ဖြူ စင်သောစိတ်ကလေး: November 2013\nဖိုးတေ တို့မိသားစု နေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်ကို လူတွေကတော့ ကျူးကျော်ရပ်ကွက်ဟု ခေါ်ကြသည်။ ခြေထောက်တစ်ဖက် လက်တစ်ဖက် မရှိတဲ့ ဒုက္ခိတအဖေရယ် အမေရယ် ဖိုးတေရယ် ကျူးကျော်ရက်ကွက်လေးထဲက မြေစိုက်တဲလေးမှာ တူတူနေကြသည်။ ဖိုးတေက သူငယ်တန်းမှ တတိယတန်းအထိ ကျောင်းနေခဲ့သည်။ လာမယ့်နှစ် စတုတ္ထတန်းကို ဖိုးတေကိုယ်တိုင်ကလည်း ကျောင်းမတက်ချင် ဖိုးတေအမေကိုယ်တိုင်ကလည်း တစ်ရိပ်ရိပ်တက်လာတဲ့ ကျောင်းစားရိတ်ကို မလိုက်နိုင်တာကြောင့် ဖိုးတေကို ကျောင်းထုတ်ပစ်မည်ဟု ပြောသည်။ ဖိုးတေပျော်သည်။ အမေလည်း ပျော်သည်။ မပျော်သည်က ဖိုးတေ ရဲ့ အဖေ တစ်ယောက်တည်း။\nအဖေက မ၀ံ့မရဲ အမေ့ကိုကြည့်ပြီး ပြောသံတော့ ဖိုးတေ ကြားသည်။ ဒါပေမယ့် ဖိုးတေ ဆုတောင်းပြည့်သည်။ ဖိုးတေရဲ့ အမေသည် ဒီအိမ်ရဲ့ ငွေကိုင်ရှင် ငွေရှာရှင် ဖြစ်သောကြောင့် တစ်သွေးတစ်သံ တစ်ခါထဲနှင့် ပွဲပြတ်သွားသည်။\n“ကျုပ် အသက်ကြီးပြီး အရင်လိုမလှနိုင်တော့ဘူး အလုပ်အကိုင်ကလည်း မကောင်းတော့ဘူး။ “\nထိုတစ်ခွန်းထဲနှင့်ပင် အဖေသည် မည်သည့်စကားမျှ ထပ်ပြီး မပြောတော့ပေ။ ဖိုးတေတို့ အိမ်လေးရဲ့ အကျယ်ပြန့်ဆုံးနေရာလို့ ပြောနိုင်သည့် အဖေလှဲနေကျ ယိုင်နဲ့နဲ့ ကွပ်ပျစ်လေးမှာ အမေ့ကို ကျောခိုင်း၍ အဖေပြန်ပြီး လှဲချလိုက်သည်။ အဖေရဲ့ ကျောပြင်သည် တစ်ချက်တစ်ချက် လှုပ်ခတ်သွားသလို ရှိသည်။ အမေက စိတ်မကောင်းသလိုနှင့် အဖေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း တဲပေါက်ဝမှာ မတ်တပ်ရပ်နေသော ဖိုးတေ အား.\n“သားရေ အမေ အလုပ်သွားလိုက်အုန်းမယ်။ ထမင်းအိုးထဲမှာ ထမင်းကြမ်းရှိသေးတယ်။ မနေ့က အမေ၀ယ်လာတဲ့ ငါးပိရည်ကို နည်းနည်း ရေနွေးပြန်ရောလိုက်။ ပြီးရင် ဟိုဘက်ခြမ်းမှာ ကန်စွန်းညွှန့် တွေတက်နေတာ အမေ တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒါလေး နည်းနည်း သွားခူးပြီး သားရယ် သားအဖေရယ် အဆာပြေ စားထားနှင့်။ အမေ မနက်ဖြန် မနက် အလုပ်က ပြန်လာမှ ဆန်နဲ့ ဟင်းချက်စရာ ၀ယ်ခဲ့မယ်နော်။ ကဲ အမေ သွားပြီ။”\nဖိုးတေ အမေ့ကို ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဒီနေ့ အမေ အလုပ်အဆင်ပြေပါစေ။ ဒါမှ ဖိုးတေ ကြက်သားဟင်းလေး ဘာလေးစားရမှာ။ခဏနေ အမေပြောတဲ့ ကန်စွန်းရွက်ခူးရင်း ငါးရှဉ့်လေး ထိုးလိုက်အုန်းမယ်။ အဖေက ငါ့ရှဉ့် မီးကင် ကြိုက်သည်။ အဖေပြောတာတော့ ချက်ရင် ပိုကောင်းတယ်တဲ့။ ဆီမရှိတာနဲ့ ကင်စားကြသည်။ ကင်ရတာက လွယ်တယ်လေ။ ချက်ရင် ဆီ ကြက်သွန် ငရုတ်သီး ထင်း ပိုကုန်တယ်ဟု အဖေပြောဖူးသည်။\nအမြဲတမ်းလိုလို အိပ်ယာထဲလှဲနေရသည့် အဖေ့ကို ဖိုးတေ သနားသည်။ ဘာဖြစ်လို့ ခြေတစ်ဖက် လက်တစ်ဖက် မရှိတော့တာလဲ လို့ မေးဖူးသည်။ ထိုအခါ အမြဲလိုလိုနွှမ်းလျနေတတ်သော အဖေ့မျက်နှာသည် ပြုံးရိပ်သန်းရင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနှင့်\n“အဖေက စစ်သားကွ တိုက်ရင်း မိုင်းထိတာ” လို့ ပြန်ဖြေခဲ့ဖူးသည်။\n“ဘာလို့ စစ်သားလုပ်တာလဲ” အဖေ့ ရဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး သူစိတ်ဝင်စားစွာ ဆက်မေးမိသည်။\n“စစ်သားကောင်းကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်ချင်လို့။ ပြီးတော့ နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ပေးချင်လို့ ပေါ့။”\n“ဒါဆို နိုင်ငံတော်ကြီးဆိုကရော အဖေ့ကို ကာကွယ်ပေးလား..”\nတစ်ကယ်တော့ ဖိုးတေက မသိလို့ မေးမိတာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် ထိုနေ့က အဖေ ညနေစာ ထမင်းမစားပဲ သူ့ကိုကျောပေးရင်း အဖေ့ရဲ့ ကျောပြင်သည် တစ်သိမ့်သိမ့် လှုပ်ခါနေခဲ့သည်။\n“သား ဒီနားကို လာပါအုန်း”\nကန်စွန်းရွက် တစ်ပွေ့တစ်ပိုက်နှင့် ကြိုးမှာ သီထားသည့် ငါးရှဉ့်သုံးကောင်ကို ဆွဲရင်း ဖိုးတေ အောင်နိုင်သူကြီးတစ်ယောက်လို အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ပေါက်ဝ အရောက် အဖေ့ခေါ်သံကြောင့် ကန်စွန်းရွက်တွေကို မြေကြီးပေါ်ချလိုက်သည်။ ငါးရှဉ့်တွေကို အိမ်ပေါက်ဝ တံခါးအစွန်းတွင် ချိတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ အဖေ့ဘေးနားတွင် သွားထိုင်လိုက်သည်။ သူရောက်လာတော့မှ အဖေက..\n“သားက ဘာလို့ ကျောင်းမတက်ချင်တာလဲ”\n“မပျော်လို့ ပါ အဖေ”\n“င့ါသားက ဘာလို့ မပျော်တာလဲကွ”\n“သားမှာ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး။ သူတို့အမေတွေက ပြောထားတယ် သားနဲ့ သူငယ်ချင်း မလုပ်ရဘူးတဲ့။ ”\nအဖေက “သြော် ရွံလို့တဲ့ လား ” ဟု ရေရွတ်သည်။\nပြီးတော့ အဖေသူပိုင် ကွပ်ပျစ်လေးမှာ ဖိုးတေကို ကျောပေးပြီး ပြန်လှဲနေပြန်သည်။ ခဏနေ အဖေ့ကျောပြင် တစ်သိမ့်သိမ့် လှုပ်ခါလာတော့မည်ကို ဖိုးတေသိသည်။ ဒီနေ့ညနေလည်း အဖေ ထမင်းစားဖြစ်မည် မထင်။ သူလဲ တဲပေါက်ဝ ပြန်ထွက်လာရင်း ကန်စွန်းရွက်တွေကို အနေတော်ဖြတ် ငါးရှဉ့်တွေကို သေသေချာချာ ရေဆေး။ ပြီးတော့ မီးမွှေးပြီး ငါးရှဥ့်တွေကို စပြီကင်လိုက်သည်။ ခဏနေ ငါးရှဉ့်မီးကင်မှ အနံ့လေး တစ်ဖြည်းဖြည်းသင်းလာပေတော့မည်။\nဖိုးတေတော့ဖြင့် အနားများပဲ့နေသည့် ကြွေရည်သုတ်ဇလုံ တစ်ခုထဲတွင် ထမင်းကြမ်းခဲကြီးထည့် ။ ဘေးနား မြေကြီးပေါ်မှာ ငါးပိတစ်ခွက်ချထားသည်။ ပြီးတော့ ပေါက်နေသော ဇကာကြီးထဲမှာ ခူးလာသည့် ကန်စွန်းညွန့် တို့ကို အသင့် လုပ်ထားရင်း မီးဖိုပေါ်က ငါးရှဉ့်ကင်ကို သရေ တစ်များများ လျှာတစ်သပ်သပ်ဖြင့် စောင့်စားကာ နေလေတော့ သည်။\nချစ်စွာသော ဘလော့ မောင်နှမများ အားလုံးကျန်းမာလို့ ချမ်းသာကြပါစေရှင်။\nပုံလေးကိုတော့ google ကနေ ရှာဖွေပြီး အသုံးပြုထားပါတယ်။\nလူတွေ လူတွေ တော်တော်ခက်ကြတာပဲ။ ကိုယ့်ဝမ်းစာ ကိုယ်ရှာစားနေရတာ။ ပိုက်ဆံမရှိရင် စိတ်ဆင်းရဲရတာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပဲ သိတာ။ ဘေးကနေ သူတို့လဲကူနိုင်တာမဟုတ်။ ကိုယ်လုပ်နေတာကြပြန်တော့လဲ ဘေးကနေစေ့စေ့ကြည့်ပြီး အတင်းဆိုတာ တုတ်ကြ သေးတာ။ ကျွန်မလဲ အစကတော့ ဂရုစိုက်ပါတယ်။ လူပြောစရာလေးများ ဖြစ်မလားဟဲ့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပဲနေနေ ပတ်ဝန်းကျင်ဆိုတာက ချီးမွှမ်းဖို့ဆိုရင်သာ ခက်နေတာ ကဲ့ရဲ့တာဖို့ဆိုရင်တော့ နေ့မကူးဘူးရက်ကွက်ထဲသတင်းပြန့်တာမြန်ပ။\nအင်းကျွန်မလုပ်နေတဲ့ အလုပ်ကလဲ ငါးရောင်းတာကိုး။ ဒီတော့ ဈေးသည်ဆိုတာမှ အော်ကြော်လန် ၀က်ဝက်ကွဲ ငါးစ်ိမ်းသည် ဆိုတာကို ယူထားတာ။ ဒီလိုပြောလို့ ကျွန်မလို ဘ၀တူတွေကို နှိမ်လိုက်တာမဟုတ်ရပါဘူး။ လူတိုင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာကိုက ငါးစိမ်းသည် ဆို အပေါက်ဆိုးတယ် အလေးခိုးတယ် စွာလန်ကျဲတယ် အဲဒီလိုမူသေ မှတ်ယူထားကြတာမဟုတ်လား။တစ်ကယ်လဲ ကျွန်မစွာပါတယ်။ မဟုတ်ရင် မခံတာလေးတစ်ခုပါပဲ။ အဖေဆုံးသွားပြီးထဲက အမေကလဲ ဘာမှ မလုပ်တတ် မောင်လေးကလဲ သုံးလေးနှစ်လောက်ရှိသေးတာ။ ပိုက်ဆံ ဆိုတာတော့မေးမနေနဲ့ အမေ့လည်ပင်းက ရွှေကြိုးလေးတောင် အဖေ့အသုဘစားရိတ် လုပ်လိုက်ရပါရောလား။ ဒီတော့ ရက်လည် ကရတဲ့ ကူငွေလေးနဲ့ အမေ့နားကတ်လေးထပ် ရောင်းပြီး ကျွန်မလဲ လောကကြီးထဲ ကုန်စိမ်းသည် အနေနဲ့ ခြေပစ်လက်ပစ်ဝင်ချလိုက်ရတာ။\nဒါပေမယ့်တစ်ခုတော့ရှိတယ် ကျွန်မက ငယ်ငယ် လေးထဲကစွာတယ်။ရဲတယ်။ လူသိပ်မကြောက်တတ်ဘူး။ ကုန်စိမ်းစပြီးရောင်းစကတော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ နေ့တိုင်းမျက်ရည်နဲ့ မျက်ခွက်။ ဈေးရောင်းလို့မကောင်းတာကတစ်မျိုး။ ဘ၀တူတွေအချင်းချင်း အလိမ်ခံလိုက်ရတာက တစ်ဖုံ။ နေရာမရလို့ ဗန်းကြီး ခေါင်းရွက် ဟိုရွှေ့ဒီရွှေ့နဲ့ ဈေးကောက်ကို မျက်နှာလုပ်ရတာကတစ်မျိုး။ အရင်းလေးများပြုတ်တော့ မလားဟဲ့လို ရင်တစ်မမနဲ့စ ခဲ့ရတာ။\nတစ်ခါတစ်လေများဆို အိမ်မှာဆန်ပြုတ်တောင်နပ် မှန်တာမဟုတ်ဘူး။အိမ်လခကလဲ ပေးရသေး။ မပေးရင်လဲ လမ်းဘေးတဲထိုးပြီး နေရမယ့်ဘ၀။ ဒီတော့ လျှော့စားပြီး အိမ်လခပေးရတော့တာပဲ။ ပိုက်ဆံမရှိ မျက်နှာမွဲမို့ အမယ်လေး ကူမယ့်သူမပြောနဲ့ ရပ်ကွက်ထဲခေါ်မယ့် ပြောမယ့်သူ ရှိကို မရှိတာ။ ပိုက်ဆံလေးများချေးလိုက်မယ်လေလို့ မတွေးနဲ့ နေ့ပြန်တိုးနဲ့ကို နစ်မှာ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ လူရည်လေးလည်လာတော့ ကိုယ်က အပြောကောင်း အဆိုကောင်း စေတနာလေးလဲ ထည့်ရောင်း တော့ ကျွန်မတို့မိသားစု ထမင်းနပ်မှန်ရုံတင်မက။ ငွေလေးကြေးလေး နဲနဲ စုမိလာတယ်။\nပြီးတော့ အိမ်ကအငယ်ကောင်လဲ ကျောင်း တက် ရတော့မယ်ဆိုတော့ ကျွန်မလဲ အကုသိုလ်ပေမယ့် ပိုက်ဆံရဖို့က အဓိကမဟုတ်လား။ ငါးစိမ်းသည်ဘ၀ ပြောင်းလိုက်ရတာ။ မပြောင်းလို့လဲ မဖြစ်ဘူး ဒီခောတ် ကန်းဇွန်းရွက် တစ်စီးနှစ်ရာ လောက်ဖြစ်နေတဲ့ အချိန် ဘွဲ့လေးတစ်ခုတောင် မရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ် ယောက်အနေနဲ့ အိမ်မှာရှိတဲ့ မောင်လေးကျောင်းစားရိတ် နဲ့အမေ့အတွက် ဒီလိုမှ အကုသိုလ်နဲ့ ငွေမရှာရင် ကျွန်မလိုမိန်းမမျိုး ခပ်ရိုင်းရိုင်းပြောရ ဟိုလိုမိန်းမပဲဖြစ်တော့မှာပေါ့။\nနှိမ်ပြောတာ မဟုတ်ရပါဘူး။ တစ်ကယ်တော့ ဒီခောတ်ဒီအခါ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ပိုက်ဆံဆိုတာရှာရတာကိုးက ခက်နေတာ လူတိုင်းလဲသိနေကြတာပဲ။ ကိုယ်တိုင်က အငတ်ခံနိုင်ပေမယ့် ကိုယ့်အမေ ကိုယ့်မောင် ငတ်နေတော့လည်း မျက်စိစုံမိတ်ပြီး မတတ်နိုင်ဘူးလေ လို့ ပြောနိုင်တဲ့ အသည်းနှလုံးမှ မရှိခဲ့ပဲ။ လူတိုင်း လူတိုင်းမှာ အကြောင်းပြချက်ကလေးတော့ ရှိကြတာပဲ မဟုတ်လား။ အရေးကြီးတာက ကိုယ်လုပ်နေတာကို ကိုယ်တိုင်အမှားအမှန် သိဖို့လိုတာပါ။ ငါးရောင်းတယ်ဆိုမှတော့ ရှင်တာလဲပါတာပေါ့လေ။\nဘယ်တတ်နိုင်မလဲ မျက်လုံးစုံမှိတ်လို့ သတ်ရတာပဲ။ အကုသိုလ်နဲ့တော့ ကျွန်မမပျော်ပါဘူး။တစ်ကယ်ပါ။ သို့ပေမယ့် ကံဆိုတာကလဲ ခက်သားလား။ စီးပွားရေးများတက်လာလိုက်တာ ဒီရေအလား။ ပထမ ကျွန်မငါးရောင်းတဲ့ဆိုင်လေး ကိုယ်ပိုင်ဝယ်လိုက်နိုင်တယ်။ ဘယ်လိုပြောရမလဲ ဒီခောတ်စကားနဲ့ ဆိုရင်တော့ ဆိုင်ပိုင်ရှင်က နှစ်လုံးထိုးတာ ဗိုက်နာနေတဲ့အချိန်ပေါ့ ။\nဒီတော့ ဗိုက်နာတဲ့ဈေးလေးနဲ့ ကျွန်မ၀ယ်လိုက်နိုင် တယ်။ ပြီးရက်ကွက်ထဲ ငွေတိုးချေးစားတာလဲ ကျွန်မပဲ။ ပြောရရင် ကျွန်မနဲ့ ကိုက်တယ်ပေါ့။ ကျွန်မက အော်နိုင်တာကိုး။ ပြောနိုင်တာကိုး။သို့ပေမယ့် မရှိတဲ့ လူတွေဆို ကျွန်မကိုယ်ချင်းစာပါတယ်။ နိုင်ထက်စီးနင်းမလုပ်တတ်ဘူး။ ခက်တာကလူတွေပဲလေ တစ်ချို့ကြတော့လဲ တစ်ကယ်ကို ဒုက္ခ ရောက်တာ။ တစ်ချို့ဆိုလည်း သူများပိုက်ဆံယူပြီး ပြန်မပေးချင်တာ။ အို လူအမျိုးမျိုးစရိုက် အဖုံဖုံပါပဲ။\nဟောခုဆိုရင်.. ကိုယ်ပိုင် အိမ်လေးတောင် ၀ယ် ထားလိုက်နိုင်တာ။ အမယ်လေး ဒီတော့ ရပ်ကွက်ထဲက ဘာပြောကြတယ် မှတ်သလဲ။ အကုသိုလ်နဲ့မှ စီးပွားဖြစ် တာတဲ့လေ။ နောက်ပြီး ငါးယူနေကြ ငါးဆိုင်ပိုင်ရှင်ဒိုင်နဲ့က ဘာလိုလို ပြောနေကြသေးတာ။ မျက်နှာလေးပြစားတယ်ဆိုလားပဲ။ ဒေါသတွေထွက်လိုက်တာ။ ပြီးတော့ ပြောရက်လိုက်ကြတာ။ ဘယ်လောက်တောင်ဆိုးခဲ့သလဲဆို ငယ်ချစ်ဦးကတောင် တစ်ကယ်ပဲဖြစ်နေသလိုလိုနဲ့ သံသယတွေ ၀င်ပြီး ကွဲကွာသွားကြတဲ့အထိ။\nရက်ကွက်ထဲက မိန်းမတွေပါးစပ်များ အဲဒီထဲက စိတ်ကလဲနာ ပြီးတော့ သူတို့ကို ဂရုစိုက်ချင်စိတ်လဲ မရှိ်တော့ဘူး။ သူတို့လဲပြောချင်ရာပြော ကျွန်မလဲ ကျွန်မလုပ် စရာရှိတာလုပ်တယ်။ရှေ့တင်လာပြီး စောင်းသလို ရွှဲ့သလိုဆိုရင်တော့ ပါးစပ်နဲ့မပြောဘူး လက်နဲ့ကိုပြောပစ်လိုက်တယ်။ ကဲ ဘယ်သူ ပြောရဲသေးလဲ။ဒီတော့ ကျွန်မကကြမ်းတယ်ပေါ့။ ရိုင်းတယ်ပေါ့။ ရှင်တို့ပဲ စဉ်းစားကြည့်လေ သူတို့ကမှ မကောင်းတော့ ကျွန်မလဲ မကောင်းနိုင် တော့ဘူး။\nဘာပြောကောင်းမလဲ ကျွန်မနဲ့ မတည့်တဲ့ ကောင်မတွေများ ငွေတိုးယူထားလို့ကတော့ ငါးပါးမှောက်ပြီ သာမှတ်။နောက်ပြီး ဒီလိုအချိန် ဒီလိုအခါက နှစ်လုံးတို့ဘာတို့ နှိပ်စက်တဲ့ အချိန်မဟုတ်လား။ ခောတ်ပျက်သူဌေးပဲခေါ်ခေါ် ။အပိုင်လုပ်ပြီးသူတို့နေတဲ့ အိမ်တွေကို အတိုးနဲ့သတ် ပြီးပွဲစားနဲ့ပေါင်းပြီးရောင်း ကျွန်မအကြွေးလဲရ ပွဲစားခငွေလေးလဲ ခပ်မြတ်မြတ်လေးရ။ကဲ မပိုင်ဘူးလား။ ကောင်မတွေလား အမယ်လေး ငိုကြတာပေါ့။ တောင်းပန်ကြတာပေါ့ ငိုလဲ မသနားနိုင်ဘူး။ အရင်သူတို့အလှည့်တုန်းက လုပ်ထားတာ..အလှည့်ကျတော့ မနွဲ့စတမ်းပေါ့အေ လို့ မျက်စလေးချီ ထမိန်လေးမပြီး ကျောခိုင်းလိုက်ရတာကိုးက အရသာ။\nကျွန်မက အတေးအမှတ်ကြီးတယ်။ကိုယ့်ကိုယ်နစ်နာအောင်လုပ်ထားပြီဆိုရင် အချိန်ဘယ်လောက်ပဲကြာကြာ မှတ်ထားပြီး ကျွန်မအလှည့်ဟေ့ဆိုတာကို ရောက်အောင်စောင့်တာ။ ကိုယ့်အလှည့်တုန်းကလဲ ခံစရာရှိ ကိုယ်က လိမ့်ပိန့်ပြီး ခံထားရတာမဟုတ်လား။ ခုသူတို့အလှည့် ဘာငဲ့စရာ ရှိတုန်း။ ပေဖြစ်တုန်းက ခံခဲ့ပြီးပြီပဲ တူဖြစ်တဲ့ အလှည့်မှ သနားပါရှင် ဆိုတဲ့စကားတစ်ခွန်းလောက်နဲ့ ဟောဒီက ကျော့မေ တို့က ပြီးပြီးရော လက်ခံလိုက်ရမတဲ့လား။\nငါးဆိုင်ပိုင်ရှင်မိန်းမက အဆိုးဆုံး။ သူကလဲပိုက်ဆံလိုလို့ ကိုယ်ကလဲ ဒီပိုက်ဆံနဲ့ဝယ်နိုင်လို့ ၀ယ်တာကိုပဲ။ သူ့မှာ မကျေနပ်ဘူး။ ကျွန်မ ထင်တာတော့ စီးပွားရေးတက်လာတော့ မလိုမုန်းထား ဘ၀တူအချင်းချင်း မနာလိုတာပိုများပေါ့။ ဒီတော့ ဟုတ်သလိုလိုနဲ့ အတင်းကနေ သတင်းတွေဖြစ်တော့တာပဲကိုး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မက ရပ်ကွက်ထဲ နာမည်ပျက်တာပဲ အဖတ်တင်တော့ပေါ့လေ။\nဒါပေမယ့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်တွေးကြည့်ပြန်တော့လဲ တန်ပါတယ်လေ။ ကျွန်မအမေ ကျွန်မမောင်လေး လူတန်းစေ့စားနိုင် နေနိုင် ကျောင်းတက်နိုင်။ အမေ နဲ့မောင်လေးကတော့ ပြောပါတယ်။ ဒီအကုသိုလ် အလုပ် သူများ မျက်ရည်ပေါက်ကြီးငယ်ကျမှ ရတဲ့ပိုက်ဆံ တွေကို ရပ်လိုက်ပါတော့တဲ့။ နို့ပေမယ့် လူ့စိတ်ဆိုတာက ခက်သားပဲ မဟုတ်လား။ ဒီအလုပ်နဲ့မှ ဒီလိုဖြစ်လာတာဆိုတော့ ကျွန်မကတော့ မစွန့်နိုင် ဘူး။\nလောဘက ဦးဆောင်နေတာကိုး။ အလှူအတန်းတော့ ရက်ရောတယ်။ နှမျှောတယ် တွန့်တိုတယ်လို့ မရှိ်ဘူး။ ရွက်ကွက်ထဲ သာ ရေးနာရေးဆို ရှေ့ဆုံးကနေကို လှူ တာ။ ဒီတော့ ရပ်ကွက်ထဲက မိန်းမတွေများ ဘာပြောတယ်မှတ်တုန်း။ အမယ်လေး ငါးစိမ်းသည်မက သူဌေးနာမည်ခံနေပါရောလားဆိုပဲ။ လှူ လိုက်တာတော့ ကျုပ်လှူ တာပေါ့။ ဈေးသည် ဈေးထဲဆိုတော့လဲ သတင်းကအကုန်ပြန် ကြားရတာ။ စေတနာတစ်ကျပ်ဖိုးအပြင် ဒေါသနဲ့မောဟပါ ထည့်ပေါင်းတော့ကုသိုလ်ကတစ်ပဲ ငရဲကတစ်ပိဿ\nပြန်ပြီးကြားကြားနေရတဲ့ သတင်းစကား အတင်းတွေကြောင့် ကျွန်မစိတ်မှာ တစ်နေ့တစ်နေ့ ဒေါသ၊မာန နဲ့ မောဟမီးများ လောင်လိုက်တာ မပြောပါနဲ့။ နားရတယ်ကိုးမရှိဘူး။ ဒီကြားထဲ လုပ်နေတာက ငါးရောင်းတာ။ ငါးကလဲ သတ်ရင်းသတ်ရင်း လက်ကလဲယဉ်လာလိုက်တာ။ မနောကံနဲ့ပါ ကျူးး လွန်မိလာတယ်။ အဲဒီပြောနေတဲ့ ကောင်မတွေကိုလဲ ငါးတွေရဲ့ ခေါင်းကို ဓါးမနဲ့ တိကနဲ ဖြတ်လိုက်သလို ဒင်းတို့ကိုပါ တိကနဲ ဖြတ်ချင်လာတယ်။\nကျွန်မမှားနေလို့ ပြောတယ်ဆိုပြောပါ။ အချိန်ပြည့်စိတ်ထဲမှာ ဒေါသ မာန မခံချင်စိတ် ငါဆိုတဲ့ မာန်အမယ်လေး အားရတယ်ကိုးမရှိပါဘူး။ကိုယ်မှမဟုတ်တဲ့ဟာကို ဒင်းတို့က တစ်စိတ်တစ်အိတ်လုပ်ပြီးပြောနေတာ ရင်ထဲမှာခံပြင်းလွန်းလို့။ဘယ်လောက်တောင်လဲဆို ကျွန်မရဲ့မျက်နှာမှာ ဒေါသရဲ့ အရှိန်နဲ့အချိန်ပြည့် နီမြန်းလာတယ်။ အရင်လိုစကားတွေ မချို သာနိုင်တော့ ဘူး။ ပိုက်ဆံလေးလဲရှိလာတော့ မာန်ဆိုတာလေးကလဲ ရောက်လာပြီးကိုး။\nဒီတော့ ဒင်းတို့က ဆိုကြပြန်သေးတာ ကျွန်မက အသက်ကြီးလေ မိုက်လုံးကြီးလေတဲ့။ ဒီလိုဆိုကြပြန်တာလား။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေကလဲ ကြိတ်မနိုင်ခဲမရပေါ့။ ပူလောင်လိုက်တာ ပြောမနေပါနဲ့ နေ့တိုင်းအဲဒီခံပြင်းတဲ့ စိတ်ကြီးနဲ့နေရတာ။ ဒီကြားထဲ ကျွန်မခေါင်းကလဲ ပိုပိုပြီး ကိုက်လာတယ်။ဆေးခန်းပြ ခဏပါပဲ။ နောက်နေ့ ပြန်ကိုက်မထနိုင်ဘူး။ထင်တော့ ငါးတွေရဲ့ခေါင်းကို ထုထုသတ်ခဲ့တဲ့ဝဋ်ကတော့ ဘ၀မကူးခင်လည်ပြီထင်ပ။\nဒီကြားထဲ ခေါင်းကကိုက်နေတာတောင် စိတ်ထဲဂယောင်ဂတမ်းနဲ့ ငါးခေါင်းတွေ ထုနေသေးတာ။ ဒီလိုနဲ့ ကျန်းမာရေးကလဲ တစ်နေ့ရွှေ တစ်နေ့ငွေ ဒီကြားထဲ အမေကလဲ အသက်ကြီးတော့ဆုံးသွားပြန် မောင်လေးကလဲ အရွယ်ရောက်ပြီ ပညာလဲစုံ ကြင်ယာလဲစုံပြီးပေါ့။ ဒီတော့ ကျွန်မတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်လိုက်တာ။ အသက်ကလေးကလဲ ရလာ ဘ၀ကလဲ ကြမ်းဆိုတော့ ဇရာရဲ့နှိပ်စက်ချင်းကို လူးလိမ့်ပြီးခံရတော့တာပဲ။\nကျွန်မရဲ့ မျက်နှာကလဲ တေးထားတဲ့ အာဂတတွေ လုပ်နေတဲ့ အကုသိုလ်တွေ လောဘတွေ မောဟတွေ မာန်တွေမချနိုင်သေးတော့ ရှိရင်းစွဲ အသက်ထက် ပိုကြီးနေသလားမှတ်ရတယ်။ ဒါတောင် လူတွေကပြောနေသေး တာ အဲဒီမိန်းမကြီး သေရင်ဥစ္စာစောင့်ဖြစ်မှာတဲ့လေ။ ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုယ်စောင့်တာ ဘာဖြစ်တုန်း။ ဒင်းတို့အပူလား။ အသက်ကကြီးလေ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်လေ ဒေါသကပိုကြီးလေ အပေါက်ကပိုဆိုးလာလေနဲ့ သံသရာလည်နေတာမပြောပါနဲ့တော့။\nကျွန်မတို့ ရပ်ကွက်ထဲ ၁၀ ရက်တရားစခန်းဖွင့်တယ်။ အလှူ ဆိုရင်တော့ ကျွန်မကရှေ့ဆုံးကပေါ့။ ဒီတော့ ရက်ကွက်ကလူကြီး တွေက တိုက်တွန်းတယ်။ လှူ လဲလှူ ကိုယ်တိုင်လဲ ရိပ်သာစခန်းဝင်ပေါ့။ ပြောလွန်းမက ပြောကြလွန်းတော့လဲ အားနာတာနဲ့ လိုက်ဝင်ဖြစ်တာပေါ့။ ပထမရက်မှာပဲ ငါးဆိုင်ကိုကြီး စိတ်ကမြင်နေတာ။ ပြီးတော့ ငါးတွေကလဲ ယူထားပြီးသားဆို တော့ ပိတ်လို့ကလဲမရဘူးလေ။\nဒီတော့ သူများကို ရောင်းခိုင်းခဲ့ရတာ။ အဆင်မှ ပြေပါ့မလား။ ရှုံးများနေပြီလား။ မျက်စိထဲ သတ်ထားတဲ့ သွေးသံရဲရဲနဲ့ ငါးတွေပြန်မြင်လာလိုက်။ စိတ်ထဲမှာ အော်ဟစ်နေချင်တာများ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ။ အလိုလိုနေရင်း စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေကထွက်။ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ဟိုးနာက နာချင်သလိုလို ဒီနားက နာချင်သလိုလို ဒီကြားထဲ ခေါင်းကလဲ ကိုက်သေးတယ်။ ပြီး ငြိမ်ပြီးထိုင်နေရတာကိုးက ကျွန်မအတွက် ဒုက္ခ ။ ရိပ်သာမ၀င်ခင်က အလုပ်နဲ့လုပ် ပြတ်တယ်မှ မရှိပဲ။ အင်း ဒီလိုဆိုရင်တော့ ခက်ရချေရဲ့။ ရက်ကွက်ထဲ လူကြီးတွေပြောပြီး ထွက်ပစ်လိုက်ဖို့ကို ခဏခဏ စိတ်ကူးမိတယ်။ ၄ ရက်မြောက်ညဘက် အရောက် အိပ်ခါနီးမှာတော့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် မနက်ဖြန်မနက် ရိပ်သာကနေထွက်တော့မယ်။ ဘယ်..ဒီလိုသာဆို ကျွန်မ ရူးသွားနိုင်တယ်။\nမနက်မိုးလင်းအိပ်ယာကနိုးတော့ လူတွေရုတ်ရုတ်ဖြစ်နေတယ်။ ဘာများပါလိမ့်ပေါ့။ အမယ်လေး ကျွန်မရဲ့ရန်သူတော်ကြီးတစ် ယောက်လေ အိပ်နေရင်းနဲ့ ဆုံးသွားပါရောလား။ မနက်မိုးလင်း သူ့ဘေးက တူတူအိပ်တဲ့ မိန်းမက ခေါ်ကြည့်လို့မရတော့မှ ဆုံးမှန်းသိတယ်တဲ့။ သူ့ကြည့်ရတာ ဝေဒနာတော့ တော်တော်ခံစားသွားရပုံပဲ။ သူ့ရဲ့လက်တွေက အိပ်ယာခင်းကို ကိုင်ပြီးဆုပ်ထားတာ တော်တော်နဲ့ဖြည်လို့မရဘူး။ပြီးမျက်လုံးကလဲ တစ်ဝက်ကပွင့်နေသေးတယ်။ ကြည့်ရဆိုးလိုက်တာလို့ စိတ်ကတွေးနေသလို စိတ်ထဲမှာလဲ သူ့ကိုသနား သွားတယ်။ အော် သေသွားတော့လဲ ဘာမှမဟုတ်ပါလားလို့ တွေးလိုက်မိတယ်။\nဒါဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင်ရော သေဖို့အသင့်ပဲလားလို့ စဉ်းစားလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မလဲ သေသွားနိုင်တာပဲမဟုတ် လား။ အဲဒီတော့မှ ကြောက်လိုက်တာ။ ဘုရား ဘုရား လို့တမိတယ်။ ခုလောလောဆယ် ဒီခန္ဓာကြီးမှာ ဘာရောဂါမှ မခံစားရတာတောင် ကျွန်မရဲ့ လောဘ ဒေါသ နဲ့ မောဟတွေကို သတ်လို့မရတာ။ ဒီခန္ဓာကြီး နာနေတဲ့အချိန်များဆို ကျွန်မ ဘယ်လိုများ တရားသိတော့မှာတုန်း။\nတရားမသိဘူးဆိုမှတော့ နောက်ဘ၀ ငရဲကျမလား သံသရာမှာ ဘယ်လိုခန္ဓာမျိုးနဲ့ ဒုက္ခတွေခံ ရလိမ့်မလဲ ။ ခန္ဓာရပြန်တော့ လောဘ ဒေါသ မောဟတွေဖြစ်။ ဒီကြားထဲ ကျွန်မမှာ ငါးတွေကို သတ်ထားတဲ့ဝဋ်ကြွေးဆိုတာရှိသေးတယ်။\nမတ်တပ်ရပ်လို့ သေဆုံးသူရန်သူတော်ကြီးရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မဒူးတွေ တုန်လာတယ်။ ရင်ထဲမှာလဲ တစ်လျှပ်လျှပ်ဖြစ်လာတယ်။ ဘုရား..ဘုရားဆိုပြီးတနေတာ လဲ ဘယ်နှစ်ကြိမ်မြောက်မှန်းကို မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့အသိကလေး လျှပ်ကနဲ တစ်ချက်ဝင်လာတယ်။\nမဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး ဒီဘ၀ ဒီသံသရာကတော့ လွတ်အောင်ကို ရုန်းနိုင်မှ ဖြစ်တော့မယ်လို့။\nအကြံကုန်တော့ ဆားချက်ဆိုသလို အရင်တင်ပြီးသား ပို့(စ်) အဟောင်းလေးကို ပြင်စရာရှိတာလေးတွေ ပြင်ပြီ ဒီတစ်ပတ်အတွက် ပို့(စ်) အသစ်လေး လုပ်လိုက်ရပါတယ်ရှင်။\nဘလော့လေးမှာ လာရောက်ပြီး စာဖတ်သူများနှင့် တစ်ကွ ဘလော့ မောင်နှမများအားလုံး ကျန်းမာလို့ ချမ်းသာကြပါစေရှင်။\nချစ်တတ်လာပြီလား ဒါဆိုရင် မင်းဟာ ရှုပ်ထွေးပွေလီနေတဲ့ ချည်ထွေးထဲက ချည်စတစ်ခုကို မင်းအစဆွဲလိုက် ပြီသာ မှတ်ပေတော့။ ချစ်တတ်လာပြီဆိုရင် မင်းကိုယ်မင်းလှပအောင် ပြင်တော့မယ်။ မင်းဟာ.. ဖူးသစ်စပန်းပွင့်လေးကဲ့သို့ နုပျိုလန်းဆန်းနေ တော့မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ချစ်ရတာကို မင်းပျော်နေတာကိုး။ မင်းချစ်သူက မင်းကိုလှလှပပ တက်တက်ကြွကြွလေး မြင်နေစေချင်တာကိုး။\nဟော..တွေ့ဖန်များ ချစ်ဖန်များတော့ မင်းမှာ သံယောဇဉ်ဆိုတဲ့ သမုဒယကြိုး ကြာလေ ကြီးလေ ခိုင်မြဲလေ။ သံယောဇဉ်လာပြီဆိုရင် မင်း လွမ်းလာပြီ..တမ်းတလာပြီး အချိန်တိုင်းမင်းချစ်သူဘေးနားမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် တီတီတာတာ နဲ့ နေချင်တဲ့စိတ် ချစ်သူကို အားကိုးတွယ်တာလာတဲ့ စိတ်တွေနဲ့ လွမ်းဆွတ်တတ်လာပြီ။ တစ်နည်းပြောရရင်..\nမင်းရဲ့ ရောဂါဟာ တစ်နေ့တစ်ခြား အမြစ်တွယ်စပြုလာပြီ။ အဲဒီမှာ တစ်ခြားဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ပါလာတော့တာပဲ။ မင်းရဲ့ အချစ်က အဖြူရောင် ဒါပေမယ့် အတ္တရယ် မာနရယ် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးနှစ်မျိုးပေါင်းလိုက်..\nဟေ..မင်း သ၀န်တိုတတ်တယ်။ ဟယ် ..မာနလဲကြီးတတ်တယ်။ သူကဘာမို့လို့လဲ ငါ့ဘေးနားမှာများ သူ့ထက်သာတာ အပုံကြီး။ ချိန်းထားတဲ့အချိန်ကို မတိကျဘူး။ ငါ့ကို အလေးအနက်မထားဘူး။ ငါ့မှာတော့ ချစ်လိုက်ရတာ ။သူကတော့ င့ါကိုမေ့နေတယ်။ ဒီတော့ တွေ့တဲ့အချိန် လာတဲ့ အချိန် စိတ်ကောက်တာက စပြီ။ မင်းရဲ့ စိတ်တွေဟာ အချစ်ကြောင့် ပူလောင်စပြုလာပြီ။ အဲလိုမဟုတ်ရင်လဲ ချစ်သူနဲ့သာ တူတူဆိုတဲ့ စိတ်ကူးယဉ် ဘ၀လေးကို တည်ဆောက်ဖို့ မင်းမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေရှိလာပြီ။\nဒီနေရာမှာ စိတ်ကူးယဉ် မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ တစ်ကယ့်လက်တွေ့ဘ၀ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစား အားထုတ်ဖို့ လိုလာပြီ။ လက်တွေ့ဆိုတဲ့စကား ကြိုးစားတယ်ဆိုတဲ့ စကားပါလာပြီဆိုတာနဲ့ နားလည်လိုက်ဖို့က မင်းဟာ အခက်အခဲတွေကို ကျော်ဖြတ်ရတော့မယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်ရော မင်းရဲ့ လက်တွဲဖော် နှစ်ဦးစလုံးက တက်ညီလက်ညီ ပြိုင်တူ ရွက်လွင့်ဖို့လိုလာပြီ။ ဒီတော့မင်းရဲ့ လက်တွဲဖော်ကို မင်းက တွန်းအားပေးတော့မယ်။ လက်တွဲဖော်က ကိုတွန်းသလို ရွှေ့နေရင်တော့ ကောင်းပါရဲ့ မရွှေ့တဲ့အခါကျတော့ မင်း စိတ်ဆိုးလာပြီ အားမလို အားမရ ဒေါသတွေ ထွက်လာပြီ။ စိတ်ပါ တော့ နှုတ်ကပါ အပြောလေးတွေက ထေ့လာပြီ။\nဒီအခြေအနေမှာ ကြားခံမီဒီယာလိုလာတာက နားလည်မှု သဘောထားကြီးမှုတွေပဲ။ အဲဒီအရာတွေဟာ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ရှိမနေတော့ ဘူးဆိုရင် ဒါ သေချာသွားပြီ လွမ်းခွဲမှာ ဆိုဖို့ စကားလေးတစ်ခွန်းတောင် မရှိတော့တဲ့ သူတွေ ဖြစ်သွားကြတယ်။ အဲ ဒီတစ်ယောက်နဲ့ ကွဲသွားလို့ မင်းမှာ အချစ်တွေ သေသွားပြီလားလို့ မထင်လိုက်လေနဲ့ မင်းဟာစပြီး ချစ်တတ်ပြီးသွားပြီ။ ဒီတော့ မင်းအသက်ရှင်နေသမျှ အချစ်ကရှင်သန်နေမှာပဲ။ ရှင်သန်နေအုန်းမှာပဲ။\nဒါပေမယ့် ရှင်သန်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဆွေးမြေ့မယ် နာကြင်မယ် ပျော်ခဲ့ဖူး မော်ခဲ့ဖူးတာလေးတွေ ကို တမ်းတမယ်။ အတိတ်ကာလကို စိတ်ကူးယဉ်နဲ့ ပျံသန်းမယ် အနာဂတ်ကို အထီးကျန်မှုတွေနဲ့ ဖြတ်သန်းတယ်။ နောက်ထပ် မင်းရဲ့နှလုံးသားက လက်ခံနိုင်မယ့် အချစ်ကို မတွေ့မချင်း ဆိုပါတော့.. ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းဟာ ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ ချည်ခင်ထဲက ချည်တစ်စကို ဆွဲထုတ်လိုက်မိလို့ပဲ။အဲဒါက ချည်ခင်ရှုပ်ပုံ ရှုပ်နည်းတစ်မျိုး နောက်တစ်မျိုးလဲ ရှိသေးလေရဲ့။\nအဲဒါဘာလဲဆိုတော့ တက်ညီလက်ညီ လှော်လိုက်တော့ ပန်းတိုင်ရောက်သွားကြ တာပေါ့။ ဒီအခြေအနေက ချည်ခင်ကို ဆွဲထုတ်ရုံတင်မကဘူး ကိုယ့်လက်ကို ကိုယ်ပြန်ချည်ထားတဲ့ အခြေအနေရောက် သွားပြီ။ အစပိုင်းတော့ ရှင်းမယ်အထင်နဲ့ တစ်စလေးဆွဲလိုက် ကိုယ့်ရဲ့လက်ကို တစ်ပတ်လေးပတ်လိုက် အမယ် တယ်ဟုတ်တဲ့ ငါပါလားပေါ့။ ကိုယ်ကလဲ ရှင်းတာလေးတွေ့သွားတာကိုး ပျော်လာတယ်။ ရွှင်လာတယ်။\nခက်တာက အချိန်တွေသာကြာလာတယ် ချည်ခင်ထွေးက ရှုပ်နေတာက မပြေနိုင်သေးဘူး။ ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့ ရှင်းနိုး တစ်နေ့ရှင်းနိုးနဲ့ ချည်ခင်ထွေးကြီး ရှင်းလိုက်တာ ဟော..နောက်ဆုံးကျတော့ သားတွေ သမီးတွေနဲ့ ပျော်ကြ ရွှင်ကြ မုန်တိုင်းထဲ ဖြတ်လိုက်ကြ သောကတွေ ရောက်လိုက် ရန်တွေဖြစ်လိုက် ချစ်လိုက်ကြ မုန်းလိုက်ကြ ပြောလိုက်ကြ ဆိုလိုက်ကြနဲ့ အဲဒီ ချည်ခင်ထွေးကြီးရဲ့ အလယ်ဗဟိုထဲက ရစ်ဘီးကြီးက ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သွားတော့တာပါပဲ။\nကဲ.. ဒါပေမယ့် ဘာပဲပြောပြောပါ တစ်ချို့ကြတော့လဲ ရစ်ဘီးကြီးလို လည်နေရတာကို ပျော်ကြတယ်။ ချည်လေးတွေ အပတ်ခံနေရတာကိုးက ပျော်နေတတ်တာ။ တစ်ချို့ကျတော့လဲ ချည်လေးတစ်စ ဆွဲမိနေရင်း ငါ ဆက်ရှင်းနေရင်ရော ရှင်းပါ့မလားဆိုတဲ့ သံသယလေးနဲ့ ဆက်ရှင်းရကောင်းနိုးနိုး ရပ်လိုက်ရကောင်းနိုးနိုး နဲ့အတွေးနယ်ချဲ့ကြပြန်တယ်။ တစ်ချို့ကြပြန်တော့ အမယ်လေး ကြောက်လှပါပီဟယ် ..ဆိုပြီ ခပ်ဝေးဝေးက ကွေ့ပတ်ပြေးကြတယ်။\nခုစာဖတ်နေတဲ့ သင်ကိုယ်တိုင်ရော..ဘယ်လိုလူမျိုးပါလိမ့် စာရေးသူကိုယ်တိုင်ကတော့ အစလေးဆွဲပြီး ရှုပ်ရှုပ်လာတာ မခံနိုင်လို့ အမယ်လေးကြောက်လှပါပီဟယ် ဆိုပြီး ကွေ့ပတ်ပြေးနေရတဲ့ သူဖြစ်ပါကြောင်း ၀န်ခံရင်း .. ကဲ ..သူငယ်ချင်း ညီအစ်ကို မောင်နှမတို့ရေ ဆက်ပြီး ချည်ခင်ထွေးကြီး ရှင်းလိုက်ကြစို့ရဲ့.\nဘလော့ လေးကို လာလည်ကြတော့ သူငယ်ချင်းများ အားလုံးနှင့် တစ်ကွ ဘလော့ မောင်နှမများ အားလုံး ကျန်းမာလို့ ချမ်းသာကြပါစေရှင်။\nသရုပ်ဖော် ပုံလေးကိုတော့ google ကနေရှာပြီ ယူသုံးထားပါတယ်လို့..


စီးပွားရေးနဲ့ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှု ဒေါ်သက်သက်ခိုင်ရဲ့ အမြင် (ပထမပိုင်း)\n270p | 36.7MB\nစီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် လက်ရှိအစိုးရရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ အာရုံစိုက်မှုတွေမှာ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေတဲ့အကြောင်း ပြည်သူ့လွှတ်တော် ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုနဲ့ စက်မှုလက်မှုဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ကော်မတီ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်တဲ့၊ လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ဒေါ်သက်သက်ခိုင်က ပြောပါတယ်။ ဦးသန်းလွင်ထွန်းက တွေ့ဆုံမေးမြန်းထားပါတယ်။\nမြန်မာနိုင်ငံစီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် လက်ရှိအစိုးရရဲ့ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့အာရုံစိုက်မှုတွေမှာ လိုအပ်ချက်တွေရှိနေသေးတဲ့အကြောင်း ပြည်သူ့လွှတ်တော်ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုနဲ့ စက်မှုလက်မှုဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး ကော်မတီအဖွဲ့ဝင်ဖြစ်တဲ့ ဒဂုံမြို့နယ်ပြည်သူ့လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ဒေါ်သက်သက်ခိုင်က VOA ကို ပြောပါတယ်။ မြန်မာ့စီးပွားရေးမှာ ရေရှည်ဦးမော့စေရေးအဓိကအချက်တခုလို့ ရှု့မြင်ကြတဲ့ FDI နိုင်ငံရပ်ခြား တိုက်ရိုက်ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုတွေတိုးတက်လာခြင်းမရှိသေးတဲ့ အကြောင်းအရင်းတွေကိုလည်း ဒေါ်သက်သက်ခိုင်ကရှင်းပြထားပါတယ်။ ၀ါရှင်တန်မြို့တော် VOA အမေရိကန်အသံမြန်မာဌါနကို အလည်အပတ်ရောက်လာခဲ့တဲ့ဒေါ်သက်သက်ခိုင်ကို မြန်မာစီးပွားရေးလုပ်ငန်းကဏ္ဍအခြေခံလိုအပ်မှု အနေအထားနဲ့ လွှတ်တော်တွင်းဥပဒေပြဌာန်းထိန်းညှိ့ဆောင်ရွက်ရတဲ့အခြေအနေမှာတွေ့ကြုံရတဲ့ အခက်အခဲတွေအကြောင်း၊ သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်နိုင်ငံရေးရှေ့ဆက်အလာအလာတွေအကြောင်း ဌာနမှူး ဦးသန်းလွင်ထွန်းက တွေ့ဆုံမေးမြန်းထားပါတယ်။\nဦးသန်းလွင်ထွန်း။ ။ ဟုတ်ကဲ့ဒေါ်သက်သက်ခိုင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျ။ အခုလို Washington DC ကို ရောက်တုန်းမှာ VOA ကို လာပြီးတော့မေးမြန်းခွင့်ပေးတဲ့အတွက်။ ဒေါ်သက်သက်ခိုင်က ပြည်သူ့လွှတ်တော်ထဲမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ကော်မတီတခုနဲ့အတူလုပ်နေတယ်။ အဲဒီတော့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကိစ္စ နောက် စီးပွားရေးကိစ္စ အဲဒါတွေပဲအရင်မေးချင်တယ်ခင်ဗျ။ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ ပတ်သက်လို့ရှိရင် အထူးသဖြင့်နိုင်ငံရပ်ခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု FDI ဆိုတာတော်တော်လေးအရေးကြီးတယ်လို့ အစိုးရအနေနဲ့လည်းသတ်မှတ်ထားတယ်။ နိုင်ငံရပ်ခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေဟာ ဒီလို အစိုးရအနေနဲ့ တော်တော်လေးကိုမျှော်လင့်ထားတဲ့ကြားထဲကနေ ၂၀၁၇၊ ၂၀၁၈ တွေမှာတော်တော်ကျတယ်။ ၂၀၁၉ အလားအလာရော ဒီ ကြားဖြတ်အခြေအနေကဘယ်လိုရှိလဲခင်ဗျ။\nဒေါ်သက်သက်ခိုင်။ ။၂၀၁၉ မှာလည်းကျနေပါတယ်ရှင့်။ ဘာကြောင့်ပြောလဲဆိုလို့ရှိရင် ဒီ World Bank ရဲ့ မြန်မာ Economics Monitor (စီးပွါးရေးစစ်တမ်း) ပေါ့နေုာ် ပြီးခဲ့တဲ့လကပဲ Launch လုပ်ပါတယ်။ Launch လုပ်တယ် သူက ၆ လတခါပေါ့နော်။ တနှစ်ကိုနှစ်ခါဆိုတော့ ကျနေပါတယ်ရှင့်။ နောက်တခုက FDI ရဲ့ Commitment နိုင်ငံတကာရင်နှီးမြှုပ်နှံမှုလာတဲ့ပမာဏလို့ပြောရင် နံပတ် ၁ ကဘာလဲဆိုလို့ရှိရင် စာချုပ်ပေါ်မှာပြောထားတဲ့ (ဒီစာရွက်ပေါ်မှာပြောထားတဲ့) ပမာဏတွေပေါ့နော် အဲဒါက တခု။ နောက်တခုက ကျမတို့ ထဲထဲဝင်ဝင်ကြည့်သင့်တာက စာချုပ်ထဲမှာပြောထားတဲ့ amount ကို တကယ် Commitment ရှိရှိနဲ့ ငွေတကယ်သယ်လာပြီးတော့မှ တကယ်အလုပ်လုပ်တာကဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ။ အဲဒီ amount ကလည်း အဲဒီပမာဏကလည်း အရေးကြီးပါတယ်ရှင့်။ ဆိုတော့ တခါတလေကျလို့ရှိရင် အဲဒီကိန်းဂဏန်းတွေပဲကြည့်ပြီး စာရွက်ပေါ်ကကိန်းဂဏန်းတွေပဲကြည့်ပြီး တကယ်ဝင်လာတဲ့ပမာဏကိုကြည့်ဖို့ ကျမတို့… ကြည့်ဖို့ အာရုံမရတာလေးတွေပေါ့နော်… ဒါလေးတွေရှိတဲ့ အခါကျတော့လေ။ အခုတော့ အလားအလာလို့ ပြောလို့ရှိရင်တော့ World Bank ကိုက မြန်မာ Economic Outlook မှာ ပြောထားတာ.. ကျနေပါတယ်ရှင့်။\nဦးသန်းလွင်ထွန်း။ ။ ဒီကိန်းဂဏန်းတွေကို အသေးစိတ်တော့ကျနော်မေးမနေတော့ဘူး။ အခြေခံ အကြောင်းလေးတွေပဲမေးချင်တယ်။ အထူးသဖြင့် ဒီ နိုင်ငံရပ်ခြားရင်းနှီးမှုတွေတက်လာအောင်ဆိုပြီးတော့ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကဆိုလို့ရှိရင် အစိုးရက အနှစ် ၂၀ စီမံကိန်းတို့ နောက်ပြီးတော့ ဒီနှစ်ပိုင်းတွေအတွင်းမှာလည်း တော်တော်လေး စွဲဆောင်မှုတွေလုပ်ဖို့ အခမ်းအနားတွေလုပ်တယ်၊ နောက်ပြီးတော့ ပွဲတွေလုပ်တယ်၊ ဖိတ်ခေါ်မှုတွေလုပ်တာတွေ့တယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း နိုင်ငံရပ်ခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေက ဝင်မလာတဲ့ သဘောတွေ့နေရတယ်။ ဒါဘာကြောင့်လဲ။\nဒေါ်သက်သက်ခိုင်။ ။ဘာကြောင့်လဲဆိုရင် ဒီရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေက ခုနကပြောတာဆိုရင် MSDP ပေါ့နော် Myanmar Sustainable Development Plan ပေါ့နော် ဆိုလို့ရှိရင် အဲဒါက ၂၀၁၈ August မှာ ထွက်ထားတယ်ပေါ့နော်… ထွက်ထားပြီး ၂၀၃၀ ထိဆိုတော့။ ဒါပေမဲ့ ကျမတို့က အစိုးရတရပ် စတက်တက်ချင်းမှာ ဒီရင်နှီးမြှုပ်နှံသူအသိုင်းအဝိုင်းကလည်း ဝိုင်းပြီးစောင့်ပြီး ကြည့်နေတာပေါ့နော်။ အစိုးရရဲ့ သဘောထားပေါ့။ အစိုးရက ပုဂ္ဂလိကကဏ္ဍတွေမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေအပေါ်မှာ ဘယ်လိုသဘောထားတယ်ဆိုတဲ့ဟာကို ဝိုင်းပြီးစောင့်ကြည့်ပြီး အာရုံနဲ့ ကြည့်နေကြတဲ့အချိန်မှာ ကျမတို့က အဲဒါကို ဒီ Myanmar is open for business ဆိုတာမျိုးမပြောခဲ့လိုက်နိုင်ဘူးရှင့်။ မပြောခဲ့လိုက်နိုင်ဘဲနဲ့မှ အစိုးရလုပ်ရင်းတန်းလန်းနဲ့မှ အဲလို Private Sector ဒီ ပုဂ္ဂလိက ကဏ္ဍနဲ့ ထိတွေ့တာတွေ နိုင်ငံတကာ ခရီးတွေ သွားနေကြတဲ့ အချိန်ကျမှ မေးခွန်းတွေက မေးလာတယ်… ဒါတွေက အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ တဖြည်းဖြည်းမှ သိလာတာပေါ့နော်။ တဖြည်းဖြည်းမှ သိလာပြီးတော့မှ ပြီးလို့ရှိရင် တိုင်းပြည်ရဲ့ Development Strategies ကြီး မရှိသေးဘူးဆိုတာလည်း တဖြည်းဖြည်းမှ သိလာတဲ့အခါကျတော့ အခု ၂၀၁၆ က နေ စပြီးတော့မှ အစိုးရတက်ပေမဲ့ ၂၀၁၈ August ကျမှ MSDP ထွက်နိုင်တာဆို ပြောမယ်ဆို နောက်ကျတယ်လို့ ပြောရမှာပေါ့နော်။ အစိုးရရဲ့ သက်တမ်း တဝက် ကျော်သွားတယ်။ ကျော်သွားတဲ့ အခါကျတော့ အခုနောက်ပိုင်းလည်း ကျမတို့ အစိုးရကတော့ သေချာလေးပေါ့ MIFER ဆိုပြီးတော့လေ Ministry of Investment and Foreign Economic Relation ဆိုပြီးတော့မှ ဒီ ရင်နှီးမြှုပ်နှံမှုနဲ့ နိုင်ငံတကာ စီးပွားရေးဆက်ဆံဖို့ ဝန်ကြီးဌာနကို တည်ထောင်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကတော့ ဒါ နိုင်ငံတကာ FDI တွေကို စွဲဆောင်ချင်တာပေါ့နော်။ ကျမထင်တာ ဒါ နောက်ကျတယ်လို့ ထင်တယ်ရှင့်။\nဦးသန်းလွင်ထွန်း။ ။ဒီလုပ်နေတာတွေ အကုန်လုံးက ဒီ အစောပိုင်းက ဝေဖန်ခံရတဲ့ အချက်ပေါ့နော်။ ဥပမာအားဖြင့် အခုလက်ရှိ အစိုးရမှာ စီးပွားရေးမူဝါဒ တိတိကျကျ ဒါမှမဟုတ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိဘူးဆိုပြီး ဝေဖန်တာ ရှိတယ်။ အခု လုပ်နေတာတွေဟာ စီးပွားရေးမူဝါဒရဲ့ အခြေခံ ဖြစ်တယ်လို့ ယူဆသလား ဒီဟာတွေ ကြည့်လိုက်တယ်ဆိုရင် မြန်မာနိုင်ငံအစိုးရရဲ့ မူဝါဒက အခြေခိုင်ခိုင် ဖြစ်နေပြီလို့ ပြောလို့ရလား။\nဒေါ်သက်သက်ခိုင်။ ။ကျမတို့ အစိုးရတက်ပြီးတော့မှ ဒီအစိုးရတက်ပြီးတော့မှ ၇ လ၊ ၈ လ လောက်မှာလေ…. ၇လ၊ ၈ လလောက် ကျမှ ဒီ စီးပွားရေး မူဝါဒကို ထုတ်ပြန်နိုင်တယ်ပေါ့နော် ၁၁ ချက်ပါတာ။ ပြီးလို့ရှိရင် ဒီစီးပွားရေးမူဝါဒကလည်း သိပ်ကိုမှ အထွေထွေဆန်လွန်းတယ်ပေါ့နော်။ တိကျမှုအားနည်းတာပေါ့နော်။ တိကျမှုအားနည်းပြီးတော့မှ Peace နဲ့လည်း ချိတ်ဆက်ထားတာလိုလို ဘာလိုလို အဲ့လို တခုခုပေါ့နော်။ အဲဒီလိုမျိုး သိပ်မရေရာတဲ့ စီးပွားရေးမူဝါဒ ဖြစ်တယ်ရှင့်။ အဲဒါလည်း ကျမတို့ ဝေဖန်ခံခဲ့ရတယ်ပေါ့နော်။ အဲဒါပြီးတော့လည်း နောက် Development Strategies လုပ်ပြန်တော့လည်း ၂၀၁၈ August မှဆိုတော့လေ။ ဆိုလို့ရှိရင် စီးပွားရေးအနေနဲ့ ပြောလို့ရှိရင်တော့ လက်ရှိအစိုးရအနေနဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အာရုံစိုက်မှုဟာ မလုံလောက်ဘူးနော်။ တိုင်းပြည်စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးမှုမှာ အစိုးရရဲ့ အာရုံစိုက်မှုနဲ့ အစိုးရရဲ့ ကြိုးစား အားထုတ်မှုတွေဟာ မလုံလောက်ဘူး။ နောက်တခုကကျတော့ ထလုပ်တယ်ဆိုရင်တောင်မှ နောက်ကျတယ်လို့ ကျမပြောချင်တယ်ရှင့်။\nဦးသန်းလွင်ထွန်း။ ။မလုံလောက်မှုဆိုတဲ့ နေရာမှာ ဒီနိုင်ငံရပ်ခြား ရင်းနှီးမှုတွေကို စွဲဆောင်တဲ့နေရာမှာ ကိုယ့်ဘက်က ပံ့ပိုးပေးရမှာတွေလည်း ရှိတယ်မို့လား။ ဥပမာ အားဖြင့် infrastructure တွေကို ပံ့ပိုးပေးဖို့ ရှိမယ်။ အဲဒါတွေ မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင်ကို နောက်ကျနော်တို့ ကြားနေရတဲ့ ကိစ္စလေးတွေရှိပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ဒီ ပြည်တွင်း ငြိမ်းချမ်းရေးကိစ္စတွေမှာဆိုလို့ရှိရင်လည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူတွေအတွက်အာမခံချက် သိပ်မရှိဘူးဆိုတဲ့ အနေအထားမျိုးလေးတွေ ရှိတယ်။ အဲဒါတွေကရော။\nဒေါ်သက်သက်ခိုင်။ ။ဒီလိုပေါ့ရှင့်။ ကျမတို့က ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတဲ့သူတွေ လာချင်အောင်ပေါ့နော်။ နောက် တကမ္ဘာလုံးက အသိအမှတ်ပြုထားတာ World Bank ရဲ့ ဒီကမ္ဘာဘဏ်ကနေ ထုတ်ထားတဲ့ Ease of Doing Business Ranking (စီးပွါးရေးလုပ်ရအဆင်ပြေလွယ်ကူမှုအဆင့်သတ်မှတ်ချက်) တွေပေါ့။ ဆိုလို့ရှိရင် ကမ္ဘာဘဏ်ကနေပြီးတော့ နိုင်ငံပေါင်း ၁၉၀ ကျော်ကို ဝင်ပြီးတော့မှ အဲလို သူ Indicator တွေနဲ့ပေါ့နော်… အညွှန်းကိန်းတွေနဲ့တိုင်းတဲ့အချိန်မှာ ကျမတို့က နိုင်ငံပေါင်း ၁၉၀ ကျော်မှာ ကျမတို့က ၁၇၁ ပေါ့နော်။ ဆိုလို့ရှိရင် ၃ နှစ် ဆက်တိုက်လောက်ရှိပြီ။ ၁၇၁ မှာ ငြိမ်နေတဲ့သဘောဆိုတော့ မတိုးတက်ဘူးဆိုတဲ့ သဘောတော့ကျရောက်တယ်။\nဦးသန်းလွင်ထွန်း။ ။အာဆီယံထဲမှာရော ဘယ်လိုနေလဲခင်ဗျ။\nဒေါ်သက်သက်ခိုင်။ ။အာဆီယံထဲမှာဆိုရင်လည်း ကျမတို့ အနိမ့်ဆုံးပဲရှင့်။ အဲလိုမျိုးဆိုတော့….. နောက်တခုက ကျတော့ တခြားတိုင်းပြည်တွေကလည်းတိုးတက်အောင်လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်ရဲ့တိုးတက်မှုနှုန်းဟာ တခြားတိုင်းပြည်ကိုမကျော်နိုင်တဲ့အခါကျတော့ ကျမတို့က ranking မတက်တာပေါ့ ရှင့်။ အဲ့ဒီတော့ လူတွေက အကြမ်းမျဉ်းအရင်ဆုံး ကြည့်ရင် investor (ရင်းနှီးမြုပ်နှံသူ) က ဘာပဲပြောပြော သူလည်းဒီ ပိုက်ဆံ ငွေထုပ်ပိုက်ပြီးလာရမှာဆိုတော့ သူလည်းအကျိုးမြတ်ရှိမှလာမှာပေါ့နော်။ လာမှာဖြစ်တဲ့အခါကျတော့ ဒီ အဲလိုမျိုးလေး indicator ကို ကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် ကျမတို့က ကျမတို့ အိမ်နီးနားချင်းတွေနဲ့ အပြိုင်အဆိုင်ရှိတယ်ပေါ့နော်။ ဥပမာ Cambodia, Lao, Vietnam နဲ့ မြန်မာပြည်နဲ့အာဆီယံထဲမှာ ကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် ကျမတို့ကအနိမ့်ဆုံးဖြစ်နေတဲ့အခါကျတော့ တခြားဘက်သွားတဲ့ သဘောလည်းရှိတာပေါ့ရှင့်။ နောက်တခုကတော့ နိုင်ငံရေးအရတည်ငြိမ်မှုပေါ့။ ဆိုတော့ နိုင်ငံရေးက ဘယ်လိုဖြစ်လဲဆိုလို့ရှိရင် ကျမတို့ကတော့ ဒီမိုကရေစီကိုအားပေးဘို့ဘဲ.. ပြည်သူကလည်းအားပေးတယ်၊ နိုင်ငံတကာကအားပေးတယ်။ အားပေးတဲ့အတွက်ကြောင့်မို့ တလျှောက်လုံးဒီမိုကရေစီအတွက်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့တဲ့ အန်တီစုတို့ ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်တို့က တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်နေတဲ့ကာလပေါ့နော်။ ဒါကို သိပ်ကိုမှ နိုင်ငံရေးအရအောင်မြင်မှုဖြစ်တယ်ပေါ့နော်။ တချိန်တည်းမှာပဲ ဘယ်လိုဖြစ်သလဲဆိုလို့ရှိရင် ဒီ ငါးနှစ်တခါ ရွေးကောက်ပွဲလုပ်ကြတဲ့အခါကျတော့ ဒီ စတာထွက်ခါစ ဒီမိုကရေစီတာထွက်ခါစဆိုတော့ နိုင်ငံရေးအရ တည်ငြိမ်မှုလည်း သူများတိုင်းပြည်ထက် နည်းတယ်ပေါ့နော်။ ဥပမာ Vietnam၊ Cambodia၊ Lao တွေထက် ကျမတို့ကနည်းတယ်ပေါ့။ ဆိုတော့ နိုင်ငံတကာကကြည့်လို့ရှိရင်တော့ အကြမ်းမျဉ်း ရုတ်တရက်ကြည့်မှာကတော့ ခုန World Bank ရဲ့ ranking ကို ကြည့်မယ်။ ကျမတို့အနိမ့်ဆုံးဖြစ်တယ်။ နောက်တခုက တိုင်းပြည်ရဲ့နိုင်ငံရေးစနစ်ကိုကြည့်လိုက်လို့ရှိရင် အခုမှတာထွက်ခါစဖြစ်တဲ့အခါကျတော့ နိုင်ငံရေးတည်ငြိမ်မှုကိုလည်း ကြည့်တယ်။ နောက် တက်လာတဲ့အစိုးရကလည်းအသစ်စက်စက် ဖြစ်တယ်။ ဖြစ်တဲ့အခါကျတော့ တက်လာတဲ့အစိုးရရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေအပေါ်မှာ ထားတဲ့သဘောထား ဘယ်လောက်ပျော့ပျော့ပြောင်းပြောင်းရှိလဲ၊ ဘယ်လောက်မြေတောင်မြှောက်ချင်တဲ့စိတ်ရှိလဲဆိုတာ ဒါတွေကို ပြောဖို့၊ ဒါတွေကို ထုတ်ပြဖို့ ကျမတို့နောက်ကျခဲ့တယ်ပေါ့နော်။\nဦးသန်းလွင်ထွန်း။ ။အဲ့အကြောင်းလေး ကျနော်နည်းနည်း ထပ်မေးပါမယ်။ ဒီ World Bank ရဲ့ Indicator အညွှန်းကိန်းနဲ့ပတ်သက်လို့… ဒီထဲမှာဆိုရင် ကျနော်သိသလောက်အချက်တွေမှာ အဂတိလိုက်စားမှု ဘယ်လောက်ရှိသလဲ၊ လာဘ်ပေးလာဘ်ယူမှုတွေ ဘယ်လောက်များနေသလဲ၊ နောက်ပြီးတော့ ဘဏ္ဍာရေးစနစ်က ဘယ်လောက်များ တည်ငြိမ်မှု ရှိသလဲဆိုတာတွေပါတယ်။ အခုဆိုလို့ရှိရင်တော့ ဒီအဂတိ လိုက်စားမှုကော်မရှင်တွေ ဘာတွေဖွဲ့ပြီးလုပ်နေတာတွေတော့ရှိတယ်။ ဘဏ္ဍာရေးကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်လို့ရော ဘယ်လောက်များတည်ငြိမ်အောင်လုပ်လာတာတွေရှိလဲ၊ ဘယ်လောက်များအောင်မြင်မှုတွေ ရှိလဲ။\nဒေါ်သက်သက်ခိုင်။ ။ကျမတို့ ဒီအစိုးရမှာတော့ ဗဟိုဘဏ်ပေါ့နော်။ ဗဟိုဘဏ်က ပထမ ငါးနှစ်က ၂၀၁၃ စလိုက်တယ်ရှင့်။ အရင်တုန်းက ဗဟိုဘဏ်က ဒီသီးခြားလွတ်လပ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းမဟုတ်ဘဲနဲ့ ဟို Ministry of Finance အောက်ကိုပေါ့ ဘဏ္ဍာရေး ဝန်ကြီးဌာနအောက်ရောက်ပြီးတော့မှ တိုင်းပြည်ရဲ့ Budget Deficit (ဘဏ္ဍာရေး လိုငွေပြမှု) တွေကို ငွေရိုက်ထုတ် (ရှင်း)ပေးနေရတာပေါ့ ရှင်။ ငွေရိုက်ထုတ်ပေးနေရတယ်… လိုသလောက် ရိုက်ထုတ်ပေးနေရတဲ့ အဆင့်။ အဲ့အဆင့်ကနေပြီးတော့မှ တချိန်ကျတော့ ကျမတို့ ဒီ ၂၀၁၀ ရွေးကောက်ပွဲနဲ့ ဒီမိုကရေစီ အစိုးရလို ဖြစ်လာတဲ့အခါကျတော့ နိုင်ငံတကာကနေ ခုနကပြောသလို IMF တို့၊ World Bank တို့ ဝင်လာတဲ့ အချိန်မှာ ကျမတို့မှာ Technical Assistance (နည်းပညာအကူအညီ) တွေ အများကြီး ရပါတယ်ရှင့် ADB တို့ဘာတို့။ အဲဒီလို Development Partner တွေ ဝင်လာတဲ့ အချိန်မှာ Technical Assistance တွေရတဲ့အခါကျတော့ ကျမတို့က လမ်းကြောင်းလေးတော့ စမှန်လာတယ်ပေါ့နော်။ ဆိုလို့ရှိရင် ဒီ ၂၀၁၃ ခုနှစ်မှာ မြန်မာနိုင်ငံဗဟိုဘဏ်ဥပဒေဆိုတာ ပြဌာန်းလိုက်ပြီးတော့မှ ဒီဥပဒေအရ မြန်မာနိုင်ငံတော်ဗဟိုဘဏ်သည် သီးခြားလွတ်လပ်တဲ့အဖွဲ့အစည်း တခု ဖြစ်သွားတယ်။ ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနအောက် မဟုတ်တော့ဘူး။ ပြီးလို့ရှိရင် တိုင်းပြည်ရဲ့ Budget Deficit ကိုလည်း ဒီ Finance လုပ်ပေးစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။ မလိုလောက်တဲ့ သဘောလောက်ရှိတာပေါ့နော်။ ဒါပေမဲ့လို့ (အယင်က) ကျမတို့က Budget Deficit(ဘဏ္ဍာရေး လိုငွေပြမှု) ရဲ့ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ဗဟိုဘဏ်ကနေ ပိုက်ဆံရိုက်ထုတ်ပြီးတော့မှ ဒီ ဖြန့်ဝေခဲ့တယ်ပေါ့နော်။ Finance လုပ်ခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ တဖြည်းဖြည်းလေးနဲ့ ကျမတို့က roadmap နဲ့ပေါ့ရှင်။ ဥပမာဆိုလို့ရှိရင် ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ ၄၀၊ ၂၀ ပေါ့နော်။ ဆိုလို့ရှိရင် ဒီနှစ်မှာတော့ World Bank ရဲ့ report အရတော့ ကျမတို့က ဒီ ဗဟိုဘဏ်ကနေပြီးတော့မှ ငွေရိုက်ထုတ်(ရှင်းပေး) စရာ မလိုတော့ဘူး။ Budget Deficit အတွက်ပေါ့နော်။ ဘာတွေဖြစ်လာသလဲဆိုလို့ရှိရင် ခုန Money Market လိုမျိုးတွေပေါ့။ ဥပမာ အစိုးရရဲ့ Treasure Bill တွေ၊ Treasure Bond တွေကို အစိုးရကနေပြီးတော့ ထုတ်လာတယ်။ ထုတ်လာတာကို ဘဏ်ကြီးတွေက ဝယ်တယ်ပေါ့နော်။ ဝယ်ပြီးလို့ရှိရင် ဥပမာ ၃ လတို့၊ ၉ လတို့ စသဖြင့်ပေါ့။ ၁ နှစ်၊ ၂ နှစ်တို့ စသဖြင့် Treasure Bill and Bond တွေ၊ အစိုးရရဲ့ ငွေတိုက်စာချုပ်တွေ ဝယ်တဲ့အခါကျတော့ ဗဟိုဘဏ်ကနေ ရိုက်ထုတ်စရာမလိုတော့ဘူးဆိုတော့ အစိုးရကနေပြီးတော့ ဘဏ်တွေကနေ ပိုက်ဆံပြန်ချေးတာပေါ့ရှင့်။ ဘဏ်တွေက ပိုက်ဆံဆိုတာလည်း ပြည်သူတွေ ထည့်ဝင်ထားတဲ့ ဒီ Deposit လုပ်ထားတဲ့ လာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေဆိုတော့ ပြည်သူဆီက ပိုက်ဆံလှည့်ချေးပြီးတော့မှ ဗဟိုဘဏ်က မထုတ်ရတော့ဘူးဆိုတော့ အဲဒီဟာလေ ပြောလို့ရှိရင်တော့ ကျမတို့က အရှေ့ ဦးသိန်းစိန်လက်ထက်ကနေ စပြီးတော့မှ အခုကျမတို့ အစိုးရလက်ထက်ထိတော့ လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်လာတယ်ပေါ့နော် ဘဏ္ဍာရေးအရတော့ ကျမအဲဒီလိုတော့ မြင်တယ်ရှင့်။\nဦးသန်းလွင်ထွန်း။ ။ဒီဘဏ်တွေကို သန့်စင်ရေးကိစ္စတွေရော…. အထူးသဖြင့် သူတို့ ပြောနေကြတာ Bad Debt (အကြွေးဆိုးတွေ) ပေါ့နော်။ မြေတွေကို မတန်မရာ ဈေးတွေနဲ့ ပေါင်ထားပြီးတော့မှ ထုတ်ချေးထားတဲ့ ကိစ္စတွေမှာ အဲဒါမျိုးတွေကို (ရှင်းလင်းဘို့) အခုချိန်ထိတော့ မလုပ်နိုင်သေးတာ ကျနော်တို့တွေ့ရတယ်။\nဒေါ်သက်သက်ခိုင်။ ။အခုဒီလိုရှင့်။ ဒီ CBM ပေါ့နော် မြန်မာနိုင်ငံတော်ဗဟိုဘဏ်ကနေပြီးတော့မှ အခုအချိန်မှာ ကျမတို့ Banking Sector Reform ကို လုပ်နေပါတယ်။ အဲဒါကကျတော့ ကမ္ဘာမှာ ၂၀၀၀ ခုနှစ်လောက်ကမှစပြီးတော့ Banking Sector တွေ ပိုပြီး Healthy ဖြစ်လာဖို့ ပိုပြီးတော့မှာ ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီးတော့မှ ရေရှည်ကောင်းဖို့ဆိုလို့ရှိရင် ကျမတို့ Basic Principles တွေ ရှိပါတယ်ရှင့်။ အဲဒီ Basic Principles 1၊ 2၊3တို့ စသဖြင့် အဆင့်ဆင့်ရှိတာပေါ့နော်။ အဲဒါတွေကို ကျမတို့ လုပ်ဖို့ ကြိုးစာနေပါတယ် ဗဟိုဘဏ်ကနေလေ။ ကြိုးစားတဲ့အချိန်မှာ ပြဿနာက ဘာဖြစ်နေလဲဆိုလို့ရှိရင် ကျမတို့ မြန်မာနိုင်ငံမှာ ပုဂ္ဂလိကဘဏ်ဆိုတဲ့ ကဏ္ဍက ၁၉၉၃ မှာ စပေါ်တယ်ရှင့်။ ၁၉၉၃ မှာ စပေါ်တော့ အခုအချိန်ဆို အနှစ် ၂၅ ကျော်လာပြီပေါ့နော်။ ဒီ အနှစ် ၂၅ ကျော်အတွင်းမှာ ကျမတို့ ဘဏ်တွေက ဘာတခုပဲ… ဘယ်လို product တခုပဲလဲဆိုလို့ရှိရင်… ဟုတ်ပြီ အိမ်၊ ခြံ၊ မြေတွေ ရှိတဲ့လူတွေ အပေါင်ထားပါ။ ဒီအိမ်၊ ခြံ၊ မြေတွေရဲ့ တန်ဖိုးပေါ် မူတည်ပြီးတော့မှ သူတို့ရဲ့ ရာဖြတ်ပြီးတော့မှ အဲရာဖြတ်တဲ့ amount (တန်ဘိုး) ရဲ့ ထားပါတော့ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်း၊ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကို bank loan အနေနဲ့ ထုတ်ချေးတယ်။ ဒီ product တခုလေးပဲ ရှိခဲ့တယ်။ ရှိခဲ့တော့ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုလို့ရှိရင် ကျမတို့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကလည်း ဒါပဲရှိတော့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေက အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ ကိုယ့်မှာရှိတဲ့ အိမ်၊ ခြံ၊ မြေကို ပေါင်တယ်။ ပြီးလို့ရှိရင် ဘဏ်ကနေ ပိုက်ဆံထုတ်ပြီးတော့မှ အလုပ်လုပ်ကြတယ်။ အလုပ်လုပ်လို့ ကြီးပွားလာလို့ရှိရင် သူတို့က ဘာအရင်လုပ်လဲဆိုရင် အိမ်၊ ခြံ၊ မြေကို ထပ်ဝယ်တယ်။ အိမ်၊ ခြံ၊ မြေ ထပ်ဝယ်ပြီးတော့မှ အဲဒီ အိမ်၊ ခြံ၊ မြေကို ဘဏ်မှာ ထပ်အပေါင်ထားတယ်။ ထပ်အပေါင်ထားပြီးတော့မှ ထပ်ပြီးတော့မှ ငွေချေးပြီးတော့မှ စီးပွားရေးကို expand (တိုးချဲ့) လုပ်တယ်ပေါ့။ ဆိုတဲ့အခါကျတော့ အခုအချိန်ကျတော့မှ ဒီ collateral (အပေါင်ပစ္စည်းတွေ) နဲ့ သွားတဲ့ဟာကို မလုပ်တော့ဘဲနဲ့ ခုနလို project financing တို့၊ trade financing တို့လို တခြား ဘဏ်ရဲ့ products တွေ အဲဒီလို ထုတ်လာတော့မယ်ဆိုလို့ရှိရင် (ကောင်းတာပေါ့)။ ပြီးလို့ရှိရင် အရင်တုန်းက ကျမတို့က overdraft (အပိုဆောင်းထုတ်ချေးငွေ) ခေါ်တာပေါ့ရှင့်။ overdraft တနှစ်၊ တနှစ်ကို renew လုပ်လုပ်သွားတာ။ နောက်အခုကျတော့ ဘာပြောင်းချင်သလဲဆိုရင် term loan (ချေးငွေကာလ)ကို ပြောင်းချင်တာပေါ့။ ဥပမာ ကျမက ဒီ loan တခုကို business loan တခုကို ယူတယ်ဆိုရင် ကျမ ၅ နှစ်ယူမယ်။ ၅ နှစ်အတွင်းမှာ အတိုး၊ အရင်းပေါင်း ဆပ်ဆပ်သွားပြီး ၅ နှစ်ကျလို့ရှိရင် အတိုးရော၊ အရင်းအရော ဆပ်ပြီးသားဖြစ်တယ်။ ဒါကပိုကောင်းတာပေါ့ရှင့်။ ပိုကောင်းပေမဲ့ အဲဒါကို ခုနက overdraft တနှစ်၊ တနှစ်နဲ့ အရင်းဆပ်စရာမလိုဘူး… အတိုးလေးပဲ ပေးပေးသွားပြီး ဒီ loan ကို တနှစ်၊ တနှစ် renew လုပ်သွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြီးလို့ရှိရင် ပေးထားတာတွေကလည်း collateral တွေပေးထားတယ်။ အိမ်၊ ခြံ၊ မြေတွေ ပေးထားတယ်။ အဲဒါကနေပြီးတော့မှ ဒီဘက် term loan ပြောင်းဖို့က ရုတ်တရက် ပြောင်းဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မဖြစ်နိုင်တော့ တချိန်ထဲမှာပဲ ဘာဖြစ်နေသလဲဆိုရင် အိမ်၊ ခြံ၊ မြေ ဈေးကွက်က ပြိုလဲနေတယ်။ ဒီလိုပြိုလဲတာမျိုး အမေရိကားလို သိပ်ချမ်းသာတဲ့ တိုင်းပြည်လည်း ဖြစ်ခဲ့တာပဲလေ။ ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အမေရိကားလိုတိုင်းပြည်မျိုးက ဘာရှိလဲဆိုလို့ရှိရင် စာရင်းဇယားတွေ ရှိတာပေါ့ရှင့်။ စာရင်းဇယားတွေ ရှိတော့ ဒီလို အိမ်၊ ခြံ၊ မြေ market က ပြိုလဲပြီဆိုတာ အစိုးရက သိတယ်၊ အသိအမှတ်ပြုတယ်။ အဲဒါကို ကုစားဖို့လုပ်တယ်ပေါ့။ ကျမတို့ မြန်မာနိုင်ငံကျတော့ သတင်းအချက်အလက်တွေက မရှိဘူး။ မရှိတဲ့အခါကျတော့ informal sector (စာရင်းမရှိကဏ္ဍတွေ) များနေတာပေါ့ရှင်။ သတင်းအချက်အလက်တွေ မရှိဘူး။ မရှိတဲ့အခါကျတော့ ဒီ အိမ်၊ ခြံ၊ မြေ market ဈေးကွက်ကြီး ပြိုလဲတာကိုလည်း အစိုးရက မသိဘူး။ နောက် သိသည့်တိုင်အောင်တောင်မှ အသိအမှတ် မပြုဘူး။ မပြုတဲ့အခါကျတော့ ဒါကို ကုစားဖို့ မလုပ်ဘူး။ မလုပ်တဲ့အခါကျတော့ အခြေအနေက အဲဒီလိုဖြစ်နေတာပေါ့ရှင့်။ ဥပမာ ဘဏ်တွေဘက်က ကြည့်လို့ရှိရင် ကိုယ်ယူထားတဲ့ collateral (အပေါင်ပစ္စည်း) တွေက အိမ်၊ ခြံ၊ မြေတွေ ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အိမ်၊ ခြံ၊ မြေ ဈေးတွေက ကျနေတဲ့အချိန်မှာ အရင်တုန်းက ၁၀၀ တန်တာကို ၄၀၊ ၅၀ နဲ့ ထုတ်ချေးခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ အခုအချိန်မှာအဲ့ဒါတွေက ဈေးကျတော့ ၅၀ ပဲ တန်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် သူက…. ငွေချေးတဲ့လူတွေဘက်ကနေ ဥပမာ အတိုးကလည်း များတယ်ပေါ့နော်။ အတိုးကလည်း ၁၃ ရာခိုင်နှုန်းဆိုတော့ များတယ်ပေါ့။ များတော့ သူတို့အတွက် (ငွေချေးတဲ့သူအတွက်) incentive က ပြန်မဆပ်လည်းကိစ္စမရှိဘူး။ မဟုတ်လည်း ဒီဘဏ်ကလည်း အပြင်မှာ ပြန်ရောင်းရင်လည်း ဒီဈေးပဲရမှာပဲပေါ့နော်။ ဘဏ်ကနေ ရောင်းတယ်… ဘဏ်ကနေ (အပေါင်မြေတွေအိမ်တွေကို) သိမ်းလိုက်ပြီး အပြင်မှာရောင်းလည်း ဒီဈေးပဲ ရမှာပဲဆိုတော့ ဘဏ်မှာပဲ အဆုံးခံလိုက်တာမျိုး။ ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပေါ့နော်။\nဦးသန်းလွင်ထွန်း။ ။အဲဒီတော့ စီးပွားရေးက ပြည်တွင်းမှာ မတည်ငြိမ်တဲ့ ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေတာပေါ့။ အဲဒီလို မတည်ငြိမ်တော့လည်း ကျနော်တို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုဘက်ကို ပြန်သွားရင် တဘက်ကလည်း ဒါတွေ စိုးရိမ်နေမှာပေါ့။\nဒေါ်သက်သက်ခိုင်။ ။အဲဒါလည်း စိုးရိမ်တယ်ရှင့်။ အဲဒါကတော့ ဒါ ပြည်တွင်းမှာ ဖြစ်နေတဲ့ကိစ္စပေါ့နော်။\nဦးသန်းလွင်ထွန်း။ ပြည်တွင်းလုပ်ငန်းရှင်တွေ အပိုင်းကရော ဒီနိုင်ငံရပ်ခြားရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေအပေါ် ဘယ်လို သဘောထားရှိလဲ။ သူတို့ အနေနဲ့ သူတို့ဘက်က initiative ပေါ့နော်… သူတို့ဘက်က လုပ်နိုင်ကိုင်နိုင်စွမ်းတွေ ပြပြီး joint venture တွေ ဖက်စပ်တွေဘာတွေ လုပ်ဖို့အလားအလာမရှိဘူးလား။ အဲဒါတွေကိုရော အစိုးရက အားမပေးဘူးလား။\nဒေါ်သက်သက်ခိုင်။ ။ဆိုတော့ ကျမတို့ ဥပဒေအရတော့ အားပေးထားတယ်ပေါ့နော်။ ကျမတို့ ၁၉၁၄ ခုနှစ်တုန်းက ရှိတဲ့ Companies Act ပေါ့နော် British Colony အောက်တုန်းကရှိတဲ့ Companies Act ကို ကျမတို့ ၂၀၁၈ ခုနှစ်မှာ ကုမ္ပဏီ ဥပဒေဆိုပြီး ကျမတို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်တယ်။ ပြန်ပြောင်းလိုက်တဲ့အချိန်မှာ နိုင်ငံခြား investor တွေကနေပြီးတော့မှ ၃၅ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ဘယ်ပြည်တွင်းလုပ်ငန်းမဆို ၃၅ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ရှယ်ယာ ပါဝင်လို့ရတယ်ဆိုတာလေးတော့ ရှိလာတယ်ရှင့်။ အဲဒါဆိုတော့ ဥပဒေအရတော့ နံပတ် ၁ အားပေးထားတယ်။ နောက်တခုကကျတော့ ကျမတို့ ပြည်တွင်း စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေရဲ့ လုပ်ပုံကိုင်ပုံကတော့ နည်းနည်း family business ဆန်တာပေါ့ရှင်။ အဲလိုဆန်ပြီးတော့မှာ corporatization လို နိုင်ငံတကာ အဆင့်မှီ တကယ့် corporate governance တွေ လုပ်ဖို့က အရှိန်က ကျမတို့က ယူရအုံးမှာ။ အဲ့လို ယူဖို့အတွက်လည်း ခုနက ၃၅ ရာခိုင်နှုန်း နိုင်ငံခြားသား investment လာလို့ရှိရင် နောက် သူတို့မှာပါလာတဲ့ best practice တွေနဲ့ ကျမတို့ ပြည်တွင်းလုပ်ငန်းရှင်တွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ကောင်းသွားနိုင်တာ ရှိတယ်ပေါ့ရှင့်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက ဘာလဲဆိုလို့ရှိရင် အဲ့ ၃၅ ရာခိုင်နှုန်း လာရင်မယ့် နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီကလည်း ပြည်တွင်း ကုမ္ပဏီကို အရမ်းပဲ သူရွေးချယ်မယ်လေ။ ရွေးချယ်မယ်…. သူခေါင်းခေါက်ပြီး ရွေးမယ်ပေါ့။ တကယ်ကြိုက်တဲ့ ကုမ္ပဏီကိုမှ သူတို့ ၃၅ ရာခိုင်နှုန်းထည့်မယ်ဆိုလို့ရှိရင် ကျမတို့ ပြည်တွင်း ကုမ္ပဏီတွေကလည်း corporate governance (လုပ်ငန်းလည်ပတ်ရေးကြီးကြပ်မှုစံနစ်) ကိုပေါ့ ဥပမာထားပါတော့ board (ဘုတ်အဖွဲ့) လိုမျိုးထားတာတို့ board ရဲ့ chair မှာ ဘာ authorities (လုပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာ) တွေ ရှိတယ်… နောက် ဒီ board ကနေပြီးတော့ board of director ကနေပြီးတော့မှ ကုမ္ပဏီကို corporate governance ကို ကောင်းအောင်လုပ်တယ်ဆိုတဲ့ အဲဒီလို culture (အလေ့အထ) လေးတွေပေါ့။ အဲဒါလေးတွေ ကျမတို့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ လိုနေတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုရင် အများစုက မိသားစု စီးပွားရေးတွေ ဖြစ်တဲ့အခါကျတော့ အဲလို business reporting တွေလည်း အားနည်းသေးတယ်ပေါ့နော်။ အဲလို သဘောတော့ ဖြစ်နေတယ်ပေါ့နော်။ ကျမတို့ private sector ပေါ့နော်… ပြည်တွင်းမှာ ရှိတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တွေကလည်း နိုင်ငံတကာက ကိုယ်နဲ့ လက်တွဲချင်အောင် ကျမတို့ကလည်း ကိုယ့်ဟာကို မြှင့်တင်ဖို့လိုတယ်ပေါ့နော်။ ဒီစည်းစနစ်ပိုကျဖို့ corporate governance ရှိဖို့ အဲဒါတွေကို ပိုမြှင့်တင်ဖို့ လိုပါတယ်ရှင့်။\nဦးသန်းလွင်ထွန်း။ ။ ဒေါ်သက်သက်ခိုင်အနေနဲ့ လွှတ်တော်ထဲမှာ လုပ်နေတော့ ဒါက ဥပဒေပြုရေးနဲ့ ထိန်းညှိရေးအပိုင်းပေါ့။ ဒီအပိုင်းမှာ အခု အစိုးရသက်တမ်းနဲ့ လွှတ်တော်သက်တမ်းအတွင်းမှာ လုပ်ခဲ့ရတဲ့ အထူးသဖြင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ၊ စီးပွားရေးကိစ္စ၊ ဘဏ္ဍာရေးကိစ္စတွေမှာ လုပ်ခဲ့ရတဲ့ အခြေအနေတွေမှာ ကျေနပ်မှုရှိသလား။ တခြားရော ထူးထူးခြားခြား ဘာအကြောင်းတွေ ကြုံတွေ့ရတာ ရှိလဲ… ထူးခြားတဲ့ အချက်ပေါ့။\nဒေါ်သက်သက်ခိုင်။ ။ကြုံတွေ့ရတာလေးတွေ ရှိပါတယ်ရှင့်။ အဓိကဘာလဲဆိုရင် နံပတ် ၁ က ကျမတို့က ဒီမိုကရေစီလို့ ပြောရင် ဒီအာဏာ သုံးရပ်ခွဲဝေ သုံးစွဲတယ်ပေါ့နော်။ ဆိုလို့ရှိရင် ဒီ ဥပဒေပြုမှုအာဏာ ရှိမယ်၊ အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာ ရှိမယ်၊ တရားစီရင်ရေးအာဏာ ရှိမယ်။ ဆိုတဲ့အခါကျတော့ ကျမတို့က ကိုယ်စားလှယ်လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ ကျမတို့ ကိုယ်စားလှယ် စဖြစ်တုန်းက intensive program (ရက်တိုအချိန်ပြည့်သင်တန်း) တွေလုပ်ပါတယ်။ နိုင်ငံတကာက parliamentarian (လွှတ်တော်အမတ်)တွေ သိပ်ကိုမှ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်တဲ့ parliamentarian တွေကနေပြီးတော့ ကျမတို့ကို လာပို့ချတာပေါ့။ ဒီမိုကရေစီမှာ parliament (ပါလီမန် လွှတ်တော်) တွေဆိုတာ ဘာလုပ်ရလဲ parliamentarian တွေက လာပို့ချတဲ့အချိန်မှာ ကျမတို့ရဲ့ တာဝန်က အဓိက သုံးရပ်ရှိပါတယ်ရှင့်။ နံပတ် ၁ ကတော့ representation ပေါ့နော် ကိုယ်စားပြုခြင်း… ကျမတို့ပြောတဲ့အသံတွေသည် ကျမတို့ရဲ့ စိတ်ထင်နဲ့ပြောတာမဟုတ်ဘူး၊ ခံစားချက်နဲ့ ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ကျမတို့ရဲ့အသံတွေဟာ ကိုယ်စားပြုတဲ့အသံတွေ ကိုယ့်ပြည်သူလူထုကို ကိုယ်စားပြုတဲ့ အသံ သို့မဟုတ် ပုဂ္ဂလိကကဏ္ဍကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် အမျိုးသမီးထုကိုကိုယ်စားပြုတယ်၊ လူငယ်ထုကို ကိုယ်စားပြုတယ်။ စသဖြင့် ကိုယ်စားပြုမှု ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိတယ်ပေါ့နော်။ ဒီကိုယ်စားပြုမှုက ကျမတို့ရဲ့ ပထမတာဝန်ဖြစ်တယ်။ ဒုတိယကတော့ ဒါဥပဒေပြုရေးမဏ္ဍိုင်ဖြစ်တဲ့အခါကျတော့ ကျမတို့ ဥပဒေတွေပြုတယ်ပေါ့နော်။ ပြီးလို့ရှိရင် တတိယကဘာလဲဆိုလို့ရှိရင် အစိုးရနဲ့ parliamentary oversight ပေါ့နော်… အစိုးရနဲ့ check in balance လုပ်တာ။ ကျမတို့က ပြည်သူရွေးကောက်တယ်ဆိုတာက ပြည်သူကိုယ်စား ကျမတို့ကအစိုးရကို ထိန်းကျောင်းဖို့ တာဝန်ရှိတယ်ပေါ့ရှင့်။ အဲဒီ ကျမတို့ရဲ့ သိပ်ကိုမှ အခြေခံကျတဲ့လုပ်ငန်း သုံးခုကိုလုပ်ရတာတော့ သိပ်ထဲထဲဝင်ဝင်မဖြစ်နေသေးဘူးလို့ ကျမထင်တယ်လေ။ ဘာကြောင့်ထင်လဲဆိုလို့ရှိရင် ကျမတို့က ဒီလို သုံးပွင့်ဆိုင်ရှိတာပေါ့ရှင်။ ဥပမာ ပါတီကနေလာကြတယ်၊ နိုင်ငံရေးပါတီကနေ လာကြတယ်။ နိုင်ငံရေးပါတီကနေပြီးတော့မှ အစိုးရကိုလည်းထိန်းကြောင်းတယ်။ ဒီကျမတို့လို ကိုယ်စားလှယ်ကိုလည်းထိန်းကြောင်းတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ကျမတို့ ခံစားရတာတော့ ဒါ ကျမတယောက်ထဲ မဟုတ်ပါဘူး ဒါ အများစုခံစားရတာကတော့ အစိုးရကိုသိပ်ပြီးတော့မှ အစိုးရကို သိပ်မကျပ်နဲ့ပေါ့နော်။ အစိုးရကို သိပ် check in balance သိပ်မလုပ်နဲ့ oversight သိပ်မလုပ်နဲ့ဦး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုလို့ရှိရင် အစိုးရကအခုမှ သက်တမ်းနုသေးတော့ အတင်းမပြောကြနဲ့ဦးဆိုတဲ့ဟာ ကျမတို့ အနောက်ကဆွဲထားတဲ့ပုံစံတော့ ဖြစ်တာပေါ့ရှင်။ အဲဒီလို check in balance ကိုတော့ အရမ်းကြီးသိပ်ပြီးတော့ (ညှာခိုင်းတာပေါ့နော်) .. ။ အဲ့လိုညှာခိုင်းတယ်ရှင့်။ နောက်တခု အတွေ့အကြုံကလည်း ဘာလဲဆိုလို့ရှိရင် ကျမတို့ အရှေ့အစိုးရတုန်းက ဦးသိန်းစိန်နဲ့ ဦးရွှေမန်းနဲ့ .. လွှတ်တော်နဲ့ ဒအစိုးရနဲ့ ပွတ်တိုက်မှုများလာတဲ့ အချိန်မှာ ပါတီထဲမှာလည်း ကွဲကုန်တာတွေ ဖြစ်တယ်။ ဒါကို သင်ခန်းစာယူတာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပေါ့နော်။ အဲကျတော့ ကျမတို့ကိုပိုပြီးတော့မှ ထိန်းကျောင်းတယ်။ အထူးသဖြင့် ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော် ကိုယ်စားလှယ်တွေကို ပိုပြီးထိန်းကျောင်းတယ်။ အဲဒီလိုထိန်းကျောင်းနေတဲ့အချိန်မှာ တကယ်တန်းဖြစ်နေတာ ဘယ်မှာဖြစ်သလဲဆိုလို့ရှိရင် ရန်ကုန်တိုင်းအစိုးရနဲ့ ရန်ကုန်တိုင်းလွှတ်တော်က ပွတ်တိုက်မှုပိုများတယ်။ ကျမကတော့ အဲလို ဒီမိုကရေစီခေတ်တွေမှာ ပွတ်တိုက်မှုလို့ ကျမကတော့ မမြင်ဘူးပေါ့နော်။ ဒါသည် very healthy mechanism ပဲ (ဖြစ်သင့်တဲ့ ကောင်းတဲ့လုပ်ငန်းစဉ်ပဲ) ဆိုလို့ရှိရင် ကျမတို့ကို ပြည်သူက mandate (ပေးအပ်ထားတဲတာဝန်).. ပြည်သူကကျမတို့ကို ဘာကြောင့်မဲပေးပြီးတော့မှ လွှတ်တော်မှာ သွားထိုင်ခိုင်းတာလဲဆိုလို့ရှိရင် အစိုးရတရပ်ကိုထိန်းကြောင်းဖို့လို့အတွက်။ အစိုးရတရပ်ဆိုတာ အာဏာရှိသွား အချုပ်အချာအာဏာရှိသွားတဲ့ အချိန်မှာ သူလုပ်ချင်တာလုပ်ရင် ပြည်သူကခံစားရတာပေါ့နော်။ ပြည်သူပဲခံရတာဆိုတော့ ပြည်သူတွေကိုယ်စား ကျမတို့က အစိုးကိုထိန်းကျောင်းဖို့ တာဝန်ရှိတယ်ပေါ့နော်။ ဒီ mandate (ပေးအပ်ထားတဲတာဝန်) ကျမတို့မှာရှိတဲ့အခါကျတော့ ကျမတို့ကိုယ်စားလှယ်တွေက ဒါတွေ လုပ်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တချိန်တည်းမှာလည်း အစိုးရကိုညှာပါဆိုပြီးတော့မှ ပါတီကအနောက်ကနေ ကျမတို့ကို ဆွဲထားတာတွေ ရှိတယ်ပေါ့နော်။ အဲဒီလိုဆိုတဲ့အခါကျတော့ နည်းနည်းလေးပေါ့ ကျမတို့ ဒီ ဒီမိုကရေစီ မရင့်ကျက်သေးတဲ့ အရိပ်လက္ခဏာတွေပေါ့နော်။ ဆိုလို့ရှိရင် ဒီမိုကရေစီ ရင့်ကျက်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ကြရမလဲပေါ့။ ကျမထင်တာ အချိန်လည်းပေးဖို့လိုတယ်။ နံပတ် ၂ က ကျတော့ ဒီပါတီ ခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ သဘောထားကလည်း ဒီမိုကရေစီဆိုတာ ဒီလိုပဲဆိုတာ လက်ခံပြီးတော့မှ အပြင်မှာ ကျမတို(အပေါ်) personal (ပုဂ္ဂိုလ်ရေးတွက်တာမျိုး) မဖြစ်ရဘူးပေါ့ရှင့်။ ပြောစရာရှိတာပြောမယ်။ ဒါပေမဲ့ လူကို attack လုပ်(တိုက်ခိုက်) ချင်တာမဟုတ်ဘူး၊ personal ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ တိုက်ခိုက်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တိုင်းပြည်ရဲ့ စနစ်ကြီးအရ ကိုယ်လုပ်စရာရှိတဲ့အလုပ်ကို လုပ်တာ။ ဥပမာဆိုလို့ရှိရင် ကျမတို့ဆိုလဲ ပြောစရာရှိတာပြောမယ်။ ဝန်ကြီးတွေကလည်း လွှတ်တော်ထဲမှာ ရှင်းလင်းစရာရှိတာလာရှင်းလင်းမယ်။ သူလည်း သူ့အလုပ်လုပ်တာ။ ကျမတို့လည်း ကျမတို့အလုပ်လုပ်တာ။ အပြင်မှာတော့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ အေးဆေးထိုင်ပြီး စကားပြောနိုင်တာမျိုးပေါ့နော်။ ဒါမျိုး culture (အလေ့အထ) လေး ဖြစ်အောင်တော့ကျမတို့ လုပ်ကြရအုံးမယ်ရှင့်။\nဦးသန်းလွင်ထွန်း။ ။ဒီနေရာမှာ ကျနော်သတိထားမိတာက ဒေါ်သက်သက်ခိုင် အနေနဲ့က အစောပိုင်းကလည်း စီးပွားရေးအရ အောင်မြင်ခဲ့တဲ့လူတယောက် အဲ့ဒါ အပြင်ကို UMFCCI လို ကုန်သည်ကြီးများ အသင်းလို ခေါင်းဆောင်ပိုင်းမှာလည်း လုပ်ခဲ့တယ်။ အခုဆိုလို့ရှိရင်လည်း ဆေးပညာ ဒေါက်တာ ဘွဲ့အပြင် စီးပွားရေး ပညာမှာဆိုရင်လည်း Masters ဘွဲ့တွေ ခုဆိုရင် PhD ပေါ့နော်။ ဒါဆိုလို့ရှိရင် ဘက်စုံကျွမ်းကျင်သူလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။ အဲ့ဒါအပြင်ကို စောစောကပြောခဲ့သလို ဒေါ်သက်သက်ခိုင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ ဝေဖန်စရာရှိတာတွေကို ဝေဖန်တယ်.. နည်းနည်း… လူသိများတယ်။ လူသတိထားမိတာတွေရှိတယ်။ တဘက်မှာကျတော့လည်း ဒီလို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောတဲ့ကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ ဒေါ်သက်သက်ခိုင် ကိုယ်စားပြုတဲ့ ဒဂုံမြို့နယ်အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ် အမှုဆောင်အဖြစ်ကတောင် ထုတ်ပယ်ခံရတဲ့အဆင့်နဲ့ အရေးယူခံထားရတာရှိတယ်။ ဒါတွေကျနော် ဘာကြောင့်ပြောရသလဲဆိုတော့ လာမယ့် အခု ၂၀၂၀ ဆိုလို့ရှိရင် ရွေးကောက်ပွဲက နီးလာပြီ။ အဲဒီတော့ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတွေနဲ့ ဆိုလို့ရှိရင် ကျနော်မြင်တာတော့ ဒေါ်သက်သက်ခိုင်အနေနဲ့လည်း နိုင်ငံရေးကိုတစိုက်မတ်မတ် ဆက်လုပ်လိုတဲ့ဆန္ဒတော့ ရှိမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့လည်း အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်ကို ကိုယ်စားပြုခွင့်ရောရနိုင်ပါအုံးမလား။\nဒေါ်သက်သက်ခိုင်။ ။ အဲဒါတော့ ကျမလည်းတပ်အပ် မပြောနိုင်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နိုင်ငံရေးလုပ်တယ်ဆိုတာ နိုင်ငံ့အရေးလုပ်တာပါရှင့်။ နိုင်ငံ့အရေးလုပ်ကြတဲ့အချိန်မှာ ဘာလိုလည်းဆိုလို့ရှိရင် conviction တကယ့် ယုံကြည်ချက်လိုပါတယ်။ အရင်တုန်းကလည်း အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်ဆိုတာက ဒီ ဒီမိုကရေစီရဲ့ တကယ့်စံပြပေါ့နော်။ ဒီမိုကရေစီအတွက် တိုက်ခိုက်လာပြီးတော့ အနစ်နာခံလာတဲ့လူတွေရဲ့ပါတီဖြစ်တယ်။ ပြီးလို့ရှိရင် ပါတီခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ နိုင်ငံတော်အတိုင်ပင်ခံပုဂ္ဂိုလ်ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်က ဒီမိုကရေစီကို ယုံကြည်မှလာပါလို့ပြောတော့ ကျမတို့ကဒီမိုကရေစီကို ယုံကြည်လို့လာတယ်လေ။ ပြီးလို့ရှိရင် ဒီမိုကရေစီမှာ ရှိတဲ့ institution (လုပ်ငန်းဌါနအသီးသီး) တွေရဲ့ သူ့ mechanism (လုပ်ငန်းစဉ်) တွေကို လည်ပတ်အောင်လုပ်ဖို့ဆိုလို့ရှိရင် ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်တော့ပီပီပြင်ပြင်လုပ်ဖို့လိုအပ်တာပေါ့နော်။ အဲဒါကိုလည်း ပါတီကလက်သင့်ခံနိုင်ရမယ်ပေါ့။ ကျမတော့ယုံကြည်ချက်တခုနဲ့ လာတယ်။ အခုအချိန်မှာတော့ ဒါ တော်လှန်ရေးကာလမဟုတ်တော့ဘူးပေါ့နော်။ တော်လှန်ရေးကာလ မဟုတ်ဘူး။ တည်ဆောက်ရေးကာလဆိုတဲ့အချိန်မှာ ကျမတို့ကဘာကိုလုပ်ရမလဲဆိုရင် ကျမတို့က ဒီမိုကရေစီအသက်ပိုဝင်ပြီးတော့မှ ပြည်သူတွေကြားထဲမှာလည်း ဒီမိုကရေစီရေချိန်တွေ မြင့်လာမယ်။ နောက်ဒီ နိုင်ငံရေး institution တွေ ကြားထဲမှာ နောက်အစိုးရနဲ့လွှတ်တော်နဲ့ ကြားထဲမှာလည်း ဒီမိုကရေစီရေချိန်တွေ ပို မြင့်အောင်လုပ်ဖို့လိုတယ်ဆိုတဲ့ အခါကျတော့ ကျမကတော့ ယုံကြည်ချက်တခုနဲ့လုပ်နေတာပေါ့နော်။ ယုံကြည်ချက်တခုနဲ့ လုပ်နေတဲ့အခါကျတော့ ကျမတပ်အပ်တော့ မပြောနိုင်ဘူး။ ၂၀၂၀ မှာ NLD က ကျမကို လက်သင့်ခံချင်မှလည်းခံမယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျမကို ဒီ ၅ နှစ်စာပေါ့နော် ဒီ ပြည်သူကရွေးကောက်ထားတဲ့ ပြည်သူ့မဲတွေနဲ့ ပြည်သူက ရွေးကောက်ထားတဲ့ mandate (ပေးအပ်ထားတဲ့တာဝန်) ကိုတော့ ကျမ အပြည့်အဝလုပ်သွားမယ်ရှင့် ဒီ ၅ နှစ်ကတော့လေ။\nဒေါ်သက်သက်ခိုင်။ ။ ကျမနိုင်ငံရေးထဲကမထွက်သေးပါဘူး။ နိုင်ငံရေးထဲကမထွက်ဘူး။ တကယ်လို့ အမျိုးသား ဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်ကပေးမဝင်လည်း ကျမရတဲ့နည်းနဲ့တော့ကျမလုပ်မှာပဲ နိုင်ငံရေးကတော့။ ဘာဖြစ်လို့လည်းဆိုလို့ရှိရင် နံပတ် ၁ က ကျမငယ်ငယ်တုန်းကလည်း လုပ်ချင်ခဲ့တဲ့အလုပ်ဖြစ်တယ်။ နံပတ် ၂ ကကျတော့ ငယ်ငယ်တုန်းကလုပ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ ဘာကြောင့်မလုပ်လည်းဆိုလို့ရှိရင် မတတ်လို့မလုပ်ခဲ့ဘူး။ နံပတ် ၂ ကကျတော့ ကျမ တလျှောက်လုံးစီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ဖြစ်လာခဲ့တာ အနှစ် ၂၅ ကျော်ခဲ့ပြီ။ ပြည့်ပြီးခဲ့ပြီ။ ဆိုတော့ဒီအနှစ် ၂၅ အတွင်းမှာ ကျမပညာရေးလည်းလိုက်စားခဲ့တယ်။ နောက်တခုက စီးပွားရေးကိုလည်း ဦးဆောင်ခဲ့တယ် ကျမအမျိူးသားနဲ့ အတူတူပေါ့နော်။ အဲဒီလို ဦးဆောင်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာ ကျမမှာ အတွေ့အကြုံတွေလည်း ရှိတယ်။ နိုင်ငံတကာထိတွေ့မှုတွေလည်း ကျမမှာအများကြီးရှိတယ်။ ကျမမှာ ပညာလည်း ပြည့်စုံပြီ။ နောက်တခုကကျတော့ ကျမမိသားစုတည်ငြိမ်တဲ့အချိန်လည်းရောက်တယ်ပေါ့နော်။ အခု ၅၀ ကျော်ပိုင်း တည်ငြိမ်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျမတို့လိုအရွယ်တွေကမှ တိုင်းပြည်တာဝန်ကိုမထမ်းဆောင်လို့ရှိရင် ဒါ ကျမတို့ပခုံးပေါ်ရောက်လာတာပေါ့နော်။ ပြီးလို့ရှိရင် ကျမတို့ ကြီးကြီးသွားတဲ့အချိန်လည်း ကျမတို့ရဲ့ လူငယ်တွေပခုံးပေါ်ကို ပခုံးပြောင်းတာဝန် ထမ်းဆောင်ရမှာပဲဆိုတော့ ကျမကတော့နိုင်ငံရေးထဲက ထွက်ဖို့ အစီစဉ်မရှိပါဘူးရှင့်။\nဦးသန်းလွင်ထွန်း။ ။ ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်သက်သက်ခိုင်။\nဒေါ်သက်သက်ခိုင်။ ။ ဟုတ်ကဲ့ပါရှင့်။ ကျမလည်း VOA ကို အများကြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင့်။\nသိုးကျောင်းခွေးစက်ရုပ်၊ နှာခေါင်းစည်းတပ်ရက် အစာစားမယ်\nအစိုးရနောက်ထပ်ထောက်ပံ့မှု ပြည်သူတွေ ဘယ်လောက်မျှော်လင့်


GP International Travel and Tours: July 2007\n၁၀-၁၃ ရာစုနှစ် များအတွင်း ခမာတို့ဧ။် အရေးပါသော ရှေးဟောင်း မြို့များတွင် ပါဝင်သော မြို့ ဖြစ်ခဲ့ပြီး မူရင်း အမည်မှာ လောင်ဝ်မြို့ဟု အမည် တွင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပျက်စီး ယိုယွင်း နေသော ခမာလက်ရာ များကို မြို့တွင်းနှင့် မြို့ပတ်လည် တို့တွင် ယ နေ့တိုင် တွေ့နိုင် သေးသည်။ အယုဒ္မ္ဓယ ခေတ်က နရိုင်းသည်ဂရိတ်မင်း ခေါ် နရဲစွမ်မင်း၊ မြန်မာအခေါ် ဗြနရာဇ်မင်း လက်ထက်တွင် လော့ဘူရီကို ဒုတိယ မြို့တော် အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ပြင်သစ် ဗိသုကာ ပညာရှင်များ အကူအညီဖြင့် မြို့ကို ပြန်လည် တည်ထောင် ခဲ့သဖြင့် ဗိသုကာ လက်ရာ အများစုမှာ ထိုအချိန် အခါက ထိုင်းနှင့် ပြင်သစ် လက်ရာများ ရောနှောလျက် ရှိနေသည်။\nနရိုင်း ရတ်ချနီဝပ် နန်းတော်။ ။မြို့လယ်ခေါင်ရှိ သည်နန်းတော်ကို နရိုင်းမင်းက ၁၆၆၅ ခုနှစ်မှ စတင် တည်ခဲ့ရာ ၁၂နှစ်ကြာ အချိန် ယူခဲ့ပြီး ၁၆၇၇ ခုနှစ် ရောက်မှ ပြီးစီး ခဲ့သည်။ ယခုအခါ နန်းတော်ဝင်း တစ်ခုလုံး သည် လော့ဘူရီ အမျိုးသား ပြတိုက် အဖြစ်ဖြင့် သမိုင်း ဆိုင်ရာ အဆောက် အဦများကို စောင့်ရှောက် လျက် ရှိလေသည်။\nဖရာ့ပရန်စန်ရော့။ ။လော့ဘူရီဧ။် အထင်ရှားဆုံး မြင်မှတ် ဖြစ်ပြီး ယခင် က ဟိန္မ္ဒူ ဘုရား ရှိခိုးကျောင်း ဖြစ်ခဲ့ကာ ဘူတာရုံ အနီးတွင် တည်ရှိ လေသည်။ ဂ၀ံ ကျောက်တုံး များနှင့် သဲကျောက်တုံး များဖြင့် တည်ဆောက် ထားသော လော့ဘူရီ ဗိသုကာ လက်ရာ ဖြစ်ပြီး ဘိလပ်မြေဖြင့် အချောကိုင် တန်ဆာဆင် ထားသည်။ ဖန်ဆင်းသူ ဗြဟ္မ္မာ၊ စောင့်ရှောက်သူ ဗိဿနိုး နှင့် ဖျက်ဆီးသူ ရှီဗ တို့ကို ကိုယ်စား ပြုသော မျှော်စင် သုံးခုလည်း ရှိလေသည်။ နရိုင်းမင်း လက် ထက်တွင် သည် ဘုရားကျောင်းကို ဗုဒ္မ္ဓ ဘာသာ ဘုရားကျောင်း အဖြစ် ပြောင်းလဲ ခဲ့သည်။\n၀ပ် ဖရာ စရီရတနာ မဟာထပ်။ ။ကျယ်ဝန်း လှသော ဘုရား ပရ၀ုဏ်တွင်း တွင် သည်ဘုရား နှင့်အတူ အခြား စေတီငယ် များစွာနှင့် အာရုဏ်ခံ တန်ဆောင်းများ လည်း ရှိလေသည်။\nရှုမဆုံးသောနေကြာခင်း။ ။ဘန်ကောက်မှ ၁၅၀ ကီလိုမီတာ ဝေးကွာသော အရပ်တွင် တည်ရှိပြီး ဆာလာဘူရီ မြို့ကို ဖြတ်ကာ ကားဖြင့် အလွန် သက်တောင့် သက်သာ သွားလာ နိုင်သော နေရာတွင် တည်ရှိပါသည်။\nPosted by gpgroup at 1:35 AM0comments\nPosted by gpgroup at 1:03 AM0comments\nPosted by gpgroup at 11:49 PM0comments\nPosted by gpgroup at 11:32 PM0comments\nPosted by gpgroup at 11:23 PM0comments\nအကောင်းဆုံးကို မျှော်လင့်သော်လည်း အဆိုးဆုံး အတွက် ပြင်ဆင်သည့် အနေဖြင့် ယုံကြည် စိတ်ချ ရသော အာမခံ ကုမဏီ များမှ အာမခံများ ကိုင်ဆောင် ထားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါသည်။ ထိုင်း နိုင်ငံ၏ တရား ဥပဒေမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးကာ ထိရောက်မှု နှေးကွေး လှသဖြင့် ပြဿနာ တစုံတရာ ဖြစ်ခဲ့ပါမူ\n၁. ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဖြေရှင်း\n၂. စိတ်ချရလောက်သော နယ်မြေကျွမ်းသော ကိုယ့် အသိအကျွမ်းကို အကူအညီ တောင်းကာဖြေရှင်း\n၃. ကိုယ့်နိုင်ငံဆိုင်ရာ သံရုံးကို သွားပြီး အကူအညီတောင်း\n၄. ရဲနဲ့ရှေ့နေကို အကူအညီ တောင်း ဟူသတတ်။\n၀လနမျအပေ နေခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ငွေ ဆောင်စေခြင်း သို့မဟုတ် ထောင်ဒဏ် ချမှတ်ခြင်းဖြင့် နှိပ်ကွပ် လေသည်။ နာမည်ကြီး တံဆိပ် သောက်ရေသန့် ကိုသာ သောက်ရန် ဆော်သြ ထားပြီး မြူနီစီပယ်က ဖြန့်ချီသော ပိုက်ရေမှာ သုံးရန်သာ ဖြစ်လေသည်။ အ၀ီစိ တွင်းရေသည် ပိုက်ရေထက် ဆိုးပြီး အဆင့်မြင့် တိုက်ခန်း များတွင် အ၀ီစိ တွင်းရေကို ကိုယ်ပိုင် ရေသန့်စက် များဖြင့် စိတ်တိုင်းကျ သန့်စင်ပြီးမှ သုံးရလေသည်။ သောက်ရေ အတွက် ကတော့ ဘန်ကောက် တမြို့လုံးက သောက်ရေသန့် ကိုသာ အားကိုးရလေသည်။ ပထမတန်းစား နာမည်ကြီး တံဆိပ် မဟုတ်သော ရေခဲသည် ရေသန့်နှင့် ပြုလုပ်သည် မဟုတ်သောကြောင့် စားသောက် မိပါက ကိုယ့်တာဝန် ကိုယ်သာ ယူရပေမည်။ ကျန်းမာရေး အတွက် အကောင်းဆုံးက ရေခဲ မသုံးခြင်း သာတည်း။ နာမည်ကျော် သင်္ဘောသီး ထောင်းတွေက အဆင် မသင့်ရင် ဗိုက်နာ တတ်သော်လည်း ထိုင်းမှာ တခု ကောင်းတာက မြန်မာပြည်မှာ ပင်လယ်စာ စားရင် ယားတတ်သူ၊ ဂဏန်း၊ သခွားသီး၊ ခရမ်းသီး၊ ငရုတ်သီး စားရင် ဗိုက်နာသူ ထိုင်းမှာ ဘာမှ မဖြစ်တာပဲ ကောင်းလှ ပါသည်။ ထိုင်းက ရေမြေကိုက အာနိသင် ပျော့နေတာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် မြန်မာပြည်မှာ နွေဆို ခွေးတွေရူးလေ့ရှိပြီး လမ်းမှာ ခွေးချင်း နယ်မြေ ကျူးကျော်ရင် ကိုက်တတ် ကြသော်လည်း ထိုင်းခွေးများမှာ မကိုက်တတ်၊ ရူးလဲမရူး တတ်ကြပါ။\nတိရိစ္ဆာန် တိုက်ပွဲ တွေမှာလဲ အဲလိုပဲလို့ ကြုံဖူး ကြားဖူးပါသည်။ မြန်မာကြက်နဲ့ ထိုင်းကြက် ခွပ် မြန်မာ ကြက်ပဲ နိုင်လေ့ရှိပြီး အခြား ခွေး၊ နွား၊ ပုရစ် တိုက်ပွဲများ အားလုံး သည်အတိုင်း ပဲဟု ကြားဖူးပါသည်။\nထိုင်းအစားအစာများကို မြန်မာပြည် ကတည်းက ကြိုက်နှစ်သက် သောကြောင့် ထိုင်းရောက်ခိုက် တ၀ စားလိုသူများအတွက် ဆိုင်ကောင်းများကို Food Tourism in Thailand ဆောင်းပါးဖြင့် သီးသန့် ရေးသား ဖော်ပြပေးပါမည်\nPosted by gpgroup at 12:18 PM0comments\nထိုင်းနိုင်ငံတွင်း ၀တ်စား ဆင်ယင်မှု အကြောင်း တစေ့တစောင်း\nထိုင်းနိုင်ငံမြောက်ပိုင်းစွန်း မြို့များသို့ နိုဝင်ဘာမှ ဖေဖော်ဝါရီလတွင်း ခရီးသွား လျှင်ကား ညအပူချိန် ၄ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ် ခန့်ထိ အေးသောကြောင့် အနွေးထည် ၀တ်ရန် လိုသော်လည်း ကျန်အချိန်များနှင့် အခြားနေရာ များတွင် ၃၅-၄၀ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ်ခန့်ထိ ပူသောကြောင့် သာမန်တီရှပ်နှင့် ဘောင်းဘီရှည် သို့မဟုတ် အခြား သက်တောင့် သက်သာ အ၀တ်အစား များကို ၀တ်ဆင် နိုင်လေသည်။ သို့သော် ဘုရားများနှင့် ပြတိုက်များ၊ အထူး သဖြင့် မြဘုရားနှင့် ဘုရင့်နန်းတော်သို့ လည်ပတ်မည့် သူများသည် တံတောင်ဆစ်ဖုံး လက်ရှည်အင်္ကျီနှင့် ဒူးခေါင်း ဖုံးစကပ်၊ လုံချည်၊ ဘောင်းဘီရှည် တို့သာမက နောက်ပိတ် ပါသော ဖိနပ်တို့ကိုသာ ၀တ်ဆင်ကာ ၀င်ရောက်နိုင် လေသည်။ မကောင်းသော နေရာများသို့ အလည်လာရန် ဆွဲဆောင် ကြော်ငြာသော မော်ဒယ်လ်၊ မင်းသမီးများ၏ ၀တ်စား ဆင်ယင်ပုံကို အတုခိုးပြီး ၀တ်ဆင် လာပါက များစွာ အထင်သေး ရှုတ်ချခံ ရပေမည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် သာမန် ရုံးဝန်ထမ်း များမှာ အနောက်တိုင်းနှင့် ထိုင်းရိုးရာ ၀တ်စုံများကို ၀တ်စုံပြည့် ၀တ်ဆင်ကာ ရုံးတက် ကြရပြီး အခြေခံနှင့် တက္ကသိုလ် ကောလိပ် အဆင့် ကျောင်းသူ ကျောင်းသား များပင် သက်ဆိုင်ရာ ကျောင်းဝတ်စုံ ကိုသာ ၀တ်စုံပြည့် ၀တ်ဆင် ကျောင်းတက် ကြရပါသည်။ သာမန် အရပ်သူ များမှာ ဒူးဖုံးစကပ်၊ ဘောင်းဘီများ၊ မိန်းမ၀တ် တီရှပ်၊ ရှပ်အင်္ကျီနှင့် သာမန် မိန်းမ၀တ် လုံခြုံသော အ၀တ်များ ကိုသာ ၀တ်လေ့ ရှိကြပါသည်။ အလွန်အကျူး ခေတ်ဆန် ထူးခြား ဆန်းပြားသော၊ မလုံတလုံ အ၀တ်များကို ၀တ်ဆင်သူ များကား သေချာသော ဈေးပေါသော မိန်းမများဟု တပ်အပ် သိနိုင်လေသည်။ ထိုသို့ ၀တ်ဆင်သော သူများ မှာလည်း မကောင်းရာတွင် နာမည် ကျော်သော ပက်ပုန်းဟု ခေါ်သော နေရာ တ၀ိုက် တွင်သာ တွေ့နိုင်ပြီး နေရာတိုင်းတွင် မတွေ့နိုင်ပါချေ။ ရောမ ရောက်လို့ ရောမလို ကျင့်ရာတွင် ရောမ အထက်တန်းလွှာလို မကျင့်မိဘဲ အောက်တန်းလွှာလို ကျင့်မိမည် စိုးရိမ် သောကြောင့် သတိပေး ရခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ပင်လယ် ကမ်းခြေ မှအပ အခြား မည်သည့်နေရာ တွင်မဆို (ရေတံခွန်နှင့် ရေကန်များ အနီးတွင် ပင်ခွင့်မပြု) ရေကူးဝတ်စုံနှင့် သွားလာခြင်းကို ခွင့်မပြုပါချေ။\nPosted by gpgroup at 11:54 AM0comments\nPosted by gpgroup at 11:48 AM0comments\nPosted by gpgroup at 11:44 AM0comments\nထိုင်းနိုင်ငံအကြောင်းပြောရင် အရေးအကြီးဆုံး ကတော့ သူတို့ ဘုရင်ပါပဲ။ ထိုင်းတွေရဲ့ သူတို့ ဘုရင်အပေါ် သူတို့ရဲ့ သဘောထားကြောင့် ထိုင်းမှာ ဆိုရိုး တစ်ခုတောင် တွင်ယူရပါတယ်။ သည်ဟာကတော့“ထိုင်း တစ်ယောက် သေလို့သာ ထိုင်းဘုရင် အသက်တစ်ရက် ပိုရှည်မယ် ဆိုရင် တစ်နိုင်ငံလုံးက ထိုင်းတွေ အားလုံးက လိုလိုချင်ချင် ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ သေပေးကြမယ်” ဆိုတာပါပဲ။\nသည်လောက်အထိ သူတို့ ဘုရင်ကို သူတို့က ချစ်ပါတယ်။ မှန်မမှန် သိချင်လို့ ရှိရင် ကိုယ်တိုင် ထိုင်းတစ်ယောက် ချင်းကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လိုက်မေးနိုင် ပါတယ်။ သည်တော့ ထိုင်းနိုင်ငံမှာ လည်ပတ် အလုပ်လုပ် တဲ့အခါမှာ ထိုင်းဘုရင်ကို မရိုမသေ စကားနဲ့ မတော်တဆ အနေနဲ့တောင် မပြောမိပါမှ ဘေးကင်းပါမယ်။\nနိုင်ငံတော် သီချင်း ကဲ့သို့ပင် ဘုရင့် ဘုန်းတော်ဘွဲ့နဲ့ ပြည်သူ့ အတွက် သူ့မေတ္တာ သီချင်းကို မနက် ၆နာရီနှင့် ည၈နာရီ တိတိ တို့တွင် ရေဒီယိုနှင့် ရုပ်မြင်သံကြား တို့မှ နေ့တိုင်း ထုတ်လွှင့် ပေးလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လမ်းဆုံလမ်းခွ လူစည်ကားရာ နေရာ တိုင်းတွင် လွှင့်ထူ ထားသော အသံလွှင့် စက်များမှ သည်သီချင်း၏ အသံ ကြားရုံနှင့် လမ်းပေါ်ရှိ သွားလာသူ သို့မဟုတ် လမ်းဘေး စားသောက်ဆိုင်တွင် ထိုင်နေသူ အားလုံး တို့က ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ် အရိုအသေပြု ကြလေသည်။ ကုန်ကုန် ပြောရရင် ထိုင်းဘုရင် ပုံပါတဲ့ ပိုက်ဆံ အကြွေစေ့ အောက်ကို မတော်တဆ လွတ်ကျတာ တောင်မှ ထိုင်းတွေ မကြိုက်ပါဘူး။ ခြေထောက် နဲ့များ လှမ်းဖမ်း တာမျိုး၊ ခြေချောင်း နဲ့ ညှပ်ကောက် တာမျိုး လုပ်တာကို ထိုင်းတွေ မြင်လို့ ကတော့ နိုင်ငံခြားသား ပင်ဖြစ်စေ ကာမူ အရိုက်ခံ ရနိုင်ပါတယ်။ ထိုင်းဘုရင့် ဓာတ်ပုံကို မဆိုထားနှင့် ထိုင်းဘုရင့်ပုံ ပါသော ငွေစက္ကူနှင့် အကြွေစေ့ ကိုပင် တက်နင်းတာ မြင်ပါလျှင် ဘုရင်ကို မရိုမသေ ပြုမှု ပုဒ်မဖြင့် တရားစွဲ ခံရနိုင်ပါသည်။ ဘယ်ထိုင်း ရှေ့နေ ကမှ မတော်တဆမှု အဖြစ် ရှေ့နေ လိုက်ပေးမည် မဟုတ်ပါချေ။\nထိုင်းမှာ ဒုတိယ လူလေးစား ခံရဆုံးသူ ကတော့ တိုင်းပြည် ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်ရေး သုတေသနနဲ့ ပရောဂျက် များကို ဖခင်ဘုရင်ကြီးနဲ့ အတူ အားသွန် ခွန်စိုက် ကြိုးပမ်း ဆောင်ရွက် အကောင်အထည် ဖော်နေတဲ့ တတိယ မင်းသမီး မဟာချက္ကရီ သီရိဒုံ ဖြစ်ပြီး တတိယ လူလေးစား ခံရဆုံး ကတော့ ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ သိပ္ပံနဲ့ နည်းပညာ ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်မှု အတွက် သုတေသနပြု ကြိုးပမ်း ဆောင်ရွက်နေတဲ့ စတုတ္ထနဲ့ အငယ်ဆုံး မင်းသမီး ချူလာဘွန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သမီး အကြီးဆုံး ကတော့ မိဘ သဘော မတူတဲ့ နိုင်ငံခြားသားနဲ့ လက်ထပ် ခဲ့အတွက် မင်းသမီးဘွဲ့ ရုပ်သိမ်းခံခဲ့ရပြီး ခင်ပွန်းနဲ့ အိမ်ထောင် ကွဲပြီးတဲ့ အခါမှ သာမန် အိမ်တော်သား အဖြစ်နဲ့ပဲ နန်းတော်မှာ စံနေခွင့် ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ဘုရင့် ရင်သွေးတော် များထဲက ဒုတိယမြောက်နဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားတော် ကတော့ ပြည်သူ့ အချစ်တော် မဟုတ်ရှာပါဘူး။ မောက်မာ ထင်ရာစိုင်းကာ အာဏာ မာန်ဝင့်သူ အဖြစ် ကြောင့်ရော၊ တိုင်းကျိုး ပြည်ပြု အလုပ်များကို ဆောင်ရွက်ခြင်း မပြုသူ အဖြစ် ကြောင့်ပါ တိုင်းသူ ပြည်သားများက မျက်နှာသာ မပေးမှုကြောင့် ဘုရင့် သက်တော် ၈၀ ကျော်သည် အထိ နန်းလွှဲ မခံရသေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။အငယ်ဆုံး သမီးတော် နှစ်ယောက်မှာ ဖခင် အချစ်တော် ဖြစ်ပြီး အကြီးဆုံး နှစ်ယောက် ကတော့ မိခင် အချစ်တော်များ ဖြစ်ကြတယ် လို့လဲ သိရပါတယ်။\nမတ်တပ်ရပ်နေသူ များကတော့ ၀ဲမှယာသို့ မင်းသား ဗီဂျရာ လောင်ကွန်း ၊ ဘုရင့် အမတော်၊ ဘုရင်၊ မိဖုရားနဲ့ သမီးတော်ကြီး တို့ဖြစ်ကြပါတယ်။ ထိုင်နေသူနှစ်ယောက်အနက် ကိုယ်ခန္ဓာ အနည်းငယ် ၀ဖြိုးနေသူမှာ မဟာချကရီသီရိဒုံခေါ် ဒုတိယ သမီးတော်ဖြစ်ပြီး ပိန်သူကတော့ ချူလာဘွန် ခေါ် သမီးတော် အငယ်ဆုံး ပြီး ဖခင် ဘုရင်ကြီးရဲ့ အချစ်တော်များ ဖြစ်ပါတယ်။\nPosted by gpgroup at 11:38 AM0comments\nသောင်းယိုင်-ဟွိုင်ခခန်ဂ် သဘာဝသားရိုင်း ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်ရေး ဥယျာဉ်\nသည်ဥယျာဉ်သည် အရှေ့တောင်အာရှဧ။် တရားဝင် သတ်မှတ်ထားသော သဘာဝ သစ်တောကြိုးဝိုင်းများ အားလုံးထက် ကြီးမားကာ ထိုင်းနိုင်ငံတွင်းရှိ အခြားသော သစ်တောကြိုးဝိုင်းများထက် နှစ်ဆမက ကြီးသော သဘာဝ သားရိုင်း ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်ရေး ဥယျာဉ် ဖြစ်ပြီး ၆၂၂၈ စတုရန်း ကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းလေသည်။ ထို့ကြောင့် အရှေ့တောင် အာရှဧ။် အပူပိုင်း မုတ်သုံ သစ်တောတို့ဧ။် ဂေဟစနစ်ကို သည်ဥယျာဉ်က တတပ်တအား ကာကွယ် စောင့်ရှောက် နိုင်လေသည်။ သည်ဥယျာဉ်ကို အမျိုးသား သဘာဝ ဥယျာဉ်ကဲ့သို့ ပြည်သူလူထုကို ၀င်ရောက် ကြည့်ရှု ခွင့်မပေးပေ။ သုတေသန၊ ပညာရေးနှင့် သဘာဝ မျိုးဗီဇများ လွတ်လပ်စွာ ရှင်သန် ကြီးထွားခွင့်ကို ကာကွယ် ထိန်းသိမ်းရန် အတွက် ဥပဒေ အရ ရည်ရွယ်လေသည်။\nPosted by gpgroup at 10:12 AM0comments\nLabels: ထိုင်းနိုင်ငံရှိ ကမ္ဘာ့ သမိုင်းဝင်နေရာများ\nထိုင်းနိုင်ငံဧ။်အရေးပါသော သမိုင်းများ ပြည့်နေသော အတိတ်ကို ပြန်လည် လေ့လာနိုင်ရန် များစွာသော ခြားနား လှသည့် သမိုင်းဝင် နေရာများကို တိုင်းပြည်ဧ။် နေရာ အစိတ်အပိုင်း တိုင်းတွင် တွေ့နိုင်ပါသည်။ သမိုင်းဦး ယဉ်ကျေးမှုကို စိတ်ဝင်စားကာ လေ့လာလိုသူများ အတွက် လည်ပတ်ရန် နေရာများစွာ ရှိကာ ထိုနေရာတို့တွင် ပြတိုက်များ လည်းရှိပြီး ဒေသအလိုက် ရှာဖွေ တွေ့ရှိသော ပစ္နည်းများကို ခင်းကျင်း ပြသထား လေသည်။ ရှာဖွေ တွေ့ရှိထားသည့် နေရာတို့အနက် သမိုင်းကြောင်း အစောဆုံးမှာ ဘန်းချိုင်ဖြစ်ပြီး ဥဒုံဌာနီတိုင်းဧ။် အရှေ့မြောက် ဘက်တွင် တည်ရှိလေသည်။ လယ်ယာ စိုက်ပျိုးရေး အတွက် မြေကို တူးဆွရာမှ တောက်ပြောင် လှပစွာ ဆေးခြယ် ထားသော ကြွေထည်များကို စတင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ကြေးခေတ်ဧ။် အစဟု များစွာသော ပညာရှင်များက ယူဆ ခဲ့ကြသည်။ ဘီစီ၃၀၀၀ ခန့်က ဒဏ္ဍာရီ ဆန်သော ယဉ်ကျေးမှုရှိပြီး အေဒီ တစ်ရာစုခန့်တွင် တိုးတက် ဖွံ့ဖြိုးခဲ့သည်ဟု ယူဆရသည်။ ပစ္နည်းများကို တူးဖော်စဉ်က တွေ့ရှိရသည့် အတိုင်း ထားရှိကာ ထိုမြေကျင်းများကို လေ့လာလိုသူ များအတွက် သည်အတိုင်း ထားရှိ ပြသထားသည်။\nPosted by gpgroup at 10:04 AM0comments\nကျောက်ဖရားမြစ်၊ လော့ဘူရီမြစ်နှင့် ပစပ်မြစ်တို့ ဆုံရာ မြစ်ဆုံ အလယ်ရှိ ကျွန်းပေါ်တွင် တည်ရှိသော အယုဒ္မ္ဓယ ရှေးဟောင်း မြို့တော်သည် ထိုင်းနိုင်ငံ အလယ်ပိုင်းဧ။် အောက်နား လောက်တွင် တည်ရှိလေသည်။ မြစ်လယ်ကျွန်း ဖြစ်သောကြောင့် မြေဆီ မြေသြဇာကောင်းကာ ဆန်စပါး စိုက်ပျိုးရေးကို ကောင်းစွာ အကျိုးပြု လေသည်။ တည်နေရာနှင့် မြစ်ကြောင်း ဖွဲ့စည်းပုံ တို့ကြောင့် မြစ်ကြောင်း ခရီးဖြင့် သယ်ယူ ပို့ဆောင်ရေးနှင့် ကူးသန်း ရောင်းဝယ်ရေး ဖွံ့ဖြိုးလာကာ ၁၄-၁၇ ရာစုအတွင်း အယုဒ္မ္ဓယသည် အာရှဧ။် ကူးသန်း ရောင်းဝယ်ရေး အချက်အချာ ဖြစ်လာလေ တော့သည်။ အယုဒ္မ္ဓယသည် ဘန်ကောက်မြို့ဧ။် မြောက်ဘက် ၇၆ ကီလိုမီတာ အကွာတွင် တည်ရှိပြီး ၂၅၅၆.၆ စတုရန်း ကီလိုမီတာ ကျယ်ဝန်းကာ ထိုင်းနိုင်ငံဧ။် မြို့တော်အဖြစ် ၄၁၇နှစ်ကြာ တည်ရှိခဲ့သည်။ မြို့အမည်မှာ ပါဠိဘာသာ ဖြစ်ပြီး ရန်သူအပေါင်း မတိုက်ခိုက် နိုင်သော မြို့ဟု အဓိပ္နာယ် ရလေသည်။ ထို့ကြောင့် မြန်မာတို့က အ အက္မ္ခရာကို ဖြုတ်ပြီး ယိုးဒယားဟုခေါ်လျှင် ထိုင်းများ အလွန် စိတ်ဆိုးလေသည်။\nဥသောင်းမင်းခေါ် ပထမရာမာ သိဘောဒိမင်း လက်ထက် ၁၃၅၀ ခုနှစ်တွင် စတင်ခဲ့သော အယုဒ္မ္ဓယမြို့သည် စဖန်ဘူရီ၊ လော့ဘူရီနှင့် စန်ဘူရီ ပြည်နယ်များကို ပေါင်းစည်း တည်ခဲ့ပြီး သက်ဦးဆံပိုင် ဘုရင်စနစ်ဖြင့် အုပ်ချုပ် ကာ နိုင်ငံ တ၀ှမ်းလုံးတွင် မြေရှင် ပဒေသရာဇ် စနစ်က အရေးပါသော စနစ်အဖြစ် လွှမ်းမိုးထား လေသည်။ တိုင်းပြည် တွင် အာဏာအရှိဆုံး ဘုရင်သည် သူဧ။် ဆွေတော် မျိုးတော်များနှင့် မှုးကြီးမတ်ကြီး များကို မြို့တော်နှင့် ဝေးရာမြို့ရွာ များအား စောင့်ရှောက်ရန် မြို့စားရွာစားများ အဖြစ် တာဝန် ပေးလေသည်။ ထိုမြို့ရွာများသည် သက်ဆိုင်ရာ အုပ်ချုပ် သူများဧ။် လက်အောက်တွင် ရှိသော်လည်း ထိုအုပ်ချုပ်သူ များကိုကား နန်းတော်မှသာ အုပ်ချုပ်လေသည်။ ၁၄၄၈-၁၄၈၈ ခုနှစ်အတွင်း စိုးစံခဲ့သော ဘောရောမ တြိလောကနတ် မင်းလက်ထက်တွင် အယုဒ္မ္ဓယဧ။် နိုင်ငံရေး စနစ်ကို ပြုပြင် ပြောင်းလဲမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အင်အားကောင်းသော အုပ်ချုပ်မှုဆိုင်ရာ ၀န်ကြီးဌာန နှစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းလာပြီး ထိုစနစ်ကို အယုဒ္မ္ဓယဧ။် နောက်ဆုံးရက်များ အထိ သုံးစွဲခဲ့ ကြသည်။ ၁၈ရာစု အလယ်တွင် ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။\nမဟိန္မ္ဒရာသီရတ် မင်းလက်ထက် ၁၅၆၉ခုနှစ်တွင် အယုဒ္မ္ဓယသည် မြန်မာများ လက်အောက်သို့ ကျရောက်ခဲ့ ပြီး ၁၅နှစ်ကြာ မြန်မာ လက်အောက်ခံ အဖြစ် နေခဲ့သည်။ ၁၅၈၄တွင် နရဲစွမ် (ထိုင်းဓလေ့အရ မင်းမျိုးကို ဘုရားရှေ့တပ် ခေါ်လေ့ရှိရာ ဘုရားနရစ် ကို ထိုင်းလေသံဖြင့် ဖရာ့နရစ် ဟုအသံထွက်ရာ ယင်းကို မြန်မာအခေါ် ဗြနရာဇ် မင်းသားငယ်) မင်းသည် မြန်မာများကို ပြန်လည် တော်လှန်ကာ အယုဒ္မ္ဓယ ထီးနန်းကို ပြန်လည် စိုးစံခဲ့သည်။ ၁၆၅၆- ၁၆၈၈ ခုနှစ်များတွင် မင်းပြုခဲ့သော နရိုင်းမင်း လက်ထက်တွင် အနောက် နိုင်ငံများနှင့် သံတမန်ရေး၊ ကုန်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းများ ဆက်သွယ် လုပ်ဆောင်ရေး ပေါ်လစီကို စတင် ဆောင်ရွက် အကောင်အထည် ဖော်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစပြီး အယုဒ္မ္ဓယသည် ခေတ်မီ နည်းပညာ သစ်များ၊ ဆောက်လုပ်ရေး နည်းပညာ သစ်များနှင့် ဗိသုကာ ပညာရပ်များကို အနောက်နိုင်ငံ များထံမှ သင်ယူနိုင် ခဲ့သည်။ သည် အထောက်အထား များကို အယုဒ္မ္ဓယနှင့် လော့ဘူရီမြို့ဟောင်း တို့ရှိ ရှေးဟောင်း အဆောက်အဦ ပျက်များကို ကြည့်ရှု လေ့လာခြင်းဖြင့် တွေ့နိုင်ပါသည်။\nစူရီရတ် အမရင်မင်း ခေါ် ဧကတတ်မင်းသည် အယုဒ္မ္ဓယခေတ်ဧ။် နောက်ဆုံးမင်း ဖြစ်ကာ ၁၆၈၈ -၁၇၆၇ ခုနှစ် တွင်း ရင်ခွင်ပိုက် အရွယ်မှစပြီး နန်းစံခဲ့သည်။ ၁၇၆၇တွင် အယုဒ္မ္ဓယသည် မြန်မာများ လက်အောက်သို့ ထပ်မံ ကျရောက်ကာ ခေတ်တခေတ် ဇာတ်သိမ်းပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် အယုဒ္မ္ဓယခေတ် သည် ၁၃၅၀မှ ၁၇၆၇ထိ သာ ထွန်းကားခဲ့ပြီး မင်းဆက်ပေါင်း ၃၃ဆက် စိုးစံခဲ့သည်။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး တက်ဆင်က ပြန်လည် အင်အား စုစည်းပြီး ထိုင်းနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေး ရရှိအောင် ပြန်လည် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သူ့လက်ထက်တွင် ထိုင်းနိုင်ငံသည် မြန်မာများ လက်အောက်မှ ပြန်လည် လွတ်မြောက်ကာ ကျောက်ဖယားမြစ်ဧ။် အနောက်ဘက်ကမ်း၊ သွန်ဘူရီအရပ်တွင် မြို့တော်သစ် တည်ခဲ့သည်။ထို့နောက် လက်ရှိ ချက္နရီ မင်းဆက်ကို ထူထောင်ကာ ပထမ ရာမမင်း အဖြစ် နန်းတက် ခဲ့သည်။ ထိုမင်းသည် အယုဒ္မ္ဓယနှင့် အခြား မြို့များမှ လူများကိုပါ သွန်ဘူရီသို့ ပြောင်းရွှေ့ နေစေခဲ့သည်။ ဗုဒ္မ္ဓရုတ် ဖာ ချူလာ လောင်ကောင်မင်း လွန်ပြီးနောက် ပထမ ရာမမင်း နန်းတက် သောအခါ သူနှင့် ညီတော်တို့သည် ရတနာ ကိုးစင်း အရပ်ခေါ် ဘန်ကောက်ကို စတင် တည်ထောင်ခဲ့ရာ မြို့တော်သစ် မပြီးမီကပင် သွန်ဘူရီနှင့် အယုဒ္မ္ဓယမှ လူအများစုသည် မြို့တော်သစ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ အခြေချ ကြသဖြင့် အလွန်နည်းသော လူများသာ မြို့ဟောင်းများတွင် ကျန်ရစ်သည်ဟု အဆိုရှိကြသည်။ အယုဒ္မ္ဓယ မြို့ပျက်ကိုကား ပဥ္နမမြောက် ရာမမင်း လက်ထက် ရောက်မှ ပထမ အကြိမ်ပြုပြင် မွမ်းမံမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် ယဉ်ကျေးမှု အပျက်အစီးများဧ။် အရေးပါမှုကို ပထမဆုံး အကြိမ် နားလည် သဘောပေါက် ပြီး ထိုအပျက်အစီးများကို ရှင်းလင်း ဖယ်ရှားခြင်း မပြုဘဲ မူရင်းအတိုင်း ထိန်းသိမ်း ထားခဲ့ရာ ယနေ့တိုင် ဖြစ်သည်။ နန်းတော် သုံးဆောင်နှင့် ဘုရားကျောင်းဆောင် ၄၀၀ကျော် ရှိခဲ့သော သည်ကျွန်းပေါ် ရှိ မြို့ဟောင်းသည် အာရှသား များကိုရော ဥရောပ နိုင်ငံသားများပါ လာရောက် ကြည့်ရှုရန် ဆွဲဆောင် နိုင်လေသည်။\nနန်းတော်။ ။ ၁၄၄၈တွင် ဘုရင် ဘောရောမ တြိလောကနတ် နန်းတက်သော အခါ ၀ပ်ဖရာစန်ဖတ် ကျောင်းကို ကျောင်းဟောင်း အနီးတွင် တည်ထားခဲ့ပြီး နန်းတော်သစ်ကို မြစ်ကမ်းဘေးသို့ ပြောင်းရွှေ့ ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။\nစူရီရတ် အာမင်ဒရာ အဆောက်အဦ။ ။သည်အဆောက်အဦကို ဘုရင် ဘောရောမ တြိလောကနတ် ဆောက်လုပ်ခဲ့သော ဘန်ချရတနာ အဆောက်အဦဧ။် ပရ၀ုဏ် အတွင်း မြစ်ကမ်းဘေးတွင် နရိုင်းမင်းက ဆောက်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စက်ဖတ်ပရာစတ် ဧည့်ခန်းဆောင်။ ။ နိုင်ငံတော်ဆိုင်ရာ ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် သည်အဆောက်အဦကို ဘုရင်ဘောရောမ တြိလောကနတ် ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။ ၀ိဟာရစုမ်ဒတ် နန်းတက်ခန်းမဆောင်။ ။သည်အဆောက်အဦကို ဘုရင် ဘောရောမ တြိလောကနတ် ဆောက်လုပ်ခဲ့သော မန်ကလာပိစပ် အဆောက်အဦကို အစားထိုးရန် ဖရာ ဆပ်သောင်းမင်းဧ။် အမိန့်ဖြင့် ၁၆၄၃ တွင် ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး နန်းတက်ပွဲ ကဲ့သို့သော နိုင်ငံတော် အခမ်းအနားများ ကျင်းပရန် အသုံးပြုခဲ့လေသည်။ ချရ၀တ်ဖိုင်ချရုံ တပ်မတော်မှတ်တမ်းရုံး။ ။ ၁၆၃၂တွင်ဖရာ ဆပ်ဥသောင်းမင်း စတင် တည်ဆောက်ပြီး စီရိယဆိုသွန် မဟာဖိမန် ဘန်ယွန်ဟု အမည် မှည့်ခေါ် စေခဲ့ကာ မင်းအဆက်ဆက်က စစ်ရေး\nလေ့ကျင့်မှုများနှင့် အစီအစဉ်များကို ပြန်လှန် သုံးသပ်ရာ အဆောက်အဦ အဖြစ် သုံးစွဲခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မူ သည်အဆောက်အဦ အမည်ကို ချရ၀တ်ဖိုင်ချရုံဟု ပြောင်းလဲ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသည်။ ထရိုင်မူအတ်အဆောက်အဦ။ ။ သည်အဆောက်အဦသည် ဘောရောမရချမင်းဧ။် သမိုင်းဆိုင်ရာ မှတ်တမ်းရုံး အဖြစ် ရှိခဲ့သော်လည်း ၁၄၂၇တွင် မီးလောင် ပျက်စီးခဲ့သည်။ ၁၉၀၈တွင် ချူလာလောင်ကွန်မင်းဧ။် နန်းသက် နှစ်၄၀ ပြည့် အထိမ်းအမှတ် အဖြစ် မူလ အဆောက်အဦဧ။် အုတ်မြစ်အတိုင်း ဆင်ဝင်ပေါက် သုံးခုပါသော ဧည့်ခန်းဆောင် ကို ဖျားဘွန်ရတ်ချ သနင်ဒရာ အား ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် အမိန့် ချခဲ့သည်။\nဆွန်ပူအန်အဆောက်အဦ။ ။ မင်းများ အဆက်ဆက် ညီလာခံသဘင် ကျင်းပရာ ခန်းမဆောင် အဖြစ် အသုံးပြု ခံခဲ့ရပြီး နန်းတော်အနီးတွင် တည်ရှိသည်။ မင်းကို ခစားရန် လာကြရသော မှုးကြီးမတ်ရာများသည် သည်အဆောင် သို့ လာရာတွင် မဟာပိုက ၀င်ပေါက်မှ ၀င်ပါက အနီးဆုံး ဖြစ်လေသည်။\n၀ပ်ဖရာစီစန်ဖတ်။ ။သည်ဘုရားသည် နန်းတော်နှင့် တဆက်တည်း ဖြစ်ကာ ပထမ ရာမထိဘောဒိမင်း ခေါ် ဥသောင်းမင်း လက်ထက် ကတည်းက တည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဘောရောမ တြိလောကနတ် မင်းသည် နန်းတော် ပရ၀ုဏ်ထဲတွင် သည်စေတီကို ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိ ဆောက်လုပ်ခဲ့လေသည်။ သည်ဘုရားကျောင်းဧ။် အရေးပါသော အဆောက်အဦမှာ အရိုးပြာ စေတီသုံးဆူ ဖြစ်ပြီး ဘုရင်ဘောရောမ တြိလောကနတ်၊ ဘုရင် တတိယမြောက် ဘောရောမ ရတ်ချသီရတ်နှင့် ဘုရင်၏ ဒုတိယမြောက် ရာမထိဘောဓိတို့ရဲ့ အရိုးပြာများ ဌာပနာထားပြီး တော်ဝင် ဘုရားကျောင်း ဖြစ်လာခဲ့ပြီး သစ္နာ ကျိန်ဆိုပွဲ ကဲ့သို့သော အရေးကြီးသော တော်ဝင် အခမ်းအနား များကို ကျင်းပခဲ့ပါသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တော်ဝင် မိသားစုဧ။် သီးသန့် ကိုးကွယ်ရာနှင့် အရိုးပြာများ သိမ်းဆည်း ပူဇော်ရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သည်ဘုရားကျောင်းတွင် အခြား ကျောင်းများကဲ့သို့ ဘုန်းကြီးများ နေထိုင်ခြင်း မရှိဘဲ အခမ်းအနား ရှိမှသာ အခြား ကျောင်းများမှ ပင့်ဖိတ်ခဲ့ ကြလေသည်။\n၀ပ်မဟာထပ်။ ။၁၃၇၄တွင် ပထမ ဘောရောမ ရတ်ချာ သီရတ်မင်း လက်ထက်က တည်ထားခဲ့ပြီး ရမဲစွမ်မင်း လက်ထက် ရောက်မှ ပြီးစီးခဲ့သော သည်ဘုရား ကျောင်းသည် ခမ်းနား ကြီးကျယ်သော ကျောင်းဖြစ် ခဲ့လေသည်။ မြတ်စွာဘုရားဧ။် ဓာတ်တော်များကို ဌာပနာ ထားသော ဂန္မ္ဓကုဋီတိုက်သည် မူလအစက မီတာ၅၀ မြင့်ခဲ့သော်လည်း ၁၉၁၁ခု ပဥ္နမမြောက် ရာမမင်း လက်ထက်တွင် ထိပ်ပိုင်းမှာ ပြိုကျခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ အောက်ပိုင်း ကိုသာ မြင်တွေ့နိုင် တော့လေသည်။ ၀ပ်ယိုင်ချိုင်မွန်ကော။ ။မြို့ဧ။် အရှေ့ဘက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသော သည်ဘုန်းတော်ကြီး ကျောင်းကို ဥသောင်းမင်း တည်ခဲ့ပြီး သီဟိုဠ်သို့ သွားရောက်ကာ ဗုဒ္မ္ဓဘာသာကို လက်တွေ့ လေ့လာ ဆည်းပူး သင်ယူခဲ့သော ရဟန်းတော်များ အတွက် ရည်ရွယ်ခဲ့လေသည်။ ထိုရဟန်းတော်များ လူသိများလာ သောအခါ သံဃာ့နာယက ဆရာတော်အား ဆုမ်ဒတ်ဖရာဝနရတ် ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ဆက်ကပ် ခဲ့လေသည်။ ထိုကျောင်းတော်ကို နောက်ပိုင်းတွင် ဘုရင်နရဲစွမ်က မြန်မာတို့ကို အောင်နိုင်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်ဖြင့် ပြန်လည် မွမ်းမံ တည်ဆောက် ခဲ့လေသည်။\n၀ပ်ချိုင် ၀ပ်ထနာရမ်။ ။မိခင်ဧ။် ဇာတိမြို့ကို အမှတ်ရရန်နှင့် နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနား ကျင်းပရန် ဖရာဆတ် သောင်းမင်းက ၁၆၃၀တွင် သည် ဘုရားကို တည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထို့ပြင် ခမာတို့ကို အောင်နိုင်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်ဖြင့် ခမာဗိသုကာ လက်ရာကို သုံးကာ သည်ဘုရားကို တည်ခဲ့ လေသည်။ သည်ဘုရားကျောင်းဧ။် ထူးခြားချက်မှာ အရပ် ရှစ်မျက်နှာမှ ၀န်းရံ ထားသော အာရုဏ်ခံ တန်ဆောင်းငယ်များ အလယ်ရှိ အာရုဏ်ခံ တန်ဆောင်းကြီး ဖြစ်ပြီး မြတ်စွာဘုရားဧ။် ဓာတ်တော်များကို ဌာပနာ ထားသည်ဟု ယုံကြည် ကြလေသည်။\nအယုဒ္မ္ဓယ ၀န်းကျင်နှင့် အယုဒ္မ္ဓယ အနီးတ၀ိုက်သို့ လည်ပတ်နည်းများ\nတုတ်တုတ်ခေါ် သုံးဘီးကားလေးများဖြင့် အနီးအနား နေရာများသို့ သွားရောက် လည်ပတ်လျှင် ခရီး အကွာအဝေး ကို လိုက်ပြီး ၁၀ဘတ်မှ ဘတ်၃၀ ကြား ပေးရလေ့ရှိပါသည်။ ဘူတာရုံမှ အယုဒ္မ္ဓယ ရှေးဟောင်းမြို့ထိ ဘတ်၃၀ခန့် ပေးရပြီး အယုဒ္မ္ဓယမြို့တွင်း လည်ပတ်ခ မှာမူ အလွန်ဆုံးမှ ဘတ်၂၀သာ ပေးရပါသည်။ ရှေးဟောင်း အဆောက် အဦများကြား လည်ပတ်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းမှာ စက်ဘီးဖြစ်ပြီး တည်းခိုခန်း များတွင် ငှားရမ်းနိုင်ကာ တစ်ရက် လျှင် ဘတ်၅၀ ဖြစ်ပါသည်။ဟိုင်းလတ် အငှားကား ယာဉ်များဖြင့် လည်းကောင်း၊ သုံးဘီးကား များဖြင့် လည်းကောင်း နာရီလိုက် သို့မဟုတ် နေ့ပြတ် ငှားလိုပါက ငှားနိုင်ပြီး တစ်နာရီ ဘတ်၁၅၀ သို့မဟုတ် တစ်ရက် ဘတ် ၅၀၀ကျ သင့်လေသည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း လည်ပတ်လိုပါက လည်ပတ်နိုင် သော်လည်း မိုးရာသီနှင့် နွေရာသီ တို့တွင်ကား လွန်စွာ ပင်ပန်းခံနိုင်ပါမှ လမ်းလျှောက်နိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ဘန်ကောက်ဧ။် ဆောင်းရာသီ သည်ကား မြန်မာတို့ အပေါ်အင်္ကျီပင် ၀တ်ရန် မလိုလောက် အောင်ပင် ဆောင်းမပီသသော ဆောင်းဖြစ်ပါသည်။ နေ့ခင်းပိုင်း တွင် ကား နွေတမျှ ပူသည်သာတည်း။ ဟွာရိုဈေးအနီးရှိ ချန်ကစန်ကူးတို့ဆိပ် ခေါ် သချန်ကစန် လှေဂိတ်မှ လှေငှားကာ အယုဒ္မ္ဓယ ကျွန်းတစ်ပတ်ခန့် လှည့်လည် ကြည့်ရှုရင်း ကုန်းလမ်းမှ လူသွားလူလာ နည်းသော နေရာများမှ ရှေးဟောင်း အဆောက်အဦ ပျက်များကို လှေပေါ်မှ နေရင်း လေ့လာနိုင်ပါသည်။ လူရှစ်ယောက် လိုက်ပါနိုင်သော လှေကိုငှားလျှင် ၂နာရီမ ၃နာရီကြာ ခရီးကို ဘတ်၄၀၀ ပေးရပြီး ၀ပ်ဖွတ် ထိုင်းဆ၀မ်ဘုရား၊ ၀ပ်ဖနန်ချောင် ဘုရားကျောင်းနှင့် ၀ပ်ချိုင် ၀တ်ထနာရမ် ဘုရား တို့တွင် ခဏ ရပ်ပေးပါသည်။\nအယုဒ္မ္ဓယမြို့တွင်းတစ်ပတ်စာ မီနီဘတ်စ် ငှားရမ်းလိုပါက တစ်ရက်စာ ဘတ်၂၅၀မှ ဘတ် ၃၀၀ ကြားငွေဖြင့် ငှားရမ်း နိုင်ပါသည်။ အယုဒ္မ္ဓယမြို့ဟောင်းမှ ဘန်ပါအင်းသို့ သွားလိုပါက ခေါင့်ပရွန် လမ်းပေါ်ရှိ ခေါင့်ပရွန် ဈေးရှိ မီနီဘတ်စ် ဂိတ်တွင် ကားစီးနိုင်ပြီး မနက်၆နာရီခွဲမှ စတင်ကာ နေ့စဉ် ပုံမှန် ပြေးဆွဲပါသည်။ ကားခ ဘတ်၃၀ ပေးရပြီး မိနစ်၅၀ခန့် ကြာလျှင် ဘန်ပါအင်း နန်းတော်သို့ ရောက်ပါသည်။\nမော်တော်ကား။ ။(၁) ဘန်ကောက်မှ မြောက်ဘက်သို့ ပဟိုယိုသင်း လမ်းမကြီး ခေါ် အဝေးပြေး လမ်းမကြီး အမှတ်(၁) အတိုင်း သွားပြီးနောက် အဝေးပြေး လမ်းမကြီး အမှတ် ၃၂ သို့ ထပ်ဆင့် လမ်းကြောင်း ပြောင်းကာ မောင်းလျှင် အယုဒ္မ္ဓယ မြို့ဟောင်းသို့ ရောက်ပါသည်။ (၂) ဘန်ကောက်မှ မြောက်ဘက်သို့ ချန်ဝတ်ထနာလမ်း ခေါ် အမှတ်၃၀၄ အဝေးပြေး လမ်းမကြီး အတိုင်း သို့မဟုတ် ငမ်ဝန်ဝမ် လမ်းခေါ် အမှတ် ၃၀၂ အဝေးပြေး လမ်းမကြီး အတိုင်း သွားပြီးနောက် ညာဘက်ကို ကွေ့ကာ တိဝမ်နွန်လမ်း ခေါ် အမှတ်၃၀၆ အဝေးပြေး လမ်းမကြီး အတိုင်း သွားပြီး အမှတ် ၃၁၁၁ အဝေးပြေး လမ်းမကြီး အတိုင်း ဆက်သွားပါ။ အန်ဖိုစီနာ ရောက်လျှင် ညာဘက် ကွေ့ကာ အမှတ်၃၂၆၃ အဝေးပြေး လမ်းမကြီးအတိုင်း ဆက်သွားလျှင် ရောက်ပါသည်။ (၃) ဘန်ကောက်မှ မြောက်ဘက်သို့ ဘန်ကောက်- နွန်သဘူရီ- ပသုန်ထာနီ လမ်းမကြီးခေါ် အဝေးပြေး လမ်းမကြီးအမှတ် ၃၀၆ အတိုင်းသွားပြီး နောက်အမှတ် ၃၄၇ အဝေးပြေး လမ်းမကြီးအတိုင်း ဆက်သွားလျှင် ရောက်ပါသည်။\nဘတ်စ်ကား။ ။ဘန်ကောက်ရှိ မိုးပျံနှင့် မြေအောက် ရထားဂိတ်များ လမ်းဆုံးရာ မိုချစ်မြောက်ပိုင်း အဝေးပြေးဂိတ်မှ အယုဒ္မ္ဓယ မြို့ဟောင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထွက်သော၊ အယုဒ္မ္ဓယ မြို့ဟောင်းမှ နရဲစွမ်လမ်းရှိ ဘတ်စ်ကားဂိတ်မှ ဘန်ကောက်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်သော သာမန် ဘတ်စ်ကားများမှာ မနက် ၅နာရီမှ ည၇နာရီ အတွင်း မိနစ်နှစ်ဆယ် တိုင်းတွင် တစ်စီးကျ နေ့စဉ် ထွက်ကာ ကားခမှာ ဘတ်၃၀သာ ကျကာ နှစ်နာရီအတွင်း ရောက်နိုင်ပါသည်။ လေအေးပေး စက်တပ် ဘတ်စ်ကား များသည် သာမန် ဘတ်စ်ကားများနှင့် တူညီသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း မောင်းကာ မနက် ၅နာရီ ၄၀မိနစ်မှ ည ၇နာရီ မိနစ်၂၀ အတွင်းတွင် မိနစ် ၂၀ တိုင်းတွင် တစ်စီးကျ နေ့စဉ်ထွက်ကာ ကားခမှာ ၄၇ဘတ် ကျသင့်ပြီး ခရီးစဉ်မှာ ဘန်ကောက် မြောက်ပိုင်း ယာဉ်ကြော ပိတ်ဆို့မှု မရှိခဲ့လျှင် တစ်နာရီခွဲ ခန့်သာ ကြာသော်လည်း ယာဉ်ကြော ပိတ်ဆို့မှု ရှိခဲ့ပါမူ နှစ်နာရီခန့် ကြာနိုင်သည်။\nမီးရထား။ ။ ဘန်ကောက်ရှိ ဟွာလန်ပုန် ဘူတာရုံမှ အယုဒ္မ္ဓယ မြို့ဟောင်းသို့ ထွက်သော မီးရထား များမှာ မနက် ၄နာရီ မိနစ်နှစ်ဆယ်မှ ည ၁၀နာရီ အတွင်း တစ်နာရီခြား တစ်စီး ထွက်ကာ တတိယတန်း တွဲများတွင် လူတစ်ယောက်လျှင် ရထားခ ၁၅ဘတ် ကျသင့်ကာ တစ်နာရီခွဲခန့် စီးရလေသည်။\nရေယာဉ်။ ။ ဘန်ကောက်နှင့် အယုဒ္မ္ဓယ မြို့ဟောင်းသို့ ပုံမှန် ပြေးဆွဲသော အစိုးရပိုင် ရေကြောင်း ဆက်သွယ်ရေး ၀န်ဆောင်မှု မရှိသော်လည်း များစွာသော ခရီးသွား လုပ်ငန်း ကုမဏီ များမှ ဇိမ်ခံ အပျော်စီး သင်္ဘော များဖြင့် ဘန်ကောက်မှ ဘန်ပါအင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးပြီး ဘန်ပါအင်းမှ အယုဒ္မ္ဓယ မြို့ဟောင်းသို့ လေအေးစက်တပ် ဘတ်စ်ကားကြီးများဖြင့် လိုက်လံ ပို့ဆောင်ကာ ၀န်ဆောင်ခ အဖြစ် ဘတ် ၁၅၀၀မှ ၁၈၀၀ ကြား ယူလေသည်။ ရှေးခေတ်သုံး ဆန်သယ်လှေ ပုံစံကို မွမ်းမံ ပြင်ဆင် ထားသော ရှေးပုံ ဗိုက်ပူ လှေကြီးများဖြင့် သွားလျှင်ကား နှစ်ရက်ကြာ ခရီးကို ဘတ် ၄၈၀၀ အနည်းဆုံး ပေးရလေသည်။\nအယုဒ္မ္ဓယမှ ကျောက်ဖယား မြစ်ကြောင်းအတိုင်း မိုင်အနည်းငယ် စုန်ဆင်းလျှင် ဘန်ပါအင်း နွေနန်းတော် သို့ ရောက်လေသည်။ ၁၇ရာစုခန့်က နွေရာသီ အပန်းဖြေ နားနေရင်း နန်းတွင်း တရားရုံး အဖြစ် အသုံးပြုရာ နေရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အယုဒ္မ္ဓယ အသိမ်းပိုက် ခံရစဉ်က သည်နန်းတော်သည်လည်း ဖျက်ဆီး ခံခဲ့ရပြီး ၁၉ရာစုနှစ် အတွင်း စတုတ္မ္တမြောက် ရာမမင်း လက်ထက် ရောက်မှ ပြန်လည် မွမ်းမံ ပြင်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ ယနေ့ မြင်တွေ့ နိုင်သော အဆောက် အဦ အများစုမှာ ပဥ္နမမြောက် ရာမမင်း လက်ထက် ဆောက်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး နွေရာသီ ရောက်တိုင်း သည်နန်းတော် တွင်ပင် ပုံမှန် စံမြန်းခဲ့ လေသည်။ ရေမြောင်း လမ်းများနှင့် ရေကန်ငယ်တို့ ခြံရံထားသော ပန်းခြံကြီး အလယ်တွင် စုံလင်လှသော ဗိသုကာ လက်ရာတို့ဖြင့် တည်ဆောက် ထားသော သည်နန်းတော်သည် ထူးခြား နေပေသည်။ အများပြည်သူကို ပြသသော တစ်ခုတည်းသော တော်ဝင် အိမ်တော်မှာ တရုတ် လက်ရာဖြင့် ဆောက်လုပ် ထားသော ထို့ပြင် တရုတ်ပြည်မှ မှာယူ တင်သွင်းထားသော ပစ္နည်းများဖြင့်သာ ဆောက် လုပ်ထားသော ၀ီဟတ်ချမ်ရွန် နန်းတော် ဖြစ်လေသည်။ ထို့ပြင် အီတလီ လက်ရာဖြင့် ဆောက်လုပ် ထားသော၊ စက်ဝိုင်းပုံ နားနေဆောင်မှ လှေကားထစ်များက ရေကန်ဆီသို့ တထစ်ချင်း ဆင်းသွားဟန် ဆောက်လုပ် ထားသော နန်းတော် တစ်ဆောင်နှင့် ရေကန်ထဲတွင်မူ အိစ၀မ်တစ် ပရအတ်စနာ ခေါ် ထိုင်းလက်ရာ စံအိမ် တစ်လုံးလည်း ရှိရာ ဗိသုကာ ပညာရှင်များအဖို့ နိုင်ငံစုံမှ ဗိသုကာ လက်ရာများကို တထိုင်တည်း ကြည့်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။ ထိုမှ တဆင့် ရေကန်တွင်း လမ်းအတိုင်း သွားလျှင် ဘုရားကျောင်းဆောင် တစ်ဆောင်ကို တွေ့ရပြီး ရှေးဟောင်းလက်ရာ နှင့် အလယ်ခေတ် ဘာဘေးရီးယန်း ခေတ်လက်ရာ ရောနှောထားသော ပုံစံဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားပြီး အရောင်ခြယ် ထားသော ဖန်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပြတင်းပေါက် တစ်ခုလည်း ရှိလေသည်။ ဥယျာဉ်ဝင်း အတွင်းတွင်မူ ဥရောပ လက်ရာ ရုပ်တုများ ပြန့်ကျဲ တည်ရှိ နေပြီး လှေမှောက်ရာတွင် ရေနစ် သေဆုံးသူ ချစ်လှစွာသော မိဖုရားနှင့် အခြား မိသားစုဝင်များ အတွက် အမှတ်တရဖြစ်ရန် ပဥ္နမမြောက် ရာမမင်းဧ။် အမိန့်အရ ခင်းကျင်းထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ဘန်ပါအင်း နန်းတော်ဝင်း အတွင်း စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော နေရာများမှာ\n၀ပ် နီဝတ် သမပရာဝတ် ဘုရားကျောင်း။ ။ ပဥမမြောက် ရာမဘုရင် ခေါ် ချူလာ လောင်ကောင်မင်း လက်ထက်က တည်ထားခဲ့ပြီး ထိုင်းဘုရား ကျောင်းနှင့် တူသည်ထက် ပြင်သစ်နိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းရှိ ခရစ်ယာန် ဘုရားရှိခိုး ကျောင်းနှင့် ပိုမိုတူသော ဗိသုကာ လက်ရာဖြင့် တည်ဆောက် ထားလေသည်။ ခရီးသွား ဧည့်သည်များသည် ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ရန် မြစ်ကို ကေဘယ်ကားဖြင့် ဖြတ်ကူးရပြီး ဖြတ်ကူးခမှာ အခမဲ့ ဖြစ်လေသည်။ ဖရာ့ သီနန် ဥတရန် ဖူမိစသီရန်။ ။ သည်အဆောက်အဦသည် ခမ်းနား ကြီးကျယ်စွာ အနုစိတ် ဆောက် လုပ်ထားသော နှစ်ထပ် အိမ်တော် ဖြစ်ပြီး အစိမ်းဖျော့မှ အရင့်သို့ အစဉ်လိုက် ခြယ်မှုန်း ထားလေသည်။ ရေကန်ဧ။် အရှေ့ဘက်တွင် ဆောက်လုပ်ထားသည်။ ထိုအိမ်တော်ဧ။် လသာဆောင်ကို ဆွစ်ဇာလန်နိုင်ငံရှိ အိမ်များဧ။် ပုံစံဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားလေသည်။ ၁၉၃၈ခုနှစ်တွင် ပြန်လည် မွမ်းမံ ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်နေစဉ် သည်အိမ်တော်သည် မီးသင့်လောင် ခဲ့သေးသည်။ ထိုသို့ မီးမလောင်မီက သည်အိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို သစ်သားဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားပြီး ဥရောပမှ တိုက်ရိုက် မှာယူ တင်သွင်းသော မဟော်ဂနီသား ပရိဘောဂ များဖြင့် ခင်းကျင်း ပြင်ဆင် ထားလေသည်။ ဘန်ကောက်မှ ဘန်ပါအင်း နန်းတော်သို့ အပျော်စီး ဇိမ်ခံရေယာဉ်ဖြင့် သွားနိုင်သော ခရီးစဉ်လည်း များစွာ ရှိလေသည်။ ဘန်ပါအင်း နန်းတော်သည် မနက်၉နာရီမှ ညနေ ၃နာရီထိ ဖွင့်ပြီး ၀င်ကြေး ဘတ်၅၀ ဖြစ်လေသည်။\nPosted by gpgroup at 9:20 AM0comments\nဆူခိုထိုင်းသည် ထိုင်းနိုင်ငံ မြောက်ပိုင်းဧ။် အောက်နားတွင် ရှိပါသည်။ ဆူခိုထိုင်းဧ။် အဓိပ္ပာယ်မှာ ပျော်ရွှင်မှုဧ။် အာရုဏ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။ ဘန်ကောက်မြို့မှ မြောက်ဘက်သို့ ၄၂၇ ကီလိုမီတာနှင့် ချင်းမိုင်မြို့မှ တောင်ဘက် သို့ ၂၉၈ ကီလိုမီတာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် တည်ရှိပါသည်။\n၁၃ရာစု အစောပိုင်း ကာလတွင် ရုန်မြစ်ဝှမ်း လွင်ပြင်တွင် အခြေချ နေထိုင်ခဲ့သော\nထိုင်းလူမျိုးများသည် ခမာအင်ပါယာ လွှမ်းမိုးမှု အောက်တွင် နေထိုင်ခဲ့ ကြသည်။ ၁၄ရာစုအစောပိုင်း ခမာအင်ပါယာ အင်အား ကျဆင်း သွားသောအခါ ထိုင်းများသည် ခမာများကို တော်လှန်ပြီးနောက် သူတို့ဒေသကို ဆူခိုထိုင်းနိုင်ငံ အဖြစ် ကြေညာ ကာ ကိုယ့်ထီး ကိုယ့်နန်းဖြင့် အုပ်ချုပ်စိုးစံခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဆူခိုထိုင်း ခေတ်ဦးပိုင်း တွင် တည်ဆောက်ခဲ့သော အနုပညာ လက်ရာများနှင့် အဆောက်အဦများတွင် ခမာနှင့် သီဟိုဠ်ခေတ် လက်ရာများ ရောနှောလျက် ရှိသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ နှောင်းပိုင်းနှစ် များတွင်မူ ကိုယ်ပိုင် အနုပညာ လက်ရာများကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုင်း ဘာသာအက္မ္ခရာကို ၁၂၈၃တွင် စတင်တီထွင် အသုံးပြုသည် အထိ ဆူခိုထိုင်းရွှေခေတ်သို့ရောက်ခဲ့သည်။\nဆူခိုထိုင်းသမိုင်းဥယျာဉ်သည် ဆူခိုထိုင်း-တပ်ခ် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးမှ ၁၂ကီလိုမီတာ ဝေးသောအရပ် တွင် တည်ရှိသော ကုလသမဂ္မ္ဂပညာရေး၊ သိပ္ပံနှင့်ယဉ်ကျေးမှု ဆိုင်ရာ အဖွဲ့အစည်းကြီးမှ သတ်မှတ်ပေး ထားသော ကမ္ဘာ့ သမိုင်းဆိုင်ရာ အမွေအနှစ် တစ်ရပ် ဖြစ်လေသည်။ သည်ဥယျာဉ်တွင်းတွင် လေ့လာ လည်ပတ်သူများ အထူး စိတ်ဝင်စားခြင်း ခံရသော အရာများမှာ ယိုယွင်း ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဘုရားကျောင်းများမှ တိုင်များနှင့် စေတီ များ၊ စေတီများ အောက်မှ ဆူခိုထိုင်း ဗိသုကာ လက်ရာဖြင့် ဆောက်လုပ် ထားသော ဆန်းပြားသည့် ကြာပလင်၊ မြို့တံတိုင်းများနှင့် ရေသွင်းစနစ် အပြည့်အစုံပါသော ရေကန်များ၊ ရေနှုတ်မြောင်းများ ဖြစ်လေသည်။\nအံ့သြ အထင်ကြီးဖွယ် ဗိသုကာလက်ရာများ၊ ရုပ်လုံးရုပ်ကြွများနှင့် အနုပညာ လက်ရာများမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ခုနှစ်ရာခန့်က ထွန်းကားခဲ့သော ဆူခိုထိုင်းခေတ်ဧ။် ကြီးပွားချမ်းသာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ကိုညွှန်းဆိုလျက် ရှိလေသည်။ ဆူခိုထိုင်းနှင့် ပတ်ဝန်းကျင် မြို့များသို့ လည်ပတ်ခြင်းသည် တိုင်းပြည်ဧ။် နိုင်ငံရေး၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ရေးရာ အတွက် အရေးပါသော ခြင်းရာတစ်ရပ် ဖြစ်လေသည်။\nဆူခိုထိုင်းသည် ထိုင်းနိုင်ငံအစစ် အဖြစ်စတင်ရာ ခေတ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပါသည်။ သို့သော်လည်း အယုဒ္မ္ဓယခေတ် မတိုင်မီ အချိန်တိုတိုသာ ထွန်းကားခဲ့ပါသည်။ ၁၂၃၈ - ၁၃၇၆ အတွင်းသာ ထွန်းကားခဲ့သော မြို့ပြနိုင်ငံ ဖြစ်ပြီး ယင်းခေတ် ပျက်သုဉ်းသောအခါ ထိုင်းနိုင်ငံသည် အယုဒ္မ္ဓယနိုင်ငံ အဖြစ် ပြောင်းလဲ ခေါ်တွင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ဆူခိုထိုင်း ခေတ်သည် ရမ်ခမ်ဟမ်မင်း လက်ထက်တွင် အထွန်းကားဆုံး ဖြစ်ပြီး ပထမဆုံးထိုင်းစာ ရေးသားနည်း ပေါ်ထွန်း ခဲ့လေသည်။ ကျော်ကြားသော ကျောက်ထွင်းစာတွင် ”သည်မြေ တွင်ဆန်ရပြီး သည်ရေတွင် ငါးရှိသည့်အတွက် ပဒေသာမြေ ဖြစ်ကြောင်း ပြခြင်း ဖြစ်သည်” ဟုရေးသား ထားလေသည်။\nသမိုင်းဥယျာဉ်တွင်းရှိမှတ်တိုင်များ ၀ပ် ဆိုသည်မှာ ထိုင်းဘာသာဖြစ်ပြီး မြန်မာလို ဘုရားကျောင်းဟုအဓိပ္ပာယ်ရပါသည်။\n၀ပ်မဟာထပ်။ ။ဘုရားကျောင်းသည် အလွန်ကြီးပြီး အရေးပါကာ ဆူခိုထိုင်း မြို့လယ်တွင် တည်ရှိသည်။ ဘုရားကျောင်း၏ အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းမှာ ကြီးမားသော ကြာဖူးပုံ ထိပ်အုပ် စေတီ၊ တရားခန်းမရဲ့ အုတ်မြစ် နှင့် ၀ိဟာရ ကျောင်းတော်ရာ တို့ဖြစ်လေသည်။ ကျောက်စာအမှတ်၁ အရ ဆူခိုထိုင်း မြို့လယ်တွင် ၀ိဟာရကျောင်း၊ ရွှေဘုရား၊ ဘုရားရှည်၊ ဘုရားကြီး နှင့် ဘုရားလှတို့ ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုလေသည်။\n၀ပ်စရီစ၀ိုင်။ ။၀ပ်မဟာထပ်ရဲ့ တောင်ဘက် ၃၅၀မီတာ အကွာမှာရှိတဲ့ သည်ဘုရားကျောင်းဧ။် အဓိကအဆောင်တွင် ဂ၀ံကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဘုရားခန်း သုံးခန်း၊ ဘုရားခန်းများဧ။် ရှေ့တွင် တရားဟောဆောင်နှင့် အဆောက် အဦ တစ်ခုလုံးကို ပတ်ရံထားသော ကျုံး ရှိလေသည်။ သည်ဘုရားကျောင်းဧ။် ဧရိယာကို ဂ၀ံကျောက်တုံး နံရံဖြင့် ပိုင်းခြားသတ်မှတ် ထားလေသည်။ ၁၉၀၇တွင် ဆဌမမြောက် ရာမဘုရင်သည် ဘုရားကျောင်းကို လာရောက် လည်ပတ်ခဲ့စဉ်က ကြေးသွန်း ဗိသနိုးရုပ် တွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် သည်ဘုရားကျောင်းသည် ယခင်က ဟိန္မ္ဒူ ဘုရားကျောင်း ဖြစ်ခဲ့ဟန် ရှိသည်ဟု ဘုရင်က ကောက်ချက် ချခဲ့လေသည်။\nထို့ပြင် ဂ၀ံကျောက်ဖြင့် ထုလုပ် ထားသော လျောင်းတော်မူ ဗိသနိုးရုပ်၊ အခြား ဟိန္မ္ဒူနတ်ရုပ် များနှင့် လော့ဘူရီ ခေတ် အနုပညာ လက်ရာ များကိုလည်း ဘုရားကျောင်းရှိ ကျုံးများကို ပြန်ဆည်စဉ် ပြန်လည် တွေ့ရှိရသဖြင့် ၁၃ ရာစုနှစ်များ အစပိုင်းအတွင်း သည်ဘုရား ကျောင်းတွင် ဘာသာရေး ကိုးကွယ်မှုမှာ ဟိန္မ္ဒူဘာသာနှင့် ဗုဒ္မ္ဓဘာသာ ရောထွေးနေဟန် ရှိသည်ဟု ယူဆရလေသည်။ ၁၃ရာစု နှောင်းပိုင်းတွင်မှ ဗုဒ္မ္ဓဘာသာ ထွန်းကားခဲ့ပြီး ဗုဒ္မ္ဓဘာသာ ဘုရားကျောင်း ဖြစ်လာခဲ့ဟန် ရှိလေသည်။\n၀ပ်ချနစုံခရမ်။ ။သည်ဘုရား ကျောင်းသည် ၀ပ်မဟာထပ်ဧ။် အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး ရမ်ခမ်ဟန်းဂ် ဘုရင် အမျိုးသား ပြတိုက်နှင့် ဘေးချင်း ကပ်လျက် ရှိလေသည်။ သည်ဘုရား ကျောင်းဧ။် အရေးအကြီးဆုံး အဆောက်အဦမှာ သီရိလင်္ကာ လက်ရာစေတီ ဖြစ်လေသည်။ စေတီဧ။် ပစ္နယာဆင့် များကို ဂ၀ံကျောက် များဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အပေါ်ပိုင်းများကို အုတ်ဖြင့် ဆောက်လုပ် ထားလေသည်။ ထို့ပြင် ရှေးဟောင်း ၀ိဟာရဆောင်ဧ။် အုတ်မြစ်ပေါ်တွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရှစ်ဆယ် ကျော်ခန့်က ပြန်လည် တည်ဆောက် ထားခဲ့သော အာရုဏ်ခံ တန်ဆောင်းလည်း ရှိလေသည်။ သည်ဘုရား ကျောင်းထဲတွင် ဆူခိုထိုင်းခေတ် လက်ရာဖြင့် ကျောက်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော မြတ်စွာဘုရားဧ။် ခြေတော်ရာကို သိမ်းဆည်းထားသော အဆောက်အဦ ငယ်တစ်လုံးလည်း ရှိလေသည်။\n၀ပ်ထရာဖန်ငွမ်။ ။ထရာဖန်ငွမ်ဆိုသည်မှာ သမိုင်းဝင် အဆောက်အဦများ ခြံရံလျက် တည်ရှိသော ရေလှောင်ကန် ဖြစ်ပြီး ရေလှောင်ကန်ဧ။် အနောက်ဘက် ခြမ်းတွင် တည်ထားသော ကြာဖူးထိပ်အုပ် စေတီကို ၀ပ်ထရာဖန်ငွမ် ဟုခေါ်လေရာ ဆည်တော်ဦး စေတီဟုလည်း မြန်မာဆန်ဆန် မှတ်ယူနိုင် လေသည်။ ထူးဆန်းသော စိတ်ကူးဖြင့် တည်ဆောက် ထားသော အာရုဏ်ခံ တန်ဆောင်းသည် ကန်လယ်ကျွန်း ပေါ်တွင် တည်ရှိလေသည်။\nနိုအမ်ဖရာဆပ်။ ။သည်သမိုင်းဝင် အဆောက်အဦသည် ၀ပ်မဟာထပ်ဧ။် အရှေ့ဘက်တွင် တည်ရှိပြီး မျက် နှာစာ တဖက်လျှင် မီတာ၂၀၀ ကျယ်သော လေးထောင့်စပ်စပ် အုတ်ခုံသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ကြေးသွန်း လူပုံအပိုင်း အစများနှင့် အုတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ခြင်္သေ့ပုံ အပိုင်းအစ တို့ကို ထိုအုတ်ခုံအနီးတွင် တူးဖော် ရရှိခဲ့သည်။ ၁၈၃၃တွင် စတုတ္မ္တမြောက် ရာမ ဘုရင် သည်နေရာကို လည်ပတ်ခဲ့စဉ်က ကျောက်ထွင်း ကျောက်စာချပ် တစ်ချပ် တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ယခုအခါ ကျောက်စာတိုင် အမှတ်၁ဟု ခေါ်တွင်သည်။\nမီးရထား။ ။ ဆူခိုထိုင်းသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်သော မီးရထား မရှိဘဲ ပစ္နနုလောက်သို့သာရထား ရောက်ပြီး ထိုမှတဆင့်၅၉ကီလိုမီတာခန့် ဘတ်စ် ကားစီးလျှင်ဆူခိုထိုင်းသို့ရောက်နိုင်ပါသည်။\nဘတ်စ်ကား။ ။ဘန်ကောက် မြို့ရှိ မိုချစ် အဝေးပြေး ကားဂိတ်မှ ဆူခိုထိုင်းသို့ နေ့စဉ်ထွက်သော လေအေးစက် တပ် ဘတ်စ်ကားများသည် မနက်၉နာရီ ၄၅မိနစ်နှင့် ည၁၀နာရီ မိနစ်နှစ်ဆယ် တွင်ပုံမှန် ထွက်လေ့ရှိပါသည်။ ဘန်ကောက်မှ ဆူခိုထိုင်းသို့ ၇နာရီခန့် ကားမောင်းရပါသည်။ ကိုယ်ပိုင် ယာဉ်လိုင်းများမှာ ၀င်း ခရီးသွားလုပ်ငန်း ဖုန်း ၆၆၂-၉၃၆-၃၇၅၃ နှင့် ၆၆၅-၅၆၁-၁၀၉၃၊ ပစ္နနုလောက် ရန်ရုံ ခရီးသွားလုပ်ငန်း ဖုန်း ၆၆၂-၉၃၆-၂၉၂၄၊ ၆၆၂-၉၃၆-၂၉၂၅၊ ၆၆၅-၅၂၅-၈၆၄၇နှင့် ဆူခိုထိုင်း အဝေးပြေး ကားဂိတ်ဝင်း ဖုန်း ၆၆၅-၅၆၁-၃၂၉၆ တို့သို့လည်း ဆက်သွယ်နိုင်ပါသည်။ ကားခမှာ လောင်စာဆီ ဈေးနှုန်းကို လိုက်ပြီး အတက်အကျ ရှိနိုင်သည်။\nလေယာဉ်။ ။ ဘန်ကောက် လေကြောင်းလိုင်းမှ ဆူခိုထိုင်းသို့ နေ့စဉ် ပျံသန်းပြီး တစ်နာရီခန့် သာကြာပါသည်။ ဆူခိုထိုင်း လေဆိပ်သည် ဆူခိုထိုင်း မြို့ဟောင်းဧ။် မြောက်ဘက် ကီလိုမီတာ ၄၀ခန့် ကွာဝေးသော နေရာတွင် တည်ရှိပါသည်။ ဘန်ကောက် လေကြောင်းလိုင်းတွင် လေယာဉ် လက်မှတ် ၀ယ်ယူနိုင်ရန် အတွက် ဖုန်း ၆၆၂- ၂၆၅- ၅၆၇၈၊ ၆၆၂- ၂၆၅- ၅၅၅၅၊ ၆၆၅ - ၅၆၄ - ၇၂၂၄၊ ၆၆၅ -၅၆၄-၇၂၂၅ သို့မဟုတ် တတတ.ဘညေါုသုငေမ.ခသာ သို့ဆက်သွယ် ၀ယ်ယူ နိုင်ပါသည်။\nဆူခိုထိုင်း နန်းတော်၏ မြောက်ဘက်ရှိ စီစတ်ချနာလိုင် မြို့နှင့် ဆူခိုထိုင်း နန်းတော်၏ တောင်ဘက်ရှိ ကဖန်ဖတ်မြို့ (မြန်မာအခေါ် ကမန်ပိုက်) တို့သည် ဆူခိုထိုင်းခေတ်တွင် အရေးပါသော မြို့တို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကဖန်ဖတ်မြို့သည် ခေတ်ဟောင်း ဆူခိုထိုင်း မြို့တော် အတွက်ရော၊ ခေတ်သစ် အယုဒ္မ္ဓယ ရှေးဟောင်း မြို့တော်အတွက် ပါ မဟာဗျူဟာ အရ အရေးပါသော မြို့တော် ဖြစ်ခဲ့သည်။သည့်အတွက် ကဖန်ဖတ်မြို့ရှိ ရှေးဟောင်း အနုပညာ လက်ရာများသည် ဆူခိုထိုင်းခေတ် လက်ရာနှင့် အယုဒ္မ္ဓယခေတ် လက်ရာ တို့ ရောနှောလျက် ရှိသည်ကို တွေ့နိုင်လေ သည်။ ဆူခိုထိုင်း၊ ကဖန်ဖတ်နှင့် စီစတ်ချနာလိုင် မြို့များအားလုံးသည် ရုန်မြစ်ရိုး တလျှောက် တောင်မှ မြောက်သို့ သွယ်တန်း တည်ရှိနေလေသည်။\nစီစတ်ချနာလိုင်။ ။ ၁၃၄၇- ၁၃၇၄တွင် နန်းစံသော လိုင်ထိုင် ဘုရင် လက်ထက်တွင် စီစတ်ချနာလိုင်မြို့ သည် သူ၏ အချက်အချာ ကျမှုကြောင့် အထွန်းကားဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်နှင့် အညီ မြောက်များစွာသော အနုပညာလက်ရာ များနှင့် သမိုင်း မှတ်တိုင်များကို ဆောက်လုပ် ထားခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်း စီစတ်ချနာလိုင်မြို့သည် ရုန်းမြစ်နှင့် ခေါင့်ဖရာစီ ချိုင့်ဝှမ်း လွင်ပြင် ကြားတွင် ဧက ၈၀၀ခန့် ကျယ်ဝန်းသော မြေနေရာတွင် ထွန်းကား ဖွံ့ဖြိုး တိုးတက် ခဲ့သည်။ ဂ၀ံကျောက် မြို့ရိုးတံတိုင်းနှင့် မုခ်ဦးတို့ အပါအ၀င် မြေဧက ၂၂၈ ကျယ်ဝန်းသော အပိုင်းသည် စီစတ် ချနာလိုင် သမိုင်းဥယျာဉ် တွင်းတွင် လည်ပတ် ကြည့်ရှုရန် အကောင်းဆုံး နေရာများ ဖြစ်လေသည်။ ဥယျာဉ်တွင်းရှိ လက်ရာများမှာ ဆူခိုထိုင်း လက်ရာများနှင့် ကွဲပြား ခြားနား လျက်ရှိရာ လည်ပတ် ကြည့်ရှုရကျိုး နပ်လေသည်။\nဥယျာဉ်ဝင်ကြေး ဘတ်၄၀နှင့် မြေပုံအတွက် ၅ဘတ် ဖြစ်လေသည်။ မနက် ၈နာရီခွဲမှ ညနေ ၄နာရီခွဲထိ ဖွင့်လှစ်လေသည်။ အငှားယာဉ်၊ ဟိုတယ်မှ စီစဉ်ပေးသော ယာဉ် သို့မဟုတ် ဧည့်လမ်းညွှန်များဧ။် ကားများသည် စီစတ် ချနာလိုင်ရှိ ပြန့်ကျဲနေသော ရှေးဟောင်း နယ်မြေများကို လှည့်လည် ကြည့်ရှုနိုင်ရန် အကောင်းဆုံး အစီအစဉ်ဖြစ်ပြီး တစ်ရက်လျှင် ဘတ်၅၀၀ ခန့်သာ ကျသင့်ပါသည်။ သို့သော် စက်ဘီးဖြင့် သွားချင်လျှင် တစ်ရက် စက်ဘီးငှားခ ဘတ်၃၀ဖြင့် လှည့်လည် ကြည့်ရှု နိုင်ပါသည်။ အများပြည်သူသုံး ဘတ်စ်ကားဖြင့် စီစတ်ချနာလိုင်တွင် လည်ပတ်လို ပါက အ၀ိုင်းကြီးဧ။် အရှေ့ဘက်မှ ဂျာလော့ ၀ီထိသုမ် လမ်းမပေါ်ရှိ မှတ်တိုင်မှ စီးလျှင် ၁၈ဘတ်သာ ကုန်ကျလေသည်။ ရှေးဟောင်းနယ်မြေနှင့် ၂ ကီလိုမီတာခန့် ဝေးသောနေရာတွင် ကေဘယ် ကြိုးတံတား တစ်ခုကို တွေ့နိုင်ပြီး ထိုနေရာတွင် စက်ဘီးတစ်စီးကို ဘတ်၃၀ဖြင့် ငှားရမ်းနိုင်ပါသည်။ ကေဘယ် တံတားတလျှောက်နှင့် မြစ်ကမ်းဘေး တွင် စက်ဘီး စီးရသည်မှာ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ၀ပ်မဟာထပ်သည် တံတားထိပ်တွင် ရှိပြီး ၀င်ရောက် ဖူးမြော်လိုပါက ၀င်ကြေး ဆယ်ဘတ် ကျသင့်လေသည်။ ထိုနေရာတွင် မလည်ပတ် လိုသောကြောင့် ဘတ်စ်ကား မှ မဆင်းသေးဘဲ ကားဆက် စီးသွားလျှင် ရှေးဟောင်း နယ်မြေ အ၀င်ပေါက်ဝသို့ ရောက်မည် ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် လည်း ပိုမိုသစ်လွင် ကောင်းမွန်သော စက်ဘီးကို တစ်စီး ဘတ်၃၀ဖြင့် ငှားရမ်း လည်ပတ် နိုင်လေသည်။သည်နယ်မြေ ထဲတွင် ဆင်စီးရင်းလည်း လှည့်လည် သွားလာ လည်ပတ်နိုင်ပြီး ဆင်တစ်ကောင်ကို လူသုံးယောက် စီးနိုင်ကာ မိနစ်၃၀ကို ငှားခ ဘတ် ၁၀၀ ကျသင့်လေသည်။ မိမိတည်းခိုရာ ဟိုတယ် သို့မဟုတ် တည်းခိုခန်းမှ တာဝန် ရှိသူ တစ်ဦးကို မိမိသွားလိုရာ နေရာကိုရော၊ ရောက်ရာ နေရာမှ ဟိုတယ်သို့ ပြန်လာနိုင်ရန် ဟိုတယ်နာမည်နဲ့ လိပ်စာကိုပါ ထိုင်းလို ရေးခိုင်းကာ ကိုယ်နှင့် အတူ ဆောင်သွားနိုင် ပါသေးသည်။ လမ်းပျောက်မှာ သိပ်မပူရ တော့ပါ။\nဖရာ့စီရတနာမဟာထပ် ကျောင်းတော်။ ။ ဖရာ့ ဘောရောမ ထပ် မူအန်ချလင်ဂ် ခေါ် ဖရာ့ပရန် ဟုလည်း အမျိုးမျိုး ခေါ်ဝေါ်သော သည်ဘုရား ကျောင်းတော်ကို ရှေးဟောင်း စီစတ်ချနာလိုင် မြို့ရိုးတံတိုင်းမှ တောင်ဘက် ၃ကီလိုမီတာ အကွာတွင် တွေ့နိုင်ပါသည်။ လေးထောင့်ပုံ အုတ်ခုံပေါ်မှ ထုထည် ကြီးမားသော ဂ၀ံကျောက် အာရုဏ်ခံ တန်ဆောင်းသည် သည်ဘုရားဧ။် ဗဟိုချက်မ ဖြစ်လေသည်။ ဓာတ်တော်တိုက်သို့ သွားရာ လှေကား သည်ကား စောက်နက် လှပါသည်။\nခေါင့်ဖနွန် ဖလွမ် ဘုရားကျောင်း။ ။ စီစတ်ချနာလိုင် မြို့ဟောင်း အတွင်း တောင်ကုန်း ထိပ်တွင် တည်ထား သော ဘုရားဖြစ်ပြီး ဂ၀ံကျောက် စေတီကို ဗဟိုထားပြီး ကျယ်ဝန်းသော အာရုဏ်ခံ တန်ဆောင်းကို စေတီရှေ့တွင် တွေ့နိုင်ကာ ယင်းနောက်တွင် ပျက်ယွင်းနေသော ရုပ်ပွားတော် တစ်ဆူလည်း ရှိပြီး အားလုံးမှာ ယိုယွင်းပျက်စီး နေပြီဖြစ် လေသည်။ တိုင်များနှင့် ပျက်စီးယိုယွင်း နေသော ဘုရား ရုပ်ပွားတော်များမှာ ဂ၀ံကျောက်ဖြင့် အတွင်းမှတည်ထား ဆောက်လုပ်ကာ အပေါ်မှ ကွန်ကရစ်မံ ထားခြင်း ဖြစ်သည်ကို တွေ့နိုင်လေသည်။\nခေါင့်စူဝမ်ခိရိ ဘုရားကျောင်း။ ။ ဖနွန်ဖလွမ် တောင်ကုန်းမှ မီတာ ၂၀၀ခန့် ကွာဝေးသော တောင်ကုန်း ပေါ်တွင် တည်ထားသော စေတီ ဖြစ်လေသည်။ ခေါင်းလောင်းကြီးပုံ တည်ထားသော စေတီသည် စေတီဧ။် အလယ် ဗဟိုတွင် ပစ္နယာ ငါးဆင့်ခံကာ တည်ထား လေသည်။ ပြိုပျက်နေသော ၀ိဟာရဆောင်၊ စေတီနှင့် ကြီးမားသော ကွန်ကရစ် အပိုင်းအစ များသည် မြေပေါ်တွင် ပျံ့ကြဲလျက် ရှိနေလေသည်။ သည်စေတီ ပရ၀ုဏ်ထဲရှိ အချို့ ပုံပန်းများနှင့် ဆူခိုထိုင်း မြို့ဟောင်း တွင်းရှိ ၀ပ်ချန်လွန်မ် ဘုရားရှိ ပုံပန်းများ တူညီနေမှုကို ထောက်ဆပြီး ရမ်ခမ်ဟမ်မင်းက သည်ဘုရားကို တည်ခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။\nချန်လွန်မ် ဘုရား။ ။သည်ဘုရားသည် စီစတ်ချနာလိုင် မြို့ဟောင်းဧ။် အရေးပါသော အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်ပါ သည်။ ခေါင်းလောင်းကြီးပုံ စေတီကို ဆင်၃၉ကောင်က မတင်ထားဟန် ဆောက်လုပ်ထားပြီး အလယ်ဆင်၎ကောင် မှာ အစွယ် ပါသောကြောင့် ဘုရားကျောင်းဧ။် အလယ်ဗဟို ဖြစ်ကြောင်း သိသာစေပါသည်။ စေတီဧ။် ခေါင်းလောင်း မှောက်ပုံ ဧ။် အထက်တွင် မြတ်စွာဘုရားဧ။် မာရ်နတ်ကို နှိမ်နင်းဟန် ရုပ်ပွားတော် များကို ဌာပနာ ထားလေသည်။\nစေတီချတ်ထျိုး ဘုရား။ ။ ဆူခိုထိုင်း တိုင်းအတွင်းတွင် အလှဆုံး ဘုရားများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး စေတီ များဧ။် ကွဲပြား ခြားနားသော အနုပညာ လက်ရာများဧ။် လွှမ်းမိုးမှု များကို သည်ဘုရားတွင် စုံလင်စွာ တွေ့ရ လေသည်။ နံရံဆေးရေး ပန်းချီများနှင့် အတော်ပျက်စီး ယိုယွင်းနေမှု များကို အချို့ စေတီရံများတွင် တွေ့ရသည်။\nရန်ရိုင် ဘုရား။ ။ ၀ပ်စေတီ ချတ်ထျိုး အနီးတွင် တည်ရှိပြီး ဖုန်ထူသော လမ်းသာ ခြားလေသည်။ ခန်းမကြီး တစ်ခု သည်သာ သည်ဘုရားကျောင်းတွင် ကျန်ရစ်ပြီး သည်ဘုရား ကျောင်းကို ၀ပ်ကောင်းဟောင်းဂ် ခေါ် ကိုးခန်းဘုရား ဟုလည်း ခေါ်ဝေါ်သေးသည်။\nရန်နွိုင်ဘုရား။ ။ သည်ဘုရားသည် စီစတ်ချနာလိုင် မြို့ဟောင်း အတွင်းတွင် တစ်ဆူတည်းသော ဘုရားကျောင်း ရှေ့တွင် အုတ် အဆောက်အဦငယ် ရှိသောစေတီ ဖြစ်ပါသည်။သည်ဘုရားကျောင်းဧ။် အပျက်အစီး များထဲတွင် ဂ၀ံအမိုးနှင့် ဂ၀ံကျောက်ဆစ်ရုပ် များရှိသော ခန်းမတို့ ပါဝင်လေသည်။\nနန်းဖရား ဘုရားကျောင်း။ ။ သည်ဘုရားသည် ဘုရားခန်း သို့မဟုတ် ခုနှစ်ဆောင်ပြိုင် ၀ိဟာရဆောင်ဧ။် မပျက်မစီး ကျန်ရှိနေသေးသော၊ ကွန်ကရစ်မံကာ လှပစွာ တန်ဆာဆင် ထားသော အနောက်မြောက် နံရံကြောင့် ထင်ရှားလေသည်။ ကျောင်းတိုင်များသည် အရောင်မပြောင် လှသော ကြွေထည် ပုံစံများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား သည်။ ဗဟိုရှိ ဂ၀ံကျောက်ဖြင့် တည်ထားသော စေတီကို မီးတိုင်များဖြင့် ခြံရံထားပြီး တစ်နေရာမှ တစ်နေရာသို့ ကျဉ်းမြောင်းသော လှေကားငယ် များဖြင့် ဆက်သွယ် သွားလာ နိုင်လေသည်။\nရာနှင့်ချီကာတည်ရှိသော ဗိသုကာ လက်ရာများကို ကြည့်ရှု လေ့လာနိုင်သော အဆောက်အဦ ဟောင်းများ နှင့် အုတ်ဖို၊ ကြွေဖို ဟောင်းများဖြင့် သဘာဝအတိုင်း တန်ဆာဆင် ထားသကဲ့သို့ တည်ရှိနေသော မြေယာ အခင်းအကျင်းကို ကိုယ်ပိုင် အငှားယာဉ်ဖြင့် လှည့်လည် ကြည့်ရှုနိုင်ပါက အကောင်းဆုံး ဖြစ်လေသည်။ လှေကားထစ် ၁၁၂ ထစ်ရှိသော စောက်နက်သော လှေကားရှိသည့် ၀ပ်ခေါင့် ဖနွန်ဖလွမ် ပေါ်မှ ကြည့်လျှင် သမိုင်းဥယျာဉ် တစ်ခုလုံးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်မြင်နိုင်သော အကောင်းဆုံး အနေအထားကို ရလေသည်။\nPosted by gpgroup at 9:06 AM0comments\nထိုင်းနိုင်ငံရှိ ကမ္ဘာ့ သမိုင်းဆိုင်ရာအမွေအနှစ်များ\nကမ္ဘာ့ သမိုင်းဆိုင်ရာ အမွေအနှစ်များ စာရင်းထဲမှ ထိုင်းနိုင်ငံတွင်းရှိ အမွေအနှစ်လေးရပ်မှာ ဆူခိုထိုင်း ရှေးဟောင်းမြို့တော်နှင့် နီးစပ်ရာ သမိုင်းဝင်မြို့များ၊ အယုဒ္မ္ဓယ ရှေးဟောင်းမြို့တော်နှင့် နီးစပ်ရာ သမိုင်းဝင်မြို့ များ၊ သောင်းယိုင်-ဟွိုင်ခခန်ဂ် သဘာဝ သားရိုင်း ထိန်းသိမ်း စောင့်ရှောက်ရေး ဥယျာဉ်နှင့် ဘန်းချိုင်ရှေးဟောင်း သုတေသန နယ်မြေတို့ ဖြစ်ကြလေသည်။\nPosted by gpgroup at 9:04 AM0comments\nPosted by gpgroup at 4:32 AM0comments\nPosted by gpgroup at 4:30 AM0comments\nPosted by gpgroup at 4:29 AM0comments\nPosted by gpgroup at 4:27 AM0comments\nPosted by gpgroup at 2:22 AM0comments


ရိုလာကိုစတာ အလွဲ – Roller Coaster | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nCreative Writing » ရိုလာကိုစတာ အလွဲ – Roller Coaster\t31\nရိုလာကိုစတာ အလွဲ – Roller Coaster\nPosted by ဇီဇီ on Oct 14, 2015 in Creative Writing, My Dear Diary, Society & Lifestyle | 31 comments\nဘဖော ပို့(စ) ထဲ ရိုလာကိုစတာမြင်တော့ ကိုယ်နဲ့ ရိုလာကိုစတာရဲ့ ရေစက်အကြောင်းကို သတိရသွားတယ်။\nရိုလာကိုစတာရယ်လို့ စသိ စမြင်ဖူးတာက ၁၀ တန်းး၊\nမန်းလေး ပိုက်ကျုံး ဘက်မှာ ကစားကွင်း အသစ်ဖွင့်တော့ အဲဒါတွေပါ ပါတယ်။\nမန်းလေးထုံးစံ အသစ်အဆန်းများမလုပ်ဖူးရင် ခေတ်မမှီတာမို့ မောင်နှမ ၆ ယောက် နဲ့ အဒေါ်တွေ အမေတွေရော လူကြီးတွေ ပါ ကစားကွင်းကို ချီတက်ကြတာပေါ့။\nစစချင်း တော့ ဘာမှန်းမသိ။ လူတွေက စီးပြီး အော်ဟစ်နေတာမြင်တော့ အပိုတွေပါကွာ ပေါ့။ ဂလောက်များပေါ့။\nဘာကို ကြည့်ပြီးတွေးတုန်းဆို နဂါးလှေကြီးလေ။ အမြင်အရတော့ ဘာမှ မဖြစ်သလိုပဲ။ ဒန်းစီးသလိုလေးလောက် ကို အကဲပိုတယ်မှတ်ခဲ့တာ။\nတကယ်လည်း စီးရော ပထမတော့ စလွှဲတာက ငြိမ့်ငြိမ့်လေးးး\nကိုယ်က ထိုင်မိတာကလည်း ဦးပိုင်းးး\nငင့်။ နောက်တော့လားး အနိမ့်ဆုံးရောက်လိုက်၊ အမြင့်ဆုံးဆုံးရောက်လိုက်နဲ့။ ဂစ်ဂစ်။\nရပ်ခိုင်းတော့လည်း ရပ်မရဘူးလေ။ စမိရင် အရှိန်သေမှ ရပ်တာကိုးး ။\nပိုဆိုးတာက ဘေးက ညီမလေးက ၆ နှစ်သမီး အားဂျီး ငိုတော့ ပိုဆိုးတာ။\nမစီးရဲပဲ အောက်မှာကျန်ခဲ့တဲ့ သူ့ အမေ ကိုယ့် အဒေါ်ကလည်း ငိုပါလေရော။ ဘဝတွေ ပျက်နေကြတာမြန်းးးးး\nအာ့နဲ့ အောက်ကို ဆင်းတော့ မူးပြီး အန်ကြတာ။ ရိုလာကိုစတာ အစစ်မစီးရခင် မှတ်သွားတာ အဲဒီကစားကွင်း ခြေတောင်မချ။\nနောက်တော့ စလုံးရောက်ပြီး ၂၀၀၉ မှာ မင်းသားကြီးက တစ်ရုံးလုံး ဟောင်ကောင်လိုက်ပို့တယ်။\nခရစ်စမတ်နေ့ကြီး ဒစ်စနေလန်း ကို သွားကြပါလေရော။\nအမယ်။ ရိုလာကိုစတာ တွေ ရှောင်ပြီး ကျန်တာ သေးသေးမွှားမွှားလေးတွေ\nစားသောက်ပြီး ညဦးပိုင်းရောက်တော့ မှ Space Mountain ဆိုတာက ဖွင့်တယ်။\nဘာမှန်းမသိတာနဲ့ ရှေ့က စီးပြီး ထွက်လာတဲ့ ဆိုက် အင်ဂျင်နီယာလေးကို မေးရော။\n“ဟာ။ အာကာသထဲ သွားရသလိုပဲ၊ ကြယ်လေးတွေရော ဂြိုလ်တွေရော နဲ့ မိုက်တယ်”\nဟယ်။ ကိုယ်နဲ့ ရုံးက အမနဲ့ ၂ ယောက်သား စီးမယ် ဆို ဝင်တန်းစီကြတာပေါ့။\nယာဉ်ပျံ ပုံ ရထားလုံးလေး လာတယ်။ ဝင်ထိုင်ပြီး သွားကြတာပေါ့။\nယာဉ်ပျံ လေးက ဖြေးဖြေးလေး သွားနေတုန်းး အမှောင်ထဲမှာ ကြယ်လေးတွေရော ဂြိုလ်တွေပါ ကိုယ်က အာကာသယာဉ်ထဲကနေ လိုက်ကြည့်နေသလိုလို။\nတည့်ပဲ …!!!! ယာဉ်ပျံ ကပြုတ်ကျသွားတာ အမှောင်တွင်းကြီးထဲကို….\nအဲဒီက စ ရိုလာကိုစတာ ခရီး စ ပါပြီ။\nမှောင်ထဲမှာ ဘေးမှာ ကြယ်လေးတွေ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ်လည်း မခံစားနိုင်တော့ဘူးးး\nမျက်လုံးကို စုံမှိတ်ပြီး အော် တာ အော်တာ။\nယာဉ်ပျံ က ပြုတ်ကျလိုက်\nအဲဒါမျိုးကို ၂ မိနစ်တောင်မရှိပါဘူးး ကိုယ်တွေမတော့ ကဘာ ပျက်သလို…..\nမူလနေရာ ပြန်ရောက်လို့ရထားလေး ရပ်တော့မှ ဆင်းလာရတော့…..\nကိုယ်က ခါးလေး ဘယ်စောင်းလို့။\nအမက ညာဘက် စောင်းစောင်းလေးးး။\nရုတ်တရက်အကွေ့တော့မှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြောက်လို့ တောင့်ထားမိတဲ့ ဒဏ်တွေလေ။ အခန့်မသင့်တော့ စောင်းသွားရော။\nအပြင်ရောက်တော့ ရုံးက လူတွေ က ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ပြီး ရီနေကြပြီ။\nငင့်။ လမ်းဆုံးမှာ ကင်မရာရှိတယ်။ အမှတ်တယ ဓာတ်ပုံ အော်တိုရိုက်ပြီး အပြင်မှာ ရွေးရတာ။\nဂစ်ဂစ်။ အရုပ်ဆိုးဆုံး ပုံတွေ အပြင်မှာ ကိုယ့်ထက် အရင်ရောက်နေပြီ။\nစိတ်နာချက်များတော့ အဟားခံလို့ မပြီးးးး\nမနှစ်က တော့ စလုံးက ယူနီဗာဆယ် စတူဒီယိုကြီး ကို ဧည့်သည် လိုက်ပို့ထာ။\nနာမည်အကြီးဆုံး ရိုလာကိုစတာ လမ်းရှည်ကြီးလည်း မစီးဘူး ကြိုပြောပြီးသားးး\nဟောင်ကောင်က Space Mountain လို ဟာမျိုးလည်း မစီးဘူးပြောထားတာ။ ဟိဟိ။\nရုံးက ကောင်လေး က ဘယ်မှ မသွားချင်နေ Transformer တော့ ဝင်ခဲ့လို့ မှာလို့ ဝင်တယ်။\nကြိုက်လိုက်တာဗျာ။ 4D ride ကိုးးး\nကိုယ်က စက်ရုပ် ကိုယ်ထဲက လိုက်ရတဲ့ အတိုင်းပဲ။ အတော်သဘောကျတယ်။ ဟိ\nအာ့နဲ့ ရှေ့ဆက်သွားတော့ မမ်မီ တွေရှိတဲ့ အီဂျစ်နေရာကိုရောက်တယ်။\nကိုယ်က Horror/Thriller Movie ကြိုက်သမား။\nမင်းသားရော ဗီလိန်ရော ကြိုက်တာမို့ မမ်မီသာ 4D နဲ့ ကြည့်ရမယ် ဆို ပျော်တာပေါ့ အမေရယ် ဆိုပြီး ဝင် တန်းစီတယ်။\nအပေါက်ဝတင် တားခံရတယ်။ ကင်မရာတွေရော ဖုန်းတွေရော မျက်မှန်တွေရော လော့ကာထဲ သိမ်းခဲ့ပါတဲ့။\nငင့်။ ဘာလို့ပါလိမ့်ပေါ့။ အဲဒီအထိ မရိပ်မိသေးဘူးးး\nဝင်သွားတော့ မမ်မီကားထဲက ရထားလုံးလေး လာတယ်။ တက်လိုက်တော့ ခါးပတ်တွေ ပါတွေပါ ပတ်ပေးတာ။\nရှေ့က တန်းကလည်း ဖိထားသေးး\nစ သွားပါပြီ။ ပိရမစ်ထဲကို ၊ ဟိုနေရာရောက် အခေါင်းကြီးထဲက မမ်မီကြီးထလာလိုက်။\nဒီနေရာက မီးခိုးလုံးလေးတွေ မှုတ်လိုက်၊ ကိုယ့်မတော့ တဟီးဟီးနဲ့ သဘောတွေကျထာ။\nရထားလေးက ရုတ်တရက် ရပ်သွားတယ်။ အရှေ့မှာ စကရင်ထဲမှာ ဟို မမ်မီကားထဲက လူသားစား အကောင်လေးတွေ ထွက်လာတာကို ပြနေတာ။\nကိုယ့်မှာ ဘယ်နားက အကောင်လေးတွေ ပေါ်လာမတုန်း ကြည့်နေတုန်းးး……\nရထားလုံးက ၉၀ ဒီဂရီ ပက်လက်ဖြစ်ပြီး ပြုတ်ကျတာဗျာ။\nကိုယ့် နှလုံးသား တစ်ခုလုံး အပြင်ကို ခုန်ထွက်သလိုပဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။\nမမျှော်လင့်ထားတာမို့ ထုံးစံအတိုင်း မျက်စိစုံမှိတ် အော်တော့တာပဲ။\nဘေးမှာပြလာတဲ့ ဘာမံမီ ဘာအရိုးစုမှလည်း မမြင်တော့ဘူးး\nပြန်ထွက်လာတဲ့ အချိန် ဒူးတွေ မခိုင်တော့လို့ လူတွဲနဲ့ ထွက်လာရတယ်။\nဒီလိုနဲ့ပဲ အာဗျဲ ၂ ပုံ အဖတ်တင်ပြီး ရိုလာကိုစတာနဲ့ ကြော ပြတ်သွားတော့တာပါပဲ။\nWow says: ဟီးးးး အလှအပဒွေ လူသိကုန်တာပေါ့ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 12402\nဇီဇီခင်ဇော် says: တအားလှလွန်းလို့ဖွက်ထားရဒယ်ရယ်\nHMM says: ရိုလာကိုစတာစီးတိုင်း ဘာဘာဘာမှမြင်ဘူး မျက်စိမှိတ်ပီး အသေအော်တယ်…\nUSS သူငယ်ချင်းတွေနဲ့သွားတာ မယ်မင်းကြီးမတွေ မမ်မီကို၃ခါပြန်စီးသလေ…စီးလဲပီးရောလူလဲမြော့ရော…ဟိုအကြီးကြီးတေပိတ်ထားတာ တော်သေးရဲ့..ကျေးဇူးကြီပါပေ့ USSရယ်..မယ်မင်းကြီးမတွေကတော့ တောက်တခက်ခက်ပေါ့\nဇီဇီခင်ဇော် says: ဟမ်မငေးး\nမသိပဲစီးမိတာကလွဲရင် သိသိကြီးနဲ့တော့ မစီးတာ။\nHMM says: သတ္တိကောင်းချက်တော့ ပြောမနေနဲ့ ထွက်လာတဲ့ ပုံထဲမှာ ကိုယ်အာအပြဲဆုံး။\n၃ခါစီးဖြစ်တာက ပထမ၁ခေါက် ဘယ်လိုလေးလဲဟဆိုပြီး သိချင်လို့စီးတာ(စီးလဲပြီးရော ရင်ထဲလှပ်လှပ်ဖြစ်ရော)\nထပ်မစီးတော့ဘူးလုပ်တာ မယ်မင်းကြီးမတွေ အဆွဲကောင်းတာနဲ့ ဒုတိယ၁ခေါက် ကန့်လန့်ကန့်လန့်ပါသွားပြန်ရော(ပြန်လဲထွက်လာရော ဒူးကချောင်တောင်တောင်ဖြစ်)\nတတိယ၁ခေါက် စီးအုံးမယ်လုပ်ကြတော့ ၁ယောက်ထဲလဲ အပြင်မှာမစောင့်ချင်တာရော၊၂ခေါက်တောင်စီးပြီးမှတော့ မထူးပါဘူးလေဆိုပြီး အံကြိတ်လိုက်သွားတာ မျော့ပီးထွက်လာရရော။\nဘယ်နှခေါက်စီးစီး အမြင့်ကကျတိုင်း ဖင်လေသလပ်သလိုဖြစ်တာကို မခံစားနိုင်ဘူး Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike This solution has been deemed correct by the post author\nAlinsett @ Maung Thura says: ကျနော်ဖြင့် ချားရဟက်တောင် ဘုရားပွဲဈေးတွေမှာ .. အခုနောက်ပိုင်း မစီးဖြစ်တော့ …\nအဟီးးး ပိုက်ဆံပေး အချိန်ပေးပြီး.. ကိုယ့် ရှူရှူး ထွက်ကျမယ့်အဖြစ်တော့..\nမစီးဖြစ်တော့တာ… Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 12402\nရှူးမပေါက်ချခဲ့မိတာ တော်သေး ဆက်ဆက်ရယ်။\nဒူးတွေတော့ မတ်မတ်မရပ်နိုင်အောင် မခိုင်တော့တာ။\nဇီဇီခင်ဇော် says: အန်ကယ်ဂျီးးး\nတညား အဲဒီ အရသာမကြိုက်ဘူးး\nMa Ma says: ရန်ကုန်မှာလည်း တိရစ္ဆာန်ဥယျာဉ်ထဲမှာ စဖွင့်တုန်းကပဲ တစ်ခါစီးဖူးတယ်။်\nသိပ်မကြမ်းတာရွေးစီးမယ်ဆိုပြီး ပတ်ခြာလည်လှည့်ရုံပဲထင်ပြီး စီးလိုက်တာ ၄၅ဒီဂရီစောင်းပြီး ခြားရဟတ်လို လည်တာ ဘေးနားကကုက္ကိုပင်ကြီးတွေထက်တောင် မြင့်သွားသေးတယ်။\nဘေးက လူတွဲပြီး ထွက်လာတာတွေ၊ ဆံပင်ဖရိုဖရဲတွေ၊ မူးပြီးအန်နေတဲ့သူတွေကြည့်ပြီး ရီလိုက်ရတာ။\nဒါပေမယ့် စလုံးက Wild wild wet (နာမည်ကို အသံထွက်လောက်ပဲ မှတ်မိတော့တယ်) ကတော့ မကြမ်းလို့ ပျော်ဖို့ကောင်းသား။\nဇီဇီခင်ဇော် says: Wild wild wet က ရေနဲ့ ဆော့ရတာများတယ်။\nWow says: Final Destination ကျိပီးထဲက ရိုလာကိုစတာစီးရင်…\nကားပိတ်လို့ ကိုယ့်ရှေ့မှာ သံချောင်းတွေ အများကြီးတင်တဲ့ကားရှိနေရင်…\nလန့်ထှာ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 12402\nဇီဇီခင်ဇော် says: အဲဒီကားတွေ ကြည့်ကြည့်ပြီး\nဆေ့ဖတီးသင်တန်းတွေ တက်တက်ပြီး ပိုပိုကြောက်တတ်လာတာခက်တယ်။\nMike says: .ဟောင်ကောင် ဒစ်စနေလန်း ရောက်ဖူးတယ်…ရိုလာကိုစတာလည်းစီးခဲ့တယ်..\n.ကျုပ်လည်းသတ္တိမသေးဘူး….အော်ရတာပဲ..ဟီး Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 12402\nဇီဇီခင်ဇော် says: အဲလို အာဗျဲနဲ့ ဖွင့်အော်လိုက်ရင် နည်းနည်း ပိုသက်သာတယ်။\nတောင်ပေါ်သား says: အနော်ကတော့ တစ်ခါမှ မစီးဖူးဘူး ၊\nအမြင့်ကို ကြောက်လို့ ၊\nဇီဇီခင်ဇော် says: တညားလည်း အမြင့်ကြောက်တယ်။\nကြည်ဆောင်း says: အဲ့လို အော်ဟစ်ပြီးစီးချင်တာ\nဂျက်စပဲရိုး says: ရိုလာကိုစတာ\nအဲ့လို အမြင့်တက်တာတွေ ချာချာလည်တာတွေ ကို သိပ် မခံစား နိုင်ဘူး။\nအမြင့်ရောက်ရင် ရင်ခေါင်း ထဲက ယားကျိကျိ ဖြစ်လာသလိုလို ခြေဖဝါး တွေ ယားလာသလိုလို နဲ့။\nူယူနီဗာဆယ် စတူဒီယို က ဟာကြီး ကိုတော့ ခုထိ မစီးဖြစ်သေးဘူး။\nစီးဖြစ်မယ်လဲ မထင်ပါဘူးလေ ဟီးဟီး။\nဇီဇီခင်ဇော် says: ခိခိ..\nတူတူပဲ.. ကိုယ့်ရောဂါ ကို မရှာတော့ဘူးး\nsurmi says: အဲ့ ဒါမျိုးဒွေ ဘဟ်တော့မှမစီးဘူးးး\nဇီဇီခင်ဇော် says: Like you Kha Ma\nLike chway Ma\npooch says: ကိုယ်လည်း မူးတတ်တယ် အမြင့်ဘယ်လောက်တက်ရတက်ရ ချာလပတ်ရမ်းနေတာမျိုးဆိုရင်တော့ မူးလိုက်တာမှ သိတဲ့အတိုင်း ကိုယ်က ကားစီး ကားမူး လေယာဉ်စီးလေယာဉ်မူး မမူးတာကို မရှိဘူးရယ် ပိုက်ဆံပေးပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မနှိပ်စက်ဖူး မြို့တော်ဥယာဉ်မှာတခါတော့ လှေကြီးစီးဖူးတယ် နောက်ပိုင်းတော့ မစီးတော့ဘူး အဲ့ဒါမျိုးတွေ\nဇီဇီခင်ဇော် says: အမြင့်လည်းးမကြိုက\nkai says: တင့်သင့်လျှောက်ပတ်တဲ့.. နှလုံးသွင်းပေါ့…\nအမြင့်ကို တက်ဟန်ပြုတယ်.. ပြုတ်ကျဟန်ပြုတယ်…\nတကယ်မဟုတ်..။ အမှန်မဟုတ်..။ မသေ..။\nအနီးအနားက.. မှီနိုင်တာတွေကို.. လက်နဲ့တောင်အတင်းခုန်ရိုက် တို့ထိဖို့ကြိုးစားကြည့်သေး…\nမူးသဗျ..။ Log in to Reply\tWas this answer helpful?LikeDislike 12402\nဇီဇီခင်ဇော် says: ငင့်..\nဒီ တဂျီးး အငြိမ်မနေချက်..\nကိုယ် ဖြင့် လှုပ်တောင် မလှုပ်နိုင်\nအောင် မိုးသူ says: မံမီ နဲ့ ထရန်စဖော်မာတော့ အရမ်းကြိုက်ယူအက်စ်အက်စ်ကို ရောက်တုန်းက ရိုလာကိုစတာက ပိတ်ထားတော့ လွဲခဲ့တယ် အဟင့်။\nဇီဇီခင်ဇော် says: မွသဲတို့ သားအမိတော့ ရိုလာပေါ် တင်လွှတ်လိုက်တာ။\nနာ တော့မစီးရဲလို့ အပြင်မှာ ထိုင်စောင့်နာ။\nအောင် မိုးသူ says: စီးချင်တာ မစီးခဲ့ရပု\nဦးကြောင်ကြီး says: စပေ့စ်မောင်တိန်လို အတုရိုလာကိုစတာမျိုး မကောင်းဘူး.. နံရံမှာ နည်းပညာနဲ့ ကြယ်လတွေ အင်ထုပီး အောက်က ရထားကို နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် လုပ်ပေးတာ… အပြင်လေဟာနယ်မှာ စီးရတာမျိုးမှ တန်ဒါ… ငတုံးမ..