ကိုပေါရဲ့ ပိတောက်ရိပ်၊ Ko Paw's Padauk-Yeik: July 2008\nကိုပေါ ပို့စ်အသစ်မရေးနိုင်ခင်စပ်ကြား မဒမ်ပေါရေးထားတဲ့ ကဗျာတပုဒ်ကို ယူတင်လိုက်ပါတယ်။\nမိုးတိမ်တွေ ရဲ့ အလင်္ကာ။\nလတစင်း ရဲ့ ကဗျာ။\nPosted by ကိုပေါ on Monday, July 28, 2008\nအဲဒီနေ့က ကိုဘို့အိမ်ကို ကျနော်တို့ လင်မယား အစောဆုံးရောက်သွားသည်။ သိပ်မကြာခင်မှာဘဲ ကျနော်တို့အဖွဲ့မှအဖွဲ့သား နောက်ထပ် နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက် ထပ်ရောက်လာသည်။\n“ကိုပေါတို့ ရောက်နှင့်တဲ့လူတွေ အရင်စားကြတော့မလား၊ ထမင်းပွဲပြင်လိုက်တော့မယ်”ဟု ကိုဘို့ဇနီး အစ်မက မေးသည်။\nနာရီကြည့်လိုက်တော့ ၁၂ နာရီထိုးလုနေပြီ။ ဗိုက်ကလည်း ဆာလှပြီမို့ ကျနော်က......\n“ဟုတ်ကဲ့...အစ်မ။ ကောင်းသားဘဲ။ ခဏနေ လူတွေ ထပ်ရောက်လာဦးမှာ ဆိုတော့ နေရာလောက်ငှအောင် ကျနော်တို့ အရင်စားနှင့်ထားလိုက်မယ်”\nအမှန်က ထိုအကြောင်းပြချက်နောက်ကွယ်တွင် ကျနော့်မှာ ကျနော်ကိုယ်တိုင်သာ သိသည့် အားနည်းချက် တခု ရှိသည်။\nအခြားမဟုတ်။ ကျနော်သည် ကျနော့်ရှေ့တွင် ထမင်းဟင်းနံ့ တလှိုင်လှိုင်ဖြင့် သူများတွေ စားနေသောက်နေကြလျှင် ကျနော်မစားရသေးပါက အင်မတန် သွားရည်တမြားမြား ဖြစ်လာတတ်သည်။ ဒန်ပေါက်၊ ထောပတ်ထမင်း၊ ဆွမ်းမွှေးရွက်နှင့် ချက်ပြုတ်ထားသည့် အနံမွှေးကြိုင်လှသည့် ထမင်းဟင်းလျာများဖြစ်က ပို၍ ဆိုးသည်။ သွားရည်များ ပါးစပ်ထဲတွင် အိုင်ထွန်းလာပြီး လူမသိ၊ သူမသိ အသံမမြည်စေဘဲ တံတွေး ‘တဂွပ်ဂွပ်’ ကျိတ်မြိုရသည်မှာ နေမထိ၊ ထိုင်မသာ အင်မတန် ဒုက္ခများသည်။ ဗိုက်ဆာနေချိန်ဖြစ်ပါက ဗိုက်ထဲကပါ ‘တဂွီဂွီ’ ကျယ်လောင်စွာ မြည်တတ်၏။ သည်အကြောင်းကြောင့်ပင် ဆွမ်းကျွေးအလှူများတွင် ဘုန်းကြီးကို ဆွမ်းဆက်ကပ်ရသည့်အလုပ်ကို မလွှဲရှောင်လွန်းမှသာ လုပ်တတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အစ်မက စားနှင့်ဘို့ ပြောလာသည့်ခါ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ပင် မငြင်းဆန်နိုင်တော့ဘဲ လျှောလျှောလျှူလျှူ လက်ခံလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။\nထမင်းစားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်လိုက်တော့ ဟင်းလျာများမှာ စုံလင်လှသည်။ ဟင်းတိုင်းကို ခံတွင်းတွေ့နေသည်။\nကျနော်တို့ ငါးယောက်သား စကားတပြောပြောနှင့် မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသောက်နေစဉ်မှာပင် မင်းသူရိယလည်း ရောက်လာသည်။ ကျနော်တို့ဝိုင်းမှာ နောက်ထပ် တယောက်စာ ထပ်ထိုင်လျှင် ရသေးသည့်အတွက် တခါတည်း ၀င်စားဘို့ ဖိတ်ခေါ်သည်။ သို့သော် ပုဂ္ဂိုလ်က ‘ပဲ များ’ နေသည်။ ထမင်းဝိုင်းနှင့် မလှမ်းမကမ်း မီးဖိုချောင်တံခါးကို မှီရင်း အိမ်မှာ စားလာပြီးဖြစ်၍ မစားလိုကြောင်း ပြန်ပြောသည်။ ပြောသာ ပြောသည်။ သူ့မျက်လုံးများမှာ စားပွဲပေါ်တွင်ရှိသော ဟင်းခွက်များဆီမှ မခွာ။\n“တွေ့လား၊ တွေ့လား.... ပါးစပ်ကသာ မစားချင်ဘူးပြောနေတာ။ မျက်လုံးကတော့ ဟင်းခွက်တွေကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေတာ။ တော်ပြီ။ တော်ပြီ။ ဘယ်သူမှ နောက်တခါ ထပ်မခေါ်နဲ့တော့။ သေချာပေါက် ၀င်စားလိမ့်မယ်” ဟု လှမ်းနောက်သည်။\nဧည့်ခန်းထဲတွင်လည်း နောက်ထပ် လူငါးယောက်လောက် ထပ်ရောက်လာသည်ကို လှမ်းမြင်နေရသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် မင်းသူရိယက....\n“အစ်မတို့ နောက်တာနဲ့ ကျနော်လည်း ကြောင်ခုန်ချဇာတ်လမ်းထဲကလို ဖြစ်တော့မှာဘဲ”\n“ဘာလဲကွ၊ ကြောင်ခုန်ချဇာတ်လမ်းဆိုတာ” ကျနော်က ၀င်မေးလိုက်သည်။\n“တခါတုန်းက လူတယောက်ဟာ စားချိန်သောက်ချိန်မှာ အိမ်တအိမ်ကို အလည်ရောက်သွားသတဲ့။ ဒီတော့ စားလက်စ ထမင်းဝိုင်းက အိမ်ရှင်တွေက သူ့ကို တပါတည်း ထမင်းဝင်စားဘို့ ခေါ်သတဲ့။ အဲဒီမှာ ဒီလူဟာ အင်မတန် ၀င်စားချင်နေပေမယ့်လည်း မစားတော့ပါဘူးဗျာလို့ ငြင်းလိုက်တယ်။”\n“နင့်လိုပေါ့”........တယောက်က ၀င်ဖောက်သည်။ မင်းသူရိယ တဟဲဟဲ ရယ်လျက် ဆက်ပြောပြန်သည်။\n“ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ခေါ်တော့လည်း သူက မစားတော့ပါဘူးဗျာလို့ ငြင်းသေးတာဘဲ။ ဒါပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲမှာတော့.......နောက်တခါ ထပ်ခေါ်ရင်တော့ ၀င်စားပြီကွာ.....လို့ ကြုံးဝါးထားပြီး နောက်တကြိမ်အခေါ်ကို စောင့်နေသတဲ့။”\n“သိနေတယ်လေ၊ ငါတို့က အဲဒီအကြောင်းသိလို့ မင်းကို ၀င်စားပါလို့ ထပ်မခေါ်တော့တာ”\nကျနော်က သူ့ကို လှမ်းပြောရင်း ပန်းကန်ထဲမှ ကုန်ခါနီးထမင်းကို စုပြီးစားနေသည်။ ဒီနေ့ ဟင်းရည်ကလည်း သောက်လို့တော်တော်ကောင်းသည်။ အစ်မ၏ အထူးလက်ရာ အမဲသားစပ်ကြော်ကလည်း တော်တော်ကောင်းသည်။\nမင်းသူရိယကတော့ သူ့ထုံးစံအတိုင်း ဘယ်လောက်စစ စိတ်မဆိုး။ သူကလည်း လူတိုင်းကို စတတ်နောက်တတ်သူ။ လူစုမိပြီဆိုတိုင်း ရယ်စရာမောစရာလည်း ပြောနေကျ၊ ဒီကောင့်ကို လူချစ်လူခင်များသည်။ အခုလည်းကြည့်။ မျက်နှာက ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ဟင်းခွက်တွေကို မျက်လုံးက မခွာတမ်းကြည့်ရင်း သူ့ပြောလက်စ ဇာတ်လမ်းကို ဆက်သည်။\n“အဲဒီလို ကြုံးဝါးထားပြီး သူဟာ နောက်တကြိမ် ထမင်းစားအခေါ်ကို စောင့်နေသတဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ဖြစ်ချင်တော့ ဘီဒိုပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ကြောင်က သူ့ဘေး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဘုတ်ကနဲ ခုန်ချလိုက်သတဲ့။ အဲဒီမှာတင် ဒီလူ့ပါးစပ်က ယောင်ပြီးတော့....ဒါဆိုရင်လဲ စားရတာပေါ့ဗျာ....လို့ လွှတ်ကနဲ ပြောလိုက်မိတော့သတဲ့”\nသူ့ဟာသကို တ၀ိုင်းလုံး ပွဲကျသွားကြသည်။\n“ကိုမင်းသူရိယ၊ ဒီအိမ်မှာတော့ ကြောင်မရှိဘူးနော်” တယောက်တပေါက် စကြနောက်ကြသည့် အသံတွေ၊ ရယ်သံတွေ ကျွက်ကျွက်ညံသွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် အစ်မက ထမင်းဝိုင်းကို လာကြည့်ရင်း...\n“သြော်...ကိုပေါ၊ ထမင်းတောင်ကုန်နေမှကိုး။ နေဦး လိုက်ပွဲထမင်းယူလာပေးမယ်”\n“ကျေးဇူးဘဲအစ်မ။ ကျနော် နည်းနည်းလောက် ထပ်ယူဦးမယ်”\nစောစောက ရယ်သံတွေ ကြားထဲတွင် ကျနော်နှင့် အစ်မ အပြန်အလှန်ပြောစကားမှာ တိုးတိမ်နေသည်။ ထမင်းဝိုင်းမှ လူတွေက လွဲ၍ မင်းသူရိယ ကြားလိုက်ပုံမရ။ အစ်မပြန်လာသည့်အခါတွင်တော့ လက်ထဲတွင် ကျနော့်အတွက် လိုက်ပွဲ ထမင်းတပန်းကန် အပြည့်နှင့်။\nအစ်မ ထမင်းပန်းကန် သယ်လာသည်ကို မင်းသူရိယမြင်သည့်အခါ သူ့အတွက် သယ်လာသည် ထင်မှတ်ကာ ထမင်းဝိုင်းဘက်ကို ကပျာကယာ လျှောက်လာရင်း အစ်မကို...\n“အစ်မ၊ ထမင်းတွေ အရမ်းများတယ်၊ နည်းနည်း လျှော့လိုက်ဦး။ ကျနော် အဲဒီလောက်မကုန်ဘူး” .....တဲ့။\nအဲဒီမှာတင် ထမင်းဝိုင်းတခုလုံး ရယ်သံတွေနဲ့ တအုန်းအုန်း ဆူညံသွားပြန်သည်။\n“ဟာ၊ အခုမှ ကြောင်တကယ် ခုန်ချပဟေ့။ ကြောင်ခုန်ချပဟ”\nရယ်ရလွန်း၍ ထမင်းသီးသူသီး ဖြစ်ကုန်သည်။ မင်းသူရိယကတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ၏ ပြုံးဖြဲဖြဲမျက်နှာပေးနှင့်ပင် မထူးဇာတ်ခင်းကာ ထမင်းဝိုင်းရှိ လွတ်နေသော ထိုင်ခုံတွင် ၀င်ထိုင်လေတော့သည်။\nသည့်နောက်ပိုင်းတော့ တလလောက်အထိ ကျနော်တို့ အုပ်စု ဆုံမိတိုင်း မင်းသူရိယကို “ကြောင်ခုန်ချ”ဟု ခေါ်ပြီး နောက်ပြောင်ကြတာကို မှတ်မိနေသေးသည်။\nPosted by ကိုပေါ on Sunday, July 27, 2008\nဒီ ဗီဒီယိုလေးမှာ စင်္ကာပူအကြောင်းကို အများသတိမထားမိတဲ့ ရှုထောင့်က ပြောပြနေပုံဟာ စိတ်ဝင်စားစရာ..........။\nကျနော်တို့ မြန်မာနိုင်ငံကို ပြန်လည် ထူထောင်တဲ့အခါမှာလည်း သတိပြုဘွယ်အချက်ကလေးတွေကို ဒီ ဗီဒီယိုလေးက ပေးစွမ်းနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ၃ပုံ ၂ ပုံလောက် အရောက်မှာ ကျနော်တို့ခေါင်းဆောင် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်နဲ့ ပတ်သက်လို့ ပြောထားတာလည်း ပါပါတယ်။ မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီအရေးကို စိတ်ဝင်စားသူတိုင်း အေးအေးဆေးဆေး လေ့လာကြည့်ရှုသင့်တဲ့ Documentary တခုပါဘဲ။\nPosted by ကိုပေါ on Saturday, July 26, 2008\nပြဿနာက ကျနော့်မှာ လှေလှော်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ သိပ်ပြင်းပြနေတဲ့ကိစ္စ။\nလှေလှော်ချင်တာဘဲ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ မေးချင်ကြမယ်။ Water sports တွေ ရှိတဲ့ နေရာတွေမှာ သွားပြီး ပိုက်ဆံအတန်အသင့်အကုန်အကျခံလိုက်ရင် လှေငှား၊ လှေလှော်လို့ရတာဘဲဟာ။ ဒီတော့ အသေးအဖွဲကို လာပြီး ဇာချဲ့မနေစမ်းပါနဲ့လို့ ဆိုကြမယ်။\nဒါပေမယ့် ကျနော်လှေလှော်ချင်တာက ရေကန်ထဲမှာ အပျင်းပြေ ခဏတဖြုတ်လှော်ချင်တာမဟုတ်။ ဧရာဝတီမြစ်ထဲက တံတားမရှိတဲ့နေရာ (ဥပမာ ရေနံချောင်း၊ ညောင်လှနဲ့ တဖက်ကမ်းက ငါးခြောက်ကျွန်း၊ နန်းတော်ကျွန်း၊ လေးအိမ် စတဲ့ မြို့ရွာတွေ)မှာ တဖက်နဲ့တဖက် လှေပို့စားတာမျိုးကို လုပ်ချင်နေတာ။\nအီလက်ထရွန်းနစ် အင်ဂျင်နီယာဘွဲ့နဲ့ ကျောင်းပြီးခဲ့ပြီး စင်္ကာပူမှာ အလုပ်အကိုင်နဲ့ မိသားစုနဲ့ အခြေတကျ ဖြစ်နေသူတဦးက အသက် ၄၀ ပြည့်ဖို့ ၃ နှစ်လောက် လိုတဲ့အခါကျမှ လှေ့ပို့စားချင်တယ် ဖြစ်လာတော့ ကြားရသူအပေါင်းက “ဟာ....ဒီကောင်၊ ဒီအရွယ်ကြီးရောက်ကာမှ ဘာကြောင်တာလဲ” လို့ ပြောပြီး ဟားမှာသေချာတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျနော်က ဒီအကြောင်းကို အဲသည်ဟားမယ့်လူတွေရှေ့မှာတော့ ဘယ်ပြောပါ့မလဲ။ ကိုယ့်ခံစားမှုကို နားလည်ပေးနိုင်မယ့် လူအနည်းငယ်လောက်ရှေ့မှာသာ ရင်ဖွင့်ဖြစ်တာပေါ့။ အဲဒီလို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ လူကလည်း တကယ်တမ်း ရေတွက်ကြည့်ရင် လက်ငါးချောင်းမပြည့်ပါဘူး။\nအဲဒီလှေလှော်ချင်တဲ့ ရောဂါ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ပေါ်လာတာ မကြာသေးဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လ၊ သုံးလလောက်ကမှ စပြီး ပေါ်လာတဲ့ရောဂါ။ ဒီ့အရင်က ဒါမျိုးစိတ်ထဲမှာ ဘယ်တောင့်တခဲ့မလဲ။ သူသူငါငါ တောင့်တသလိုဘဲ စင်္ကာပူမှာ ဖွင့်တဲ့ “တိုတို” သန်းဆုကြီးပေါက်ပြီး အလုပ်မလုပ်ဘဲ ကမ္ဘာတပတ် လျှောက်သွားဘို့ဘဲ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ၉ နှစ်လုံးလုံး မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လနဲ့ ထီမပြတ်ထိုးခဲ့ပေမယ့် သိန်းထီဝေးလို့ ရာဂဏန်းဆုတောင် တခါမှ မချိတ်ခဲ့ဘူးလေ။\nအခုတော့....အဲဒီလှေလှော်ချင်တဲ့ ရောဂါက နည်းနည်း ပိုသည်းလာပြီ။ ရံဖန်ရံခါ အားလပ်ချိန်လောက်မှာသာ လှေပို့ဖို့ကိစ္စကို စိတ်ကူးမိတာမဟုတ်။ အလုပ်လုပ်ရင်းလည်း အဲဒီအကြောင်းက ခေါင်းထဲရောက်ရောက်လာတယ်။ အိပ်မက်တွေထဲမှာလည်း လှေလှော်တဲ့ အိပ်မက်တွေချည်းဘဲ မက်နေတော့တာကိုး။\nဒီရောဂါ ပေါ်လာတာ ကျနော့် ကလေးဘ၀တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့လည်း နည်းနည်းတော့ ပတ်သက်မယ်ထင်တယ်။\nကျနော် မူလတန်းစမတက်မီ ၄နှစ် ၅နှစ် အရွယ်လောက်အထိ ကျနော့်ဘာသာ အိမ်မှာ တယောက်တည်းဆော့ကစားတဲ့ ကစားနည်းက နှစ်မျိုးဘဲ ရှိတယ်။\nပထမတမျိုးက အစ်မတွေရဲ့ သနပ်ခါးခဲထည့်တဲ့ လေးထောင့် သစ်သားသေတ္တာငယ်လေးကို သနပ်ခါးခဲတွေထုတ်၊ လှေလိုဖြစ်အောင် တုတ်တိုင်၊ အထည်ညှပ်စတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ ရွက်ကိုဖွင့်။ ပြီးတော့ လှေစီးခရီးသည်တွေနေရာမှာ ကျနော့်မိဘတွေဝယ်ပေးထားတဲ့ သေနတ်နဲ့ ပစ်ကစားစရာ ပလစ်စတစ်ဘူးအဖြူကလေးတွေ (အခု စင်္ကာပူမှာ ဘိုးလင်းပစ်တဲ့အခါ ထောင်တဲ့ တိုင်ဖြူဖြူမျိုးလေးတွေပေါ့) ကို သေတ္တာထဲမှာ အစီအရီအကျအနတင်၊ ကျနော်က နောက်ကပဲ့ကိုင်သဘောမျိုးနဲ့ သေတ္တာလေးကို ဖျာပေါ်မှာ ဟိုသည် တွန်းရွှေ့ရင်း ကစားတတ်တာဘဲကလား။ ကျနော်ကစားတာကို လာကြည့်ရင် ကြည့်တဲ့လူတောင်ပျင်းမလားဘဲ။ ဒါပေမယ့် နေ့ရှိသ၍ အဲဒီ ကစားနည်းကိုဘဲ တယောက်တည်း မပျင်းမရိ ကစားတယ်။\nဒုတိယ ကစားနည်းကလည်း လှေနဲ့ဘဲ ပတ်သက်တာဘဲ။ ကျနော့်အကြိုက်ကို အဖေက ရိပ်မိလို့လားမသိဘူး။ ကျနော့်ကို ပေါ့ပါးတဲ့ ကုက္ကိုသား၊ လက်ပံသား တွေနဲ့ ကစားစရာ လှေကလေးတွေ နှစ်စဉ်ထွင်းပေးတယ်။ အဖေ့လှေကလေးတွေက တကယ်ကို အနုပညာလက်ရာမြောက်တာ။ ကျနော်တို့ အညာဒေသမှာ ရှိတဲ့ လှေဦးပိုင်းက ခေါင်းမုလို လိပ်နေတဲ့ ဦးတုံးတုံးလှေပုံစံတွေနဲ့ မတူဘူး။ ရွှေစိုးဟန်ရဲ့ ပန်းချီတွေထဲမှာ တွေ့ရတတ်တဲ့ လှေပုံစံလေးတွေနဲ့တူတယ်။ ဦးက ရှည်ရှည်မျောမျောနဲ့။ ဧရာကလည်း ကျနော်ကြီးလာတော့ ကြည့်ရတဲ့ ရောမဒဏ္ဍာရီထဲက လှေရဲ့ ဧရာလိုဘဲ။ လှေကလေးက ပြားပြားလေးတွေ။ ရွက်တိုင်စိုက်ဘို့ အပေါက်ကလေးလဲ လွန်နဲ့ ဖောက်ပေးထားတယ်။ လှေနောက်မြီးမှာ ပဲ့တက် စိုက်ဘို့ စူးနဲ့အပေါက်ကလေးဖောက်ထားပြီး အဲဒီအပေါက်မှာ ၀ါးကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် တက်မပုံစံရအောင် အချောသတ်ပုံကိုင်ပြီး တက်မကလေး တပ်ပေးတယ်။ အဲဒီတက်မ စောင်းနေရင် လှေက ဖြောင့်ဖြောင့်မသွားဘူး။\nရာသီဥတုသာယာပြီး လှေညှင်းလေးတွေ တိုက်ခတ်နေတဲ့ ညနေခင်းတွေမှာ ကျနော်တို့အိမ်နဲ့ မနီးမဝေး ရွာထိပ်မှာရှိတဲ့ ရေကန်ထဲမှာ လှေကလေးကို ရွက်ဖွင့်လို့ ကန်တဖက်ကမ်းကနေ ရေထဲကို လွှတ်လိုက်။ ပြီးရင် ကန်ဘောင်ကနေ ပတ်ပြေးပြီး နောက်တဖက်ကနေ ဆီးကြိုဖမ်း။ အင်မတန် ပျော်စရာကောင်းတယ်။\nကျနော် ကျောင်းနေတဲ့အရွယ်။ နည်းနည်းကြီးလာတော့ မုန်းချောင်းထဲမှာ ပထမဦးဆုံးအကြိမ်လှေလှော်ခွင့်ရတယ်။ အဲဒီနေ့က မုန်းချောင်းထဲမှာ လှေပို့တဲ့ ဦးမောင်က လှေဆိပ်မှာ ရှိမနေဘူး။ လှေကို ၀ါးတိုင်မှာ ကြိုးချည်ထားတယ်။ ကျနော်က ၀ါးဖောင်စွန်းမှာ ရေချိုးနေတုန်း တဖက်ကမ်းကနေ ကျနော်တို့ အိမ်နီးချင်း မတင်တင်ဝင်းက လှမ်းအော်တယ်။ လှေလာကြိုဘို့။ ကျနော်က လှေမလှော်တတ်ဘူးလို့ ပြန်အော်တော့ သူက ...“ဘာမှမခက်ဘူး၊ ငါသင်ပေးမယ်။ လှေပေါ်သာတက်”...တဲ့။\nအဲဒါနဲ့ လှေကို ကြိုးဖြုတ်လိုက်တော့ ရေစီးမှာ မျောပြီး ကမ်းက ကွာလာတယ်။ မတင်တင်ဝင်းက လှော်လှော် လို့ အော်တော့ ကျနော်က တက်နဲ့ ညာဘက်မှာ အားစိုက်ပြီးခပ်တယ်။ လှေက မျောရာက ရပ်ပြီး ရှေ့ကို ရွေ့လာတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်ဘက်ကို ကွေ့သွားတယ်။ မတင်တင်ဝင်းက ဘယ်ဘက်ကို ပြောင်းလှော်ဘို့ အော်ပြန်တယ်။ ဘယ်ဘက်မှာ ပြောင်းလှော်တော့ လှေက မတ်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် မကြာခင်မှာဘဲ ညာဘက်ကို ဦးလှည့်သွားပြန်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ ဘယ်ဘက်နဲ့ ညာဘက် တဖက်ချင်းပြောင်းလှော်လိုက်တာ နောက်ဆုံးတော့ တဖက်ကမ်းကို ရောက်သွားတော့တယ်။ နောက်တော့ သိပ်မကြာပါဘူး။ ဘက်ပြောင်းစရာမလိုဘဲ တဖက်တည်းကနေ တည့်တည့်သွားအောင် လှော်တတ်သွားတယ်။\nဦးမောင်ရဲ့သား အောင်စိုးကျော်နဲ့ ကျနော်က ကျောင်းနေဖက်ဆိုတော့ မုန်းချောင်းကမ်းနဖူး တဲထဲက သူ့အဖေဆီ သူလာနေတဲ့အခါမျိုး၊ ကျနော်ကလည်း မုန်းချောင်းမှာ ရေလာချိုးတဲ့အခါမျိုးဆို နှစ်ယောက်သား တက်တယောက်တချောင်းနဲ့ မုန်းချောင်းကို အစုန်အဆန်လှော်ခဲ့ကြဘူးတယ်။ အင်မတန်ပျော်စရာကောင်းတဲ့ဘ၀။\nမုန်းချောင်းရေဟာ နွေရာသီမှာဆိုရင် ကြည်လင်အေးမြပြီး ရေတိမ်တဲ့နေရာတွေမှာ အောက်ကသဲပြင်တွေ ကျောက်စရစ်ခဲတွေကို မြင်ရတယ်။ မုန်းချောင်းတဖက် မြေနုကျွန်းကိုင်းပြင်တွေပေါ်က ဖြတ်ပြီး မုန်းချောင်းရဲ့ ရေပြင်ကို ဖြတ်တိုက်လာတဲ့လေဟာ လတ်ဆတ်ပြီး အေးမြလှတယ်။ ကမ်းပါးယံမှာ တွင်းကလေးတွေတူးပြီး အသိုက်ဆောက်နေတတ်တဲ့ ပျံလွှားငှက်တွေဟာ ကောင်းကင်မှာ ပျံဝဲလို့။ တခါတခါ ရေပြင်ကို ရှပ်ပျံလိုက်သေးတယ်။\nဧရာဝတီမြစ်ကတော့ ခရီးသွားတဲ့အခါ၊ မြစ်ရိုးတလျှောက်မြို့တွေမှာနေတဲ့ အစ်မတွေဆီ သွားလည်တဲ့အခါတွေမှာဘဲ ထိတွေ့ရတာပေါ့။\nဒီလိုနဲ့ ၉ တန်း၊ ဆယ်တန်း နဲ့ တက္ကသိုလ်တလျှောက်လုံးရော၊ ဘွဲ့ရပြီးတော့ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ အလုပ်လာလုပ်တဲ့အချိန်တွေမှာရော ကျနော်ဟာ မုန်းချောင်းနဲ့ရော ဧရာဝတီမြစ်နဲ့ပါ ဝေးကွာခဲ့ရတော့တယ်။ (မှတ်မှတ်ရရ လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်နှစ် လက်ထပ်ပြီးကာစအချိန်ကတော့ မုန်းချောင်းကို အမှတ်တရ ဇနီးနဲ့အတူ သွားလည်ဖြစ်တယ်။ မုန်းချောင်းဟာ အရင်အတိုင်း လှပဆဲဘဲ။)\nဘယ်လိုဘဲ နှစ်ရှည်လများ ဝေးကွာခဲ့တယ်ဆိုပေမယ့် မုန်းချောင်းနဲ့ ဧရာဝတီမြစ်ထဲက ရေစီးသံ၊ လှိုင်းပုတ်သံ၊ ရေပွက်သံ၊ လှိုင်းကြက်ခွပ်သံ သဲ့သဲ့ကို ကျနော့်ရဲ့ နားထဲမှာ အခုတိုင် ကြားယောင်နေဆဲ။ မြစ်ပြင်ချောင်းပြင်ကို ဖြတ်တိုက်လာတဲ့ လေနုအေးဟာ ကျနော့် အိပ်မက်တွေထဲအထိ လတ်ဆတ်နေဆဲ။\nဘလော့ဂ်လာလည်တဲ့ စာဖတ်သူတဦးရဲ့ ကူညီမှုကြောင့် အခုဆိုရင် ကျနော်ဟာ ယမုံနာ သီချင်းကို ဧရာဝတီ အလွမ်းပြေ နားထောင်ခွင့်ရပါတယ်။ အလွမ်းပြေနားထောင်ရင်း ပိုလွမ်းရတယ်။\nGone With The Wind ဇာတ်ကားကိုကြည့်စဉ်က အဓိကဇာတ်ကောင်ဖြစ်တဲ့ Scarlett O'Hara ဟာ သူမချစ်တဲ့ အိမ်နဲ့ လယ်တော (Tara) ကို ဘာကြောင့်ဒီလောက်တောင် ပြန်သွားချင်ရသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းကို အခုတော့ ကျနော်လည်း ကောင်းကောင်းနားလည်ခဲ့ပြီ။\nအခုနေ ပြန်သွားပြီး လှေတစီးထောင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်မယ်ဆိုရင် လှေသမားဘ၀မှာ နေလိုက်ချင်ရဲ့။ ဒါပေမယ့် လက်ရှိအနေအထားက လှေသမားတောင် အေးအေးလူလူ မနေနိုင်တဲ့ဘ၀။ မနှစ်က ပွင့်ဖြူအမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ချုပ် လွှတ်တော်အမတ် ဒေါက်တာအောင်မိုးညိုတို့ ရေနံချောင်းကို အစည်းအဝေးသွားမယ်လုပ်တော့ လှေသမားတွေအားလုံးကို သူတို့အဖွဲ့အတွက် လှေငှားမလိုက်ရဘူးလို့ အာဏာပိုင်တွေက အမိန့်ထုတ်တယ်။ သံကိုင်းအနီး ရွာတရွာမှာနေတဲ့ မိန်းမသားသုံးယောက်ဘဲရှိတဲ့ အိမ်က မသိလို့ လှေပို့လိုက်မိတာကို အရေးယူခံလိုက်ရတယ်ဆိုတဲ့သတင်း ကြားလိုက်ကြမယ်ထင်ပါရဲ့။ ဒီတော့ လောလောဆယ်အခြေအနေက ကိုယ့်တိုင်းပြည်ထဲမှာကိုယ် လှေတောင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် မလှော်ရတဲ့ အနေအထား။\nတကယ်တော့ ကျနော်ဟာ ဧရာဝတီရဲ့ သားတယောက်။ အကြောင်းကြောင်းကြောင့် ဧရာဝတီနဲ့ ဝေးကွာခဲ့ရလည်း တချိန်မှာ ကျနော်ချစ်တဲ့ ဧရာဝတီရဲ့ ရင်ခွင်မှာ ပြန်လည်ခိုလှုံခွင့်ရပေဦးမပေါ့။ ဟိုးအနောက်ဖက် ရိုးမတောင်တန်းပေါ် ၀င်လုဆဲဆဲ နေမင်းက ရွှေရည်တွေဖျန်းပက်ထားတဲ့ မြစ်ပြင်ပေါ်မှာ လှေကလေးကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှော်ရင်း ဘိလပ်ပြန်သန်းရဲ့ လှေကလေးသီချင်းကိုလည်း ဟောဒီလို တိုးတိုးသက်သာ သီဆိုရဦးမယ်။\n“လှေကလေးကို လှော်မည်။ ဘေးမသန်းဘဲ အေးချမ်းတော့သည်။ မြစ်ကမ်းခြေရေနဒီ...စိမ်းလဲ့လဲ့ကြည်”\nPosted by ကိုပေါ on Tuesday, July 22, 2008\nLabels: Personal Comments: (13)\nPosted by ကိုပေါ on Monday, July 21, 2008\nကျနော်တို့နဲ့ တချိန်တည်းလောက် စင်္ကာပူကိုရောက်လာတဲ့ မြန်မာအင်ဂျင်နီယာတွေမှာ အများစုဟာ ပရိုဂရမ်သွင်းထားသလို ဟောသည် အစီအစဉ်အတိုင်း တသွေမတိမ်း ပြုမူတတ်ကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။\nစင်္ကာပူကို ရောက်လာမယ်။ အလုပ်ရှာမယ်။ အလုပ်လုပ်မယ်။ မိန်းမယူမယ်။ ဒီက တက္ကသိုလ်တခုခုမှာ အချိန်ပိုင်းတက် မာစတာဘွဲ့ထပ်ယူမယ်။ ပြီးရင် ပီအာရ်လျှောက်မယ်။ မိသားစုခေါ်မယ်။ အိမ်ဝယ်မယ်။ ကားဝယ်မယ်။ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလုပ်မယ်။\nအဲ...အကယ်၍ သင်ဟာ အကြောင်းကြောင်းကြောင့် အဲဒီအစီအစဉ်ထဲက တခုခုကို မလုပ်ဖြစ်ရင်ဘဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကြန့်ကြာနေရင်ဘဲဖြစ်ဖြစ် ဟောသလို မေးသံတွေကို ညံနေအောင်ကြားရလတ္တံ့။\nဘာကျန်သေးလဲမသိ။ “မသေသေးဘူးလား” လို့တော့ မမေးတန်ကောင်းဘူး ထင်ပါရဲ့လေ။\nအများအားဖြင့် အဲသည်အစီအစဉ်အတိုင်း သွားကြလေ့ရှိပါတယ်။\nမြန်မာထဲက မြန်မာတွေဖြစ်တဲ့ ကျနော်တို့လင်မယားလည်း တချိန်မှာတော့ အိမ်ဝယ်ဘို့ အချိန်ကို မလွှဲသာမရှောင်သာ ကျရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ စင်္ကာပူမှာ အိမ်ခန်းဝယ်ရင် ဈေးမတန်တဆများတဲ့အတွက် မ၀ယ်ချင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အိမ်ငှားနေရင် လစဉ်ပေးနေရတဲ့ အိမ်ငှားခက ပြန်မရဘဲ ပလုံ သွားမှာလေ။ အိမ်ဝယ်လိုက်ခြင်းအားဖြင့် တချိန် ကိုယ်က စင်္ကာပူမှာ မနေတော့လို့ အိမ်ပြန်ရောင်းထုတ်ခဲ့ရင် အနည်းအကျဉ်းတော့ ငွေပြန်ပေါ်ကောင်းရဲ့ ဆိုတဲ့အချက်ရယ်၊ လစာထဲက စီပီအက်ဖ် ဖြတ်ပြီးတဲ့အခါ လစဉ် လက်ကျန်ငွေသားထဲက အိမ်ငှားခပေးနေရရင် လက်ထဲမှာ သုံးစရာ၊ စုစရာ ငွေသိပ်မကျန်တော့တာရယ်ကြောင့် အကြွေးဝယ်ပြီး စီပီအက်ဖ် စုဆောင်းငွေထဲကနေ ဖဲ့ဆပ်လို့ရတဲ့ အိမ်ဝယ်ခြင်းစနစ်ကို မြန်မာတွေ ကျင့်သုံးကြလေသတည်းပေါ့လေ။\nကျနော်တို့ အိမ်ဝယ်တော့ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးရန်အချက်အလက်တွေထဲက အချို့မှာ....\nအိမ်ဟာ တောင်ဘက်သို့ မဟုတ် မြောက်ဘက်ကို လှည့်တဲ့အိမ်ဖြစ်ရပါမယ်။ မနက်ခင်း တက်နေ၊ ညနေခင်း ကျနေ တွေကြောင့် နေထိုးမှာကို ရှောင်ရှားလိုပြီး တချိန်တည်းမှာ ရာသီမရွေး အ၀တ်လှန်းလို့ ကောင်းတဲ့အနေအထားမျိုးကို ရချင်လို့ပါ။\nချက်ချင်းတက်နေလို့ဖြစ်အောင် အိမ်ရှင်က အဆင်သင့် ပြုပြင်မွမ်းမံပြီးသား အိမ်မျိုးဖြစ်ရပါမယ်။ တခြားကြောင့်မဟုတ်။ ကိုယ့်ဟာကိုယ် မွမ်းမံရရင် ဒီက ကန်ထရိုက်တာတွေနဲ့ စကားပြောရမှာ အပေါက်အလမ်းမတည့်မယ့် အရေးကို ကြိုမြင်လို့ပါ။\nအထပ်မြင့်ရပါမယ်။ အထပ်မြင့်ရင် လေသာမယ်။ အပေါ်က ပစ်ချတာတွေ၊ အဲယားကွန်းရေကျတာတွေ မကြုံနိုင်ဘူး။ အမှိုက်ကားဖြတ်သွားရင် အနံ့မရဘူး။ တခြားအထပ်မြင့်အိမ်တွေက ကိုယ့်အိမ်ထဲကို လှမ်းမြင်စရာအကြောင်းမရှိဘူး။ ပရိုက်ဗေစီ ရှိတယ်ပေါ့ဗျာ။\nBasket ball ကစားကွင်းတွေနဲ့ ဝေးရပါမယ်။ NTU တက်နေစဉ်တုန်းက ကျောင်းနားမှာ အိမ်တအိမ် ငှားနေလိုက်တာ အရမ်းတန်ပါတယ်။ ငါးခန်းအိမ်အကျယ်ကြီးကိုမှ တလ ရှစ်ရာ၊ တခန်းဘဲ ပိတ်ထားတာ။ ကျောင်းသွားရင် တံတားကျော်လိုက်ရုံဘဲ။ ဒါပေမယ့် ကစားကွင်းနဲ့ အရမ်းနီးတော့ အဲဒီမှာ ဘတ်စကက်ဘော ကစားနေပြီဆိုရင် တဘုတ်ဘုတ်နဲ့ အင်မတန် ဆူတာ။ ဟီးဟီးဟားဟား ရယ်သံတွေကလည်း မစဲ။ တခါတလေ ညဘက် ဆယ်နာရီလောက်အထိ ကစားကြတယ်။ တီဗီကြည့်လို့လည်းမရ။ စာဖတ်လို့လည်းမရ။ အရမ်းစိတ်ညစ်ဘို့ကောင်းတယ်။\nအထပ်များစွာပါတဲ့ ကားပါ့ခ်နဲ့ တည့်တည့် မဖြစ်စေရဘူး။ တချို့သော ကားစုတ်ကားနာတွေဟာ ညဘက် မိုးကြိုးပစ်လိုက်တာနဲ့ Alarm တွေ အတောမသတ် ထမြည်တာ၊ ကားက အပေါ်ထပ်ကို တက်လာရင် အင်ဂျင်သံပြင်းတာ၊ မနက်စောစော အိပ်ကောင်းတုန်း ကားစက်ကို တဗြင်းဗြင်းနှိုးပြီး အင်ဂျင်နွှေးနေတဲ့အသံမျိုးတွေ၊ ကားတံခါးကို ရီမုတ်နဲ့ ပိတ်လိုက်စဉ် တွီတွီ မြည်တဲ့အသံတွေဟာ ညကြီးသန်းခေါင်မှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ပါဘဲ။\nအဲ...လမ်းမတန်းလည်း မဖြစ်ရဘူး။ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ကို ငယ်သံပါအောင် ညှစ်ပြီး စီးတတ်တဲ့ ဆိုင်ကယ်သမားတွေ ရန်ကို ကြောက်လို့ပါ။\nအနီးအနား အိမ်နီးချင်းတွေဟာ စက်ဘီးတွေ၊ အ၀တ်စင်တွေကို လူသွားလမ်းမှာ ထားတတ်တဲ့ လူမျိုးတွေ မဖြစ်ရဘူး။ ကော်ရစ်ဒါမှာ လမ်းလျှောက်ရတာ မလွတ်မလပ်ဖြစ်တတ်လို့ပါ။\nကွန်မြူနတီစင်တာတွေနဲ့ ဝေးရမယ်။ ဘာကြောင့်လည်းဆိုတော့ အဲဒါကလည်း ဆူညံတတ်တဲ့ နေရာဌာနတခုဖြစ်နေလို့ပါ။\nပထမဆုံး စကြည့်ကြည့်ချင်း အိမ်တလုံးကို တွေ့တော့ အရမ်းသဘောကျတာ။ ရုံးနဲ့လည်း မဝေးဘူး။ ဈေးကလည်း မဆိုးဘူးပေါ့လေ။ ဒါပေမယ့် မိတ်ဆွေတွေအပြော ဈေးဆစ်ရတယ်ဆိုတော့ ဘုမသိ ဘမသိနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဈေးမှာ ဆစ်သလို အများကြီး ဆစ်လိုက်မိလို့ အဲသည်အိမ်ကလေး ကိုယ်ကြိုက်ပါလျက် သူများလက်ထဲ ပါသွားပါတော့တယ်။ နောက်တော့မှ ရုံးကအပြန် အဲသည်အိမ်ကလေးကို မော့ကြည့်မိတော့ လားလား....တိုက်လေယာဉ်ပျံ ဆင်းတဲ့လမ်းကြောင်းမှာ တည့်တည့်ဘဲဗျိုး။ လေယာဉ်ပျံမှာ ချိတ်ထားတဲ့ ဗုံးတွေ ဒုံးကျည်တွေ မတော်တဆ ပြုတ်ကျရင်တောင် အိမ်ပြူတင်းပေါက်ထဲကို တိုက်ရိုက်ဘဲ။ ငါ့အိမ်ဘယ်နေ့ ဗုံးမှန်မလဲဆိုပြီး နေ့စဉ်ရက်ဆက် ပူပန်ပြီး ဆက်ဒမ်ဟူစိန်ရဲ့ ကျီးလန့်စာစား ဖီလင်မျိုးလေးနဲ့ နေရမှာတော့ နိပ်လှမယ်မထင်ဘူး။\nဟော...နောက်တအိမ်က ကျတော့ အိမ်အ၀င်တံခါးမကြီးကို ပိတ်လိုက်တာနဲ့ ကော်ရစ်ဒါနဲ့ လုံးဝအဆက်အသွယ်ပြတ်သွားပြီး ပရိုက်ဗေစီ အပြည့်ရှိတဲ့ အိမ်မျိုးပေါ့။ ပါကေးလည်း ခင်းထားပါသေးသဗျား။ ပြုပြင်ထားတာကလည်း အရမ်းလှတယ်။ အခန်းတိုင်းမှာ ပြူတင်းပေါက်ရှိတယ်။ အထပ်က ၆ထပ်ဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ နိမ့်တယ်။ ကိစ္စမရှိ။ တော်တော်ကို ကြိုက်နေပြီ။အို.. ဈေးကလည်း သက်သာလိုက်တာကွယ်။ နှစ်သိန်းတသောင်းငါးထောင်တဲ့။ အဲဒါနဲ့ ယူမယ်လို့ စိတ်ကူးပြီး ဆင်းလာတော့ အောက်မှာ ဘာသွားတွေ့တယ်မှတ်လဲ။ အဲသည်တိုက်က အမှိုက်ထွက်ပေါက်ဖုံးတဲ့ တံခါးအမြင့်ကြီးကို မေ့ပြီးမပိတ်မိတာနဲ့တူတယ်။ ဟောင်းလောင်းကြီးပွင့်နေတာသွားတွေ့တယ်။ ကြည့်လိုက်တော့ အမှိုက်ထွက်ပေါက်ကြီးက ဧည့်ခန်းအောက်တည့်တည့်လောက်မှာ။ မနက်မနက် အမှိုက်ကားလာသိမ်းရင် အမှုန်အမွှားတက်မယ့်နေရာဘဲ။ ၀ယ်လို့ မဖြစ်သေးဘူး။\nမ၀ယ်မိတာ ကံကောင်းပါသဗျား။ အဲသည် အိမ်ရှေ့တည့်တည့်မှာ အခု MRT station အသစ်လာဆောက်တယ်ဗျား။ အံမယ်လေး....ဘူတာပေါ်က ကြည့်လိုက်ရင် ဧည့်ခန်းထဲရော၊ အိမ်ခန်းသုံးခန်းစလုံးထဲရော တိုးလျိုပေါက် မြင်ရတယ်။ ဒီလောက်တောင် ပရိုက်ဗေစီကြိုက်တဲ့ ကိုပေါ၊ ကိုယ်ကျိုးနည်းတော့မလို့ပါလား။ နောက်ဘူတာရုံဆိုတော့ သိတဲ့အတိုင်း အင်မတန် ဆူညံတာကလား။ “သာ့ကျားရှင် ကျူးလီ...ဝှေ့လိုင်နီ.............ဟုမ်းမြဲ့...ရှဲ့ရှဲ့” နဲ့ တံခါးပိတ်သံ “ကွပ်ကွပ်ကွပ်ကွပ်” ကို ငါးမိနစ်တခါ နားသောတဆင်ရကိန်းရှိတယ်။ ဘုရား၊သိကြား ကယ်ပေလို့ပေါ့။\nနောက်တအိမ်ကတော့ ပတ်ဝန်းကျင်အနေအထားကို ပြောစရာမရှိ။ အိမ်ကလည်း ကျယ်ပါ၏။ သို့သော်...သူ့အိမ်ဖွဲ့စည်းပုံက နည်းနည်းဆန်းတယ်။ အိမ်သာက အိမ်အလည်ခေါင်မှာ ရှိတယ်။ ဧည့်ခန်းက ထလိုက်တာနဲ့ အိမ်သာကို တန်းနေတာဘဲ။ ဧည့်သည်စောင်သည်အတွက်တော့ ကွက်တိပါဘဲ။ သို့သော် ကျနော့်အကြိုက်နဲ့တော့ မကွက်တိဘူးဗျိုး။ အဲဒါနဲ့ အဲဒီအိမ်ကို အင်မတီးအင်မတန် ရောင်းထုတ်ချင်နေရှာတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အို အဖိုးအဖွားကို သနားပေမယ့်လည်း မ၀ယ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ သူတို့က စင်္ကာပူလူမျိုးထုံးစံ၊ အသက်ကြီးလာတော့ စုငွေမလုံလောက်လို့ ငွေပိုငွေလျှံလေးရအောင် လက်ရှိအိမ်ကိုရောင်းပြီး ပိုဈေးပေါတဲ့ နေရာကို ရွှေ့ရတော့မှာလေ။\nနောက်ဆုံးဝယ်ဖြစ်တဲ့ အိမ်က ရောင်းသူအိမ်ရှင်တရုတ်ကလည်း ထို့အတူပါဘဲ။ ငွေလိုလို့ရောင်းတာပေါ့ဗျာ။ ပြီးတော့ တနေရာမှာ ဈေးသက်သာတဲ့ အိမ်ကလေးတခုသွားဝယ်နေကြတာပေါ့။ သူငွေလိုတယ်ဆိုတာကလည်း သူကိုယ်တိုင်ပြောပြလို့ပါဘဲ။ ငွေချေတော့လည်း ကြိုတင်ငွေကို သူတောင်းသလောက် ဥပဒေအရ အမြင့်ဆုံးပမာဏကို ကျနော်တို့ ပေးခဲ့ပါတယ်။ သူတို့မပြောင်းခင် တလလောက် ပိုနေပါရစေဆိုတာတောင် ကျနော်တို့ ခွင့်ပြုခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအတွက် ကျနော်တို့မှာ အိမ်ငှားခ ရှစ်ရာ အပိုကုန်ခဲ့ရပေမယ့် သူ့မှာ မကျန်းမာတဲ့ ဖခင်အိုကြီးတယောက်ရှိတာကို ငဲ့ညှာထောက်ထားလို့ရော၊ သူ့မှာ သားငယ်ကလေးတယောက်ရှိတာအပြင် လူက ပျူပျူငှာငှာရှိတာရောကြောင့်ပါ ကျနော်တို့ လိုက်လျောခဲ့တာပါ။\nဒီလိုနဲ့ အိမ်ပြောင်းပြီး အတော်လေးကြာတော့ တရက်မှာ (လိပ်စာမပြောင်းရသေးတဲ့အတွက်) သူ့စာတွေကို သူကိုယ်တိုင်လာယူတဲ့အခါ ကျနော်တို့ နဲ့ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ရပ်ရင်းစကားစမြည်ပြောဖြစ်ကြတယ်။ ကျနော်ကလည်း သူ့ကို အလာပ သလာပ ပြောရင်း “ဘယ်လိုလဲ၊ အိမ်အသစ်မှာ အဆင်ပြေလားပေါ့” မေးတော့....သူက...“ပြေပါတယ်။ အခုဝယ်ထားတဲ့အိမ်က နှစ်ထပ်မှာလေ။ အရမ်းကောင်းတယ်။ အခု ခင်ဗျားအိမ်ထက် ပိုကောင်းတယ်”တဲ့။\nကျနော်ကလည်း “သြော်....ဟုတ်လား၊ ဘယ်လိုကောင်းတာလဲ” မေးတော့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်လိုဖြေတယ်မှတ်သလဲ။\n“ဘယ်လိုကောင်းတာလဲဆိုတော့....အခု ဆယ့်ငါးထပ် ၀ရန်တာက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်။ ဟောဟိုအောက်မှာ လျှောက်လာတဲ့လူတွေကို မျက်နှာမသဲကွဲဘူးမို့လား။ နှစ်ထပ်ကငုံ့ကြည့်ရင် ထင်းနေအောင် မြင်ရတယ်တဲ့။”\nသြော်...ဒုက္ခ၊ ဒုက္ခ။ ပုထုဇ္ဇနော ဥမ္မတ္တကော ဆိုတာ ဒါဘဲနေမှာ။\nPosted by ကိုပေါ on Sunday, July 20, 2008\nPosted by ကိုပေါ on Friday, July 11, 2008\nလယ်သမားတယောက်၊ ဓါတ်ပုံတပုံနဲ့ “အနီးအနားတောအုပ်ထဲမှာ လဲလျောင်းဝပ်တွားရင်း ကင်မရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေတဲ့ ရှားပါးမျိုးနွယ် ကျားတကောင်တွေ့ခဲ့ရတယ်” ဆိုသော အဆိုတခု။ အဲဒါဟာ ဒီအဖြစ်အပျက်ကြီးတခုလုံးရဲ့ အစပေါ့။\n“ကျိုးကျင်ယင်း”အနေနဲ့ သူ့ကျားကို တရုတ်တပြည်လုံးက ဒီလောက် အသည်းအသန် အာရုံစိုက်လာစရာ ကိစ္စတခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ လားလားမှ တွေးထင်ခဲ့ဟန်မတူဘူး။ ဒါပေမယ့် ပြီးခဲ့တဲ့ သတင်းပတ်အကုန်ကတော့ အဲဒီ ဓါတ်ပုံဟာ လံကြုပ်ဖြစ်ပါတယ်ဆိုတာကို အခိုင်အမာသိရှိသွားကြတဲ့အခါမှာ ဒေသခံ အစိုးရ၀န်ထမ်း ၁၂ ယောက်တိတိ အရေးယူတာ ခံရပါတော့တယ်။\nကျိုး ရဲ့ ဓါတ်ပုံတွေထဲက အဲဒီ ပထမဦးဆုံးဓါတ်ပုံကို လွန်ခဲ့တဲ့ ကိုးလ လောက်က အင်တာနက်ပေါ်မှာ စတင်ဖြန့်ဝေလိုက်ချိန်ကစလို့ ခေတ်မီဖွံ့ဖြိုးရေးအတွက် ကြိုးပမ်းနေဆဲ တရုတ်ပြည်ကြီးမှာ “အတုအပ ပစ္စည်းတွေ၊ လောဘဇောတွေ နဲ့ အစိုးရအရာရှိတွေရဲ့ လိမ်ညာမှု” စတဲ့ အရေးကိစ္စတွေမှာ အသည်းအသန် ဆွေးနွေးငြင်းခုန်စရာ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။\nအခုဖြစ်ခဲ့တဲ့ အမှုမှာ အစိုးရအပေါ် နဲ့ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုအပေါ် လူအများစုရဲ့ မနှစ်ခြိုက်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခဲ့ပြီး လူထုရဲ့အယူအဆကို အင်တာနက်ကတဆင့် ထပ်ဆင့်အားချဲ့ပေးလိုက်တဲ့အခါ တရုတ်ပြည်က အာဏာရှင်တွေအပေါ်မှာတောင်မှ ရံဖန်ရံခါ လူထုဆန္ဒက အောင်ပွဲဆင်တတ်တယ်ဆိုတာကိုလည်း တွေ့မြင်ခဲ့ပါတယ်။\n“ကျနော့်အမြင်ပြောရရင်တော့ ဒီကိစ္စဟာ အမှန်တရားနဲ့ အစိုးရရဲ့ အကျိုးစီးပွားဆိုတဲ့ အရာနှစ်ခုအကြားက အားပြိုင်မှုပါဘဲ” လို့ ဖူတန်တက္ကသိုလ် လူမှုဆက်ဆံရေးပါမောက္ခ ယူးဟိုင် က တယ်လီဖုန်းအင်တာဗျူးတခုမှာ ဖြေကြားသွားပါတယ်။ “ကျိုး ဟာ ငွေရဲ့ ဖြားယောင်းမှုကြောင့် ဒီကိစ္စကို လုပ်မိသွားတဲ့ သာမန် လယ်သမားတယောက်ပါ။ ကျိုးနောက်မှာ အဓိကပါဝင်သူတွေကတော့ အဲဒီ ရှာအန်ဇီပြည်နယ်က အစိုးရအရာရှိတွေပါဘဲ။”\nပထမတော့ ဓါတ်ပုံအပေါ် စိတ်ဝင်စားရုံ၊ စပ်စုရုံသက်သက်။ နောက်တော့ တရုတ်လူထုက ဒေါသထွက်လာကြတယ်။ တရုတ်အင်တာနက်အသုံးပြုသူအသိုင်းအ၀ိုင်းက ဒီဓါတ်ပုံထဲက ကျားဟာ စက္ကူရုပ်ကျားဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ချက်ချင်းထောက်ပြကြတယ်။ -----တောထဲက သစ်ပင်တွေကြားထဲမှာ ပိုစတာ တခုကို ထောင်ရိုက်ထားတာ..တဲ့။ ပြီးတော့ အစိုးရအရာရှိတွေကို ဖိအားပေးကြတော့တာဘဲ။ ခရီးသွားတွေ အလာအပေါက်နည်းပါးတဲ့ ရှာအန်ဇီဒေသကို ခရီးသွားလုပ်ငန်းတိုးတက်လာအောင်ကြိုးပမ်းရင်း ဒီကျားအတုဓါတ်ပုံကိုဖန်တီးရာမှာ အစိုးရအရာရှိတွေကိုယ်တိုင်က နောက်ကွယ်ကနေ အားပေးအားမြှောက်ပြုတယ်လို့လဲ စွတ်စွဲလာကြတော့တယ်။\n“အင်တာနက်ပေါ်မှာ ပြောနေဆိုနေ၊ ဝေဖန်နေတဲ့ လူတွေကို နှုတ်ပိတ်သွားစေချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အစိုးရအနေနဲ့ တကယ့်စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတခုကို လုပ်ကိုလုပ်မှ ဖြစ်တော့မယ်” လို့ နက်တီဇင် လူငယ်တဦးဖြစ်တဲ့ ရှန်ဟိုင်းမြို့က ကျိုးယီက ဆိုပါတယ်။\nအဲဒီလို လူတွေက အစိုးရအပေါ်မှာ (အထူးသဖြင့်) ဒေသခံအစိုးရအရာရှိတွေအပေါ်မှာ ဝေဖန်ရှုမြင်လာတာတွေဟာ သီတင်းပတ်အကုန်ပိုင်းလဲရောက်ရော ပိုမိုထင်ရှားလာတယ်။ ဘာကြောင့်လည်းဆိုတော့ ဆယ်ကျော်သက်မိန်းကလေးတဦးသေဆုံးမှုမှာ ရဲဘက်က စိတ်ကျေနပ်လောက်အောင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုမပြုလုပ်ဘူး ဆိုပြီး ကွီကျောင်းပြည်တောင်ပိုင်းဒေသမှာ လူထောင်ပေါင်းများစွာပါဝင်တဲ့ အဓိကရုဏ်းမှုတခုဖြစ်ပါတော့တယ်။\nအဲဒီအဓီကရုဏ်းကနေ ဆက်လက်ဖိအားပေးလိုက်တာ အခုသီတင်းပတ်လည်းရောက်ရော ကွန်မြူနစ်ပါတီက ဒေသပါတီကော်မတီအတွင်းရေးမှူးအပါအ၀င် ခရိုင်မှူး၊ ရဲမှူးနဲ့ အခြားအရာရှိတဦးတို့ အလုပ်က ထုတ်ပယ်ခြင်းခံရတယ်။\nလွန်ခဲ့တဲ့ တနှစ်လောက်ကလည်း အုတ်ဖုတ်စက်ရုံတခုမှာ ကလေးလုပ်သားတွေကို ကျေးကျွန်သဖွယ်ခိုင်းစေမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အာဏာပိုင်တွေရဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်မှုမကင်းဘူးဆိုတဲ့ စွတ်စွဲချက် ပိုစတာတွေ ထွက်လာပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ ဗဟိုအစိုးရကို အဲသည်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေလုပ်ဘို့ အင်တာနက်ကတဆင့် ဒေါသတကြီး ဖိအားပေးမှုတွေ ပြုခဲ့ကြတာကို တွေ့ရပါတယ်။\nဆန္ဒပြပွဲ၊တောင်းဆိုပွဲတွေဖြစ်လာရင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်အောင် လုပ်ပစ်တတ်တဲ့၊ အင်တာနက်ပေါ်မှာ ဝေဖန်တဲ့ပို့တွေ တက်လာရင် ချင်ချင်း ဖြုတ်ပစ်တတ်တဲ့ တိုင်းပြည်မှာ တရုတ်လူမျိုးတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အယူအဆတွေကို ထုတ်ဖော်နိုင်ဘို့ အကွက်ကောင်းတွေ ရှာဖွေဖော်ထုတ်တဲ့နေရာမှာ အင်မတန် ထူးချွန်လာကြပါတယ်။ ပထမဦးဆုံး သူတို့ရဲ့ ပေါ်ပြူလာအဖြစ်ဆုံး ပစ်မှတ်က အတုအယောင်တွေကိုဘဲ။ ဘယ်လို အတုအယောင်တွေလဲဆိုရင် ကုန်ပစ္စည်းအတုတွေ၊ ဘွဲထူးဂုဏ်ထူးအတုတွေနဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ကတ်ထူစက္ကူတွေ အစာသွတ်ပြီး ရောင်းတယ်ဆိုတဲ့ ပေါက်စီအကြောင်း.... မဟုတ်မဟတ်ဇာတ်လမ်းဆင်ရိုက်တယ်ဆိုတဲ့ ရုပ်မြင်သံကြားသတင်းအတု....စသဖြင့်။\nဒီ “ကျား ဇာတ်လမ်း” ကလည်း ဘယ်ကစခဲ့သလဲဆိုတော့ အသက် ၅၄ နှစ်အရွယ် လယ်သမား၊ အမဲလိုက်သမား ကျိုး ဟာ “လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ်လောက်ကတည်းက မမြင်မတွေ့ရတော့တဲ့ မျိုးတုန်းလုလု တရုတ်ပြည်တောင်ပိုင်းကျား ကို တွေ့ရင် ယွမ်ငွေ တသန်းဆုချီးမြှင့်မယ်” လို့ အစိုးရသတင်းဌာနကတဆင့် ကြားလိုက်မိတဲ့အခါကစတာဘဲ။\nအောက်တိုဘာလ ရောက်တော့ သူဟာ ရှာအန်ဇီဒေသ တောအုပ်ထဲက ထွက်လာပြီး ကျားတွေ့ခဲ့ပါတယ် ပြောတယ်။ သူနဲ့အတူ ဓါတ်ပုံ ဒါဇင်တော်တော်များများလဲ ပါလာတယ်။\nရှာအန်ဇီက အစိုးရအရာရှိမင်းများက သူ့အပြောကို လက်ခံလိုက်ပြီး ချက်ချင်း ဆုငွေ ယွမ်း နှစ်သောင်း ဆုချလိုက်တဲ့အပြင် တပတ်လောက်နေတော့ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲလုပ်ပြီး မီဒီယာတွေမှာ သူ့ကို ချီးမွမ်းလိုက်ကြသေးသတဲ့။\n“အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးတဲ့အခါမှာ ကျွမ်းကျင်သူတွေဟာ ဒီဓါတ်ပုံတွေဟာ အစစ်အမှန်ဘဲလို့ အတည်ပြုကြတယ်၊ ဒါကြောင့် နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျားပြန်တွေ့တယ်ဆိုတာ အဟုတ်ပါဘဲ” လို့ တရုတ်နေ့စဉ်သတင်းစာက ရှာအန်ဇီ သစ်တောအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ လက်ထောက်ဒါရိုက်တာ ကျူဂျူယောင်ရဲ့ ပြောဆိုမှုကို ကိုးကားဖော်ပြခဲ့တယ်။\nဒီကျားဟာ ဒီ့မတိုင်မီက မျိုးတုန်းပြီလို့ ယူဆခဲ့ကြတာ။ အခုတော့ အကောင်အနည်းအကျင်း ကျန်သေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ သဘာဝတောရိုင်း ရန်ပုံငွေအဖွဲ့က ပြောတယ်။\nဒါပေမယ့် ဒီကျော်ကြားမှုဟာ ရေရှည်မခံလိုက်ပါဘူး။ တရုတ်ပြည်ရဲ့ အွန်လိုင်းအသိုင်းအ၀ိုင်းက ဒီကိစ္စကို အတုကြီးဘဲ၊ လိမ်ဆင်ကြီးဘဲလို့ ချက်ချင်းသံသယ ဖြစ်ကြတယ်။ ဓါတ်ပုံထဲမှာ ကိုရွှေကျားက အရမ်းတောက်ပြောင်လွန်းနေတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ သစ်ပင်ခြုံနွယ်တွေကြားမှာ ဘယ်နေရာမှာဘဲပြောင်းရိုက်ရိုက် ကျားရဲ့ အနေအထားက မပြောင်းမလဲ၊ တသမတ်တည်း။\nအဲဒီအချိန်မှာ လူတယောက်က အဲဒီကျားနဲ့ တသွေမတိမ်းချွတ်စွပ်တူတဲ့ ပိုစတာအဟောင်းတခုပုံကို အွန်လိုင်းပေါ်မှာလည်း တင်ချလိုက်ရော ပြည်သူလူထုက ချက်ချင်းဘဲ ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းစစ်ဆေးဘို့ ၀ိုင်းဝန်းတောင်းဆိုကြတော့တာပေါ့။\nဒါပေမယ့် ရှာအန်ဇီက အစိုးရအရာရှိတွေက သူတို့ နဂိုဇာတ်လမ်းကိုဘဲ အသေအလဲ ဖက်တွယ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြဆဲ။\nအဲသည် ရှားပါးကျားရှိနေခြင်းဖြင့် အလည်အပတ်လာသူ ခရီးသွားဦးရေကို ပိုမို တိုးမြှင့်နိုင်ပြီး သဘာဝအပန်းဖြေစခန်းတခု ဖန်တီးနိုင်မယ်လို့ အစိုးရအရာရှိတွေက ယုံကြည်ယူဆနေတာကြောင့် ဖြစ်တယ်လို့ တက္ကသိုလ်ပါမောက္ခတဦးဖြစ်သူ “ယူ” ကပြောဆိုတယ်။\nနောက်ဆုံးတော့ တဖြည်းဖြည်းတိုးလာတဲ့ ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ပြီးခဲ့တဲ့ သတင်းပတ်ထဲမှာတော့ တာဝန်ရှိသူတွေဟာ အဲဒီကျားဟာ အတုအယောင် ကျားသက်သက် ဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုပြောကြားလိုက်ရပါတော့တယ်။ ကျိုး လည်း အဖမ်းခံရတယ်။ ငှားလာတဲ့ ကင်မရာနဲ့ ကျားရုပ်ပိုစတာကို သစ်ပင်တွေကြားမှာထောင်ပြီး ဓါတ်ပုံရိုက်ခဲ့တဲ့အတွက် လိမ်လည်မှုနဲ့ စွဲချက်အတင်ခံရတယ်။\nဒါပေမယ့် တရုတ်ပြည်သူတွေ ထွက်နေတဲ့ ဒေါသက ကျိုးအပေါ်မှာ ဒီလောက်မဟုတ်ဘူး။\n“လူထုရဲ့ ယုံကြည်မှုကို လှည့်ဖြားကစားဘို့ အာဏာပိုင်တစုဟာ သိပ္ပံအထောက်အထား၊ သာမာန်ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ဉာဏ်နဲ့ လူထုတရပ်လုံးရဲ့ အယူအဆကို မျက်ကွယ်ပြုခဲ့တယ်” လို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရေးသားသတင်းပို့လေ့ရှိတဲ့ နာမည်ကျော် တောင်ပိုင်းမက်ထရိုပိုလီတန် နေ့စဉ် သတင်းစာက ရေးတယ်။\n“လူတွေရဲ့ ဉာဏ်ပညာက မင်းဧကရာဇ်ရဲ့ ၀တ်ရုံသစ်ကို ခွာချလိုက်တဲ့အခါ၊ အမှန်တရားတွေ အပြင်ကို ထွက်မလာအောင် အစိုးရအမှုထမ်းတွေဟာ လိမ်ညာလှည့်ဖြားပြီး ဗျူရိုကရေစီယန္တရားကို အသုံးချပြီး ဖုံးကွယ်ဘို့ ကြိုးစားတတ်ကြတယ်။” ..လို့လည်း ရေးတယ်။\nအစိုးရအရာရှိတွေကိုယ်တိုင် ကျိုးကို နောက်ကွယ်ကနေ အကူအညီပေးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့တောင် သတင်းစာက အရိပ်အမြွက် ရေးသွားသေးတယ်။\nနောက်ဆုံးမတော့ ကျိုး တယောက်ဘဲ အဖမ်းခံခဲ့ရတယ်။ ကျိုးရဲ့ ဇနီးဖြစ်သူ လျိူ့ တားကူ ကို တယ်လီဖုန်းနဲ့ ဆက်သွယ်လို့တော့ မရခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျန်းစူ အခြေစိုက် ယန်စီသတင်းစာကို သူမက “အပြစ်ရှိတာ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းတယောက်တည်းမဟုတ်ပါဘူး” လို့ ပြောသွားခဲ့တယ်။\nအဲဒီနောက် သစ်တောအရာရှိ “ကျူ” အပါအ၀င် အစိုးရအရာရှိ ၇ ယောက် အလုပ်က ထုတ်ပယ်ခြင်းခံရတယ်။ နောက်ထပ် ခြောက်ယောက်က စည်းကမ်းကြပ်မတ်ခံရတယ်။ “ကျူ”ကတော့ အပြစ်ဒဏ်ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဘဲ ယူဆတယ်။ “အခုဆိုရင် ငါနေချင်တဲ့ ဘ၀မျိုးကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေသွားနိုင်ပြီပေါ့” လို့တောင် တောင်ပိုင်းမက်ထရိုပိုလီတန် သတင်းစာကို ပြောသွားလိုက်သေးတယ်။\nရှီအန်ဇီက အာဏာပိုင်တွေလည်း တနင်္လာနေ့ရောက်တာနဲ့ အမှုထမ်း ထောင်ပေါင်းများစွာကို စည်းကမ်းမွမ်းမံမှုဆိုင်ရာ အရေးပေါ်အစည်းအဝေး တက်ခိုင်းတော့တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် နောက်တနေ့ထုတ် ရှန်ဟိုင်းမောနင်းပို့စ်မှာ ပါလာတဲ့ အစည်းအဝေးဓါတ်ပုံထဲမှာ ၀န်ထမ်းအချို့ အိပ်မောကျနေတဲ့ ပုံပါလာတယ်။ (စာရေးသူ......အမျိုးသားညီလာခံမှာ ဗိုလ်ချုပ်တွေ ရှေ့ဆုံးတန်းမှာ အိပ်မောကျနေတာကိုတောင် သတိရမိတယ်)\n“အင်မတန် ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ကျနော်ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် တကယ်တော့ အင်မတန် ၀မ်းနည်းဘို့ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ” လို့ ရှန်ဟိုင်းအခြေစိုက် ရှေ့နေတဦးဖြစ်သူ ကျန်းချင်ကွီး ကပြောတယ်။\n“အဲဒါဟာ ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲဆိုတော့ ကျနော်တို့ အစိုးရအရာရှိတွေမှာ အခြေခံ ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့စိတ် ကင်းမဲ့နေတယ်ဆိုတာကို ပြတယ်။ အင်မတန် ဆိုးရွားပါတယ်ဗျာ”\n(စီအင်န်အင်န် သတင်းတခုကို ဘာသာပြန်သည်။ မူရင်းကို ဖတ်လိုပါက ဒီမှာ ဖတ်ပါ။)\nLabels: translation Comments: (2)\nကျနော်ငယ်ငယ်တုန်းက ကျောင်းမှာ မြန်မာ့သမိုင်းကို သင်ယူရတဲ့အခါ တနေရာမှာ ဖတ်ရတာက.....\n“...ထိုသို့လျှင် နိုင်ငံတော်၏ အဖက်ဖက်မှ ယိုယွင်းလာသော အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ထိန်းသိမ်းအံ့သောငှာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေ၀င်းခေါင်းဆောင်သော တော်လှန်ရေးအစိုးရသည် ၁၉၆၂ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံတော်အာဏာကို လွှဲပြောင်းတာဝန်ယူလိုက်ရသည်။....” တဲ့။\nအမယ်...ဖတ်လို့ အင်မတန် အာတွေ့တာဘဲ။ ညဦးပိုင်းမှာ ရေနံဆီမီးခွက်ကလေးထွန်းတဲ့ပြီး မီးအလင်းရောင်မှိန်ပျပျအောက်ကနေ အဲဒီအပိုဒ်ကို ခုနစ်အိမ်ကြား ရှစ်အိမ်ကြား အသံကုန်ညှစ် အော်လိုက်ရတဲ့အခါမျိုးဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆင့်မြင့်ဘာသာရပ်တွေ လေ့လာ သင်ကြားနေရတဲ့ အတန်းကြီးကျောင်းသားကြီးလိုလို၊ ပညာတတ်ကြီးလိုလို၊ သမိုင်းပညာရှင်ကြီးလိုလို အထင်ရောက်လာလောက်အောင် အင်မတန် အရသာရှိခဲ့တာကလား။\nနောက်ပြီး စာမေးပွဲအတွက် အဖန်တလဲလဲ အာဂုံဆောင်ပြီး ကြက်တူရွေးကျက် ကျက်မှတ်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျနော့်စိတ်ထဲမယ်... တကယ်ဘဲ ဗိုလ်နေ၀င်းခေါင်းဆောင်တဲ့ တော်လှန်ရေးအစိုးရကို အင်မတီး အင်မတန် အထင်ကြီး ကျေးဇူးတင်သွားတော့တယ်။\nအပြင်မှာ လက်လှမ်းမီသလောက် သတင်းစာတွေ၊ မဂ္ဂဇင်းတွေ၊ ၀တ္ထုတွေ၊ မြန်မာစာအုပ်စာပေတွေကို အသက်အရွယ်အလျောက် ဖတ်ပေမယ့်လည်း အဖြစ်မှန်ကို ဘယ်မှာသိရလို့တုန်း။ သူတို့ ခွင့်ပြုသမျှ၊ စာပေစိစစ်ရေးက ထွက်လာသမျှ၊ ဖြတ်တောက် တည်းဖြတ်ထားတာကိုဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ တောက်လျှောက်ဖတ်လာရတဲ့အခါ သမိုင်းအလွဲကြီးကို အဟုတ်မှတ်ပြီး ဗိုလ်နေ၀င်းကို သူရဲကောင်းကြီးထင်မှတ်လာလိုက်တာ ၈ လေးလုံးအရေးတော်ပုံက စပြီးတော့မှ ဗိုလ်နေ၀င်းဆိုတာ ကျနော်တို့ ကျောကို အကြိမ်ကြိမ်ချလာတဲ့ ဓားပြအကြီးစားကြီး ဆိုတာကို ဗြုန်းစားကြီး သိလိုက်ရတော့တာကိုး။\nတခုတော့ ရှိပါတယ်။ ၈၈ မတိုင်ခင်နှစ်များမှာ ကျေးရွာအဆင့်၊ မြို့နယ်အဆင့်၊ တိုင်းအဆင့် အဆင့်ဆင့်သော ပါတီဝင်တွေ၊ ကောင်စီဝင်တွေ အကျင့်ပျက်လာဘ်စားတာကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ရတော့ မြန်မာ့ဆိုရှယ်လစ်လမ်းစဉ်ပါတီကို ချဉ်တူးစတော့ ပြုလာပြီပေါ့ဗျာ။ ဒါတောင်မှ စစ်တပ်က စစ်တပ်သပ်သပ်၊ မဆလက မဆလ သပ်သပ် ဘာမှ မဆိုင်ဘူးလို့ ထင်တုန်းဗျ။ မဆလဟာ စစ်တပ်ရဲ့ အရပ်သားမျက်နှာဖုံးဆိုတာ သဘောမပေါက်သေးဘူး။ စာရေးဆရာမ ဂျူးလေသံနဲ့ပြောရရင် “ကျမတော်တော်ညံ့ခဲ့တာ” ပေါ့ဗျာ။\nဟော....အခုတော့ ဘလော့ဂ်တခုမှာ တင်ထားတဲ့ Youtube ဗီဒီယိုတခုကို ကြည့်ရတဲ့အခါမှာ ကိုယ့်ထက်တောင်မှ အဖြစ်ဆိုးတဲ့လူတွေကို သွားတွေ့ရတော့တာကိုးဗျ။\nဗီဒီယိုက မြောက်ကိုရီးယား နိုင်ငံသားတွေ အကြောင်းဗျား။\nဇာတ်လမ်းက ဒီလို။ နေရှင်နယ်ဂျီယိုဂရပ်ဖစ်က အထူးသတင်းအဖွဲ့တဖွဲ့ဟာ နီပေါနိုင်ငံက ဆေးပညာရှင်အဖွဲ့တဖွဲ့အတွင်းမှာ ဆရာဝန်တွေရဲ့ အကူလက်ထောက်တွေအနေနဲ့ လျို့ဝှက်အယောင်ဆောင်ပြီး မြောက်ကိုရီးယားနိုင်ငံကို လူသားချင်းစာနာတဲ့ စီမံကိန်းတခုအတွက် အရင်နှစ် မတ်လက လိုက်သွားခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီမှာ မှတ်တမ်းတင်သဘောမျိုး ဗီဒီယိုတွေ ရိုက်ကူးခွင့်ရခဲ့တယ်။\nဗီဒီယိုဟာ သာမန် မြောက်ကိုရီးယားပြည်သူတွေရဲ့ ဘ၀ကို ရိုက်ကူးထားတာဖြစ်တယ်။\nနှစ်ပေါင်းများစွာ အမြင်အာရုံဆုံးရှုံးကွယ်ပျောက်နေရာက အခုလို ခွဲစိတ်ကုသမှုခံရပြီး မျက်စိပေါ်မှာ စည်းနှောင်ထားတဲ့ ပတ်တီးစကို ဖြေပေးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ လူနာတယောက်ချင်းစီဟာ ဘာစလုပ်တယ် ထင်သလဲ........ဟောဒီ ဗီဒီယိုကို ကြည့်ကြပါ။\n"As each (blind) patient regain their sight we were amazed to see them direct their gratefulness to their Great Leader...despite their hardship, He receives credit for everything that happens here. As I watched hundreds of people do and say virtually the same thing ("We praise you!") over and over again I wondered which people had genuine faith and which were acting out of fear....and finally it hit me...here after generations of absolute rule and complete indoctrination, there may not beadifference between true belief and true fear" - Lisa Ling (host in Part VII)\nကဲ....ကြည့်စမ်းပါဦးဗျာ။ ကောင်းကြသေးရဲ့လားဟင်။ မြောက်ကိုရီးယားဆိုတာ ဒီအာဏာရှင်စနစ်အောက်မှာ အဖက်ဖက်က ချွတ်ခြုံကျပြီး ပြည်သူတွေမှာ အငတ်ဘေးဆိုက်နေတာ။ အဲဒါကိုများ ချစ်လှစွာသော ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်နေကြရတယ်လို့။\nအင်းလေ....ပြည်သူတွေကိုတော့ အပြစ်ပြောလို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲနော့။ သူတို့လည်း ကိုယ့်လိုဘဲ နှစ်ကာလ ရှည်ကြာစွာ အစိုးရက ၀ါဒဖြန့် မှိုင်းတိုက်တာကို အသားလွတ်ကြီးခံလိုက်ရတာကိုး။ ဟင်း.ဟင်း.. ပြောရင်းဆိုရင်း ကျောင်းကသင်သမျှစာတွေ ကို ဘလိုင်းကြီး အသံပြာအောင် အော်အော်ကျက်နေတဲ့ ငယ်ငယ်က ကိုယ့်ပုံလေးတောင် ကိုယ်ပြန်မြင်ယောင်လာပြီး နားရင်းပြေးရိုက်လိုက်ချင်တယ်။\nလူတွေ ဆွံ့အ သွားတာဟာ နားရဲ့ အကြားအာရုံချို့တဲ့မှုကြောင့်ပါတဲ့။ တကယ်လို့ ဟယ်လင်ကဲလားဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးလိုသာ ငယ်ငယ်ကတည်းက အမြင်အာရုံရော အကြားအာရုံပါ နှစ်မျိုးလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်ဆိုရင် အသက်အရွယ်အလျောက် အသိဉာဏ်ဖွံ့ထွားလာဘို့ခဲယဉ်းပါတယ်။ ကျပ်မပြည့်တဲ့သူလို့တောင်မှ အထင်ခံရနိုင်တယ်။\nအဲဒါကြောင့် မီဒီယာ လွတ်လပ်ခွင့်နဲ့ လွတ်လပ်စွာပြောဆိုပိုင်ခွင့်တွေဟာ လူတွေရဲ့ အသိဉာဏ်ဖွံ့ထွားရင့်ကျက်မှုအတွက်၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အသိဉာဏ်နဲ့အတွေးအခေါ် ဖွံ့ထွားစေမှုအတွက် အင်မတန် အရေးကြီးတယ်လို့ ပြောနေကြပေတာဘဲ။ ဒီကြားထဲမှာ စင်္ကာပူလို စီးပွားရေးအရ တိုးတက်တဲ့ နိုင်ငံမျိုးမှာ မီဒီယာလွတ်လပ်ခွင့်စတဲ့ အခြေခံလွတ်လပ်ခွင့်တွေ မလိုအပ်ပါဘူးလို့ ပြော ပြောနေကြတာကလည်း တမှောင့်။\nအေးလေ။ စင်္ကာပူဆိုတာလည်း သတင်းလွတ်လပ်ခွင့်အဆင့်အတန်းမှာ မြန်မာတို့၊ မြောက်ကိုရီးယားတို့နဲ့ သိပ်မကွာခြားလှတဲ့ နိုင်ငံဆိုတော့ အစိုးရက ချုပ်ကိုင်တဲ့ ရုပ်မြင်သံကြားနဲ့ သတင်းစာ တွေကိုဘဲ လွတ်လပ်တဲ့မီဒီယာတွေလို့ သွေးရိုးသားရိုး တထစ်ချ ယုံမှတ်မှားပြီး စွဲစွဲမြဲမြဲ ကြည့်မိ၊ နားထောင်မိကြတဲ့အခါ အခုလို သုံးသပ်ချက်မျိုးတွေ ထွက်လာတာ သိပ်အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်လှပေဘူး။ ခုနက ဗီဒီယိုထဲက မြောက်ကိုရီးယား နိုင်ငံသားတွေလိုမျိုးဘဲပေါ့နော်။\nဒါထက် စကားမစပ်၊ စင်္ကာပူက ဘူတာရုံတွေမှာ အလကားဝေတဲ့ “တူဒေး” သတင်းစာကို ကျနော့်မိတ်ဆွေ တချို့က “Free Press” လို့ နောက်ရွှတ်ရွှတ်နဲ့ ကင်ပွန်းတပ်ထားကြသဗျ။ “လွတ်လပ်သော သတင်းစာ” ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်နဲ့ ခေါ်ဆိုခြင်းတော့မဟုတ်ဘူး။ “အလကားရသော သတင်းစာ” လို့ ဆိုလိုချင်တာပါတဲ့။\nနှစ်ပေါင်းများစွာ လျို့ဝှက်ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ အထူးထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်ဖိုင်တွေကို ဗြိတိန်နိုင်ငံက မကြာသေးခင်ကမှ (Declassified) ဖွင့်ချလိုက်တဲ့အခါ စင်္ကာပူရဲ့ သမိုင်းကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ စင်္ကာပူကကျောင်းတွေမှာ သင်ကြားရတဲ့ သမိုင်းစာအုပ်ပြဋ္ဌာန်းချက်နဲ့ ပီအေပီအစိုးရရဲ့ ပြောကြားမှုတွေဟာ အမှန်တရားနဲ့ ကွဲလွဲမှုတွေ ရှိနေတာကို သွားတွေ့ရတော့သတဲ့။ အတိုက်အခံတွေရဲ့ ပြောကြားချက်အရဆိုရင် အဲသည် အချက်အလက်တွေကို သိပြီးရတဲ့နောက်ပိုင်းမှာ လီကွမ်းယူအပေါ်မှာ အရင်က ထားရှိခဲ့တဲ့ သင့်ရဲ့ အမြင်ကို လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်တယ်လို့တောင် ဆိုတယ်။ စိတ်ဝင်စားသူများအနေနဲ့ အဆုံးမှာညွှန်းထားတဲ့ လင့်ခ်တွေမှာ သွားရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်။\nကျနော်ကတော့ အဲဒီအကြောင်းတွေကို ဖတ်ရ၊ ကြားရတဲ့အခါ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျောင်းမှာသင်ခဲ့ ဖတ်ခဲ့ရတဲ့........\n“...ထိုသို့လျှင် နိုင်ငံတော်၏ အဖက်ဖက်မှ ယိုယွင်းလာသော အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ထိန်းသိမ်းအံ့သောငှာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနေ၀င်းခေါင်းဆောင်သော တော်လှန်ရေးအစိုးရသည် ၁၉၆၂ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံတော်အာဏာကို လွှဲပြောင်းတာဝန်ယူလိုက်ရသည်။....”\nဟို....တို့အဘဆိုပြီး နိုင်ငံခေါင်းဆောင်ကြီးတဦးကို မရိုမသေ၊ မလေးမခန့် တချိန်လုံး ကလိနေ၊ ရိနေ၊ ထေ့နေတဲ့ ကလေးအဖေ ဘလော့ဂါ တယောက်အတွက် သမိုင်းသင်ရိုးတခု မေတ္တာနဲ့ အခမဲ့ ရေးပေးလိုက်မယ်။\n“.....ထိုသို့လျှင် သူတလူ ငါတမင်း မင်းမဲ့စရိုက်များ လွှမ်းမိုးလာပြီး တိုင်းပြည်အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာကွဲသွားမည့် အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်အံ့သောငှာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးစောမောင်ခေါင်းဆောင်သော တပ်မတော်အစိုးရသည် ၁၉၈၈ ခုနှစ်တွင် နိုင်ငံတော်အာဏာကို ထာဝရ လွှဲပြောင်းရယူလိုက်ရသည်....” (အဲဒီ အစိုးရကိုယ်တိုင်က မင်းမဲ့စရိုက်လို ပြုမူနေတာကျတော့ ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ မသိဘူးနော်)\nကဲကဲ.....ပို့စ်လည်း အတော်ရှည်သွားပြီမို့ သည်မှာ တထောက်နားလိုက်ဦးမယ်။\nဘလော့ဂ်ဖတ်လာ မိတ်သဟာ ချမ်းသာကိုယ်စိတ်မြဲပါစေ။ လူအချင်းချင်း လှည့်ပတ်ခြင်း ကင်းဝေးကြပါစေ။\n(1) American Undercover Documentary Airs Domestically for the First Time\n(2) Controversy over Lim's status of beingacommunist\n(3) Lim Chin Siong vs Lee Kuan Yew: The true and shocking history\n(4) Truth about Singapore media\n(5) Videos fromasmall country\nPosted by ကိုပေါ on Monday, July 7, 2008\nLabels: political post Comments: (14)\n“အာရှရဲ့ ဖရိုက်ဒေးများအကြောင်း(ပထမပိုင်း)” ရဲ့ အဆက် ဇာတ်သိမ်းပိုင်း....\nဆူဟာတိုရဲ့ “နယူးအော်ဒါအစိုးရ”လက်ထက် “ကွန်မြူနစ်ရှင်းလင်းသန့်ထုတ်ရေး” ကြွေးကြော်သံခေါင်းစီးအောက်မှာ လူပေါင်းများစွာ အသတ်ခံခဲ့ကြရတယ်။ လပေါင်းအနည်းငယ်အတွင်း သေဆုံးခဲ့ရသူအရေအတွက်ဟာ ဗီယက်နမ်စစ်ပွဲကာလတလျှောက် သေဆုံးခဲ့တဲ့ လူအရေအတွက်ထက် ငါးဆတောင် ပိုများတယ်။ အဲဒီအထဲကမှ တယောက်သောသူဟာ သူ့ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ဖြစ်ရပ်နဲ့ အခြား ဇာတ်လမ်းပေါင်းမြောက်များစွာကို ပြန်လည်ပြောပြနိုင်ဘို့ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ သူ့အမည်ကတော့ “ပရာမိုးဒြ အနန္တ တောဝါ” (Pramoedya Ananta Toer) ဘဲ။ နားပင်းတဲ့အထိ အရိုက်အနှက်ခံခဲ့ရတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်းငယ်လေးတကျွန်းပေါ်မှာ အချုပ်အနှောင်ခံခဲ့ရတယ်။ အဲဒီကျွန်းကလေးမှာ နေထိုင်ရှင်သန်ရတဲ့ ဘ၀ဟာ အင်မတန်မှ ကြမ်းချော်ခက်ထန်လှတယ်။ ကမ်းမမြင် လမ်းမမြင် မဲမှောင်လှတဲ့ ငရဲခန်းကနေပြီး စာရေးဆရာကြီး ပရာမိုးဒြဟာ ရုန်းထွက်လွတ်မြောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာက အသိအမှတ်ပြုရတဲ့ စာအုပ်စာတမ်းမြောက်များစွာ ရေးသားနိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ လေးအုပ်တွဲ ဧရာမ ကဗျာရှည်ကြီးဖြစ်တဲ့ “ဘုရုကိုတက်” (Buru Quartet) ဟာ ဘာသာစကားပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော် ဘာသာပြန်ခြင်းခံခဲ့ရရုံမက အကြိမ်ကြိမ်ပြန်လည်ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေခြင်းခံခဲ့ရပါတယ်။\nဒါပေမယ့် ပရာမိုးဒြ ကိုယ်တိုင်တောင်မှ ရေးသားခြင်းငှာ မစွမ်းသာလောက်အောင် ကြေကွဲဝမ်းနည်းစဘွယ် ဘ၀ဇာတ်လမ်းကို ခံစားခဲ့ရသူကတော့ တိုင်ဝမ်မှာ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားအဖြစ်နဲ့ နှစ်ရှည်လများ အကျဉ်းကျခံခဲ့ရသူ “ရှိမင်းတဲ့”( Shih Ming-Teh) ပါ။ ယနေ့မျက်မှောက်ကာလ တိုင်ဝမ်ရဲ့ ထူးထူးကဲကဲ ပွင့်လင်းလွတ်လပ်မှုဟာ တချိန်က တယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ တိုက်ပိတ်ခံထားခဲ့ရစဉ် လွတ်လပ်ရေးအတွက် ရုန်းကန်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရတဲ့ “ရှိ” ရဲ့ ပေးဆပ်မှုအပေါ်မှာမှာလည်း မှီတည်နေခဲ့ပါတယ်။ ပထမတကြိမ် တသက်တကျွန်းကျခံဘို့ အမိန့်ချခံခဲ့ရတယ်။ သည့်နောက် လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့်နဲ့ လွှတ်ပေးခြင်းခံရတယ်။ တခါ နောက်တကြိမ် ပြန်အဖမ်းခံရပြီး တသက်တကျွန်း ထပ်မံ ချမှတ်ခံရပြန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် “ရှိ”ဟာ ဒီမိုကရေစီနဲ့ လွတ်လပ်ရေးအတွက် မမှိတ်မသုန် ယုံကြည်စိတ်ကို ကိုင်စွဲလို့ ဒူးထောက်အညံ့မခံဘဲ မလျှော့သောဇွဲလုံ့လနဲ့ အာဏာရှင်စနစ်ကို ကြံကြံခံ တော်လှန်တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ပါတယ်။\nတိုင်ဝမ်ဟာ အာဏာရှင်စနစ်ကနေ ဒီမိုကရေစီစနစ်ကို တိုးတက်ပြောင်းလဲခဲ့တယ်ဆိုရင် စင်္ကာပူနိုင်ငံကတော့ ဆန့်ကျင်ဘက်လားရာကို နိုင်ငံရေးအခြေအနေ ဆုတ်ယုတ်ခဲ့ရပါတယ်။ အဲသည်ဖြစ်စဉ်မှာ “ချားတိုင်ဖိုး” (Chia Thye Poh ) ရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုနဲ့ သူ့အကြောင်းကို ချန်လှပ်ထားလို့ မရပါဘူး။ အာရှတန်ဘိုးဆိုတဲ့ အတွေးအခေါ်အယူအဆ ဖခင်ကြီးဖြစ်သူ လီကွမ်းယူရဲ့ ၂၂ နှစ်တိုင်တိုင် မတရားချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပေမယ့် ချားတိုင်ဖိုးဟာ ကမ္ဘာနဲ့ တ၀ှမ်း ဒီမိုကရေစီအရေးအတွက် လှုပ်ရှားမှုအပေါ် ယုံကြည်ချက် တပြားသားမှ မလျော့ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီသူယုံကြည်တဲ့ ကမ္ဘာ့ဒီမိုကရေစီအရေးလှုပ်ရှားမှုကတော့ သူ့ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုပ်တဲ့ စင်္ကာပူအစိုးရရဲ့ လက်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အထီးကျန် မေ့မေ့လျော့လျော့ စွန့်ပစ်ထားရစ်ခြင်း ခံခဲ့ရပါတယ်။ သူထောင်က လွတ်မြောက်လာတဲ့အထိတိုင်အောင် သူဘယ်သွားနိုင်တယ်၊ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ခွင့်ရှိတယ် စတဲ့ကိစ္စမှန်သမျှကို စင်္ကာပူအစိုးရကဘဲ ဆုံးဖြတ်ပါတယ်။\nတောင်ကိုရီးယားက “ကင်မ်ဒေဂျုန်း” အတွက်ကတော့ ဒီမိုကရေစီကို ယုံကြည်မိတဲ့အတွက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြည်နှင်ဒဏ်၊ နောက် အကျဉ်းဒဏ်၊ တကြိမ်မှာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ဘို့ ကြိုးစားခံရတဲ့အထိ တန်ဘိုးကြီးမားစွာ ပေးဆပ်ခဲ့ရပါတယ်။ ပတ်ချုံဟီး၊ ချန်ဒူးဝှမ် စတဲ့ သမ္မတတွေကို ဆန့်ကျင်တော်လှန်ခဲ့ရတဲ့ ကင်မ်ရဲ့ နိုင်ငံရေးတိုက်ပွဲတွေဟာ ဒဏ္ဍာရီတခုပမာအလား ထင်မှတ်ရလောက်အောင်ပါဘဲ။ သူဟာ နိုင်ငံရေးစစ်ပွဲကြားကနေ ရှင်သန်ခဲ့ပြီး ယနေ့အခါမှာ (ဤစာအုပ်ကို ရေးသားစဉ် ၁၉၉၈ ခုနှစ်မှာ) တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံရဲ့ သမ္မတရာထူးကို အောင်မြင်စွာ ဆက်ခံလျက်ရှိပါတယ်။\n“ဘင်နီနွိုင်းအက်စ် အကီနို ဂျူနီယာ” ကို လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရတဲ့ လူသတ်သမားတွေဟာ ပြည်ပမှာ သုံးနှစ်တိတိ ပြည်ပြေးဘ၀နဲ့ နေထိုင်ခဲ့ရာက ပြန်လာတဲ့ အတိုက်အခံခေါင်းဆောင် အကီနိုကို ၁၉၈၃ ခုနှစ် စက်တင်ဘာလ ၂၁ ရက်နေ့မှာ လေယာဉ်ပေါ်ကနေ လေယာဉ်ကွင်းထဲကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ မလွဲမချော် တည့်တည့်ချိန်ရွယ် ပစ်သတ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုကဘဲ အာဏာရှင် သမ္မတ ဖာဒီနန်မားကို့စ် ကို အာဏာကနေပြုတ်ကျသွားစေမယ့် တော်လှန်ရေးစနက်တံကို မီးညှိပေးလိုက်တော့တယ်။ မားကို့စ် ပြည်ပကို စွန့်ခွာထွက်ပြေးတဲ့အခါမှာ ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံကို အာရှမှာ အမွဲတေဆုံးနိုင်ငံငယ်လေးတခုအဖြစ်နဲ့ နောက်မှာ ချန်ထားရစ်ခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့အုပ်ချုပ်မှုကြောင့် ဖွတ်ဖွတ်ညက်ညက်ကျေပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ တိုင်းပြည်ကို ဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံသားတွေအဖို့ တစစီပြန်ကောက်ပြီး ပြန်လည် ထူထောင်ဘို့ ယနေ့တိုင် ကြိုးစားနေကြရဆဲ။\nအာရှတွင်း ဆင်းရဲမွဲတေမှုသရုပ်ရဲ့ အထင်ရှားဆုံးသက်သေကတော့ မြန်မာပြည်ပါဘဲ။ စစ်အာဏာရှင်စနစ်ကနေ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ဘက်ပေါင်းစုံက မုဒိန်းကျင့်ခြင်းခံလိုက်ရပြီးတဲ့နောက်မှာ “ရွှေရောင်တိုင်းပြည်” ဆိုတာ နာမည်သက်သက်လောက်ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အခုလို ကြမ်းတမ်းရက်စက်တဲ့ စစ်အစိုးရကို ကြံကြံခံအံတုဘို့၊ အထူးသဖြင့် အဲဒီအာဏာရှင်တွေ ကြောက်ဒူးတုန်ခြောက်ခြားစေဘို့ အမျိုးသမီးတယောက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ သေနတ်တွေ၊ လက်ပစ်ဗုံးတွေကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ထွက်လာခဲ့တာမဟုတ်။ သို့သော် ကျိုးကြောင်းဆက်စပ်တဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားနဲ့ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေး သက်သက်ကိုသာ ကိုင်စွဲထားခြင်းဖြစ်တယ်။ “အောင်ဆန်းစုကြည်”ဟာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အုပ်ချုပ်သူတွေအောက်မှာ လွတ်လပ်ရေးအတွက် မျှော်လင့်ချက် အိပ်မက်ဆိုတာ မမှီတဲ့ပန်းရယ်လို့တောင် တွေးထင်ယူဆနေကြရရှာတဲ့ သူမရဲ့ နိုင်ငံသားတွေအတွက် ဒီမိုကရေစီပန်းတိုင်ဆီကို မဆုတ်မနစ် ဆက်လက်ဆောင်ရွက်နေဆဲ။ ဒီစာအုပ်ကို ရေးနေတဲ့အချိန်မှာ အောင်ဆန်းစုကြည်ဟာ လူထုကို တွေ့ဆုံဘို့အတွက် ရန်ကုန်မြို့အပြင်ဘက်ကို ခရီးထွက်သွားလာခြင်းဖြင့် စစ်အစိုးရရဲ့ တားမြစ်ချက်ကို ဖီဆန်အံတုနေပါတယ်။ တနေ့ကျရင် ဗမာပြည်သူတွေရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း အောင်မြင်မှုရမယ်ဆိုတာ သံသယဖြစ်ဘွယ်မရှိပါဘူး။\nအာရှရဲ့ အာဏာရှင်တွေဟာ သူတို့ရဲ့ ပြည်သူတွေကို ဖိနှိပ်အုပ်ချုပ်ဘို့နဲ့ ဒီမိုကရေစီ နည်းလမ်းမကျတဲ့ သူတို့ရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေအပေါ် အနောက်တိုင်းနိုင်ငံတွေထံက ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုတွေကို ရှောင်လွှဲနိုင်ဘို့အတွက် ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒအရေဆွဲခြုံထားတဲ့ “အာရှတန်ဘိုး” တွေကို အသုံးချလာပါတယ်။ ဒီမိုကရေစီစနစ်ဟာ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အရေးမပါဘူးလို့ ခုခံချေပနေသူတွေလည်း အမြဲရှိနေမှာဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ၁၉၉၇ ခုနှစ်က အာရှစီးပွားပျက်ကပ်ဟာ အာဏာရှင်စနစ်ရဲ့ လှိုက်စားနေတဲ့ အတွင်းသရုပ်ကို လှစ်ပြလိုက်နိုင်ပြီး၊ ပွင့်လင်းလွတ်လပ်မှုနဲ့ တာဝန်ခံမှုဟာ (တနည်းပြောရရင်) ဒီမိုကရေစီဟာ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် မရှိမဖြစ်အရေးပါတယ်ဆိုတာကို ပိုမိုပြတ်သားစွာ ထင်သာမြင်သာဖြစ်လာစေခဲ့ပါတယ်။\nဒါပေမယ့် ဒီအချက်ကလည်း အဓိက ပြောချင်တဲ့ အချက် မဟုတ်သေးဘူး။\nတချို့က ဒီမိုကရေစီ ဆိုတာ အနောက်တိုင်းရဲ့ အတွေးအခေါ်အယူအဆ၊ ဒါကြောင့် အရှေ့တိုင်းယဉ်ကျေးမှု၊ အရှေ့တိုင်းသားတွေနဲ့ မသင့်လျော်ဘူးလို့ ချေပပြောဆိုကြတယ်။ တကယ်တမ်းကျတော့ ၁၉ ရာစုနဲ့ ၂၀ ရာစု တွေရဲ့ ကာလအပိုင်းအခြား တော်တော်များများမှာ အရှေ့တိုင်းနိုင်ငံတွေကို ကျွန်ပြုဖိနှိပ်အုပ်ချုပ်တဲ့တာက အနောက်တိုင်းသားတွေ။ အဲဒီလို ကျွန်ပြုအုပ်ချုပ်ခံရမှုကနေ လွတ်လပ်ရေးကို အသာတကြည် ရခဲ့ကြတာမဟုတ်။ တိုက်ယူခဲ့ကြရတာသာဖြစ်တယ်။ ပုန်ကန်မှုခြားနားမှုဟာ အလိုအလျောက်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဗီဇစိတ်ဘဲ။ အတိုပြောရမယ်ဆိုရင် “တန်းတူညီမျှရှိမှု၊ တရားမျှတမှုနဲ့ လွတ်လပ်မှု”ကို လိုချင်တောင့်တကြတာဟာ အနောက်တိုင်းရယ်မဟုတ်၊ အရှေ့တိုင်းရယ်လည်း မဟုတ်။ လွတ်လတ်မှုကိုမြတ်နိုးတဲ့ လူသားတွေရဲ့ မွေးရာပါ အခြေခံဗီဇစိတ်ကြောင့် သက်သက်ပါဘဲ။\nလူသားတွေဟာ သူ့တို့ရဲ့လွတ်လပ်ရေးကို ရပြီးတဲ့အခါ ကမ္ဘာလောကကြီးထဲမှာ အတူတကွ ယှဉ်တွဲနေထိုင်တတ်အောင် ကြိုးစားကြရမယ်။ အဲဒီကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ဖရိုက်ဒေးဟာ ရော်ဘင်ဆင်ကရူးဆိုးရဲ့ အမှိုက်ပုံးကို သွန်ပေးစရာမလို။ ဖရိုက်ဒေးဟာ ရော်ဘင်ဆင်ကရူးဆိုးရဲ့ စားကြွင်းစားကျန်ကို စားစရာမလို။ လူလူချင်း တန်းတူညီမျှမှုရှိတယ်ဆိုတဲ့ အခြေခံသဘောတူညီချက်နဲ့ ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်နိုင်ဘို့အတွက် လူသားမျိုးနွယ်တရပ်လုံးက ကြိုးပမ်းနေကြတဲ့နေရာမှာ ဖရိုက်ဒေးကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ့လူမျိုးတွေကို တလှည့်ပြန်ပြီး မဖိနှိပ်ရဘူး။\nဒီအချက်ဟာ အဓိက ပြောချင်တဲ့အချက်ပါဘဲ။\nကျနော်တို့တတွေဟာ နိုင်ငံရေးအပြောင်းအလဲတွေကို ပုံဖော်ပေးနေတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ၊ အင်အားစုတွေ၊ အယူအဆတွေ အကြောင်းကိုသာ ထပ်ဖန်တလဲလဲ ပြောကြဆိုကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လူတဦးတယောက်ချင်း ခံစားကြုံတွေ့ဖြတ်သန်းရတဲ့ ပုဂ္ဂလိက နာကျင်မှုတွေ၊ မျက်ရည်တွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ၊ ကျိုးကြေသွားတဲ့ အရိုးတွေ၊ ကျိုးကြေသွားတဲ့ စိတ်ဓါတ်တွေ၊ ဒီမိုကရေစီရရှိဘို့အတွက် အာရှက အတိုက်အခံနိုင်ငံရေးသမားတွေ ကျော်ဖြတ်ရတဲ့ မှောင်မဲတဲ့ အကျဉ်းခန်းငယ်လေးတွေထဲက မှောင်မိုက်တဲ့ နှစ်ကာလအပိုင်းအခြားတွေကိုကျတော့ မသိလိုက်မသိဘာသာ မေ့ထားတတ်ကြတယ်။ ကျနော်တို့အများစုရဲ့ နှလုံးသားတွေဟာ မာကျောထူပိန်းလွန်းတဲ့အတွက်ကြောင့် ဒီအတိုက်အခံနိုင်ငံရေးသမားတွေက ကမ္ဘာလောကကြီးကို အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းနေတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ ခေါ်သံကို ကျနော်တို့အထဲက လူအနည်းငယ်မျှကသာ ကြားမိတတ်ကြတယ်။\nဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ် ဒီ အတိုက်အခံနိုင်ငံရေးသမားတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်အတွက် သူတို့ရဲ့ မူလဦးတည်ချက်လမ်းကြောင်းကနေ မသွေမစောင်း ချီတက်ကြိုးပမ်းကြဆဲ။\nအဲဒီလို ကြိုးပမ်းမှုဟာ ငွေကြေးအတွက်ကြောင့် မဟုတ်။ ငွေကြေးအတွက်ဆိုရင် လူတယောက်ဟာ အာဏာရှင်ကို ဆန့်ကျင်တာထက် ထောက်ခံလိုက်တာက သူ့အနေနဲ့ ငွေရေးကြေးရေးအရ ကြီးပွားချမ်းသာဘို့ အခွင့်အလမ်းများလို့ပါဘဲ။\nအဲဒီလို ကြိုးပမ်းမှုဟာ ရရှိလာမယ့် အာဏာကို မက်မောလို့လည်း မဟုတ်။ ဘာကြောင့်လည်းဆိုတာ့ သူ့တို့ရဲ့ အသက်ဟာ အာဏာရှင်တွေရဲ့ လက်ထဲမှာ ဘယ်အချိန်ဆုံးပါးသွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ ကြိုတင်မသိမြင်နိုင်တဲ့အတွက်ဘဲ ဖြစ်တယ်။\nအဲဒီလို ကြိုးပမ်းမှုဟာ တချိန်ကျရင် လွတ်လပ်မှုကို ရရှိမှာ အသေအချာဘဲ ဆိုတဲ့ ယုံကြည်မှုအတွက် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်းသာဖြစ်တယ်။\nအာရှက သူရဲကောင်းတွေဟာ အာဏာရှင်နဲ့ တိုက်ပွဲဝင်တဲ့နေရာမှာ နယ်လ်ဆင်မန်ဒဲလားထက် သတ္တိမလျော့ကြဘူး။ တချို့သော အဖြစ်အပျက်တွေမှာဆိုရင် သူတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲတွေဟာ မန်ဒဲလားအဖြစ်ထက်တောင် ပိုမိုခါးသီးလှပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ တိုက်ပွဲတွေဟာ အာရှသား အချင်းချင်းအကြား ဖြစ်တဲ့ ရုန်းကန်မှုတွေဖြစ်တာမို့ သူတို့ရဲ့ အဖြစ်အပျက်ဇာတ်လမ်းတွေဟာ လူဖြူက လူမဲကို နှိပ်ကွပ်လို့ တော်လှန်ရတဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေလောက် လူတွေရဲ့ ခံစားချက်ကို မလှုပ်နှိုးနိုင်ဘူး။ လူသိလည်း မများလှဘူး။\nတချို့လည်း သူတို့ရဲ့တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးအောင်မြင်သွားကြပြီ။ တချို့လည်း ဆက်လက် ရုန်းကန် တိုက်ပွဲဝင်ကြဆဲ။ သူတို့ဟာ ဘယ်လိုကြမ္မာနဲ့ဘဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဖြစ်စေ၊ အာရှရဲ့ သမိုင်းကြောင်းမှာတော့ ဖျောက်ဖျက်လို့မရတဲ့ အမှတ်အသားတခုကိုတော့ အသေအချာ ထားရစ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရဲရဲတောက် သတ္တိဟာ ဒေသတွင်း ဒီမိုကရေစီနဲ့ လွတ်လပ်ရေးအတွက် ရှေ့ဆက်လှုပ်ရှားမှုမှာ မှတ်ကျောက်အဖြစ် တည်ရှိနေမယ်။\nသူတို့ရဲ့ ဇာတ်ကြောင်းတွေကို နားထောင်လိုသူများအတွက်၊ သူတို့အပေါ် စာနာဖေးမလိုသူများအတွက်......................။\n(ဒေါက်တာချီဆွမ်းဂျွမ်ရေးသားသော “To be free” ဆိုတဲ့ စာအုပ်မှ နိဒါန်းကို ဘာသာပြန်ခြင်းဖြစ်ပါသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အထက်တွင်ဆိုခဲ့သော သူရဲကောင်းတယောက်ချင်း၏ ဘ၀နှင့်အားမာန်ကို အလျဉ်းသင့်သလို ဘာသာပြန်ဆိုပေးသွားပါမည်။ ပထမဦးဆုံးအနေနှင့် တိုင်ဝမ်မှ ဒီမိုကရေစီအရေးလှုပ်ရှားခဲ့သူ ရှိမင်တဲ့ ၏ ဘ၀ဇာတ်လမ်းဖြင့် စတင်ပါမည်။)\nPosted by ကိုပေါ on Sunday, July 6, 2008\nLabels: translation Comments: (7)\nတခါတလေကျတော့လည်း ရှေးရှေးနှောင်းနှောင်းက ဓါတ်ပုံအဟောင်းတွေဟာ မထင်မှတ်ဘဲ တွေးတောစရာတွေကို ပေးနေတတ်ပြန်တယ်။\nလီကွမ်းယူ နှင့် ဆူဟာတို\nဒီဓါတ်ပုံတွေကို ဒီလင့်ကနေ ရယူထားပါတယ်။\nPosted by ကိုပေါ on Saturday, July 5, 2008\nဤကား ကျွန်ုပ်တို့၏ အကောင်းစားလေး ညောင်ရမ်းဂွတို ညနေဘက်တွင် ရွတ်လေ့ရွတ်ထ ရှိသော သစ္စာဂါထာ ဖြစ်ပါတယ်။\nအနက်အဓိပ္ပါယ် မြန်မာပြန်မှာ “ သဗ္ဗေ...ခပ်သိမ်းကုန်သော၊ မနုဿတ္တ....မနုဿ လူသားအပေါင်းတို့သည်၊ ညေန...ညနေချမ်းတွင်၊ ဘာယီ....ဘီယာဆိုသောအရည်ကို၊ အဝေါဿ....အ၀သောက်မိသည်ရှိသော်၊ သောက္ထပေး...အမှန်စင်စစ် သေးထပေါက်ရကုန်၏။”\nညောင်ရမ်းဂွတိုဆိုတာ ဒီလိုဒီလို.. မှန်သော သစ္စာစကားကို ဆိုတတ်တယ်။ ဖြောင့်မတ်တယ်ပေါ့ကွယ်။\n“ဖြောင့်တယ် မတ်တယ် ဆိုတာ၊ ဘယ်လိုဟာများ ခေါ်ပါသလဲလို့ မောင်ဘုရားကို ပြောစမ်းပါ နှမတော်လေးရယ်...အယ်” ....အဟိ ရွှေမန်းတင်မောင်အသံလေးနဲ့ မတူဘူးလားခင်ညာ။\nဖြောင့်မတ်တဲ့အကြောင်းပြောလို့ ညောင်ရမ်း လိုဘဲ လေးကိုင်းပမာ အင်မတန်မှ ဖြောင့်မတ်လွန်းတဲ့ ဘဘလီကွမ်းယူကို သတိရတယ်။ ဘဘလီက ဖြောင့်မတ်မှု (Integrity)နဲ့ ပတ်သက်လာရင် အင်မတန် ဂုဏ်ယူတဲ့သူ။ သူ့ဖြောင့်မတ်မှုကို တစုံတယောက်က သံသယနဲ့ မေးခွန်းထုတ်လာရင်တောင် လုံးဝသည်းမခံဘူး။ အသရေဖျက်မှုနဲ့ ချက်ချင်း တရားစွဲပစ်တာမျိုးကလား။\nဒါပေမယ့် ပြီးခဲ့တဲ့ ဒေါက်တာချီးတို့မောင်နှမ နဲ့ ဘဘလီတို့ သားအဖ တရားခွင်မှာ ရင်ဆိုင်တွေ့ခဲ့ကြတုန်းက.........\nဘဘလီ ပြောခဲ့တဲ့ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ရှေ့နေအသင်းက စာပို့တယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စဟာ မဟုတ်မမှန်ပါဘူးလို့ ရှေ့နေအသင်းကနေ ဖြေရှင်းရှာသတဲ့။\nတရားရုံးတော်မှာ ကျမ်းကျိန်ပြီးမှ မမှန်မကန်လီဆည် သက်သေထွက်ဆိုခဲ့ရင် Perjury ခေါ်တဲ့ သက်သေလိမ်ထွက်မှုနဲ့ အပြစ်ဒါဏ်ကျခံရတတ်ပါတယ်။ အခုအမှုမှာ ဘယ်သို့ဘယ်ပုံ ဖြစ်လာမလဲ။ ငွေရောင်ပိတ်ကားကြီးပေါ်မှာ ရှုစားတော်မူကြပါ။ ဒန်တန့်ဒန်....\nစင်္ကာပူရဲ့ တရားရေးဟာ တကယ်ဘဲ လွတ်လပ်မှု၊ တရားမျှတမှုရှိတဲ့ တရားရေးစနစ်လားဆိုတာ ညောင်ရမ်းဂွတိုလို အင်မတန် စပ်စုတတ်တဲ့သူအတွက် အင်မတီး အင်မတန် စိတ်ဝင်စားဘို့ ကောင်းနေပါပြီ။\nဒါထက် စကားမစပ် ဘလော့ဂ်လာ မိတ်သဟာပေါင်းကို ကျွန်ုပ်တို့၏ အကောင်းစားလေး ညောင်ရမ်းဂွတိုရဲ့ ဖြောင့်မတ်မှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးခွန်းမထုတ်ဘို့ ဒီနေရာကနေ အတိအလင်း သတိပေးလိုက်ပါရစေ။ အသရေဖျက်မှုနဲ့ တရားစွဲပစ်လိုက်မယ်နော်။ ဘာမှတ်လဲ....ညှင်းညှင်းညှင်း\nPosted by ကိုပေါ on Thursday, July 3, 2008\nဘင်ဂျမင်ဖရန်ကလင်က ပြောတယ်။ ဘ၀မှာ သေချာတာ နှစ်ခုဘဲ ရှိသတဲ့။ တခုက သေခြင်းတရား၊ နောက်တခုက အခွန်အတုပ်များ။ ကျနော်က နောက်တခု ထပ်တိုးလိုက်ချင်ပါသေးတယ်။ အဲဒါကတော့ “ဖိနှိပ်ခြင်း” ပါ။\nလူအဖွဲ့အစည်းမှာ လူတယောက်ထက်ပိုရှိနေသမျှ လူဟာ လူအချင်းချင်း လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင် ခြယ်လှယ်ဘို့ ကြိုးစားတတ်ပါတယ်။\nရော်ဘင်ဆင်ခရူးဆိုးက သူ့တပည့် ဖရိုက်ဒေးကို ပြောတယ်။\n“ဖရိုက်ဒေး..ရေ။ ငါ ၀မ်းနည်းပါတယ်ကွာ။ ငါမင်းကို အလုပ်ကဖြုတ်ပစ်ရတော့မယ်။”\n“ဗျာ။ သခင်....ဘာအတွက်ပါလဲ ခင်ဗျာ”\n“ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ မင်းသိတဲ့အတိုင်း ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က သီးနှံတွေ လိုအပ်တာထက် ပိုပြီး အထွက်တိုးခဲ့တယ်။ ဒီနှစ်မှာ ထပ်ပြီး စိုက်ပျိုးစရာမလိုတော့ဘူး။ ဆိတ်သားရေတွေ ဆိုတာကလည်း ငါ့တသက် သုံးမကုန်အောင် များပြားနေပြီ။ ငါ့အိမ်ကလည်း ပြုပြင်စရာမလိုသေးဘူး။ သောင်ပြင်က လိပ်ဥတွေကိုလည်း ငါ့ဘာသာ ငါသွား တူးနိုင်တယ်။ ဒီတော့ အခု ထုတ်ကုန်က လိုအပ်တာထက် ပိုနေပြီ။ မင်းကို ငါလိုအပ်ရင် လှမ်းခေါ်လိုက်မယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ မင်းဒီမှာ နေစရာမလိုတော့ဘူး။”\n“ကောင်းပါပြီ...သခင်။ ဒါဆိုလည်း ကျနော့်ဘာသာ သီးနှံစိုက်စားတော့မယ်။ ကျနော့်ဘာသာ တဲတလုံးဆောက်နေမယ်။ လိပ်ဥနဲ့ သစ်သီးတွေ ကျနော့်ဟာကျနော် တူးပြီး၊ ခူးပြီး သယ်မယ်။ ဒီလိုနဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေသွားနိုင်မှာပါ။”\n“နေပါဦး...ဖရိုက်ဒေးရ။ မင်းက အခုပြောခဲ့တာတွေကို ဘယ်မှာ သွားလုပ်မှာတုန်း”\n“ဒီကျွန်းကို ငါပိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းသိတယ်မို့လား၊ မင်းကို အဲဒါတွေ လုပ်ဘို့ ငါခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ အဲဒါတွေလုပ်ကိုင်ခွင့်ရဘို့အတွက် ငါတောင်းတဲ့ တန်ရာတန်ကြေးကို မင်းမပေးနိုင်မှတော့ ဒီကျွန်းကို ငါပိုင်တယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပါယ်ရှိတော့မှာလဲကွ”\n“ဒါဆိုလည်း ကျနော့်ဟာကျနော် လှေတစင်းထွင်းပြီး ပင်လယ်ထဲမှာ ငါးဖမ်းစားမယ်။ ပင်လယ်ကြီးကိုတော့ သခင် မပိုင်ဘူးမို့လား”\n“မင်းငါးဖမ်းစားတာကတော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းလှေကို ဆောက်တဲ့အခါမှာတော့ ငါ့ကျွန်းပေါ်မှာ ရှိတဲ့ သစ်ပင်တွေကို မသုံးရဘူး။ ငါ့ ကျွန်းပေါ်မှာလည်း ဆောက်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး။ ငါ့ကမ်းခြေတွေကိုလည်း မင်းလှေဆိုက်ကပ်ရာ ဆိပ်ကမ်းအဖြစ် အသုံးပြုခွင့် မပေးနိုင်ဘူး။ ငါ့ရေပိုင်နက်နဲ့ လွတ်ကင်းရာမှာ သွားဖမ်းချေ။”\n“ကျနော် အဲဒီလို မတွေးမိလို့ပါ သခင်။ ဒါပေမယ့် လှေမရှိဘဲလည်း ကျနော် ငါးဖမ်းတတ်ပါတယ်။ ဟောဟိုမှာ မြင်နေရတဲ့ ကျောက်ဆောင်ဆီကို ကျနော် လက်ပစ်ကူးသွားပြီး ငါးဖမ်းစားမယ်။ ပြီးတော့ စင်ရော်ဥတွေကို နှိုက်မယ်။”\n“မရဘူး ဖရိုက်ဒေး။ အဲဒီကျောက်ဆောင်က ငါပိုင်တယ်။ ငါ့ရေပိုင်နက်အတွင်းမှာ ကျရောက်နေတယ်။“\n“ဒါဆို ကျနော် ဘာလုပ်ရမလဲဟင်၊ သခင်”\n“အဲဒါကတော့ မင်းပြဿနာဘဲ၊ ဖရိုက်ဒေးရ။ မင်းဟာ လွတ်လပ်တဲ့ လူတယောက်ဘဲ။ မင်းသိတဲ့အတိုင်း ဒီကျွန်းပေါ်မှာ ပုဂ္ဂလ လွတ်လပ်ခွင့်အပြည့်ရှိပြီး ကိုယ်ထူကိုယ်ထ စနစ်ကို ထိန်းသိမ်း ကျင့်သုံးနေတာ မဟုတ်လား။ ”\n“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ကျနော် အစာငတ်သေမှာဘဲ၊ သခင်။ ကျနော် ဒီကျွန်းမှာဘဲ အစာငတ်သေတဲ့အထိ နေပါရစေ။ ဒါမှမဟုတ် သခင့်ရေပိုင်နက်ကို ကျော်တဲ့အထိ ရေကူးသွားပြီး အဲသည်မှာဘဲ ရေနစ်သေချင်သေ၊ ဒါမှမဟုတ်၊ အစာငတ်သေချင်သေ၊ အဲဒီလို လုပ်ရမလား။”\n“နေဦးကွ၊ ငါတခု စဉ်းစားမိတယ် ဖရိုက်ဒေး။ တနေ့တနေ့ ငါ့အမှိုက်ပုံးကို ကမ်းခြေကို သယ်သွားပြီး စွန့်ပစ်ရတဲ့အလုပ်ကို ငါမလုပ်ချင်ဘူး။ မင်းဒီမှာဘဲ နေပြီး အဲဒီအလုပ်ကို မင်းလုပ်ချင်ရင် လုပ်လို့ရတယ်။ ငါ့ခွေးနဲ့ ငါ့ကြောင် စားလို့ ကျန်သမျှ မင်းစားလို့ရတယ်။ အေးလေ...မင်းတကယ့်ကို ကံထူးတဲ့လူပါဘဲ ငါ့လူရေ။”\n“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်။ အင်မတန် ရက်ရောလှပါတယ်။”\n“နေဦးကွ။ ကျန်သေးတယ်။ အခုဆိုရင် ဒီကျွန်းပေါ်မှာ လူနှစ်ယောက်ရှိတဲ့အတွက် လူဦးရေက လိုတာထက် သိပ်သည်းနေပြီ။ ပြီးတော့ လူဦးရေရဲ့ ထက်ဝက်က အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်နေတယ်။ ဒီအတွက် ငါတို့ဟာ စီးပွားရေးကျဆင်းမှုဒဏ်ကို ခံနေရပြီ။ ဒီစီးပွားကျဆင်းမှုရဲ့ နိဂုံးကို ငါအခုထိ လှမ်းမမြင်နိုင်သေးဘူး။ ဖြီးဖြန်းပြောတတ်တဲ့ လူမျိုးကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ စီးပွားပျက်ကပ်ရဲ့ နိဂုံးကို မြင်ရတယ် ပြောကြမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒီတော့ မင်း ကမ်းခြေကနေ သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်။ ဘယ်သူ တဦးတယောက်မှ ဒီကျွန်းကို တက်မလာစေနဲ့။ တကယ်လို့ သဘောင်္တစီးတလေ ဆိုက်ကပ်လာရင်တောင် ဘာကုန်ပစ္စည်းမှ မချပစေနဲ့။ မင်းကို ပြည်ပလုပ်အား (Foreign labour) ကနေ ကာကွယ်ပေးရမယ်။ ဒါပေမယ့် အခု အခြေအနေအရပ်ရပ်ကတော့ ကောင်းနေပါပြီ။ မကြာခင် စီးပွားရေး ပြန်လည်ဦးမော့ပြီး ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုက တကြော့ပြန်လည်လာဦးတော့မှာ။”\nဖရိုက်ဒေးဟာ တခါတရံတော့ ခရူးဆိုးရဲ့ ဒီလှည့်ကွက်တွေကို သဘောပေါက်သလိုလိုရှိတယ်။ တခါတခါကျတော့လည်း သဘောမပေါက်ဘူး။ ဒါပေမယ့် သူလုံးလုံးသဘောပေါက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ငရဲပွက်တော့တာပါဘဲ။\nဒုတိယ ကမ္ဘာစစ်အပြီးမှာ အာရှမှာ အဲဒီလိုဘဲဖြစ်ခဲ့တယ်။ အာရှမှာရှိတဲ့ ပြည်သူတွေဟာ သူတို့ကို အုပ်ချုပ်နေတဲ့ ဥရောပသားတွေကို ဆက်လက် ရိုကျိုးအညံ့ခံဘို့ မတန်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။ အထူးသဖြင့် ဂျပန်ဘုရင့်တပ်မတော်က အဲဒီ ဥရောပသားတွေကို အကြိမ်ကြိမ် အနိုင်ရလိုက်ပြီးတဲ့အခါမှာပေါ့။\nဒါကြောင့် ပြင်းပြလာတဲ့ အမျိုးသားရေး ကြွေးကြော်သံတွေနဲ့အတူ၊ ဒေသခံတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်သူ ခရူးဆိုးတွေကို စတင် စစ်ကြေညာတိုက်ခိုက်ကြတော့တယ်။ အာရှက ဖရိုက်ဒေးပေါင်းမြောက်များစွာဟာ တန်းတူရည်တူရှိမှု နဲ့ လွတ်လပ်မှု ကို လိုချင်လာကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ အရှင်သခင်ဟောင်းတွေကို သူတို့မြေပေါ်က တိုက်ထုတ်ကြတဲ့နေရာမှာ ဘယ်အရာကမှ သူတို့ကို တားဆီးလို့မရတော့ဘူး။\nအင်ဒိုနီရှားလူမျိုးအများစုက ဘုရားတဆူလို ကိုးကွယ်တဲ့ ဆူကာနိုဟာ ဒတ်ခ်ျတွေကို အင်ဒိုနီးရှားကျွန်းစုတွေကနေ အပြီးတိုင် မောင်းထုတ်လိုက်နိုင်ပါတယ်။\nစင်္ကာပူမှာလည်း ၁၉၅၆ ခုနှစ်မှာ ဗြိတိသျှတွေကို ဆန့်ကျင်တဲ့ စူးရှတဲ့ အသံတသံထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ “ဒီမိုကရေစီကို ယုံကြည်တယ်ဆိုလို့ရှိရင် ချွင်းချက်မရှိ ယုံကြည်ရမယ်”။ အဲဒီအချိန်တုန်းက အတိုက်အခံ အမတ်ငယ်တယောက်ဖြစ်တဲ့ လီကွမ်းယူဟာ ကိုလိုနီအရှင်သခင်များနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ကာ နောက်ဆုံး ဗြိတိသျှတွေ ဖျာလိပ်ပြီး ပြန်သွားတဲ့အထိ အဲဒီတောင်းဆိုချက်ကို အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။\nကွာလာလမ်ပူရဲ့ မြောက်ဖက်ဆီကနေပြီး စလာလိုက်တဲ့ မာဒေးကား ကြွေးကြော်သံဟာလည်း လန်ဒန်မှာရှိတဲ့ အနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျသူတွေကို တုန်လှုပ်စေပြီး ၁၉၅၇ခုနှစ်မှာ မလေးရှားဟာ ကိုလိုနီကနေ ကွန်ဂရက်စ်အဖြစ်ကို အောင်မြင်စွာ ကူးပြောင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။\nအင်ဒိုချိုင်းနားကျွန်းဆွယ်က ပြင်သစ်တွေဟာလည်း ၁၉၇၀ ခုနှစ်များအတွင်း ဒိန်ဘင်ဖူးတိုက်ပွဲအပြီးမှာ သူတို့လက်အောက်ခံတွေရဲ့ တွန်းလှန်ပုန်ကန်မှုတွေရဲ့ ဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံး အရှုံးပေးလိုက်ရပါတော့တယ်။\nဖိလစ်ပိုင်မှာတော့ “အညိုရောင်ညီအကိုများ”ဟာ ယန်ကီမန်းကီး တွေကို သူတို့တိုင်းပြည်ကနေ ထွက်ခွာသွားဘို့ တိုက်ထုတ်တဲ့နေရာမှာ ခွန်အားတိုးမြှင့်လို့ လာခဲ့ပါတယ်။\nမြန်မာပြည်မှာလည်း ရဲဘော်သုံးကျိပ်ဟာ ဗြိတိသျှတွေလက်က မြန်မာပြည်ကို လွတ်လပ်သော ပြည်ထောင်စုမြန်မာနိုင်ငံအဖြစ် ရယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်။\nတရုတ်ပြည်သူများဟာလည်း နောက်ဆုံးမတော့ သူတို့အမိမြေကို တာရှည်သဖြင့် အရှက်ခွဲ အနိုင်ကျင့်လွှမ်းမိုးနေတဲ့ ပြည်ပက မကောင်းဆိုးရွားတွေကို သူတို့မြေပေါ်ကနေ အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်တယ်။\nအဲဒီအချိန်ကာလတွေဟာ ပြင်းပြတဲ့ အမျိုးသားစိတ်တွေနဲ့ တငြီးငြီးတောက်လောင်နေတဲ့အချိန်ပေါ့။ နောက်ဆုံးမတော့ ဖရိုက်ဒေး ဆိုတဲ့ လူသားဟာ အသိဉာဏ်ပွင့်လင်းလာပြီး လိမ္မာပါးနပ်လာကာ သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုကို သူပြန်လိုချင်လာခဲ့တော့တယ်။\nဒါပေမယ့် ပုံပြင်က ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်မသွားဘူး။\nလွတ်လပ်ရေးအောင်ပွဲအတွက် ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်မှု အသံတွေမစဲခင်မှာဘဲ လွတ်လပ်သော ပြည်သူပြည်သားတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင်လုပ်သူများဟာ သူတို့ပြည်သူတွေအပေါ်မှာ စတင်ပြီးတော့ ဖိနှိပ်မှုတွေ၊ ကြမ်းကြုတ်ရက်စက်မှုတွေကို စတင် လုပ်ဆောင်လာခဲ့တော့တယ်။ (ဆက်ရန်)\n(ဒေါက်တာချီဆွမ်းဂျွမ်ရေးသားသော To Be Free စာအုပ်မှ စကားချီးကို နှစ်ပိုင်းခွဲ၍ ဘာသာပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယပိုင်း (ဇာတ်သိမ်းပိုင်း)ကို မကြာမီ တင်ပေးပါမည်။ ဤစာအုပ်တွင် အာရှမှ ဒီမိုကရေစီ သူရဲကောင်းများဖြစ်ကြသော ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည်၊ ဘီနီနွိုင်းအကီနို(ဖိလစ်ပိုင်)၊ ပရမိုးဒယ အနန္တတောဝါ (အင်ဒိုနီးရှား)၊ ကင်မ်ဒေဂျုန်း (တောင်ကိုရီးယား)၊ ရှိမင်တေ (တိုင်ဝမ်)၊ ချားတိုင်ဖိုး (စင်္ကာပူ) တို့၏ ရဲရဲတောက် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုများကို စိတ်ဝင်စားဖွယ် ရေးသားထားသည်။)\nPosted by ကိုပေါ on Tuesday, July 1, 2008\nLabels: translation Comments: (6)


Waste Storage At Africa's Only Nuclear Plant Brimming | Myanmar Business Today\nHomeBusinessRegionalWaste Storage At Africa's Only Nuclear Plant Brimming\n“The Koeberg spent fuel pool storage capacity is currently over 90 percent full. (These) pools will reach (their) capacity by April 2020,” Eskom told Reuters inastatement.\n“We haveaticking bomb with high-level waste and fuel rods at Koeberg,” said Makoma Lekalakala, Earthlife Africa’s director.($1 = 14.7075 rand)\nတောင်အာဖရိက နိုင်ငံ Koeberg နယူးလကီးယား စက်ရုံရျိ လောင်စာသိုလှောင်ထားမှုသည် လာမည့် ဧပြီလတွင် သိုလှောင်နိုင်မှု၏ အပြည့်သို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း စွမ်းအင်လုပ်ငန်း Eskom က ဆိုသည်။ ကုမ္ပဏီအနေဖြင့် ၎င်း၏ လောင်စာ သိုလှောင်ကန်အသစ်များအတွက် အတည်ပြုချက်ရရှိရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။\nတောင်အာဖရိက နိုင်ငံအနေဖြင့် Koeberg ဓာတ်အားပေးစက်ရုံ၏ သက်တမ်းကို နောက်ထပ် ဆယ်စုနှစ်ခုစာ သက်တမ်း တိုးရန် စဉ်းစားနေရာ ရေဒီယိုသတ္တိကြွမှုမြင့်မားသော ဓာတ်ပေါင်းဖိုလောင်စာစွန့်ပစ္စည်းများ သိုလှောင်မှုမှာ သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် အရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ဒေသတွင်း စိုးရိမ်စရာဖြစ်နေသည်။\nKoeberg မှာ အာဖရိကတိုက်ရှိတစ်ခုတည်းသော နယူးကလီးယား စက်ရုံဖြစ်ပြီး Cape Town မှ ၃၅ ကီလိုမီတာအကွာတွင် တည်ရှိပြီး မဟာဓာတ်အားလိုင်းနှင့် ဆက်သွသွယ်ထားသည်။\n“Koeberg စက်ရုံရဲ့ သုံးစွဲပြီး လောင်စာတွေသိုလှောင်မှုဟာ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းပြည့်နေပြီဖြစ်ပါတယ်။ ၂၀၂၀ ခုနှစ် ဧပြီလမှာ သိုလှောင်နိုင်မှုပြည့်တော့မှာဖြစ်ပါတယ်’’ဟု Eskom က ပြောသည်။\nKoeberg စက်ရုံဟာ တစ်နှစ်ကို သုံးစွဲပြီး လောင်စာ ၃၂ တန်ကို ထုတ်လုပ်နေပါတယ်။ နှစ်ထောင်ချီကာ အန္တရာယ်ရှိနေနိုင်သည့် ယူရေနီယံနှင့် ပလူတိုနီယံ‌ပါအတွင် ရေဒီယိုသတ္တိကြွပစ္စည်းများကို ရေအောက်တွင် အေအးခဲလျက် နှစ်ပေါင်း ဆယ်ချီကာ သိမ်းဆည်းထားသည်။\nလွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်ကလည်း Eskom သည် Koeberg စက်ရုံ စက်လက် လည်ပတ်နိုင်ရေးအတွက် လောင်စာသိုလှောင်ကန်အခြောက်ခုနစ်ခု တည်ဆောက်ရန်အတွက် အမေရိကန်စွမ်းအင်ကုမ္မ Holtec International ကို အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၃ဒသမ၆၀ သန်း ပေးချေခဲ့သည်။\nEskom သည် ယခုအခါတွင် အသုံးမပြုရသေးသော လောင်စာသုံလှောင်ကန်အသစ် ကိုးခုရှိနေပြီး တစ်ခုလျှင် သုံးစွဲပြီးလောင်စာပေါင်း ၃၂ ချောင်း သိုလှောင်နိုင်စွမ်းရှိကာ မကြာမီတွင် နောက်ထပ် သိုလှောင်ကန်ငါးခု ထပ်မံ လွှဲပြေငာ်းပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။\n၂၀၂၄ ခုနှစ်အထိ ဆက်လက် လက်ပတ်နိုင်ရေးအတွက် စုစုပေါင်း ၁၄ ခုလိုအပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း Eskom က ဆိုသည်။\nPrevious articleS.Korea, Japan In Fresh Spat Over Intelligence Deal\nNext articleNew Shipping Rules, China Pummel Asian Refinery Profits: Russell


EVY's Kitchen: မုန်ညှင်းကြက်သားငါးပိကြော်\nLook so good ! I'll try.Thanks for sharing,sis !\nမချက်ဖူးသေးဘူး နည်းလေးယူသွားပြီ Evy ရေ။ အရသာရှိမဲ့ပုံလေးပဲး) ကျေးဇူး။\nမစားဖူးသေးဘူး အိရေ ချက်စားမယ်\nThis looks very delicious ... if only I could read the instructions!\nဒီဟင်းလေး ကြိုက်လိုက်တာမှ အရမ်းပဲ ဗိုက်ဆာနေတဲ့အချိန်မှ ဒီဟင်းကိုတွေ့တော့ ပိုဆာသွားတယ်...


မေလ 2018 | 10 ၏စာမျက်နှာ 109 | NAB သတင်းများ | 2020 NAB Show Media Partner နှင့် NAB Show LIVE ၏ထုတ်လုပ်သူ။ အသံလွှင့်အင်ဂျင်နီယာသတင်း\nပင်မစာမျက်နှာ » 2018 » မေ (စာမျက်နှာ 10)\nမာလ်တီမီဒီယာ / ရုပ်မြင်သံကြားထုတ်လုပ်ရေးအထူးကု\nရာထူး: မာလ်တီမီဒီယာ / ရုပ်မြင်သံကြားထုတ်လုပ်ရေးအထူးကုကုမ္ပဏီ: IPKeys Technologies က LLC တည်နေရာ: ပင်တဂွန် DC ကအမေရိကန်ခြုံငုံသုံးသပ်ချက် IPKeys Technologies ကပင်တဂွန်စစ်ဌာနချုပ်မှာပူးတွဲန်ထမ်းပံ့ပိုးမှုစင်တာ (JSSC) ကိုပံ့ပိုးဖို့မာလ်တီမီဒီယာရုပ်မြင်သံကြားထုတ်လုပ်ရေးအထူးကုရှာကြံနေပါတယ်။ တာဝန်များနေဆဲစစ်တပ်နှင့်အစိုးရအမှုထမ်းများနှင့်တာဝန်ရှိသူတဦးကဖြစ်ရပ်များ၏ပုံရိပ်များဘောင်လျှို့ဝှက်ခြင်းနှင့်အမျိုးအစားမခွဲခြားထားသောဖမ်းဆီးဖို့ဒီဂျစ်တယ်ကင်မရာများနှင့်အခြားဓါတ်ပုံကိုသုံးစက်ကိရိယာများကိုအသုံးပြုပါ။ အရည်အချင်းများ ...\nရာထူး: Motion ဒီဇိုင်နာကုမ္ပဏီ: Simantel တည်နေရာ: Peoria IL အမေရိကန်ကိုသင်သလားလိမ့်မယ်အဘယျသို့: အဆိုပါလှုပ်ရှားမှုဒီဇိုင်နာအယူအဆဖို့ကို Creative ဦးစီးဌာနနှင့်အတူပူးပေါင်း, ဒီဇိုင်းနှင့်ဗီဒီယိုတာဝန်ကျ၏ကွက်ကိုကွဲပြားခြားနားသောအမျိုးအစားများ, ဒစ်ဂျစ်တယ်ကြော်ငြာနှင့်ဗီဒီယိုများအတွက်ရွေ့လျားမှုဒီဇိုင်းကို execute အပေါင်းတို့နှင့်တကွ, ကိုင်တွယ် ထုတ်လွှင့် / က်ဘ်ဆိုက်အစက်အပြောက်, branded အကြောင်းအရာနှင့်ရေတိုရုပ်ရှင်များအတွက် post-ထုတ်လုပ်မှု၏ဒြပ်စင်။ သငျသညျတခုစိတ်ကူးယဉ်ပြီးအယူအဆရေးရာဒီဇိုင်နာတွေဟာ ...\nအဝတ်ထုတ်လုပ်ခြင်းလုပ်ငန်း | ဂရပ်ဖစ် | ဒီဇိုင်း Internship\nရာထူး: အဝတ်အစားထုတ်လုပ်ခြင်းလုပ်ငန်း | ဂရပ်ဖစ် | ဒီဇိုင်း Internship ကုမ္ပဏီ:6တည်နေရာမှတဆင့်: ဥယျာဉ် Grove, CA အမေရိကန် **** အထူးဂရုပြုရန်: သင်ကျောင်းသားရှာ Credit မထားဘူးဆိုရင်ကျင့်သုံးပါမသွားပါ, ဤနိုင်ငံတကာရှာကြံ Orange County တွင် AN မရတဲ့ Internship POSITION *** ဒေါင်လိုက်အဝတ်အစားထုတ်လုပ်သူ IS! ဒီဇိုင်းအယူအဆအနေဖြင့်ကွပ်မျက်ရန်, အဝတ်ကုန်ထုတ်လုပ်ငန်းစဉ်၏လူအပေါင်းတို့ရှုထောင့်လေ့လာသင်ယူဖို့စိတ်လှုပ်ရှားစရာအခွင့်အလမ်း။ အလုပ်အဖွဲ့ ...\nဒေတာကိုအတွေ့အကြုံ FE အင်ဂျင်နီယာချုပ် International\nရာထူး: ဒေတာများကိုအတွေ့အကြုံ FE အင်ဂျင်နီယာချုပ် International ကုမ္ပဏီ: ကျိန်ဆိုခြင်းကိုပြု Inc မှတည်နေရာ: Sunnyvale, CA အမေရိကန်သစ္စာကို Verizon က၏လက်အောက်ခံ, အဆောက်အဦမှကျူးလွန်နေတဲ့တန်ဖိုးများကိုဦးဆောင်တဲ့ကုမ္ပဏီလူမျိုးကိုချစ်အမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ကျနော်တို့ 50 + မီဒီယာနှင့်နည်းပညာအမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုပြောင်းလဲနေသောအိမ်သူအိမ်သားတွေနဲ့ကမ္ဘာတဝှမ်းဘီလီယံကိုတချက်ကလူရောက်ရှိဖို့။ ဒစ်ဂျစ်တယ်နှင့်မိုဘိုင်းကျိန်ဆိုခြင်းကိုပြုနှင့်တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာခေါင်းဆောင်များ၏အနာဂတ်ပုံဖော်နေသည် ...\nပြင်သစ်နိုင်ငံပါရီမြို့ - မေလ 30, 2018 -TVU ကွန်ယက်, ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာနည်းပညာနှင့်ဆန်းသစ်တီထွင်မှုခေါင်းဆောင်တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှ IP ကိုဗီဒီယိုကဖြေရှင်းချက်ထဲမှာစနေနေ့ 19 မေလပေါ်တွင်မင်းသားဟယ်ရီနှင့် Meghan Markle ၏မင်္ဂလာဆောင်၎င်း၏လွှမ်းခြုံကူညီပံ့ပိုးရန်ပြင်သစ်ရုပ်မြင်သံကြားကရွေးချယ်ခံခဲ့ရသည်။ ပြင်သစ်2ထုတ်လွှင့်, တီဗီနှင့်ဒစ်ဂျစ်တယ် franceinfo, အထူး Mariage Princier အမည်ရ program ကိုတိုက်ရိုက်အင်တာဗျူးနှင့်တုံ့ပြန်မှုများကို TVU ကွန်ရက်ဖြေရှင်းနည်းများ၏အသုံးပြုမှုကိုဖန်ဆင်း ...\nအကြီးတန်းဆက်သွယ်ရေး Voice ကိုအင်ဂျင်နီယာချုပ်\nရာထူး: အကြီးတန်းဆက်သွယ်ရေး Voice ကိုအင်ဂျင်နီယာကုမ္ပဏီ: Marvell တည်နေရာ: Santa Clara, CA အမေရိကန်ကျနော်တို့ထက်သာလွန်ကျွမ်းကျင်မှုနှင့်ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းကလူချိတ်ဆက်နှင့်လုပ်ပိုင်ခွင့်မှနည်းပညာကို အသုံးပြု. များအတွက်စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့်အတူညျ့ဝဆက်သွယ်ရေးနှင့်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကျွမ်းကျင်သူရှာဖွေနေပါတယ်။ အဆိုပါအတွေ့အကြုံ၏ Sr; မန်နေဂျာနှင့်ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းအားန်ဆောင်မှုများပေးရန်အစီရင်ခံ, သင်အလွန်အမင်းမရရှိနိုင်အသံနှင့်ဗီဒီယိုကပတ်ဝန်းကျင်ကိုဒီဇိုင်းနှင့်တည်ဆောက်ခြင်းများအတွက်တာဝန်ရှိဖြစ်လိမ့်မယ် ...\nရာထူး: ဗီဒီယိုခဲကုမ္ပဏီ: AV စနစ်ချီကာဂိုတည်နေရာ: ချီကာဂို IL အမေရိကန် AV စနစ်ချီကာဂို / Edge ShowTek full-service ကိုထုတ်လုပ်မှု, ငှားရမ်းခြင်းနှင့် staging ကုမ္ပဏီတစ်ခုဖြစ်ပါသည်။ ကျနော်တို့ကဗီဒီယိုခဲအနေအထားတစ်ခုအတွေ့အကြုံရှိဗီဒီယိုကအင်ဂျင်နီယာရှာကြသည်။ ဒီအနေအထားချီကာဂို, အီလီနွိုက်ပြည်နယ်အခြေစိုက်ပေမယ့်အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတစ်လွှားခရီးသွားလာမှုပါဝင်နိုင်ပါတယ်။ ဒါဟာကို LED ကဗီဒီယိုပြသမှုအားပရိုဂျက်နှင့် Multi-output ကိုအတူလုပ်ကိုင်ဖို့အခွင့်အလမ်းများကမ်းလှမ်း ...\n10 ၏စာမျက်နှာ 109«ပထမဦးစွာ...«89101112 » 203040...နောက်ဆုံး»


Home ကြားဖြတ်ရွေးကောက်ပွဲ စီးပွားရေးသတင်း ဆောင်းပါး မြန်မာနှင့် လာဘ်ပေးလာဘ်ယူ သတင်းပြည်တွင်းသတင်း ဒေသန္တရသတင်း ပြည်သူ့အသံ ကမ္ဘာ့သတင်း ကြားဖြတ်နှင့် သတင်းအကျဉ်း ရသသတင်း နာရေးသတင်း အားကစားသတင်း အမှားပြင်ဆင်ချက် အင်တာဗျူး အထူးကဏ္ဍပြည်သူ့စစ်သား သုတေသနနာဂစ် ၁ နှစ်ပြည့် အမေရိကန် ပေါ်လစီနှင့် မြန်မာရေးရာ ကမ္ဘာ့ ဘဏ္ဍာရေး အကျပ်အတည်း ၈ လေးလုံး အထူး အာဇာနည်နေ့အထူး အမေဒေါ်အမာ အထူး ဆန္ဒခံယူပွဲအထူး ကမ္ဘာ့ဖလား ၂၀၁၀ မြစ်ဆုံ ရေကာတာ ၂၀၁၀ ရွေးကောက်ပွဲရွေးကောက်ပွဲ သတင်းဖြစ်စဉ်များ ရွေးကောက်ပွဲတွင်း တင်ဆက်မှု ရွေးကောက်ပွဲ ဝင်လိုသူများ ရွေးကောက်ပွဲ မဝင်သူများ ပါတီအကြောင်း သိကောင်းစရာ ရွေးကောက်ပွဲ အထူး လွတ်မြောက်မှုသို့ သိုမှီးရာရန်ကုန်နှင့်မုန်တိုင်း မြန်မာပြည်နှင့် သက်ဆိုင်သော ကြေးနန်းများ အိုဘားမား မြန်မာ ခရီးစဉ် အာဘော်နှင့်အမြင်ဆောင်းပါး အယ်ဒီတာ့ထံပေးစာ အယ်ဒီတာ့အာဘော် သဘောထားအမြင် ညွှန်းဆိုရာ ရသဘဏ်တိုက်ကဗျာ ပြဇာတ် စာအုပ်စင် ရုပ်ရှင် ခရီးသွားဆောင်းပါး မားလ်တီမီဒီယာဗီဒီယို Photo EssayPhoto Essay. ဓါတ်ပုံ ကာတွန်း ဂျာနယ် မဇ္ဈိမ ရေဒီယို မဇ္ဈိမတီဗီRFA & Mizzima TV Voter Voices Mizzima TV Weekly: Business News ကြေညာချက် Home > သတင်း > ကြားဖြတ်နှင့် သတင်းအကျဉ်း > လွတ်လပ်ရေး သက်တမ်းအတွင်း ပထမဆုံး မွန်ပါတီရုံး သထုံမှာဖွင့်\nလွတ်လပ်ရေး သက်တမ်းအတွင်း ပထမဆုံး မွန်ပါတီရုံး သထုံမှာဖွင့်\tကွန်းချမ်း\t| အင်္ဂါနေ့၊ စက်တင်ဘာလ ၁၈ ရက် ၂၀၁၂ ခုနှစ် ၁၉ နာရီ ၀၉ မိနစ်\tစံခလပူရီ (မဇ္ဈိမ) ။ ။ သမိုင်းဝင် ရှေးဟောင်းမြို့တမြို့ဖြစ်သည့် သထုံမြို့သည် မွန်ပြည်နယ်အတွင်းမှ အထင်ကရ မြို့ကြီးတမြို့ဖြစ်သော်လည်း မြန်မာနိုင်ငံ လွတ်လပ်ရေး ရပြီးနောက် ပထမဆုံးသော မွန်နိုင်ငံရေးပါတီရုံးတခုကို အင်္ဂါနေ့ကမှ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သည်။သထုံဒေသတွင် ပြန့်ကျဲနေသည့် မွန်တိုင်းရင်းသားများကို ပြန်လည် စုစည်းရန်နှင့် မွန်နိုင်ငံရေး အဖွဲ့အစည်းတွင် ပါဝင်လာနိုင်ရန်အတွက် သထုံမြို့၊ ပေါ်တော်မူကျေးရွာ၌ မွန်ဒီမိုကရေစီပါတီ MDP ရုံးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။“သထုံဟာ အရင်က မွန်တွေ အမြတ်တနိုး ထားတဲ့ ရှေးဟောင်းမြို့တော် ဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် မွန်တွေ သိပ်မရှိတော့ ဘူး။ ခြောက်ရွာ၊ ခုနစ်ရွာလောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူတို့ကို ပြန်ပြီး စုစည်းဖို့နဲ့ မွန်နိုင်ငံရေးမှာ ပါဝင်လာဖို့ သထုံဒေသမှာ ကျနော်တို့ ရုံးဖွင့်ရခြင်း ဖြစ်တယ်” ဟု MDP ဗဟိုအလုပ်အမှုဆောင် နိုင်စိုးမြင့် က ပြောသည်။သထုံဒေသတွင် အများဆုံးနေထိုင်သည့်လူမျိုးများမှာ ဗမာနှင့် ပအိုဝ်းလူမျိုးများဖြစ်ပြီး မွန်နှင့် ကရင်လူမျိုးများမှာ ၎င်းတို့လောက် မများတော့ပေ။ရုံးဖွင့်ပွဲကို ဥက္ကဋ္ဌ နိုင်ငွေသိမ်း၊ ဒု-ဥက္ကဋ္ဌ နိုင်သက်လွင်တို့ ဦးဆောင်ပြီး ပါတီဝင်များ၊ အမျိုးသား ဒီမိုကရေစီ အဖွဲ့ချုပ်၊ ကရင်ပြည်သူ့ပါတီ၊ တိုင်းရင်းသား စည်းလုံး ညီညွတ်ရေးပါတီနှင့် ကြံ့ခိုင်ရေးပါတီတို့မှ ကိုယ်စားလှယ်များ စုစုပေါင်း ၂၅ဝ ကျော် တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။MDP သည် ၁၉၉ဝ ရွေးကောက်ပွဲတွင် မွန်အမျိုးသား ဒီမိုကရေစီအဖွဲ့ (MNDF) အမည်ဖြင့် ဝင်ရောက် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပြီး ကိုယ်စားလှယ် ၅ ဦး အနိုင်ရခဲ့သည်။ ၁၉၉၁ ခုနှစ်တွင် ပါတီ ခေါင်းဆောင်များ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံရပြီး ၁၉၉၂ ခုနှစ် တွင် ယခင်စစ်အစိုးရ၏ ဖျက်သိမ်းခြင်းကို ခံရသည်။၂ဝ၁ဝ ခုနှစ် နိုင်ငံရေးပါတီများ မှတ်ပုံတင်ခြင်း ဥပဒေကို လက်မခံသဖြင့် ပြန်လည်မှတ်ပုံတင်ခြင်း မပြုဘဲ ထိုဥပဒေကိုပြင်ဆင်ပြီးနောက် ၂ဝ၁၂ ခုနှစ် ဧပြီလတွင်မှ MDP အမည်ဖြင့် ပြန်လည်မှတ်ပုံတင်ကာ မှတ်ပုံတင်အမှတ် (၅၈) ဖြင့် ဇူလိုင်လ ၁ဝ ရက်နေ့တွင် မှတ်ပုံတင်ခွင့် ရခဲ့သည်။\nပျူစာတမ်းဖတ်ပွဲ အစီအစဉ် ချုံ့လိုက်ရ\tသုဝဏ္ဏဘူမိ မွန်မြို့ဟု မွန်သမိုင်းပညာရှင်များ ဆို\tသုဝဏ္ဏဘူမိ ပျူမြို့ ဟုတ်မဟုတ် မွန်သမိုင်းကော်မတီ ဖွဲ့စည်း\tမူးယစ် ဘိန်းစာရွက်မှုများ မွန်ပြည်နယ်တွင် စတင်ဖမ်းဆီးနေ\t၂၀၁၄ မှာ မွန် နှစ်ပါတီ အမည်သစ်ဖြင့် ပေါင်းရန် သဘောတူ\tဘိန်းစာရွက် အန္တရာယ် မွန်ပြည်နယ်မှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာ\tမူလသံယုတ် ကျောင်းတိုက် ရှေးဟောင်း အဆောက်အဦအဖြစ်မှ ပယ်ဖျက်\tWho is Online\nWe have 109 guests online\twww.bysjl.com\t© Copyright 1998 - 2012 Mizzima News. All Rights Reserved


Agriculture and Farmer Federation of Myanmar | Food Allied Myanmar\nHazardous Chemical in Agriculture\n128 th Mayday\n6th Advanced of Leadership Training\nMyanmar’s political climate is changing. As time ushers in hope, we are witnessing positive reforms andashift towards democracy as outdated policies are being left behind - paving the way for more development opportunities. According to observations made by the Asia Development Bank in 2012, Myanmar is one of the fastest growing economies in Southeast Asia; it has expanded its GDP by nearly 8%ayear, making it well on its way to becomingamiddle-income nation.\nAFFM ဆိုတဲ့ အဖွဲ့အစည်း စတင်ဖြစ်ပေါ်လာဘို့ ပါဝင်ဆောင်ရွက်ကြတဲ့ ရဟန်းရှင်လူ လူကြီး လူငယ်လူရွယ်လူလတ် အားလုံး သက်ရှိထင်ရှားရှိနေချိန်မှာ သူတို့အားလုံးကို အလေးထားအသိအမှတ်ပြုတာ၊ ကျေးဇူးတင်ထိုက်သူများ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်းပြောချင်တာ၊ သူတို့အနေနဲ့လည်း တဆင့်စကားတဆင့်နားကြားပြီး ကြည်နူးပီတိ ရစေချင်တာ၊ စတာတွေနဲ့အရင်းခံပြီး ရေးရပါတယ်။ နောက်ထပ်တခုက စတင်စဉ်ကာလက ပါဝင်ပေးဆပ်သူတွေထဲမှာ အသက်နဲ့ရင်းခဲ့ရတာ၊ ဘဝနဲ့ရင်းခဲ့ရတာ၊ ကိုယ်လက်အင်္ဂါပေးဆပ်ခဲ့ရတာ၊ လုပ်အားနဲ့ရင်းခဲ့ရတာ၊ ငွေအားဖြည့်သွင်းခဲ့မှု မြောက်များစွာပေးဆပ်ခဲ့တဲ့အပြင်သွေး၊ချွေး၊မျက်ရည်၊အသက်ရင်းတဲ့စွန့်စားမှု အားလုံးနဲ့အရင်းတည်ပြီးမှ ဒီအဖွဲ့ အစည်း တရပ်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တာပါ။ ဒီအဖွဲ့အစည်းမှာ ပေးဆပ်ခဲ့သူတွေရဲ့ သစ္စာတရားတွေ ရှိနေပါတယ်။ ဒါကိုလည်း သက်သေတည် စေလိုတဲ့အတွက်လည်းဖြစ်ပါတယ်။ ဒီစာကိုအခုတင်ပြတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေမှာတကယ်ပါဝင်ခဲ့တဲ့သူတွေ ဖတ်ဖြစ်မှာပါ။ သူတို့ရဲ့ ပြန်ပြောင်းသတိတရရှိမှုလေးတွေပါ ပြန်လည်ခံစားခွင့်လည်းကြုံရမယ်လို့မျှော်လင့်ထားပါတယ်။ ဒီစာထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ အကြောင်းတွေကတော့ -\n(၁) AFFM ဘယ်ကစ - တာဝန်ကျေစပါးနဲ့ လယ်ယာမြေဆိုင်ရာ ဥပဒေပုဒ်မ ၂/၇၈၊ ၃/၇၈၊ ၄/၇၈ လှုပ်ရှားမှု - ၁ ဒေါ်လာ တိုက်ပွဲ၊\n(၂) နှစ်စဉ်ကျင်းပတဲ့ မေဒေးနေ့အခမ်းအနား ၂၀၀၅ ခုနှစ်ကျမှ ထူးဆန်းသွားတယ်။\n(၃) လွှတ်တော်ခေါ်ယူရေး လှုပ်ရှားမှု၊ လယ်သမားလှုပ်ရှားမှုနဲ့ ရွှေဝါရောင်တော်လှန်ရေး\n(၆) AFFM ရဲ့ ရှေ့ခရီး\nစတာတွေပဲရေးပါ့မယ်။ နိဂုံးပိုင်းမှာ ဘာကြောင့်ဘာတွေဖြစ်သွားတယ်။ AFFM ဆိုတာဘာလဲ။ အဲဒီ အမည်ပေးတုန်းက ဘာကို ကိုးကားပြီးပေးတာလဲ။ စကားလုံးကို ဘယ်လိုအရစ်အသတ်နဲ့ ဘယ်လိုဝိုက်ထားသလဲ။ ဘာကြောင့်အဲဒီလို ထွင်ပြီးရေတာလဲ။ဘယ်လိုအမျှော်အမြင်နဲ့လဲ။ ဘယ်သူကဘယ်လိုစာလုံးဖေါက်ပြီး ဘယ်အခြေအနေနဲ့ ရေးထားလို့ ဒီနာမည်အတည်ဖြစ်သွားသလဲဆိုတာတွေအကုနု်ရေးပါ့မယ်။ ဒါမှနောင်မျိုးဆက်တွေအနေနဲ့ သက်ရှိသက်သေတွေနဲ့ သွားရောက်တွေ့ဆုံပြီး ဖြတ်သန်းခဲ့မှု အခြေအနေအစစ်အမှန်ကို မှတ်တမ်းပြုလို့ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\nဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ။ ဒီစာလေးကိုဖတ်ပြီးတဲ့အခါမှာ လွတ်လပ်တဲ့အဖွဲ့အစည်းဆိုတာအစပိုင်းမှာ အရမ်းပင်ပမ်း ဆင်းရဲ တယ်။ ဒီမိုကရေစီနည်းကျတဲ့အခါနုနယ်စဉ်မှာ စိတ်အရမ်းရှုပ်ရတယ်။ စုပေါင်းခေါင်းဆောင်မှု တကယ်ပြုရင် သစ္စာဖေါက် တာ ခံရတတ်တယ်။ တာဝန်ယူရဲတဲ့ သတ္တိ၊ တာဝန်ခံရဲတဲ့ သဘောနဲ့ ပေးဆပ်မှုပြုခဲ့ရင် မျက်နှာပြောင် တိုက်ပြီး အလွဲသုံးစား လုပ်တာကို ခံရပါလိမ့်မယ်။ သာမာန်အခြေအနေဆို ရူးသွားနိုင်ပါတယ်။ သို့သော်အဲဒါတွေအားလုံးကို ကျော်လွှားနိုင်မယ် လို့ ယုံကြည်တဲ့အတွက် ဒီစာကိုဒီကနေ့ ရေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။\nတိတိကျကျပြောရရင် ၂၀၀၂ ခုနှစ်ကစပါတယ်။ ၂၀၀၂ ခုနှစ်မှာယခု ၂၀၁၈ လို မိုးများလွန်းတဲ့အတွက် ရေကြီး ပါတယ်။ လိုရင်းပြောရရင်လယ်မြေအတော်များများရေမြုပ်ကုန်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဒီမိုကရေစီ တော်လှန် တိုက်ပွဲအတွက် ကွင်းဆင်းပြီးပြည်တွင်းအလုပ်သမားသမဂ္ဂများ တည်ဆောက်ရေးကို အရှိန်မြှင့် ကြိုးစားနေတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပါတယ်။ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင် ၂၀၀၀ခုနှစ်မှာILOက စီးပွားရေးရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပိတ်ဆို့အရေးယူပြီး မြန်မာ့ဒီမိုကရေစီအရေးအတွက် နိုင်ငံတကာဖိအား အရှိန်မြင့်နေချိန်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံ ပြည်တွင်း အလုပ်သမားသမဂ္ဂတည်ဆောက်ရေးလုပ်ဘို့အတွက် ကရင့်အမျိုးသား အစည်းအရုံး နယ်မြေကိုအခြေပြုပြီး ပြည်တွင်းသမဂ္ဂတွေဖွဲ့စည်းဘို့ လှမ်းချိတ် ဆက်ရင်းနဲ့ ဒေသခံတောင်သူလယ်သမားတွေကို စိုက်ပျိုးရေးဆိုင်ရာ အလုပ်သမားသမဂ္ဂ၊ ပညာရေးအလုပ်သမားသမဂ္ဂ၊ကျန်းမာရေးအလုပ်သမားသမဂ္ဂနဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး အလုပ်သမားသမဂ္ဂတွေ ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့ပါတယ်။\nဒီလိုနဲ့ ၂၀၀၂ ခုနှစ်ရေကြီးမှုကို အစပြုပြီး ဒေသခံတောင်သူလယ်သမားတွေရဲ့တောင်းဆိုမှုအရ လူထုအစည်း အဝေး တရပ်ကျင်းပခဲ့ပါတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ၂၀၀၃ ခုနှစ် မတ်လ ၂၇ ရက်နေ့ညနဲ့မတ်လ ၂၈ ရက်နေ့ မနက်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအစည်းအဝေးမှာ စပါးခင်းတွေရေမြုပ်ကုန်တဲ့အတွက် စိုက်ပျိုးစရိတ်ချေးငွေများကို စပါးနဲ့ ပြန်ဆပ်ဘို့ ဘယ်နည်းနဲ့မှမဖြစ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အသေးစိတ်ရှင်းပြပါ့မယ်။ အဲဒီတုံးကတောင်သူလယ်သမားတွေကို စိုက်ပျိုးစရိတ်ထုတ်ချေးပေးတဲ့ ပုံစံက လယ်ယာမြေ ဥပဒေ ပုဒ်မ ၂/၇၈၊ ၃/၇၈၊ နဲ့ ၄/၇၈ အပေါ်မှာ တိုက်ရိုက် အကျုံးဝင်နေပါတယ်။\nအဲဒီဥပဒေတွေရဲ့သဘောသဘာဝက မြန်မာနိုင်ငံရှိ စိုက်ပျိုးမြေ ၊ မြေလွတ်မြေရိုင်းများအားလုံးကို နိုင်ငံတော်မှ ပိုင်ဆိုင်တယ်။နိုင်ငံတော်မှသတ်မှတ်ထားတဲ့ သီးနှံအမျိုးအစားကိုသာစိုက်ပျိုးရမယ်။ ရရှိတဲ့သီးနှံကို နိုင်ငံတော် သို့ ပြန်လည်ရောင်းချရမယ်လို့ိဆိုပါတယ်။\nအဲဒါနဲ့ စိုက်ပျိုးစရိတ်ချေးငွေနဲ့ဆက်စပ်ပုံက လယ်သမားတယောက်မှာ လယ် ၅ ဧကရှိရင် စိုက်ပျိုးစရိတ် ချေးငွေအဖြစ် တဧကကို ၁၀၀၀ကျပ်ထုတ်ချေးပါတယ်။ ၅ ဧက ဆိုတော့ ၅ ထောင်ကျပ် ချေးပါတယ်။ ပြန်ဆပ် တဲ့ အခါ အဲဒီ ၅၀၀၀ ကျပ်ကို စပါးနဲ့ပြန်ဆပ်ရပါတယ်။ ဒါကို တာဝန်ကျေစပါးလို့ခေါ်ပါတယ်။ တာဝန်ကျေ စပါး သတ်မှတ်ပုံကလည်းဒေသတခုနဲ့တခုမတူကြဘူး။တချို့ဒေသတွေမှာ တဧက ၅တင်းနှုန်းအစိုးရစပါးအဝယ်ဒိုင် ကို ရောင်းပေးရပါတယ်။ တချို့ဒေသမှာတော့ ၁၀ တင်း၊ ၁၅ တင်း အထိ ဒေသအလိုက် စပါးအထွက် ပေါ်မှာ မူတည်ပြီး သတ်မှတ်ပါတယ်။ အဲဒီသတ်မှတ်စပါးကို အစိုးရ စပါးအဝယ်ဒိုင်ကိုရောင်းတဲ့နေရာမှာ သတ်မှတ်တဲ့ စပါးဈေးနှုန်းက စပါး ၁ တင်းကို ၂၀၀ ကျပ် ဖြစ်ပါ တယ်။ အဲဒီတော့ ၅ ဧက စာ စိုက်စရိတ် ထုတ်ယူ ထားတဲ့ သူက စပါး ၂၅ တင်းပို့ပေးရပါတယ်။ တကယ်လို့စပါးမထွက်ရင်၊ အပြင် ပေါက်ဈေး ဖြစ်တဲ့ ၁ တင်း ၂၀၀၀နှုန်း နဲ့ ဝယ်ပြီးရအောင်ပေးရပါတယ်။ မပေးနိုင်ရင်ထောင်ကျတဲ့အထိတရားစွဲပါတယ်။ နှစ်စဉ် နွေရာသီအထူး သဖြင့် မတ်လလောက် ဆိုရင် စပါးအဝယ်ဒိုင်၊ အုပ်ချုပ်ရေးဌာန၊ ရဲ ၊ ပြည်သူ့စစ်စတာတွေနဲ့ စစ်ကြောင်းဖွဲ့ပြီး ရွာတွေမှာတအိမ်တက် - ဆင်း စပါးသိမ်း၊ လူဖမ်းစစ်ဆင်ရေးလုပ်ကြပါတယ်။\nအဲဒါနဲ့ ကရင်ပြည်နယ်နဲ့ မွန်ပြည်နယ်မှာရှိတဲ့ တောင်သူလယ်သမားတွေမှာ ၂၀၀၂ ခုနှစ် စိုက်ရာသီမှာ ရေကြီး လို့ ၂၀၀၃ မှာ ပြန်မဆပ်နိုင်ကြဘူး။ ဒါကိုပဲခူးတိုင်းက လယ်သမားတွေနဲ့ဧရာဝတီတိုင်းက လယ်သမားတွေပါ ရောက်လာကြပြီး ကူညီဘို့ တောင်းဆိုကြတယ်။ အဲဒီ ၂၀၀၃ ခုနှစ် မတ်လ ၂၇ နဲ့ ၂၈ ရက်နေ့မှာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချကြတယ်။ထိရောက်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတခုခု လုပ်ကြမှရမယ်။ ဒါနဲ့ဧပြီလ၂ရက်နေ့မှာထပ်ပြီးအစည်းအဝေး လုပ်တယ်။ ဒီအစည်းအဝေးမှာ ဒေသတခုလုံးက ဆရာတော် ၊ သံဃာတော်တွေ၊ လယ်သမား ကိုယ်စားလှယ်တွေ၊ ပညာရေးဝန်ထမ်း၊ ကျန်းမာရေး ဝန်ထမ်းတွေအပြင် ပဲခူးတိုင်း၊ ဧရာဝတီတိုင်း၊ ရန်ကုန်တိုင်းနဲ့မန္တလေးတိုင်းတို့က ထောင်ချီတဲ့ လူထု ကိုယ်စားလှယ်တွေ တက်လာတယ်။ ဆွေးနွေးပွဲ က ဧပြီလ ၂ ရက်နေ့ည ၇ နာရီလောက်မှာလုပ်တာ မနက် ၄ နာရီ အထိရောက်တယ်။ နောက်တနေ့ မနက်ပိုင်း ပြန်ဆက်ကြတယ်။ ဆုံးဖြတ်ချက်က -\n- တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသန်းရွှေကို ဆရာတော်သံဃာတော်တွေ စုပေါင်းပြီး မေတ္တာရပ်ခံစာရေးကြမယ်။ လယ်သမားတွေကြုံတွေ့နေရတဲ့ အခက်အခဲကို တင်ပြပြီးတော့ လယ်ယာ မြေဆိုင်ရာ ဥပဒေများဖြစ်တဲ့ ၂/၇၈၊ ၃/၇၈၊ ၄/၇၈ စတာတွေကို ဖျက်သိမ်း ခိုင်းမယ်။\n- အဲဒီစာကို ဆရာတော်သံဃာတော်တွေကနေ ရောက်အောင်ပို့မယ်။ တောင်သူလယ်သမား ကိုယ်စားလှယ်တွေအားလုံး လက်မှတ်ထိုးပြီး မေတ္တာရပ်ခံမယ်။\n- တကယ်လို့ စာရေးတောင်းဆိုတဲ့ ဆရာတော်သံဃာတော်တွေကို ဖမ်းဆီးတာမျိုးလုပ်ရင်ရွာတရွာ ဘုန်းကြီး ၁ ပါး၊ လူ ၅၀ ယောက် အားလုံးစုပေါင်းပြီး ရန်ကုန်အရောက် ငြိမ်းချမ်းစွာချီတက်မယ်။ စားစရာပါမရှိတော့တဲ့အခြေအနေမှာ တာဝန်ကျေစပါးမပေးနိုင်ကြောင်း စုပေါင်းအရေးဆိုမယ်။\nအဲဒီတုံးကဦးဆောင်ပါဝင်တဲ့ ဆရာတော် သံဃာတော် လူပုဂ္ဂိုလ်အတော်များများ အခုဒီစာရေးနေတဲ့အချိန် မှာကို သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေကြပါသေးတယ်။ ဦးဆောင်ဆရာတော် တပါးမိန့်ကြားခဲ့တာလေးကို ပြန်ပြီး လက်ဆင့်ကမ်းရမယ်ဆိုရင် “ဆရာနဲ့ဒကာ ရေနဲ့ကြာ ဆိုသလို ဒကာများ ဒုက္ခရောက်ကြပြီ ဆိုတော့ ဆရာလည်း မနေသာတော့ပါဘူး။ ဗုဒ္ဓသာသနာတော်ထွန်းလင်းဘို့ရာမှာ ဒကာများစိတ်ဆင်းရဲ ညှိုးငယ် ကြရင် သာသနာတော် ဘယ်လိုလုပ်တင့်တယ်တော့မလဲ ဒါကြောင့်တပည့်တော်တို့ ရဟန်းသံဃာများ မေတ္တာတော်ရှေ့ထားပြီး တစုံတခုတော့ လုပ်ပေးကြပါစို့” ဆိုပြီး မိန့်ကြားပါတယ်။ အဲဒီပွဲမှာဆရာတော် သံဃာတော် အပါး ၁၀၀ ကျော်လောက် ကြွရောက်တယ်။ မေတ္တာရပ်ခံစာမှာ ပါဝင်လက်မှတ်ထိုးတယ်။ ရလဒ်က အကောင်းဘက် ဦးတည်တယ်။\nဒါပေမဲ့ ကျနော့်အတွက်တော့ မှန်းချက်နဲ့ နှမ်းထွက်မကိုက်ဘူး။ ကျနော့်အနေနဲ့မျှော်လင့်တာက လယ်သမား တိုက်ပွဲစနိုင်ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ၂၀၀၃ ခုနှစ် ဧပြီလ ၁၇ ရက်နေ့ မြန်မာလိုနှစ်ဆန်း ၁ ရက်နေ့မှာ နိုင်ငံတော် အေးချမ်း သာယာရေးနဲ့ဖွံ့ဖြိုးရေးကောင်စီဥက္ကဌလက်မှတ်နဲ့ တာဝန်ကျေစပါးဝယ်ယူမှုအား အပြီးတိုင်ဖျက်သိမ်းလိုက်တဲ့ အမိန့်ကြေညာစာထွက်လာတယ်။ ဒီနေရာမှာ တောင်သူလယ်သမားတွေနဲ့ ဆရာတော်၊ သံဃာတော်တွေက အောင်ပွဲလို့မှတ်ယူကြတယ်။\nဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တောင်သူလယ်သမားတွေတော့ အဆင်ပြေကြတယ်။ တာဝန်ကျေစပါးရောင်းရတယ်ဆိုတာ ၂၀၀၃ ခုနှစ် ဧပြီလ ၁၇ ရက်နေ့ကစပြီး အခုရောနောင်ပါ အပြီးတိုင်မရှိတော့ဘူး။ အရင်ကဆိုရင် ဒိုင်ကို မရောင်းရသေးရင်၊ တာဝန်မကျေသေးရင် (စိုက်သီးနှံအမျိုးအစားအားလုံး)ကိုယ့်ဖာသာကိုယ် ကြိတ်ခွဲရောင်းချ ပိုင်ခွင့်လုံးဝမရှိဘူး။ လောလောဆယ်တော့ ၂၀၀၃ခုနှစ်အတွက် တင်နေတဲ့ အကြွေးတွေကိစ္စပြီးသွားတယ်။ ဒါက တနိုင်ငံလုံးအတွက်အဆင်ပြေသွားတာ။ ကရင်ပြည်နယ်မှာအခြေခံပြီး ကရင်ပြည်သူများ အားစိုက် လုပ်တယ်။ လက်တွဲဆောင်ရွက်ကြတာတော့ မွန်ပြည်နယ်၊ ပဲခူးတိုင်း၊ ဧရာဝတီတိုင်း၊ ရန်ကုန်တိုင်း၊ မန္တလေးတိုင်းက ကိုယ်စားလှယ်အချို့ ပါဝင်ဆောင်ရွက်ကြတယ်။ တချို့ လည်း ဖုံးနဲ့ဆက်သွယ်တယ်။ တချို့လည်း စာပို့တယ်။ သတင်းတွေပို့ပေးတယ်။ နောက်ဆုံးတော့အောင်ပွဲရတယ်။ ဒီအကျိုးရလဒ်ခံစားခွင့်က တနိုင်ငံလုံး၊ အသေးစား လယ်သမား၊ အကြီးစားလယ်သမား၊ လယ်လုပ်သား၊ ပဲတောင်သူ၊ ပြောင်းတောင်သူ၊ ရာဘာစိုက် သူ အားလုံး ခံစားရပါတယ်။ အဲဒီတုံးက ကျနော်ရည်မှန်းထားတာက လယ်ယာ မြေဥပဒေ ပုဒ်မ ၂/၇၈၊ ၃/၇၈၊ ၄/၇၈ ကို ဖျက်သိမ်းစေချင်တာ။ ရှင်းရှင်း ပြောရရင် လယ်သမား တိုက်ပွဲဆင်နွှဲတာ။ ရလဒ်ကတော့ ရသွားတယ်။တာဝန်ကျေစပါးရောင်းချရခြင်းဖျက်သိမ်းတာ၊လွတ်လပ်စွာသယ်ဆောင်ခွင့်ပြုတာ၊လွတ်လပ်စွာကြိတ်ခွဲ စားသောက်ခွင့်ရသွားတာ။ အရင်ကဆို ကိုယ့်ဝမ်းစာ တောင် ကိုယ်ကြိတ်ခွဲရင် နောက်ဖေးက မောင်းဆုံမှာ တိတ်တိတ်လေး ထောင်းပြီးစားရတာ၊ အဲဒီလိုအခြေအနေ ကနေ ရုတ်တရက် လွတ်လပ်ခွင့် အနည်းငယ်ရလာတော့ ဒါကိုအရမ်းကြီးတဲ့ အောင်ပွဲလို့ယူဆတာကို အပြစ်ပြောလို့ မရဘူး။\nဒီစုစည်းမှုကိုအစုအဖွဲ့ တခုအနေနဲ့စံနစ်တကျဖွဲ့စည်းပြီး ဒီမိုကရေစီတည်ဆောက်မှုတော်လှန်ရေး အောင်မြင် သည်အထိ ဆက်လက်ချီတက်နိုင်ဘို့ ဖွဲ့စည်းခဲ့တဲ့အတွက် AFFM ဖြစ်လာစေမည့် အစ ကနဦး ရှေ့ပြေး အဖွဲ့အစည်းများဖြစ်တဲ့ AWU (Agricultural Worker Union) ၊ EWU (Education Worker Union)၊ HWU (Health Worker Union) ၊ CWU (Construction Worker Union) တို့ စတင် မွေးဖွားလာပါတယ်။ အဲဒီတုံးက သမဂ္ဂခေါင်းဆောင်တွေ အနေနဲ့ သူ့အဖွဲ့ငါ့အဖွဲ့ခွဲပြီး တာဝန်ထမ်းဆောင်တာမျိုး မဟုတ်ပါ။ ဆုံးဖြတ်ချက်အရ သတ်မှတ်ထားတဲ့အလုပ်တွေကို အားလုံးက ဝိုင်းပြီး ဆောင်ရွက်ကြတာမျိုးဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီတုံးက တုန့်ပြန်လှုပ်ရှားမှု (Re Active) နဲ့ ကိုယ့်မူကိုယ် တည်ဆောက်တဲ့ (Pro Active) တပြိုင်နက်တည်း လုပ်ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်မူကိုယ်တည်ဆောက်တဲ့ (Pro Active) က အားနည်းပြီး ဖိအား ပေးတဲ့နည်း (Pressure) ကို အများဆုံး သုံးခဲ့ကြပါတယ်။ ရှင်းရှင်းပြောရရင်တည်ဆဲအစိုးရရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေး ယန္တရား ရပ်တန့် အောင် တွန်းအား - ဖိအားပေးလုပ်ဆောင်ခဲ့တဲ့ (Re active) ကိုသာ နိုင်နိုင် သုံးခြင်းဖြစ်ပါတယ်။\nတကယ်တော့ ဒီရလဒ်ထွက်ဘို့ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရတာငွေသိပ်မများဘူး။ လုပ်အားနဲ့ အသက်ရင်းခဲ့ ရတာ။ သစ္စာပြုမှု အပေါ် ယုံကြည်မှုတွေရရှိပြီး အောင်ပွဲတခုရရှိသွားခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ လမ်းဖြောင့် ကနေ မသွားနိုင် တဲ့မိုင်၅၀ခရီးကို တောတိုး-တောင်တက်-ချောင်းဖြတ်မှုတွေ ပါဝင်တဲ့ ၃ ရက်တိတိ မိုးလင်းမှမိုးချုပ်တိုင်အောင် ခရီးပြင်းနှင်ရပါတယ်။ စာရွက်စာတမ်း၊စက်ပစ္စည်းကရိယာ၊ဆက်သွယ်ရေးကရိယာတွေကို ကိုယ့်ဖာသာ ကိုယ်ထမ်းရပါတယ်။ ၂၀၀၃ခုနှစ်လောက်မှာ ကျေးလက်ဒေသအတော်များများ ကွန်ပျူတာတွေမရှိသေးဘူး။ ဒါကို ကျနော်ကအိတ်ဆောင်ကွန်ပျူတာနဲ့ အိတ်ဆောင်ပရင်တာယူသွားတယ်။ ထိုင်းဘက်မှာတော့ဒါတွေကို တွင်တွင်ကျယ်ကျယ်ကြီး သုံးနေကြပြီဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှ တဖြည်းဖြည်းခေတ်မှီလာပြီး ရွာတိုင်း လောက် နီးပါး ဆိုင်ကယ်တွေ၊ ကွန်ပျူတာတွေ၊ ဂြိုလ်တုဖုံးတွေဖြစ်ကုန်ကြတာ။ ၂၀၀၃ အစပိုင်းမှာ လုပ်ကြတဲ့ ကျနော်တို့ကတော့ အသွား ၃ ရက် ခရီးပြင်းနှင်ပြီး လုပ်စရာရှိတာလုပ်၊ လူစုကြဖိတ်ကြားကြ ရိက္ခာ ဖြည့်တင်း ပြီး လူထုလှုပ်ရှားမှုလုပ်လိုက်နဲ့အပြန် ၃ ရက် ခရီးပြင်းနှင်လိုက်။ အသွားအပြန် အကြိမ်ပေါင်း ၂၀ လောက်သွား မှ ဒီလိုရလဒ်ကောင်းလေးရလာတာ ဖြစ်ပါတယ်။\nအဲဒီရွာကို ကျနော်တို့က အောင်မြေလို့ ခေါ်တယ်။ ရွာသားတွေရဲ့သတ္တိနဲ့ပါဝင် ဆောင်ရွက်မှု၊စိတ်အား ထက်သန်မှု၊ အနစ်နာ ခံမှုတွေကိုလည်း အခုအထိ အမှတ်ရ နေပါ တယ်။ ကျနော်တို့လှုပ်ရှားမှုတွေ အပြီးမှာ အဲဒီရွာက လူကြီးလူငယ်ခေါင်းဆောင်တွေကို အနီးဆုံးမှာရှိတဲ့ ရှေ့တန်း အခြေချ စစ်ဗျူဟာ က ခေါ်ယူစစ်ဆေးဖိအားပေးတာ ခံရပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာလည်း ကျနော်တို့ အခြားလှုပ်ရှားမှုတွေ အဲဒီရွာမှာသွားလုပ် ဖြစ်ပါသေးတယ်။\nအောင်ပွဲရထားတဲ့အတွက် ဒေသတွင်းမှာ လှုပ်ရှားမှုတွေအားကောင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ဒေသခံ ပြည်သူလူထု က လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ လက်ခံကြိုဆိုကြပါတယ်။ ၂၀၀၄ ခုနှစ်မှာတော့ ကုလသမဂ္ဂရဲ့ ပြဌာန်းချက် အမှတ် ၅၇/၁၀၂ အရ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာဆန်စပါးနှစ်သတ်မှတ်ပြီး လယ်သမားလှုပ်ရှားမှုတွေ အရှိန်မြှင့်တင် ဆောင်ရွက်ကြ ပါတယ်။ အဲဒီနှစ်မှာ ဘယ်လ်ဂျီယမ်နိုင်ငံ ဘရပ်ဆဲလ်မြို့မှာကျင်းပတဲ့ ကုလသမဂ္ဂဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အနည်းဆုံး နိုင်ငံများ ဆိုင်ရာညီလာခံ ဆုံးဖြတ်ချက်အရအနိမ့်ဆုံးလုပ်ခကို တနေ့ ၈ နာရီ အလုပ်ချိန် အတွက် ၁ ဒေါ်လာ နှုန်း သတ်မှတ်ပေးဘို့ လှုပ်ရှားရပြန်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ မြန်မာနိုင်ငံမှာတရားဝင်ငွေလဲနှုန်းက အမေရိကန် တဒေါ်လာကို ၇ ကျပ် ပြား ၅၀နှုန်း ဖြစ်ပြီး မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာတော့ ၁ ဒေါ်လာကို ၁၆၅၀ ကျပ် ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီတုံးက မြန်မာနိုင်ငံမှာအနိမ့်ဆုံးလုပ်ခသတ်မှတ်ထားတာက တနေ့၈နာရီထက်ပိုတဲ့အလုပ်ချိန် အတွက် တနေ့ကို ၂၀၀ ကျပ်လောက်ပဲပေးပါတယ်။ (ကိန်းဂဏန်းများအနည်းငယ်လွဲနေရင် တည့်မတ်ပေးပါ ခင်ဗျား) ဒါကိုကျနော်တို့က ၁ဒေါ်လာတိုက်ပွဲဆိုပြီး ၂၀၀၄ ခုနှစ် မေဒေးမှာ လူထုစစ်ကြောင်းတွေဖွဲ့ပြီး လှုပ်ရှားကြတာ။ အရမ်းအောင်မြင်တယ်။ ဒီတိုက်ပွဲလည်းနှစ်လယ်လောက်မှာ ရလဒ်ကောင်းထွက်လာပါတယ်။ အောင်ပွဲ ရတယ်လို့ ဆိုကြပြန်ပါတယ်။\nနှစ်စဉ်ကျင်းပသည့် မေဒေးနေ့အခမ်းအနား ၂၀၀၅ ခုနှစ်ကျမှ ထူးဆန်းသွားတယ်။\nဒီလိုနဲ့ စိုက်ပျိုးရေးလုပ်သားသမဂ္ဂ၊ ပညာရေးလုပ်သားသမဂ္ဂ၊ ကျန်းမာရေးလုပ်သားသမဂ္ဂနဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်သားသမဂ္ဂတွေ အင်အားအပြည့်နဲ့စည်းရုံးလှုပ်ရှားမှုတွေ အရှိန်မြှင့်တင်ခဲ့တယ်။ နှစ်စဉ် ၂၀၀၂ ခုနှစ်ကစလို့ ကမ္ဘာ့အလုပ်သမားနေ့ အခမ်းအနား ပုံမှန်လုပ်တယ်။ လူထုလှုပ်ရှားမှုတွေလုပ်တယ်။ ၂၀၀၅ ခုနှစ် ကမ္ဘာ့ အလုပ်သမားနေ့ ကျင်းပဘို့အတွက် ပြင်ဆင်နေရင်း ခမရ (၃၀၈) က ကျင်းပမည့်ကွင်းထဲကို လက်နက်ကြီး အလုံး ၃၀ ကျော်ပစ်ချပြီး ပွဲဖျက်ခဲ့တယ်။ ပုံမှန်အတိုင်းဆို တကယ်စည်ကားမည့်ပွဲကြီးပါ။ တက်လာတဲ့ လူထု စစ်ကြောင်းတွေကလည်း အားကောင်းတယ်။ ဒေသခံတိုင်းရင်းသားရိုးရာယဉ်ကျေးမှုပွဲတော်တွေပါထည့်သွင်း ထားတော့ အားလုံးက အားခဲထားတဲ့ပွဲလို့ ဆိုရမှာပါ။\n၂၀၀၅ ခုနှစ် ဧပြီလ ၃၀ ရက်နေ့ နေ့လည် ၁၁ နာရီလောက်ကစပြီး အခမ်းအနားအတွက် အသေးစိတ် ပြင်ဆင် နေခဲ့ပါတယ်။ ချီတက်လာတဲ့ လူထုစစ်ကြောင်းတွေအားလုံးမှ တင်ပြကြမည့် စာတမ်းတွေရေးသားတယ်။ အခမ်းအနား အစီအစဉ်တခုလုံး အဆင့်လိုက်လုပ်ငန်းစဉ်တွေစီမံပြီး ဧည့်ခံဖျော်ဖြေရေးကစလို့ နေရာ ချထား ရေး၊ ကျွေးမွေးရေးအစီအစဉ် လုံခြုံရေးအားလုံးကို ပုံစံတကျ စီစဉ်နေစဉ်မှာ နေ့လည် ၁ နာရီ လောက် ကတည်းက သတင်းမကောင်းဘူး။ စစ်ကြောင်းစထွက်လာတယ်။ ကျနော်တို့ရှိတဲ့အရပ်ကို တည့်တည့်ဦးတည် နေတယ်။ ဒါနဲ့ကျနော်လည်းဆရာတော်သံဃာတော်တွေသွားပင့်ပြီး လျှောက်ထားတယ်။ စစ်ကြောင်းလာခဲ့ရင် ဒီက အစီအစဉ်တွေမပျက်ရအောင် တားမြစ်ပေးဘို့နဲ့ မဝင်လာဘို့။ ဒါကိုဆရာတော် သံဃာတော် ၃ ပါး က သွားပြီး ရွာထိပ်ကဝင်လာမည့် လမ်းတည့်တည့်မှာသွားစောင့်နေခဲ့ပါတယ်။ ညနေ ၃ နာရီ လောက်အထိ ကျနော်အစီအစဉ်တွေရေးဆွဲပြီးစီးတဲ့ အချိန်အထိ ဆရာတော်တို့ပြန်မရောက်လာဘူး။ တကယ်ဆို စစ်ကြောင်း စထွက်တဲ့နေရာနဲ့ ကျနော်ရုံးဖွင့်ပြီး အခမ်းအနားအစီအစဉ်ရေးဆွဲနေတဲ့နေရာက ၆ မိုင် လောက်ပဲရှိမယ်။ ဒါကို ကျနော်နည်းနည်း စိတ်ပူတာနဲ့ တပည့်လေးရဲ့ဆိုင်ကယ်ကိုယူပြီး ရွာထိပ်ချောင်းကိုဖြတ်ထားတဲ့ တံတားကို မောင်းသွားလိုက်တယ်။ စစ်ကြောင်းကရွာလမ်းကနေမလာပဲ ကျနော်စိုးရိမ်တဲ့ချောင်းဘေးကနေလူမသိအောင် သတင်းဖျောက်ပြီး ဝင်လာရင်ခက်မယ်ဆိုတဲ့ အတွေးဝင်လာလို့ လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေကိုသွားပြီး သတိပေး စကားပြောပြီး ပြန်ထွက်လာတယ်။ တချိန်ထဲမှာလုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်တွေက ကျနော်ညွှန်ပြတဲ့နေရာကို ချက်ချင်း သွားပြီးနေရာယူအပြီး ၂ မိနစ်အကြာမှာ စစ်ကြောင်းရဲ့ ပွိုင့်က အပြေးတက်လာတာနဲ့ တည့်တည့်တိုးပါတယ်။ ချက်ချင်းသေနတ်သံပေါက်ပြီး ထိတွေ့တိုက်ပွဲ မိနစ် ၂၀ လောက် ဖြစ်ပါတယ်။ ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာ ရွာထဲက ကျနော်တို့ အခမ်းအနားကျင်းပမည့် ကွင်းထဲကို လက်နက်ကြီး အလုံး ၃၀ ကျော် ပစ်ချခဲ့ပါတယ်။ ကုသိုလ် ကံကောင်းလို့ လူ၊ ကျွဲ နွားတိရိစ္ဆာန် ဘာမှ အသေ အပျောက်မရှိခဲ့ပါဘူး။\nကျနော်စီမံချက်တွေ ရေးနေတဲ့ အချိန်မှာ သံဃာတော်တွေက ကျနော်နဲ့အတူ ကွပ်ကဲရေးရုံးဖွင့်ထားတဲ့ အိမ်ကလေးမှာ ရှိနေကြတာ။ အဲဒီအိမ်ကလေးက ပျဉ်ထောင်ဓနိမိုး တထပ်အိမ်ကလေးဖြစ်ပြီး နိမ့်ပါတယ်။ ကြမ်းပြင်နဲ့ မြေပြင်က ခန့်မှန်းခြေ တတောင်လောက်မြင့်ပါလိမ့်မယ်။ တိုက်ပွဲစဖြစ်ပြီး အိမ်ကလေးရဲ့ဘေးက အနန်းပင်ကိုလက်နက်ကြီးတလုံး တိုက်ရိုက်ထိမှန်သွားလို့ ဝုန်းကနဲ့ အသံထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ အိမ်ထဲက သံဃာတော် ၃ ပါး တတောင်အမြင့် အိမ်အောက်ကို ဘယ်လိုမျိုးအလိုအလျောက်ရောက်သွားမှန်း မသိဘူးလို့ အဲဒီသံဃာတော်တွေနောက်ပိုင်းမှ ပြန်ပြောကြပါတယ်။ သံဃာတော် ၃ ပါးလုံး အဲဒီလိုအိမ်ကြမ်းပြင်အောက် ရောက်နေတုန်း ဝင်လာတဲ့ စစ်ကြောင်းက တပ်စိတ်တစိတ်က အဲဒီဘေးမှာ နေရာလာယူတာနဲ့ တည့်တည့် တိုးလို့ အဲဒီအတိုင်းပဲ အောက်မှာ ဆက်ဝပ်နေလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီတပ်စိတ်က တပ်စိတ်မှူး ဒုတပ်ကြပ်က “ဟို ဆိုင်ကယ်အပြာနဲ့ ဝါးခမောက်ဆောင်းထားတဲ့အကောင်လာပြောလို့ ဒို့အပစ်ခံရတာ။ အဲဒီကောင်ကို မြေလှန် ရှာမယ်။ တွေ့လို့ကတော့ မင်းတို့ငရုပ်သီးထောင်းထား။ စိမ်းကော (အစိမ်းသုပ်) လုပ်ပြီးစားမယ်။” အဲဒီလို ပြောတာကိုကြမ်းအောက်မှာဝပ်နေတဲ့ သံဃာတော်၃ပါးကသိတယ်။ ဒို့ဆရာကိုတော့ ဒီကောင်တွေ အစိမ်းစား ချင်နေပြီ။ သိပ်မကြာခင်မှာ အိမ်အောက်ငုံ့ကြည့်မှ ဘုန်းကြီး ၃ ပါးတွေ့လို့ ထွက်လာခိုင်းပါတယ်။ ဘာမှတော့ မလုပ်ဘူး။ ဒါကိုလည်း နောက်တနေ့ပြန်ဆုံကြမှသိရတာပါ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျနော်က ရွာလယ်မှာရှိနေတဲ့ ဧည့်ခံကျွေးမွေးရေးကော်မတီကိုအခြေအနေမကောင်းကြောင်းသွားပြောနေတုံးတိုက်ပွဲစတဲ့အချိန် ဖြစ်ပါတယ်။\nဒီလိုနဲ့ အခမ်းအနားကို ချီတက်လာတဲ့ လူထုပရိတ်သတ်တွေလည်း ရွာထဲမှာပဲ အသာလေးလျှိုနေ လိုက်ကြ တယ်။ ကျနော်တို့ကတော့ ရွာမြောက်ပိုင်းလောက်မှာသွားပြီး ကိုယ်ရောင်ဖျောက်နေ လိုက်တယ်။ ရွာထဲမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ရင် ထုံးစံအတိုင်း ပြေးတဲ့သူကပြေး၊ ပုန်းတဲ့သူကပုန်းနဲ့ပေါ့ဗျာ။ ကျနော်သွားကိုယ်ရောင် ဖျောက် နေတဲ့ ရွာမြောက်ပိုင်းကို လူတအုပ်ကြီးပြေးလာတာ သေနတ်သံအရမ်းနီးလွန်းတော့ အနီးဆုံးချောင်းကူး တံတားအောက်ထဲကိုဝင်နေကြတာ လူ ၂၀ လောက်ရှိမယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင် ၅ ယောက်တောင်မဝင်ဘူး။ သေနတ်သံ နည်းနည်းကျဲလို့ ပြန်ထွက်ပြေးကြတော့ တချို့က ရုတ်တရက်ထွက်လို့မရဘူး။ လူတယောက်ဆို ထွက်လည်းရရော ပြေးသွားတာအားရပါးရပဲ။ ပြေးရင်းနဲ့ငုံ့ကြည့်မှသူ့မှာ ပုဆိုးတောင်မပါတော့ဘူး။ ရှေ့က စက်ဘီးနင်းပြီး ပြေးသူလည်းနင်းရင်းနဲ့အားမရလို့ စက်ဘီးပစ်ထားပြီးပြေးတာ။ စစ်ကြောင်းကလည်း ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ နေရာယူ စခန်းချတယ်။ တပ်ရင်းမှူးက ဆရာတော်ကျောင်းပေါ်မှာ နေရာယူထားတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ညနေစောင်း တော့ကျနော်က အမျိုးသမီးခေါင်းဆောင်ကို ဆရာတော်ဆီကိုလွှတ်တယ်။ ဆက်လုပ် ရမလားပေါ့။ ဆရာတော် ကလည်းဆက်လုပ်လို့ မိန့်ကြားလာတယ်။ တကယ်တော့ကျနော်တို့ အခမ်းအနား လုပ်မည့်ကွင်းနဲ့ ဘုန်းကြီး ကျောင်း အကွာအဝေးက ကိုက် ၅၀၀ လောက်ရှိမယ်။ လှမ်းကြည့်လို့မြင်ရတယ်။ ကျယ်ကျယ်ခေါ်ရင် ကြားရ တယ်။ ဒါနဲ့ကွင်းထဲကိုချီတက်တယ်။ တပည့်တယောက်ကနောက်ခံ ဘက်ဂရောင်း တွေကို လိုက်ကပ်တယ်။ တယောက်က စင်မြင့်ကိုအသေးစိတ်ပြင်တယ်။ နောက်တယောက်က အသံချဲ့စက် စဖွင့်တယ်။ ကျနော်တို့ကိုယ်၌ကလည်းမခံချင်စိတ်နဲ့သာလုပ်တာ။ မိုက်ရူးရဲဆန်လွန်းတယ်။ ဒီလောက် လက်တကမ်းပစ်မှတ်မှာသွားပြီးတော့လုပ်တာ။ အားလုံးကဘာဖြစ်မလဲ တထိတ်ထိတ်နဲ့စောင့်ကြည့် နေကြ တာ။ ခဏကြာတော့ (သီချင်းတပုဒ်လောက်ဖွင့်အပြီး)မှာ ကိုရင်လေးတပါး အပြေးအလွှား ရောက်လာတယ်။ တပ်ရင်းမှူးက ဆက်မလုပ်ဘို့ ရပ်လိုက်ဘို့ ပြောခိုင်းတယ်။ ကျနော်တို့ကတော့ ဆရာတော် မီးစိမ်း ပြထား တဲ့အတွက် ဆက်လုပ်တယ်။နောက်တခေါက်တော့ ကိုရင်လေးမဟုတ်တော့ဘူး။ ဦးပဉ္ဇင်းတပါး ပါလာတယ်။ ရပ်ရင်ရပ် - မရပ်ရင် လက်နက်ကြီးနဲ့ပစ်မယ်လို့ ပြောနေတယ်။ ဒါနဲ့ကျနော်တို့လည်း ကိုယ့်မာန အတွက်နဲ့ ရွာထိခိုက်မယ် ဆိုပြီး ပြန်ထွက်ခဲ့ရတယ်။\nစဉ်းစားကြည့်ဗျာ။ ကျနော်က ဒေသခံရွာသားတွေနဲ့ သမဂ္ဂတွေအများကြီးဖွဲ့စည်းပြီး တိုင်းပြည်ကို ဘယ်လို တည်ဆောက်မှာ ဘယ်လိုလုပ်မှာဆိုပြီး အာဘောင်အာရင်း သန်သန်နဲ့ပြောနေရင်း သေနတ်ပေါက်တာနဲ့လစ်ရတာတော့ ရှက်လည်းရှက်တယ်။ နာလည်းနာတယ်။ ဒါနဲ့ အရှက်ပြေ မိုက်ရူးရဲ လိုက်လုပ်လို့ကလည်း မဖြစ်ဘူး။ ၂၀၀၅ ခုနှစ် မေလ (၁) ရက်နေ့ ညနေပိုင်းကျမှ စစ်ကြောင်းက ပြန်ထွက်သွား တယ်။ သူတို့ရဲ့ အဓိကရည်မှန်းချက်ဖြစ်တဲ့ မေလ (၁) ရက်မှာ ကျင်းပမည့် ကမ္ဘာ့အလုပ်သမားနေ့ အခမ်းအနား မဖြစ်စေ ရဘူး။ အဲဒီရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားလို့ ညနေပိုင်း ပြန်ထွက်သွားတာဖြစ်တယ်။\nသို့သော် ကျနော်တို့ကလည်း အဲဒီမေလ ၁ ရက်နေ့မှာ မဖြစ်မနေရအောင်ကျင်းပဘို့ အခြားရွာတရွာမှာ စီစဉ် ထားတယ်။ အခမ်းအနားကျင်းပဘို့ မီးစက်သမားက မလိုက်ရဲဘူး။ မီးစက်သံကြားလို့ လက်နက်ကြီးနဲ့ လှမ်းထု ရင်အားလုံးငါးပါးမှောက်မှာစိုးတယ်နဲ့တူတယ်။ ဒါနဲ့ကျနော်တို့ကလည်းရအောင်လုပ်ရမှာဆိုတော့ အုတ်ဖုတ်တဲ့ ကွင်းထဲက အုတ်သယ် လော်လီကား ၂ စီးကို သွားငှားလိုက်တယ်။\nကားစက်သံ ကတော့ မီးစက် လောက် မကျယ်ဘူးပေါ့ဗျာ။ အဲဒီ ကား ၂ စီးက ရှေ့မီး ၂ လုံး ပြိုင်ထိုးပြီး အခမ်းအနားတခုအောင်မြင်စွာ ကျင်းပလိုက်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ခံ ဘက်ဂရောင်းကတော့ လက်ဆွဲဟွန်ဒါ မီးစက်အသေးလေးနဲ့ မီးထွန်းပေးထားလိုက်တယ်။ အဲဒါတောင်ဗီဒီယိုရုံကသွားယူလာတာ။ ဧည့်ခံ ကျွေးမွေးရေးအတွက် ကျနော်က စံခလကဆင်းလာ ကတည်း က Blender ဖျော်ရည် စက်ယူလာတယ်။ အဲဒါနဲ့ ဒေသတွင်းရှိတဲ့ သံပုရာသီးတွေခူးပြီး သံပုရာရည် ဖျော်တိုက်လိုက်တယ်။ အဲဒီလို တိုက်ပွဲကြားမှာ မိုက်ရူးရဲ လုပ်တဲ့ ဆရာသမား နောက်က သတ္တိရှိရှိ လိုက်လာ လုပ်အားပေးခဲ့တဲ့ ဆရာမ ၃ ယောက်ကို ဒီစာနဲ့ ကျေးဇူး တင်ကြောင်းပြောရင် ကျေနပ်ပါနော်။ စိတ်ထင်တိုင်း လုပ်သမျှကို အလိုလိုက်ပေးတဲ့ ဒေသခံခေါင်းဆောင် အကိုကြီးများ ညီငယ်များအားလုံးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အဲဒီ အခမ်းအနားမှာ မူလအစီအစဉ်အတိုင်း ကရင်ဒုံးယိမ်း ပြိုင်ပွဲတော့ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဖျော်ဖြေရေးအနေနဲ့ လုပ်ဖြစ်တယ်။\nဒီထက်ဆိုးတဲ့အဖြစ်တွေ၊ ဖနောင့်နဲ့တင်ပါးတသားတည်းကျအောင်ပြေးရတဲ့ပွဲတွေလည်းရှိသေးတယ်။နောက်မှ သပ်သပ်ရေးတော့မယ်။\nThe Agriculture and Farmer Federation of Myanmar (AFFM) isademocratic trade union which is committed to assisting the men and women of Myanmar’s agriculture and farming sector as well as those working in food production. The AFFM is an independent and internationally recognized federation that works to:\n5th Advanced leadership Course 2018\nNational Tripartite Dialogue Forum 2018


ဆရာတန်ကီး၏ အမှောင်တွင်းမှဘုန်းကျက်သရေအလင်းဆီတို့ From Darkness to Glorious Light\nby Lim Min (Singapore)\n၂၀၁၁ခုနှစ်တွင် ဖြန့်ဝေသော စင်ကာပူမှစာရေးဆရာမ Lim Min ပြုစုသော ဆရာတန်ကီးအထုပ္ပတိဖြစ်ပါသည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် စာမျက်နှာ ၂၀၂ ရှိပြီး၊ ရောင်စုံဓါတ်ပုံမှတ်တမ်း ၁၄ရွက်အပါအ၀င် အဖြူအမဲ၊ မှတ်တမ်းတင်ဓါတ်ပုံများစွာပါရှိသည်။ ဆရာတန်ကီး ၂၀၀၆တွင် စင်ကာပူရောက်ရှိချိန် ဆရာမလင်မင်း နှင့်တွေ့ဆုံပြီး၊ များစွာစိတ်ဝင်စားခဲ့သည်။ မြန်မာနိုင်ငံ၊ချင်းပြည်နယ်သို့တိုင်အောင် သွားရောက်လေ့လာခဲ့ပြီးနောက် ဆရာတန်ကီးနှင့် ချင်းပြည်နယ် ယုံကြည်သူများ၏ မစ်ရှင်အကြောင်းကို ကမ္ဘာသို့ဖေါ်ပြရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အလုပ်မှထွက်ပြီး မြန်မာပြည်သို့ အခေါက်ခေါက်အခါ သွားရောက်ခြင်း၊ ဆရာတန်ကီးနှင့်အကြိမ်များစွာ အင်တာဗျူးခြင်း၊ အခြားတွေ့ဆုံမေးမြန်းမှုများစွာပြုလုပ်ပြီးမှ ယခုစာအုပ်ကို ထုတ်ဝေခဲ့ပါသည်။\nအမှာစာရေးပေးသူများမှာ ဆရာကြီးဦးတင်မောင်ထွန်း (Rev. Dr ညီအစ်ကိုအသင်းတော်၊ရန်ကုန်)၊ Dam Suan Mung (Rev. Dr, Full Gospel ရန်ကုန်), John Maust (Media Associates International , USA), Ramom Rocha III (OMF International, Philippines), Paul R Woods (Rev. Dr, Singapore Bible College), Hakan Gabrielsson (Rev, Touching Asia - Sweden), L. John (rev, Assemblies of God, ရန်ကုန်), Khai Khan Suan (Rev, Chin State, မြန်မာ), Stephen Chua (Rev, Full Gospel Centre, Singapore), Andrew Yeo (Rev, Grace Methodist Church, Singapore), Cho Kee Thang (Rev, Assembly of God, Chin State မြန်မာ) တို့ဖြစ်ကြသည်။\nတန်ကီး (၁၉၅၃ မွေးဖွား) စာအုပ်၊ အခန်းပေါင်း ၈ခု ရှိသည်။\nအခန်း(၁)တွင် မည်ကဲ့သို့ပြောင်းလဲခဲ့သည်ကို ရေးထားသည်။ သေပြီဟုယူဆထားသော အသက်၂၀အရွယ် တန်ကီးကို သဂြိုလ်ရန်ပြင်ဆင်နေချိန်တွင်၊ တန်ကီး၏ ၀ိညာဉ်သည် ကောင်းကင်ဘုံ သို့ လှေခါးဖြင့်တက်ကာ ရောက်ရှိသွားပြီး၊ အံသြ၊မိန်းမောဘွယ်များကို မြင်တွေ့ရခြင်း၊ မိမိကို လူပြည်သို့ပြန်ပြီး၊ အမှုဆောင်စရာများ လုပ်ရန်ရှိသည်ဆိုကာ ပြန်လာစေခြင်းဖြင့် ရက်ပေါင်းများစွာမျောနေရာမှ အသက်ပြန်ဝင်လာခြင်း၊ နတ်ကိုးကွယ်သော မိမိရွာတွင် အသက်ရှင်သောဘုရားသခင်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံအကြောင်း ရွာသားများကို ဝေငှပြောဆိုခြင်း စတင်ခဲ့ပါသည်။\nMachung (မင်းတပ်မြို့အနီးမှ ရွာကလေးတရွာ)\nတန်ကီး၏ မိဘများ၊ ပညာ ၇တန်းမျှသာ သင်ခဲ့ရခြင်း၊ အသက်၂၀အရွယ်တွင် အိမ်ထောင်ပြုခြင်း၊ သေရာမှ ပြန်ရှင်လာပြီး ရူပါရုံအိပ်မက်မှ ကောင်းကင်နိုင်ငံအကြောင်း ပြောရင်း နတ်ကိုးကွယ်သောမိရိုးဖလာ ဆွေမျိုး၊ ရွာသားများမှ အပယ်ခံဘ၀သို့ ၈နှစ်ကြာ၊ ပင်ပမ်းဆင်းရဲစွာဖြင့် နေခဲ့ရခြင်း၊ အနီးနားမှ ဆရာ Pa Za Mung (Ro Baptist Church) အားဖြင့် သမ္မာကျမ်းစာကို သိရခြင်း၊ မင်းတပ်မြို့မှာ ဆရာ Cieh Ceu (Rev) အားဖြင့် ဇနီးမောင်နှံ နှစ်ခြင်းခံခဲ့ခြင်း၊ ၈နှစ်ကြာမှ ရန်ကုန်မှအလယ်ရောက်လာသူမိတ်ဆွေထံမှ သမ္မာကျမ်းစာအုပ်ကို မြင်ရပြီး၊ ၃ကြိမ်တိုင် အသနားခံ၊တောင်းပန်ပြီး ရယုခဲ့ရသည်။ ထိုမတိုင်မှီက ဆရာ Pa Za Mung သင်ပေးသော ဓမ္မသီချင်း "Revive Thy Work O Lord" သီချင်းဖြင့်သာ ဆုတောင်း၊ သီဆို၊ ၀တ်ပြုကိုးကွယ်ခဲ့ရပါသည်။\nအနီးအနားရွာများကို ဧ၀ံဂေလိဟောကြားရန် လော်စပီကာဝယ်ထားပြီး၊ ဘက်ထရီအားသွင်းရန် ၃၆မိုင်ဝေးသော မင်းတပ်မြို့သို့ တစ်ပါတ်တစ်ကြိမ်၊ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ရသည်။ ၁၀နာရီခန့် တောတောင်ဖြတ်ကျော်၊ လမ်းလျှောက်ရသော ခရီးစဉ်မျာ ထိုဒေသခံများ၏ ၁၉၈၀ လောက်က သာမန်ခရီးစဉ်တခုဖြစ်ပါသည်။\nဆွေမျိုးများမှာ နတ်ကိုးကွယ်သူများဖြစ်ပြီး၊ တန်ကီးအား မိရိုးဖလာ နတ်ဆရာလုပ်ရန် နည်းမျိုးစုံဖြင့် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဇနီးသည်ကို လက်ထပ်စဉ်က လျှော်ကြေးငွေများစွာ ၃နှစ်ကြာ အလုပ်လုပ်ပေးဆပ်ခဲ့ရသည့်ငွေကို တ၀က်ပြန်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခံခဲရသည်။ သေနပ်ဖြင့် တန်ကီးဥိးခေါင်းကို ချိန်ပြီး သေနပ်မောင်းခလုပ်ဆွဲသောအခါ တန်ကီးက ပြန်မခုခံပဲ ယေရှုနာမဖြင့်ကျည်မထွက်ရန် ရဲဝံစွာပြောခဲ့သည်။ ၂ကြိမ်တိုင် ပစ်ရ ကျည်မထွက်သဖြင့် ထိုရွာလူကြီးသည် ဒေါသဖြင့် မိုးပေါ်ထောင်ပစ်ရာမှ သေနပ်သံကြီးထွက်လာခဲ့သည်။ ဘေးလူများက ထိုလူကြီးကို ၀ိုင်းဝန်းဆွဲတားလိုက်ရသည်။ ထိုကဲ့သို့ အကြမ်းဖက်၊ ရိုက်နှက်၊ ထိုးကြိတ်ခံရသော်လည်း ပြန်မတုန့်ပြန်ပဲ ယေရှုနာမဖြင့် ခံနိုင်ခဲ့သည်။ လယ်လုပ်ရန် မည်သူမျှမလုပ်ကိုင်သည့် မြေကွက်ကို ပေးပြီးလုပ်စေသော်လည်း နှစ်စဉ်လုံလောက်သော ဆန်စပါး၊ စိုက်ပျိုးရရှိခဲ့သည်။\nအသက်သေသွားသူ ၃ဦးအဖြစ်အပျက်ကို ရေးသားထားပါသည်။ လူငယ်တစ်ဥိး သေဆုံးသွားပြီ သတ်မှတ်သည်ကို နာရီပေါင်းများစွာ မျက်ရည်ကျ၊ ဆုတောင်းပေးခြင်းဖြင့် အသက်ပြန်ရှုလာပြိး၊ ရှင်လာသည်။ ထိုအဖြစ်ကို ရွာသားများတွေ့ရှိပြီး ယုံကြည်ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ အခြားအဖြစ်ပျက်တခုမှာ မိမိကလေးသေဆုံးခြင်းမှာ တန်ကီးကိုးကွယ်သောဘုရားကြောင့်ဖြစ်သည်စွတ်စွဲသူ ရွာလူကြီးဖခင်တဦးဖြစ်သည်။ သူ့သားငယ် အသက်ပြန်မရှင်လျှင် အားလုံးကို ပစ်သတ်မည်ဟု သေနပ်ဖြင့်ချိန်းခြောက်သူ ထိုရွာလူကြီးရှေ့တွင်၊ တန်ကီးနှင့် ယုံကြည်သူများ နာရီများစွာ မျက်ရည်ဖြင့် အပြင်းအထန်ဆုတောင်းပေးခဲ့ရသည်။ ဆုတောင်းသူများမှ တဥိးက မျက်ရည်ဖြင့် ကလေးငယ်အသက်ပြန်မရှင်လျှင် တန်ကီးတဦးတည်းသာမက မိမိတို့လည်း ပစ်သတ်ခံရတော့မည်ဟု ၀မ်းနည်းစွာပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် ၂နာရီဆက်လက် ယုံကြည်ခြင်းကြီးစွာဖြင့် ဆုတောင်းပြီး အာမင် ဟု အဆုံးသတ်ချိန်တွင် ကလေးငယ် မျက်စိပြန်ဖွင့်လာသည်ကို အံ့သြဖွယ်တွေ့ရသည်။ သွေးစိမ်းရှင်ထွက်ပြီး၊ လူသူဝေးရာ နေထိုင်ရသည့် အနူရောဂါသည်တဦးလည်း ရောဂါပျောက်ကင်းသွားကြောင်း လပိုင်းအတွင်း တွေ့ရသည်။ ထိုအံ့သြဘွယ်ဖြစ်ရပ်များမှ ပြန်လည်အသက်ရှင်၊ အနူရောဂါပျောက်သူများမှာ ယုံကြည်သူအဖြစ်ပြောင်းလဲရုံမက၊ ဓမ္မအမှုဆောင်များအဖြစ် ထမ်းဆောင်လျှက်ရှိပါသည်။ လွန်ခဲ့သော အနှစ်၂၀၀၀ က သခင်ယေရှု၏ သေရာမှပြန်ရှင်ခြင်း၊ အနူရောဂါပျောက်စေခြင်း စသည့် အနာရောဂါငြိမ်းခြင်းများသည် ယခုအချိန်အထိ မှန်ကန်၊လျှက်ရှိပါသည်။\n၁၉၈၅တွင် ရွာအတွက် လျှပ်စစ်ဂျင်နရေတာဝယ်မှဖြစ်မည် ငွေစုဆောင်းရာ အသင်းသားများက နားကပ်ရောင်း၊ မြေရောင်းပြီး ကျပ်ငွေတစ်သောင်းရခဲ့သည်။ ၆၃၀မိုင်ဝေးသော ရန်ကုန်မြို့သို့ ၁၀ရက်ခရီးထွက်လာခဲ့ရာ လမ်းတ၀က်၊ ပုခုက္ကူမြို့ရောက်စဉ် မြန်မာအစိုးရမှ ၇၅ကျပ်တန်များ တရားမ၀င်ကျေငြာခြင်းနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး၊ ၇၅ကျပ်တန်ချည်း လက်ဝယ်ရှိသော ဆရာတန်ကီး ၀မ်းနည်း၊မျက်ရည်ကျ ဆုတောင်းခဲ့ရပါသည်။ လျှပ်စစ်ဂျင်နရေတာနှင့်အတူ မိမိရွာသို့ပြန်ရန် ဘုရားခွင့်ပြုချက်ရရှိပြီး ရန်ကုန်သို့ ခရီးဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ ရန်ကုန်တွင် ဆရာဦးတင်မောင်ထွန်းထံ ၀င်ရောက်၊ပြောပြရမှာ ငွေကြေးထုတ်ပေးပြီး၊ ဈေးပိုသက်သာသည့် ထိုင်းနယ်စပ်သို့ သွားရောက်ဝယ်ယူခဲ့ပါသည်။\nထိုင်းနယ်စပ်တွင် တွေ့ရသော မြန်မာစစ်ဗိုလ်မှုးတစ်ဦးမှ၊ စစ်တပ်ဂျစ်ကားဖြင့် ဆရာတန်ကီးကို သွားမည့်နေရာများကို လိုလေးသေးမရှိ၊ ကူညီပို့ဆောင်ပေးပါသည်။ (Note: ထိုဗိုလ်မှုး Khup Chin Pau မှာ ယခုအခါ စင်ကာပူယုဒသန်အသင်းတော်တွင် စီနီယာသင်းအုပ်ဖြစ်သည်။) မြန်မာပြည်တွင်လည်း ၁၈နှစ်အရွယ် ၅နှစ်ကြာပြီးဖြစ်သော သွေးမတိတ်ရောဂါဖြင့် နှုတ်ခမ်းမှပင်သွေးကျနေသူ မိန်းကလေးတစ်ဦးကို ဖခင် Dr Howard Chin Khen Mang မှတဆင့် သိကျွမ်းခဲ့ရသည်။ ရောဂါပျောက်လျှင် ဘုရားအမှုဆောင်အဖြစ် ဆပ်ကပ်မည်ဟု မိန်းကလေးက ပြောပါသည်။ ဆရာတန်ကီးလည်း အစာရှောင်းဆုတောင်းရင်း ထိုမိန်းကလေး အနာရောဂါငြိမ်းမည်ဟု နိမိတ်ကိုမြင်ရသည်။ နောက်တပတ်သွားရောက်တွေ့ဆုံရာ ပိုမိုသက်လာလာသည်ကိုတွေ့ရသည်။ နောင် ၁၃နှစ်ကြာ ၁၉၉၇တွင် ဆရာတန်ကီး စင်ကာပူသို့ရောက်စဉ် ထိုမိန်းကလေးသည် ELIM Church, Singapore မှ ဓမ္မဆရာမအက်စတာ Pastor Esther အဖြစ်ပြန်လည်တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။\nချင်းပြည်နယ်၊ ကျေးရွာများ၊ စစ်ကိုင်းတိုင်း၊မကွေးတိုင်း မြို့ရွာများသို့ ဧ၀ံဂေလိခရီး တစ်ဦတည်း လပေါင်းများစွာ ထွက်ခဲ့သည်။ လက်ခံသည့်နေရာများတွင် အဆင်ပြေသော်လည်း လက်မခံသောမြို့ရွာများတွင် ဇရပ်တွင်နေထိုင်းရသည်။\nနောက်ပိုင်းတွင် ဆရာတန်ကီးသည် မင်းတပ်မြို့သို့ပြောင်းရွှေ့ပြီး၊ အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ချင်းပြည်နယ်တွင် ဆရာတန်ကီး ကျမ်းစာသင်တန်းအားဖြင့် ဓမ္မဆရာများစွာသည် အသင်းတော်ပေါင်း ၆၀ခန့် တိုးပွား၊ တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သည်။ မလေးရှားနိုင်ငံရောက် အသင်းသားများဖြင့် မလေးရှား၊ မြန်မာအသင်းတော် ၂ခုသို့ပင် ဆရာတန်ကီး ရောက်ရှိဝေငှခဲ့ရသည်။\nMachung ရွာတွင် မိမိတို့ K'cho ဘာသာစကားဖြင့် ဓမ္မသီချင်းစာအုပ်ရရှိရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ တန်ကီး .. မင်းပဲဘာသာပြန်ပြီး၊ ဓမ္မသီချင်းစာအုပ်ထုတ်ပါ .. ဟု အသံကြားခဲ့သည်။ မြန်မာဘာသာမှ K'cho ဘာသာသို့ ဓမ္မသီချင်း ၁၇၇ပုဒ်ကို တလအတွင်း ဘာသာပြန်နိုင်ခဲ့သည်။ စာအုပ်ထုတ်ရန် အုပ်ရေတစ်ထောင်ကို ကျပ်တစ်သောင်းကုန်ကျမည်။ ငွေလုံးဝမရှိသော်လည်း ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် မိုင်၆၃၀ဝေးသော ရန်ကုန်သို့ ခရီးထွက်ခဲ့ပြန်သည်။ မိတ်ဆွေ ဓမ္မဆရာ Lawng Thang မှ သူ၏အသင်းတော်တွင် ဝေငှပြောကြားခွင့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအသင်းတော်မိတ်ဆွေများဖြင့် သီချင်းစာအုပ်ကို လက်နှိပ်စက်ရိုက်နှိပ်ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ဓမ္မသီချင်းစာအုပ် ထုတ်လုပ်၊ရောင်းချပြီး ငွေပြန်ရမှ ပေးပါပြောဆို စာအုပ်ထုတ်ဝေသူတဦးက ချေးငှားပေးမည်ငွေကိုလည်း ၀မ်းနည်းစွာဖြင့်လက်မခံခဲ့ပါ။ ဆရာတန်ကီးသည် ထိုဓမ္မသီချင်းကို ဓမ္မဒါန အခမဲ့ဝေငှမည်ဖြစ်သောကြောင့် ငွေပြန်ရရန် မဖြစ်နိုင်၍ လက်မခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိမိဓမ္မဆရာဟု သိသောယုံကြည်သူတဦးက ဓမ္မသီချင်းထုတ်ရန်ကိုပင် လုံးဝမသိပဲ ဆရာငွေလိုနေသည်ကို ရူပါရုံရသောကြောင့် ငါးထောင်ကျပ် ၂ကြိမ်၊ ပေးလှုခြင်းဖြင့် ကျပ်တစ်သောင်းရရှိခဲ့သည်။ K'cho ဘာသာစကားဖြင့် ဓမ္မသီချင်းစာအုပ်ရေ တစ်ထောင် ထုတ်နိုင်ပြီး၊ အခမဲ့ ဝေငှနိုင်ခဲ့သည်။\nမိမိအထုတ်ပတ္တိထုတ်ဝေခြင်းဖြင့် သက်သေခံစာအုပ်ငယ်အားဖြင့် လူအများထံ၊ ဧ၀ံဂေလိတရားဝေငှရန် ရူပါရုံရရှိခဲ့သည်။ မန္တလေးဓမ္မတက္ကသိုလ်မှ ဆရာမ၂ဦးမှ စာမူကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ မုဆိုးမ၂ဦး ပံ့ပိုးမှုငွေဖြင့် အုပ်ရေ တစ်သောင်း ရိုက်နှိပ်ထုတ်ဝေခဲ့ပြီး၊ မြန်မာနိုင်ငံလုံးသို့ အခမဲ့ ဖြန့်ဝေနိုင်ခဲ့သည်။ အမှာစာများ ထပ်မံရောက်ရှိလာသဖြင့် နောက်ထပ် အုပ်ရေ ၂သောင်း ထပ်မံရိုက်နှိပ်ရာတွင်လည်း ပံ့ပိုးကူညီသူအားဖြင့် ဓမ္မဒါန အခမဲ့ဖြန့်ဝေနိုင်ခဲ့သည်။\nယခုအခါ မင်းတပ်မြို့တွင် ဆရာတန်ကီး၏ BLESSING ASSEMBLY OF GOD အသင်းတော်ရှိသည်။ ဟာလေလုယ ကျမ်းစာကျောင်းလည်း ရှိသည်။ သူ၏ အသင်းသားများမှာ ယခုအခါ ကမ္ဘာအနှံရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။\nဆရာတန်ကီး စင်ကာပူပထမအကြိမ်း ၂၀၀၆တွင် ရောက်ခဲ့သည်။ တကြိမ် ထပ်မံရောက်စဉ် ၂၀၁၁ လစ်တဲမြန်မာအသင်းတော်မှ ဆရာခင်က ဖိတ်ခေါ် တရားဟောစေခဲ့သည်။ စာရေးဆရာမ Lim Min ကိုယ်တိုင် လာရောက်ပြိး သူရေးသောစာအုပ်ကို လက်မှတ်ထိုး၊ ရောင်းချပေးစဉ် မုရန်မှ စာအုပ်ဝယ်ယူ၊ ဖတ်ရှုခဲ့ရသည်။\nIt is my great joy and honour to endorse this book, from Darkness to Glorious Light, as the amazing true life experiences ofasimple man, Rev Tam Ki, whom God called to be His servant-prophet from an obsure sub-tribe of the K'cho of the Chin people of Myanmar. He is one of many in Myanmar whom I was privileged to disciple and whom I know well. So I am happy to testify that all the accounts shared in this book are true and correct to the best of my knowledge.\nIt is my hope and prayer that whoever reads this book will be helped by the Holy Spirit and will be edified. Because even Christian workers nowadays are skeptical when it comes to God's word being manifested through miracles in this age, may I therefore call to mind that the truth of His miracles is not limited to the times of the early church, but is still very much the same for us today who believe that Jesus Christ is the same "yesterday, today and forever". Brother Tam Ki's life and testament isaliving witness of this truth manifested by signs and wonders and glorifying god in our midst. This is what this book is all about. Yes! The Lord certainly has been with Rev Tam Ki and He will certainly be with you if you care to trust Him. Amen!\nRev Dr Tin Maung Tun\nD.D., Senior Elder Pastor, Hebron Brethren Assembly, Yangon\nPresident & CEO, Witnessing for Christ, Yangon\nPresident, Myanmar Far East Broadcast Radio Ministry\nAuthor Lim Min does the global churchagreat service by sharing the compelling story of Rev Tam Ki of Myanmar. Delivered miraculously from death and called to preach Christ inahostile culture rooted in spirit worship, Tam Ki helped leadaspiritual revival among the K'cho people and beyond. Through exhaustive research and conversations with Tam Ki, plus in-depth interviews with more than 30 people who know his remarkable ministry, biographer Lim Min introduces the reader to the many stark battles of spiritual warfare that characterized Tam Ki's remarkable ministry, and the demonstrate time and again that greater is He who is in us than he who is in the world. In so doing, Tam Ki isaliving answer to his prayer for this book: "May the faith of many increase after reading this record of Your wonderful works so that they will step forward in confidence to serve you."\nI was praising God while reading From Darkness to Glorious Light, the gripping testimonny of Myanmar''s Rev Tam Ki, superbly written by author Lim Min. Tam Ki's extraordinary life and ministry will leave the reader worshiping the God of Heaven and Earth who, in His sovereignty, would draw people to Himself by the awesome display of His power over the forces of darkness. These amazing accounts of modern day 'signs and wonder's reminded me of Col. 2:15, 'In this way, He (Christ) disarmed the spiritual rulers and authorities. He shamed them publicly by his victory over them on the cross' -NLT. May the Lord Jesus Christ be honored and glorified, and many more souls ushered into his Kingdom, through this hard-to-put-down book.\nInternational Literature Development Coordinator\nTam Ki's story describes the chilling realities of spiritual bondage in the lives of men and women. But its true value is asaheartwarming account of the faithfulness and concern of the Living God for His people.\nTam Ki's journey of faith and service reminds us over and over again of God's desire for people to know Him and achieve wholeness of body, mind and spirit asaresult.\nThis book wonderfully combines the big picture of church growth among the Chin with details of God's miraculous acts in the lives of individuals. Acts 29 in Asia!\nRev Dr Paul R Woods\nHeade of Intercultural Studies, School of Theology English\nRev Tam Ki's life and ministry is trulyaremarkable story ofatribal man''s supernatural encounter with God and his pursuit of the call given to him. He has not deviated from that mission but has faithfully and with integrity walked with God for many years. He has becomeawel-known minister in Myanmar enjoying great respect from many denominations and church movements.\nI am well acquainted with him and his ministry after knowing himanumber of years, and it has beenagreat pleasure to read this inspiring book ofareal-life account ofatrue servant of God.\nRev Hakan Gabrielsson\nFounder and Director , Touching Asia\nRev L John\nGeneral Superitendent, General Council\nRev Khai Khan Suan\nSuperitendent (District Council 7) of Assemblies of God Churches\nTedim, Northern Chin State, Myanmar\nRev Stephen Chua\nSenior Pastor, Charis Full Gospel Centre\nRev Andrew Yeo\nLocal Preacher, Grace Methodist Church\nRev Cho Kee Thang\nSenior Pastor, Blessing Assembly of God Church\nMindar, Southern Chin State, Myanmar\nBuilt according to the blueprints Tam Ki received from God\nBlessing Assembly of God Church, Mindat, 2008\nCho Kee Thang (forth from left) and Tam Ki (fifth from left) with Church deacons\nMindat, with Blessing Assembly of God Church in the centre, 2008\n(Left to right) Tam Ki, Lim Min and Thang Shwe outside the Blessing Assembly of Church , 2008\nMap of Myanmar (Burma), Map of Chin State, Mindat Town, Machung Village


တလမေဒေါ - ဝီကီပီးဒီးယား\n၅ ဇန်နဝါရီ ၁၃၈၄ – c. မတ် ၁၃၉၀\nc. မတ် ၁၃၉၀\nတလမေဒေါ သို့မဟုတ် တလမည်ဒေါ (c. ၁၃၆၈ – ၁၃၉၀) သည် ဟံသာဝတီဘုရင် ရာဇာဓိရာဇ်၏ ပထမဆုံးဇနီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ရာဇဓိရာဇ်နှင့် အဖေတူ အမေကွဲ မောင်နှမတော်စပ်ပြီး၊ ဖခင်မှာ ဘုရင် ဗညားဦး ဖြစ်ကာ မိခင်မှာ စန္ဒာဒေဝီမိဖုရား ဖြစ်သည်။\n၁၃၈၃ ခုနှစ် မေလတွင် ရာဇာဓိရာဇ်နှင့် ဒဂုံသို့ ခိုးရာလိုက်ပြေးခဲ့ပြီး ရာဇာဓိရာဇ်နှင့်အတူ ဖခင် ဗညားဦးကို ပုန်ကန်ခဲ့ကြသည်။ ဗညားဦးသည် ထိုပုန်ကန်မှုတွင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။\nရာဇာဓိရာဇ် ထီးနန်းဆက်ခံပြီးနောက် တလမေဒေါသည် မိဖုရားသဖွယ် ဖြစ်လာသည်။ သူတို့၏ သားဖြစ်သူမှာ ဘောလောကျန်းထော ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ရာဇာဓိရာဇ်က ပီယရာဇာဒေဝီအား မိဖုရားခေါင်အဖြစ် တင်မြှောက်ခဲ့ခြင်းသည် တလမေဒေါအား စိတ်ပျက်စေခဲ့သည်။\nရာဇာဓိရာဇ်က တလမေဒေါအား ဖယ်ကျဉ်ခဲ့ပြီး ဗညားဦး အပ်နှင်းခဲ့သော လက်ဝတ်ရတနာများကိုလည်း သိမ်းဆည်းခဲ့သည်။ တလမေဒေါသည် နောက်ပိုင်းတွင် မိမိကိုယ်ကို သေကြောင်းကြံခဲ့သည်။\n၁၃၉၀ ခုနှစ်တွင် တလမေဒေါ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ထိုနှစ်မှာပင် ရာဇာဓိရာဇ်သည် သားဖြစ်သူ ၇ နှစ်သားအရွယ် ဘောလောကျန်းထောကို သတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ဘောလောကျန်းထောသည် အသက်မသေမီတွင် သစ္စာဓိဌာန်တစ်ခုကို ပြုခဲ့သည်။\n↑ သစ္စာဓိဌာန်မှာ "ငါသည် ခမည်းတော်ကိုယင်မ၊ သွေးတစ်ပေါက်သောက်အောင်မျှ ကြံပချေသော် ဤကိုယ်အဖြစ်မှ စုတေ့သော်လည်း ငရဲကြီး ရှစ်ထပ်၊ ငရဲငယ် တစ်ရာ့နှစ်ဆယ့်ရှစ်ထပ်တို့၌သာ ခံရသည်ဖြစ်၍ လာလတ္တံ့သောဘုရားတို့၌ မဖူးမတွေ့ရသည်ဖြစ်စေသော၊ ငါသည် ခမည်းတော်ကို မသင့်မတင်သော အကြံအစည်ကို မကြံပါလျှင်လည်း ဤကိုယ်အဖြစ်မှ စုတေသည်ရှိသော် မြန်မာမင်းတို့၏ ဝမ်း၌ပဋိသန္ဓေနေ၍ ဖွားမြင်၍အရွယ်ရောက်သော် မွန်ပြည်ကို နှိမ်နင်းညှဉ်းဆဲရသည် ဖြစ်စေသော" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ရာဇဝင်ကျမ်းတို့က ဘောလောကျန်းထောသည် မွန်နေပြည်တော်ကို ဖျက်ဆီးရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ရာဇာဓိရာဇ် အရေးတော်ပုံကျမ်းတွင် ဘောလောကျန်းထောသည် (မွန်နေပြည်တော်ကို မဟုတ်ဘဲ) သူ၏ ဖခင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။\nကုလား၊ ဦး (1724)။ မဟာရာဇဝင်ကြီး (Burmeseဘာသာစကားဖြင့်)။ 1–3 (2006, 4th printing ed.)။ Yangon: Ya-Pyei Publishing။ CS1 maint: unrecognized language (link)\nပန်းလှ၊ နိုင် (1968)။ ရာဇာဓိရာဇ် အရေးတော်ပုံကျမ်း (Burmeseဘာသာစကားဖြင့်) (8th printing, 2005 ed.)။ Yangon: Armanthit Sarpay။ CS1 maint: unrecognized language (link)\nတော်ဝင် မြန်မာနိုင်ငံ သမိုင်း ကော်မရှင် (1832)။ မှန်နန်းရာဇဝင် (Burmeseဘာသာစကားဖြင့်)။ 1–3 (2003 ed.)။ Yangon: Ministry of Information, Myanmar။ CS1 maint: unrecognized language (link)\n"https://my.wikipedia.org/w/index.php?title=တလမေဒေါ&oldid=417303" မှ ရယူရန်\nဤစာမျက်နှာကို ၁၃ ဩဂုတ် ၂၀၁၈၊ ၁၃:၄၀ အချိန်တွင် နောက်ဆုံး ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။