မျှော်လင့်ခြင်း . . . ချစ်ခြင်းများနှင့် . . . (ဝတ္ထုလတ်) – တိမ်တိုက်ထွန်း ရေးတဲ့စာ\nPosted on March 29, 2020 by Tain Tike Htun\nမျှော်လင့်ခြင်း . . . ချစ်ခြင်းများနှင့် . . . (ဝတ္ထုလတ်)\nခိုက်ခိုက်တုန်အောင်အေးလှသည့် ဒီဇင်ဘာဆောင်းမနက်ခင်းတစ်ခု၌ သားလေးအသက်တစ်နှစ်ပြည့် ပါသည်။\nပါးမို့မို့ဖောင်းဖောင်းလေးနှင့် သားလေးမျက်နှာကြည်လင်ရွှင်ပျနေမှုကို ကျွန်တော်ရော ချစ်ဇနီးစိမ်းရော ရူမဝ၊ ချစ်မဝပေ။\nသားလေးရဲ့ မွေးနေ့ကို ခမ်းခမ်းနားနား မလုပ်ဖြစ်ပေမယ့် နေထိုင်ရာ သိမ်ကုန်းနားတစ်ဝိုက်မှာရှိတဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေမှာ ဆွမ်းချိုင့်တွေပို့၊ တောင်ပေါ်တစ်လျှောက်နီးစပ်ရာ ဘုရားစေတီပုထိုးတွေမှာ ဆီးမီးတွေလိုက်ထွန်းဖြစ်သည်။\nကျွန်တော်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသောပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်တဲ့ ဝေဠု Medical Health Center ကိုလည်း ဒီနေ့တော့ ပိတ်ထားဖြစ်သည်။\nသိမ်ကုန်း (၁) လမ်းမှာရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိမ်ကို နေ့လယ်တစ်နာရီလောက်မှ ရောက်ဖြစ်ပါသည်။ မင်္ဂလာရှိသောနေ့မှာ စိတ်ညစ်စရာ၊ စိတ်ရှုပ်စရာ၊ တစ်ခြား ရှုပ်ထွေးတဲ့ပြသနာတွေကို မတွေးမိသလို တွေးစရာလည်းမရှိခဲ့ပါချေ။\nသို့သော် . . . ကျွန်တော်တို့ မိသားစု အိမ်ရောက်ရောက်ချင်းမှာပဲ အကြီးမားဆုံး ပြသနာက စတင်ခဲ့လေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်နီးပါးခန့်က ပြသနာတည်ငြိမ်းအေးချမ်း၊ အသားကျနေပြီဖြစ်သော လက်ရှိအချိန်မှာ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော ဒီပြသာနာ။ ကျွန်တော် . . . တကယ်ပဲ ဝဋ်ကြွေးတွေမကျေ သေးဘူးလား။ အိမ်တံခါးပွင့်လျက်သားတွေ့ပြီး အထဲမှာ စန္ဒာရတီးခပ်သံ တိုးတိုးလေးကြားရတော့ ကျွန်တော်ရော စိမ်းပါ အံ့အားသင့်ပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်မိကြသည်။ တံခါးကို လုံံလုံခြုံခြုံပိတ်ထား ပါရက်နဲ့ ဘယ်သူကများ လော့ခ်ဖြုတ်ဝင်ပြီး စန္ဒာရားတီးနေပါသလဲ။ မတော်တဆ . . . သူ . . . ဟာ . . . ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ သားလေးကို ချီပိုးထားသော လက်တွေတုန်ယင်သွားသည်။ ဇိုးဇိုးဇက်ဇက် နိုင်လှသည့်စိမ်းက ခပ်သုတ်သုတ်သွားပြီး တံခါးလက်ကိုင်ဘုဆွဲဖွင့် လိုက် တော့ မြင်ရသည့်မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်တော်တို့ အကြောင်သား မှင်သက်မိရပြီ။\nဘုရား ဘုရား။ နှစ်နှစ်နီးပါးကွယ်ပျောက်ခဲ့ပြီး မျက်လှည့်ပြသလို ဘွားခနဲ ပေါ်လာပြီ။ ဒီအမျိုးသမီးဟာ ကောင်းသောလာခြင်းတော့ လုံးဝမဟုတ်နိုင်ပါ။\n“ပြန်မြင်နေ အတိတ်ကဆုတောင်း ဟိုးအဝေးဆီ . . . ရည်ရွယ်ရာ ပြီးပြည့်စုံဖို့ မစောင့်သူရေ . . . မင်းအတွက်နဲ့ဆို ကိုယ့်အသည်း နောက်ဆုံးထိ . . . ခိုင်တည်ဆဲပါ . . . ချစ်ဦးသူရေ . . . မင်းကိုလွမ်း . . . လမ်းပြမယ့်ကြယ်လေး အလင်းမှန်ပြီ . . . အရင်က အတူတွဲလျှောက်ဖူးတဲ့လမ်းတွေ မှောင်နေပြီ . . . ”\nစန္ဒရားကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် တီးခတ်ပြီး သီချင်းကို စီးစီးပိုင်ပိုင်ဆိုနိုင်တာကို မှင်သက်စွာ ငေးမောမိသည်။ ဒါရွှေရည်ဖြိုးမောင်ရဲ့ ကိုယ့် အတွေးထဲမှာ သီချင်း သူအရမ်းကြိုက်ပါတယ်ဆိုတဲ့သီချင်းပေါ့။ ကျွန်တော်ကြောင်ငေးမိစဉ်မှာပဲ စိမ်းက စန္ဒရားရှိရာကို အပြေးတစ်ပိုင်းသွားပြီး အဲဒီ အမျိုးသမီးရဲ့ လက်တွေကို ရုန်းဖယ်တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။ အဖြစ်အပျက်က ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်စွာ စတင်ခဲ့လေပြီ။\n“ရှင်ထွက်သွား . . . ကျွန်မအိမ်ကနေ ခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း”\nမေအဂ္ဂ ခေတ္တမျှစိမ်းကို စူးရဲရဲကြည့်သည်။ သာမန်မဟုတ်သောအကြည့်။\nအခုချိန်ဆို ဒီအမျိုးသမီးရဲ့အသက်က ၂၇ ပြည့်လောက်ရော ပေါ့။\nလွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က ၂၅ နှစ်။ ဟင် . . . ဒါဆို သူမရဲ့ စိတ်ဟာ သာမန်အခြေအနေမဟုတ် . . . ။ ဘုရား . . . ဘုရား။ သူမ စိမ်းကို ကြောက်မတ်ဖွယ်ရာပုံစံနဲ့ကြည့်ပြီး စိမ်းရဲ့ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။\n“ဟာ . . . စိမ်း၊ မေအဂ္ဂ . . . ခင်ဗျား”\nစိမ်းက သူမကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လုပ်ဖို့အထိ ကျွန်တော်က သားလေးကိုချီရက်သား စိမ်းဆီပြေးသွားကာ လှမ်းတားလိုက်လေသည်။\n“စိမ်း၊ မလုပ်နဲ့ သူအခုချိန်မှာ သာမန်လူမဟုတ်တော့ဘူး”\nခပ်တိုးတိုး ပြောတာကို သူမက ကြားဖြစ်အောင်ကြားလိုက်လေသည်။\n“ကျွန်မဟာ သာမန်လူပါပဲ။ မောင့်ရဲ့ မေပါပဲကွယ်။ ကျွန်မမရူးပါဘူး။ မရူးလို့တောင် ရန်ကုန်ကနေ မော်လမြိုင်ကို မောင့်ဆီကို လာနိုင် သေးတာပဲ။ ကျွန်မအဘွားဟာ အသက် ၂၇ နှစ်မှာ ရူးပြီးသေသွားခဲ့တယ်တဲ့။ ကျွန်မအဖေလည်း အသက် ၂၇ နှစ်မှာ ရူးသွားခဲ့တယ်။ ထို့အတူပဲ ကျွန်မရဲ့အစ်ကိုနဲ့ အစ်မတွေလည်း အသက် ၂၇ မှာ ရူးသွားတယ်။ အခုမေ့အသက် ၂၇ ပြည့်ပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မအကောင်း ချည်းရှိသေးတယ်မောင်ရဲ့။ မောင်ဟာ ဆရာဝန်တစ်ယောက်လေ။ မောင်တစ်ယောက်လုံးရှိတယ်။ မေကြောက်စရာမလိုဘူးဆို . . . မျိုးရိုးလိုက် တဲ့ရောဂါဆိုတာ မေ့အနာဂတ်မှာ လုံးဝမရှိစေရဘူးဆို . . . မောင်ဘာလို့ ကျွန်မကို သာမန်လူမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရတာလဲ”\nကျွန်တော်စိတ်ကိုလျှော့လိုက်သည်။ သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချလိုက်၏။ သားလေးကတော့ မျက်လုံးလေး ပေကလပ်ဖြင့် အရာအားလုံးကို အထးအဆန်းသဖွယ်ကြည့်နေသည်။\n“အိုကေ မေ . . . ထားပါတော့။ ခင်ဗျားဒီကို ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့လာသလဲ။ အေးချမ်းနေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုဘဝထဲကို ဘာလာ လုပ်တာလဲ”\nတစ်ဖက်က သားလေးကို ချီးပြီး တစ်ဖက်က စိမ်းကိုသိုင်းဖက်ထားမိသည်။ အရာအားလုံးဟာ တည်ငြိမ်နေပြီပဲကွာ။ ဝဋ်ကြွေးတွေကျေပါ တော့လား မေအဂ္ဂ။\n“မောင် . . . မောင် ကျွန်မကို နောက်ဆုံးတွေ့တဲ့နေ့က ဘာပြောခဲ့လဲ။ ကျွန်မဘာပြောခဲ့သလဲ မှတ်မိလား” စကားလုံးတွေကိုတော့ ကျွန်တော်မမှတ်မိတော့ပါ။ နောက်ဆုံးတွေ့တဲ့နေ့ . . . အဲဒီနေ့ကတော့ ဘယ်လိုမှ မမေ့နိုင်စရာနေ့ပေါ့။ အဲဒီနေ့ ကိုတော့ အရိုးစွဲအောင် မှတ်မိနေသည်။ ကျွန်တော်နဲ့စိမ်း မင်္ဂလာဆောင်တဲ့နေ့။ “ချစ်ခြင်းတွေနဲ့ မျှော်လင့်ရင်း ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ”\nဘုရား . . . ဘုရား။ တစ်ကယ်ပဲ အဲလိုပြောခဲ့သလား။ ဒါ . . . ဒါဆို သူမ ကျွန်တော်ရဲ့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေတဲ့ မိသားစုဘဝကို ဝင်လာ တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဟာ . . . ?\nမေအဂ္ဂနဲ့ နောက်ဆုံးတွေတဲ့နေ့ ။ အဲဒီနေ့ . . . ။\nဒေါက်တာ ဝေဠဖြိုးနှင့် မစိမ်းလဲ့ရည်တို့၏ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲ။ မော်လမြိုင်မြို့၏ အလယ်အလတ် လူတန်းစားထဲမှာတော့ အစည်ကားဆုံး ပွဲဟုပြောလို့ရသည်။ ခန်းမအပြည့်အလျှံ ဧည့်သည်တွေ။ တကယ်တော့ မေအဂ္ဂကို မဖိတ်ခဲ့ပါ။ သို့သော်လည်း သူမက လူအစည်ကားဆုံးအချိန် မှာ ရောက်လာပြီး ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်မှုကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။\n“ပရိသတ်ကြီးရှင် . . . ကျွန်မဟာ ဝေဠဖြိုးရဲ့ ချစ်သူ မေအဂ္ဂပါ။ ဒီမင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲကို ကျွန်မလု့းဝအသိအမှတ် မပြုနိုင်ပါဘူး”\nမိုက်ခရိုးဖုန်းကြီးကိုင်ကာ စင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက်အော်ချလိုက်၍ အားလုံး အံ့အားသင့်ကုန်ကြပြီး ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။\n“ထွက်သွားစမ်း . . . ဟေ့ သူ့ကို ခန်းမထဲကနေ ထွက်သွားခိုက်လိုက်”\nနှစ်ဖက်မိဘတွေ သူမကို မောင်းထုတ်ကြသည်။ မေအဂ္ဂရဲ့ ပုံစံက သာမန်မဟုတ်တာကို အားလုံး သတိပြုမိသည်။ ရှုံးနိမ့်မှုတွေ . . . မျက် နှာပေါ်မှာ ထင်ကျန်နေတဲ့ ဒေါသ မောဟ တွေ . . . ။\n“ကျွန်မက ဘာလိ့ထွက်သွားရမှာလဲ တကယ်ဆို . . . သတို့သမီးဟာ ကျွန်မပဲဖြစ်ရမှာ။ စိမ်းလဲ့ရည်နေရာမှာ ကျွန်မဖြစ်ရမှာ . . . မောင် . . . ပြောလိုက်လေ။ မောင်သိမ်ရက်စက်တာပဲ။ မောင် ကျွန်မကို လက်ထပ်ရမယ်လို့ ကျွန်မပြောထားရက်နဲ့။ ဟင့်အင်း . . . မရဘူး။ ဒီမင်္ဂလာပွဲကို ခုချက်ချင်းဖျက်ပေး။ မေအဂ္ဂကို ဒီလိုလာမကြောနဲ့ . . . ။ ရှင်.မင်္ဂလာပွဲ လုံးဝတရားမဝင်ဘူးနော် . . . မောင်”\nသူမ၏ သွေးရူးသွေးတန်း အော်နေမှုတွေကို မသနားနိုင်တော့ပါ။ စိမ်းဘက်က ဆွေးမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းတွေ ကျွန်တော်တို့အပေါ် ငြိုငြင် ယောင်ပြလာသည်။ မေအဂ္ဂဟာ အရူတစ်ယောက်လို မြင်မြင်သမျှတွေ လိုက်လံဖျက်စီးပစ်နေသည်။ စားပွဲတွေမှောက်လှန်။ ပန်းကန်တွေခွဲပစ်တာမို့ နောက်ဆုံး သူမကိို ၀ိုင်းချုပ်ပြီး နီးစပ်ရာရဲစခန်းကို ပို့လိုက်ကြသည်။ အားလုံးရဲ့ မျက်နှာ မသာမယာနဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ဆက်ကျင်းပ၏။\n“မောင် . . . ကျွန်မ ဘယ်ကိုပဲရောက်ရောက် ချစ်ခြင်းတွေနဲ့ မျှော်လင့်ရင်း မောင့်ဆီပြန်လာခဲ့မယ်” ကျွန်တော်စိမ်းကို သိုင်းဖက်ထားတော့ စိမ်းက ကျွန်တော့်လက်တွေကို ရုန်းသည်။ မေအဂ္ဂရဲ့ နောက်ဆုံးစကားဟာ လုပ်ရပ်တွေဟာ စိမ်းအတွက် တစ်သက်မမေ့နို်င်စရာအကြောင်း ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။\n“မေ . . . ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းသွားပါတော့။ ခုချိိန်မှာ ငါ့ဘဝက အေးချမ်းနေပြီကွ။ တောင်းပန်ပါတယ် မေ။ မင်းပျောက်ကွယ် လက်စနဲ့ တစ်သက်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့လားကွာ”\nမေသည် ကလေးချီရက်သားနဲ့ သူမကို စိတ်ပျက်ပျက်နဲ့ နှင်ထုတ်နေသည့် အမျိုးသားလေးကို ရယ်ချင်မိသွားသည်။ ခုချိန်မှာ သူ့ ဘဝက တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပြီ။ သားမယားနဲ့ လိုလေသေးမရှိ ပြည့်စုံနေပြီ။ နှစ်နှစ်လောက်ကြာပြီးမှ ပြန်ရောက်လာတဲ့မေ့ကို သူတို့တွေ တော်တော် အံ့အားသင့်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ . . . ရက်စက်လိုက်တာ မောင်ရယ်။ မောင်ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တင်းမာလွန်းလှပါတယ်။ မောင့်ကို မေဘယ်လောက်ချစ်သလဲ။ မောင့်ရဲ့ လက်ရှိဘဝစည်းစိမ်ဥစ္စာတွေကို ဘယ်သူဖန်တီးပေးခဲ့တာလဲ။\n“မေအဂ္ဂ . .. ရှင်ဘာလိုချင်တာလဲ။ ကျွန်မတို့ မိသားစုကို ရှင်ဘာတွေများ အနှောင့်အယှက်ပေးဦးမလဲ။ ရှင့်ကြောင့် တစ်သက်မှာတစ်ခါ ဆောင်ရတဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန်၊ စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ မဆောင်ခဲ့ရတာ ကျွန်မတစ်ဘဝလုံး အမာရွတ်တစ်ခုလို ထင်ကျန်ခဲ့တယ် လေ။ ဒါနဲ့တင် ရှင်မကျေနပ်သေးဘူးလား . . .”\n“ကိုယ်ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး စိမ်းလဲ့ရည်။ မင်းနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘာမှအပြ်စပြောစရာမရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ . . . ကိုယ်မောင့်ကို ချစ်တယ်။”\n“အဓိပာယ်မရှိတာပဲ။ ဝေဠုဖြိုးဟာ ကျွန်မခင်ပွန်း။ ဟောဒီသားလေးရဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီ။ ရှင် မြန်မာအမျိုးသမီးတစ်ယောက် ပီပီ ဒါမျိုးမပြောသင့်ဘူး။ အခုချိန်ထိ အတ္တတွေ အဆု့းမသတ်သေးဘူးလားမေအဂ္ဂ“\n“ကိုယ် . . . ဝေဠုဖြိုးအပေါ် ဘယ်လောက်ထိ ချစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ မင်းသိရင် မင်းဒီစကားပြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ ထားပါ . . . ကိုယ့်ကို သွားစေချင်ရင် ကိုယ်သွားပါ့မယ်။ မောင့်ရဲ့ ရင်သွေးလေးကို ခဏပေးချီရင်ပေါ့”\nသူတို့နှစ်ယောက်လုံး တွေဝေသွားကြသည်။ မေ့လို မိန်းမတစ်ယောက်က ဒီကလေးလေးကို မချီသင့်ဘူးလား။ မေ တစ်ခုခုလုပ်မှာ ကြောက်လို့လား။\n“တကယ်လို့ မေဟာ လူနာတစ်ယောက်လို့ မောင်ကသတ်မှတ်ရင်လည်း မောင်ရဲ့ Medical Ethics တစ်ခုခုချို့ယွင်းအောင် မေမလုပ်ပါဘူးမောင်ရဲ့။ မောင့်သားလေးနဲ့ ယှဉ်ပြီး လူနာဖက်က ရက်တည်ရတဲ့အလုပ် မောင်ဘယ်လောက် ရင်နာမလဲ။ မေ မလုပ်ပါဘူး”\nအနောက်တိုင်း ဒသနပညာကို အခြေခံပြီး Medical Ethics လေးနည်းရှိတယ်တဲ့။\n(၁) လူနာ၏ ကောင်းကျိုးကို ရှေးရှုခြင်း (Do Good/ Benefience)\n(၂) လူနာ၏ ဆိုးကျိုးကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်း (Non-maleficence/ Do no harm)\n(၃) လူနာရဲ့ အချုပ်အချာပိုင်မှုကို လေးစားရခြင်း (Respect For Butonomy)\n(၄) လူနာအပေါ် မျှတရခြင်း (Justice) ။\nမောင်ပြောဖူးခဲ့တဲ့ စကားတွေကို မေဘယ်မေ့ပါမလဲ။\n“ကိုယ်ဟာ ဖခင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီလေ။ အဲဒီအတွက် သားလေးရဲ့ လုံခြုံရေးန့ ပတ်သက်ပြီး မေ့ကို ခွင့်မပြုနိုင်တာ မင်းခွင့်လွှတ်ပါ။ မင်းသွားပါတော့ မေ . . . .”\nမေ ခဏတာ စဉ်းစားပြီးမှ လက်ခံမိလိုက်သည်။ မောင်ရဲ့နူးညံ့တဲ့ စကားသံတွေကြား မေရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါတယ် မောင် ။ ဒါပေမဲ့ . . . .။\n“မောင် ငြိုငြင်မယ့် အဖြစ်မျိုး မေဘယ်တော့မှ မလုပ်ချင်ပါဘူး”\nမောင် အံ့သြသွားသည်။ ဘယ်မေ့ပါမလဲ။ မောင်ရှေ့မှာ အမြဲတမ်းလိုလို ပြောနေခဲ့တာ ဘယ်မေ့ပါမလဲ။ မေမသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ထွက်လာခဲ့ပါသည်။ မောင်ငြိုငြ်မယ့်အဖြစ်မျိုး မေဘယ်တော့မှ မလုပ်ချင်ပါဘူးကွယ်။\n“မောင်ငြိုငြင်မယ့်အဖြစ်မျိုး မေဘယ်တော့မှ မလုပ်ချင်ပါဘူး”\nအဲဒီစကားကို မောင့်ရှေ့မှာ ခဏခဏပြောပေမယ့်လည်း မေငြိုငြင်အောင် မောင်အမြဲတမ်းလုပ်ခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မောင့်လိုအင်ဆန္ဒဖြည့်ဆည်းခွင့်ရရင် မေ အတိုင်းမသိကျေနပ်ခဲ့ပြီ။\n“အခွင့်အရေးဆိုတာ နှစ်ခါမရဘူးမောင်။ မောင်က အခုချိန်မှာ အဲဒီ Medical Health Care Center ရဲ့ ဝန်ထမ်းအဆင့်ပဲရှိသေးတယ်။ အခု ထုတ်ရောင်းမယ့် ရှယ်ယာတစ်ဝက်ကျော်ကို ဝယ်လိုက်ရင် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ မောင်ဟာ လုပ်ငန်းရှင်ဆရာဝန်တစ်ယောက်။ အဲဒီစင်တာရဲ့ သူဌေးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီပေါ့”\nမောင်အခုပိုင်တဲ့ ဝေဠု Medical Health Care Center က မောင့်အတွက် ရှယ်ယာတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု မေဝယ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အခုဆိုရင် မော်လမြိုင်မြို့ရဲ့ အချက်အချာနေရာမှာ အထင်ကရ စင်တာကြီးတစ်ခုဖြစ်နေပြီပေါ့။ မောင် ဘဝမှာ လိုအပ်ချက်တွေ အများကြီးရှိသည်။ မောင်ရတဲ့လခနဲ့ မောင်တို့မိသားစု မလုံလောက်။ မောင့်ကို ဆေးကျောင်းထားခဲ့တဲ့အတွက် တင်နေသေးတဲ့အကြွေးတွေ၊ မှန်မှန်ပေးနိုင်တဲ့ အိမ်လခ . . . အို အများကြီးပါပဲ။\n“မေ . . . ဘာလို့ အတင်းကြီး ကိုယ့်လိုအပ်ချက်တွေ လိုက်ဖြည့်ဆည်းပေးနေရတာလဲ။ ကိုယ်ပိုင်းလုံး မဖြစ်ချင်ဘူး။ ကျေးဇူးတွနဲ့လည်း အချည်နှောင်မခံချင်ဘူးမေ”\nမောင့်မှာ တကယ်လိုအပ်တာတွေများနေတာ့ မောင်ငြင်းမရခဲ့ပါဘူး။ မေ့မှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေပဲရှိတာ။ သံယောဇဉ်၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေ ပေးရမယ်။ သူ မောင်တစ်ယောက်ကလွဲရင် တစ်ခြားသူမရှိဘူးလေ။ မောင့်ကို မေသိပ်ချစ်တယ်။ အားလည်းကိုးတယ်။ မောင်မရှိရင် မေ့ဘဝလည်း အဓိပာယ်မရှိတော့သလို ဖြစ်မှာကို သိရက်နဲ့ မောင်က စကားတစ်ခွန်းကို မကြာခဏပြောလေ့ရှိတယ်။\n“မေ့ကို ကိုယ်လက်ထပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ မေ့ကျေးဇူးတွေ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျေအောင်ဆပ်မယ်”\nအဲဒီစကားကြားရင် မေ ဘယ်လောက်ရင်နာမလဲဆိုတာ မောင် တွေးမည်မဟုတ်ပါချေ။ လောကကြီးမှာ မကြားချင်ဆုံးကား ကြားလိုက် ရလို့ မေ သေမတတ်ခံစားရသည်။ မောင် အဲလိုပြောလိုက်ရင်ပဲ မေ ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ အိပ်ရာထဲ ဘိုင်းခနဲလဲတော့တာပဲ။ သုံးလေးရက် လောက်အထိ ဘာအလုပ်မှ မလုပ်နိုင်၊ အပြင်လည်းမထွက်နိုင်တော့ လောက်အောင် စိတ်ဓာတ်ကျခဲ့သည်မဟုတ်လား။ ဒီတော့လည်း မောင် ပင်ပန်းတာပဲ။ စျေးကြီးအနားက မေ့ရဲ့အိမ်ကို အလုပ်ဆင်းနေရာကနေ ဆိုင်ကယ်နဲ့အပြေးလာပြီး ဆေးတွေတိုက်၊ ခေါက်ဆွဲတွေပြုတ်ပေး၊ မေစားချင်တာတွေ ချက်ပေးရတာပါပဲ။ တစ်ခါတလေ အလုပ်ကခွင့်ယူပြီး မေ့အလုပ်တွ ကူလုပ်ပေးရသည်။ သံလွင်တံတားကြီးကို ဆိုင်ကယ်နဲ့ ဖြတ်။ ပေါင်မြို့အကျော် ရင်းငြိမ်ရွာနားမှာရှိတဲ့ မေ့ရဲ့ ဧက ၅၀ ရော်ဘာခြံမှာသွားပြီး မန်နေဂျာနဲ့တွေ့။ ခြံကထွက်တဲ့ ကုန်ကြမ်း၊ ကုန်ချောတင်ပို့ တဲ့ စာရင်းတွေစစ်၊ အလုပ်သမားစားရိတ်ရှင်း . . . လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ပေးနဲ့ မေနေမကောင်းရင် မောင်ပဲအလုပ်ရှုပ်ရတာပါ။ ဒါတောင် မြို့ပြင် မှာရှိတဲ့ ကျွဲကောခြံကြီးကို မောင်ကိုပဲလွှဲပြီး အလုပ်အားလုံးလုပ်ခိုင်းထားသေးသည်။ မေ့ရဲ့ ရော်ဘာခြံ၊ ကျွဲကောခြံနဲ့ စျေးကြီးထဲမှာ ငှားထားတဲ့ဖိနပ်ဆိုင် သုံးဆိုင်ရြ့ ဝင်ငွေက မသေးလှဘူး။ မေ့အိဘတွ ချန်ခဲ့တဲ့ စည်းစိမ်တွေနဲ့ဆို မေ့တစသက် စားမကုန်ပါဘူး။ မေ့မှာ ပစ္စည်းဥစ္စာရှိသည်။ ဆွေမျိုးရင်းချာမရှိ။ နေတော့လည်း သီးသန့်ခြံကြီးထဲမှာ တစ်ယောက် တည်းနေရသည်။ စျေးကြီးနဲ့ နီးလွန်း၍ သာ ဆူဆူညံညံအသံ သဲ့သဲ့တွေနဲ့ အထီးကျန်မဆန်တာ။ မျိုးရိုးုိက်တဲ့ စိတ်ရောဂါဝေဒန\nကို မေတို့ မိသားစုခံစားခဲ့ရသည်။ မေဟာ နောက်ဆုံးမျိုးဆက်ပဲ။ မေ့ဘဝမှာ အဲဒါကိုတွေးပြီး ဘယ်တော့မှ မပျော်ရွှင်ရပါဘူး။ အသက် ၂၇ နှစ်မပြည့်ပါစေနဲ့ လို့ပဲ အမြဲတမ်းဆုတောင်းနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မောင်နဲ့တွေ့ပြီးမှ မေ့ နေပျော်လာသည်။ မောင်နှစ်သိမ့်မှုတွေနဲ့ ကျေနပ်လာခဲ.သည်။\n”စိမ်းလဲ့ရည်ကိုခေါ်ပြီး ကျိုသလ္လံဘုရား တောင်ခြေကို ခဏလောက်တက်လာခဲ့ပါမောင်။ ကားလမ်းဘေးတောင်တန်းတစ်လျှောက်မှာ မေတို့ရှိမယ်။ မောင်မလာရင် မေတို့ဒီကနေပဲ ရန်ကုန်ပြန်တော့မယ်”\nသားလေးမွေးနေ့အပြီး နှစ်ရက်အကြာမှာ မေအဂ္ဂဆီက ဖုန်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပြသနာအေးချမ်းပြီလို့ ကျွန်တော်မထင်ခဲ့ပါ။ မထင် ထားသည့်အတိုင်းပင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး မနက်ကတောင် . . . အိမ်မှာ သတိဝီရိယနဲ့နေဖို့ သားကို ဂရုစိုက်ဖို့ အိမ်မှာခဲ့သေးသည်။\n“ကောင်းတာပေါ့ မေ။ မင်းရန်ကုန်ပြန်ပါတော့”\n“မေ သူ့ကိုပါ ခေါ်သွားမှာလေ”\n“သားလေး။ မောင့်သားလေး . . . သူအခု မေနဲ့အတူရှိနေတယ်”\n“ဘာ . . . ”\nဘုရား . . . ဘုရား။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီလဲ။\n“ဟေ့ဟေ့ . . . နေဦး။ မင်းကွာ . . . အခုလာခဲ့မယ်။ ဘယ်မှမသွားနဲ့နော် မေအဂ္ဂ။ အဲဒီမှာပဲနေ . . . သားလေးတစ်ခုခုဖြစ်ရင် မင်း မလွယ်ဘူးမှတ် . . . ငါချက်ချင်းထွက်လာပြီ”\n“စိမ်းလဲ့ရည်ကိုပါ ခေါ်ခဲ့ပါမောင် . . . မေပြောစရာရှိတယ်။ မခေါ်လာဘူးဆိုရင်တော့ . . . ”\n“အိုကေ . . . အိုကေ . . . မေ။ ခေါ်လာခဲ့မယ်။ အခုလာပြီ” ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ဗလောင်ဆူသွားသည်။ သားလေး . . . သားလေးကို ဘယ်လိုလပ် သူယူသွားသလဲ။ စိမ်းလဲ့ကရော ဘယ်သွားနေလဲ။ ကျွန်တော် . . . ဆိုင်ကယ်ပေါ်ပြေးတက် ပြီး အိမ်ကိုမောင်းလာခဲ့သည်။ ကမ်းနားလမ်းရှိ ကျွန်တော့် Medical Health\n“စိမ်း . . . စိမ်း . . . သား . . . သားရော . . .” စိမ်း အိမ်ထဲက ကဗျာကယာထွက်လာသည်။\n“ပုခက်ထဲသိပ်ပြီး . . . toilet ခဏသွားနေတုန်း သားပျောက်သွားတယ် ကို . . . စိမ်းအခု ကို့ဆီလိုက် လာမလို့”\n”အေး . . . မေအဂ္ဂဆီပါသွားပြီ” ကျွန်တော့်စကားလည်းကြားရော . . . စိမ်းပျာယာခတ်သွားသည်။\n“ဘာ . . . ဘုရား . . . ဒုက္ခပါပဲ . . . ဘယ်လိုလပ်ကြမလဲ . . . ကို . . . အဲဒီမိန်းမက ရူးနေတာလေ။ တစ်ခုခုလုပ်နေမှာဖြင့် . . . ဟား . . . လုပ်ကြပါဦး . . . သားလေး . . .။ ကို . . . သားလေးက ိုကယ်ပါဦး . . .”\n“သူ ဘာမှတော့ မလုပ်လောက်ပါဘူး စိမ်း”\n“မဖြစ်နို်င်ဘူး . . . သူက လုပ်ကောင်းအခြေအနေမဟုတ်ဘူးလို့ ကိုပဲပြောခဲ့တယ်လေ။ သူ့ အခြေအနေက သာမန်ထက် လွန်ကဲနေပြီကို။ အတိုင်းအတာကျော်လွန်နေပြီ။ အဲဒီမိန်းမ ဘယ်မှာရှိသလဲ စိမ်းကိုပြော။ ရဲခေါ်လိုက်မ် . . . ဖုန်းဆက်ပြီး . . . ”\n“စိမ်း . . . လုပ်မနေနဲ့တော့ . . . ကျိုသလ္လ့ဘုရား တောင်တန်းတစ်လျှောက်ရှာကြည့်တဲ့ . . . အမြန်သွားစို့”\nမေအဂ္ဂဟာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါဝေဒနာ ခံစားရမယ့်သူဆိုပြီး လူ့အသိုင်းအဝိုင်းက ရှောင်ဖယ်ချင်ကြသည်။ အဲဒီအဖြစ်အပျက်အပေါ် . . . ကျွန်တော်သနားဂရုဏာ သက်ဝင်ပြီး မေ့ကိုအကြင်နာပိုမိ၊ သံယောဇဉ်ပိုမိခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်ဟာ ဆရာဝန်တစ်ယောက်။ စိတ်ရောဂါနဲ့ ပတ်သက်လို့ မေအဂ္ဂရဲ့ General Proctoner (GP, မိသားစုဆရာဝန်) တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ Mental Health Act အရသာမန်ထက် လွန်ကဲလာတဲ့ မေအဂ္ဂရဲ့ အခြေအနေကို သူမဆန္ဒနဲ့ ဆန့်ကျင်ပြီး ဆေးကုခွင့် . . . လုုံခြုံစိတ်ချသည့် နေရာသို့ ပို့ဆောင်ခွင့် ကျွန်တော့်မှာရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ . . . မေ့ကို မြေနိမ့်ရာ လှံမစိုက်ချင်ပါ။ မေ့ ဘဝ . . . မေအဂ္ဂရဲ့ ဘဝဟာ လောကကြီးမှာ ရှိရှိသမျှလူတွေထက် သနားစရာကောင်းခဲ့သည် လေ။\nလွန်ခဲ့သော လေးနှစ် ကျွန်တော် အလုပ်စဝင်ခါစက ကမ်းနားလမ်းရှိ အဲဒီ Medical Health Center သို့ မေအဂ္ဂ စတင်ရောက်လာခဲ့ သည်။ ကျွန်တော့်ထက် နှစ်နှစ်လောက်ငယ်ပေမယ့် သူမရဲ့ ရှင်သန်ခဲ့ရတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် အတွေ့အကြုံတွေကြောင့် ရင့်ကျက်လို့နေသည်။\n“ကျွန်မ . . . ဒီလိုမျိုး . . . စိတ်ရောဂါ မျိုးရိုးလိုက်တယ်ဆိုတာ မယုံဘူး။ မိသားစုကလဲ ကျွန်မထက်တောင် အယူသီးတာမျိုး မရှိသေး တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာရယ်။ တကယ်ရှိတယ်ဆိုတ ာသိလိုက် . . . ယုံကြည်လိုက်တဲ့ အချိန်က အရမ်းကိုနောက်ကျခဲ့ပါပြီး နောက်ဆုံး မျိုးဆက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မအစ်ကိုနဲ့ ကျွန်မပဲကျန်တော့မှ ကြောက်လာမိတယ်ဆရာ။ အစ်ကို အခုလိုအခြေအနေဖြစ်တော့ ကျွန်မပိုကြောက်တယ်” အိမ်တိုင်ရာရောက် ကျန်းမာရေးဝန်ဆောင်မှု စင်တာကြီးဖြစ်၍ ရောက်လာသော လူနာအပေါ်မူတည်၍ သင့်တော်သောဆရာဝန်ကို . . . ဘုတ်အဖွဲ့ဆရာဝန်ကြီးတွေက ရွေးချယ်ပေးလေ့ရှိသည်။ သူတို့ဆုုံးဖြတ်ချက်အရ . . . မေအဂ္ဂရဲ့ အစ်ကိုဟာ ကျွန်တော့်လူနာဖြစ်လာသည်။ ကျွန်တော် . . . အဲဒီအချိန်တုန်းက . . . ဘာရှယ်ယာမှ မပါသေးတဲ့ သာမန်ဝန်ထမ်းဆရာဝန်တစ်ယောက်ပဲရှိပါသေးသည်။ Home Treament အဖြစ် လူနာရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ကုသပေးရမှာမို့ အချိန်တော်တော်များများဟာ သူမရဲ့အစ်ကိုနဲ့ တူတူရှိရပြီး မေအဂ္ဂဟာလည်း ကျွန်တော်နဲ့ ရင်းနှီးသည်ထက် ရင်းနှီးလာခဲ့သည်။ မေအဂ္ဂရဲ့အစ်ကို မေအဂ္ဂရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးအခြေအနေ ဆိုးဆိုးရွားရွားမဟုတ်ပါ။ သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ လုံခြုံ ရေး၊ ကျန်းမာရေးနှင့် အများသူငှာ၏ အကျိုးတစ်စုံတစ်ရာ ခြိမ်းခြောက်တာမျိုးအထိ မရှိသေး။ ဒါကြောင့် Formal Admission (သူ့ဆန္ဒနဲ့ ဆန့်ကျင် ပြီး စိတ်ရောဂါကုဆေးရုံကိုပိုပြီး ကုသမှု)\nပြုလုပ်၍မရနိုင်သေးပါ။ ယဉ်ယဉ်လေးသာ စိတ်ဖောက်တတ်တာမို့ အလိုက်သင့်ကုသပြီး မေအဂ္ဂရဲ့ စိတ် ကျ်းမာရေးအခြေအနေကို သက်သာစေခဲ့ပါသည်။\n“အစ်ကို . . . ဇင်ယော်လေးတွေ ဘယ်လောက်လှသလဲနော်။ အုပ်လိုက်ကျင်းလိုက်ကြီးနော် . . . သူတို့ကို ဟောဒီလို . . . ဟောဒီလို အစာပစ်ကျွေးတော့ ကျွန်တော်တို့နားဝဲပြီး အစာလာစားရော . . . ပျော်စရာကောင်းတယ်ဟုတ်. . . ”\nမော်လမြိုင်ဖက်ကမ်းနဲ့ မုတ္တမကိုကူးတဲ့ ကူးတို့ သင်္ဘောကြီးကိုစီးပြီး . . . သံလွင်မြစ်ပြင်တစ်လျှောက်မှာရှိတဲ့ ဇင်ယော်တွေကို အစာကျွေးသည်။ မြစ်ပြင်ရဲ့ လေညှင်းကို ရှူရှိုက်သည်။ များသောအားဖြင့် ကျွန်တော်နဲ့ စောအဂ္ဂ အတူတူရှိချိန်တွေမှာ မေအဂ္ဂလည်း ရှိနေတတ် ပါသည်။\n“ဇင်ယော်လေးတွေစားတော့ . . . ငါရော ဒီအစာကို စားလို့ရတာပေါ့နော် . . . ”\n““စားလို့ရတာပေါ့ အစ်ကိုရ . . . ဒါပေမဲံ ဇင်ယော်လေးတွေက အများကြီးလေ . . . ဟော ဟိုမြစ်ပြင်တစ်လျှောက်််် အများကြီးတွေ့ လား . . . အစ်ကိုစားရင် သူတို့အတွက်ဘယ်ကျန်တော့မှာလဲ . . .”\n“ဟုတ်တယ်နော် . . . မစားတော့ပါဘူးလေ”\nသူ့ကို ထိန်းကွပ်ဖို့ သိပ်မခက်ခဲလှပါ။ သူ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကလည်း ဆိုးဆိုးရွားရွားမဟုတ်။ စောအဂ္ဂဟာ နဂိုကတည်းက အေးအေးဆေးဆေး သမားမို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် အလုပ်တွေကိုပဲ နှစ်သက်လေ့ရှိသည်။ ဆိုင်ကယ်စီးရင်း လေညှင်းခံတာမျိုး။ တောင်ပေါ်တစ် လျှောက် ဘုရားဖူးတာမျိုး မားျသောအားဖြင့် လုပ်ချင်နေတတ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှမသိတဲ့အချိန် . . . တစ်ညမှာတော့ ဆိုင်ကယ်စီးပြီး တောင်ပေါ်တက်တာ တောင်ပေါ်က ဆိုင်ကယ်မောင်းပြီး ခုန်ချတဲ့ပုံံနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ အဆုံးစီရင်သွားခဲ့လေသည်။ မေအဂ္ဂ တစ်ယောက် ယူကြုံးမရ။ ဝမ်းနည်းကြေကွဲရပြီ။ ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေပြီ။ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာနေတဲ့ လူတစ်ယောက် . . . ဆရာဝန်တစ်ယောက် အနေနဲ့ ကျွန်တော်မသိကျိုးကျွံ ပြုနေရမှာလား။ သူမရဲ့ အထီးကျန်မှု၊ ကြောက်စိတ်နဲ့ အနာဂတ်တွေကိုတွေးပြီး ကြောက်နေတတ်တဲ့ မေအဂ္ဂဘဝမှာ အားပေးဖော်ဆိုလို့ ကျွန်တော်တစ်ယောက်သာ ရှိနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော့် အားလပ်ချိန်မှန်သမျှဟာ မေ့အတွက်ဖြစ်ခဲ့သည်နှင့်အမျှ မေလည်း ကျွန်တော့်အပေါ် ခင်တွယ် သည်ထက်ခင်တွယ်လာသည်။ မောင် ဟူသည့် အသုံးအနှုန်းသုံးကာ ချည်နှောင်လာသည်။ ကျွန်တော့်ဘဝ၊ ကျွန်တော့်မိသားစုဘဝရဲ့ လိုအပ်တာ တွေ ဖြည့်ဆည်းပေးရင်း . . . ကျွန်တော်က သူ့အနားမှာနေပေးရင်း . . . နှုတ်မရသော မြှားတစ်စင်းလို စိုက်ဝင်နေမိခဲ့ပြီ . . . စိမ်းကတော့ အချိန်တန် ကျွန်တော်နဲ့ လက်ထပ်ရမယ့်သူပီပီ နည်းနည်းပါးပါး သဝန်တိုရုံမှအပ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာမျိုး မလုပ်ခဲ့ချေ။\n“မေ့မှာရှိတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ပုံအောပြီး မေကြောက်နေတဲ့ ရောဂါကို ကလို့မရဘူးလား။ မောင်နဲ့ မခွဲနိုင်ဘူး ။ တစ်သက်လုံး တူတူနေ သွားချင်တယ်ကွယ်”\nကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။ သူမအပေါ် သနားဂရုဏာသက်မိပြီး ဘေးနားမှာ အတူရှိတာဟာ စိမ်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ပျက်စီးစေိဖို့မဟုတ်ဘူးလို့ အကြိ်ကြိမ် ပြောပြခဲ့သည်။ နားမဝင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော် မေအဂ္ဂပေါ် လျစ်လျူရှုထား။ ပစ်ပယ်ထားမည်ဆိုပါတော့ . . . သေချာသည် သူမရူူးသွားလိမ့်မယ်။ ကူကယ်ရာမရှိ အားကိုး ရာမရှိ ဘဝရောက်သွားလိမ့်မည်။ နေနိုင်မလား . . . ကျွန်တော်ဘယ်လိုမှ နေနိုင်မှာမဟုတ်။ သို့သည့်တိုင် ကျွန်တော် စိမ်းကိုလက်ထပ်ခဲ့ပါသည်။ မေအဂ္ဂဟာလည်း ကျွန်တော်ထင်ထားသော ဘဝသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပါသည်။\n“မောင် . . . ရှင် မေနဲ့အတူတူ ရန်ကုန် လိုက်ခဲံရမယ်။ ကလေးကို စိမ်းလဲ့ရည်နဲ့ အခုထည့်ပေးလိုက်မယ်။ မောင်ကကျွန်မနဲ့ ရန်ကုန်ကို အခုထွက်မှာ သိလား စိမ်းလဲ့ရည်”\nဘုရား . . . ဘုရား။ သူမသားလေးကို ချီထားပြီး တောင်စောင်းတစ်နေရာမှာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ လူသူကင်းရှင်းသော တောင်တန်း တစ်လျှောက် ကျွန်တော်တို့မှာ ဘယ်သူ့ကို ဘယ်လိုအကူအညီတောင်းရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။\n“သား . . . သားလေး။ မေအဂ္ဂ သားလေးကို ခေါ်လာခဲ့ပါ။ ပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြတာပေါ့” ကျွန်တော် လိမ်ညာမပြောတတ်ဘူး။ အားနာသနားတတ်တာစတဲ့ ကျွန်တော့်အကျင့် အတော်များများကို မေက အလွတ်ရနေခဲ့ပါသည်။ ကျွန်တော်တို့ ရောက်နေသော နေရာနှင့်အနီးဆုံးတွင် ကျိုက်သလ္လ စေတီရှိပေမယ့် ဒီနေရာက တောအုပ်၊ တောင်တန်းတွေနဲ့ သာမန် ဘုရားဖူးတွေ လာတတ်သည့် နေရာမဟုတ်ပါ။\n“မောင် . . . ရှင် သိပ်ရက်စက်တယ်သိလား။ ကျွန်မဘဝတစ်ခုလုံး ပုံအောပြီး ရှင့်ကိုချစ်ခဲ့တာပါ မောင်ရယ်။ ခန္ဓာကိုယ်တည်နေသရွေ့ . . ကျွန်မကိုယ်ပေါ်မှာ ရှင့်ကိုချစ်တဲ့ ချစ်ခြင်းတွေပဲရှိတယ်သိလား . . . ကျွန်မလေ . . . မေလေ . . . ဟောဒီလိုသားလေးရဲ့ အမေဖြစ်ချင်ခဲ့တာ။ မောင်ဇနီးဖြစ်ချင်ခဲ့တာပါ မောင်ရယ်”\nသူမ ရှိုက််ငိုပါသည်။ ကျွန်တော့်ကို အသနားခံတဲ့မျက်ဝန်းတွေနဲ့ လှမ်းကြည့်သည်။\n“ဒီနေရာကို သိလားမောင်။ ကျွန်မရဲ့အစ်ို . . . မေ့ အစ်ကို ခုန်ချတယ်လို့ ယူဆရတဲ့နေရာလေမောင် . . . ။ မောင်နဲ့အတူတူ မရှင်သန်ရမှတော့ မေလည်းအစ်ကို့နောက်လိုက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထား တယ်မောင်”\n“ဟာ . . . မေ . . . မလုပ်နဲ့ . . . ။ အိုကေ . . . အိုကေ။ ကိုယ်မင်းနဲ့လိုက်ခဲ့မယ်။ ဟုတ်ပြီလား ။ ပေး . . . သားလေးကိုပေး” မယုံကြည်စွာနဲ့ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်သည်။ ဟင့်အင်း . . . ကျွန်တော်မသိချင်ယောင် ဆောင်နေပြီး သူ့လက်ထဲမှ သားလေးကို ယူဖို့ လှမ်းလာသည်။\n“စိမ်းနဲ့ သားလေးကို ထည့်ပေးလိုက်မယ်နော်” ဒီတော့လည်း အသာတကြည်နဲ့ပေးပါသည်။ ကျွန်တော့လက်ထဲ သားလေးရောက်သည်နှင့် စိမ်းကို ချက်ချင်းလွှဲပေးလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်အကြည့်တစ်ချက်နဲ့ မေအဂ္ဂရဲ့ အကြည့်စုံမိသွားသည်။\nလေပြင်းတစ်ချက် ဟူးခနဲ တိုက်သွားသည်။ အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် မြင်မြင်သမျှ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ ထုံးဖြူဖြူ စေတီ ပုထိုးတွေ ပတ်ပတ်လည်ဝိုင်းနေသည်။ မေ . . . မင်းဘဝ ပူလောင်လွန်းလှပါတယ်။ ဖြစ်တည်ရာဘဝတိုင်းမှာ အေးချမ်းပါစေမေ။ ကျွန်တော် သူမအတွက် ဆုတောင်းပေးနေမိသည်။\n“မောင် . . . မေ့ကို လိမ်တယ်။ မောင့်မျက်လုံးတွေက အမြဲတမ်းလိုလို ရိုးသားနေခဲ့တာလေ။ အခု . . . မောင် လိမ်နေတယ်”\n“မေ . . . စိတ်အေးအေးထားပါ”\nကျွန်တော်နဲ့ သူမနဲ့ . . . လက်တစ်ကမ်းသာ ဝေးပါသည်။\n“မောင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအောက်မှာ မရှိမှတော့ မေမရှင်သန်ချင်တော့ဘူးကွယ်။ မေ အစ်ကို့ဆီပဲ လိုက်သွားတော့မယ်”\nခြေလှမ်းလေး ငါးလှမ်းသာ ကွာဝေးသော ချောက်ကမ်းပါးနေရာကို သူမလှမ်းနေသည်။ အဲဒီ ချောက်ကမ်းပါးအောက် ဝေးဝေးမှာ မော်လမြိုင်မြို့ကို အပေါ်စီးကလှမ်းမြင်ရသည်။\n“မေအဂ္ဂ . . . မလုပ်နဲ့လေ”\n“မေ . . . မလုပ်နဲ့”\nကြောင်တစ်ကောင်လို ပေါ့ပါးစွာနဲ့ သူမဆီကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်သွားမိသည်။ ကျွန်တော့်လက်နှစ်ဖက်အရှိန်နဲ့ သူမခန္ဓာကိုယ်ကို တအားလွှဲဖက်ပြီး လမ်းမပေါ်ကို တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့် ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ဟန်ချက်ပျက်ကာ လေထဲမြောက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ကျွန်တော်ရင်ဘက်ထဲသိမ့်ခနဲ တုန်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလေထဲမှာ ပေါ့ပါးစွာ လွင့်မျောသွား၏ ။ အဲဒီတင်္ဂ . . . သူတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ဝန်း အစုံစီကိုမြင်လိုက်ရပြီ။ စိုးရိမ်နေတဲ့အကြည့် . . . ချစ်ခြင်းတွေပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့ဆီ ပြန်လာဖို့ မျှော်လင့်ခြင်းအကြည့်။ အဲဒီနောက် . . . ကျွန်တော် ဘာမှမသိတော့ . . . ။ အရာအားလုံး ကျွန်တော့်အမြင်မှာ ကွယ်ပျောက်ခဲ့ပြီ။\nဟန်ချက်ပျက်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးထဲ ကျသွားချိန် . . .\nစင်တာရှိရာနဲ့ အိမ်သိပ်မဝေးပါ။ ဆယ်မိနစ်လောက် ဆိုင်ကယ်စီးရင် ရပေမယ့် ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဆယ်နာရီမက ဝေးသလိုခံစားရသည်။\nဆိုတဲ့အော်သံဟာ ကို့ရဲ့နောက်ဆုံး လတ်ဆတ်မှုအသံပဲဆိုတာ စိမ်းကြို သိခဲ့ရင် ကိုနဲ့အတူ လိုက်သွားမိမလားမသိပါချေ။ ဆေးရုံပေါ်မှာ ပြောတဲ့ ကို့ရဲ့ နောက်ဆုံးစကားသံတစ်ချို့နဲ့အတူ စိမ်းချစ်တဲ့ကို ဒေါက်တာ ဝေဠုဖြိုး တစ်ယောက် လောကကြီးထဲမှ ထာဝရပျောက်ကွယ်ခဲဲ့ပါသည်။\n“စိမ်း . . . ဆရာဝန်တစ်ယောက် ထက်ပိုတဲ့ ယုယကြင်နာမှု၊ သနာမှုတွေနဲ့ မေအဂ္ဂအပေါ် သံယောဇဉ်ပိုခဲ့မိတဲ့အတွက် စိမ်းကို ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ့်အမှားကြီးလုပ်ခဲ့တယ် စိမ်းရယ်။ မေအဂ္ဂနဲ့ပတ်သက်ခဲ့တာ အားနာသနားမှုတင် မဟုတ်ဘူး။ သူရဲ့ချစ်ခြင်းတွေကို မလွွန်ဆန်နိုင်တာဟာ သူ့ရဲ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကို မှီပြီးစ ိမ်းနဲ့ကိုယ်တို့အနာဂတ်ကို လျှောက်ချင်ခဲ့တဲ့ အတ္တက မသိစိတ်က ကိန်းအောင်းနေခဲ့လို့ ပါကွာ။ မေအဂ္ဂနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့မိတဲ့အတွက် ကိုယ်မှားတယ်စိမ်း။ မကျူးလွန်သင့်မှန်း သိရက်နဲ့ အဲဒီအမှားကို ကိုယ်ကျူးလွန်ခဲ့တယ်။ ဒီအတွက် နောက်ဆက်တွဲက အရမ်းတန်ဖိုး ကြီးလွန်းတယ်။ လောကကြီးမှာ မလုပ်သင့်ဘူးထင်တာကို အစကတည်းက မလုပ်မိတာ အကောင်းဆုံး ပဲ။ ကိုယ် နောင်တ က ကိုယ်သိပ်ချစ်တဲ့ စိမ်းနဲ့သားလေးအတွက် ဘာမှအသုံးမဝင်တော့ပါဘူးလေ။ လူမဆန်မိတဲ့အတ္တကြောင့် လောကကြီးရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်း ကို ခံရတာလို့ ကိုယ်သတ်မှတ်ပါတယ်။ သားလေးကို စောင့်ရှောက်ပါ စိမ်း။ ကိုယ့်လို တဒင်္ဂ သာယာမိတဲ့ စိတ်မျိုးမရှိအောင် သင်ပေးပါနော် . . . ”\nစိမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားသော ကိုယ့်ရဲ့ လက်တစ်ဖက် ပျော့ခွေသွားပေမယ့် အဲဒီလက်ထဲက စွမ်းအားတွေဟာ စိမ်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စီးဝင်နေ သလို ခံစားရသည်။ ဒါဟာ အနာဂတ်မှာ ဇွဲရှိရှိကြိုးစားမယ့်အားတွေ . . . သားလေးအတွက် ခွန်အားတွေပေါ့။\nCategories၀ထ္ထုတို TagsShort story\nPrevious PostPrevious အသက်တမျှမြူ\nNext PostNext တစ်သက်တာ


ဗောဓိ နည်းနာဆိုင်ရာ အကျဉ်းချုပ် မိတ်ဆက်\nမဟာဉာဏ်အလင်း (ဂျီအိုင်) တရားအားထုတ်မှုသည် ၁၈နှစ်ကာလပတ်လုံး ဉာဏ်အလင်းဆောင် ပြုစု ပျိုးထောင်ခဲ့ရာမှတဆင့် ဗောဓိတရားစခန်း တည်ထောင်ခဲ့သူ ဆရာတော် ဂျင်ဗောဓိ ချမှတ်ပြုစုခဲ့သော ရတနာ တစ်ပါးဖြစ်ပါသည်။ ယနေ့ခေတ်ကာလ၏ အလုပ်များသူများအတွက် သင့်လျော်စေလျက် လေ့လာရန် လွယ်ကူပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှုများမှာ သိသာထင်ရှားလှပါသည်။ .\nမဟာဉာဏ်အလင်း တရားအားထုတ်မှု ပွားများကျင့်သုံးခြင်းသည် အကြင်သူ၏ ခုခံစွမ်းရည်ကို တိုးတက်အား ကောင်းစေလျက် စွမ်းအင်လျင်မြန်စွာပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး တက်ကြွလန်းဆန်းမှု ရရှိစေသည့် နည်းလမ်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည့်အတွက် ကျန်းမာရေး ပိုမိုကောင်းမွန်စေပါသည်။ ထို့အတူ တရားအားထုတ်ခြင်း သည် စိတ်နှင့် ခန္ဓာကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေသည့်အပြင် စိတ်ဆင်းရဲမှု အာရုံအားလုံးကို အေးငြိမ်းစေပြီး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အေးချမ်းစေပါသည်။ ၎င်းသည် ကျင့်ကြံအားထုတ်သူကို ဆင်ခြင်တွေးတောမှုများ သွတ်သွင်း ပျိုးထောင်ပေးပြီး နိယာမ သဘောသဘာဝကို နားလည်သဘောပေါက်စေရန် လမ်းညွှန်လျက် စိတ်ဝိညာဉ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးပါသည်။ ခန္ဓာအတွင်းမှ အဖြစ်အပျက်သဘောတရားများနှင့် ဉာဏ်အလင်း ရှာဖွေနိုင်စေပြီး စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေပါသည်။.\nဘေသဇ္ဇဂုရုဗုဒ္ဓ၏ မဟာဉာဏ်အလင်း တရားပွားများအားထုတ်ခြင်း\nဘေသဇ္ဇဂုရုဗုဒ္ဓ၏ မဟာဉာဏ်အလင်း တရားအားထုတ်ခြင်းသည် ဉာဏ်ပါရမီရှင် တရားပြဆရာတော် ဂျင်ဗောဓိ ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ချက်၏ အနှစ်သာရဖြစ်ပါသည်။ ဤကျင့်ကြံနည်းလမ်းသည် ဘေသဇ္ဇ ဂုရုဗုဒ္ဓ၏ မဟာကရုဏာတော် ထက်သန်မှုနှင့် စွမ်းအားတို့ဖြင့် တစ်သားတည်းဖြစ်စေသည့် အထူး နည်းနိဿယ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံပွားများကြသူများသည် ကျန်းမာရေးနှင့် ကံအခြေအနေ တိုးတက်ကောင်းမွန်မှု ခံစား ကြရမည်ဖြစ်ပြီး ဉာဏ်ဖြင့် သိရှိရှုမှတ်နေသည့် ခန္ဓာနှင့် စိတ်တို့မှတဆင့် အသက်ရှည်စွာနေထိုင်ကြရမည့် အပြင် ၎င်းတို့၏သံသရာခရီးကို အကောင်းဆုံးဖန်တီးနိုင်ကာ အခြားသူများကိုလည်း ကူညီနိုင်ပြီး ဉာဏ် အလင်း ရရှိကြမည်ဖြစ်သည်။ .\nမှောက်လျက်ဝပ်စင်းခြင်းသည် ညင်သာသော အရိုးဗစ်လေ့ကျင့်ခန်းတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ၄င်းသည် အပြင်ရုပ်ပိုင်းတွင် ကြွက်သားများကို လေ့ကျင့်ပေးပါသည်၊ အတွင်းပိုင်းအားဖြင့် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများနှင့် ဆေးဝါးစွမ်းအင်စုပ်ယူစီးဆင်းလမ်းကြောင်းများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေပါသည်၊ သွေးလည်ပတ်မှု အားကောင်းစေပါသည်၊ ခုခံရည် တိုးတက်စေပါသည်၊ နှလုံးနှင့် သွေးကြောမျှင် လုပ်ဆောင် ချက်များနှင့် ဓာတ်မတည့်မှုများမှ ခုခံအား ကလာပ်စည်းများကို တိုးမြှင့်ပေးပါသည်။ မှောက်လျက်ဝပ်စင်း ခြင်းသည် အဝလွန်ကဲမှုကာကွယ်ရန်နှင့် အလေးချိန် လျော့ကျစေရန် လူအများလုပ်ဆောင်နေသည့် လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဘဝကျန်းမာရေးအတွက် ဝှက်ဖဲတစ်ချပ် ဖြစ်ပါသည်။\nကြည်ညိုနှစ်လိုသည့် စိတ်နှလုံးဖြင့် ဝမ်းလျားမှောက်ရှိခိုးခြင်းသည် ဗုဒ္ဓဘုရားများနှင့် ဗောဓိသတ္တယနခေါ် ဘုရားလောင်းတို့၏ မဟာကရုဏာတော် ထက်သန်မှုနှင့် စွမ်းအားတို့ဖြင့် ဆက်သွယ်မှုရရှိစေသည့်အတွက် အနှောင့်အယှက်များဖြေရှင်းပေးခြင်း၊ ဉာဏ်ပညာတိုးတက်ခြင်း၊ စိတ်နှင့် ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းတည်ငြိမ်သည့် ကရုဏာစိတ်ကို ရရှိစေပါသည်။.\nစွမ်းအင်ဘဂွါ သည် ဉာဏ်ပါရမီရှင် တရားပြဆရာတော် ဂျင်ဗောဓိ၏ ပြုစုပျိုးထောင်ထားသည့် နှစ်ကာလများမှ နောက်ဆုံးရလဒ်တစ်ခုအဖြစ် ဖော်ထုတ်ထားသည့် အထူးကျင့်ကြံသည့် နည်းလမ်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ဤနည်း လမ်းသည် စင်္ကြာဝဠာ စွမ်းအင်နှင့် အပြန်အလှန် တုံ့လှယ်မှုရှိစေပြီး လန်းဆန်းတက်ကြွမှု နှင့် ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်စေလျက် အလင်းနှင့် အမှောင်စွမ်းအင်ကို မျှတစေသည့် ကျန်းမာရေးကောင်းမွန် စေရန် ထိန်းသိမ်း ပေးသော နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ .\nစွမ်းအင်ဘဂွါ သည် အထူးသဖြင့် အအေးဒါဏ် မခံနိုင်သည့် ခန္ဓာကိုယ်ရှိသူများအတွက် — စုစုပေါင်း လက္ခဏာသွင်ပြင်ကို တိုးတက်စေရေး ချည်းကပ်နည်းသစ်ဖြစ်ပါသည်။ မှတ်ဉာဏ်၊ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ ကွေးဆန့်မှုနှင့် နောက်ထပ် များစွာတို့ကို တိုးတက်စေသည်ဟုလည်း သိရှိရပါသည်။.\nအနန္တသစ္စာ တရားကျင့်ကြံပွားများခြင်း : ဘသဇ္ဇဂုရုဗုဒ္ဓ၏ စိတ်နှလုံးတော် ဂါထာ မန္တာ\nတာယာတာ ဥုံ ဘက္ကန္ဇီ ဘက္ကန္ဇီ မဟာ ဘက္ကန္ဇီ ရာဓဇ သမ္မုဂါတီ ဆို\nတရားပြဆရာတော် ဂျင်ဗောဓိ သင်ပြထားသည့်အတိုင်း အသံထွက်၍ နှလုံးသွင်း ရွတ်ဆိုခြင်းသည် အတိုင်း မသိသော အကျိုးရလဒ်များ ရရှိစေပါသည်။ ဤနည်းလမ်းဖြင့် ပွားများအားထုတ်ခြင်းသည် ဘေသဇ္ဇ ဂုရုဗုဒ္ဓနှင့် ချိတ်ဆက်မှုရရန်နှင့် ကိုယ်စိတ်နှလုံးသန့်စင်စေရန် အမြန်နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည့်အတွက် မင်္ဂလာရှိမှု၊ ရောင့်ရဲတင်းတိမ်မှုနှင့် လွတ်လပ်မှုတို့ကို ဖော်ဆောင်နိုင်ပါသည်။.\nကြည်လင်သန့်ရှင်းမှု ပွားများအားထုတ်ခြင်းသည် မဟာဉာဏ်အလင်း တရား အားထုတ်နိုင်ရေးအတွက် ဒွန်တွဲ အားထုတ် မှုဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံအားထုတ်သူများကို ပွားများအားထုတ်မှု၏ သုခချမ်းသာတွင် လျင်မြန်စွာ စီးမျောခွင့်ပြုပေးပါ သည်။ ဆရာတော် ဂျင်ဗောဓိ၏ လမ်းညွှန်စောင်မမှုဖြင့် ပြည့်လျှံရှုပ်ထွေးနေသည့် အတွေးများကို လျင်မြန်စွာ ကင်းရှင်းစေသော ကြည်လင်သန့်စင်သည့် အခြေအနေသို့ သဘာဝအလျောက် ရောက်ရှိနိုင်ပါသည်။ ဒုက္ခ ဝေဒနာ ခံစားနေရသူများသည် အာရုံတည်ငြိမ်မှု ရရှိနိုင်ပြီး နိဗ္ဗာန်နှင့် ပထဝီကမ္ဘာမြေကြီး တို့နှင့် အတူရှိသူတစ်ဦးဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ထိုနည်းတူ ဤနည်းလမ်းသည် ဒုက္ခဆင်းရဲမှုများကို သက်သာပျောက်ကင်းစေနိုင်ပြီး ရောဂါ အန္တရာယ်များမှ ကင်းဝေးစေကာ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွမ်းအားတိုးတက်စေသည့်အပြင် ဒါသစိတ်များကို ချိုးနှိမ် စေနိုင်ပါသည်။ ဤအရာသည် ဉာဏ်အလင်း ရှုမှတ်မှုအခြေအနေတွင် အာရုံစူးစိုက်မှုနှင့် မွေ့လျော်မှုအား ကောင်းစေရန် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်စွမ်းအင်များ ပွင့်ထွက်လာစေရန်နှင့် အနန္တ ဉာဏ်ပညာ ထွန်းလင်းစေရေးအတွက် လမ်းတစ်သွယ်ဖြစ်ပါသည်။ .\nPre：ဗောဓိ တရားအားထုတ်ပွားများမှု မိတ်ဆက်ဖော်ပြချက်


တရုတ် DL- 1-8 Rolls စူပါနူးညံ့သောမျက်နှာသုတ်ပုဝါပြန်ရစ်စက် Dele\n၁။ အလုပ်လုပ်သောလုပ်ငန်းစဉ်-လိပ်များကိုတိုက်ခြင်း၊ ဖြတ်ခြင်း-ခေါက်ခြင်း၊ ဖောက်ခြင်း-ပြန်ရစ်ခြင်း-မီတာအလိုက် ing ရေတွက်ခြင်း-ထုတ်ကုန်များချောမွေ့ခြင်း\n3. ထိရောက်သောအကျယ်: ၁၄၀၀ မီလီမီတာ၊ အချင်းအများဆုံး ၁၀၀၀ မီလီမီတာ\n5. ပါဝါ: 5.5 kW\n၆။ ကိရိယာများကို pneumatic automatic နို့တိုက်ကျွေးရေးကိရိယာတပ်ဆင်ထားသည်။ သံလိုက်အမှုန့်လိပ်နှင့်မူလအထည်၊ စွမ်းရည်: ၁၀-၉၀ မီတာ / မိနစ်\na ဖြတ်တောက်ခြင်းဓားသည်စံသံမဏိကိုသုံးသောစက်ဝိုင်းဓါး ၁၀-၁၅ လုံးကိုသုံးသည်။\nခ ရေတွက်စက်သည်တရုတ်-ကိုရီးယားဖက်စပ် "XinJie" အမှတ်တံဆိပ်၏အီလက်ထရောနစ်ကောင်တာကိုလက်ခံသည်။\nဂ မြင့်မားသောတည်ငြိမ်မှုနှင့်အတူစက်မှုအနိမ့်မြန်နှုန်း (သို့) မြန်နှုန်းမြင့် stepless speed\nT/T 40% ငွေသွင်းခြင်း၊ သင်္ဘောမထွက်မီ 60%\nယခင်: DL- 1-5 Rolls super soft towel rewinding machine\nနောက်တစ်ခု: DL-F1200 Perforating Slitting Rewinding စက်


ထိုင်းဖိုလီဓာတုဗေဒ ကုမ္ပဏီလီမီတက် (TPCC) 12 | www.wellmart.work\nลงประกาศเมื่อ 27 ก.พ. 2559 อัพเดทล่าสุด 27 พ.ค. 2562 08:42:14 น. เข้าชม 395 ครั้ง\nထီဖီစီစီ၏ဓာတုဗေဒကုန်ပစ္စည်းသည် အစိတွန်၊ ဒီမာထီကီတွန်၊ အဆီ 150SN၊ DAA, DBP, DCM, DEG, DINP, DMF, DPG, DOP အေထီလ် အစီတရိတ်၊ အေတီလ် အေတာနော်၊ အိတ်အောက်စီဒိုက်ပဲပါအဆီ၊ ဂရိုင်ဆာရင်-USP၊ ဂရိုင်ဆာရာ၊ အီးဆိုပရိုပီလ် အယ်လ်ကော်ဟော်၊ အိုင်ဆိုရိုပနော်၊ မေထီလင်းကလောရိုင်း၊ မေထီလ် အယ်လ်ကော်ဟော်၊ မေထနော်၊ မေထာနော်ဟိုက်ဒရိုဂျင်အောက်ဆိုက်၊ မေထီလ်နှင့် အေထီလ် ကိတွန်၊ မိုနိုထအေထနော်လာမင်း၊ မိုနိုအေထီလင်းဂရိုင်ကော်၊ EG, မိုနိုပရိုပီလင်း၊ PCE, PEG, PEG1000, ကာဘိုဖယောင်၊ PPG, တရိုင်ကလိုရိုမေထီလင်း၊ TCE, အဖြူရောင်ဓာတ်ဆီ၊ အဖြူဆီ၊ ဖီအီဖယောင်၊ ဖိုလီအေထီလင်းဖယောင်၊ ဗူထီလ်ကာဗီတိုလ်ဖျော်ရည်၊ ဗူထီလ်ဆဲလ်လိုစုတ်ဖျော်ရည်၊ ဗူထီလ်အစီထိတ်၊ အစီတစ်အက်စစ်ဗူတီလ်၊ ဗူတီလ်အီထာနိုအိတ်၊ ရေနံကလိုရီနိတ်၊ ပလတ်ဆီ၊ ကလိုရင်း52PCT၊ စိုက်ကလိုဟိတ်စာနွန်၊ စိုက်ကလိုဟိတ်စီလ်ကီတွန်း၊ ပေါ်လီမာ၊ ဟိုက်ဒရိုကလိုလစ်အက်စစ်၊ ဗာမိုပလပ်စတစ်၊ ပစ်မယမ်မှုန့်၊ နိုက်ဆစ်အက်စစ်၊ ဖော်မစ်အက်စစ်၊ ဖော့ဖော်ရစ်အက်စစ်၊ အလုမီနီယမ်ဆာလဖိတ်၊ သွပ်စတာရိတ်၊ ပီဗီစီ၊ ပလပ်ဆတစ်ဆိုက်ဇာ၊ ညိုရစ်အက်စစ်၊ လစ်နိုဆာလဖိတ်၊ မိုက်အိုနစ်မဖြစ်၊ မဂ္ဂနီဆီယမ်၊ ဆိုဒါပွာ၊ ယမ်ကာဘိုနိတ်၊ ဆိုဒီယမ်ဟိုက်ဒရောက်ဆိုက်၊ ကောင်စတစ်ဆိုဒီ၊ တိုင်တေနီယမ်ဒိုင်အောက်ဆိုက်၊ အမည်းရောင်ကာဘွန်၊ N330, N660 ဘယ်ရီယမ်ဆာလဖိတ်၊ အီးထီလင်း၊ မဂ္ဂနီဆီယမ်ဆီလီဂိတ်၊ အက်ဆိုပရစ်အက်စစ်၊ ဗီတာမင်-စီမှုန့်၊ ကယ်လဆီယမ်ဆတာရိတ်၊ မဂ္ဂနီဆီယမ်အောက်ဆိုက်၊ ကယ်လစီယမ်အောက်ဆိုက်၊ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ပါအောက်ဆိုက်၊ ဓာတုဗေဒ၊ ဖျော်ရည်၊ အဖြည့်ပစ္စည်း၊ ဂရိုင်ကော်၊ အယ်လ်ကော်ဟော်၊ ကယ်လစီယမ်နိုက်တရိတ်၊ ဆိုဒီယမ်ဗိုင်ကာဘိုနိတ်၊ မြင်ကွင်းနှင့်ဆျုင်သောတောက်ပဒြပ်၊ ဖထာလိတ်၊ ဖထာလိတ်မရှိ၊ ဖထာလိတ်မဖြစ်၊ အော့စာလစ်အက်စစ်၊ မဂ္ဂနီဆီယမ်ဆာလဖိတ်၊ ရေနံမှထုတ်လုပ်သည့်ဖယောင်း၊ ကယ်လစိုက်၊ ဆတယ်ရစ်အက်စစ်၊ အစိုဓာတ်ဆန့်ကျင်ဒြပ်၊ ကယ်လစီယမ်ကာဗွန်ဒိုင်အောက်ဆိုက်နှင့် အခြားဓာတုဗေဒတို့စသဖြင့် ဖြစ်ပါသည်။ မှန်ကန်သောအခြားအချက်အလက်ကြားချင်လျှင် ထီဖီစီစီ၏ရောင်းချဦးစီးဌာနဆက်သွယ်နိုင်ပါသည်။ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါသည်။\nMyanmar chemical myanmar solvent myanmar additive Thailand Chemical distributor thailand chemical exporter thailand chemical manufacturer\nอัพเดทล่าสุด : 27 พ.ค. 2562 08:42:14 น.


ပြည်ပရောက်တော်လှန်ရေးမျိုးဆက်များက ဦးသိန်းစိန်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို တုန့်ပြန်ချက် | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Politics, Issues » ပြည်ပရောက်တော်လှန်ရေးမျိုးဆက်များက ဦးသိန်းစိန်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို တုန့်ပြန်ချက်\nပြည်ပရောက်တော်လှန်ရေးမျိုးဆက်များက ဦးသိန်းစိန်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို တုန့်ပြန်ချက်\nPosted by kai on Aug 18, 2011 in Politics, Issues, Press Announcements | 30 comments\nပြည်ပရောက်တော်လှန်ရေးမျိုးဆက်များကဦးသိန်းစိန်၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို တုန့်ပြန်ချက်\nဦးသိန်းစိန်အစိုးရမှ ပြည်ပသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သော မြန်မာများကို မြန်မာပြည်သို့ပြန် လာရန်လမ်း ဖွင့်ဖိတ် ခေါ်သည့် သတင်းကို သြဂုတ်လ(၁၇) ရက်နေ့တွင်နေပြည်တော်မှသတင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ထိုသတင်းကို တရားဝင် ကြေညာချက်အဖြစ် ထုတ်ပြန်ပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။\nကျွနုပ်တို့ ပြည်ပရောက်နေသော တော်လှန်ရေးမျိုးဆက် အသီးသီးက ထိုထွက်ပေါ်လာသော သတင်းနှင့် ပတ်သက်၍ တဦးချင်း အမြင် သဘောထားများကို ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းကြပြီး အောက်ပါ အချက်များကိုသဘောတူ ထုတ်ပြန်လိုက်သည်။\n၁။ ပြည်ပသို့ရောက်နေသူများကို လမ်းဖွင့်ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်းသည် အပြုသဘောဆောင်သည့်အတွက်ကြိုဆို သော်လည်း အဆင့်ကျော်နေသည်ဟု မြင်သည်။ပြည်တွင်းရှိ နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားများကို ယခုအချိန်ထိလွှတ် မပေးပဲထားရှိပြီး ပြည်ပတွင်ရှိသော တော်လှန်ရေးမျိုးဆက်များကိုလက်ကမ်းကြိုဆိုခြင်းသည် ပထမဆုံး လုပ်ရ မည့် အလုပ်မဟုတ်ခြေ ပထမဦးစွာပြုလုပ်ရမည့် လုပ်ငန်းစဉ်သည် ပြည်တွင်းရှိ နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားများကို ချွင်းချက်မရှိ လွှတ်ပေးရေးဖြစ်သည်။ သို့မှသာ အမျိုးသားရင်ကြားစေ့ရေးကို ဦးတည်သည့် ပထမဆုံး ယုံကြည် မှုတည်ဆောက်သည့်ခြေလှမ်းတရပ် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။\n၂။ ဦးသိန်းစိန် အစိုးရ အနေဖြင့် ပြည်သူကို ယုံကြည်ဖို့လိုသည် ပြည်သူလိုလားချက်ကို ရဲရဲဝင့်ဝင့် အကောင် အထည် ဖေါ်ရဲဖို့လိုသည်။ယနေ့ နိုင်ငံရေး အတိုက်ခံများ အပါအ၀င် ပြည်သူတရပ်လုံး၏ လိုလားချက်မှာ နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားများအားလုံး ချွင်းချက်မရှိ လွတ်မြောက်ရေးပင်ဖြစ်သည်။\nမြန်မာပြည်တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးရန်မှာ ပြည်သူလူထုကြီးက လိုလိုလားလား အားတက်သရော ပါဝင်လုပ်ဆောင်မှသာ အောင်မြင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ယနေ့ပြည်သူများလိုလားနေသည်မှာ တရားမျှတသော ဥပဒေအောက်တွင် ကြောက်လန့်ကင်းကွာ နေနိုင်ရေး၊လွတ်လပ်စွာ စီးပွားရှာဖွေခွင့် ရရှိရေး၊လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုရေးသားခွင့်ရရှိ ရေး၊လွတ်လပ်စွာစည်းရုံးပိုင်ခွင့်၊ လွတ်လပ်စွာရွေးချယ်ပိုင်ခွင့် ရရှိရေးတို့ပင်ဖြစ်သည်။\n၃။ မဆလ ခေတ်မှ ယနေ့စစ်ခေါင်းဆောင်များအဆက်ဆက် လက်အောက်တွင် ပြည်သူများ ကြောက်လန့် စွာဖြင့် အကြောက်တရားအောက်တွင် နေထိုင်နေကြရပြီး တရား ဥပဒေကင်းမဲ့သည့် စစ်အာဏာစက်အောက် တွင် ကြီးပျင်းလာခဲ့ကြသည့်အတွက် အုပ်ချုပ်သူလူတန်းစားအား ရွံကြောက်ကြီး ဖြစ်နေကြခဲ့ရသည်။ မချစ်သော်လည်း အောင့်ကာနမ်းနေကြရသဖြင့် ပြည်သူ့ဘ၀ ပြည်သူ့အကျိုး၊ ပြည်သူ့လိုလားချက်၊ ပြည်သူ့နစ်နာချက်များ ဖော်ပြခွင့်မရပဲ ဆိတ်သုံးခဲ့ရသည်။\nအုပ်ချုပ်သူလူတန်းစားများ အနေနှင့်လည်း အဓမ္မဖိနှိပ်အုပ်ချုပ်နေရသူများ ပီပီ မိမိတို့၏ တရားမဲ့ လုပ်ရပ်များ အပေါ် ပြည်သူများ၏ တန်ပြန်ဒဏ်ခတ်ခံရနိုင်မှုအတွက် ရတက်မအေး အစောင့် အထပ်ထပ်ချ၍ ပြည်သူကြားတွင်မတိုးရဲဘဲပြည်သူနှင့်ကင်းကွာလျှက်အကျဉ်းကျ နေ ရသည့် ဘ၀ပင်ဖြစ်သည်။ ပြည်သူများ အကျဉ်းကျနေသလို အုပ်ချုပ်သူလူတန်းစားများ လည်းအကျဉ်း ကျ နေရသည့် ဘ၀ဖြစ်သည်။\n၄။ ထိုအချက်ကို ဖောက်ထွက်ရန်မှာ ပြည်သူရိုသေလေးစားသော အစိုးရတရပ်ဖြစ်လာရန် ပြုပြင်ပြောင်း လဲနိုင်ဖို့လိုသည်။ပြည်သူများလိုလားချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးသော အစိုးရဖြစ်လာလျှင် ပြည်သူများ၏ ချစ်ခင် ကိုး စားမှုကို ရရှိလာပေလိမ့်မည်။ကောင်းမွန်သော အစိုးရကို ပြည်သူများက ချစ်ကြောက်ရိုသေပြီးတရား ဥပဒေ အတိုင်း လိုက်နာကျင့်သုံးခြင်းဖြင့် ပြည်သူ့ အကျိုးအတွက် အစိုးရ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို မိမိသဘောနှင့် မိမိ လိုလိုလားလား စိတ်ပါလက်ပါ ၀ိုင်းဝန်ီး လုပ်ဆောင်ကြလျှင် တိုင်းပြည်ကြီး ဆင်းရဲတွင်းမှ လျှင်မြန်စွာ ရုန်းထွက်၍ အာရှတိုက်တွင် တိုးတက်ဖွံ့ဖြိုးသော လူအခွင့်ရေး ပြည့်ဝသည့် အာရှတိုက်၏ကျား တကောင်အဖြစ် ဦးမော့နိုင်မည့် အခြေနေသို့ ရောက်ရှိနိုင်ပါသည်။ရောက်ရှိစေချင်ပါသည်။\n၅။ ထို့ကြောင့် ဦးသိန်းစိန် အစိုးအနေနှင့် ပြည်သူကို ယုံကြည်ရန်၊ ပြည်သူကို တရား ဥပဒေအရ ကာကွယ် ပေး ရန် တိုင်းချစ် ပြည်ချစ်စိတ်ဓါတ်ဖြင့် အမိနိုင်ငံအတွက် အသက်ပေး၍ ယုံကြည်ချက်ကြောင့် အကျဉ်းကျခံနေ ရ သော နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားများကို ရန်သူအဖြစ်မမြင်ပဲ မိမိကဲ့သို့ တိုင်းပြည် ချစ် စိတ်ရှိသော်လည်း သဘော ထား အမြင်မတူသည့် အတိုက်အခံအဖြစ် သဘောထား၍ ဒီမိုကရေစီကျင့်စဉ်အရ အမြင်ကွဲလွဲမှုရှိခြင်းကို လက်ခံအသိမှတ်ပြု၍ အမြန်ဆုံးလွတ်ပေးရန် ပန်ကြားလိုက်သည်။\n၆။ နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားများကိုလွတ်ပေးပြီး ပြည်ပရောက် မျိုးချစ်များကို လက်ကမ်းကြိုဆိုလျှင် သင့်လျှော် လျောက် ပတ်သော လုပ်ရပ်အဖြစ် ကျွနုပ်တို့က ကြိုဆိုကြမည်ဖြစ် သည်။ သို့ရာတွင် ယခု ဦးသိန်းစိန်၏ ပြောကြားချက်တွင် ကန့်သတ်ချက်များပါရှိနေသဖြင့် အမျိုးသားရင်ကြား စေ့ရေးကို ပြည့်ပြည့်၀၀ ဦးတည်ထားခြင်းမရှိဟု သုံးသပ်သည်။ပြည်တွင်းရှိ နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားများအားလုံး ကို လွတ်ပေးပြီးနောက် ဒုတိယ အဆင့်အနေဖြင့် ပြည်ပရှိ မျိုးချစ်မြန်မာများ အားလုံးကို အထွေထွေလွတ် ငြိမ်းချမ်း သာခွင့်ပေး၍ ပြန်လည် ခေါ်ယူသင့်သည်။\n၇။ ထိုမှ တဆင့် အမျိုးသားရင်ကြားစေ့ရေှး၊နှင့် ပြည်တွင်းစစ်ရပ်ဆဲရေးအတွက် ယနေ့တိုင်းရင်းသားပြည်နယ် များတွင်တောက်လောင်နေသော စစ်မီးလျှံများကို အတူတကွ တက်ညီလက်ညီဝိုင်းဝန်း၍ပြည်တွင်း ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက်ငြိမ်းသတ် ရန် ဆွေးနွေးလုပ်ဆောင်နိုင်ကြမည် ဖြစ်ပါသည်။\nအမိမြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီး ကမ္ဘာ့အလယ်တွင် ပြန်လည်ဝင့်ကြွားလာနိုင်ရေးကို မျှော်မှန်းလျှက်\nထွန်းအောင်ကျော် ၊ မိုးသီးဇွန် ၊ သက်ထွန်း ၊ သန်းဝင်း ၊ မူးသာ (အမေရိကန်နိုင်ငံ)\nဆန်နီအောင်သန်းဦး (ဂျာမနီ)၊ ကျော်သန်း (နယူးဒေလီ)\nကိုကိုအောင် (တိုကျို)၊ သန်းဆွေ ((တိုကျို ဂျပန်)\nမင်းနိုင် ၊ လားရှိုးသိန်းအောင် (ဂျင်မီဂျက်) (အမေရိကန်နိုင်ငံ)\nမြန်မာလူထုကလည်း သိသင့်တယ်ထင်လို့ပါ…။ ကျန်တာတော့..ဆက်ဆွေးနွေးကြပါလို့..။\nအောက်ပါတို့ကို.. Mizzima News မှကူးယူပါသည်.\nမြန်မာနိုင်ငံ ဒီမိုကရက်တစ် အင်အားစု (Forum for Democracy in Burma – FDB)\n“ပထမတခုကတော့ ဒီသူတို့က ဒီလိုမျိုး နှုတ်နဲ့ ပြောတာမျိုးထက်ပေါ့ဗျာ ဥပဒေတို့ အမိန့်တို့ ဒီဂရီ တို့ပေါ့လေ\nအဲဒီလိုမျိုး တရားဝင် ထုတ်ပြန်ပေးဖို့ လိုမယ်လို့ထင်တယ်။ ဆိုတော့ အဲဒါကမှ ပြောရင်တော့ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်\nလား၊ ဘာလား ညာလားဆိုတဲ့ ဥစ္စာမျိုး ကျနော်တို့ ထင်ထင်ရှားရှား သိရမှာဖြစ်တယ်ပေါ့နော်။ ဒါ့အပြင်တခုကတော့ ကျနော်တို့ ဒီဘက်ကိုရောက်ကြတယ်ဆိုတာကလည်းကျနော်တို့ နိုင်ငံရေးအင်အားစုတွေအနေနဲ့ ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ တိုင်းပြည်မှာ ဒီမိုကရေစီနဲ့ လူ့အခွင့်အရေးမရလို့၊ နောက် ဖိနှိပ်မှုတွေရှိနေလို့၊ နိုင်ငံရေး လွတ်လပ်ခွင့်တွေ မရှိ\nလို့ ဒါတွေကို တိုက်ပွဲဝင်ဖို့လာတာပဲ။”\n“အဲဒီအခွင့်အရေးတွေ ရမယ်၊ ရှိမယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ကျနော်တို့ ကျနော်တို့တိုင်းပြည်မှာပဲ ပြန်အလုပ်လုပ်မှာပေါ့။\nဒီမှာ ဘာအလုပ်လုပ်နေစရာရှိမှာလဲ။ အဲဒီအခွင့်အရေးတွေ အာမမခံဘူး၊ မရှိဘူးဆိုလို့ရှိရင်တော့လည်း ကျနော်တို့ လိုချင်တဲ့ အခြေအနေ မဖြစ်ဘူးပေါ့။ တကယ်လို့များ ဒီ ဦးသိန်းစိန်ရဲ့ အစိုးရကနေပြီးတော့မှ တကယ်ကို စိတ်ရင်း\nစေတနာမှန်နဲ့ ခုနပြောတဲ့ အမျိုးသားပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးတို့ ငြိမ်းချမ်းရေးတို့ ဆိုတဲ့ စိတ်တွေအမှန်နဲ့ ခေါ်တယ် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ကျနော်တို့ကို သေသေချာချာ တိတိကျကျလေး တရားဝင် ထုတ်ပြန်ပြီးတော့ ဖိတ်ခေါ်ဖို့ လိုမယ်။\nနောက်ပြီးတော့ ကျနော်တို့ အမြဲတန်း တောင်းဆို နေတဲ့ ခုနပြောတဲ့ နိုင်ငံရေး လွတ်လပ်ခွင့်တွေကို အဲဒါတွေကို အာမခံမှု ရှိတယ်။ အားလုံးကိုလည်း ဘာပြစ်ဒဏ်နဲ့မှ အရေးမယူပါဘူးဆိုတဲ့ ဥစ္စာလေး တိတိကျကျ ပြောပြဖို့တော့ လိုမှာပေါ့ဗျာ။”\n“ပြန်ဝင်ချင် ဝင်လို့ရပြီ ဒို့ပြန်ဝင်မလား ဆိုတဲ့ ကိစ္စက အဓိက ဆိုလို့ရှိရင်တော့ ကနေ့ ကျနော်တို့ လိုချင်တဲ့ ဒီမိုကရေစီမျိုး၊ ကျနော်တို့လိုချင်တဲ့ လူ့အခွင့်အရေးမျိုး၊ ကျနော်တို့လိုချင်တဲ့ ဖက်ဒရယ် ပြည်ထောင်စုမျိုးကို\nကနေ့အခြေအနေမှာ ဆောင်ရွက်လို့ရ၊ မရဆိုတဲ့ကိစ္စက အဓိကပြဿနာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။”\n“ဒီဥစ္စာမျိုးက ဦးသိန်းစိန်အစိုးရရဲ့အောက်မှာ သို့မဟုတ် ၂ဝဝ၈ အခြေခံဥပဒေရဲ့ အောက်မှာ ဘယ်လိုမှ ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျနော်တို့ အဲဒီလိုပဲ နားလည်ပါတယ်။ ဒါကြောင့်မို့လို့ သူဘယ်လိုပဲ ပြောပြော အဲဒီဥစ္စာက ကျနော်\nတို့အတွက် ဘာမှ အဓိပ္ပါယ်ထူးတဲ့ စကားရပ် မဟုတ်ဘူး။”\n“တကယ်ကတော့ အထွေထွေလွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ဆိုတဲ့ဥစ္စာမျိုး ၈ဝ ခုနှစ်လောက်က ဖန်တီးတာ မျိုးပေါ့ဗျာ အဲဒီလို ကြေညာချက်မျိုး ထွက်တယ်ဆိုရင်တော့ တချို့ စိတ်ကူးယဉ်တဲ့သူတွေ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ်ဗျာ။ တချို့ပေါ့ဗျာ ဒီလိုမျိုးကြေညာလိုက်ရင်တော့ စဉ်းစားတာမျိုးတွေ ရှိကောင်းရှိနိုင်ပါတယ်။ အခုလို ဘာမှ တိကျတဲ့ အလားအလာပေါ့ဗျာ အနာဂတ်ကို ဘာမှတောင် မျှော်စရာ လင်းပွင့်တဲ့အနာဂတ်မျိုး မရှိဘဲနဲ့တော့ ကျနော်ထင်တယ် ဘယ်သူမှ စိတ်ကူးယဉ်မယ် မထင်ပါဘူး။ တကယ်လို့ စိတ်ကူးယဉ်တယ်ဆိုရင်လည်း တော်တော်လွဲချော်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုပဲ ဖြစ်မှာပါ။”\n“ဦးသိန်းစိန်ရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ကတော့ အပြုသဘောဆောင်တယ်လို့တော့ ပြောလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့\nပြဿနာက အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာမှာ ရောက်နေကြတဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေရော ကျန်တဲ့အကြောင်း အမျိုးမျိုးနဲ့ပေါ့\nနော် ထွက်တဲ့သွားတဲ့လူတွေရဲ့ အဓိကက ယုံကြည်ချက်နဲ့ ဒီလိုထွက်လာကြတာတွေဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီတော့ ဒီလိုလူတွေ ပြန်မယ်ဆိုရင် တချို့လူတွေ အတွက်က လုံခြုံရေးထက် စာရင် နိုင်ငံရေးရဲ့ အနှစ်သာရ ပိုပြီးတော့\nပြည့်စုံဖို့ လိုမယ်လို့ ကျနော်ထင်ပါတယ်။”\n“အဲဒီတော့ ဒီလူတွေကို ထွက်သွားတယ် ဟုတ်လား ထွက်သွားပေမယ့် သူတို့ရဲ့ နိုင်ငံရေး ခံယူချက်တွေကို အသိအမှတ် မပြုဘူးဆိုရင် ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း သူတို့ရဲ့ ဒီကထွက်သွားကြတဲ့လူတွေကိုပဲပေါ့နော် နိုင်ငံရေးအရ အသိအမှတ်ပြု မခံရတဲ့ အခါကျရင် ဒါက အမျိုးသား ရင်ကြားစေ့ရေးအတွက် တကယ်တမ်း လမ်းတခုလို့တော့\nပြောလို့တော့ နည်းနည်းခက်ဦးမယ်လို့ ကျနော် ထင်ပါတယ်။”\n“သူတို့ နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသမားတွေလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ခွဲပြီးတော့ လွှတ်မယ်လို့ ကျနော် ယုံကြည်တယ်။ ဒါပေမယ့် ခုနပြောသလို နိုင်ငံရေးအရ ကိုယ့်ရဲ့ ယုံကြည်ချက်တခုကို အသိအမှတ် ပြုမခံရဘဲနဲ့ ဒီလို ပြန်လာချင်ရင် လာလို့ ရပါတယ်ဆိုတာ သမ္မတရဲ့ ဆောင်ရွက်တဲ့ အပေါ်မှာတော့ နားလည်ပေး နိုင်တယ်လေ။ ဒါပေမယ့် တကယ့် တကယ်မှာ ဒီလူတွေရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ သူတို့ရဲ့ နိုင်ငံရေး အာမခံချက်ပေါ့ မြန်မာပြည် ပြန်တယ် နိုင်ငံရေး မလုပ်ရဘူး\nဆိုရင် သူဘာအတွက် ပြန်မှာလဲပေါ့နော်။ အဲတော့ နိုင်ငံရေး အာမခံချက်ရှိတဲ့ ပြန်ကြိုဆိုမှုမျိုးဆိုရင် ပိုပြီးတော့ သင့်တော်မယ်လို့ ကျနော်ထင်ပါတယ်။”\nအမျိုးသမီးများအဖွဲ့ချုပ် – မြန်မာနိုင်ငံ\n“အခု တောက်လျှောက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ပြဿနာတွေ၊ ပြီးတော့မှ ဒီဘက်ကနေပြီးတော့ ဒီမိုကရေစီ တိုက်ပွဲ ဝင်နေတဲ့ သူတွေ အနေအထားနဲ့ ပေါ့လေ ပြောရမယ်ဆိုရင် အခုလိုမျိုး ပြန်လာချင် ပြန်လာလို့ရတယ် ဆိုတဲ့ ပြောဆိုချက် တခွန်းတည်းနဲ့က ယုတ္တိမရှိဘူးလို့ သဘောရတာပေါ့နော်။ ဒါမျိုးကိုပြန်ခေါ်မယ် ဆိုရင် တကယ်ပဲ နှစ်ဘက်အကြားမှာ အစီအစဉ်တွေ သေချာ ကောင်းကောင်း ရေးဆွဲပြီးတော့မှ ပြန်ပြီးတော့ ခေါ်ရမယ့်ကိစ္စမျိုးလေ။ ခုသူခေါ်တဲ့ ပုံစံက လာပြီးတော့မှ အလင်းဝင်ခိုင်း သလိုလို၊ အမှောင်ထဲပဲ လာဝင်ခိုင်း သလိုလို ဖြစ်တယ်။ ဆိုတဲ့အခါကျတော့ သူတို့ကို သွားပြီးတော့ အညံ့ခံပေါ့ ဒါမျိုးသွားဖြစ်မှာလေ။ ဆိုတော့ ဒါက ကောင်းသော ကြိုဆိုခေါ်ခြင်း မဟုတ်ဘူးလို့တော့ ကျမတော့ မြင်တယ်။ အရမ်းကြီး ပေါ့ပျက်ပျက်ဆန်လွန်းတယ်လို့လည်း သုံးသပ်လို့ရတာပေါ့။”\n“အဓိကကတော့ အကြံပြုချင်တာပေါ့နော် သမ္မတ ဦးသိန်းစိန် အနေနဲ့က သူ့ရဲ့အထူး အလေးထား လုပ်ဆောင်ရမှာက အခု ဒီဘက်မှာ ရောက်နေတဲ့လူတွေကို ပြန်လာချင် ပြန်လာလို့ရတယ် မဟုတ်ဘဲနဲ့ လက်ရှိ နယ်စပ် တလျှောက်\nမှာဖြစ်နေတဲ့ စစ်ပွဲတွေ အမြန်ရပ်ဖို့၊ ပြီးတဲ့အခါ အခု ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ စကားပြောပြီးတော့မှ တကယ့်\nနိုင်ငံရေးအရ ဖြေရှင်းလို့ရမယ့် နည်းလမ်းတွေ ရှာဖွေပြီးတော့မှ အမြန်ဆုံး နိုင်ငံ အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ ဖြစ်ဖို့၊ တကယ့်စစ်မှန်တဲ့ ဒီမိုကရေစီလမ်းကြောင်းကို လျှောက်နိုင်ဖို့ကို သူ့အနေနဲ့ စဉ်းစားပြီးတော့မှ လုပ်ဆောင်သွားဖို့ အရေးတကြီးလိုအပ်တယ်။ ပြီးတော့မှ တနိုင်ငံလုံးမှာ ဖြစ်နေတဲ့ စားဝတ်နေရေးအခက်အခဲပြဿနာ၊ စီးပွားရေး အကျပ်အတည်း ပြဿနာ ဒါမျိုးတွေ သူက ဦးစားပေး ဖြေရှင်းသင့်တယ်လို့ ကျမတို့မြင်တယ်။ အဲဒါကို အဓိကအကြံပြုပေးချင်တယ်။ ပြီးတော့မှ ဒီနယ်စပ်ဘက်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေရဲ့ စားရမဲ့မဲ့ နေရမဲ့မဲ့ အခြေအနေမျိုးတွေကနေ လွတ်မြောက်အောင်လည်းပဲ သူ့အနေနဲ့ အထူးကြိုးပမ်းဆောင်ရွက်သင့်တယ်လို့ ကျမတို့ အကြံပြုချင်ပါတယ်။”\n“အဓိက အရေးအကြီးဆုံး ပြဿနာကတော့ နိုင်ငံရေး ပြဿနာကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ အဖြေရှာမလဲ ဆိုတဲ့ဟာကို မပြောဘဲနဲ့တော့ အဲဒီလိုမျိုးခေါ်နေရုံ သက်သက်နဲ့တော့ ကျနော်တို့ တိုင်းပြည်မှာ ရှိနေတဲ့ ပြဿနာကို ပြေလည်\nအောင် ဖြေရှင်းလို့ မနိုင်ဘူး ထင်တယ်လေ။ အခုလက်ရှိ ဦးသိန်းစိန် အစိုးရအနေနဲ့ တိုင်းပြည် ပြဿနာကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းနဲ့ အဖြေရှာချင်တယ်ဆိုရင် အဓိက အရေးအကြီးဆုံး ကတော့ ကျနော်တို့ အားလုံး တောင်းဆို\nနေတဲ့ အတိုင်းပေါ့ လက်ရှိပဋိပက္ခမှာ ပါဝင်နေတဲ့ အင်အားစုအားလုံးနဲ့ နိုင်ငံရေးအရ တန်းတူရည်တူ ဆွေးနွေးဖို့ ပိုအရေးကြီးတယ်။”\n“နိုင်ငံရေးအရ တန်းတူရည်တူ ဆွေးနွေးမှုမျိုးမဟုတ်ဘဲနဲ့ ပြန်လာကြပါ၊ လာကြပါလို ဟာမျိုးနဲ့တော့ နိုင်ငံရေး\nုပြဿနာကို အဖြေရှာဖို့မရှိပဲနဲ့တော့ ပြေလည်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ထိုနည်းတူစွာပဲ အခု ကျနော်တို့လက်ရှိ ဒီလက်နက်ကိုင် ပဋိပက္ခတွေ ဖြစ်နေတဲ့ အနေအထားမှာလည်းပဲ အပစ်အခတ် ရပ်စဲရုံ သက်သက်နဲ့တော့ နိုင်ငံရေး\nပြဿနာကို အဖြေရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးလုပ်ပြီးပြီဆိုရင် နိုင်ငံရေးအရ ဘယ်လို လုပ်ငန်းစဉ် အကောင်အထည် ဖော်မလည်းဆိုတာ တိကျတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ် ပါရမယ်လေ။”\n“ထိုနည်းတူစွာပဲ ပြည်တွင်းနိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်ဖြစ်၊ ပြည်ပနိုင်ငံရေး လှုပ်ရှားမှုဖြစ်ဖြစ် ဒီအင်အားစု အားလုံး ပါဝင်ပြီးတော့ တိုင်းပြည် ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့ အကျိုးရှိရှိနဲ့ အသုံးချချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ကျနော်မြင်တာတော့\nနိုင်ငံရေး လုပ်ငန်းစဉ် သူတို့အနေနဲ့ ဘယ်လို သွားမလည်း ဆိုတာဟာမျိုး နိုင်ငံရေး လုပ်ငန်းစဉ် ချပြဖို့ အရေးကြီး\nတယ်။ တပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ခေါ်နေရုံနဲ့ မပြီးသေးဘူး တိုင်းပြည်တွင်းမှာ ရှိနေတဲ့ နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားတွေ\nအားလုံး လွှတ်ပေးဖို့အတွက် သူတို့မှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိရမယ်၊ လုပ်ငန်းစဉ် ရှိရမယ်။ ဒီအင်အားစု အားလုံးနဲ့ အတူတူ လက်တွဲပြီး တိုင်းပြည် ပြန်လည် ထူထောင်ဖို့ အတွက် နိုင်ငံရေး လုပ်ငန်းစဉ် သူတို့မှာ ရှိရမယ်။ အဲဒီလုပ်ငန်းစဉ် သူချပြပြီးတော့ ဒါတွေ ဒါတွေ ငါတို့ အကောင်အထည် ဖော်ချင်တယ်၊ ဒါတွေ လုပ်ဖို့ အတွက် အားလုံး တန်းတူ ရည်တူ ဆွေးနွေးပြီး လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒါ အကျိုးရှိမယ့် ကမ်းလှမ်းမှု ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ ဒီလို ခေါ်ရုံနဲ့\nတော့ နိုင်ငံရေးပြဿနာကို ပြေလည်အောင် ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့တော့ ကျနော့အနေနဲ့ မမြင်ဘူး။”\nဦးသိန်းစိန်မိန့် ခွန်းအပေါ် ကိုမိုးသီးရဲ့ အမြင်များ\nနေသစ်- ကိုမိုးသီးခင်ဗျား ဦးသိန်းစိန် အစိုးရက ၈၈ နောက်ပိုင်းတိုင်း ပြည်ကထွက်သွားသူတွေကို ပြန်လာကြပါ။တော်ရုံတန်ရုံအပြစ်ရှိသူတွေကိုခွင့်လွတ်တယ်လို့ ဆိုလာတာတွေရှိတယ်။ သူမိန့် ခွန်းကိုဘယ်လို့ မြင်ပါသလဲ။\nမိုးသီး- ဦးသိန်းစိန်က ပြောတာကို ကျနော်တို့ သဘောထားမပြောခင်မှာသမိုင်းကြောင်းတချို့ ကို ပြန်ပြီး ဆွေးနွေးပေးခြင်တယ်။ ဒီလိုမျိုးကို ဗိုလ်ချုပ်စောမောင်လက်ထက်၊ ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် တို့ လက်ထက်ကလည်းပြောခဲ့ကြတယ်။ ကျောင်းသားတွေပြန်လာပါ။ ကိုယ်မိဘအိမ်ကိုကိုယ်ပြန်လာသလိုသဘောထားပါ။ ဒီတချို့ ကျောင်းသားတွေဟာ ပြန်ကြတယ်။ နောက်တော့ ပြန်သွားတဲ့သူတွေဟာ သမိုင်းကွေးတာပေါ့ဗျာ။\n၁၉၉၃ ခုနစ်လောက်မှာ ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် လက်ထက်ပေါ့။ သူက ကျနော်တို့ ဖက်ကိုအသံပြစ်လိုက်တယ်။ တိုင်းရင်းသားတွေပြန်လာပါ။ နိင်ငံတော်နဲ့လက်တွဲပြီး ဒေသဖွင့်ဖြိုးရေး ပူးတွဲလုပ်ကြမယ်။ နိင်ငံရေးကိစ္စတွေကို နောက်တက်လာတဲ့အစိုးရနဲ့ ပြောပါ။ ကိုယ်နယ်မြေကိုယ်ထိမ်းထား၊ကိုယ်လက်နက်ကိုယ်ကိုင်ထား စသဖြင့်။ ဒီတုံးက ကျနော်က ဒီအေဘီမှာ အတွင်းရေးမှုးတယောက်ပါ။ မလုပ်ပါနဲ့ ။မဖြစ်နိင်သေးပါဘူး အစည်းဝေးမှာကန့် ကွက်တယ်။ ပြောမယ်ဆိုရင်လည်း တပ်ပေါင်းစုနဲ့ ပြောပါ။ တတိယနိင်ငံတခုခုမှာပြောပါ စသဖြင့် တွေ့ ဆုံဆွေးနွေးရေးမှုတွေက်ုချမှတ်ကြတယ်။ ကာတာဖေါင်ဒေးရှင်းကကြားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးလာတယ်။\nအရင်တုံးကမရဘူးသေးတဲ့အခွင့်အရေးတွေပဲဆိုပြီး သူတို့ ပါသွားကြတယ်။ ၂၀၁၁ မှာတော့ တော်တော်ပြန်လာကြတယ်။ အလုပ်မဖြစ်ဘူးပေါ့။ ကချင်ကဆိုရင် စစ်အစိုးရလက်အောက်မှာငြိမ်းချမ်းရေးမရနိင်တော့ဘူး ဖြစ်လာတယ်။\nဒီတော့ ပြန်ပြီး သတ္တုချကြည့်ရင်\n၁- ဒေသဖွင့်ဖြိုးရေးလည်းဖြစ်မလာဘူး။ စစ်ပဲပြန်ဖြစ်တယ်။\n၂- ဗိုလ်ချုပ်ကြီးစောမောင်အလုပ်ကြံခံရတယ်။ ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန် အထိမ်းသိမ်းခံရတယ်။ ပြန်သွားတဲ့ကျောင်းသားတွေဘာဖြစ်လဲ။ တချို့ ပြန်ထွက်ပြေးလာကြတယ်။ အမြီးပြတ်ခံရတဲ့သူတွေ လို ဆက်ဆံခံရတယ်။\nအခုတခါ က ဦးသိန်းစိန် က ၈၈ နောက်ပိုင်းပြည်ပနိင်ငံတွေကိုထွက်သွားတဲ့သူတွေပြန်လာကြ။ တိုင်းပြည်ဖွင့်ဖြိုးရေးကိုအစိုးရနဲ့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြ။ တော်ရုံတန်ရုံအပြစ်တွေကိုခွင့်လွတ်တယ် လို့ ဆိုတယ်။\nအခုကာလ က ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ဦးသိန်းစိန်အစိုးရစကားပြောနေတဲ့ကာလ ဟုတ်။ ဒီ ကမ်းလှမ်းမှုကရုတ်တရက်ကြည့်ရင် ဟုတ်သလိုလိုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ဒီကမ်းလှမ်းချက်က ဒေါ်စုကို မသိမသာနဲ့အဆင့်နိမ့်ချမှု ( Down-Grade ) လိုက်တာ ကျနော်မြင်တယ်။ ဒေါ်စုနဲ့ စစ်အစိုးရစကားပြောနေတာကို နောက်ကစားသမား ( Player) တခုကိုထည့်လိုက်တဲ့သဘောဖြစ်ပါတယ်။ ဒီကမ်းလှမ်းချက်ကလည်း ဒေါ်စုနဲ့ သဘောတူညီထားတဲ့ ၄ ချက်ထက် ဈေးပိုပေးထားတာကိုတွေ့ ရပါတယ်။\nဒေါ်စုနဲ့ ရထားတဲ့သဘောတူညီချက်တွေကိုကြည့်ရင် နိင်ငံတော်နဲ့ ပူးပေါင်းလုပ်ရမယ်။ ဆူဆူပူပူမလုပ်ရဆိုတာမျိုးဖြစ်ပြီး ၈၈ နောက်ပိုင်းပြည်ပကိုထွက်သူတွေကြတော့ ပြန်လာကြ။ တော်ရုံတန်ရုံအပြစ် ( လူသတ်မှုတို့ ဘာတို့ ) ဆိုရင်ခွင့်လွတ်မယ်။ အဓိပါယ်က ကြိုတင်သတ်မှတ်ချက်တောင်မထားဘူး။ ဒါကြောင့် ကျနော်မြင်တာက ဒီကွာဟမှုကိုမြင်နေတယ်။\nနောက်တချက်က စစ်အစိုးရရဲ့ လုပ်ဆောင်မှု အခြေ ( Resume ) ကိုကြည့်ရအောင်\n၁- ၁၉၉၀ – ဒေါ်စု ကိုဖမ်းတဲ့အချိန် – မနပုလောကိုထိုးစစ်အလုံးအရင်းလုပ်တယ်။\n၂- ၁၉၉၅ – မနပုလောကျသွားတဲ့အချိန် ( ကျနော်စိတ်ထင် ၁ လခန့် ) ဒေါ်စုကိုပထမဆုံးအကြိမ်ပြန်လွတ်တယ်။\n၃- ၁၉၉၆-တိုင်းရင်းသားတွေနဲ့ စကားပြောတဲ့အချိန် သဘောတူညီမှုတွေရသွားတဲ့ ဒေါ်စုကိုပြန်ဖမ်းပြီးထည့်တယ်။\n၄- ၂၀၀၄ ခုနစ် မင်းကိုနိင်တို့ ကိုလွတ် ဒေါ်စုကိုဖမ်း\n၅- ၂၀၁၀- ခုနစ် မင်းကိုနိင်တို့ ကိုဖမ်း ပြီး နောက် ဒေါ်စုကိုပြန်လွတ်\n၆- ၂၀၁၁- ဒေါ်စုကိုလွတ်ပြီးနောက် ကချင်၊ကရင်နဲ့ ရှမ်းကို စစ်ဆင်ရေးလုပ် ။\n၇- ၂၀၁၁- ဒေါ်စုနဲ့ ပြော၊ မင်းကိုနိင်တို့ ကိုဖမ်း၊တိုင်းရင်းသားတွေကိုဖမ်း၊ ၈၈ ပြည်ပတွေကို ကမ်းလှမ်း။\nစသဖြင့် ဦးအောင်ဇေယျ ရဲ့ မုဆိုးဘိုရွာ တည်ထောင်တုံးကစ က နည်းလမ်းဟောင်းကိုပဲထိထိရောက်ရောက်သုံးနေတာကိုတွေ့ နေရတုံးဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့် တဖက်ကို တိုက်နေချိန်မှာတဖက်ကိုငြိမ်းချမ်းရေးအလံထောင်ပြတာကို လူတွေသံသယရှိနေကြပါတယ်။ သံသယတွေကင်းအောင်လုပ်ပါလို့ တိုက်တွန်းခြင်တယ်။\nနေသစ်- ဒီတော့ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာ လူတွေကသံသယတွေကင်းနိင်မလဲ ။\nမိုးသီး- မင်းကိုနိင်နဲ့၈၈ မျိုးဆက်တွေ နိင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေကိုလွတ်ပေးဖို့ လိုတယ်။ တိုင်းရင်းသားဒေသတွေကိုလုပ်နေတဲ့ ထိုးစစ်တွေကိုရပ်ဖို့ လိုတယ်။ ဒါကသဘောရိုးနဲ့ပြောတာပါ။ ကျနော်တို့ တိုင်းပြည်ဟာသိပ်ကိုဒုက္ခရောက်နေပြီ။ အားလုံးစုပေါင်းညီညွတ်မှုနဲ့ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး တွေကိုလုပ်ဆောင်ဖို့ အချိန်ကြနေပြီ။ သဘောထားရိုးပါလို့ တိုက်တွန်းခြင်တယ်။ ဦးနုပြောတဲ့သပုန်းချေရေးမှုကို ဒီနေရာမှာ ကျနော်တို့ အလေးအနက်စဉ်းစားဖို့ လိုတယ်။\nမင်းကိုနိင်နဲ့၈၈မျိုးဆက်တွေကိုအနည်းဆုံးတော့ရန်ကုန်ကို ပြန်ခေါ်ပါ။ တနေရာမှာဆုံတွေ့ ခွင့်ပြုပါ။ သူတို့ ဟာအစိုးရနဲ့ လက်တွဲပြီး တိုင်းပြည်တည်ဆောက်နိင်ဖို့ဆန္ဒရှိသူတွေပါ။ သူတို့ ဟာ အကြောင်းမဲဆူပူမှုလုပ်မဲ့သူတွေမဟုတ်ပါဘူး။ ငြိမ်းချမ်းရေးသမားတွေပါ။\nနေသစ်- ဦးသိန်းစိန်က ဒီလိုကြေညာမှုတွေလုပ်လာတာက ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် လက်ထက်တုံးကလိုပဲ\nသူဟာ တကယ်ပြုပြင်ပြောင်းလဲလို တဲ့ဆန္ဒရောမရှိနိင်ဘူးလား။ ကျနော်တို့ လေ့လာရသလောက်ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် လက်ထက်တုံးကလဲ ဒီမိုကရေစီအင်အားစုတွေနဲ့တွေ့ ဆုံဖို့ ကမ်းလှမ်းဖို့ ဆန္ဒတွေရှိခဲ့ပေမဲ့တပ်ထဲက အမာလိုင်းတွေကိုသူမကျော်နိင်ဘူးဖြစ်သွားတယ်လို့ လေ့လာမိတယ်။ ခင်ဗျားဘယ်လို့ သဘောထားသလဲ\nအစိုးရထဲမှာ ကျနော်တို့ လေ့လာမိရသလောက် အုပ်စုနစ်ခုအားပြိုင်မှုတော့တော့ကိုကြီးနေပါတယ်။\nဦးသိန်းစိန်၊ ဦးရွေမန်း၊ ဦးအောင်မင်း ခေါင်းဆောင်တဲ့အုပ်စု၊ နောက်သူတို့ ဖက်ကို ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်မင်းအောင်လှိုင်က ကူးပြောင်းလာတယ်။ ပိုပြီးနီးစပ်လာတယ်လို့ သတင်းရပါတယ်။ လတ်တလောမှာ အစိုးရအဖွဲ့ အတွင်းသဘောထားကွဲလွဲမှုတွေ၊ပေါ်လစီပိုင်းဆိုင်ရာထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုတွေရှိနေတယ်။\n၁-ဧရာဝတီမြစ်ဆုံမှာဆည်တည်ဆောက်တဲ့ကိစ္စ၊ ဦးသိန်းစိန်က သဘောမတူခြင်ဘူး။ ဦးတင်အောင့်ဦး ဦးဆောင်တဲ့လေးဦးဂိုဏ်းကို စိတ်ကုန်နေတယ်။ စိတ်ပျက်နေတယ်။ ဦးတင်အောင်မြင့်ဦးမှာတာဝန်ရှိတယ်လို့ ယူဆတယ်။\n၂- ဦးသိန်းစိန်က ဗဟိုဘဏ်ကို ဘဏ်ဌာရေ၀န်ကြီးဌာနအောက်ခွဲထုတ်ခြင်တယ်။ လွတ်လပ်တဲ့ အင်စတီကျူးရှင်းတခုလို ထားခြင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တင်အောင်မြင့်ဦးက လက်မခံခြင်ဘူး။\n၃- သတင်းစာတွေမှာ ကျော်ဆန်းရေးတဲ့သတင်းစာဆောင်းပါးတွေကိုမကြိုက်ဘူး ။ အစိုးရအာဘော်တွေလိုထင်မှာစိုးတယ်။လူထုအညိုအညင်ခံနေရတာကိုစိတ်ပျက်နေတယ်။\n၄- အစိုးရအတွင်း ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို ကာလုံကပြန်ပြင်နေတာတွေကို ဦးသိန်းစိန်ကသည်းမခံနိင်တော့ပဲ လေးဦးဂိုဏ်းကိုပိုဆန်ကျင်လာတော့ အောက်ခြေ၀န်ထမ်းတွေကပါအားတက်လာကြတယ်။ အစိုးရအဖွဲ အတွင်းဦးသိန်းစိန်ကိုပိုပြီါ်ဝိုင်းရံလာတယ်။\n၅- ဦးသန်းရွှေရဲ့ အခန်းကဏ ဒါကကျနော်ယူဆချက်ပါ။ သူကသူမိသားစုလုံခြုံရေးကလွဲလို တိုင်းပြည်နေစဉ်ကိစ္စတွေကိုစိတ်မ၀င်စားတော့ဘူးလို့ ယူဆတယ်။ တင်အောင်မြင့်ဦးဂိုဏ်းကိုသိပ်ပြီး ကျောထောက်နောက်ခံမပြုတော့ဘူးလို့ ယူဆပါတယ်။\n၆- ဒါကြောင့် ဒီ၃ ပတ်လောက်မှာ တင်အောင်မြင့်ဦးရဲ့၎ ဦးဂိုဏ်းက အားပျော့လာတာတွေ့ ရတယ်။\nနေသစ်- ဒီတော့ ကျနော်တို့ရဲ ဗျူဟာကဘာဖြစ်သင့်လဲ\nမိုးသီး- ဦးသိန်းစိန် ကိုတကယ်ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေကိုလုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းသင့်တယ်။ ဒေါ်စု၊မင်းကိုနိင်တို့ နဲ့ ယုံယုံကြည်ကြည်လက်တွဲလုပ်ဖို့ တိုက်တွန်းသင့်တယ်။ တယောက်ကိုဖမ်း၊တယောက်ကိုလွတ်၊ တဖွဲ့ ကိုတိုက်တဖွဲ့ ကိုငြိမ်းချမ်းရေးကမ်းလှမ်း ခွဲခြားဆက်ဆံတဲ့နည်း ( divide and rule)\nတိုင်းရင်းသားတွေနဲ့ အပြစ်အခတ်ရပ်စဲရေးကိုတပြည်လုံးအတိုင်းအတာနဲ့ လုပ်ဖို့တိုက်တွန်းသင့်တယ်။ သူဒါတွေလုပ်နိင်ရင်သူဟာ ဖိလစ်ပိုင်နိင်ငံက ဗိုလ်ခှုပ်ကြီး ရားမိုစ်လို ဖြစ်လာမယ်။\nဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် တုံးက ဒီလိုအခွင့်အရေးတကြိမ်ရခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့သူနဲ့သူအဖွဲ့ နိင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေကို ရက်ရက်စက်စက်လုပ်ခဲ့တယ်။ ကာကွယ်မပေးခဲ့ဘူး။ သူတို့ ရဲ့ အင်အားတခုလို့ မသတ်မှတ်ခဲ့ဘူး။ အချိန်ဆွဲလွန်းတယ်။ နောက်တခုက ကိုယ်ကျိုးတွေပါခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့်သူပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့မအောင်မြင်ဘူး။အချိန်နှောင်းသွားတယ်။\nသမ္မတ ကတော့ နယ်ပယ် ပေါင်း စုံ တော်တော် များများ ကို ခေါ်တွေ့ နေတာ ပဲ။17 August, 2011 မနေ့ က လဲ ကွန်ပြူတာ အသင်း အကြီးအကဲ ၁၀ ဦး ကို ခေါ် တွေ့ တယ် လို့ ခိုင်လုံ တဲ့ သတင်း ရပ် က ပြောတယ်။\nလက်နှိပ်စက်နဲ့တီဗွီ တွဲသုံးရင် မြန်မာပြည်လုပ် ကွန်ပြူတာဖြစ်နိုင်မလား သိချင်လို့ဖြစ်မှာပါကွယ်…။\nအရင်သူတို့လုပ်တဲ့ နည်းတွေဘဲ ပုံစံပြောင်းသွားတာ\nအစကတည်းကလည်း ပြည်ပရောက်တဲ့သူတွေက နိုင်ငံရေးသိပ်မလုပ်တော့ဘဲ\nရွှေမျိုး မောင်နှမ ပြန်ခေါ်ဘို့လောက်နဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ\nဒီမှာ ဒီကောင်တွေ ဝါဒဖြန့်ဘို့ ဆင်ထားပြီးလောက်ပြီ ပြောစရာဖြစ်လာမှာ\nကြည့်ပါလား ဒီလူတွေ ပြည်ပထွက်သွားပြီး တစ်ကယ် နိုင်ငံကိုချစ်တာမဟုတ်ဘူးဘာဘူးဆိုပြီးတော့\nနိုင်ငံကို မချစ်လို့လား ဘာလားဆိုလား ဒီပို့စ်မျိုးတွေက အရင်သွေးတိုးစမ်းနေတဲ့ သဘောတွေရှိတယ်\nနိုင်ငံအတွက် တကယ်အလုပ်လုပ်ကြမယ့် အသက်အရွယ်ကောင်းတွေကို ထောင်ထဲပို့ ရိုက်ချိုး၊နိုင်ငံရေးသမိုင်းနောက်ခံရှိကြတဲ့ မိသားစုတွေအပေါ် ဖိနှိပ်နေတဲ့ ဒီစစ်အာဏာရှင်လက်ဝေခံ အစိုးရသစ်လက်ထက်မှာ ဘာတွေများ မျက်လှည့်ပြမလဲ စောင့်ကြည့်ကြရပါမယ်။တကယ် တိုင်းပြည်အတွက် အလုပ်လုပ်ကြမယ်ဆိုရင် အားလုံးပြန်လာကြမှာပါ။သိန်းစိန်ရေ ခင်များကြီးကခေါ်နေစရာတောင် မလိုပါဘူး။တိုင်းပြည် အုပ်ချုပ်မင်းလုပ်တဲ့နေရာမှာ စစ်သားက စစ်သားနေရာမနေနိုင်ဘဲ လူနေရာခွေးဝင်ထိုင်နေသလို နဲ့ တဂိန်ဂိန်ဟောင်မနေစမ်းပါနဲ့ \nရိုးရိုးသားသား တွေ့ဆုံဆွေးနွေးအဖြေရှာရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဆိုရင်တော့ ကြိုဆိုပါတယ်..။\nနိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းများ၊ တိုင်းရင်းသားအဖွဲ့အစည်းများအားလုံးနဲ့လည်း စုံညီတွေ့ဆုံ ဆွေးနွေးသင့်ပါတယ်…။\nလက်ရှိအစိုးရအနေနဲ့ ယုံကြည်မှုတည်ဆောက်ပြီး ကောင်းတဲ့ရေခံမြေခံပတ်ဝန်းကျင် ခင်းကျင်းပေးဖို့ တာဝန်ရှိပါတယ်….။\nတစ်ခုသတိပြုရမှာက ၁၉၆၂ စစ်တပ်ကအာဏာသိမ်းပြီး တော်လှန်ရေးကောင်စီတက်ခါစ တောခိုအဖွဲ့အစည်းများနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက်ဆိုပြီး ဖိတ်ခေါ်ဆွေးနွေးခဲ့ဘူးတာ ရှိပါတယ်..။\nနောက်တော့ ဆွေးနွေးပွဲမအောင်မြင်ဘူးဆိုပြီး တောခိုအဖွဲ့တွေ တောတွင်းကိုပြန်ပို့ခဲ့ပါတယ်…။\nမြေပေါ်က ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲအောင်မြင်ဖို့ကြိုးပမ်းခဲ့တဲ့ လူတွေ (စာရေးဆရာ မြသန်းတင့်တို့၊ ဒဂုန်တာရာတို့၊ ဂျာနယ်ကျော်မမလေးတို့အပါအ၀င် ၃၀၀၀ခန့်)ကို ဖမ်းဆီးထောင်ချခဲ့ပါတယ်..။\nအဲ့ဒီနောက်ပိုင်း မြန်မာ့နိုင်ငံရေးမျိုးဆက်ပျက်သုဉ်းပြီး တစ်ပါတီအာဏာရှင်စနစ်ကို အပြည့်အ၀ထူထောင်ခဲ့ပါတယ်…။\nဦးသိန်းစိန်အနေနဲ့ Transparency, Trustworthy စကားလုံးများကို လက်တွေ့အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ဖို့ အရေးကြီးပါတယ်…။\nပစ္စည်းသိမ်း..ဖမ်းထောင်ချ..လုပ်ချင်တာတွေလုပ်ပြီး..နှင်ထုတ်ခံရသူတွေ..ထွက်ပြေးကြရတဲ့တွေ.. မြန်မာပြည်ကနေ.. ထွက်သွားလိုက်တဲ့သူတွေ.. မနည်းမနောပါပဲ… အဲဒီလူတွေ..အဲဒီခေတ်တွေတုံးက မြန်မာပြည်ပြန်လို့မရဘူး..။\n၈၈နောက်ပိုင်း.. န၀တလက်ထက်မှာ..ယူအက်စ်နေ..မြန်မာသံအမတ်က.. မြို့ တွေလှည့်ပြီး..ပြန်လို့ရပါတယ်ဆိုတာ.. လိုက်ပြောတယ်..ကြားဖူးတယ်..။\nအဲဒါနဲ့.. အခုပြန်နေတဲ့.. အမေရိကန်-မြန်မာ တိုးရစ်တွေ.. ပေါပေါများများတွေ့ကြရတာပေါ့..။\nအခုကိစ္စမှာလည်း.. သမ္မတဦးသိန်းစိန်ကိုယ်တိုင်ထုတ်ပြောပြီးနောက်မှတော့.. သမ္မတစကားဟာ..အဲဒီအစိုးရရဲ့..ပေါ်လစီဖြစ်တာမို့.. (သဘောရိုးတယ်ဆိုရင်.). ဆိုင်ရာနိုင်ငံအခြေစိုက်..မြန်မာသံရုံးတွေက.. ပြန်ချင်သူတွေကို.. တရားဝင်ဖိတ်ခေါ်ပြီး.. ညှိကြဖို့ကောင်းတယ်ထင်မိတယ်..။ အာမခံချက်တွေလည်း ပေးရမှာပေါ့..။\nအများအားဖြင့်.. ပြည်ပနေအတိုက်အခံတွေထဲက.. နိုင်ငံရေးပြင်းပြင်းထန်ထန် စိတ်ရှိသူတွေ.. မြန်မာပြည်ချစ်သူတွေ.. ဆိုင်ရာနိုင်ငံတွေမှာ.. နိုင်ငံသားမယူထားဘူးထင်မိတယ်..။\nယူအက်စ်မှာ.. အမြဲနေခွင့်(ဂရင်းကဒ်)ပဲ သက်တန်းတိုးရင်း.. နိုင်ငံသားမလျှောက်ပဲနေသူတွေအများကြီး..။\nမှတ်မှတ်ရရ.. အပေါ်က.လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့…လားရှိုးသိန်းအောင်လည်း.. အနှစ်၃၀မကနေပေမဲ့.. အမေရိကန်နိုင်ငံသားမခံယူထားဘူး.။\nသာမန်..စီးပွားရေးသမား..ပညာရှင်.. ငွေရှင်တွေက..ဆိုင်ရာနိုင်ငံတွေရဲ့.. နိုင်ငံသားတွေဖြစ်နေကြတာများမယ်.။\nသူတို့က.. မြန်မာပြည်ပြန်ပြီး.. တစ်ကပြန်စဖို့.. တော်တော်မလွယ်ဘူး..။\nသူတို့ကို.. တိုင်းပြည်ပြန်လည်တည်ထောင်ချင်တယ်.. အသုံးပြုချင်တယ်ဆိုရင်.. ဘယ်လိုဆွဲဆောင်မှုပေးမှာလည်း..။\nသူတို့ပြန်လာရင်.. မြန်မာပြည်ကနေ.. ပညာအတွေ့အကြုံတင်မဟုတ်..။ ငွေအရင်းအမြစ်တွေပါ ရမှာဖြစ်လို့ပါ.။\nယူအက်စ်ရဲ့..ဆန်ရှင်မှာ.. သူ့နိုင်ငံသားတွေကို.. မြန်မာပြည်နဲ့..စီးပွားရေးလုပ်ခွင့်ပေးမထားဘူး..။\nဒီအတိုင်းပုံမှန်..ဒေါ်စုနဲ့ဆွေးနွေး.။ ရောက်လာမဲ့..ယူအက်စ်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ တွေကို..အာမခံချက်ကတိပေး..ကတိအတိုင်းလုပ်..။ ယုံကြည်ချက်ကြောင့် အကျဉ်းကျခံနေရသူတွေကို..လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ပေး.စသဖြင့်.. လုပ်သွားရမှာပဲ..။\nအမေရိကန်တွေနဲ့..အလုပ်လုပ်တာများလာမှာနဲ့အမျှ.. မြန်မာပြည်က..အမေရိကသံရုံးကိုလည်း.. သံအမတ်အဆင့်ထိမြှင့်ပေးဖို့.. မြန်မာအစိုးရကတောင်းဆိုရမှာလည်း..တခုပေါ့..။\nဒါတွေတောက်လျှောက်လုပ်သွားရင်.. နောက်နှစ်ဆို.. ဆန်ရှင်လျှော့ချပေးမယ် ထင်မိတယ်..။\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ်.. သမ္မတဦးသိန်းစိန်ကြေငြာချက်က.. ပထမဆုံးအဆင့်..လုပ်ကိုလုပ်ရမှာတခုဖြစ်တယ်ထင်ပါကြောင်း…။\nနိုင်ငံသားခံယူထားပြိးထားသူတွေ.. သူပုန်ဟောင်းတွေ.. ပြောင်းခိုသူတွေ.. ရွေ့ပြောင်းအလုပ်သမားတွေ.. စသဖြင့်..အပိုင်းတွေခွဲပြီး.. ဆွေးနွေးကြည့်လိုပါကြောင်း..။\nအရင်ဆုံးလုပ်သင့်တာက လက်ရှိအစိုးရအနေနဲ့ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်ဥပဒေ (သို့) အမျိုးသားရင်ကြားစေ့ဥပဒေလိုမျိုး အတည်ပြုပြီး တိုင်းပြည်ပြန်လာသူများကို အပြည့်အ၀ အာမခံချက်ပေးသင့်ပါတယ်။\nလက်ရှိ သမတတာဝန်ယူထားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ပါးစပ်ကကြားကောင်းအောင်ပြောခြင်းထက် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် သက်သေပြနိုင်ပါစေ…။\nလွန်ခဲ့တဲ့..တနှစ်ကျော်က.. မှတ်ချက်ကော်မန့်လေးပြန်ဖတ်ရင်း.. ဂျင်မီဂျက်..အမေ့အိမ်အပြန်သတင်းလေး..တင်လိုက်ကြောင်း.. :528:\nလားရှိုသိန်းအောင်၏ အမေ့အိမ် အပြန်ခရီး\nလားရှိုး၊ ဒီဇင်ဘာ ၂၄။\nယနေ့ မွန်းလွဲ (၃)နာရီခန့်က နိုင်ငံကျော်အဆိုတော် လားရှိုးသိန်းအောင်သည် ၎င်း၏ မိခင်ကြီး နေထိုင်ရာ လာရှိုးမြို့ ရပ်ကွက်(၂) နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြောင်း သိရသည်။\nပြည်ပရောက် နိုင်ငံရေးသမားများပြောသလို နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားများကို ပြန်လွှတ်ပေးမှ သူတို့ ပြန်လာဖို့ ကောင်းမှာပါ…. နို့မို့ သူတို့လက်ထဲကို ရောက်သွားကြမှာပေါ့\nနိုင်ငံသားခံပြီးသူ..ဥပမာ..အမေရိကစစ်ဒဇင်ဖြစ်ပြီးသူကို..မြန်မာသံရုံးက ပြန်ဖို့ဗီဇာထုတ်ပေးပြီး.. ပြန်တယ်ဆိုပါစို့..\nပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တွေတုံးက.. ယူအက်စ်စစ်ဒဇင်ဖြစ်နေတဲ့.. ကိုညီညီအောင်ပြန်တော့..ဖမ်းလိုက်ပေမဲ့….. အမေရိကအစိုးရရဲ့..ဖိအားကြောင့် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်တာမျိုးရှိတာကိုး..။\nအခုလို..တရားဝင် သမ္မတကပြောပြီးနောက်မှ.. အသိအမှတ်ပြုမှုနဲ့…. ပြန်လာသူကိုတော့ .. တခုခုလုပ်ဖို့ပိုခက်ပါလိမ့်မယ်..။\nတခေါက်၂ခေါက်ပြန်ကြည့်ပြီး.. အဆင်ပြေနိုင်တယ်သေချာမှ.. အပြီးပြန်လို့လည်း ရမယ်လို့ထင်တာပါပဲ..။\nပြန်ပြီး.. ထောင်ကျနေတဲ့..မိတ်ဆွေတွေကို.. ထောင်ဝင်စာသွားတွေရင်း..စကားပြောကြည့်..အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ်နဲ့.. စကားပြောကြည့်တာတွေ..လုပ်နိုင်တာပေါ့..။\nအမှန်တော့ ဘယ်နိုင်ငံသားခံယူထားလို့ သူကတော့ မျိုးမချစ်၊ မျိုးမစစ်တော့ပါဘူး ဆိုတဲ့ အတွေးအခေါ်ဟာ အတော်လေးခေတ်အောက်သွားပါပြီ။ မြန်မာနိုင်ငံနယ်နမိတ်အတွင်းမွေးဖွားသူ ဘယ်သူမဆိုဟာ ဥပဒေပြဌာန်းစရာမလိုဘဲ မြန်မာနိုင်ငံသားအလိုအလျာက်ဖြစ်ပြီးသားပါ။ အခြေခံဥပဒေကသာ ဒါကိုအတည်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ထည့်သွင်း သတ်မှတ်ရတာပါ။ အလိုအလျောက်ဖြစ်တဲ့ မွေးရာပါ ခံစားခွင့်ဖြစ်သလို၊ ဘယ်သူကမှ လာပြီး ရုတ်သိမ်းလို့မရပါဘူး။ ဗျိုင်းကိုကျီးလို့ စွတ်စွဲလို့မရသလိုပါဘဲ။\nစိတ်ထားသေးသိမ်တဲ့ မနာလိုစိတ်မျိုးကို ကျွန်တော်တို့ အသိတရားထဲက ထုတ်နိုင်ကြဘို့လိုပါတယ်။\nပထမဆုံး ပြန်လာသူဆယ်ဦးကို သိန်းတစ်ထောင်စီ၊ကားပါမစ်၊ဆဲလ်ဖုန်း ချပေမတဲ့.\nစိတ်ချို့ ယွသင်းမှု..ရောဂါ ဘာညာ ပါလာမှာဆိုးလို့ တော့ အနဲဆုံး ခြောက်လ ပြင်ပနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်နေရမယ်ဆိုဘဲ..ဗျာ\nအမယ်လေး ဆရာခိုင်ရယ်…တိုင်းပြည်ကိုချစ်မြတ်နှိုးသူများ ဆိုလို့အားရ၀မ်းသာနဲ့ဖတ်လိုက်တာ၊ငါတို့ သူကြီးကိုခိုင် လည်းမပါဘူး၊\nကျနော်က သတင်းရလို့တင်ပေးတာနော်တဲ့….ဟဲဟဲ…မကြောက်ပါနဲ့သူကြီးရယ် သူကြီးပြန်လာရင် သမတကြီးက နေပြည်တော်မှာ ညစာနဲ့ဧည့်ခံအုံးမှာပါ။\n၁။ ပြည်တွင်းမှာ လူမှုရေးလုပ်နေကြတဲ. INGO, LNGO နဲ. တစ်ခြား လူမှုရေးအဖွဲ. ၊ ပရဟိတအဖွဲ.လေးတွေကိုတောင် သူတို.လွတ်လပ်ခွင်.မပေးပဲ ချူပ်ကိုင်ထားကြတယ်။ (ပြည်သူပြည်သားကောင်းဖို. လုပ်နေတာလေးတွေကိုတောင် စောင်.ကြည်.နေတယ်)\n၂။ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေကို ပြန်လွတ်မပေးသေးဘူး၊။( ဖြစ်နိုင်ရင် ထောင်သက်ပါတိုးချင်နေကြတာ)\n၃။ ရှိတဲ. ပြည်တွင်း နိုင်ငံရေးလှုပ်ရှားမှုတွေကိုလဲ ထောင်ထဲထည်.ဖို. ၀န်မလေးဆဲပါ။ (နိုင်ငံရေးလုပ်လို. ဖမ်းတာ ကျနော်တို. တစ်နိုင်ငံတည်းလို.လို.တွေးမိတယ်)\nဒါကြောင်. သူတို.ပြောတဲ.စကားတွေကို ကြိုဆိုပေမယ် သံသယဖြစ်စရာအကြောင်းတွေချည်းလို ဖြစ်နေပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက အထဲက နိုင်ငံရေးအုပ်စုကိုစောင်ကြည်.ပြီး လုပ်သမျကို နှိမ်ထားနိုင်ပြီဆိုတော. အပြင်ကလူတွေကိုပါ မျက်စိအောက်မှာထားပြီး စောင်.ကြည်.ထောင်ချချင်ပုံရပါတယ်။ လောလောဆယ် အစလေးမှာတောင် ကောင်းမလာသေးပဲနဲ. အနှောင်းသေချာဖို.ကတော. ဝေး..ဝေး..ဝေး…ဝေ.းးး\nဝေးလို့ နေမှာပါ။လိမ်ညာနေတဲ့ မိုးလုံးပြည့်မုသာဝါဒီ အစစ်တွေရဲ့ စကားကို စောင့်ကြည့်ကြပါဦး။ကိုယ့်ဝမ်းကို မနိုင်ဘဲ ပဲဟင်းနဲ့ ပဒိုင်းသီးစားကြည့်နေတာကို ကျွန်မတို့ ကပွဲကြည့်ပရိသတ်လုပ်လိုက်ရအောင်။\nဦးသိန်းစိန်က ဘယ်သူတွေကို အဓိက ဖိတ်ခေါ်တာလဲ ဆိုတာလဲ ရှိပါသေးတယ်။\nနိုင်ငံရေးသမားတွေအတွက်တော့ ယုံနိုင် လက်ခံနိုင်ဘို့ လိုပါသေးတယ်။\nစီးပွားရေးသမားတွေအတွက် လုပ်ငန်းရှင်တွေအတွက် ဆိုရင်လဲ ဘယ်သူက ဘာလာလုပ်ရမှာလဲနော်…။\nအခြားနိုင်ငံသားခံယူလိုက်သူတွေဟာ မြန်မာနိုင်ငံကိုမချစ်လို့ လို့လဲပြောလို့မရပါဘူး။ မပြန်ချင်တော့လို့ ပဲဖြစ်မှာပါ။\nအခြားနိုင်ငံသားမခံယူပဲနေသူတွေကတော့ တနေ့ ပြန်လာမယ်လို့ စိတ်ကူးထားလို့ ဖြစ်မှာပါ။\nတိုင်းပြည်ကိုတကယ်ချစ်ရင်ဖြင့် အပြင်ကလဲ ချစ်လို့ရပါတယ်။ အပြင်မှာနေပြီးတော့လဲ မြန်မာပြည်အတွက် မြန်မာလူမျိုး(တိုင်းရင်းသားအားလုံး)အတွက် အကျိုးရှိအောင် အများကြီးလုပ်လို့ရပါတယ်။ အပြင်ကနေမှ ပိုပြီးထိရောက်အောင် လုပ်နိုင်တာတွေလဲ ရှိပါတယ်။\nတကယ်ရော ပြန်လာကြစေချင်တာ ဟုတ်လို့လား။ တကယ်ရော ပြန်လာကြမယ်လို့ ထင်ထားလို့လား။\nသူတို့က သိပ်မတော်ရင်တောင် ကိုယ်ညံ့စေချင်သလောက်တော့လဲ မညံ့ပြန်ဘူး။\nတကယ်ရော ပြန်လာကြစေချင်တာ ဟုတ်လို့လား။\nတကယ်ရော ပြန်လာကြမယ်လို့ ထင်ထားလို့လား။\nသူတို့က သိပ်မတော်ရင်တောင် “ကိုယ်ညံ့စေချင်သလောက်တော့လဲ မညံ့ပြန်ဘူး”\nဗိုလ်ချုပ်စောမောင်နဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် က ကိုယ်သားသမီးလိုသဘေား ထားတယ်\nပြန်လာခဲ့ကြပါဆိုလို ပြန်သွားမိတဲ့ ၈၈ တုံးက ကျောင်းသားတွေပါ။\nခုတော့ ဗိုလ်ချုပ်စောမောင်လည်း အသတ်ခံရ ၊\nဗိုလ်ချုပ်ခင်ညွန့် လည်း အဖမ်းခံရ၊\nပြန်သွားတဲ့ကျောင်းသားတွေ ထဲ လည်းမြောင်းထဲရောက်ပေါ့။\nလက်နက်ကိုင်နယ်စပ်ကိုရောက်ပြီးမှာ ပြန်သွားတဲ့သူတွေထဲမှာ မင်းသား သီဟတင်စိုး နဲ့ထူးအိမ်သင် (ခ) ကိုငှက်ကြီးတောင် ပါသွားခဲ့တယ်။\nသီဟတင်စိုးက အရင်က ဗကသ က ။\nတော်လှန်ရေးကိုဆန်ကျင်တဲ့ ၀ါဒဖြန့် ချီရေးကားတွေ ကို အတော်မသတ်တောင်ရိုက်လိုက်သေးတယ်။\nထူးအိမ်သင်ကတော့ ဧရာဝတီလို သီချင်း နဲ့တော်လှန်ရေးသီချင်းတွေနဲ့တိုင်းပြည်အတွက် ပြန်လည် အလုပ်အကြွေးပြုခဲ့တယ်။\nယူအက်စ်က.. ၈၈ မျိုးဆက်တယောက်ရဲ့စာပါ..။ သိရန်တင်ပေးတာဖြစ်ပါကြောင်း.\nNLD ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ ဦးဥဏ်ဝင်းက ဦးသိန်းစိန်ရဲ့ ပြည်ပရောက် ၁၉၈၈ မျိုးဆက်များနှင့်မြန်မာ့ ပညာရှင်တွေ မြန်မာပြည်ပြန်လာပြီး တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်၍ ဝိုင်းဝန်းကူညီထူထောင်ကြဖို့ ပြောဆိုချက်ကို ဦးဥဏ်ဝင်းက ထောက်ခံပြောဆိုထားတာကို BBC နဲ့ မေးမြန်းခံမှာနားထောင်လိုက်ရတော့ ကျုပ်ကဒီလို ကောက်ချက်ချမိတယ်။ ဦးသိန်းစိန်တို့ရဲ့သဘောထားဖြစ်ဖို့ ဆိုတာထက် ဒေါ်စုနဲ့ဦးအောင်ကြည်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးဆွေးနွေးပွဲတွေထဲက ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာလို့ ကျုပ်ကယုံကြည်တယ်။ အယ်ဒီလိုကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာ ဆိုရင်တော့ တိုင်းပြည်နဲ့ပြည်သူလူထုအကျိုးအတွက် ၂ဖက်စလုံးက အကောင်းဖက်ကို ရည်ရွယ်ပြီ စတင်ပူးပေါင်း လုပ်ဆောင်လာတာလို့ ယူဆဖွဲရာရှိတယ်။\nအမျိုးသား ပြန်လည်သင့်မြတ် ပေါင်းစည်းရေးအတွက် ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်ရာမှာ NLD ရော ဦးသိန်းစိန်တို့ဖက်ရော ပြည်သူတွေဖက်ရော အားလုံးလုပ်ဆောင်ကြရမှာက တဖက်နဲ့တဖက် ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ ယုံကြည်မူရအောင် အပြန်အလံတဆင့်ပြီတဆင့် တည်ဆောက်ကြရမှာဖြစ်တယ် ထိုကြောင့်ယ္ခုလို ၂ဖက်စလုံးက တိုင်းပြည်နဲ့ပြည်သူ ကောင်းကျိုးကိုဦးစားပေးလုပ်ဆောင်လာတဲ့ အပြုမူမှန်သမျှကို ယဉ်ကျေးတဲ့ လူဘောင်အသိုင်းဝန်မှာ နေထိုင်နေတဲ့ မည်သူမဆို ယ္ခုသူတို့တွေရဲ့ အပြန်အလံ အပြုသဘောဆောင်မူမှန်သမျှကို ကြိုဆိုထောက်ခံရမယ်။\nဦးသိန်းစိန်တို့ကို ကျုပ်နဲ့ကျုပ်ပတ်သက်နေတဲ့ လူ့အသိုင်းအဝန်းက ခင်ဗျတို့လုပ်တာတွေဟာ တကဲ့စေတနာအမှန်နဲ့ လုပ်နေတာပါဆိုတာကို အများသူငါသိအောင် ပိုမို၍ လုပ်ဆောင်ဖို့တော့ လိုနေသေးတယ်ဆိုတာကိုတော့ ထောက်ပြပြောဆိုလိုတယ်။ ထိုသို့အဆက်မပြတ် ဆက်လက် လုပ်ဆောင်လာမယ်ဆိုရင် မြန်မာပြည်သူသားတွေသာမက အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာမိသားစုတွေရဲ့ မေတ္တာတရားတွေဟာ သူတောင်းစားလို မည်သူစီမှ ယ္ခုလိုတောင်းဖို့မလိုပဲ သိမ်းဆီးထားစရာမရှိအောင် ခင်ဗျတို့ဆီကို ရောက်ရှိလာမှာဖြစ်တယ်။\nယ္ခုအခွင့်အရေးဟာ မြန်မာ့ရေးကို ထိရောက်စွာပိုမို၍ လုပ်လိုသူတွေအတွက် အခွင့်အရေးတရပ် ဖြစ်ပေါ်နေတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ် ပြည်ပမှာနိင်ငံရေးခိုလှူံခွင့် လိမ်လျှောက်သူတွေနဲ့ ထောက်ခံစာလုပ် ရောင်းစားသူတွေကတော့ ကျုပ်မြင်သလို မြင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ထိုနည်း၎င်း ပြည်ပမှာ မြန်မာပြည်က မြန်မာပြည်သူတွေရဲ့ ဒုက္ခအမျိုးမျိုးကို ပြစားနေတဲ့ အသေးစား အကြီးစား စီမံကိန်းလုပ်စား နေသူတွေအတွက် အမှန်တကယ် ဒုက္ခရောက်နေသူတွေကို လိမ်မရတော့ပဲ မှန်မှန်ကန်ကန်ကူညီရဖို့ အခွင့်အရေးတရပ်ရသွားပြီ ပြည်ပမှာဆက်ပြီလီမ်စားဖို့ အခွင့်အရေးဆက်လိုနေရင်တော့ ဟိုအကျင်းသားလွတ်ပေး ဒီလိုလုပ်ပေး ဟိုလိုလုပ်ပေးလို့ စင်ခြေစင်လက်တွေပေးပြီ အပြုသဘောဆောင်ဝါဒကို ဆန့်ကျင့်ကြမှာကတော့ ရှိမှာပါ ဒါပေမဲ့ NLD ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ ဦးဥဏ်ဝင်း ပြောသလိုတယောက်ချင်းဆီ ဆုံးဖျက်ရမှာဖြစ်တယ်။\nကျုပ်တစ်ခုပဲ ဦးသိန်းစိန်ကို လုပ်ခိုင်းချင်တာကတော့ ၁၉၈၈က ထွက်လာသူတွေ ပြန်လာဖို့ဖိတ်ခေါ်တဲ့ အထဲမှာ ပြစ်မူကျူးလွန်သူတွေကို ပြစ်ဒါဏ်လျှော့ပေးမယ်လို့ဆိုထားတော့ ဘယ်သူတွေကို ဘယ်လိုပြစ်မူနဲ့ ပြစ်ဒါဏ်ချမှတ်ထားဆိုတာ လူနံမည်နဲ့ ကျူးလွန်ထားတဲ့ ပြစ်မူတွေကို ကျေညာပေးဖို့လိုတယ်၊\nအပြစ်ရှိရင်လဲ မည်သည့် တရားရုံးတော်က တာဝန်ယူ စစ်ဆေးမှာလဲ?\nလွတ်လပ်တဲ့ တရားခွင်းကို တည်ဆောက်ပေးမှာလား?\nInteresting comments to consider,\nသမ္မတကြီးက ပြစ်မှုကျုးလွန်ထားတဲ့ ပြည်ပရောက် မြန်မာနိုင်ငံသားတွေ အနေနဲ့ကတော့ ပြစ်ဒဏ်ကျခံမှုတွေတော့ ရှိမှာဖြစ်ပြီး မြန်မာနိုင်ငံကို ပြန်လာဖို့ ကြိုဆိုတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ပြည်ပကို ရောက်နေတဲ့ မြန်မာနိုင်ငံသားတွေထဲမှာ ယုံကြည်ချက်၊ ခံယူချက်နဲ့ သွားရောက်ခဲ့ကြသူတွေ အနေနဲ့ကတော့ အပြစ်မရှိနိုင်ဘူးလို့ မြင်ပါတယ်။ သမ္မတကြီး ပြောသလို ပြည်ပရောက် မြန်မာနိုင်ငံသားတွေ အဆင်ပြေပြေနဲ့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည် မျှော်လင့်နေပါတယ်’\nစာရေးဆရာမ သန်းမြင့်အောင် (နာရေးကူညီမှုအသင်း-ရန်ကုန်)\nပြစ်မှုဆိုတာမှာ ရှင်းဘို့လိုပါတယ်။ ကင်မရာကိုင်ရင်လည်း ပြစ်မှု၊ email လေးတစ်စောင်ပို့ရင်လည်း ပြစ်မှုဆိုတာမျိုးတွေ မဖြစ်ဖို့လိုတာတော့ အမှန်ပါ။\n( ပြစ်မှုတစ်စုံတစ်ရာ ) ဟဟဟား………….Gmail သုံးရင်တောင် အီလက်ထရောနစ် ဥပဒေ နဲ့ ငြိတယ်\nမဲသူခိုးအစိုးရကို ပုခုံထမ်း ချီးမြှောက်ပေးမယ့် သူတွေကို ပြန်ခေါ်နေချိန်မှာ\nသူတို့ ပြောတဲ့ စကား ဘယ်တုံး ကများ ၁၀၀% တည်ခဲ့ လို့လဲ….၈၈ အပြီး ကျောင်းသား တြွေပန်လာ နိုင်ပြီ ဆိုတုံးကလဲ သတင်းစာ ရှင်းလင်း ပွဲလေး လုပ်ပြီး စစ်ကြောရေး စခန်း တန်းပို့လို့ သေတဲ့ သူတွေလဲ သေကုန် ကြတာ မမေ့ကြ ပါနဲ့ လို့ဘဲ ပြောပါရစေ\nဘာအရင်လုပ်ရမယ် ဆိုတာ သိရဲ့ သားနဲ့ဟန်ဆောင်ပြီး အဝေးက လူကို ကြားကောင်းအောင် ပြောနေတာ ခေါ်နေတာတွေဟာ.. သူတိုမလာမယ် မှန်း သိလို့လုပ်နေတယ် လို့ ပဲ ယူစပါတယ်…\nပြည်ပရောက်နေသူတွေ ပြန်လာချင်စေလောက်တဲ့ နိုင်ငံရေးအခင်းကျင်းနဲ့စီးပွားရေးအခင်းကျင်းတွေ\nဇေယျာသော်တောင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် သီချင်းဆိုခွင့်မရှိသေးတာ ဘာကိုများအကြီးအကျယ် မျှော်လင့်မိတာပါလိမ့်။\nအညွန်းတွေပဲ သိပ်မဖတ်ပဲနဲ့လက်တွေ့ပဲလုပ်ကြပါဗျာ။ အခုကအညွန်းဖတ်တာနဲ့တင် ဝမ်းက၃ခါလောက်သွားနေပြီ။\nတစ်ဖက်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ဆိုရင် တစ်ဖက်ကို မဟာမိတ်လုပ်ထားဖို့လိုပါတယ်။ မဟာမိတ်လုပ်မယ်ဆိုရင် ပြည်သူနဲ့သာ ထာဝရမဟာမိတ်လုပ်တာဟာ အလုံခြုံဆုံးလို့ သမ္မတကြီးကို အကြံပြုချင်ပါတယ်။\nဒါတွေကို အချိန်မဆိုင်းပဲ မြန်မြန် လုပ်စေချင်ပါတယ် သမ္မတကြီးခင်ဗျာ။ မလုပ်နိုင်ခင် အနှောက်အယှက် ကြုံမှာ သိပ်ကြောက်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့လူမျိုးက နိုင်ငံအရေးနဲ့ပတ်သက်လာရင် ကံဆိုးတတ်လွန်းလို့ပါ။\nသမ္မတကြီးအနေနဲ့ ပေးထားတဲ့ကတိတွေတည်လိမ့်မယ်လို့ယုံကြည်ပါတယ်။သမ္မတကြီးဟာ ကျောင်းသား တွေနဲ့ပတ်သက်ရင် အရင်က ထားရှိခဲ့တဲ့သဘောထားအတိုင်းပဲရှိလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။\nသမ္မတကြီးနဲ့ကျွန်တော် မသိပါဘူး။ တွေ့လည်းမတွေ့ဖူးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မိသားစု အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်အဖေက သမ္မတကြီးကို အမြဲတမ်းကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောဖူးပါတယ်။ ၁၉၈၈ အောက်တိုဘာလမှာ အိန္ဒိယနယ်စပ်ကို လက်နက်ကိုင်ဖို့ထွက်ပြေးသွားတဲ့ ကျွန်တော့်ညီ ဆေးကျောင်းသားအပါအ၀င် မန္တလေးကကျောင်းသားခေါင်းဆောင် အများအပြားကို သမ္မတကြီးတပ်ရင်းမှူးအဖြစ် တာဝန်ယူခဲ့တဲ့တပ်က ကလေးမြို့အနီးတောထဲမှာ ဖမ်းဆီးရမိခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမ္မတကြီးဟာ စိတ်နှလုံးသားကောင်းစွာနဲ့ ကျောင်းသားတွေအားလုံးကို ဘာတစ်ခုမှမဖြစ်စေဘဲ ကျွန်တော့်အဖေလက်ထဲကို အပ်နှံခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော့်အဖေကိုလည်း လေးလေးစားစားပဲဆက်ဆံခဲ့တယ်လို့သိရပါတယ်။\nသမ္မတကြီးအနေနဲ့ ဒီစိတ်နှလုံးသားနဲ့ ၈၈ ကလူတွေအားလုံးကို ပြန်လာဖို့ကမ်းလှမ်းတယ်လို့ ယူဆပါတယ်။ သမ္မတကြီးအနေနဲ့ တစ်ကယ်စိတ်နှလုံးသား ကောင်းမွန်စွာနဲ့ဆိုရင် ကိုမင်းကိုနိုင်တို့ ၈၈ အုပ်စုကို လွှတ်ပေးပါ။ သူတို့ဟာ တိုင်းပြည်ကိုတကယ်ချစ်တဲ့သူ၊ တကယ်အနစ်နာခံခဲ့သူတွေပါ။\nသမ္မတကြီးလို စိတ် နှလုံးရှိတဲ့သူတို့လိုလူတွေနဲ့ လက်တွဲလုပ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ သမ္မတကြီးကျန်းမာပါစေ။\nအရင်ဆုံး ကိုယ့်ဘက်ကိုဘဲ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ လုပ်ပြပါအုံး..။ ဒါမှ ပြည်ပရောက်ပညာရှင်တွေက ပြန်လာဖို. စဉ်းစားမှာ..။\n– မီးပုံမှန် ပြန်လာမဲ့အချိန်\n– အင်တာနက်ကို ယူကျူ.အစရှိသည်များကို မပိတ်ပင်တော့တဲ့ အချိန်\n– လမ်းတွေ ပြန်ကောင်းမဲ့အချိန်\n– ညဘက်အိပ်ရေးပျက်အောင် ဧည့်စာရင်း မစစ်တော့မယ့်အချိန်\n– ကိုယ့်သားသမီးတွေကို လယ်တောထဲမှာ တက္ကသိုလ်ကျောင်း သွားတက်ခိုင်းစရာ မလိုတော့တဲ့အချိန်\n– ဆေးရုံမှာ ပတ်တီး၊ ဂွမ်း စသည်များကို စရိတ်သက်သာစွာနဲ. အလွယ်တကူ အသုံးပြုနိုင်မဲ့အချိန်\n– အတင်းအကျပ်၊ မထည့်မနေရ အလှူခံ မကောက်တော့မယ့် အချိန်\n– ကိုယ်ပိုင်ကားကို လွတ်လပ်စွာ တရားဝင် ဝယ်စီးနိုင်မဲ့အချိန်\n– ဖုန်းကဒ်ကို လမ်းဘေးဆိုင်တွင် လွယ်ကူသက်သာစွာ ဝယ်ယူနိုင်မယ့် အချိန်\n– အစိုးရ ဝန်ထမ်းများကို လာဘ်ငွေ ပေးစရာ မလိုတော့တဲ့ အချိန်\n– မတရားလာဘ်စားမှုများကို သတင်းဂျာနယ်များတွင် တရားဝင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနိုင်မဲ့ အချိန်…….\nအဲလိုအချိန်တွေကျရင် သမ္မတကြီး ဖိတ်ခေါ်စရာ မလိုပါဘူး..။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် လာရောက်ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ဖို. စဉ်းစားမှာပါ..။\nတစ်ခါက ရွှေဝါရောင်တော်လှန်ရေးအပြီးမှာ သံဃာတစ်ပါးကို စရဖ စစ်ဗိုလ်တစ်ယောက်က စစ်တယ်။\nမေးတာမဖြေတော့ မင်းရေကြည်အိုင်ဆိုတာ ကြားဖူးလားလို့မေးတော့\nအဲဒီသံဃာကပြန်ဖြေတယ် မင်းရော အ၀ီစိ ဆိုတာ ကြားဖူးလားတဲ့။\nမြန်မာနိုင်ငံမှာအဆက်ဆက်သော စစ်အစိုး၇တို့ဟာ လူထုကသူတို့အပေါ်ယုံကြည်မှုရလာဘို့နေနေသာသာ၊ သူတို့အနားမှာဝိုင်းနေတဲ့ အနီးကပ်ဆုံးသူတေါကတောင်ယုံကြည်မှုမရှိ နေ့တထိတ်ထိတ် ညတထိတ်ထိတ် နဲ့ နေကြရပါတယ်။ ဗိုလ်ခင်ညွန့်လက်ထက်က အမေရိကားနဲ့ ကမ္ဘာအနှံ့ရောက်ဆရာဝန်ကြီးတွေ ကိုဖိတ်ပြီး၊ နိုင်ငံတော် ဧည့်ဂေဟာမှာ တခမ်းတနားထားပြီး၊ ကားကြီးကားငယ်တွေနဲ့ ဧည့်ခံလိုက်တာ၊ အဲ့ဒီအချိန်က ကျန်းမာရေးဌာနမှာတာဝန်ယူကြတဲ့ အရာရှိမင်းများကတောင် နှာခေါင်းရှုံ့ကြရပါတယ်။\nဗိုလ်နေ၀င်းလက်ထက်က တောထဲရောက်သွားတဲ့ ဗိုလ်ရန်နိုင်အပါအ၀င်၊ မြေပေါ်မြေအောက် နိုင်ငံရေးသမား (၃၁)ဦးကိုခေါ်ပြီးတွေ့ခဲ့ပါတယ်။ နိုင်ငံထူထောင်ရေးအတွက်အဖြေမထွက်ဘဲ၊ ခွာပြဲသွားကြတာ သေတဲ့အထိ တယောက်နဲ့တယောက် မမြင်ချင်ကြရလောက်အောင်ထိဖြစ်သွားကြပါတယ်။ ဒါလူတဆုတ်စာရဲ့ယုံကြည်မှုကို တက်ခဲ့တဲ့စစ်အစိုးရအဆက်ဆက်က စကားလုံးလှလှလေးတွေသိပြီးဆွယ်ခဲ့ကြတာပါ။ နောက် ဗကပ အလင်းဝင်တွေကို (၁၉၇၀) ၀န်းကျင်လောက်က ရန်ကုန်မှာခေါ်ပြီး၊ အထူးအရာရှိရာထူးနဲ့ တိုက်ခန်းတွေ၊ ကားတွေ၊ စာအုပ်ဆိုင်တွေပေးပြီးစည်းရုံးခဲ့ပါသေးတယ်။ ဗကပတွေကိုတိုက်ခဲ့တဲ့ တပ်မှူးတွေကိုယ်တိုင်က မနာလိုဖြစ်လောက်အောင်အခွင့်အလမ်းတွေရခဲ့ကြတာကလား။ ဒါလဲ သက်ဇိုးမရှည်ပါဘူး။\nနိုင်ငံရေးသမားတွေလောက်အာဃာတကြီးတဲ့လူမျိုး လောကမှာမရှိပါဘူး ဆိုတာယုံကြပါ။\nအဓိကကတော့ ယုံကြည်မှုပါ။ အစိုးရက လူထုရဲ့ယုံကြည်မှုကို ရဘို့ဆိုတာ၊ အမေရိကန်လိုဒီမိုကရေစီဘိုးအေကြီးကတောင် မလုပ်နိုင်သေးပါဘူး။ မြန်မာစစ်အစိုးရတဖြစ်လဲ၊ မဲခိုးမှုတွေတင်းကြမ်းနဲ့မဖုံနိုင်မဖိနိုင်အောင် သတင်းဆိုးကြီးခဲ့တဲ့အစိုးရဆိုတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။\nဒါပေမဲ့လဲလေ…လူဆိုတာက..လူပါဘဲ။ မော်တော်ကားဝယ်ခွင့်လေး၊ တိုက်ခန်းလေးတွေ အယောင်ပြလိုက်ရင်……..\nBBC နဲ့ မေးမြန်းခန်းမှာ NLD ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ ဦးဥာဏ်ဝင်းက – ဦးသိန်းစိန်ရဲ့ ပြည်ပရောက် ၁၉၈၈ မျိုးဆက်များနှင့်မြန်မာ့ ပညာရှင်တွေ မြန်မာပြည်ပြန်လာပြီး တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်၍ ဝိုင်းဝန်းကူညီထူထောင်ကြဖို့ ပြောဆိုချက်ကို ထောက်ခံပြောဆိုထားတာ –\n…ဆိုတာကတော့ NLD ရဲ့ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူအနေနဲ့ ဒီအချိန် သူပြောရမယ့်ဟာကို ပြောတာ –


တွန်ဂါနိုင်ငံ မြို့တော် Nuku'alofa တွင် ဆူနာမီဖြစ်ပွားမှုကြောင့် အပျက်အစီးများပြား - Xinhua News Agency\nဝယ်လ်လင်တန်၊ ဇန်နဝါရီ ၂၀ ရက် (ဆင်ဟွာ)\nတွန်ဂါနိုင်ငံတွင်အဓိကကျွန်းဖြစ်သော Tongatapu ကျွန်း၏ မြောက်ဘက် ၆၅ ကီလိုမီတာအကွာရှိ ပင်လယ်ပြင်အောက်ရှိ Hunga Tonga-Hunga Ha’apai မီးတောင် ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲပြီးနောက် ဇန်နဝါရီ ၁၅ ရက်က ဆူနာမီလှိုင်းများ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။\nယင်းဆူနာမီလှိုင်းများသည် တွန်ဂါရှိ ကမ်းခြေများအပေါ် သိသိသာသာ သက်ရောက်မှုရှိခဲ့ပြီး လှေများနှင့် ကျောက်တုံးကြီးများမှာ ကမ်းခြေပေါ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သလို ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်ရှိ ဈေးဆိုင်များလည်း ပျက်စီးသွားခဲ့ကြောင်း သိရသည်။\nတွန်ဂါနိုင်ငံ Nuku’alofa မြို့တွင် ဆူနာမီဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပျက်စီးနေသော နေအိမ်များနှင့် လမ်းများကို ဇန်နဝါရီ ၂၀ ရက်က တွေ့ရစဉ် (ဓာတ်ပုံ- Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nတွန်ဂါနိုင်ငံ Nuku’alofa မြို့တွင် ဆူနာမီဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပျက်စီးနေသော ဧရိယာကို ဇန်နဝါရီ ၂၀ ရက်က တွေ့ရစဉ် (ဓာတ်ပုံ- Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nတွန်ဂါနိုင်ငံ Nuku’alofa မြို့တွင် ဆူနာမီဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပျက်စီးနေသော နေအိမ်များကို ဇန်နဝါရီ ၂၀ ရက်က တွေ့ရစဉ် (ဓာတ်ပုံ- Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nတွန်ဂါနိုင်ငံ Nuku’alofa မြို့တွင် ဆူနာမီဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပျက်စီးနေသော လမ်းမအား ရှင်းလင်းနေသည်ကို ဇန်နဝါရီ ၂၀ ရက်က တွေ့ရစဉ် (ဓာတ်ပုံ- Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nတွန်ဂါနိုင်ငံ Nuku’alofa မြို့တွင် ဆူနာမီဝင်ရောက်ပြီးနောက် ပျက်စီးနေသော လမ်းမအား ဒေသခံများ ရှင်းလင်းနေသည်ကို ဇန်နဝါရီ ၂၀ ရက်က တွေ့ရစဉ် (ဓာတ်ပုံ- Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nတွန်ဂါနိုင်ငံ Nuku’alofa မြို့တွင် မီးတောင်ပေါက်ကွဲပြီး ထွက်ပေါ်လာသော ပြာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည့် အဆောက်အအုံနှင့် လမ်းအား တွေ့ရစဉ် (ဓာတ်ပုံ- Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nတွန်ဂါနိုင်ငံ Nuku’alofa မြို့တွင် မီးတောင်ပေါက်ကွဲပြီး ထွက်ပေါ်လာသောပြာမှုန်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော ကားတစ်စီးအား တွေ့ရစဉ် (ဓာတ်ပုံ- Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nတွန်ဂါနိုင်ငံ Nuku’alofa မြို့တွင် ဆူနာမီဝင်ရောက်ခြင်းကြောင့် ပျက်စီးနေသော လမ်းအား ရှင်းလင်းနေသည့် ဒေသခံများအား ဇန်နဝါရီ ၂၀ ရက်က တွေ့ရစဉ် (ဓာတ်ပုံ- Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\n2G ကွန်ရက်များသုံးကာ ကမ္ဘာကြီးနှင့် ဆက်သွယ်ရရှိရန် တွန်ဂါနိုင်ငံတွင် ကြားဖြတ်ဆက်သွယ်ရေးစနစ်အား ထူထောင်ထားကြောင်း နယူးဇီလန်နိုင်ငံ နိုင်ငံခြားရေးနှင့် ကုန်သွယ်ရေးဝန်ကြီးဌာနက ဇန်နဝါရီ ၁၉ ရက်၌ ပြောကြားခဲ့သည်။\nသို့ရာတွင် အဆိုပါ ဆက်သွယ်ရေးမှာ အကန့်အသတ်ရှိမည်ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်သုံးစွဲနိုင်အား၏ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ လွှမ်းခြုံနိုင်ကာ အသံနှင့် စာတိုပို့ ဆက်သွယ်ရေးများအတွက် ဦးစားပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ကြီးဌာနက ဆိုသည်။\nတွန်ဂါနိုင်ငံ၏ ဆက်သွယ်ရေးကြိုး ချိတ်ဆက်မှု ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် အနည်းဆုံး ရက်သတ္တပတ် လေးပတ် အချိန်ယူရန်လိုကြောင်း အမေရိကန်နိုင်ငံ ကြေးနန်းဆက်သွယ်ရေးကုမ္ပဏီ SubCom က ပြောခဲ့သည်။\nတွန်ဂါနိုင်ငံရှိ လျှပ်စစ်မီးလိုင်းအား ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ငန်းနှင့် အပျက်အစီးများ အကဲဖြတ်ခြင်းများမှာမူ ဆောင်ရွက်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း၊ တွန်ဂါ အာဏာပိုင်များကလည်း ကယ်ဆယ်ရေး အထောက်အပံ့ပစ္စည်းများ ဖြန့်ဖြူးလျက်ရှိကြောင်း သိရသည်။ (Xinhua)\nAlbum: Aftermath of tsunami in Tonga’s capital city Nuku’alofa\nWELLINGTON, Jan. 20 (Xinhua) — Tsunami waves hit Tonga on Saturday, followingaseries of violent eruptions from underwater Hunga Tonga-Hunga Ha’apai volcano, 65 km north of the country’s main island Tongatapu.\nAn interim telecommunication system has been set up in Tonga to allow its connection with the rest of the world using 2G networks, New Zealand’s Ministry of Foreign Affairs and Trade said on Wednesday.\nHowever, this connection will be limited and patchy covering about 10 percent of usual capacity and prioritizing voice and SMS communications, it said.\nU.S. cable company SubCom said at least four weeks are needed to repair Tonga’s cable connection.\nPhoto 1 : Photo taken on Jan. 20, 2022 shows damaged houses after the tsunami hit Nuku’alofa, Tonga. (Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nPhoto2: Photo taken on Jan. 20, 2022 shows damaged houses and streets after the tsunami hit Nuku’alofa, Tonga. (Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nPhoto3: Photo taken on Jan. 20, 2022 shows damaged area after the tsunami hit Nuku’alofa, Tonga. (Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nPhoto4: Photo taken on Jan. 20, 2022 shows damaged houses after the tsunami hit Nuku’alofa, Tonga. (Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nPhoto5: Local residents clear uparoad damaged by the tsunami in Nuku’alofa, Tonga, Jan. 20, 2022. (Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nPhoto6: Local residents clear uparoad damaged by the tsunami in Nuku’alofa, Tonga. (Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nPhoto7: A building and the street are covered by ash afteravolcanic eruption in Nuku’alofa, Tonga. (Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nPhoto 8 : A car is blackened out by ash afteravolcanic eruption in Nuku’alofa, Tonga. (Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua)\nPhoto9: Local residents clear uparoad damaged by the tsunami in Nuku’alofa, Tonga, Jan. 20, 2022. (Photo by Marian Kupu/Broadcom Broadcasting/Handout via Xinhua) ■


မြောက်ပိုင်းဒေသမှ အရိုးတွန်သံများ (အပိုင်း- ၇) | ပျူနိုင်ငံ\nယခင်အပိုင်း(၆)မှ အဆက် ...\nကိုထွန်းအောင်ကျော် ကျဆုံးအပြီး နောက်တနှစ် ၁၉၉၃\nနှစ်ပတ်လည်နေ့မှာ၊ ကိုထွန်းအောင်ကျော်ကို လေးစားချစ်ခင်တဲ့\nရဲဘော်များနဲ့ သူ့မိသားစုတွေက မန္တလေးမှာ နှစ်လည်ဆွမ်းကျွေးခဲ့ပါ\nတယ်။ တချို့က ငွေကြေးအကူအညီပေးဖို့ ပိုက်ဆံကောက်ကြပါတယ်။\n“ဟာ ဒီမိုကရေစီ လှုပ်ရှားမှုအတွက် တကယ်တန်ဘိုးရှိတဲ့ ခေါင်းဆောင်\nတယောက် ကျဆုံးသွားတာ ဝမ်းနည်းစရာပဲ၊ ဂျီတီအိုင် ကျောင်းရှေ့မှာ\nသူ့ရဲ့ ရုပ်ထုကို ထုပေးရမယ်”\nလို့ပြောဆိုပြီး သူတို့ကလည်း ငွေကြေးထည့်ချင်သလိုလို လုပ်ပါတယ်။\n“စစ်ထောက်လှမ်းရေးတွေဟာ ကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှု အားနည်းချက်ကို\nအသုံးချပြီး သပ်လျှိုဖြိုခွဲ အပုပ်ချတော့မယ်”\nဆိုတာကို ရုတ်ချည်းနားလည်လိုက်ကြပါတယ်။ သူတို့တတွေပြောခဲ့တာ\n“စစ်ထောက်လှမ်ရေးတွေ ကြောင့် ကျောင်းသားတွေ တောခိုကြတယ်။\nမဖြစ်သင့်တာတွေဖြစ်ခဲ့ ကြုံခဲ့ကြတယ်။ ဒါတွေအားလုံးဟာ ရှင်တို့ကြောင့်\nဖြစ်တာဖြစ်တယ်” လို့ ဆိုခဲ့ကြပါတယ်။\nပြောချင်တာက ကိုယ့်ရဲ့ ဒီမိုကရေစီရေးလှုပ်ရှားမှုတွေကို ကိုယ့်ဘာသာ\nနာမည်ဖျက်ဖို့ ကြိုးစားချင်တယ် ဆိုရင်၊ ၁၉၉၃ ခုနှစ်ကတည်းက စစ်ထောက်လှမ်းရေးတွေပေးတဲ့အကူအညီကိုယူပြီး လုပ်လို့ရပါတယ်။\nပြည်တွင်းကျောင်းသားလှုပ်ရှားမှု သမိုင်းကို မသိတဲ့ တချို့သော\n(လက်ချိုးရေ လို့ရတဲ့) သူတချို့က “ရန်သူ့လူတွေဟာ သမိုင်းကို\nဗြောင်းပြန်လှန်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်” ဆိုတဲ့ သွေးရူးသွေးတန်း စကား\nတွေကို လှုံ့ဆော်ကြည့်ပါတယ်။ မြောက်ပိုင်းလူသတ်မှုကြီးကို\nနဂိုကတည်းက ဘယ်သူမှန်တယ်။ ဘယ်သူမှားတယ် ဆိုတာ\nသမိုင်းက ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ။ ဥာဏ်ရှိတဲ့သူတွေက ဒီ အစုလိုက်\nအပြုံလိုက် လူသတ်မှုဟာ ဘယ်လောက်အပြစ်ကြီးတယ်\nဆိုတာသိလို့ ငြိမ်သက်နေကြတယ်။ လက်ဝင်မလျှိုကြဘူး။ ဥာဏ်မမှီ\nတဲ့သူတွေသာ အဖွဲ့အစည်းကို ချစ်ဟန်ဆောင်ပြပြီး လက်ဝင်\nလျှိုတယ်။ ကျောခြင်းကပ်ကြမယ် ဘာညာအော်နေကြတာ။\nကြည့်ပါရစေ။ သမိုင်းဆိုးနဲ့အတူ မြေမြှုပ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်။\nလူသတ်မှုမှာ အဓိကတာဝန်ရှိသူတွေက သူတို့ကိုယ်တိုင် မဖြေရှင်းရဲ\nတဲ့အခါ ABSDF ခေါင်းစဉ်ကို အကာအကွယ်ယူပြီး ကွေ့ဝိုက် ပြောဆို\nဖို့ကြိုးစားတယ်။ လူတချို့ကတော့ လူတစုရဲ့ ယုတ်မာမှုကို အကြောင်း\nပြပြီး ABSDF ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ကြိုးစား ကြတယ်။ ဒီလုပ်ရပ်နှစ်ခုလုံးကို\nကာယကံရှင်တွေဟာ သတ္တိရှိရှိ မဖြေရှင်းသရွေ့ အနာဂတ်မှာ\nပိုမို မဲမှောင်တဲ့ လမ်းကြောင်းကိုသာတွေ့ရလိမ်မယ်။ တောင်ပြို\nနေတာ၊ လက်ဖဝါးနဲ့ကာဖို့ မကြိုးစားစေချင်ပါ။ တကယ်တော့\nရဲ့အလံတော်ကို သိက္ခာရှိရှိလွှင့်တင်ချင်လို့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး စာတွေပို့\nဖြေရှင်းခိုင်းနေတာ နှစ်ကြာနေပါပြီ။ ခေါင်းဆောင်လုပ်ခဲ့သူတွေက\nတာဝန်မဲ့လုပ်၊ ခံစားမှုမဲ့လုပ်ခဲ့ကြလို့ အခုလို အဖြစ်ဆိုးကြီးဟာ\nအပြင်ကို ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်တယ်။ ခုချိန်ကျမှ ဘာလို့ အရှိန်ပြင်းပြင်း\nဖောက်ခွဲကြသလဲဆိုရင် အဓိက အချက် (၃) ချက်ရှိပါလိမ့်မယ်။\n(က) ရော်နယ်အောင်နိုင်ရဲ့ မဆင်မခြင် အင်တာဗျူးများ\n(ခ) ကိုထွန်းအောင်ကျော်တို့တတွေကျဆုံးခဲ့တာအနှစ်(၂၀) ကြာ\n(ဂ) ABSDF( မြောက်ပိုင်း) ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းတဲ့အခါ လူသတ်သမား\nလှဆိုင်း တို့တတွေ ပြန်ပါနေတယ်။ စိတ်ကူးမယဉ်စေချင်ပါဘူး။\nတော်လှန်ရေးသမားတွေ မဖြစ်နိုင်သလို၊ သမိုင်းဆိုတာ အချိန်တန်ရင်\nနေရာမှန်ကို ပြန်ရောက်သွားတဲ့ ကိစ္စတခုပဲဖြစ်ပါတယ်။ ABSDF\n(မြောက်ပိုင်း) မှာ တာဝန်ထမ်းခဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဘွယ် အဖြစ်ဆိုးကြီး\nကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျတွေ့ခဲ့တဲ့ “ရဲဘော်ကျော်ခိုင်ဝင်း”က ၂၀၀၈ ခု\nဝန်းကျင်မှာ စာနှစ်စောင်ရေးဖွင့်ဟခဲ့တယ်။ ကာယကံရှင်တွေက ဘာမှ\nအကြောင်းမပြန်ခဲ့ဘူး။ ဖတ်ကြည့်ကြပါ မိတ်ဆွေတို့ ….\nကျနော် ကျော်ခိုင်ဝင်း ပါ။ ကိုအောင်နိုင် မှတ်မိနေလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ\nယုံကြည်ထားပါတယ်။ ကျနော်တို့ တောမခိုခင် မန္တလေး (အနကလ)၊\nမိုးညှင်း (အနကလ)နဲ့ အမရပူရ(အနကလ)မှာ အတူတူလှုပ်ရှားခဲ့\nတာတွေ၊ ကျနော် တောခိုမဲ့ညက ကိုအောင်နိုင်ရယ်၊ ကိုစိုးလင်းရယ်၊\nကိုမြင့်ကျော်ရယ် မန္တလေးမြောက်ပြင်က ကိုမြင့်ကျော်တို့ ဦးလေးအိမ်မှာ\nနောက်ဆုံးအိပ်ခဲ့ကြတာကို ကိုအောင်နိုင် မှတ်မိပါလိမ့်မယ်။ ကိုအောင်နိုင်\nကို ကျနော်အရမ်းစကားပြောချင်ပါတယ်။ မေးလဲမေးစရာရှိပါတယ်။\nတတ်နိုင်ရင် ကျနော့်ကို ဆက်သွယ်ပေးပါ။ ကိုအောင်နိုင်ရဲ့ လက်အောက်\nမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြတဲ့ ရဲဘော်တွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို၊ သူတို့ရဲ့\nခံစားမှုတွေကို ညှာတာထောက်ထားစွာဖြင့် ကျနော်တို့နဲ့ ရင်ဆိုင်\nကိုအောင်နိုင် ပြောသလို၊ သူတို့ဟာ ထောက်လှမ်းရေးတွေပါဆိုရင်\nဘာလို့ ဘိုဘို ( မိုးကျော်သူ) ကို စစ်အစိုးရက ထောင်ဒဏ် အနှစ်\n(၂၀) ချထားရတာလဲ။ ကိုရာပြည့် ဘာလို့ထောင်ထဲမှာ အသေဆိုးနဲ့\nသေခဲ့ရတာလဲ။ ကိုအောင်နိုင်တို့ ထောက်လှမ်းရေးဗိုလ်အဆင့်\nသတ်မှတ်ထားတဲ့ နန်းအောင်ထွေးကြည် အခုထိ မြန်မာနိုင်ငံ\nပြန်လို့မရတာလဲ။ ဖိုးကျော် (မြွေဟောက်)တို့ ဒုက္ခသည်စခန်းကို\nပြန်ရောက်လာရတာလဲ။ ကိုရဲလင်း ဘာလို့ ထောင်ထဲပြန်ရောက်\nသွားရတာလဲ။ ကိုထိန်လင်း ဘာလို့ထောင်ထဲထည့်ခံရတာလဲ။\nကျနော်လည်း မြန်မာနိုင်ငံမှာ ရှိတုံးက ခရီးထွက်တိုင်း ဘာလို့\nကိုအောင်နိုင် ပါးစပ်က ပြောနေတဲ့ စစ်အစိုးရ၊ အာဏာသိမ်းအစိုးရ၊\nနှိပ်ကွပ်တဲ့အစိုးရတောင်မှ ကိုအောင်နိုင်တို့လို လူသားတယောက်\nအပေါ် မရက်စက်ခဲ့ပါ။ မညှင်းဆဲခဲ့ပါ။ မနှိပ်စက်ခဲ့ပါ။ လူ့အခွင့်အရေး\nမချိုးဖောက်ခဲ့ပါဘူး။ အစုလိုက်အပြုံလိုက်၊ လည်ပင်းကို ဓါးနဲ့ခုတ်ဖြတ်\nမစီရင်ခဲ့ပါဘူး။ အမျိုးသမီးတယောက် (မခင်ချိုဦး)က သတ်ခံကာနီး\nငိုယိုတောင်းပန်တာတောင် ကိုယ်တုံးလုံးကို ရဲဘော်တွေအားလုံး\nရှေ့မှာ ချွတ်ပြီး မပစ်သတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကိုကျော်ဝေလို ထင်းတုံးပေါ်\nခေါင်းတင်ပြီး ခုတ်ဖြတ်မသတ်ခဲ့ပါဘူး။ ကိုထွန်းအောင်ကျော်ရဲ့\nဗိုက်ပေါ်ကို ရင်ဘောင်ကြမ်းတင်ပြီး မီးမရှို့ခဲ့ပါဘူး။ ဘိုဘို လိုမျိုး\nနှာခေါင်းကို သံချိတ်နဲ့ချိတ်ပြီး နိုင်ငံရေးသမားတွေကို မစစ်ဆေးခဲ့\nပါဘူး။ စစ်ကြောရေးမလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ ရေခဲနေတဲ့ လိုင်စ် (ပါဂျောင်)လို\nနေရာမျိုးမှာ မြေကြီးထဲကို ကိုယ်တကိုယ်လုံးမြှုပ် တညလုံးခေါင်းလေးပဲ\nဖေါ်ပြီး မစစ်ဆေးခဲ့ပါဘူး။ နှိပ်စက်တာတွေ ပြောရင်ကုန်မှာ မဟုတ်ပါ။\nကျနော် လောဘတကြီး နဲ့ ကိုအောင်နိုင်ကို တောင်းဆိုနေတာ မဟုတ်\nပါ။ အေဘီ ရဲဘော်တွေ အားလုံးရဲ့ ဂုဏ်ကို ငဲ့ညှာသောအားဖြင့်\nမှားခဲ့ပါတယ် လို့ ကိုအောင်နိုင် ပါးစပ်ကနေ ဝန်ချတောင်းပန်တာလေး\nတခုကိုပဲ အားလုံးက ကြားချင်နေကြတာပါဗျာ။ ဝန်ခံပေးပါ ကိုအောင်နိုင်။\nမှားခဲ့တယ်။ အဖွဲ့အစည်းအတွက် မှားခဲ့ပါတယ် လို့ ဝန်ချတောင်းပန်\nပေါ ကိုအောင်နိုင်။ နောက်မှ စာဆက်ရေးပါအုံးမယ် ကိုအောင်နိုင်\nခေတ္တ ကိုရီးယား + ၈၂ ၁၀ ၃၅၁၁ ၁၁၃၉\n+၈၂ ၇၀ ၈၁၈၂ ၀၃၆၀\nရဲဘော် ကျော်ခိုင်ဝင်းရဲ့ အစီရင်ခံစာ\nABSDF (NB) တွင်တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ်၊ ကိုသံချောင်း၊ ကိုမျိုးဝင်း၊\nကိုထွန်းအောင်ကျော်နှင့်တကွ၊ စစ်မှန်သော ကျောင်းသားရဲဘော်များအား\nအေဘီတွင် ကိုသံချောင်း စစ်ရေးတာဝန်ခံ၊ ကိုမျိုးဝင်းအထွေအထွေ\nအတွင်းရေးမှူး၊ အပတ်စဉ် (၅) သင်တန်းကာလတွင် တပ်တွင်းဆန္ဒပြမှု\nသည့် အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ထိုအချိန်ကာလတွင်\nကိုထွန်းအောင်ကျော်၊ ကိုအောင်နိုင်၊ ကိုစိုးလင်း၊ ကိုညီဂျော် စသည့်\nကျောင်းသားခေါင်းဆောင်များ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုရောက်ရှိလာသော\nကျောင်းသားခေါင်းဆောင်များအား တပ်တွင်းရှိရဲဘော်များက အားပေး\nထောက်ခံကြပါသည်။ ထို့နောက် တပ်တွင်းခေါင်းဆောင်နေရာများ\nအတွက် ရွေးကောက်ပွဲလုပ်ပြီး ခေါင်းဆောင်တင်ကြသည့်အခါတွင်\nကိုမျိုးဝင်းသည် လူကြိုက်အနည်းဆုံးသူတယောက်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ထိုအချိန်မှ\nစပြီး ကိုမျိုးဝင်း၏အတွင်းစိတ်တွင် အမှတ်အငြိုးတေးဖြစ်လာခဲ့ပါသည်။\nသူ၏ အာဏာပါဝါလျော့ကျသွားခြင်းဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ကိုမျိုးဝင်းအား\nအသစ်ဖွဲ့စည်းသော ကျောင်းသားတပ်မတော်ဖွဲ့စည်းပုံတွင် တွဲဘက်\nအထွေထွေအတွင်းရေးမှူးအဖြစ် ပြန်လည်ခန့်လိုက်ခြင်းသည် ကျောင်းသား\nတပ်မတော်ပြိုကွဲရန် အောက်ပါ ဖြစ်ရပ်မှန် ရက်စက်မှုများ၏ အစပင်\nထိုအသစ်ဖွဲ့စည်းသော ကျောင်းသားတပ်မတော်တွင် ကိုအောင်နိုင်\nသည် အဖွဲ့အတွက် အလွန်အရေးပါသော အထွေထွေအတွင်း\nရေးမှူးရာထူးကို လက်ခံရယူထမ်းဆောင်ခဲ့ပါသည်။ အထက်ပါကဲ့သို့\nဖွဲ့စည်းပုံအသစ်ဖြင့် ကျောင်းသားတပ်မတော်သည် အင်အားခိုင်မာ\nကျစ်လစ်စွာ နယ်မြေခံလူထုအားပေးထောက်ခံမှု အားကောင်းစွာ\nအရှိန်အဟုန် ကောင်းနေစဉ်တွင် တပ်တွင်းရဲဘော်တယောက်ဖြစ်သော\nတပ်သား စိုးမင်းအောင် တပ်မှထွက်ပြေးခဲ့ပါသည်။ ထို တပ်ပြေးစိုးမင်းအောင်\nအား တရုပ်ပြည် ရင့်ကျန်းမြို့တွင် ပြန်လည်ဖမ်းစည်းရရှိမိကာ ရိုက်နှက်\nနှိပ်စက် စစ်ကြောပြီး အစိုးရထောက်လှမ်းရေးဟု အတင်းအကြပ်\nဝန်ခံခိုင်းခဲ့ပါသည်။ စိုးမင်းအောင်မှ တဆင့် ကျောင်းသားတပ်မတော်တွင်း\nရှိ အခြားသော ကျောင်းသားတပ်မတော်တွင်းရှိ အခြားသော ကျောင်းသား\nများ၏အမည်ကို မေးကာ ထိုကျောင်းသားများသည်လည်းပဲ\nထောက်လှမ်းရေးဖြစ်ပါသည်ဟု မဝန်ခံမခြင်း လူမဆန်စွာ လူ့အခွင့်အရေး\nကို အစွမ်းကုန်ချိုးဖောက်ကာ ကိုသံချောင်းနှင့် အပေါင်းပါများက\nသေသည်အထိ ညှင်းပမ်းနှိပ်စက်ခဲ့ကြပါသည်။ ထိုမှတဆင့် ကိုမျိုးဝင်းသည်\nသူ့အား အပတ်စဉ် (၅) သင်တန်းကာလဆန့်ကျင်ခဲ့သူများအား\nနှိပ်ကွပ်ရန် အကွက်မြင်သွားပြီး သူ့အား အတိုက်အခံလုပ်ခဲ့သူများကို\nထောက်လှမ်းရေးဟု စွပ်စွဲကာ အစုလိုက်အပြုံလိုက်ဖမ်းဆီးပြီး\nပြောပြမကုန်နိုင်လောက်သော ညှင်းပမ်းနှိပ်စက်မှု မျိုးစုံဖြင့် သေသည်\nအထိလည်ကောင်း၊ မသေမရှင်ဖြစ်သည်အထိလည်ကောင်း၊ လူလုံးမလှ\nတော့သည်အထိ လည်ကောင်း၊ ယုတ်စွအဆုံး မိန်းခလေးများဖြစ်သော\nအဖမ်းခံထောက်လှမ်းရေးဟု အစွပ်စွဲခံ မငယ် (နန်းအောင်ထွေးကြည်)၊\nမခင်ချိုဦးတို့၏ မိန်းမ အင်္ဂါထဲသို့ပင် ရှာဖွေစစ်ဆေးကာ အမျိုးသမီးတို့၏\nအခွင့်အရေးကိုပါ ချိုးဖောက်ပြီး စစ်ကြောရေးကြီးကို စတင်ခဲ့ပါသည်။\nညှင်းပန်းနှိပ်စက် လူ့အခွင့်အရေးချိုးဖောက်ခဲ့မှုများနှင့် ညှင်းပမ်း\nနှိပ်စက်ခံခဲ့ရသူများကို ကျွန်တော်သည် အောက်ပါအတိုင်း ကိုယ်တွေ့\nမျက်မြင် မိမိအရှေ့တွင် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ခဲ့ရသည်ကို နှိပ်စက်ခံရခဲ့\nသော လူအမည်များဖြင့်တကွ ဖေါ်ပြထားပါသည်။\nကိုထွန်းအောင်ကျော် ( မန္တလေး)\nသံပြားအားမီးဖုတ်ပြီး ပေါင်ခြေသလုံးထံ ကပ်ထားခြင်း၊ ဗိုက်ပေါ်သို့\nကတ္တရာစီးပြားများကို မီးရှို့၊ အစက်ချ မီးမွှေးခြင်း၊ သံချောင်းများကို\nမီးဖုတ်ခါ၊ ပေါင်အတွင်းသို့ ထိုးသွင်းခြင်း၊ စိတ်ဓါတ်ပျက်ပြားခြောက်ခြား\nစေရန်၊ ကိုကျော်ဝေကို ထင်းတုံးပေါ်တင်ပြီး ခေါင်းဖြတ်သတ်ထားခါ၊\nထိုခေါင်းပြတ်မှ၊ ပန်းထွက်နေသော သွေးများကို၊ သောက်ခိုင်းခြင်း၊\nကိုချိုကြီး၏လက်ကို လက်ကောက်ဝတ်မှ ခုတ်ပြတ်သော်လည်း၊\nခုတ်ချက်မမှန်ကာ၊ လက်ဝါးအရင်းပိုင်းမှ ပြတ်ထွက်ခါ၊ (လက်မ\nတချောင်းထဲပင် ကျန်ထားပါသည်)၊ ထိုလက်ပြတ်အား ကိုက်ထား\nခိုင်းခြင်း၊ ခေါင်းဖြတ်သတ်ခံရချိန်ထိ၊ ဒုတ်ကောက်ဖြင့်သာ လမ်းလျှောက်\nနိုင်ပြီး၊ အသတ်ခံလိုက်ရချိန်တွင်၊ ခေါင်းမပြတ်သဖြင့်၊ ပြန်ထလာသည်ကို၊\nပေါက်ပြားနောက်ဖင်ဖြင့်၊ ရိုက်ချ သတ်ခံရပါသည်။\nသေဒဏ်ချမှတ်လိုက်သည်ဟု အမိန့်စာပြန်သောအခါတွင်၊ အောက်ပိုင်း\nရုတ်တရက်သေ၊ မိမိကိုယ်မှ သေးထွက်မှန်းကို မိမိမသိသည်အထိ၊\nထိတ်လန့်ခါ၊ ခေါင်းဖြတ်မည့်နေရာသို့ တွဲခေါ်ယူခဲ့ရပါသည်။\nကိုချိုကြီး ( မန္တလေး)\nစစ်ဆေးရေးကာလတွင် ဗိုက်ပေါ်တွင် မီးရှို့ခံရခြင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင်\nလက်များကို သံချောင်းဖြင့် ရိုက်နှက်စစ်ဆေးခံရခြင်း၊ ကိုကျော်ဝေအား\nခေါင်းဖြတ်သည့်နေ့တွင် လက်ဝါးအရင်းပိုင်းမှ ခုတ်ဖြတ်ခံရခြင်း၊ ခေါင်းဖြတ်\nသည့်အခါတွင်၊ ထူးခြားစွာဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ခုတ်ဖြတ်ခံသွားပါသည်။\nမောင်မောင်ကြွယ်(ရန်ကုန်) ဒေါ်ချိုချိုကျော်ငြိမ်း၏ မွေးစားသား\nအပတ်စဉ် (၅) ကာလတွင်၊ ကိုမျိုးဝင်းအား အများဆုံးဝေဖန်ခဲ့သူဖြစ်သည်။\nမိမိ၏ပါးစပ်အား တိတ်ဖြင့်ကပ်ခါ၊ ကိုမျိုးဝင်း ကို\n(အထူးသဖြင့် ကိုမျိုးဝင်းမှ ညှင်းပမ်းနှိပ်စက်ခဲ့) ခေါင်းဖြတ်သတ်ခံခဲ့\nခေါင်းဖြတ်ခံနီးတွင် ဆုတောင်းခိုင်းသောအခါ၊ မည်သည့်စကားတလုံးမှ\nခေါင်းဖြတ်သတ်ခံရချိန်ထိ၊ မိမိမှာ ထောက်လှမ်းရေး မဟုတ်ကြောင်း၊\nခေါင်းဖြတ်သောအခါ ပြန်ထလာသဖြင့်၊ ရင်ဘတ်အား သေနတ်ဘက်နက်\nကိုသံချောင်း၊ ကိုမျိုးဝင်း၊ ကိုအောင်နိုင်တုိ့မှ ကော်မတီဝင်များနေထိုင်ရာ\nတည်းစခန်းရှေ့သို့ခေါ်ယူပြီး ခြေထောက်တွင် မိုင်းအပျော့စားကပ်ပြီး၊\nမိုင်းခွဲခါ ခြေဖြတ်ခံရ၊ (ထိုမိုင်းခွဲပွဲတွင်) မငယ်(နန်းအောင်ထွေးကြည်)\nအပါအဝင် နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ ကံကောင်းထောက်မစွာ၊ လက်မိုင်းခွဲ\nမခံခဲ့ရ၊ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုခြေပြတ်ဘဝနှင့်ပင်၊ ခေါင်းဖြတ်သတ်ခံရပါသည်။\nအပတ်စဉ် (၅) သင်တန်းကာလ၊ တပ်တွင်းဆွေးနွေးပွဲတွင်၊ ကိုမျိုးဝင်း\nအား ပြင်းထန်စွာ ဝေဖန်ခဲ့သဖြင့်၊ ခေါင်းဖြတ်သတ်ခါနီးတွင်၊ ကိုမျိုးဝင်းမှ၊\n“ဟေ့ကောင် မင်း ငါ့ကို အပတ်စဉ် (၅) တုံးက ပြောသလို ပြောနိုင်သေးလား\nဟု အငြိုးကြီးစွာ မေးခဲ့သည်ကို ကျနော်ကိုယ်တိုင်နားဖြင့်ကြားရပြီး၊\nဋ္ဌေးမြင့်ဝင်းမှ သေနတ်နှင့် ပစ်သတ်ပေးရန်တောင်းဆိုသဖြင့်၊ သေနတ်ဖြင့်\nအသတ်ခံရခါနီးတွင်၊ ငိုယိုရှစ်ခိုးတောင်းပန်သော်လည်း၊ ရဲဘော်များအားလုံး\nရှေ့တွင် ကိုယ်တုံးလုံးချွတ်ပြီး၊ သေနတ်ဖြင့် ပစ်သတ်ခံရပါသည်။\nဦးခေါင်းအား ထင်းတုံးပေါ်တင်ပြီး၊ ကိုမျိုးဝင်းမှ ခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့ပါသည်။\nအသတ်မခံရသေးချိန်တွင်၊ တောင်းပန်သေးသော်လည်း အသတ်ခံရမည်ကို\nသိသောအခါ၊ ဓမ္မစစ် ကျောင်းသားကွ၊ မင်းတို့ သတ်လို့ ငါသေပေမဲ့၊ ငါ့ဝိညာဉ်\nမသေဘူးကွ၊ ကျော်ဝေ- ဓမ္မစစ် ကျောင်းသားကွ၊ သတ်လိုက်ရတယ်လို့\nအော်ဟစ်သွားခဲ့ပါသည်။ စစ်ကြောရေးကာလတွင်လည်း မိုင်းခွဲပွဲတွင်\nလက်ကို မိုင်းခွဲခံရခါ လက်ဖြတ်ပစ်ရသူဖြစ်ပါသည်။\nညတွင်းချင်းပင် ဖမ်းဆီးခံရခါ၊ လိုင်စင်ကဲ့သို့ ရေခဲသောအရပ်တွင် မြေကြီး\nထဲတွင် ကိုယ်ကို မြှုပ်ခါ၊ ခေါင်းလေးသာ ဖေါ်ထားပြီး နှိပ်စက်ခဲ့ပါသည်။\nဘုန်းနှိမ့်စေရန် မခင်ချိုဦးအား ခေါင်းပေါ်သို့ ကျော်ခွ ခိုင်းခဲ့ကြသည်။\nထို့နောက် ဥနှောက်အမြေးပါးယောင် ရောဂါအခံရှိသော ပြည်စိုးနိုင်သည်\nဦးခေါင်းကို ရိုက်နှက်ပါ များသည့်အတွက်၊ မနက်ရောက်သောအခါ၊\nနေသည် ဟု စွပ်စွဲခံခဲ့ရပါသည်။\nမငယ်(ခ) နန်းအောင်ထွေးကြည်၊ ရန်ကုန်\nသူမ၏ ချောမောသော ရုပ်ရည် ပျက်စီးသည်အထိ မီးဖိုထဲမှ မီးစွဲ\nလောင်နေသော ထင်းချောင်းဖြင့် မျက်နှာအား အထိုးခံခဲ့ရသည်။\nသေဒဏ်စာရင်းတွင်ပါသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်\nသူမ၏ လက်မသည် ကျိုးကျေသွားပြီး ယ္ခုတိုင် ကွေးဆန့် မရတော့\nသည့်တိုင်အောင် ဝါးဆစ်ပိတ်ဝါးဖြင့် အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။ ကိုအောင်နိုင်တို့\nထောက်လှမ်းရေးဟု စွပ်စွဲထားသော နန်းစောသည် ယ္ခုအခါ စက်တင်ဘာ\nအရေးအခင်းမှစပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးခံနေရသဖြင့် ပြည်တွင်းတွင်\nမိန်းခလေးတန်မဲ့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေရသည်။ (ယ္ခုအခါ ထိုင်းနယ်စပ်\nညလုံးပေါက် ရိုက်နှက်စစ်ဆေးပြီး အဆိပ်ရည် ပုလင်းထုတ်ပေးရန်\nစစ်ဆေးခဲ့၊ မိုးလင်းသောအခါ စစ်ဆေးတာ မခံနိုင်သဖြင့် သူ ပန်းချီ\nဆွဲသောအခါ အသုံးပြုသော ပန်းချီဆေးရည်များကို ထုတ်ပေးခဲ့ရ၊\nထိုဆေးရည်များဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို လောင်းချ သုတ်လိမ်းခံခဲ့ရ၊\nကိုယ်ပေါ်သို့လည်း လောင်းချခံခဲ့ရပါသည်။ ပြန်လည်လွတ်မြောက်\nလာသော်လည်း စစ်အစိုးရမှ ကိုအောင်နိုင်တို့ထောက်လှမ်းရေးဟု\nနှာခေါင်းတွင် သံချိတ်ဖြင့် ချိတ်ဆွဲကာ အဖောက်ခံခဲ့ရ၊ ယခုအချိန်ထိ\nကိုနိုင်အောင်တို့ထောက်လှမ်းရေးဟု အစွပ်စွဲခံရသော သူသည်\nမန္တလေး အကျဉ်းထောင်တွင် ထောင်ဒဏ် အနှစ် (၂၀)ချမှတ် ခံထား\nရသည်။ (ယခု ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာပြီး ပြည်တွင်းတွင်)\nအထက်ပါဖြစ်ရပ်များသည် ကျနော်ကိုယ်တွေ့မျက်မြင် ဖြစ်ခဲ့သော\nအဖြစ်အပျက်များဖြစ်ပါသည်။ မည်သည့်လူနှင့်မဆို ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်\nရှင်းရဲပါသည်။ နေ့ရက်များကို အတိအကျမမှတ်မိသော်လည်း\nကျနော်ရေးသောစာကို ကျနော်တာဝန်ယူပါသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်\nများအတွင်း ကိုအောင်နိုင်သည် ဥက္ကဋ္ဌ ရာထူးတာဝန်ယူပြီး ဖြစ်ပျက်\nခဲ့သော်လည်း ကိုအောင်နိုင်ကို ကျနော်နားလည် နိုင်ခဲ့ပါသည်။\nသူသည်လည်း အသက်ကို ဥာဏ်စောင့်ရမှာပေါ့လို့ ပေါ့တွေးထားခဲ့\nပါသည်။ အထက်ပါအဖြစ်အပျက်များကို မည်သူ့ကိုမှ မပြောတော့ပါ\nဟု ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်ကျော်လာခဲ့ပါသည်။ ထိုသို့\nနေလာရာ တနေ့တွင် ဘီဘီစီ အသံလွှင့်ဋ္ဌာနမှ ရော်နယ်အောင်နိုင်\nဆိုသည့် သတင်းထောက်တယောက် ချင်းမိုင်မှ သတင်းပေးပို့\nဖတ်ကြားလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရပါသည်။ အသံကို သိသည်။\nရင်းရင်းနှီးနှီးသိသည်ဟု မှတ်ထားလိုက်ပါသည်။ နောက်ပိုင်းတွင်\nစုံစမ်းကြည့်သောအခါ အေဘီ (မြောက်ပိုင်း)မှ ကိုအောင်နိုင် ဖြစ်နေ\nသည်ကို သိလိုက်ရပါသည်။ ထိုအချိန်အထိ ကျနော့စိတ်ထဲတွင်\nကိုအောင်နိုင်အား နားလည်နိုင်ပါသည်။ စပ်ခွန်ကျော်လို့ပင်ခေါ်ခေါ်၊\nသံချောင်းပင်ဖြစ်ဖြစ်၊ မြင့်စိုးပင်ဖြစ်စေ၊ အဖမ်းခံရသောအခါ\nကိုအောင်နိုင်သည် လူတတ်ကြီးလုပ်ပြီး ကျောင်းသားတပ်မတော်\nအတွင်း အချင်းချင်းသတ်ဖြတ်ကြတုံးက ဥပဒေ တခုရှိပါတယ်။\nဘာလဲဆိုတော့ အဲ့ဒီတုံးက ထောက်လှမ်းရေးလို့ သံသယရှိသူတွေ\nကို ကွပ်မျက်ရမယ်ဆိုတဲ့ ဥပဒေ ရှိပါတယ်လို့ သတင်းမီဒီယာတခု\nထိုအချိန်မှ စပြီး ကိုအောင်နိုင်သည် အထက်ပါ အဖြစ်အပျက်များ\nတွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပါဝင်ခဲ့ပါလားဟု သုံးသပ်မိသည်။\nနောက်ပိုင်း ကျွန်တော်သည် အေဘီတွင် ယခုအချိန်အထိ တာဝန်\nထမ်းဆောင်နေသော ရဲဘော်များနှင့် ပြန်လည် အဆက်အသွယ်\nရခဲ့သည်။ ကိုအောင်နိုင် အကြောင်းစုံစမ်းသောအခါ၊ သူသည် ABSDF\n(မြောက်ပိုင်း)ကို ဖျက်သိမ်းခိုင်းကြောင်း၊ မဖျက်သိမ်းပါက မင်းတို့ဘဲ\nလူသတ်ခဲ့တာတွေကို တာဝန်ယူဖြေရှင်းရလိမ့်မယ်ဟု ပြောဆိုခဲ့ကြောင်း\nသိရှိရပါသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးလျှင် ပူးတွဲပါ ကိုအောင်နိုင်ရဲ့ လူတွင်ကျယ်\nလုပ်ထားသော အင်တာဗျူးကို ဖတ်လိုက်ရသောအခါ အထက်ပါ\nလူသတ်နှိပ်စက် လူ့အခွင့်အရေးချိုးဖောက်ပွဲကြီးတွင် ကိုအောင်နိုင်\nတယောက်သည်လည်း အင်တိုက်အားတိုက်ပါဝင်ခဲ့ပါလား ဆိုတာကို\nထို့အတွက်ကြောင့် ဘီဘီစီ မြန်မာပိုင်းဋ္ဌာနအနေဖြင့် ကိုအောင်နိုင်\nကဲ့သို့သော လူ့အခွင့်အရေးချိုးဖောက်ခဲ့သူတဦးအား အလုပ်ဆက်လက်\nခန့်သင့် မခန့်သင့် ဆိုတာကို စဉ်းစားပေးစေလိုပါတယ်။ အထူးသဖြင့်\nအန်တီဒေါ်တင်ထားဆွေ အနေဖြင့် ခေါင်းအေးအေးတည်ငြိမ်စွာ\nဆုံးဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော်သည် အထူးမျှော်လင့်မိပါသည်။\nဘီဘီစီဟာ ကျနော်တို့နှင့်အတူ စစ်အစိုးရကို လက်တွဲတိုက်ပွဲဝင်နေသော\nအားကိုးရတဲ့ ရဲဘော်တယောက်လို့ ဘဲ ကျနော့ရင်ထဲမှာ အမြဲရှိနေမှာပါ။\nABSDF (NB) ရဲဘော်ဟောင်း\nPosted by ကိုအောင် at 12:33\nရက်စက်လိုက်ကြတာနော် မဖတ်ချင်ပေမဲ့ မဖတ်ဘဲ မနေနိုင်လို့ ဖတ်လိုက်ရပြန်ပြီ အခု အဲဒီ အောင်နိုင် ဆိုတာကို ဘီဘီစီ မှာ အလုပ်ခန့် ထားသေးလား\nပြုတ်သွားပြီ အမ ...\n28 January 2012 at 16:53\nမန္တလေးက စိုးလင်းဆိုတာ YIT ကလား။ သူက ကျွန်းတော့ classmate ပါ။ သူက ထောက်လှမ်းရေးမဟုတ်ပါဘူး။ ကျောင်းတက်တုန်က အလွန်းပျော်ပျော်နေတတ်တဲသူ၊ သူငယ်ချင်စိတ်ရှိသူ၊ ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်ရှိသူဗျ။ သူ့ကိုထောက်လှမ်းရေးလိုစွတ်စွဲတဲသူတွေကတော့ လွန်းလွန်းတယ်ဗျ။ ပြီးတော့ သူနဲ အောင်နိုင်နဲက ၈၈၈၈တုန်းက တဖွဲထဲမဟုတ်လားဗျ။ ကိုအောင်ရေ…. သံချောင်းတို့ အောင်နိုင်တို့ မျိုးဝင်းတို့ ရဲ bio လေးပါတင်းပေးပါဗျာ။\nမြောက်ပိုင်းလူသတ်မှုနဲ့ မိုးသီးဇွန်နဲ့ ပတ်သတ်မှုရှိမရှိ\nတနေ့တွင် ဘီဘီစီ အသံလွှင့်ဋ္ဌာနမှ ရော်နယ်အောင်နိုင်\nအောက်ကလင့်က စပ်ခွန်ကျော် နဲ့က တစ်ယောက်တည်းလားဗျာ မြင်ဘူးတဲ့သူတွေကတော့ သိမှာပါနော် အေဘီ ကိုဘာမှန်း မသိပဲ စဖတ်နေတာပါဗျာ စိတ်ဝင်စားပါတယ်\nတော်တော်လေးလူမဆန်တာပဲဗျာ အဲ့ဒီအောင်နိုင်ဆိုတဲ့ကောင်ရဲ့ photo ကိုတင်ပေးပါဗျာ တွေ့တဲ့နေရာမှာ သတ်ပစ်မယ်....\nhi ko shwe thawe,\nyes ko soe lin (mdy)is from YIT, I met him last ten yrs ago, i think 2001, that time he said that he's going to sit for final yr exam. Now he's in mdy.\n16 February 2012 at 04:32\ni want to kill aung naing and collages who had killed the students in AB.please let me know where is he and others now? we must try to bring them to court of justice even if they are USA or England or wherever.they have to pay the price for what they've done, we must let the government(where they live)know that they are criminals. they are new Hitalar,fuck them!\n22 February 2012 at 14:37