My World: ကွက်လပ်ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် တစ္ဆေများ\nPosted by PhyoPhyo at Tuesday, September 07, 2010 Labels: ကွက်လပ်ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် တစ္ဆေများ, ဘာသာပြန်ဝတ္တုတို\nပါစကဲဒိုရီရန် ဟာ ဘဲလ်အဲမှာနေပါတယ်။ ဘဲလ်အဲ ကို .. တစ်ချို့လူတွေက ဟေတီနိုင်ငံရဲ့ ဘက်ဂ်ဒက်လို့ခေါ်နေကြတယ်။ ဘဲလ်အဲဧရိယာလေးဟာ ပျက်ဆီးဆုံးပါးမှုတွေနဲ့ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်တဲ့ ၀န်းကျင်ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ အဲဒီနေရာလေးမှာ အလယ်တန်းကျောင်းသား ကလေးငယ် ရာပေါင်းများစွာက ဒေသတွင်း အနုပညာပြိုင်ပွဲတစ်ခုမှာ ပါဝင်ကြဖို့ အားသွန်ခွန်စိုက် ပုံတွေဆွဲခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ဆွဲလိုက်တဲ့ ပုံတွေက .. အမ် ၁၆ မောင်းပြန်ရိုင်ဖယ်သေနတ်တွေရယ်၊ ခေါင်းပြတ်နေကြတဲ့ တုံးတိတိအလောင်းအပိုင်းအစတွေရယ်၊ ရေးထားတဲ့ အညွှန်းစာသားတွေကရော .. “အသုဘအခမ်းအနားစီတန်း လှည့်လည်နေချိန်ကြီး ပစ်ခတ်တိုက်ခတ်တာဟာ ယဉ်ကျေးမှုမရှိပါဘူး” တဲ့။ “ကျွန်တော်တော့ ကျွန်တော့်လက်နက်တွေ ကိုင်စွဲထားဖို့ အူမြူးနေပါပြီ၊ ခင်ဗျားကရော” တဲ့။\nဘဲလ်အဲဟာ တကယ်တမ်းတော့ အလယ်အလတ်တန်းစား ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ငယ်လေးပါ။ အဲဒီမှာ ပရိုတက်စတင့်နဲ့ ကက်သလစ်ဘုရားကျောင်းအနည်းငယ်ရှိတယ်။ ဗူးဒူးမှော်ကျောင်းတွေ၊ စားသောက်ဆိုင်တွေ၊ မုန့်ဖိုတွေနဲ့ အ၀တ်သန့်စင်လုပ်ငန်းတွေ ရှိတယ်။ အင်တာနက်ကဖေးတွေတောင် ရှိနေပါတယ်။ ဘဲလ်အဲမှာ ဂိုဏ်းစတားရန်ပွဲတွေ အစတုန်းကမရှိခဲ့ဘူး၊ ဂိုဏ်းအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တော့ရှိနေခဲ့ပြီ။\nသူတို့ရဲ့ရုံးချုပ်က ကုန်လှောင်ရုံခပ်ကြီးကြီတစ်ခုမှာ၊ မြွေရုပ်၊ ခြင်္သေ့ရုပ်၊ ဆိတ် တိရစ္ဆာန်ရုပ်ပုံတွေ အဲဒီကုန်လှောင်ကြီးရဲ့နံရံတွေမှာ ရေးဆွဲထားတယ်။ အာဖရိကခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဟေးလ်စလားစီး နဲ့ ဂျမေကန်ရက်ဂေးအဆိုတော်ဘောပ့်မာလေးရဲ့ပုံတွေလဲ ရေးခြယ်ထားကြတယ်။ အဲဒီကုန်လှောင်ရုံမှာ မှီတင်းနေထိုင်နေကြတဲ့ ၂ဒါဇင်ခန့်ရှိတဲ့ လူငယ်လေးတွေကို ဘာ့ဇ်ဘန်နီး(Baz Benin)တွေ လို့ခေါ်တယ်။ သူတို့အဖွဲ့ဝင်တွေကို သိသာစေအောင် ဘာ့ဇ်ဘန်နီးလို့ အမည်ပေးထားကြတယ်လို့ဆိုတယ်။ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ပိုင်းအ် ဆိုရင် တစ်ည အိပ်ရာထဲ လှဲနေတဲ့အချိန် အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က ပိုင်းအ်ရဲ့ဦးခေါင်းနောက်ပိုင်းကနေ ကျည်ဆံပေါင်းများစွာပစ်သွင်းပြီး ပစ်သတ်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီပစ်ခတ်မှုဟာ လက်လွန်တဲ့ပြန်ပေးဆွဲမှု ကွင်းဆက်တွေရဲ့လက်တုံ့ပြန်မှုပါပဲ၊ ဘာ့ဇ်ဘန်နီး အဖွဲ့သားတစ်ချို့အပြစ်ပေး ခံရတယ်၊ တစ်ချို့တော့လည်းလွတ်ကင်းခဲ့ကြတယ်။ ဘာ့ဇ်ဘန်နီး ဂိုဏ်းသားတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ နူဘီရန်တော်ဝင်-အီဂျစ်နတ်ဘုရားအနွယ်ဝင်တွေလို့ ခေါ်လေ့ရှိတယ်။ သူတို့ပြောချင်တာက ဟေတီသားတွေကို ခြိမ်းချောက်သတ်ဖြတ်ကြမယ်တဲ့၊ တိုက်ဖျက်လုယက်မှုတွေဖြစ်ပွားစေဖို့ ရည်ညွှန်းနေကြတဲ့သူတွေအဖြစ် သူတို့ ရပ်တည်နေခဲ့ကြပါတယ်။\nပါစကဲ ရဲ့ မိဘတွေက ဘဲလ်အဲမှာ စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်တွေဖြစ်ကြတယ်။ ပါစကဲမိဘတွေပိုင်တဲ့ နေရာလေးက နည်းနည်းပါးပါး ပိုပြီးကျယ်ဝန်းပါတယ်။ အများစုက ပြွတ်သိပ်ညပ်ကျပ်နေတဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေ၊ ဒါကြောင့် သူတို့ရဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှာ သတ္တုအကာကြီးနဲ့ ပိုင်း ကာထားတယ်။ အဲဒီ တွန့်လိပ်လိပ် အကာအရံကြီးလည်း သံချေးတက်နေပြီ၊ ဒုတိယထပ်ပြူတင်းပေါက်ဆီကနေ တွဲလောင်းချိတ်ဆွဲထားတဲ့ မီးသီးတွေရဲ့အောက်ခြေမှာ ရှည်မျောမျောသစ်သားစားပွဲလေးခုရှိနေတယ်။ သူတို့သာ ခပ်မြန်မြန်လေး ဧည့်ဝတ်ပြုမယ်ဆိုရင် တစ်ညကို ဧည့်သည်အယောက်သုံးဆယ်လောက် ညတိုင်းလို ရှိကြတယ်။ သူတို့ ဆန်နဲ့ ပဲ တွေရောင်းချတယ်။ စာသောက်ဆိုင်မှာ ငှက်ပျောသီးကြော်နဲ့ ပြောင်းဖူးမုန့်တွေ ရနိုင်တယ်။ တကယ်တမ်း သူတို့ အချိန်အတော်ကြာ အဓိကရောင်းချလာခဲ့ကြတာက ခိုသားကြော်ပါ။\nပါစကဲမိဘတွေ ဘဲလ်အဲကို ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ကြတုန်းက အနီးပတ်ဝန်းကျင်မှာ လယ်သမားတွေအများစု နေထိုင်ကြတယ်။ အိမ်နီးချင်းလယ်သမားတွေဟာ ဘဲလ်အဲမှာ ခဏတစ်ဖြုတ်ပဲနေထိုင်ကြတော့ လယ်သမားတွေရဲ့ကလေးငယ်တွေဟာ မူလတန်းကျောင်းသာ ပြီးဆုံးအောင်တက်နိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဘဲလ်အဲနယ်တ၀ိုက်က သစ်ပင်တွေဟာလည်း ထင်းမီးသွေးတွေအဖြစ် အရောင်အသွေးပြောင်းလဲကုန်ကြပြီ၊ တောင်ကတုံးတွေဖြစ်ကုန်ကြပြီ၊ ဒီတိုင်းပြည်လေးမှာ မြေဆီလွှာတွေက ပင်လယ်ထဲ မြောပါကုန်ကြပါပြီ။ သူတို့တွေလည်းဒီလိုနဲ့ပဲ နေထိုင်ရင်း သားနှစ်ယောက်ကို ကြီးပြင်းအောင် စောင့်ရှောက်လာခဲ့ကြတယ်။ နှစ်တိုင်း ခိုပေါင်းထောင်ကျော်ရောင်းချလာခဲ့တယ်၊ အသေတွေရော အရှင်တွေရောပဲ သူတို့ရောင်းချခဲ့ကြတယ်။\nပါစကဲရဲ့ ဖခင်ဟာ ဟေတီအနောက်ပိုင်းလီယိုဂိန်းမြို့လေးမှာ နေထိုင်စဉ်ကလေးငယ်ဘ၀ကတည်းက ခိုသားဖောက် မွေးမြူတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အကြမ်းဖျဉ်းဆိုရရင် ၈၀ခုနှစ် အစောပိုင်းလောက်မှာ တော့ ခိုမွေးမြူတာကို ရပ်တန့်လိုက်ရတယ်။ ကောလဟာလတွေကြောင့်ပါ၊ တချို့စစ်သားတွေ ဒေသတစ်ဝိုက်ဝင်ရောက်လာကြပြီး ပါစကဲဖခင်ရဲ့ ခိုတွေကို စုဆောင်းသိမ်းယူကြတယ်။ ဒိုမိုနီကန်ရီပါတ်ပလစ်မှာရှိတဲ့ လက်နက်ကိုင်တပ်သားတွေကို ခိုတွေအသုံးပြုပြီး သတင်းပို့ပေးနေတယ်လို့ သတင်းတွေထွက်ခဲ့တာကြောင့်ပါ၊ ဒါပေမဲ့လည်း အဆုံးသတ်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ခိုတွေ တစ်ကောင်တစ်လေမှ အသုံးမပြုလိုက်ရသေးပဲ အာဏာရှင်စနစ်ဟာ ကျဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။ ပါစကဲဖခင်လည်း သူရဲ့ ခိုလုပ်ငန်း ပြန်စတော့တယ်။ အဲ့ဒီနောက် သူ့ရဲ့ ဖောက်သည်အများစုဟာ လှုပ်ရှားတက်ကြွနေကြတဲ့ လူငယ်လူရွယ်လေးတွေ ဖြစ်လာကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ပထမဆုံး လိင်ဆက်ဆံမှုမှာ အစွမ်းပြချင်နေကြတဲ့ အဲဒီလူငယ်လေးတွေက ခိုတွေရဲ့လည်ကို လှီးဖြတ်ပြီးရလာတဲ့ ခိုလည်ချောင်းသွေးကို၊ ကာနေးရှင်းနို့ဆီနဲ့ မုယောစပါးယမကာအရောအနှောထဲ ထည့်ကာ သောက်သုံးကြတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ အဲဒီလူငယ်လေးတွေရဲ့ ဖခင်တွေပါ လိုက်လာကြလေ့ရှိတယ်။ အဖေတွေက သောက်ရမှာ ရွံတွန့်တွန့်ဖြစ်နေတဲ့သားတွေရဲ့ နှာခေါင်းကို ပိတ်ပြီး အဲဒီအရောအနှောကိုအတင်းအကျပ်သောက်သုံးစေတယ်။ ပြီးတော့ တ၀ါးဝါးတဟားဟားရယ်မောရင်း “ငါတော့ အဲဒီမိန်းကလေးကို သနားမိသေးရဲ့” လို့ ရယ်ပွဲဖွဲ့ပြောဆိုကြတယ်။ အနီးအနားမှာတော့ ခိုငယ်လေးရဲ့ ဦးခေါင်းကင်းမဲ့နေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်က မြေပေါ်မှာ ဆတ်ဆတ်ခါ တွန့်လိမ်နေဆဲ။\nဒါဟာတကယ်တော့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုပါ၊ ပါစကဲမိဘတွေက ခိုလည်ချောင်းသွေးအရောအနှော ကိစ္စကြီးကို ကျေနပ်နှစ်သက်ကြတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုသတ်ဖြတ်တဲ့နည်းသုံးချင်ကြတဲ့သူတွေပေးတဲ့ ခိုတစ်ကောင်စာအဖိုးအခက နောက်ထပ်ခိုနှစ်ကောင်ထပ်ဝယ်ဖို့ အလုံအလောက်ပဲ၊ အဲဒီတော့လည်း ခိုတွေကို သူတို့ရဲ့ကလေးတွေအတွက် ကစားနည်းတစ်မျိုးလို ဆင်နွှဲကြဖို့ဝယ်ယူသွားကြတဲ့အခါတိုင်း သူတို့ ငြိမ်သက်စွာဝမ်းနည်းနေရုံပဲ တတ်နိုင်ကြတယ်။ နောက်တော့ အဖေနဲ့သား ဖောက်သည် များပြားတဲ့နေ့တွေကို သူတို့ပြန်တမ်းတကြတာပါပဲ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ချက်ချင်းပဲ သူတို့ရဲ့ဖောက်သည်တွေဟာ ၀ဖိုင့်ဖိုင့်လူကြီးတွေဖြစ်လာကြသလို၊ သူတို့ဘာသာပဲ အုပ်စုဖွဲ့နေကြတယ်။ သူတို့ ခြေဦးလှည့်စုရုံးကြတာက နာမည်ကြီးအစုအဖွဲ့တွေအဖြစ်၊ နောက်တော့ အဲဒီအစုအဖွဲ့တွေက့ “ဂိုဏ်း” တွေဖြစ်လာကြတယ်။ ဂိုဏ်းသားတွေကိုတော့ “တူရိယာသံများ”၊ “မီးမိစ္ဆာများ” “တစ္စေများ” လို့ခေါ်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့တွေအများစုက အိမ်ထဲမှာ နေခဲ့ဖူးတဲ့ကာလကို မေ့လျော့သွားကြပြီဖြစ်တဲ့ လမ်းမပေါ်က ကလေးငယ်တွေ၊ မိဘတွေဆုံးပါးသွားကြတဲ့ လူငယ်လေးတွေနဲ့ အာဏာရှင်စနစ်ဆိုးအတွင်း မိဘတွေအသတ်ခံခဲ့ရပြီးနောက် ဥပဒေကင်းမဲ့/လူဦးရေထူထပ်များပြားနေတဲ့ အဲဒီမြို့လေးမှာ တစ်ကိုယ်တည်းရုန်းကန်ခဲ့ကြရတဲ့ လူငယ်လေးတွေပဲဖြစ်ကြတယ်။\nအဲဒီလူငယ်လေးတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ရက်ပ်ဂီတသမားမိတ်ဆွေကြီးတွေရဲ့ကြည့်ရှုစောင်မမှုကြောင့် ယူနိုက်တက်စတိတ်နဲ့ ကနေဒါကစုဆောင်းနေတဲ့ တပ်သားလေးတွေအဖြစ် အသင်းအဖွဲ့တွေထဲဝင်ကုန်ကြတယ်။ ဒေသခံလူကြီးတွေက အောင်မြင်လာတဲ့ စီးပွားရေးသမားတွေနဲ့ နိုင်ငံရေးသမားတွေကိုဆက်သွယ်ပြီး အဲဒီတပ်သားငယ်လေးတွေကို နိုင်ငံရေးလူထုဆန္ဒပြပွဲ အရှိန်မြင့်စေချင်တဲ့အခါအသုံးချကြတယ်။ လူထုအုံကြွမှုပြင်းထန်စေချင်တဲ့အခါ သေနတ်တွေ ထုတ်ပေးကြတယ်။ လှုပ်ရှားမှုတွေ ငြိမ်သက်သွားစေချင်တဲ့အခါမျိုးမှာ တပ်သားလေးတွေကို ပြန်ခေါ်တယ်။ လူထုလှုပ်ရှားမှု အရှိန်အတိုးအဆုတ်တွေနဲ့ လူငယ်လေးတွေကို ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် လှုပ်ရှားစေတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ အဲဒီလို ဆန္ဒပြပွဲတွေမစတင်ခင်မှာ ခိုသွေးအရောအနှောရောင်းချပေးဖို့ အမျိုးသားတွေအများကြီးပဲ ပါစကဲမိဘတွေဆီရောက်လာတတ်ကြတယ်။ ပါစကဲမိဘတွေ .. ခိုတွေကိုသတ်ဖြတ်တဲ့အလုပ်က အပြီးအပိုင်စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးနေကြပြီ၊ ဖောက်သည်တွေရဲ့ တောင်းဆိုမှုတွေကြောင့်ပဲ သူတို့ ဒီနေရာလေးတ၀ိုက်မှာ ခိုတွေအများကြီးပဲ ညှဉ်းပမ်းနှိပ်စက်မိကြပြီ၊ အစုလိုက်အပြုံလိုက်ကို သတ်ဖြတ်မိခဲ့ကြပြီ၊ သူတို့ ၀မ်းနည်းလွန်းလှပါပြီ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့ဖမ်းထားတဲ့ လက်ကျန်ခိုလေးနှစ်ကောင်ကို လွှတ်ပစ်လိုက်တော့တယ်။ သနားစရာခိုလေးနှစ်ကောင်က မသိနားမလည်ရှာပဲ အသိုက်ဆီကို ပြန်လာနေကြသေးတယ်။ နောက်တော့ အိမ်နီးချင်း တစ်ယောက်ယောက်ပဲဖြစ်မယ်။ သူတို့ရသွားကြတယ်။ နောက်ဆုံးခိုလေးနှစ်ကောင်ကို နောက်တစ်ခါ ပြန်မတွေ့ရတော့ပါဘူး။ ခိုတွေ အသေ၊ အရှင် ရောင်းချသတ်ဖြတ်တဲ့အလုပ်ကနေ သူတို့ ငွေအတော်အသင့် စုမိခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ တိုးချဲ့နိုင်ခဲ့ပြီ၊ ကပ်လျှက်အခန်းကို သူတို့ ၀ယ်လိုက်တယ်။ စားပွဲရှည်ကြီးတွေ နည်းနည်းပါးပါး ထပ်ပြီးထည့်လိုက်ကြပါတယ်။ ပါစကဲအဖေလည်း ကုန်တင်ပစ်ကပ်ကားတစ်စင်း ၀ယ်လိုက်တယ်။ Léogâne ကနေ Port-au-Prince ကို နေ့တိုင်း လေးကြိမ်လောက်အသွားအပြန် မောင်းပါတယ်။ လူတွေရော၊ တင်ချင်သမျှကျွဲ၊နွား သက်ရှိသက်မဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေပါ အကုန်တင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းစတားတွေလာကြတဲ့အချိန် ညနေ ၇ နာရီကနေ ညလယ်လောက်အထိအချိန်ကတော့ ပါစကဲအဖေရဲ့ စားသောက်ဆိုင်မှာရှိနေတဲ့ အလုပ်ချိန်ပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ မူးယစ်ဆေးအရောင်းအ၀ယ်လုပ်ကြတယ်။ ပါစကဲအဖေရဲ့ဆိုင်က မူးယစ်ဆေးဝါး အဓိကဖြန့်ချိတဲ့နေရာလိုပဲ၊ ပါစကဲအဖေက သူတို့ကိုစောင့်ကြည့်မိတယ်။ ရောင်းချသူနဲ့ အသုံးပြုသူတွေ တိုက်ရိုက်ရောင်းဝယ်လဲလှယ်နေကြတယ်၊ သူတို့က “လူဖြူပေါင်ဒါ” လို့ စကားဝှက်သုံးတယ်။ တစ်ဦးချင်းစီလိုက်ကြည့်နေလည်း များလွန်းလိုက်တဲ့ ရောင်းသူ၊ ၀ယ်သူတွေ၊ မှတ်တောင်မမှတ်မိနိုင်လောက်အောင် အရေအတွက်တွေကများ .. များလွန်းလိုက်တာ၊ ပါစကဲမိဘတွေ စိတ်ပျက်လာကြတယ်။ စပ်ဆုပ်ရွံရှာလာကြတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း ဆိုင်ကိုတော့ သူတို့ ဆက်ပြီးဖွင့်ထားပါသေးတယ်။ ဒီဆိုင်လေးဟာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပိုးကျသလိုဖျက်ဆီးနေတာကိုသိနေပေမဲ့လည်း ဆင်းရဲကျပ်တည်းခြင်းက အဲဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးတွေကိုဖိတ်ခေါ်နေတဲ့ ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုလိုပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ဆိပ်ကမ်းလေးက သူတို့ရဲ့သားသမီးတွေကို ဒီမြို့လေးရဲ့ အလယ်တန်းကျောင်း သေးသေးကွေးကွေးလေးမှာ ထားနိုင်ဖို့ အထောက်အပံ့ပေးနိုင်နေသေးတာကိုး၊ သူတို့ရဲ့ သားသမီးတွေကို အကောင်းစားအပျံစားတွေ မပေးကမ်းနိုင်ပေမဲ့လည်း အားလပ်ရက်တွေမှာ ဂျက်ခ်မဲလ် နဲ့ လာဘာဒီအပန်းဖြေဟိုတယ်တွေကို ပို့ပေးနိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် တခြားနိုင်ငံတွေကိုရွှေ့ပြောင်းသွားကြတဲ့အမျိုးအဆွေတွေဆီ နွေရာသီမှာပို့နိုင်တယ်။ သူတို့တွေနဲ့ဆက်သွယ်ပြီး တစ်နေ့ အလုပ်ကောင်းရလာနိုင်မယ်။ အဲဒီဒေသတွေမှာပဲ လက်ထပ်ကြမယ်။ သူတို့ရဲ့ကလေးတွေ အဖေအမေတွေအတွက် နောက်ပြန်လှည့် ငဲ့နေဖို့မလိုပါဘူး လို့ ဒိုရီရန်မိသားစုကပြောကြတယ်။\nပါစကဲရဲ့ အကိုကြီးက ဂျူးလ်စ်၊ သူကတော့ မျှော်လင့်တဲ့အတိုင်းလုပ်နိုင်ခဲ့ပါပြီ၊ တော်တော်ကြာပြီ။ ကနေဒါ၊ မွန်ထရီရဲလ်မြို့က ကလေးမတစ်ယောက်နဲ့ ဒိတ်လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့အချင်းချင်း တိုင်ပင်ထားကြပြီးပြီ။ အဲဒီမိန်းကလေးဗီဇာကိစ္စပြီးရင် ဂျူးလ်စ်ကို လက်ထပ်ပြီး ကနေဒါကို ခေါ်သွားနိုင်မယ်။ တချိန်တည်းမှာပဲ အာဏာပိုင်တွေက တဖန် ပြန် တင်းကျပ်လာခဲ့တယ်။ ယူအန်အဖွဲ့ဝင်လာပြီး နောက်ထပ်ရဲတပ်သားတွေ သင်တန်းပေးဖို့ရောက်လာကြတယ်။ ဂျူးလ်စ် အဲဒီရဲတပ်ဖွဲ့ထဲဝင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂျူးလ်စ်က သေးသေးကွေးကွေးရယ်၊ အရပ်က ၅ပေလောက်တောင် အနိုင်နိုင်၊ မျိုးရိုးအလိုက် အမွေရလာတဲ့ ဦးခေါင်းကခပ်ကြီးကြီးအချိုးအစားနဲ့မို့ ဂျူးလ်စ်ကို တိဗီးရီးတာဘ့်(ပေါင်မုန့်သီးဦးခေါင်း)လို့ နာမည်ပြောင်ပေးကြတယ်။ နောက်တော့လည်း ဂျူးလ်စ်.. ရဲတပ်သားတစ်ယောက်မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သူ သိသွားခဲ့ပါတယ်။ ဘဲလ်အဲ က ပါစကဲမိသားစု စားသောက်ဆိုင်အပေါ်ထပ်အခန်းမှာ ဂျူးလ်စ်နဲ့ ပါစကဲတို့ အခန်းတစ်ခန်းကို ဝေမျှနေကြတယ်။ အိမ်နီးချင်းဂိုဏ်းအဖွဲ့သား တစ်ယောက်ယောက်အဖမ်းခံရတိုင်း ဂျူးလ်စ် ဒါကို မကျေမနပ် မြည်တွန်တောက်တီးနေလေ့ရှိတယ်၊ ရာဇ၀တ်မှုတွေကို သူ မုန်းတီးတယ်၊ အဲဒါကြောင့်ပဲ လအနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့မိန်းကလေးအဒေါ်၊ ဦးလေးတို့နဲ့တူတူ ဘဲလ်အဲရပ်ကွက်လေးကို ထားခဲ့တော့တယ်။ ဂျူးလ်စ်အတွက် မိဘတွေပူပင်ကြောင့်ကြစရာမလိုတော့ပါဘူး။\nပါစကဲကတော့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ကျောင်းမှာ ကွန်ပျူတာပရိုဂရမ်အတန်းတွေတက်တယ်။ စားသောက်ဆိုင်မှာ ပါစကဲမကူနိုင်တော့ဘူး။ နောက်တော့ ဟေတီရဲ့နာမည်အကျော်ဆုံး ရေဒီယိုအသံလွှင့်ဌာနတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ရေဒီယိုဇိုရေးမှာ သတင်းရေးတဲ့သူအဖြစ်အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။ ဘဲလ်အဲမြို့လေးကြီးပြင်းလာသလို သတင်းတွေမှာ တိုက်ရိုက်ဖြစ်ပျက်နေတာတွေ ကြားသိနိုင်လာကြတယ်။ ရက်ပ် - ဟစ်ဟော့ပ်ဂိုဏ်းစတားတွေရဲ့အတွင်းကလာတဲ့သတင်းတွေကို ပြောပြနိုင်တဲ့ သတင်းသမား တစ်ယောက်ဖြစ်လာနေပြီလို့ ပါစကဲကိုယ်တိုင် သူ့ဘာသာ ထင်မြင်ယူဆနေခဲ့တယ်။ တစ်နေ့ ပါစကဲမိဘတွေဆောက်ထားတဲ့ လမ်းမဘက်ဆီက ကွန်ကရစ်တုံးမီးဖိုဆောင်သေးသေးလေးနားကဖြတ်လျှောက်ရင်း ပါစကဲ စိတ်ကူးတစ်ခုရလိုက်တယ်။ အကြော်အလှော်ဟင်းနံ့တွေနဲ့ဆွဲဆောင်နေလိုက်တာ၊ သူ စားသောက်ဆိုင်လေးထဲဝင်ပြီး တီရီး ရှိနေတဲ့စားပွဲဆီကိုသွားတယ်။ တီးရီးက လက်တစ်ဘက်ပဲရှိတဲ့၊ ဦးခေါင်းပြောင်ပြောင်နဲ့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးပါ၊ သူ့ရဲ့ အမည် တီးရီး က “သတ်ပစ်ရန်”လို့ အဓိပ္ပါယ်ရသတဲ့၊ တီးရီးက ဘီယာခွက်ကို ဆကာဆကာမြှောက်ရင်း ဆေးပြင်းလိပ်အကြီးကြီးကိုလည်း ဟန်ပါပါခဲလျှက် နဲ့မြူးတူးနေတယ်၊ သူ့ရဲ့ ပလတ်စတစ်နဲ့ စတီးသားလက်အတုကြီးကို အဖြူရောင်လက်ရှည်အင်္ကျီအောက်မှာ ခပ်ဝှက်ဝှက်ဝတ်ဆင်ထားတယ်။ တလက်လက်တောက်နေတဲ့ သတ္တုချိတ်လက်ကြီးနဲ့ ဘီယာခွက်ကို အင်မတန်ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှစွာ မြှောက်ကာ ချကာလုပ်ပြနေဆဲ၊ သူရဲ့ဘေးမှာ စိတ်အားထက်သန်နေပုံရတဲ့ လက်ထောက်လေး ၃ ယောက်က ၀န်းရံလို့နေတယ်။ တီးရီးရယ်သံကြီးက ကြမ်းရှရှကြီး၊ အလကားနေရင်း တဟားဟားရယ်တယ်။ သူ လက်နှစ်ဘက်လုံးရှိနေခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက လူတစ်ယောက်ကို ဆင်းဒ၀စ်ခ်ျတစ်ခုလို ဦးခေါင်းနဲ့ နားရွက်ပြားပြားကပ်သွားအောင် ရိုက်ချခဲ့ဘူးတယ်လို့ ၀ါကြွားစွာ ပြောတယ်။ ပြောရင်းနဲ့လည်း နားကလောစရာ အသံကြမ်းကြီးနဲ့ ရယ်ပြန်တယ်။ “အဲဒီဆင်းဒ၀စ်ခ်ျလူတော့ မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်တွေတဒဟောကျလာတော့တာပဲဟေ့” လို့ တီးရီးက ထပ်ပြီးဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သေးတယ်။ ပါစကဲ ဘေးနားက အသာချောင်းမြောင်းနားထောင်နေရင်း သူ့မှာ ဗီဒီယိုကင်မရာ ဒါမှမဟုတ် အသံဖမ်းစက်လေးတစ်လုံးလောက်တော့ရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့ စိတ်ကူးနေခဲ့ပါတယ်။ လူတွေကို ငိုကြွေးစေခဲ့တဲ့ ဒီတိုင်းပြည်လေးထဲက ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကိုပါ ပါစကဲ သိပ်သိချင်ခဲ့တယ်။ တစ်သက်လုံးတော့ လူတွေကို ခြောက်လှန့်မနေသင့်ဘူးလို့ သူ တွေးတယ်။ ပါစကဲရဲ့ရှိုးအစီအစဉ် ရေဒီယိုဇိုရေးမှာလွှင့်တဲ့အခါ ပေးစရာနာမည်က “တစ္စေတွေ”ဆိုတဲ့နာမည်ပဲ ပေးစရာရှိမယ်လို့လည်း သူ ခါးခါးသီးသီး တွေးပါတယ်။ အစပိုင်းတော့ အငြင်းပွားစရာတွေ အကျယ်အကျယ်ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာခင်ပဲ လူတွေ အကြိမ်ပေါင်းထောင်ပေါင်းများစွာ နားထောင်လာကြမယ်။ နားထောင်လိုစိတ်မရှိကြပေမဲ့လည်း ပါစကဲကတော့ နေ့တိုင်း၊ အပတ်စဉ်တိုင်း၊ လတိုင်း မကြာခဏနားထောင်နိုင်ဖို့၊ လွှင့်နိုင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ နောက်တော့ လူတွေ ဂရုစိုက်လာကြတယ်။ “ဒီဘဲလ်အဲရပ်ကွက်လေးက လူတွေဘာတွေဖြစ်ကုန်ကြပြီလဲ” လို့ သူတို့ပြောတယ်။ ပြဿနာတွေ သက်သာရာရစေနိုင်မဲ့ နည်းလမ်းရှာကြည့်ကြဖို့ တိုက်တွန်းဆွေးနွေးတာတွေလုပ်လာကြတယ်။ အဲဒီအစီအစဉ်မှာ စိတ်ပညာရှင်တွေ၊ လူမှုရေးပညာရှင်တွေ နဲ့ မြို့ကြီးပြကြီးအဖြစ်ထူထောင်ဖို့ စီစဉ်နေကြသူတွေပါ ပါဝင်ဆွေးနွေးဖို့ကမ်းလှမ်းလာကြတယ်။ ပါစကဲရဲ့ သူငယ်ချင်းမက်က်ဇ်ကလည်း ပါဝင်ချင်တယ်လို့ဆိုတယ်။ မက်က်ဇ်က အလယ်တန်းအဆင့်လူငယ်လေးပါ မက်က်စ်ကမချမ်းသာပါဘူး။ သူ့အမေပြောပြထားဖူးသလို Port-au-Prince မြို့ရဲ့တောင်ကုန်းတွေရှိရာအရပ် လီဆဲဒီမာ့စ်က ကလေးတွေအများစုလိုပါပဲ ကြွယ်ဝချမ်းသာသူတွေမဟုတ်ကြဘူး၊ ဒါပေမဲ့လည်း ပါစကဲတို့လို သမိုင်းနဲ့ချီပြီး ရှေးရှေးကတည်းက ဆင်းရဲခဲ့တာတော့လည်း မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ ညာဘက်နားမှာဆိုရင် ရွှေရောင်သံမှိုနားကပ်လေး တပ်ထားတယ်။ မက်က်စ်က အသံလွှင့်ရုံကလွှင့်တဲ့ မွန်းလွဲပိုင်း ကရဲဗောလ် ရက်ပ်၊ ဟစ်ပ်ဟော့ပ် အစီအစဉ် မှာ ဒီဂျေသမားလေး၊ သူ စပြီး တီးခတ်လာတဲ့အချိန်၊ ပါစကဲကလည်း နာမည်တက်လာတဲ့ ဘာ့ဇ်ဘန်နီးရက်ဂီတသမားတွေရဲ့ စီဒီ မှာ မက်က်စ်ကို နေရာပေးတယ်။ မက်က်စ်လည်း ဂီတအစီအစဉ်မှာပါဝင်တီးခတ်ဖို့ပြင်ဆင်နေခဲ့တယ်။\n“ကျွန်တော် ခင်ဗျားပြောတာတွေအားလုံး ခံစားလို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မန်နေဂျာပိုင်းက မ၀ယ်နိုင်ဘူး” လို့ မက်က်စ်က ပြောတယ်၊ အဲဒီနေ့က အငြင်းပွားနေတဲ့ ခရီးရိုး(အနောက်အိန္ဒိယကျွန်းသား)သတင်း၊ သတင်းကြေညာသူအတွက် ပါစကဲ ဘာသာပြန်ပေးနေချိန်ပါ၊\n“ဒီလို ရှိုးအစီအစဉ်ကို ဘယ်သူက စပွန်ဆာပေးလိမ့်မလဲ”\n“အစိုးရ က စပွန်ဆာပေးသင့်တာပေါ့” လို့ ပါစကဲ က ပြောလိုက်တယ်။\n“အများပြည်သူနဲ့သက်ဆိုင်တဲ့အစီအစဉ် ငါ လုပ်နေတာ” လို့ ပါစကဲ ထပ်ပြီးပြောပါတယ်။\nဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကြိုတင်ဟောကိန်း ထုတ်ခဲ့သလိုပဲ အသံလွှင့်ရုံဒါရိုက်တာက သူ့ရဲ့အစီအစဉ်ကို ပယ်ချလိုက်တယ်၊ ရက်သတ္တအနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါ .. ပါစကဲသတင်းသစ်တစ်ပုဒ်ရေးနေစဉ်မှာပဲ စကားထစ်အအ၊ ရဲဌာနပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ သတင်းမန်နေဂျာ က “HommeaHomme” (Man to Man) လို့ခေါ်တဲ့ အစီအစဉ်အကြောင်း ဆွေးနွေးနေခဲ့ပါတယ်၊ အဲဒီအစီအစဉ်က ဂိုဏ်းအဖွဲ့သားတွေနဲ့ စီးပွားရေးသမားခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ စတူဒီယိုအတွင်း ဆွေးနွေးခန်းအပိုင်းတွေပါ၊\n“သူတို့ရဲ့ ကွဲပြားမှုတွေကို သူတို့ နုတ်နုတ်စဉ်းကြလိမ့်မယ်” လို့ သတင်းမန်နေဂျာပြောတာ သူ ကြားလိုက်တယ်။\nပထမအစီအစဉ်က ပြီးခဲ့တဲ့ ၆လကျော်၊ ဖွင့်ပြီးတပတ်အကြာမှာပဲ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရတဲ့ ရေခဲစက်ရုံပိုင်ရှင်နဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမှာစီစဉ်ခဲ့သူလို့ ယုံကြည်ရတဲ့ Cite Pendue က ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ဦးတို့ ယှဉ်ပြီးဆွေးနွေးတဲ့ အစီအစဉ်ပါ၊\n“ခင်ဗျား ဘာကို မျှော်လင့်နေတာလဲ” လို့ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က ရေခဲစက်ရုံပိုင်ရှင်ကိုမေးတယ်။\n“ငါတို့ ငရဲကျနေတုန်း မင်းက ရေခဲတွေအားလုံးကို ကပြောင်းကပြန်ဖြစ်အောင်လုပ်နေခဲ့တာလေ”\nကြားဝင်စေ့စပ်သူက ဟေရှန်း-အမေရိကန်(Haitian-American) F.B.I ကလေ့ကျင့်ထားသူဖြစ်ပြီး သူ အကြံပေးတာက စီးပွားရေးသမားက ရေခဲတွေရောင်းချရမယ့်နည်းလမ်းကိုရှာရမယ်။ စက်ရုံအနီးအနားမှာနေတဲ့လူတွေကို လျှော့ဈေးနဲ့ရောင်းချပေးရင်ကော လို့ အကြံပေးတယ်။ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကလည်း တခြားပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လေးစားသမှု ပြုတယ်။\nအဲဒီအစဉ်ကို အသံဖမ်းနေစဉ်တုန်းက ပါစကဲ အသံလွှင့်ရုံမှာရှိမနေခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အစီအစဉ်တစိတ်တပိုင်းကို အိမ်မှာရှိနေတဲ့အချိန် ရေဒီယိုကလွှင့်တာကို သူကြားလိုက်ရတယ်။ အကုန်လုံးကိုတော့ မကြားလိုက်ရပါဘူး။ စားသောက်ဆိုင်မှာ ကူနေတဲ့ အချိန် ညပိုင်းကြီး၊ တီရီးနဲ့ သူ့ရဲ့တစ္စေအဖွဲ့သားတွေကလည်း “HommeaHomme” အစီအစဉ်ကို အင်မတန်ကျယ်လောင်စွာ ပြောင်လှောင်နေကြတယ်။ ပါစကဲ .. ဂိုဏ်းစတားတွေကို အစီအစဉ်အတွက်ပါဝင်ဆွေးနွေးပေးဖို့ နူးနှပ်ပြီး ချဉ်းကပ်ခဲ့ဖူးတယ်ဆိုတော့ ပါစကဲလုပ်နေတဲ့အစီအစဉ်အကြောင်းကို သိထားကြတယ်၊ ပါစကဲ သူတို့ကိုဘီယာထည့်ပေး၊ ဧည့်ခံပေးနေတဲ့အချိန်၊ သူတို့ ပါစကဲကို ပြောင်လှောင်ကြတယ်။\n“ဟေ့ .ကိုယ့်လူရေ .. မင်းရဲ့စိတ်ကူး သူတို့တွေ ခိုးယူကုန်ကြပါရောလား” လို့စနောက်ကြတယ်။ အဲဒီထဲက တစ်ချို့လူတွေက ပါစကဲကို ချုပ်ထားကြသေးတယ်၊ ပါစကဲရဲ့ဒေါသတွေက ကိုယ်ခန္ဓာထဲ အုံနဲ့ကျင်းနဲ့စုပြုံလာပြီ၊ ဒါကို သူတို့ သိလိုက်ပါတယ်။ ပါစကဲ ပိုပြီး စိတ်တိုလာလေလေ၊ သူတို့ကပိုပြီး ရယ်မောကြလေလေပဲ၊ ဒေါသတွေက ပါစကဲမျက်နှာပေါ်မှာ ချွေးသီးချွေးပေါက်တွေအဖြစ်ပြည့်သိပ်နေပြီ၊ သူတို့ မြင်နိုင်နေရဲ့သားနဲ့၊ တီရီး ဆက်ပြီး ရယ်မောနေဆဲပဲ၊ ပြောလိုက်သေးတယ်။\n“ပါစကဲ .. ငါ့ညီရေ၊ ငါ အဲဒီမက်ဆီဆီက လူတွေပြောတာ မကြိုက်ဘူးဟေ့၊ Cite Pendue က ကောင်တွေကပဲ ရေခဲတွေကို အလွတ်ပေးထားရမလို၊ ငါတော့ သူ့ကိုရှာဦးမှပဲ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့တင်ပါးကြီးကို ကန်ပစ်ရမယ်ကွ” တဲ့။\n“အဲဒါ အမှန်ပဲ” အဖွဲ့သားတစ်ယောက်က သြဘာပေးလိုက်ပါတယ်၊\n“ပါစကဲ” နောက်ထပ် တစ်ယောက်ကလည်း လှမ်းခေါ်သံပြုတယ်။\n“မင်းရဲ့ အစီအစဉ်ကို ခိုးချတဲ့ ကောင်ရဲ့တင်ပါးကို ကန်ကျောက်ပစ်သင့်ပါတယ်ကွာ” လို့ ဆိုပြန်တယ်။\nအဲဒီ ခဏလေးမှာ .. ပါစကဲဖုန်း မြည်လာတယ်၊ အဲဒါ မက်က်စ် ပေါ့။\n“ကိုယ့်လူရေ” မက်က်စ် က ပြောတယ်။\n“အဲဒီကောင် ခင်ဗျားရဲ့စိတ်ကူးကို ပုံတူကူးချလိုက်တာပဲ၊ ကျွန်တော်သူ့ဆီ ဖုန်းခေါ်ခဲ့သေးတယ်။ သူ က ကျွန်တော့်ကို မြည်တွန်တောက်တီးလွှတ်လိုက်တယ်။”\n“မင်း ဘာမှ မပြောသင့်ဘူး မက်က်စ်” ပါစကဲဖြေပါတယ်။\n“အခု မင်းအလုပ်ပြုတ်ပြီလေ၊ ငါလည်းပဲ အလုပ်ပြုတ်နိုင်တယ်ကွ”\nတီးရီးနဲ့ သူ့လူတွေကတော့ တ၀ါးဝါးတဟားဟား ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြဆဲပဲ၊\n“ငါတို့ သူ့တင်ပါးကို ကန်ကြမယ်ဟေ့” မန္တန်ရွတ်သလို ဒါကိုပဲ ထပ်ခါထပ်ခါရွတ်နေကြတယ်။\n“အမှန်က” ပါစကဲ .. မက်က်စ်ကို ပြောတယ်။ ပါစကဲအဖေက ဒီညအတွက်နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ဟင်းတချို့ကို သူ့လင်ပန်းထဲစုပုံ ထည့်လာပြီး ပါစကဲဘေးနားကဖြတ်လျှောက်တယ်။ နှုတ်ခမ်းမှာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ဟန်ပါပါခဲလို့၊\n“ငါ စိတ်ကူးထဲက ထုတ်ပစ်ထားတာ ကြာပြီပဲကွာ၊ “HommeaHomme” က ငါလုပ်ချင်နေတဲ့ ရှိုးမျိုးမဟုတ်ဘူးကွ၊ ငါ တကယ်လုပ်ချင်တာက အရေပြားထဲထိ စိမ့်ဝင်နေအောင် နီးနီးစပ်စပ်ကြီး၊ နှိုက်နှိုက်ချွတ်ချွတ် မေးမြန်းဖြေကြားကြတဲ့ အစီအစဉ်မျိုးကွ”\nမက်က်စ် ဖုန်းချသွားပြီးတဲ့နောက်၊ တီရီးနဲ့ သူ့လူတွေ ပြန်တဲ့အထိ ပါစကဲစောင့်နေလိုက်တယ်။ သူ့အမေနဲ့ အိမ်နားက ငှားထားတဲ့မိန်းကလေးတွေ ညစ်ပေနေတဲ့ဟင်းပန်းကန်တွေဆေးကြောနေကြတယ်၊ ပါစကဲ ဘာများကူညီနိုင်မလဲ မေးခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က ငြင်းကြတယ်။ ပါစကဲအမေရဲ့ မျက်နှာကတင်းမာနေတယ်။ သူမ တိုက်ချွတ်နေတဲ့အိုးရဲ့ မီးကျွမ်းထားတဲ့နေရာတွေထက် သူမမျက်နှာက ပိုပြီး မဲမဲခြစ်ခြစ် ညစ်ထပ်ထပ် ဖြစ်နေတယ်၊ ဘယ်လောက်ပဲဆေးဆေး အဲဒီအိုး ပြောင်းလဲ မလာသလိုပဲ၊ သူမရဲ့မျက်နှာကို မီးဖိုဆောင်ရဲ့အပူက လောင်ကျွမ်းပြီး တံဆိပ်နှိပ်ထားသလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ၊ သူမ အခုအချိန်မှာ ဘာအလုပ်မှမလုပ်ပဲ အေးအေးလူလူနေတော့မယ်ဆိုရင်တောင် ပါစကဲအဖေနဲ့ စတွေ့ခဲ့ချိန်တုန်းကလို အလှအပမျိုးဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ပါဘူး။\nအဲဒီညက ပါစကဲ အိပ်ရာမ၀င်ခင်၊ သူ့အမေကိုလည်း ခါတိုင်းထက်စောစောအိပ်ဖို့ ဖျောင်းဖျခဲ့တယ်။ ပါစကဲအခန်းမှာ အရင်က သူ့အကိုအိပ်ခဲ့တဲ့ကုတင်ရောပဲ ရှိဆဲပဲ၊ ကုတ်ချိချိကုတင်လေးနှစ်လုံးက ဆန့်ကျင်ဘက်နံရံနှစ်ခုမှာကပ်ထားတယ်။ နံရံတွေကို သူတို့ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က တောက်တောက်ပြောင်ပြောင် အနီရောင်ဆေးခြယ်ထားကြသေးတယ်။ ဂျူးလ်စ် မရှိတော့တာဟာ အူတွေဗလာကျင်းနေသလို ပါစကဲခံစားနေခဲ့ရတယ်၊ သူသာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်လေးဆိုရင်၊ ခုချိန် စပြီး ငိုကြွေးနေလောက်ပြီ၊ ကလေးတွေ သူ့တို့ရဲ့အမေကို အလိုရှိတဲ့အချိန် ငိုတဲ့ငိုနည်းမျိုးနဲ့ ပါစကဲငိုပြီးနေလောက်ပြီ။\nဂျူးလ်စ်အတွက်ကတော့ ဒီကထွက်ခွာသွားဖို့က ပိုပြီးအဆင်ပြေလွယ်ကူပါတယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ဂိုဏ်းအဖွဲ့သားတွေက ပါစကဲ ရဲတပ်ဖွဲ့ထဲဝင်လိုက်ကတည်းက တစ်နည်းမဟုတ်တစ်နည်း ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့ကြတာကိုး၊ ဂျူးလ်စ် ဇနီးရဲ့ စာရွက်စာတမ်းကိစ္စတွေအပြီး ကနေဒါမှာခိုလှုံခွင့်လျှောက်ခဲ့တယ်၊ ပါစကဲက ရယ်ဖွယ်အတိပြီးတဲ့ ဟောဒီနီရဲရဲအခန်းထဲမှာအ်ိပ်နေရချိန်မှာ ဂျူးလ်စ်က မွန်ထရီရဲလ်မြို့မှာနေထိုင်နေပြီ၊ အခု ပါစကဲအ၀တ်အစားတွေချိတ်ထားတဲ့ သံမှိုတွေကို သူတို့ ညီအကိုနှစ်ဦးသား တဒုန်းဒုန်းမြည်အောင်ထုရိုက်ခဲ့ကြတာ၊ တစ်ပတ်မှာ တစ်ကြိမ်၊ တနင်္ဂနွေညနေတိုင်း ဂျူးလ်စ် ဖုန်းခေါ်ပါတယ်။ သူတို့ ဂျူးလ်စ်နဲ့ အခါမလပ် ဖုန်းပြောနိုင်ကြတယ်။ ပါစကဲမှာရော မိဘတွေမှာပါ ဆဲလ်ဖုန်းတွေကိုယ်စီ ရှိနေကြပြီ၊ အခုလည်း ဖုန်းတွေကိုဘက်ထရီပြည့်အောင် ဖြည့်ထားပြီး ဂျူးလ်စ် ဖုန်းခေါ်မလား ပါစကဲစောင့်နေခဲ့မိတယ်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့အမေ ဟင်းချက်နေချိန် မီးဖိုအခိုးအငွေ့တွေကြားက ခဏရှောင်တိမ်းနေရချိန်မျိုးမှာ သူမက သက်ပြင်းလေးတွဲ့တွဲ့ချပြီး “ငါ အံ့သြနေမိတုန်းပဲ၊ ခုချိန် ဂျူးလ်စ် ဘာလုပ်နေမလဲပဲ” လို့ပြောတတ်တယ်။ အမှန်က ပါစကဲလည်း ဂျုးလ်စ်ဘာတွေလုပ်နေခဲ့မလဲ အမြဲအံ့သြနေခဲ့တာပါပဲ၊ ဂျူးလ်စ် သူ့ကို ခေါ်နိုင်မယ့်နည်းလမ်းရှာပေးဖို့ မေးခဲ့တာတောင် ပြန်တွေးနေမိပါသေးတယ်၊ ပါစကဲ ဒီကထွက်သွားနိုင်ရင် မိဘတွေလည်း ဒီစားသောက်ဆိုင်လေးကိုလက်လျှော့ထားခဲ့ပြီး လီယိုဂိန်းမြိ့လေးဆီခြေဦးပြန်လှည့်ကြမှာပါပဲ၊ အဲဒီမှာ သူတို့ ခိုတွေကိုပြန်ပြီး သားဖောက်မွေးမြူနိုင်မယ်။ မနက်ခင်းတွေမှာ ခိုတွေ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျံသန်းအစာရှာကြတာရော၊ နေ၀င်ဖျိုးဖျအချိန်လေးမှာ ခိုတွေ ဘေးရန်ကင်းကင်း အိမ်ပြန်လာကြတာကိုပါ စောင့်ကြည်နိုင်ကြမှာပဲ။\nပါစကဲ အိပ်ဖို့ပြင်ရင်း အတွေးတွေက ခေါင်းထဲ တဝေ့ဝေ့လည်နေတယ်။ မွှေနှောက်ပြီး အစဆွဲထုတ်ကြည့်လိုက်ရရင်တော့ သူသိတယ်။ သူ့ရဲ့ရှိုးအတွက် စိတ်ပျက်အားလျော့နေတာမှန်း သူ သိခဲ့ပါတယ်။ အခုဆို တခြားရေဒီယိုအသံလွှင့်ဌာနကို သူ့ရဲ့စိတ်ကူးစိတ်သန်းချပြဖို့ ပိုပြီးခက်ခဲသွားခဲ့ပြီပဲ၊ အစီအစဉ်ထုတ်လုပ်သူတွေက ပြောကြမယ်။\n“အဲဒီ HommeaHomme” က ထုတ်လွှင့်ပြီးသွားပြီ၊ ဒီ ဂိုဏ်းစတားတွေကို နေရာအတော်များများကြီးတော့ မပေးချင်ဘူးဟေ့” လို့၊\nသူရဲ့စိတ်ကူးကို ပိုထူးခြားအောင် စီစဉ်ရမယ်၊ ဂီတသံစဉ်တွေ ပေါင်းထည့်ရမယ်။ တုန်ခါနေတဲ့အသံတွေ၊ ခပ်ပြင်းပြင်းအသံတွေ၊ ရက်ဂေးကဲတဲ့ ဟစ်ပ်ဟော့ပ်ဂီတသံတွေ ပေါင်းထည့်ရမယ်၊ မက်က်စ်က ဒါကို ကူညီနိုင်ကောင်းပါရဲ့ လို့ တွေးရင်း ပါစကဲ .. အိပ်မောကျသွားခဲ့တယ်။\nနောက်တစ်နေ့မနက်ခင်း .. ပါစကဲ အိပ်မောကျနေဆဲအချိန်၊ ဘဲလ်ခလာဗာမျက်နှာဖုံးမဲကြီးတွေစွပ်ထားတဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် ရဲသားတစ်ဒါဇင်လောက်က ပါစကဲမိဘတွေရဲ့အိမ်ရှေ့တံခါးပေါက်ကို တ၀ုန်းဝုန်း ထုရိုက်ကြတယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလို ပါစကဲ အခန်းဆီတွယ်တက်လာကြပြီး ပါစကဲရဲ့မျက်နှာကို အ၀တ်နဲ့ဖုံးကာလိုက်ကြတယ်။ အိပ်ရာပေါ်ကနေ တရွတ်တိုက်ဆွဲချ ကြတော့တယ်။ ည၀တ်အင်္ကျီတောင်လဲဖို့ အခွင့်အရေးမပေးခဲ့ကြဘူး၊ ပါစကဲရဲ့အမေ အထိန်းအကွပ်မဲ့ ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေခဲ့တယ်။ ပါစကဲအဖေကတော့ ဒီနေရာမှာမတရားမှုကြီးဖြစ်ပွားနေပြီလို့ အသံကုန်ဟစ်အော်နေခဲ့ပါတယ်။\nအနီးဆုံးဖြစ်မယ့်ဌာနတစ်ခုကို ပါစကဲရောက်တော့ ပုံနှိပ်ဌာန၊ တီဗီနဲ့ ရေဒီယိုဂျာနယ်လစ်တွေ အနည်းအကျဉ်း ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာတွေ့ရပါတယ်။ ပါစကဲရဲ့ဘောစ့်လည်း အဲဒီလူတွေထဲတွေ့လိုက်ရတယ်။ အားလုံးက သူ့ကိုစောင့်နေကြတဲ့ပုံစံမျိုးပဲ၊ အသံစူးစူးနဲ့ ရဲဌာန ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ အမျိုးသမီးကြီးကရှင်းပြတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ညက ရေဒီယိုဇိုရေးမှာ သေနတ်နဲ့ပစ်ခတ်မှုဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ အမ် ၁၆ နဲ့ စက်သေနတ်တွေကိုင်ထားတဲ့ လူလေးဦး ပစ်ကပ်ကားနောက်ပိုင်းကခုန်ဆင်းလာပြီး ၀င်းတံခါးကိုပစ်ခတ်ခဲ့ကြတယ်။ သုံးထပ်အဆောက်အဦးကပြူတင်းတွေကိုပစ်ခတ်တယ်။ ညစောင့်ကိုလည်း ပစ်သတ်သွားတယ်လို့ ဆိုတယ်။ ရဲက ဘာဇ့်ဘန်းနီးအဖွဲ့ရဲ့ နာမည်ကြီး တီရီးကို ဖမ်းဆီးလိုက်တယ်။ တီရီးက “ပါစကဲဟာ ဒီတိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုလုံးကို ညွှန်ကြားခဲ့သူပါ၊ သူ့ရဲ့အဖွဲ့သားတွေကိုပါ ပါစကဲကပဲခိုင်းစေခဲ့တယ်” လို့ ထွက်ဆိုခဲ့ပါတယ်။ ပါစကဲကို အသံလွှင့်ခန်းမမှာ စကားပြောခွင့်လေးတောင်မပေးတော့ပါဘူး၊ အဲဒီနေရာမှာ မတ်မတ်ရပ်ခိုင်းထားတယ်။ ဘေးပတ်လည်မှာ ခေါင်းစွပ်တွေစွပ်ထားတဲ့ အထူးရဲတပ်သားတွေက ကြောက်လန့်ချောက်ခြားအောင်ဟန်ရေးပြနေကြပါတယ်။ ပါစကဲလက်နှစ်ဘက်မှာ လက်ထိပ်နောက်ပြန်ခတ်ထားတယ်။ စတီးလက်ထိပ်ကြီးက ပါစကဲလက်တွေကို ပူလောင်နေစေတယ်။ မေးခွန်းတွေမေးဖို့ ပါစကဲကို ပစ်ထည့်ထားတဲ့အခန်းလေးက ပူလောင်တယ်။ ပျို့အန်ချင်စရာလေထုတွေ ပြည့်သိပ်ပြီး အနံ့အသက်ကလည်းခပ်ဆိုးဆိုး၊ နောက်တော့ သံချေးကိုက်နေတဲ့ခုံတစ်လုံးမှာ ပါစကဲကိုနေရာပေးတယ်။ လက်ထိပ်ကတော့ ခတ်ထားဆဲပဲ၊ စူးရှတဲ့အလင်းတွေက ပါစကဲမျက်နှာမှာ ဖုံးအုပ်ထားတဲ့ အမဲရောင်အ၀တ်စကြားထဲက တိုးဝင်ပြီး ပါစကဲမျက်လုံးတွေကို လှုပ်ခါစေကြတယ်။\nသူတို့ မေးခွန်းတွေမေးကြတယ်။ မေးခွန်းတိုင်းမှာ ပါစကဲ လည်ဂုတ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုးနှက်ခဲ့ကြတယ်။\n“မင်း တီရီးကို သိလား” မေးမြန်းစစ်ဆေးနေတဲ့သူတစ်ယောက်က စမေးတယ်။ စီးကရက်ကို ခဲရင်း၊ မီးခိုးငွေ့တွေအလုံးလိုက် အလိပ်လိုက်၊ ပါစကဲမျက်နှာဆီမှုတ်ထုတ်တယ်။\n“ဟုတ်ကဲ့” ပါစကဲ ပြန်ဖြေပါတယ်။ တဟွတ်ဟွတ်မြည်သံနဲ့ ဖြေတယ်။ ပါစကဲရဲ့အဆုတ်တွေ ပူးကပ်ကုန်ကြပြီထင်ရဲ့၊ ပါစကဲ လည်ဂုတ်ကိုကိုင်ပြီး ကိုယ်ကိုဆွဲ၊ ပေါင်လုံးတွေဆီကိုင်းချလိုက်တဲ့အခါ မနေ့ညက စားထားခဲ့တဲ့ညစာက ညအိပ်ဝတ်စုံရဲ့ အရှေ့ဘက်ဆီ ခပ်ပြူပြူ၊\n“သူ နေတာ အိမ်နားလေးမှာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်မိဘတွေရဲ့စားသောက်ဆိုင်ကို မကြာခဏဆိုသလိုလာစားနေကြပဲ” သူ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြေနေပါတယ်။\n“မင်းက တကယ့်လူပေါ့၊ ဟမ်၊ မင်းရဲ့မိဘတွေက ဒီ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်လေးမှာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှိတယ်။ ကဲ .. လုပ်ပါဦး၊ ငါ အခုဗိုက်ဆာနေပြီကွ၊ ငါ့ ကို ကျွေးစမ်းပါဦး၊ ကျွေးဦးလေကွာ”\nပါစကဲ တဟစ်ဟစ်နဲ့ကြို့ထိုးနေပြီ၊ ငိုရှိုက်မိပြီ၊ ဒါတောင် အရာရှိတွေက တဟားဟားအော်ဟစ်နေကြဆဲပဲ၊ သူ့နားထဲမတော့ ဒီလူတွေရယ်မောသံ၊ လှောင်ပြောင်စနောက်နေသံတွေက တီရီးနဲ့သူ့အဖွဲ့သားတွေရဲ့ လှောင်ရယ်သံတွေနဲ့အတူတူပဲ၊ ဘာမှမခြားနားဘူး၊ နေရာပြောင်းနေတာလောက်ပဲ၊ ဒါကို ဘယ်သူမှ သတိမပြုမိကြဘူး၊ ပါစကဲကတော့ ကောင်းကောင်းကြီးသိနေခဲ့ပါတယ်။\n“အသံလွှင့်ရုံကို ပစ်ခတ်ဖို့ ဘာ့ဇ်ဘန်နီးတွေကို မင်း ဘယ်လောက်တောင်ပေးခဲ့ရသလဲကွ .. ဟေ” တစ်ခြား တစ်ယောက်က လှမ်းမေးတယ်။\n“ဘယ်လောက်မှ .. ကျွန်တော်.. ဘာ..မှ”\n“အိုး ဟိုး .. ဒါဆို သူတို့ မင်းအတွက် အလကားအကျိုးဆောင်ပေးခဲ့ကြတာပေါ့”\nသူတို့ .. အေးစက်ကျင်ခဲနေတဲ့ရေနဲ့ ပါစကဲမျက်နှာကို လှမ်းပက်ကြတယ်။ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်လာတဲ့ ပါစကဲ ခုံကနေ ခုန်ထလိုက်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း လက်တွေအများကြီးက သူ့ကို တွန်းထိုးထားကြတယ်။ တလိပ်လိပ်ထနေတဲ့ ဆေးလိပ်မီးခိုးငွေ့တွေ၊ အေးစက်စက်ရေတွေနဲ့ ပျို့အန်ချင်စရာအနံ့ .. ပါစကဲ အဲဒီဟာတွေနဲ့ နစ်နေပြီ၊ မွန်းကျပ်နေခဲ့ပြီ။\nမေးခွန်းတွေမေးပြီးတဲ့နောက် စိုထိုင်းထိုင်းအခန်းလေးထဲ ပါစကဲတစ်ယောက်တည်းကျန်ခဲ့တယ်။ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ပါစကဲအမေနဲ့အဖေ ရောက်လာကြတယ်။ သန္ဓေသားလေးလို ခပ်ကွေးကွေးအနေအထားနဲ့ ပါစကဲ လှဲနေပါတယ်၊ သူ့ရဲ့မိဘတွေကို ကြမ်းပြင်ပေါ်ဒူးထောက်ထိုင်စေပြီး ပါစကဲနဲ့တွေ့ပေးတယ်။ ပါစကဲမျက်နှာပေါ်က အ၀တ်မဲကို ဖယ်ရှားပေးကြတယ်။\n“ချစ်ရတဲ့ ပါစကဲ- ရှဲရီ” သူ့ရဲ့အမေက ကြိတ်ငိုရင်း တိုးတိုးလေးခေါ်တယ်။ အဖေက လက်တစ်ဖက်နဲ့ သူ့အမေရဲ့လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ တစ်ဖက်က ကျောဘက်မှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖက်ပွေ့ထားတယ်။\n“ပါစကဲ၊ မင်း တကယ်ပဲ အဲဒီလိုအလုပ် လုပ်ခဲ့သလားကွ .. ဟေ” သူ့ရဲ့အဖေက မေးတယ်။ သူ့အဖေရဲ့အသံကမာထန်နေပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုဟန်ပဲ၊ ပါစကဲ ခေါင်းကို ခပ်သွက်သွက် ခါယမ်းပြတယ်။ သူ့ရဲ့ လည်ချောင်းတွေ နာကျင်ကိုက်ခဲပြီး ပျို့အန်ချင်နေတုန်းပဲ၊ ပါစကဲနှုတ်ဖျားက ဘာစကားသံမှ ထွက်ကျမလာခဲ့ဘူး၊ တကယ်တော့ သူ့ရဲ့အဖေက သိခဲ့တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ပါစကဲ နှုတ်က ငြင်းဆန်တဲ့စကားလုံးတွေကြားရမှဖြစ်မယ်။\n“သူတို့ ကျွန်တော့်ကို သိပ် ဆိုးဆိုးဝါးဝါးကြီး မရိုက်နှက်ကြပါဘူး“ ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်လွန်းတဲ့ အခြေအနေကို ဖြိုခွဲဖို့ ပါစကဲ အားတင်းပြီး စကားစပါတယ်။\n“မရိုက်ကြဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကျွန်တော့်မျက်နှာမှာတော့ သွေးမရှိတော့သလို ဖြူလျော်နေလားပဲ”\nအမေက သူ့ရဲ့ညစ်ပေနေတဲ့ ညအိပ်ဝတ်စုံကို မပြီး ဒဏ်ရာတွေကိုကြည့်တယ်။\n“ငါတို့ မင်းအတွက် ရှေ့နေတစ်ယောက်ရလာပြီ” သူ့အဖေက ပြောပါတယ်။\n“သူ့ ၀မ်းကွဲတစ်ယောက်က တရားသူကြီးတစ်ဦးပဲ၊ သူကပြောတယ်။ မင်းအပေါ်တင်နေကြတဲ့ စွဲချက်တွေ အမြန်ဆုံးဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ကြိုးစားပေးမယ်တဲ့”\nဒီနှစ်ထဲ နှစ်စပိုင်းလောက်က အာဏာရှင်စနစ်ကာလတုန်းကပေါ့၊ ပါစကဲအဖေမှာ မျက်နှာကြောရှုံနာတာရှိခဲ့တယ်။ အကြောဆွဲနေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေနဲ့ ပါးစပ်ဆီ အကြောဆတ်ကနဲ ဆတ်ကနဲ တွန့် တွန့် သွားခဲ့ဖူးတယ်။ အခု အဲဒီအကြောဆွဲတာ တစ်ခါပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီ၊ ပါစကဲ မတွေခဲ့တာကြာပြီ၊ မေ့သလောက်တောင်ရှိနေခဲ့ပြီ၊ အခု သူ့အဖေရဲ့မျက်နှာ တစ်ချက်.. တစ်ချက် ဆက်ကနဲ တွန့်တာ ပါစကဲမြင်လိုက်ရတယ်။\n“သူတို့ မင်းကို တရားခွင်ခေါ်ရင် ခေါ်သွားကြလိမ့်မယ်၊ ပါးကေ့ ကို၊ ဒီ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ” သူ့အဖေက ဆက်ပြောတယ်၊ မျက်နှာမှာ အကြောဆွဲတယ်၊\n“ပြီးတော့ မင်း.. ပန်နီတန်းဆီးယားကို သွားရင်သွားရနိုင်တယ်၊ ထောင်ကို၊ ရက်နည်းနည်းပါပဲ၊ ငါတို့ မင်းကို အပြင်ကို ထုတ်လို့ရတဲ့အချိန်ထိပေါ့”\nမွန်ထရီရဲလ်မြို့က ဂျူးလ်စ်ကလည်း သူ့ရဲ့ မိဘတွေကို ဘာပြောရမယ်၊ ဘာလုပ်ရမယ် အားလုံးသင်ပေးနေခဲ့ပါတယ်။ ဂျူးလ်စ်က သူရဲ့ရဲမိတ်ဆွေတွေကိစ္စတွေကြုံလာတုန်းက လက်တွဲလုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ရှေ့နေမဆီဖုန်းခေါ်တယ်။ ရဲတပ်သားသူငယ်ချင်းတွေအားလုံးဆီလဲ ဖုန်းခေါ်၊ သူ့ရဲ့ အလုပ်ရှင်ဟောင်းတွေဆီနဲ့ ပြည်နယ်အတွင်းရေးမှူးပါမကျန် ဆက်သွယ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ တီရီး ဂိုဏ်းသားတွေပါမကျန် ဖုန်းခေါ်ပြီး တီရီးနားလည်မှုလွဲနေတဲ့အကြောင်းပြောပြတယ်။ ပါစကဲ အသံလွှင့်ဌာနကို ပစ်ခတ်ဖို့ဘယ်တုန်းကမှမခိုင်းစေခဲ့ဘူးဆိုတာ ရှင်းပြခဲ့တယ်။ သူတို့ ပါစကဲကို ဒီလိုချောက်ချနေကြမယ်ဆိုရင် သူတို့အားလုံးရှုံးမှာပဲဆိုတဲ့ ခြိမ်းခြောက်ဟန်ပါပါအပြောမျိုးနဲ့လည်း ပြောခဲ့တယ်။\nအားလုံးက၊ တီရီးရဲ့ လက်ထောက်တစ်ယောက်ကပါ ဂျူးလ်စ်ကို စိတ်အေးအေးထားဖို့ ပြောကြတယ်။ ပါစကဲအမှုက တကယ်တော့ အခိုးအငွေ့ပါ၊ ဘာမှလက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြစရာမရှိ၊ ချုပ်နှောင်စရာ ကိစ္စမရှိပါဘူး လို့ သူတို့ကဆိုတယ်။ နာရီနည်းနည်းထပ်စောင့်ပါ၊ စိတ်အေးအေးထားပါလို့ ထပ်ပြောကြတယ်။ ပါစကဲမိဘတွေ ပြန်သွားတဲ့အခါ၊ ၀တ်ရုံနက်နဲ့ ရာဇ၀တ်မှုတရားသူကြီးတစ်ဦး အခန်းလေးထဲ ၀င်လာတယ်။ ပါစကဲကုန်ကျမယ့်ငွေကြေးပမဏတွေ သတင်းပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ပိုပြီးတောင်းလာကြတယ်။ အခု ပါစကဲကပြောတယ်၊ သူက အသံလွှင့်ရုံပစ်ခတ်မှုအတွက် ခိုင်းစေသူတစ်ယောက်မဟုတ်သလို၊ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရဲဌာနက ရှာဖွေနေတဲ့ရာဇ၀တ်သားတစ်ဦးလည်း ဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ဒီဘဲလ်အဲမှာ မရှင်းမလင်းနိုင်သေးတဲ့ ရာဇ၀တ်မှု၊ တာလီစာရင်းတွေ အားလုံးပြုံပြီး သူ့ကို ဓါးစာခံအဖြစ်ဖန်တီးကြတယ်လို့ ပါစကဲပြောခဲ့တယ်။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ ရှေ့နေကလည်း အပိုထပ်ဆောင်းတဲ့ငွေပါပေါင်းပြီး ပမာဏများများပိုတောင်းတာကိုး၊ ရှေ့နေမကပြောတယ် တရားသူကြီးကိုလည်းပေးဖို့ရှိတယ်။ အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၂သောင်းတဲ့။\n“ဒါ ပြန်ပေးဆွဲနည်းအမျိုးအစားတစ်မျိုးပဲ” လို့ ငိုသံပါကြီးနဲ့ မွန်ထရီရဲလ်မြို့က ဂျုးလ်စ်၊ ဖုန်းထဲကနေ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် အော်တယ်။ ဂျူးလ်စ် တစ်နေလုံး မစားနိုင်၊ မသောက်နိုင် မှိုင်တွေချနေပါတယ်။ စိတ်ပျက်အားလျော့နေတဲ့ ဂျူးလ်စ်လည်း သူ့ကိုယ်ကိုယ်ပြန်ပြီး ချုပ်တည်းဖို့ ကြိုးစားနေရှာတယ်။ သူ ဘာမှမလုပ်နိုင်သေးခင် ပါစကဲ ပန်နီတန်းဆီးယားက လူတွေပြည့်သိပ်နေတဲ့အခန်းထဲကနေ ဆွေးမြည့် ပျောက်ကွယ်သွားရင်ကောင်းမယ်။ သူ အဲဒီကို မရောက်သေးခင် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ပစ်နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တောင်စဉ်ရေမရတွေးနေခဲ့ပါတယ်။ ပါစကဲရဲ့မိဘတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေး၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်ရောင်းချပြီး ပါစကဲလွတ်မြောက်ရေးကို ၀ယ်ယူဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ။\nအဲဒီညနေမှာတော့ .. ညစာစားတဲ့အချိန်လောက် အခန်းငယ်ထဲမှာ ...\nကြမ်းပြင်ပေါ်က ကြမ်းခင်းမြောင်း အေးစက်စက်ကြားထဲမျက်နှာထိကပ်ကာ ပါစကဲအိပ်ပျော်နေတုန်း၊ ..\nခြေသံတွေနဲ့အတူ ပြောင်လက်နေတဲ့ဘုထ်အနက်တွေ စီတန်းဝင်လာတာ ပါစကဲတွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ့မျက်နှာကို အ၀တ်မဲနဲ့တစ်ခါထပ်အုပ်ပြန်ပြီ၊ ပြီးတော့ ရဲကားတစ်စီးရဲ့နောက်ခုံဆီကို ပစ်ထည့်လိုက်ကြတယ်။\n“သူ က ဘယ်သူ့ကိုသိတာလဲ” ပါစကဲကို တွန်းထည့်လိုက်တဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်က တခြားသူတွေကိုမေးတယ်။\n“သူတို့က လူတွေကို ဘာတွေပြောကြမလို့လဲ”\n“အဲဒါ သူတို့ အမှားတစ်ခုလုပ်ခဲ့ကြတာ” လို့ တခြား အသံတစ်သံက ဖြေပါတယ်။\nအဲဒီည ၁၀နာရီ နောက်ပိုင်း.. စားသောက်ဆိုင်ကိုပြန်ရောက်လာတဲ့ ပါစကဲ မိဘတွေရှေ့မှာ စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ ငူငူငိုင်ငိုင်ကြီး ထိုင်နေတယ်။ ပြောနေကြတာတော့ .. တီရီးပဲဖြစ်မယ်။ တီရီးက ပါစကဲလွတ်ဖို့အတွက် ရဲနဲ့အပေးအယူတစ်မျိုးမျိုး လုပ်ခဲ့ပုံရတယ်လို့ ကောလဟာလတွေထွက်နေခဲ့တယ်။ တီရီးက မူးယစ်ဆေးဝါးနဲ့ပတ်သတ်နေတဲ့ သတင်းအစအနတွေ၊ အဆက်အသွယ်တွေအကုန်စွဲထုတ်ပြီး လမ်းပေါ်က အနိမ့်ဆုံးရဲသားတစ်ယောက်အဆင့်ကနေ တန်ခိုးအထွားဆုံး တရားသူကြီးတွေအထိ ပြန်လှန်တရားစွဲနိုင်လောက်တဲ့အချက်အလက်တွေစုစည်းပြီး အပေးအယူလုပ်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုနေကြတယ်။ အဲဒါ မှန်သည်ဖြစ်စေ၊ မှားသည်ဖြစ်စေ၊ အဲဒီကနေ တီရီးမှာ အင်မတန်ကောက်ကွေ့ရှုပ်ထွေးလွန်းလှတဲ့ ပြစ်မှုမှတ်တမ်းတွေရဲ့ စာချုပ်၊ ဘဏ်စာရင်းစာရွက် မိတ္တူအစုံလိုက်တွေ၊ ဗီဒီယိုတိတ်တွေ၊ အသံဖမ်းခွေတွေအများကြီးပဲ ရှိနေတာ သေချာသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအထောက်အထားတွေအားလုံးကို မီယာမီကဆွေမျိုးတွေဆီပို့ထားခဲ့ပြီးပါပြီ၊ တစ်နေ့ တီရီး အသတ်ခံခဲ့ရရင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ပြစ်မှုတစ်ခုခုနဲ့ပဲ ပြစ်ဒဏ်ကျခံရရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီမှတ်တမ်းတွေကို Miami Herald လို သတင်းဌာနကို သေချာတဲ့ သတင်းထောက်တစ်ယောက်နဲ့ ပို့ပြီး၊ သတင်းတွေဖွင့်ချစေဖို့ တီရီးက အားလုံးစီစဉ်ထားခဲ့ပြီးပါပြီ။\nအဲဒီညမှာ ဂျူးလ်စ် ဖုန်းခေါ်ပြီးဝမ်းသာနေကြောင်းပြောတယ်။\n“မန်မန် နဲ့ ပါပါ အခု ဒီနေရာကနေထွက်ခွာမှဖြစ်မယ်” လို့ ဂျူးလ်စ် ကပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပါစကဲ မရေမရာဖြစ်နေတယ်။ သူတို့ဘယ်ကိုများသွားကြမှာတဲ့လဲ။\n“တောကိုပြန်ကြမှာလား” ပါစကဲအံ့သြတကြီး ဂျူးလ်စ်ကိုမေးတယ်။\nဖြစ်နိုင်တာတွေအားလုံး ဂျူးလ်စ်က ပါစကဲကိုပြောပြနေခဲ့တယ်။\n“အရေးတကြီးဖြစ်နိုင်တာတွေလေ” လို့ သူ က ထပ်ဖြည့်ပြောတယ်။\n“အိမ်ဆိုတာက ဒုက္ခတွေနဲ့ စွန့်ပစ်ထားခဲ့ရမယ့် နေရာမဟုတ်ဘူးလေကွာ”\nပါစကဲ အခု ရေချိုး သန့်စင်နေပါတယ်။ ပြီးတော့ အိပ်ယာထဲ လှဲနေတဲ့အချိန်၊ သူ့ရဲ့မိဘတွေ၊ သူ့အနားမှာ တလှုပ်လှုပ်နဲ့ ရေတစ်မျိုး၊ အချိုရည်တစ်ဖုံ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့အရေပြားအတွက် ကရင်မ်တွေ၊ တစ်ခုပြီးတစ်ခုယူလာပေးနေကြတယ်။ အဲဒီအချိန်က ညလယ်ရောက်လုနေပြီ၊ သူ့ရဲ့ အမေ ဒီညနေ ဘာမှမချက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဖောက်သည်တွေကတော့ လာနေတုန်းပဲ၊ စီးကရက်သောက်တယ်၊ အဖျော်ယမကာသောက်တယ်၊ ပြီးတော့ ပါစကဲအဖမ်းခံရမှုအပေါ် သူတို့ရဲ့ သနားကြင်နာမှုကိုပြသကြတယ်။ ပါစကဲ လွတ်မြောက်လာလို့ သူတို့ ၀မ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ကြောင်းပြောပြကြပါတယ်။ ပါစကဲ ဖုန်းကိုပိတ်ထားလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ၊ မီးဖိုဆောင်ထဲက မိန်းကလေးတစ်ယောက်တက်လာတယ်။ အောက်ထပ်မှာ မွန်စီယာတီရီးရောက်နေပါတယ်။ ပါစကဲကို တွေ့ချင်နေတယ်လို့ ဆိုတယ်။\nပါစကဲ အဖေက “ငါ တို့ အရင်သွားတွေ့မယ်” လို့ ပြောလိုက်တယ်။ ရုတ်တရက် မျက်နှာမှာ အပျော့စားအကြောဆွဲနည်းမျိုးနဲ့ အကြောတစ်ချက်ဆွဲတယ်။ သူ့ရဲ့မိဘတွေ ၀တ္တရားသိတတ်မှု ပြရတော့မလား၊ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာတွေ တောင့်တင်းလို့နေကြတယ်။ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှု အသစ်တစ်ခုဖြစ်ရပြန်ပြီ၊ အခုတီရီဘာများအလိုရှိမလဲ၊ သူ ပိုက်ဆံတွေတောင်းတော့မှာလား၊ သူတို့ စိတ်ပူနေခဲ့ကြပါတယ်။\nအောက်ထပ်မှာတော့ .. တီရီးနဲ့ သူ့ရဲ့အဖွဲ့သားတွေ စားပွဲတစ်လုံးမှာ အကျအနနေရာယူပြီးနေကြပြီ၊ ဆိုင်က မိန်းကလေးတွေက သူတို့ကိုဧည့်ခံနေကြတယ်။\n“ဒီညအတွက် ပိုက်ဆံပေးဖို့မလိုဘူး ဟေ့” လို့ ပါစကဲအဖေက ပြောတယ်။\nတီရီးဘေးမှာ နောက်ထပ်ကိုယ်ရံတော်အသစ်နှစ်ယောက်က ကာကွယ်ဖို့အသင့်ရှိနေတယ်။ တီရီးပြောတာတွေတို့ သူတို့ သေသေချာချာ အာရုံစိုက်နားထောင်နေကြတယ်။\n“ငါ တော့ ဒီလူတွေ ငါ့ကို ပစ်ခတ်ကြမှာတွေးပြီး ကြောက်နေခဲ့တာကွ” တီရီး က ပြောနေတယ်။\n“မင်းသိလား တီတန်ယန်းမှာ တောထဲကနေ အဲဒီလူတစ်ချို့ထွက်လာအောင် ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့ကြသလဲဆိုတာ၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို နှိပ်ကွပ်တာ၊ ငါ တော့ အဲဒီလို ခံရတော့မလား အသေအလဲ ကြောက်နေခဲ့တာဟေ့”\nတီရီးပြောနေပုံက ပုံမှန်ပြောနေကျလိုပဲ၊ အချက်အလက်အကုန် ပြန်ပြီးပြောပြနေပုံမျိုးလောက်ပဲ၊ ပါစကဲတို့နဲ့ ထပ်ပြီး အပေးအယူကိစ္စတွေလုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိပုံမရပါဘူး။ အဲဒီကိစ္စဟာ တီရီးနဲ့ သူ့ဂိုဏ်းသားတွေ မရှောင်သာမလူးသာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပုံပဲ လို့ ပါစကဲတွေးနေခဲ့ပါတယ်။ တီရီးတို့နဲ့ ကန့်လန့်ဖြတ်အနေအထားမှာ ဒူးတုန်ခြေတုန်ရပ်နေရင်းက သူ သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ ဒီလိုကိစ္စတွေကို တီရီးက သူနဲ့ဝေမျှလိုက်တာပဲ၊ တီရီးက သူ့ကို ပညာပေးလိုက်တာပဲ၊ ကိစ္စတွေထဲ ကြားညပ်အောင်လုပ်တယ်။ ပြီးတော့ ဘယ်လိုသူ့ကို ဘယ်လိုကယ်ဆယ်တယ်ဆိုတာ သိအောင်လုပ်ပြလိုက်တာ လို့ ပါစကဲ သဘောပေါက်ခဲ့ပါတယ်။ တစ်နေ့တော့ သူတို့ အားလုံး ပစ်သတ်ခံရနိုင်တယ်။ ရေဒီယိုဇိုရေးက ညစောင့်လို၊ တီရီးရဲ့ အရှေ့ကသွားနှင့်သူ ပိုင်းအ် လို၊ ဒီ ဘဲလ်အဲဆင်းရဲသားရပ်ကွက်လေးမှာ နေထိုင်တဲ့လူငယ်လေးတွေ အားလုံးလို ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ကြတယ်။ တစ်နေ့ တစ်ယောက်ယောက်အလှည့်ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ တစ်ယောက်ယောက် .. ဒေါသထွက်မယ်။ တန်းခိုးထွားမယ်။ အားလုံးကိုဖိနှိပ်လွှမ်းမိုးနိုင်မယ်။ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်မယ်။ အဲဒီလူက ရဲအရာရှိတစ်ယောက်ယောက် ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် အတိုက်အခံခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီပြည်နယ်က ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ရဲ့ အနီးအနားကလူ၊ သူ့လိုလူမျိုးတွေ သေကြေသွားကြဖို့က သိပ်ကိုလွယ်ကူနေမှာပါပဲ။\nပါစကဲ .. တီရီး စားပွဲနားမှာ ရပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်တစ်ဖက်နဲ့ တီရီးကို ဆုတ်ကိုင်လိုက်တယ်။\n“နာကျင်နေတုန်းလား” တီရီးကမေးတယ်။ သူရဲ့လက်သီးကို သူ့ရင်ဘတ်ကြီးဆီ အသည်းနှလုံးနား .. ထုရိုက်ပြီး၊ သူတို့ ဂိုဏ်းစတားတွေနှုတ်ဆက်နည်းမျိုးနဲ့ နှုတ်ဆက်ပါတယ်။\nပါစကဲ သတိပြုမိတယ်။ အခုက ပထမဆုံးအကြိမ်တော့လည်းမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာလဲဆိုတော့ တီရီးရဲ့လက်တက်တတ် အနီရဲရဲသွားဖုံးကြီးတွေ၊ သူ့မှာ မပျောက်နိုင်တဲ့ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုရှိနေသလို၊ ဒါမှမဟုတ် သူ .. အသားစိမ်းတွေ စားလွန်းခဲ့တာကြောင့်များလားပဲ။\n“သူတို့ မင်းကို တော်တော်လေးနှိပ်စက်ခဲ့ကြသေးလား” တီရီး .. ပါစကဲကိုမေးတယ်။\n“သိပ် အဆိုးကြီးမဟုတ်ပါဘူး” သူ ဖြေတယ်။\nတီရီး သူရဲ့ လက်အတုကြီးကို စွပ်မထားဘူး၊ သူရဲ့ အ၀ါတောက်တောက် ရှပ်အင်္ကျီလက်က ရှုံ့ပြီး အိကျနေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အကောင်းသားကျန်နေတဲ့ လက်တစ်ဘက်နဲ့ ဘေးက သူ့လူတစ်ယောက်ကိုတွန်းဖယ်ပြီး ပါစကဲထိုင်ဖို့နေရာပေးတယ်။ ပါစကဲ တီရီရဲ့ ဗလာကျင်းလက်ဆီငေးတယ်။ အဲဒီနေရာက ကွက်လပ်ကိုတစ်ခါ ထပ်ငေးနေမိခဲ့ပါတယ်။ သူ တွေးနေခဲ့တယ်။ သူ ဖြူစုတ်စုတ်နေရာတစ်ခု တွေ့လိုက်သလိုပဲ၊ အရောင်သုတ်ထားတဲ့၊ ခပ်ငေါငေါထွက်နေတဲ့အရိုးစလို့ သူ က ထင်လိုက်တယ်။ ခေါင်းကို စောင်းငဲ့ပြီး ပိုပြီးမြင်သာအောင် ကြိုးစားကြည့်တယ်။ သူ ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာရော ..ဘာတွေများ ကွက်လပ်ဖြစ်သွားခဲ့လဲ .. သူ .. ကိုယ့်ဘာသာ သေသေချာချာစစ်ခဲ့ပြီးပါပြီလေ။\nသူရဲ့အိမ်မက်တွေထဲမှာ .. ပါစကဲ က .. သူ့ရဲ့ ရေဒီယိုအစီအစဉ်သစ်ကိုစတင်ဖို့ စိတ်ကူးနေခဲ့တယ်။ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တဲ့ ခြေတွေလက်တွေအကြောင်းအစီအစဉ် အပိုင်းလိုက်လွှင့်ဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်။ တီရီးတစ်ယောက်တည်းအကြောင်း မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခြား တီရီးလို ကိုယ်ခန္ဓာကွက်လပ်တွေနဲ့ လူတွေအကြောင်းရော သူ ဆွေးနွေးချင်ခဲ့တယ်။ ဘဲလ်အဲမှာ ခြေလက်တွေဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့ လူတွေဘယ်လောက်များရှိနေပြီလဲ၊ သူတို့အကြောင်းတွေ ဖွင့်ချချင်တယ်။ သူတို့ရဲ့ခြေတွေလက်တွေဆီကနေ သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးတွေဆီ၊ ပြီးတော့ မိသားစုဆုံးရှုံးခဲ့ရသူတွေ၊ မောင်နှမသားချင်းတွေ၊ မိဘတွေ၊ ကလေးငယ်တွေ၊ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံးဆီ ပါစကဲ သွားချင်တယ်။ သူတို့တွေက “တစ္ဆေအစစ်တွေ” လို့ ပါစကဲ ပြောနိုင်တယ်။ တစ္ဆေစီးနေတဲ့ ခြေလက်တွေ၊ တစ္ဆေစီးနေတဲ့ စိတ်ထားတွေ၊ တစ္ဆေစီးနေတဲ့ မေတ္တာတရားတွေ၊ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော်တို့ကို ခြောက်လှန့်နေကြပြီ။\nဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့ အသုံးပြုခံရတော့မယ်၊ ပေါပေါလောလောကြီးကိုခံကြရမှာ၊\nဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့ ပျက်သုဉ်းကုန်ကြမှာ၊\nဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့အကြမ်းဖက်မှုတွေထဲ နစ်ဝင်ကြရမှာ၊\nဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့က သနားကြင်နာမှုမရှိကြဘူး၊\nဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့က ရွေးချယ်ခွင့်မရှိကြဘူး၊\nဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်က ဒီဖြစ်ရပ်တွေထဲက ရုန်းမထွက်ချင်ကြဘူး၊\nဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူတို့ ဆင်းရဲမွဲတေနေကြလို့ပါပဲ။\nပါစကဲရဲ့အမေပေါ့ .. စားပွဲပေါ်ကို နောက်ဆုံးလက်ကျန်ဘီယာတွေယူလာပေးတယ်။ အဲဒါ ပထမဆုံးအကြိုမ် သူ မြင်တွေ့ဖူးတာပါပဲ၊ သူ့အမေရဲ့ မျက်ခုံးနှစ်ဘက်က အပေါ်ကို တွန့်ကွေးတက်နေတယ်။သေချာတယ်၊ သူမ ဒီလို ဧည့်ခံရတာကို ရှုံ့ချနေမှာပါ၊ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို သူတို့နဲ့မဆိုင်မိအောင် အကြည့်ခပ်လွှဲလွှဲထားရင်း သူမရဲ့ သတ္တုလင်ပန်းထဲက ပုလင်းတွေမတယ်။ ခေါင်ရမ်းပန်းတွေခက်ဖြာနေတဲ့ ပလစ်စတင်းစားပွဲခင်းပေါ်က အုန်းခြမ်းခွဲဆေးလိပ်ပြာခွက်တွေကြားထဲ ပုလင်းတွေကို နေရာချပေးတယ်၊ ပါစကဲ .. သူ့အမေ မီးဖိုဆောင်ထဲ ၀င်သွားတဲ့အထိစောင့်နေလိုက်ပါတယ်။ တီရီးတို့နဲ့ တချွင်ချွင်ပုလင်းချင်းတေ့ရိုက်ပြီးသောက်စားကြမှာကို သူ့အမေ မမြင်စေချင်ဘူး၊ တီရီးက အားနဲ့ခပ်ဆတ်ဆတ် ပုလင်းကိုရိုတ်ခတ်လိုက်တယ်၊ မီးပွားလေးလိုဖွာကနဲအလင်းထွက်သွားတာ ပါစကဲမြင်လိုက်သေးတယ်၊ တီရီးပုလင်းထိပ်ပိုင်းမှာကျိုးပဲ့သွားပြီ၊ အစွန်းအနားစတွေဖွာထွက်လို့နေတယ်။ စားပွဲပေါ်ပြန့်ကျဲနေတဲ့ ဘီယာတွေဘေးမှာ ပုလင်းကွဲတစ်ခု၊ ရွှံစေးကြမ်းမာမာပေါ်မှာ ပုလင်းကွဲနောက်တစ်ခု...\nတီရီး သူရဲ့ အနီလက်လက်သွားဖုံးကြီးကို အားကုန်ဖြဲပြီး ပါစကဲဘက်အခြမ်း၊ ခြေရာလက်ရာမပျက်ကျန်နေခဲ့သေးတဲ့ သူ့ရဲ့ဘီယာပုလင်းပိုင်းကို မေးငေါ့ပြတယ်။\n“မင်း သိချင်နေခဲ့တယ်မဟုတ်လား၊ ငါတို့အတွက် ဘာနဲ့အလားသဏ္ဍန်တူနေမလဲလို့” တီရီး ပြောတယ်။\n“မင်းကို အရသာလေး ပေးမြည်းရုံလောက်ပဲလို့ ငါ တွေးခဲ့တာ”\nတီရီးက သူရဲ့ခံတွင်းထဲ ဘီယာတွေထပ်ဖြည့်ထည့်တယ်။ ပြီးတော့ ခံတွင်းသန့်ဆေးနဲ့ ပါးလုပ်ကျင်းသလို အကျယ်ကြီးပဲ ဂူးဂူးဂါးဂါး လုပ်နေပါတယ်။\n“စိတ်မပူပါနဲ့ကွာ” တီရီး .. ပါစကဲကို ထပ်ဖြည့်ပြောတယ်။ ပါစကဲကိုပြောနေသလို သူ့ဘာသာရေရွတ်နေသလိုမျိုး ပြောနေတယ်။\n“ငါ ဒီမှာရှိနေတုန်းတော့ ငါတို့ ဒီည ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူးကွာ”။ ။\nGhosts ကို ရေးသားသူ အက်ဒ်ဝခ်ျဒန်းတီကာ့ထ်(Edwidge Danticat) ဟာ ၁၉၆၉ ဇန်န၀ါရီ ၁၉ရက်နေ့မှာမွေးဖွားခဲ့တဲ့ ဟေရှန်း-အမေရိကန်(Haitan-American) စာရေးဆရာမပါ၊ ဒန်တီကာ့ထ် ဟာ ဟေတီနိုင်ငံ Port-au-Prince မှာ မွေးဖွားခဲ့ပါတယ်၊ သူမအသက် ၂နှစ်အရွယ်မှာ ဖခင်က နယူးယောက်ကိုပြောင်းရွှေ့ခဲ့တယ်၊ ၂နှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက် မိခင် ရိုစ့်နဲ့အတူဖခင်ရှိရာ လိုက်ပါနေထိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒန်တီကာ့ထ်ရဲ့မောင်လေး အဲလိုင်ရဲ့ဘ်ကိုတော့ အဒေါ်နဲ့ဦးလေးတို့က မွေးစားခဲ့ပါတယ်၊ အသက် ၁၂နှစ်မှာ နယူးယောက်၊ ဘရွတ်ကလင်းကိုပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြတယ်၊ အဲဒီမှာ လေယူလေသိမ်းမတူတဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေအကြား ဒန်တီကာ့ထ် အခက်အခဲတွေကြုံခဲ့ရပါတယ်၊ ဘရွတ်ကလင်းမှာ ၂နှစ်ကြာပြီးတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး အင်္ဂလိပ်လိုရေးထားတဲ့၊ "A Haitian-American Christmas: Cremace and Creole Theatre" ကို ဆယ်ကျော်သက်တွေစုစည်းပြီးရေးသားထုတ်ဝေတဲ့ New Youth Connections မဂ္ဂဇင်းမှာဖော်ပြခံရတယ်၊ နောက်ထပ်တစ်ပုဒ်က သူ့ရဲ့ လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေးဌာနမှာ တွေ့ကြုံရတဲ့ အခက်အခဲတွေကို ရေးသားထားတဲ့ "A New World Full of Strangers." ပါ၊ အစပိုင်းမှာ ၀တ္ထုတိုလေးအဖြစ် Breath, Eyes, Memory ကိုရေးသားခဲ့ပြီး၊ အဲဒီဝတ္ထုတိုလေးက ဒန်တီကာ့ထ်ရဲ့ပထမဆုံး ၀တ္ထုစာအုပ်ဖြစ်လာခဲ့တယ်၊ ဘရွတ်ကလင်း၊ ကလာရာဘာတန်အထက်တန်းကျောင်းမှာတက်ခဲ့ပြီး၊ နယူးယောက်စီးတီးက ဘားနာဒ့်ကောလိပ်မှာ ပြင်သစ်စာပေ ဘီအေဘွဲ့ရခဲ့ပါတယ်၊ ၁၉၉၃ခုနှစ်မှာ ဘရောင်းတက္ကသိုလ်မှာ စာညွန့်ရေးသားနည်း မာစတာဘွဲ့ရခဲ့တယ်၊ သူ့ရဲ့ ဘွဲ့ရခဲ့တဲ့စာတမ်းကို သူ့ရဲ့ဝတ္ထုတိုလေး Breath, Eyes, Memory ကိုအခြေခံပြီး ပြုစုရေးသားခဲ့တယ်၊ ၁၉၉၄ ခုနှစ်မှာ Soho Press ကနေအဲဒီဝတ္ထုထုတ်ဝေခဲ့ပါတယ်၊ နောက် ၄နှစ်ကြာတဲ့အခါ နယူးယောက်တက္ကသိုလ်နဲ့ မိုင်ယာမီတက္ကသိုလ်တို့မှာ စာညွန့်ရေးနည်း သင်ကြားပို့ချခဲ့တယ်၊ ဒါရိုက်တာ ပက်ထရစ်ရှာဘနွိုက် နဲ့ ဂျွန်နသန်ဒမ်း တို့နဲ့ ဟေတီနိုင်ငံအနုပညာနဲ့ မှတ်တမ်းဇာတ်လမ်းအတွက် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်၊ ဒန်တီကာ့ထ်ရဲ့ စာအုပ်တွေ ကို ပြင်သစ်၊ ကိုးရီးယား၊ ဂျာမန်၊ အီတလီ၊ ပြင်သစ်၊ ဆွီဒင်ဘာသာတွေနဲ့ ဘာသာပြန်ထုတ်ဝေခဲ့ကြတယ်၊ ဟေတီနိုင်ငံက ကွဲပြားတဲ့မျိုးဆက်တွေအတွင်းက အမျိုးသမီး ၅ ဦးအကြောင်းရိုက်ကူးထားတဲ့ Haitian Women Pillars of the Global Economy မှတ်တမ်းကားမှာလည်း နောက်ခံစကားပြောသူအဖြစ်ပါဝင်ခဲ့တယ်။\nBreath, Eyes, Memory (young adult novel, 1994)\nKrik? Krak! (stories, 1996)\nThe Farming of Bones (novel, 1998)\nBehind the Mountains (young adult novel, 2002, part of the First Person Fiction series)\nAfter the Dance: A Walk Through Carnival in Jacmel, Haiti (travel book, 2002)\nThe Dew Breaker (novel-in-stories,2004)\nAnacaona: Golden Flower, Haiti, 1490 (young adult novel, 2005, part of The Royal Diaries series)\nBrother, I'm Dying (memoir/social criticism, 2007)\nDanticat, Edwidge (21 June 1999). "The Book of the Dead". The New Yorker: 194-.\nDanticat, Edwidge (24 November 2008). "Ghosts" The New Yorker 84 (38): 108–113. http://www.newyorker.com/fiction/features/2008/11/24/081124fi_fiction_danticat Retrieved 16 April 2009.\nPushcart Short Story Prize for "Between the Pool and the Gardenias"\nLila-Wallace-Reader's Digest Grant\n2005 The Story Prize for "The Dew Breaker"\n2007 The National Book Critics Circle Award for "Brother, I'm Dying"\n2008 Dayton Literary Peace Prize for "Brother, I'm Dying"\nSource : http://en.wikipedia.org/wiki/Edwidge_Danticat\nBel Air – Good Air ဟေတီနိုင်ငံရဲ့ ဒေသ၁၀ခုထဲက အနောက်ဘက်ပိုင်းက ဆင်းရဲမွဲတေမှု ထူပြောတဲ့ ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုပါ။ ။\nကိုယ်မသိသေးတဲ့ နိုင်ငံနဲ့လူမျိုးတို့ရဲ့ ဓလေ့စရိုက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ ကိုယ်မသိတဲ့ နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံအရေး။\nဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဖတ်ရတာ စိတ်ဝင်စားစရာပါဘဲ\nဒါမျိုးတွေ ဖတ်ရတာ တအားကြိုက်တာ...။ သောက်နေတဲ့ ကော်ဖီကို ဒီအတိုင်းကိုင်ရင်း ဖတ်သွားမိတယ်။ ဟုတ်ပ အရှည်ကြီးကို စေတနာထား ဘာသာပြန်ပေးတာပဲ။ အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်။\nအနီးအနားမှာတော့ ခိုငယ်လေးရဲ့ ဦးခေါင်းကင်းမဲ့နေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်က မြေပေါ်မှာ ဆတ်ဆတ်ခါ တွန့်လိမ်နေဆဲ။\n<<<< အဲဒိစာသားလေးက ရင်ကိုထိစေတယ်။\nဘာသာပြန်အရမ်းကောင်းတယ်။ တပုဒ်လုံးဖတ်ပြီးတော့ မြင်ယောင်ရင်း စိတ်ထဲမှာ တမျိုးလေး နင့်သွားသလိုပဲ။မဖြိုးဘာသာပြန်ကောင်းလို့နေမယ်


ရန်ကုန်နားမကြားသော ကလေးများကျောင်း | SSDSW\nလူမှုဝန်ထမ်း၊ကယ်ဆယ်ရေးနှင့် ပြန်လည်နေရာချထားရေးဝန်ကြီးဌာန၊ ပြည်ထောင်စု ဝန်ကြီး၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် လူမှုဝန်ထမ်း ဦးစီးဌာနမှ နားမကြားသောကလေးများကျောင်းအား မြို့တော်ရန်ကုန်တွင်လည်း တစ်ကျောင်းဖွင့်လှစ်ရန် အကောင်အထည်ဖော်ဆောင်ရွက်ခဲ့ရာ ၂၀၁၄-ခုနှစ်၊ ဇွန်လ(၉)ရက်နေ့တွင် နားမကြားသောကလေးများကျောင်း၊ရန်ကုန်အား ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပါ သည်။\nကျောင်းဖွင့်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ -\n(က)\tနားမကြားသောကလေးများအား ကာယ၊ ဉာဏ၊ စာရိတ္တ ဘက်စုံဖွံ့ဖြိုးစေရန်၊\n(ခ)\tနားမကြားသောကလေးများအား ဉာဏ်ရည်နှင့် ၀ါသနာထုံမှုအပေါ်မူတည်၍ ကျောင်းတွင်းပညာရေးနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာရပ်များ သင်ကြား ပေးရန်၊\n(ဂ)\tလူမှုဘ၀ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လိုက်လျောညီထွေနေထိုင်တတ်စေရန်၊\n(ဃ)\tသင်ကြားတတ်မြောက်ထားသောပညာရပ်များဖြင့် မိမိဘ၀မိမိ ရပ်တည်ထူထောင် နိုင်ပြီး အခြားသူများအပေါ်မှီခိုစိတ်များ လျော့နည်းစေရန်၊\n(င)\tအခြေခံပညာကျောင်းများသို့ တက်ရောက်နိုင်သော ကလေးများအား ပညာ ဆက်လက် သင်ယူနိုင်အောင် ဆောင်ရွက်ပေးရန်\nအသက်(၆)နှစ်မှ (၁၈)နှစ်အတွင်း ကျန်းမာသန်စွမ်းသည့် နားမကြား သောကလေးများကို လူမျိုး၊ ဘာသာ၊ ကျား/မ မရွေး လက်ခံပါသည်။ သွားလာရေးခက်ခဲသည့် ကျောင်းသား/ သူများအတွက် အဆောင်နေ (ဘော်ဒါ) ကျောင်းသား အဖြစ် လက်ခံပါသည်။\nကျောင်းသားများ လက်ခံရာတွင် အောက်ပါအချက်အလက်များ ယူဆောင်လာရမည်ဖြစ်ပြီး မိဘများ ကိုယ်တိုင် လာရောက်အပ်နှံရမည်ဖြစ်သည် -\n(၁)\tကလေး၏ ပတ်(စ်)ပို့ ဓါတ်ပုံ (၄)ပုံ၊\n(၂)\tကလေး၏ မွေးစာရင်း မူရင်း နှင့် မိတ္တူ\n(၃)\tအိမ်ထောင်စုဇယား မူရင်း နှင့် မိတ္တူ\n(၄)\tမိဘ(၂)ဦး (သို့) အုပ်ထိန်းသူ မှတ်ပုံတင် မူရင်း နှင့် မိတ္တူ\n(၅)\tသက်ဆိုင်ရာ ရပ်ကွက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ ထောက်ခံချက်\n(၆)\tသက်ဆိုင်ရာ မြို့နယ်ကျန်းမာရေးဦးစီးဌာန၏ ကျန်းမာရေးကောင်း မွန်ကြောင်း၊ ကူးစက်ရောဂါ ကင်းရှင်းကြောင်း ထောက်ခံချက်၊\n(၇)\tအကြားအာရုံချို့ယွင်းမှု တိုင်းတာစစ်ဆေးပြီးသည့် နားကြားနှုန်း (db)စစ်ဆေးချက် စာရွက်စာတမ်း စသည့် အချက်အလက်များနှင့် အတူ ယူဆောင်လာရမည် ဖြစ်ပြီး မိဘ(သို့)အုပ်ထိန်းသူကိုယ်တိုင် လာရောက်အပ်နှံ ရပါမည်။\n(၈)\tပညာသင်နှစ်အလိုက် နှစ်စဉ် အပ်နှံရမည်ဖြစ်ပြီး နွေရာသီကျောင်း ပိတ်ရက်တွင် မိဘများမှ ပြန်လည်လာရောက် ခေါ်ယူရမည် ဖြစ်ပါသည်။\nခွင့်ပြုကျောင်းသားအင်အားမှာ ၂၀၁၄-၂၀၁၅ ပညာသင်နှစ်မှ စ၍ (၁၀၀)ဦးဖြစ်ပြီး၊ ၂၀၁၇-၂၀၁၈ ပညာသင်နှစ်အတွက် လက်ခံစောင့်ရှောက် သင်ကြားပေးခဲ့သော ကျောင်းသား/ ကျောင်းသူ အမျိုးအစားများမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်ပါသည်။\n၁။\tအဆောင်နေကျောင်းသား - ကျား(၅၀) ၊ မ(၃၄) = ပေါင်း(၈၄)\n၂။\tနေ့ကျောင်းသား - ကျား(၂၀) ၊ မ(၁၉) = ပေါင်း(၃၉)\nစုစုပေါင်း - ကျား(၇၀) ၊ မ(၅၃) = ပေါင်း(၁၂၃)\nအဆောင်နေကျောင်းသား/သူများအား တစ်နေ့လျှင် (၃)ကြိမ်၊ကလေးတစ်ဦးလျှင် နိုင်ငံတော်(MD)မှ ၁၀၀၀ိ/-နေ့စဉ်ကျွေးမွေးလျှက် ရှိပါသည်။သီးခြားအလှူရှင်များ ကျွေးမွေး လှူဒါန်း လိုပါကလည်း ကျောင်းမှ လက်ခံစီစဉ် ဆောင်ရွက်ပေးလျက်ရှိပါသည်။\nမြန်မာလက်သင်္ကေတ(MyanmarSignLanguage)၊ လက်စာလုံးပေါင်း(Finger Spelling)၊\nနှုတ်ဖတ် စကားပြောခြင်း (Lip Reading)၊\nအသံထွက်‌လေ့ကျင့်ခြင်း (Speech Training)တို့ကို အသုံးပြုပြီး လေ့ကျင့် သင်ကြား ပေးလျက် ရှိပါသည်။\nအ‌ခြေခံပညာမူလတန်းအဆင့်မှ စတုတ္ထတန်းအထိ ကျောင်းသား/သူ များကို နားမကြားသောကလေး များကျောင်း၊ရန်ကုန်တွင် လက်ခံသင်ကြားပေးလျက် ရှိပြီး ပဉ္စမတန်းမှ ဒသမတန်းအထိ ကျောင်းသား/သူများအား လူတိုင်း အကျုံးဝင် ပညာရေး အစီအစဉ်အရ အခြေခံပညာကျောင်းများသို့ တက်ရောက်သင်ကြား နိုင်ရေးကို ဆောင်ရွက်လျက် ရှိပါသည်။\nနားမကြားသောကလေးများအား အကြိုသက်မွေးပညာရပ်များ ဖြစ်သည့်\n(၄)\tပန်းချီ စသည့် ပညာရပ်များအား သင်ကြားပေးလျက် ရှိပါသည်။\nကျောင်းတွင်း ဆေးပေးခန်းထားရှိပြီး ဌာနတွင်း တာဝန်ခံဆရာဝန်မှ အပတ်စဉ် လာရောက် စစ်ဆေးပေးလျက်ရှိပြီး၊ လိုအပ်လာပါက မြို့နယ်ဒေသန္တရ ဆေးပေးခန်းနှင့် အထွေထွေ ရောဂါကု ဆေးရုံကြီးသို့ ချိတ်ဆက်ကုသမှုများ ဆောင်ရွက်ပေးလျက် ရှိပါသည်။\nအားကစားလှုပ်ရှားမှု အနေဖြင့် ကျောင်းတွင်းကာယစွမ်းရည်ပြိုင်ပွဲ ကျင်းပပြုလုပ်ပြီး အားကစားနည်းများ ဖြစ်သော ကြက်တောင်ရိုက် ၊အပြေး၊အာလူးကောက်၊အင်္ကျီဝတ် စသည့် အားကစားနည်းများ လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးပါသည်။ နှစ်စဉ် မသန်စွမ်း အားကစားပြိုင်ပွဲ၊ ပန်းချီ ပြိုင်ပွဲ၊ အကပြိုင်ပွဲ စသည်တို့တွင် ၀င်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်လျက်ရှိပါသည်။\nနေ့စဉ်နံနက်ပိုင်း စု‌ဝေးချိန်တွင် ကျောင်းအုပ်နှင့် တာဝန်မှူး များမှ လိမ္မာရေးခြား ရှိစေရေးအတွက် မှာကြားပေးလျက်ရှိပြီး၊ ညပိုင်းဘုရား ရှိခိုးချိန်တွင်လည်း ငါးပါသီလ၏ အကျိုးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အပြစ်များကို ရှင်းလင်း ပြောကြားပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွံ့ဖြိုးရန်နှင့် စိတ်တည်ငြိမ်မှု ရရှိစေရန် လေ့ကျင့် ပေးပါ သည်။\nကျောင်းသားများ အပန်းဖြေပျော်ရွှင်ရေး အနေဖြင့် နေ့စဉ် MRTV, MWD, MRTV-4 အစီအစဉ်များ ပြသပေးခြင်း၊ စနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့များတွင် Videos, Sky Net အစီအစဉ်များ ပြသပေးခြင်း၊ ရာသီ ပွဲတော်များကျင်းပပေးခြင်း၊ အခါအားလျော်စွာ ပြင်ပ လေ့လာရေး အစီအစဉ် များကိုလည်း ဆောင်ရွက်ပေးလျက်ရှိပါသည်။\n(၁) အသံပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းပညာ(Audiology)\nနားမကြားသောကလေးများကျောင်းအနေဖြင့် နားမကြားသောကလေးများအား မိမိ ပတ်ဝန်းကျင်၊ မိမိဘဝ မိမိရပ်တည် ထူထောင်နိုင်ပြီး အခြားသူများအပေါ် မှီခိုခြင်းများ လျော့နည်း စေရန်အတွက် အသံပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းပညာ(Audiology)ဖြင့် နားအကြားအာရုံ တိုင်းတာခြင်းနှင့် နားအကြားအာရုံရှိသော ကလေးများအား နားကြားကိရိယာ တပ်ဆင်နိုင်ရန် နားကြားကိရိယာကို အသံညှိ တပ်ဆင်သည့် နည်းပညာများဖြင့် ပံ့ပိုးပေးနိုင်ရေး စီစဉ်ဆောင်ရွက်ပေးလျက် ရှိပါသည်။\n(၂) လက်သင်္ကေတပြ ဘာသာစကား ကူညီပံ့ပိုးသူများသင်တန်း\nလူမှုဝန်ထမ်းဦးစီးဌာနမှ၊ နိုင်ငံတော်အခမ်းအနားများ ၊မသန်စွမ်းအခမ်းအနားများနှင့် TVသတင်းအစီအစဉ်များတွင် နားမကြားသူများပါ သတင်းအချက်အလက်များ ရရှိနိုင်ရေး အတွက် လက်သင်္ကေတပြဘာသာပြန်ဝန်ဆောင်မှုများ အဆင်ပြေစွာဖြင့် ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်ရန် ၂၀၁၄ခုနှစ်မှ ၂၀၁၈ခုနှစ်အထိ လက်သင်္ကေတပြ ဘာသာစကား ကူညီပံ့ပိုးသူများသင်တန်းကို ဖွင့်လှစ်‌ပေးလျက် ရှိပါသည်။\nနားမကြားသူများ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း ဝင်ဆန့်နိုင်ရေးအတွက် ပြည်သူလူထုအတွင်း အသိပညာပေးအစီအစဉ်များကို ပြည်နယ်နှင့် တိုင်းဒေသကြီးအသီးသီးသို့ ကွင်းဆင်းဆောင်ရွက်လျက်ရှိပါသည်။နားအကြားအာရုံ လုံးဝမရရှိသောသူများအတွက် အထူးဝန်ဆောင်မှု ပေးခြင်းဖြစ်ပါသည်။\nAccount Name » SSDSW\nAccount Number » 0123456789\nBank » KBZ/AYA/CB\nအမှတ် (၃၄,FG)၊ အိုးစု(၃)လမ်း၊\n● စစ်ကိုင်း မျက်မမြင်ကျောင်း\n● မန္တလေးမသန်စွမ်း သက်ငယ်သင်တန်းကျောင်း\n● မန္တလေးနားမကြားသော ကလေးများကျောင်း\n● မသန်စွမ်း သက်ကြီးသင်တန်းကျောင်း\n● မသန်စွမ်းကလေးများ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရေးဂေဟာ\n● ရန်ကုန်မသန်စွမ်း သက်ငယ်သင်တန်းကျောင်း\n● ကြည့်မြင်တိုင် မျက်မမြင်ကျောင်း\nThe Department of Social Welfare (DSW) is performing as focal Department in providing Social Welfare Services for those who are facing with social problems.\nBuilding 17, Room 602, 5th Floor, MICT Park, Hlaing T/S, Yangon.\n© 2021 SSDSW. All Rights Reserved. Developed by World Wide Myanmar


thinzar's blog: E = MC2\nအခု ရေးမှာ အိုင်းစတိုင်းအကြောင်း မဟုတ်သလို Mariah Carey ရဲ့ သီချင်းအကြောင်းလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ မနေ့က တက်ခဲ့တဲ့ conference ရဲ့ theme လေးပါ။\nEntrepreneurship = Marketing + creativity + commerce\nဘယ်သူစဉ်းစားလိုက်လို့ ထွက်လာသလဲ မသိပေမယ့် theme လေးကို တော်တော် သဘောကျမိတယ်။ တက်ဖူးသမျှ conference တွေထဲမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ အကောင်းဆုံးပါဘဲ။ session အားလုံးရဲ့ speaker တွေ အားလုံးဟာ တက်ရောက်လာတဲ့သူတွေကို တစ်စက်မှ အိပ်ငိုက်ဖို့ အချိန် မရှိလိုက်အောင် ဆွဲဆောင်သွားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ (အစားအသောက်တွေ ကောင်းတာလည်း ပါတယ်။ :-P )\nမေလမှာ တက်ဖြစ်ခဲ့တဲ့ conference က academic ပိုင်း ပိုကျပြီး ဒီ conference ကတော့ လုပ်ငန်းရှင်တွေ အတွက်မို့ စီးပွါးရေး ပိုဆန်တယ်။ ပြောသွားတဲ့ speaker တွေ အားလုံးကလည်း အောင်မြင်တဲ့ စီးပွါးရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေမို့ လေးစားအားကျ အတုယူဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ကျမတော့ စီးပွါးရေးတွေ ဘာတွေလုပ်တာ ဝါသနာ မပါဘူး။ လူတွေနဲ့ စကားအများကြီးပြောရမယ့် အလုပ်နဲ့ သိပ်မကို်က်ဘူးဆိုတာကို ကိုယ့်ကိုယ်လည်းသိတယ်။ မထင်မှတ်ထားဘဲ အလကားတက်ရလို့ ဒီ conference လေးကို တက်ဖြစ်သွားတာပါ။ သူတို့ ပြောသွားခဲ့တာတွေထဲက မှတ်သားမိသလောက်လေးတွေကို ပြန်ပြီး ရေးရရင်…\nမြန်မာလို ပြန်ရရင် “မလေးရှားနိုင်ငံ အမျိုးသမီး လုပ်ငန်းရှင်များအသင်း” က စီစဉ်တဲ့ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် နည်းပညာ ကွန်ဖရင့်စ် ပါ။ (တတ်နိုင်သမျှ မြန်မာလို ပြန်ပစ်လိုက်တယ်။ search engine hit တွေ ဖောင်းပွနေမှာစိုးလို့။) ပထမဆုံး ပြောသွားတာကတော့ ICT နည်းပညာကို အသုံးပြုတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တွေ အစိုးရဆီက ဘယ်လို ထောက်ပံ့ကြေးတွေ ရနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပါ။ ကိုယ့်ရဲ့ အိုင်ဒီယာအသစ်ကို အစိုးရကို တင်ပြပြီး သူတို့ လက်ခံနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမယ်ဆိုရင် grant အနေနဲ့ မလေးရင်းဂစ် တစ်သိန်း ငါးသောင်း ရမှာပါ။ မလေးရှားမှာ နည်းပညာတိုးတက်ဖို့အတွက် ဘတ်ဂျက် ရင်းဂစ် ၈ဝ ဘီလီယံထဲက ပေးတာပါ။ မလေးရှားနိုင်ငံသားတွေ အတွက်သာ ဖြစ်ပေမယ့် သူတို့နိုင်ငံ တစ်နေ့တစ်ခြား (တစ်ခြားနိုင်ငံတွေနဲ့ စာရင် တိုးတက်မှု နှေးပေမယ့် ဖြေးဖြေးနဲ့ ပုံမှန်) တိုးတက်လာတာကို ကြည့်ပြီး ကိုယ်နိုင်ငံကိုလည်း အဲဒီလို ဖြစ်လာစေချင်တဲ့စိတ်က တစ်ဖွားဖွားပေါ်လာပါတယ်။ Miracle ဆိုတာ ကိုဘဲ ယုံရမလား မသိတော့ဘူး။ ထားပါတော့။ အဲဒီလို ပေးဖို့ အခြေအနေမရှိသေးရင်တောင် နည်းပညာကို အခြေခံတဲ့ စီးပွါးရေးလုပ်ကိုင်ခွင့်တွေကို မပိတ်ပင်ထားသင့်တာတော့ အမှန်ပါဘဲ။ အဓိကကတော့ အင်တာနက် ပေါ့။\nနောက်တစ်ယောက်ကတော့ Maintenance ဆော့ဝဲတစ်ခုရေးပြီး ခြောက်နှစ်အတွင်းမှာ နိုင်ငံပေါင်း ၉ဝကျော်ကို ရောင်းချနိုင်ခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်ပါ။ စက်ရုံ၊ အလုပ်ရုံ၊ အဆောက်အအုံတွေဟာ ဒီအတိုင်းပစ်ထားလို့ မရဘဲ အမြဲထိန်းသိမ်းနေဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။ အဲဒါတွေကို manage လုပ်ပေးနိုင်မယ့် ဆော့ဖ်ဝဲတစ်ခုရေးဖို့ ၂၀၀၂ ခုနှစ်မှာ သူအကြံရတယ်။ တစ်ခြား ပရိုဂရမ်မာသုံးလေးယောက်နဲ့ ပေါင်းပြီး တစ်နှစ်လောက် ခရက်ဒစ်ကဒ်အကြွေးတွေ ဝိုင်းနေတဲ့ကြားကနေ ဆော့ဖ်ဝဲတစ်ခု ပြီးအောင် ရေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မလေးရှားမှာ ဘယ်သူ့ကို သွားရောင်းရမလဲဆိုတာ သူစဉ်းစားလို့ မရခဲ့ဘူး။ သူ့လို ချောင်ကျကျ မြို့စွန်နားလောက်မှာနေတဲ့သူတစ်ယောက်ရေးတဲ့ ဆော့ဖ်ဝဲကို ဝယ်ဖို့ လူတွေက စိတ်မဝင်စားကြဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ web site ပေါ်တင်ပြီး free ပေးလိုက်တယ်။ နှစ်ပါတ်အတွင်းမှာဘဲ ပွါတိုရီကို နဲ့ အမေရိက က လုပ်ငန်းရှင်တစ်ချို့ သူ့ကို ဆက်သွယ်လာခဲ့တယ်။ သူ့တို့ရဲ့ software ကို ကြိုက်တဲ့အကြောင်း၊ နောက်ထပ် feature တွေ ပိုစုံအောင် ထည့်ပေးနိုင်မလားဆိုတဲ့အကြောင်း ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်။ အဲဒီကနေစပြီး ယနေ့ နိုင်ငံပေါင်း ၉ဝကျော်မှာ သူ့ တို့ ဆော့ဖ်ဝဲကို customize လုပ်ပြီး ရောင်းချနိုင်တဲ့အထိ အောင်မြင်မှု ရလာခဲ့တယ်။ အဲဒီတော့ သူ့ကုမ္ပဏီရဲ့ အောင်မြင်မှု လျှို့ဝှက်ချက်က ဘာလဲ? သူပြောသွားတာကတော့ “Give to get.” တဲ့။ အခုမှစတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်မှာ အလိုအပ်ဆုံးက စားသုံးသူတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုဘဲ။ တစ်ခုခုကို ပေးမှ ကိုယ်လည်း တစ်ခုခု ပြန်ရမယ်ဆိုတာပေါ့။ အကြွေးတွေ ဝိုင်းနေတဲ့ကြားက ဆော့ဖ်ဝဲကို တစ်ယောက်ယောက်အတွက် အသုံးဝင်ပါစေတော့ ဆိုပြီး အလကား ပေးလိုက်တော့ လူတွေက သုံးကြည့်ပြီး စိတ်ကျေနပ်မှု ရလာတဲ့အခါ သူတို့ကို ယုံကြည်မှု ရှိလာပြီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေမယ့် အလုပ်အပ်တဲ့အထိ တိုးတက်သွားခဲ့တာပါဘဲ။ သူ့ရဲ့ ကြိုးစားမှု၊ အောင်မြင်မှု ကတော့ တကယ်ကို အားကျဖို့ ကောင်းပါတယ်။\nနောက်တော့ စင်ကာပူ based ဂူဂယ်လ် က ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်က “Online search engine marketing” အကြောင်းကို ပြောသွားပါတယ်။ ဥပမာအနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ Google AdWord ကို သုံးတဲ့ customer တစ်ယောက်က success story ကို ရှင်းပြသွားပါတယ်။ အင်တာနက်ပေါ်မှာ ဓါတ်ပုံရောင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီဆိုတော့ သတင်းစာတွေ မဂ္ဂဇင်းတွေမှာ ကြော်ငြာတာထက် ဂူဂယ်လ်မှာ ကြော်ငြာထည့်တာ သူတို့စီးပွါးရေးအတွက် ဘယ်လို အကျိုးအမြတ်ရှိတယ်ဆိုတာတွေ ရှင်းပြသွားတာပါ။ ရနှစ်အတွင်း ဂူဂယ်မှာ Pay-per-click ကြော်ငြာအတွက် ရင်းဂစ် ရသိန်းလောက် သုံးခဲ့တယ်လို့ သိရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒါဟာ အလွန်အကျိုးရှိသော ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တစ်ခုပါလို့ ပြောသွားပါတယ်။ ကျမတော့ Google Ad တွေကို ယောင်လို့တောင်မှ မနှိပ်ဘူး။ အရင်တုန်းက adsense ထည့်ထားတဲ့ website ကို တော်တော် မျက်စိနောက်မိတာ အမှန်ဘဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ ပြောသွားတဲ့ပုံအရဆိုရင် နှိပ်တဲ့သူတွေ မနည်းရှိနေတာသေချာတယ်။ Paypal account ဖွင့်ပြီးရင် စမ်းကြည့်ဦးမှဘဲ။\n“ကျွန်တော်တောင် လုပ်နိုင်ရင် သင်တို့လည်း လုပ်နိုင်ရမှာပေါ့” ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ပြောသွားတဲ့သူကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၄နှစ် ၁၉၉၄ခုနှစ်မှာ ကားအက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ပြီး ပခုံးအောင်ပိုင်း တစ်ကိုယ်လုံးသေသွားခဲ့ပေမယ့် ဇွဲမလျှော့ဘဲ ကြိုးစားခဲ့လို့ အခု အောင်မြင်တဲ့ လုပ်ငန်းရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတဲ့သူပါ။ ခေါင်းကလွဲရင် တစ်ကိုယ်လုံး လှုပ်လို့ မရတော့ပေမယ့် voice recognition software ရဲ့ အကူအညီနဲ့ ကွန်ပျူတာကို ကျွမ်းကျင်စွာ သုံးတတ်ရုံသာမက web developer တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ Voice Recognition software ကို ကြားဖူးနေပေမယ့် တစ်ကယ် အသုံးချပုံကို အဲဒီနေ့ကမှ အသေအချာ တွေ့ဖူးတာပါ။ (Stephen Hawkin ဆိုရင် တစ်ကိုယ်လုံးသေတဲ့အပြင် စကားတောင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့ပေမယ့် လူအနည်းငယ်သာ နားလည်တဲ့ အိုင်းစတိုင်းရဲ့ သီအိုရီကို ရှင်းပြသွားနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါကတော့ exceptional case ပါ။ off-topic … ရေးရင်းနဲ့ သတိရသွားလို့။) အခု မလေးရှားနိုင်ငံ ဒုက္ခိတများ စောင့်ရှောက်ရေးအသင်းမှာ ဥက္ကဌ လုပ်နေပြီး သူ့စီးပွါးရေးကိုလည်း ဆက်လက်လုပ်ကိုင်နေပါသတဲ့။ သူပြောချင်တဲ့ အဓိကအချက်ကတော့\n“နည်းပညာဟာ သူ့လို ဒုက္ခိတ တစ်ယောက်ကို ဘယ်လို မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ဆက်လက် ရှင်သန်စေဖို့ အားအင်တွေ ပေးနိုင်ခဲ့တယ်”\nဆိုတာပါဘဲ။ သူ အက်ဆီးဒင့် ဖြစ်သွားတဲ့ ၁၉၉၄ ခုနှစ်ဆိုတာ အင်တာနက် မပြောနဲ့ ကွန်ပျူတာတောင် လူတိုင်း မြင်ဖူးတဲ့ ခေတ် မဟုတ်သေးပါဘူး။ “ဘယ်အလုပ်မဆို အစပိုင်းတော့ ခက်ခဲတာဘဲ” လို့ပြောသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒုက္ခိတ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပေမယ့် ဇွဲမလျှော့ဘဲ ကြိုးစားတဲ့ သူ့ရဲ့စိတ်ဓါတ်ကို အရမ်း လေးစားမိတယ်။\nလက်တော်တော်ညောင်းသွားပြီ။ ဖတ်တဲ့သူလဲ ပျင်းလာလောက်ပြီ။ နောက်နေ့မှ ဒုတိယပိုင်း ဆက်ပါမယ်။\nအပိုင်းနှစ်ကို မျှော်နေပါတယ် လူဘဝမှာ ဘယ်အရာမှ ကျရှုံးမူဆိုတာ မမြဲဘူးဆို သိရတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးပါ\nလာရောက်ဖတ်ရှုလေ့လာသွားပါတယ် အရမ်းကောင်းပါတယ် ဒုတိယပိုင်းစောင့်မျှော်လျှက်ပါ...\n3/12/08 4:36 AM\nတောင်ပေါ်သား>> အောင်မြင်မှုဟာလည်း မမြဲသလို ကျရှုံးသူဟာလည်း ဘယ်တော့မှ မအောင်မြင်ဘူးလို့ မပြောနိုင်ပါဘူး။\nကိုဖိုးစံ >> လာဖတ်တဲ့အတွက် ဝမ်းသာပါတယ်။ :)\nthanks for dropping comment!!\n4/12/08 10:23 AM\nGreat Story တွေပါပဲ။ ဆွေးနွေးပြောဟောကြတဲ့ သူတွေရော၊ ဘလော့ဂ် ပေါ်မှာ ပြန်ရေးပေးတဲ့ မသဉ္ဖာကိုပါ ကျေးဇူး အထူးတင်ပါတယ်။ :)\nဒီဆောင်းပါးကနေ ကျွန်တော်ရလိုက်တာကတော့ လုပ်ငန်းတစ်ခု၊ ကိုယ့်ရဲ့ အိုင်ဒီယာ တစ်ခုကို ဘယ်သူ့ကြောင့်၊ ဘယ်ဝါ့ကြောင့်၊ ဘာဖြစ်လို့၊ ညာဖြစ်လို့ ၊ အခြေအနေက ဘာဖြစ်လို့ ၊ ဘယ်သူမှ စမလုပ်ကြသေးလို့ စတာတွေနဲ့ အစမပြုပဲ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်ကစ အကောင်းဆုံး စလုပ်ပေးလိုက်မယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကစ အကောင်းဆုံးကနေ အစပြုလိုက်မယ်လို့ သေသေချာချာ ယုံကြည်ပြီး အဲဒီအတိုင်း တောက်လျောက် အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ခဲ့ကြလို့ အောင်မြင်ခဲ့ကြတယ် ဆိုတာပါပဲ။\n5/12/08 2:48 AM\nကိုမှောဆရာ>> ဟုတ်တယ်နော်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု (self-confidence) ကလည်း အဓိက ကျတယ်နော်။


အငြိုးရဲ့သားကောင် – Grab Love Story\nအစပိုင်း မှာတော့ မမနွယ်နဲ့ သူ ..တည်းခိုခန်းတွေမှာ ချိန်းတွေ့ကာ သူတို့ ရဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ကာမဆန္ဒတွေကို ဖြေဖျောက်ခဲ့ကြသည် ။ နောက်ပိုင်း အတင့်ရဲ လာကြပြီး မမနွယ်ရဲ့ လင်ကြီးဦးသောင်းစိန်..မရှိတဲ့အချိန်မှာ မမနွယ်တို့အိမ်မှာဘဲ စခန်းသွားခဲ့ကြ သည် ။ အမှု ဖြစ်တဲ့နေ့က မမနွယ် က ဖုန်းဆက် ပြီး သူတို့အိမ်ကို လာခဲ့ဖို့ခေါ် သည် ..။ လင်ကြီးဦးသောင်းစိန် ခရီးထွက်သွား သည် တဲ့။ ဘသန့်ထူး လဲ မမနွယ်နဲ့ မတွေ့ဖြစ်တာ ကြာပြီ ..။ မမနွယ် သည် အိပ်ယာထဲမှာ အရမ်းပွင့်လင်း သည် . .။ မမနွယ် သည် သူ လိုချင်တာ မှန်သမျှကို နဲနဲမှ မတွန့်တိုခဲ့ဘဲ စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်စေခဲ့ သည် ။ ရက်ရက်ရောရော ပေးခဲ့ သည် ။ ဒါကြောင့်လဲ..ဘသန့်ထူး သည် မမနွယ်လိုအိမ်ထောင်ရှိမလွတ်မလပ်နဲ့ ..မိန်းမတယောက်ကို တန်းတန်းစွဲ မဖြတ်နိုင်တာ ဖြစ် သည် ..။ ဘသန့်ထူး သည် မိန်းမတယောက်ကို အကြာကြီးစွဲစွဲလန်းလန်း ..အတည်အတံ့ မလုပ်ခဲ့ …။ မမနွယ်နဲ့ကျမှ ..တော်တော် ရှည်ကြာတဲ့ ဇာတ်လမ်း ဖြစ်နေ သည် ..။ မမ နွယ်ရဲ့အပေးကောင်းလို့ မင်း ဒီဆော်ကြီးကို အကြာကြီးထိန်းထားတာမဟုတ်လားလို့ ..သူ့ အကြောင်းကို အတွင်းကျကျသိတဲ့ ဘော်ဒါ ဇိန်ကြီးက ပြောတော့ . .ဘသန့်ထူး မငြင်း ။ “ အင်း …ဟုတ်တယ်ကွ . .မမနွယ် က တော်တော်အပေးကောင်းတယ် . .ထူးခြားတာက လူ တွေ ပြောပြောနေကြတဲ့ မျှော့ပါတဲ့ မိန်းမမျိုး ကွ .ငါ့လို ၀ါရင့်နေတဲ့ ကောင်တောင် မမနွယ်နဲ့ကျတော့.ဆွဲမလိုးနိုင်ဘူး..တော်တော်ထူးခြားတဲ့စောက်ဖုတ်ကွ… . .တနည်းအားဖြင့် ညှစ်အားကောင်းတဲ့ မိန်းမပေါ့ . .လိုးလို့တော်တော့်ကို အရသာရှိတယ် . .” လို့ပြောသည် ။\nဇိန်ကြီး က “ မင်းဆော်ကြီးက လင်ကြီးငုတ်တုတ်နဲ့နော . .သတိထားအုံး . .မယားခိုးမှုနဲ့ ၀င်သွားအုံးမယ် . .” လို့ သတိပေး သည် ။ သတိပေးနေတဲ့ကြားက ဘသန့်ထူး သည် မမနွယ် နဲ့တွေ့ဖို့ သူမတို့အိမ်ကို သွားခဲ့ သည် . .။ မမနွယ် သည် ပြူတင်းပေါက်ကနေ အိမ်ရှေ့ကို မျှော်ကြည့်နေ သည် ။ အပြေးကလေး လာပြီး တံခါးကို ဖွင့်ပေး သည် . .။ “ အို ကိုထူး .. မမဖြင့်မျှော်လိုက်ရတာ…မောလှပြီ . .” မမနွယ် သည် ခပ်ပါးပါး ည၀တ်အင်္ကျီတထည်ကို တထပ်ထဲ ၀တ်ထား သည် ..။ မမနွယ်ရဲ့ ဖြိုးကြွသော ရင်သားတွေက ..ထိုးထိုးထောင်ထောင် နဲ့ အထိန်းမရှိလို့ ဘရမ်းဘတာ ဖြစ်နေကြ သည် . .။ မမနွယ်ကို မြင်ရတာနဲ့ ဘသန့်ထူး စိတ်တွေ ဒိုင်းကနဲ ထကြွလာရ သည် . . .။ မမနွယ်သည် ဘသန့်ထူးကို တွေ့တာနဲ့ တအားဖက်ပြီး အငမ်းမရ နမ်း သည် ..။ ဘသန့်ထူး လဲ မတွေ့တာကြာနေပြီ ဖြစ်တဲ့မမနွယ်ကို ပြန်လည်နမ်းသည် .. ။ မမနွယ်ရဲ့ စွင့်ကားတဲ့ တင်သားတွေကို ပွတ်သပ် သည် . .။ ဘသန့်ထူး စိတ်တွေ ကြွလာ သည် .. ။ မမနွယ် သည် သူမပေါင်ကြားကိုလာထိကပ်တဲ့ဘသန့်ထူးရဲ့ ..ဖွားဖက်တော်ကြီးကို..စမ်းသပ် လိုက်ရာ အလွန်မာကျောပြီး ..မတ်မတ်တောင်နေတာ တွေ့လိုက်ရပြီး ..ဘသန့်ထူးရဲ့ ခါးဝတ်လုံချည်ကို ဆွဲချွတ်လိုက် သည် ။ ဘသန့်ထူး ရဲ့ စံချိန်မှီ ဖွားဖက်တော် လိင်တန်ကြီး ဘွားကနဲ မတ်မတ်တောင်နေတာ မမနွယ်တွေ့လိုက်ပြီး ချက်ချင်းဘဲ ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ တရွတ်ရွတ် နဲ့ ..နမ်းရှုံ့လေ သည် ။ မမနွယ် သည် သူမ ခင်ပွန်းရဲ့ လိင်တန် နဲ့ ဘသန့်ထူးရဲ့ လိင်တန်က .. အရမ်းကွာခြားလှ သည် လို့ အမြဲ ပြောတတ် သည် . .။ တုတ်လဲတုတ် ..ရှည်လဲရှည်သော ဘသန့်ထူးရဲ့ လိင်တန်ကြီး ကို သူမ အရမ်း စွဲနေရတယ် လို့ တတွတ်တွတ် ပြောနေပြန် သည် . .။\nတုတ်လဲတုတ် ..ရှည်လဲရှည်သော ဘသန့်ထူးရဲ့ လိင်တန်ကြီး ကို သူမ အရမ်း စွဲနေရတယ် လို့ တတွတ်တွတ် ပြောနေပြန် သည် . .။ လိင်တန် ကြီးတာ ..ရှည်တာ ကြောင့် တခုထဲနဲ့သူ့ကိုစွဲနေရတာတော့မဟုတ် …။ သူ…သူက ..သူက သိပ် လုပ်တာကိုင်တာ တော် သည် …။ မမနွယ် စုတ်ပေးရမလားဟင် . . မမနွယ်က သူ့လိင်တန် မဲမဲတုတ်တုတ်ကြီးကို အားမလိုအားမရနဲ့ ဆုတ်ကိုင် ဖျစ်ညှစ်နေရင်း မေးလိုက် သည် . .။ စုတ်ပေး .မနွယ် . .မမနွယ် စုတ်တာကို ကျနော် အရမ်းကြိုက်တယ် . . မမနွယ် သည် သူ့လိင်တန်ကြီးကို စိတ်ပါလက်ပါ နဲ့ စုတ်ပေးပါသည် .. .။ မမနွယ်ရဲ့ လက်တဖက်ကလဲ သူ့ေ၈ွးစိနှစ်လုံးကို ဖွဖွလေး ကိုင်တွယ်ကစားပေး သည် . .။ မမနွယ် သည် အစုတ်ကျွမ်းတာ သူသိနေတာ ကြာပြီလေ . .။ မမနွယ် သည် သူနဲ့ မစပ်ရှက်ခင် မလိုးကြခင် ရှေ့ပြေးအနေနဲ့ သူ့ကို အမြဲ စုတ်ပေးလေ့ ရှိသည် …။ မမနွယ်ရဲ့ ဆူဖြိုးတဲ့ ရင်သားစိုင်နှစ်မွာ ကိုလဲ သူ စိတ်ကြိုက် ဆုတ်နယ် သည် . .။ မမနွယ် သည် သူ့လိင်တန်ကို အရင်းအထိ ငုံကာ စုတ်လိုက် ..လိင်တန်တလျောက် လျာနဲ့ ထိုးကလိပေးလိုက် . . လုပ်ပေးသည် . .။ မမနွယ် စုတ်ပေးတာ ကောင်းလွန်းလို့ တချက်ချက် …အရမ်းကောင်းကောင်းသွားတာ သုတ်တွေ ပန်းထွက်သွားမှာတောင် စိုးနေရ သည် . .။ မမနွယ်လဲ ဒီအချိန်မှာ အ၀တ်အစားး ဘာမှ ကိုယ်ပေါ်မှာ မရှိတော့ . .။ ဗလာကျင်းကာ ကိုယ်တုံးလုံးကြီး ဖြစ်နေပြီ . .။ မမနွယ် ရဲ့ ပေါင်ကြားက အမွေးမဲမဲတွေပေါက်နေတဲ့ ဆီးခုံ ဖေါင်းဖေါင်းကြီးနဲ့ အဲဒီအောက်က နီညိုညို စောက်ဖုတ် အကွဲကြောင်းကြီး ကို တပ်မက်စရာ တွေ့မြင်နေရ သည် . .။ မမနွယ်မှာ စ်ိတ်ထကြွလာတဲ့အခါ စောက်ရေ တအားရွှမ်း သည် ..။\nစောက်ရေတွေ စိုစိုရွဲရုံကမ သူမပေါင်ကြား နဲ့ ဖင်ကြားထဲကို စီးကျနေ သည် …။ မမနွယ်နဲ့ သူ လိုးတဲ့အခါ မမနွယ် ကို ပက်ပက် စက်စက် ညစ်ညစ်ညမ်းညမ်း တွေ သူ ပြော ပြီး မမနွယ်ကိုလဲ သူ့ကို ပြန်ပြောခိုင်းလေ့ ရှိ သည် …။ “ မမနွယ် စောက်ဖုတ် ယားလား . ..” “ အင်း..အရမ်းယားတာဘဲ ..မောင် …” “ မမနွယ် ..ဘာလိုချင်လဲ…” “ လီး..မောင့် လီး ..မောင့် လီး တုတ်တုတ်ကြီး ကို လိုချင်တယ် . ..” မမနွယ် သည်လိုပြောရင် သူ ပိုပြီး စိတ်တွေ ထကြွ သလိုဘဲ …။ “ လီးကြီး နဲ့ တက်လိုးပေးပါ မောင် ..လီးကြီး နဲ့ တအား ဆောင့်ပေးပါ ..မမ ယားလှပြီ ..” မမနွယ် ရဲ့ မျက်နှာ ကို သူ လီးတန်ကြီး နဲ့ ရိုက် သည် ..။ သူ့ လီးကြီးကို အရင်းကနေ ဆုတ်ကိုင်ပြီး လီးတန်ထိပ် နဲ့ မမနွယ်ရဲ့ မျက်နှာကို ရိုက် သည် …။ မမနွယ်က ဒစ်ကားကြီးကို လျာနဲ့ ယက် သည် ..။ “ဂွေးစိတွေကို အရင် ယက် . .” မမနွယ် သည် သူ့ ဂွေးစိတွေကို လျာနဲ့ ကျကျနန ယက်ပေးပါတော့ သည် ..။ “ကြိုက်လား …” မမနွယ် ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ်ညှိမ့် သည် ..။ “ကြိုက်တယ်မောင်..မမနွယ် သိပ်ကြိုက်တယ် …” “ မမနွယ် ..ဖင်ကုန်းလိုက် . .. ” ၀င်းဖြူစွင့်ကားတဲ့ ဖင်ကြီးတွေ ရဲ့ အလယ်ခေါင်မှာ နီ ညို ညိုစောက်ဖုတ်ကြီးက ပြူးထွက်နေ သည် …။ စောက်ဖုတ်ကြီး သည် ရမက် အရှိန်ကြောင့် အရမ်းဖေါင်းကားပြီး မို့မောက်နေသလိုဘဲ . .။ စောက်ရေတွေ ကြောင့် မမနွယ် ရဲ့ အဖုတ်ကြီး က ပြောင်လက်နေ သည် ..။ ဘသန့်ထူး သည် မမနွယ် စောက်ဖုတ်ကြီးကို ကိုင် သည် ..။ မမနွယ် မျက်လုံးလေးမှိတ် ပြီး ညည်း သည် ..။ သူ့လက်မှာ အရေတွေ စိုပေကုန်တော့ သဘောကျစွာ ရယ်မောရင်း ပေနေတဲ့ သူ့လက်ချောင်းတွေကို မမနွယ်ကို ယက်ခိုင်း သည် ..။ မမနွယ် သည် သူ .. ခိုင်းစေသမျှကို လုပ် သည် …။ “ မောင် …” “ဘာလဲ မမနွယ် ..လိုးစေချင်ပြီလား …” “ ဟုတ်တယ်မောင်..မမနွယ် ယားလှပါပြီ ..မမနွယ်ကို လိုးပေးပါတော့ကွယ် . . .” ဘသန့်ထူး သည် ဖင်ကုန်းပေးထားသော မမနွယ်ကို အနောက်မှ လိုးပေးပါတော့ သည် ..။ စိတ်တွေ တအားထန်နေပြီဖြစ်ပြီး မမနွယ် သည် ခပ်ကြမ်းကြမ်း လိုးတာကို ကြိုက်ပြီး ခံလဲ ခံနိုင်တဲ့ မိန်းမ မို့ သူ ခပ်ပြင်းပြင်းဘဲ ဆောင့် လိုးလေတော့ သည် …။\nမမနွယ်ကို စတင်ပြီး ..လိုး နေတဲ့အချိန်မှာဘဲ .. မမနွယ်ရဲ့လင်ကြီး ဦးသောင်းစိန် ပြန်ရောက်လာ သည် . .။ဘသန့်ထူးလဲ လက်ပူး လက်ကျပ်မိနေတော့ .. ..ပြူတင်းပေါက်က ခုန်ဆင်းပြီး ပြေးသည် ..။ ဦးသောင်းစိန်ကအော်ဟစ် အကူအညီတောင်းတော့ အိမ်နားနီးချင်းတွေ နဲ့ ရပ်ကွက်က လူငယ်တွေ ၀ိုင်းဖမ်းလို့ ဘသန့်ထူး ကို မိသွားကြ သည် ..။ ရပ်ကွက်ထဲက လူငယ်များ ရဲ့ လုပ်နေကျ အတိုင်း ..ဘသန့်ထူးကို ၀ိုင်း ဗျင်းကြတော့ သည် ..။ ရဲများရောက်လာသောအခါ ဘသန့်ထူး သည် သွေးအိုင်ထဲ လဲနေပြီ …။ မမနွယ်သည် လင်ကြီး နဲ့ .. ရပ်ကွက်သားတွေ ရှေ့မှာ ဘသန့်ထူး က သူမကို မတရားကျင့်တာပါ လို့ .. တိုင်တမ်းတော့ သည် …. ။ ဘသန့်ထူး ..မဒိန်းမှုနဲ့ အဖမ်းခံလိုက်ရ ပြီ …။ ဘသန့်ထူး အချုပ်ထဲ ရောက်သွား သည် . .။ မမနွယ် သည် လူမိသောအခါ သူမ .. အလိုမတူပါ..အတင်း တက်ကျင့်ပါ သည် ..လို့ ပြောနေပြီ ..။ ဘသန့်ထူး မမနွယ်ကို အရမ်း စိတ်ဆိုး စိတ်နာ သည် . .။ ပိုဆိုးတာက လင်ကြီး ဦးသောင်းစိန် သည် .. ငွေရေးကြေးရေး တောင့်တင်းသောကြောင့် ..ဘသန့်ထူး စ အဖမ်းခံရကထဲ က ရဲတွေကို ငွေနဲ့ ပေါက် သည် . .။ တရားရုံး ကိုငွေနဲ့ လိုက် သည် . .။\nဘသန့်ထူး ..အာမခံပင် မရ ..။ အစိုးရဆွဲချ ရှေ့နေ ဒေါ်သီရီမေ နဲ့ တရားသူကြီးမ ဒေါ်ခက်ခက်မာ တို့ သည် ဘသန့်ထူးကို ထောင်မကျကျအောင် ..လုပ်ကြပါတော့ သည် . .။ စအဖမ်းခံရကထဲက ရဲစခန်းမှာ ဘသန့်ထူး ရေရေလည်လည် အရိုက်ခံရ သည် ..။ ရပ်ကွက် က လူငယ်တွေ ၀ိုင်းဆော်လို့ ဖူးယောင်ပေါက်ပြဲ ယောင်ကိုင်းနေသော ဘသန့်ထူး သည် ရဲတွေ ထပ်ဆော်တာ ခံရတော့ သတိမေ့မြောသွားရတဲ့ အထိ ဘဲ …။ မဒိန်းကောင် ..ဆိုတဲ့ အခေါ်အေ၀ါ် ကို တွင်တွင် သုံးကြ သည် ..။ တကယ်တော့ သူ သည် မယားခိုး တယောက် သာ ဖြစ် သည် . .။ လင်ရှိမိန်းမ ကို ကြာခိုသူ ..ကြာကူလီ သာ ဖြစ် သည် ။ သူ သည် မဒိန်းကျင့်သူ မဟုတ် . .။မမနွယ် အလိုတူ တာမှ သူတို့ အကြိမ်ကြိမ် ချိန်းတွေ့ကာ ပျော်ပါးခဲ့ကြတာဘဲ . .။ ဘသန့်ထူး ကို တရားသူကြီးမ နဲ့ အစိုးရဆွဲချရှေ့နေမ တို့က ငွေစားပြီး ..ထောင်ဒါဏ်ကြီးကြီး အပြစ်ပေး ခဲ့ကြ သည် . .။ ဘသန့်ထူး မကျေနပ် . .။ လုံးဝ မကျေနပ် ..။ သူ သည် သူ့ကို အမိန့်ချတုံးက တရားခွင်မှာ ထပြီး အော်ဟစ် အကြမ်းဖက်လို့ ရဲများရဲ့ ၀ိုင်း ထိုးကြိတ် ကန်ကျောက်တာကို ခံလိုက်ရ သေး သည် . .။ ထောင်ထဲ ၀င်ဝင်ချင်းလဲ မဒိန်းကောင် . .ဆိုပြီး နှစ်ကြီးသမားကြီးတွေနဲ့ .. ထောင်ဝါဒါ အမှုထမ်းတွေက ရေရေလည်လည် တွယ် သည် . .။နှိပ်စက် သည် . .။ ဖင်ဝိုင်းချဖို့တောင် လုပ် သည် ..။ မမနွယ်ရဲ့လင်ကြီးကငွေနဲ့ လိုက်ထားသလား လို့တောင် ထင်ရ သည်။\nအင်းစိန်ထောင်ကြီးထဲ မတရားမှုတွေ သည် ခောတ်အဆက်ဆက်ရှိနေမြဲ ……။ အကျဉ်း သားအချင်းချင်း ဗိုလ်ကျတာတွေ အနိုင်ကျင့်တာတွေ က ရှိနေတုံးပါဘဲ …။ ဘသန့်ထူး ခဏခဏ တိုက်ပိတ်ခံရ သည် . .။ ဘသန့်ထူး သည် စိတ်တို ဒေါသကြီးပြီး ခဏ ခဏ ရန်ဖြစ်တဲ့အတွက် ပါ . . ။ သူ မတရားခံရတဲ့အတွက် သူ့ကို မတရား လုပ်သူတွေ ကို လက်တုံ့ပြန် လက်စားချေ မည်လို့ သူ ဆုံးဖြတ်ထား သည် ။ ထောင်ထဲမှာ နှစ်ကြီးသမားတွေ မြှောက်ပေးလို့ ..သူ့လိင်တန်မှာ ဂေါ်လီ ထည့် ဖြစ်သွားသည် . .။ ဘသန့်ထူး အမြဲကြုံးဝါးနေတာက …. သူ့ကို လပ်စားပြီး ထောင်ထဲကို ပို့ခဲ့ ဆွဲချ ရှေ့နေမ နဲ့ တရားသူကြီးမ ကို လှလှပပကြီး လက်စားချေမည် ဆိုတာပါဘဲ . ..။ သူ့ကို အလိုမတူဘဲ ကျင့်ပါသည် လို့ လည်ဆည်ပြီး တိုင်ခဲ့တဲ့ မမနွယ်ကိုလဲ သူ လက်စားချေလို သည် . .။ များသောအားဖြင့်.. ..သူခိုးဂျပိုးများဟာထောင်ကျပြီးရင်..အပိုးကျိုးသွား.. . .နောင်ကျဉ်သွား . . တတ်ကြ သည် . .။ သူသည်ဒီလိုမဟုတ် . .သူ့ကိုမတရားလုပ်သူများကိုလက်စားပြန်ချေမည် . .လို့ ဘသန့်ထူး အမြဲ ကြုံးဝါးနေ သည် ..။ သူထောင်ထဲ ရောက်ပြီးလို့ များမကြာခင် ..အပြင်လောကမှာ ငွေစက္ကူတွေ တရားမ၀င် ကျေညာတာတို့ .. . . ကျောင်းသားတွေ ဆန္ဒပြတာတွေ တို့ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပွားလာ သည် . .။ ဆန္ဒပြပွဲတွေ တပြည်လုံး ဖြစ်နေ သည် . .။ မြန်မာနိုင်ငံ မှာ အကြီးအကျယ်ဆုံး အရေးအခင်းကြီးတခု ဖြစ်လာ ပြီ …။ အပြင်က ခုမှထောင်ထဲဝင်လာတဲ့လူတွေကပြောပြသလိုထောင်အမှုထမ်းတွေက လဲ ပြောပြလို့ အပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေကြလဲ ဘသန့်ထူးတို့ သိနေရ သည် . .။ သူထင်မထားတာ ဖြစ်လာ သည် . ..။ ထောင်တွေ ခါတာဘဲ . .။ ထောင်သားတွေကို လွတ်လိုက် သည် . .။ ဘသန့်ထူး လွတ်လာပြီ . ..။\nတိုင်းပြည် မငြိမ်းချမ်းတဲ့အထဲ သူ့လက်စားချေချင်တာတွေ အတွက် ဘသန့်ထူး အရမ်း ကျေနပ် ၀မ်းသာနေ သည် . .။ သူ အပြင် ပြန်ရောက်ပြီ . ..။ အချိန် တိုတို နဲ့ ပြန်ထွက်လာပြီ . .။ သိကြရောပေါ့ .ကောင်မတွေ လို့ ကြုံး ၀ါး နေသည် ..။ အပြင်လောက မှာက ခောတ်ပျက်နေ သည် . .။ မင်းမဲ့စရိုက် ..တွေ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေ သည် . .။ ရဲဆိုတာလမ်းပေါ်မှာ မတွေ့ရ .. ။ ရဲတွေကို ထုရိုက် သတ်ဖြတ်နေတဲ့ ကာလ ဖြစ် သည် ။ ရပ်ကွက်ကောင်စီ လူကြီးတွေ ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်နေကြရတဲ့ အချိန် ဖြစ် သည် ..။ တောမီးလောင် တောကြောင် လက်ခမောင်းခတ် .. ဆိုတဲ့ စကားလိုဘဲ ဘသန့်ထူး အတွက် အခွင့်အရေးကောင်းဘဲ . .။ သူနဲ့ ထောင်ထဲမှာ ခင်မင်သွားတဲ့ ..မိုးဇော်ဟန် ဆိုတဲ့ ကောင် နဲ့ သူနေတဲ့ ရပ်ကွက် ကို လိုက်သွား သည် . .။ ရပ်ကွက်တွေမှာ လူတွေ ၀ါးထရံတွေကာပြီး ကင်းစောင့်နေကြတဲ့ ကာလ ဖြစ် သည် . .။ မိုးဇော်ဟန် သည် သူ့ရပ်ကွက်မှာ ခါးပိုက်နှိုက်လို့ ထောင်ကျသွားတဲ့ ကောင်အဖြစ် လူသိများ ခဲ့သူ ပါ ။ . . လူလည်ခေါင်မှာ ခေါင်းမဖေါ်နိုင်အောင် နံမည်ပျက်ခဲ့ရသူ ဖြစ်ပေမဲ့ . .အခု တိုင်းပြည် မ အေးချမ်းချိန် ..ထောင်ထဲက ပြန်ထွက်လာသောအခါ ..အခိုက်အတန့်အားဖြင့် ..လူတွေက လန့်ပြီး မနှိမ်ရဲ . .။\nမချိသွားဖြဲ ဆိုသလို ..လေးလေးစားစား ဆက်ဆံကြ သည် . .။ ဥပဒေ မဲ့ ဖြစ်ချင်တာတွေ ဖြစ်နေချိန် ..ထောင်ထွက်တယောက်ကို လန့်ကြ သည် …။ မိုးဇော်ဟန် နဲ့ ဘသန့်ထူး တို့ ဓါးရှည်တွေ ကိုင်ကာ ရပ်ကွက်ထဲ ကင်းဝင်စောင့် သည် ။ ဘသန့်ထူး သည် မိုးဇော်ဟန်ဆီမှာ ခဏ ခိုနေပြီး ..သူ့အပေါ် မကောင်းခဲ့သူများ ကို လက်စားခြေရန် လုံးပမ်းလေတော့ သည် ။ မမနွယ် သို့ စိမ်းလဲ့နွယ် မမနွယ် သည် ထောင်သားတွေ ကို တံခါးဖွင့်လွတ်လိုက်ပြီ ဆိုတဲ့ သတင်းလဲ ကြားရော အရမ်းလန့်နေ သည် . .။ သူ .. သူ …သူများ လွတ်လာတော့မလား . ..။ ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ ကို အရမ်း လန့်နေသည် . .။ လင်ကြီး ဦးသောင်းစိန် ပန်းသေသွားတော့ . .နဂိုက တဏှာရာဂစိတ် ကြီးတဲ့ မမနွယ် သည် ကာမဆန္ဒမပြည့်ဝတဲ့ ဝေဒနာ က ဖိစီးလာရ သည် . .။ ဦးသောင်းစိန် သည် ပန်းမသေခင်က လဲ အသက်ကြောင့် မမနွယ် ကျေနပ်လောက်အောင် ဖြေဖျောက် မပေးနိုင်ခဲ့ပေ ။ သုတ်လွတ်လဲ မြန်တာကြောင့် ..မမနွယ် ကျေနပ်မှုမရခင် သူက အမြဲ ပြီး သွားလေ့ရှိရာ မမနွယ်မှာ ..အားမလို အားမရ ဖြစ်နေခဲ့ရတာ ကြာခဲ့ရ သည် ။ ဦးသောင်းစိန် သည် သူမထက် အသက်များစွာ ကြီးပေမဲ့ သူမနဲ့သူမ မိသားစု ရှေ့ ရေး အတွက် ကျိတ်မှိတ်ပြီး လက်ထပ်ခဲ့တာ ဖြစ်လို့ ..မမနွယ်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး မှာ အချစ်မပါတာကတော့ သေချာခဲ့ပါ သည် . .။\nဦးသောင်းစိန် သည်လဲ .. အသက်ကြီးသထက် ကြီးလာတော့ ကာမစပ်ရှက်တဲ့ ကိစ္စ မှာ မမနွယ် ကို တာဝန်မကျေတော့ …။ မမနွယ် သည် သူမလိုဘဲ တဏှာရာဂအားကြီးပြီး ..လင်ရှိမယား လဲ .. မေရှာင်တဲ့ ဘသန့်ထူး နဲ့ တွေ့ပြီး ..လင်ကြီးဆိက မရနိုင်တဲ့ ကာမစည်းစိမ်တွေ ကို တ ၀ကြီး ရယူလေတော့ သည် . .။ ဘသန့်ထူး သည် သူမအပေါ် သတ်ပစ်ချင်လောက်အောင် မုန်းတီးနေမည် ဆိုတာကို မမနွယ် သိ သည် . .။ စီရင်ချက် ချတဲ့နေ့က သူမကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ ဘသန့်ထူးရဲ့ မျက်လုံးများ သည် မုန်းတီးနာကျည်းမှုတွေ အပြည့်နဲ့ . . ။ ခပ်ဝေးဝေး က ထရပ်ကားသံ သဲ့သဲ့ ကြားနေရ သည် . .။ ညမထွက်ရ အမိန့်ကြောင့် ကားသွားကားလာ လုံးဝမရှိလို့ ကားသံကြားရင် စစ်ကားဘဲ ဖြစ်မည် . .။ မမနွယ် ကြောက်နေ သည် . .။ ဘသန့်ထူး လက်စားချေမှာ သေချာသလောက် မို့ပါ ။ အိမ်မှာ ခိုင်းတဲ့ကောင်လေး၂ယောက်ကို တောမှာ ဆန်သွားဝယ်ခိုင်းလိုက်လို့ အိမ်မှာ လင်ဖြစ်သူ ဦးသောင်းစိန် နဲ့ သူမဘဲ ရှိနေ သည် . .။ မီးကလဲ မှောင်နေသည် . ။ ဖယောင်းတိုင်တွေဘဲ ထွန်းထား သည် . .။ဦးသောင်းစိန် က ပုတီး စိတ်နေ သည် .။ အိမ်အောက်ထပ်က အသံကြား သည် . ။ တခုခု လဲပြိုတဲ့ အသံ …။ ဟဲ့ . ..ဘာသံလဲ . . ဦးသောင်းစိန် မေး သည် . .။ အောက်ထပ်က အသံကို နားစွင့် သည် . .။ မိနီ . .ဘာသံလဲ . . မိနီ ဘာမှ ပြန်မထူး . ..။ အိမ်ဖေါ်မလေးမိနီကို ခေါ်ကြည့်ပေမဲ့ ဘာမှမထူး . .။ နွယ်နွယ် . .အောက်ထပ်က အသံကြားတယ် . . မမနွယ် တုန်ရီတဲ့ အသံ နဲ့ မိနီကို အော်ခေါ် သည် . .။ မိနီ မထူး . .။\nဟိုကောင်ကြီး ..ခင်ဗျားမယား ရဲ့ ဖင်ပေါက်ကို ယက်လို့ ငါပြောတာ မလုပ်သေးဘူးလား ..ကဲကွာ..နှေးအုံး.. ဖေါင်း ကနဲဖေါင်းကနဲ ..ရိုက် သည် . .။ ဦးသောင်းစိန်လဲ ဒီတော့မှ ပြာပြာသလဲ မမနွယ်ရဲ့ ဖင်ပေါက်ကို လျာနဲ့ ယက်လေ သည် ..။ မပီပြင်ဘူး ..သေသေချာချာယက်စမ်း..ခွေးသူတောင်းစားကြီး ..ကဲကွာ.. ဘုန်းကနဲ ဆောင့်ကန်ပြန် သည် …။ ဦးသောင်းစိန်လဲ ယက်ပြီ..ယက်ပြီ … ဆိုပြီး သူ့လျာပြားကြီးနဲ့ ဖင်ပေါက်လေးကို ဖိကာဖိကာ ယက်ပါတော့ သည် ..။ တော်တော် ကြာကြာ ယက်ခိုင်းပြီးမှ .. ရပ်တော့ .. လို့ သူ အော် သည် …။ ခွေးသူတောင်းစားကြီး . . ဆောင့်ကြောင့်ထိုင် နေ.. မင်းမယားလေးကို ဖင်လိုးတော့မယ် … သေသေချာချာ ကြည့်နေ ..ကြည့်ဆို ကြည့်နော် ..မကြည့်ရင် ခင်ဗျား နာမယ် … .. ဟုတ်ကဲ့ပါ..ဟုတ်ကဲ့ပါ … ဘသန့်ထူး လဲ မမနွယ် ရဲ့ ဖင်ကြီးတွေ အနောက်မှ နေရာဝင်ယူ ရပ်လိုက်ပြီး ဖင်နှစ်လုံးကြားထဲက နီညိုညို စအိုပေါက်လေး ကို တံတွေးတွေ တပြစ်ပြစ် ထွေးချ သည် ..။ ကောင်မ ..စောက်ကျင့်မကောင်းတဲ့ ကောင်မ …နင့်ဖင်ကို လိုးဖို့ ..ထောင်ထဲမှာ ဂေါ်လီတွေ အများကြီးထည့်လာတာ … သူ့ လီးတန်ကြီး သည် မတောင့်တတောင် ဖြစ်နေ သည် ..။\nခွေးသူတောင်းစားကြီး . .ငါ့ လီး မတောင်ဘူး ဖြစ်နေတယ် …လီးလာစုတ်ပေးစမ်း … ဦးသောင်းစိန်မှာ သူ့ကို လီးစုတ်ခိုင်း လို့ ဟာကနဲ ဖြစ်သွားလေ သည် ..။ ဒါ..ဒါတော့ မလုပ်ပါရစေနဲ့ … ဘသန့်ထူး ရဲ့ လက်သီး ဆုတ်ကြီးတွေ ဦးသောင်းစိန် မျက်နှာပေါ်ကို ဆင့်ကာ ဆင့်ကာ ကျရောက်လေ ပြီ …။ ကြောက်…ကြောက်ပါပြီ ဗျာ …. မထိုးပါနဲ့တော့ ..အီးဟီး . .. … ကြောက်ရင် ခိုင်းတာကို လုပ်. မမနွယ် သည် ..ဘသန့်ထူး ခြေထောက်ကို မျက်နှာအပ်ပြီး ငိုယို တောင်းပန်လေ သည် ..။ မမနွယ် စုတ်ပေးပါရစေ . .သူ့ကို ချမ်းသာပေးလိုက် ပါ … ဘသန့်ထူး သည် မမနွယ်ကို ရေရေလည်လည် ရိုက်နှက်ပြန် သည် ..။ ဥပဒေ၀န်ထမ်း ဒေါ်သီရိမေ အစိုးရ ဆွဲချ ရှေ့နေမ …. ။ သီရိမေ လဘက်သုတ်နေ သည် . .။ သူတို့လမ်းထိပ်မှာ ရပ်ကွက်ထဲက လူငယ်တွေ ကင်းစောင့်နေကြတာကို သီရိမေ လဘက်သုတ် ညတိုင်းလိုဘဲ ပို့ပို့ပေး သည် . .။ တအိမ်တယောက် ကင်းထွက်စောင့်ကြရ သည် . .။ မစောင့်နိုင်တဲ့ မိန်းမသားချည်းရှိတဲ့ သီရီမေတို့လို အိမ်တွေက ကင်းစောင့်သူ လူငယ်တွေကို လဘက်သုတ် ..ကော်ဖီ ..မုံ့တို့ ပို့ပေးကြ သည်. .။\nသီရီမေ သည် တကိုယ်တော် အပျိုကြီးမမ မို့ အိမ်ဖေါ်မလေး ပူစူး .. နဲ့အိမ်ကြီးတလုံးမှာ နှစ်ယောက်ထဲ နေ သည် . ။ အရေးအခင်း ဖြစ်တော့ ပူစူး က ရန်ကုန်တဖက်ကမ်း က သူ့အမေ တယောက်ထဲမို့ ခဏ ပြန်ပါရစေ ခွင့်တောင်းလို့ ..သီရိမေ ခွင့်ပြုလိုက် သည် ..။ ပူစူးလဲ မရှိတော့ တယောက်ထဲ ကြောက်သလိုလို ဖြစ်မိ သည် …။ ကင်းစောင့်တဲ့ လူငယ်တွေ ဟာ ဓါးတွေ လှံတွေ ကိုင်ဆောင်ပြီး လမ်းထိပ်က ၀ါးထရံ စည်းရိုးတွေဆီ စကားတပြောပြောနဲ့ လျောက်သွားနေကြ သည် ။ သီရိမေလဲလဘက်သုတ်ဇလုံကိုကိုင်ပြီးအိမ်ရှေ့တံခါးမကြီးဖွင့်လိုက်ပြီး..ဖြတ်သွားတဲ့လူငယ် တယောက် ကိုလှမ်းခေါ် လိုက် သည် ..။ ဂျန်းဂဲလ်ဟက် စစ်ဦးထုပ်ခပ်ငိုက်ငိုက် ဆောင်းထားသော လူငယ်တယောက် အိမ်ရှေ့က ဖြတ်လျောက်သွားတာ တွေ့လို့ လှမ်းခေါ်လိုက် သည် . .။ ဟေ့..မောင်လေး . .လဘက်သုပ် လာယူပါအုံးကွယ် . .မင်းတို့ ကင်းသမားတွေအတွက် အမ အလှူ လုပ်ချင်လို့ . . ကောင်လေး သူမ အိမ်ဘေးပေါက်ကို ရောက်လာ သည် ..။ ဒီမှာ လဘက်သုပ် ဇလုံ . .အမ ရေနွေးကရားဝင်ယူလိုက်အုံးမယ် . . သီရိမေ မီးဖိုခန်း စားပွဲပေါ်က ရေနွေးကြမ်း ကရားကို ၀င်ယူ သည် . .။ သူမပြန်လှည့်လိုက်သောအခါ မီးဖိုခန်းတံခါးဝ မှာ စောစောက စစ်ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော လူငယ် ကောင်လေးက ပိတ်ပြီး ရပ်နေသည် . .။ မင်း..မင်း . .ဘာလိုချင်လို့လဲ . . ကျုပ် ဘယ်သူ ဆိုတာ သေသေချာချာ ကြည့်စမ်း .. ဟင် . . .မင်း . .မင်း . .. ဟုတ်တယ် . .ကျုပ် ဘသန့်ထူး . . .ခင်ဗျားတို့ မတရား ထောင်ချလိုက်တဲ့ ဘသန့်ထူး ကျုပ်ကို မဒိန်းကောင် ဆိုပြီး စွပ်စွဲခဲ့တာ . .တကယ်တော့ ကျုပ် မဒိန်းကျင့်တာ မဟုတ်ဘူး နှစ်ဦး သဘောတူ လုပ်တာ . . မဒိန်းကျင့်တယ် ဆိုတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ ..ပြချင်လို့ လာခဲ့တာဘဲ . . . မင်း…မင်း . ..ငါ..ငါ..အော်လိုက်ရမလား . . အော်တာနဲ့ ဒီ ဓါးနဲ့ ထုတ်ချင်းပေါက်အောင် ထိုးထည့်လိုက်မယ် . . ကဲ . .ခင်ဗျား ရဲ့ အိပ်ခန်း ဘယ်မလဲ . .အိပ်ခန်းထဲကိုသွား . . . အိပ်ခန်းက အပေါ်ထပ်မှာ . . ခင်ဗျား ရှေ့က လှေခါးတက် . .ကူလီကူမာ လုပ်မယ် မကြံနဲ့ . .အသေ ထိုးသတ်လိုက်မယ် . . ဒီကောင့် ပုံကြည့်ရတာ တကယ်ဘဲ ထိုးသတ်မဲ့ ပုံ …..။\nသီရီမေ သူ့ ရှေ့ကနေ လှေခါးပေါ်တက် သည် . .။ သူမ ခြေထောက်တွေ က မနဲရွေ့နေရ သည် . ..။ ဒူးတွေက တုန်နေလို့ .. .။ သီရီမေ ရဲ့ တင်စိုင်တွေရဲ့ တုန်ခါတာကို အနောက်ကနေ ဘသန့်ထူးက အနီးကပ်ကြည့်ပြီး .. ဟင်း . .ဖင်က တော်တော်ကြီးတာဘဲ . . လို့ပြောရင်း ဖျန်းကနဲ လက်ဝါးကြီးနဲ့ ရိုက် သည် . .။ ကောင်းလိုက်တဲ့ ဖင်ကြီး ..ကဲဟာ..ကဲဟာ…… ဖျန်း.. ….ဖျန်း ….. ဖင်တုံးကြီးတွေကို ရိုက် သည် . . .။ တောက်…ဖင်ကြီးက တော်တော်တောင့်တာဘဲ ..စောက်ဖုတ်ကို အရင်လိုးမယ် . .ပြီးရင် ..ဖင်ပေါက်ကို လိုးမယ် …. အို … ဒုက္ခပါဘဲ..သူ..သူ….ငါ့ကို လက်စားချေတဲ့အနေနဲ့ ကျင့်တော့မယ် ထင်တယ် . . .ဖင်ကို လိုးမယ်တဲ့ . .ဘုရားဘုရား …. သီရီမေ အရမ်း ကြောက်နေ သည် .. ။ တက်လေ . .မြန်မြန် .. ဘာနှေးနေတာလဲ . .. ဖင်ကို အနောက်က တွန်းတာ ခံလိုက်ရ သည် . .။ အိပ်ခန်းထဲရောက် လာတော့ . .ဘသန့်ထူးက ဒါးနဲ့မိုးထားပြီး … နင့် အ၀တ်တွေ အားလုံး ချွတ်စမ်း လို့ပြောရင်း သူ့ ခါးက ခပ်တိုတို စည်းထားတဲ့ လုံချည်ကို ချွတ်ချလိုက် သည် . .။ အို . . . ဘသန့်ထူးရဲ့ ပေါင်ကြားက အမွေးမဲမဲတွေကြားက လီးမဲမဲ တုတ်တုတ်ကြီး ..ကို သီရိမေ မြင်လိုက်ရ သည် . .။ လီးတန်ကြီး က ..မတ်မတ်တောင်နေ သည် ..။ လီးတန်ကြီး ပတ်လည် မှာ အဖုသီးတွေ နဲ့ ..။ ဘာဖုတွေလဲ …။ ရောဂါတွေများ ဖြစ်နေသလား …။ နိုင်တုံးက လူတွေကို ဖိ နှိပ်စက်ခဲ့သမျှ အခုတော့ ..ပြန်ခံရပြီ …။\nအပျိုကြီးမမ သီရီမေအဖို့ အခုလို ယောင်္ကျားတယောက် ရဲ့ လီးကြီးကို မြင်လိုက်ရတော့ ရင်ထဲ ဗလောင်ဆူသွားရ သည် . .။ ကြက်သီးတွေ ဖြန်းကနဲ ထသွားရ သည်. .။ ချွတ်လေ . .ဘာငိုင်နေတာလဲ . .နင့်ကို မဒိန်းကျင့်တယ် ဆိုတာ ဘယ်လိုလဲ ဆိုတာ ပြမယ် . .ဒီမှာ . .သီရီမေ . .နင် . .အလိုးခံဘူးလား . . အလုပ်တာဝန် အရ လုပ်ခဲ့တာပါ . .ကျမ..ကျမ …အပျိုတယောက်ပါရှင် ..တခါမှ မကြုံ ဘူးပါဘူး… ဘသန့်ထူး သည် သီရီမေကို ကုတင်ပေါ်ကို ဆွဲလှဲလိုက် သည် ။ မ…မလုပ်ပါနဲ့ . .တောင်းပန်ပါတယ်… ဖျန်း . . သီရီမေ ရဲ့ ပါးကို ရိုက်လိုက် သည် ..။ နင်..ငါ့ကို ထောင်ချတုံးက တရားခွင်မှာ ဒီလို မျက်နှာပေးမျိုး မဟုတ်ဘူး . .တော်တော် ရက်စက်တဲ့ ဟာမ . .သိရောပေါ့ . . သီရီမေ ရဲ့ ထမိန်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက် သည် . .။ ဟာ…အို ….. အိမ်မှာ နေရင်းမို့ သီရိမေ သည် အောက်ခံ ၀တ်မထား . ..။ ကိုယ်အောက်ပိုင်း ဗလာကျင်း သွားရပြီ . ..။\nဘသန့်ထူးက ဖြူဖွေးတဲ့ ပေါင်တန်သွယ်သွယ်တွေ နဲ့ပေါင်ကြားဆုံက ..အမွေး ခပ်ပါးပါး ပေါက်နေတဲ့ သီရိမေ ရဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးကို သေသေချာချာ ကြည့် သည် . .။ သီရိမေက လက်နဲ့ ဖုံးကာဖို့ ကြိုးစားတော့ . .ဖျန်းကနဲ ပါးကို ရိုက်ပြန် သည် . .။ ကောင်မ..မကာ နဲ့ …မဖုံးနဲ့ …နာချင်လား . . “ဖျန်း ….” မရိုက်ပါနဲ့ ရှင် . ..မကာတော့ပါဘူး . . မကာတော့ပါဘူး . . အပေါ်ပိုင်း လဲ ချွတ် စမ်း …. ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ …. ဟား…တယ်လှတဲ့ နို့တွေဘဲ .. ဘသန့်ထူး ပယ်ပယ်နယ်နယ် ဆုတ်ကိုင်လေ သည် …။ ဘသန့်ထူး က သူ့လီးတန်ကြီး ရဲ့ ထိပ်ပိုင်း ဒစ်ကြီးကို တံတွေးတွေ ထွေးချလိုက် သည် ။ ဒေါ်သီရိမေ သည် မျက်လုံး စုံမှိတ်ထား သည် ..။ ဘသန့်ထူး ရဲ့ လီးကြီးကို သူမ မကြည့် ရဲ ..။ ဘသန့်ထူး သည် စောက်ဖုတ်ကြီးထဲကို သူ့ လီးဒစ်ပြဲကြီး ထိုးထည့်မယ် လုပ်ပြီးမှ..မထိုးထည့်သေးဘဲ .. ကောင်မ …မျက်စိ ဖွင့်စမ်း … လို့ ပြောလိုက်ရာ သီရီမေ လဲ ..ကြောက်လန့်တကြား မျက်စိ ဖွင့်ကြည့်လိုက် သည် ..။ ငါ့လီးကို စုတ်စမ်း .. အို .. စုတ်ဆို စုတ်နော် . .နာချင်သလား ..တယ် . . ကြီးမားသော လက်သီးဆုတ်ကြီး နဲ့ ချိန်ရွယ်လိုက်လို့ … စုတ်..စုတ်ပါ့မယ် …. တခါမှတော့ . ..မစုတ်ဘူးဘူး .. လျာမရှည်နဲ့ . .စုတ် . . ဘသန့်ထူး က သူ့ လီးကြီး ဒေါ်သီရိမေ ရဲ့ ပါးစပ်နား ထိုးပေးလိုက် သည် …။ ဟုတ်…ဟုတ်ကဲ့ . . . သူ့လီးတန်ကြီးကို မရဲတရဲ ဆုတ်ကိုင်လိုက်ရ သည် ..။\nစူးစူးဝါးဝါး အနံ့ကြီး ရလိုက် သည် . .။ ထောင်သားတယောက် ရဲ့ လီးနံနံကြီး ကို ရှေ့နေမ ငုံလိုက်ရ ပြီ ..။ ဟုတ်ပီ ….စုတ်…စုတ်.. စုတ်လိုက်ချိန် ငန်သလိုလို ခါးသလိုလို အရသာကြီး ကို ရလိုက်ပေမဲ့ မျက်နှာ ရှုံ့မပြရဲ . .။ တော်ကြာ ပါး ပိတ်ရိုက်နေမှ နာနေမည် ..။ သူမ ဆံပင်တွေကနေ ဆွဲကိုင်ကာ သူ့ လီးတန်ကြီးကို ကော့ကာကော့ကာ ထိုး သည် ..။ စုတ်..နင့်လျာ နဲ့ ကလိပေး . .အား . .ဟုတ်ပီ..ကလိ..ကလိ …လျာ နဲ့ ထိုး …အား …ကောင်းတယ် . .လုပ်…လုပ် … ဒေါ်သီရီမေ လဲ လီးတန်ကြီးကို စုတ်လိုက် လျာနဲ့ ကလိပေးလိုက် လုပ်ပေး နေ ပြီ . .။ ဒေါ်ခက်ခက်မာ …။ တရားသူကြီးမ …. ။ အရေးအခင်း ဖြစ်ချိန် ဒေါ်ခက်ခက်မာ အိမ် မှာ ဆန် ပြတ်နေတာ ကြာပြီ ..။ ဒေါ်ခက်ခက်မာ ဆန် မှာထား သည် ..။ သူ့ တပည့်လေး တယောက် ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဆန်လာ ပို့ခိုင်းထား သည် ..။ အရေးအခင်း အချိန် မို့ လူတွေ ငတ်ပြတ်နေကြ သည် …တဲ့ ..။ ဆန်အိတ် ထမ်းလာရင် ၀ိုင်းလုကြ သည် ဆိုလို့ တပည့်လေးကို ဖွက်ပြီး သယ်ခဲ့ဖို့ ပြောထား ရ သည် . .။ အိမ်မှာ ဒေါ်ခက်ခက်မာ တယောက်ထဲ ..။ ဒေါ်ခက်ခက်မာ သည် နံမည် နဲ့ လိုက်အောင် မာ သည် . .။ ခက်ထန် သည် …။ သည်လို ခက်ထန် မာကျောလွန်းလို့ သူ့ လင် ဖြစ်သူ ဦးစိုးဝင်းကျော် သည် သူမ ကို ကွာရှင်းကာ ပြေးပြီ . .။ ပြေးတာမှ ဝေးလေ ကောင်းလေ ဆိုပြီး ..နိုင်ငံခြားကို အပြီးအပိုင် ထွက်သွားလေ သည် …။ မာနအလွန်ကြီးသော ဒေါ်ခက်ခက်မာ သည် လင် မရှိလဲ ဂရုစိုက်စရာ မရှိ ဆိုပြီး ..အိမ်ဖေါ်တွေနဲ့ နေ သည် ..။\nခက်ထန်လွန်း မာလွန်းတော့ အိမ်ဖေါ်တွေလဲ ပြေး ကုန် သည် ..။ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကလဲ စိတ်ပုတ်သော သူမ နဲ့ ဘယ်သူမှ နီးနီး မနေလိုကြပေ . .။ ဒေါ်ခက်ခက်မာ သည် ဆန်အိုးထဲ ဆန် မရှိမှန်း မသိ ..။ အိမ်မှာ ချက်မစားတော့ ဘယ်သိမလဲ . .။ တခါတရံမှဘဲ ချက်စား သည် . .။ အိမ်ဖေါ်တွေ မရှိတော့တဲ့ နောက်ပိုင်း . .အပြင်မှာဘဲ စားတာ များ သည် ..။ တရားသူကြီး မို့ ကျွေးမဲ့ လူတွေက ပေါများ သည် . .။ လဒ်လာဘက ရွင် သည် ..။ အခု အရေးအခင်း ဖြစ်တော့ ..အိမ်ထဲမှာဘဲ အောင်းနေရတော့ အိုးထဲ ဆန်မရှိတာ သိတော့တာဘဲ . .။ ပထမ တရက် နှစ်ရက် ဖြစ်သလို ကော်ဖီဖျော်သောက် .. မုန့်ကျွတ် ကို ယိုသုတ်ပြီး စား ..သည် ..။ ရပ်ကွက်ထဲက သူမကို တရားသူကြီး မှန်း သိတဲ့ ဆင်းရဲသားထဲက အရင်က မုန်းတီးခဲ့သူတွေ သည် ညပိုင်းမှာ ..ညစ်ညစ် ညမ်းညမ်း အိမ်ရှေ့ကနေ လာဆဲကြတာ ခံရ သည် ..။ မင်းမဲ့တိုင်းပြည်လိုဘဲ ဖြစ်နေ သည် ..။ ညဘက်ဆို ရင် မီး မရှိ ..။ ရပ်ကွက်ထဲမှာလဲ လှံတွေ ..ဒါးတွေနဲ့ လူတွေ လမ်းသလားနေကြ သည် …။ ဂျင်ကလိ ဆိုတာတွေ လဲ ခေတ်စားနေ သည် …။ ဒေါက် ဒေါက် ..ဒေါက် .. ဟော.. တံခါးခေါက် သည် . .။ ဆန်လာပို့ပြီနဲ့ တူ တယ် . . .။ သူမ တံခါးကို ခပ်မြန်မြန်ဘဲ ဖွင့်လိုက် သည် . .။ မောင်စိုးလား . .ဆန်အိတ် ပါလာပြီ လား . . လူငယ်တယောက် အိမ်ထဲ ၀င်လာ သည် . .။\nမင်း ဘယ်သူလဲ . .မောင်စိုးကော … လူငယ်က တံခါးကို အထဲက ပြန်ပိတ် ဂျက်ထိုးလိုက် ပြီး .. ကျုပ် မောင်စိုး မ ဟုတ်ဘူး .. ခင်ဗျားကို မဒိန်းကျင့်ဖို့ ရောက်လာတဲ့ ကောင် ..ခင်ဗျား မဒိန်းမှုနဲ့ ထောင်ချလိုက်တဲ့ ကောင် ကျုပ် မလုပ်ဘဲ ထောင်ကျခဲ့ရတယ် … . .ဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို မဒိန်း လာကျင့်တာဘဲ ..ကဲ ..အိမ်ခန်းထဲ ၀င် . . လို့ ခက်ထန်မာကျောစွာ နဲ့ ပြောလိုက် သည် ..။ ဟင် . .မင်း…မင်း . ..ဟို…ဟို ..ကောင် . . ဟုတ်တယ် . .ကျုပ် ဘသန့်ထူး … မှတ်မိပြီ မှုတ်လား . . ဖျန်းကနဲ ပါးပိတ် ရိုက်တာ ခံလိုက်ရလို့ ဒေါ်ခက်ခက်မာ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားရ သည် .။ ဘသန့်ထူး သည် လူးလဲထဖို့ကြိုးစားတဲ့ ဒေါ်ခက်ခက်မာ ကို ခြေထောက်နဲ့ ကန် သည် ..။ လဒ်စားတဲ့ သေနာမ …အခု နင့်ဖင်ကို လိုးမယ် . .ငါ့ကို အမှုလုပ်ပြီး ထောင်ထဲသွင်းတဲ့ မမနွယ်ဆိုတဲ့ ကောင်မကိုလဲ ဖင်လိုးခဲ့ ပြီးပြီ . .။ ဆွဲချရှေ့နေမ ကိုလဲ ဖင်ကော စောက်ပတ်ကော အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လိုးခဲ့ပြီးပြီ . .ဒါ နင့်အလှဲ့ဘဲ …ကဲ အ၀တ်တွေ ချွတ်စမ်း … ဒေါ်ခက်ခက်မာ ရေရေလည်လည် ကြောက်နေပြီ ..။ မဆင်မခြင် တံခါး စွတ်ဖွင့်မိလိုက်တဲ့ မိမိ အမှားကို နောင်တရလို့ မဆုံး . .။ ချွတ်လေ . .ဘာငိုင်နေတာလဲ ..ဒီမှာ ကြည့် ..ငါ ချွတ်ချလိုက်ပြီ . .ဒီမှာ နင့်ကို လိုးမဲ့ လီး . . ဒေါ်ခက်ခက်မာ ကို ရိုက်ရန် သူ့ လက်ဖ၀ါးကြီးနဲ့ ရွယ်လိုက် သည် ..။ ဒီတော့မှ . . ဒေါ်ခက်ခက်မာ အ၀တ်တွေ ချွတ် သည် ..။ ဒေါ်ခက်ခက်မာ ဗလာကျင်းသွားပြီ .. ။ အ၀တ် ဘာမှ မရှိတော့ဘဲ ဖင်အပြောင်သား နဲ့ ကိုယ်တုံးလုံးကြီး . .ဖြစ်သွားပြီ ..။\nဒီမှာ တွေ့လား . .နင့်ကို ဖင်လိုးတဲ့အခါ နင် အရသာ ထူးအောင် ဂေါ်လီတွေ ပတ်လည် ထည့်လာတာ …လာ အရင် လီးလာ စုတ် … ဒေါ်ခက်ခက်မာ သည် လီးစုတ်ခိုင်းနေတော့ ရုတ်တရက် ကြောင်ကာ ငြိမ်နေ သည် ..။ လီး လာစုတ်လို့ ငါပြောနေတာ မကြားဘူးလား . .နင် နာချင်လား . . ဒေါ်ခက်ခက်မာ သည် ခက်သည် . .။ မာ သည် . .လေ ။ မစုတ်ဘူး . .နင့်လိုကောင်ရဲ့ လီးကို ဘယ်တော့မှ မစုတ်ဘူးဟဲ့ . .. ဖြောင်းကနဲ အုံးကနဲ သူမကျောပြင်ကို ဗျောတင်တာ ခံရပြီ . .။ ခိုင်းရင်လုပ် . .နင် နာမယ် . . သူမ လက်ကို နောက်ပြန်လိမ်ချိုးတာ ခံရတော့ နာကျင်မှုကြောင့် … တော်ပါတော့ . .လုပ်ပါ့မယ် … လို့ ပြောမိသွား သည် ..။ နံစော် ညစ်ပတ်တဲ့ လီးညိုညိုကြီးကို အောင့်အီးပြီး စုတ်လိုက်ရ သည် ..။ စုတ်..လျာကို သုံး . .လျာနဲ့ ထိုး .. လီးကို ကိုက်မယ် မကြံနဲ့နော် ..လည်ပင်း လှီးလိုက်မယ် . .ဒီမှာ တွေ့လား . . လက်ထဲက ငှက်ကြီးတောင် ဓါးရှည် ကို ပြ သည် . ..။ ဒေါ်ခက်ခက်မာ ရဲ့ ဖင်ပေါက်ကို သူ့ ဂေါ်လီတွေ ထည့်ထားတဲ့ လီး တုတ်တုတ်ကြီးနဲ့ သူ လိုးနေချိန်မှာ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက် ရ သည် ..။ ဒုံးဒုံး . . ဒုံး ..ဒုံး ..ဒုံး ….. ဘသန့်ထူး သည် ယခု တကယ့် မဒိန်းကောင် ဘ၀ကို ရောက်ရှိသွားပါပြီ …။ ဒုံး..ဒုံး …ဒုံး … ဘသန့်ထူး သည် အညှိုးကြီးကြီး နဲ့ ဒေါ်ခက်ခက်မာ ရဲ့ ခါးလေးကို လက်၂ဘက်နဲ့ စုံကိုင်ဆုတ်ပြီး ..အားနဲ့ ဆောင့်လိုးနေသည် …။ ဘသန့်ထူးရဲ့ ဂွေးစိကြီးတွေက ဒေါ်ခက်ခက်မာ ရဲ့ ဖင်ကြားကို တဘတ်ဘတ် ရိုက်ခတ်နေ သည် ..။


NoLimitCoin စျေး - အွန်လိုင်း NLC ပွောငျး\nစျေးနှုန်းနှင့် ပွောငျး ကို NoLimitCoin (NLC)\nသငျသညျ (ကစျေးနှုန်းအရ) ပွောငျး လိုအပ်နေသောကြောင့်သင်ဒီမှာဖြစ်ကောင်းဖြစ်ကြ NoLimitCoin (NLC) နိုင်ငံခြားငွေကြေးသို့မဟုတ်အွန်လိုင်း cryptocurrencies မှ. ထက်ပိုမိုပြောင်းလဲနိုင်ဖို့ထက်ပိုမိုလွယ်ကူဘာမှမရှိဘူး 170 ငွေကြေး နှင့် 2500 cryptocurrencies ဤတွင်, အွန်လိုင်းကျွန်တော်တို့ရဲ့ငွေကြေး ပွောငျး ကိုသင်အခုလုပ်ကူညီပေးပါမည်။ မရင့်ပြောင်းလဲဖို့အခမဲ့ခံစားရ NoLimitCoin ဒါပေမယ့်လည်းမဆိုအခြားရရှိနိုင်ငွေကြေး။\nNLC – NoLimitCoin\nသငျသညျမှာအားလုံးကြည့်ရှုရန်အဘို့အဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါကစိတ်ဝင်စားဖို့ဖြစ်လိမ့်မည် လဲလှယ်၏နှုန်းထားများ NoLimitCoin တဦးတည်းစာမျက်နှာပေါ်တွင်.\nNoLimitCoin များ၏စျေးနှုန်းများ ကမ္ဘာ့အဓိကငွေကြေး\nNoLimitCoinNLC သို့ အမေရိကန် ဒေါ်လာUSD$0.0286NoLimitCoinNLC သို့ ယူရိုEUR€0.0242NoLimitCoinNLC သို့ ဗြိတိသျှ ပေါင်GBP£0.0218NoLimitCoinNLC သို့ ဆွစ် ဖရန့်CHFSFr.0.026NoLimitCoinNLC သို့ နော်ဝေ ခရိုဏာNOKkr0.255NoLimitCoinNLC သို့ ဒိန်းမတ် ခရိုဏာDKKkr.0.18NoLimitCoinNLC သို့ ချက်ခိုရိုနာCZKKč0.632NoLimitCoinNLC သို့ ပိုလန်ဇလော့တီPLNzł0.106NoLimitCoinNLC သို့ ကနေဒါ ဒေါ်လာCAD$0.0378NoLimitCoinNLC သို့ ဩစတြေးလျ ဒေါ်လာAUD$0.04NoLimitCoinNLC သို့ မက္ကဆီကို ပီဆိုMXNMex$0.634NoLimitCoinNLC သို့ ဟောင်ကောင် ဒေါ်လာHKDHK$0.221NoLimitCoinNLC သို့ ဘရာဇီး ရီးယဲBRLR$0.153NoLimitCoinNLC သို့ အိန္ဒိယ ရူပီးINR₹2.14NoLimitCoinNLC သို့ ပါကစ္စတန် ရူပီးPKRRe.4.82NoLimitCoinNLC သို့ စင်္ကာပူ ဒေါ်လာSGDS$0.0392NoLimitCoinNLC သို့ နယူးဇီလန် ဒေါ်လာNZD$0.0437NoLimitCoinNLC သို့ ထိုင်းဘတ်THB฿0.89NoLimitCoinNLC သို့ တရုတ် ယွမ်CNY¥0.199NoLimitCoinNLC သို့ ဂျပန်ယန်းJPY¥3.05NoLimitCoinNLC သို့ တောင်ကိုရီးယား ဝမ်KRW₩33.92NoLimitCoinNLC သို့ နိုင်ဂျီးရီးယားနိုင်းရာNGN₦11.07NoLimitCoinNLC သို့ ရုရှ ရူဘယ်RUB₽2.1NoLimitCoinNLC သို့ ယူကရိန်း ဟီရီဗင်းညားUAH₴0.785\nNoLimitCoinNLC သို့ BitcoinBTC0.000002 NoLimitCoinNLC သို့ EthereumETH0.00007 NoLimitCoinNLC သို့ LitecoinLTC0.000525 NoLimitCoinNLC သို့ DigitalCashDASH0.000315 NoLimitCoinNLC သို့ MoneroXMR0.000321 NoLimitCoinNLC သို့ NxtNXT2.23 NoLimitCoinNLC သို့ Ethereum ClassicETC0.00421 NoLimitCoinNLC သို့ DogecoinDOGE8.25 NoLimitCoinNLC သို့ ZCashZEC0.000347 NoLimitCoinNLC သို့ BitsharesBTS0.88 NoLimitCoinNLC သို့ DigiByteDGB0.914 NoLimitCoinNLC သို့ RippleXRP0.101 NoLimitCoinNLC သို့ BitcoinDarkBTCD0.000985 NoLimitCoinNLC သို့ PeerCoinPPC0.0948 NoLimitCoinNLC သို့ CraigsCoinCRAIG13.02 NoLimitCoinNLC သို့ BitstakeXBS1.22 NoLimitCoinNLC သို့ PayCoinXPY0.499 NoLimitCoinNLC သို့ ProsperCoinPRC3.59 NoLimitCoinNLC သို့ YbCoinYBC0.00002 NoLimitCoinNLC သို့ DarkKushDANK9.17 NoLimitCoinNLC သို့ GiveCoinGIVE61.89 NoLimitCoinNLC သို့ KoboCoinKOBO6.51 NoLimitCoinNLC သို့ DarkTokenDT0.0263 NoLimitCoinNLC သို့ CETUS CoinCETI82.54\nငွေလဲနှုန်းကိုနောက်ဆုံးရေးသားချိန်: Fri, 14 Aug 2020 11:25:02 +0000.