San Htun's Diary: မျိုးရိုးထဲမှာ ဆိုးပေကြီးများ - ၅\nကိုယ်တို့ ညီအစ်မတွေက မောင်မောင့်ကို ဆိုးတယ်လို့ ပြောကြရင် ဘေးလူတွေက မယုံချင်ကြဘူး။ ဒင်းက ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျ...ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျနဲ့အပြောချိုတာကိုး။ ကိုယ်တို့ ကပဲ မဟုတ်ကဟုတ်က လုပ်ကြံပြောသလို ဒီကောင်က ပျော့စိစိနဲ့ နံတဲ့ ကြောင်ချေး။ မဟုတ်ကဟုတ်က လုပ်ကြံပြောတယ်ဆိုတာကို ကိုယ့်မှာ ခုမှကြုံဖူးတော့တယ်။ အသိအစ်မတစ်ယောက်က စိတ်ရင်းလည်းကောင်း သူတစ်ပါးကိုလည်း ကူညီတတ်ပေမဲ့ အဲဒီလို မဟုတ်ကဟုတ်က လုပ်ကြံပြောတတ်တယ်။ အကြောင်းသိတွေက သတိပေးထားလို့သူရှေ့ မှာ စကားကို သတိထားပြီး ပြောရတယ်။ ဒါတောင် ကိုယ်က အဲဒီလိုပြောပါတယ်ဆိုပြီး သတင်းပြန်ကြားရတုန်းက စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်က သူတစ်ပါးကို မကောင်းတဲ့စိတ်နဲ့ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လေတော့ ကိုယ့်ဖက်က စိတ်ရှင်းနေခဲ့တယ်။ အဲဒီလိုမျိုး မဟုတ်ကဟုတ်က လုပ်ကြံပြော စကားကို ဟိုပို့ ဒီပို့လုပ်တတ်သူနဲ့အသိမိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းဖြစ်ရင် တချိန်ချိန်မှာ ပြသနာတတ်လာနိုင်တော့ အပြောအဆို သတိထားရတယ်။ မောင်မောင့်ကို ဆိုးတယ်လို့ သာပြောတာ ကိုယ့်တို့ ညီအစ်မကလည်း ခပ်ဆိုးဆိုးရယ်။ အရင်တုန်းက ကိုယ်တို့ ညီအစ်မတွေ ပြောကြတာက မောင်မောင် အသုံးမကျတဲ့အကြောင်း၊ ခုတော့ မောင်မောင့်အပြင် သူ့ မိန်းမပါ အသုံးမကျတဲ့အကြောင်း၊ ကိုယ်တို့ အိမ်နဲ့တလမ်းခြားမှာနေတဲ့ မကြီးယောက္ခမတွေ ဆိုးတဲ့အကြောင်း။\nမောင်မောင်ဟာ အိမ်ထောင်ကျပြီးတော့မှ ဝလာလိုက်တာ ခုဆို မေးနှစ်ထပ်နဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း လေးလုံးခြောက်ဖက်။ လူပျိုတုန်းကတော့ ကောင်မလေးတွေ ကြိုက်အောင်ဆိုပြီး ဘော်ဒီထိန်းတယ်။ ခုတော့ အိမ်ထောင်ကျပြီးပြီ လှစရာမလိုတော့ဘူးဆိုပြီး အားကစားမလုပ်၊ နင်းကန်စား၊ အသားကုန်အိပ်ဆိုတော့ အသက်ကဖြင့် ၃၀ မပြည့်သေးဘူး ခုဆို အသက် ၃၅၊ ၄၀ နီးပါးလောက် ထင်ရတယ်။ စင်္ကာပူကနေ မကြီး လူကြုံထည့်ပေးလိုက်တဲ့ဟာကို မောင်မောင် သွားယူတော့ လူကြုံပေးလိုက်တဲ့ မကြီးသူငယ်ချင်းက အစ်မအစ်ကို လာယူတယ်လို့ ပြောလို့ကိုယ်တို့ မှာ ရယ်လိုက်ရတာ။ မကြီးနဲ့ကိုယ်က ၆ နှစ် ကွာတယ်၊ မောင်မောင်နဲ့ကိုယ်က ၄ နှစ် ကွာတယ်၊ မောင်မောင်နဲ့မကြီးက ၁၀ နှစ်အတိ ကွာတယ်။ ကိုယ်နဲ့ မကြီးကို ၆ နှစ်ကွာတယ်လို့မထင်ရဘူး မကြီးက နုတော့ အသက်မတိမ်းမယိမ်းလို့ထင်ရတယ်။ ခုတော့ အစ်မနှစ်ယောက်က အငယ်လို့ထင်ရပြီး မောင်မောင်က အစ်ကိုအကြီးဆုံးလို့ထင်ရတယ်။ မောင်မောင့်ကို အားကစားလုပ်ဖို့ ပြောရင် သူ့ ထုံးစံအတိုင်း အင်းပါ၊ ဟုတ်ကဲ့လို့ ပြောပြီး ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး မောင်မောင်က ငပျင်း။ မြန်မာပြည်မှာက လူတော်တော်များများ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကိုလက်စထရောများကြတယ်။ ကြာလာရင် နှလုံးသွေးကြောပိတ်ရောဂါ ဖြစ်ရော။ မောင်မောင့်ကို ပြောလို့ မရတော့ ကုလားမနိုင် ရခိုင်မဲ သူ့ မိန်းမကို ပြောကြတော့တာပေါ့။ ယောက်ျားက မလုပ်ရင်တောင် မိန်းမက လုပ်ချင်လာအောင် ပြောဆိုဖျောင်းဖျရမှာပေါ့။ အယ်မလေး ယောကျာ်းကို ပဲ့ပြင်ဆုံးမဖို့နေနေသာသာ သူက ယောကျာ်းကို ကြောက်နေရတာ။ အဲဒီဟာမလေးက အားကစားလုပ်ရမှန်းတောင် သိလို့ လား။\nမောင်မောင်ဟာ တစိမ်းနဲ့ ဆိုရင် ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျ၊ ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျနဲ့အပြောချိုသလောက် အိမ်မှာဆိုရင် ပြောရဆိုရ အားကြီးလက်ပေါက်ကပ်တယ်။ ပြောလွန်းအားကြီးတော့မှ လုပ်ပေးတယ် ပြီးရင်လည်း ပြောလိုက်သေးတယ် လုပ်ပေးတယ်မလား၊ ဘာလားနဲ့ ။ အမေနဲ့ ဆို တကျက်ကျက် အမေကလည်း သားဆိုပြီး မျက်နှာသာမပေး သားကလည်း အမေကို အလေးမထား။ အမေ့ကို ရိုရိုသေသေ မပြောရင် သူ့ မိန်းမက မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲနဲ့ဟန့် တယ်တဲ့။ အိမ်မှာတုန်းကတော့ ဖြူးလဲဖို့ ၊ မီးလုံးလဲဖို့ ကို အာပေါက်အောင် ပြောရပေမဲ့ယောက္ခမအိမ်မှာတော့ တခွန်းဆိုလိုက်တာနဲ့ထလုပ်ပေးမှာပေါ့ ကွာတယ်နော်။ မောင်မောင်ဟာ အင်မတန် ကုသိုလ်ကံ ကောင်းတဲ့ကလေး သူ့ ကုသိုလ်ကံကိုတော့ သွားမယှဉ်လေနဲ့ ။ ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း လိုတရ၊ မိန်းမယူတော့ အဖေက မင်္ဂလာဆောင်ပေး၊ ယောက္ခမအိမ် တက်နေ၊ အဖေ့အလုပ်မှာ ဝင်လုပ်၊ နိုင်ငံခြားက အစ်မတွေဆီမှာ လိတ်တက်တွေ ပူဆာ၊ သူ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အစ်မတွေ ကောင်းမှုကြောင့် စင်္ကာပူ၊ မလေးရှား၊ ထိုင်းကို ရောက်ဖူးတယ်။ ကိုယ်တွေမှာတော့ သက်တောင့်သက်တာမနေချင်၊ ပင်ပန်းမဲ့ဇာတာ ပါလေတော့ နိုင်ငံခြားမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ကြရတယ်။ အဖေ့အိမ်က ပူစီမ၊ ပူစီလေး၊ ကိုယ့်ကြောင် ဂါးဖီးလ်တို့ ဆိုတာ ညောင်လို့ တခါမှ မအော်ဖူးဘူး။ ဂါးဖီးလ်ကတော့ ကိုယ်တို့ မောင်နှမတွေ လိမ့်ကျွှေးကြတာနဲ့အမြဲတမ်းဗိုက်ပြည့်နေလို့မညောင်တာ။ အဖေ့ကြောင် ပူစီမ၊ ပူစီလေးတို့ ဆိုရင် ထမင်းစားပွဲဝိုင်းဘေးနားမှာ ထိုင်မျှော်နေကြပေမဲ့ ညောင်လို့ မအော်တတ်ကြဘူး။ ညောင်လို့ အောင်ရမှန်းတောင် သိရဲ့ လားမသိ။\nMy older brother & younger sister. :)\nမောင်မောင်နဲ့မကြီး ၁၀ နှစ်ကွာတယ်လို့ ပြောရင် ယုံပါ့မလား\nနယူးယောက် အိမ်ရှင့်ကြောင် မိုချီ Mochi (ဂျပန်နိုင်ငံက နာမည်ကြီး ရေခဲမုန့် နာမည်ပါတဲ့) ဟာ အင်မတန်ညောင်တဲ့ကြောင်။ ကိုယ့်တသက် ဒီလောက်ညောင်တဲ့ကြောင်၊ ဒီလောက် စကားများတဲ့ကြောင် မတွေ့ ဖူးသေးဘူး။ ညောင်လို့ တောင်းလို့အစာခွက်ကို သွားကြည့်ရင် အစာတွေက အပြည့်၊အခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်တာနဲ့ဧည့်ခန်းနားက ဆိုဖာမှာ အိပ်နေ၊ ဆိုင်ကယ်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ မိုင်ချီက ညောင်ညောင်လို့စကားတွေ ပြောတော့တာပဲ။ သူ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးဖို့ တောင်းရင် ညောင့်လို့အသံတိုးတိုး ပြတ်ပြတ်လေးနဲ့တောင်းတတ်တယ်။ ဗိုက်ဆာရင် အသံကို မိုင်ကုန်မြှင့်ပြီး ညောင်....လို့အကျယ်ကြီး အကြာကြီး အော်တတ်တယ်။ သူ့ သခင်မကတောင် မိုချီဟာ ဘာလို့ ဒီလောက်ညောင်နေရတာလဲဆိုတာ သူ နားမလည်နိုင်ဘူးတဲ့။ ဗိုက်ဆာလို့ ကတော့ တညောင်ညောင်နဲ့တောင်းနေတာများ မိုချီညောင်တာကို သည်းမခံနိုင်လို့အစာထကျွှေးရတဲ့အဖြစ်။ အဲဒါ ကိုယ် ဝဋ်လည်တာလေ။ ကိုယ် တက္ကသိုလ် တတိယနှစ်ရောက်တော့ အိမ်မှုကိစ္စတွေ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးတဲ့ မခင်ခင်လှိုင်က သူ့ အိမ်ပြန်သွားတယ်။ အမေက ကူဖော်လောင်ဖက် မခေါ်တော့ဘူး အိမ်မှုကိစ္စတွေ ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်ကြဆိုတော့ ကိုယ်တို့ မောင်နှမတွေ တာဝန်တွေ ခွဲရတာပေါ့။ ထမင်းပေါင်းအိုးတည်၊ ဖုန်းဘေလ်၊ မီတာခဆောင်၊ ရေတင်တာ၊ အမှိုက်ပစ်တာ မောင်မောင့်တာဝန်။ မီးလာနေတုန်း ထမင်းပေါင်းအိုး ထမတည်ရင်၊ အဝတ်တွေ စိမ်ထားရဲ့ သားနဲ့မလျှော်ရင်၊ အမှိုက်မပစ်ရင်၊ ဘေဆင်ထဲမှာ ပန်းကန်ထည့်ထားပြီး မဆေးရင် ကိုယ်က ကုန်းအော်တော့တာပဲ။\nအမေကတော့ သူ့ သားကို ပြောမရလို့သူ့ ဘာသာ လုပ်သွားတယ်။ ကိုယ်ကတော့ ဒီလို ဘယ်ရလိမ့်မလဲ ထမလုပ်မချင်းကို အော်နေတော့တာ။ ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်သွားတာကမှ သက်သာဦးမယ် အဲလိုအော်ရတာ အတော်ပင်ပန်းတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မောင်မောင်က နားညည်းလွန်းလို့ တဲ့ ထလုပ်တယ်။ ခုလည်း မိုချီညောင်တာ နားညည်းလွန်းလို့ကိုယ့်မှာ ထကျွှေးရတယ်။ အိမ်ရှင်ရဲ့Shiba ခွေးအမျိုးအစား Natsu ( ဂျပန်လို နွေလို့အဓိပ္ဗာယ်ရပါသတဲ့) နတ်ဆုဟာ အင်မတန် ချစ်ဖို့ ကောင်းတဲ့ခွေး။ ကိုယ်တွေ့ ဖူးသမျှခွေးထဲမှာ နတ်ဆုက လူတွေကို အတော်ချစ်ပြီး တွယ်တာတယ်။ ဘာကျွှေးကျွှေး အကုန်စားတယ်။ အရုပ်ကလေးကို ကိုက်ချီလာပြီး ပစ်ဆော့ပေးဖို့တောင်းတတ်တယ်။ လက်ကို ခေါင်းနဲ့ လာတိုးဝှေ့ တတ်တယ်။ အိမ်ထဲကနေပြီး ဝု....ဝု....ဝုတ်...ဝုတ် လို့ဟောင်တတ်တယ်။ တခါတုန်းက Walgreen ကို သွားတော့ နတ်ဆုကို ခေါ်သွားတယ်။ သူ့ သခင်နဲ့သွားနေကျလမ်းမဟုတ်တော့ ကိုယ့်နားကနေ မခွာဘူး။ လမ်းမှာတွေ့ တဲ့ မြေစာပုံတွေမှာ ရှူးရှူးပေါက်တယ်၊ ခွေးတွေ အီးပါထားတဲ့နေရာဆို အီးပါတယ်။ လမ်းလျှောက်ထွက်ကြတဲ့ ခွေးတွေဆုံကြရင် တဝုတ်ဝုတ် နှုတ်ဆက်ကြ၊ ရန်ထောင်ကြနဲ့ ပေါ့။ ခွေးသေးသေးကလေး တစ်ကောင်က အသံစာစာကလေးနဲ့တဝုတ်ဝုတ် ထိုးဟောင်နေလို့နတ်ဆုက နှုတ်ဆက်မလားမှတ်တယ် သူကအရင် ဝေးဝေးက ရှောင်တယ်။ နတ်ဆုရယ် အဲဒီခွေးကလေးက နင့်ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့သုံးပုံတပုံတောင် မရှိဘူး အဲ့တာကိုများ ကြောက်နေတယ်။ နတ်ဆုဟာ အင်မတန် ကြောက်တတ်တဲ့ခွေး မိုးခြိမ်းလို့ ကတော့ နေစရာနေရာကို မရှိဘူး ကုတင်အောက် ဝင်ပြေးရတာနဲ့လူဘေးနားကို တိုးဝှေ့ ရတာနဲ့ ။\nမိုချီက သူ့ သဲပုံးမှာပဲ သူ့ ကိစ္စ ရှင်းတယ်။ နတ်ဆုကတော့ နေ့ စဉ်မှန်မှန် လမ်းလျှောက် ခွေးကျောင်းရပါတယ်။ ဒီအိမ်ရောက်တာ တစ်နှစ်ကျော်ပြီ နတ်ဆု ဧည့်ခန်းထဲမှာ အီးပါထားတာဆိုလုို့နှစ်ခါပဲ ကြုံဖူးသေးတယ်။ ဒါကလည်း သူ့ အပြစ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး သူ့ သခင်တွေ ခွေးမကျောင်းနိုင်လို့ ပါ။ အမှန်က တနေ့နှစ်ခါလောက် ခွေးကျောင်းရမှာ သူ့ သခင်တွေက အလုပ်များတော့ တနေ့ တခါတောင် ခွေးကျောင်းဖြစ်ရဲ့ လားမသိ။ ဒီတော့ နတ်ဆုက သေးတစိုစို ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ကိုယ်က နတ်ဆုကို ကိုယ့်မွေ့ ယာပေါ် မတက်ခိုင်းဘူး။ မိုချီက ကိုယ့်မွေ့ ယာမှာ အခန့် သား နှပ်နေတော့ နတ်ဆုက မနာလိုဖြစ်တယ်နဲ့တူပါရဲ့ကိုယ့်ကိုကြည့်ပြီး သူလည်း မွေ့ ယာပေါ် တက်ချင်တဲ့ အမူအယာတွေ ပြပါလေရော။ ကိုယ်လည်း သနားတာနဲ့တက်ခိုင်းလိုက်တယ်။ မကြာပါဘူး မွေ့ ယာမှာ သေးစိုနေတာတွေ့ တော့ နတ်ဆုနှာခေါင်းကို မွေ့ ယာမှာတေ့ပြီး တင်ပါးကို နှစ်ချက်တီးလိုက်တာ သေးဖြန်းဖြန်းထွက်ပြီး ကုတင်အောက် ဝင်ပြေးတယ်။ သေးစိုနေတဲ့နေရာကို ရှာတွေ့ တော့ နတ်ဆုကို ခေါ်ပြီး နှာခေါင်းနဲ့ တေ့ ဆူလိုက်ပွမ်လိုက်ရုံနဲ့ တင် သေးတဖြန်းဖြန်း ထွက်ပြန်တယ်။ အယ်မလေး ငကြောက် နှစ်ချက်လေး ရိုက်မိတာတောင် ကိုယ်က သူ့ ကို ပြန်သနားသွားရတယ်။ နတ်ဆုက အဲဒီလို အင်မတန်ကြောက်တတ်တဲ့ဟာလေး။ နတ်ဆု ကြောက်တတ်တာမြင်တော့ မောင်မောင့်ကို သတိရတယ်။ မောင်မောင်လည်း အဲဒီလို အင်မတန် သတ္တိကောင်းတာ သရဲကားတွေဆို မကြည့်ရဲဘူး။\nMr ညှောင်ညှောင် မိုချီတစ်ကောင် လာညှောင်နေသည် နာညည်းလွန်းသောကြောင့် ထကျွှေးလိုက်ရသည်\nငယ်ငယ်တုန်းက အိမ်မှာ ညဖက်ဆိုရင် ဘယ်သူ့ ကို ဘယ်လိုတီးလိုက်မယ်လေးဘာလေးနဲ့ကျောင်းရောက်ရင် သူကချည်း အဆော်ခံထိတာချည်းပဲ။ အဲ ခုတော့ သူ့ သူငယ်ချင်းတွေကြားထဲမှာ သူက ဆရာကြီးဆုိုပဲ။ မကြီးက သူမကျေနပ်လည်း ဘာမှပြန်မပြောဘူး သူ့ ဘာသာ အေးအေးနေတယ်။ ကိုယ်က မဟုတ်မခံ ဇတ်ဇတ်ကြဲ အိမ်မှာ ဘိုးဘိုးနဲ့ရန်ဖြစ်ရင်၊ ဘိုးဘိုးရဲ့ဆေးပြင်းလိပ်ခွက်ကို နံလွန်းလို့ ဆိုပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ ပစ်ထည့်ထားရင်၊ အတန်းထဲမှာ ရန်ဖြစ်ရင်၊ စိန်ပြေးတမ်း၊ ထုပ်ဆီးတိုးတမ်း၊ ဇယ်တောက်တမ်း ကစားရင် အငြင်းသန်တာ ကိုယ်။ ဟိုင်းကြီးရွာသစ်မှာ ကျောင်းမပြီးသေးလို့ဇီးဖြူချောင်းကျောင်းမှာ သွားတက်ရတော့ လေးတန်းကျောင်းသူလေးယောက် အတူတူမထိုင်ရလို့ ဆိုပြီး ကိုယ်က ကျောင်းသူသုံးယောက်ကို လက်ဆွဲခေါ်ပြီး ဦးဆောင်ဆင်းသွားတာကို ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးက တွေ့ သွားလို့အတင်းလိုက်ခေါ်ပြီး ဖြေရှင်းပေးရဖူးတယ်။ အဲဒီကတည်းကစလို့ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီးက အဖေ့ကိုတွေ့ ရင် ကိုယ့်အကြောင်းကို အမြဲသတင်းမေးတယ်တဲ့။ အတူတူ မထိုင်ရလို့ကျောင်းမတက်ဘူးဆိုပြီး အတန်းဖော် ၃ ယောက်ကို ဦးဆောင်ခေါ်ပြီး ကျောင်းပေါ်က ဆင်းသွားတာ သူ ကျောင်းအုပ်ဆရာကြီး လုပ်လာတဲ့ သက်တမ်းတလျှောက် အဲဒီတခါပဲ ကြုံဖူးမယ်ထင်တယ်။ ဆရာ၊ ဆရာမတွေဆိုတာ အလယ်အလတ်ကျောင်းသားတွေကို မမှတ်မိဘူး။ တော်တဲ့ကျောင်းသားတွေ ၊ ဆိုးတဲ့ကျောင်းသားတွေကိုပဲ မှတ်မိတယ်။ ကိုယ့်ကိုတော့ ဆရာ၊ ဆရာမ တော်တော်များများ မှတ်မိကြတယ်။ ကိုယ်က တော်လည်းတော် ဆိုးလည်းဆိုးတာကိုး။\nမောင်မောင် ငယ်ငယ်တုန်းက ကြက်မတွေဝပ်နေတဲ့ ခြင်းတောင်းထဲကနေ ကြက်ဥတွေ ခိုးသောက်၊ ဘေးချေ (ရခိုင်လို ဦးလေးလို့ ခေါ်တာပါ) တွေက အရက်တွေတိုက် မူးနေတတ်တော့ ဒီကောင် ကြီးလာရင် အရက်သမားများ ဖြစ်သွားမလားလို့စိတ်ပူမိသေးတာ ကြီးလာတော့ အရက်သောက်ရင် ဗိုက်အောင့်လို့ ဆိုပြီး တစက်ကလေးမှ မသောက်တာကိုဘဲ ဝမ်းသာနေရတယ်။ ကိုယ်တို့ ငယ်ငယ်တုန်းက မြတ်မော်တင်စွန်းဘုရားပွဲမှာ ဈေးရောင်းတဲ့နှစ်ကလား မမှတ်မိတော့ဘူး ဟိုင်းကြီးအိမ်မှာ ညလယ်စာအဖြစ် အကြော်ဆရာက ကိုယ်တို့ မောင်နှမသုံးယောက်အတွက် ခေါက်ဆွဲကြော်ပေးတယ်။ ခုံပေါ်က ပန်းကန်သုံးခုကိုကြည့်ပြီး ဘယ်ပန်းကန်က ခေါက်ဆွဲ၊ အသားပိုများလဲလို့အရင်ဆုံး၊ အဦးဆုံးရွေးတာ မောင်မောင် မဟုတ်ဘူး ကိုယ်။ အငယ်ဆုံးဆိုပြီး အလျော့ပေးလိမ့်မယ် မထင်နဲ့ကိုယ်ကအရင် ဆော်ထည့်လိုက်တာချည်းပဲ။ အဖေက မကြီးပန်းကန်ထဲကို ဟင်းထည့်ပေး၊ အမေက မောင်မောင့်ပန်းကန်ထဲကို ဟင်းထည့်ပေးလို့ ကတော့ ကိုယ်က ဂါးဂါးလို့အော်တော့တာပဲ။ မကြီးအတွက် အင်္ကျီအသစ်ဆိုရင် ကိုယ်ကလည်း အသစ်ရမှ။ အဖေနဲ့ အဖေ အလုပ်က ပြန်လာရင် ကိုယ်က အရင်ဦးဆုံး လှမ်းတိုင်တတ်တယ်။ ကိုယ်က အဲဒီလို အတိုင်အတောလည်း ထူတယ်။ မောင်နှမတွေကြားထဲ ဗိုလ်ကျတယ်။ ကိုယ့်ရှေ့ မှာ တစ်ဦးတည်းသောသားဆိုပြီး အခွင့်အရေး ပိုပေးလို့ ကတော့ ဘယ်ရမလဲ။ ကိုယ့်မိသားစုထဲမှာ ကိုယ်ဟာ တန်းတူအခွင့်အရေး တောင်းဆိုသူတစ်ယောက်၊ ကိုယ်မှန်တယ်လို့ယုံကြည်တဲ့အရာကို ဝေဖန်သူတစ်ယောက်။ ကိုယ် ငယ်ငယ်တုန်းက တော်တော် ဆိုးဆိုးဝါးဝါးလေး။\nအမေဟာ လူကြုံရှိရင် သမီးတွေ မှာတာ၊ စားချင်တာကို ပေးပို့ လေ့ရှိတယ်။ ချဉ်ပေါင်ကို ရေဆေး၊ နေလှန်း၊ အရွက်တွေခြွေ၊ ပျစ်နေအောင်ကြို၊ တခါစား အထုပ်လေးတွေထုပ်ပြီး ဖရီဇာထဲမှာခဲ၊ သေသေချာချာ ထုပ်ပေးပြီး ပို့ ပေးတတ်တယ်။ မကြီးက စားခါနီးဆိုရင် ဖရီဇာထဲကထုတ် အဆင်သင့် ကြိုချက်လိုက်ရုံပဲ။ အမေက လုပ်ပေးရတာ လက်ဝင်ပေမဲ့ ပင်ပန်းတယ်လို့မထင်ဘဲ သားသမီးတွေက စားကောင်းတယ်လို့ ပြောရင် ပင်ပန်းတာတွေပျောက်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ရှိနေတာ့တာပဲ။ နိုင်ငံခြားမှာ နေကြတဲ့ သားသမီးကို မိဘတွေက အဲဒီလို စားစရာတွေ ပို့ ပေးပေမဲ့ မကြီးယောက္ခမကတော့ သူ့ သား နို်င်ငံခြားမှာ အကြာကြီးနေတာကို စားစရာ တခါမှ မထည့်ပေးဘူးတဲ့ အံ့ရော။ အဖေဟာ ကိုယ့်ဒူးကိုယ်ချွှန်၊ လယ်သမားဘဝကနေ စက်လှေပိုင်ရှင်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ သားသမီးတွေကို ပညာတတ်ကြီး ဖြစ်စေချင်ပြီး တိုးတက်ကြီးပွားအောင် အမြဲတမ်းကြံဆနေသူပါ။ ယောက်ျားအလုပ်၊ မိန်းမအလုပ်လို့မခွဲခြားဘဲ အမြင်မတော်ရင် တံမြက်စည်း ကိုယ်တို်င်ယူလှည်း၊ ထမင်းဝင်ချက်၊ အမေ နေမကောင်း၊ ခြံထဲက အဒေါ်ကြီး မအားရင် အဝတ်လျှော်ပေးတယ်။ ထက်မြက် လူရိပ်လူကဲသိပြီး လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ညှာတာတယ်။ အဖေဟာ ကိုယ်တို့ အတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ် ဟီးရိုးတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ လူဆိုတာ ၁၀၀ % perfect ဆိုတာမရှိဘဲ ၁ % ကတော့ ချို့ ယွင်းချက်ကလေးတွေ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ အဖေ့ရဲ့၁ % ကတော့ စပ်စုတတ်၊ ကြွားတတ်ပြီး ဖိုဝါဒလို့ဆိုရမလား အမေ့ကို နှိမ်ပြောတတ်တယ်။\nလမ်းလျှောက်ရာက ပြန်လာတဲ့ နတ်ဆု...ရာသီဥတုအေးလို့ \nသူ့ သခင်က ပုဝါစည်းပေးထားလေရဲ့ \nတချို့ ခွေးတွေဆို ဘွတ်ဖိနပ်တောင် ဝတ်ပေးထားတယ်...\nရွာမှာက ဒေါ်အတင့်၊ အဝင်းမတို့ ဆိုတာ ယောက်ျားတွေနဲ့ရင်ပေါင်တန်း အလုပ်လုပ်တဲ့ သူဋ္ဌေးမကြီးတွေ။ အဖေက ကိုယ်တို့ ရှေ့ မှာဆို အမေ့ကို သူတုို့ လို မထက်မြက်ဘူး၊ တုံးတယ်လို့ပြောတတ်တယ်။ အဲဒါဆိုရင် ကိုယ်က အဖေ့ကို အမေတုံးမှန်း အဖေ မယူခင်ကတည်းက မသိဘူးလား၊ အဖေက ကိုယ့်ပေါင် ကိုယ်လှန် ထောင်းနေသလိုပါလား၊ အမေတုံးတာကို သူများတွေသိအောင် အဖေက ကြေငြာနေသလိုပါလား၊ အဖေ မရှက်ဘူးလားလို့ပြန်နှက်ရင် သူများရှေ့ မှာဆို မပြောပါဘူးလို့လေသံလေးနဲ့ကိုယ့်ကို ပြန်ချော့တယ်။ သူများတွေက သမီးနှစ်ယောက်က နိုင်ငံခြားမှာ ဘာလို့ အလုပ်လုပ်နေတော့မှာလဲ အလုပ်မလုပ်နဲ့ တော့လို့ပြောကြတယ်။ အဖေက ဘာလို့ သားသမီးလုပ်စာကို စားရမှာလဲ ကိုယ်လည်း လုပ်နိုင်တုန်း ကိုင်နိုင်တုန်း လုပ်နေမှာပေါ့။ အလုပ်မလုပ်ရင် ဘာအဓိပ္ဗာယ် ရှိတော့မှာလဲလုို့ပြောတတ်တယ် မှန်တယ်အဖေ။ အဖေ နေမကောင်းရင် နင့်အမေက ဘာမှလုပ်တတ်ကိုင်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး။ အဖေ ကျန်းမာရေးကောင်းပါမှလို့အမွှမ်းတင်ရင် အမေကလည်း ဟုတ်တယ် အမေက ဘာမှလုပ်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး အဖေ ကျန်းမာရေးကောင်းဖို့အရေးကြီးတယ်လို့သူ့ ယောက်ျားဂုဏ်ကို မိန်းမဖြစ်သူကပါ မြှင့်တင်တတ်တယ်။ တခါတလေ အဖေက သူ့ ဂုဏ်ကို မြှင့်တင်လွန်းအားကြီးရင်တော့ အမေက စိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့အေး ငါ တုံးတယ် မသိဘူး မတတ်ဘူး ဒါကြောင့် ပါးစောင်ရှည်ရှည်နဲ့ ယောက်ျား(ရခိုင်တွေက ပါးပြင်ရှည်ရင် ညဏ်ထက်တယ်လို့ယူဆပါသတဲ့ အမေဆိုလိုချင်တာက ထက်မြက်တဲ့ ယောက်ျား) ကို ယူထားတာ ငါ ဗိုက်ဆာနေတယ် သွား မီးဖိုချောင်ထဲက ငှက်ပျောသီးတစ်လုံး ယူပေးလို့ပြောတော့ အဖေက ထယူပေးရတာပါပဲ။\nအမေက ငါ့ကို သိပ်နိုင်စားတယ် သူ တလကိုးသတင်း သစ်သွားကဲ့ (သစ်တွေသွားဆွဲပြီးရောင်း) တုန်းက ငါပဲ သားသမီးတွေကို မီးသွေးရောင်းပြီး ရှာကျွှေးရတာလို့အဖေ့ကွယ်ရာမှာ ကိုယ်တို့ ကို ပြောပေမဲ့ အဖေ့ရှေ့ မှာဆိုရင် တဝမ်းစာ ရှာစားလို့ တော့ ရတာပေါ့ အဖေ့လို လုပ်ငန်းကြီးတော့ ဘယ်လုပ်နိုင်ပါ့မလဲလို့ပြောတတ်တယ်။ အဖေဟာ သိပ်ညည်းတတ်တယ် နေမကောင်းရင် ပိုဆိုးတယ်။ တခါတုန်းက သွားကိုက်လို့အမယ်လေး အဘလေး အီးယောင် (ရခိုင်လို့အမေလို့ခေါ်တာ) လို့တနေတာ နားကြားကပ်လာတဲ့ကိုယ်က အဖေ့ကို အမယ်လေး အဘလေး အီးယောင်တမနေနဲ့ဘုရားတ အဖေ့ရေလို့ငေါ်တူးဖူးတယ်။ အဖေက အေး သမီးကိုယ်တိုင် သွားကိုက်တော့မှ ကိုယ်ချင်းစာလိမ့်မယ်တဲ့။ အဖေက အလုပ်လုပ်ရတာ သိပ်ပင်ပန်းတာပဲ လုပ်ကိုင်မစားချင်တော့ဘူးလို့ညည်းတတ်တယ်။ အဲဒါဆိုရင် အမေက စက်လှေ ၁၀ စီးပိုင်တဲ့ သူဋ္ဌေးတွေက မညည်းရဘူး ကို့ မှာ ညည်းနေလိုက်တာ အေး လုပ်ကိုင်မစားချင်တော့ဘူးဆိုရင် မလုပ်နဲ့ကျုပ် ဈေးရောင်းကျွှေးမယ်။ တော် မငတ်စေရဘူး အရင်လို ဟင်းကောင်းကောင်း နေ့ တိုင်းစားရဖုို့ တော့ မမျှော်လင့်နဲ့ ။ အဲဒီနောက်ကစလို့လုပ်ကိုင်မစားချင်တော့ဘူးဆိုတဲ့စကား အဖေ့ဆီက မကြားရတော့ဘူး။ အဖေက သိပ်ဟင်းကောင်းမက်တယ် အိမ်မှာ ဟင်းတွေ ဖွယ်ဖွယ်ရာရာ ရှိနေပေမဲ့လည်း စားသောက်ဆိုင်ကနေ ဝယ်စားတတ်တယ်။ အမေက ဘာနဲ့ မဆို စားနိုင်တယ် အစားအသောက်လည်း ကြေးသိပ်မများဘူး။ အစားအသောက် ကြေးများတာ မကြီးနဲ့ မောင်မောင်က အဖေနဲ့ သွားတူပြီး ကိုယ်က ဘာမဆို စားနိုင်တာ၊ ဘာစားစားကောင်းတာ အမေနဲ့သွားတူတယ်။\nအဖေက တခါတလေ တွေဝေတတ်တယ်၊ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား မချရဲဘူး။ အမေက ပွဲရုံကနေ ပိုက်ဆံယူပြီး စက်လှေပစ္စည်းတွေ ဝယ်ချလာတယ်။ အဖေ တွေဝေနေတာကို အဲဒီလို အမေက ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်တယ်။ တခါတလေမှာ အမေက အဲဒီလို အဖေ့ထက် စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားတယ်။ အမေဟာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီးတွေ လုပ်နိုင်တဲ့အထိတော့ မတော်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တို့ တွေကို စိတ်ဓာတ်ခွန်အား အမြဲပေးနေခဲ့တယ်။ ကိုယ်က အဖေ့သမီးပီပီ အလုပ်ပင်ပန်းတယ်လို့ညည်းရင် အမေက အစားကောင်းကောင်းစား၊ ပိုက်ဆံကို ချွှေတာမနေနဲ့ ၊ ပျော်အောင်နေလို့အားပေးတတ်ပြီး အဖေက ခရီးတွေ သိပ်မသွားနဲ့ပိုက်ဆံစုလို့မှာတတ်တယ်။ အဲဒါဆိုရင် ကိုယ်က သမီး ဒီလိုပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေတာ ခရီးတွေသွားပြီးတော့မှ အပန်းမဖြေရင် ဘာအတွက် အလုပ်လုပ်နေတာလဲ။ ဘဝမှာ ဘာအဓိပ္ဗာယ်ရှိတော့မှာလဲ ပြန်ပြောရင် အဖေက သမီးသဘော ကြိုက်တာသုံးလို့ပြန်ချော့တတ်တယ်။ အမေဟာ အဖေ့ကို သိပ်အားကိုးလွန်းတယ် အဖေရှိနေရင် စကိုက်ကို ဘယ်လိုသုံးရမှန်း မသင်ဘူး။ အဖေ ရွာကိုရောက်နေတဲ့အခါမှာမှ မောင်မောင်နဲ့ မကြီးကို မေးမြန်းပြီး စကိုက်သုံးတတ်အောင် သင်တယ်။ ကိုယ်က အမေအပါအဝင် အမျိုးသမီးတွေအားလုံး အမှီအခိုကင်းကင်းနဲ့ကို်ယ့်ဘာသာကိုယ် ရပ်တည်နိုင်စေချင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ လဲဆိုတော့ ယောက်ျား သေသွားခဲ့ရင်၊ နောက်မိန်းမယူသွားခဲ့ရင် ဘယ်သူ့ ကို သွားအားကိုးမလဲ။ နောက်ယောက်ျားယူမယ်လို့လွယ်လွယ်မတွေးနဲ့အဲဒီယောက်ျားက အလုပ်မလုပ်ဘဲ မိန်းမလုပ်စာ ထိုင်စားတဲ့ ငပျင်းဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒီလို အလုပ်မလုပ် မိန်းမလုပ်စာ ထိုင်စားတဲ့ယောကေ်ျား ကိုယ် စင်္ကာပူကျောင်းတက်တုန်းကနေတဲ့အိမ်မှာ တွေ့ ဖူးတယ်။ အလုပ်ရှာရခက်တယ်လို့ ပြောရအောင်လည်း စင်္ကာပူပိုလီကျောင်းပြီးထားတဲ့သူ အလုပ်တကယ်လုပ်ချင်စိတ် မရှိလို့ ပါ။ အလုပ်မလုပ်ဘဲ မိန်းမလုပ်စာ ထိုင်စားတဲ့ကောင်ဆိုပြီး ကြည့်မရဘူး အမြင်ကပ်တယ် စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုမှ မလေးစားဘူး အထင်သေးတယ်။\nကိုယ်တို့ ညီအစ်မတွေ အဒေါ်ရာထူး ရလိုက်ပါပြီ။ မေလ ၁ ရက်နေ့ မှာတော့ မောင်မောင့်မိန်းမက သားယောက်ျားလေး မွေးတယ်။ ကလေးလက်က ကိုယ့်အမေနဲ့ ကိုယ်လို ခပ်ကြီးကြီးဆိုလို့ဝမ်းသာရသေးတယ်။ အင်း... သူ့ အဖေလို သူများချတာချည်း ခံလာရမဲ့ကလေး မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်လို ဇတ်ဇတ်ကြဲလေး ဖြစ်စေချင်မိသား။ သွေးသားတော်စပ်တယ်ဆိုတော့ ဓာတ်ပုံထဲမှာ မြင်လိုက်တာနဲ့ ကို ချစ်ရတာပါပဲ။ ကလေးက ဟိုဖက်၊ ဒီဖက် နှစ်မိသားသားစုလုံးရဲ့ပထမဆုံးကလေးဆိုတော့ အဘိုး၊ အဘွားတွေ၊ အဒေါ်တွေကတော့ သည်းသည်းလှုပ်ကြမှာပဲ။ ကလေးကို အစားမရှောင်စေဘဲ အကုန်လုံးကျွှေး၊ ဒီအရွယ်မှာ အာဟာရပြည့်အောင် ကျွှေးပါမှ ညဏ်ရည်ဖွံ့ ဖြိုးမှာမို့အစားကို ဂရုစိုက်ကျွှေး၊ မြေးဦးလေးဖို့အလိုတအားမလိုက်ဘဲ၊ တချိန်လုံး ပွေ့ ချီမထားဘဲ ကိုယ့်အားကိုယ် ကိုးတတ်အောင်၊ တာဝန်သိစိတ်ရှိအောင် ပြုစုစောင့်ရှောက်စေချင်တယ်။ မောင်မောင်ဟာ ကိုယ်တို့ မျက်စိအောက်မှာတင် လူဖလံလေးကနေ ကလေးအဖေတစ်ယောက် ဖြစ်လာတာ မယုံနိုင်စရာဘဲ။ မရင့်ကျက်သေးတဲ့ ကလေးသာသာ လူငယ်လေးတစ်ယောက် အဖေဖြစ်လာတဲ့အခါ သူ့ သားတော်မောင်ကို ဘယ်လိုမျိုးများ ဆုံးမပဲ့ပြင်ကိုင်တွယ်မှာပါလိမ့်။ အဖေဖြစ်လာတော့မှ မိဘမေတ္တာကို နားလည်လာပြီး မိဘတွေကို ကိုယ်ချင်းစာတော့မယ် ထင်ပါရဲ့ (မထင်ပေါင်) ။ သူ့ သားဓာတ်ပုံလေးကို ဖေ့ဘွတ်မှာ My baby ! I am very happy time လို့တင်တော့ မမြင်မတော်ရင် မပြောဘဲ မနေနိုင်တဲ့ကိုယ်က မောင်မောင်ရေ အင်္ဂလိပ်လို ရေးမယ်ဆိုလည်း မှန်အောင်ရေး I am very happy (or) I have very happy time လို့ သုံးမှ မှန်တယ်...နင့်ဟာက အင်္ဂလိပ်စာညံ့မှန်း ကြေငြာမောင်းခတ်နေသလိုပါလားလို့ပြောရသေးတယ်။ မကြီးက သူလည်း သိပေမဲ့ မပြောတော့ပါဘူးလို့နေတာတဲ့။\nဝို်င်းကို ပြောပြတော့ သူ့ တူတော်မောင်တွေလည်း ဖေ့ဘွတ်မှာ အင်္ဂလိပ်လို ဂပေါက်တိဂပေါက်ချာရေးလို့သူ့ မှာ အမှားပြင်ပေးနေရတယ်တဲ့။ မောင်မောင်ဟာ အင်္ဂလိပ်စာ အတော်ညံ့တယ်။ အလယ်တန်းပဲ တက်ဖူးတဲ့ အဖေက သူ့ ထက်တောင် ဂရန်မာတွေ သိသေးတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက လက်ရေးလှအောင် မကြီးက မျဉ်းတွေတားပြီး ရေးခိုင်းတယ်။ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား မောင်မောင်ရဲ့စာအုပ်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ အဖေ့ခမျာ ဟိုက်ခနဲ သွေးတက်သွားဖူးတယ်။ သူ့ သားတော်မောင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားဖြစ်သူရဲ့ လက်ရေးက ပဲပင်ပေါက် မုန်တိုင်းဝင်မွှေသွားတဲ့ လက်ရေးကို တွေ့ လိုက်ရလို့ လေ။ ဖိနပ်ကို ညီညီချွှတ်ဖို့ဘယ်လောက်သင်သင် ဘယ်တော့မှ မချွှတ်ဘူး။ ပစ္စည်းတွေကိုလည်း မရိုသေဘူး စည်းကမ်းမရှိဘူး။ မအေဖြစ်သူက အိမ်နဲ့ အမေကို တခါမှမခွဲဘူး၊ ကုမ္ဗဏီမှာလုပ်ရင် လမ်းစရိတ်နဲ့ တင် ဘာမှမကျန်ဘူး အချိန်ကုန်လူပန်းတာပဲ အဖတ်တင်တယ်ဆိုပြီး အပြင်အလုပ်မလုပ်၊ ဘွဲ့ နှစ်ဘွဲ့ ရထားပေမဲ့ မြို့ ထဲတောင် မသွားတတ်တဲ့ ကိုယ့်ယောင်းမ ငတုံးမ၊ ဖအေဖြစ်သူက အသုံးမကျတဲ့ ကိုယ့်မောင်။ ဒီနှစ်ယောက်က မွေးလာတဲ့ ကိုယ်တို့ မျိုးဆက်သစ်တွေကတော့ ဘယ်လိုနေမလဲမသိ။ ယောက်ျားကို ဘယ်လောက်တောင်များ ချစ်သလဲလို့ကလေးက အဖေနဲ့ တရုပ်တည်းတူအောင် မွေးတတ်တယ်လို့မောင်မောင့်မိန်းမ သူငယ်ချင်းတွေက ပြောကြတယ်။ ကလေးက အဖေချော၊ အမေချောဆိုတော့ ချောပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အကျင့်စရိုက်ကတော့ သူ့ အဖေ မောင်မောင်နဲ့တစက်ကလေးမှ မတူချင်ဘူး။ သူ့ အဘိုး ကိုယ်တို့ အဖေ၊ သူ့ အဒေါ် ကိုယ်တို့ ညီအစ်မတွေရဲ့ထက်မြက်တာကိုတော့ သွားတူစေချင်သား။\nဝိုင်းကို ပြောပြတော့ သူ့ အဖေလည်း အဲဒီလို ပြောဖူးတယ်တဲ့။ ဝိုင်းအထက်က အစ်မလတ်က ဟနွိုင်းက ကုမ္ဗဏီတစ်ခုမှာ ရာထူးခပ်ကြီးကြီး၊ luxury တိုက်ခန်းပိုင်ရှင်၊ ဝိုင်း ထိုင်း၊ ပြင်သစ်မှာ ကျောင်းသွားတက်တော့ ကျောင်းစရိတ်တွေကို အစ်မလတ်က ထောက်ပံ့တာ။ ဝိုင်းဆိုရင်လည်း ထုိုင်း၊ ပြင်သစ်မှာ အမ်ဘီအေပြီး အီတလီက ယူအန်မှာ ၇ နှစ်၊ နယူးယောက်မှ အလုပ်လုပ်နေတာဆိုတာ သူတို့ညီအစ်မက နှစ်ယောက်က ထက်မြက်တယ်။ ဝိုင်းအစ်မအကြီးဆုံးက ဗီယက်နမ်တောင်ပိုင်းမှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးနှစ်ယောက် မွေးထားတယ်။ ဝိုင်းအဖေက သူ့ မြေးမကို နင့်အမေ ငတုံးမနဲ့သွားမတူနဲ့ နော်၊ နင့်အဒေါ်တွေလို ထက်မြက်တာမှာ သွားတူလို့ ပြောသတဲ့။ ဝိုင်းတူမကလည်း ကြည့် သမီးဆံပင်အရောင်က အဒေါ်တွေနဲ့ တူတယ်၊ အဒေါ်တွေလို ထက်မြက်မှာပေါ့လို့ပြန်ပြောသတဲ့။ ဝိုင်းအစ်မအကြီးဆုံးကလည်း မောင်မောင့်လို ကံကောင်းတယ်။ ဝိုင်းတို့ ညီအစ်မလို ကြိုးစားအားထုတ်စရာမလိုဘဲ ညီမတွေကောင်းမှုနဲ့ဥရောပတခွင်၊ အမေရိကန်ကို ရောက်ဖူးတယ်။ နာမည်ကြီးဘရန်းအိတ်တွေ ကိုင်ရတယ်။ သူ့ သမီးတွေကိုလည်း ဝိုင်းတို့ ညီအစ်မတွေက ထောက်ပံ့တယ်။ မောင်မောင်၊ ဝိုင်းအစ်မအကြီးဆုံးလို တချို့ လူတွေဟာ ပင်ပင်ပန်းပန်း ကြိုးစားအားထုတ်ဖို့ မလိုဘဲ ကုသိုလ်ကံ သိပ်ကောင်းကြတယ်။ ကို်ယ့်တူတော်မောင် ကြီးလာတဲ့အခါ မင်းအမေ ငတုံးမ၊ မင်းအဖေ ငပျင်းကောင်နဲ့သွားမတူလေနဲ့ နော် မင်းအဘိုး၊ မင်းအဒေါ်တွေလို ထက်မြက်တာမှာ သွားတူနော်လို့ပြောနေလေမလား။ တကယ်လို့ သာ ကိုယ့်တူတော်မောင်ဟာ သူ့ အဘိုး ကိုယ်တို့ အဖေ၊ သူ့ အဒေါ် ကိုယ်တို့ ညီအစ်မလို ထက်မြက်တာတွေမှာ သွားမတူဘဲ သူ့ အဘေး ကိုယ်တို့ အဘိုး၊ သူ့ အဖေ မောင်မောင်နဲ့ များ သွားတူလို့ ကတော့ ...\nအင်း...အဲ့ဒီတော့လည်း မျိုးရိုးထဲမှ ဆိုးပေးကြီးများ စီးရီးစ်တွေ ဆက်ရေးရတာပေါ့လေ။\nမတ် ၁၇ ၊ ၂၀၁၅။\nမျိူးဆက်သစ်လေးက အဒေါ်တွေနဲ့တူမှာပါ...။ ငယ်ငယ်တည်းကနေ train ထား :D\nနတ်ဆုကိုတော့ ဖေ့ဘုတ်မှာတွေ့ထဲကချစ်နေတာကြာပြီ..သူအဲ့လောက်ကြောက်တတ်မှန်းတော့ တကယ်မသိဘူး။:D အမျိုးတွေကတော့ ပုံစံချင်းတူနေပြီ။တကယ်..


ကိုယ်မှန်တယ်ထင်ရာ တဇွတ်ထိုး ခေါင်းမာစွာလုပ်ပြီး ပုန်ကန်တတ်တဲ့ ကလေးတွေဟာ ဘဝမှာအောင်မြင်ကြကြောင်း လေ့လာမှုတရပ်အရ တွေ့ရှိ - CantWait2Say\nကိုယ်မှန်တယ်ထင်ရာ တဇွတ်ထိုး ခေါင်းမာစွာလုပ်ပြီး ပုန်ကန်တတ်တဲ့ ကလေးတွေဟာ ဘဝမှာအောင်မြင်ကြကြောင်း လေ့လာမှုတရပ်အရ တွေ့ရှိ\nကလေးတွေ ဘာကြောင့် ခေါင်းမာကြသလဲပေါ့။ တခါတလေ မှာ အတော်စဉ်းစားရကျပ်စေပါတယ်။ ဘာလို့ များ ဆရာရဲ့ ဆိုဆုံးမစကား နားမထောင်သလဲပေါ့။ မိဘကို မနာခံလဲပေါ့။ မိဘ ဒါမလုပ်နဲ့ဆို ဒါမလုပ်နဲ့ စသဖြင့် ပြောစကားနားမထောင်ဘဲ ဘာလို့များ ပုန်ကန်ကြသလဲပေါ့။ တခါတလေ ရဲ့ မိဘတွေ ရဲ့. သြဇာ အမိန့်အာဏာက အစ သူတို့က စိန်ခေါ်လိုကြပါတယ်။ ဒါဟာ ကောင်းသော လက္ခဏာ ဟုတ် မဟုတ် တချက်ကြည့်ကြရအောင်။\nResearchGate က ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ သုတေသနရလ်ာဒ်အရ ကလေးတွေဟာ ကိုယ်မှန်တယ်ထင်ရာ တဇွတ်ထိုး ခေါင်းမာစွာလုပ်ကိုင်တတ်ပြီး ပုန်ကန်တတ်တယ်ဆိုရင် သူတို့တွေဟာ အရွယ်ရောက်တဲ့အခါ ဘဝမှာ အောင်မြင်နိုင်ချေ ပိုပြီးများကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ကြပါတယ်။\nသြဇာအာဏာ ချုပ်ကိုင်မှုကို စိန်ခေါ်တတ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အရာအားလုံးကို မေးခွန်းထုတ်နေတတ်တဲ့ ကလေးတွေကို ပုန်ကန်တတ်တဲ့ကလေးတွေအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ကြောင်း သိပ္ပံနည်းကျဆိုပါတယ်။\nငယ်ငယ်တုန်းက ရန်လိုတတ်တယ် ပုန်ကန်တတ်တယ် ပြောစကားတိုင်း နာခံလေ့မရှိဘူး ခေါင်းမာတတ်တယ် မှန်တယ်ထင်ရင်ဖြစ်အောင်လုပ်တယ်….. ဆိုတဲ့ ဒီလိုကလေးတွေဟာ အရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ လုပ်ငန်းခွင်မှာ အရေးပါတဲ့ ဦးဆောင်သူအဖြစ် နေရာပေးခြင်းခံရတာကို တွေ့ရသလို ကျောင်းတုန်းက သူတို့ထက် စာပိုတော်ပြီး အမှတ်ကောင်းခဲ့တဲ့ ကလေးတွေထက်လည်း ဝင်ငွေပိုမိုရှာဖွေနိုင်စွမ်းရှိကြကြောင်း၊ ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းပိုင်းဆိုင်ရာ အားကောင်းလာကြကြောင်း ၁၉၆၈ ခုနှစ်က လေ့လာခဲ့တဲ့ အသက် ၈ နှစ် နဲ့ ၁၂ နှစ်ကြား ကလေးငယ်ဦးရေ ၃၀၀၀ ကို နှစ် ၄၀ ကြာ စောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး အချက်အလက်အသေးစိတ်အရ အဖြေထုတ်နိင်ခဲ့ကြပါတယ်။\nသူတို့က သူတို့အပေါ်မှာ ဖိစီးချုပ်နှောင်လာတဲ့ စည်းတွေ မျဉ်းတွေကို လက်ခံခြင်းမရှိဘဲ ဖီဆန်တတ်တဲ့သဘာဝကြောင့် ကောင်းမွန်တဲ့ တကိုယ်ကောင်းဆန်မှု အနေနဲ့ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာကို ဖြစ်အောင်လုပ်နိုင်စွမ်းရှိကြတာဖြစ်သလို လမ်းရိုးမလိုက်ခြင်း မလိုအပ်တဲ့ အစဉ်အလာနောက်ကို မလိုက်ခြင်း၊ ကိုယ့်လမ်းကိုယ်ဖောက်ရခြင်း စသဖြင့် ဒါတွေဟာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြန်ပြီးဆွဲဆောင်နိုင်တဲ့အချက်ဖြစ်တယ်လို့ သိရပါတယ်။\nကလေးတှေ ဘာကွောငျ့ ခေါငျးမာကွသလဲပေါ့။ တခါတလေ မှာ အတျောစဉျးစားရကပျြစပေါတယျ။ ဘာလို့ မြား ဆရာရဲ့ ဆိုဆုံးမစကား နားမထောငျသလဲပေါ့။ မိဘကို မနာခံလဲပေါ့။ မိဘ ဒါမလုပျနဲ့ဆို ဒါမလုပျနဲ့ စသဖွငျ့ ပွောစကားနားမထောငျဘဲ ဘာလို့မြား ပုနျကနျကွသလဲပေါ့။ တခါတလေ ရဲ့ မိဘတှေ ရဲ့. သွဇာ အမိနျ့အာဏာက အစ သူတို့က စိနျချေါလိုကွပါတယျ။ ဒါဟာ ကောငျးသော လက်ခဏာ ဟုတျ မဟုတျ တခကျြကွညျ့ကွရအောငျ။\nResearchGate က ပွုလုပျခဲ့တဲ့ သုတသေနရလျာဒျအရ ကလေးတှဟော ကိုယျမှနျတယျထငျရာ တဇှတျထိုး ခေါငျးမာစှာလုပျကိုငျတတျပွီး ပုနျကနျတတျတယျဆိုရငျ သူတို့တှဟော အရှယျရောကျတဲ့အခါ ဘဝမှာ အောငျမွငျနိုငျခြေ ပိုပွီးမြားကွောငျး တှရှေိ့ခဲ့ကွပါတယျ။\nသွဇာအာဏာ ခြုပျကိုငျမှုကို စိနျချေါတတျပွီး ပတျဝနျးကငျြမှာ ဖွဈပကျြနသေမြှ အရာအားလုံးကို မေးခှနျးထုတျနတေတျတဲ့ ကလေးတှကေို ပုနျကနျတတျတဲ့ကလေးတှအေဖွဈ သတျမှတျနိုငျကွောငျး သိပ်ပံနညျးကဆြိုပါတယျ။\nငယျငယျတုနျးက ရနျလိုတတျတယျ ပုနျကနျတတျတယျ ပွောစကားတိုငျး နာခံလမေ့ရှိဘူး ခေါငျးမာတတျတယျ မှနျတယျထငျရငျဖွဈအောငျလုပျတယျ….. ဆိုတဲ့ ဒီလိုကလေးတှဟော အရှယျရောကျလာတဲ့အခါ လုပျငနျးခှငျမှာ အရေးပါတဲ့ ဦးဆောငျသူအဖွဈ နရောပေးခွငျးခံရတာကို တှရေ့သလို ကြောငျးတုနျးက သူတို့ထကျ စာပိုတျောပွီး အမှတျကောငျးခဲ့တဲ့ ကလေးတှထေကျလညျး ဝငျငှပေိုမိုရှာဖှနေိုငျစှမျးရှိကွကွောငျး၊ ကငျြ့ဝတျစညျးကမျးပိုငျးဆိုငျရာ အားကောငျးလာကွကွောငျး ၁၉၆၈ ခုနှဈက လလေ့ာခဲ့တဲ့ အသကျ ၈ နှဈ နဲ့ ၁၂ နှဈကွား ကလေးငယျဦးရေ ၃၀၀၀ ကို နှဈ ၄၀ ကွာ စောငျ့ကွညျ့ခဲ့ပွီး အခကျြအလကျအသေးစိတျအရ အဖွထေုတျနိငျခဲ့ကွပါတယျ။\nသူတို့က သူတို့အပျေါမှာ ဖိစီးခြုပျနှောငျလာတဲ့ စညျးတှေ မဉျြးတှကေို လကျခံခွငျးမရှိဘဲ ဖီဆနျတတျတဲ့သဘာဝကွောငျ့ ကောငျးမှနျတဲ့ တကိုယျကောငျးဆနျမှု အနနေဲ့ ကိုယျဖွဈခငျြတာကို ဖွဈအောငျလုပျနိုငျစှမျးရှိကွတာဖွဈသလို လမျးရိုးမလိုကျခွငျး မလိုအပျတဲ့ အစဉျအလာနောကျကို မလိုကျခွငျး၊ ကိုယျ့လမျးကိုယျဖောကျရခွငျး စသဖွငျ့ ဒါတှဟော သူတို့ကိုယျသူတို့ ပွနျပွီးဆှဲဆောငျနိုငျတဲ့အခကျြဖွဈတယျလို့ သိရပါတယျ။\n၆ လအကြာမှ Instagram မှာ ပိုစ့်အသစ်တင်လာတဲ့ Song Hye-Kyo


အဓိကပါဝါ:5.5 KW အဆင့်သုံးဆင့်\nFeed ရောစပ်စက်သည်အဓိကအဆင့်ဖြစ်သည် တောင့်ထုတ်လုပ်မှုစက်ရုံကိုကျွေးမွေး အစာတောင့်များ၏အရည်အသွေးအပေါ်တိုက်ရိုက်သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကြောင့်ဖြစ်သည်. Feed ရောနှောစက်များသည်အမျိုးမျိုးသောကုန်ကြမ်းအမှုန့်များကိုအညီအမျှရောနှောရန်လုပ်ဆောင်ပြီးတစ်ခါတစ်ရံတွင်အရည်ဖြည့်စွက်ပစ္စည်းများကိုပိုမိုကောင်းမွန်စွာရောစပ်ရန်အတွက်အာဟာရအရည်များကိုထည့်ရန်အသုံးပြုရန်လိုအပ်သည်။. အလွန်အမင်းရောစပ်ပြီးနောက်, အရည်အသွေးမြင့်မားသောအစာကျွေးခြင်းလုံးလေးများထုတ်လုပ်ရန်အတွက်လမ်းကိုပြင်ဆင်သည်. ကျွန်ုပ်တို့၏အထူးစိတ်ကြိုက်ရောစပ်ထားသောစက်များသည်ဈေးကွက်တွင်လူကြိုက်များသည်.\nFeed Mixing Machine Features\n1. ၎င်းသည်အမျိုးမျိုးသောအမှုန့်ပစ္စည်းများရောနှောခြင်းသို့မဟုတ်အမှုန့်များကိုအရည်နှင့်ရောနှောခြင်းသက်ဆိုင်သည်. ဤအစာကျွေးခြင်းရောနှောစက်ကိုအစာတောင့်တောင့်ပြုလုပ်ရာတွင်ကုန်ကြမ်းများရောစပ်ရာတွင်အသုံးပြုသည်.\n2. ဖြစ်နိုင်ခြေအချက်များအောက်မှာ, အမှုန်များ၏အရွယ်အစားနှင့်သိပ်သည်းဆရောထွေးရလဒ်မထိခိုက်ပါဘူး, စေးကပ်သောပစ္စည်းများအဘို့, ကနေဆဲကောင်းတစ် ဦး ရောထွေးရလဒ်ရှိပါတယ်.\n4. တစ်ခုတည်းသောဝင်ရိုးဖြင့်ပါ ၀ င်သောဤအစာကျွေးခြင်းရောနှောစက်သည်အလွှာနှစ်ခုဖဲကြိုးနှင့်ကွဲပြားခြားနားသောလမ်းကြောင်းများဖြင့်ပစ္စည်းများကိုရောစပ်ပေးသည်. ပစ္စည်းများအပြည့်အဝရောနှောနိုင်ပြီးရောနှောတူညီနေတိုးတက်လာရမည်ဖြစ်သည်.\n5. ဒါဟာနောက်ဆုံးပေါ်ရဟတ်ဖွဲ့စည်းပုံကိုချမှတ်. rotor နှင့် casing ကြားရှိရှင်းလင်းမှုသည်သုညနီးပါးသို့ချိန်ညှိနိုင်သည်, ကျန်ရှိသောပစ္စည်းများကိုထိရောက်စွာလျှော့ချနိုင်သည်.\n6. ယေဘုယျအားဖွဲ့စည်းပုံမှာပိုမိုကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်, လှပသောအသွင်အပြင်, လည်ပတ်ရန်လွယ်ကူပြီးထိန်းသိမ်းရန်အဆင်ပြေသည်.\n7. ဒီဖဲကြိုး feed ကိုရောနှောစက် features နဲ့ကျစ်လစ်သိပ်သည်းဖွဲ့စည်းပုံနှင့်အတူ, အသေးစားcoverageရိယာလွှမ်းခြုံ, ဝတ်ဆင်ရန်ခံနိုင်ရည်, အနိမ့်စွမ်းအင်သုံးစွဲမှု, ရှည်လျားသောဝန်ဆောင်မှုဘဝ,စသည်တို့. ၎င်းသည်သင့်အတွက်အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်.\n8. အစာတောင့်များကြိတ်ခွဲစက်တွင်ကုန်ကြမ်းများရောစပ်ရန်သင့်တော်သည်, ဓာတုအပင်,စသည်တို့.\nFeed Mixing Machine ကိုလည်ပတ်ခြင်းနှင့်ထိန်းသိမ်းခြင်း\n♦ ရောနှောစတင်ပြီးနောက်, ပြောင်းပြန်လှည့်ကိုရှောင်ကြဉ်ရန်၎င်း၏အချိန်မီပြေးလမ်းကြောင်းကိုစစ်ဆေးပါ.\n♦ အတွက်အသုံးပြုပြီးနောက် 15 ပထမ ဦး ဆုံးအကြိမ်ရက်ပေါင်း, ချောဆီကိုလွှတ်ပေးပြီးဆီတိုင်ကီကိုသန့်ရှင်းပါ; သုံးလတစ်ကြိမ်အမြန်နှုန်းလျှော့ချသည့်စက်ဆီချောဆီကိုပြောင်းပါ, နှင့်နှစ်လတိုင်း bearing မှအမဲဆီဖြည့်ပါ.\n♦ ရောနှောခြင်း၏အသေးစားပြုပြင်မှုလိုအပ်ပါသည် 1800 နာရီ '' ပုံမှန်ပြေး, အဓိကအားဖြင့်ချောဆီကိုစစ်ဆေးရန်သို့မဟုတ်အဝတ်အစားအစိတ်အပိုင်းများကိုအစားထိုးရန်; ပြန်လည်ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးနောက်လိုအပ်သည် 4000 နာရီ '' ပုံမှန်ပြေး, အဓိကအားဖြင့်အစိတ်အပိုင်းများအားလုံးကိုစစ်ဆေးရန်နှင့်သန့်ရှင်းစေရန်ဖြုတ်တပ်ရန်ဖြစ်သည်, အားလုံးဝတ်ဆင်အစိတ်အပိုင်းများနှင့်စံအစိတ်အပိုင်းများကိုအစားထိုးသို့မဟုတ်ဖြေရှင်းပေးရန်.\nအလျားလိုက်အစာကျွေး Blender ၏သတ်မှတ်ချက်


Infographic: ၂၀၂၁ ခုနှစ်တွင် Marketer တိုင်းသိသင့်သောလူမှုမီဒီယာ ၂၁ ခု Martech Zone\nစျေးကွက်ရှာဖွေရေးလမ်းကြောင်းတစ်ခုအနေဖြင့်ဆိုရှယ်မီဒီယာများ၏လွှမ်းမိုးမှုသည်နှစ်စဉ်တိုးပွားလာသည်မှာသေချာသည်။ TikTok ကဲ့သို့သောပလက်ဖောင်းအချို့ပေါ်ပေါက်လာပြီးအချို့သည် Facebook ကဲ့သို့တူညီနေဆဲဖြစ်ပြီးစားသုံးသူအပြုအမူများပြောင်းလဲမှုကို ဦး တည်စေသည်။ သို့သော်နှစ်များကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှဆိုရှယ်မီဒီယာတွင်ပြသထားသောကုန်အမှတ်တံဆိပ်များနှင့်လူအများအသုံးပြုလာကြသောကြောင့်စျေးကွက်သမားများသည်ဤလမ်းကြောင်းပေါ်တွင်အောင်မြင်မှုရရန်နည်းလမ်းသစ်များကိုတီထွင်ရန်လိုအပ်သည်။\nထို့ကြောင့်နောက်ဆုံးပေါ်ခေတ်ရေစီးကြောင်းများကိုမျက်စိမှိတ်ကြည့်ခြင်းသည်မည်သည့်စျေးကွက်ပညာရှင်မဆိုအရေးကြီးသည်။ ငါတို့မှာ ခင်ဗျား သင့်အတွက်ဤလုပ်ငန်းကိုရိုးရှင်းအောင်ဆုံးဖြတ်ရန်နှင့်ကွဲပြားခြားနားသောပလက်ဖောင်းများပေါ်ရှိအကြောင်းအရာများကို ဦး စားပေးအမျိုးအစားများ၊ အွန်လိုင်းသုံးစွဲသူများအပြုအမူ၊ အမျိုးမျိုးသောပလက်ဖောင်းများနှင့်ထိတွေ့ခြင်းနှိုင်းယှဉ်မှုများစသည့်အချက်အလက်များနှင့်စာရင်းဇယားများပါ ၀ င်သည့်သတင်းအချက်အလက်များကိုပြင်ဆင်ခဲ့သည်။\n၂၀၂၂ ခုနှစ်တွင်ဆိုရှယ်မီဒီယာရှိအကြောင်းအရာအားလုံး၏ ၈၄% ကိုတင်ပြလိမ့်မည် ဗီဒီယို.\nအမှတ်တံဆိပ်၏ 51% ပြီးသားဖြစ်ကြသည် ဗွီဒီယိုကိုသုံးခြင်း Instagram ပေါ်ရှိပုံများအစား\nအမျိုးသား ၃၄% နှင့်အမျိုးသမီး ၃၂% သည်ရှာဖွေနေကြသည် ပညာရေးဗီဒီယိုများ.\nအသုံးပြုသူ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းသည်ပိုမိုကြည့်ရှုလိုကြသည် တံတားစီး.\nအသုံးပြုသူ ၅၂ ရာခိုင်နှုန်းကကြည့်ရတာပိုနှစ်သက်တယ် 5-6 မိနစ်ဗီဒီယိုများ ပလက်ဖောင်းပေါ်မူတည်။\nသုံးစွဲသူ ၆၈% ကရှာသည် branded အကြောင်းအရာ ပျင်းစရာကောင်းပြီးဆွဲဆောင်မရဘူး။\nဆိုရှယ်မီဒီယာအသုံးပြုသူ ၃၇ ရာခိုင်နှုန်းသည်ရှာဖွေနေသည့်အစာများကို scroll လုပ်ကြသည် သတင်း။ အသုံးပြုသူ ၃၅% သည်ရှာဖွေနေကြသည် ဖျော်ဖြေရေး.\nလက်ဆင့်ကမ်းယဉ်ကျေးမှု emoji နှင့် GIF များကိုကျော်ကြားပြီးယခုအခါအွန်လိုင်း၏အဓိကဆက်သွယ်ရေးကိရိယာဖြစ်လာသည်။\nဖျော်ဖြေမှုပါ ၀ င်သည့်အကြောင်းအရာသည်နံပါတ် (၁) ကိုအသုံးပြုရန်အကြောင်းပြချက်ဖြစ်သည် TikTok.\n၏ 85% TikTok အသုံးပြုသူများလည်းအသုံးပြုသည် Facebook က, ဒါမှမဟုတ်၏ 86% တွစ်တာ ပရိသတ်ကိုလည်းအပေါ်တက်ကြွစွာဖြစ်ကြသည် Instagram ကို.\nကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးရှိသုံးစွဲသူများ၏ ၄၅% သည်ဆိုရှယ်မီဒီယာတွင်ကုန်အမှတ်တံဆိပ်များကိုရှာဖွေရန်ပိုမိုဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည် ရှာဖွေရေးအင်ဂျင်.\nသုံးစွဲသူ ၈၇ ရာခိုင်နှုန်းကဆိုရှယ်မီဒီယာကသူတို့ကိုလုပ်စေခဲ့တယ်လို့ဝန်ခံခဲ့တယ် ဝယ်ယူမှုဆုံးဖြတ်ချက်.\nအသုံးပြုသူ ၅၅% ရှိသည် ကုန်ပစ္စည်းများတိုက်ရိုက်ဝယ်ယူခဲ့သည် လူမှုမီဒီယာပလက်ဖောင်းများပေါ်တွင်။\nတစ်ခုချင်းစီကို $ 1.00 နှင့်အတူဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်ခြင်းအတွက်သုံးစွဲခဲ့သည် သြဇာ ပျမ်းမျှ $ 5.20 ပြန်လာ။\n၏ 50% တွစ်တာ လွှမ်းမိုးသူများ၏တွစ်တာနှင့်ထိတွေ့ပြီးနောက်သုံးစွဲသူများသည်တစ်စုံတစ်ခုကို ၀ ယ်ဖူးသည်။\nသုံးစွဲသူ ၇၁ ရာခိုင်နှုန်းသည်ပြုလုပ်သည် ဝယ်ယူမှုဆုံးဖြတ်ချက်တွေ လူမှုကွန်ယက်များအပေါ်သြဇာညောင်းသောအကြံပြုချက်များအပေါ်အခြေခံသည်။\nမိုက်ခရိုသြဇာ TikTok တွင်ပါဝင်မှုနှုန်းမှာ ၁၇.၉၆%၊ Instagram တွင် ၃.၈၆% နှင့် YouTube တွင် ၁.၆၃% နှင့်ထိတွေ့မှုနှုန်းသည် TikTok တွင် ၄.၉၆%၊ Instagram တွင် ၁.၂၁% နှင့် YouTube တွင် ၀.၃၇% ထက်ပိုမိုထိတွေ့ဆက်ဆံမှုရှိခဲ့သည်။\nTikTok အသုံးပြုသူ ၃၇% သည်aအိမ်ထောင်စုဝင်ငွေ နှစ်စဉ် $ 100k + ၏။\nဆယ်ကျော်သက် ၇၀% သည်ယုံကြည်ကြသည် youtube က သူတို့ဟာတခြားနာမည်ကြီးတွေထက်ပိုပြီးလိုက်နေကြတယ်။\n6 ထဲက 10 YouTube သုံးစွဲသူများ မည်သည့် TV host သို့မဟုတ် actor ထက်မဆို vlogger ၏အကြံဥာဏ်ကိုလိုက်နာရန်အလားအလာပိုများသည်။\nထုတ်ကုန်ကိုစိတ်ဝင်စားလူများ ၈၀% ဝယ်ခြင်း YouTube ပေါ်မှာပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်းကြည့်ပြီးနောက်။\n2020 ခုနှစ်တွင်ထိတွေ့မှုနှုန်းအပေါ် Instagram ကို 6.4% တိုးပွားလာသည်။ တချိန်တည်းမှာပင် Instagram feed ပေါ်ရှိပို့စ်အရေအတွက်သည်ကျဆင်းလာသည်။ အမှတ်တံဆိပ်များစွာသည်ပုံပြင်များပိုတင်ရန်ပြောင်းလဲခဲ့သည်။\nခင်ဗျား AI-powered ဆိုရှယ်မီဒီယာထောက်လှမ်းရေးပလက်ဖောင်းသည်စက်မှုလုပ်ငန်း ဦး ဆောင်သည့်ပုံရိပ်အသိအမှတ်ပြုနိုင်စွမ်းရှိသည်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများသည်စားသုံးသူများ၏ထင်မြင်ချက်များကိုခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန်၊ လုပ်ဆောင်နိုင်သောထိုးထွင်းသိမြင်မှုကိုရှာဖွေရန်၊\nTags: 2021CiscoFacebook ကinstagramအကြီးစားသြဇာ.ရာဝတီမိုက်ခရိုသြဇာမိုက်ခရိုလူမှုမီဒီယာအချက်အလက်များလူမှုမီဒီယာ infographicလူမှုမီဒီယာစာရင်းဇယားလူမှုမီဒီယာ statsTikTokတွစ်တာဗီဒီယိုဘလော့ဂ်Vloggingငါတို့ဟာသူငယ်ချင်းတွေပါသင်စကင်ဖတ်youtube ကYouTuber\nအယ်လီနာတက်စီလ်ကိုသည်အကြောင်းအရာမန်နေဂျာဖြစ်သည် ခင်ဗျား။ သူမသည်ကြော်ငြာအေဂျင်စီ၊ အိုင်တီကုမ္ပဏီများနှင့်မီဒီယာတို့တွင်လုပ်ကိုင်ခြင်းအပါအဝင်စျေးကွက်ရှာဖွေရေးနှင့်ဆက်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းတွင်ငါးနှစ်ကျော်အတွေ့အကြုံရှိသည်။\nသင်၏ Youtube ဗွီဒီယိုနှင့်ချန်နယ်အကောင်းဆုံးကိုမည်သို့မြှင့်တင်မည်နည်း


Bengali Rohingya Terrorist Attack in Arakan, June 2012: စစ်တွေမြို့မဈေး လုံခြုံရေးအတွက် ကဒ်စနစ်ကို အသုံးပြု\nစစ်တွေမြို့မဈေး လုံခြုံရေးအတွက် ကဒ်စနစ်ကို အသုံးပြု\nရခိုင်ပြည်နယ် စစ်တွေမြို့တွင် ရှိသော မြို့မဈေးကြီး ကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ် ရာတွင် လုံခြုံရေး ကဒ်စနစ် ၃ မျိုးကို အသုံးပြုကာ ဖွင့်လှစ်လျက် ရှိကြောင်း သိရသည်။\nမြို့မဈေးကြီးတွင် ဈေးရောင်းချမည့် ဆိုင်ပိုင်ရှင်များကို ဈေးရောင်းခွင့်ကဒ် အပြာရောင် ၊ ဈေးဝယ်သူများ အတွက်ဈေး ၀ယ်ခွင့်ကဒ် အ၀ါရောင်နှ င့် ဈေးအတွင်း လုပ်ကိုင်မည့် အလုပ်သမားများအတွက် အလုပ်သမားကဒ် ပန်းနုရောင် တို့ကို သက်ဆိုင်ရာ တာဝန်ရှိသူများက ထုတ်ပေး လျက်ရှိကြောင်း သိရသည်။\n" ဒီနေ့တော့ နေ့လည် ၂နာရီအထိပဲဖွင့်မယ်လို့ သ်ိရပါတယ် ဈေးဖွင့်လှစ် တာမှာ ထူးခြားမှုတစ်ချို့တွေ့ရပါတယ် အထူး သဖြင့် ဈေးအတွင်းကို ၀င်မယ် ဆိုရင် ကဒ်ပါမှ ၀င်ခွင့်ရသလို ရောင်းချသူတွေရော အလုပ်သမားတွေပါ ကဒ်တွေ ကို လည်းပင်းမှာ ချိတ်ဆွဲပြီးမှ ဈေးအတွင်းမှာ ၀ယ်ယူရောင်း ချခွင့် ပြုထားပါတယ် နောက်ပြီး ၀င်ပေါက် ငါးပေါက်ရှိ တဲ့အထဲမှာလည်း နှစ်ပေါက်ကိုသာ ဖွင့်ထားပြီးတော့ ၀င်ပေါက်တစ်ခု ၊ထွက်ပေါက် တစ်ခု လုပ်ပေးထားပါတယ် " ဟု စစ်တွေကုန်သည်ကြီးများ အသင်းမှ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦီးကပြောသည်။\nအဆိုပါဈေးကြီးကို ဇူလိုင် (၅) ရက် ယနေ့တွင် စတင်ဖွင့်လှစ်လိုက်ရာ ယင်းကဲ့သို့ ဖွင့်လှစ်ရာတွင် ဈေးအတွင်းသို့ မသမာသူများ ၀င်ရောက်မှု မရှိရန်နှင့် မသမာသူများ ကိုတွေ့ရှိလျင်လည်း ချက်ခြင်းခွဲခြားနိုင်ရန် အပါအ၀င် မီးဘေး အန္တရာယ်တို့ကို ကြိုတင်ကာကွယ်နိုင်ရန်အတွက် ယင်းကဒ်စနစ်များကို အသုံးပြုရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။\n"စည်ပင်သာယာရေးက တာဝန်ရှိသူတွေ ၊ လုံခြုံရေးရဲတွေနဲ့ ဈေးသူဈေးသား အယောက် သုံးဆယ်လောက်က ၀င်ပေါက် ထွက်ပေါက်တွေမှာ တာဝန်ယူပြီးတော့ ဒီကဒ်တွေကို ထုတ်ပေးနေသလို အဲဒီထုတ်ပေးတဲ့ ကဒ်တွေ ကို လည်းဈေးကနေပြန်ထွက်မယ်ဆိုရင် ကဒ်တွေ ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းပြီး ဆောင်ရွက်နေကြပါတယ် ၊ အဲဒီလိုဆောင် ရွက်ရာမှာ လည်း မသင်္ကာတဲ့ လူတွေကိုတွေ့ရင် ချက်ခြင်း စစ်ဆေးလျက် ရှိပါတယ်" ဟု ယင်းက ဆက်လက်ပြောကြားသည်။\nအဆိုပါကဒ်များကို မြို့မဈေးကြီးသို့ ၀င်ရောက်မည့်သူတိုင်း ယူဆောင်ရခြင်းဖြစ်ပြီး ကဒ်မပါသူများကို ၀င်ရောက်ခွင့် မပြုကြောင်း ဈေးဖွင့်ချိန်ကိုလည်း အခြေအနေပေါ်မူတည်၍ တိုးမြှင့်ဖွင့်လှစ်နိုင်ရန် စီစဉ်လျက်ရှိကြောင်း သိရသည်။\nPosted by ကျောက်ဖြူသားချေ at 04:50\nCopyright © 2011. Bengali Rohingya Terrorist Attack in Arakan, June 2012: စစ်တွေမြို့မဈေး လုံခြုံရေးအတွက် ကဒ်စနစ်ကို အသုံးပြု . All Rights Reserved


Monday, 20th November 2017 10:19am.\nရဟန်းရဲ့ တန်ဖိုး - Value of Bhikkhu by ဒေါ်လာစား - Dollar Short, Simple and Easy to Remember Dhamma Note, DhammaWeb ရဟန်းရဲ့ တန်ဖိုး by ဒေါ်လာစား\nPosted by ဒေါ်လာစား\nထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာ မြန်မာ သင်္ဃန်းဝတ် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး\nပုထုဇဉ်ရဟန်းလေးတပါး ကိုရင်လေး တစ်ပါး ဆိုရင် တချို့သောသူများက အထင်သေးတတ်ကြပါတယ်။ ပုထုဇဉ်ကိုရင် ရဟန်းလေးတွေက ဆွမ်းခံရင်း စာပဲသင်ရုံရှိသေးတာပဲ..တရားမှမဟောပြောနိုင်သေးတာ..ဘွဲ့ကြီးတွေမှ မရသေးတာပဲဆိုပြီး…တန်ဖိုးမထားတတ်ကြပါဘူး။ တကယ်တော့ ဒီကိုရင်လေး..ရဟန်းတော်လေး ဘ၀ကနေပဲ..သီလ သမာဓိ ပညာနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ ရဟန်းတော်ကြီးများ ဘ၀ကို ရောက်သွားရတာပါပဲ။ ဒီကိုရင် ရဟန်းလေးများဟာလည်း..သာသနာအဆက်အနွယ်ကို ထိန်းသိမ်းထားတာပါ။ သာသနာ့အဆက်အနွယ်ကို ထိန်းထားတယ်ဆိုတာ ဓမ္မအစစ်တွေကို သင်ယူရင်း ထိန်းသိမ်းထားတာပါ။ ဓမ္မအမှန်တရားတွေကို မပျောက်အောင် ထိန်းသိမ်းနေတယ်ဆိုတာဟာ..အများအကျိုးကို ဆောင်ရွက်နေခြင်းပါပဲ။\nဒီကိုရင် ရဟန်းလေးများဟာ ဘယ်လောက် မြင့်မြတ်သလဲ တန်ဖိုးကြီးမားဆိုတာကို ပေါ်လွင်အောင် ကျွန်တော် သီတဂူဆရာတော်ဘုရားကြီးရဲ့ ရဟန်းတပါး၏ တန်ဖိုး တရားတော်ထဲက အချက်များနဲ့ ကောက်နုတ်ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်.\nအိမ်နေသူ လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်ဟာ အရိယာအဆင့် သောတပန် သကဒါကမ် မပြောနဲ့ အနာဂါမ်ထိပဲဖြစ်နေပါစေ..ဒီကိုရင်အသစ်ကလေး..ရဟန်းအသစ်ကလေးတွေကို ရှိခိုးရပါတယ်။ သောတပန်အဆင့်ကိုတောင် မဖြစ်သေးတဲ့သူအတွက်တော့ ထည့်ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး။ လူပုဂ္ဂိုလ်ဘ၀မှာဆိုရင် အနာဂါမ်အဆင့်ဟာ အမြင့်ဆုံးပါပဲ ရဟန္တာအဖြစ်ကိုရောက်ခဲ့ရင်လည်း ရဟန်းဘ၀ကို ပြောင်းကို ပြောင်းရပါတယ်။ ဒါကြောင့် အိမ်နေသူဟာ ရဟန္တာအဖြစ်နဲ့ ရပ်တည်လို့မရပါဘူး။\nဟန်ဆောင်ကင်းမှု၊ ပွင့်လင်းမှု၊ ရိုးသားမှု၊ လောဘ ဒေါသ မောဟ ကင်းမှု\nပုထုဇဉ်ရဟန်းတော်လေးတွေ ဘာတွေအားသာချက်တွေရှိသလဲဆိုတော့ ..\nဖန်ရည်ဆိုးသော အ၀တ် (သင်္ကန်း)ကို ၀တ်ရုံထားခြင်း\nဆံပင်/မုတ်ဆိတ် ကြင်စွယ်တို့ကို ရိတ်ထားခြင်း\nဒီနှစ်ချက်ကို ပဲ အသွင်အပြင်နဲ့ပက်သက်ပြီး အားသာချက်လို့ခေါ်ပါတယ်။\nဒီလိုအသွင်အပြင်ပြောင်းလိုက်ရုံနဲ့ကိုပဲ ရှိခိုးထိုက်သွားပါတယ်။ ဘုရားရှင် မြတ်ဗုဒ္ဓရဲ့ အလိုတော်မှာလည်း တည်သွားပါတယ်။ မြတ်ဗုဒ္ဓဖြစ်စေချင်တာဟာ..ဒီလိုအသွင်အပြင်ပါပဲ။ အဲတော့ မြတ်ဗုဒ္ဓအလိုတော်မှာတည်နေတဲ့သူကို မတည်နိုင်သေးတဲ့သူက ရှိခိုးရပါတယ် တန်ဖိုးထားရပါတယ်ဆိုတာ သဘာဝကျပါတယ်။\nထိုပုထုဇဉ်ရဟန်းလေးဟာ ရဟန္တာကြီးများနဲ့ အသွင်အပြင် အားဖြင့် တူခြင်း (အတူတတန်းထဲ နေရာယူနိုင်ခြင်း၊ ဆွမ်းအတူဘုန်းပေးနိုင်ခြင်း)\nမွန်မြတ်သော အဖွဲ့အစည်း အစည်းအဝေးထဲသို့ ၀င်ရောက်ခွင့်ရှိခြင်း။ (ရဟန္တာကြီးများ သိမ်တက်နေရင်သော်လည်းကောင်း၊ အစည်းအဝေးလုပ်နေရင်သော်လည်းကောင်း ပုထုဇဉ်ရဟန်းလေး ဖြစ်နေပါစေ သူဟာ ၀င်ရောက်ခွင့်ရှိပါတယ်)\nပုထုဇဉ်ရဟန်းတို့သည် အာဏာပါတိမောက် ရွတ်ဆိုနေခြင်းကို နာယူခွင့်ရှိခြင်း (အိမ်နေသူဟာ အရိယာကြီးဖြစ်နေပါစေ ဒီလိုအခါမျိုးမှာ ၀င်ရောက် မနာယူနိုင်ပါဘူး)\nလူပုဂ္ဂိုလ်စောင့်ထိန်းနိုင်တာထက် သိသိသာသာ များပြားလှသော သီလ သိက္ခာပုဒ်များကို စောင့်ထိန်းထားရခြင်း။\nပုထုဇဉ်ရဟန်းလေးပဲဖြစ်နေပါစေ အခြားသူများကို ရှင်ပြုပေးနိုင်ခြင်း ရဟန်းခံပေးနိုင်ခြင်း၊ သိမ်သမုတ်ပေးနိုင်ခြင်း။ ဒီလို သူတပါးကို ရှင်သာမဏေပြုပေးနိုင်တဲ့ အခွင်အရေးအာဏာဟာ သာသနာကို တိုးပွားစေတာပါပဲ။\nရဟန်းတစ်ပါး၏တန်းဖိုး - သီတဂူဆရာတော်ဘုရားကြီး\nဒါက သီတဂူဆရာတော်ဘုရားကြီးတရားတော်ထဲက..ဆရာတော်ကြီး အကျဉ်းချုပ် ဟောသွားတဲ့ ရဟန်းတို့ရဲ့တန်ဖိုး (၇)ချက်ပါပဲ။\nဆရာတော်ဘုရားကြီးကတော့ အချိန်ကိုငှဲ့ကွက်ပြီး (၇)ချက်ပဲ ဟောသွားတာပါ။ တကယ်တော့ အိမ်နေသူ အရိယာကြီးထက် ပုထုဇဉ်ရဟန်းလေးရဲ့ အားသာချက်ပေါင်း (၂၂)ချက် ရှိပါတယ်။\nအသွင်အပြင် အားဖြင့် (၂)ချက် နဲ့ ကျင့်ဝတ်အားဖြင် (၂၀) ရှိပါတယ်။\nကြည်ညိုချင်စရာကောင်းမှု၊ သိက္ခာရှိမှု၊ တရားပြည့်စုံမှု\nအသွင်အားဖြင့် နှစ်ချက်ကိုတော့ ဖော်ပြထားပြီးပြီဖြင့်လို့ ကျင့်ဝတ်နှစ် ဆယ်အား သာချက်တွေ ကို ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။\nတစ်လ နှစ်ကြိမ် ဥပုသ်ပြုခြင်း\nစက္ခု စသောဣနြေ္ဒကို စောင့်စည်းခြင်း\nကောင်းသော အကျင့်၌ မွေ့လျော်ခြင်း\nကုသိုလ်ကောင်းမှု ၌ မမေ့မလျော့ မပေါ့ဆခြင်း\nဘုရားဟော ပါဠိတော်ကို သင်ယူခြင်း\nသီလစသော သိက္ခာသုံးပါး၌ မွေ့လျော်ခြင်း\nစာမျက်နှာ ၁၆၃၊ မိလိန္ဒပဥှာ (မိလိန္ဒမင်းကြီး နှင် အရှင်နာဂသိန် အမေးအဖြေ)\nဒီလိုအချက်များကြောင့် လူပုဂ္ဂိုလ်အရိယာကြီးများဟာ ရဟန်းတော်လေးများကို ရှိခိုး တန်ဖိုးထားရခြင်းဖြစ်ပါတယ်။\nလူပုဂ္ဂိုလ်အရိယာတောင်မှ ရှိခိုးရတာဆိုတော့ အရိယာအကျင့်မကျင့်သေးနိုင်တဲ့သူဟာ ရှင်ဘုရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် လူချမ်းသာကြီးပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာကြီးပဲဖြစ်နေဖြစ်နေ..ဘယ်သူမဆို…ရဟန်းတော်လေးတွေကို တန်ဖိုးထားရမယ်ဆိုတာ သိသာထင်ရှားသွားပါပြီ။\nသာသနာ(၃)ရပ်ကို အဆက်ဆက် ဆင့်ကာဆင့်ကာ သယ်ဆောင်ပေးခဲ့တာ ထိုရဟန်းများပဲ မဟုတ်ပါလား….ခင်ဗျား…\nကိုယ်နှုတ်နှလုံးကို စောင့်စည်းခြင်း မရှိ\nတရားဘာဝနာ၌ မွေ့လျော်ခြင်း မရှိ\nကောင်းမွန်စွာ ၀တ်ရုံနေထိုင်ခြင်း မရှိ\nစက္ခု စသောဣနြေ္ဒကို စောင့်စည်းခြင်း မရှိ\nသိက္ခာပုဒ်ကို ကောင်းစွာခံယူခြင်း မရှိ\nဘုရားဟော ပါဠိတော်ကို သင်ယူခြင်း မရှိ\nအဋ္ဌကထာကို သင်ယူခြင်း မရှိ\nသီလစသော သိက္ခာသုံးပါး၌ မွေ့လျော်ခြင်း မရှိ\nတစ်ပါးတည်း တရားကျင့်ခြင်း မရှိ\nတစ်ပါးတည်း မွေ့လျော်ခြင်း မရှိ\nတစ်ပါးတည်း ကိန်းအောင်းခြင်း မရှိ\nအစိုးရဆန့်ကျင်သူ မြန်မာလူမျိုး ဗုဒ္ဓဘာသာတို့ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ် တဖွဖွပြောနေသော ရဟန်း၊ သံဃာ၊ ဘုန်းကြီး ဆိုသည့် ထူးဆန်းသည့် င်္သဃန်းဝတ်ပုဂ္ဂိုလ်..\nValue of Bhikkhu (ရဟန်းရဲ့ တန်ဖိုး) by Dollar (ဒေါ်လာစား)\nရဟန်း နှင့်သက်ဆိုင်သော ဓမ္မမှတ်စုများ\n1 ရဟန်းပြုခြင်းနှင့်စပ်ဆိုင်သောမေးခွန်း http://attalwinpyin.blogspot.com\n2 ရဟန်းဘဝအမြင် ဦးကောဝိဒ(မြိတ်)\n3 ရဟန်းတော်များနှင့် တာဝန် အရှင်မဟောသဓ ပဏ္ဍိတ\n4 တစ်ခါတုန်းက အီတလီ ဗုဒ္ဓရဟန်းတော် တစ်ပါး... အရှင်ဉာဏဒီပ (ဓမ္မရတနာ)\n5 ဘုန်းတော်ကြီး စာမေးပွဲများ အရှင်ဇ၀န (ဓမ္မာစရိယ)\n6 ကျွန်တော်နှင့်ဘုန်းကြီး ညီလင်းဆက်\n7 ဒီဘုန်းကြီးကို ဒကာတို့ မကြည်ညိုဘဲ နေနိုင်သည်... ဗုဒ္ဓဓမ္မ ဦးလောကနာထ\n8 ရဟန်းရဲ့ တန်ဖိုး ဒေါ်လာစား\n9 ရဟန်းဟူ၍ ဘာ့ကြောင့်ခေါ်..... ဗုဒ္ဓဓမ္မ ဦးလောကနာထ\nList of Dhamma Notes related to Bhikkhu :9Dhamma Notes, DhammaWeb DataBase


အာဇာနည် (၉)ဦးက ဘယ်သူတွေလဲ..? | Tachileik Online TV News\nHome » TVNews , သတင်း » အာဇာနည် (၉)ဦးက ဘယ်သူတွေလဲ..?\nWritten By Tachileik News Agency on Sunday, 17 July 2016 | 05:34\nဇူလိုင်(၁၉)မှာ လုပ်ကြံမှုကြောင့် ကျဆုံးခဲ့ရတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း အပါအ၀င် အာဇာနည်(၉)ဦး က ဘယ်သူတွေလဲ၊ ဘယ်အချိန်က လုပ်ကြံခံရတာလဲ၊ ဘယ်နေရာမှာလဲ၊ ဘယ်အချိန်ကလဲ စတဲ့ မေးခွန်းတွေကို တာချီလိတ်နေ ပြည်သူအချို့ကို မေးမြန်းထားပါတယ်။ သူတို့တွေက ဘယ်လိုတွေ ဖြေကြမလဲ ဆိုတာ.....\n[ ဤအစီအစဉ်အား တာချီလိတ်သတင်းအေဂျင်စီမှ အပြုသဘောဆောင်၍ ရိုက်ကူးတင်ဆက်ခြင်းသာဖြစ်ပါသည်။ ]\n( ကာယကံရှင်များအား ခွင့်ပြုချက် တောင်းပြီး ဖြစ်ပါသည်။ )\nဇူလိုငျ(၁၉)မှာ လုပျကွံမှုကွောငျ့ ကဆြုံးခဲ့ရတဲ့ ဗိုလျခြုပျအောငျဆနျး အပါအဝငျ အာဇာနညျ(၉)ဦး က ဘယျသူတှလေဲ၊ ဘယျအခြိနျက လုပျကွံခံရတာလဲ၊ ဘယျနရောမှာလဲ၊ ဘယျအခြိနျကလဲ စတဲ့ မေးခှနျးတှကေို တာခြီလိတျနေ ပွညျသူအခြို့ကို မေးမွနျးထားပါတယျ။ သူတို့တှကေ ဘယျလိုတှေ ဖွကွမေလဲ ဆိုတာ.....\n[ ဤအစီအစဉျအား တာခြီလိတျသတငျးအဂေငျြစီမှ အပွုသဘောဆောငျ၍ ရိုကျကူးတငျဆကျခွငျးသာဖွဈပါသညျ။ ]\n( ကာယကံရှငျမြားအား ခှငျ့ပွုခကျြ တောငျးပွီး ဖွဈပါသညျ။ )


U.S. Media Tour မှာ လှချင်တိုင်းလှနေတဲ့ Miss Universe အလှမယ် Catriona Gray – FemaleWear.net\nပြီးခဲ့တဲ့ ဒီဇင်ဘာလက ထိုင်းနိုင်ငံမှာ ကျင်းပခဲ့တဲ့ (၆၈)ကြိမ်မြောက် Miss Universe ပြိုင်ပွဲမှာ ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံ ကိုယ်စားပြုမယ်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ Catriona Gray က winner ဆုရရှိခဲ့ပါတယ်။ Miss Universe ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပစဉ်မှာ သူမဝတ်ဆင်ခဲ့တဲ့ Evening Dress တွေဟာ စနစ်တကျ လက်ရာသေသပ်လွန်းတာကြောင့် အားလုံးက အံ့သြချီးကျူးခဲ့ရပြီး Miss Universe ပြိုင်ပွဲကနေ ယနေ့အချိန်ထိ သူမဝတ်ဆင်ခဲ့တဲ့ ဝတ်စုံတွေကို အားလုံးစိတ်ဝင်စားနေကြလို့ မီဒီယာတွေမှာ မကြာခဏ ဖော်ပြခြင်းခံခဲ့ ရပါတယ်။\n4 Days since she was crowned Miss Universe ✨-—— Catriona Gray from the Philippines ?? . . . #catrionagray #missuniverse #missphilippines #missuniverse2018\nA post shared by Catriona Gray (@catrionauniverse) on Dec 20, 2018 at 7:40pm PST\nKelly and Ryan တို့စီစဉ်တဲ့ Good Morning America and Live အစီအစဉ်မှာတော့ သူမဟာ အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီအဝါရောင်ဝတ်စုံဟာဆိုရင် သူမနဲ့ အလွန်လိုက်ဖက်ပြီး ကျော့ရှင်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုပြီးပေါ်လွင်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။\nကိုယ်ကြပ် dress လေးဖြစ်ပြီး အောက်ခြေမှာ အတွန့်လေးနဲ့ အဆုံးသတ်ထားကာ dress ရဲ့ အရှည်က ဒူးအထက်လောက်လေး ဖြစ်ပါတယ်။ အဝါရောင်ဝတ်စုံပေါ်မှာ အနက်ရောင်ခါးပတ်လေး တပ်ဆင်ထားတာလေးက ပိုပြီးဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး ရှိးရှင်းတဲ့ အဝါရောင်ဝတ်စုံလေးကို ပိုလှပသွားစေပါတယ်။\n@missuniverse Catriona Gray with #KellyandRyan! #??\nဒီအစီအစဉ်မှာ ကလေးငယ်တွေရဲ့ အကြောင်းကို အဓိကထား ဆွေးနွေးခဲ့သလို သူမဟာ နယူးယောက်ကို ပြောင်းရွေ့နေထိုင်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ပြောသွားခဲ့ပါသေးတယ်။ Catriona Gray ဝတ်ဆင်ခဲ့တဲ့ အဝါရောင်ဝတ်စုံဟာဆိုရင် အင်္ဂလန်ဒီဇိုင်နာ Karen Millen ရဲ့ ဝတ်စုံဖြစ်ပြီး တန်ဖိုးအနေနဲ့ ဒေါ်လာ (၁၈၀) ဖြစ်ပါတယ်တဲ့နော်..။\nWATCH: Catriona’s full Live interview on Kelly and Ryan! This Interview felt so natural, always does when you’ve got @catriona_gray talking! ?❤? . . . #catrionagray #missuniverse #missuniverso #missuniverse2018 #missphilippines\nအင်္ဂလန် အမျိုးသမီးဒီဇိုင်နာ Karen Millen ဟာဆိုရင် ၁၉၈၂ ခုနစ်မှာ မွေးဖွားခဲ့ပြီး ၁၉၈၃ ခုနစ်မှာ ဖက်ရှင်လောကထဲ စတင်ရောက်ရှိလာခဲ့တာပါ။ အမျိုးသမီးဖက်ရှင်တွေကို အဓိကထား ထုတ်လုပ်ပြီး Dress တွေအပြင် accessories၊ အိတ်၊ ဖိနပ် တို့ကိုပါ ထုတ်လုပ်ဖြန့်ချီပါသေးတယ်။ အင်္ဂလန်၊ အမေရိကန်၊ အင်ဒိုနီးရှား၊ သြစတြေးလျ၊ ဒိန်းမတ်၊ နော်ဝေး၊ ရုရှား၊ အိုင်ယာလန်နဲ့ ဥရောပနိုင်ငံတော်တော်များများမှာ ဆိုင်ခွဲတွေ ဖွင့်လှစ်ထားပါသေးတယ်။ သူမရဲ့ ဒီဇိုင်းတွေအတွက် https://www.karenmillen.com မှာ ဝင်ရောက် လေ့လာနိုင်အောင် ဖော်ပြပေးလိုက်ပါတယ်နော်။\nTags: Catriona Gray, Celebrity, Karen Millen, Yellow Dress


(ဇာတ်သိမ်း)ပြုံး၍လည်းကန်တော့ခံတော်မူပါ။ရယ်၍လည်းကန်တော့ခံတော်မူပါ။ | အဓိပတိ\nဆရာနေ၀င်းမြင့်နဲ့ ‘ရေကန်သာ ကြာတိုင်းအေး’ မေးမြန်းခန်း →\nဝါခေါင်လဆန်း ၁၃ ရက်\n‘ဟေ့… ဒီနယ်မြေဟာ မင်းနှစ်ပါးက ဖန်ဆင်းပေးထားတဲ့ စိတ်လွတ်လပ်မှု နယ်မြေတွေ။ ဒီနယ်မြေမှာ ဒီခုနစ်ရက်မှာ လူတွေရဲ့… စိတ်တွေကို အစွမ်းကုန် လွတ်လပ်ခွင့်ပေးသနားတော်မူထားတယ်။ စီးပွားရေးတွေ၊ လူမှုရေးတွေ၊ ဒေါသ၊ လောဘ၊ မောဟတွေနဲ့ ဖိစီးထားတဲ့ လူတွေရဲ့ စိတ်ကလေးတွေဟာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သိပ်ကို မွန်းကျပ်ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ။ ကဲ… အဲဒီစိတ်ကလေးတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြစမ်း။ အနားပေးလိုက်ကြစမ်း။ ကိုယ်တော်တို့ အမိန့်ပေးတော်မူတယ်။ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ပျော်လိုက်ကြစမ်း။ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ပျော်နိုင်တယ်ဟေ့’\nခရမ်းပြာရောင် စီကေ ပိုးပြောင်ရှပ်လက်ရှည်၊ ခရမ်းပြာရောင် ပိုးယောပုဆိုး၊ လည်ပင်းမှာ ခရမ်းနုရောင်ပဝါ မခို့တရို့ ချည်နှောင်ထားပြီး အသားဖြူဖြူ ပိန်ပိန်သွယ်သွယ်၊ ချောချောလှလှမျက်နှာလေးမှာ မိတ်ကပ်တွေ ဖုံနုနေတဲ့ တက်သစ်စ နတ်ကတော် မိန်းမလျာလေး သင်းကြိုင်ရဲ့ စကားအထူးအဆန်းတွေကို လက်ဟောင်းနတ်ကတော်ကြီး ဒေစီဂျိန်းတစ်ယောက် ငေးမောနားထောင်နေရတယ်။\nဘာတွေလဲဟဲ့။ စာစကား ပေစကားနဲ့ ခေတ်ဆန်လိုတ်တာ။ နားမလည်ပေါင်တော်။ သင်းက တတ်မှာပေါ့။ ဘွဲ့ရပညာတတ်မကိုး။ အသက်ကလည်း သုံးဆယ်ကျော်ရုံ ရှိသေးတာ။ ဒီတစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ ‘နတ်မင်းသားလေး သင်းကြိုင်၊ သင်းကြိုင်’နဲ့ လျှမ်းလျှမ်းတောက် ဖြစ်လာတဲ့သူပေါ့။ ဒေစီဂျိန်းတို့ရဲ့ ‘နတ်လောကရဲ့ လင်းဇာနည်ဇော်ကလေး’ပေါ့။ သူ့နန်းကလည်း ငါးခန်းတွဲ၊ ခြောက်ခန်းတွဲစာလောက်တော့ ရှိမယ်။ အိမ်ဝိုင်းတစ်ခုထဲမှာ တဲကြီး အကြီးကြီးတစ်လုံးထိုးခိုင်းပြီး ငှားလိုက်တာပေါ့။\nဒီကောင်မ ရပ်ဝေးတပည့်တွေကလည်း မနည်းပါပဲလား။ အိပ်သူအိပ်၊ ထမင်းစားသူစား၊ ကန်တော့ပွဲပြင်တဲ့သူ ပြင်နဲ့။ သူ့ဘေးနား နတ်မေးတဲ့သူတွေကလည်း မေးနဲ့။ ကိုယ်ရောက်တာတောင် ဒီကောင်မ ‘မာမီ… ခဏနေဦးနော်’ ဆိုပြီး လက်အုပ်ချီ ထိုင်ခိုင်းပြီး နတ်ဆက်ဟောနေရတယ်။\nသူ့လင်ကလေးကတော့ လက်ဖက်ပွဲတွေ၊ မုန့်ပွဲတွေနဲ့ လာဧည့်ခံထားတယ်။\nကောင်လေး တော်သားပဲ။ ရုပ်ကလေးကလည်း ချောရှာတယ်။ နှုတ်ခမ်းမွေးကလေးနဲ့ ကုလားမင်းသားလေးလိုပဲ။ ဟိုကောင်မသင်းကြိုင် မှာထားတယ် ထင်ပါရဲ့။ ကိုယ့်နား လာမထိုင်ရဲဘူး။ စကားအပြောရဲဘူး။ တခြားအလုပ်တွေပဲ လျှောက်လုပ်နေတယ်။ သူများလင်တွေများ တော်ပါ့။ သူများအိမ်ကဟာမြင် ကိုယ့်အိမ်ကဟာမလိမ္မာတော့ ကိုယ့်မယ် အသက်ကြီးတောင့်ကြီးမားကျမှ အမှုပွေတဲ့ ယုမေ ဖြစ်ရတယ်။ မနေ့ညက ကိုဟိုဒင်းလေး သုံးနာရီလောက်မှ ပြန်လာတယ်။ ခု မနက်လင်းတာနဲ့ စားသောက်ထွက်သွားလိုက်တာ။ ကိုယ့်မယ် ဧည့်သည်တွေနဲ့ ရှုပ်ရှက်ခတ်တဲ့ကြားက လင်ပျောက်ရှာပုံတော် ဖွင့်ရတယ်။ စုံနံ့သာမြိုင် ကရဦးမယ်။ ဂျိန်းစဘွန်းမကြီးတို့သိပြီလေ။ ဒါလောက်ဆို သိပြီ။ ဒီခြေလှမ်းမျိုးဟာ ဘာဆိုတာ သိပါတယ်။ သိလို့ တားခဲ့ရပေါင်း၊ လိုက်ခဲ့ရပေါင်းတွေ များလှပေါ့။ လင်စိတ်ကိုး၊ ငယ်ထိပ်တက်တာကိုး။ ကိုယ်ကချစ်တော့ မပစ်နိုင်တော့ ဖတ်သီဖတ်သီနဲ့ စုံနံ့သာမြိုင် ကဟဲ့… ကဟဲ့… ခုဆို သင်းသွားတတ်တဲ့ ကနားတဲတွေ စုံပြီ။ လှသူဇာမေတို့ ကနားလည်း ရောက်ခဲ့ပြီ။ အင်္ကျီလည်ဟိုက်ပေ့ဆိုတာ အမြဲဝတ်ပြီး ကြွေကလပ် အနိမ့်လေးကို ကုန်းကုန်ပြီး ကြွေခေါက်နတ်ဟောတဲ့ မိန်းမစစ်နတ်ကတော် မခင်ဌေးကနားလည်း ရောက်ခဲ့ပြီ။\nကိုယ်နိုင်တဲ့ဟာတွေဆိုတော့ ဆဲဆို ကြမ်းရမ်းခဲ့တယ်။ သူတို့ကာထားတဲ့ နောက်ထဲကိုတောင် ဝင်မွှေပစ်ခဲ့တယ်။ လူတိုက်နတ်တိုက်စုံအောင်ကို လုပ်ပစ်ခဲ့တယ်။\nဟိုကောင်မ ငွေခင်ဆီလည်း ရောက်ခဲ့တယ်။ စောစောစီးစီး ဘယ်လေလွင့်နေတယ် မသိဘူး။ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ တစ်ကနားဝင် တစ်ကနားထွက်နဲ့ လူလည်း မောလို့။ သင်းကြိုင်ကနား ဝင်ဝင်ချင်းဘိလပ်ရည်တစ်လုံး ငါ့ပေးစမ်းဟဲ့ဆိုပြီး တောင်းသောက်ရတယ်။ သြော်… ဝဋ်ရှိသမျှ ခံရုံရှိတာပေါ့။ ဘာတက်နိုင်မလဲ။\n‘သူတော်မဟုတ် သူယုတ်မာတွေနဲ့ ပေါင်းတော့ နင် လူလိမ်ခံရတာပေါ့။ နင် ဆုံးသမျှ၊ ရှုံးသမျှ ပြုံးရအောင် ကိုယ်တော်လုပ်ပေးရင် ကျေနပ်တယ် မဟုတ်လား။ ရော့… လိမ်တဲ့ လူအပေါ် မော်နိုင်အောင်လို့ ဒီပဝါ အမြဲဆောင်ထား’\nတယ်ဟုတ်ပါလားဟဲ့။ ဒါမျိုးတွေကြောင့် ဒီကောင်မ နာမည်ကြီးပေတာပဲ။ သင်းကြိုင်ပေးတဲ့ ပဝါလိမ္မော်ရောင်ကို တရိုတသေယူနေတဲ့ မိန်းမနဲ့ စီးကရက်ကို ဟန်ပါပါခဲထားတဲ့ သင်းကြိုင်ကို ဒေစီဂျိန်းက တစ်လှည့်စီ ကြည့်ရင်း စီးကရက်ခိုးတွေကြားကနေ အဓိပ္ပာယ်ပါတဲ့ မျက်လုံးကို ဒေစီဂျိန်းဆီ လှမ်းပစ်တယ်။\n‘အေး… ကိုယ်တော်ကြီးတို့အတွက် ယုန်ထိုးရတဲ့နေ့၊ ယုန်လိုက်ရတဲ့နေ့၊ ယုန်ထိုးနေ့၊ ကိုယ်တော်ကြီးနှစ်ပါးဟာ နတ်ဘဝကနေ လူယောက်ဖန်ဆင်းပြီး ဟောဒီတောင်ပြုန်းရွာက ထန်းတောမှာ ထန်းရည် လာလာသောက်တော့ တစ်နေ့မှာ ထန်းသူကြီးက ယုန်သားကင်ကို အမြည်းအဖြစ် ဆက်တာကိုး။ အဲဒီမှာ ယုန်ကင်ကို မြည်းတော့ အင်မတန် အရသာရှိလွန်းတော့ ထန်းသူကြီးကို ခေါ်ပြီး ဟဲ့… မောင်မင်း၊ ဒါ ဘာသားလဲဟဲ့၊ အမြန်လျှောက်တင်စမ်း ဆိုတော့မှ ယုန်ကင်ဖြစ်ကြောင်း သိရတဲ့အခါ လူအသွင်က နတ်အသွင်ဖန်ဆင်းပြီး တောင်ပြုန်း မင်းညီနောင် ကိုယ်တော်နှစ်ပါးကြွလာတိုင်း ယုန်ကင်ဆက်စေ’အမိန့်တော် ချမှတ်လိုက်တယ်။\n‘အဲလိုနဲ့ မင်းနှစ်ပါးကြွလာတိုင်း ယုန်ကင်ဆက်ဆက်နဲ့နေတုန်း တစ်နေ့ကျတော့ မင်းနှစ်ပါးအတွက် ဆက်ဖို့ယုန်ကို မိန်းမကြီးတစ်ယောက်က လှောင်အိမ်ကနေ လွှတ်ပစ်လိုက်တော့ မင်းနှစ်ပါးကြွလာတော့ ဆက်ဖို့ ယုန်ကင်မရှိဘူး။ အဲဒီတင် မင်းနှစ်ပါးက စိတ်ဆိုးပြီး တစ်ခါတည်း ဆူပူကြိမ်းမောင်း၊ အစွမ်းကုန် ဆဲဆိုသတဲ့။ အဲဒီတုန်းက မင်းနှစ်ပါးက ငယ်လည်း ငယ်သေးတဲ့အရွယ်တွေမဟုတ်လား။ အဲဒီဆဲတာကို အကြောင်းပြုပြီး မင်းနှစ်ပါး ပွဲတော်ကျင်းပတဲ့အခါ ဒီနေ့ လဆန်း ဆယ့်သုံးရက်နေ့ကို ယုန်ထိုးနေ့လို့ သတ်မှတ်ပြီး ယုန်ကင်ဆက်ရတဲ့ ရွာက ယုန်ကင်များကို လာဆက်သရတယ်။ ဆက်သဖို့အတွက် လာရာလမ်းတစ်လျှောက်မှာ ယုန်ကင်ဆက်သူများက မည့်သူ့ကိုမဆို ကြိုက်သလို အဆဲမျိုးစုံနဲ့ ဆဲဆိုနိုင်တယ်။ ဆဲဆိုခံရသူများကလည်း စိတ်မဆိုးဘူး။ ဆဲဆိုသူများရော၊ ဆဲဆိုခံရသူများရော ဒီနေ့ ဒီရက်မှာ အစွမ်းကုန် ဆဲဆိုနိုင်လေ၊ အစွမ်းကုန် ဆဲဆိုခံရလေ ဒီနှစ်အဖို့ လာတ်လာဘ ပေါများပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာတိုးတက်လေပဲ။ မကြာခင်မှာ နန်းကြီးနားကို ယုန်ဆက်သူတွေ ရောက်တော့မယ်။ သွားပြီး အဆဲခံချည်ကြ။ ဟိုနားက မောင်းမကြီးရော အဆဲခံဖို့ မသွားဘူးလား။ ဂျိန်းဆိုတဲ့ မောင်းမကြီး’\nကြည့်… ကြည့်… သင်းကြိုင်… သင်းကြိုင်၊ ဂျိန်းစဘွန်းကို လှမ်းလုပ်တာ သူက။\n‘မှန်ပါ… လေကို မကြိုက်၊ လက်တွေ့ကိုသာ ကြိုက်ကြောင်းပါ ဘုရာ့’\nကဲ… မှတ်ကရော။ ခုမှ နင့်မျက်လုံးပြူးမသွားနဲ့ နတ်လင်းဇာနည်ဇော်မ။ ငါ့အကြောင်းလည်း နင်သိတယ်။ ငါ ငယ်ငယ်က ယုတ်ထိုးတဲ့နေ့ ဘယ်လိုလုပ်တယ်ဆိုတာ နတ်ကတော်တိုင်း သိတယ်။\nအိုး… ငယ်ငယ်ကတော့ ဂျိန်းစဘွန်းမပီပီ သောင်းကျန်းသလားလည်း မမေးနဲ့။ ယုန်ထိုးတဲ့နေ့ဆို ပျော်လွန်းလို့ နန်းကြီးနားက သွားစောင့်တာ။ ယုန်ကင်ဆက်တဲ့သူတွေ လာပြီဆို ရှေ့နားကနေ အတင်းသွားရပ်တာ။ ယုန်ကင်ဆက်တဲ့ သူတွေက ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ငယ်သူရော၊ ကြီးသူရော၊ အဘိုးကြီး၊ အဘွားကြီးတွေရော၊ ဆိုင်ရာပိုင်ရာ၊ ရိုးရာရှိသူတွေ အကုန်လိုက်ရတာကိုး။ အဘိုးကြီး အဘွားကြီးတွေဆို သိပ်ရယ်ရတာပဲ။ လူငယ်လူရွယ်တွေလို အော်ဟစ်မဆဲရဲတော့ ပါးစပ်ကလေးတွေ လှုပ်လှုပ် လှုပ်လှုပ်နဲ့ပဲ အသံမထွက်ဘဲ ဆဲနေကြတာ။ ဂျိန်းစဘွန်းတို့နဲ့တွေ့တော့ အဲဒီအဘိုးကြီးတွေကို လိုက်စတာ။ အတင်းအော်ဆဲခိုင်းတာ သိပ်ရယ်ရတာပဲ။ လူငယ်လူရွယ်တွေ မကြားဝံ့ မနာသာဆဲတဲ့ အဆဲမှန်သမျှကိုလည်း ဂျိန်းစဘွန်းမက အကုန်လက်ခံတဲ့အကြောင်း ပြန်အော်တာ။ ဂျိန်းစဘွန်းမကို အားလုံးက သြချယူရတယ်။\nခုချိန်လောက်ဆို နန်းကြီးအဝကနေ နတ်အုတ်မင်းတို့၊ မိဖုရားကြီးတို့၊ ဝန်ကြီးလေးပါး၊ အမတ်ချုပ်ကြီး၊ သိုးဆောင်း ဗောင်းဆောင်းတွေအားလုံး ယုန်ကြိုနေကြလောက်ပြီပေါ့။ တကယ်ဆို ဗောင်းတစ်ဗောင်းဖြစ်တဲ့ ဒေစီဂျိန်းလည်း သွားရမှာပဲ။ ဒီမှာ လင်မှုပွေနေရတာနဲ့ ဘယ်သွားနိုင်လို့တုန်း။\n‘သြော်… လာဟဲ့၊ ရှေ့တိုးခစား။ စတီရီယိုဆိုမလို့ ဆိုတဲ့ ဟာလေးလား’\nနတ်မေးတဲ့ အုပ်ထဲကနေ ရှေ့တိုးလာတဲ့ ကောင်မလေးဆီက နှစ်ရာတန်ငါးရွက်ကို သင်းကြိုင်တို့က ဖျတ်ခနဲဆွဲယူပြီး နဖူးထိပ်မှာ ကပ်ပြီး လက်အုပ်ချီလိုက်တယ်။\n‘အနုပညာသည်ပါ ဘုရာ့၊ ရုပ်ကိုလည်း လှူပါတယ်။ အသံကိုလည်း လှူပါတယ်ဘုရာ့။ မျက်နှာမြင် ချစ်ခင်ပါစေ၊ အသံကြား သနားပါစေ၊ ပြိုင်သူတိုင်းကို နိုင်ရပါစေ ဘုရာ့’\nလုပ်လိုက်ပြန်ပြီ။ နတ်မင်းသားလေးတို့ကတော့ ဆုတောင်းဆုယူများ သူ့အတု ခိုးရဦးမယ့်ပုံပဲ။ သင်းက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့ နတ်လိုက်တင်ပေးနေတဲ့ အာဇာနည်မပဲ။ ဒါလောက်တော့ အသာလေးပေါ့။ သင်းက မျိုးနဲ့ရိုးနဲ့ နတ်ကတော်မ။ သင်းဦးလေးအရင်းက နတ်ကတော်လေ။ မိန်းမလျာမပဲ။\nမိန်းမလျာဖြစ်တာကလည်း မျိုးနဲ့ရိုးနဲ့ပဲ။ ကျောင်းစနေတဲ့ အရွယ်လောက်ကတည်းက အိမ်ကအလစ်မှာ ပြေးပြေးပြီး ဦးလေးလုပ်သူနတ်ပွဲမှာ ဝင်ဝင်ကတာ။ အိမ်က ရိုက်နှက်ဆုံးမ၊ အမျိုးမျိုး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလည်း မရ။ ဘယ်ရမှာတုံး။ ဒီလိုင်းက ဝင်မိရင် သွားတာပဲ။ လိုင်းဝင်သွားလို့ကတော့ သွားပြီသာမှတ်။\nဒီကောင်မက စန်းကလေးကတော့ ရှိတယ်။ သူ့ဦးလေး နတ်ပွဲတစ်ခုမှာ ကိုကြီးကျော်ပူးနေတုန်း သူရောက်သွားတော့ ကလေးဆိုတော့ ဘာမသိ ညာမသိ နတ်ဝင်ပူးပြီး ဝင်ကပစ်လိုက်တော့ နတ်ပရိသတ်တွေလန့်ပြီး သူ့ကို ယုံတာ။ နတ်ပွဲမှာ ကိုကြီးကျော်ဆိုတာ မိန်းပွိုင့်၊ သူပူးနေတုန်း ဘယ်နတ်မှ ပူးရတာ မဟုတ်ဘူး။ ကိုကြီးကျော်ပူးနေတုန်း ဝင်ပူးရဲတဲ့ နတ်ဆိုတာ ရှားမှရှားတာကိုး။ အဲဒီထဲက သူ့ကို တော်တော်ယုံသွားကြတာ။ သူ့နတ်တွေ လိုက်တင်ပေးတော့ ရှစ်တန်းရှိသေးတယ်။ ဘောင်းဘီတိုလေးနဲ့။\nသူ နတ်ပွဲစကတာ ပြောပြတာများ ရယ်လည်း ရယ်ရတယ်။ ကောင်မက အပြောလည်း ခပ်ကောင်းကောင်း။ မာမီရယ်… ကုသိုလ်ကံဆိုတာ ဆန်းကြယ်လိုက်တဲ့။ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးက အလှပြင်ဆိုင်တစ်ခုမှာ ကိုယ်က တကယ်တော့ သူငယ် သွားငမ်းတာ။ ဒါပေမယ့် ဟိုမှာ ဘာတွေ သွားတွေ့လဲဆိုတော့ မိုးကုတ်က ကျောက်ကုန်သည်မတွေနဲ့ သွားတွေ့တယ်တဲ့။ သူတို့မှာ တော်တော်အဖိုးတန်တဲ့ ကျောက်တစ်လုံးက ဘယ်လိုမှ ရောင်းမထွက် ဖြစ်နေတယ်။\nနည်းတွေလည်း စုံနေပြီ။ နောက်ဆုံး နတ်မေးဖို့ လုပ်နေတုန်း ကိုယ်နဲ့သွားတွေ့တာတဲ့။ အလှပြင်ဆိုင်က သူငယ်ချင်းမတွေက နတ်ကတော်ကြီးတွေဆီမသွားနဲ့။ ပိုက်ဆံကုန်တယ်။ ဟောဒီကောင်မက နတ်ထပ်တယ်။ အောင်မြင်မှပေး၊ မေးဆိုပြီး လုပ်ကြတော့ ကိုယ်ကလည်း ဟောချပစ်လိုက်တယ်တဲ့။ ဟဲ့… ပစ္စည်းကို မူလက လာတဲ့အရပ်မှာ ပြန်ရောင်း။ ဒါမှ ရောင်းရမယ်။ ဒီမှာ ဘယ်လိုလုပ်လုပ် မရဘူးလို့ ဟောချလိုက်တယ်။\nပြီးတော့ အေး… အောင်မြင်ရင် နတ်ပွဲ၊ ပျော်ပွဲသုံးရက် ကနားပေးရမယ်ဆိုတော့ ပေးပါမယ်တဲ့။ အဲဒါ သူတို့က မန္တလေးပြန်သွားပြီး မန္တလေးမှာ အရောင်းအဝယ်လုပ်တာ ချက်ချင်းရောင်းရရော။ ကတိတည်ပါတယ်။ သူတို့က ရန်ကုန်ပြန်လာပြီး သုံးရက်ကနားအတွက် ငွေနှစ်သောင်းအပ်တယ်တဲ့။ အဲဒီအချိန်က သုံးရက်ကနားတစ်ပွဲကို ရှစ်ထောင်လောက်ပဲ ကုန်တဲ့အချိန် နှစ်သောင်းဆိုတာ ဘယ်နည်းမလဲ။ အဲဒီတော့ ပျော်ပြီး တစ်သောင်းကို ဦးလေးနတ်ကတော်လက်ထဲအပ်၊ အကုန်စီစဉ်ပေးပါပေါ့။ ကျန်တဲ့တစ်သောင်းကိုတော့ ငါးပြား တစ်စေ့မကျန်အောင် အဝတ်အစားတွေ ဝယ်ချုပ်ပစ်လိုက်ရော။ နတ်ပွဲစမယ့်နေ့ရောက်တော့ ဦးလေးလုပ်သူက ရက်မှားပြီး မဏ္ဍပ်လည်း လာမထိုးဘူး။ လူလည်း မလာဘူး။ ကနားစီးအသစ်မယ် ငိုရတာပေါ့။ ကျောက်ကုန်သည်မတွေကတော့ ရပါတယ်ပေါ့။ ကလေးသုံးပစ်လိုက်လို့ ပိုက်ဆံတွေ ကုန်သွားလည်း သူတို့ ကျေနပ်ပါတယ်ပေါ့။\nဒါနဲ့ နောက်နေ့ကျတော့မှ လင်းတာနဲ့ ဝုန်း…ဝုန်းဆို မဏ္ဍပ်ကားကြီး ဆိုက်လာပြီး မဏ္ဍတွေထိုး၊ ပွဲတွေပြင်နဲ့ ဦးလေးလုပ်သူက လာလုပ်ရော။ အဲဒီမှာ စားတော်စာတွေအတွက် ဦးလေးလုပ်သူက လုပ်မလာတော့ ရော့…သွားပေါင်ဆိုပြီး လက်စွပ်ချွတ်ပြီး ငါးရာနဲ့ပေါင်၊ စားတော်စာလုပ်၊ ပြီးတော့ ဂျိန်း…ဂျိန်းဆို ပူးချလိုက်တယ်။ ပူးတာကတော့ လွယ်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် သူ့မှာ ပရိသတ်က မရှိ၊ ဘာမရှိ အလုပ်တတ် လုပ်တတ်နဲ့ အားငယ်နေရတဲ့အထဲ ကျောက်ကုန်သည်မတွေနဲ့ အဖော်လိုက်လာတဲ့ မန္တလေးသူဌေးတွေက နတ်ပွဲမကဖြစ်ဘူးဆိုပြီး ရထားလက်မှတ်ယူထားတော့ အဲဒီနေ့ ပြန်ကြတာ။ သူ နတ်ကနေတုန်း ဘူတာဆင်းကြတော့ တစ်ခါတည်း သူကလည်း စွတ်ရွတ်ပြီး ‘ဟေ့…နေဦး၊ နင်တို့ ဘယ်လိုမှ သွားမရဘူး။ ငါ့ဆီကို နင်တို့ ပြန်ကို ပြန်လာရမယ်။ ဒီနေ့ မန္တလေးကို နင်တို့မပြန်ရဘူး’လို့ ဟောပစ်လိုက်တယ်။\nသွားပြီး ခဏလောက်လည်းနေရော မဏ္ဍပ်ရှေ့ကို ကားကြီးဝေါခနဲ ပြန်ဆိုက်လာတယ်။\nသူတောင် လန့်သွားတယ်တဲ့။ အဖြစ်က ဒီမှာနေခဲ့တဲ့ ကျောက်ကုန်သည်မတွေဆီ သူတို့သောတွဲ မေ့ကျန်နေခဲ့လို့ ပြန်လာရတာ။ အဖြစ်က….\nဒါပေမယ့် သင်းကြိုင်တို့ဟောချက် မှန်လေခြင်း ဖြစ်ပြီလေ။ အဲဒီသူဌေးတွေက တောက်လျှောက် ကိုးကွယ်တော့တာပေါ့။\nဒီကောင်မ အဲဒီပွဲပြီးကတည်းက ကနားစီးဖြစ်တော့တာပဲ။ နတ်မင်းသားလေး သင်းကြိုင်… သင်းကြိုင် ဖြစ်တော့တာပဲ။ ခေတ်အလိုက်၊ ခေတ်အကြိုက်ကို ယုတ္တိယုတ္တာနဲ့လည်း သူက ပြောတတ်၊ ဟောတတ်၊ ရှင်းတတ်လင်းတတ်တာကိုကလည်း သူများ နတ်ကတော်တွေထက် တစ်ပန်းသာတယ်။ ခေတ်ပညာတတ်တွေကို သူက စည်းရုံးနိုင်တယ်။ သူ့မှာ အလွှာအသီးသီးက နတ်တပည့်တွေ ရှိတယ်။\n‘နတ်ဆိုတာကတော့ အငွေ့အသက်နဲ့ ကပ်တယ်၊ ပူးတယ်၊ တုန်တယ်။ ဒါပေမယ့် သတိလစ်သွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မူးမေ့သွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မေ့ပြီး ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူးဆိုတာ လိမ်တာ။ နတ်က သိတယ်။ လူပူးတာပဲ၊ မသိဘဲ နေမလား’\nအဲ… အဲဒါမျိုးတွေပေါ့။ အလှည့်အပတ်ကလေးတွေနဲ့ ပြောတဲ့ နေရာမှာတော့ မတွေ့ဘူးလား။ နတ်မေးတဲ့အုပ်ထဲက နတ်ဗဟုသုတ ရှာသူတစ်ယောက်ဟာ ခေါင်းတညိတ်ညိတ်နဲ့ ဖြစ်နေတယ်။\n‘နတ်ပူးတယ်ဆိုတာ လိမ်တာ။ နတ်ကတော်တွေက လူတွေကို လိမ်စားတာ။ ဟောဒီ တောင်ပြုန်းပွဲကြီးဟာ နတ်ကတော်တွေ လိမ်စားတဲ့ပွဲဆိုပြီး မင်းတုန်းမင်းတရားကြီး လက်ထက်မှာ တောင်ပြုန်းပွဲကြီးကို ပိတ်ကို ပစ်လိုက်တာ ကြားဖူးမှာပေါ့။ မင်းတုန်းမင်းတရားကြီးလက်ထက်ကစပြီး သီပေါမင်းလက်ထက်ထိ တောက်လျှောက်ပိတ်ထားတာ ဘယ်အချိန်ကျမှ ပြန်ဖွင့်တာလဲဆိုတော့ အင်္ဂလိပ်အစိုးရလက်ထက်ကျမှ ပြန်ဖွင့်တာ။ အဲဒီပြန်ဖွင့်တဲ့အချိန်ကစပြီး ဒီနေ့ထိ တောင်ပြုန်းပွဲကြီးဟာ တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် စည်ကား၊ စည်ကားလာနေတယ်။ နတ်ကိုးကွယ်သူတွေ များများလာတယ်။ အဲဒါ ဘာကြောင့်လဲ။ လူဆိုတာ ကိုယ့်ဘဝ လူမှုရေး၊ စီးပွားရေး အဆင်မပြေတော့ဘူးဆိုရင် ကိုးကွယ်ရာ တိုင်တည်ရာ သိပ်ရှာချင်တဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူးလား။ အင်္ဂလိပ်အစိုးရ တောင်ပြုန်းပွဲ ပြန်ဖွင့်တာကိုက ရည်ရွယ်ချက်ရှိတယ်။ ပြည်သူပြည်သားတွေ ပျော်ပါစေတော့၊ ပါးပါစေတော့ဟဲ့ ဆိုတဲ့ ရည်ရွက်ချက်လို့များ မထင်နဲ့။ အဲဒီစေတနာ တစ်ပြားသားမှ မပါဘူး။ မြန်မာတွေ သူ့ကျွန်ဘဝနဲ့ ဝမ်းနည်းအားငယ်နေတဲ့အချိန်၊ ကျွန်ပြုသူ အင်္ဂလိပ်ကို အမုန်းကြီးမုန်း၊ စိတ်နာနေတဲ့အချိန်မှာ တမင်တကာ အာရုံပြောင်းသွားအောင် လုပ်တာ။ ပွဲကြိုက်တဲ့ အပျော်အပါးကြိုက်တဲ့ မြန်မာတွေကို ပွဲလမ်းသဘင် အပျော်အပါးတွေနဲ့ အာရုံပြောင်းပေးတာပေါ့။ ပြီးတော့ အချိန်ကလည်း အံကိုက်လေ။ ကိုယ့်အရှင်သခင်နှစ်ပါး ပါတော်မူသွားလို့ တိုင်းပြည်က လွမ်းနေကြတဲ့အချိန်ဆိုတော့ တောင်ပြုန်းမင်းညီနောင် အရှင်နှစ်ပါးကိုပဲ အတိုးချပြီး ချစ်ကြ၊ ကိုးကွယ်ကြတော့တာပေါ့။ လူတွေ အချိန်အကြာကြီး ခေါ်ချင်နေခဲ့တဲ့ အရှင်နှစ်ပါး၊ အရှင်နှစ်ပါးဆိုတာကို အဲဒီကျမှ အားရပါးရ ခေါ်ရတော့တာကိုး။ လူတွေလွမ်းနေခဲ့တဲ့ နန်းတော်ကြီးတို့၊ မိဖုရားကြီးတို့၊ ဝန်ကြီးတို့၊ အိပ်ဖန်စောင့်တို့ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရ အသုံးအနှုန်းတွေကို တောင်ပြုန်းပွဲမှာ မြိန်ရေရှက်ရေ သုံးကြတာကိုး။ အင်္ဂလိပ်အစိုးရက တိုင်းသူပြည်သားတွေရဲ့ရင်ထဲက အမုန်းစိတ်တွေကို လျော့အောင် လုပ်တဲ့ပွဲမှာ နတ်ကတော်တွေက တန်ဆာခံတွေပါနော်။ နတ်ကတော်တွေ လိမ်စားဖို့ တောင်ပြုန်းပွဲကို ဖွင့်ပေးတာမှ မဟုတ်ပဲ။ တိုင်းပြည်ကို သူတို့လိမ်စားဖို့ တောင်ပြုန်းပွဲကို ဖွင့်တာ။ အေး… ဒါပေမယ့် နတ်ဆိုတာတော့ ရှိတယ်။ နတ်ကတော်ဘာတဲ့ သင်းကြိုင်တို့ရဲ့ မာမီဂျိန်းရဲ့ လက်သုံးစကား နတ်ကတော်ဆိုတာ ငရဲအိုးနှုတ်ခမ်းပတ်ပြေးနေတဲ့ သူတဲ့ ဟုတ်ရဲ့လား’\nနောက်သလို ပြောင်သလို လုပ်ချလိုက်တဲ့ သင်းကြိုင်ကို ဒေစီဂျိန်းက အသံမထွက်တဲ့နည်းနဲ့ ဆဲလိုက်တယ်။ ဒီကောင်မဟာ တက်သလောက် စကားလည်း များသလား မမေးနဲ့။ ငမင်း သဲလွန်စသင်းဆီကများ ရမလားလို့ ခဏဝင်မိတာ သင်းစောင့်နေရတာပဲ မပြီးနိုင်ဘူး။\n‘ခုနပြောတဲ့ ယတြာက ဘယ်ဘုရားမှာ ချေရမှာလဲ ကိုသင်းကြိုင်’\n‘ဆုတောင်းပြည့်ဘုရားမှာ ချေရမယ်။ ကန်တော့ပွဲ သုံးပွဲနဲ့ နှင်းဆီအနီရဲရဲ တစ်စည်း။ ရှိရဲ့လား၊ အိမ်အနီးအနားမှာ ဆုတောင်းပြည့်ဘုရား။ မရှိရင်လည်း ဒီမှာလုပ်။ ပိုတောင်ကောင်းသေး။ ဒီတောင်ပြုန်းစေတီဟာ ဆုတောင်းပြည့်စေတီပဲ။ လုပ်မလား။ လုပ်မယ်ဆို ကန်တော့ပွဲဖိုး ငါးရာ့ငါးဆယ်ထားခဲ့။ ကျုပ်ပဲ မနက်စောစောထပြီး လုပ်လိုက်မယ်’\nပိုက်ဆံအိတ် နှစ်တောင်လောက်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးဆီက ငါးရာ့ငါးဆယ်ကို သင်းကြိုင်က အရေးမစိုက်လေဟန် ကန်တော့ပွဲထဲ ထိုးညှပ်လိုက်ပြီး ဒေစီဂျိန်းဆီ ထလာတယ်။\n‘ဟုတ်ကဲ့၊ ကောင်းပါပြီ။ အားလုံးစိတ်ချပါ’\nမိန်းမလျာ နှာသံ ကြာသံ မူနွဲ့နွဲ့လေးနဲ့ ယဉ်ကျေးဖွယ်ရာ လုပ်နေတဲ့ နတ်လင်းဇာနည်ဇော်မနားကို ဒေစီဂျိန်းက အသာကပ်လိုက်တယ်။\n‘နောက်နေ့ မနက်ကျ ဆုတောင်းပြည့်ဘုရားကို နင် အစောကြီး ထသွားမှာပေါ့ ဟုတ်လား’\nသင်းကြိုင်က မိန်းမလျာမျက်စောင်းကို အားပါးတရ ထိုးလိုက်တယ်။\n‘အားအားယားယား မာမီပဲသွား။ ကျုပ်က ဘယ်တုန်းကများ မနက်စောစောထတဲ့ ကောင်မမို့လို့လား၊ ပြောပါဦး’\nနှစ်ယောက်သား လက်ဝါးချင်းရိုက်ပြီး တဟားဟား ရယ်လိုက်ကြတယ်။\n‘ကဲ… ပြော၊ မာမီ ဘာစားဦးမလဲ။ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။ ဖိုးချစ်ရေ၏၏၏ ငါ့ကို ပက်စီတစ်လုံး ယူခဲ့’\n‘သြော်… ငါ့ရှေ့မှာ ဖိုးချစ်ရေ လုပ်ပြန်ပြီ။ ပျော်နိုင်တဲ့သူတွေ ပျော်ကြပါ။ ဒီမှာ ငါ ဘာမှလည်း မစားချင်ဘူး၊ မသောက်ချင်ဘူး သင်းကြိုင်။ နင် ငါ့ကို ဘာမှလည်း လုပ်မပေးနိုင်ဘူး။ ငါ တစ်ခုနှစ်ခုမေးတာပဲ နင်ဖြေ’\n‘လင် မဟုတ်လား။ လင်ကိစ္စ မဟုတ်လား’\n‘အေး… ဟုတ်တယ်။ ဒီနေ့မနက် ဒီဘက်လာတာ နင် မြင်သလား။ မနေ့ညကကော ဘယ်မှာမြင်လဲ။ ဘာသတင်းကြားလဲ။ သိရင်ပြောစမ်း ငါ့ကို’\nသင်းကြိုင်က အိုက်တင်အပြည့်နဲ့ စီးကရက်ဖွာရင်း လက်ဝါးလေးတစ်ဖက်နဲ့ ဒေစီဂျိန်း နှလုံးသားနေရာကို ယပ်ခတ်ပေးတယ်။\n‘နှလုံးသားတွေ ပူလောင်လှပါတယ် မာမီရယ်။ သူ့ဟာသူ ဘယ်ကိုသွားသွား၊ ဘာတွေပဲ လုပ်လုပ်ပေါ့။ အချိန်တန် ပြန်လာမှာပေါ့။ အလုပ်ပျက် အကိုင်ပျက် လိုက်နေစရာလား’\n‘လိုက်မယ်… လိုက်ရမယ်။ အပူတကာ့ အပူထဲမှာ ဒီအပူဟာ ဘာနဲ့မှတူတာ မဟုတ်ဘူးဟဲ့။ ညည်းတို့က မပူဖူးတော့ ကိုယ်ချင်းဘယ်စာတတ်မလဲ’\n‘အို… အလိုတော်။ ကျုပ်လည်း ပူဖူးပါတယ်။ မိန်းမလျာမှန်ရင် ပူဖူးတဲ့သူချည်းပဲ’\n‘အေး… ပူဖူးရင် မပြောနဲ့။ သွားမယ်၊ ညည်း ဘာမှမသိဘူး မဟုတ်လား။ ငွေခင်ကို သွားရှာရဦးမယ်’\n‘နေပါဦး မာမီကလည်း… မာမီ့ငွေခင်ကို ဖိုးချစ် သွားရှာခိုင်းလိုက်မယ်လေ။ လိုက်မနေပါနဲ့’\n‘အို… တော်ပြီ။ ကြာတယ်၊ ငါ့ဟာငါ သွားမယ်’\nဒေစီဂျိန်းက ဘောက်ဆက် ဘောက်ဆက်နဲ့ စိတ်မြန် လက်မြန် ထွက်လာတယ်။ ငွေခင် လေလွင့်ရွက်ဝါမကို ဘယ်များ ရှာရပါ့မလဲ။ လူတွေပြည့်ကျပ်နေတဲ့ လမ်းကြားလေးတွေထဲမှာ တိုးရင်း ဝှေ့ရင်း စိတ်က အလိုလို တိုလာတယ်။ ငမင်းမောင်… နင့်ကို ခုချိန် တွေ့လိုက်လို့ကတော့ ပါးအရင်လှမ်းရိုက်မယ်။ ပြီးတော့မှ နင့်ခေါင်းကို ငါ့ခြေထောက်နဲ့ နှိမ်ပြီး ငါ့ပစ္စည်းတွေ အကုန်ချွတ်ယူမယ်။ ငါ့ကို နင် ဒုက္ခပေးနေတာ။ မသေသေအောင် သတ်နေတာ။\n‘ဟဲ့… ဂျိန်းစဘွန်းမ၊ လင်ပျောက်ပြန်ပလား’\nဟော… ဟို လေလွင့်မရဲ့ မထီတရီ ပေါ့ပျက်ပျက်အသံ။ ကောင်မက သူများ ကနားတဲပေါ်မှာ ပါတိတ်ရှပ်အင်္ကျီတွေ ဘာတွေနဲ့ စီးကရက်ခဲလို့။\n‘ဟဲ့… ငွေခင် လာခဲ့စမ်း။ နင့်ကို ငါ လိုက်ရှာနေတာ။ နင့်ကို မေးစရာရှိလို့’\nငွေခင်က အေးစက်စက်မျက်နှာနဲ့ ပျင်းမှုပျင်းရာ ထလာတယ်။ ဒေစီဂျိန်းက ‘ဖေ’ တစ်ခွန်း တုတ်လိုက်ပေမယ့် ငွေခင်က နည်းနည်းမှ အိနြေ္ဒမပျက်ဘူး။\n‘နင့်ဟာလေးအကြောင်း ငါ့မမေးနဲ့။ လေကုန်တယ်။ နောက်ထပ် လိုချင်ရင်သာပြော။ ငါ ဝယ်ပေးမယ်။ ကောင်လေးတစ်ယောက် တွေ့ထားတယ်။ ဈေးမဆိုးဘူး။ ပိုက်ဆံထားခဲ့၊ ငါဝယ်ပေးမယ်’\n‘တော်ပါပြီ အမေရယ်။ အမေသာ သုံးဆောင်လိုက်ပါ။ မှီဝဲလိုက်ပါ။ ကဲ… ငါ့ကို ပြောစမ်း၊ မင်းမင်းအကြောင်း နင် ဘာကြားလဲ။ ညကရော မတွေ့မိဘူးလား’\nငွေခင်က သူ့မူပိုင်ဟန်အတိုင်း မထုံတတ်သေးနဲ့ ငြိမ်နေတယ်။\n‘သြော်… ငါ့ကို နင်လုပ်နေပြီ။ နင်သိရင်ပြောပါ ငါ့ကို။ မယ်မင်းကြီးမရယ်… တစ်ဆိတ်ကလေး ပြောပါ’\n‘ငါပြောတော့လည်း ဘာထူးမှာလဲ။ နင့်ဟာနင် မနိုင်တာ ကြာလှပြီပဲ။ အချိန်တန်တော့ နွားမကြီးရဲ့ချည်တိုင် ပြန်လာမှာပေါ့’\n‘နင် ငါ့အကြောင်း သိရက်သားနဲ့နော် ငွေခင်၊ ပြောမှာသာ ပြောစမ်း။ အဲဒီကောင် ဘယ်တဲမလဲ ပြော။ (…) တွေပါတဲ့ ကနားတဲ မှန်သမျှ နင်သိတယ်’\n‘အေး… ငါသိတဲ့ ကနားတဲမှန်သမျှမှာ နင့်ဟာလေး မရှိဘူး။ နင့်ဟာလေး ခြေပုန်းခုတ်နေတာက မိန်းမကောင်း၊ မိန်းမပျက် မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူရယ်လို့တော့ မမေးနဲ့။ ငါ မသိဘူး။ မနေ့ညက ငါလည်း ခပ်လှမ်းလှမ်းက လှမ်းတွေ့လိုက်တာ။ ဒါပဲ သိပြီလား’\nအပိုင်အနိုင်ချီပြီး ပြောချလိုက်တဲ့ ငွေခင့်စကားတွေက ဒေစီဂျိန်းကို နှုတ်လှန်မထိုးနိုင်ဘဲ ငိုင်သွားစေတယ်။ တောင်ပြုန်းပွဲရဲ့ လမ်းလယ်ကောင်မှာ နတ်ကတော်ကြီး ဒေစီဂျိန်းကို ဒိန်းဒလိန်းနတ်က တကယ်ဝင်လို့ ပူးကပ်နေခဲ့ပြီ။ ဆောက်တည်ရာမရ တုန်ယင်လှုပ်ရှားခဲ့ရပြီ။\n‘ငွေခင်… ဘယ်သူ ဘယ်ဝါမှန်း နင် နည်းနည်းလေးမှ မသိဘူးလား။ နင်သိတဲ့ထဲက မဟုတ်ဘူးလား’\n‘သြော်… ဒုက္ခ၊ မသိပါဘူးဆို’\n‘ဘယ်အရွက်လောက်လဲ။ အသက်ကြီးသလား၊ ငယ်ငယ်လေးလား’\n‘ငယ်ငယ်လေး။ ဆယ့်ခွန်၊ ဆယ့်ရှစ်ထက် မပိုဘူး။ ဘယ်အရွယ်ဆိုတာ နင် မေးနေစရာကို မလိုဘူး။ အသက်ခြောက်ဆယ်ကြီးနားကပ်နေရတဲ့ကောင်က ဆယ့်ခြောက်၊ ဆယ့်ခွန်နဲ့ပဲ ဖောက်မှာပေါ့ဟဲ့’\nဒေစီဂျိန်းရဲ့ အပူဒေါသအားလုံး ငွေခင့်အပေါ်စုပြုံကျသွားတယ်။ အခွန်းပေါင်း အရေတွက်နိုင်အောင် ဒေစီဂျိန်း ဆဲသမျှကို ငွေခင်ကတော့ အေးစက်စက်မျက်နှာပေးနဲ့ ခံရင်း ဒေစီဂျိန်း နာသာခံခက်ဖြစ်စေမယ့် စကားလုံးတွေကိုပဲ ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ပြီး ပစ်လွှတ်နေတယ်။\n‘ငါ့မဆဲနဲ့။ နင့်ကိုယ်နင်လည်း ပြန်နမ်းကြည့်ဦး။ ကရမက်စော်က နံနေပြီ’\nဒေစီဂျိန်းကတော့ တွင်တွင်သာဆဲရင်း ငွေခင့်နားက လှည့်ထွက်တယ်။\n‘ဟဲ့… နေဦးလေ။ ငါ့ကို သတင်းပေးခ ပိုက်ဆံပေးခဲ့ဦး’\n‘နင်တောင်တိုင်း ကူးတို့ခကို ငါက ပေးရမှာလား။ ပေးလိုက်ရမယ် နင့်ကို’\nငွေခင်က တဟားဟား ရယ်ကျန်ခဲ့တယ်။ ဆို့နစ်လောက်မြိုက်နေတဲ့ ဒေစီဂျိန်း တစ်ယောက်ကတော့ ဘောက်ဆက် ဘောက်ဆက်နဲ့ ကနားတဲတန်းကြားတွေကို အလျင်အမြန် ဖြတ်လို့နေတယ်။ ကနားတဲတွေက လှမ်းနှုတ်ဆက်ကြတာတွေကိုလည်း ပြန်ကြည့်မနေတော့ဘူး။\nမင်းမောင်… မင်းမောင်၊ နင် ငါ့ကို ဘယ်နှကြိမ်မြောက်မှန်း မသိတော့ဘဲ ဝေဒနာကို ပေးပြန်ပြီပေါ့။ နင့်ကို ငါ အမျိုးမျိုး ပြောခဲ့တယ်။ အကြမ်းနည်းနဲ့ရော အနုနည်းနဲ့ရော နည်းပေါင်းစုံသုံးပြီး ပြောခဲ့ပါတယ်။ ငါ့အပေါ်မှာ သံယောဇဉ်လေး နည်းနည်းတော့ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ ခုတော့ ရင်ဝကို စုံကန်ပစ်ခဲ့ဖို့ နင် ကြံနေပြီပေါ့။\nရုတ်တရက် ဒေစီဂျိန်းလက်ကို လူတစ်ယောက်က ဖမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ မျက်ရည်ကျချင်နေတဲ့ ဒေစီဂျိန်းတစ်ယောက် လန့်သွားပြီးတော့မှ သြော်… ဘယ်သူလဲလို့။\nဒေစီဂျိန်းနှာခေါင်းထဲကို အရက်နံ့က စူးစူးရှရှ ဝင်လာတယ်။ အင်္ကျီနွမ်းဖတ်ဖတ်၊ ပုဆိုးအကွက်မပေါ်၊ မျက်လုံးတွေက နီရဲပြီး မျက်နှာက ဖောင်းအစ်အစ်၊ ဆံပင်နီကြောင်ကြောင် ပွယောင်းယောင်းနဲ့ အရက်သမား မိန်းမလျာမ နတ်မောင်သခင်။ သူ့ခေတ်အခါတုန်းက ရုပ်ချောအပြောကောင်း၊ မိန်းမတွေ ဝိုင်းဝိုင်းလည်ခဲ့တဲ့ စူပါစတား နတ်မောင်သခင်က ဒေစီဂျိန်းလက်ကို မလွတ်တမ်းဆွဲထားရင်း မိတ်ကပ်ဝနေတဲ့ ဒေစီဂျိန်းလက်ချောင်းတွေပေါ်က လက်စွပ်များစွာကို ပွတ်သပ်လိုက်တယ်။\n‘ဂျိန်း… သူဌေးမကြီးရယ်၊ သိပ်လှတာပဲ။ နတ်မောင်ကို ပိုက်ဆံပေးခဲ့ဦးနော်။ နတ်မောင် ထမင်းမစားရသေးဘူး အချစ်ရယ်’\nဒုက္ခပါပဲ။ အရေးထဲမှာမှ ဟိုတုန်းက နတ်မောင်သခင် အိုက်တင်နဲ့ ညုနေပြီ။ ဒီအညုတွေနဲ့ နတ်မောင်သခင်တို့ ကတော်မကြီးတွေ၊ သူဌေးမကြီးတွေကို ချူခဲ့ချိုင်ခဲ့တာပေါ့။ မှန်တာပြောရရင် ကိုယ်တောင် ကြိုက်မိသေးတယ်။ ဟုတ်တယ်။ သူ နတ်လောကထဲ ဝင်ခါစက မိန်းမလျာ မဖြစ်သေးဘူး။ အရပ်မြင့်မြင့်၊ အသားဖြူဖြူ၊ ချောချော၊ ဘောင်းဘီရှည် အမြဲဝတ်တာ။ ဘောင်းဘီအဖြူဆို အင်္ကျီအဖြူ၊ ဘောင်းဘီအညိုဆို အင်္ကျီက အညို၊ တော်တော်ကို ကြည့်လို့ကောင်းတာ။ နတ်မောင်သခင်… နတ်မောင်သခင်နဲ့ မိန်းမတွေဆိုတာ သူ့ကနားတဲပေါ်မှာ အုံခဲနေတာ။ မိန်းမ၊ ဖဲ၊ အရက်၊ မူးယစ်ဆေး အကုန်စုံလုပ်တော့ သင်း ဒုက္ခဖြစ်တာပေါ့။ နောက်ဆုံးတော့ မိန်းမလျာဖြစ်၊ အရက်သမားကြီးလုံးလုံးဖြစ်ပြီး လမ်းဘေးရောက်သွားတာပဲ။\nဟိုကနားတဲ လိုက်လက်ဖြန့်၊ ဒီကနားတဲ လိုက်လက်ဖြန့်ရတာနဲ့ သောက်စားပြီး တွေ့ရာကြုံရာ ထိုးအိပ်၊ စိတ်လည်း မကောင်းပါဘူး။ သင်း ဒီလိုနဲ့ သေမှာပါပဲ။\n‘ကဲ… ရော့ ရော့၊ ငါ့မလည်း များများမပါဘူး။ သွားမယ်။ အိမ်မှာ အလုပ်တွေ ပစ်ထားခဲ့ရတာ’\nဆယ့်ငါးကျပ်တန်တစ်ရွက် သူ့အိတ်ထောင်စုတ်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်ပေမယ့် နတ်မောင်သခင်က ဒေစီဂျိန်းလက်ကို မလွှတ်သေးဘူး။\n‘ဟင်းအင်း… နေဦး၊ နတ်မောင် နမ်းဦးမယ်’\n‘ဟဲ့… တော် တော်၊ မနမ်းပါနဲ့ ဖယ်ပါ။ ကျုပ် သွားပါရစေ နတ်မောင်သခင်ရယ်၊ ချမ်းသာပေးပါ’\nသူ့ထုံးစံအတိုင်းရစ်ပြီး ညုနေတဲ့ နတ်မောင်သခင်ကို ဒေစီဂျိန်း အတင်းရုန်ပြီး ပြေးရတယ်။\nနတ်မောင်လိုဘဝမျိုး ရောက်ရမှာများ ကြောက်လိုက်တာ။ ဝဋ်တွေ၊ ဝဋ်တွေ။ မိန်းမလျာဘဝဟာ တော်တော် ဝဋ်ကြီးပါတယ်။ မင်းမောင်ရယ်… နင့်ဝဋ်တွေကို ဒီဘဝမှာပဲ ငါ အကုန်အကျေ ဆပ်ချင်ပါပြီ။ ဒီတစ်ဘဝတည်းနဲ့ပဲ ကျေပါတော့။\nအိမ်ခြံဝင်းတံခါးကို ဒေစီဂျိန်းဖွင့်လိုက်တာနဲ့ ‘ဟော… လာပြီ… လာပြီ’တဲ့။ ဒေစီဂျိန်းရဲ့ နတ်ချစ်သူပရိသတ်တွေ။ ဧည့်သည်တွေမနည်းပါလား။\n‘ကဲ… ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာတုံး ပြောကြ၊ လာကြ’\nပရိယသေန ဝမ်းစာရေးအတွက် အပူရုပ်ကို ဟန်လုပ်ရဦးမယ်။ ငိုချင်လျက်နဲ့လည်း ရယ်ရဦးမယ်။\n‘ဟိုသူဌေးမ နှုတ်ခမ်းကြီး စူမနေနဲ့။ ကိုယ်တော်တို့အတွက် ပါရဲ့လား ပုဆိုးအုပ်။ မနှစ်က သေချာပြောလိုက်တာနော်’\nကြော်ရင်း လှော်ရင်း အိမ်ပေါ်လှေကားအတက် မီးဖိုအဝက အဖုံကြီးပေါ်လာတယ်။ ဇွန်းတစ်ချောင်းကိုင်ထားတဲ့ အဖုံကြီးက အိမ်ပေါ်ကို လှမ်းတက်ပြီး မျက်စပစ် မေးငေါ့ပြတော့ ဂျိန်းစဘွန်းကြီးရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်တယ်။ သင်း အိမ်ပေါ်မှာပေါ့။ ပြန်ရောက်ပြီပေါ့။ ပြန်လာတယ်ပေါ့။\n‘ဟုတ်ကဲ့… ဟုတ်ကဲ့ခင်ဗျ။ ပြောပြပါ။ သူ လုပ်ပေးပါလိမ့်မယ်။ လာပါပြီ ခင်ဗျ’\nဂျိန်းစဘွန်းမကြီးရဲ့ရင်ကို တစ်သက်လုံး ကိုင်လှုပ်ခဲ့တဲ့ အသံချိုချိုကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အိမ်ပေါ်က နတ်ပရိသတ်ကို လိမ်လိမ်မာမာ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ထိန်းထားတဲ့အသံ။\nအိမ်ရှေ့ခန်းကို ဒေစီဂျိန်း ဝင်လိုက်တယ်။\n‘ဟောဒီမှာ ဒေစီဂျိန်းက စောင့်နေကြတာ၊ ကြာလှပြီ’\nသူက ဘာမှမဖြစ်သလို ဝတ်စားထားတာကလည်း ကြော့လို့၊ မော့လို့၊ နုလို့၊ ဖတ်လို့ ရွှေကိုယ်တော်ကလေး။\n‘ကဲ… ပြောကြ၊ ဘာတွေတုံး ပြောကြ။ မြန်မြန်ပြောကြ။ သားပူကိစ္စ သွားရ၊ လာရတာ ကျုပ် အမော့ဆို့လာတယ်’\nဒေစီဂျိန်းအကြောင်းသိ နတ်ပရိသတ်ကတော့ ဝါးခနဲ ရယ်လိုက်ကြတယ်။ ကိုမင်းမောင်တို့ကတော့ ဘာမှမသိသလို မျက်နှာလေးပြုံးပြုံးနဲ့ ဒေစီဂျိန်းကို ပိုက်တပ်ပြီးသား ဖျော်ရည်ဘူးလေးကို လာပေးတယ်။\n‘ဒါတွေကြောင့် ကျုပ် ဒုက္ခတွေ ဖြစ်နေရတာပေါ့’\nဒေစီဂျိန်းပရိသတ်က ရယ်ကြပြန်တယ်။ ရွှေကိုယ်တော်က ဒေစီဂျိန်းကို မျက်လုံးနဲ့ လှမ်းသတိပေးတယ်။ ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့။ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်တော့ ဆိုတဲ့သဘောလေ။ လုပ်ပါ့မယ်၊ လုပ်ပါ့မယ်၊ ငါ လုပ်ပါ့မယ်။ နင် ဝတ်နိုင် စားနိုင်၊ မိန်းမတွေနဲ့ ပျော်နိုင်ပါးနိုင်ဖို့ ငရဲအိုးနှုတ်ခမ်းကို ငါ ပတ်ပြေး ပါတော့မယ်။\n‘ကဲ… ပြော၊ ဘာနေ့သားနဲ့ ဘာနေ့သမီးတုံး’\n‘ဟဲ့… စိတ်ပန်းမိတ်ဖက်၊ စီးပွားဖက်တဲ့။ ဥဿာစိန်ပန်း၊ ဒန်းလှကို ရှာဆိုတာ ကြားဖူးတယ် မဟုတ်လား။ ဥစ္စာစီးပွား၊ ဒီရေအလား တက်ဦးမှာ။ မှန်လှပါ… ဘိုးဘိုးကြီး၊ ဘိုးဘိုးလေးတို့ကို ကျေးတော်မျိုး ကျွန်တော်မျိုး အင်္ဂါသားနဲ့ ကြာသပတေးသမီးက ပန်းဖိုး၊ မှန်ဖိုး၊ နံ့သာဖိုး၊ ဝတ်လဲတော်ဖိုးများ အချက်ကျ ဆက်သပါတယ် ဘုရား။ ခြေတော်ရင်း ဆံခင်းပါတယ်။ ခြေတော်စုံ ဆံပုံပါတယ်ဘုရား။ ဝအောင်လည်း ကျွေးလိုက်ပါ။ လှအောင်လည်း ဆင်လိုက်ပါ။ ရအောင်လည်း ပေးလိုက်ပါ။ ယနေ့ ယခုကစလို့ ကျန်းမာရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး၊ မိသားတစ်စု အားလုံး အားလုံး အဆင်ပြေ အဆင်ချောလို့ အမောပြေအောင် မ တော်မူပါ ဘုရား။\n‘အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ဆိုင်ထားတယ်။ တစ်ပတ်အတွင်း ဖြစ်မလား၊ လုပ်ပါဦး’\n‘အေး… အရောင်းအဝယ် စကားပြောရင် စိန်းပန်းခက်နဲ့ အောင်သပြေဆောင်ပြီး စကားပြော၊ ဖြစ်စေရမယ်။ ဖြစ်ရင် နောက်နှစ်တက်ပွဲတစ်ပွဲ ပေးရမယ် ကြားလား’\n‘အေး… မင်းမှာသစ္စာ လူမှာကတိနော်။ ဟုတ်ကဲ့လား။ ပြော… ညည်းကကော ဘာနေ့သားနဲ့ ဘာနေ့သမီးတုံး’\n‘နှစ်ယောက်စလုံး တနင်္ဂနွေပဲ။ သားတွေက စနေရယ်၊ သောကြာရယ်၊ တနင်္လာရယ်၊ စီးပွားရေးကောင်းအောင်၊ ကျွန်မလည်း ရာထူးတက်အောင်၊ သားတွေ စာမေးပွဲအောင်အောင်၊ ကားလေး ဘာလေးလည်း စီးနိုင်အောင် ဆုတောင်းပေးပါ’\n‘အေး … အေး၊ တော်တော်တရားကျဖို့ ကောင်းတယ်။ လိုချင်တာတွေကတော့ အများကြီး။ နတ်ကို ဆက်တော့ လေးဆယ့်ငါးကျပ်တန်တစ်ရွက် ဟုတ်လား’\n‘သြော်… ဒါလောက် ကိုးနဝင်းကျေချင်ရင် ကိုးဆယ်တန် ကိုးရွက်ဆက်ပေါ့။ ရော့… ညည်းလေးဆယ့်ငါးကျပ်တန်၊ ထုတ်… ကိုးဆယ်တန် ငါးရွက်’\nပြောလိုက်ဆိုလိုက်၊ ကြော်လိုက်လှော်လိုက်နှင့် ချွေးပြန်စပြုလာတဲ့ ဒေစီဂျိန်းဘေးနားကို ယပ်တောင်လေကလေး ဝင်လာတယ်။ ဘယ်သူရှိမှာလဲ။ အညာအချွဲကောင်းတဲ့ မောင်မောင်ပေါ့။ ခုလိုသာ ဘေးနားမှာ တစ်ဖဝါးမခွာ၊ ကြည်ကြည်နူးနူး နေစမ်းပါ။ မမောနိုင်၊ မပန်းနိုင် လုပ်ကိုင်ကျွေးပါ့မယ်တော်။\n‘ကဲ… နောက်နှစ်ကို အောင်မြင်ရင် မမေ့နဲ့နော်။ မင်းမှာ သစ္စာ လူမှာကတိ။ ကဲ… သွားလမ်း လာလမ်းများ ချောပါစေ၊ အောင်ပါစေ၊ အေးပါစေ’\nအိမ်ပေါ် ဧည့်သည်တစ်သုတ် ရှင်းသွားတယ်။ ဒေစီဂျိန်းက ကြိမ်ခေါင်းအုံးလေးပေါ် စိတ်မော လူမော လှဲချပစ်လိုက်တယ်။ ကိုမင်းမောင်တို့ကတော့ ကန်တော့ပွဲထဲက ပိုက်ဆံတွေကို တဖျတ်ဖျတ် ရေတွက်သိမ်းဆည်းပြီ။\n‘ခင်ဗျားက ဘယ်လျှောက်သွားနေတာလဲ။ ဒီမှာ ဧည့်သည်တွေက စောင့်လို့’\nအလို… သူခိုးက လူလူဟစ်။ သူက မျက်နှာထားနဲ့။ ဧည့်သည်တွေ ရှေ့တုန်းကကျ တစ်မျိုး၊ ကွယ်ရာကျ တစ်မျိုး။ ဒေစီဂျိန်းက ဒေါသနဲ့ လူးလဲထတယ်။ လာမစနဲ့နော်။ ဒီနေ့ဟာ ယုန်ထိုးနေ့။\n‘ဟဲ့… နင် အလေလိုက်တာကို ငါ လိုက်ဖမ်းတာ။ ငါက ဘယ်ကိုမှ လျှောက်သွားစရာ မလိုဘူး။ နင်သာ မနေ့ညကရော၊ ဒီနေ့မနက်ရော ဘယ်ကောင်မနဲ့ သွားပြီးတော့’\n‘အို… တော်စမ်းဗျာ။ ပေါက်ကရတွေ။ ကျုပ်ဘာကျုပ် ကိစ္စရှိလို့သွားတာ။ ခင်ဗျား ဘယ်သူက ပြေလဲ၊ ပြော’\n‘မြင်တာဟဲ့… မြင်တာ။ နင့်ကို မျက်လုံးနဲ့ တပ်အပ်မြင်လိုက်တဲ့သူက ပြောတာ။ ငွေခင်က နင်တို့ကို သေချာမြင်လိုက်တာ’\n‘ဟာ… အဲဒီကတည်းက သွားပြီပေါ့။ ခင်ဗျား သွားပြီပေါ့။ ငွေခင်စကား ခင်ဗျား ယုံတယ်ပေါ့။ ငွေခင့်စကားဆို သုံးခွက်တစ်ခွက်တင်ကျိုဟဲ့ဆိုတာ ခင်ဗျားပဲ ပြောပြောနေတာလေ’\nဒေစီဂျိန်းခမျာ ငြိမ်သွားရှာတယ်။ ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်သားပဲ။ ငွေခင့်စကားဟာ သုံးခွက်တစ်ခွက်တင်ပဲ။ ကောင်မက ငါ စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်ချင်လုပ်လိုက်မှာ။ စိတ်က မွှန်နေတော့ ကိုယ်ကလည်း အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘူး။ အင်း… ထူးတော့ မထူးပါဘူး။ ငွေခင်နဲ့ မင်းမောင်နဲ့ကလည်း သိပ်မထူးပါဘူး။ သူလည်း ငါ့ကို ညာခဲ့ပေါင်းတွေ များပြီပဲ။\nညတက်ပွဲအတွက် စားတော်စာတွေကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်နေတဲ့ မင်းမင်းကို ကြည့်ရင်း ဒေစီဂျိန်းမျက်နှာ ကြည်လင်လို့တော့ လာတယ်။\nအိမ်ပေါ်ကို ဧည့်သည်တစ်သုတ် တက်လာပြန်တယ်။ ယုန်ထိုးတဲ့ဆီက ကြည့်လာခဲ့ပြီး အဆဲအဆိုတွေကို တအံ့တသြ ပြောဆိုရယ်မောလာကြတယ်။\n‘အဆဲ တော်တော်ခံခဲ့ရတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား။ မကောင်းဘူးလား အဆဲခံရတာ’\nဒေစီဂျိန်း နှုတ်ဆက်စကားကို အုပ်စုထဲက အပျိုမလေးတွေက ရှက်အောင် အော်လိုက်ကြတယ်။\n‘ဟဲ့… ဒါ ရှက်စရာမှ မဟုတ်ဘဲ။ ဒီနေ့ဒီရက်ဆိုတာ ဘယ်လောက်ဆဲဆဲ၊ ဘယ်လောက်ဆိုဆို ကိုယ်တော်နှစ်ပါးက ခွင့်လွှတ်တယ်။ များများဆဲခံရလေ များများလာဘ်ရွှင်လေပဲ’\nမျက်မှန်တဝင်းဝင်း၊ စိန်နားကပ်တဝင်းဝင်းနဲ့ မိန်းမကြီးတွေက ဦးဆောင်ပြီး အုပ်စုတစ်စုလုံး ဒေစီဂျိန်း ဗောင်းနဲ့ နတ်စင်ကို ရိုရိုသေသေ ရှိခိုးကန်တော့ကြတယ်။\n‘ဒေစီဂျိန်းရေ… အရှင်နှစ်ပါးကို ပင့်ပါဦး’\nမိန်းမဝဝကြီး ဆက်တဲ့ ကိုးဆယ်တန်ငါးရွက်ကို ဒေစီဂျိန်းက နဖူးမှာကပ် တွတ်တွတ် တွတ်တွတ် ဆုတောင်းပြီး ကန်တော့ပွဲထဲညှပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်အုပ်ချီပြီး တတွတ်တွတ် ရွတ်ဖတ်ပင့်ဖိတ်ရင်း လက်အုပ်ချီ လက်အစုံက နဖူးကို တဆတ်ဆတ်ရိုက်ခတ်တုန်ယင်လို့ လာတော့တယ်။\n‘ဟဲ့… မောင်းမတွေ၊ ကိုယ်တော့်နားကို ခစားဟဲ့။ အခြေကြီးတဲ့ စနေသမီးကြီး။ ကိုယ်တော့်ထံ မပျက်မကွက် အခစား ရောက်တယ်ပေါ့’\n‘မှန်ပါ… ရောက်ကြောင်းပါ ဘုရား’\nဒေစီဂျိန်းခန္ဓာကိုယ်က ထိုင်လျက် အလိုက်သင့် ယိမ်းယိုင်နေသလို မျက်လုံးတွေကလည်း ရီဝေဝေဖြစ်လို့နေတယ်။\n‘ဟေ့… ညီဖွား၊ အဖွာတော်ဆက်ဟေ့’\nမင်းမင်းက စီးကရက်နှစ်လိပ်ပူး အဖွာတော်ဆက်တယ်။ အချိုရည်တစ်ဘူးကိုလည်း အဆင်သင့်ဖွင့်ပြီး ဆက်တယ်။\n‘ဟောဒါက လိပ်ပြာရှင်ရဲ့ အသည်းစွဲ ညီဖွားလေး’\nလုပ်ပြီ။ ဒေစီဂျိန်း ထုံးစံအတိုင်း ဧည့်သည်တွေထဲက ကောင်မလေးတွေရယ်တော့ မင်းမင်းက ရှက်ရပြီ။ ရှက်လို့ ဝေးဝေးသွားထိုင်လို့လည်း မရ။\nသူ့နားကို ခေါ်ပြန်ဦးမယ်။ တော်သေးတယ်။ အချိုရည်သောက်တဲ့ နတ်ဝင်လို့။ အရက်သောက်တဲ့နတ်ဆို မင်းမင်း ပိုစိတ်ညစ်ရဦးမယ်။\n‘ဟေ့… ကိုယ်တော် မ နေတာ သိတယ်မဟုတ်လား ဟေ့’\n‘မှန်ပါဘုရား၊ ဒီထက်ပိုပြီး မပါဦး ဘုရာ့။ ကိုယ်တော့်တို့ဆီကို ကားအသစ်နဲ့ လာချင်တာ ဘုရာ့။ ဒီနှစ် အရောင်းအဝယ်အေးလို့ ကားအသစ်မလဲနိုင်ဘူး ဘုရာ့’\n‘ဟေ့… ဒီကအပြန် လဲရရင် မကျေနပ်ဘူးလား’\n‘အေး … လဲရမယ်၊ ဟုတ်ကဲ့လား။ လဲရရင်သာ ကိုယ်တော့်ကို မမေ့နဲ့။ ဝတ်လဲတော် ပုဆိုးနှစ်အုပ်၊ ဗောင်းတော် ခြောက်ပိုင်ဆက်ရမယ် ကြားလား’\n‘ဟေ့… ညီဖွား၊ ကိုယ်တော်ကို ယပ်တော်သွင်း’\n‘ညီဖွားမှလား ကိုယ်တော်ရဲ့။ နှမကြီး ယပ်တော်သွင်းပါ့မယ်’\nမိန်းမကြီးတစ်ယောက်က မင်းမင်းလက်ထဲက ယပ်တောင်ကို နောက်ပြီး ယူမယ်လုပ်တာနဲ့ ကိုယ်တော်ကြီးက ကြမ်းပြင်ကို လက်ဝါးနဲ့ ဗြန်းခနဲ ချလိုက်တယ်။\nဧည့်သည်တွေက တဝါးဝါးရယ်ကြတယ်။ မင်းမင်းက ယပ်ခပ်ပေးရင်း အလိုက်သင့် ပြုံးနေဆဲ။ ကိုယ်တော်ကြီး လိပ်ပြာပူးကပ်နေတဲ့ လိပ်ပြာရှင်ဒေစီဂျိန်းက ချစ်စနိုး မျက်စောင်းကို ထိုးလို့ အချိုရည်ဘူးကို မော့သောက်လို့ နေဆဲ။\n‘သက်ဆိုင်သူသို့ ပို့မေတ္တာ… တေးလွှာဝေ… ဘေးဘယာတွေ ဝေးကွာစေ… ဇေယျတု… ငွေခရုမသွေ ယခုပြုတယ်လေ… မေ့မေတ္တာ… သောက်ကာသုံး ပြုံးရွှင်စေ’\nခြံဝင်းအပြင်ဘက်ကနေ ဝင်ရောက်လို့လာတဲ့ သနားစရာ အသံချိုနွဲ့နွဲ့ကလေးက ယပ်သွင်းနေတဲ့ ညီဖွားကို တုန်သွားစေတယ်။ ကိုယ်တော်ကြီး ဒေစီဂျိန်းကတော့ အချိုရည်ဘူးကို မာန်ပါပါမြှောက်လို့ နတ်ဆက်ဟောဖို့ ပြင်တယ်။\n‘သက်ဆိုင်သူရေ… မေ့အသံအား မှတ်မိပါရဲ့လားလေ’\nကိုယ်တော်ကြီးရဲ့ညီဖွားက ယပ်တောင်ကို ဖျတ်ခနဲ ပစ်ချလိုက်တယ်။ သူ… သူ ဒီအတိုင်းပဲ မျက်စိမှိတ်ပြီး ဆက်ဟောနေပါစေ၊ ဟောနေပါစေ။\n‘ရက်တွေ… လတွေပြောင်း ဟောင်းသော် မမေ့… ချစ်ငွေ့တဝေဝေ သက်ဆိုင်သူ မောင့်ကိုပဲလေ’\nကိုယ်တော်ကြီး ဒေစီဂျိန်း မျက်စိမှိတ် အာရုံယူ ဟောနေရာက မျက်လုံးတွေကို ပြန်ဖွင့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကိုယ်တော်ကြီးရဲ့ညီဖွား အနားမှာ မရှိတော့ပြီ။ ဘယ်သွားတာပါလိမ့်။ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်များ လာလို့လား။\n‘ကိုယ်တော် ဒီအင်္ဂါသမီးလေးက ရှေ့လထဲ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ အလုပ်ဝင်ဖို့ရှိတယ်။ သေချာပါ့မလား။ နိုင်ငံရပ်ခြားသွား ကိန်းရှိလား’\n‘အေး… အင်္ဂါသမီး ဟုတ်လား’\nကိုယ်တော်ကြီးက နတ်ဟောဖို့ အားယူရင်း ထိုင်ရက ရုတ်တရက် ထလိုက်တယ်။\n‘အမြဲမျှော်ကာသာ… အမြဲမျှော်ကာ စောင့်ကြိုပါတယ်လေ…’\nသီချင်းဆုံးသံနဲ့ ထွက်လာတဲ့ လက်ခုပ်သံတွေကို ကိုယ်တော်ကြီး ဒေစီဂျိန်း ခုမှ ကြားတယ်။\n‘ဟဲ့… ဘာနေ့သမီး၊ အဲ… အင်္ဂါသမီး နိုင်ငံရပ်ခြား သွားချင်တယ်ပေါ့’\nစီးကရက်ကို ဟန်နဲ့ပန်နဲ့ ဖွာရှိုက်လိုက်ရင်း ကိုယ်တော်ကြီးဒေစီဂျိန်း မျက်လုံးထဲ အရင်တန်းဝင်လာတာက အဆိုတော် ကောင်မလေးရဲ့ ခေါင်းပေါ်မျာ ခြုံလွှမ်းထားတဲ့ စကပ်ပဝါနီရဲရဲ။ ပြီးတော့ အနားကနေ ပြုံးကြည့်နေတဲ့ ကိုယ်တော်ကြီးရဲ့ညီဖွား၊ ဒေစီဂျိန်းရဲ့ မင်းမောင်။\nကိုယ်တော်ကြီး ဒေစီဂျိန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ခုမှပိုပြီး တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်လာခဲ့တယ်။ သိပြီ ငါသိပြီ။ မင်းမောင် အားလုံး ငါသိပြီ။ ငွေခင်ဟာ ငါ့ငယ်ပေါင်း၊ အရေးအကြောင်း ဆို ငါ့အကျိုးကိုပဲ လိုလားတာ။ ငွေခင် ငါကို မညာဘူး။ ညာတာက နင်။ ထွီ… နင်ဟာ မိန်းမစစ်ဆိုရင် ဘာကိုမှ မရှောင်ပါလား။ သူဌေးမ ဒေစီဂျိန်းသားက အဆင့်မရှိတဲ့ မိန်းမနဲ့မှ ဖြစ်ရတယ်လို့။ နင် တော်တော်ကြိုက်တယ်ပေါ့လေ။ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက စည်းတဲ့ စကပ်ပဝါကိုတော် ခိုးပြီး ပိုးကြေးပန်းကြေးပေးရတဲ့ထိ ကြိုက်တယ်ပေါ့လေ။ ထွီ… ငါ့ပဝါ သနလိုက်တာ။\nဣနြေ္ဒမပျက် ယိမ်းယိုင်နေတဲ့ ကိုယ်တော်ကြီး ဒေစီဂျိန်းရဲ့ စိတ်တစ်ပိုင်းက ထိန်းချုပ်ထားပေမယ့် မနာလို ဝန်တိုခြင်းနဲ့ လောင်မြိုက်နေတဲ့ ဒေစီဂျိန်းရဲ့ ပင်ကိုမူလ စိတ်တစ်ပိုင်းကတော့ အိမ်ပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းပြေးပြီး ကောင်မလေးရဲ့ခေါင်းပေါ်က ပဝါကို ဆွဲယူ အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်ဖို့ တောင်းဆိုနေတယ်။\n‘ကိုယ်တော် အင်္ဂါသမီးက နိုင်ငံရပ်ခြားသွားရမှာလားတဲ့’\nပြတင်းပေါက်ဝကနေ ကိုယ်တော်ကြီး ဒေစီဂျိန်းတစ်ယောက် အသာအယာ ယိမ်းယိုင် ပြန်လှည့်လိုက်တယ်။\n‘နှစ်ကိုယ်တူ… လက်ချင်းဆက်လို့ အသက်ချင်းဆက်ကာရယ်…’\nကိုယ်တော်ကြီး ပစ်ပေါက်လိုတဲ့ အချိုရည်ဘူးက အိမ်နံရံကို ဗြန်းခနဲ သွားမှန်တယ်။\nပြီးတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကိုယ်တော်ကြီး ဒေစီဂျိန်းက ပစ်လှဲလူးလိမ့်ရင်း အော်တယ်။\n‘မကြားချင်ဘူး၊ မကြားချင်ဘူး။ သီချင်းဆိုတဲ့ မိန်းမကို ငါ့ခြံဝင်းထဲက မြန်မြန်ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်ကြ’\nဝါခေါင်လဆန်း ၁၄ ရက်\nဆယ့်လေးရက်လရဲ့ လပြည့်ဝန်းစလရောင်ဟာ တောင်ပြုန်းရွာပြင် ဇရပ်ပျက်ကြီးပေါ်ကို ဖြာကျလင်းလက်စေပေမယ့် သစ်ပင်အောက်က မှောင်ခိုသူ နှစ်ဦးဆီကိုတော့ ရောက်အောင် မသွားနိုင်ခဲ့ပါဘူး။\nပန်းညိုလက်ကလေးကို မင်းမင်းက ဆုပ်ထားတယ်။ ပြောက်ကျိပြောက်ကျား လရောင်အလက်မှာ ပန်းညိုလည်ပင်းက ပိုးပဝါလေးက တစ်ချက်တစ်ချက် ရဲခနဲ လက်လို့သွားတယ်။ သူ သိပ်ကြိုက်ရှာတာပဲ။ သူ ဒါမျိုး တစ်ခါမှ မရခဲ့ဖူးဘူးတဲ့။\n‘ဒီထိန်သားလေးကို ဆောင်ထားရင် ပန်းညိုတို့ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရမှာပေါ့နော်’\n‘ဒါပေါ့… စီးပွားဖြစ်တယ်ပေါ့၊ စီးပွားရေး ကောင်းတယ်ပေါ့’\n‘ဟင်… ပန်းညိုတို့မှာ စီးပွားရေးမှ မရှိဘဲ’\n‘ပန်းညိုတို့သီချင်းဆိုတာ စီးပွားရေးပဲပေါ့ ပန်းညိုရဲ့’\nပန်းညိုက သူ့လက်ကလေးထဲ ဆုပ်ထားတဲ့ ထိန်သားလက်တစ်ဆစ်လေးကို လရောင်အရိပ်မှာ ထောင်ကြည့်ပြန်တယ်။\n‘မနှစ်က ထိန်ခုတ်တာကို ပန်းညိုတို့ မြင်ဖူးတယ်။ အဝေးကြီးက ကြည့်ရတာပါ။ လူတွေက တအားဝင်လုကြတာပဲနော်။ ဓားတွေနဲ့ ယမ်းနေတာကို ဝင်လုကြတာပဲ။ အခု အစ်ကိုလည်း လူတွေထဲ ဝင်လုလာတာလားဟင်’\n‘အစ်ကိုတို့က လုစရာမလိုဘူး။ နတ်အုပ်မင်း ခုတ်ယူလာပြီး အရှင်နှစ်ပါးကို ဆက်တဲ့ ထိန်ကိုင်းကနေ စွန့်လိုက်တာ။ ဒီထိန်သားကို လူတွေက ပိုတောင် လိုချင်သေးတယ်။ ပိုပြီး စီးပွားဖြစ်တယ်တဲ့’\n‘သြော်… အခု အရှင်နှစ်ပါးရဲ့ ဘိုးတော်က အနော်ရထာမင်းတဲ့။ အနော်ရထာမင်းက ထိန်ပင်စောင့်နတ်ရှိတဲ့ ထိန်ပင်တစ်ပင်ကို ခုတ်ပစ်မိတယ်။ ဒါကို ထိန်ပင်စောင့်နတ်က မကျေနပ်ဘဲ ကျွဲယောင်ဆောင်ပြီး အနော်ရထာမင်းကို ခတ်တော့ အနော်ရထာမင်း နတ်ရွာစံရောတဲ့။ ဒါကြောင့် ဘိုးတော်နဲ့မြေးတော်တွေက ထိန်ပင်ကို မြင်ရင် စိတ်နာတယ်။ ထိန်ပင်ကို မုန်းတယ်။ ဒါကြောင့် ပွဲတော်မှာ ထိန်ခုတ်တဲ့နေ့ဆိုတာ သတ်မှတ်ပြီး အဲဒီနေ့ကျရင် နန်းတော်ပတ်လည်မှာ ထိန်ပင်ဆိုပြီး ထိန်ကိုင်းတွေကို စိုက်ပေးရတယ်။ အဲဒါကို နတ်အုပ်မင်းက နတ်ဝင်ပြီး အကုန် အပိုင်းပိုင်းအတစ်တစ် ခုတ်ရတယ်။ ခုတ်ပြီးသား ထိန်ကိုင်းကို နတ်အုပ်မင်းက အရှင်နှစ်ပါးကို ဆက်သရတယ်။ နတ်အုပ်မင်း ထိန်ခုတ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဝင်လုကြလို့ ဓားနဲ့ယမ်းမိရင် အပြစ်မရှိဘူး။ လူတွေကတော့ မကြောက်ကြဘူး။ စီးပွားရေးကောင်းတယ် ဆိုပြီး အတင်းဝင်လုကြတာပဲ’\nပန်းညိုက လည်ပင်းက ပဝါလေးကို ဆွဲဖြုတ်ပြီး ပဝါစွန်းမှာ ထိန်သွားလေးကို ဂရုတစိုက် ချည်တယ်။ ပြီးတော့ ပဝါလေးကို လည်ပင်းမှာ သေချာပြန်ချည်ပြန်တယ်။ သူ့မှာ ကစားစရာလေး တစ်ခုရသလို သိပ်သဘောကျနေတော့တာပဲ။ ဟိုအရှုပ်မကြီး ပြောတာသာကြားရင် သူ ဘယ်လိုနေမလဲ။ သူ့ပဝါနဲ့ ပန်းညိုနဲ့ မတူဘူးတဲ့။ မတန်ဘူးတဲ့။ သူ့ရဲ့ ခေတ်မရှိတော့တဲ့ ဟိုးရှေးပဝေသဏီက ပဝါဟာ ပန်းညိုအသားနဲ့ထိလို့ သနသွားပြီတဲ့။ ပြောလိုက်ဆိုလိုက်တာ။ ယုန်ထိုးညကတော့ ဗောင်းဆောင်းကြီး ဦးဘစီရဲ့ အဆိုအဆဲမျိုးစုံနဲ့ ပီပြင်လိုက်သလား မမေးနဲ့။ မင်းမင်းမှာ ယုတ္တိယုတ္တာတွေ၊ အညုအချွဲတွေ၊ အဟိန်းအဟောက်တွေနဲ့ နည်းမျိုးကို စုံရော။ အရှုပ်မကြီးကို ငြိမ်အောင်လုပ်ရတာ။ ယုံအောင် လုပ်ရတာ။\nဘာဖြစ်သလဲပေါ့။ ကောင်မလေးဟာ သနားစရာလေးမို့ သီချင်းဆိုကောင်းလို့ ပိုက်ဆံပေးတာ၊ ထမင်းဟင်းပေးတာ၊ ဒေစီဂျိန်းဆိုတဲ့ သူဌေးမကြီး သေတ္တာအောက် ထိုးထားတဲ့ အဟောင်းအမြင်း ပဝါလေးတစ်ထည်ပေးတာ ဘာဖြစ်သလဲပေါ့။ ကောင်မလေးကို ကြိုက်ဖို့လည်း မဟုတ်ဘူး၊ ချစ်ဖို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ မယုံချင်နေပေါ့။\nတကယ်တော့ မင်းမင်း ဖြီးလုံးတွေကို အရှုပ်မကြီး သိပ်တော့ယုံဟန်မတူဘူး။ မင်းမင်း သိတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီည တစ်ညလုံး ဘယ်မှမထွက်ဘဲ နေလိုက်ပြီး ဒီနေ့ တစ်နေ့လုံးလည်း အိမ်မှာ ကုပ်နေလိုက်တော့ သူ ကြည်သွားပြီ။ ကြည်သွားပြီ ဆိုပေမယ့် မင်းမင်းကို လုံးဝ အလစ်မပေးသေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ညဘက် အောက်နန်းတက်ပွဲ တစ်ပွဲ ပြီးတာနဲ့ ဧည့်သည်တွေ ရှုပ်နေတုန်းမှာ ဘာဖြစ်လို့ ဒီဘက်ကို ထွက်လာခဲ့မိတာလဲ။ အရှုပ်မကြီး အောက်နန်းတက်ပွဲက ကိုကြီးကျော်အရှိန်နဲ့ မူးတော့နေပါတယ်။ မူးရင် သူအိပ်တတ်တယ်။ သူ အိပ်ပျော်သွားပါစေ။\n‘ဒီနေ့ နေ့ခင်း အစ်ကိုတို့ဘက်တောင် မရောက်တော့ဘူး။ ကနားတဲတစ်ခုက လူတွေက သီချင်းတွေ အများကြီး ဆိုခိုင်းနေလို့။ ပိုက်ဆံတွေလည်း အများကြီးပေးတယ်။ ထမင်းဟင်းတွေလည်း ပေးတယ်။\n‘ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရတော့ အစ်ကို့ဆီ မလာတော့ဘူးပေါ့လေ’\n‘မဟုတ်ပါဘူး။ မနေ့က အစ်ကိုပဲ ပြောပြီးတော့။ နောက်နေ့ အစ်ကိုတို့ဘက် မလာခဲ့နဲ့ဆို။ အစ်ကို့အစ်ကို နတ်ကတော်ကြီးက သူ နတ်ဝင်နေတုန်း သီချင်းလာဆိုရင် မကြိုက်ဘူးဆို’\n‘အေးပါ… အေးပါ၊ ဟုတ်ပါတယ်’\nဟောဒီ ကောင်မလေးကို သနားစရာ အပြစ်ကင်းစင်သူကလေးမို့ မင်းမင်း ငြိမိတာပါ။\n‘နတ်ကတော်လုပ်ရတာ ကောင်းတယ်နော် အစ်ကို’\n‘နတ်ကတော်လုပ်ရတာ ကောင်းတယ်လို့။ ပန်းညိုက နတ်ကတော် ဖြစ်ချင်တာ’\n‘ဟောဗျာ… ဒီကောင်မလေးက ဘယ်လို ကောင်မလေးလဲ’\n‘ဟုတ်တယ်၊ နတ်ကတော်ဆိုတာ သနပ်ခါး ခြေဆုံး ခေါင်းဆုံးလိမ်းပြီး ဇိမ်လေးနဲ့ နေရတာ။ ဘာမှ ပင်ပင်ပန်းပန်း မလုပ်ရဘူး။ ပန်းညိုတို့က နတ်တွေက မကောက်ဘူးနော်။ ပိုက်ဆံမရှိလို့လား မသိဘူး။ ဟုတ်လား’\n‘ဟုတ်ပါတယ်။ ဟောဒီ တောင်ပြုန်းရွာထဲက နွားနို့ထမင်းရောင်းတဲ့ အစ်မကြီး တစ်ယောက်ကလည်း ပြောတယ်။ သူလည်း နတ်ကတော်ဖြစ်ချင်တာတဲ့။ နို့ထမင်း မရောင်းချင်ဘူးတဲ့။ ဒါပေမယ့် နတ်တွေက သူတို့ကျ မကောက်ဘူးတဲ့။ နတ်တွေက ရပ်ဝေးက လူတွေကိုပဲ မ တာပါတဲ့’\n‘ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ဒီကောင်မလေး’\nပန်းညိုက အသံတိုးတိုးလေးနဲ့ ရယ်ပြီး မင်းမင်းပခုံးပေါ် နွဲ့မှီနေတယ်။\n‘နက်ဖြန် တစ်ရက်ပြီးရင် ပွဲပြီးပြီနော်’\n‘အစ်ကိုတို့က ဘယ်ကို ပြန်ရမှာလဲဟင်။ ပန်းညိုတို့ နောက်နှစ်ကျမှ’\nပန်းညိုက မင်းမင်းဆီက ဆက်ခနဲခွာပြီး မှောင်ရိပ်ထဲမှာ မင်းမင်းမျက်နှာကို မယုံသလို ကြည့်တယ်။\n‘ပန်းညိုနဲ့ အစ်ကို တူတူနေမှာလားဟင်’\nသနားစရာ ကောင်မလေးရယ်။ ပန်းညိုလက်ကလေးတွေကို သနားလှစွာ ဆုပ်ထားမိတယ်။\n‘ဟင်… ပန်းညို အစ်ကိုနဲ့ တူတူနေရမှာလား’\n‘နေရမှာပေါ့။ ပန်းညိုနဲ့ အစ်ကိုနဲ့ တူတူနေမှာပေါ့’\nဒီစကားတွေကို ဘာဖြစ်လို့ ပြောမိသွားတယ်ဆိုတာ ကိုယ့်ဟာကိုယ်လည်း မသိတော့ပါဘူး ပန်းညိုရယ်။ ဝန်ခံရရင် ဒီစကားတွေကိုပြောဖို့ ရည်ရွက်ချက် ကိုယ့်မှာ တကယ်မရှိခဲ့ပါဘူး။\nရိုးသားလှိုက်လှဲနေတဲ့ အသံလေးကို ရှက်မိပါရဲ့ ပန်းညိုရယ်။ မရိုးသားနိုင်တဲ့ ကိုယ့်ဘဝကိုလည်း ဝမ်းနည်းမိပါရဲ့။ ပန်းညိုလက်ကလေးတွေကို ညင်ညင်သာသာ နမ်းရှိုက်လိုက်တယ်။ နမ်းရှိုက်လိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ…\nလရောင်နဲ့ သစ်ရွက်ကလေးတွေကိုတောင် ထိတ်လန့်တုန်ခါသွားစေတဲ့ အသံ။\nပန်းညိုလက်ကလေးကို မင်းမင်း လွှတ်ချလိုက်မိတယ်။\n‘ဟေ့… မင်းမောင်၊ ဘယ်မှာလဲ… ထွက်ခဲ့စမ်း’\nသူ လိုက်လာပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ မင်းမင်းဘဝကို အစွမ်းကုန်ခြေမွဖျက်ဆီးပစ်ဖို့အတွက် သူ လိုက်လာခဲ့ပြီ။\n‘မင်းမောင်၊ ငါ ခေါ်နေတာ နင် မကြားဘူးလား’\nသူ ကျွေးတာစား၊ သူ ပေးတာယူ၊ သူ ခိုင်းတာလုပ်၊ သူပြုသမျှနုရတဲ့ ငါးရာတန် ငွေဝယ်ကျွန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့အမိန့်ကို နာခံရတော့မလား။\n‘ဟဲ့… ဒါလောက် အော်နေတာတောင် နင့်မှာ အရှက် မရှိဘူးလား။ အရှက်နည်းလှချည်လားဟင်။ ထွက်ခဲ့၊ သူများလင်ခိုးတဲ့ ဟိုမိန်းမနဲ့ ဘယ်ချောင်မှာ အိပ်နေလဲ’\nဝုန်းခနဲ မင်းမင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်တယ်။ တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်နေတဲ့ ပန်းညိုကို အသာတွန်းဖယ်လိုက်ပေမယ့် ကောင်မလေးက မင်းမင်းလက်ကို အတင်းဆွဲထားတယ်။\n‘အစ်ကိုက… အစ်ကိုက နတ်ကတော်ကြီးရဲ့…’\nမပီမသ သွေးရူးသွေးတန်း ထွက်လာတဲ့အသံတိုးလေးက မင်းမင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့တယ်။\n‘သွားတော့ ပန်းညို၊ သွားတော့…’\nမှောင်ရိပ်ထဲကနေ မင်းမင်းထွက်တယ်။ ဇရပ်ပျက်ကြီးပေါ်က လူနွမ်းပါးတွေက လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်ကုန်ကြပြီ။\n‘အရပ်ကတို့ရေ… ယောက်ျားကြီးတန်မဲ့နဲ့ မိတ်ကပ်တွေ လိမ်း၊ နှုတ်ခမ်းနီတွေဆိုးပြီး ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာဖွေကျွေးတဲ့ ထမင်းကိုလည်း အရှက်မရှိ စားသေးတယ်။ ကြက်ဖလားထဲက ပိုက်ဆံနှိုက်ပြီးတော့လည်း မိန်းမတွေနဲ့ အလေလိုက်ချင်သေးတယ်။ စဉ်းစားလည်းကြည့်ကြပါဦး’\nအရှက်ခွဲခြင်းဆိုတဲ့ ပညာမှာ တစ်ဖက်ကမ်းခတ်အောင် တတ်မြောက်လှတဲ့ ဒေစီဂျိန်းရဲ့ မိတ်ကပ်မဖျက်ရသေးတဲ့ ဒေါသမျက်နှာကြီးကို လရောင်က ဆလိုက်ထိုးပေးထားသလိုပဲ။ ဆံထုံးဖြေစ မဖြီးရသေးတဲ့ ဆံပင်တွေက ထိုးထိုးထောင်ထောင်၊ ခါးတောင်အင်္ကျီငွေဇာဖျင်ပေါ်က ပုလဲပုတီးအရှည်ကြီးကလည်း တယမ်းယမ်းနဲ့ မျက်တောင်တုတွေ မဖြုတ်ရသေးတဲ့ မျက်လုံးအစုံက ပြူးကျယ်ပြီး ဝင်းဝင်းတောက်နေတယ်။\n‘ဟဲ့… ထွက်ခဲ့ဆိုတာ မထွက်သေးဘူးလား။ အဆင့်မရှိတဲ့မိန်းမနဲ့ နေတော့မယ်ဆိုလည်း ငါဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ချွတ်၊ အကုန်ချွတ်ပေးလှည့် မင်းမောင်’\nရုတ်တရက် လက်ကို ဆောင့်ဆွဲတာ ဒေစီဂျိန်း ခံလိုက်ရတယ်။ ဇောနဲ့ မျက်စိက မှုန်မှုန်နဲ့ မင်းမင်း အနားရောက်လာတာကို မမြင်ဘူး။\n‘ခင်ဗျား ပါးစပ်မပိတ်ရင် ကျုပ် ထိုးမှာနော်’\n‘ဟင်… နင်ကလား၊ ငါ့ကို ထိကြည့်စမ်း။ ငါ့ပါးစပ် ငါပိတ်ချင်မှ ပိတ်မယ်။ ကဲ… အော်တယ်ဟေ့ အော်တယ်၊ ဟောဒီမှာ အရပ်ကတို့…’\nမင်းမင်းက ဒေစီဂျိန်းပါးစပ်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်တွေကို ချုပ်ပြီး အတင်းဆွဲထုတ်လာတော့ တရွတ်တိုက်ပါလာတယ်။ တအားမောနေတဲ့ ဒေစီဂျိန်းရဲ့ အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနဲ့အတူ ဇရပ်ပေါ်က နာကျင်နေတဲ့ ရှိုက်သံလေးက မင်းမင်းနောက်ကို လိုက်လာတယ်။\nအရှက်တွေ၊ ဒေါသတွေ၊ နာကျင်တာတွေနဲ့ သတိလက်လွတ်ဖြစ်နေတဲ့ မင်းမင်းလက်တွေက မိန်းမလျာမကြီးကို ဘယ်လောက်များ မညှာမတာ ဆွဲခဲ့မိတယ် မသိဘူး။ အိမ်ပေါ်ကို ရောက်တော့ ခြောက်ဆယ်တွင်း မိန်းမလျာမကြီး ပုံလဲသွားခဲ့တယ်။\nနုနယ်လှတဲ့ မိန်းမအသားအရေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဂျိန်းစဘွန်းမကြီးရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေ နီရဲပွန်းပဲ့နေပြီ။ ပခုံးက ငွေဇာဖျင်အင်္ကျီက စုတ်ပြဲလို့ ဆံပင်တွေ ဦးရေတွေလည်း ကျိန်းနေသလိုပဲ။ ဘုရား… ဘုရား၊ သူဆံပင်တွေကိုရော ဆွဲခေါ်ခဲ့သလား။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဘာမှမသိပါဘူး၊ မသိတော့ပါဘူး။ မောလွန်းလို့ အသက်ကို မနည်းရှူပြီး ပါလာခဲ့ရတာပါ။\n‘ရေ… ရေ… ငါ့ကို ရေတိုက်ကြပါ’\nကိုဘစီကို ချစ်တဲ့ သစ္စာရှိ လူယုံမကြီး အဖုံကြီးကပဲ ရေခွက်လေးနဲ့ ရောက်လာတယ်။\nသူကတော့ တစ်ချက်ကလေးမှ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပါဘူး။ အံတကြိတ်ကြိတ် လက်သီးတပြင်ပြင်နဲ့။\n‘မောလိုက်တာ၊ ငါ သေလိမ့်မယ်ထင်တယ်။ ငါ့ကို သတ်တာ၊ ငါ့ကို သေအောင်သတ်တာ’\nမင်းမင်း ဝုန်းခနဲ လှည့်ကြည့်တယ်။\n‘ခင်ဗျားက ကျုပ်အရှက်ကို ခွဲ၊ ကျုပ်ဘဝကိုပျက်အောင် လုပ်ရုံတင်အားမရသေးဘူးပေါ့။ ကျုပ်ကို ထောင်ထဲပါ ထည့်ချင်သေးတာပေါ့။ ဟုတ်လား။ အေးလေ… ဒါ ဆန်းတော့ မဆန်းပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ မိန်းမလျာတွေရဲ့ အကျင့်ပဲ။ လိုရင် ခြင်ထောင်ထဲ မလိုရင် ထောင်ထဲပေါ့။ ခင်ဗျားတို့ လုပ်နေကြတဲ့ လိုတဲ့အချိန်မှာ လိုသလိုသုံးမယ်။ မလိုတော့ဘူးဆိုတော့ ပစ္စည်းခိုးတယ်၊ သေကြောင်းကြံတယ်ဆိုပြီး ထောင်ထဲပို့’\n‘သြော်… နင်က မိန်းမလျာတွေအကြောင်း တော်တော်သိတယ်ပေါ့’\nဂျိန်းစဘွန်းမကြီးရဲ့စိတ်ဓာတ်နဲ့ မိန်းမလျာမကြီး လူးလဲ ထထိုင်တယ်။\n‘နေပါဦး၊ မိန်းမလျာမတွေ မကောင်းဘူးဆိုရင် နင် ဘာဖြစ်လို့ မိန်းမလျာနဲ့ နေခဲ့တာလဲ။ မနေနဲ့ပေါ့။ မနေလို့ရတာဘဲ’\n‘ကျုပ် မသိခင်က နေခဲ့တာလေ။ သိတဲ့အချိန်ကစပြီး မနေချင်တာ ကြာလှပြီ’\n‘သြော်… ဒီလိုဆို ခု မနေတော့ဘူးပေါ့။ အဆီစား အသားမျိုလို့လည်း ဝပြီပေါ့။ သက်ကြားအိုကြီးကို ရင်ဝကန်ပစ်ခဲ့ပြီး နုနုထွတ်ထွတ် ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကလေးနဲ့ သွားနေတော့မယ်ပေါ့’\n‘ဟုတ်တယ်။ ကျုပ် မိန်းမယူတော့မယ်။ အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်’\nသူတစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့တဲ့ မင်းမင်းရဲ့ ပြတ်သားလှတဲ့အသံကို ငေးကြောင်နားထောင် နေမိရာက ဂျိန်းစဘွန်းမကြီးရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ တလိမ့်လိမ့် ကျလာခဲ့တယ်။\n‘မယူရဘူး၊ နင် မယူရဘူး။ ငါ့ကိုပဲ ချစ်ရမယ်။ နင်ငါ့ကို မချစ်တော့ဘူးလား’\nရုတ်တရက် မင်းမင်းနောက်ကျောကို ဒေစီဂျိန်းက ရှိုက်ကြီးတငင်နဲ့ သိမ်းဖက်လိုက်တယ်။\n‘နင့်ကို ငါ မခွဲနိုင်ဘူး။ နင်သွားရင် ငါသေမှာပဲ။ ငါ့ကို နင် သတ်သာပစ်ခဲ့ပါ’\n‘ဖယ်စမ်းဗျာ၊ အဲဒါမျိုးတွေ ကျုပ်ကို မလုပ်နဲ့’\nမိတ်ကပ်အနီတွေ၊ အပြာတွေ၊ အနက်တွေနဲ့ မျက်ရည်တွေနဲ့ ရောနှောလိမ်းကျနေတဲ့ အရူးမကြီး ဂျိန်းစဘွန်းမျက်နှာကို မင်းမင်းက ကြည့်တယ်။\n‘ခင်ဗျား ကျုပ်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ အလကားပါ။ ကျုပ်ဖက်ကနေပြီးတော့ ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းကများ စဉ်းစားဖူးလဲ။ ခင်ဗျားဘက်ကပဲ ခင်ဗျား စဉ်းစားတာ။ ဒီမှာ ခင်ဗျားတို့ မိန်းမလျာဆိုတာကို လူတွေက ဘယ်လိုသဘောထားလဲ။ ရွံရှာကြတယ်။ စက်ဆုပ်ကြတယ်။ မိန်းမလျာကိုမြင်ရင် ရှောင်ချင် ကွင်းချင်ကြတယ်။ ဘယ်သူကမှ လိုလားတာမဟုတ်ဘူး။ ဆွေမျိုးကတောင် မကြည့်ဘူး။ ဒါတွေကို သိလျက်နဲ့ အဲဒီမိန်းကလျာနဲ့ တွဲလျှောက်ဝံ့တဲ့ ကျုပ်သတ္တိကို ကျုပ်ဘယ်လောက်မွေးထားရတယ် ထင်သလဲ။ ခင်ဗျား အော်သလို ကျုပ်ဟာ မိန်းမလျာထဘီနား ခိုစားနေတဲ့ကောင်ပါ။ ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အချိန်တန် အရက်ကလေး တမြမြ၊ ဝတ်ကောင်းစားလှလေးတသသနဲ့ ညာစားနေတဲ့ကောင်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်စားနေရတဲ့ ထမင်းအတွက်၊ ကျုပ်ဝတ်နေရတဲ့ အဝတ်အတွက် ကျုပ် အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ခင်ဗျားအလုပ်ကို အများကြီး ကူခဲ့ပါတယ်။ ကျုပ် ထဘီတောင် ခေါက်ပေးတာပဲ။ ဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ခင်ဗျားကို သံယောဇဉ်ရှိလို့ပေါ့။ သံယောဇဉ် ရှိတာနော်။ ချစ်တာတွေ၊ မေတ္တာတွေ၊ တဏှာရာဂတွေနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ကျုပ် မသိတတ်ခင်တုန်းက အဲဒါတွေ ရှိခဲ့တာပေါ့လေ။ အခု ကျုပ်သိတဲ့အချိန်မှာတော့ ခင်ဗျားဟာ ကျုပ်အစ်ကိုပဲ။ ကျုပ် ဦးလေးပဲ။ ကျုပ် အိမ်ထောင်ပြုချင်တယ်။ ကျုပ် ဒီဘဝကြီးထဲကနေ ရုန်းထွက်ပါရစေတော့’\nထားရာနေ၊ စေရာသွား၊ ပြုသမျှ နုခဲ့ရတဲ့ သူရဲ့ပေါက်ကွဲမှုကို မိန်းမလျာမကြီး အထိတ်တလန့်ကြည့်ရင်း ဆောက်တည်ရာမရ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်တယ်။\n‘ငါ့မှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ နင့်ကို ငါဘာတွေများ လုပ်ခဲ့လို့လဲ’\n‘ဘာတွေလုပ်ခဲ့လို့လဲ ဟုတ်လား။ ခင်ဗျားပဲ ကျုပ်ကို အမြဲပြောတဲ့ စကားလေ။ စိတ်ဆိုးအောင်လုပ်၊ စိတ်နာအောင် မလုပ်နဲ့ဆိုတာလေ။ စိတ်ဆိုးတာက ပြေတယ်။ စိတ်နာတာက ဘယ်တော့မှ မပြေတော့ဘူးတဲ့။ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို စိတ်နာအောင် လုပ်ခဲ့တဲ့အကြိမ်တွေ မရေတွက်နိုင်တော့ဘူး ဦးဘစီရဲ့။ လူရှေ့သူရှေ့တွေမှာ ခင်ဗျား အရှက်ခွဲခဲ့တာတွေလေ။ ခင်ဗျား စိတ်ကလေး ထစ်ခနဲ မကျေနပ်တာနဲ့ နတ်ပွဲအလယ်ကောင်မှာ မအေ၊ နှမကုန်အောင် ဆဲခဲ့တာလေ။ ပါးရိုက်ခဲ့တာလေ။ မဟုတ်ရပါပဲနဲ့ မကောင်းတဲ့မိန်းမနဲ့ ပျော်ပါးနေပါတယ် ဆိုပြီး သူများကနားတဲပေါ်က အတင်းဆွဲချ၊ ပွဲခင်းတစ်ခုလုံး လည်ပြပြီး အရှက်ခွဲခဲ့တာလေ။ ဆိုက်ကားဂိတ်လို နေရာမျိုးမှာ သူခိုး၊ သူခိုးလို့ အော်ခဲ့တာလေးရော၊ ခင်ဗျား မေ့များသွားပြီလား။ ကျုပ်ကတော့ ကျုပ်အမေဆီ သွားခါနီးမှာ ဖြစ်တဲ့အဖြစ်မို့ တစ်သက်မမေ့ဘူး။ ဒီလက်စွပ်လေ၊ ဒီလက်စွပ်။ ကျုပ်အမေဆီကို သွားရင် လက်စွပ်ဝတ်မသွားရဘူးတဲ့။ ကျုပ်အမေ သူဆင်းရဲမကြီးက ယူလိုက်မှာစိုးလို့၊ ခိုးလိုက်မှာ စိုးလို့ပေါ့လေ။ ကျုပ်အသနားခံပြီး ခင်ဗျားကို တောင်းပန်ခဲ့ပါတယ်။ လက်စွပ်လေးတစ်ကွင်းတော့ လူကြည့်ကောင်းအောင် ဝတ်သွားပါရစေ။ ဘာမှမဖြစ်စေရပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားလုပ်ခဲ့တာလေ။ ခင်ဗျားအိမ်နားက ဆိုက်ကားဂိတ်မှာလေ။ ဆိုက်ကားပေါ်ရောက်နေတဲ့ ကျုပ်ကို လိုက်ပြီး အော်တာ။ ‘ငါ မကျေနပ်ဘဲ ငါ့ပစ္စည်းယူရင် ခိုးတာပဲ။ ငါအော်မှာနော်။ သူခိုး… သူခိုး၊ လက်စွပ်သူခိုး’တဲ့။ ကျုပ် အားလုံးမှတ်မိတယ်။ ခင်ဗျား နာအောင်လုပ်တာတွေ အကုန်လုံး ကျုပ် မှတ်မိတယ်’\n‘အဲဒါတွေလုပ်တာ နင့်ကို ချစ်လို့ဟဲ့။ ရှက်တော့ ၊နာတော့မှ နင်က နောက် ငါမကြိုက်တာတွေ မလုပ်မှာပေါ့။ ထားတော့။ ကဲ… ခုနောက်ပိုင်း နင့်ကို ငါ ဘာလုပ်သလဲ။ အရာရာ နင့်သဘော၊ နင့် အစီအစဉ်၊ နင့်ကို ငါအကုန်ပုံထားတယ် မဟုတ်လား’\n‘ကျွန်ယုံတော်ပေါ့။ ချွေတာသုံး၊ မစားရက် မဝတ်ရက် စုဆိုတဲ့ စည်းကမ်းဥပဒေကြီးနဲ့လေ။ သုံးသမျှ စာရင်းဇယားနဲ့ ပြရတာလေ’\n‘အေး… အဲဒီတော့ နင်က လူရိုးလေးကိုး။ စာရင်းဇယားမှာ မလိမ်တတ်ရှာဘဲကိုး။ ငါ့ကို မှန်မှန်ကန်ကန် ပြရှာတာကိုး’\n‘အဲဒါလည်း ခင်ဗျားကြောင့် ဖြစ်လာတာလေ။ ကျုပ် လိမ်တတ်တာ၊ ရှုပ်တတ်တာတွေဟာလည်း ခင်ဗျားကြောင့် ဖြစ်တာပဲ’\n‘အေးအေး… ငါရှုံးပါပြီ။ ငါ ရှုံးပါတယ်။ နင်သာ အနိုင်ယူပါတော့။ အနိုင်ယူပါတော့။ ငါ မကောင်းချည်းဘဲ ထားလိုက်ပါတော့’\n‘ခင်ဗျား မရှုံးပါဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက် အရင်းက နည်းနည်းလေးပဲ၊ ငါးရာတည်းပါ’\n‘ဟဲ့… ငါ့အရင်းက အဲဒီငါးရာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့အရင်းက နှလုံးသား၊ ဟောဒီ နှလုံးသားနဲ့ ငါ ရင်းထားရတာ။ ဒီအရင်းရှုံးမှတော့ ငါ့ဘဝ ဘာအဓိပ္ပါယ် ရှိတော့မှာလဲ။ ငါ သေလိုက်ဖို့ပဲ ရှိတယ်’\nဂျိန်းစဘွန်းမကြီးရဲ့ ရှိုက်သံက ဆွေးမြည့်နာကျင်လို့ နေတယ်။\n‘နင့်လိုသာ ပြောကြကြေးဆို ငါ ချစ်လို့ နင့်ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့ရတာတွေလည်း အများကြီးပါပဲ။ နင် ငါ့ကို မိန်းမကိစ္စနဲ့ မျက်ခွက်ကို လက်သီးနဲ့ထိုးတာလေ။ မျက်လုံးထိပြီး အဲဒီကစ မျက်စိတွေ မှုန်သွားတာ။ ငါ့မျက်လုံးတွေ ခုထိ မကောင်းတော့ဘူး’\nမင်းမင်း ငြိမ်သက်နေတယ်။ ဂျိန်းစဘွန်းမကြီးက မျက်ရည်တွေကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပွတ်သုတ်ပြန်တယ်။\n‘ရပါတယ်၊ နင် အခု မိန်းမယူမယ် မဟုတ်လား။ ငါတို့ မိန်းမလျာဆိုတာ ဒီလိုအဖြစ်မျိုး ဘယ်နေ့များ ဖြစ်ပါ့မလဲ ဆိုတာကို တထိတ်ထိတ်နဲ့ စောင့်နေရတဲ့ဘဝ။ တစ်နေ့ကျ ရင်ဝကို စုံကန်သွားမယ်ဆိုတာ မျက်ဖြူဆိုက်ပြီး ကျန်ခဲ့ရမယ်ဆိုတာ သိပြီးသားပဲ။ ငါ့ကိုလည်း နင် အိုစော်နံပြီ၊ မေတ္တာကုန်ပြီပဲ။ ကြွေသောရွက်ဝါ ပြန်မဆက်၊ လှသောအိပ်မက် ပြန်မမက်တဲ့။ ငါ နားလည်တယ်။ နင့်ကို ငါ ကြိုးစားဖြတ်ရမှာပေါ့။ သံမဏိဆိုတာ မီးနဲ့တိုက်မှ အရည်ပျော်တာ။ စိန်ကို စိန်ချင်းဖြတ်မှ၊ သံကို သံချင်းဖြတ်မှ၊ နှလုံးသားကို နှလုံးသားချင်း ဖြတ်မှ ပြတ်တာ။ ငါ ဖြတ်ပါ့မယ်။ ငါ့နှလုံးသား အကြေအမွခံပြီး ငါ ဖြတ်ပါ့မယ်’\nမျက်ရည်တွေက ဂျိန်းစဘွန်းမကြီး ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာပြန်တယ်။\n‘မနေ့ညကဆို ငါတစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘူး။ နင် ဘယ်လောက်လိမ်လိမ်၊ ကောင်းမလေးနဲ့ နင်ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ငါ သိတာပေါ့။ ငါ စဉ်းစားကြည့်တယ်။ နင်မိန်းမယူမယ်ဆိုရင် ငါ ဖြတ်နိုင်မလားဆိုတာ။ တွေးလိုက်တာနဲ့ အို… ဟိုတုန်းက စားခဲ့၊ သောက်ခဲ့၊ ပျော်ခဲ့ပါးခဲ့၊ လှူခဲ့တန်းခဲ့တာတွေ ရုပ်ရှင်ပြသလို အကုန်ပေါ်။ ဖျားတော့နာတော့ ပြုစုတာတွေ၊ ခရီးသွားတဲ့အခါ ကြင်နာတာတွေ အကုန်ပေါ်။ မျက်ရည်တွေပဲ တွေတွေ တွေတွေကျပြီး အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ တစ်ညလုံး လင်းအားကြီးမှ အရက်ထသောက်ပြီး အိပ်ပစ်လိုက်ရတာ’\n‘ဟိုတုန်းကဟာတွေဟာ ဟိုတုန်းကပဲလို့ ကျုပ် ပြောပြီးပြီပဲ။ တော်ပါတော့။ အရေးကြီးတာက ပြတ်သားရမှာက ကျုပ်တို့ရဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့်ဘဝ’\n‘သြော်…နင်ကတော့ ဘယ်တွေးချင်ပါတော့မလဲ။ ဘယ်သတိရချင်ပါတော့မလဲ။ ရက်စက်နိုင်ပြီကိုး။ ငါ့ကို မုန်းပြီးကိုး’\n‘ခင်ဗျားကို ကျုပ် သံယောဇဉ်ရှိပါတယ်လို့ ပြောပြီးပြီ’\nဂျိန်းစဘွန်းမကြီးက မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ လင်သည်ကလေးကို ကြည့်ရှာတယ်။\n‘နင် ငါ့ကို သံယောဇဉ်ရှိတယ်ဆိုရင် ငါနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ မနေနိုင်ရတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ တစ်သက်လုံး မနေနိုင်ရတာလဲ’\n‘ခင်ဗျားက မိန်းမ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားက မိန်းမစိတ်ပေါက်နေတဲ့ ယောက်ျား။ ကျုပ်ကလည်း ယောက်ျား။ ခင်ဗျားနဲ့ တစ်သက်လုံး ဘယ်လိုလုပ်နေရမလဲ။ ခင်ဗျား နားမလည်ပါဘူး။ ခင်ဗျား နားမလည်ဘူး’\n‘အေး… နားမလည်ဘူး။ ငါသိတာက ငါဟာ မိန်းမပဲ။ အရာရာ ငါမိန်းမလိုပဲ နေတယ်။ ပြောတယ်။ ရယ်တယ်။ ငိုတယ်။ အားလုံးကို မိန်းမလိုပဲ ငါခံစားတယ်။ ငါဟာ မိန်းမပဲ။ ငါ့ကိုယ်ငါတော့ မိန်းမပဲ’\n‘ခင်ဗျားဘာသာ သေအောင်ပြော။ ခင်ဗျား မိန်းမဖြစ်လို့ မရဘူး။ ခင်ဗျားအတုပဲ၊ နားလည်လား’\nဂျိန်းစဘွန်းမာန်ဝင်လာတဲ့ ဒေစီဂျိန်းက မိန်းမဟန်အပြည့်နဲ့ ခါးကို ထောက်လိုက်တယ်။\n‘သြော်… အေး အေး၊ ထားပါတော့ မိန်းမတုကြီးကို ရင်ဝကန်ခဲ့ပြီး နင်ယူမယ် မိန်းမစစ်ကလေးက ဟိုတုန်းက ရည်းစားဟောင်းလား။ အခု အဆင့်မရှိတဲ့ မိန်းမလေးလား’\n‘ခင်ဗျား မိုက်မရိုင်းနဲ့။ စကားကို အဆင့်ရှိရှိပြော’\n‘ဟုတ်ကဲ့၊ အဆင့်ရှိသူကြီးရယ်၊ မေးတာလေး ဖြေပါဦး။ ဘယ်သူနဲ့များ စုလျားရစ်ပတ် မှာပါလိမ့်ရှင်’\n‘ခင်ဗျားအပူ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျုပ် ပန်းညိုကို ယူမှာ’\n‘အဲဒီမိန်းမကိုပေါ့လေ ဟုတ်လား။ နေပါဦး။ သူ့ကို နင်ယူတော့ နင်က ဘာလုပ်ကျွေးမှာတုံး။ သူရှာတာကို ထိုင်စားမှာလား’\n‘ကျုပ်မှာ ခြေရှိတယ်၊ လက်ရှိတယ်။ ကျုပ် ကူလီထမ်းကျွေးမယ်။ ဆိုက်ကားနင်းကျွေးမယ်’\n‘သြော်… မြင်းမိုရ်တောင်ကိုပင် ကျော်လွှားနိုင်သော စွမ်းအင်တွေပေါ့လေ။ ဆိုက်ကား နင်းကျွေးမယ်။ ကူလီထမ်းကျွေးမယ်တဲ့။ ငါ ရယ်ချင်လိုက်တယ်။ ဒီမှာ မင်းမောင်’\nဂျိန်းစဘွန်းမကြီးက အောင်နိုင်သူမျက်နှာမျိုးနဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို မဲ့လိုက်တယ်။\n‘ငါ လုပ်ကျွေးတာကို တစ်လျှောက်လုံး သက်သက်သာသာ ထိုင်စားလာတဲ့ နင့်လိုဟာမျိုးက ကူလီထမ်းနိုင်မယ်များ ထင်သလား။ ဝေးပါသေးတယ်’\n‘ခင်ဗျား စောင့်ကြည့်လိုက်ပေါ့။ ကျုပ်သွားမယ်။ ရော့… ခင်ဗျားပစ္စည်းတွေ’\nကြမ်းပြင်ကော်ဇောပေါ် မင်းမင်း ပစ်ချလိုက်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဒေစီဂျိန်းက မယုံသလို ကောက်ယူလိုက်တယ်။\n‘ဆွဲကြိုးတွေ၊ နာရီတွေ၊ ဟန်းချိန်းတွေ၊ လက်စွပ်တွေကို ပစ်ပြီး ကူလီသွားလုပ်မယ့် သူဟာ ဆိုက်ကားသွားနင်းမယ့် လူဟာ အရူးမို့လို့ ပေါ့’\n‘ကျုပ် မရူးဘူး။ ခင်ဗျားသာ ရူးနေတာ’\n‘ဟုတ်ပါတယ်။ ငါက အရူးမကြီးပါ’\nတံခါးဝကို မင်းမင်း ထွက်လိုက်တယ်။\n‘ကျုပ်… ခင်ဗျားဆင်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတစ်စုံတော့ ဝတ်သွားမယ်’\nမင်းမင်းလက်ကို ဂျိန်းစဘွန်းမကြီး လှမ်းဆွဲတယ်။\n‘ကျုပ်လမ်း ကျုပ်သွားပါရစေ။ ခင်ဗျား ဖယ်’\nဆောင့်တွန်းပစ်လိုက်ပြီး အိမ်ပေါ်လှေကားကနေ မင်းမင်း အပြေးဆင်းတယ်။\nလဲကျကျန်ရစ်နေတဲ့ ဂျိန်းစဘွန်းမကြီးကို တစ်ချက်ကလေးမှ လှည့်မကြည့်ဘဲ အမှောင်ထုထဲကို ပြေးဝင်သွားတယ်။\nပန်းညိုလေးရေ၊ အစ်ကိုလာပြီ။ မင်းနဲ့ ထာဝရအတူတူနေဖို့အတွက် အစ်ကို မင်းဆီလာနေပြီ။\nဝါခေါင်လဆန်း (၁၅) ရက်\nမင်းနှစ်ပါးရဲ့ တောင်ပြုန်း ရွှေပွဲလာ နောက်ဆုံးနေ့။\nပွဲတော် နောက်ဆုံးနေ့ရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း လူတွေက ကြိတ်ကြိတ်တိုး စည်းကားလို့ နေတယ်။\nနန်းကြီးပေါ်မှာ မင်းနှစ်ပါးရဲ့ပုံတော်တွေကို ရွှေချဖို့ (ရွှေဘုံဆင်း)ဖို့အတွက် မိဖုရားကြီးတွေ၊ အမတ်ချုပ်ကြီးတွေ၊ သိုးတွေ၊ ဗောင်းတွေ အလုပ်ရှုတ်ကုန်ကြပြီ။ မင်းနှစ်ပါးပုံတော်တွေကို ချက်ချင်း ရွှေချရမယ်။ ပြီးတော့ ဝတ်လဲတော်အသစ်၊ ဗောင်းအသစ် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်တော်မူလိမ့်မယ်။\nနန်းကြီးပေါ်က အရှင်နှစ်ပါးပုံတော်ကို ရွှေချနေတဲ့အချိန် ကနားတဲတန်းက နတ်ကတော်တွေလည်း အလုပ်ရှုပ်ကြပြီ။ နောက်တစ်ပတ်ကြာရင် ကျင်းပမယ့် မင်းနှစ်ပါးက မယ်တော်ပုပ္ပါးကို ပို့တဲ့ပွဲ၊ ရတနာဂူနတ်ပွဲကို ကူးဖို့အတွက် ပြင်ကြဆင်ကြရပြီ။\nပွဲတော် ခုနစ်ရက်မှာ ငွေထုပ်ပိုက်နိုင်သူ နတ်ကတော်နဲ့ သူဌေးနတ်ကတော်တွေက ရတနာဂူပွဲ ကူးဖို့နဲ့ ကြားတစ်ပတ်မှာ နေရေးထိုင်ရေးကို စိတ်အေးအေး စီစဉ်နေချိန်မှာ ငွေခင်အမှူးပြုတဲ့ အချို့သော နတ်ကတော်တစ်သိုက်ကတော့ ပေါင်နှံရောင်းချရေး အစီအစဉ်ကြီးကို စတင်နေကြပြီ။\nစရိတ်အတွက် ကြက်ဖလားပေါင်တဲ့ နတ်ကတော်ရှိတယ်။\nပုံတော်ပေါင်တဲ့ နတ်ကတော်ရှိတယ်။ ဓားပေါင်တဲ့ နတ်ကတော်ရှိတယ်။ ထဘီ၊ အင်္ကျီပေါင်တဲ့သူလည်း ရှိတယ်။ ရောင်းတဲ့သူလည်း ရှိတယ်။\nဖဲရှုံးလို့ ပေါင်တယ်။ အရက်သောက်လို့ ပေါင်တယ်။ ပိုက်ဆံမရလို့ ပေါင်တယ်။ ပေါင်နည်းတွေက အမျိုးမျိုး။\nတချို့ချောင်ကျတဲ့ ကနားတဲလေးတွေက နတ်ကတော်၊ နတ်ပရိသတ်မရှိတဲ့၊ စန်းမရှိတဲ့၊ နာမည်မရှိတဲ့ နတ်ကတော်တွေဟာ တကယ့်ကို ပိုက်ဆံမရကြတာ။\nပေါင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရတနာဂူကျမှ ပြန်ရွေးကြမယ်လေ။ ပွဲစားငွေခင်တို့ ဒီအချိန်ဆို လက်မလည်တော့ဘူးပေါ့။ ကနားတဲတန်းမှာ ငွေခင်တို့က ဟိုကူးလိုက် ဒီသန်းလိုက်၊ နတ်ကတော်တွေနဲ့ ရုတ်ရုတ် ရုတ်ရုတ်ပေါ့။ ပစ္စည်းပေါင်၊ ပစ္စည်းရောင်းအပြင် မိန်းမလျာ လင်အလဲအလှယ် အရောင်းအဝယ်ကလည်း ပါလိုက်သေး။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လင်လဲကြ၊ ဟိုကောင်လေးကို ဝယ်ချင်တဲ့သူနဲ့ ဒီကောင်လေးကို ရောင်းချင်တဲ့သူနဲ့ အလုပ်ကို ဖြစ်လို့။\nပိုက်ဆံမရရှာတဲ့ ချောင်ကျကျ ကနားတဲလေးတွေမှာ နတ်ကတော်တချို့ ပွဲတော်ခုနစ်ရက်လုံး ဟန်ပြတင်ထားတဲ့ ဖုန်အလိမ်းလိမ်းနဲ့ ကြက်ကြော်ကို ထမင်းနဲ့ ချစားနေရပြီ။ ဘယ်သူတွေ ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာကိုမှ ဂရုမထားနိုင်ဘဲ ပွဲတော်လာ လူအုပ်ကြီးထဲမှာ၊ ကနားတဲတန်းတွေကြားမှာ မင်းမင်းဆိုတဲ့ အချစ်ရူးကောင်လေးတစ်ယောက် အတင်းတိုးဝှေ့လျှောက်သွားလို့ နေတယ်။\nအိပ်ပျက်မျက်လုံးအစုံက နေရာအနှံ့အပြားကို ရှာဖွေတဲ့ အကြည့်နဲ့ကြည့်တယ်။ ပန်းညို ဘယ်မှာလဲ။ ပန်းညိုတို့ ဘယ်မှာလဲ။နာကျင်ဆွေးမြည့်တဲ့ သီချင်းသံလေး ဘယ်ထောင့်ကများ ပေါ်လာမှာလဲ။\nဇရပ်ပျက်ကြီးပေါ်မှာ ပန်းညိုတို့ မရှိတော့ဘူး။\nပြီးတော့… ပြီးတော့ ဘယ်နေရာမှာမှ ပန်းညိုတို့ မရှိတော့ဘူး။\nလူလိမ်လူညာ တစ်ယောက်ကို အမုန်းကြီးမုန်းပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ။\nအလိမ်အညာခံရတဲ့ သနားစရာ ကောင်မလေးရယ်။ ဘယ်အရပ်ကို ရောက်နေရှာပြီလဲ။\nကလေးတစ်ယောက်သာ ဆိုရင်ဖြင့် တောင်ပြုန်းပွဲလယ်ကောင်မှာ ရှိုက်ရှိုက်ပြီး မင်းမင်း ငိုချလိုက်ချင်ပြီ။ ဝမ်းနည်းနာကျင်မှုနဲ့ ပင်ပန်းမှု၊ ပွဲတော်ကွင်းကို မင်းမင်း ဘယ်နှပတ် ပတ်မိမှန်း မသိဘူး။ ပန်းညိုရေလို့လည်း ဘယ်နှခွန်း ခေါ်မိပါလိမ့်။\nကနားတဲတစ်တဲရဲ့ ရှေ့တိုင်အခြေမှာ မဟန်နိုင်ဘဲ မင်းမင်း ထိုက်ချလိုက်တယ်။\nနုနယ်လှချည်လား ကူလီထမ်းမယ့် သူကြီးရယ်။ ဆိုက်ကားနင်းမယ့် သူကြီးရယ်။\nပန်းညိုရေ… မင်း ဘယ်မှာလဲ။\n‘ဒေစီဂျိန်း ကောင်လေး မင်းမင်းပါ။ မူးနေတယ် ထင်တယ်’\nဘယ်သူလဲ ပြောတာ ဒေစီဂျိန်းကောင်းလေးဆိုတာ ဘယ်သူလဲ။ မင်းမင်း တိုင်ခြေကနေ ထရပ်တယ်။\nမိန်းမလျာတွေ နင်တို့ကို ကြည့်ကို မကြည့်ချင်ဘူး။ ဦးဘစီရဲ့ စက်ကွင်းက လွတ်အောင် ကျုပ်ရှောင်မယ်။ ကျုပ်ဟာကျုပ် ဘယ်လိုနေနေ ဘယ်လိုထိုင်ထိုင် ဘယ်သူနဲ့မှ မဆိုင်ဘူး။ မင်းမင်းဟာ လမ်းပေါ်က လူ၊ လမ်းဘေးကလူ ဖြစ်သွားပြီ။\nသူဌေးမကြီး ဒေစီဂျိန်းရဲ့ လက်လျားလက်လျား လူပေါ်ကြော့လင်ကလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ စားရမယ့် သောက်ရမယ့် လမ်းဘေးကကောင် ဖြစ်သွားပြီ။\nပန်းညို… မင်းနဲ့တွေ့ရင် မင်းတောင်းထားတဲ့ထမင်း ကိုယ်တောင်းစားရမှာ။ ကျွေးမှာလား။ ကိုယ့်ရင်တွေ သိပ်ဟာနေပြီ။\nတစ်နေရာရာမှာ ထိုးအိပ်မှဖြစ်တော့မယ်။ လျှောက်ရင်း လျှောက်ရင်းနဲ့ မင်းမင်း အဖျားတက်စပြုပြီ။ နတ်ဆိုင်းသံတွေက နားထဲမှာ မခံသာအောင် ဆူညံလာတယ်။\nပန်းညို နက်ဖြန်ကျရင် မင်းကို တစ်ခါရှာဦးမယ်။ နက်ဖြန်လပြည့်ကျော်တစ်ရက်မှာ ဆုတောင်းပြည့်ဘုရား ဘုန်းကြီးဆွမ်းလောင်းပွဲ ရှိတယ်။ ထပ်ပွဲဆိုတာလည်း ရှိတယ်။ ဘုရားကို လာပို့ကြတဲ့ ဆွမ်းတော်ပွဲ ငှက်ပျော်ဖီးတွေကို အချင်းချင်း ထပ်ပြီး ဘုရားက ပြန်ပေးတဲ့ ပွဲပေါ့။\nအဲဒီဆွမ်းလောင်းပွဲကို ဟိုအရှုပ်မကြီးက နှစ်တိုင်းလောင်းတာပေါ့။ ပန်းညိုရယ်… အဲဒီဆွမ်းလောင်းပွဲကို တောင်းတဲ့ လူတွေလေ အများကြီး လာကြတယ်။ ဆွမ်းကြီးလောင်းပွဲကို တော့ သနားစရာ ကောင်မလေး ထွက်လာရှာမှာပါ။\nတစ်နေရာရာကို သွားအိပ်ချင်တယ်။ မင်းမင်းခြေလှမ်းတွေကို မသိစိတ်က တစ်နေရာရာကို သယ်ဆောင်သွားနေတယ်။\nမင်းမင်းသိတဲ့ တစ်နေရာရာကို သယ်ဆောင်သွားနေတယ်။\nကနားတဲတန်းလေးတစ်ခု၊ ပြီးတော့ ဒီဘက်ကွေ့၊ ဝင်းထရံ အရှည်ကြီးကို လျှောက်၊ စက္ကူပန်းနီတွေနဲ့ ခုံကလေး လုပ်ထားတဲ့ တံခါး၊ ခြေလှမ်းတွေက အလိုလိုသွားနေတယ်။ မျက်လုံးတွေက မဖွင့်ချင်တော့လောက်အောင်ပဲ။\nစက္ကူပန်းခုံ တံခါးဝရောက်မှာ ခြေလှမ်းတွေက အလိုလို ရပ်တယ်။ ပြီးတော့ စိတ်လျှော့လိုက်သူ တစ်ယောက်လို တံခါးဝမှာ မင်းမင်း ပုံလဲသွားခဲ့တယ်။\nစိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ခေါ်တာ ပန်းညိုပေါ့။\nမငိုပါနဲ့ ပန်းညိုရယ်၊ ပန်းညိုရင်ခွင်ထဲမှာ အစ်ကို ဖျားချင်တယ်။\nတောင်ပြုန်းလမ်းခွကြားလေးပေါ်မှာ ပွဲတော်ပြန် ကားတန်းရှည်ကြီး တအိအိ ရွေ့လျားနေပုံဟာ လွမ်းစရာကောင်းနေသေးတော့တယ်။\nဝါဆို ဝါခေါင်လေကလေးကလည်း ကားတန်းရှည်ကြီးကို ခွဲခွာဖို့အတွက် နှုတ်ဆက်လို့ နေတယ်။\nပွဲတော်တွင်းက ထွက်ခါစ ဟိုင်းလပ်အဖြူလေးတစ်စီးရဲ့ ရှေ့ခန်းမှာ ကိုယ်ပူရှိန်နဲ့ နွမ်းဖျော့မှေးမှိန်နေတဲ့ လင်သည်ကလေး မင်းမောင်ကို ဂျိန်းစဘွန်းမကြီးက စိုးရိမ်တကြီး ပွေ့ဖက်လို့ ထားတယ်။\nဘုရားစာတွေကို တတွတ်တွတ်ရွတ်ရင်း အရှင်နှစ်ပါးကိုလည်း တတွတ်တွတ် တိုင်တည်လာတယ်။ နေကောင်းပါစေ၊ ရောဂါခပ်သိမ်း ငြိမ်းပါစေ၊ သေမယ့်ရောဂါ ကျေးတော်မျိုး ကျွန်တော်မျိုးကို ကပ်ပါ။ ကျေးတော်မျိုး ကျွန်တော်မျိုးကြီးက အသက်ကြီးပါပြီ။ သေဘက်နီးပါပြီ။\nကားက ဖြည်းဖြည်းချင်းလေး ရွေ့နေရာက တုံ့ခနဲ ရပ်လိုက်တယ်။ ရထားလမ်းကူး ဂိတ်တံခါး ပိတ်ထားပြီ။\nကားနောက်ခန်းက ပစ္စည်းတွေနဲ့ အဖုံကြီးတို့ဆီကို ဂျန်းစဘွန်းမကြီး လှည့်ကြည့်ရပြန်တယ်။ ပစ္စည်းတွေ စိတ်ချရရဲ့လား။\nသြော်… သူသာဆို ဘာပူရမလဲ။ ကားနောက်မြီးကို ခိုပြီး ပစ္စည်းတွေ ကြည့်လိုက်တာ။ ဒေစီဂျိန်းတို့ ကားရှေ့ခန်းကနေ စတိုင်လ်နဲ့ လိုက်ရုံပဲပေါ့။\nဂျန်းစဘွန်းမကြီးက မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ပူပန်ပုံအကြည့်နဲ့ မင်းမင်းမျက်နှာကို ကြည့်ပြန်တယ်။\nရုတ်တရက် ရထားဥသြသံကြောင့် မင်းမင်း ဆတ်ခနဲတုန်သွားတော့ ဂျိန်းစဘွန်းမကြီး ပျာယာခတ်ရပြန်ပြီ။\nအိပ်… အိပ်… ပြန်အိပ်၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူးဟဲ့။\nလူတွေနဲ့ နတ်ပုံတော်တွေ ရောနှောပြည့်လျှံနေတဲ့ တောင်ပြုန်းမန္တလေး မီးရထားက တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်မောင်းလို့ နေတယ်။\nအပြာရောင် မီးရထားက တဂျက်ဂျက် မြည်ဟည်းလို့ ကားလမ်းဂိတ်တံခါးကို တအိအိနဲ့ ဖြတ်ကျော်တယ်။\n‘သက်ဆိုင်သူသို့… ပို့မေတ္တာ… တေးလွှာဝေ’\nရထားသံ၊ လူသံတွေကြားကနေ နာကျင်ဆွေးမြည့်နေတဲ့ သီချင်းသံလေး တစ်သံက စူးစူးရှရှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။\nမင်းမင်းတစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားတယ်။ ရီဝေဝေမျက်လုံးတွေဖျတ်ခနဲ ပွင့်လာကြတယ်။ ခြောက်သွေ့တဲ့ နှုတ်ခမ်းအစုံက ‘ပန်းညို’တဲ့။\n‘… အမေ့မေတ္တာ… အမေ့မေတ္တာ… သောက်ကာသုံး… ပြုံးရွှင်စေ…’\nဂျိန်းစဘွန်းမကြီး လက်ထဲကနေ မင်းမင်း ရုန်းထွက်လိုက်တယ်။\nတုန်နေတဲ့ မင်းမင်းကို ဂျိန်းစဘွန်းမကြီးက တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖက်ထားတယ်။ မဟုတ်ပါဘူးတဲ့။ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲတဲ့။ နေမကောင်းလို့ စိတ်ထင်တာပါတဲ့။ အိပ်လိုက်… အိပ်လိုက်တဲ့။\nစိတ်ထင်တာလား၊ ပန်းညိုရယ် မင်းအသံလေး မဟုတ်ဘူးလား။\nဝမ်းနည်းအားလျော့စွာနဲ့ မျက်လုံးတွေကို မင်းမင်း မှိတ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ လွင့်ပျံလာတဲ့ သီချင်းသံလေးကို သေသေချာချာ သိလိုက်တဲ့ ခဏမှာပဲ နာကျင်နေတဲ့ သီချင်းသံကလေးက မင်းမင်းနဲ့ အဝေးကြီး ဝေးကွာလို့ သွားခဲ့ပြီ။\n‘သက်ဆိုင်သူရေ… မေ့အသံအား… မှတ်မိပါရဲ့လားလေ…’ တဲ့။\n2 comments on “(ဇာတ်သိမ်း)ပြုံး၍လည်းကန်တော့ခံတော်မူပါ။ရယ်၍လည်းကန်တော့ခံတော်မူပါ။”\nJune 22, 2011 @ 5:41 am\nExcellent , I was unexpectedly influenced by it and finished reading it in one sitting without having desire of reading nobles about gays. Thanks to the admin.\nJune 24, 2011 @ 3:51 pm\nThanksalot , fri


EVY's Kitchen: Coca Cola Chicken/ ကိုကာကိုလာနဲ့ ချက်တဲ့ကြက်သားဟင်း\nCoca Cola Chicken/ ကိုကာကိုလာနဲ့ ချက်တဲ့ကြက်သားဟင်း\nဒီတစ်ခါမှာ စားလို့သိပ်ကောင်းတဲ့ ကိုကာကိုလာကြက်သားဟင်းနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်ပါတယ်။ ဟုတ်ပါတယ် ကြက်သားကို ကိုကာကိုလာနဲ့ ချက်ထားတာပါ။ ကျွန်မလဲ ကြားခါစကတော့ အထူးအဆန်းဖြစ်မိပါတယ်။ ဘယ်လိုဟင်းမျိုးပါလိမ့်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် စမ်းကြည့်ပြီးသွားတဲ့ အခါမှာတော့ နောက်ထပ် အခါခါချက်ရမယ့်ဟင်းစာရင်းထဲကို ပါသွားပါတော့တယ်။ အရသာက ခပ်ချိုချိုနဲ့မို့ ထမင်းနဲ့စားမှာထက် Appetizer လိုမျိုးစားဖို့ပိုသင့်တော်ပါလိမ့်မယ်။ ဒင်ဆမ်းမှာပါလေ့ရှိတဲ့ ကြက်ခြေထောက်ပေါင်းသဘောမျိုးပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ guinea pig တစ်ဖြစ်လဲ အိမ်ဦးနတ်ကတော့ ဒီဟင်းလေးကို အရမ်းကိုသဘောကျပါတယ် :P ။ recipe ကို share ပေးတဲ့ HBS ကိုလည်း ကျေးဇူးအထူးတင်ပါကြောင်း။ Thanks much HBS for sharing suchawonderful recipe. This is going to beakeeper for me.\nChicken drumettes 5\nငရုပ်ကောင်း လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၄ပုံ၁ပုံ\nပဲငံပျာရည်အနောက် စားပွဲဇွန်း ၂ ဇွန်း\nနှမ်းဆီ လက်ဖက်ရည်ဇွန်း ၂ ဇွန်း\nကြက်သွန်နီ အကြီး ၁လုံး - ပါးပါးလှီးထား\nကြက်သွန်ဖြူ ၃ မွှာ - ဓါးပြားရိုက်ထား\nဂျင်း လက်တစ်ဆစ်စာ- ပါးပါးလှီးထား\nပထမဆုံးကြက်သား drumettes ၅ ခုကို ဆား၊ ငရုပ်ကောင်း၊ကြက်သားမှုန့်၊ ပဲငံပျာရည် အနောက် နှမ်းဆီတို့နဲ့ ရောနယ်ပြီး နာရီဝက်လောက် နှပ်ထားလိုက်ပါ\nဆီ စားပွဲဇွန်း ၁ ဇွန်ကိုအပူပေးပြီး ကြက်သွန်ဖြူ၊နီ၊ဂျင်းကို ဆီသတ်ပေးပါ။\nကြက်သွန်တွေ နွမ်းသွားပြီဆိုရင် ကြက်သားကိုထည့်ပြီးခဏလုံးပေးပါ။ ပြီးရင် ရေအနည်းငယ်ထည့်ပြီး ကိုကာကိုလာတွေကိုပါ ထည့်ပေးပါ။\nဆူပြီဆိုရင် မီးလျော့အဖုံးအုပ်ပြီ်း၄၅ မိနစ်လောက်တယ်ရပါမယ်။ ချကာနီး ၅ မိနစ်အလိုလောက်မှာမှ ပါးပါးလှီးထားတဲ့ ပန်းငရုပ်ပွတွေကိုထည့်လိုက်ပါ။\nအရမ်းကိုစားကောင်းတဲ့ ဟင်းတစ်ခွက်မို့ စမ်းကြည့်စေချင်ပါတယ်\nPosted by Evy at 9:01 PM\nOMG! OMG! I want to be your guinea pig :D\nသူက ကိုကာကိုလာပုလင်းကြီးနဲ့ ပြုတ်လိုက်တာ။\nI want to be your Guinea pig too. :D\nတော်တော်စိတ်ဝင်စားသွားတယ် ..း))\nနေ့တိုင်း စားရတဲ့ ကြက်သားကို ဒီဇိုင်းအသစ်နဲ့\nနောက်နေ့အားရင် လုပ်စားကြည့်လိုက်အုံးမယ် .. ;)\nချက်စားဖို့ တခု တိုးသွားပြီ\nလောလောဆယ် ဘောင်ဘီဆိုက်တိုးနေ၏ :D :D\nထူးထူးဆန်းဆန်းပဲနော်.. အဲ့ဟင်းနာမည်လေးကို ခုမှ ကြားဖူးတယ်.. စားလည်း မစားဖူးဘူး..\nအရသာထူးမှာ သေချာတယ်နော်။ စားချင်စာလေး ရှလွှတ်..\nစားကောင်းမဲ့ပုံလေးပဲ ဆန်းဆန်းပြားပြားနည်းလေးကို သေချာလေ့လာ မှတ်သားသွားတယ် Evy ရေ။\nthanks for the recipe!! အစ်မရေးထားတာလေးဖတ်ပြီး မနေ့က လုပ်စားလိုက်တယ်.. ကောင်းမှကောင်းဘဲ.. တစ်အားကြိုက်သွားပြီ :)\nတနင်္ဂနွေနေ့ ချက်စားမယ်နော်။ ကျေးဇူးပါပဲ။\nhttp://web.stagram.com/p/204131510515775317_47709204 << ညီမ လိုက်ချက်ကြည့်ထားတာ\nDelicious Egg Tarts\nCoffee Liquor Cake/ ကော်ဖီအရက်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ကိတ်\nChicken Veggie Egg Roll


မဟာအောင်မြေမြို့နယ်တွင် ကွာရန်တင်းစင်တာတစ်ခု ယာယီပိတ်သိမ်း – DVB\nမဟာအောင်မြေမြို့နယ်တွင် ကွာရန်တင်းစင်တာတစ်ခု ယာယီပိတ်သိမ်း\nPublished By Aung Aung Naing | 10 January, 2021\nကိုဗစ်-၁၉ ပိုးတွေ့နှုန်း ကျဆင်းလာတာကြောင့် မန္တလေးမြို့၊ မဟာအောင်မြေမြို့နယ်၊ စိန်ပန်းရပ်ကွက် အ. ထ. က (၂၄) မှာ ဖွင့်လှစ်ထားတဲ့ လူ ၁၅၀ ဆန့် ကွာရန်တင်းစင်တာကို ဇန်နဝါရီ ၉ ရက်နေ့ကစပြီး ယာယီပိတ်သိမ်းထားတယ်လို့ တိုင်းဒေသကြီး လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်က ပြောပါတယ်။\nမဟာအောင်မြေမြို့နယ်အတွင်း ပိုးတွေ့ရှိနှုန်း ကျဆင်းလာတဲ့အပြင် ကိုဗစ်-၁၉ ကူးစက်မှုကို ထိမ်းချုပ်နိုင်တဲ့အတွက် မြို့နယ်အတွင်းမှာရှိတဲ့ ကွာရန်တင်းစင်တာ နှစ်ခုထဲက တစ်ခုကို ယာယီပိတ်တာလို့ မဟာအောင်မြေမြို့နယ်၊ တိုင်းဒေသကြီး အမှတ်(၂) လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ဦးဇော်ဇော်အောင်က ပြောပါတယ်။\n"မဟာအောင်မြေမြို့နယ်ထဲမှာက ကွာရန်တင်းစင်တာနှစ်ခုရှိတာဗျ။ ခု (၂၄) ကျောင်းမှာ ဖွင့်ထားတဲ့ ဟာကတော့ ယာယီ ခဏပိတ်လိုက်တဲ့ သဘောပါပဲဗျ။ ကျနော်တို့က မန္တလေးတက္ကသိုလ်ထဲမှာရှိတဲ့ ကုတင် ၆၀၀ မှာတော့ ဆက်လက်ပြီး ဖွင့်ထားလျက်ရှိတယ်ဗျ။ ခုဟာက နည်းနည်းလေး ပိုးတွေ့တာ ထိမ်းချုပ်နိုင်တော့ စင်တာနှစ်ခုနေရာက အရှေ့နဲ့ အနောက်နဲ့ အနောက်ပြင်လည်းဖြစ်နေလို့ တစ်ခုတည်း ပေါင်းလိုက်တဲ့ သဘောပါပဲဗျ။"\nဒါ့အပြင် contact person တွေကိုလည်း ထိမ်းချုပ်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်ပြီး လိုအပ်ပါက ပြန်လည် အသုံးပြုနိုင်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားတယ်လို့ သိရပါတယ်။\nဇန်နဝါရီ ၉ ရက်နေ့မှာ စင်တာကနေ ကွာရန်တင်းဝင်နေသူအားလုံး ဆင်းသွားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် နောက်ထပ် contact person တွေကို မန္တလေးတက္ကသိုလ်အတွင်းက ကုတင် ၆၀၀ဆန့် ကွာရန်တင်းစင်တာကို ပို့ဆောင်မယ်လို့ သိရပါတယ်။\nအခုစင်တာဟာ ၂၀၂၀ ပြည့်နှစ် နိုဝင်ဘာလအတွင်းက ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပြီး မန္တလေးခရိုင်အတွင်းမှာ ပထမဦးဆုံး ယာယီပိတ်လိုက်တဲ့ ကွာရန်တင်းစင်တာလည်း ဖြစ်ပါတယ်။\nမန္တလေးခရိုင်အတွင်း ခုနစ်မြို့နယ်မှာ တစ်မြို့နယ်ကို ကွာရန်တင်းစင်တာ နှစ်ခုလောက်ရှိပြီး ကူးစက်မှုကို ထိမ်းချုပ်လို့ ရပြီဆိုတာနဲ့ စင်တာနှစ်ခုကို တစ်ခုတည်းပေါင်းဖို့ လုပ်ဆောင်နိုင်တယ်လို့လည်း ဦးဇော်ဇော်အောင်က ပြောပါတယ်။\nဒီဇင်ဘာလကုန်ပိုင်းကစပြီး မန္တလေးတိုင်းမှာ ကိုဗစ်-၁၉ ကူးစက်မှု ကျဆင်းလာတာကြောင့် ကွာရန်တင်းစင်တာတွေနဲ့ ပေါ့စတစ်လူနာထားရှိရာ နေရာတွေကို ပိတ်သိမ်းတာ၊ ပြန်ပေါင်းတာတွေ လုပ်ဆောင်မယ်လို့ ဝန်ကြီးချုပ် ဒေါက်တာဇော်မြင့်မောင်က ပြောကြားထားပါတယ်။\nမန္တလေးတိုင်းဒေသကြီးအတွင်းမှာ ဇန်နဝါရီ ၈ ရက်နေ့အထိ ပိုးတွေ့လူနာပေါင်း ၁၄,၆၀၀ နဲ့ သေဆုံးသူ ၃၂၇ ဦး ရှိတယ်လို့ သိရပါတယ်။