲ့ ဘီလူးတွေထွက်ပြေးကြလို့ ကျန်တဲ့ဘီလူး လေးသောင်းက ဘုရားကို လာဦးခိုက်ကြပါတယ်။ အဲဒါကို အရှင်အာနန္ဒာကမေးရာမှာ မြတ်စွာဘုရားရှင်က တလင်းသာယာ အင်္ဂါခုနစ်ပါးနဲ့ပြည့်စုံတဲ့မြေနေရာကို လက်ယာလက်တော်နဲ့သုံးသပ်ရာက လက်တော်ရာဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တာလို့ သမိုင်းမှာပြဆိုထားပါတယ်” ဟု လက်တော်ရာဘုရား ဂေါပကအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးက သမိုင်းကို ကိုးကားပြောပြသည်။\nအဆက်ဆက် ထိန်းသိမ်းစောင့် ရှောက်လာသော ကိုယ်တော်ပျောက်ဘုရားနှင့် လက်တော်ရာဘုရားကြီး၏ ဂန္ဓကုဋိတိုက်တော်ကို ၁၃၅၈ ခုနှစ်က ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး ၁၃၇၅ ခုနှစ်တွင် အသစ် တစ်ဖန် ပြန်လည်မွမ်းမံထားရာ ဘုံပြာသာဒ်ရွှေထီးတော်တို့ဖြင့် ခမ်းနား ထည်ဝါလှသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကိုယ်တော်ပျောက်ဘုရားနှင့် လက်တော်ရာဘုရားတို့၏ ဝိသေသထူးခြားချက် ၂၇ ချက်ကို သမိုင်းအကျဉ်းစာအုပ်တွင် ဖော်ပြထားရာ၌ မြန်မာနိုင်ငံတွင် တစ်ဆူတည်းသာ ပေါ်ပေါက်ခြင်း၊ ဂေါတမဘုရားရှင်ကိုယ်တော်တိုင်ကြွချီပူဇော်ခဲ့ခြင်း၊ ကကုသန်ဘုရား ညှပ်ရိုးတော်၊ ကောဏဂုံဘုရားရင်အုပ်တော်၊ ကဿပဘုရား၏ နဖူးတော်၊ လည်ချောင်းတော်နှင့် ဂေါတမဘုရားလက်ယာလက်ရုံးတော်များဌာပနာပူဇော်ထားသည့် ဓာတုစေတီမြတ်ဖြစ်ခြင်း စသည်တို့ပါဝင်သည်။\nတောကျောင်းလေးရွာအား ရှေးဘုရင်လက်ထက်တော်က လက် ရာတော်ဘုရားကို အမှီ ပြုကာ လက်တော်ရာရွာဟုခေါ်ဆိုခဲ့ကြပြီးးအမြင့်မြို့အနီး ချင်း တွင်းမြစ်အတွင်း တော်သလင်းလ လှေပြိုင်ပွဲကျင်းပရာတွင် လက်တော်ရာ ရွာအပါအဝင် ၁၅ ရွာ ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြသည်။ လက်တော်ရာကျောင်းတိုက် အနောက်ဘက်လမ်းမကြီးသည် ယခင်က ကကုသန်ဘုရား အလောင်းတော်ရွှေဟင်္သာမင်းဖြစ်တော်မူရာ၊ ကဿပဘုရား အလောင်းတော် ငါးရံ့မင်းဖြစ်တော်မူရာ\nအင်းကြီးရှိခဲ့သော် လည်း လက်ရှိအချိန်တွင် အင်းမှာကောသွားပြီး လမ်းမကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။တောကျောင်းလေးရွာဟု အမည်တွင် လာရခြင်းမှာ အမြင့်မြို့ဟောင်းအရှေ့ဘက်တွင် ရှင်အရဟံမထေရ်နှင့် သံဃာတော်များ တောရကျောင်း ဆောက်တည်ခဲ့ခြင်းကြောင့် တောရကျောင်းရွာဟု ခေါ်တွင်ခဲ့သည်။သမိုင်းဝင်ထင်ရှားလက်တော်ရာဘုရား ဗုဒ္ဓပူဇနိယပွဲတော်ကိုနှစ်စဉ် ဝါဆိုလဆန်း ၁၄ ရက်တွင် ကျင်းပရာ ရပ်နီးရပ်ဝေးမှဘုရားဖူးများအနေဖြင့် သွားလမ်းသာ၍ လာလမ်း ကောင်း သော အညာပုဂံဟုသမိုင်းတွင် ခေါ်သော ချောင်းဦးဒေသသို့အရောက်လှမ်းကာ ဘုရားဖူးကု သိုလ်နှင့်အတူ ဗဟုသုတကိုပါ ရယူနိုင်ရန် လာရောက်နိုင်ပါကြောင်း ဖိတ်ခေါ် လိုက်ရပါ၏။\nလောက၌ကွိုတငျ၍ မသိနိုငျသောအရာ (၅)မြိုးရှိတယျ။ ဘာတှလေဲဆိုရငျ….\n(၁)ဇီဝိတံ။ အသကျရှငျလကျြ ဘယျလောကျနရေဦးမယျဆိုတာ မသိဘူး။ လောကကွီးမှာ ဘယျလောကျကွာကွာ အသကျရှငျနထေိုငျရဦးမလဲ ဆိုတာကိုမသိနိုငျဘူးတဲ့။\n(၂)ဗြာဓိ။ ဘဝခရီးကို လြှကျေလှမျးရတဲ့အခါမှာ ဘာရောဂါနဲ့ သမေယျဆိုတာကိုလညျး မသိနိုငျပါဘူးတဲ့။\n(၃)ကာလော။ ကာလဆိုတာလူတဈယောကျဟာ ဘဝခရီး အဆုံးသတျမယျ့အခြိနျဟာဘယျအခြိနျလဲ။ မနကျလား၊ နလေ့ညျလား၊ ညလားပွောလို့ မရဘူးတဲ့။\nပွောလို့မရလို့လဲပဲ ကိုယျ့ရှမှေ့ာ ဘဝနိဂုံး ခြုပျသှားကွတဲ့ ပုဂ်ဂိုလျတှေ အမြားကွီး ရှိကွပါတယျ။\nအမှတျတမဲ့နရေငျတော့ မသိဘူးပေါ့ အမှတျနဲ့ နမေယျဆိုရငျတော့ အကုနျသိနမှောပဲ မမြှျောလငျ့ဘဲနဲ့ ဖွဈနကွေတာတှခေညျြးပါပဲ။\n(၄)ဒဟေနိက်ခပေနံ။ ကိုယျ့ရဲ့ရုပျအလောငျးကို ဘယျနရောမှာ သဂွိုလျမယျ၊ ဘယျနရောမှာ မွှုပျနှံမယျဆိုတာကိုလညျး မသိနိုငျဘူး။\nတခြို့ဟာ ကောငျးကငျယံမှာ အနိစ်စ ရောကျသှားတာလညျးရှိတယျ။ တခြို့ဟာ ပငျလယျထဲ ခရီးသှားရငျး အနိစ်စရောကျသှားတာလညျးရှိတယျ။ အမြိုးမြိုး ရှိကွတယျလေ။\nအဲဒီတော့ ကိုယျ့ရဲ့အလောငျးကို ဘယျနရောမှာ မွှုပျနှံမယျ၊ ဘယျနရောမှာ သဂွိုလျမလဲဆိုတာကိုလညျး မသိနိုငျပါဘူးတဲ့။ နောကျမသိနိုငျတာ တဈခုက ဘာလဲဆိုရငျ…\n(၅)ဂတိ။ လူတိုငျးလူတိုငျးဟာ ဘဝလမျးကွောငျးကွီး (၅)ခုရှိတယျ။ ဂတိငါးပါးလို့ ချေါတာပေါ့။ Destination ခရီးလမျးဆုံ ငါးဌာနရှိတယျ။\nအဲဒီငါးဌာနက ဘာတှလေညျးဆိုလို့ရှိရငျ ၁။နတျပွညျ ကုသိုလျကံတှေ အကြိုးပေးလို့ ရောကျသှားနိုငျတဲ့ နတျပွညျပေါ့နျော။ နောကျတဈခုက ၂။လူ့ပွညျပဲ။ အကုသိုလျကံတှေ အကြိုးပေးလို့ ရောကျသှားနိုငျတာက ၃။ပွိတ်တာ ၄။တိရစ်ဆာနျ ၅။ငရဲ အားလုံး ငါးမြိုးရှိတယျ။\nအဲဒီတော့ ပုထုဇဉျတဈယောကျအနနေဲ့ ဘဝနိဂုံး အဆုံးသတျ သှားပွီးတဲ့အခါမှာ ဘယျဘဝမှာ ပွနျလညျမှေးဖှားမလဲဆိုတာ ပွောလို့မရဘူးတဲ့။\nသဆေုံးတဲ့အခွိနမြှာ ဖှဈပေါလြာတဲ့ အခှအနေတှပေေေါမြှာ မူတညသြှားတယတြဲ့။ သောတာပနြ မဖှဈသေးသမွှ “နိယတဂတိ”ကိုယြ သတမြှတထြားတဲ့ နရော တဈခုကို သှားလို့မရသေးဘူးတဲ့။\nဘုရားအလောငျးကွီးတောငျမှ တိရစ်ဆာနျဖွဈတဲ့အခါဖွဈတယျ။ ငရဲကတြဲ့အခါ ကသြှားတယျ။ ဘာဖွဈလို့လဲဆိုတော့ သခေါနီးအခြိနျမှာ ဘာတှနေဲ့ကွုံပွီးဘာစိတျနဲ့ သမေယျဆိုတာကိုပွောလို့ မရလို့ပေါ့နျော။\nဘဝခရီးကို လြှောကျလှမျးပွီဆိုရငျ လူတိုငျးဟာ ဒီအခကျြကို ကွိုတငျမပွောနိုငျကွပါဘူးတဲ့။\nအဲဒီတော့ ဘဝဆညျးဆာ ရောကျနတေဲ့ ပုဂ်ဂိုလျတိုငျး ပုဂ်ဂိုလျတိုငျးကို ကွညျ့လိုကျမယျဆိုရငျ အဲဒီအခြိနျမှာ အလှနျသနားစရာ ကောငျးပါတယျ။\nသအေံ့မူးမူးအခြိနျ ရောကျနပွေီဆိုရငျ ပတျဝနျးကငျြကလညျး ကိုယျ့ကိုကယျတငျ မပေးနိုငျတော့ဘူး။ မွတျစှာဘုရားက ဟောထားတယျ “န သနျတိ ပုတျတာ တာဏာယ”တဲ့ “လောကမှာ သခွေငျးတရားနဲ့ ရငျဆိုငျရပွီဆိုရငျ အကာအကှယျပေးနိုငျတဲ့ သားသမီးဆိုတာ မရှိဘူးတဲ့။ မိဘတှေ အဖို့နျော”\nသားသမီးတှအေတှကျလညျးပဲ ကယျတငျပေးနိုငျတဲ့ မိဘဆိုတာ မရှိဘူးနျော။ ဆှတှေမြေိုးတှထေဲမှာလညျး ဒီလိုဘဝဆညျးဆာအခြိနျ ရောကျနပွေီဆိုရငျတော့ကယျတငျပေးနိုငျတဲ့သူ တဈယောကျမှ မရှိဘူး ဒီလိုပွောတာ။\nအဂ်ဂမဟာပဏ်ဍိတ ဒေါကျတာအရှငျနန်ဒမာလာဘိဝံသ (ပါမောက်ခခြုပျဆရာတျောကွီး)\n(၁)ဇီဝိတံ။ အသကျရှငျလကျြ ဘယျလောကျနရေဦးမယျဆိုတာ မသိဘူး။ လောကကွီးမှာ ဘယျလောကျကွာကွာ အသကျရှငျနထေိုငျရဦးမလဲ ဆိုတာကိုမသိနိုင်ဘူးတဲ့။\nသဆေုံးတဲ့အခြိနျမှာ ဖွဈပျေါလာတဲ့ အခွအေနတှေပေျေါမှာ မူတညျသှားတယျတဲ့။ သောတာပနျ မဖွဈသေးသမြှ “နိယတဂတိ”ကိုယျ သတျမှတျထားတဲ့ နရော တဈခုကို သှားလို့မရသေးဘူးတဲ့။\nလောက၌ကြိုတင်၍ မသိနိုင်သောအရာ (၅)မျိုးရှိတယ်။ ဘာတွေလဲဆိုရင်….\n(၁)ဇီဝိတံ။ အသက်ရှင်လျက် ဘယ်လောက်နေရဦးမယ်ဆိုတာ မသိဘူး။ လောကကြီးမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နေထိုင်ရဦးမလဲ ဆိုတာကိုမသိနိုင်ဘူးတဲ့။\n(၂)ဗျာဓိ။ ဘဝခရီးကို လျှေက်လှမ်းရတဲ့အခါမှာ ဘာရောဂါနဲ့ သေမယ်ဆိုတာကိုလည်း မသိနိုင်ပါဘူးတဲ့။\n(၃)ကာလော။ ကာလဆိုတာလူတစ်ယောက်ဟာ ဘဝခရီး အဆုံးသတ်မယ့်အချိန်ဟာဘယ်အချိန်လဲ။ မနက်လား၊ နေ့လည်လား၊ ညလားပြောလို့ မရဘူးတဲ့။\nပြောလို့မရလို့လဲပဲ ကိုယ့်ရှေ့မှာ ဘဝနိဂုံး ချုပ်သွားကြတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေ အများကြီး ရှိကြပါတယ်။\nအမှတ်တမဲ့နေရင်တော့ မသိဘူးပေါ့ အမှတ်နဲ့ နေမယ်ဆိုရင်တော့ အကုန်သိနေမှာပဲ မမျှော်လင့်ဘဲနဲ့ ဖြစ်နေကြတာတွေချည်းပါပဲ။\n(၄)ဒေဟနိက္ခေပနံ။ ကိုယ့်ရဲ့ရုပ်အလောင်းကို ဘယ်နေရာမှာ သဂြိုလ်မယ်၊ ဘယ်နေရာမှာ မြှုပ်နှံမယ်ဆိုတာကိုလည်း မသိနိုင်ဘူး။\nတချို့ဟာ ကောင်းကင်ယံမှာ အနိစ္စ ရောက်သွားတာလည်းရှိတယ်။ တချို့ဟာ ပင်လယ်ထဲ ခရီးသွားရင်း အနိစ္စရောက်သွားတာလည်းရှိတယ်။ အမျိုးမျိုး ရှိကြတယ်လေ။\nအဲဒီတော့ ကိုယ့်ရဲ့အလောင်းကို ဘယ်နေရာမှာ မြှုပ်နှံမယ်၊ ဘယ်နေရာမှာ သဂြိုလ်မလဲဆိုတာကိုလည်း မသိနိုင်ပါဘူးတဲ့။ နောက်မသိနိုင်တာ တစ်ခုက ဘာလဲဆိုရင်…\n(၅)ဂတိ။ လူတိုင်းလူတိုင်းဟာ ဘဝလမ်းကြောင်းကြီး (၅)ခုရှိတယ်။ ဂတိငါးပါးလို့ ခေါ်တာပေါ့။ Destination ခရီးလမ်းဆုံ ငါးဌာနရှိတယ်။\nအဲဒီငါးဌာနက ဘာတွေလည်းဆိုလို့ရှိရင် ၁။နတ်ပြည် ကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးလို့ ရောက်သွားနိုင်တဲ့ နတ်ပြည်ပေါ့နော်။ နောက်တစ်ခုက ၂။လူ့ပြည်ပဲ။ အကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးလို့ ရောက်သွားနိုင်တာက ၃။ပြိတ္တာ ၄။တိရစ္ဆာန် ၅။ငရဲ အားလုံး ငါးမျိုးရှိတယ်။\nအဲဒီတော့ ပုထုဇဉ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘဝနိဂုံး အဆုံးသတ် သွားပြီးတဲ့အခါမှာ ဘယ်ဘဝမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားမလဲဆိုတာ ပြောလို့မရဘူးတဲ့။\nဘုရားအလောင်းကြီးတောင်မှ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်တဲ့အခါဖြစ်တယ်။ ငရဲကျတဲ့အခါ ကျသွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သေခါနီးအချိန်မှာ ဘာတွေနဲ့ကြုံပြီးဘာစိတ်နဲ့ သေမယ်ဆိုတာကိုပြောလို့ မရလို့ပေါ့နော်။\nဘဝခရီးကို လျှောက်လှမ်းပြီဆိုရင် လူတိုင်းဟာ ဒီအချက်ကို ကြိုတင်မပြောနိုင်ကြပါဘူးတဲ့။\nအဲဒီတော့ ဘဝဆည်းဆာ ရောက်နေတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်း ပုဂ္ဂိုလ်တိုင်းကို ကြည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် အဲဒီအချိန်မှာ အလွန်သနားစရာ ကောင်းပါတယ်။\nသေအံ့မူးမူးအချိန် ရောက်နေပြီဆိုရင် ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ကိုယ့်ကိုကယ်တင် မပေးနိုင်တော့ဘူး။ မြတ်စွာဘုရားက ဟောထားတယ် “န သန်တိ ပုတ်တာ တာဏာယ”တဲ့ “လောကမှာ သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီဆိုရင် အကာအကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ သားသမီးဆိုတာ မရှိဘူးတဲ့။ မိဘတွေ အဖို့နော်”\nသားသမီးတွေအတွက်လည်းပဲ ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့ မိဘဆိုတာ မရှိဘူးနော်။ ဆွေတွေမျိုးတွေထဲမှာလည်း ဒီလိုဘဝဆည်းဆာအချိန် ရောက်နေပြီဆိုရင်တော့ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး ဒီလိုပြောတာ။\nအဂ္ဂမဟာပဏ္ဍိတ ဒေါက်တာအရှင်နန္ဒမာလာဘိဝံသ (ပါမောက္ခချုပ်ဆရာတော်ကြီး)\nလောက၌ကြိုတင်၍ မသိနိုင်သောအရာ (၅)မျိုးရှိတယ်။ ဘာတွေလဲဆိုရင်….\n(၁)ဇီဝိတံ။ အသက်ရှင်လျက် ဘယ်လောက်နေရဦးမယ်ဆိုတာ မသိဘူး။ လောကကြီးမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နေထိုင်ရဦးမလဲ ဆိုတာကိုမသိနိုင္ဘူးတဲ့။\n(၂)ဗျာဓိ။ ဘဝခရီးကို လျှေက်လှမ်းရတဲ့အခါမှာ ဘာရောဂါနဲ့ သေမယ်ဆိုတာကိုလည်း မသိနိုင်ပါဘူးတဲ့။\n(၃)ကာလော။ ကာလဆိုတာလူတစ်ယောက်ဟာ ဘဝခရီး အဆုံးသတ်မယ့်အချိန်ဟာဘယ်အချိန်လဲ။ မနက်လား၊ နေ့လည်လား၊ ညလားပြောလို့ မရဘူးတဲ့။\nအမှတ်တမဲ့နေရင်တော့ မသိဘူးပေါ့ အမှတ်နဲ့ နေမယ်ဆိုရင်တော့ အကုန်သိနေမှာပဲ မမျှော်လင့်ဘဲနဲ့ ဖြစ်နေကြတာတွေချည်းပါပဲ။\n(၄)ဒေဟနိက္ခေပနံ။ ကိုယ့်ရဲ့ရုပ်အလောင်းကို ဘယ်နေရာမှာ သဂြိုလ်မယ်၊ ဘယ်နေရာမှာ မြှုပ်နှံမယ်ဆိုတာကိုလည်း မသိနိုင်ဘူး။\nအဲဒီတော့ ကိုယ့်ရဲ့အလောင်းကို ဘယ်နေရာမှာ မြှုပ်နှံမယ်၊ ဘယ်နေရာမှာ သဂြိုလ်မလဲဆိုတာကိုလည်း မသိနိုင်ပါဘူးတဲ့။ နောက်မသိနိုင်တာ တစ်ခုက ဘာလဲဆိုရင်…\nအဲဒီငါးဌာနက ဘာတွေလည်းဆိုလို့ရှိရင် ၁။နတ်ပြည် ကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးလို့ ရောက်သွားနိုင်တဲ့ နတ်ပြည်ပေါ့နော်။ နောက်တစ်ခုက ၂။လူ့ပြည်ပဲ။ အကုသိုလ်ကံတွေ အကျိုးပေးလို့ ရောက်သွားနိုင်တာက ၃။ပြိတ္တာ ၄။တိရစ္ဆာန် ၅။ငရဲ အားလုံး ငါးမျိုးရှိတယ်။\nအဲဒီတော့ ပုထုဇဉ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘဝနိဂုံး အဆုံးသတ် သွားပြီးတဲ့အခါမှာ ဘယ်ဘဝမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားမလဲဆိုတာ ပြောလို့မရဘူးတဲ့။\nသေဆုံးတဲ့အချိန်မှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခြေအနေတွေပေါ်မှာ မူတည်သွားတယ်တဲ့။ သောတာပန် မဖြစ်သေးသမျှ “နိယတဂတိ”ကိုယ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာ တစ်ခုကို သွားလို့မရေသးဘူးတဲ့။\nဘုရားအလောင်းကြီးတောင်မှ တိရစ္ဆာန်ဖြစ်တဲ့အခါဖြစ်တယ်။ ငရဲကျတဲ့အခါ ကျသွားတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သေခါနီးအချိန်မှာ ဘာတွေနဲ့ကြုံပြီးဘာစိတ်နဲ့ သေမယ်ဆိုတာကိုပြောလို့ မရလို့ပေါ့နော်။\nဘဝခရီးကို လျှောက်လှမ်းပြီဆိုရင် လူတိုင်းဟာ ဒီအချက်ကို ကြိုတင်မပြောနိုင်ကြပါဘူးတဲ့။\nသေအံ့မူးမူးအချိန် ရောက်နေပြီဆိုရင် ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ကိုယ့်ကိုကယ်တင် မပေးနိုင်တော့ဘူး။ မြတ်စွာဘုရားက ဟောထားတယ် “န သန်တိ ပုတ်တာ တာဏာယ”တဲ့ “လောကမှာ သေခြင်းတရားနဲ့ ရင်ဆိုင်ရပြီဆိုရင် အကာအကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ သားသမီးဆိုတာ မရှိဘူးတဲ့။ မိဘတွေ အဖို့နော်”\nသားသမီးတွေအတွက်လည်းပဲ ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့ မိဘဆိုတာ မရှိဘူးနော်။ ဆွေတွေမျိုးတွေထဲမှာလည်း ဒီလိုဘဝဆည်းဆာအချိန် ရောက်နေပြီဆိုရင်တော့ကယ်တင်ပေးနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူး ဒီလိုပြောတာ။\nပါခြုပျဆရာတျောဘုရားကွီးရဲ့ လာဘျ၊ ကံကောငျးအောငျ ပွုမှုနထေိုငျနညျးတရားတျော…\nလောကမှာ ကံမကောငျးဘူးဆိုရငျ ကံကောငျးအောငျက ဘာလုပျရမှာလဲ၊ မကောငျးတဲ့ ကံတှေ ပပြောကျအောငျ ကံကောငျးတဲ့ နညျးတှေ မရှိဘူးလားဆို ရှိတယျ။အကုသိုလျအကြိုးတှေ ဝငျရောကျ ဖွဈပျေါနတောကို လူတှကေ ကံမကောငျးဘူးလို့ ပွောတာ။ အကုသိုလျရဲ့ အကြိုးတရားတှကေ ကိုယျ့သန်တာနျရောကျပွီ၊ ထိခိုကျနပွေီဆိုရငျ ဒါက ကံမကောငျးဘူးလို့ ပွောကွတယျ။အဲဒီ အခြိနျမှာ ကိုယျ့ရဲ့လုပျရပျကို ပွနျဆနျးစဈကွညျ့ ရမယျ။ ငါတို့လုပျနတော အမှားမရှိဘူး၊ အကောငျးတှေ လုပျတယျ။ သို့သျော အတိတျတုနျးက မှားယှငျးမှုတှကေလညျး လူတှရေဲ့သန်တာနျ လာရောကျပွီး အကြိုးပေးနတောတှေ ရှိတတျ တယျပေါ့။\nအဲဒီလို ဖွဈပျေါ လာတာမြိုးတှကေော မရှိနိုငျဘူးလားဆို ရှိနိုငျတယျ။ ရှိလာလို့ရှိရငျ ဘာနဲ့ အကာအကှယျ လုပျရမလဲလို့ ဆိုရငျ ကံကောငျးအောငျ ကောငျးတဲ့ ကံတရားတှကေို ကွိုးစားပွီး လုပျရမယျ။ ဘုရားကို အာရုံပွုမယျ၊ သံဃာကို အာရုံပွုမယျ။ဘုရားရဲ့ နှုတျကပတျတျောတှကေိုရှတျဖတျ သရဇ်ဈာယျမယျ။ ဘုရားကို ပူဇျောမယျနျော။ ဘုရားနဲ့ ပတျသကျပွီး စိတျကွညျနူးမှုတှေ ရအောငျ လုပျရမယျ။ ကုသိုလျကောငျးမှုတှေ မပွတျ လုပျပေး ရမယျ။ဘုရားပနျး၊ ရခေမျြး အမွဲတမျး ဆကျကပျ၊ ဘုရားကို အာရုံပွု၊ ကုသိုလျတရားတှကေို စိတျထဲမှာ ဖွဈပှားအောငျ ကွိုးစား၊ အဲဒီလို ကွိုးစားခွငျး အားဖွငျ့လညျးပဲ မကောငျးတဲ့ ကံတှေ ပပြောကျသှားနိုငျတယျ။\nကံဆိုး မိုးမှောငျကလြာတဲ့ အခါ ဖွဈလာမယျ့ အရိပျအရောငျရှိပွီ ဆိုတဲ့အခြိနျမှာ ဘာနဲ့ ကာကှယျရသလဲဆိုရငျ ဘုရားကို အာရုံပွုပွီး ဗုဒ်ဓါနုဿတိကို ပှားရမယျ။ဘုရားရဲ့ ဂုဏျတျောတှကေို အာရုံပွု၊ကမ်မဌာနျးထိုငျ၊ ဂုဏျတျောတှကေို နှလုံးသှငျးဆငျခွငျပွီး အခြိနျမြားမြား မွတျစှာဘုရားကို ပူဇျောရမယျ။လုပျပွီးတဲ့အခါ ကိုယျလုပျတဲ့ ကုသိုလျကောငျးမှုကို ကိုယျမမွငျရတဲ့ သတ်တဝါတှေ၊ကိုယျ့အနီးအပါးမှာရှိတဲ့ အိမျစောငျ့နတျတှကေို အမြှအတနျး ပေးဝရေမယျ။အဲဒီ အမြှအတနျး ပေးဝခွေငျးအားဖွငျ့ ကိုယျနဲ့ သူတို့နဲ့က မိတျဆှဖွေဈသှားတယျ။ခငျမငျရငျးနှီးမှုတှေ ရလာတယျ။ မိတျဆှဖွေဈလို့ ရှိရငျ ကိုယျ အန်တရာယျ မရောကျအောငျ သူတို့က ကွညျ့ရှုပေးတယျ။ အိမျနားနီးခငျြးနဲ့ တညျ့အောငျ ပေါငျးရငျတောငျမှပဲ ကိုယျ့အိမျ ကွညျ့ပေးဖျော ရမယျ။\nမတညျ့ဘူးဆိုရငျ မသိခငျြယောငျဆောငျနမှော ဘာကွီးဖွဈနနေေ၊ ဟုတျကဲ့လား။ အဲဒါလိုပဲ ကိုယျမမွငျရလို့ အိမျစောငျ့နတျတို့၊ ကိုယျစောငျ့နတျတို့ သှားပွီးတော့ ရနျမဖွဈလနေဲ့။ ရနျဖွဈရငျတော့ အဲဒါ ကိုယျ့ကို ကောငျးကြိုးပေးမှာ မဟုတျဘူးနျော။ ဘယျသူနဲ့မှ ရနျမဖွဈနဲ့။နောကျဆုံးမှာ ကိုယျ့ရဲ့အိမျက မှေးထားတဲ့ ခှေးနဲ့တောငျ ရနျဖွဈရငျ ကိုယျ့ကို မကျြစောငျးထိုးကွညျ့တာ အနညျးဆုံး ခံရမယျ။ ကွောကျလို့သာ ပွနျမလုပျတာ ရှိမယျနျော။ ဒီတိရစ်ဆာနျတှမှောလညျး အသိရှိတယျလေ။ တဈခါလောကျ ရိုကျထားတဲ့သူဆိုရငျ ရှောငျပရှေောငျပနေဲ့ မကျြစောငျးထိုး ကွညျ့တယျ။သူတို့ အမွဲတနျး ငါ့မြား ဘာလုပျမလဲဆိုပွီး ဒေါသနဲ့ ကွညျ့တာ။ ဘယျသူနဲ့မှ ရနျမဖွဈဘဲ မတ်ေတာသကျရောကျအောငျ လုပျတာဟာ ကိုယျ့အတှကျ ကံကောငျးစခွေငျးရဲ့ အကွောငျးတဈခုပဲ ဖွဈတယျပေါ့။ ကိုယျ့အတှကျ အကူအညီရခွငျးပဲ။\nမတ်ေတာပို့ရတယျ။ အမြှအတနျး ပေးဝရေတယျ။ ကုသိုလျကောငျးမှု လုပျတိုငျးလုပျတိုငျး ဖိတျကွားပွီးတော့ သူတို့ကို အရေးတယူ လုပျရတယျ။ မိတျဆှကေောငျးတောငျမှ လမျးမှာတှရေ့ငျ ကိုယျက အရငျချေါရတယျ။ အရေးတယူ နှုတျဆကျရငျ ရငျးနှီးတယျ။မချေါခငျြသလိုလို လုပျသှားရငျ သူကလညျး မချေါခငျြသလိုလို ပွနျလုပျမှာပဲ။ လူအခငျြးခငျြးတောငျ ဒီလို ဖွဈလာတယျ။ အဲဒါကွောငျ့မို့ ကံကောငျးအောငျ လုပျဖို့ ဆိုသညျမှာ ကိုယျကိုယျတိုငျက ရငျထဲက အမုနျးကငျးပွီး မတ်ေတာဘာဝနာတှေ မြားမြားပှားရမယျ။မတ်ေတာပို့မယျ၊ အမြှအတနျး ပေးဝမေယျ၊ အားလုံးနဲ့ မိတျဆှတှေဖွေဈမယျ။ အရာရာမှာ စိတျကွညျနူးမှုတှေ ရလာတဲ့အခါမှာ ကိုယျတှေးတာတှေ၊ ကိုယျကွံတာတှေ၊ ကိုယျလုပျတာတှလေညျး လမျးမှနျပျေါ ရောကျလာနိုငျတယျပေါ့။\n`ကံမကောငျး အကွောငျးမလှ` လို့ မကောငျးတာတှနေဲ့ စိတျကညဈနရေငျ ပိုဆိုးသှားနိုငျတယျ။ အဲဒီလိုမဖွဈရအောငျ သတိရှိရမယျ။ ဘယျသူပဲဖွဈဖွဈ ကံကွမ်မာရဲ့အလှညျ့အပွောငျးကွောငျ့ ကံကောငျးတဲ့အခါ ကောငျးတယျ၊ မကောငျးတဲ့အခါ မကောငျးဘူး။ဘုရားဂုဏျတျောတှကေို ကိုယျ့ရဲ့ ရငျထဲနှလုံးထဲ ရောကျအောငျ တညျငွိမျအေးခမျြးမှုကို ပေးနိုငျတဲ့ဟာမြိုးဖွဈအောငျ လုပျရမယျ။ ပွီးပွီဆိုပွီးတော့မှ ကိုယျ့ရဲ့ (wish) ကို ဖျောပွတာ။ ဆုတောငျးတိုငျးကတော့ မရဘူးပေါ့။ ဆုတောငျးတိုငျး ရလို့ရှိရငျ ဘာမှ လုပျမနနေဲ့။ထိုငျပွီးတော့ ဆုသာ ဆုတောငျး။ စာမေးပှဲအောငျလို့ရှိရငျ ဒီ ၃- လုံးပါပါစေ၊ ၆- လုံး ပါပါစေ၊ ထိုငျသာ ဆုတောငျးနေ၊ စာမကကျြနဲ့၊ ရမှာ မဟုတျဘူးနျော။ အဲဒါကွောငျးမို့လို့ ဆုတောငျးရုံနဲ့ ဘယျအရာမှ မရဘူး။\nဆုတောငျးတယျဆိုတာ wish ကိုဖျောပွတာပဲ ဖွဈတယျ။ ဆုတောငျးတာ လိုခငျြတဲ့ ဆန်ဒရဲ့နောကျမှာ လုံ့လ ဝီရိယတို့၊ အသိဉာဏျတို့ဆိုတာတှေ လိုအပျတယျပေါ့။အဲဒီလို အကွောငျးအကြိုး ဆီလြှျောစှာ အလုပျလုပျမှ ကောငျးကြိုးခမျြးသာတှဆေိုတာ ရနိုငျတယျ။ အဲဒီလို အခကျြတှကေိုလညျး မွတျစှာဘုရား ဟောတာဖွဈတယျ။ဗုဒ်ဓဆိုတဲ့ ဂုဏျတျောတှထေဲမှာအရာခပျသိမျးကို သိစှမျးနိုငျတဲ့ အသိဉာဏျရှိလို့ `ဗုဒ်ဓ` ဆိုတာကို အာရုံပွုပွီးတော့ နှလုံးသှငျး ဆငျခွငျခွငျးအားဖွငျ့ မိမိအတှကျ ကံကောငျးလာနိုငျတယျဆိုတာ ယုံကွညျကွရမှာ ဖွဈတယျ။ပါမောက်ခခြုပျဆရာတျော ဒေါကျတာအရှငျနန်ဒမာလာဘိဝံသ(မွတျဗုဒ်ဓ၏ ဂုဏျတျောကိုးပါး တရားတျောမှ ကောကျနှုတျပူဇျောပါသညျ)\nလောကမှာ ကံမကောင်းဘူးဆိုရင် ကံကောင်းအောင်က ဘာလုပ်ရမှာလဲ၊ မကောင်းတဲ့ ကံတွေ ပပျောက်အောင် ကံကောင်းတဲ့ နည်းတွေ မရှိဘူးလားဆို ရှိတယ်။အကုသိုလ်အကျိုးတွေ ဝင်ရောက် ဖြစ်ပေါ်နေတာကို လူတွေက ကံမကောင်းဘူးလို့ ပြောတာ။ အကုသိုလ်ရဲ့ အကျိုးတရားတွေက ကိုယ့်သန္တာန်ရောက်ပြီ၊ ထိခိုက်နေပြီဆိုရင် ဒါက ကံမကောင်းဘူးလို့ ပြောကြတယ်။အဲဒီ အချိန်မှာ ကိုယ့်ရဲ့လုပ်ရပ်ကို ပြန်ဆန်းစစ်ကြည့် ရမယ်။ ငါတို့လုပ်နေတာ အမှားမရှိဘူး၊ အကောင်းတွေ လုပ်တယ်။ သို့သော် အတိတ်တုန်းက မှားယွင်းမှုတွေကလည်း လူတွေရဲ့သန္တာန် လာရောက်ပြီး အကျိုးပေးနေတာတွေ ရှိတတ် တယ်ပေါ့။\nအဲဒီလို ဖြစ်ပေါ် လာတာမျိုးတွေကော မရှိနိုင်ဘူးလားဆို ရှိနိုင်တယ်။ ရှိလာလို့ရှိရင် ဘာနဲ့ အကာအကွယ် လုပ်ရမလဲလို့ ဆိုရင် ကံကောင်းအောင် ကောင်းတဲ့ ကံတရားတွေကို ကြိုးစားပြီး လုပ်ရမယ်။ ဘုရားကို အာရုံပြုမယ်၊ သံဃာကို အာရုံပြုမယ်။ဘုရားရဲ့ နှုတ်ကပတ်တော်တွေကိုရွတ်ဖတ် သရဇ္ဈာယ်မယ်။ ဘုရားကို ပူဇော်မယ်နော်။ ဘုရားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ကြည်နူးမှုတွေ ရအောင် လုပ်ရမယ်။ ကုသိုလ်ကောင်းမှုတွေ မပြတ် လုပ်ပေး ရမယ်။ဘုရားပန်း၊ ရေချမ်း အမြဲတမ်း ဆက်ကပ်၊ ဘုရားကို အာရုံပြု၊ ကုသိုလ်တရားတွေကို စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပွားအောင် ကြိုးစား၊ အဲဒီလို ကြိုးစားခြင်း အားဖြင့်လည်းပဲ မကောင်းတဲ့ ကံတွေ ပပျောက်သွားနိုင်တယ်။\nကံဆိုး မိုးမှောင်ကျလာတဲ့ အခါ ဖြစ်လာမယ့် အရိပ်အရောင်ရှိပြီ ဆိုတဲ့အချိန်မှာ ဘာနဲ့ ကာကွယ်ရသလဲဆိုရင် ဘုရားကို အာရုံပြုပြီး ဗုဒ္ဓါနုဿတိကို ပွားရမယ်။ဘုရားရဲ့ ဂုဏ်တော်တွေကို အာရုံပြု၊ကမ္မဌာန်းထိုင်၊ ဂုဏ်တော်တွေကို နှလုံးသွင်းဆင်ခြင်ပြီး အချိန်များများ မြတ်စွာဘုရားကို ပူဇော်ရမယ်။လုပ်ပြီးတဲ့အခါ ကိုယ်လုပ်တဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို ကိုယ်မမြင်ရတဲ့ သတ္တဝါတွေ၊ကိုယ့်အနီးအပါးမှာရှိတဲ့ အိမ်စောင့်နတ်တွေကို အမျှအတန်း ပေးဝေရမယ်။အဲဒီ အမျှအတန်း ပေးဝေခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်နဲ့ သူတို့နဲ့က မိတ်ဆွေဖြစ်သွားတယ်။ခင်မင်ရင်းနှီးမှုတွေ ရလာတယ်။ မိတ်ဆွေဖြစ်လို့ ရှိရင် ကိုယ် အန္တရာယ် မရောက်အောင် သူတို့က ကြည့်ရှုပေးတယ်။ အိမ်နားနီးချင်းနဲ့ တည့်အောင် ပေါင်းရင်တောင်မှပဲ ကိုယ့်အိမ် ကြည့်ပေးဖော် ရမယ်။\nမတည့်ဘူးဆိုရင် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေမှာ ဘာကြီးဖြစ်နေနေ၊ ဟုတ်ကဲ့လား။ အဲဒါလိုပဲ ကိုယ်မမြင်ရလို့ အိမ်စောင့်နတ်တို့၊ ကိုယ်စောင့်နတ်တို့ သွားပြီးတော့ ရန်မဖြစ်လေနဲ့။ ရန်ဖြစ်ရင်တော့ အဲဒါ ကိုယ့်ကို ကောင်းကျိုးပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ဘယ်သူနဲ့မှ ရန်မဖြစ်နဲ့။နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်ရဲ့အိမ်က မွေးထားတဲ့ ခွေးနဲ့တောင် ရန်ဖြစ်ရင် ကိုယ့်ကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်တာ အနည်းဆုံး ခံရမယ်။ ကြောက်လို့သာ ပြန်မလုပ်တာ ရှိမယ်နော်။ ဒီတိရစ္ဆာန်တွေမှာလည်း အသိရှိတယ်လေ။ တစ်ခါလောက် ရိုက်ထားတဲ့သူဆိုရင် ရှောင်ပေရှောင်ပေနဲ့ မျက်စောင်းထိုး ကြည့်တယ်။သူတို့ အမြဲတန်း ငါ့များ ဘာလုပ်မလဲဆိုပြီး ဒေါသနဲ့ ကြည့်တာ။ ဘယ်သူနဲ့မှ ရန်မဖြစ်ဘဲ မေတ္တာသက်ရောက်အောင် လုပ်တာဟာ ကိုယ့်အတွက် ကံကောင်းစေခြင်းရဲ့ အကြောင်းတစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်ပေါ့။ ကိုယ့်အတွက် အကူအညီရခြင်းပဲ။\nမေတ္တာပို့ရတယ်။ အမျှအတန်း ပေးဝေရတယ်။ ကုသိုလ်ကောင်းမှု လုပ်တိုင်းလုပ်တိုင်း ဖိတ်ကြားပြီးတော့ သူတို့ကို အရေးတယူ လုပ်ရတယ်။ မိတ်ဆွေကောင်းတောင်မှ လမ်းမှာတွေ့ရင် ကိုယ်က အရင်ခေါ်ရတယ်။ အရေးတယူ နှုတ်ဆက်ရင် ရင်းနှီးတယ်။မခေါ်ချင်သလိုလို လုပ်သွားရင် သူကလည်း မခေါ်ချင်သလိုလို ပြန်လုပ်မှာပဲ။ လူအချင်းချင်းတောင် ဒီလို ဖြစ်လာတယ်။ အဲဒါကြောင့်မို့ ကံကောင်းအောင် လုပ်ဖို့ ဆိုသည်မှာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်က ရင်ထဲက အမုန်းကင်းပြီး မေတ္တာဘာဝနာတွေ များများပွားရမယ်။မေတ္တာပို့မယ်၊ အမျှအတန်း ပေးဝေမယ်၊ အားလုံးနဲ့ မိတ်ဆွေတွေဖြစ်မယ်။ အရာရာမှာ စိတ်ကြည်နူးမှုတွေ ရလာတဲ့အခါမှာ ကိုယ်တွေးတာတွေ၊ ကိုယ်ကြံတာတွေ၊ ကိုယ်လုပ်တာတွေလည်း လမ်းမှန်ပေါ် ရောက်လာနိုင်တယ်ပေါ့။\n`ကံမကောင်း အကြောင်းမလှ` လို့ မကောင်းတာတွေနဲ့ စိတ်ကညစ်နေရင် ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်။ အဲဒီလိုမဖြစ်ရအောင် သတိရှိရမယ်။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ကံကြမ္မာရဲ့အလှည့်အပြောင်းကြောင့် ကံကောင်းတဲ့အခါ ကောင်းတယ်၊ မကောင်းတဲ့အခါ မကောင်းဘူး။ဘုရားဂုဏ်တော်တွေကို ကိုယ့်ရဲ့ ရင်ထဲနှလုံးထဲ ရောက်အောင် တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ပေးနိုင်တဲ့ဟာမျိုးဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်။ ပြီးပြီဆိုပြီးတော့မှ ကိုယ့်ရဲ့ (wish) ကို ဖော်ပြတာ။ ဆုတောင်းတိုင်းကတော့ မရဘူးပေါ့။ ဆုတောင်းတိုင်း ရလို့ရှိရင် ဘာမှ လုပ်မနေနဲ့။ထိုင်ပြီးတော့ ဆုသာ ဆုတောင်း။ စာမေးပွဲအောင်လို့ရှိရင် ဒီ ၃- လုံးပါပါစေ၊ ၆- လုံး ပါပါစေ၊ ထိုင်သာ ဆုတောင်းနေ၊ စာမကျက်နဲ့၊ ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်။ အဲဒါကြောင်းမို့လို့ ဆုတောင်းရုံနဲ့ ဘယ်အရာမှ မရဘူး။\nဆုတောင်းတယ်ဆိုတာ wish ကိုဖော်ပြတာပဲ ဖြစ်တယ်။ ဆုတောင်းတာ လိုချင်တဲ့ ဆန္ဒရဲ့နောက်မှာ လုံ့လ ဝီရိယတို့၊ အသိဉာဏ်တို့ဆိုတာတွေ လိုအပ်တယ်ပေါ့။အဲဒီလို အကြောင်းအကျိုး ဆီလျှော်စွာ အလုပ်လုပ်မှ ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေဆိုတာ ရနိုင်တယ်။ အဲဒီလို အချက်တွေကိုလည်း မြတ်စွာဘုရား ဟောတာဖြစ်တယ်။ဗုဒ္ဓဆိုတဲ့ ဂုဏ်တော်တွေထဲမှာအရာခပ်သိမ်းကို သိစွမ်းနိုင်တဲ့ အသိဉာဏ်ရှိလို့ `ဗုဒ္ဓ` ဆိုတာကို အာရုံပြုပြီးတော့ နှလုံးသွင်း ဆင်ခြင်ခြင်းအားဖြင့် မိမိအတွက် ကံကောင်းလာနိုင်တယ်ဆိုတာ ယုံကြည်ကြရမှာ ဖြစ်တယ်။ပါမောက္ခချုပ်ဆရာတော် ဒေါက်တာအရှင်နန္ဒမာလာဘိဝံသ(မြတ်ဗုဒ္ဓ၏ ဂုဏ်တော်ကိုးပါး တရားတော်မှ ကောက်နှုတ်ပူဇော်ပါသည်)\nသားခွရောတဈတောငျ မောငျမဲခေါငျနှငျ့မိခငျဖွဈသူ ဖြာလိပျနတျမအောငျဖွူတို့ရဲ့ ဘဝဇာတျကွောငျး\nသားခွရောတဈတောငျ မောငျမဲခေါငျနှငျ့မိခငျဖွဈသူ ဖြာလိပျနတျမအောငျဖွူတို့ရဲ့ ဘဝဇာတျကွောငျး။ သားခွရောတဈတောငျ မောငျမဲခေါငျနှငျ့မိခငျဖွဈသူ ဖြာလိပျနတျမအောငျဖွူတို့ရဲ့ ဘဝဇတျကွောငျး။ ပုဂံပွညျကစြှာမငျးကွီး နနျးစံသောခြိနျအခါကဖွဈလသေညျ။\nအောကျမွို့၊ဒသေမွို့၊သုံးမွို့ကို အပိုငျစားရသောသုံးမွို့ရှငျသညျ သာယာဝတီမွို့ကို တညျရာတှငျ မွို့ရိုးတံတိုငျးထူ၍မရသောကွောငျ့ ပုဏ်ဏားဖွူ၊ ပုဏ်ဏားညိုတို့အား မေးမွနျးလသေညျ။ ပုဏ်ဏားတို့က\n“အောငျပါသောတနင်ျဂနှသေမီးတဈယောကျကို ဖြာလိပျကိုပှလေ့ကျြ သံခမောကျဆောငျးကာ သပွခေကျကိုနားမှာပနျလကျြ အခြိနျခါ ကလြှငျလာပါလိမျ့မညျ။ ယငျးတနင်ျဂနှေ သမီးကိုစတေးပါက အောငျမွငျပါလိမျ့မညျ” ဟုလြှောကျတငျကွလသေညျ။\nထိုအခါမငျးအမိနျ့ အရမငျးမှုထမျးတို့သညျ ထိုနရောတှငျ အောငျပါသောအမြိုးသမီး လာရာအရပျကို စောငျ့မြှျော၍နကွေလသေညျ။ သုံးမွို့ရှငျ၏တူတျောစပျသူ ပညာဗလအမတျသညျ လူကွီးမြားကစစေ့ပျပေးစားသော မွို့ဝနျသမီးကိုမယူပဲ ရှာသူကွီးသမီး မအောငျဖွူကိုသာယူသဖွငျ့\nမွို့ဝနျမငျးသညျ ပညာဗလအပျေါတှငျအမကျြထှကျပွီး တိုငျးပွညျကိုလုပျကွံလိမျ့မညျဟု သတငျးလှငျ့၍သုံးမွို့ရှငျထံ၌ ကုနျးခြောစကားကို လြှောကျထားလသေညျ။ မွို့ဝနျ၏စကားကိုယုံကွညျပွီး သုံးမွို့ရှငျကလညျး ပညာဗလကို ဖမျးဆီးအကဉျြးခထြားသညျ။\nထို့ပွငျပညာဗလ၏နှမ “မမငျးလှ” ကိုပါဖမျးဆီးသိမျးယူရနျကွံပွနျသညျ။ မမငျးလှကဦးရီးတျောသုံးမွို့ရှငျ၏ ပွုမှုခကျြကိုမခံမရပျနိုငျဖွဈကာ ဦးရီးတျော၏အသိမျးပိုကျမခံပဲ မိမိကိုယျကိုအသကျအောငျ့၍သလေိုကျရာ သုံးပနျလှနတျဖွဈသှားလသေညျ။\nယငျးသုံးပနျလှနတျသညျ အပြိုဘဝ၌ကှယျလှနျသဖွငျ့ သမီးရညျးစားစုံတှဲနထေိုငျမှုမြား၊ အခဈြနှငျ့ပတျသကျသော ကိစ်စမြားကိုမကွိုကျခြေ။ မအောငျဖွူသညျယငျး၏ယောကျြား ရာဇဝတျသငျ့သညျဟုကွား၍ တှဆေုံ့ရနျလိုကျလာရာတှငျ မွို့ပျေါ၌ ခကျြပွုတျစားသောကျရနျအတှကျ သံဒယျအိုးယူဆောငျလာပွီး အပူဒဏျကိုကာသညျ့အနဖွေငျ့\nထိုသံဒယျကိုခေါငျးတှငျဆောငျးကာ အိပျရနျအတှကျဖြာကိုလိပျယူပိုကျပွီး လိုကျလာလသေညျ။ လမျးခရီး၌တှသေ့ော သပွခေကျအားပနျဆငျလိုကျသညျ။ ထို့ကွောငျ့မအောငျဖွူအား ထညျ့သှငျးကာစတေးလိုကျလသေညျ။\nမစတေးမီမအောငျဖွူက အပွဈမရှိသောသူ့အား စတေးသညျ့အတှကျ သာယာဝတီနယျတှငျ ဆငျကောငျးမွငျးကောငျး မထှနျးကားပါစနှေငျ့ ထှနျးကားခဲ့ပါကလဲ အသဆေိုးပါစေ။ ဘုနျးကံကွီးသောယောကျြား မပျေါပါစနှေငျ့ ပျေါခဲ့သညျရှိသျော ငယျငယျရှယျရှယျနှငျ့ အသဆေိုးပါစေ။\nမိနျးမကောငျးမထှနျးကားပါစနှေငျ့ ထှနျးကားပါကပွညျ့တနျဆာဖွဈပါစေ။ ကွီးပှားတိုးတကျခွငျးလညျး မရှိကွပါစနှေငျ့ဟု ကြိနျစာဆိုသှားလသေညျ။ ထို့ပွငျမိမိသညျ လငျကိုခဈြမွတျနိုးရာ ဖွဈလရောဘဝတှငျ လငျယောကျြားနှငျ့သာ ပေါငျးသငျးရပါစသေားဟူ၍လညျး ဆုတောငျးသှားလသေညျ။\n(ထိုမအောငျဖွူ၏ကြိနျစာကွောငျ့ သာယာဝတီနယျသညျ လူမိုကျမြားပေါမြားသညျဟုဆိုစမှတျ ပွုကွသညျ) မအောငျဖွူသညျ စတေးခံရ၍ သဆေုံးသောအခါ စိတျကွမျးကိုယျကွမျးကြိနျဆဲ၍သရေသောကွောငျ့ နောငျဘဝတှငျဘီလူးမဖွဈသှားလသေညျ။\nဘီလူးမဖွဈသောအခါ ထောငျသှငျးအကဉျြးခထြားခွငျးခံရသော မိမိ၏လငျယောကျြားကို တနျခိုးဖွငျ့ယူဆောငျ၍ သူမပိုငျဆိုငျရာနယျပယျအတှငျးသို့ ချေါဆောငျသှားပွီး အတူတကှပေါငျးသငျး နထေိုငျကွလသေညျ။ မကွာခငျသားတဈယောကျ မှေးဖှားလသေညျ။\nထိုသားသညျဘီလူးမနှငျ့ လူသားညား၍ ပေါကျဖှားလာခဲ့သောကွောငျ့ ခှနျအားဗလကွီးမားကာ အရှယျရောကျခြိနျတှငျ ခွဖေဝါးသညျတဈတောငျခနျ့ရှိ၍ ယငျးကိုခွရောတဈတောငျ မောငျမဲခေါငျဟု ချေါတှငျလသေညျ။ ဆငျကိုပငျဖမျး၍ အစှယျကိုခြိုးနိုငျသော ခှနျအားဗလစှမျးရညျ သတ်တိနှငျ့လညျးပွညျ့စုံလသေညျ။\nမောငျမဲခေါငျသညျ ဖခငျ၏ပွောပွခကျြအရ လူသားမြားနထေိုငျရာကို သှားခငျြလှသညျကတဈကွောငျး၊ မယျတျောကလညျးဘီလူးမ ဖွဈနသေညျကတဈကွောငျးတို့ကွောငျ့ ထိုနရောတှငျနလေိုစိတျမရှိပေ။\nတဈနတှေ့ငျမယျတျောပွငျပထှကျ၍ အစာရှာနခေိုကျ ဖခငျကိုထမျး၍ထှကျပွေးလသေညျ။ မယျတျောဘီလူးမကလညျးပွနျရောကျ၍ သိလြှငျသိခငျြးလိုကျလရော သူပိုငျသောနယျပယျကို ကြျောသှားပွီဖွဈသညျ့အတှကျ ဆကျလကျမလိုကျနိုငျတော့ပဲ သားနှငျ့လငျအတှကျ အပူမီးတောကျလောငျကာ ရငျကှဲနာကပြွီးသဆေုံးလသေညျ။\nဘီလူးမဘဝမှသဆေုံးစဉျကို စိတျစောနေ၍ လူ့ဘဝမအောငျဖွူဖွဈစဉျက ကနျြရဈခဲ့သောဖြာလိပျကို သတိရစှဲလမျးခကျြဥပါဒါနျကွောငျ့ ဖြာလိပျနတျမအောငျဖွူ ဖွဈလာလသေညျ။ ဖြာလိပျနတျမအောငျဖွူသညျ လငျနှငျ့သားကိုစိတျနာသော ကွောငျ့သူမကို တငျမွှောကျပသသောအခါ ယောကျြားမြားကိုငျတှယျ ပူဇျောပသခွငျးမပွုရပေ။\nမိနျးမမြားသာပူဇျောပသရသညျ။ ဖြာလိပျနတျမအောငျဖွူတငျမွှောကျရာတှငျ ကနျတော့ပှဲ၌ထညျ့ရိုးထုံးစံဖွဈအုနျး၊ ငှကျပြောကိုထညျ့ပွီး ပှဲရှေ့၌ဖြာလိပျသဈတှငျ ထဘီ၊အင်ျကြီ၊ဆံစု၊ဘီးစသညျဖွငျ့ လူကဲ့သို့ဝတျဆငျလကျြ ကြောကျပွငျ၊သနပျခါးတုံး၊မှနျတို့ဖွငျ့ အဆငျသငျ့ထားပေးရသညျ။\nအပြိုအရှယျမိနျးမပြို ကလေးမြားဆုံမိကွသညျ့အခါ မိမိရညျမှနျးထားသူနှငျ့ ပေါငျးသငျးရမှုမှနျပါလြှငျ မအောငျဖွူသခငျမကွီးက ဘယျနှဈခကျြရိုကျပွတျောမူပါဟု အပြျောပါးရယျစရာ မေးမွနျးကွလရှေိ့သညျ။ အမြိုးသမီးလောကတှငျ ထငျရှားသောနတျတဈပါးဖွဈလသေညျ။\nမအောငျဖွူနတျဝငျပါက ဖြာလိပျဘယျညာယိမျးပွသညျဟု ယုံကွညျကွလသေညျ။ ကွို့ပငျကောကျမွို့သို့ ကွုံတုနျးကွုံခိုကျရောကျရှိပါက သှားရောကျလလေ့ာနိုငျပါကွောငျး ဖိတျချေါအပျပါသညျ။ ကိုယျတိုငျသှားရောကျလလေ့ာရသလောကျ ပွနျလညျမြှဝခွေငျးပါ။ လေးစားစှာဖွငျ့ ခရကျဒဈပေးပါသညျ။\nသားခြေရာတစ်တောင် မောင်မဲခေါင်နှင့်မိခင်ဖြစ်သူ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူတို့ရဲ့ ဘဝဇာတ်ကြောင်း။ သားခြေရာတစ်တောင် မောင်မဲခေါင်နှင့်မိခင်ဖြစ်သူ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူတို့ရဲ့ ဘဝဇတ်ကြောင်း။ ပုဂံပြည်ကျစွာမင်းကြီး နန်းစံသောချိန်အခါကဖြစ်လေသည်။\nအောက်မြို့၊ဒေသမြို့၊သုံးမြို့ကို အပိုင်စားရသောသုံးမြို့ရှင်သည် သာယာဝတီမြို့ကို တည်ရာတွင် မြို့ရိုးတံတိုင်းထူ၍မရသောကြောင့် ပုဏ္ဏားဖြူ၊ ပုဏ္ဏားညိုတို့အား မေးမြန်းလေသည်။ ပုဏ္ဏားတို့က\n“အောင်ပါသောတနင်္ဂနွေသမီးတစ်ယောက်ကို ဖျာလိပ်ကိုပွေ့လျက် သံခမောက်ဆောင်းကာ သပြေခက်ကိုနားမှာပန်လျက် အချိန်ခါ ကျလျှင်လာပါလိမ့်မည်။ ယင်းတနင်္ဂနွေ သမီးကိုစတေးပါက အောင်မြင်ပါလိမ့်မည်” ဟုလျှောက်တင်ကြလေသည်။\nထိုအခါမင်းအမိန့် အရမင်းမှုထမ်းတို့သည် ထိုနေရာတွင် အောင်ပါသောအမျိုးသမီး လာရာအရပ်ကို စောင့်မျှော်၍နေကြလေသည်။ သုံးမြို့ရှင်၏တူတော်စပ်သူ ပညာဗလအမတ်သည် လူကြီးများကစေ့စပ်ပေးစားသော မြို့ဝန်သမီးကိုမယူပဲ ရွာသူကြီးသမီး မအောင်ဖြူကိုသာယူသဖြင့်\nမြို့ဝန်မင်းသည် ပညာဗလအပေါ်တွင်အမျက်ထွက်ပြီး တိုင်းပြည်ကိုလုပ်ကြံလိမ့်မည်ဟု သတင်းလွှင့်၍သုံးမြို့ရှင်ထံ၌ ကုန်းချောစကားကို လျှောက်ထားလေသည်။ မြို့ဝန်၏စကားကိုယုံကြည်ပြီး သုံးမြို့ရှင်ကလည်း ပညာဗလကို ဖမ်းဆီးအကျဉ်းချထားသည်။\nထို့ပြင်ပညာဗလ၏နှမ “မမင်းလှ” ကိုပါဖမ်းဆီးသိမ်းယူရန်ကြံပြန်သည်။ မမင်းလှကဦးရီးတော်သုံးမြို့ရှင်၏ ပြုမှုချက်ကိုမခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ဦးရီးတော်၏အသိမ်းပိုက်မခံပဲ မိမိကိုယ်ကိုအသက်အောင့်၍သေလိုက်ရာ သုံးပန်လှနတ်ဖြစ်သွားလေသည်။\nယင်းသုံးပန်လှနတ်သည် အပျိုဘဝ၌ကွယ်လွန်သဖြင့် သမီးရည်းစားစုံတွဲနေထိုင်မှုများ၊ အချစ်နှင့်ပတ်သက်သော ကိစ္စများကိုမကြိုက်ချေ။ မအောင်ဖြူသည်ယင်း၏ယောက်ျား ရာဇဝတ်သင့်သည်ဟုကြား၍ တွေ့ဆုံရန်လိုက်လာရာတွင် မြို့ပေါ်၌ ချက်ပြုတ်စားသောက်ရန်အတွက် သံဒယ်အိုးယူဆောင်လာပြီး အပူဒဏ်ကိုကာသည့်အနေဖြင့်\nထိုသံဒယ်ကိုခေါင်းတွင်ဆောင်းကာ အိပ်ရန်အတွက်ဖျာကိုလိပ်ယူပိုက်ပြီး လိုက်လာလေသည်။ လမ်းခရီး၌တွေ့သော သပြေခက်အားပန်ဆင်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့်မအောင်ဖြူအား ထည့်သွင်းကာစတေးလိုက်လေသည်။\nမစတေးမီမအောင်ဖြူက အပြစ်မရှိသောသူ့အား စတေးသည့်အတွက် သာယာဝတီနယ်တွင် ဆင်ကောင်းမြင်းကောင်း မထွန်းကားပါစေနှင့် ထွန်းကားခဲ့ပါကလဲ အသေဆိုးပါစေ။ ဘုန်းကံကြီးသောယောက်ျား မပေါ်ပါစေနှင့် ပေါ်ခဲ့သည်ရှိသော် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အသေဆိုးပါစေ။\nမိန်းမကောင်းမထွန်းကားပါစေနှင့် ထွန်းကားပါကပြည့်တန်ဆာဖြစ်ပါစေ။ ကြီးပွားတိုးတက်ခြင်းလည်း မရှိကြပါစေနှင့်ဟု ကျိန်စာဆိုသွားလေသည်။ ထို့ပြင်မိမိသည် လင်ကိုချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်လေရာဘဝတွင် လင်ယောက်ျားနှင့်သာ ပေါင်းသင်းရပါစေသားဟူ၍လည်း ဆုတောင်းသွားလေသည်။\n(ထိုမအောင်ဖြူ၏ကျိန်စာကြောင့် သာယာဝတီနယ်သည် လူမိုက်များပေါများသည်ဟုဆိုစမှတ် ပြုကြသည်) မအောင်ဖြူသည် စတေးခံရ၍ သေဆုံးသောအခါ စိတ်ကြမ်းကိုယ်ကြမ်းကျိန်ဆဲ၍သေရသောကြောင့် နောင်ဘဝတွင်ဘီလူးမဖြစ်သွားလေသည်။\nဘီလူးမဖြစ်သောအခါ ထောင်သွင်းအကျဉ်းချထားခြင်းခံရသော မိမိ၏လင်ယောက်ျားကို တန်ခိုးဖြင့်ယူဆောင်၍ သူမပိုင်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အတူတကွပေါင်းသင်း နေထိုင်ကြလေသည်။ မကြာခင်သားတစ်ယောက် မွေးဖွားလေသည်။\nထိုသားသည်ဘီလူးမနှင့် လူသားညား၍ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သောကြောင့် ခွန်အားဗလကြီးမားကာ အရွယ်ရောက်ချိန်တွင် ခြေဖဝါးသည်တစ်တောင်ခန့်ရှိ၍ ယင်းကိုခြေရာတစ်တောင် မောင်မဲခေါင်ဟု ခေါ်တွင်လေသည်။ ဆင်ကိုပင်ဖမ်း၍ အစွယ်ကိုချိုးနိုင်သော ခွန်အားဗလစွမ်းရည် သတ္တိနှင့်လည်းပြည့်စုံလေသည်။\nမောင်မဲခေါင်သည် ဖခင်၏ပြောပြချက်အရ လူသားများနေထိုင်ရာကို သွားချင်လှသည်ကတစ်ကြောင်း၊ မယ်တော်ကလည်းဘီလူးမ ဖြစ်နေသည်ကတစ်ကြောင်းတို့ကြောင့် ထိုနေရာတွင်နေလိုစိတ်မရှိပေ။\nတစ်နေ့တွင်မယ်တော်ပြင်ပထွက်၍ အစာရှာနေခိုက် ဖခင်ကိုထမ်း၍ထွက်ပြေးလေသည်။ မယ်တော်ဘီလူးမကလည်းပြန်ရောက်၍ သိလျှင်သိချင်းလိုက်လေရာ သူပိုင်သောနယ်ပယ်ကို ကျော်သွားပြီဖြစ်သည့်အတွက် ဆက်လက်မလိုက်နိုင်တော့ပဲ သားနှင့်လင်အတွက် အပူမီးတောက်လောင်ကာ ရင်ကွဲနာကျပြီးသေဆုံးလေသည်။\nဘီလူးမဘဝမှသေဆုံးစဉ်ကို စိတ်စောနေ၍ လူ့ဘဝမအောင်ဖြူဖြစ်စဉ်က ကျန်ရစ်ခဲ့သောဖျာလိပ်ကို သတိရစွဲလမ်းချက်ဥပါဒါန်ကြောင့် ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူ ဖြစ်လာလေသည်။ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူသည် လင်နှင့်သားကိုစိတ်နာသော ကြောင့်သူမကို တင်မြှောက်ပသသောအခါ ယောက်ျားများကိုင်တွယ် ပူဇော်ပသခြင်းမပြုရပေ။\nမိန်းမများသာပူဇော်ပသရသည်။ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူတင်မြှောက်ရာတွင် ကန်တော့ပွဲ၌ထည့်ရိုးထုံးစံဖြစ်အုန်း၊ ငှက်ပျောကိုထည့်ပြီး ပွဲရှေ့၌ဖျာလိပ်သစ်တွင် ထဘီ၊အင်္ကျီ၊ဆံစု၊ဘီးစသည်ဖြင့် လူကဲ့သို့ဝတ်ဆင်လျက် ကျောက်ပြင်၊သနပ်ခါးတုံး၊မှန်တို့ဖြင့် အဆင်သင့်ထားပေးရသည်။\nအပျိုအရွယ်မိန်းမပျို ကလေးများဆုံမိကြသည့်အခါ မိမိရည်မှန်းထားသူနှင့် ပေါင်းသင်းရမှုမှန်ပါလျှင် မအောင်ဖြူသခင်မကြီးက ဘယ်နှစ်ချက်ရိုက်ပြတော်မူပါဟု အပျော်ပါးရယ်စရာ မေးမြန်းကြလေ့ရှိသည်။ အမျိုးသမီးလောကတွင် ထင်ရှားသောနတ်တစ်ပါးဖြစ်လေသည်။\nမအောင်ဖြူနတ်ဝင်ပါက ဖျာလိပ်ဘယ်ညာယိမ်းပြသည်ဟု ယုံကြည်ကြလေသည်။ ကြို့ပင်ကောက်မြို့သို့ ကြုံတုန်းကြုံခိုက်ရောက်ရှိပါက သွားရောက်လေ့လာနိုင်ပါကြောင်း ဖိတ်ခေါ်အပ်ပါသည်။ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်လေ့လာရသလောက် ပြန်လည်မျှဝေခြင်းပါ။ လေးစားစွာဖြင့် ခရက်ဒစ်ပေးပါသည်။\nအောက်မြို့၊ဒေသမြို့၊သုံးမြို့ကို အပိုင်စားရသောသုံးမြို့ရှင်သည် သာယာဝတီမြို့ကို တည်ရာတွင် မြို့ရိုးတံတိုင်းထူ၍မရသောကြောင့် ပုဏ္ဏားဖြူ၊ ပုဏ္ဏားညိုတို့အား မေးမြန်းလေသည်။ ပုဏ္ဏားတို့က\nထို့ပြင်ပညာဗလ၏နှမ “မမင်းလှ” ကိုပါဖမ်းဆီးသိမ်းယူရန်ကြံပြန်သည်။ မမင်းလှကဦးရီးတော်သုံးမြို့ရှင်၏ ပြုမှုချက်ကိုမခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ဦးရီးတော်၏အသိမ်းပိုက်မခံပဲ မိမိကိုယ်ကိုအသက်အောင့်၍သေလိုက်ရာ သုံးပန်လှနတ်ဖြစ်သွားလေသည်။\nမစတေးမီမအောင်ဖြူက အပြစ်မရှိသောသူ့အား စတေးသည့်အတွက် သာယာဝတီနယ်တွင် ဆင်ကောင်းမြင်းကောင်း မထွန်းကားပါစေနှင့် ထွန်းကားခဲ့ပါကလဲ အသေဆိုးပါစေ။ ဘုန်းကံကြီးသောယောက်ျား မပေါ်ပါစေနှင့် ပေါ်ခဲ့သည်ရှိသော် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အသေဆိုးပါစေ။\nမိန်းမကောင်းမထွန်းကားပါစေနှင့် ထွန်းကားပါကပြည့်တန်ဆာဖြစ်ပါစေ။ ကြီးပွားတိုးတက်ခြင်းလည်း မရှိကြပါစေနှင့်ဟု ကျိန်စာဆိုသွားလေသည်။ ထို့ပြင်မိမိသည် လင်ကိုချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်လေရာဘဝတွင် လင်ယောက်ျားနှင့်သာ ပေါင်းသင်းရပါစေသားဟူ၍လည်း ဆုတောင်းသွားလေသည်။\nထိုသားသည်ဘီလူးမနှင့် လူသားညား၍ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သောကြောင့် ခွန်အားဗလကြီးမားကာ အရွယ်ရောက်ချိန်တွင် ခြေဖဝါးသည်တစ်တောင်ခန့်ရှိ၍ ယင်းကိုခြေရာတစ်တောင် မောင်မဲခေါင်ဟု ခေါ်တွင်လေသည်။ ဆင်ကိုပင်ဖမ်း၍ အစွယ်ကိုချိုးနိုင်သော ခွန်အားဗလစွမ်းရည် သတ္တိနှင့်လည်းပြည့်စုံလေသည်။\nတစ်နေ့တွင်မယ်တော်ပြင်ပထွက်၍ အစာရှာနေခိုက် ဖခင်ကိုထမ်း၍ထွက်ပြေးလေသည်။ မယ်တော်ဘီလူးမကလည်းပြန်ရောက်၍ သိလျှင်သိချင်းလိုက်လေရာ သူပိုင်သောနယ်ပယ်ကို ကျော်သွားပြီဖြစ်သည့်အတွက် ဆက်လက်မလိုက်နိုင်တော့ပဲ သားနှင့်လင်အတွက် အပူမီးတောက်လောင်ကာ ရင်ကွဲနာကျပြီးသေဆုံးလေသည်။\nဘီလူးမဘဝမှသေဆုံးစဉ်ကို စိတ်စောနေ၍ လူ့ဘဝမအောင်ဖြူဖြစ်စဉ်က ကျန်ရစ်ခဲ့သောဖျာလိပ်ကို သတိရစွဲလမ်းချက်ဥပါဒါန်ကြောင့် ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူ ဖြစ်လာလေသည်။ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူသည် လင်နှင့်သားကိုစိတ်နာသော ကြောင့်သူမကို တင်မြှောက်ပသသောအခါ ယောက်ျားများကိုင်တွယ် ပူဇော်ပသခြင်းမပြုရပေ။\nမိန်းမများသာပူဇော်ပသရသည်။ ဖျာလိပ်နတ်မအောင်ဖြူတင်မြှောက်ရာတွင် ကန်တော့ပွဲ၌ထည့်ရိုးထုံးစံဖြစ်အုန်း၊ ငှက်ပျောကိုထည့်ပြီး ပွဲရှေ့၌ဖျာလိပ်သစ်တွင် ထဘီ၊အင်္ကျီ၊ဆံစု၊ဘီးစသည်ဖြင့် လူကဲ့သို့ဝတ်ဆင်လျက် ကျောက်ပြင်၊သနပ်ခါးတုံး၊မှန်တို့ဖြင့် အဆင်သင့်ထားပေးရသည်။\nအပျိုအရွယ်မိန်းမပျို ကလေးများဆုံမိကြသည့်အခါ မိမိရည်မှန်းထားသူနှင့် ပေါင်းသင်းရမှုမှန်ပါလျှင် မအောင်ဖြူသခင်မကြီးက ဘယ်နှစ်ချက်ရိုက်ပြတော်မူပါဟု အပျော်ပါးရယ်စရာ မေးမြန်းကြလေ့ရှိသည်။ အမျိုးသမီးလောကတွင် ထင်ရှားသောနတ်တစ်ပါးဖြစ်လေသည်။\nမအောင်ဖြူနတ်ဝင်ပါက ဖျာလိပ်ဘယ်ညာယိမ်းပြသည်ဟု ယုံကြည်ကြလေသည်။ ကြို့ပင်ကောက်မြို့သို့ ကြုံတုန်းကြုံခိုက်ရောက်ရှိပါက သွားရောက်လေ့လာနိုင်ပါကြောင်း ဖိတ်ခေါ်အပ်ပါသည်။ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်လေ့လာရသလောက် ပြန်လည်မျှဝေခြင်းပါ။ လေးစားစွာဖြင့် ခရက်ဒစ်ပေးပါသည်။\nသုံးမိနဈ ရနှေေးအိုးတှေ ဝယျပွီး ခဏနဲ့ပကျြလို့ စိတျညဈနပွေီလား ဒီနညျးလေးအတိုငျး ပွငျကွညျ့ပါ လုံးဝ အဆငျပွသှေားစရေမယျ …\n၃ မိနဈရနှေေးအိုးပကျြလို့ လှငျ့မပဈနဲ့ ဒီအတိုငျးပွငျပွီး သုံးလိုကျပါ\nသုံးမိနဈ လြှပျစဈ ရနှေေးအိုးပကျြရငျ ပဈမထားနဲ့ ခုလိုပွငျသုံးရငျ အမြားကွီးသုံးလို့ရတယျ။\nလူသုံးမြားနတေဲ့ဖျောပွပါ သုံးမိနဈ လြှပျစဈရနှေေးအိုးတှဟော လပိုငျးနဲ့ ပကျြစီး ပွီး စက်ကူ အဟောငျးရောငျးတဲ့ဆိုငျတှမှော\nအခြိနျဈေးနဲ့ လာရောငျးထားတာအမြားကွီးတှေ.နရေလို့ ပွုပွငျ အသုံးခတြဲ့နညျးကို ရေးပွလိုကျပါတယျ။\nအခုလို ပွုပွငျပွီး ကနြျောကိုယျတိုငျ လကျတှေ့ သုံးနတော ၂ နှဈနီးပါရှိနပွေီး ဖွဈတယျ ၊မူလ အသဈထကျ စိတျခစြှာ အသုံပွုနိုငျတဲ့နညျးပါ။\nရနှေေးအိုး အမြားစု ဟာ power supply. ချေါ လြှပျစဈ ကို အောကျဖကျ အဝိုငျးနရောက ကွှေးပါတယျ ၊ အဲ့ဒီနရော မှာတပျဆငျထားတဲ့ terminal ကွေးပွားလေးတှဟော အလှနျပါးပွီးအသုံးပွု တာ ကွာလာရငျ အပူဒဏျကွောငျ့ ပကျြစီးကာ ငုတျနှဈခုမထိတော့ဘဲ လြှပျစဈဓာတျမစီးနိုငျကာ ရနှေေး ကြိုမရ ဖွဈတဲ့ဘဝကို ရောကျရပါတယျ။\nအဲသညျတော့ power supplyပေးတဲ့လမျးကွောငျးအသဈထှငျပွီး တပျပေးလိုကျရငျ အကောငျးဖွဈသှားပါတယျ။\n(အိုးအမြားစုက အောကျဖကျမီးအဝငျနရောပကျြကွလို့ပါ)၊ ပိုပွီးသခြောခွငျရငျ AVO မီတာနဲ့ အောကျဖကျက အပူပေးကှိုငျကို ထောကျတိုငျးလို့ အခကျြပွရငျ ကှိုငျကောငျး တာပါဘဲ။\n၁.ယိုးဒယားကလာတဲ့ ဟငျးကွျောအိုး အနီတှမှော သုံးတဲ့ အခံဆော့ကကျဂေါငျး (ကွှခေံဖွဈရပါမယျ)ကို လြှပျစဈဆိုငျတှမှော 500/- နဲ့ ဝယျပါ။\n၂.ရနှေေးအိုးအောကျဖကျ screw သုံးလုံးဖွုတျပွီးဖှငျ့ပါ။ အလညျ အဝိုငျးသို့ power supply ပေးသညျ့ ဝါယာစနှဈစ တှရေ့ပါမညျ ။(အပွာနှငျ့ အနီ) ၊၎င်းငျးအစ နှဈခုအား ဘဲနှုတျသီး ပလာယာဖွငျ့ အသာဖွုတျပါ။\n၃.ဝယျလာသညျ့ဆော့ကကျအထိုငျ မှ ကွှသေား ပါသညျ့အပိုငျးကို ယူပွီး ရနှေေးဘူး၏ အောကျခွတေဖကျခွမျး ဝါယာကွိုး အလှမျးမှီရာ နရောတှငျ နရောခပြါ။ (အခွားဘကျတှငျ အခကျြပွ မီး/pilot lamp) ရှိသညျ။\n၄.အောကျခွေ အပေါကျဖောကျရာတှငျ ဖောကျစကျ မရှိပါက ဖျောပွထားသလို သံခြှနျ /စကဘော ကို မီးအပူပေးပွီး ရနှေေးဘူးအောကျခံ ကျောသားကို အပေါကျဖောကျ ယူပါ။\n၅.ဆော့ကကျအထိုငျ ကွှခေေါငျး တပျဆငျနရောခရြာတှငျ လြှပျစဈဝငျမညျ့ငုတျ နှဈခု မထိအောငျ စနဈတကြ နတျကွပျပေးပါ။(တဖကျဖကျကို ရာဘာ ပိုကျသေး စှပျပေးလြှငျပိုပွီးစိတျခရြပါသညျ။\n၆.၎င်းငျးနောကျ ပထမ ဖွုတျထားခဲ့သညျ့ ဝါယာ ၂ စကို အသဈထိုငျထားသညျ့ ကွှဆေော့ကကျတှငျ တပျဆငျပေးပွီး အောကျဘကျမှ screw သုံးလုံးကို စံနဈတကြ ပွနျတပျ ပေးလြှငျ ရနှေေးကွိုနိုငျသညျ့ အိုးအကောငျးတခု ရလာမညျဖွဈပါသညျ။\n၇.အသုံးပွုမညျ့ မီးကွိုးမှာ ယိုးဒယား ဟငျးကွျောအိုး အနီ တှငျ အသုံပွုသညျ့ ကွိုးဖွဈပွီး အိမျတှငျရှိပါက ထပျမံဝယျယူရနျမလိုအပျပါ။ ဝယျလြှငျ1500/- ကပျြ ဝနျးကငျြပေးရပါသညျ။\nအိုးအထိုငျအဟောငျးမှ ဝါယာမြားဖွုတျကာ အထိုငျကို ပွနျပွီး အသုံပွုနိုငျပါသညျ။ဆော့ကကျအထိုငျမှာ ကွှေ ဖွဈရပါမညျ ။\nရနှေေးအိုးမှာ ဝပျ watt-900 ခနျ့ဖွဈလို့ အထိုငျတှကေို့ စံနဈတကြ နတျကွပျ ရပါမညျ။ မထိတထိ ဖွဈပါက လြှပျစဈ spark မြားဖွဈကာ အန်တရာယျဖွဈနိုငျကွောငျးပါခမြာ။ရနှေေး အိုး က ဈေးပေါပါတယျ။4500/-ဘဲ ပေးရတာပါ။ ပွငျသုံးရငျ ၂ နှဈ လှညျ့မကွညျ့ရပါဘူးဗြာ။\n၃ မိနစ်ရေနွေးအိုးပျက်လို့ လွှင့်မပစ်နဲ့ ဒီအတိုင်းပြင်ပြီး သုံးလိုက်ပါ\nသုံးမိနစ် လျှပ်စစ် ရေနွေးအိုးပျက်ရင် ပစ်မထားနဲ့ ခုလိုပြင်သုံးရင် အများကြီးသုံးလို့ရတယ်။\nလူသုံးများနေတဲ့ဖော်ပြပါ သုံးမိနစ် လျှပ်စစ်ရေနွေးအိုးတွေဟာ လပိုင်းနဲ့ ပျက်စီး ပြီး စက္ကူ အဟောင်းရောင်းတဲ့ဆိုင်တွေမှာ\nအချိန်ဈေးနဲ့ လာရောင်းထားတာအများကြီးတွေ.နေရလို့ ပြုပြင် အသုံးချတဲ့နည်းကို ရေးပြလိုက်ပါတယ်။\nအခုလို ပြုပြင်ပြီး ကျနော်ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ သုံးနေတာ ၂ နှစ်နီးပါရှိနေပြီး ဖြစ်တယ် ၊မူလ အသစ်ထက် စိတ်ချစွာ အသုံပြုနိုင်တဲ့နည်းပါ။\nရေနွေးအိုး အများစု ဟာ power supply. ခေါ် လျှပ်စစ် ကို အောက်ဖက် အဝိုင်းနေရာက ကြွေးပါတယ် ၊ အဲ့ဒီနေရာ မှာတပ်ဆင်ထားတဲ့ terminal ကြေးပြားလေးတွေဟာ အလွန်ပါးပြီးအသုံးပြု တာ ကြာလာရင် အပူဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးကာ ငုတ်နှစ်ခုမထိတော့ဘဲ လျှပ်စစ်ဓာတ်မစီးနိုင်ကာ ရေနွေး ကျိုမရ ဖြစ်တဲ့ဘဝကို ရောက်ရပါတယ်။\nအဲသည်တော့ power supplyပေးတဲ့လမ်းကြောင်းအသစ်ထွင်ပြီး တပ်ပေးလိုက်ရင် အကောင်းဖြစ်သွားပါတယ်။\n(အိုးအများစုက အောက်ဖက်မီးအဝင်နေရာပျက်ကြလို့ပါ)၊ ပိုပြီးသေချာခြင်ရင် AVO မီတာနဲ့ အောက်ဖက်က အပူပေးကွိုင်ကို ထောက်တိုင်းလို့ အချက်ပြရင် ကွိုင်ကောင်း တာပါဘဲ။\n၁.ယိုးဒယားကလာတဲ့ ဟင်းကြော်အိုး အနီတွေမှာ သုံးတဲ့ အခံဆော့ကက်ဂေါင်း (ကြွေခံဖြစ်ရပါမယ်)ကို လျှပ်စစ်ဆိုင်တွေမှာ 500/- နဲ့ ဝယ်ပါ။\n၂.ရေနွေးအိုးအောက်ဖက် screw သုံးလုံးဖြုတ်ပြီးဖွင့်ပါ။ အလည် အဝိုင်းသို့ power supply ပေးသည့် ဝါယာစနှစ်စ တွေ့ရပါမည် ။(အပြာနှင့် အနီ) ၊၎င်းအစ နှစ်ခုအား ဘဲနှုတ်သီး ပလာယာဖြင့် အသာဖြုတ်ပါ။\n၃.ဝယ်လာသည့်ဆော့ကက်အထိုင် မှ ကြွေသား ပါသည့်အပိုင်းကို ယူပြီး ရေနွေးဘူး၏ အောက်ခြေတဖက်ခြမ်း ဝါယာကြိုး အလှမ်းမှီရာ နေရာတွင် နေရာချပါ။ (အခြားဘက်တွင် အချက်ပြ မီး/pilot lamp) ရှိသည်။\n၄.အောက်ခြေ အပေါက်ဖောက်ရာတွင် ဖောက်စက် မရှိပါက ဖော်ပြထားသလို သံချွန် /စကေဘာ ကို မီးအပူပေးပြီး ရေနွေးဘူးအောက်ခံ ကော်သားကို အပေါက်ဖောက် ယူပါ။\n၅.ဆော့ကက်အထိုင် ကြွေခေါင်း တပ်ဆင်နေရာချရာတွင် လျှပ်စစ်ဝင်မည့်ငုတ် နှစ်ခု မထိအောင် စနစ်တကျ နတ်ကြပ်ပေးပါ။(တဖက်ဖက်ကို ရာဘာ ပိုက်သေး စွပ်ပေးလျှင်ပိုပြီးစိတ်ချရပါသည်။\n၆.၎င်းနောက် ပထမ ဖြုတ်ထားခဲ့သည့် ဝါယာ ၂ စကို အသစ်ထိုင်ထားသည့် ကြွေဆော့ကက်တွင် တပ်ဆင်ပေးပြီး အောက်ဘက်မှ screw သုံးလုံးကို စံနစ်တကျ ပြန်တပ် ပေးလျှင် ရေနွေးကြိုနိုင်သည့် အိုးအကောင်းတခု ရလာမည်ဖြစ်ပါသည်။\n၇.အသုံးပြုမည့် မီးကြိုးမှာ ယိုးဒယား ဟင်းကြော်အိုး အနီ တွင် အသုံပြုသည့် ကြိုးဖြစ်ပြီး အိမ်တွင်ရှိပါက ထပ်မံဝယ်ယူရန်မလိုအပ်ပါ။ ဝယ်လျှင်1500/- ကျပ် ဝန်းကျင်ပေးရပါသည်။\nအိုးအထိုင်အဟောင်းမှ ဝါယာများဖြုတ်ကာ အထိုင်ကို ပြန်ပြီး အသုံပြုနိုင်ပါသည်။ဆော့ကက်အထိုင်မှာ ကြွေ ဖြစ်ရပါမည် ။\nရေနွေးအိုးမှာ ဝပ် watt-900 ခန့်ဖြစ်လို့ အထိုင်တွေကို့ စံနစ်တကျ နတ်ကြပ် ရပါမည်။ မထိတထိ ဖြစ်ပါက လျှပ်စစ် spark များဖြစ်ကာ အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်ကြောင်းပါခမျာ။ရေနွေး အိုး က ဈေးပေါပါတယ်။4500/-ဘဲ ပေးရတာပါ။ ပြင်သုံ\nသွားနှင့်ခံတွင်းကျန်းမာရေးအတွက်သွားဆရာဝန်တွေကသွားတိုက်တံကို ၃ လကိုတစ်ကြိမ်လဲလှယ်ဖို့ အကြံပြုထားပါတယ်။ ၃ လထက်ပိုပြီး ကြာအောင် သုံးစွဲတဲ့အခါသွားတိုက်တံမှာဘတ်တီးရီးယားပိုးမွှားတွေ၊ရောဂါပိုးတွေကပ်ညိနိုင်ခြေအများအပြားရှိနေလို့ ၃ လ ထက် ပိုကြာအောင်မသုံးသင့်ပါဘူး။\n“ထမငျးပူကို မစားပါနဲ့” “ကွှသေီးကိုသာ စားပါ” “ရောကျရာဒသေ ခွရောခခြဲ့ပါ” စကားပုံ၏ အဓိပ်ပါယျ\nထမငျးပူဆိုတာ သူတဈပါး မကျြရညျပေါကျကွီးငယျကမြှ စားရတဲ့ထမငျးကို ချေါတာပါ။ ဘယျတော့မှ မစားမိပါစနေဲ့။\nအခုအခြိနျ စားကောငျးခငျြကောငျးမယျ၊ သံသရာမှာ အလှနျပူလောငျတတျတယျ။\nထမငျးအေးဆိုတာကတော့ မငျးကို ခဈြလို့ ခငျလို့ တနျဖိုးထားလို့ ကွညျညိုလို့ ကြှေးလာတဲ့ ထမငျးပဲ ။ ငါးပိရညျနဲ့ပဲ စားရ စားရ သံသရာမှာ အေးမွပါတယျ။ စားတတျအောငျ ကွိုးစားပါနျော။\n(၂) အသီးကို စားမယျဆိုရငျ ကွှသေီးကိုပဲ စားပါ။ ဘယျတော့မှ ခူးမစားပါနဲ့။\nကွှသေီးစားပါ ဆိုတာ မငျးကို ခဈြလို့ ခငျလို့ ကွညျညိုလို့ ကြှေးလာတဲ့အသီးကို စားပါလို့ဆိုလိုတာပါ။\nဒါပမေယျ့ ကွှသေီးတိုငျးလညျး မစားရဘူး ။ ကွှသေီးပမေယျ့ မစငျပုံပျေါကရြငျ မငျးမစားတော့ဘူး မဟုတျလား။ ဒီလိုပဲ ကွှသေီးတော့ ကွှသေီး။\nမငျးကို ခဈြလို့ ခငျလို့ ကှညညြိုလို့ လာပေးတယျ။ ဒါပမေယျ့ နောကျကှယျမှာ မြှျောလငျ့ခကျြတှေ ရလိုမှုတှေ ပါနရေငျ မစားရဘူး။ မစားကောငျးပါဘူး။\nခူးမစားပါနဲ့ဆိုတာ မငျက ကူညီိစရာရှိရငြ ကူညီ၊ လုပျစရာရှိရငျ လုပျပေးလိုကျပါ။ အဲဒါကို ကူညီခ၊ လုပျပေးခ တောငျးနရေငျ ခူးစားတာပဲ။\nသူတဈပါးကို ကူညီပါ။ သူတို့ဆီက ကြေးဇူးတငျစကားတဈခှနျးတောငျ မမြှျောလငျ့ပါနဲ့။ မွှောလြငြ့ပှီိး ကူညီတာ ခူးစားတာပဲ။ မငျး ဘယျတော့မှ ခူးမစားပါလနေဲ့။\n(၃)တတိယစကားကတော့ – ခြိုးငှကျလေးတှေ ခါငှကျလေးတှဟော မွမှောနားပွီး ပွနျသှားရငျ ခွရောထားခဲ့တယျ ။\nဒီလိုပါပဲ၊ မငျးလညျး ဘယျနရော ဘယျဒသေ ရောကျရောကျ မငျး ပွနျရငျ မငျး ခွရောကနျြခဲ့ပါစေ။\nဒီလိုပါပဲ လူ့လောကကွီးကို တို့တတှလောခဲ့ကွ၊ တို့ပွနျရငျ တို့ခွရောတှေ ကနျြမှ ဖွဈမယျ။\nCredit – (ဘဝဂုဏျရညျ)အရှငျကုသလ USA\n(၁) ဘ၀တစ်လျှောက်လုံးမှာ ထမင်းပူကို မစားပါနဲ့။ ထမင်းအေးကိုပဲ စားပါ ။\nထမင်းပူဆိုတာ သူတစ်ပါး မျက်ရည်ပေါက်ကြီးငယ်ကျမှ စားရတဲ့ထမင်းကို ခေါ်တာပါ။ ဘယ်တော့မှ မစားမိပါစေနဲ့။\nအခုအချိန် စားကောင်းချင်ကောင်းမယ်၊ သံသရာမှာ အလွန်ပူလောင်တတ်တယ်။\nထမင်းအေးဆိုတာကတော့ မင်းကို ချစ်လို့ ခင်လို့ တန်ဖိုးထားလို့ ကြည်ညိုလို့ ကျွေးလာတဲ့ ထမင်းပဲ ။ ငါးပိရည်နဲ့ပဲ စားရ စားရ သံသရာမှာ အေးမြပါတယ်။ စားတတ်အောင် ကြိုးစားပါနော်။\n(၂) အသီးကို စားမယ်ဆိုရင် ကြွေသီးကိုပဲ စားပါ။ ဘယ်တော့မှ ခူးမစားပါနဲ့။\nကြွေသီးစားပါ ဆိုတာ မင်းကို ချစ်လို့ ခင်လို့ ကြည်ညိုလို့ ကျွေးလာတဲ့အသီးကို စားပါလို့ဆိုလိုတာပါ။\nဒါပေမယ့် ကြွေသီးတိုင်းလည်း မစားရဘူး ။ ကြွေသီးပေမယ့် မစင်ပုံပေါ်ကျရင် မင်းမစားတော့ဘူး မဟုတ်လား။ ဒီလိုပဲ ကြွေသီးတော့ ကြွေသီး။\nမင်းကို ချစ်လို့ ခင်လို့ ကွညျညျိုလို့ လာပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် နောက်ကွယ်မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရလိုမှုတွေ ပါနေရင် မစားရဘူး။ မစားကောင်းပါဘူး။\nခူးမစားပါနဲ့ဆိုတာ မင်က ကူညီိစရာရှိရငျ ကူညီ၊ လုပ်စရာရှိရင် လုပ်ပေးလိုက်ပါ။ အဲဒါကို ကူညီခ၊ လုပ်ပေးခ တောင်းနေရင် ခူးစားတာပဲ။\nသူတစ်ပါးကို ကူညီပါ။ သူတို့ဆီက ကျေးဇူးတင်စကားတစ်ခွန်းတောင် မမျှော်လင့်ပါနဲ့။ မြှျောလငျ့ပွီိး ကူညီတာ ခူးစားတာပဲ။ မင်း ဘယ်တော့မှ ခူးမစားပါလေနဲ့။\n(၃)တတိယစကားကတော့ – ချိုးငှက်လေးတွေ ခါငှက်လေးတွေဟာ မြေမှာနားပြီး ပြန်သွားရင် ခြေရာထားခဲ့တယ် ။\nဒီလိုပါပဲ၊ မင်းလည်း ဘယ်နေရာ ဘယ်ဒေသ ရောက်ရောက် မင်း ပြန်ရင် မင်း ခြေရာကျန်ခဲ့ပါစေ။\nဒီလိုပါပဲ လူ့လောကကြီးကို တို့တတွေလာခဲ့ကြ၊ တို့ပြန်ရင် တို့ခြေရာတွေ ကျန်မှ ဖြစ်မယ်။\nCredit – (ဘဝဂုဏ်ရည်)အရှင်ကုသလ USA


အယ်ဒီတာ့သင်ပုန်း – မတ်လ ၂၀၁၅ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Editor's Notes » အယ်ဒီတာ့သင်ပုန်း – မတ်လ ၂၀၁၅\nအယ်ဒီတာ့သင်ပုန်း – မတ်လ ၂၀၁၅\nPosted by kai on Feb 13, 2015 in Editor's Notes, Myanmar Gazette | 29 comments\nကမ္ဘာ့လူဦးရေသန်း ၃၆၀ကျော်အသုံးပြုနေ၍ နိုင်ငံပေါင်း ၆၇နိုင်ငံတွင်တရားဝင်သုံးဘာသာစကားသည် အင်္ဂလိပ်စာဖြစ်သည်။ နိုင်ငံအရေအတွက်ကျယ်ပြန့်စွာသုံးစွဲမှုအရလိုက်လျှင် ဒုတိယ ပြင်သစ်စာနှင့်၊ တတိယ အာရဘစ် တို့ဖြစ်၏။\nအင်္ဂလိပ်စာတွင် မြန်မာတို့သည်သာ (ကမ္ဘာ့နိုင်ငံပေါင်း ၁၉၅နိုင်ငံထဲတွင်) နိုင်ငံ=Myanmar လူမျိုး=Myanmar ဟုတူလျှက်ရှိနေလေသည်။\nနိုင်ငံခြားသားတို့၏မှတ်တမ်းများအရ မြန်မာတို့၏ မူလအမည်သည် မာကိုပိုလို၏ခရီးသွားစာအုပ် (ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၃၀၀ခန့် )ခန့်တွင် Capters LI-LIV of Book II ၌ပေါ်ခဲ့ဖူးသည်။ မြန်မာပြည်ကို Mien ဟုခေါ်ကာ ထိုခေတ်ပုဂံမင်းနေပြည်တော်ကို Amienဟုသုံးနှုန်းထားသည်။ Tibeto-Burman ဘာသာစကားနွယ်ပြောသော လူမျိုးကြီးတစုကို Burman ဟုခေါ်ပါသည်။\nအင်္ဂလိပ်တို့က မြန်မာတို့ကို Burman (1814 ခုထုတ် F. CAREY ၏ Grammar of the Burman Language ရှု့ )ဟုခေါ်ကြသော်လည်း ၁၈၂၄ ပထမအင်္ဂလိပ်မြန်မာစစ်ဖြစ်၍ စစ်နိုင်သောအခါ Burmese ဟုသိသာစွာပြောင်းလဲသုံးလာကြသည်ကိုတွေ့ရသည်။( 1849 ခုထုတ် A. JUDSON ၏ အဘိဓာန် ရှု့ ) မြန်မာနိုင်ငံကို ကိုလိုနီပြုပြီးသောအချိန်တွင်ကား အင်္ဂလိပ်များနှင့် ညား၍ရကြသော ဥရောပသွေးပါသူများကိုမူ Anglo-Burman ဟုတွင်ကျယ်ပြန့်စွာသုံးကြပြန်သည်။\nမြန်မာ့သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင်တော့ မြန်မာဟူသည် ပုဂံခေတ်ကတည်းက ကျောက်စာ မင်စာများတွင်သုံးနေကြသည်ဖြစ်ကာ ဗမာဟူသောအသုံးအနှုန်းကိုမူ သခင်ဘသောင်းမှ “တို့ဗမာအစည်းအရုံး” စတည်ထောင်ချိန်တွင်မှစတင်သုံးစွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။။\n-ese နှင့် Myanmar\nကမ္ဘာ့နိုင်ငံ/လူမျိုးများကို အင်္ဂလိပ်အမည်ပေးရာတွင် အင်္ဂလိပ်(လက်တင်)များစွာလွှမ်းမိုးမှုရှိကာ suffixes တွင် -ian / -ean / -an ဖြင့်တိုင်းပြည်/လူမျိုးအမည်ပေးစနစ်အများဆုံးရှိသည်ကိုတွေ့ရပါသည်။ ထူးခြားချက်မှာထိုထိုအဆုံးသတ်နိုင်ငံများသည် ဥရောပနိုင်ငံများ(ပေါ်တူဂီမှလွဲ၍) နှင့် အမေရိကအပါအ၀င် အင်္ဂလိပ်ယဉ်ကျေးမှု လက်တင်စာပေလွှမ်းမိုးပြီးနိုင်ငံအများစုဖြစ်နေခြင်းပေတည်း။\nသို့ဖြစ်၍ လက်တင်ဘာသာစကားအရကောက်လိုက်လျှင် ရှေးလက်တင်ဘာသာစကားအသုံး၌ ဘုရင်ဧကရာဇ်များကသာ သူတို့၏အမည်နောက် -ian / -ean / -an တွင်တွဲတပ်၍သုံးလေ့ရှိကြသည်။ ကြီးမြတ်သည်ဟု ဆိုကြပါစို့..။\n-ian or -an, from Latin, –ianus, meaning “native of”, “relating to”, or “belonging to”\nsuffixes အုပ်စုကြီး ၈ခုရှိသော်လည်း မြန်မာတို့နှင်ဆိုင်သော -ese (from Latin -ēnsis) ကိုလေ့လာကြည့်ပါစို့။\nLongman Dictionary of Contemporary English, 1978 တွင် -ese suffix ကိုဤသို့ဖွင့်ဆိုပါသည်။\n“-ese”: suffix, 1. (the people or language) belonging to (a country); 2. (usually derogatory) literature written in the (stated) style. Examples: Johnsonese; journalese.\n-ese, from the Latin, -ensis, meaning “originating in”\nမြန်မာတွင်လူမျိုးနှင့်တိုင်းပြည်အမည် အင်္ဂလိပ်လိုရေးပါလျှင်တူတူဖြစ်နေသည်ကို Burman? Burmese? Myanmarian? Myanmese?Myanmarese? စသဖြင့် သူတပါးအမည်ပေးသည်ကို မစောင့်မူပဲ မိမိတို့ကြမ္မာမိမိတို့တာဝန်ယူ ရွေးသင့်ချိန်ရောက်ပြီထင်ပါသည်။\nBurmaနှင့် Myanmar သည် ၂၁ရာစုဝင်ခေတ်တွင် ၁၉၈၈အရေးတော်ပုံသားများနှင့် အာဏာရှင်အစိုးရတို့ စိတ်ဓာတ်ရေးရာမဟာဗျူဟာတိုက်ပွဲ အခင်းအကျင်းဟုပင်တင်စား၍ရမည်။ ယခုအချိန်အထိ US အပါအ၀င်နိုင်ငံတော်တော်များများကမူ Burma လော Myanmar လောတိတိကျကျ မူမချရသေးသည်ကိုတွေ့ရပြီး အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်အနေနှင့်လည်း တိကျပြတ်သားမှုမရှိသေးပေ။ အမေရိကသမ္မတအိုဘားမားကိုယ်တိုင်ပင် အခြေအနေကြည့်၍အဆင်ပြေသလိုသုံးစွဲနေရသည်ကိုသတိပြုမိပါသည်။ သို့သော် Myanmar အသုံးဖက်သို့ကား သိသာစွာကဲသွားပြီမြင်ရ၏။\nမြန်မာတို့ဆွဲယူ မွေးစားအသုံးများသော ပါဠိစာတွင် ကုလကို”အမျိုး”ဟုဆိုသည်။ ကုလား( Kālá)ဟူသောအခေါ်အဝေါ်သည်အိန္ဒိယဘာသာစကားများဖြစ်သော ဟင်ဒီ၊အူရဒူ၊ဘင်္ဂလီစသည့် ဘာသာစကားများတွင် “အမဲရောင်”ဟုအဓိပ္ပါယ်ရသည်။ သမိုင်းပညာရှင်ဒေါက်တာသန်းထွန်းကမူ ကူးလာသူ(ပင်လယ်ရပ်ခြားတိုင်းတပါးမှ ဖြတ်သန်းဝင်ရောက်လာသူ)မှကုလားဖြစ်သည်ဆိုပါသည်။\nမာကိုပိုလို၏စာအုပ်တွင်တော့ ပုဂံမင်းဆက်မှ ကုလားကျမင်း(နရသူမင်း)အား“King slain by the Hindus.” ဟုရှင်းလင်းပြထားလေရာ ကုလားသည် ဟိန္ဒူလူမျိုးများဖြစ်နေပြန်လေသည်။ တကယ်လည်း ပုဂံခေတ်ကတည်းက ပုဂံတွင်ဟိန္ဒူသာသာနာလွှမ်းမိုးနေ၍ထိုခေတ်ကထဲက၊ ဟိန္ဒူလူမျိုးများကို ကုလားဟုခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲခဲ့ကြသည့် ကျောက်စာအထောက်အထားများပင်ရှိသည်။\nသို့ဆိုသော် မြန်မာပြည်ရှိ အစ္စလမ်သာသနာကိုးကွယ်သူ မွတ်ဆလင်များအား ကုလားဟုခေါ်ခြင်းမှာ မသင့်တော်ဟန်ရှိသည်။ အစ္စလမ်သာသနာကိုးကွယ်သူကို ဟိန္ဒူသာသနာကိုးကွယ်သူဟု အမည်ပေးလိုက်သည့်သဘောသက်ရောက်နေသောကြောင့်ပေတည်း။ အိန္ဒိယပြည်တွင် မဟတ္တမ ဂန္ဒီ၊နေရူး၊ မိုဟာမက်အလီဂျင်းနားလက်ထက်၌ ဟိန္ဒူလူမျိုးနှင့်မွတ်ဆလင်တို့၏အဓိကရုဏ်းများဖြစ်လျှက် ပါကစ္စတန်နှင့်အိန္ဒိယပြည်ဟူ၍ကွဲထွက်သွားလောက်အောင် ပဋိပက္ခရှိဖူးခြင်းကြောင့်ပေတည်း။\nအမှန်ကတော့ ကုလားဟုခေါ်ခြင်းကို ကာယကံရှင်ကမကြိုက်ပါလျှင်မခေါ်ကြယုံသာရှိပါသည်။\nတရုတ်ဘယ်ကစသည်မသိရသော်ငြား ယခုChinaပြည်ကိုမူ ရှေးမြန်မာတို့အစဉ်အဆက် စိနရဋ္ဌ၊ စိန၊ စိန့်တိုင်းပြည်၊ ဂန္ဓလရာဇ် စသဖြင့်သာခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။ အင်္ဂလိပ်အခေါ်အဝေါ်တွင်လည်း Sino, China ဖြစ်ပေရာများစွာနီးစပ်မှန်ကန်ပါသည်။ သမိုင်းပညာရှင် ဒေါက်တာသန့်မြင့်ဦးကမူ ယူနန်ပြည်တွင် နေထိုင်သော အစ္စလမ်ဘာသာဝင်Turks လူမျိုးများအား Tayoke တရုတ်ဟုခေါ်ခြင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်းရှင်းပြဖူးသည်။\nသူပုန် သူကန် ၊တရုတ် တရက် ဆိုသော ပေါရာဏစကားရှိပေရာ ပုန်ကန်ထကြွသူကိုခေါ်ခြင်းဟုလည်းယူဆနိုင်သည်။ တရုတ်ပြေးမင်း(နရသီဟပတေ့မင်း အေဒီ၁၂၈၇ခုနှစ်) သည်လည်း မြောက်ဖက်မှဝင်ရောက်စစ်ခင်းလာသော ကူဗလိုင်ခန်၏ မွန်ဂိုစစ်တပ်များအား စစ်ရှုံးလျှက်စစ်ပြေးရသောမင်းကိုခေါ်ဝေါ်ခြင်းဖြစ်၏။ မွန်ဂိုတို့သည် စိန့်တိုင်းသားများကား မဟုတ်။ သို့ဆိုရသော် ယခုအသုံးအနှုန်းများအရ China ပြည်တွင်နေသူ နိုင်ငံသားလူမျိုး Chinese များအား တရုတ်ပြည်။ တရုတ်လူမျိုးများဟုခေါ်တွင်လျှက်မှမြန်မာပြည်တွင်လွန်ခဲ့သောနှစ် ရာချီကတည်းက အခြေချနေကြသူ အသားဖြူသူ၊ စိနဇာတိနွယ်သူ၊ မြန်မာတိုင်းရင်းသားများနှင့်မျိုးဆက် ၂-၅-၁၀ဆက် ဇာတိနွယ်သူများအား တရုတ်များဟုခေါ်ဝေါ်သုံးစွဲနေကြထားပြန်ရာ အရင်ရောက်နှင့်နေသူများက နောက်ရောက်လာသူများအား အမုန်းတရားထား။ ခွဲခြားနေခြင်းလောဟုစိစစ်ရန်ရှိသည်။ အမှန်တကယ်တွင်တော့ မြန်မာပြည်ပေါက်များအား တရုတ်ဟုခေါ်လျှင် စိန့်တိုင်းသားများအား တရုတ်ဟု ခေါ်ရန်အကြောင်းကားမရှိ။\nမာကိုပိုလို၏မှတ်တမ်းတွင် ပုဂံရှိမြန်မာမင်းအား ဘင်္ဂလားမင်း(King of Mien and Bangala )ဟုသုံးစွဲထားသည်ကို အစောဆုံးတွေ့ရသည်။ အဆိုပါစာပိုဒ် ရှင်းလင်းချက်တွင် မြန်မာမင်းတို့သည် ကုလားမင်းသမီးများကိုယူလေ့ရှိ၍ ဘင်္ဂလားမင်းအဖြစ်ဘွဲ့ခံကြသည်ဟုကောက်ချက်ဆွဲထားပါသည်။ သို့ဆိုရသော် အာသံ၊ ဘင်္ဂလားပြည်၊ မဏိပူရ၊ စစ်တကောင်းနယ်တို့သည် မြန်မာပိုင်အဖြစ် နှစ်ရာချီရှိခဲ့ဖူးသည့်သဘောဖြစ်ပေရာ မြန်မာနိုင်ငံ၏ ၁၉၈၂ နိုင်ငံသား ဥပဒေအရ” နိုင်ငံသားဟူသည်” ၁၈၂၄ ခုနှစ် အင်္ဂလိပ်မြန်မာ ပထမစစ်ပွဲမတိုင်မှီကာလကစပြီးမြန်မာ့နယ်နမိတ်အတွင်းတွင် ပင်ရင်းနိုင်ငံအဖြစ်အမြဲနေထိုင်သူများဟုဆိုထားသဖြင့် လက်ရှိမြန်မာ့နယ်ထဲမွေးဖွားသူဘင်္ဂလီတို့အား မြန်မာနိုင်ငံသားအဖြစ် တန်း၍အသိအမှတ်ပြုကြရန်သာရှိသည်။\nဒေါက်တာသန့်မြင့်ဦးက ဘုရင့်နောင်မင်းမျိုးနွယ်များ၏ဓာတ်ပုံအထောက်အထားများနှင့်တကွ ဘင်္ဂလားဒေ့ရ်ှပြည်တွင်းသို့ ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၅၉၉ကတည်းက ရောက်ရှိနေထိုင်နေကြသူ မြန်မာများအကြောင်း ရှင်းပြဖူးသည်။ တကယ်တော့ ရခိုင်၊ဗမာ၊ မွန်၂သိန်းကျော်နေထိုင်နေသော စစ်တကောင်းနယ်သည် ပထမအင်္ဂလိပ်မြန်မာစစ်ရှုံးပြီးနောက် အင်္ဂလိပ်ကလွတ်လပ်ရေးနှင့်အတူပြန်မပေး၊ အိန္ဒိယပြည်ဖက် အပ်လိုက်သောနယ်များအနက်တခုသာတည်း။\nလက်ရှိခေတ်တွင်မြန်မာတို့၏စိတ်ကို အထိခိုက်အလှုပ်ရှားဆုံးဖြစ်စေသည့် လူမျိုးအမည်တခုဖြစ်ပါသည်။\nမြန်မာအစိုးရအနေနှင့်ပင် ကမ္ဘာ့ကုလသမဂ္ဂအစည်းအဝေးကြီးတွင် ထုတ်ဖေါ်ငြင်းဆိုသည်အထိဖြစ်နေရသော အဆိုပါ လူမျိုးအမည်၏နောက်ကွယ်တွင် မည်သည်တို့ရှိသနည်း။\nမြေပိုင်ဆိုင်မှုတို့ရှိသလော။ ဘာသာရေးလွှမ်းမိုးမှုတို့ပါသလော၊ စစ်ပွဲများနှင်ဆိုင်သလော၊ အဓိကရုဏ်းများဖြစ်စေသလော။\nဒီမိုကရေစီစနစ်အရကောက်ပါမူ လူအများစုက မိမိတို့၏ လူမျိုးအမည်ကိုလည်းကောင်း မိမိအမည်ကိုလည်းကောင်း စိတ်ကြိုက်ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ရှိရမည်။ ထိုအမည်သည် ပြည်ထောင်စုတွင်ပါဝင်ပါတ်သက်နေပါက ပြည်ထောင်စုသားအများစု၏ဆန္ဒနှင့်ကိုက်ညီရမည်။\nအမည်သညာ ပေးကြရာတွင် မြန်မာတို့အားနည်းကြသည်ကို သိသာစေပါသည်။ United State of America ဆိုထားပါလျှက်မှ မြန်မာတို့သည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုဟုခေါ်သည်။ တကယ်တော့ အမေရိကန် American ဟူသည် မြန်မာကသီးသန့်ခေါ်ပေးလိုက်သောအမည်နာမဟုတ် ၊ အမေရိကပြည်၏နိုင်ငံသားများကိုခေါ်သော အသံထွက်/အဓိပ္ပါယ်ရှိပြီး အသုံးအနှုန်းသာလျှင်ဖြစ်၏။\nထိုင်းကို ယိုးဒယား၊ အင်္ဂလိပ်ကို ကုလားဖြူ၊၊ အင်္ဂလန်ကို ဘိလပ်ဟူ၍ မိမိကိုယ်ပိုင်စကားအသုံးအနှုန်းဖြင့်ခေါ်ဝေါ်ခြင်းတွင်ပြဿနာမရှိနိုင်သော်ငြား အမေရိက၊ အမေရိကန်ကဲ့သို့အင်္ဂလိပ်အသံထွက်စာ/စကားလုံးတူ ရှိနေမြဲကို မိမိဘာသာစကားသို့သွတ်သွင်းမွေးစား၍ အဓိပ္ပါယ်လွဲမှားသုံးစွဲခြင်းသည် မသင့်လျှော်သောသုံးစွဲမှုဟုဆိုရမည်။ အမေရိကန်သည်တိုင်းပြည်/နေရာ/ဒေသအမည်မဟုတ်။ ရှေးကာလ မြန်မာဘိုးဘွားများက အမေရိကားသွားလျှင်လည်း အမေရိကားသွားမည်ဟုသာခေါ်ဝေါ်သုံးဆွဲခဲ့ကြ၍ အမေရိကန်သွားမည်ဟုသုံးနှုန်းခြင်းမပြုခဲ့ကြ။ အင်္ဂလန်ကို အင်္ဂလိပ်ဟုခေါ်သင့်ပါသလော?\nအမေရိက/အမေရိကန်၊ ဘင်္ဂလီ/ရိုဟင်ဂျာ။ ကုလား/တရုတ်၊ Burma/Myanmar စသဖြင့် စကားလုံးများနှင့် မြန်မာတို့ရန်ဖြစ်ကြသည်။\nယဉ်ကျေးမှုမြင့်သော လူမျိုးကြီးတို့တွင် အမည်နာမ ခေါ်ခြင်း/ပေးခြင်းသည်လွန်စွာအရေးကြီးပါ၏။\nမျိုးရိုးအမည်ကိုထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှုသည်လည်း အယောက်စီ၏ ဘ၀၊မျိုးဆက်အတွက် များစွာအရေးပါသည်။\nထင်ရှားချက်တခုကား ကမ္ဘာလူမျိုးကြီးများ။နိုင်ငံကြီးသားများတွင်ရှိသော မျိုးရိုးဗီဇအမည် Family Name “ဗမာ”တို့တွင်မရှိခြင်းဖြစ်သည်။\nမျိုးရိုးအမည်မရှိသဖြင့် မိမိကိုယ်အမည်ပေး နှောင်ကြိုးမရှိ လွတ်လပ်သည်ဆိုနိုင်ငြား အမည်နာမကိုတန်ဖိုးထားခြင်းနှင့် အမည်သညာခေါ်ခြင်း၌ကား”တာစား”သွားခဲ့သည်ဟုထင်ပါသည်။ မြန်မာစာဖြင့်အမည်ခေါ် စကားပြောအသုံးအနှုန်းကိစ္စတို့ကို နိုင်ငံတကာအတွေ့အကြုံ၊ ဗဟုသုတများသူ ပညာအရည်အချင်းနှင့် ပြည့်စုံသူ မြန်မာနှင့် နိုင်ငံခြားသားပညာရှင်များ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြကာ နိုင်ငံတော်အဆင့်ထား စနစ်တကျ မူဘောင်ထားလုပ်သင့်လှပါသည်။\nဤသို့အားဖြင့် စကားလုံးများနှင့်ရန်ဖြစ်ကြရသူများဘ၀မှ လွတ်မြောက်ကြမည်ဖြစ်ပါသတည်း။ ။\nမှတ်ချက်။ ။ http://myanmargazette.net/210329 နှင့်အထောက်အထားယူ တွဲဖတ်စေလိုပါကြောင်း..။\nမြန်မာတို့ အမည်ပေးလွန်စွာအားနည်သည်ကို သိသာစေပါသည်။ United State of America ဆိုထားပါလျှက်မှ မြန်မာတို့သည် ( အားနည်း မှာ အစက်ကလေး နှစ်စက် ကျန်ခဲ့တယ်)\nမျိုးရိုးအမည်ကိုထိန်းသိမ်းစောင့်လျှောက်မှုသည်လည်း မိမိဘ၀၊မျိုးဆက်အတွက် များစွာအရေးပါသည်။\n(စောင့်ရှောက် ကို ဘာလို့ များ..စောင့်လျှောက်လို့ ရေးထားသလဲ..သိချင် )\nစကားလုံးတွေနဲ့ပဲ ပတ်ပြီး ရန်ဖြစ်\nစကားလုံးတွေနဲ့ပဲ ပတ်ပြီး ပြဿနာတွေတက်\nစကားလုံးလေး တစ်လုံးကြောင့်ပဲ အဓိပ္ပာယ်အမျိုးမျိုးထွက်\nအသံထွက် ဖတ်တဲ့ လေသံပေါ်လိုက်လို့ စာရဲ့ လားရာ ကွာတာတွေလည်းရှိ\nမနေ့က ပြည်ထောင်စု နေ့ state dinner မှာ တိုင်းရင်းသား အားလုံး ခေါင်းဆောင်ကိုယ်စီက တိုင်းရင်းသား ဝတ်စုံ ဝတ်ကြတယ် …\nကချင် ကလဲ ကချင် ပုံစံ ဆို သိသာတယ်၊ ရှမ်း ကလဲ ရှမ်းဝတ်စုံ၊ ကရင် ကလဲ ကရင် ပေါ့လေ …\nဗမာ ကျတော့ တိုက်ပုံ နဲ့ ပုဆိုး ဘဲ၊ ဒါပေမဲ့ ပုဆိုး ကလဲ ဘဘကြီး ထွင်သွားခဲ့တဲ့ မိန်းမအဆင် ချိတ်တွေ …\nဗမာ ဝတ်စုံ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ …\nသီပေါမင်း အရင် ခေတ်က တမျိုး၊\nကိုလိုနီ ခေတ် စစ်ကြိုခေတ် မှာ တမျိုး၊\nဘဘကြီး လက်ထက်ကြ ပြန်တော့ တမျိုး ဆိုတော့ ….\nကိုယ့် ဗမာ ဝတ်စုံ တောင် အရောရော အထွေးထွေး နဲ့ မေ့တေ့တေ့ ဖြစ်သွားပြီ ….\nခရက်ဒစ် တူ ကို ဇော်မင်း\nမြန်မာ ဝတ်စုံ စစ်စစ်တို့\nမြန်မာ စားစရာ စစ်စစ်တို့ ပြောပြပါ။\nနောက်ဆို.. ဗမာကို.. “အစိန့်ကု”လို့ခေါ်မလား..။ “ကုရုတ်”လို့ခေါ်မလား..။ “တလား”လို့ခေါ်မလား.. ပြင်ရမယ်..။\nမှတ်ချက်။ ။ မြန်မာ့စားစရာစစ်စစ်က.. အခုထိသိထားသလောက်တေ့ာ.. ပုန်းရည်ကြီးရယ်..။ လဖက်သုတ်ရယ်..။ ဒါပဲရှိသဗျ..။\nညက ပြည်ထောင်စုနေ့ စတေးတပ်လေး တင်ချင်တာ\nတိုင်းရင်းသား အစားအသောက်တွေက ထွက်လာတယ်။\nဗမာ အစားအသောက်စစ်စစ် စဉ်းစားတာ မပေါ်လာလို့။\nထညက်ကရော ဟင် :mrgreenn:\nအရှေ့ အာရှ နိုင်ငံတော်တော်များများမှာ သုံးတယ်။\nဘယ်က စ လဲတော့မသိ။\nအရသာ နည်းနည်းစီ ကွာတယ်။\nဒို့ ဆို အညာသား စစ်စစ် ကြိုက်လွန်းလို့ ရှာကာမှ လူညာတွေနဲ့ပဲ တွေ့နေတာတို့ ဘာတို့\nတကယ်တော့.. ပုန်းရည်ကြီးတောင်မှ.. မဲပြီးကြေနေလို့..။\nအစေ့အတိုင်း.. နှပ်ထားတဲ့ပဲပိစပ်တွေ.. စိနပြည်နဲ့.. ကိုရီးယားအစာမှာတွေ့ဖူးတယ်..။\nဒညင်းသီးနဲ့.. ဆူးပုတ်ရွက်ကလည်း.. ထိုင်းတွေကစား..။\nမုန့်ဟင်းခါးကလည်း.. ဦးကျောက်တုံးလက်ချက်နဲ့.. ဗမာဖြစ်ဟုတ်ပုံမရတော့…။\nဟိုဒင်း.. သင်ပေါင်းပိုးအစိမ်းလိုက်ကိုက်စားတာ.. ဗမာအစာဖြစ်မလားမသိ..။\nသင်ပေါင်းပိုး အရှင်ကို ဆီပူထဲ ပစ်ထည့်ကြော်စားတာမှ ဗမာ စာ ဖြစ်စာလား??\nသူဂျီး ပုံးရည်ကြီးက ပဲပိစပ်နဲ့ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။ ပဲကတ်တီပါပဲနဲ့ လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ မြန်မာ အစား စစ်မှာ ပဲနှမ်းပတ်ချဉ်လည်း ပါလောက်တယ်။\nတိုင်းပြည် ကယ်တင်ရှင်များက အရေးကြီးတာနောက်ထား သူတို့အိတ်ထဲ ရောက်မှာ အရင်လုပ်နေရတာမို့ စိတ်၀င်စားတော် မမူသေးပါဘူး ။ နောက်တက်လာတဲ့ ပြည်သူ့ အစိုးရကျမှပဲ ပြင်စရာရှိတာတွေ အကုန်ပြင်နိုင်ဖို့ စာရင်းတို့ထားရတယ်\nဗမာ့ရိုးရာ စားစရာ စစ်စစ်က\nကြက်ဒေါ်လှကြည် ဗျ ကြက်ဒေါ်လှကြည်\nလောလောဆယ်မှာတော့ စကားလုံးအသုံးအနှုန်း တွေ နဲ့ ရန်ဖြစ် နေတာ ….\nရှင် ကိုယ်တိုင်ပါဘဲ လား သူကြီးမင်းရယ်။\nမင်းလူ ရဲ့ တစ္ဆေ ငါကိုယ်တိုင်ပါဘဲ ဆိုသလို ဖြစ်နေဦးမယ်။ lol:-))))\nမင်းလူ ရဲ့ တစ္ဆေ ငါကိုယ်တိုင်ပါဘဲ ဆိုသလို ဖြစ်နေဦးမယ်\ntotally agree withayee…… :loll:\nတစ္ဆေ ငါကိုယ်တိုင်ပါပဲ ဆိုတဲ့ ကဗျာက ဆရာမကြီး ကြည်အေးပါ ။ ခု သူကြီးတို့ဆီမှာရောက်နေတယ်လို့ သိရ ။ သက်ရှိထင်ရှားရှိမရှိတော့ သူကြီးကိုမေးကြည့်မှရမယ် ။\nသစ်ရွက်တွေကြား၊ ကြယ်လေး ငါးပွင့်\nဟိုမှာ လှုပ်လှုပ်၊ ငုတ်တုတ်လက်ကမ်း\nငါ ရေနစ်မြှုပ်၊ ချမ်းပြီးကုပ်နေ\nတစ်ယောက်သော ငါ၊ ငါများစွာမှ\n`ထသွား စို.ဆို၊ မေ့ကို အိပ်မက်\nမှုန်မွှားစိတ်ဝယ် အရိပ်ထင်။ ။\n(တာရာမဂ္ဂဇင်း၊ အတွဲ ၃၊ အမှတ် ၂၀၊ ၁၉၄၇)\nအရှေ့ဖက်ကမ်းရိုးတန်း.. နယူးယောက်.. ကျုပ်နေရာနဲ့ (မြန်မာပြည်နဲ့ဂျပန်)အကွာလောက်မှာ အသက်၈၅နှစ်နဲ့ ကျမ်းမာချမ်းသာစွာနေပါတယ်…။\nအဟိ… အဆဲခံချင်လို့ ပြောရရင်…\nဗမာအပါအဝင် တိုင်းရင်းသားတွေက ကုလား တရုတ် ခမာ အစွန်အဖျားတွေ စုနေတာ…\nအဲဒါကြောင့် နိုင်ငံအရွယ်နဲ့စာရင် များလိုက်တဲ့ တိုင်းရင်းသား…\nနောက်ပြီး စစ်ဝါဒီတွေကြီးစိုးတာမပြောနဲ့ နဲနဲအင်အားရှိလာရင် တခြားနိုင်ငံတွေကို စစ်တိုက်…\nရွှေငွေကျောက်သံရတနာတွေအပြင် အနုပညာနဲ့ ပညာသည်တွေပါ အကုန်သိမ်းလာတာ…\nမယုံရင်ကြည့် … ယိုးဒယားပတ်ပျိုး ၊ ယိုးဒယားအက….\nမြန်မာဝတ်စုံစစ်စစ်ဆိုရင်တော့… လန်ကွတ်တီသာသာ ခါးတောင်းကျိုက်ပဲရှိမယ်…\nခေါင်းပေါင်း …. အာသံ မဏိပူရက ကသည်းတွေဆီက\nလည်ကတုံး…. တရုပ်နဲ့ အင်္ဂလိပ်ဖက်စပ်\nမြန်တျန့်တွေက ဖိနပ်မစီး ၊ နန်းတွင်းမှာစီးတာက ခြေပိတ်ဖိနပ် (တရုတ်)\nအစားအသောက်ရော ဘာထူးလို့လဲ … အကုန်မြန်မာမှုပြုထားတဲ့ ဖက်စပ်တွေ\nတရုတ် ကုလား မွန်ခမာ စာတွေကို ရောသမမွှေလုပ်ထားတာ…\nအော်ရီဂျင်နယ်က တရုတ် ၊ ရှမ်းတွေက မျိုးပွါးပြီး ခံတွင်းမချဉ်အောင် ဆေးငုံသလိုငုံတယ်…\nမြန်တျန့်တွေက အကြော်စုံရောပြီး မြန်မာမှုပြုလိုက်တယ်…\nပုန်းရည်ကြီးလည်းမြန်မာစစ်စစ်မဟုတ် … တရုတ်ဆင့်ပွါးနည်း\nမြန်မာစာစစ်စစ်က ဝန်ကြီးပဒေသရာဇာရဲ့ ကဗျာထဲကလို အကုန်ပစ်ထည့်တွေ…\nအနုပညာမထွန်းကားတာလည်းမပြောနဲ့ … မြန်မာများက စိတ်မရှည် သွေးဆူလွယ်၏… ဟီဟိ\nပုဂံခေတ်က.. စိန့်တိုင်းစားတော်ကဲနဲ့..ဗမာစားတော်ကဲတို့..ဟင်းချက်ရင်းအစားအသောက်ပြိုင်တဲ့အကြောင်း… ဇတ်လမ်းလေးလည်းရှိတာ…ရေးရေးမှတ်မိတယ်..\nကုလား ဆိုတာ ဒေါက်တာသန်းထွန်းက ကူးလာ ကနေ ဆင်းသက်တယ်လို့ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်တယ်…\nကျောက်စ်ကတော့ အိန္ဒိယတောင်ပိုင်း Kerala State က လာတယ်လို့ ယူဆပါတယ်…\nအဲသည့်အရပ်သားတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ “ကရဲလား” လို့ပဲပြောတဲ့အပြင်…\nမြန်မာနိုင်ငံနဲ့ အဲသည့်အရပ်… ဟိုးပုဂံခေတ်ကတည်းက အဆက်အသွယ်ရှိပါတယ်…\nထိုင်းလည်း အရင်တုန်းက Siam နဲ့ Siamese လေ နောင်မှ ပြောင်းတာ…\nဆိုတော့ -ese ကိုမကြိုက်ရင် Myanmarish or Myanmian သာ လုပ်ပလိုက်ပါဗျာ….\nစိန့်တိုင်းသားတွေလည်း.. Chinese ကို Chinian ပြောင်းဖို့.. ကြိုးစားဖူးပါ့..။\nLaos တွေလည်း…ပြောင်းလိုက်ပြီထင်ရတာပဲ..။ တလောကတီဗီမှာ.. Laotian လို့သုံးနေတာတွေ့တယ်..။\nအင်္ဂလိပ်စာပေသမိုင်း.. Literature နားလည်သူတွေမှာတော့.. မသိစိတ်ထဲက.. ခံစားချက်ရှိမယ်လို့ထင်တယ်..။\nဗမာတွေ.. မွန်ကို.. တလိုင်းခေါ်သလိုပေါ့..။ နှိမ်ခေါ်သလားလို့ဆိုရင်.. မဟုတ်ဖူးပြောမှာပါပဲ..။\nမြန်မာပြည်ပေါက်အသားဖြူမျက်မှေးအုပ်စုကို.. တရုတ်ခေါ်တာကနေ.. စိန့်တိုင်းသားစိန့်တိုင်းပြည်ကို.. တရုတ်ခေါ်ခေါ်ပြီး..အတင်းတံဆိပ်တပ်.. နိုင်ငံခြားသားတွေအဖြစ်..စကားအရ.. စွဲစေ့ထားတာ.. အခုလို.. လောက်ကိုင်မှာကိုးကန့်နဲ့ချလည်းချရော.. ဖေ့ဘုတ်ဆဲဆြာတွေ..တရုတ်တွေကို.. ရောဆဲကုန်တာ… ခပ်စိတ်စိတ်လေးတွေ.. ဖတ်ရပြီးသကာလ… လက်မဲတချို့မြင်မိ…။\nဒီလို အူကြောင်ကြောင်နဲ့ဆက်သွားကြရင်.. သိပ်မကြာခင်… တရုတ်-ဗမာရိုက်ပွဲလာနိုင်ကောင်းတယ်..။\nဗကပသာမရှိရင်.. စ,နေတာတောင်ကြာပြီ… ထင်..။\n.ကျမ ဘာသာပြန်ရင်လည်း ပြ၁သနာ နည်းနည်းတော့ ရှိတာပေါ့။ ကိုရီးယားလူမျိုးကို Korean လို့ ရေးထားပေမယ့် အဲဒါကို မြန်မာလို ကိုရီးယန်းတစ်ယောက်လို့ ရေးလို့ ဘယ်ရမလဲ။ ဖတ်တဲ့လူက ကြောင်သွားမှာပေါ့။ ကိုရီးယားလူမျိုးလို့ပဲ ရေးရတယ်။ ကနေဒါနိုင်ငံသားကို Canadian လို့ ခေါ်ပေမယ့် မြန်မာလိုရေးရင် ကနေဒီယန်တစ်ယောက် လို့ ရေးလို့ ဘယ်ရမလဲ။ ဘယ်သူမှ နားမလည်ဘူး။ အီရန်နိုင်ငံသားဆိုရင်လည်း အီရန်နီယန် လို့ ရေးလိုက်ရင် မြန်မာစာဖတ်ပရိသတ် ကြောင်သွားမှာပေါ့။ အီရန်လူမျိုးလို့ပဲ ရေးရတာပေါ့။\nဂျပန်က.. အမေရိကကို ဘဲကောကုလို့ခေါ်တယ်..။\n米国人 bekokujin べいこくじん[n.] American\nအမေရိကန်ကို.. ဘဲကောကုဂျင်လို့ခေါ်ပါတယ်..။ မြန်မာဘာသာစကားက.. ၀ါကျဖွဲ့စည်းပုံ. ဂျပန်နဲ့လည်းတူပါတယ်..။\nမြန်မာစစ်အစိုးရကသာ အူကြောင်ကြောင်နဲ့ထညှိတာပါ..။ Burma to Myanmar\nကိုယ့်တိုင်းပြည်ငွေကုန်တာပေါ့..။ လိုက်ပြင်ပေးရတဲ့တခြားနိုင်ငံတွေလည်း.. ကျောင်းသုံးစာအုပ်တွေပြင်ရတာနဲ့..ငွေ(ဘက်ဂျက်) အပိုကုန်တာပေါ့.။\nကိုရီးယန်းနိုင်ငံ..။ ကနေဒီယန်းနိုင်ငံ..။ အီရန်နီယန်းနိုင်ငံလို့မရေးရင်အိုကေလောက်ပါတယ်..။\nသန်ဆင်ခိုမ် နဲ့ သံစဉ်ခိုင် ဘယ်ဟာ သက်ပုန် မှံသနီး … ဦးမာမွတ်\nတကယ်တော့ မြို့တော်ခမ်းမရှေ့က ပြသနာ ဟာ စုံကော်ဖွဲ့စရာမလိုပါဘူး။\nဘာသာပြန်သူကို ဖမ်းလိုက်ရင် ရပါတယ်။ အဓိက သူမှားတာပါ။\nအင်္ဂလိပ်အစိုးရ ပြဋ္ဌာန်းခဲ့တဲ့ ဥပဒေမှာ ဖေါ်ပြထားတာက လူစုလူဝေးကြီးကို ထိန်းတဲ့အခါမှာ ရဲတပ်ဖွဲ့အနေနဲ့ သက်ဆိုင်ရာ နယ်မြေက Gentlemen တွေကို ခေါ်ယူထိန်းသိမ်းခိုင်းနိုင်ပါတယ်လို့ဆိုပါတယ်။\nအဲသည်မှာ အဲသည် Gentlemen ကို ဘာသာပြန်တဲ့သူ မှားသွားတာ။\nအင်္ဂလိပ်ပြောတဲ့ Gentlemen ဆိုတာ သိပ်ကို မြင့်ပါတယ်။ ရပ်ရွာက အများလက်ခံတဲ့ လူကြီးလူကောင်းတွေကို ဆိုလိုပါတယ်။ အင်္ဂလိပ်ရဲ့ Gentlemen ဆိုတာကိုက အများကြီးမြင့်ပါတယ်။ (Gentlemen ဟာ သောတာပန်ထက်မြင့်တယ်လို့ ဆိုတဲ့ စာတွေ တောင်ရှိပါတယ်။) အင်္ဂလန်မှာ Gentlemen ဖြစ်ဖို့ က မြန်မာမှာ ဘုရားလူကြီးဖြစ်ဖို့ထက် ခက်ပါတယ်။\nဒီတော့ ဖြစ်ရမှာက အများက လက်ခံသော Gentlemen တွေကို ခေါ်ယူပြီးသူတို့အနေနဲ့ ရှင်းလင်းပြောပြ ထိန်းသိမ်းဖို့ ရဲကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်လို့ အမှန်ဘာသာပြန်ရမှာပါ။\nဒါကို ဘာသာပြန်သူက မှားပြီး Gentlemen ကို အမျိုးသားများ လို့ ဘာသာပြန်လိုက်ပါတယ်။ အဲသည်အတိုင်း အောက်ကို ချပေးလိုက်တော့ တွေ့ကရာ ယောက်ျားတွေ ခေါ်ပြီး လူစုလူဝေးကို ဝိုင်းဖမ်းတဲ့ ပုံပေါက်ပြီး အရုပ်ဆိုးသွားတာပါ။\nခက်တာက ရန်ကုန်မှာ အိမ်သာတွေက အစ (ကျား) လို့ မရေးပဲ (Gentlemen) လို့ ရေးကြတာကိုလည်း သဘောမကျပါ။ နိုင်ငံတကာမှာလိုပဲ ရု့ပ်ပုံကလေးနဲ့ ပြသင့်တယ်မြင်ပါတယ်။\nတကယ်တော့ ဆူးလေရှေ့က တာဝန်လက်ပတ်ပြသနာဟာ ဘာသာပြန်အမှားပါ။