တွေးမိတွေးရာ...ရေးမိရေးရာ: August 2009\nရှေးတုန်းက လူပျို အပျိုချစ်ကြ ကြိုက်ကြရင် တယောက်နဲ့ တယောက် သုံးနှစ် သုံးမိုး စောင့်ကြည့်ပြီးမှ အိမ်ထောင်ရက်သား ပြုကြတယ်ဆိုပဲ။ သုံးနှစ် သုံးမိုးဆိုတဲ့ အချိန်ကာလက တယောက်အကြောင်း တယောက် အတော်အတန် တီးမိခေါက်မိ သိနိုင်ကြတယ် ထင်ပါရဲ့။ ဒီသုံးနှစ်အတွင်း ပိုပြီးတော့လည်း သံယောဇဉ် ရှိကောင်းရှိနိုင်သလို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်ပြီးလည်း ခွါပြဲသွားကြနိုင် ပါသေးတယ်။\nတကယ်တမ်း သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ဟာ ကြာတယ်လို့ ဆိုရင်လည်း ရနိုင်သလို လက်ဖျစ်တတွက်လောက် မြန်တယ်လို့လည်း ဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒီကနေ့တော့ ကျန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်တာကာလကို ကျမ လည်ပြန် လှည့်ကြည့်မိတယ်။\nလွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ် ၂၀၀၆ သြဂုတ်လ ၃၀ ရက်။\nကြောင်ဆိုးလေး ဂါးဖီးနဲ့ ဒီဘလော့ကို စဖွင့်ခဲ့တယ်။ ကျမက ငပျင်းဆိုတော့ ဘ၀ကို ခက်ခက်ခဲခဲ မဖြတ်သန်းချင်ဘဲ သူ့လို အေးအေးလူလူ နှပ်နေချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ပေါ့။ အစကတော့ ဘာရယ်မဟုတ် ပျင်းလို့၊ သူများလုပ်တာ အားကျလို့၊ မလုပ်ဖူးတာ စမ်းလုပ်ကြည့်ချင်လို့၊ ကိုယ်ရေးတဲ့ စာတွေ သူများဖတ်စေချင်လို့ ဆိုတဲ့ ရောက်တတ်ရာရာ ရည်ရွယ်ချက်တွေနဲ့ ဘလော့ကို စခဲ့ပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်း အချိန်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ဘလော့က ကျမကို လွှမ်းမိုးလာတော့တယ်။\nနေ့တိုင်း ထမင်းမစားဘဲ မနေနိုင်သလို နေ့တိုင်း စာမရေးဘဲ မနေနိုင်တဲ့ ကျမ …\nဘလော့ပေါ်မှာ တွေးမိသမျှတွေ ရေးခဲ့တယ်။\nဘလော့ပေါ်မှာ ပုဂ္ဂလိက ခံစားချက်တွေလည်း ရေးခဲ့တယ်။\nဘလော့ပေါ်မှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေဖန် လေကန်ခဲ့ဖူးတယ်။\nဘလော့ပေါ်မှာ သူများမကြိုက်တာတွေလည်း လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။\nဘလော့ပေါ်မှာ လူသိရှင်ကြား အဆဲခံခဲ့ရဖူးပါတယ်။\nဘလော့ကြောင့် ချစ်ခင်သူ မိတ်ဆွေ သူငယ်ချင်းများ တိုးပွါးခဲ့သလို …\nဘလော့ကြောင့် မုန်းတီးသူ ညှိုးသူ ရန်ဘက်များ ပေါ်ပေါက်ခဲ့တယ်။\nကျမက ဘလော့ကို ဖန်တီးခဲ့တယ်။\nဘလော့က ကျမဘ၀ကို ပြန်လည် ဖန်တီးခဲ့ပြန်တယ်။\nကိုယ့်ကိုယ်ကို အဟုတ်ကြီး မှတ်ပေမဲ့ လူကဲခတ်ညံ့တဲ့ ကျမက …\nပြုံးရယ်တာလား လှောင်ရယ်တာလား … နားမလည်ခဲ့။\nလက်ခုပ်သံလား တောထုတ်သံလား … မခွဲခြားတတ်ခဲ့။\nအားပေးသံလား ကဲ့ရဲ့သံလား … မစဉ်းစားတတ်ခဲ့။\nမြှောက်ပင့်တာလား ရိုက်ချတာလား … မကွဲပြားခဲ့။\nတွဲကူမယ့်လက်တွေလား ဆွဲချမယ့်လက်တွေလား … မသိနိုင်ခဲ့။\nဟုတ်တယ် …. ကျမ မသိတဲ့ မသိခြင်းတွေ … အများကြီးလေ။\nဒီလိုနဲ့ ခပ်အအ ကျမဟာ …\nအရောင်လင်းတိုင်း အလင်းရောင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ … တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်ခဲ့တယ်။\nအဲဒီအချိန်မှာတော့ … ကျမရဲ့ အနက်ရောင်ဘလော့လေးဟာ အဖြူရောင် ဗလာ စာမျက်နှာ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျမသည်လည်း ချစ်သောသူများနဲ့ ခွဲခွါ … ကွဲကွာ … ဝေးရာအရပ်မှာ နာကြင်ခြင်းတွေ ခါးသီးမှုတွေ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လျှမ်းပြီး အကြင်နာတွေ မေတ္တာတရားတွေ အေးခဲနေခဲ့တဲ့ ဥရောပရဲ့ ဥတုကြမ်းမှာ အမေ့အိမ်ကို လွမ်းခဲ့ရတယ်။\nဘလော့သာ မရေးခဲ့ရင် … လို့ ကျမတွေးကြည့်မိတော့ …\nဘလော့သာ မရေးခဲ့ရင် … ဒီအချိန်မှာ ဒီနေရာ ဒီဒေသကို ရောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။\nဘလော့သာ မရေးခဲ့ရင် … ချစ်သူတွေနဲ့လည်း ကွေကွင်းရမှာ မဟုတ်ဘူး။\nဘလော့သာ မရေးခဲ့ရင် … မုန်းသူတွေလည်း ခုလောက်များမှာ မဟုတ်ဘူး။\nဘလော့သာ မရေးခဲ့ရင် … ဘ၀ဆိုတာကို သေချာသိဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။\nဘလော့သာ မရေးခဲ့ရင် … လူတွေရဲ့အတွင်းစိတ်ကို ခုလောက်သိဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။\nဘလော့သာ မရေးခဲ့ရင် … ရေသာခို လှေကြုံစီး အပျင်းကြီး နေဖြစ်ဦးမယ်။\nဘလော့သာ မရေးခဲ့ရင် … အပြောင်းအလဲ သိပ်မရှိတဲ့ သမားရိုးကျဘ၀မှာ နိစ္စဓူဝ ကျင်လည်နေရဦးမယ်။\nဘလော့သာ မရေးခဲ့ရင် … … … … ...\nဘလော့သာ မရေးခဲ့ရင် … … … … … …\nဘလော့သာ မရေးခဲ့ရင် … … … … … … …\nတကယ်ပါ … ဘလော့က ကျမဘ၀ကို ဖန်တီးသွားခဲ့တာ။\nခုဆို ဘလော့နဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တာ သုံးနှစ်သုံးမိုး တိုင်ခဲ့ပြီ။\nဒီကြားထဲ ခဏတဖြုတ် ဥပေက္ခာပြု လျစ်လျူရှုထားခဲ့ရတယ်။\nနောက်တော့လည်း မိဘ ဆွေမျိုးတွေ သဘောမတူတဲ့ ကြားက ယောင်လည်လည်နဲ့ အနားသွားကပ်၊ တပုဒ်စ နှစ်ပုဒ်စ ပြန်တင် … အဲဒီလိုနဲ့ မခွဲနိုင် မခွါရက် ပြန်ပတ်သက် မိပြန်တယ်။ လူကြီးတွေ မကြိုက်တာ လုပ်နေရတာမို့ တခါတခါ ဘလော့ရေးရတာ ပြစ်မှုတစုံတရာ ကျူးလွန်နေရသလိုပဲ စိတ်ထဲ ထင်မိပါတယ်။ ကိုယ့်ဘ၀ ကိုယ်မပိုင်သေးတဲ့ အချိန်မို့ ဘလော့ကို စိတ်ရှင်းလက်ရှင်းနဲ့ လွတ်လပ်စွာ ရေးသားခွင့် ကျမမှာ မရှိပါဘူး။ ကျမ ရှုံးနိမ့်မှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ ဘလော့ကြောင့်လို့ ဘလော့ကို လက်ညှိုးထိုးမှာလည်း စိုးရိမ်မိတယ်။\nသုံးနှစ် သုံးမိုးကြာပြီဆိုတော့ … ကျမ ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ရမယ့် အချိန်ရောက်လာပြီလို့ တွေးမိတယ်။ ဘလော့ကို ကျမ လက်တွဲရမလား … ဒါမှမဟုတ် … လက်တွဲ ဖြုတ်ခဲ့ရမလား။\nတကယ်တမ်း ကျမ မလုပ်ရက် … မလုပ်ချင် … မလုပ်နိုင်ပါဘူး။\nဒီဘလော့လေးဟာ ကျမရဲ့ ဘ၀၊ ကျမရဲ့ အဖော်၊ ကျမရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်။\nကျမ သူ့ကို မစွန့်ပစ်ခဲ့နိုင်ပါဘူး။\nရင်ထဲက ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ခံစားချက်တွေကို စာလုံးလေးတွေ တလုံးချင်းစီနဲ့ သီကုံးရေးဖွဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့ရတဲ့ ဒီစာမျက်နှာလေးကို ကျမ ကျောခိုင်း မထားခဲ့ရက်ဘူး။ ဘယ်သူမှမသိအောင် နာမည်တခု သပ်သပ်နဲ့ ပြောင်းရေးဖို့ စဉ်းစားမိပါသေးတယ်။ ဒါလည်း ကျမစိတ်ထဲ သိပ်အဆင်မပြေဘူး။ ကျမ မလုပ်ချင်ဘူး။ ခုချိန်ထိ ကျမ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘဲ တွေဝေနေမိတယ်။\nကျမ ဘာလုပ်ရမလဲ …. …. …. ။\nသုံးနှစ်သုံးမိုးထိ တည်တံ့အောင် တစတစ တည်ဆောက်ခဲ့ရတယ်။\nသုံးနှစ်သုံးမိုးအချိန်အတွင်း ပြုံးပျော် ကြည်နူးခဲ့ရသလို ညစ်ညူး ငိုကြွေးခဲ့ရတယ်။\nသုံးနှစ်သုံးမိုးကာလမှာ အခက်အခဲတွေ အတူတူ ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။\nသုံးနှစ်သုံးမိုး … … …\n.… .… …. …. …. .…\nကြာခဲ့ပါပြီ … … … ။\n၃၀၊ သြဂုတ်၊ ၂၀၀၉\n(ကျမ ဘလော့ ၃-နှစ်ပြည့် အမှတ်တရနဲ့ ကိုဟယ်ရီတက်ဂ်တာကို ပေါင်းပြီးရေးလိုက်ပါတယ်။)\nရေးခဲ့ဖူးတဲ့ အမှတ်တရလေးတွေ …\n(၁) ခြေလှမ်း ၃၀၀ပြည့်\n(၂) အခါလည်အတွေး (တနှစ်ပြည့်)\nPosted by မေဓာဝီ at 5:27 AM 26 comments\nPosted by မေဓာဝီ at 4:19 PM 13 comments\nဒီတပတ် အပိုင်း (၇) မှာ အချုပ်တန်းဆရာဖေ ရေးဖွဲ့သီကုံးတဲ့ သံဝေဂတေးထပ်များကို ဆက်လက်ဖော်ပြပါမယ်။ တေးထပ်များကို မဖော်ပြခင် ကဗျာ့ဥပဒေခန်းမှာပါတဲ့ အလင်္ကာဒေါသ ၃-မျိုး အကျဉ်းကို ဦးစွာ ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။\nအလင်္ကာဒေါသ ၃-မျိုး အကျဉ်း\nအဗ္ဘန္တရသရက် ဥပမာတင်ပြချက်နှင့်အညီ အထက်စီစဉ်ခဲ့ရင်း က၀ိလက္ခဏာ မာတိကာတို့တွင် -\nပဒ, ၀ါကျ၊ ၀ါကျတ္ထ၌၊ ဒေါသပြစ်ရောက်၊ ရှစ်, ကိုး, ခြောက်များကို၊ ကြောက်ရွံ့ ရှောင်ဖယ်ကြရမည် ဟူသည်ကား -\n၁။ ပဒဒေါသ ၈-ပါး\nဟူ၍ ပဒဒေါသ ရှစ်ပါးတည်း။\n၂။ ၀ါကျဒေါသ ၉-ပါး\nဟူ၍ ၀ါကျဒေါသ ကိုးပါးတည်း။\n၃။ ၀ါကျတ္ထဒေါသ ၆-ပါး\nဟူ၍ ၀ါကျတ္ထဒေါသ ခြောက်ပါးတည်း။\n(ဒေါသတခုချင်းစီအတွက် ရှင်းလင်းထားချက်ကိုတော့ ရှေ့တပတ်မှ ဆက်လက် ဖော်ပြပါမယ်။)\nထုံးရွှေရောင် နှောင်မကြော့ချင်ဘူ့း၊ တောင်တမော့ ဗွေစွန်။ မျှောင်ကတော့ ဟေ၀န်မှာ၊ မြေသလွန် စက်ကိန်း။ ကျင့်ခြိုးခြံ ဖြေဖျော်တယ်၊ နေရာတော် တောသစ်ရွက်စိမ်း။ ။ ပင်စကားဝါ့ ရိပ်သာမှာ၊ အ၀ိဇ္ဇာဖျောက်သိမ်း။ တသိက္ခာ စောင့်ထိန်းလို့၊ တယောက်ငြိမ်းကြံစည်။ ကမ္မ၀ါ ရွှေစာထမ်းပါလို့၊ ခေမာလမ်း ကူးလိုက်ပါတော့မည်။ ။ ဆွတ်လှမ်းလို့ ကျွတ်တမ်းကိုရည်တယ်။ ၀တ်ပန်းထည် ဆင်သစ်နှင့်။ ကြင်ချစ်သူ ဖော်မခေါ်၊ မြန်းချင်ပေါ့နော်။ မေတ္တာသွန်းတဲ့ ငယ်ကျွန်းဖော်ငယ်၊ အလွန်းတော် ပြေရစ်ရှာတော့လေး။\nလောကဓံ ပြည်ဓလေ့ကို၊ သည်ယနေ့သိမ်းမည်။ ကြည်မမွေ့ကိန်းနယ်ကို၊ ငြိမ်းလွယ်အောင် ကြံပေါ့။ သူတော်မြတ် ခန္တီဝါလို၊ စံမှီရာ ယွန်းစို့ အသော့။ ။ သင်္ခါရဖြစ်ပျက် မှောင်ကို၊ နှစ်သက်ပေါင် တန်တော့။ သစ်နက်ရောင် ဖန်ဝါပျော့နှင့်၊ ကန္တာကြော့ ရိပ်လယ်။ ခင်လေးမောင် စေနာထူးပါလို့၊ ခေမာကူး ကြည်လိုက်ပါတော့မယ်။ ။ သိုဝှက်လို့ ကိုယ်တွက်ရွယ်တယ်၊ ဖိုလ်မဂ်ကွယ် ရည်စူးလို့။ ကြည်နူးတဲ့ ဘာဝနာ၊ ပွါးချင်တော့သာ။ ၀ဋ်ကိန်းက လွတ်ငြိမ်းခွါတယ်၊ ဒွတ္တိံသာ မြဲချင်ပေါ့လေး။\nနန်းသပြေပင်ညွန့်နှင့်၊ စမ်းရေကွန့်ရိပ်ပြန်။ ပန်းဟေ၀န့် ဗိမာန်၊ အဓိဋ္ဌာန် တင်မြန်း။ ပင်လုံးကျွတ် ပွင့်ဝေဖြာတယ်၊ ဧကစာသုံးတဲ့ သင်္ခမ်း။ ။ မြတ်နွယ်ညွန့် တည်မရာမှာ၊ လှည့်လက်ျာ ခွေမြန်း။ စည့်မျက်နှာ မြေကြငှန်း ငယ်သို့၊ ချွေမြန်းလို့ စိတ်သာ။ တင်စလွယ် ဆင်ခြယ်သ၊ အဋ္ဌင်္ဂ သုံးဆောက်တည်ကာ။ ။ တကိုယ်မွေ့ ဆိတ်ငြိမ်ရာဝယ်၊ နိဗ္ဗိန္ဒာ ကြည်ဇောနှင့်။ သည်တောမြိုင်ဝေပူ၊ ပန်းစုံကကြူ။ ကမ္မဋ္ဌာန်းရ အုတ်ဂူမှာ၊ ရုက္ခမူ ပျော်ဆုံးပလေး။\nနှစ်ကိုယ်တူ ကြံရာကျအောင်၊ ကန္တာရ လှမ်းမယ်။ ဖလ်ကြာကြွ နန်းလယ်မှာ၊ စံမြန်းတယ် မမွေ့။ မူခြားလို့ ဂူအားကို ရှာမယ်၊ လူပါးရာ မြန်းစို့ တမေ့။ ။ သံသာရ ရဟတ်နယ်ကို၊ ပြတ်ချင်တယ် ယနေ့။ မေပါလျှင် ချွေတာလို့ ရွေ့နိုင်ရဲ့၊ သေလာကွေ့ မြိုင်လယ်။ နိဗ္ဗူကို စိတ်တူကြွရအောင် ဘိက္ခူမ လုပ်ပါတော့ကွယ်။ ။ ပုတီးနှင့် ခရီးလယ်မှာ၊ ပြီးစလွယ် ဟန်သိမ်းလို့။ ဖန်ပိန်းကြော့ နံ့သာနီလွင်၊ လဲစို့ ခင်ခင်။ ခိုင်တကြော့ နဂိုရ်ယဉ်ငယ်၊ မငြိုငြင် စမ်းပါနှင့်လေး။\nနှစ်ကိုယ်တူ ဆံချလို့၊ ကြံကြစို့ သက်လယ်။ သံသာရစက်နယ်ကို၊ ထွက်လွယ်အောင် ရည်စူး။ ချစ်တဲ့ဘေ စိတ်တူညီလျှင်၊ ဘိက္ခူနီ လုပ်ခဲ့ ကျော့မှူး။ ။ ဘ၀တိုင်း တသာကီရယ်၊ ပါရမီဆုထူး။ ညာမဒီ ချစ်ဦးနှင့်၊ ကျူးရင့်ကာ နှစ်ကိုယ်။ နိဗ္ဗာန်တိုင် စိတ်သန်မှု၊ ဓိဋ္ဌာန်ပြု တောင်းဆုပန်ဆို။ ။ သမ္ဘူလနုပျိုလို၊ ကုသိုလ်တော်တရားနှင့်။ လင်သားဝတ် ဤငါးဖြာ၊ မြဲပမကွာ။ ဖေချစ်တဲ့ ခင်ကညာရယ်၊ ရည၀ါ ခိုအောင်းစို့လေး။\nသလွန်တော် ဂမုန်းပွင့်မှာ၊ ကုံးဆင့်ဆင့် ပြုကာ။ အုံးစွင့်စွင့်နုစွာဝယ်၊ ယုဇနာ ရှိန်ကြွေ့။ ရွှေညဉ့်ရုံ လွန်ဆန်းပွေတယ်၊ ဇွန်ပန်းငွေ ဖြန်းရွေ့သိမ်မွေ့။ ။ အိပ်ရာတော် သတ်မွှေးထုံတယ်၊ နတ်သွေးလှုံဓလေ့။ မြတ်လေးငုံ အပြေ့နှင့်၊ ပြကတေ့မူရာ။ ခြင်ရံတော် တကယ်ဆန်းငယ်က၊ စပယ်ပန်း လှပ်လှပ်သာဖြာ။ ။ သဇင်ပန်း မုတ်သီဟာမှာ၊ ဇီဇ၀ါ တန်တိုင်းနှင့်။ ကသိုဏ်းကျ ဂန္ဓမာ တောင်ရံ၊ နှင်းရီမြကန်။ ။ ကျောက်စိမ်းမြ ဒီဃာရံကို၊ ညီလာခံ ကွန့်မယ်ပလေး။\nအချုပ်တန်းဆရာဖေရဲ့ သံဝေဂ တေးထပ်တချို့ထဲမှာ တောထွက်တာတောင် အဖော်လေးနဲ့မှတဲ့။ အင်းလေ … ဒါကြောင့်လည်း သူတော်ကောင်း သူမြတ်လောင်းတွေအတွက် ပါရမီဖြည့်ဘက်က အရေးကြီးပေတာကိုး။ နိဗ္ဗာန်ကို တယောက်ထဲ သွားရမှာ ပျင်းတဲ့ အတောင်နှစ်ဆယ်ဝတ်တွေ ဆရာဖေ့ တေးထပ်လေးတွေ ဖတ်ပြီး ကျေနပ်နှစ်သက်ကြမယ် ထင်ပါရဲ့။\n၂၆၊ သြဂုတ်၊ ၂၀၀၉\nPosted by မေဓာဝီ at 9:56 AM5comments\nPosted by မေဓာဝီ at 4:02 AM 15 comments\nPosted by မေဓာဝီ at 12:45 PM 10 comments\nသျှင်ဥတ္တမကျော်၏ ဆယ့်နှစ်ရာသီတောလား ရတု\nတထာဂတ၊ နှိုင်းဆမမြော်၊ မြတ်ရှင်တော်ကို၊ ပူဇော်ကြရာ၊ အကြောင်းမှာကား၊ ရာသီသမိုက်၊ နွေစရိုက်ဝယ်၊ လေလိုက်သာမော၊ ညှာကြောခိုင်လျော့၊ မြိုင်ကြော့ကြော့မှာ၊ လျော့ကေသာရစ်၊ ရထည်သစ်ကို၊ စနစ်ခေါက်လွင်၊ သမိုက်ဆင်သည်၊ ဘယ်တင်သိုင်းရစ်၊ လှုံထည်သစ်နှင့်၊ နတ်စစ်ကညာ၊ မေခလာလျှင်၊ နန္ဒာသူဇ၊ သုနန္ဒနှင့်၊ စိတြမှန်ကူ၊ ဘုံမြင့်သူတို့၊ နှိုင်းတူဘက်ကင်း၊ တရားမင်းကို ၀ပ်စင်းခယ၊ ပူဇော်ကြ၏၊ ဟေမမြိုင်ခွင်၊ ပျော်မြူးရွှင်သည်၊ သမင်ဒရယ်၊ ယုန်ငယ်စိုင်ဆတ်၊ သုံးလူ့နတ်ကို၊ ဦးညွတ်ကြရာ၊ ဟိမ၀ါဝယ်၊ ပါဏာတိပါတ်၊ ငှက်ခတ်သမား၊ မုဆိုးများလည်း၊ လေးမြားထမ်းကာ၊ တောလည်လာသော်၊ မြတ်စွာသုံးလူ့၊ သဗ္ဗညုကို၊ ဖူးလိုညွှတ်ခ၊ စည်းဝေးကြသည်၊ ဘုမ္မရုက္ခာ၊ အာကာသဓာတ်၊ မိုးနတ်မကျန်၊ ဂုမ္ဘဏ်မကြွင်း၊ ဂဠုန်မင်းနှင့်၊ လေးစင်းအဏ္ဏ၀ါ၊ အာဏာစိုးနှိမ်၊ ရေနန်းအိမ်က၊ နာဂိန္ဒရ၊ ပနန္ဒနှင့်၊ စသည်များစွာ၊ နတ်သူရာတို့၊ ထိန်ဝါသန့်ရှင်း၊ ကိုယ်ရောင်လင်းပ၊ ၀ပ်စင်းကြ၍၊ သကျရှင်တော်၊ သုံးလူ့ဘော်ကို၊ ပူဇော်ညွတ်လာ၊ နတ်ကညာအား၊ စိတ်မှာစွဲကပ်၊ ငှက်ခတ်မုဆိုး၊ အာရုံကိုး၍၊ မြတ်နိုးကြင်နာ၊ ၀မ်းမြောက်စွာနှင့်၊ ပျူငှါသစ်ဆန်း၊ ကြော့ကြငှန်းမှာ၊ တော့သန်းရွေလယ်၊ တဘုန်းမယ်တို့၊ ရွှေကြယ်ရံခ၊ စန်းငွေလသို့၊ ဘ၀တင့်လှိုင်း၊ မြတနှိုင်းသို့၊ ဘက်ဆိုင်းအကုန်၊* တက်လှိုင်းပုံသည်၊ ၀သုန်ရေက၊ ရှိသမျှကို မကမကန်၊ အတန်တန်နှင့်၊ ပြန်ပြန်လှယ်လှယ်၊ ကြင်ရေးချယ်ခဲ့၊ ဆယ်လှော်စံသိန်၊ ဉာဏ်ဖြင့်ချိန်လျက်၊ ဘယ်ခါသက်အံ့၊ အမြွက်သံရှင်၊ သိလိုချင်ခဲ့၊ ကေရှင်မာလာ၊ ထုံဂန္ဓာဝယ်၊ မိလ္လာရည်ရွက်၊ တာသူ့ဘက်မှာ၊ အသက်ပဏ္ဏာ၊ သဆက်ရာလည်း၊ မဟာဇောတိရသ်၊ လောကဓာတ်ဝယ်၊ မျက်မြတ်ရည်မှန်၊ ဘိုးနဂ္ဃံသို့၊ ဖန်ဉာဏ်ယူဆင်၊ တင့်ရေးအင်ကို၊ တွေးထင်ရော်ရမ်း၊ ခက်လွန်လွန်းစွ၊ ထက်စွန်းဘုံပျံ၊ ယုန်ဗိမာန်ကို၊ လက်တံလှမ်းချီ၊ ဖမ်းမမှီသို့၊ မြင့်သီဝေးမြှော်၊ ထင်ရေးရော်၍၊ တော်ညာဝင်ကို၊ လွမ်းရေးပိုခဲ့၊ မြင့်မိုရ်မဏ္ဍလာ၊ ၀တိန်ချာဝယ်၊ တိမ်ပြာကိုးမှတ်၊ ရိုးမည်နတ်လည်း၊ အမြတ်ကျော်ခေါင်၊ ကောဝိညောင်က၊ လွမ်းအောင်သာလင့်၊ ဗျာပွားဆင့်လိမ့်၊ သက်ပင့်ဆွတ်ချိမ့်၊ ကြင်သည်းငြိမ့်မျှ၊ ရွှေအိမ့်ပရမေ၊ လှလွန်းဆွေသာ၊ နောင်ကိုးရာဟု၊ စိတ်မှာမပြယ်၊ အာရုံခြယ်လျက်၊ ရှုဘွယ်တပုံ၊ ယဉ်မျိုးစုံခဲ့၊ ကိုးဂုဏ်လူ့ဆွေ၊ အစိန္တေ၏၊ ခြောက်ထွေရောင်လျှပ်၊ ဣဒ္ဓိပါဒ်ဖြင့်၊ ငှက်ခတ်သမား၊ လူတလွှားတို့၊ မြင်ငြားကုန်ကြ၊ ပီတိကြွ၍၊ လွှတ်ထလေးမြား၊ ကွယ်ရာထားလျက်၊ ဘုရားရှင်ဘုန်း၊ လျှိုးပုန်းရွံ့ကြောက်၊ တောတလျှောက်၌၊ နတ်လျောက်နတ်မှာ၊ သုံးလူ့ချာကို၊ သဒ္ဓါလှုလှု၊ ပူဇော်မှုဖြင့်၊ တောထုတောင်ရိုး၊ ပျပ်ဝပ်ကျိုးသည်။ ။ မုဆိုးချုံက လ,ချောင်းတည်း။\nA crowd of worshippers hail the great superman. It is summer. In the delightsome forest realm the whistling wind rocks the leaves and branches to and fro.\nMegala, Nanda, Thuza and Thunanda bend their aureoled brows at the feet of the righteous King. The tresses of these high-born fairy forms are loosened in sweet disorder and their spotless saris are bravely thrown about their snowy shoulders.\nThe deer and the hare that gambol and bound in the woodland join the adoring throng. Hunters of fur and feather while roving in the forest approach the Sage. Their hearts spring up in adoration.\nThe fairy inhabitants of the earth and air and water and wood appear in radiant forms and fall on their faces before the superman.\nThe sight of the worshipping goddesses thrills the huntsmen with passion and pleasure. The strange ways of the divine-galaxy are full of sex and the spell of sex. They call to mind princesses who move about in the place attended byatrain of million maids. They shine clear as the fair bosom of the silver moon engirt by stars of gold. Resplendent as an emerald that darts its luster inaflood of light, they eclipse all that is fair on earth and in water.\nThe simple swains wonder when the celestial beauties would open their hearts and utter their loves in silvery accents. The love-smitten company lay their lives lowly at the feet of the goddesses as if for priceless gems. Is it worth their while? One may doubt and doubt. But who can tell? They are like those that think to lay hold of the moon with their pigmy hands. This dismal fact flashes upon their faint minds. Mayhap the god of the skies seated on Meru’s brow has inspired in themahopeless passion. Thus they fondly surmise.\nThe ravishing looks of the goddesses catch their breath away and put their hearts inaflutter. They still dream of their brides-to-be with winsome airs and graces. The gladful light of the six rays flashing forth from the great Sage dispels their wistfulness. They lay aside their bows and arrows and in utter faith gaze towards Him with adoration together with the fairy worshippers.\nဒီနေ့တော့ အသစ်ရေးရမှာ စိတ်မပါသေးလို့ သျှင်ဥတ္တမကျော် တောလားပဲ တင်လိုက်ပါတယ်။ ရာသီဥတု ကောင်းရင် နက်ဖန်ခရီးတခု သွားဖို့ရှိပါသေးတယ်။ ကဗျာစာဆို William Wordsworth ရဲ့ ခြေရာများ ရှိသော အရပ်ဒေသကိုပါ။ သွားဖြစ်ရင်တော့ ပုံလေးတွေနဲ့ ခရီးသွားမှတ်တမ်း ပို့စ်တပုဒ်လောက် တင်ဖြစ်မယ် ထင်တာပါပဲ။\n၁၇၊ သြဂုတ်၊ ၂၀၀၉\n* ဘက်ဆိုင်းအကုန် ဖြစ်ရမည့်အစား ဘက်ဆိုင်းအကုတ်ဟု မှားရိုက်ထားသည်ကို ပြန်ပြင်ဆင်ထားပါသည်။\nအမှားပြင်ပေးသော ဆရာတော် ဦးဥတ္တရဉာဏကို ကျေးဇူးတင်ပါသည် ဘုရား။\nPosted by မေဓာဝီ at 6:37 AM2comments\nPosted by မေဓာဝီ at 8:00 AM9comments\nငယ်စဉ်တောင်ကျေး အကလေးအရွယ် စာမဖတ်တတ်ခင်ကတည်းက … ဆွမ်းအုပ်နီနီ … ၀ါဆိုဝါခေါင် … မောင်လေးရေ ထပါတော့ … အစရှိသည့် … အသံသာသာ တေးကဗျာလေးတွေနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ရသည်။ အမေဆိုပြသည့် အဆိုပါ ကဗျာချိုချိုလေးတွေကို နားထောင်ရင်း မှေးစက်ခဲ့ရသည့် ညပေါင်းများစွာ။ ဒီ့နောက်မှာတော့ ကိုယ်တိုင် သီဆိုနိုင်သည်ထိ အလွတ်ရခဲ့ပြီ။ လူကြီးတွေက ဆိုပြခိုင်းလျှင် မမောတမ်း ဆိုပြခဲ့ရသေးသည်။ ဆိုသာ ဆိုနေမိသည်၊ ထိုကဗျာလေးများ၏ ဖန်တီးသူက မည်သူမည်ဝါ ဆိုသည်ကိုပင် မသိတတ်သေး။\nဘုရားခန်းထဲမှာ ထားထားသည့် ကျောက်ကာလုပ် ယွန်းဆွမ်းအုပ် နီနီကြီးကို မြင်တိုင်း … ဆွမ်းအုပ်နီနီ ကဗျာလေးကို ရွတ်ဆိုမိသည်။ ခြံ၏ အရှေ့တောင် ထောင့်က ဇမ္ဗူ့သပြေပင်ကြီး အသီးတွေသီးပြီး တဖြုတ်ဖြုတ်ကြွေတိုင်း ၀ါဆိုဝါခေါင် ကဗျာလေးကို ရွတ်ဆိုမိသည်။ ရွတ်ရင်း ဆိုရင်း အုန်းလက် နွားလေးကိုလည်း ခင်လာပြီ၊ မျှော့နက်မည်းကြီးနဲ့လည်း ရင်းနှီးလာပြီ။ ညီအမတတွေ ခရေပန်းကောက် သွားကြလျှင်တော့ ပန်းသည်ကဗျာလေး တကြော်ကြော် ရွတ်ဆိုကြစမြဲ။\nသည်လိုနှင့် စာကို စတင် ဖတ်တတ်ချိန်မှာတော့ အဖေက “မောင်ခွေးဖို့ ကဗျာများ”နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။ မောင်ခွေးဆိုသည့် မြန်မာဆန်သော၊ ကျေးလက်ဆန်သော၊ ကလေးဆန်သော နာမည်ကလေးနှင့် ဆိုလွယ်၊ ရွတ်လွယ်၊ မှတ်မိလွယ်သော ချစ်စဖွယ် ကဗျာကလေးများကို ထိုအချိန်မှစပြီး စွဲလမ်းခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်ကတည်းက ကဗျာရှင် မင်းသုဝဏ်ဆိုသည့် အမည်နာမနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ရ၏။ သူသည်ကား ကလေးတွေကို ချစ်သော စာဆို၊ ကလေးများကို အလေးထားသော စာဆိုတဦးပင်တည့်။\nအိပ်ခန်းခေါင်းရင်းက ခရေပင်ပျိုကလေးမှာ ခရေဖူးတွေ စတင်ဝေသည့် အချိန်မှာတော့ သိတတ် နားလည်တတ် ခံစားတတ်သည့် အရွယ် ရောက်၍ လာလေပြီ။\n“လယ်တောကပြန် …” ဆိုသည့်ကဗျာလေးကို ခံစားကာ ကရုဏာသက် နေမိတတ်ပြီ။\nပန်းပုဆရာ ဦးအောင်ချာ၊ ဆင်စွယ် မင်းသမီးရုပ်ကလေးနှင့် အစွဲလမ်းကြီးသည့် မောင်ချစ်တို့၏ “ဘကြီးအောင်ညာတယ်” ဇာတ်လမ်းလေးကို ဖတ်ပြီး ၀မ်းနည်းတတ်နေပြီ။\n၀ါတွင်းဥပုသ်စောင့်တိုင်း ငှက်ကလေးက စိုးစီစိုးစီ … ဆိုသည့် “၀ါတွင်းချိန်” ကဗျာလေးကို သတိတရ ရှိတတ်နေပြီ။\nဝေဆာနေသည့် သပြေညိုတွေကြောင့် စိတ်အင်အား တက်ကြွခဲ့ဖူးသည်။\nပျဉ်းမငုတ်တိုက အညွန့်တွေ ဝေဖြာမည့် နေ့ကိုလည်း မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသည်။\nဂုတ်ကျားကျယ်လောင် ရမ်းရော်ဟောင်တဲ့အခါ … ဖိုးမောင်လာပြီလားဟူ၍လည်း တွေးမိခဲ့ဖူးသည်။\nသည်လိုနှင့် … သည်လိုနှင့် …\nသပြေညိုအရိပ်မှာ မှေးတခါ တွေးတလှည့် ခိုနားခဲ့ဖူးလေ၏။\nဒီကဗျာ၊ ဒီစာ၊ ဒီပုံပြင်တွေကို ရွတ်၍မ၀၊ ဖတ်၍မငြီး။ ကြီးပြင်းခဲ့သည့် ယခုထက်တိုင် ဒီစာတွေ ကဗျာတွေက ရိုးမသွား၊ ဟောင်းမသွား၊ ခေတ်အဆက်ဆက် အမြဲ ဆန်းသစ် လတ်ဆတ်နေဆဲ။\nစာဆိုကား ကွယ်လွန်ခဲ့သည်မှာ ၅ နှစ်တိုင်ခဲ့လေပြီ။\nကလေးများအတွက် … လူငယ်များအတွက် … မြန်မာပြည်သူလူထုအတွက် စာပေများစွာ ဖန်တီးခဲ့သော စာဆို၏ စာကဗျာများကား မညှိုးမနွမ်း အမြဲလန်းဆန်းနေမည့် ပန်းမြတ်သပြေညိုလို မြင့်ရှည်စွာ ထာဝရဝေဆာ နေဦးမည်တကား။\n(၂၀၀၄ ခုနှစ် သြဂုတ်လ ၁၅ ရက်တွင် ကွယ်လွန်သူ ဆရာကြီး မင်းသုဝဏ်အား ဤစာစုဖြင့် လေးမြတ်ရိုသေစွာ ကန်တော့လိုက်ပါ၏။)\nPosted by မေဓာဝီ at 4:31 AM5comments\nဒီတပတ် အပိုင်း (၆) မှာ တင်မယ့် သံဝေဂ ကဗျာခန်းမှာ စလေဦးပုညရဲ့ သံဝေဂတေးထပ်တွေကို ဖော်ပြပေးပါမယ်။ တေးထပ်တွေ မဖော်ပြခင် ကဗျာ့ဥပဒေ ခန်းမှာပါတဲ့ ကဗျာစာပေကို အဗ္ဘန္တရသရက်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြဆို ထားချက်ကို ဦးစွာ ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။\nဤသို့ ရုဠှီအနွတ္ထ၊ အမည်ထူးရကြောင်းကို၊ ပြခဲ့သည် အချက်ချက်၊ ထိုစီကုံးဘွဲ့ဆိုရိုး အဆက်ဆက်တို့သည်၊ အထက်ဆိုခဲ့ရင်း ကဗျာသာလျှင် အမွန်ပဘ၀ ဖြစ်ရလေကုန်သတည်း။\nဥပမာကား - သြဇဋ္ဌမက ရုပ်ကို အထူးဆောင်သဖြင့်၊ တထောင်ဂုမ္ဘန်၊ စောင့်ဝန်းရံသော၊ အဗ္ဘန္တရ သရက်ပင်မင်းသည်၊ အချင်းအ၀န်း၊ သွန်းသွန်းမြင့် လျက်၊ ဆင့်ဆင့်တက်သော ခက်မငါးသွယ်- ခက်ငယ်အပေါင်းတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက် စည်ပင်ကြီးမြင့်ရကား-အသီး, အပွင့်, ရွက်ရင့်, ရွက်နုနှင့်၊ ဝေေ၀ဆာဆာ၊ လူရှင်အပေါင်းတို့ သုံးဆောင်မှီခိုရန် ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ သံသရာ, ပစ္စုပ္ပန် နှစ်တန်သော ဂုဏ်ကျေးဇူးကို၊ အထူးဆောင်ရွက်သော အားဖြင့် များစွာသော ပုဒ်ဗျည်း အက္ခရာ၊ သဒ္ဒါအနက်တို့ဖြင့် ခြံရံသော၊ အဗ္ဘန္တရ သရက်ပင်မင်းအတူ၊ လေးဆူသော က၀ိပုဂ္ဂိုလ်တို့ ဘွဲ့ဆိုစီကုံးသော ကဗျာပင်မင်းသည်၊ ချင်းဝန်းမြင့်လျက်၊ ဆင့်ဆင့်တက်သော၊ ခက်မငါးဖြာ သဏ္ဌာန်၊ ဂန္ဓ, ဗန္ဓ, ဂါထာ, စုဏ္ဏိယ, ဂီတ-ဟူသား ဤငါးပါးလျှင်၊ ထွားထွား ကျိုင်းကျိုင်း၊ ကိုင်းကြီးခက်မထွက်၍၊ ခက်ငယ်အသွင်၊ အဆင်တန်ဆာ၊ အစဉ်လာသော၊ လင်္ကာမျိုးအပေါင်းတို့ဖြင့်၊ ကြီးမြင့်ရကား၊ အသီး, အပွင့်, ရွက်ရင့်, ရွက်နုတို့တပြေး၊-\nဧချင်း, ပျို့, ရတု, ရကန်, အဲ, အန်, လူးတား၊ ထူးခြား အံ့ဖွယ်၊ လွန်ဆန်းကြယ်သော၊ မယ်ဘွဲ့, မောင်ဘွဲ့, တောဘွဲ့, တောင်ဘွဲ့, ဘုန်းတော်ဘွဲ့နှင့် နန်းဘွဲ့, မှာတမ်း, တမ်းချင်း, လွမ်းချင်း, ကာချင်း, သာချင်း, ဒုံးချင်း, ဟန်ချင်း, ရဲတင်း, သံပေါက် အမျိုးမျိုး, မိုးတော, မယ်တော, မောင်တော, သပြေလား, ရေလား, ဘုရားတိုင်, သိကြားတိုင်, အခိုင်ပေါ်ထွန်း၊ မော်ကွန်း, သံပိုင်း, သမိုင်း, ကျောက်စာမျိုး အရပ်ရပ်၊ တေးထပ်, နှစ်ချိုး, သုံးချိုး, လေးချိုး, ပတ်ပျိုး, ဘွဲ့, ကြိုး, ယိုးဒယား, သီချင်းခံ, နတ်သံ, ဟောစာ, ဇာတ်အုပ်အစုစု၊ ၀တ္ထုပုံပြင်, ရာဇ၀င်, မဟာဝင်, အနာဂတ၀င်-\nစသော ကဗျာပင်ကြီး၊ ထာဝရစဉ် သုံးဆောင်မှီးခို၍၊ မငြီးနိုင်အောင်၊ ကဗျာသီး, ကဗျာပွင့်၊ နုရင့်စွာလျက်၊ ခါမပျက်ပင်၊ ကဗျာရွက်, ကဗျာဖူး ဖြစ်ပွါး လေကုန်သတည်း။\nဤကား - “ဥပမာယ မိဓေ ကစ္စေ၊ အတ္ထံ ဇာနန္တိ ပဏ္ဍိတာ” မိလိန္ဒပဥှာနှင့်အညီ ဥပမာ, ဥပမေယျ၊ ထင်ရှားစွာ ပြခြင်းတည်း။\nဤ ဥပမာ ဥမေယျ၌ အဗ္ဘန္တရ သရက်သီးပင် ဖြစ်လင့်ကစား ဥတုဝိပရိတ် ဖြစ်သော အားဖြင့်၊ မထွားမကြီး၊ လေသီးအတီ၊ ရာသီချိန်နုံ့၊ ပိန်ရှုံ့စေ့ညှပ်၊ ပွန်းပြတ်ဒဏ်ထိ၊ ညှာရိပုပ်နာ၊ အခါမမြင့်၊ မရင့်မအောင်၊ နေလောင်မှည့်ဝင်း၊ တွင်းကျင်းလှောင်အုပ်၊ လေမှုတ်စိမ်းကြွေ၊ မြွေကိုက်, ငှက်ပေါက်၊ လောက်ကိုက် ပိုးစား၊ သို့ စသော အသီးများကို သုံးစားမိက၊ သာဝဇ္ဇပင် ဖြစ်ရဦးမည်။\nမဖြစ်သည်တိုင်၊ ဂုဏ်ရည်တိုးအောင်၊ ကျိုးမဆောင်ဖြစ်၍၊ ခေါင်ခေါင်လောဘ၊ ပြောကြသဖြင့်၊ သုံးစားခြင်း မပြုသင့်သကဲ့သို့၎င်း။\nဥတုမြေရေ၊ လေနှင့်နေနှင့်၊ အခွင့်ညီညွတ်၊ ပြစ်ကင်းလွတ်သော၊ မွတ်မွတ် ထွားထွား၊ ဆင်းနံ့အားဖြင့်၊ စား၍သီးသီး၊ သုံးမငြီးသား၊ လုံးကြီးရွှေဝါ၊ ရသာနှစ်ပြည့်၊ ပင်ပေါ်မှည့်များကိုသာ မည်သည်နေ့ရက်၊ မပျက်စိမ့်ငှာ၊ သုံးဆောင်ရာ သကဲ့သို့၎င်း။\nသဒ္ဒါပျက် အနက်ဆိုး၊ မိုးမအောင်-လေမအောင်၊ နေလောင်သိုးအိုက်၊ ဖိုးမထိုက်သော၊ ပိုးကိုက်လောက်စား၊ သစ်သီးများကဲ့သို့ -\n“ကတ္တားကတ္တီ၊ ကမ္မီကမ္မ၊ ကရဏဟိတ်ဖိုလ်၊ လောင်းဆိုစုဒ်ထုတ်၊ ပဒုဒ္ဓါရ၊ ပဒပဝေ၊ မခြေမမြစ်၊ အနှစ်မထင်၊ အလင်္ကာရ၊ ၀ိဘာဂဖြင့်၊ ပဒ၀ါကျ၊ ၀ါကျတ္ထ၌၊ ဒေါသအပြစ်၊ ရှစ်နှင့်ကိုးခု၊ ခြောက်ထွေစုသား”။\nဟူသည်နှင့်အညီ၊ ဒုဝုတ္တဒုဗ္ဘာသီ၊ ဂုဏ်ဆီနှစ်မဲ့၊ စပ်ဆိုဘွဲ့သော၊ ထိုကဲ့သို့ ကဗျာများကို တ၀ါးလေးသစ်မျှ၊ ရေးခြစ်တန့်နား၊ မိမိလည်းမပြန့်ပွါးစေဘဲ၊ တပါးနှစ်မဲ့၊ ရေးခြစ်ခဲ့သည်ကိုလည်း၊ ပြစ်မတဲ့ပင်၊ ထင်မိစေကာ၊ အစဉ်လာသော၊ ပညာရှိတို့၊ မနှစ်မျို့က၊ မပျို့နှလုံး၊ မထုံးမနှောင်၊ အနည်းငယ်မျှ မသုံးဆောင်မိစေဘဲ၊ ရင့်အောင်ဝင်းဖန့်၊ ဆင်းနံ့စုံစီ၊ ဂုဏ်ဆီနှစ်ပြည့်၊ ပင်ပေါ်မှည့်ကဲ့သို့သော၊ နှိုင်းရှည့်အရာရာ၊ သဒ္ဒါလင်္ကာရ၊ အတ္ထာလင်္ကာရနှင့် ပြည့်စုံ၍၊ ဂုဏ်သိဒ္ဓိပြီး၊ ကဗျာသီးများကိုသာ၊ မငြီးမငွေ့၊ တမြေ့မြေ့ပင်၊ လွေ့လွေ့ရမ်းရမ်း၊ ဖိတ်ဖိတ်လျှမ်းမျှ၊ စိတ်ဝမ်းထဲသို့၊ မှီဝဲသုံးဆောင်နိုင်ကြပါစေ ဟူလိုသတည်း။\nစလေဆရာကြီး ဦးပုညဆို - သံဝေဂတေးထပ်\nအဇ္ဇေ၀ သုဝေး၀၊ ခုတွေးဆပြန်လှန်။ ယနေ့လား နက်ဖြန်၊ ရက်မှန်မှန် မသိ။ အနိစ္စလက္ခဏာ၊ သန်ဘက်ခါ ဆုံးစမရှိ။ ။ လူ့အသက်ပုံပမာ၊ ပဒုမ္မာနေထိ။ ကုန်မကွာ ကြွေရိလို့၊ ဇာတိပ သန္ဓေ။ ၀ဋ်ဒုက္ခာ သံသာဝဲ၊ တနဲစီ ဖြစ်ပျက်သာပွေ။ ။ နောင်ရိက္ခာ ပါလေအောင်၊ အဋ္ဌင်္ဂေ သီလနှင့်။ တလ လေးရက်ဝယ်၊ မြဲပါတော့မယ်။ ကျန်နှစ်ဆယ့် ခြောက်ရက်ဝယ်၊ ငါးပါးကွယ် သီလနှင့်လေး။\nနေ့မြင်လို့ ညပျောက်၊ ကြောက်စရာ့ ရုပ်ကောင်။ ဤကာယ ပုပ်ဟောင်ကို၊ မဟုတ်အောင် ကြံဘူး။ မမွေ့လို့ ယနေ့ခွါမယ်၊ ပြည်ဇေယျာကမ်းသို့ ရည်စူး။ ။ သည်ဝဋ်က ကိုယ်လွတ်ရှောင်မယ်၊ ထေရ်ထွဋ်ခေါင် ထံဦး။ ဓမ္မချောင် တောင်ထူး၊ နောင်ကူးလိမ့်ပြောင်ပြောင်။ လေးတရာ ရွှေဆီမွှေးငယ်နှင့်၊ ခင်ခင်လေး ထုံးနေကြသျှောင်။ ။ မုန်းပါပေါ့ မဖုန်းခေါင်ငယ်၊ ကျော့သုံးတောင် သင်ရိတ်လို့၊ ရွှေစိတ်က အနုမြူ၊ စိုးမရွံ့သူ၊ ကြင်မမွေ့လို့ ခင်လေ့လူကို၊ သာဓုမူ ခေါ်ရစ်လို့လေး။\nဗဟန်းချောင် ရိပ်သိင်္ဂ၊ နိဗ္ဗိန္ဒပွါးယူ။ ဆိတ်ငြိမ်စွ မှားမကူအောင်၊ တရားယူ ကျင့်သုံး။ ကိလေသ ယုတ်ဓမ္မေကို၊ သမုစ္ဆေ ကင်းဖြတ်အထုံး။ ။ စက်သြဃ ၀ဋ်နှောင်ဟာကို၊ လွတ်အောင်သာ ခွါရုန်း။ အရိယာကျင့်ထုံးဖြင့်၊ ဆင့်ဆင့်သုံး ဘာဝနာ။ ကသိုဏ်းဈာန် ဆင်မြန်း၊ တင်ကမ္မဋ္ဌာန်း ပွါးချင်တော့သာ။ ။ မရှုလစ်-လူ့ဖြစ်ဟာကို၊ ဥပေက္ခာ ပယ်ကန့်လို့။ နယ်အပြန့် ပြည်သီဝံ၊ မြန်းဖို့ စိတ်ညွှန်။ အ၀ိဇ္ဇာ့ တဏှာဝန်ကို၊ မဟာမွန် ပယ်ကြောင်းကွဲ့လေး။\nမုလေးရုံ တောမှာ၊ ဒေါနလမ်း မြေညီ။ လျှောကျစမ်းရေသင်းချီတယ်၊ ရွှေနှင်းဆီကန်ချောင်း။ လွမ်းမတတ် စကားဝါဂူမှာ၊ နံ့သာဖြူ လေးမောင့် စံကျောင်း။ ။ စပယ်ချပ် သရဖီချောင်မှာ၊ ခွါညိုတောင် ခိုအောင်း။ မွှေးနံ့သာ စုပေါင်း၊ နုညောင်စောင်းထက်မှာ။ ပဒုမ္မာကြာသင်္ကန်း၊ ခါဆင်မြန်း တော်မွေ့ပျော်ရာ။ ။ ပန်းသော်က တံတိုင်းကာတယ်၊ ဇီဇ၀ါမုတ်ခြားလို့၊ တံခါးက ချယားကြိုင်၊ သင်းတဲ့ ဂနိုင်။ ယုဇန မဟာမြိုင်မှာ၊ ကမ္ဘာတိုင် မှီးမယ်ပလေး။\n၀တ်ကြောင်ကို လွတ်အောင်ရုန်းပါလို့၊ ထွတ်ခေါင်ဘုန်းစံရာ။ မမွေ့လို့ ယနေ့ခွါမယ်၊ မမေ့ပါတရား။ သင်္ခါရဖြစ်ပျက်ပုံကို၊ နှစ်သက်ပုံ ဝေးတဲ့စိတ်ထား။ ။ တောင်ထူးတဲ့ ချောင်ဦးသာမှာ၊ နောင်ကူးရာမမှား။ ဗြဟ္မစိုရ် ပိုပွါးလို့၊ ကိုယ်တရားကျင့်ညီ။ ဖန်လျှော်တေ ၀တ်လဲနှင့်၊ ကျွတ်ပွဲကို လှမ်းမဲ့ဝသီ။ ။ မောင်ဆင်သ-တဲ့ လှနှင်းဆီငယ်၊ စိတ်တူညီ မယ်လွှတ်ပ။ နောင်ကျွတ်ဖို့ တကိုယ်ရေ၊ မြန်းမယ်ပ-လေ။ ကမ္မဋ္ဌာန်းနှင့် မဂ်လမ်းခြွေမယ်၊ စက်ခန်းရဝေ စံရစ်ရှာတော့လေး။\nဘော်မမှီ ဇော်ဂီလေ့၊ မျှော်ရည်၍ သိက္ခာ။ တော်ကြည်မွေ့ရိပ်သာမှာ၊ အ၀ိဇ္ဇာ မသန်း။ လိုဏ်နန္ဒ ချောင်ကေငူဝယ်၊ တောင်ဝေပူ ဆိတ်ငြိမ်တဲ့လမ်း။ ။ ပုတီးနှင့် အငြီးဖြေမယ်၊ သစ်သီးချွေဆွတ်လှမ်း။ နည်းထွေထွေ ၀ဋ်ခန်းက၊ ကျွတ်တန်းကို ရည်ရွယ်။ မှန်မသွေ ဆံခွေရစ်ပါလို့၊ ဖန်ရေသစ် လဲပါတော့မယ်။ ။ နောင်ကူးဖို့ သောင်ထူးကို ရွယ်တယ်၊ ဖောင်မှူးမယ် ဉာဏ်ဇောနှင့်၊ မှန်နှောတဲ့ သံယောဇဉ်၊ သောကမယှဉ်။ မက်လောဘ မမွေ့ချင်တယ်၊ ယနေ့ပင် မြန်းမယ်ပလေး။\nဒီတပတ်တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ ရှေ့တပတ်မှာ ကဗျာ့ဥပဒေသခန်းက “ဒေါသ” အကြောင်းတွေနဲ့ သံဝေဂကဗျာခန်းက အချုပ်တန်းဆရာဖေရဲ့ သံဝေဂ တေးထပ်များကို ဆက်လက်တင်ပေးပါမယ်ရှင်။\n၁၄၊ သြဂုတ်၊ ၂၀၀၉\nPosted by မေဓာဝီ at 1:33 PM9comments\nလွန်ခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်နီးနီး ဘလော့ရေးခါစက တင်ခဲ့ဖူးတဲ့ အဖေ့ကဗျာလေးတပုဒ်ပါ။ အခုအချိန်မှာ အဲဒီကဗျာလေး သတိရမိတာနဲ့ ရှာပြီး ပြန်တင်လိုက်ပါတယ်။ တရုတ်စာရေးဆရာ လူရွှန်းရဲ့ ကဗျာကို ဘာသာပြန်ပြီး ရေးတဲ့ကဗျာလို့ အဖေပြောပြဖူးပါတယ်။ ဒီနေရာမှာ တင်ခဲ့ဖူးတယ်။\nPosted by မေဓာဝီ at 3:27 PM4comments\nPosted by မေဓာဝီ at 12:41 PM3comments\nမင်းတို့သည် တရားသဖြင့် အုပ်ချုပ်ခြင်း မရှိကြကုန်။\nသတ္တ၀ါတို့သည် အချင်းချင်း ကြီးနိုင်ငယ်ညှဉ်း နှိပ်စက်ကြကုန်၏။\nစစ်လက်နက်တို့ တိုးတက်ဖြစ်ထွန်း၍ ခိုက်ရန် စစ်မက် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ် ကြကုန်၏။\nမိုးတို့သည် အခါမဟုတ် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းကုန်၏။\nရွာချိန်သင့်ရာ အခါကာလ၌ မရွာသွန်းလတ် မိုးခေါင်တတ်ကုန်၏။\nမြေတို့သည် အဆီအနှစ် မဖြစ်မထွန်း ခမ်းခြောက်လွန်းကာ သီးနှံရိက္ခာ ရှားပါးကြကုန်၏။\nသတ္တ၀ါများမှာ ရောဂါဘယ ထူပြောလှလျက် သက်တမ်းမစေ့မီ ကြွေလွင့်ကြကုန်၏။\nသူတော်ကောင်းတို့ တိမ်မြုပ် သူယုတ်တို့သာ ထင်ပေါ်ကြကုန်၏။\nမကောင်းသူပယ် ကောင်းသူကယ်သော လောကပါလာ ဒေ၀တာတို့ ဥပေက္ခာပြု လစ်လျူရှုကြကုန်၏။\n၀သုနြေ္ဒ ကမ္ဘာမြေကြီးသည် နာကျည်းငိုရှိုက် သည်းခိုက်စွာ တုန်လှုပ် လေကုန်တော့ သတည်း။\n၁၁၊ သြဂုတ်၊ ၂၀၀၉\nPosted by မေဓာဝီ at 12:05 PM7comments\nPosted by မေဓာဝီ at 12:34 PM6comments\nပျင်းရိဖွယ် ရှည်လျားလှသော နွေရာသီတခု၏ နံနက်ခင်းသည် သူ့ဘ၀ထဲသို့ ဖျင်အင်္ကျီလေး ရောက်လာခြင်း၏ နိဒါန်းဟု ဆိုရပေမည်။ ထိုနေ့ နံနက်က အညာမှ ဆွေမျိုးတစု သူတို့အိမ်ကို အလည်အပတ် ရောက်လာကြသည်။ ပဲကလေး နှမ်းကလေး၊ အညာအစားအစာများနှင့်အတူ ဖျင်စလေး နှစ်စ အမေ့ကို လက်ဆောင်ပေးသည်။ ချည်ထည် အ၀တ်အစားများ နှစ်ခြိုက်တတ်သော သူ့အား အမေက ဒီဖျင်စလေး နှစ်စ ပြန်လည်ပေးခဲ့လေသည်။ မီးခိုး အပြာ အညို အဖြူ အကွက် သေးသေးလေးများ ရောယှက် ယက်လုပ်ထားသော အနံသေး ဖျင်ကြမ်းစ လေးကို ကြည့်ပြီး သူသဘောကျခဲ့မိ၏။\nဖျင်စလေးကို ဘယ်လို အင်္ကျီချုပ်ရမလဲဟု သူစဉ်းစားနေမိသည်။ နောက်ဆုံး အမေတို့ ချုပ်နေကျ အပ်ချုပ်သည်ကြီးဆီကို သွား၍ ဖျင်စလေး နှစ်စကို အဆင်ပြေသလို ကြည့်ချုပ်ပေးပါ ဟု အပ်ခဲ့လိုက်သည်။\nအပ်ချုပ်သည်ကြီးဆီ အပ်လိုက်ပြီး နောက်ပိုင်း ဖျင်စလေးက သူ့ထံသို့ အင်္ကျီအဖြစ်ဖြင့် တော်တော်နှင့် ရောက်မလာခဲ့။ သူလဲ ကြာလာတော့ မေ့မေ့ ပျောက်ပျောက် ဖြစ်သွားပြန်လေသည်။ ဒီလိုနှင့် နွေကျောင်းပိတ်ရက်ရှည် ကုန်ဆုံးပြီး မိုးရာသီ အပြောင်း ကျောင်းတွေပြန်ဖွင့်သည့် ညနေခင်းတခုမှာ အပ်ချုပ်သည်ကြီးထံမှ ဖျင်အင်္ကျီလေး ချုပ်ပြီးပြီဟု ဖုန်းလာသည်။\nအပ်ချုပ်သည်ကြီးက ဖျင်ကြမ်းစကလေးနှစ်စကို နှစ်နံစပ်၍ အပေါ်ထပ် ၀တ်သော ကုတ်အင်္ကျီပုံစံ ချုပ်ပေးထား၏။ ကော်လာချိုးပုံ၊ အိတ်ထည့်ပုံ၊ ကြယ်သီးနှင့် ကြယ်သီးပေါက် ဖောက်ပုံတွေက သေသပ်ကျနသည်။ လက်ဆောင်အဖြစ် အလကားရသော ဖျင်စကလေး၏ ချုပ်ခက ထိုခေတ်နှင့်ဆို သိပ်မနည်းလှ။ ဖျင်ကြမ်းစကို ဈေးကြီးပေး ချုပ်ရကောင်းလားဟု အိမ်သား တချို့က စကားတင်း ဆိုကြသည်။ တကယ်တော့လဲ ငွေကြေးအားဖြင့် အဖိုးအခများစွာ မပေးရသည့် တိုင် မိမိနှစ်သက်လျှင် အဖိုးတန်သည်ပင် မဟုတ်လား။ တစုံတရာ၏ တန်ဖိုးသည် ငွေကြေးဖြင့် ပိုင်းဖြတ်၍ မရစကောင်း၊ တန်ဖိုးထားသူ ပေါ်၌သာ မူတည်သည်ဟု သူကတော့ ယူဆထားပါ၏။\nဤသို့ဖြင့် အကြမ်းခံပြီး မြန်မာပြည်၏ ရာသီဥတုတိုင်းနှင့် သင့်တော်သည့် ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီလေးက ချုပ်ရိုးချုပ်သား ကောင်းမွန် သေသပ်သော လက်ရာဖြင့် သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်လာလေသည်။\nဖျင်အင်္ကျီလေးကို မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသည့် နံနက်ခင်း တခုမှာ ရင်ဖုံးအင်္ကျီ အဖြူရောင် ကျောင်းဝတ်စုံ၏ အပေါ်မှ ထပ်၍ ၀တ်ဆင်သွားဖြစ်သည်။ သိုးမွှေး၊ ယုန်မွှေး၊ ထရိုင်ဆဲလ် စသော အဖိုးတန် အရောင်စုံ အသွေးစုံ အနွေးထည်များကြားတွင် ထိုဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီလေးက လှပ ထည်ဝါမှု မရှိလှ။ သို့ပေမဲ့ အကြမ်းခံ၊ အလျှော်ခံ၊ အညစ်အပေခံ၊ ပြည်တွင်းဖြစ် ထိုချည်ကြမ်းကလေးကို သူမက်မောစွာ နေ့စဉ် ရက်ဆက် ၀တ်ဆင်ခဲ့ပါ၏။\nဖျင်အင်္ကျီလေး စ၀တ်သောနေ့သည် သူငယ်ချင်း အသစ်တယောက် ရသောနေ့ လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုသူက ရဲထွတ်။ ရဲထွတ်က အတန်းထဲမှာ စာသိပ်မတော်လှ။ အသားညိုညို၊ မျက်နှာရှုတည်တည်၊ လူကောင်သေးသေး၊ ဆံပင်က ကတုံး ဆံတောက်။ အပေါင်းအသင်းလဲ သိပ်မရှိ၊ သူ့လိုပင် ဒီနှစ်မှ ပြောင်းလာသော ကျောင်းသားတဦးဖြစ်၏။\n“နင်မနေ့က ကျောင်းတက်လား …”\n“အေး တက်တယ်လေ ဘာလို့လဲ နင်မတက်ဘူးလား”\n“အေး … ငါ့ကို မြန်မာစာ စာအုပ် ခဏငှားစမ်းပါဟာ … မနေ့က ငါ ကျောင်းမတက်လို့”\n“မြင့်မြင့်သန်းတို့ဆီက ငှားပါလား … ငါလဲ စာသိပ်မစုံဘူးဟ”\n“အာ … သူတို့ဆီက မငှားချင်ဘူး … ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်နိုင်လွန်းလို့ … စာမစုံလဲ ကိစ္စ မရှိဘူး မနေ့က တနေ့စာ ရရင်တော်ပြီ”\nသူငယ်ချင်းများများ မရှိသောသူနှင့် ရဲထွတ် ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့သည်။ ဒီနောက်ပိုင်း ရက်ပိုင်းတွေသည် သူ့ဘ၀အတွက် မမေ့နိုင်စရာ နေ့ရက်များ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဒိုင်ယာရီ စာမျက်နှာများပေါ်တွင် မင်နီဖြင့် ရေးမှတ်ခဲ့ရသော နေ့ရက်များလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုရက်တွေမှာ ကျောင်းသူ ကျောင်းသားတွေသည် စာသင်ကြားမှုကို စိတ်ပါဝင်စားခြင်း အလျဉ်းမရှိကြ။ တစုံတရာကို ဆွေးနွေးကြ၊ ပြောဆိုကြ၊ တိုင်ပင်ကြ၊ တခါတလေ ငြင်းခုန်ကြ။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ အားလုံးတူညီနေသည့် အချက် ကတော့ သူတို့အားလုံး တက်ကြွနေကြသည်။ ရင်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် အားမာန်တွေ ပြည့်လွှမ်းနေကြသည်။ ဆရာ၊ ဆရာမတွေသည်ပင် သူတို့ကို အားပေး အားမြှောက် မပြောသာဘဲ အန္တရာယ် ဖြစ်မှာစိုး၍ အနည်းငယ် တားမြစ် သယောင် ပြုကြသည့်တိုင် စိတ်ထဲက ကြိတ်၍ ထောက်ခံနေကြသည်။\nတရက်တော့ စာသင်ချိန် တချိန်အပြောင်း ခေါင်းလောင်းထိုးစဉ်မှာ ကျောင်းသား တစု သူတို့ စာသင်ခန်းအပြင်ကို ရောက်လာကြသည်။ လက်မှာ အနီရောင် လက်ပတ်တွေနှင့်။ တချို့က ခေါင်းမှာ ပုဝါနီတွေ ချည်ထားသည်။ သူတို့က စာသင်ခန်း ပြတင်းပေါက်အပြင်မှာ ရပ်ကာ စကားအနည်းငယ် ပြောသည်။ သူတို့ စကားတွေကို နားထောင်ရင်း ကြက်သီးများ ထမိသည်၊ ရင်တွေ တထိတ်ထိတ် ခုန်လာသည်၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လည်ပတ် နေသော သွေးတွေ ပူနွေးလာသည်။ ကျောင်းသူတချို့က မျက်ရည်ကျကြသည်။ တချို့က ထိုင်ရာမှ ထကြပြီး လိုက်သွားကြသည်။ တချို့က လက်ကိုင်ပုဝါတွေ မုန့်တွေပေးသည်။ နောက်ပြီး တော့ ပိုက်ဆံတွေ။\nသူတို့ကို ကြောင်ငေးကြည့်နေစဉ် ရဲထွတ်က သူ့ရှေ့၌လာရပ်ပြီး\n“ငါ လိုက်သွားလိုက်ဦးမယ်” ဟု ပြောသည်။ အမြဲ မှုန်တေတေ နေတတ်သော သူ့မျက်နှာက ဒီတခါတော့ သွေးကြွနေသည်လား မပြောတတ်။ အပြင်မှာ မိုးတွေ ဖွဲရာမှ တစတစ သည်းလို့ လာနေပြီ။\n“ဟဲ့ နေဦး …”\nရဲထွတ်က ဘာလဲဟူသောမျက်နှာဖြင့် ခပ်လောလော စိတ်မရှည်ဟန်ကြည့်သည်။ “ရော့”\nကုလားထိုင်နောက်မှီမှာ ချိတ်ထားသည့် ဖျင်အင်္ကျီလေးကို ဖြုတ်ပြီး ပေးလိုက် သည်။\n“အပြင်မှာ မိုးရွာနေတယ်၊ နင့်မှာထီးမပါဘူးမဟုတ်လား၊ ဒီအင်္ကျီယူသွား”\nရဲထွတ်က မငြင်း၊ အင်္ကျီလေးကို ခေါင်းမှာအုပ်ပြီး ခပ်သုတ်သုတ် ပြေးရင်း ထွက်သွားသော ကျောင်းသားစုနောက် လိုက်သွားလေတော့သည်။ တော်ရုံတန်ရုံ မိုးလောက်တော့ ထိုဖျင်အင်္ကျီလေးက အကာအကွယ် ပေးနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ခဲ့ပါသည်။\nဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ ဖျင်အင်္ကျီလေးနှင့်အတူ ရဲထွတ်ကို ပြန်မတွေ့ရတော့ချေ။ သို့ဖြင့် … ကျောင်းမသွားရတော့သည့် နေ့ရက်များမှာ ဟိုနေရာ ဒီနေရာက ဟောပြောပွဲတွေ လိုက်နားထောင် လက်ခုပ်တီး၊ တစုတဝေးထဲ အစားမစားဘဲ တိုက်ပွဲဝင်နေသူများကို သွားအားပေး၊ သတင်းတွေ နားထောင်၊ စိတ်က တက်လိုက် ကျလိုက် … မငြိမ်သက်။ စိတ်မကောင်းစရာ … ဒေါသဖြစ်စရာ သတင်းတွေ ကြားရသည်က နားနှင့်မဆန့်။\nသူ … ဘာလုပ်ရမလဲ။ စဉ်းစားရင်း တွေဝေနေမိ၏။ တရက်တော့ သူ့ဆီ ဖုန်းလာသည်။ သူငယ်ချင်း တယောက်ထံမှ။\n“ငါတို့ အဲဒီလို စီစဉ်ထားတယ်၊ နင်ရော ဘယ်လိုသဘောရလဲ၊ ဘယ်သူမှတော့ မသိစေနဲ့ဟ၊ တကယ်လို့ နင်လိုက်ချင်ရင် ++++++++++++ ”\nစိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ လူက ကတုန်ကယင် ဖြစ်နေသလို။ လူကြီးတွေရှေ့မှာ ဟန်မပျက်အောင် နေရင်း ညတညကို ကုန်လွန်ခဲ့ရသည်။ နောက်တနေ့နံနက် လူကြီးတွေ မနိုးခင် အသာလေးထ၊ မျက်နှာသစ်၊ အ၀တ်အစားလဲပြီး ညက အသင့်ပြင်ထားသော လွယ်အိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ လွယ်အိတ်ထဲမှာက သေသေသပ်သပ် ပြားနေအောင် ခေါက်ထားသော အင်္ကျီလုံချည် တစုံ၊ ပိုက်ဆံ အနည်းငယ်ပါသော သားရေအိတ် အပြားလေးတခု၊ မွှေးပွ လက်ကိုင်ပုဝါလေး တထည်။\nလွယ်အိတ်ကြိုးကို ခေါက်တုံ့ချည်ထုံးပြီး စလွယ်သိုင်းအပြီးမှာတော့ ထွက်ခွါရန် အသင့်ဖြစ်ပြီ။ နောက်ဖေးတံခါးကို အသာဖွင့်ထွက်ပြီး အိမ်ဘေးလမ်းကြား ဘက်ကို သွားလိုက်သည်။ အိမ်ရှေ့ဝင်း တံခါးမှ ထွက်လျှင် အိမ်ကလူတွေ သိနိုင်တာမို့ လမ်းကြားထဲကနေ ခြံစည်းရိုး သံဆူးကြိုးကို လူတယောက် ထွက်သာအောင် ဟလိုက်ပြီး လေးဘက် ထောက် တွားသွား ထွက်ရင်း တဘက်ခြံထဲကို ၀င်လိုက်၏။ ထိုခြံက လူအများနေတာမို့ ၀င်းတံခါးမရှိ၊ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်ရင်း အပြင်လမ်းမပေါ် ရောက်သွားစဉ်မှာ စိတ်ပေါ့ပါး လွတ်လပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ တကယ်တမ်း သွားရမည့် လမ်းက အိမ်ရှေ့က ပြန်ဖြတ်ရဦးမည်။\nသွားစရာ တခြားလမ်းကို မတွေးမိဘဲ အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်ရမည့် လမ်းကို ရွေးခဲ့ခြင်းက သူ့အတွက် ကံကောင်းသည်လား ကံဆိုးသည်လား … သူခုချိန်ထိ ဝေခွဲမရခဲ့ပါ။ ဘာကြောင့်ဆိုတော့ အိမ်ရှေ့မှ ပြန်အဖြတ်မှာ အိမ်က ကောင်မလေးတယောက် သူ့အား မြင်သွား၍ ဖြစ်သည်။\n“ဟိုမှာ ဟိုမှာ … ထွက်သွားပြီ…”\nလမ်းလျှောက်နှုန်းကို မြှင့်လိုက်သည်။ စကားသံဝဲ၀ဲဖြင့် ပြောသော ထိုမိန်းကလေး အသံက နောက်မှာ ကျန်ခဲ့လေ၏။ လမ်းမကြီးအတိုင်း မသွားဘဲ လမ်းကျဉ်းတခု ကို ရွေးလိုက်သည်။ ထိုလမ်းထဲမှာ ဖြတ်လမ်းလေးတခု ရှိသည်၊ ထိုဖြတ်လမ်းမှ နေပြီး တဘက် လမ်းမကြီးဘက် ပေါက်အောင် သွားမည် … စသဖြင့် တွေးရင်း လမ်းကျဉ်းထဲသို့ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်လိုက်၏။\nရှေ့တူရူမှ လာသော စက်ဘီးကို ရှောင်ရင်း လမ်းတဘက်သို့ ဖြတ်ကူးသည်။ လမ်းကျဉ်းကလေးက ကားအသွားအလာနည်းသလို လူလည်း ပြတ်လှသည်။ အပြေးတပိုင်း လျှောက်နေရင်းက ထိုလမ်း၏ ညာဘက်ခြမ်းက ဖြတ်လမ်းသွယ် လေးထဲ ချိုးဝင်လိုက်၏။ လမ်းသွယ်လေးဆုံးလျှင် လမ်းမကြီးဆီ ရောက်ပြီ။\nလမ်းသွယ်လေး၏ အလယ်တည့်တည့် လောက်ဆီမှာ ၀ါးကပ်များဖြင့် ကာရံ ပိတ်ပင်ထားလေသည်။ ထိုစဉ်က လုံခြုံရေးအရ လမ်းတွေကို ထိုကဲ့သို့ ပိတ်ထားလေ့ရှိသည်။ အဲဒါမှ ဒုက္ခ။ ၀ါးကပ်ကြားက တိုးပြီး သွား၍ ရလိုရငြား ကြိုးစားကြည့်ပေမဲ့ အချည်းနှီးပင်။ မည်သို့မှ မတတ်နိုင်သည့်အဆုံး နောက်ပြန် လှည့်ရလေတော့သည်။\nလမ်းသွယ်လေးမဆုံးခင်မှာ အရိပ်တခု လမ်းထဲဝင်လာသည်ကို ဖျတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရ၍ ချုံပုတ်လေးနားကပ်ကာ ခိုလိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ထိုအရိပ်က သူရှိရာ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာလေ၏။\nအမကြီး၏ ဒေါသသံ၊ ပြီးတော့ လက်ကောက်ဝတ်ကို အတင်းညှစ်၍ ဆောင့်ဆွဲပြီး ခေါ်သွားသည့်နောက် မရုန်းသာ မငြင်းသာဘဲ ယက်ကန်ယက်ကန် ပါသွားလေ တော့သည်။ အိမ်ရောက်တော့ အမေက တုတ်တချောင်းနှင့် အသင့်စောင့်နေ သည်။\n“နင့်ကိုယ်နင် ဘာထင်နေလဲ … နှမ်းတလုံးနဲ့ ဆီမဖြစ်ဘူး ဟဲ့ …”\nအိမ်နောက်ဖေး မန်ကျည်းပင်ကြီးအောက်မှာ အမေရိုက်သည့် တုတ်ချက်များကို မျက်ရည်မကျဘဲ ပေခံရင်း သူ့နှလုံးသားတွေ တဆစ်ဆစ် နာကျင်ခဲ့ရပါသည်။\nအချိန်တွေ တရွေ့ရွေ့ကုန်ဆုံးခဲ့သလို အခြေအနေတွေလဲ တစတစ ပြောင်းလဲ ခဲ့သည်။ အရာရာ ပုံမှန်ပြန်၍ လည်ပတ်နေကြပေမဲ့ ပုံမှန်ပြန်မဖြစ်သည့် ဘ၀တွေက တပုံတပင်။ သူ့ထံ ဖုန်းဆက်သွယ်သော သူငယ်ချင်းနှင့် ရဲထွတ်တို့ သတင်းလဲ အစအနပင်မရ။ သူတို့ ဘယ်ရောက်နေကြပါလိမ့် ကြုံတိုင်း လက်လှမ်းမီသလောက်တော့ စုံစမ်းနေမိဆဲ။ ရုပ်မြင်သံကြားသတင်းထဲမှာ အမိမြေကို ပြန်လည်ခိုလှုံလာသည့် သတင်းတွေ လာတိုင်း သူတို့ပါလာလိမ့်နိုး ရှာမိသေးသည်။\nတရက်တော့ သူ့ဆရာတယောက်ထံမှ ဖုန်းလာသည်။\n“သမီး … အားရင်အိမ်လာခဲ့အုံး”\nဆရာ့အိမ်က မြို့သစ်ရပ်ကွက် တခုမှာဖြစ်သည်။ သူရောက်သွားတော့ ဆရာက လူစိမ်းတယောက် နှင့် ရေနွေးကြမ်း သောက်ရင်း စကားပြောနေကြသည်။ ဆရာက သူနှင့်မိတ်ဆက်ပေးရင်း ခပ်တိုတိုပင် ပြော၏။\n“သမီးသူငယ်ချင်း ရဲထွတ်အကြောင်း ပြောမလို့”\n“ဟယ် … ရဲထွတ်နဲ့ တွေ့ခဲ့လား … သူအဆင်ပြေလား၊ ခု ဘယ်မှာလဲ … ပြန်လာပြီလားဟင်”\nအားတက်သရော ဆက်တိုက်မေးသော သူ့ကို ထိုလူက တွေတွေကြည့် နေသည်။ ဘာမှမပြော။ ဆရာကပဲ …\n“စိတ်မကောင်းတော့ မဖြစ်နဲ့ သမီး၊ ရဲထွတ် ဆုံးသွားပြီ”\nသူ မှင်သက်သွားသည်။ ထိုလူစိမ်း ဆက်ပြောနေသံတွေကို သူ မကြား၊ ဘာကိုမှလဲ မမြင်မိတော့။\nဘ၀တွေက ဘာလို့ မတည်မြဲကြတာလဲ …\nတိုတောင်းလိုက်တဲ့ ဘ၀တွေရယ် … ။\nရိုးပြတ်တွေ ထိုးထိုးထောင်ထောင် ဖြစ်နေသော ပက်ကြားအက် လယ်ကွင်းကို ဖြတ်၍ လေပူတချက် ဝှေ့ကာတိုက်သည်။ ကောက်မော့လိုက်မိသော ရေနွေးကြမ်း ပူပူက လည်ချောင်းထဲသို့ ပူလောင်ခါးသက်စွာ စီးဆင်းသွား၏။ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ် … ကာလသုံးပါးဟာ ယုံကြည် မျှော်လင့်စရာလဲ မကောင်းပါလား။\n“ဒါ … ရဲထွတ် ကျန်ခဲ့တာလေးပါ၊ သူအမြဲပြောတယ် ပိုင်ရှင်ကို ပြန်ပေးရဦးမယ် … တဲ့”\nအပြာရောင်ဂျင်းကျောပိုးအိတ် ခပ်နွမ်းနွမ်းထဲမှ စက္ကူဖြင့် ပတ်ထားသော တစုံတခုကို ယူကာ သူ့ရှေ့မှာချသည်။ ပတ်ထားသည့် စက္ကူကို ဖြည်လိုက်တော့ …\nဟုတ်သည်။ သူ၏ ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီကလေး …. …. …. ။\nထိုအချိန်မှစ၍ ဖျင်ကြမ်းအင်္ကျီလေးကို သူမ၀တ်ဖြစ်တော့။ ဒီအင်္ကျီလေးကို မြင်တိုင်း ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကြားမှာ အသက်ပေးသွားကြသည့် လူမသိ သူမသိ ဘ၀တွေအတွက် ၀မ်းနည်းမိသည်။ နှမျောမိသည်။ ဘာမှမစွမ်းဆောင်နိုင်သော သူ့ဘ၀သူတော့ ရှက်ရွံ့မိပါသည်။\nနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်တိုင် ဖျင်အင်္ကျီလေးက အ၀တ် ဘီရို၏ တနေရာမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။ များမြောင်လှသော လူမှုကိစ္စတွေကြားမှာ ရုန်းကန် ရှင်သန်ရင်း ဖျင်အင်္ကျီလေးကို မေ့မေ့လျော့လျော့လဲရှိနေခဲ့သည်။ သွေးကြောင် လှသော သူက ဖျင်အင်္ကျီလေးကို ကြည့်ရမှာ စိတ်မလုံလဲ။ မှတ်မှတ်ရရ ၂၀၀၇ ခုနှစ်၏ နေ့တနေ့မှာတော့ ဘီရိုထဲက ဒီအင်္ကျီလေးကို ပြန်ထုတ်၍ ၀တ်ခဲ့မိသည်။ ကျဆုံးသွားသော သူငယ်ချင်း၏ ၀ိညာဉ်တွေ ကပ်ငြိနေဆဲလား၊ သွေးတွေ ပူနွေးကာ သူစိတ်ဓာတ် တွေ တက်ကြွလာခဲ့၏။\nဒီနောက်မှာတော့ ဒိုင်ယာရီထဲ ကမ္ပည်းထိုးခဲ့ရသည့် မမေ့နိုင်သော စက်တင်ဘာ နေ့စွဲများ။ ခါးသီးသော နေ့ရက်များ။ ဆိုးရွားသော ဖြစ်စဉ်များ … ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့ရပြီးနောက် အားလုံးကို ခွဲခွါရမည့် အချိန်သို့ရောက်လာခဲ့လေသည်။\nအ၀တ်အစားအိတ်ပြင်တော့ အမေက လာကြည့်ရင်း\n“ဟဲ့ ဒီအင်္ကျီအဟောင်းကြီး ယူသွားမလို့လား” ဟုမေးသည်။\n“ဟောင်းပေမဲ့ ကောင်းပါသေးတယ် အမေ”\nဒီနိုင်ငံ၏ ရာသီက ဖျင်အင်္ကျီဖြင့် မခံသာ။ ခိုက်ခိုက်တုန်အောင် ချမ်းအေးသော ဆောင်းဥတု နေ့ရက်များ၊ ကြမ်းတမ်းစွာ တိုက်ခတ်သော ရေခဲတမျှ အေးစက်သည့် လေရိုင်းများ၊ စိုစွတ် ချမ်းအေးသော မိုးစက် မိုးပေါက်များ၏ ဒဏ်ကို ပြည်တွင်းဖြစ် ချည်ကြမ်း ဖျင်အင်္ကျီလေးဖြင့် ခုခံကာကွယ်နိုင်ပါ့မလား။\nမည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရောက်ရှိနေသော ဒေသနှင့် လျော်ညီသည့် အနွေးထည် အထပ်ထပ်ကို ကျပ်တည်းစွာ ၀တ်ဆင်ရင်း ဖျင်အင်္ကျီကလေးအား ပြန်လည် ၀တ်ဆင်နိုင်မည့် နေ့ရက်များကို မျှော်လင့်နေမိ ပါတော့သည်။\n၈၊ သြဂုတ်၊ ၂၀၀၉\nPosted by မေဓာဝီ at 7:10 AM 12 comments\nဒီတပတ် အပိုင်း (၅) မှာ တင်မယ့် သံဝေဂ ကဗျာခန်းမှာ ရှင်မဟာသီလ၀ံသ ရေးသားတော်မူတဲ့ သံဝေဂပိုဒ်စုံရတုကို ဖော်ပြမှာဖြစ်ပါတယ်။ သံဝေဂရတု မဖော်ပြခင် ကဗျာ့ဥပဒေ ခန်းမှာပါတဲ့ ကဗျာ၊ လင်္ကာ၊ ပျို့၊ ဂါထာ .. စတဲ့ ဝေါဟာရတွေ အကြောင်း ရှင်းပြထားချက်ကို ဦးစွာ ဖော်ပြပေးလိုက်ပါတယ်။\nဤသို့ က၀ိပုဂ္ဂိုလ်၊ ပြုလုပ်လိုသူတို့၏၊ ထုတ်ဆိုသော အင်္ဂါအများတို့တွင် ရှေးဖျား-ကဗျာဟူသော ဝေါဟာရ, ဂန္ဓဟူသော ဝေါဟာရ၊ ဤသို့ စသဖြင့် မာဂဓမှ မြန်မာဖြစ်ခြင်း၊ မြစ်အရင်းများကို၊ သစ်လင်းသိစေကြရမည်ဟူသော က၀ိလက္ခဏာ၊ မာတိကာ၌၊ ကဗျာစသည်တို့၏ ဝေါဟာရကား-\n“က၀ီနံ ဣဒံ ကဗျံ” ဟူသော သီလက္ခန် ဋီကာနှင့်အညီ စိန္တာသုတ၊ အတ္ထပဋိဘာန်၊ အသိသန်တော်မူကြသော၊ က၀ိခံပုဂ္ဂိုလ် ၄-ဦးတို့၏၊ ထူးမြတ်သောဥစ္စာ၊ အဆိုအမိန့်, နှစ်သိမ့်ဖွယ်သော သဒ္ဒပဗန္ဓ အစဉ်အလာကို ကဗျာဟု ခေါ်ဝေါ်ကြောင်း။\n၎င်းကဗျာကို “နာနာဘေဒဘိန္နာ ဂီယန္တိ ဥစ္စာရီယန္တိ ဧတ္ထ ဧတေနာတိ ၀ါ ဂေါ၊ နာနာအတ္ထံ ဓာရေတီတိ ဓော၊ ဂေါစ သောဓေါစာတိ ဂန္ဓော” ဟု ၀စနတ် လှစ်ကြူးရကား၊ အထူးထူးအပြားပြားသော သဒ္ဒါတို့ကို ဆိုရာဆိုကြောင်း ဖြစ်၍ အထူးထူးသော အနက်ကို ဆောင်တတ်သောကြောင့် ဂန္ဓခေါ်ဆိုသည်။\nထိုဂန္ဓ အမည်ရှိသည်ကိုလည်း “က၀ီဟိ ဗန္ဓိတဗ္ဗောတိ ဗန္ဓော” ဟူသော ၀စနတ်နှင့်အညီ လေးရပ်သော က၀ိတို့၊ မဏိမုတ္တာ၊ ရတနာရွဲလုံး၊ ပုလဲပြုံးကို၊ တလုံးစီ ရွှေကြိုးသီသကဲ့သို့၊ ကုံးစီဖွဲ့ဆိုအပ်သော သဘာဝ ဗန္ဓဟု အမည်ရ ပြန်သည်။\nထိုဗန္ဓကား ဂါထာ, စုဏ္ဏိယ, ၀ိမိဿ ဟု ၃-ဌာန ပြားချေ၏၊ ထိုသုံးပါးအနက် -\nအက္ခရာ, ဂိုဏ်း, ဂရု, လဟု တို့ကို မှတ်၍ ဖွဲ့အပ်သော ဗန္ဓကို ဂါထာဟု ခေါ်ဆိုသည်။\nအက္ခရာ, ဂိုဏ်း, ဂရု, လဟု တို့ကို မမှတ်မူ၍ ဖွဲ့အပ်သော ဗန္ဓကို စုဏ္ဏိယ ဟု ခေါ်ဆိုသည်။\nထိုနှစ်ပါးစုံကို ရောနှော၍ ဖွဲ့အပ်သော ဗန္ဓကို ၀ိမိဿဟု ခေါ်ဆိုသည်။\nထို ဂါထာ, စုဏ္ဏိယ, ၀ိမိဿတို့ကိုပင် “ဒီဃသရေန ဂါယိတဗ္ဗန္တိ ဂီတံ” ဟူသည်နှင့်အညီ ရှည်သောအသံဖြင့် ရင့်ကြူး သီရသောကြောင့် ဂီတဟု သမုတ်ကြောင်း။\n၎င်းပြဆိုခဲ့သမျှ ကဗျာစသည်တို့ကိုပင် လောက၀တ်, ဓမ္မ၀တ် ညီညွတ်ပြည့်စုံရန် နားတန်ဆာဆင်တတ်ဟန်ကြောင့် “ကဏ္ဏံ အလင်္ကရော တီတိ လင်္ကာ” ၀စနတ်လာသည့်အတိုင်း လင်္ကာဟု ခေါ်ဝေါ်သမုတ် ကုန်သည်။\nပျို့ ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ဟန်မှာ “မနံ ပိနေတိ ၀ဎေုတီတိ ပျို့” ဟူသော ၀ိဂြိုဟ်နှင့်အညီ စိတ်ကို နှစ်သက်ပွါးများစေတတ်သောကြောင့် ပျို့ဟူ၍ အမည်ပေးသည်။\nဧချင်းဟု ခေါ်ဝေါ်သမုတ်သည်မှာ “အတ္ထုပ္ပတ္တံ ဣယေတိ ဇနေတီတိ ဧချင်း” ၀စနတ် အကျဉ်းနှင့်အညီ မင်းမိဖုရားတို့ ရင်တော်သွေးများကို ဧယဉ်တော်ဆက် မင်္ဂလာအခါတွင် သမ္ဘာရွှေဘုန်း၊ နေနှုန်းဥက္ကဌ်၊ ဇာတိတော် ထူးမြတ်ကြောင်း မှူးမတ်စာဆိုတော် ပညာရှိတို့က သိသာတော်မူစေခြင်း ရွှေနားတော် သွင်းရသည် ဖြစ်၍ ဧချင်းဟု အမည်ရသည်။\nအဲချင်းမှာ နေနတ်ကယ်မှ ရာဇာ စသဖြင့် ရွာတော်ရှင်, မြို့တော်ရှင်, နတ်သခင်တို့ကို လျှောက်တင်ခေါ် တိုင်တန်းသော ပုစ္ဆန်းသည်တို့၏ အရှင်ဟော အာလုပ် အယျသဒ္ဒါကို စွဲ၍ အဲချင်းဟု ခေါ်ဝေါ်သည်။\nအန်ချင်းမှာ အဏ္ဏ၀-သဒ္ဒါပျက်၊ တက်ရေးလှေချင်း၊ ရေသဘင်ကျင်းရာ၌၊ မင်းခန်းစီမံ၊ သီဆိုသော အရင်းခံဖြစ်၍၊ အန်ချင်းဟု အမည်ကြားသည်။\nလူးတား ခေါ်သည်မှာ ပေါ်လွင်ရှည်လံသော အသံဟော ပ္လုတ သဒ္ဒါတွင် ပ-အက္ခရာကို ဖျောက်၍ ထိုနောက် လ-၌ ဥ-ကို ဦပြုကာ တ-မှာ အာသရ ကပ် ယှဉ်လျက် ယင်းတို့တွင် ၀ိသဇ္ဇနီနှင့် အသံရှည် ရွတ်ဆိုရသောအားဖြင့် လူးတားဟု ခေါ်ဆိုသည်။\nထိုထိုပြဆိုအပ်ခဲ့ပြီးသည်မှ ကြွင်းကျန်သော ရကန်, ရတု, ပိုဒ်စုံ, သတ်ပုံ, သတ်ညွှန်း, မော်ကွန်း, သံပိုင်း, သမိုင်း, ကျောက်စာ အရပ်ရပ် အမည်သညာတို့ကိုလည်း၊ ယထာရဟ၊ အနွတ္ထမည်၊ ရဠှီမည်၊ ဗျုပ္ပတ္တိ အတည်တည်တို့ဖြင့် ကြံစည်ထောက်ရှု ခေါ်ဝေါ်မှည့်ဆိုခြင်း ပြုအပ်ကုန် သတည်း။\nဤသို့လျှင် ကဗျာစသော ဝေါဟာရတို့၏ မာဂဓမှ မြန်မာဖြစ်ခြင်း၊ မြစ်အရင်းများကို သစ်လင်းနားလည်စေရမည် ဟူလိုသည်။\nအရညကင်၊ တောသို့ဝင်၍၊ ဓူတင်ရအောင်၊ ရွာကိုရှောင်မှ၊ လေးထောင်ထွာဖြတ်၊ အစွန်းလွတ်သား၊ ကိုင်းညွတ်ကွေးကွေး၊ ကုပ်လုပ်လေးတာ၊ ပြန်ငါးရာဖြင့်၊ သင်္ချာမှန်လှ၊ တကောသ၌၊ နေထကိန်းအောင်း၊ သင်္ခမ်းကျောင်းလည်း၊ ညောင်စောင်းဆန့်ရုံ၊ တစုံသင်္ကန်း၊ ဖန်ရည်စွန်းသား၊ ခါးပန်း, သင်းပိုင်၊ ဓမ္မကရိုင်, ပဲကွပ်၊ သပိတ်, အပ်နှင့်၊ ကိုယ်ဝတ်, ဒုကုဋ်၊ လက်သုတ်ကိုင်သွား၊ ကရား, သားရေနယ်၊ ပခုံးလွယ်၍၊ လေးဆယ်ကမ္မဋ္ဌာန်း၊ ကသိုဏ်းဝန်းလည်း၊ စီးဖြန်းထစ်ထစ်၊ ထွာလေးသစ်ဖြင့်၊ မချစ်ဖော်ရွေ၊ ကိုယ်ထည်းနေမှ၊ ဧကစာရ၊ မာန်စောင်ချလျက်၊ လောဘမစော၊ လူမနှောသည်၊ တတောထွက်လျှင်၊ တတောဝင်၍၊ တပင်ထွက်သွား၊ တပင်နားလျက်၊ ခေါင်းပါးအစာ၊ မျှရုံသာလျှင်၊ ပမာနှိုင်းတု၊ ကြက်ဥထက်မြှောက်၊ ဒေါင်းဥအောက်ဖြင့်၊ ချောက်ချောက်မများ၊ လုပ်ရေစားမှ၊ လေးငါးလုပ်လျှော့၊ ဖျော့တော့ကိုယ်လက်၊ ပစ္စ၀က်လည်း၊ နေ့ရက်အမြဲ၊ သုံးစွဲတိုင်းပင်၊ ရွတ်ဆင်ချင်မှ၊ သုတ်သင်အာပတ်၊ ပရိဝါသ်နှင့်၊ မာနတ်ဘန်သွင်း၊ မကင်းစောင့်စည်း၊ သီလဆည်း၍၊ ပုလလည်းဆင်၊ ကျင့်သောသွင်သို့၊ အောင်မြင်တမ်းခွန်၊ သာမျိုးလွန်သည်။ ။ နိဗ္ဗာန်ရွှေမြို့ ပျော်မည်ဘို့။\nမယှဉ်သဘင်၊ စိတ်ကိုသင်၍၊ တောဝင်ပြီပြီ၊ ညရီနံနက်၊ ခပ် တံမြက်နှင့်၊ ကိုယ်လက်ကျန်းအောင်၊ သုံးရေဆောင်၍၊ ညောင်ဗောဓိပင်၊ စေတီပြင်ကို၊ သုတ်သင်လှည်းလျက်၊ ကျောင်းသို့တက်မှ၊ ဓမ္မစကြာ၊ မဟာသမယ၊ မင်္ဂလနှင့်၊ ရတနသုတ်၊ မေတ္တသုတ်က၊ ပေါင်းချုပ်မကွာ၊ ခန္ဓာ မောရ၊ ၀ဋ္ဋသုတ်ပါ၊ ရတနာရွှေချိုင့်၊ တံတိုင့်ပမာ၊ စောင်ရန်းကာလျက်၊ မေတ္တာပြုပြီး၊ ဆွမ်းခံနီးသော်၊ ကြယ်ကြီးနက္ခတ်၊ အခါမှတ်လျက်၊ လွယ်သွတ် သပိတ်၊ မေတ္တာစိတ်ဖြင့်၊ ပရိတ်ရွတ်သွား၊ သင့်ရာနားမှ၊ ခါးပန်းပတ်ရစ်၊ ဒူးပုဆစ်မျှ၊ ရှစ်သစ်ချ၍၊ ၀တ်ထ သင်းပိုင်၊ ထဲပြိုင်ရောရှုတ်၊ ဒုကုဋ် ထိုထက်၊ လေးသစ်တက်မှ၊ နှစ်ဘက်အစွန်း၊ အ၀န်းသပ်သပ်၊ အနားပါတ်လည်း၊ မချွတ်တာရှည်၊ မြဲအောင်ချည်၍၊ လည်လက်ကောက်ဝတ်၊ ဖုံးလွှမ်းပတ်ရစ်၊ အိတ်သွတ်ရေကျင်း၊ မကင်းလက်နှိုက်၊ သပိတ်ပိုက်လျက်၊ ငိုက်ငိုက်မျက်နှာ၊ ပြင်းစွာမသွား၊ ရွာတွင်းကြား၌၊ ရထားထမ်းပိုး၊ မျှော်ရိုးတည့်တည့်၊ လေးတောင်ကြည့်၍၊ မလှည့်အာရုံ၊ ရေလုပ်ငုံသို့၊ ခြေစုံရှေ့တွင်၊ ရပ်သည် မြင်မူ၊ ပွတ်စင်ရောင်မောင်း၊ စလောင်းလက်စွဲ၊ လှူဆဲဆဲ၌၊ လက်ဝဲလှစ်ခွါ၊ လက်ယာညွတ်ခံ၊ ၀ိနည်းကံနှင့်၊ တစံတည်းပင်၊ ယွင်းမထင်သည်။ ။ မဂ္ဂင် ကူးတို့ လှော်မည်ဘို့။\nတစဉ်တပြင်၊ ဘုံသုံးခွင်၌၊ လွတ်ချင်သောကွေ၊ ကျင့်ဘူးလေသား၊ သက်သေ သော်ကား၊ ရေသော်များ၏၊ မင်းသားတေမိ၊ ဣသိဇနက်၊ တောထွက်လေဘူး၊ ဂုဏ်အထူးနှင့်၊ ကျေးဇူးများစွာ၊ သုမေဓာတို့၊ မြိုင်သာတောဖျား၊ သစ်သီးစား၍၊ လေးပါးဗြဟ္မ၊ ၀ိဟာရကို၊ ရွရွစီးဖြန်း၊ ကမ္မဋ္ဌာန်းကြောင့်၊ မစွန်းသီလ၊ ဈာန်ပျံရ၍၊ ဗြဟ္မဘုံနေ၊ ပျော်ဘူးလေ၏၊ လူ့ပြေခါသင့်၊ သစ္စာပွင့်က၊ ထိုနှင့်တကွ၊ ဈာန်မရတည့်၊ နောက်မှဝါသနာ၊ ပါစိမ့်ငှာလျှင်၊ သဒ္ဓါအလွန်၊ ရှိသင့်တန်ဟု၊ သုဿန်,ရုက္ခ၊ အရညနှင့်၊ တူကွမကွာ၊ သောသာ, နိသစ်၊ ကျိုက်လစ်ပံ့သကူ၊ ဆောင်ယူမြဲဘိ၊ တိစီဝရိက်၊ ကျင့်ဝတ်စိတ်ဖြင့်၊ သိေဿာမကွာ၊ အရိယာတို့၊ ယထာသန္တတိ၊ မရှိနှိုင်းပြိုင်၊ ပတ္တပိုင်နှင့်၊ ခရိုင်ရောရု၊ ခလုပစ္ဆာ၊ ဧကာသန၊ မလွတ်ရတည့်၊ ခံထဆွမ်းဝတ်၊ ပိဏ္ဍပတ်ဖြင့်၊ မပြတ်သမ္ပဒါန်၊ အမှန်မြဲပင်၊ ရှေးအစဉ်မူ၊ ဓူတင်အမျိုး၊ သုံးဆယ့်ကိုးနှင့်၊ ကျင့်ရိုးအမှန်၊ ဓိဋ္ဌာန်ဝိကင်၊ ရှစ်ရပ်လုံ့လ၊ ကြောင့်ကြ ဆယ်ဖြာ၊ ပစ်ခွါရှောင်ထ၊ အရိယတို့၊ ၀ံသလေးသွယ်၊ စင်ကြယ်သီလ၊ သန္တောသဟု၊ ဓမ္မကျင့်မှု၊ ဆဲ့နှစ်ခုကို။ ။ သာဓုနတ်တို့ ခေါ်မည်ဘို့။\nဒီတပတ်တော့ ဒီလောက်ပါပဲ၊ ရှေ့တပတ်တွေမှ စလေဦးပုညနဲ့ အချုပ်တန်းဆရာဖေတို့ရဲ့ သံဝေဂတေးထပ်တွေ ဆက်လက် ဖော်ပြပါဦးမယ်။\n၇၊ သြဂုတ်၊ ၂၀၀၉\nPosted by မေဓာဝီ at 2:34 PM2comments\nLabels: ကဗျာသင်္ဂဟမေဒနီ, ရှေးကဗျာများ\nမနေ့က ဥပုသ်စောင့်တာမို့ ညဘက် စောစော အိပ်ဖြစ်တော့ မနက်အစောကြီး နိုးနေပြီး အိပ်ရာက မထခင် ဥပုသ်ထွက် ဘာစားရင် ကောင်းမလဲ စဉ်းစားမိတယ်။ အမေ့အိမ်မှာ ဆိုရင်တော့ နောက်တနေ့ ဥပုသ်ထွက်မယ်ဆိုရင် အမေက ညကတည်းက ဘာစားချင်လဲ မေးပြီး စီစဉ်ထားပေးနေကျ။ မုန့်ဟင်းခါး၊ အုန်းနို့ခေါက်ဆွဲ၊ နန်းကြီးသုတ် စားချင်သလား၊ ဆီထမင်း၊ ကောက်ညှင်းပေါင်း၊ အကြော်၊ ထမင်းကြော်၊ ထမင်းဖြူနဲ့ ပဲပြုတ်၊ ငါးခြောက်ကြော် … စားချင်သလား၊ ဒါမှမဟုတ်လဲ ပဲ နံပြား၊ ပဲ အီကြာ၊ ပဲ ပလာတာ … စားချင်သလား … စသဖြင့်ပေါ့ … ကိုယ်စားချင်တာလေး စဉ်းစားပြီး ပါးစပ်က ရွတ်လိုက်ရုံပဲ။ အမေက စိတ်တိုင်းကျ စီစဉ်ပေးလေ့ရှိတယ်။\nအမေစီစဉ်ပေးတာ မစားချင်သေးဘူးဆိုရင်လဲ အဖေနဲ့အတူ လက်ဖက်ရည် ဆိုင်တွေ သွားပြီး ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် စားနိုင်ပါသေးတယ်။ နီးနီးနားနား မော်ဒန်က လက်ဖက်ရည်နဲ့ ဆမူဆာ သွားစားမလား၊ လပ်ကီးဆဲဗင်းမှာ ပဲပြုတ်နဲ့ ထမင်းဖြူကို ဆတ်ခြောက်မွှ လေးနဲ့ စားမလား၊ စိတ်တိုင်းကျမှာ ဆိတ်စွပ်နဲ့ နံပြား သွားစားမလား … (အဟမ်း … ရေးရင်းနဲ့ သွားရည်တောင် ကျမိပေါ့။ လွမ်းမိပါသည် … မြန်မာပြည်။) သားအဖနှစ်ယောက် လက်တွဲလို့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ သွားနေကျ။\nအခုတော့ အိပ်ရာထဲမှာ နှပ်နေရင်း စားချင်တွေ လျှောက်တွေးပြီး ဘာစားရမလဲ စဉ်းစား နေမိတယ်။ ဥပုသ်ထွက် ဆိုတော့ကာ ကောင်းကောင်းစားရမယ်လေ။ မနေ့က တနပ်တိတိ အဆာခံထားတာ မဟုတ်လား။ :D စဉ်းစားရင်း မှေးခနဲ ပြန်အိပ်ပျော်သွားတုန်း အမေစီစဉ် ပေးတာလေး စားလိုက် အဖေနဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် လျှောက်သွားလိုက် အိပ်မက်တွေတောင် မက်နေလိုက် သေးတယ်။ နောက်မှ မဖြစ်သေးပါဘူး … ကိုယ်စားဖို့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် လုပ်မှပါပဲ ဆိုပြီး ကမန်းကတန်း အိပ်ရာထ မျက်နှာမသစ်ခင် ဘလော့ကလေး ၀င်ကြည့်ပြီး ဟိုတနေ့က ကိုလူထွေးရေးထားတဲ့ နံနက်စာ ကဗျာလေးကို ပြန်ဖတ်မိတယ်။\nကိုလူထွေး ဖိတ်တဲ့ နံနက်စာ\nကိုလူထွေး ဘလော့မှာ အဲဒီကဗျာ တင်တော့ ကျမလဲ နောက်ချင်တာနဲ့ ကွန်မန့်ထဲမှာ ခုလို ရေးခဲ့တယ်။\nဒီရောက်ကတည်းက မနက်စာဆို ဖြစ်သလိုသာ စားနေတာ အကျင့်ပါနေပါပြီ။ ကိုလူထွေး ရေးသလိုတောင် မစားနိုင်ပါဘူး။ ပေါင်မုန့် ၂ ချပ် ထောပတ်သုတ်၊ လက်ဖက်ရည် သို့မဟုတ် ကော်ဖီနဲ့ မျှောချခဲ့ရတဲ့ မနက်ခင်းပေါင်း မနည်းတော့ဘူး။ အခု ကျောင်းပိတ်ရက် ဦးရီးတော်အိမ်မှာ နေရတုန်း ကိုယ်စားချင်တာတွေ လုပ်စားခွင့် ရနေတာနဲ့ ဒီနေ့ မနက်စာကို အပေါ်က ရေးခဲ့တဲ့ အတိုင်း လုပ်စားဖြစ်တယ်။ ဒီမနက်စာရဖို့ ဗမာပြည်မှာ ဆိုရင်တော့ ပါးစပ်ကလေး တချက် လှုပ်လိုက်ရင် ပြီးပေမဲ့ အခုတော့ဖြင့် တော်တော်လေး လက်ဝင် လှပါတယ်။\nကိုယ်တိုင်ပြုတ်တာပါ။ ဘုရားစူး။ ပဲကို တညတိတိ ရေစိမ်ရတယ်။ နောက်တနေ့ မနက်ကျတော့ ဆန်ကာလေးထဲထည့် အပေါ်က ရေစိုအ၀တ်ကလေးနဲ့ အုပ်၊ ၂ ရက်လောက်ထား၊ အညှောက်လေးတွေ ထွက်လာတော့မှ ပြုတ်ရတယ်။ အကြာကြီးပဲ။ မီးအေးအေးနဲ့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် တနေကုန် တနေခမ်း ပြုတ်ရတာ။ အပြုတ်လိုရင် ပဲမနပ်တော့ စိမ်းဆတ်ဆတ်နဲ့ စားမကောင်းဘူး။ အပြုတ်မလိုဖို့ အရေးကြီးတာပဲ။ :)\noven နဲ့ ထည့်ကင်ရတာမို့ သိပ်အခက်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကင် မတော်ရင် တူးတတ်တယ်။ ခဏခဏ ဖွင့်ဖွင့်ကြည့်နေပြန်တော့လဲ တော်တော်နဲ့ မရပြန်ဘူး။ ခုဟာကတော့ အမွလွန်ပြီး နည်းနည်း ကြေသွားတယ်။ ကျမ အတွက်တော့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ကြေသွားတော့ ၀ါးရတောင် သက်သာတယ်လို့ သဘောထားလိုက်ပါတယ်။\nတိုရေရှားရေ နည်းနည်းပဲ ခင်းကျင်းပြထားတာ ကပ်စေးနည်းတယ် မထင်ကြပါနဲ့။ မနက်စာဆိုတာ အများကြီး မစားရဘူး မဟုတ်လား။ ကျမရဲ့ ဥပုသ်ထွက် မနက်စာကတော့ ဒီမျှပါပဲရှင်။ ကြိုက်ရင် သုံးဆောင်သွားကြပါ။\n၆၊ သြဂုတ်၊ ၂၀၀၉\nPosted by မေဓာဝီ at 9:42 AM 11 comments


ဗမာလူမျိုး ပေါ်ပေါက်လာရခြင်း သမိုင်းကြောင်း - Today News\nဗမာလူမျိုး ပေါ်ပေါက်လာရခြင်း သမိုင်းကြောင်း\nဗမာလူမျိုး ပေါ်ပေါက်လာပုံ သမိုင်းကြောင်း တိဘက်တို ဘားမန်းလူမျိုးနွယ်စုကြီး မှ အကြီးဆုံးသောလူမျိုးဖြစ်သည်။\nယနေ့ မြန်မာနိုင်ငံ နယ်နိမိတ်အတွင်းသို့ နာဂ၊ သက်၊ ကမ်းယံ၊ပျူ တို့နောက်မှ ဝင်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်းပျူတို့ထူထောင်သည့် ပထမပြည်ထောင်စုကို အေဒီ ၈ ရာစုတွင် နန်ကျောက်တို့က ဖျက်စီးပြီးချိန် မတိုင်မှီက ပင် ရောက်ရှိနေထိုင်နေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်ဟုခန့်မှန်း၍ရနိုင်သည်။\nအေဒီ ၁၀ ရာစုမတိုင်မှီ အချိန်ကပင် ကျောက်ဆည် ၁၁ ခရိုင်တွင် အခြေချခဲ့ပြီး နောက်များမကြာမှီ တွင်မြစ်သာ ၆ ခရိုင် ၊\nပုဂံ နေပြည်တော်တို့ကို ထူထောင်ကာဒုတိယမြန်မာပြည်ထောင်စုကို တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မြန်မာနိုင်ငံသားတို့က ထိုပြည်ထောင်စုကိုသာပထမပြည်ထောင်စုအဖြစ် လက်ခံကြသည်။\nအနော်ရထာ၏ ပထမပြည်ထောင်စု(ပထမမြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီး)၊ တပင်ရွှေထီး-ဘုရင့်နောင်တို့ ၏ ဒုတိယပြည်ထောင်စု (ဒုတိယ မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီး)၊\nအလောင်းဘုရား၏ တတိယပြည်ထောင်စု (တတိယမြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီး) တို့ကို တည်ထောင်ကာ သမိုင်း တစ်လျောက်တွင် အောင်နိုင်သူများအဖြစ်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။\nတတိယပြည်ထောင်စုခေတ်(ကုန်းဘောင်ခေတ်)ပထမ အင်္ဂလိပ် မြန်မာ စစ်ပွဲ (အင်္ဂလိပ်တို့၏မြန်မာနိုင်ငံအပေါ် ပထမကျူးကျော်စစ်ပွဲ) အပြီးတွင် မဏိပူရ ၊\nတနင်္သာရီနှင့် ရခိုင် ဒေသ များကို အင်္ဂလိပ်တို့ထံ ပေးအပ်ခဲ့ရပြီး၁၈၈၆ တွင် မြန်မာနိုင်ငံသည် ဗြိတိသျှ အင်ပါယာအတွင်းသို့ကျရောက်ခဲ့သည်။\n၁၉၃၇ ခုနှစ်အထိ မြန်မာနိုင်ငံသည် အိန္ဒိယ၏ ပြည်နယ်တစ်ခုအဖြစ် တည်ရှိခဲ့ပြီးနောက် ဗိုလ်ချုပ်အောင်ဆန်း၏ ဦးဆောင်ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ၁၉၄၈ ခုနှစ်\nဇန်နဝါရီလ (၄) ရက်နေ့တွင်ဗြိတိသျှ အုပ်ချုပ်မှု အောက်မှ လွတ်လပ်ရေး ရရှိခဲ့ပြီး မြန်မာပြည် အဖြစ်ပြန်လည်ထူထောင်ခဲ့သည်။\nနောက် ၁၉၆၂ ခုနှစ်တွင် ပြည်ထောင်စုဆိုရှယ်လစ်သမ္မတမြန်မာနိုင်ငံတော် အဖြစ် ကူးပြောင်းကာ တစ်ပါတီဗဟိုဦးစီးစနစ်ဖြင့် အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။\n၂၆ နှစ်အကြာတွင် တစ်ပါတီစနစ်ပျက်သုဉ်းပြီး တပ်မတော်မှ နိုင်ငံ့အာဏာကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။\n၂၀၁ဝ ခုနှစ်တွင် ပါတီစုံ ဒီမိုကရေစီစနစ်သို့ ကူးပြောင်းရန်စီမံလျက်ရှိပြီး ကုလသမဂ္ဂ ၊အာဆီယံ ၊ WTO စသည့် အဖွဲ့အစည်းများတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။\nဗမာလူမျိုး တို့ဆင်းသက်လာပုံ မြန်မာနိုင်ငံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်မလာမီ နှစ်ပေါင်း၎ဝဝဝကျော်ခန့်အချိန်က ဗမာလူမျိုး တို့သည်\nတရုတ်နိုင်ငံ အနောက်မြောက်ဖက်ရှိ ကန်စုဒေသ၊ ထောင်မြစ်ဝှမ်းတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။\nသက်သေအထောက်အထားအားဖြင့် ဗမာတို့၏ ဘိုးဘွားများဖြစ်သည်ဟု ဆိုရန်ခက်သကဲ့သို့ ငြင်းပယ်နိုင်ခြင်းလည်းမရှိပေ။\nတွေ့ရှိရသည့် ထိုလူမျိုးစုတို့၏ ကျန်ရစ်သောအသုံး အဆောင်များမှာ အတော်အတန် အဆင့်မြင့်သည့် ကျောက်ခေတ်နှောင်းလက်ရာမျိုးရှိပြီး\nခေတ်ပြိုင်တရုတ်လက်ရာများနှင့် ရေချိန် ညီသော ယဉ်ကျေးမှုမျိုးရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။\nတရုတ်တို့၏အင်အားကြီးမားစွာ နယ်ပယ်ချဲ့ထွင်လာမှုများ၊ လူမျိုးစုအချင်းအချင်း တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့်အဆိုပါ လူမျိုးစုသည် တောင်ဖက်ဒေသများသို့ ရွေ့ပြောင်းလာကြသည်။\nထိုသို့ လွတ်လပ်မှုအတွက် ရွေ့ပြောင်းရာတွင် ပေးဆပ်ရသော တန်ဖိုးမှာ အနှစ် ၃ဝဝဝနီးပါးမျှတိမ်ကောခဲ့ရသည်ယဉ်ကျေးမှုပင်ဖြစ်တော့သည်။\nဆိုလိုသည်မှာ မိမိတို့လူမျိုးစုလွတ်မြောက်ရေးအတွက် ယဉ်ကျေးမှုကို ပစ်ပယ်ကာ ရောက်ရာအရပ်မှ ယဉ်ကျေးမှုများရောနှောလာသည်ကို လက်ခံခဲ့ရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။\nတနည်းအား ဖြင့် ပုဂံတွင် အခြေချ သည့် အေဒီ ၁၁ရာစုက ဗမာတို့ယဉ်ကျေးမှုသည် အေဒီ ၁၁ရာစု တရုတ်တို့၏ ယဉ်ကျေးမှု နှင့် ယဉ်လျှင် အဆင့်အတန်းချင်းများစွာ ကွာခြားခဲ့ပေပြီ။\nသို့ဖြင့် ခရစ်ရ ရာစုများအရောက်တွင် ထိုလူမျိုးစုသည် တရုတ်-မြန်မာနယ်စပ်သို့ရောက်လာပြီဖြစ်ပြီး တရုတ်မှတ်တမ်းများတွင် မန်းမန် ဟုခေါ်သည့် လူမျိုးအုပ်စုကြီး အဖြစ် တည်ရှိခဲ့သည်။\nထိုအုပ်စုကြီးအတွင်းမှ မန်ဟုခေါ်သည့် လူမျိုးစုမှ မိမိတို့အကြီးအကဲဖြစ်သူကို မင်း၊မင်းစော ဟုခေါ်ကြပြီး စစ်မက်ရေးရာကျွမ်းကျင် သူများဖြစ်လာသည်။\nသို့သော် မွှေးမြူရေးနှင့်စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းများကိုလည်း ဆောင်ရွက်ကြကြောင်းသိရှိရသည်။ထိုစဉ်ကပင် အိမ်ကြက်ကို မွှေးမြူနေပြီဖြစ်သည်ဟု သိရှိ ရသည်။\nထိုလူမျိုးသည် ထကြွလုံ့လရှိပြီး စစ်ရေးတွင်အလွန် အားသန်သူများဖြစ်သည် ဟုဆိုသည်။\nစစ်ပွဲများတွင် လှံနှင့် မြင်းစီးကျွမ်းကျင်မှုကို အသုံးချကာ တိုက်ခိုက်သည်။ အမျိုးသားများသာမကအမျိုးသမီးများပါ မြင်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ စီးနှင်းနိုင်သည်။\nလေးမြားအတတ်တွင် ကျင်လည်ကာ အဆိပ်လူးမြားဖြင့်လည်းရန်သူကိုတိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည်။ ခြေတံရှည်အိမ်များတည်ဆောက်နေထိုင်သည်။\nဘောင်းဘီဝတ်ဆင်လေ့ရှိပြီးခေါင်းပေါင်းအနီကို ပေါင်းလေ့ရှိကြောင်း သိရသည်။ ၈ရာစုအစောပိုင်းကာလများတွင် နန်ကျောက်တို့၏ အုပ်စီးမှုကိုခံလာရပြီး ခရစ်နှစ် ၇၉၄ ခန့်တွင် နန်ကျောက်လက်အောက်ခံဖြစ်ရသည်။\nမန်းမန်စစ်သည်များသည် အလွန်တရာ သတ္တိရှိပြီး သစ္စာလည်းမြဲသည်ဟုဆိုလေ့ရှိသည်။\nစစ်ပွဲတွင် မန်းမန်စစ်သည်တစ်ဦးအား ဖမ်းဆီးရမိ၍ မည်သို့ပင်ရိုက် နှက်စစ်ဆေးစေကာမူမည်သည့်လျှို့ဝှက်ချက်ကိုမှ ပြော ပြမည်မဟုတ်ဟု ဆိုသည်။\nစစ်တိုက်သန်သူများဖြစ်သော်လည်း မိမိတို့ကို အုပ်စီး ထားသည့် နန်ကျောက်များခိုင်းသကဲ့သို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ လှည့်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သည်ကြောင့်တစ်ကြောင်း၊\nနဂိုကပင်လွတ်လပ်မှုကိုအလေးထားသည့်လူမျိုးဖြစ်သည်ကြောင့် တစ်ကြောင်း ခရစ်နှစ် ၉ ရာစုမတိုင်မီကပင် နန်ကျောက်အုပ်ချုပ်သည့် ပြည်နယ်အတွင်းမှ အုပ်စုလိုက်စတင်ထွက်ခွာလာကြသည်။\nအရှေ့တောင်အာရှတခွင်နေရာ ဒေသ အတော်များများကို ရောက်ဖူးပြီးဖြစ်သဖြင့် မိမိတို့နှင့် အသင့်တော်ဆုံးဖြစ်မည့် ဒေသကို ရွေးချယ်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။\nသို့ဖြင့် ပူပြင်း စိုစွတ်ပြီး ငှက်ဖျားရောဂါကဲ့သို့ ရောဂါဆိုးမျိုးရှိရာ ဒေသများကို ရှောင် ရှားကာ မြန်မာနိုင်ငံ၏ဗဟိုဒေသ၊\nပူအိုက်ခြောက်သွေ့ကာ ရောဂါဘယဘေးကင်းရှင်းသည့် ဒေသကို ရွေးချယ်အခြေ ချလေတော့သည်။\nမြန်မာ့မြေပထဝီအနေအထားကို သိရှိပြီးဖြစ်သကဲ့သို့ မိမိတို့အားခုခံသူမရှိမည့်လမ်းကြောင်းဖြစ်သည့်သံလွင် မြစ်ကိုစုန်ဆင်းကာ\nမြောက်ပိုင်းရှမ်းပြည်နယ်ကိုဖြတ်သန်း ကာ ဗဟိုမြန်မာဒေသကို အရှေ့တောင်ထောင့်မှ ဝင်ရောက် သည်။\nထို့နောက်စိုက်ပျိုးမြေကောင်း မွန်သည့်ကျောက်ဆည် နှင့် မင်းဘူးဒေသများကို အရင်ရောက်နှင့်သော မွန်၊သက် ၊ပလောင် နှင့် ပျူတို့ထံမှ လုယူသည်။\n(လုယူသည်ဟု ဆိုရာတွင် တစ်ပြိုင်နက် စစ်ပြု၍ ယူသည်မျိုးရှိနိုင်သကဲ့သို့၊ လူဦး ရေအတိုးအပွားပေါ်တွင် အခြေပြုကာဝါးမြိုခြင်းလည်း ရှိနိုင်ပါသည်။)\nထို့နောက် ဆက်သွယ်ရေး၊ရိက္ခာရရှိနိုင်မှုနှင့်အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို သုံးသပ်ကာ မြို့တော်အဖြစ်အလယ်ဗဟိုတွင်ရှိသည့် ပုဂံကိုထူထောင်သည်။\nထိုနောက်မိမိအရင်လူမျိုးများဖြစ်သည့် ပျူ နင့် မွန်တို့ထံမှ ဘာသာစကား၊ဘာသာရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုများကို လက်ခံသုံးစွဲ လာကြသည်။\nထို့ကြောင့် အောင်နိုင်သူများသည် ယဉ်ကျေးမှုဖြင့် ကျဆုံးပြီဟု ဆိုရလောက်အောင်ပင်ဖြစ်တော့သည်။\nပလောင်နှင့် မွန်လူမျိုးများထံမှ ဆည်ရေသောက်လယ် ယာမြေစိုက်ပျိုးနည်းစနစ်ကို ရယူကာစိုက်ပျိုးရေးကိုအကြီး အကျယ်တိုးချဲ့သည်။\nတောများကိုခုတ်ထွင်ရှင်းလင်းကာ စိုက်ပျိုးမြေအဖြစ် ဖေါ်ထုတ်သည်။သို့ဖြင့် ရွှေဘို၊မုံရွာ၊ ပခုက္ကူ၊စစ်ကိုင်း နှင့် မန္တလးအစရှိသည့် ဒေသများတွင် လယ်စိုက်ပျိုးကြပြီး အခြား\nမြေဩဇာညံ့ဖျင်းသည့်အရပ် များတွင် ကွမ်း၊ထန်း အစရှိသည့်ဥယျာဉ်ခြံများကိုလုပ်ကိုင် ကြသည်။\nအလွန်မှ ညံ့ဖျင်းသည့် မြေများတွင် ပြောင်း၊နှမ်း အစရှိသည်တို့ကို စိုက်ပျိုးသည်။\nဤသို့ဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အလယ်ပိုင်း ခြောက်သွေ့ဒေသကြီးတစ်ခုလုံးအားစိုက်ပျိုးမြေ အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာဗမာတို့အတွက်အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူဖွယ်ဖြစ်သည့် ကြီးမားသော\nစိုက်ပျိုးရေးဖြစ်ထွန်းကာ အခြေတကျနေထိုင်ခွင့်ရရှိလာပြီ ဖြစ်သဖြင့် လူဦးရေမှာလည်း အလျင်အမြန်ပင်တိုးပွားလာပြီး နယ်ပယ်မှာလည်း ကျယ်ပြန့်လာသည်။\nမြန်မာနိုင်ငံ အထက်ပိုင်းနှင့် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ဒေသ များတွင် အစဉ်အဆက် နေထိုင်ကြသည်။\nAD ၁၀ ရာစု ခန့်စ၍ ဧရာဝတီ မြစ်ရိုးတစ်လျှောက်တွင် မြို့ပြများ ထူထောင်နေထိုင်ကြသည်။ပုဂံ၊ အင်းဝ၊ အမရပူရ၊ စစ်ကိုင်း၊ မန္တလေးတို့မှာ ထင်ရှားသည်။\nယနေ့အချိန်များတွင် ဗမာလူမျိုးမှာ မြန်မာနိုင်ငံစုစုပေါင်းလူဦးရေ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ရှိသည်။\nဗမာအမျိုးသမီး များသည် ရင်စေ့ ရှပ်အကျီ်ကို ဝတ် ဆင်ပြီး ပိုးချည်ဖောက်ထားသော ကွင်းလုံချည်ကို ဝတ်ဆင်၍ပခုံးတွင်ပုဝါလွှား ရင်တစ်ဘက်တစ်ချက် တွင်ချထားသည်။\nဗမာအမျိုးသမီးများသည်ဆံပင် ကိုအထူးဆင်ယင်ထုံးဖွဲ့လေ့ရှိသည်။ အမျိုးသားများ မှာ ဦးခေါင်းတွင် ခေါင်းပေါင်းပေါင်း၍ တိုက်ပုံ ရင်စေ့ နှင့် ပုဆိုးကို ဝတ်ဆင်ကြသည်။\nဘာသာအယူဝါဒအားဖြင့်အစပထမတွင်မဟာယာနဂိုဏ်း၊ ရိုးရာနတ်နှင့်ဟိန္ဒူနတ်တို့ကို ကိုးကွယ်သည်ဟု လေ့လာသိရှိရပါသည်။\nအနော်ရထာမင်း လက်ထက်တွင်ထိုအယူကွဲဂိုဏ်းများကို နှိပ်ကွပ်ပြီး စစ်မှန်သည့် ထေရဝါဒ(မဟာယာနဂိုဏ်း က ဟိနယာနဟုခေါ်သည်။) ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကိုးကွယ်ရန် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည်။\nသို့သော်သမိုင်းတစ်လျောက်တွင်မဟာယာန နွယ်သော ပွဲကျောင်းအလေ့အထများ၊ရိုးရာနတ်နှင့်ဟိန္ဒူဆိုင်ရာ အလေ့အထများကိုညောင်ရမ်းခေတ်အထိ တွေ့ရှိခဲ့ ရသည်။\nသက်သေအားဖြင့် ကျန်စစ်သားမင်း နန်းသစ် တည်ပြီး နန်းသိမ်းပွဲခံရာတွင် ဟိန္ဒူနတ်ဖြစ်သည့် ဗိဿနိုး နတ်များကိုပသခြင်း တောင်ငူနန်းဆက်တွင်လည်းတောင်တွင်းရှင်မုန်ယိုဆရာတော်၊\nညောင်ရမ်းမင်းဆက်၏ နောက်ဆုံး မင်းဆက်များတွင် ဗားမဲ့၊ ဗားမော့ အစရှိသည့် မွန်ဆရာတော်များကို ပင့်ဖိတ်ကာ နတ်မေးစေခြင်းအစရှိ သည်တို့ကိုတွေ့ရသည်။\nယနေ့ မြန်မာစာပေအရေးအသားမှာ ဗမာစာကိုစံထားပြီး ရုံးသုံးစာအဖြစ်၊ မြန်မာစာအဖြစ် သတ်မှတ်သည် ဟုဆိုနိုင်သည်။\nစာပေအရေးအသား တွင် ဗမာတို့သည် အနွယ်တူသော ပျူတို့ထံမှ မသင်ယူခဲ့ပဲ ၊မွန်တို့ကို ဆရာတင်ခဲ့ပြီး အက္ခရာ အရေးအသားမှာလည်း မွန်တို့ထံမှရယူသည်။\nထို့ကြောင့် မျက်မှောက်ခေတ်တွင် ပျူကျောက်စအကြွင်းအကျန် များကို ဖတ်ရှုအဓိပ္ပာယ် ဖော်နိုင်ရန်ခက်ခဲနေရသည်။\nဗမာတို့သည် ခရစ်နှစ် ၁၁၁၃ မှ ၁၁၇၄ အတွင်း၌ မွန်ယဉ်ကျေးမှုကိုမှီငြမ်းပြု၍ သီးခြား ယဉ်ကျေးမှု တည်ထောင်ရန်\nအားထုတ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ဒေါက်တာသန်းထွန်း၏ခေတ် ဟောင်းမြန်မာ့ရာဇဝင်စာ-၂၅၌ တွေ့ရသည်။\nဗမာ့သမိုင်းဆရာတို့ကမူ ဗမာစာသည် ပျူစာမှဆင်းသက်လာသည်ဟု ယူဆကြသည်။\nပျူစာမှ ဆင်းသက်ရိုးမှန်လျှင်ပျူ စာမှသည် ဗမာစာဖြစ်လာ စေရန် ခေတ်အဆက်ဆက် ဆင့်ကဲဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာခဲ့သော ကြားခံစာပေမျိုး ရှိရမည်။\nယင်းကဲ့သို့မရှိခဲ့ကြောင်းကို ရာဇကုမာရ် ကျောက်စာကသက်သေ ခံလျှက်ရှိသည်။ ရာဇကုမာရ်ကျောက်စာ၌ ပါဠိ၊ ဗမာ၊ ပျူ၊ မွန် ဟူ၍ စာပေလေးမျိုးဖြင့် တပြိုင်တည်း ရေးထိုးထားသည်ကို တွေ့ရှိနိုင်ပါသည်။\nယင်းကျောက်စာမှာအကြောင်းအရာ တစ်ခုတည်းကို စာပေလေးမျိုးဖြင့် တစ်ခေတ်တည်းတွင် ရေးထိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။\nထို့ကြောင့်ဗမာစာသည် ပျူ စာမှ ဆင်းသက်လာသည်ဟူသော အဆိုမှာ ခိုင်လုံသောအထောက် အထားမဟုတ်ချေ။\nအလားတူစွာ မွန်စာမှဆင်းသက်လာ သည်ဟု ဆိုပြန်ရန်လည်း ယင်းကျောက်စာမှာပင် မွန်စာလည်း ပါရှိနေပြီးဖြစ်သောကြောင်းတည်း။\nယနေ့ထိ ပျူကျောက်စာ ကိုကောင်းစွာ ရေရေလည်လည်ဖတ်တတ်သူ ဟူ၍မရှိသေးချေ။\nဒေါက်တာသန်းထွန်းက သူ၏ခေတ်ဟောင်း မြန်မာ့ရာဇဝင် စာ-၁၂၂ တွင် ထိုလေးရာစုတွင် စာရေးနည်းပညာကို ပျူတို့ ရကြလျှက် မွန်နှင့် ရခိုင်တို့က ၆ ရာစုတွင်ရနေပြီးဖြစ်လျှက် နောင်အခါ\nဗမာတို့က ပျူ၊ မွန် နှစ်ဦးစလုံး ထံမှ နည်းကို မှီလျှက် ၁၁ ရာစုတွင် ထိုပညာကို ရကြသည်ဟု မှတ်ယူနိုင် သည်ဟူ၍ ကောက်ချက်ချ ရေးသားခဲ့ပါသည်။\nတဖန်ပုဂံခေတ်၊ပင်းယခေတ်၊အင်းဝခေတ် ကျောက်စာများကို သေသေချာချာ လေ့လာကြည့်ပါကရခိုင်သံဖြင့်ရေးသားထား သောရခိုင် စာပေအသုံးအနူန်းများကိုသာ တွေ့ရှိကြရပြန်သည်။\nထို့ကြောင့် ဗမာတို့သည် ဗမာစာကို ပျူနှင့် မွန်တို့ထံမှ ရသည်ဟူသောအဆိုကို စဉ်းစားစရာ ဖြစ်လာသည် . ။\nရခိုင့်အသံ နှင့် ပုဂံခေတ်ဗမာကျောက်စာ ကို နှိင်းယှဉ်ခြင်း\nဗမာစာပေ တိုးတက်လာသော ပထမအင်းဝခေတ် ကာလ မှာလည်း မြန်မာပြည်အလယ်ပိုင်း ကို ရှမ်းတို့ကြီးစိုးထားချိန်ဖြစ်သဖြင့် ဗမာစာ တိုးတက်လာ ခြင်းသည် ရှမ်းတို့ရဲ့ ကျေးဇူး လည်း ပါဝင်သည်။\nထို့ကြောင့် ဗမာစာ သည် ဗမာလူမျိူးတို့ရဲ့ စာပေ ဟု ဆိုခြင်းထက် မြန်မာပြည်ထောင်စုသားအားလုံးတို့ရဲ့အများပိုင် ဘုံ စာပေ အရေး အသား ဟု ဆိုရပေမည်။\nဗမာလူမြိုး ပျေါပေါကျလာရခွငျး သမိုငျးကွောငျး\nဗမာလူမြိုး ပျေါပေါကျလာပုံ သမိုငျးကွောငျး တိဘကျတို ဘားမနျးလူမြိုးနှယျစုကွီး မှ အကွီးဆုံးသောလူမြိုးဖွဈသညျ။\nယနေ့ မွနျမာနိုငျငံ နယျနိမိတျအတှငျးသို့ နာဂ၊ သကျ၊ ကမျးယံ၊ပြူ တို့နောကျမှ ဝငျရောကျလာခွငျးဖွဈသျောလညျးပြူတို့ထူထောငျသညျ့ ပထမပွညျထောငျစုကို အဒေီ ၈ ရာစုတှငျ နနျကြောကျတို့က ဖကျြစီးပွီးခြိနျ မတိုငျမှီက ပငျ ရောကျရှိနထေိုငျနခေဲ့ပွီးဖွဈသညျဟုခနျ့မှနျး၍ရနိုငျသညျ။\nအဒေီ ၁၀ ရာစုမတိုငျမှီ အခြိနျကပငျ ကြောကျဆညျ ၁၁ ခရိုငျတှငျ အခွခေခြဲ့ပွီး နောကျမြားမကွာမှီ တှငျမွဈသာ ၆ ခရိုငျ ၊\nပုဂံ နပွေညျတျောတို့ကို ထူထောငျကာဒုတိယမွနျမာပွညျထောငျစုကို တညျထောငျခဲ့ကွသညျ။ သို့သျော မွနျမာနိုငျငံသားတို့က ထိုပွညျထောငျစုကိုသာပထမပွညျထောငျစုအဖွဈ လကျခံကွသညျ။\nအနျောရထာ၏ ပထမပွညျထောငျစု(ပထမမွနျမာနိုငျငံတျောကွီး)၊ တပငျရှထေီး-ဘုရငျ့နောငျတို့ ၏ ဒုတိယပွညျထောငျစု (ဒုတိယ မွနျမာနိုငျငံတျောကွီး)၊\nအလောငျးဘုရား၏ တတိယပွညျထောငျစု (တတိယမွနျမာနိုငျငံတျောကွီး) တို့ကို တညျထောငျကာ သမိုငျး တဈလြောကျတှငျ အောငျနိုငျသူမြားအဖွဈရပျတညျနိုငျခဲ့သညျ။\nတတိယပွညျထောငျစုခတျေ(ကုနျးဘောငျခတျေ)ပထမ အင်ျဂလိပျ မွနျမာ စဈပှဲ (အင်ျဂလိပျတို့၏မွနျမာနိုငျငံအပျေါ ပထမကြူးကြျောစဈပှဲ) အပွီးတှငျ မဏိပူရ ၊\nတနင်ျသာရီနှငျ့ ရခိုငျ ဒသေ မြားကို အင်ျဂလိပျတို့ထံ ပေးအပျခဲ့ရပွီး၁၈၈၆ တှငျ မွနျမာနိုငျငံသညျ ဗွိတိသြှ အငျပါယာအတှငျးသို့ကရြောကျခဲ့သညျ။\n၁၉၃၇ ခုနှဈအထိ မွနျမာနိုငျငံသညျ အိန်ဒိယ၏ ပွညျနယျတဈခုအဖွဈ တညျရှိခဲ့ပွီးနောကျ ဗိုလျခြုပျအောငျဆနျး၏ ဦးဆောငျကွိုးပမျးမှုကွောငျ့ ၁၉၄၈ ခုနှဈ\nဇနျနဝါရီလ (၄) ရကျနတှေ့ငျဗွိတိသြှ အုပျခြုပျမှု အောကျမှ လှတျလပျရေး ရရှိခဲ့ပွီး မွနျမာပွညျ အဖွဈပွနျလညျထူထောငျခဲ့သညျ။\nနောကျ ၁၉၆၂ ခုနှဈတှငျ ပွညျထောငျစုဆိုရှယျလဈသမ်မတမွနျမာနိုငျငံတျော အဖွဈ ကူးပွောငျးကာ တဈပါတီဗဟိုဦးစီးစနဈဖွငျ့ အုပျခြုပျခဲ့သညျ။\n၂၆ နှဈအကွာတှငျ တဈပါတီစနဈပကျြသုဉျးပွီး တပျမတျောမှ နိုငျငံ့အာဏာကို ထိနျးသိမျးခဲ့သညျ။\n၂၀၁ဝ ခုနှဈတှငျ ပါတီစုံ ဒီမိုကရစေီစနဈသို့ ကူးပွောငျးရနျစီမံလကျြရှိပွီး ကုလသမဂ်ဂ ၊အာဆီယံ ၊ WTO စသညျ့ အဖှဲ့အစညျးမြားတှငျ ပါဝငျခဲ့သညျ။\nဗမာလူမြိုး တို့ဆငျးသကျလာပုံ မွနျမာနိုငျငံအတှငျးသို့ ဝငျရောကျမလာမီ နှဈပေါငျး၎ဝဝဝကြျောခနျ့အခြိနျက ဗမာလူမြိုး တို့သညျ\nတရုတျနိုငျငံ အနောကျမွောကျဖကျရှိ ကနျစုဒသေ၊ ထောငျမွဈဝှမျးတှငျ နထေိုငျခဲ့ကွသညျဟု ခနျ့မှနျးရသညျ။\nသကျသအေထောကျအထားအားဖွငျ့ ဗမာတို့၏ ဘိုးဘှားမြားဖွဈသညျဟု ဆိုရနျခကျသကဲ့သို့ ငွငျးပယျနိုငျခွငျးလညျးမရှိပေ။\nတှရှေိ့ရသညျ့ ထိုလူမြိုးစုတို့၏ ကနျြရဈသောအသုံး အဆောငျမြားမှာ အတျောအတနျ အဆငျ့မွငျ့သညျ့ ကြောကျခတျေနှောငျးလကျရာမြိုးရှိပွီး\nခတျေပွိုငျတရုတျလကျရာမြားနှငျ့ ရခြေိနျ ညီသော ယဉျကြေးမှုမြိုးရှိသညျဟု ဆိုနိုငျသညျ။\nတရုတျတို့၏အငျအားကွီးမားစှာ နယျပယျခြဲ့ထှငျလာမှုမြား၊ လူမြိုးစုအခငျြးအခငျြး တိုကျခိုကျမှုမြားကွောငျ့အဆိုပါ လူမြိုးစုသညျ တောငျဖကျဒသေမြားသို့ ရှပွေ့ောငျးလာကွသညျ။\nထိုသို့ လှတျလပျမှုအတှကျ ရှပွေ့ောငျးရာတှငျ ပေးဆပျရသော တနျဖိုးမှာ အနှဈ ၃ဝဝဝနီးပါးမြှတိမျကောခဲ့ရသညျယဉျကြေးမှုပငျဖွဈတော့သညျ။\nဆိုလိုသညျမှာ မိမိတို့လူမြိုးစုလှတျမွောကျရေးအတှကျ ယဉျကြေးမှုကို ပဈပယျကာ ရောကျရာအရပျမှ ယဉျကြေးမှုမြားရောနှောလာသညျကို လကျခံခဲ့ရခွငျးပငျဖွဈသညျ။\nတနညျးအား ဖွငျ့ ပုဂံတှငျ အခွခြေ သညျ့ အဒေီ ၁၁ရာစုက ဗမာတို့ယဉျကြေးမှုသညျ အဒေီ ၁၁ရာစု တရုတျတို့၏ ယဉျကြေးမှု နှငျ့ ယဉျလြှငျ အဆငျ့အတနျးခငျြးမြားစှာ ကှာခွားခဲ့ပပွေီ။\nသို့ဖွငျ့ ခရဈရ ရာစုမြားအရောကျတှငျ ထိုလူမြိုးစုသညျ တရုတျ-မွနျမာနယျစပျသို့ရောကျလာပွီဖွဈပွီး တရုတျမှတျတမျးမြားတှငျ မနျးမနျ ဟုချေါသညျ့ လူမြိုးအုပျစုကွီး အဖွဈ တညျရှိခဲ့သညျ။\nထိုအုပျစုကွီးအတှငျးမှ မနျဟုချေါသညျ့ လူမြိုးစုမှ မိမိတို့အကွီးအကဲဖွဈသူကို မငျး၊မငျးစော ဟုချေါကွပွီး စဈမကျရေးရာကြှမျးကငျြ သူမြားဖွဈလာသညျ။\nသို့သျော မှေးမွူရေးနှငျ့စိုကျပြိုးရေး လုပျငနျးမြားကိုလညျး ဆောငျရှကျကွကွောငျးသိရှိရသညျ။ထိုစဉျကပငျ အိမျကွကျကို မှေးမွူနပွေီဖွဈသညျဟု သိရှိ ရသညျ။\nထိုလူမြိုးသညျ ထကွှလုံ့လရှိပွီး စဈရေးတှငျအလှနျ အားသနျသူမြားဖွဈသညျ ဟုဆိုသညျ။\nစဈပှဲမြားတှငျ လှံနှငျ့ မွငျးစီးကြှမျးကငျြမှုကို အသုံးခကြာ တိုကျခိုကျသညျ။ အမြိုးသားမြားသာမကအမြိုးသမီးမြားပါ မွငျးကို ကြှမျးကငျြစှာ စီးနှငျးနိုငျသညျ။\nလေးမွားအတတျတှငျ ကငျြလညျကာ အဆိပျလူးမွားဖွငျ့လညျးရနျသူကိုတိုကျခိုကျလရှေိ့သညျ။ ခွတေံရှညျအိမျမြားတညျဆောကျနထေိုငျသညျ။\nဘောငျးဘီဝတျဆငျလရှေိ့ပွီးခေါငျးပေါငျးအနီကို ပေါငျးလရှေိ့ကွောငျး သိရသညျ။ ၈ရာစုအစောပိုငျးကာလမြားတှငျ နနျကြောကျတို့၏ အုပျစီးမှုကိုခံလာရပွီး ခရဈနှဈ ၇၉၄ ခနျ့တှငျ နနျကြောကျလကျအောကျခံဖွဈရသညျ။\nမနျးမနျစဈသညျမြားသညျ အလှနျတရာ သတ်တိရှိပွီး သစ်စာလညျးမွဲသညျဟုဆိုလရှေိ့သညျ။\nစဈပှဲတှငျ မနျးမနျစဈသညျတဈဦးအား ဖမျးဆီးရမိ၍ မညျသို့ပငျရိုကျ နှကျစဈဆေးစကောမူမညျသညျ့လြှို့ဝှကျခကျြကိုမှ ပွော ပွမညျမဟုတျဟု ဆိုသညျ။\nစဈတိုကျသနျသူမြားဖွဈသျောလညျး မိမိတို့ကို အုပျစီး ထားသညျ့ နနျကြောကျမြားခိုငျးသကဲ့သို့ အခြိနျကွာမွငျ့စှာ လှညျ့လညျတိုကျခိုကျခွငျးမှာ မဖွဈနိုငျသညျကွောငျ့တဈကွောငျး၊\nနဂိုကပငျလှတျလပျမှုကိုအလေးထားသညျ့လူမြိုးဖွဈသညျကွောငျ့ တဈကွောငျး ခရဈနှဈ ၉ ရာစုမတိုငျမီကပငျ နနျကြောကျအုပျခြုပျသညျ့ ပွညျနယျအတှငျးမှ အုပျစုလိုကျစတငျထှကျခှာလာကွသညျ။\nအရှတေ့ောငျအာရှတခှငျနရော ဒသေ အတျောမြားမြားကို ရောကျဖူးပွီးဖွဈသဖွငျ့ မိမိတို့နှငျ့ အသငျ့တျောဆုံးဖွဈမညျ့ ဒသေကို ရှေးခယျြနိုငျပွီဖွဈသညျ။\nသို့ဖွငျ့ ပူပွငျး စိုစှတျပွီး ငှကျဖြားရောဂါကဲ့သို့ ရောဂါဆိုးမြိုးရှိရာ ဒသေမြားကို ရှောငျ ရှားကာ မွနျမာနိုငျငံ၏ဗဟိုဒသေ၊\nပူအိုကျခွောကျသှကေ့ာ ရောဂါဘယဘေးကငျးရှငျးသညျ့ ဒသေကို ရှေးခယျြအခွေ ခလြတေော့သညျ။\nမွနျမာ့မွပေထဝီအနအေထားကို သိရှိပွီးဖွဈသကဲ့သို့ မိမိတို့အားခုခံသူမရှိမညျ့လမျးကွောငျးဖွဈသညျ့သံလှငျ မွဈကိုစုနျဆငျးကာ\nမွောကျပိုငျးရှမျးပွညျနယျကိုဖွတျသနျး ကာ ဗဟိုမွနျမာဒသေကို အရှတေ့ောငျထောငျ့မှ ဝငျရောကျ သညျ။\nထို့နောကျစိုကျပြိုးမွကေောငျး မှနျသညျ့ကြောကျဆညျ နှငျ့ မငျးဘူးဒသေမြားကို အရငျရောကျနှငျ့သော မှနျ၊သကျ ၊ပလောငျ နှငျ့ ပြူတို့ထံမှ လုယူသညျ။\n(လုယူသညျဟု ဆိုရာတှငျ တဈပွိုငျနကျ စဈပွု၍ ယူသညျမြိုးရှိနိုငျသကဲ့သို့၊ လူဦး ရအေတိုးအပှားပျေါတှငျ အခွပွေုကာဝါးမွိုခွငျးလညျး ရှိနိုငျပါသညျ။)\nထို့နောကျ ဆကျသှယျရေး၊ရိက်ခာရရှိနိုငျမှုနှငျ့အခွအေနေ အရပျရပျကို သုံးသပျကာ မွို့တျောအဖွဈအလယျဗဟိုတှငျရှိသညျ့ ပုဂံကိုထူထောငျသညျ။\nထိုနောကျမိမိအရငျလူမြိုးမြားဖွဈသညျ့ ပြူ နငျ့ မှနျတို့ထံမှ ဘာသာစကား၊ဘာသာရေးနှငျ့ ယဉျကြေးမှုမြားကို လကျခံသုံးစှဲ လာကွသညျ။\nထို့ကွောငျ့ အောငျနိုငျသူမြားသညျ ယဉျကြေးမှုဖွငျ့ ကဆြုံးပွီဟု ဆိုရလောကျအောငျပငျဖွဈတော့သညျ။\nပလောငျနှငျ့ မှနျလူမြိုးမြားထံမှ ဆညျရသေောကျလယျ ယာမွစေိုကျပြိုးနညျးစနဈကို ရယူကာစိုကျပြိုးရေးကိုအကွီး အကယျြတိုးခြဲ့သညျ။\nတောမြားကိုခုတျထှငျရှငျးလငျးကာ စိုကျပြိုးမွအေဖွဈ ဖျေါထုတျသညျ။သို့ဖွငျ့ ရှဘေို၊မုံရှာ၊ ပခုက်ကူ၊စဈကိုငျး နှငျ့ မန်တလးအစရှိသညျ့ ဒသေမြားတှငျ လယျစိုကျပြိုးကွပွီး အခွား\nမွဩေဇာညံ့ဖငျြးသညျ့အရပျ မြားတှငျ ကှမျး၊ထနျး အစရှိသညျ့ဥယြာဉျခွံမြားကိုလုပျကိုငျ ကွသညျ။\nအလှနျမှ ညံ့ဖငျြးသညျ့ မွမြေားတှငျ ပွောငျး၊နှမျး အစရှိသညျတို့ကို စိုကျပြိုးသညျ။\nဤသို့ဖွငျ့ မွနျမာနိုငျငံရဲ့ အလယျပိုငျး ခွောကျသှဒေ့သေကွီးတဈခုလုံးအားစိုကျပြိုးမွေ အဖွဈ ပွောငျးလဲနိုငျခဲ့ခွငျးမှာဗမာတို့အတှကျအလှနျပငျ ဂုဏျယူဖှယျဖွဈသညျ့ ကွီးမားသော\nစိုကျပြိုးရေးဖွဈထှနျးကာ အခွတေကနြထေိုငျခှငျ့ရရှိလာပွီ ဖွဈသဖွငျ့ လူဦးရမှောလညျး အလငျြအမွနျပငျတိုးပှားလာပွီး နယျပယျမှာလညျး ကယျြပွနျ့လာသညျ။\nမွနျမာနိုငျငံ အထကျပိုငျးနှငျ့ အလယျပိုငျးလှငျပွငျဒသေ မြားတှငျ အစဉျအဆကျ နထေိုငျကွသညျ။\nAD ၁၀ ရာစု ခနျ့စ၍ ဧရာဝတီ မွဈရိုးတဈလြှောကျတှငျ မွို့ပွမြား ထူထောငျနထေိုငျကွသညျ။ပုဂံ၊ အငျးဝ၊ အမရပူရ၊ စဈကိုငျး၊ မန်တလေးတို့မှာ ထငျရှားသညျ။\nယနအေ့ခြိနျမြားတှငျ ဗမာလူမြိုးမှာ မွနျမာနိုငျငံစုစုပေါငျးလူဦးရေ ၆၀ ရာခိုငျနှုနျးကြျောရှိသညျ။\nဗမာအမြိုးသမီး မြားသညျ ရငျစေ့ ရှပျအကျြီကို ဝတျ ဆငျပွီး ပိုးခညျြဖောကျထားသော ကှငျးလုံခညျြကို ဝတျဆငျ၍ပခုံးတှငျပုဝါလှား ရငျတဈဘကျတဈခကျြ တှငျခထြားသညျ။\nဗမာအမြိုးသမီးမြားသညျဆံပငျ ကိုအထူးဆငျယငျထုံးဖှဲ့လရှေိ့သညျ။ အမြိုးသားမြား မှာ ဦးခေါငျးတှငျ ခေါငျးပေါငျးပေါငျး၍ တိုကျပုံ ရငျစေ့ နှငျ့ ပုဆိုးကို ဝတျဆငျကွသညျ။\nဘာသာအယူဝါဒအားဖွငျ့အစပထမတှငျမဟာယာနဂိုဏျး၊ ရိုးရာနတျနှငျ့ဟိန်ဒူနတျတို့ကို ကိုးကှယျသညျဟု လလေ့ာသိရှိရပါသညျ။\nအနျောရထာမငျး လကျထကျတှငျထိုအယူကှဲဂိုဏျးမြားကို နှိပျကှပျပွီး စဈမှနျသညျ့ ထရေဝါဒ(မဟာယာနဂိုဏျး က ဟိနယာနဟုချေါသညျ။) ဗုဒ်ဓဘာသာကို ကိုးကှယျရနျ ပြိုးထောငျပေးခဲ့သညျ။\nသို့သျောသမိုငျးတဈလြောကျတှငျမဟာယာန နှယျသော ပှဲကြောငျးအလအေ့ထမြား၊ရိုးရာနတျနှငျ့ဟိန်ဒူဆိုငျရာ အလအေ့ထမြားကိုညောငျရမျးခတျေအထိ တှရှေိ့ခဲ့ ရသညျ။\nသကျသအေားဖွငျ့ ကနျြစဈသားမငျး နနျးသဈ တညျပွီး နနျးသိမျးပှဲခံရာတှငျ ဟိန်ဒူနတျဖွဈသညျ့ ဗိဿနိုး နတျမြားကိုပသခွငျး တောငျငူနနျးဆကျတှငျလညျးတောငျတှငျးရှငျမုနျယိုဆရာတျော၊\nညောငျရမျးမငျးဆကျ၏ နောကျဆုံး မငျးဆကျမြားတှငျ ဗားမဲ့၊ ဗားမော့ အစရှိသညျ့ မှနျဆရာတျောမြားကို ပငျ့ဖိတျကာ နတျမေးစခွေငျးအစရှိ သညျတို့ကိုတှရေ့သညျ။\nယနေ့ မွနျမာစာပအေရေးအသားမှာ ဗမာစာကိုစံထားပွီး ရုံးသုံးစာအဖွဈ၊ မွနျမာစာအဖွဈ သတျမှတျသညျ ဟုဆိုနိုငျသညျ။\nစာပအေရေးအသား တှငျ ဗမာတို့သညျ အနှယျတူသော ပြူတို့ထံမှ မသငျယူခဲ့ပဲ ၊မှနျတို့ကို ဆရာတငျခဲ့ပွီး အက်ခရာ အရေးအသားမှာလညျး မှနျတို့ထံမှရယူသညျ။\nထို့ကွောငျ့ မကျြမှောကျခတျေတှငျ ပြူကြောကျစအကွှငျးအကနျြ မြားကို ဖတျရှုအဓိပ်ပာယျ ဖျောနိုငျရနျခကျခဲနရေသညျ။\nဗမာတို့သညျ ခရဈနှဈ ၁၁၁၃ မှ ၁၁၇၄ အတှငျး၌ မှနျယဉျကြေးမှုကိုမှီငွမျးပွု၍ သီးခွား ယဉျကြေးမှု တညျထောငျရနျ\nအားထုတျနဆေဲ ဖွဈကွောငျး ဒေါကျတာသနျးထှနျး၏ခတျေ ဟောငျးမွနျမာ့ရာဇဝငျစာ-၂၅၌ တှရေ့သညျ။\nဗမာ့သမိုငျးဆရာတို့ကမူ ဗမာစာသညျ ပြူစာမှဆငျးသကျလာသညျဟု ယူဆကွသညျ။\nပြူစာမှ ဆငျးသကျရိုးမှနျလြှငျပြူ စာမှသညျ ဗမာစာဖွဈလာ စရေနျ ခတျေအဆကျဆကျ ဆငျ့ကဲဆငျ့ကဲပွောငျးလဲလာခဲ့သော ကွားခံစာပမြေိုး ရှိရမညျ။\nယငျးကဲ့သို့မရှိခဲ့ကွောငျးကို ရာဇကုမာရျ ကြောကျစာကသကျသေ ခံလြှကျရှိသညျ။ ရာဇကုမာရျကြောကျစာ၌ ပါဠိ၊ ဗမာ၊ ပြူ၊ မှနျ ဟူ၍ စာပလေေးမြိုးဖွငျ့ တပွိုငျတညျး ရေးထိုးထားသညျကို တှရှေိ့နိုငျပါသညျ။\nယငျးကြောကျစာမှာအကွောငျးအရာ တဈခုတညျးကို စာပလေေးမြိုးဖွငျ့ တဈခတျေတညျးတှငျ ရေးထိုးခဲ့ခွငျးဖွဈသညျ။\nထို့ကွောငျ့ဗမာစာသညျ ပြူ စာမှ ဆငျးသကျလာသညျဟူသော အဆိုမှာ ခိုငျလုံသောအထောကျ အထားမဟုတျခြေ။\nအလားတူစှာ မှနျစာမှဆငျးသကျလာ သညျဟု ဆိုပွနျရနျလညျး ယငျးကြောကျစာမှာပငျ မှနျစာလညျး ပါရှိနပွေီးဖွဈသောကွောငျးတညျး။\nယနထေိ့ ပြူကြောကျစာ ကိုကောငျးစှာ ရရေလေညျလညျဖတျတတျသူ ဟူ၍မရှိသေးခြေ။\nဒေါကျတာသနျးထှနျးက သူ၏ခတျေဟောငျး မွနျမာ့ရာဇဝငျ စာ-၁၂၂ တှငျ ထိုလေးရာစုတှငျ စာရေးနညျးပညာကို ပြူတို့ ရကွလြှကျ မှနျနှငျ့ ရခိုငျတို့က ၆ ရာစုတှငျရနပွေီးဖွဈလြှကျ နောငျအခါ\nဗမာတို့က ပြူ၊ မှနျ နှဈဦးစလုံး ထံမှ နညျးကို မှီလြှကျ ၁၁ ရာစုတှငျ ထိုပညာကို ရကွသညျဟု မှတျယူနိုငျ သညျဟူ၍ ကောကျခကျြခြ ရေးသားခဲ့ပါသညျ။\nတဖနျပုဂံခတျေ၊ပငျးယခတျေ၊အငျးဝခတျေ ကြောကျစာမြားကို သသေခြောခြာ လလေ့ာကွညျ့ပါကရခိုငျသံဖွငျ့ရေးသားထား သောရခိုငျ စာပအေသုံးအနူနျးမြားကိုသာ တှရှေိ့ကွရပွနျသညျ။\nထို့ကွောငျ့ ဗမာတို့သညျ ဗမာစာကို ပြူနှငျ့ မှနျတို့ထံမှ ရသညျဟူသောအဆိုကို စဉျးစားစရာ ဖွဈလာသညျ . ။\nရခိုငျ့အသံ နှငျ့ ပုဂံခတျေဗမာကြောကျစာ ကို နှိငျးယှဉျခွငျး\nဗမာစာပေ တိုးတကျလာသော ပထမအငျးဝခတျေ ကာလ မှာလညျး မွနျမာပွညျအလယျပိုငျး ကို ရှမျးတို့ကွီးစိုးထားခြိနျဖွဈသဖွငျ့ ဗမာစာ တိုးတကျလာ ခွငျးသညျ ရှမျးတို့ရဲ့ ကြေးဇူး လညျး ပါဝငျသညျ။\nထို့ကွောငျ့ ဗမာစာ သညျ ဗမာလူမြိူးတို့ရဲ့ စာပေ ဟု ဆိုခွငျးထကျ မွနျမာပွညျထောငျစုသားအားလုံးတို့ရဲ့အမြားပိုငျ ဘုံ စာပေ အရေး အသား ဟု ဆိုရပမေညျ။\n← ဘယ်လိုလှေကားထစ်မျိုးတွေက အိမ်ခိုက်တတ်စေလဲ\nဘွန်းစိုင်းအပင် စိုက်မယ်ဆိုရင် မြေစပ်နည်း လေ့လာကြည့်ရအောင် →


လက်ရှိကြုံတွေ့နေရတဲ့ စိတ်ညစ်စရာတွေကို လူငယ်တွေ ဘယ်လိုရင်ဆိုင်သင့်လဲ??? -\n#!31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p0831#31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p-10+00:003131+00:00x31 26မနက်31မနက်-31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p10+00:003131+00:00x312021ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +000007100710မနက်အင်္ဂါ=1153#!31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p+00:0010#2021#!31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p0831#/31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p-10+00:003131+00:00x31#!31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p+00:0010#\n#!31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p0831#31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p-10+00:003131+00:00x31 26မနက်31မနက်-31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p10+00:003131+00:00x312021ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +000007100710မနက်အင်္ဂါ=1154#!31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p+00:0010#အောက်တိုဘာ#!31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p0831#/31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p-10+00:003131+00:00x31#!31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p+00:0010#\n#!31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p0831#31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p-10+00:003131+00:00x31 26မနက်31မနက်-31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p10+00:003131+00:00x312021ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +000007100710မနက်အင်္ဂါ=1155#!31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p+00:0010#26#!31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p0831#/31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p-10+00:003131+00:00x31#!31ဂါ, 26 Oct 2021 10:07:08 +0000p+00:0010#\nလက်ရှိကြုံတွေ့နေရတဲ့ စိတ်ညစ်စရာတွေကို လူငယ်တွေ ဘယ်လိုရင်ဆိုင်သင့်လဲ???\nအခုလို Covid 19 ကပ်ရောဂါကြီးအပြင် အခြေအနေအကြောင်းမျိုးမျိုးကြောင့် ကျောင်းတွေပိတ်၊ အလုပ်တွေပိတ်ပြီး မနက်ဖြန်တွေဟာမသေချာတော့တဲ့အချိန်မျိုးမှာ လူငယ်တွေရဲ့ဘ၀ဟာပိုမိုခက်ခဲလာပြီး အချိန်ကြာလာတဲ့အခါမှာ တဖြည်းဖြည်းချင်း အထီးကျန်လာကာ မိမိကိုယ်ကိုအလိုမကျတာတွေပါ ခံစားလာရတတ်ပါတယ်။\n(…ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘယ်အရာကိုမဆို စိုးရိမ်စိတ်တွေဖြစ်ပေါ်နေတတ်တာဟာ ပုံမှန်ပါပဲနော်။…)\nလူငယ်များသိရှိနားလည်ထားရမှာက ယခုလိုစိုးရိမ်ပူပန်စိတ်တွေခံစားနေရတာဟာ မိမိတစ်ယောက်ထဲခံစားနေရတာမဟုတ်ဘဲ တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ လူငယ်များအားလုံးခံစားနေရတာဖြစ်ပြီး စိုးရိမ်စရာအခြေအနေများနဲ့ကြုံတွေ့ရလို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေရခြင်းဟာ ပုံမှန်သာဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိရှိနားလည်ထားဖို့အရင်ဆုံးလိုအပ်ပါတယ်။\nရေရှည်ကြုံတွေ့ရမယ့်ခက်ခဲတဲ့အခြေအနေများနဲ့ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာ – ကိုယ်တစ်ခုခုလုပ်လိုက်ရင် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ခြေရှိတဲ့အခြေအနေနဲ့ ဘာ မှမတတ်နိုင်တဲ့အခြေအနေဆိုပြီး ၂မျိုးခွဲထားတာကောင်းပါတယ်။ ယခုကြုံတွေ့နေရတဲ့ပြဿနာများဟာ ကိုယ်တစ်ခုခုအင်အားစိုက်ထုတ်ပြီး ကြိုးစားလိုက်တာနဲ့ ပျောက်သွားမယ့်အခြေအနေမျိုးမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို နားလည်လက်ခံထားရပါမယ်။\nဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးဆိုပြီး စိတ်ညစ်နေမယ့်အစား အားလပ်သွားတဲ့အချိန်များမှာ အကျိုးရှိတဲ့သုတ၊ရသစာပေများဖတ်တာ၊ ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့အရာတစ်ခုခုကို Online Class တက်ပြီးလေ့လာတာ၊ အင်္ဂလိပ်ရုပ်ရှင်များကြည့်ပြီး အပန်းဖြေတာအပြင် အင်္ဂလိပ်စာပါတွဲလေ့လာတာ (မသိတဲ့စကားလုံး၊ အသုံးအနှုန်းများတွေ့လျှင် ချက်ချင်းရှာပြီးလေ့လာတာမျိုး)၊ အရင်ကသင်ချင်ပေမယ့် အချိန်မရှိလို့မသင်လိုက်ရတဲ့ တူရိယာတီးမှုတ်နည်းတွေသင်တာ၊ မိမိအိမ်မှာအလွယ်တကူလုပ်လို့ရမယ့်ကိုယ်လက်လေ့ကျင့်ခန်းပုံမှန်လုပ်တာ စတဲ့အကျိုးရှိတာတွေပြုလုပ်ရင်း အာရုံလွှဲထားသင့်ပါတယ်။\nအခုလိုမိတ်ဆွေအပေါင်းအသင်းများနဲ့ ပုံမှန်တွေ့ဆုံခွင့်မရဘဲ Social Distancing လုပ်နေရတဲ့အချိန်များမှာ Social Media Platform တွေက အပေါင်းအသင်းများနဲ့အဆက်အသွယ်မပြတ်ဘဲရှိနေစေမယ့် နည်းလမ်းကောင်းတွေထဲကတစ်ခုပါ။ ရင်းနှီးတဲ့အပေါင်းအသင်းများနဲ့ Video Call ရတဲ့ Platform တွေကနေ စကားပြောတာ၊ Chat Group ဖွဲ့ပြီးဆက်သွယ်တာမျိုးများပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် အထီးကျန်နေတယ်လို့ခံစားရခြင်းကို အနည်းနဲ့အများတော့လျော့နည်းစေမှာပါ။\nမိမိခံစားနေရတာတွေကို ကိုယ့်ဟာကိုယ်မသိချင်ယောင်ဆောင်တာ၊ ဖုံးကွယ်ထားတာမျိုးမလုပ်ဘဲ ခံစားစရာရှိတာတွေကို ခံစားလိုက်ပါ။ စိတ်အလိုမကျဖြစ်နေတာ၊ ဝမ်းနည်းနေတာတွေကို မြိုသိပ်ထားပါက တမြေ့မြေ့နဲ့အချိန်ကြာကြာပိုပြီးခံစားနေရမှာဖြစ်လို့ ဝမ်းနည်းစရာရှိရင်ဝမ်းနည်းလိုက်ပါ၊ ငိုစရာရှိရင်ငိုလိုက်ပါ။ ကိုယ့်ရင်ထဲမှာရှိတဲ့ခံစားချက်တွေကို မြိုသိပ်မထားဘဲရင်ဆိုင်လိုက်ရင် ခဏတာတော့ဝမ်းနည်းရပေမယ့် မြိုသိပ်ထားတာထက်စာရင် မြန်မြန်ပိုပြီးစိတ်သက်သာရာရစေမှာဖြစ်ပါတယ်။\nဘယ်အရာမဆို အကောင်းနဲ့အဆိုးအမြဲဒွန်တွဲနေတတ်လို့ အဆိုးတွေအများကြီးထဲကအကောင်းကို မြင်တတ်အောင်ကြည့်ပေးဖို့ပဲလိုပါတယ်။ အခုလိုအရင်ကထက်အားလပ်ချိန်တွေပိုများလာတဲ့အချိန်မျိုးမှာ မိမိကျန်းမာရေးကိုဂရုစိုက်ဖို့လိုသလို ကိုယ့်ဘ၀အတွက်အကျိုးရှိစေမယ့်အရာလေးတွေပြုလုပ်ရင်းနဲ့အချိန်ကိုဖြတ်သန်းကာ အရာအားလုံးပုံမှန်လည်ပတ်နိုင်တဲ့ကမ္ဘာကြီးဆီကို တူတူပြန်လည်ချီတက်ကြရအောင်ပါ။\n🤍𝗛elping 𝗢ur 𝗣eople 𝗘veryday


Fact Check: ၂၀၁၂ ခုနှစ် ရခိုင်ပဋိပက္ခအတွင်းက ဓာတ်ပုံကို တောင်ငူလေတပ်က ထွက်ပြေးတဲ့ စစ်သားများအဖြစ်မျှဝေ - Factcrescendo Myanmar | The Leading Fact Checking Website\nတောင်ငူ လေတပ်စခန်းမှ အရာရှိနှစ်ဦးနှင့် တပ်သားနှစ်ဦးထွက်ပြေးတဲ့ ဓာတ်ပုံအဖြစ်ဖေ့စ်ဘွတ်အသုံးပြုသူ အများအပြားက မျှဝေလျှက်ရှိပါတယ်။\nသို့သော် ဓာတ်ပုံတွေဟာ ၂၀၁၂ ခုနှစ် ဇွန်လကတည်းက အင်တာနက်မှာ ပျံ့နှံ့နေခဲ့တာတွေ့ရပြီး ရခိုင်လူမျိုးရေး ပဋိပက္ခအတွင်းက ဓာတ်ပုံ ဖြစ်တာတွေ့ရပါတယ်။\n“😘 အလှဆုံး ဓာတ်ပုံ 😘\nတောင်ငူ လေတပ်စခန်းမှ အရာရှိနှစ်ဦးနှင့် တပ်သား နှစ်ဦး လက်နက်၄ လက် ယူဆောင်၍ သံတောင်မြို့. KNUနယ်မြေ ဆီသို့ယနေ့ နံနက်ပိုင်း. ၈နာရီ ၄၅ မိနစ်ခန့် က ထွက်ပြေး #crd”လို့ရေးသားပြီး “Hein Htet San” အမည်နဲ့ ဖေ့စ်ဘွတ်အသုံးပြုသူ မျှဝေထားရာမှာ ဒီပို့စ်ကို ပြန်လည်မျှဝေ အရေအတွက် ၅၀၀ ကျော်ရှိပါတယ်။ တူညီစွာရေးသားမျှဝေနေကြတာကို ဒီနေရာ၊ဒီနေရာ၊ ဒီနေရာနဲ့ ဒီနေရာမှာလည်း တွေ့ရပါတယ်။\nတောင်ငူလေတပ်စခန်းက စစ်သားတွေ ထွက်ပြေးသွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို မီဒီယာလုပ်ငန်း အဓိကလုပ်နေတဲ့ သတင်းဌာနတွေမှာ သတင်းဖော်ပြချက် မတွေ့ရပါဘူး။ ထို့အပြင် ဓာတ်ပုံထဲဟာ ဝတ်စုံဟာလည်း ရဲတပ်ဖွဲ့ ဝတ်စုံဖြစ်တာ တွေ့ရပါ တယ်။\nဓာတ်ပုံတွေ ပုံရှာနည်းအသုံးပြုရှာဖွေရာမှာ ၂၀၁၂ ခုနစ် ဇွန်လကတည်းက အင်တာနက်မှာ ပျံ့နှံ့လျက်ရှိ တာတွေ့ရပါတယ်။\nဓာတ်ပုံမှာ Eleven ဆိုတဲ့ ရေစာကို တွေ့ရှိပြီး ယင်းဓာတ်ပုံကို Rakhaine Mray အမည်နဲ့ အသုံးပြုသူက flickr ဓာတ်ပုံဝက်ဘ်ဆိုဒ်မှာ ၂၀၁၂ ခုနှစ် ဇွန် ၁၁ ရက် ရခိုင်ဒေသက လူမျိုးရေးပဋိပက္ခဖြစ်စဉ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အခြားဓာတ်ပုံတွေနဲ့အတူ မျှဝေထားတာတွေ့ရပါတယ်။\nမူရင်းလင်ခ့် – Rakhaine Mray | Archive link\nအထက်ပါအချက်အလက်အရ ဓာတ်ပုံဟာ ရခိုင်ပြည်နယ်မှာ ၂၀၁၂ ခုနှစ်အတွင်း ပဋိပက္ခဖြစ်စဉ်များနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဓာတ်ပုံဖြစ်တာတွေ့ရပါတယ်။\nTitle:၂၀၁၂ ခုနှစ် ရခိုင်ပဋိပက္ခအတွင်းက ဓာတ်ပုံကို တောင်ငူလေတပ်က ထွက်ပြေးတဲ့ စစ်သားများအဖြစ်မျှဝေ\nTagged Claim Reviewတောင်ငူလေတပ်ရခိုင်


“နောက်ဆုံး ဘူတာ “ | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Short Story » “နောက်ဆုံး ဘူတာ “\n“နောက်ဆုံး ဘူတာ “\n- မနှင်းဖြူ မှန်မှန်ပြော\nPosted by မနှင်းဖြူ မှန်မှန်ပြော on Jan 7, 2013 in Short Story | 14 comments\nနေရောင်ခြည်က အခန်းထဲကို ဖြန့်ကျက်လာခြင်းက နေ့သစ်တစ်နေ့ စတင်ပြီလို့ ပြောနေသလိုပဲ။\nကျွန်မက မနက်ခင်းမှာစောစောထပြီး အပြေးလေ့ကျင့်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ။\nလွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကတော့ အပြေးကောင်းကောင်းလေ့ကျင့်ဖြစ်သေးတယ်။\nဒါပေမယ့် မိုးရာသီမှာ ခဏ နားလိုက်ရာကနေ ပြန်မစဖြစ်တော့ဘူး။\nရေခဲသေတ္တာထဲမှာ တစ်ဝက်လောက်ကျန်သေးတဲ့ နွားနို့ဗူးကိုရှာတွေ့လိုက်တော့\nအရသာနည်းနည်းစမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ နောက် ပန်းကန်ထဲကိုလောင်းထည့်ပြီး cereal ဗူးကို လိုက်ရှာနေတယ်။\nမနေ့က ဈေးဝယ်ထွက်တဲ့နေ့ဆိုတော့ ဗီရိုထဲက တစ်နေရာရာမှာ သေချာပေါက်ရှိမှာပဲ။\nစားသောက်ရင်းနဲ့ သတင်းစာဖတ်ဖို့အတွက် သတင်းစာကို ထွက်ကောက်လိုက်တယ်။ ရှစ်နာရီ ခွဲ ပြီ၊ ခဏနေရင် ဘူတာကိုသွားရတော့မယ်။\nဂျင်းဘောင်းဘီ ၊ တီရှပ်တစ်ထည်နဲ့ converse တံဆိပ်ခြေနင်းတစ်ရံ ၀တ်လိုက်ရုံနဲ့ သွားဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်သွားပြီ။\nဆံပင်စည်းလိုက်ပြီးတာနဲ့ ကျွန်မ ဘူတာကို ထွက်လာလိုက်တယ်။\nထိုင်ခုံပေါ်ထိုင်လိုက်တာနဲ့ မနက်ခင်းက အသက်ဝင်လာပြီ။ ကျွန်မအလုပ်ကိုရောက်ဖို့အတွက် တစ်နာရီလောက်တော့ကြာတယ်။\nဒါတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ မနက်တိုင်း လည်ပတ်နေကျ ဇယားကွက်တစ်ခုပါပဲ။\nလူတွေအများကြီး ရထားပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်ကြ တက်လိုက်ကြပေ့ါ။\nတစ်ချို့က ကျယ်လောင် ကျယ်လောင်နဲ့။ တစ်ချို့ကတော့ ဟန်ပန်တစ်မျိုးတွေနဲ့။\nကျွန်မ ပြတင်းပေါက်နားက ခုံတစ်ခုံမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ သီချင်းကို အကျယ်ကြီးဖွင့်နားထောင်နေလိုက်တယ်။\nနောက်ဘူတာတစ်ခု ရထားရပ်ချိန်မှာ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကို ကြည့်နေမိတယ်။\nအဲဒီအချိန်မှာပဲ ပြတင်းမှန်ထဲကနေ သူ့အရိပ်ကို တွေ့မိလိုက်တယ်။\nကျွန်မ တံခါးပေါက်ကနေပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သေချာတယ် ..အဲဒီမှာ ကျွန်မ မြင်ဖူးတဲ့သူတွေနဲ့ မတူ ကွဲပြားခြားနားတဲ့\nသူ့ကိုမြင်ရတယ်။ ဖြောင့်စင်းစင်းဆံပင်အညိုရောင်၊ သိပ်လှပတဲ့ အပြာရောင်မျက်လုံးတစ်စုံ၊ တွေဝေနေတဲ့မျက်နှာထားနဲ့ သူဟာ သိပ်ကို ချောမောနေတယ်။\nသူက ဂျင်းဘောင်းဘီအရောင်ခပ်မှိုင်းမှိုင်း ၊ တီရှပ်အကွက်စိပ်နဲ့ အမည်းရောင် Puma ဖိနပ်ကို ၀တ်ဆင်ထားတယ်။\nသူ့ကိုကြည့်ရတာ ကျွန်မ နဲ့ရွယ်တူလောက် ၊ ဒါမှမဟုတ် ၂၂ ၊ ၂၃လောက်ပဲရှိဦးမယ်။\nကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိထားမိလိုက်တာက သူ့ဆီကနေပြီး ကျွန်မမျက်လုံးကိုမခွာနိုင်ဖြစ်နေတာကိုပဲ။\nသူရထားတွဲထဲဝင်လိုက်ရာကစလို့ သူထိုင်လိုက်တဲ့အချိန်ထိ တစ်ချိန်လုံး ကျွန်မ သူ့ကို ခိုးကြည့်နေမိတယ်။\nရထားစီးနေတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်အပြင်ကိုပဲ ကြည့်နေမိခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အခုချိန်ကစလို့ကျွန်မ သူရှိရာဘက်ကိုကျွန်မ ဦးလှည့်ပြီး သူ့ကို ခဏတစ်ဖြုတ်ကြည့်နေမိတယ်။ သူက စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုထုတ်ပြီးဖတ်နေတယ်။\nကျွန်မ ဆင်းရမယ့်ဘူတာရောက်တော့ ကျွန်မ သူ့ကိုနောက်ဆုံးအနေနဲ့ တစ်ခါကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဆင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်မသိတယ်.. သူ့ကို ကျွန်မ နောက်ထပ် ထပ်မတွေ့နိုင်လောက်ဘူးဆိုတာ။\nနောက်နေ့မနက်မှာတော့ အလုပ်သွားဖို့အတွက် ရထားစီးရမှာကို ကျွန်မ နည်းနည်းစိတ်လှုပ်ရှားနေမိတယ်။\nကျွန်မ မနေ့ကတွေ့ခဲ့တဲ့ ကိုလူစိမ်းကိုများ ထပ်တွေ့ရမလားလို့။\nအရင်ကျွန်မ၀တ်နေကြအ၀တ်အစားအပြင် ဒီနေ့မှ ကျွန်မ ပိုပြီး လှတယ်ထင်တဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့ အညိုရောင်တီရှပ်တစ်ထည်ကို ကျွန်မရဲ့ စီးနေကြဖိနပ်နဲ့ အတူတွဲဖက်ဝတ်ဆင်လိုက်တယ်။\nဆံပင်ကို လိပ်ပြာပုံကလစ်လေးနဲ့ ခပ်လျော့လျော့လေး ခြည်လိုက်တယ်။ အိမ်ကထွက်ခါနီးမှာတော့ အရောင်မပါတဲ့ နှုတ်ခမ်းအဆီနည်းနည်းဆိုးလိုက်တယ်။\nအရင်လိုပဲ ကိုးနာရီတိတိမှာ ကျွန်မ ရထားပေါ်ကိုရောက်ပြီ။ ဒီအချိန်မှာ မနေ့က ကိုလူစိမ်းကိုများ\nကျွန်မတွေ့ရမလားဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကျွန်မ ရင်တွေ ကဆုန်ပေါက် လှုပ်ရှားနေပြီ။\nမနေ့က သူတက်လာတဲ့ ဘူတာရောက်တော့ ပြတင်းပေါက်ကနေ သူ့အရိပ်များတွေ့ရမလားလို့ အရင်ကြည့်လိုက်တယ်။\nစောင့်ရင်း စောင့်ရင်းနဲ့ ရထားပေါ်မှာလည်း လူရှင်းသလောက်ဖြစ်သွားပြီ။\nရထားတံခါးပိတ်ခါနီးမှာပဲ သူ ခုန်ဝင်လာတယ်။ နောက်တော့ ကျွန်မနဲ့ အတော်နီးတဲ့ ခုံတစ်နေရာကို\nသူရသွားတယ်။ကျွန်မသူ့ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သို့သော်လည်း သူကတော့ ကျွန်မကို\nသတိမထားမိဘူး။လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အရင်ရက်ကလိုပဲ ကျွန်မသူ့ကို ခဏခဏ ကြည့်မိတယ်။\nအရမ်းသိသာတယ်လို့ ကျွန်မထင်တဲ့အချိန်ကြရင်တော့ပြတင်းပေါက်မှာထင်နေတဲ့ သူ့အရိပ်ကိုပဲ\nကြည့်နေလိုက်တယ်။ ကျွန်မဆင်းရမယ့် ဘူတာရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ သူ့ရဲ့ပုံရိပ်ကို ဒီ\nသောကြာနေ့ရောက်လာတာကို ကျွန်မ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မိတယ်။\nစနေ တနင်္ဂနွေမှာ ကျွန်မ ရထားစီးဖို့မလိုဘူးလေ။\nဒီနေ့က ကျွန်မအတွက်တော့ နောက်တစ်ပါတ် တနင်္လာအထိ\nကျွန်မ စွန့်စွန့်စားစားပဲ ၀တ်နေကျ converse ဖိနပ်အစား\nလွန်ခဲ့တဲ့ လ အနည်းငယ်က ပါတီသွားရင်စီးဖို့ ၀ယ်ထားတဲ့ ဖိနပ်အပါးလေး စီးလိုက်တယ်။\nကျွန်မ သူစီးနေကျ ဘူတာမှာ သူတက်အလာကို စောင့်နေမိတယ်။\nရထားတံခါးပိတ်သွားသည်ထိ အရင်ရက်က သူလုပ်နေကြအတိုင်း နောက်ဆုံးမှ ပြေးတက်လာတာမျိုး ဖြစ်မလာဘူး။\nကျွန်မ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့လုံးကတော့ မရွှင်မပျနဲ့ပေါ့။\nစနေ တနင်္ဂနွေ အလုပ်နားရက်အတွက်တော့ အချိန်တွေကိုအအားပေးလို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။\nအပြေးလေ့ကျင့်ခန်းကိ မကြာခဏလုပ်တယ်၊ နောက် တချို့အရာတွေကို မနားမနေ လုပ်ရင်းနဲ့ပဲ နေ့ရက် အချိန်တွေ အကုန်မြန်အောင် လုပ်နေမိတယ်။\nတနင်္လာနေ့ရောက်ပြီ။ ရထားက ဒီနေ့မှ အခြားနေ့ရက်တွေထက် လူပိုပြည့်နေတာ သတိထားမိတယ်။\nကျွန်မ တစ်ယောက်ထဲပဲ ထိုင်ချင်တာနဲ့ ကျွန်မရဲ့ အိတ်ကို ဘေးက ခုံအလွတ်မှာ တင်ထားလိုက်တယ်။\nဘေးမှာ တစ်ယောက်မှ ရပ်မနေတဲ့အတွက် ဒါက ကိစ္စမရှိဘူး။\nသူ့တက်လာနေကျ ဘူတာရောက်တော့ ကျွန်မ ဆံပင်ကိုမြန်မြန်ပင့်တင်ပြီး ပြတင်းပေါက်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။\nလူတွေ တက်လိုက်ဆင်းလိုက်ပဲ။ တံခါးက ပိတ်လုလုမှာပဲသူဝင်လာတယ်။\nသူ့ဆံပင်တွေက ဖွာလန်ကြဲလို့ ၊ ဒါပေမယ့် အရင်လို ကြည့်ကောင်းနေတုန်းပဲ။\nကျွန်မ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ပြုံးမိသွားပြီး သူတံခါးကနေ၀င်လာတဲ့အချိန်မှာ ထ က လုမတတ်ပျော်ရွှင်နေမိတယ်။\nသူ ထိုင်ခုံနေရာရှာနေပေမယ့် ထိုင်ခုံအတော်များများက နေရာမလွတ်တော့ဘူး။\nသူကျွန်မထိုင်နေတဲ့ နေရာအနားမှာ ရပ်လိုက်တာကို ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်မှန်ထဲကနေတွေ့လိုက်ရတယ်။\n“ဟေး … ကျွန်တော် ဒီနေရာမှာ ထိုင်လို့ရမလား” လို့ အိတ်တင်ထားတဲ့ထိုင်ခုံကို ပြလို့ သူကျွန်မ ကို မေးတယ်။\nသူက ကျွန်မကိုပြုံးကြည့်နေတော့ ကျွန်မ အနေရခက်နေတယ်။\nသေချာတယ် ကျွန်မ အသံတွေ တုန်နေမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ခေါင်းပဲ ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး အိတ်ကို ဖယ်ပေးလိုက်တယ်။\n“ကျေးဇူးပါခင်ဗျာ၊ ကျွန်တော်က နေရာမရတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ” လို့ သူက ပြောတယ်။\nကျွန်မ ကမောက်ကမ ပြုံးပြလိုက်မိတယ်။ သူ့ရဲ့အသံက ခပ်သြသြနဲ့ပဲ။ ဒါပေမယ့် အသံက ကြင်နာတတ်တဲ့အသံမျိုးပဲ။း)\nလမ်းတစ်လျှောက်လုံး နောက်ထပ် သူဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘူး။\nသူ သူ့ရဲ့စာအုပ်ကုထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ကျွန်မ အဖုံးကို ဖတ်ဖုိ့ကြိုးစားသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် စာအုပ်က အညိုရောင် သားရေဖုံးနဲ့စာအုပ်။ စာအုပ်ကြည့်ရတာ တော်တော်ဟောင်းနေပြီ။\nသူက စာအုပ်နဲ့ကွယ်နေတော့ သူ့မျက်နှာနဲ့ သူ့လှုပ်ရှားမှုကို မြင်တွေ့ဖို့မလွယ်တော့ဘူး။\nဒါပေမယ့် ကျွန်မ ကျေနပ်ပါတယ်။ သူက ကျွန်မ ဘေးအနားမှာ ထိုင်နေတာလေ။း)\nနောက်တစ်ဘူတာရောက်တော့ သူက တံခါးပေါက်ကိုကြည့်ပြီး ကျွန်မကိုကြည့်တယ်။ လူတော်တော်များများ ဆင်းသွားကြတဲ့အတွက် ထိုင်ခုံနေရာတော်တော်များများလွတ်သွားတယ်။ သို့သော် သူကတော့ နေရာမပြောင်းဘဲ ကျွန်မ ဘေးမှာပဲ ဆက်ထိုင်နေတယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်ပြုံးလိုက်မိပြီး ပြတင်းပေါက်ကိုဆက်ကြည့်နေလိုက်တယ်။\nနောက်ရက်တွေမှာတော့ သူကျွန်မနဲ့ အတူလာမထိုင်ဘူး။\nဘာလို့လည်းဆိုတော့ ရထားက လူမရှိသလောက်ပဲလေ။\nဒါပေမယ့်လည်း သူ တက်လာတဲ့အချိန် ကျွန်မကိုမြင်ရင် ကျွန်မကိုပြုံးပြပြီးတော့\nကျွန်မနဲ့ အနီးဆုံးမှာရှိတဲ့ နေရာမှာ သူထိုင်စမြဲပဲ။\nအဲဒီ သူ့ရဲ့ အပြုအမူလေးတွေကိုပဲ ကျွန်မမှာ တန်ဖိုးထားနေရတာ။\nသောကြာနေ့ … သူမလာလောက်ဘူးလို့ ကျွန်မကထင်ခဲ့တာ။\nအရင်တစ်ပါတ်က လာမှ မလာဘဲလေ။\nကျွန်မမှာ မနက်တိုင်းဖြစ်နေတဲ့ သူ့ကိုစောင့်ကြည့်ပြီးစိတ်လှုပ်ရှားနေမိတာကို စိတ်ပျက်မိတယ်။\nအပြင်မှာမိုးရွာနေတော့ သူ့ရဲ့ ရှပ်အကျီမှာ မိုးရေအနည်းငယ်နဲ့ ဆံပင်တွေလည်း စိုနေခဲ့တယ်။\nသူ ရထားပေါ်တက်သည်အထိ မိုးက မစဲသေးဘူး။\nကျွန်မကိုမြင်တော့ သူကျွန်မကိုပြုံးပြပြီး ကျွန်မဘေးက ခုံမှာလာထိုင်တယ်။\n“ဒီနေ့ည နှင်းကျလိမ့်မယ်လို့ ကြားတယ်” လို့ ကျောပိုးအိတ်ထဲက စာအုပ်ကိုထုတ်နေရင်းကနေ သူကျွန်မကို ပြောတယ်။\n“ဟုတ်လား” .. ကျွန်မ ခပ်ကြောင်ကြောင် ပြန်မေးမိတယ်။\nစာအုပ်ဖွင့်ပြီး ဖတ်မလို့လုပ်နေရင်ကနေ သူပြုံးပြီးခေါင်းငြိမ့်ပြတယ်။\nကျွန်မက ခပ်ကြောင်ကြောင်ပဲလို့ သူထင်သွားမှာကို ကျွန်မစိုးရိမ်သွားတယ်။\n“ဟုတ်လား” ..တဲ့ .. ကဲ …ဘယ်လိုအဖြေမျိုးလဲ။\nကျွန်မ ဆင်းရမယ့်နေရာရောက်တော့ ကျွန်မ ကိုယ်ဟာကိုယ်ဒေါသဖြစ်နေမိတယ်။\nတကယ်တော့ ကျွန်မမှာ သူနဲ့စကားပြောဖို့ဆိုတာ အခွင့်အရေးသိပ်ရှိတာမဟုတ်ဘူး။\nခုနကရတဲ့ အခွင့်အရေးကို ကျွန်မ လက်လွတ်မခံသင့်ဘူး။\nကျွန်မ တစ်နေ့လုံး စူပုတ်ပုတ်ဖြစ်နေတာကို အလုပ်ထဲက လူတွေတောင် သတိထားမိသည်အထိပဲ။\nဒီတစ်ပါတ် စနေ တနင်္ဂနွေ အဘွားအိမ်မှာ ကျွန်မတို့ မိသားစု တွေ့ဆုံပွဲရှိတယ်။\nဘယ်သူ့ကိုမှ တွေ့ချင်စိတ်မရှိပေမယ့်လည်း ကျွန်မ သွားပြီး ပျော်ရွှင်အောင်ကြိုးစားတယ်။\nကျွန်မ အဘွားအိမ်က ကျွန်မ အိမ်ကနေ လေးနာရီခရီး ဝေးတယ်။\nဒါကြောင့် ကျွန်မ သောကြာနေ့ နေ့ခင်းကထဲက သွားခဲ့တယ်။\nအဲဒီမှာပဲ အချိန်ကုန်စေပြီး တနင်္ဂနွေမှ အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ်။\nကျွန်မရဲ့ အမေ၊ ညီအစ်ကိုမောင်နှစ်မတွေ၊ ဦးလေးတွေ အဒေါ်တွေနဲ့တွေ့ခဲ့တယ်။\nမိသားစုက ကျွန်မကိုတွေ့ရတော့ ၀မ်းသာနေကြတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက သူတို့နေတဲ့နေရာတွေနဲ့ ဝေးတဲ့နေရာမှာ နေတာကိုး။\nကျွန်မ အထက်တန်းကျောင်းပြီးကထဲက ကောလိပ်တက်ဖို့ထွက်လာကထဲက မိသားစုနဲ့ဝေးနေခဲ့တာ။\nတကယ်တော့ ကျွန်မက အဝေးတစ်နေရာမှာပဲ အတိတ်ကိုမေ့ထားပြီး ဘ၀သစ်စချင်တာ။\nငယ်သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း အဆက်အသွယ်မလုပ်ခဲ့ဘူး။ မိသားစုကိုတောင်မှ မဖြစ်မနေ တွေ့ရမယ့်အခါမျိုးပဲ သွားတွေ့ဖြစ်တယ်။\nတစ်ခါတလေကျတော့လည်း ကျွန်မရဲ့ အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကိုနောင်တရမိတယ်။\nဒါပေမယ့်လည်း ခုလက်ရှိ ကျွန်မ ရ ထားတဲ့ အလုပ်ကောင်းကောင်းနဲ့ အိမ်ကိုစဉ်းစားမိလိုက်ပြန်တော့လည်း အဲဒီအတွေးကို မေ့ထားပစ်လိုက်နိုင်ပြန်တယ်။\nသူတို့နဲ့ဝေးဝေးနေရတာကိုကျွန်မပျော်တယ်။ ဖိအားတွေ၊ ပြဿနာတွေနဲ့ စိတ်ရှုပ်စရာတွေမရှိဘူး။\nကိုယ့်အတွက်ကိုယ်ပဲ ပူစရာရှိတယ်။ကျွန်မ မကြာခဏလာလည်ပါ့မယ်ဆိုတဲ့ကတိကို ကျွန်မ အဘွားအိမ်ကပြန်ခါနီးမှာ ပေးခဲ့ရတယ်။\nအားလုံးက ငိုချင်နေကြတယ်။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ ခြောက်လအတွင်း ပထမဆုံးအခေါက် လာလည်ခြင်းလေ။\nကျွန်မအမေက ကျွန်မကိုမသွားစေချင်ဘူး။ အန်ကယ်က ကျွန်မရဲ့ မကြာခဏလာလည်ပါမယ်ဆိုတဲ့ကတိကြောင့် မေမေ့ကို တားထားတယ်။ကျွန်မအိမ်ပြန်ရင်းကနေပြီး ကျွန်မ တလတစ်ခါလောက်တော့ သွားလည်တာမျိုး ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် မကြာခဏ ဖုန်းခေါ်တဲ့အကျင့်မျိုးလုပ်သင့်တယ်လို့ စဉ်းစားနေမိတယ်။\nတနင်္လာနေ့ ရထားစီးရတာ ထူးဆန်းနေတယ်။ ကိုလူစိမ်း .. ကျွန်မ ကတော့ ဘူတာက ချစ်စရာကောင်လေး လို့ နာမည်ပေးထားတဲ့ ကိုလူစိမ်း တက်လာတော့ သူ့ကြည့်ရတာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရတယ်။\nတလမ်းလုံး သန်းဝေနေတာ ကျွန်မ ရထားပေါ်ကဆင်းတဲ့အထိပဲ။ မျက်လုံးတွေကလည်း နီစပ်စပ်နဲ့ အိပ်ရေးမ၀သလိုပဲ။\nစာအုပ်တောင် ထုတ်မဖတ်တော့ပဲ မျက်လုံးကို မိနစ်အနည်းငယ်မှိတ်ထား၊ နောက် ပြန်ဖွင့် ၊ အပြင်ကိုခဏကြည့် ၊ ပြီးတော့ မျက်လုံးပြန်မှိတ်လိုက် လုပ်နေခဲ့တယ်။\nအင်္ဂါနေ့ မှာတော့ ကျွန်မရဲ့နေ့ရက်ကို သူ့ရဲ့ အပြုံးတစ်ပွင့်နဲ့ လက်လှမ်းပြမှုက လှပစေခဲ့တယ်။\nသူ့ရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကြောင့် တစ်နေကုန်ကျွန်မ ပျော်ရွှင်နေမိတယ်။\nဗုဒဟူး . သူတက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မအနောက်မှာသူထိုင်တယ်။\nသူ့ကြည့်ရတာ အနားကောင်းကောင်းယူထားပုံပဲ။ မျက်နှာက ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်နေတယ်။\nနေ့စဉ်ကျွန်မမှာ သူ့ရဲ့ဟန်ပန်အမူအရာကိုကြည့်ရင်းနဲ့ပဲ ဖြေသိမ့်နေရတယ်။\nကျွန်မ သူ့နာမည်ကိုသိချင်ပေမယ့် မမေးရဲဘူး။ ကျွန်မကို ဗရုတ်လို့ ထင်မှာစိုးတယ်။\nဒါမှမဟုတ် ကျွန်မ သူ့ကို နှစ်သက်နေတာကို သူရိပ်မိသွားပြီး ကျွန်မနဲ့ ဝေးဝေးနေပြီး ရှောင်သွားမှာကိုစိုးမိတယ်။\nကြာသပတေးနေ့ မနက် ကျွန်မနိုးလာတော့ သူ့နာမည်ကို စုံစမ်းဖို့ သတိရမိသေးတယ်။\nသွားတိုက်၊ မျက်နှာသစ်ပြီးတော့ အချိန်ယူပြီး ကျွန်မ ဆံပင်ဖြောင့်လိုက်ပြီး လှလှပပ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။\nကျွန်မနဲ့ ချပ်ချပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်တဲ့ အမည်းရောင်ဘောင်းဘီကို ဘလောက်အကျီနဲ့တွဲဖက်ဝတ်လိုက်တယ်။\nကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိနေချင်တယ် သူ့အကြောင်းကိုစုံစမ်းမယ့်အချိန်မှာ။\nကျွန်မရထားပေါ်ရောက်တော့ ကျွန်မရဲ့အိတ်ကို ကျွန်မ ဘေးက ခုံမှာတင်ထားလိုက်တယ်။\nဒါဆို တခြားသူ ထိုင်လို့မရတော့ဘူး။\nသူက သူတက်နေကျ ဘူတာမှာ နောက်ဆုံးမှ ၀င်လာသူပဲ။\nသူတက်လာတော့ ကျွန်မ မှာ သတိလက်လွတ်နဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေမြန်ဆန်ပြီး လက်မှာလည်း ဇောချွေးတွေပြန်နေတယ်။\nသူက ကျွန်မကို ပြုံးပြပြီး ကျွန်မ အနားက ခုံမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။\nကျွန်မမှာ ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်းမသိ၊ ဘယ်ကဘယ်လိုစပြောရမှန်းမသိဖြစ်နေမိတယ်။\nသူဒီနေ့ စာအုပ်ထုတ်မဖတ်ပဲ မျက်နှာကို နောက်လှည့်ထားတယ်။\nငါးမိနစ်လောက်နေတော့ သူ ကျွန်မဘက်ကို ခနာကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်တယ်။\n“ဟေး …….. ကျွန်တော့နာမည် ဂါဘရယ်” ပါ လို့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီးပြောတယ်။\n“ဟိုင်း ……ကျွန်မက အိုလီဗာ” ပါ လို့ သူ့ကို ခပ်ရှက်ရှက် ပြန်ပြောမိတယ်။\nဂါဘရယ် … သူ့နာမည်က ဂါဘရယ်ဆိုပါလား။\nဒီရက်တွေမှာ သူ့နာမည်ကိုသိချင်နေတာ နောက်ဆုံးတော့ သိရပြီ။\n“ကျွန်တော်ခင်ဗျားကို တခုပြောလို့ရမလား၊ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်” ဂါဘရယ်က မေးတယ်။\n“ဟုတ်ကဲ့ ပြောပါ” လို့ ကယောင်ခြောက်ခြားနဲ့ ကျွန်မ ပြန်ဖြေမိတယ်။\nသေချာတယ် သူ့ကိုကြည့်တဲ့ ကျွန်မရဲ့အကြည့်တိုင်းက စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပေါ်နေမှာပဲ။\nသူ ရထားစစီးကထဲကနေ အခုချိန်ထိ ဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုသူသိသွားမှာ ကျွန်မကြောက်မိတယ်။\n“ဒီရထားကို စီးလို့ ကျွန်တော် မနက်တိုင်းအလုပ်နောက်ကျတယ်။ ကျွန်တော်က ကိုယ်ပိုင်အလုပ်လုပ်တဲ့သူမို့ ဒါက ပြဿနာတော့ မရှိပါဘူး။\nအမှန်တော့ ကျွန်တော်က အချိန်မှန်ရောက်တာကို နှစ်သက်တာ”.\nကျွန်မ သူဘာကိုဆိုလိုချင်လို့ ဒီလိုပြောနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး။\nဒါက ထူးဆန်းတဲ့စကားပဲ ၊ ကျွန်မကို သတိပေးနေတာထင်တယ်။\n“ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားသိလား၊ ဒီရထားကို ကျွန်တော် မတော်တဆ စီးမိတာ၊ ကျွန်တော်နောက်ထပ်မစီးတော့ဘူးလို့ထင်နေတာ၊\nသို့သော် မနက်ခင်းတိုင်း ဒီအချိန်ရောက်တိုင်း ကျွန်တော် ပြန်လာ စီးမိနေတယ်” လို့ သူကျွန်မကို သေချာစိုက်ကြည့်ရင်းနဲ့ပြောတယ်။\nကျွန်မဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူး။ သူ့စကားတွေက ကျွန်မစိတ်ကိုရှုပ်ထွေးနေစေတယ်။\n“ကျွန်တော် ဘယ်နေရာကနေ စစီးလဲဆိုတော့ .. ” …\nသူ စကားကို ဆုံးအောင်ဆက်မပြောလိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရထားဟာ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာနဲ့ လှုပ်ရမ်းနေတယ်။\nကျွန်မ အနီးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဘာဖြစ်တာလဲ ဆိုတာကြည့်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။\nကျွန်မ ဆင်းရမယ့်မှတ်တိုင်မရောက်ခင် ဥမင်ခေါင်းတစ်ခုပဲကျန်တော့တယ်။ ဒါပေမယ့် ရထားဟာ အထိန်းမဲ့နေပြီ။\nရထားအနောက်ပိုင်းဟာ စတင်ပေါက်ကွဲတော့မယောင်နဲ့ ရှိသမျှအရာအားလုံးဟာ ပြင်းထန်စွာ စတင်ရမ်းခါလာတယ်။\nလူတွေဟာ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ၊ တချိုးကတော့ ရထားကမှန်ကွဲတွေကြောင့် ဒဏ်ရာရကုန်ကြတယ်။\nကျွန်မအရမ်းကြောက်မိတယ်။ ဥမင်ခေါင်းက ရှေ့မှာရောက်တော့မယ်၊ အဲဒါက အခြေအနေကို ပိုပြီး ဆိုးဝါးစေမယ်လို့ ကျွန်မတွေးမိတယ်။\nဥမင်ကိုရောက်တဲ့အခါ နောက်ဆုံးရထားတွဲဟာ ရထားလမ်းပေါ်ကနေ လွင့်ထွက်လာပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရှိနေတဲ့ ရထားတွဲကို\nတိုက်မိပြီးတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ရထားတွဲဟာ နံရံကို သွားတိုက်တယ်။\nဂါရဘယ်ဟာ ကျွန်မလက်ကိုတွဲထားပြီး သူ့ရဲ့ အေးဆေးတဲ့မျက်လုံးတွေက မကြာခင်အားလုံးကောင်းသွားမှာပါလို့ ပြောနေသလိုပဲ။\nကျွန်မတို့ အချင်းချင်း ပြုံးလိုက်ကြတယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေဝါးနေပြီ။\nကျွန်မ မျက်ရည်ကျလာတာကို သူက သူ့လက်နဲ့ သုတ်ပေးလိုက်တယ်။\nသူ့မျက်လုံးတွေကလည်း မှန်ကွဲစတွေနဲ့ ၊ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့အမူအရာက အေးအေးဆေးဆေးပဲ။\nရထားတွဲက ဥမင်ကိုဖြတ်ကျော်ဖို့ကြိုးစားပေမယ့် ပြုတ်ထွက်သွားတဲ့ နောက်ဆုံး ရထားတွဲကြောင့် ရပ်တန့်သွားတယ်။\nစက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာ ဒါတွေ ဖြစ်ပျက်သွားတယ်။\nအဲဒီခဏ ကျွန်မနဲ့ ဂါဘရယ် အတူထိုင်နေပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ကြည့်နေတယ်။\nနောက် ကျွန်မတို့ဟာ နံရံကိုသွားတိုက်တဲ့ ရထားတွဲမှာ ပါသွားတယ်။\nဂါဘရယ်ဟာ ကျွန်မ လက်ကိုတွဲထားတယ်။ ရထားမှောက်တဲ့အချိန်ထိ ၊ ပြတင်းမှန်တွေကွဲပြီး မှန်စတွေ သူ့ဝမ်းဗိုက်ကို စိုက်ဝင်သွားတဲ့အချိန်ထိ၊\nတိုင်တစ်တိုင်ပြုတ်ထွက်လာပြီး ကျွန်မရဲ့ဘယ်ဘက်ပုခုံးကို ထုတ်ချင်းပေါက်စိုက်ဝင်သွားတဲ့အထိ။\nကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံးအရမ်းပဲ နာကျင်သွားပြီး ပါးစပ်ထဲမှာ ထွက်လာတဲ့ စေးပျစ်ပျစ်သွေးအရသာကို ခံစားလိုက်မိတယ်။\nမှန်ကွဲစတွေဟာလည်း ကျွန်မတစ်ကိုယ်လုံးမှာစိုက်ဝင်သွားပြီး နောက်ဆုံး ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကိုလဲကျသွားတယ်။\nအခုလိုမျိုးနာကျင်တာကို ကျွန်မတစ်ခါမှ မခံစားဖူးခဲ့ဘူး။ ဂါဘရယ်ရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရတာ ကျွန်မကို သက်သာစေသလိုပဲ။\nသူ့မျက်လုံးတွေရော ကျွန်မ မျက်လုံးတွေရော မဖွင့်နိုင်တော့ဘူး။\nကျွန်မရဲ့ အလုပ်အကြောင်း ကျွန်မ စဉ်းစားမိတယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်မ ဟောပြောပွဲတစ်ခုရှိတယ်။ သေချာတယ် ကျွန်မ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။\nကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေအကြောင်း စဉ်းစားမိပြန်တယ်။\nကျွန်မရဲ့တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုကြောင့် သူတို့ကို ပစ်ထားမိပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးတက်ဖို့ပဲ ကြိုးစားမိခဲ့တယ်။\nနောက် ကျွန်မရဲ့ မိသားစု၊ ကျွန်မ သူတို့ကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မတွေ့နိုင်တော့ဘူး။\nသူတို့နဲ့မကြာခဏ အဆက်အသွယ်လုပ်ဖို့အတွက် ခုလိုအချိန်မျိုးမှာမှ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ကတိပေးနေမိတယ်၊\nကျွန်မ အပြီးအပိုင်ထွက်ခွာသွားခြင်းနဲ့ သူတို့ကို ၀မ်းနည်းစေပြန်ပြီ။\nကျွန်မ မျက်လုံးကို အားတင်းပြီးဖွင့်လိုက်တယ်။\nဂါဘရယ်က ကျွန်မကိုကြည့်နေတယ်။ ကျွန်မ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ၊ မြင်မကောင်းအောင် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်။\nမြင်မကောင်းအောင် သွေးတွေစွန်းလို့ မှန်ကွဲစတွေကလည်း တစ်ကိုယ်လုံးစိုက်ဝင်နေတယ်။\nသူက သူ့ရဲ့ သွေးတွေပွနေတဲ့လက်ကို မပြီး ကျွန်မရဲ့မျက်နှာကို ပွတ်သတ်လိုက်တယ်။\nသူ့သွေးတွေရော ၊ ကျွန်မသွေးတွေရော … ကျွန်မမျက်နှာပေါ်မှာ ပွ လို့။\nကျွန်မ သူ့ကို စကားတွေအများကြီးပြောချင်တယ်။\nကျွန်မရဲ့မနက်ခင်းတွေ သူဘယ်လို လှပစေခဲ့သလဲ ဆိုတာ၊ ကျွန်မဘ၀ဘယ်လောက်ငြီးငွေ့ဖို့ကောင်းတဲ့အကြောင်း သူ့ကိုမတွေ့ခင်အချိန်ထိပေါ့။\nကျွန်မတို့ သူစိမ်းတွေဖြစ်ပေမယ့်လည်း သူ့အတွက် ကျွန်မ ဘယ်လိုခံစားရတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ သူ့ကိုပြောချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ပြောလို့မရဘူး။\nကျွန်မ စကားသံတောင်မထွက်နိုင်ပဲ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ချည့်နဲ့နေတယ်။\nသူ ကျွန်မဆီကို ရွှေ့လာတယ်။ အဲဒီလို ရွေ့တာဟာ သူ့ကိုပိုပြီးနာကျင်စေသော်လည်းပဲ။\nသွေးတွေ သူ့ရဲ့ဝမ်းဗိုက်နေရာကနေ ပိုထွက်လာပြီး သူ့မျက်နှာဟာ အရမ်းနာကျင်တာကို ဖော်ပြနေသလိုပဲ။\nဂါဘရယ်ဟာ ကျွန်မရဲ့အနီးကိုရောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။\nကျွန်မ သူ့ရဲ့ အညိုရောင်ကိုပြောင်းလုလု ကျွန်မ မြတ်နိုးခဲ့ရတဲ့ အပြာရောင်မျက်လုံးကိုကြည့်မိတယ်။\nအနားကလူတွေ ငိုနေကြ ၊ အော်ဟစ်နေကြတာကို ကျွန်မ ကြားနေရတယ်။\nဒါပေမယ့် သူတို့ကို မေ့ထားပြီး သူ့အပေါ်ပဲ ကျွန်မ အာရုံစူးစိုက်ထားတယ်။\nသူ နီးလာတဲ့အခါမှာ ကျွန်မ ပြုံးပြီး မျက်လုံးအစုံကိုပိတ်ထားလိုက်တယ်။\nကျွန်မ သူ့နှုတ်ခမ်းကို နမ်းလိုက်တယ်။\nကျွန်မ နူးနူးညံ့ညံ့ပဲ သူ့ကို အကြိမ်အနည်းငယ် နမ်းလိုက်ပြီး ခွာလိုက်တယ်။\nသူ သူ့မျက်လုံးကိုဖွင့်ပြီး ကျွန်မကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး ကြည့်တယ်။\nကျွန်မမျက်လုံးတွေကိုမှိတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မိသားစု ၊ ကျွန်မ ဘ၀ ၊ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေကို ဆုံးရှုံးဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။\nဂါဘရယ်က သူ့လက်နဲ့ ကျွန်မခါးကိုဖက်လိုက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ငြိမ်းချမ်းစေတဲ့ စကားတစ်ခုပြောတယ်။\n“မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်” .. သူတိုးတိုးပြောတယ်။\nကျွန်မ နောက်ဆုံးထွက်သက် ရှူသွင်းလိုက်ချိန်မှာပဲ တလောကလုံး မှောင်ကျသွားတော့တယ်။\n(The last train stop ကို ဆီလျော်အောင် ရေးသားပါသည်)\nAbout မနှင်းဖြူ မှန်မှန်ပြော\nHnin Thae Phyu has written 32 post in this Website..\nView all posts by မနှင်းဖြူ မှန်မှန်ပြော →\nအိုးးးးးးး သနားစရာကောင်းလိုက်တဲ့ ဇာတ်လမ်းလေး\nအဲဒါဆို မြန်မာဆန်ဆန်လေး ဟက်ပီးအောင်\nသိပ်သံယောဇဉ်မရှိခင် အဲသည်လိုဖြစ်သွားတော့ ကိုယ့်နာကျင်ကလွဲရင် ချစ်ဖို့သတိရသေးရဲ့လား။\nဖတ်လို့ကောင်းလို့ ရင်ထဲ ထိမိတဲ့စာလေးကို ရွေးလိုက်တာပါး)\nဟက်ပီးအန်ဒင် တွေပဲ ကြိုက်နေကျဆိုတော့….\nဖတ်ပြီး စိတ်ထဲနစ်နေအောင် ခံစားလိုက်ရတယ်။\nပေးချင်တဲ့ရသကို စိတ်ထဲစွဲသွားအောင်ရေးနိုင်တဲ့ မူရင်းစာရေးသူရဲ့ အရေးအဖွဲ့နဲ့ ဘာသာပြန်သူရဲ့ အစွမ်းအစကို လေးစားချီးကျူးမိပါတယ်။\nဟုတ်ကဲ့ ..မူရင်းစာရေးသူအရေးကောင်းလို့ပါး)\nမမပြောသလို ဘာသာပြန်ကောင်း လို့ ရုပ်ရှင်လေးကြည့်နေရသလိုပါဘဲ။\nကိုယ့်ဟာကိုယ် မင်းသမီးနေရာမှာ ဝင်ပြီးနေရင်း ဇာတ်သိမ်း ခါနီးကျ တော့ ကြည့်ရတာ မဟန်ဘူးဟ ဆိုပြီး ရထားပေါ်မက မနဲ ခုန်ချ ခဲ့ရတယ်။\nကံဆိုးချင်တော့ ရေ ထဲ ကျသွားလို့။\nကံကောင်းချင်တော့ ကိုယ်တော်က ပါ ခုန်ချလာတယ်။\nဒီနှင်းက မှတ်ချက်ကောင်း လေးတွေ ပေးတတ်တဲ့ နှင်းနှင်း လား။\nတော်သေးတာပေါ့ ..တိုက်တန်းနစ်ထဲကလို တအားအေးတဲ့ ရေ မဟုတ်လို့..\nဟိ .. ဟက်ပီး မအန်းဒင်းပါဘူး..\nဟက်ပီးအန်းဒင်းတွေက ဖတ်ပြီးရင် ပေါ့ပျက်ပျက်ပြီး ဖြစ်သွားတာ\nဒီလိုလေးတွေကမှ ပြီးသွားလဲ တသသ နဲ့ ခံစားလို့ကောင်းတာ .\nနှင်းနှင်းမဟုတ်ပါဘူး .. အခုမှ မန်ဘာဝင်ထားတဲ့ လူသစ်လေးပါး)\nမောင်ပေ ကလေ အင်းဂလိပ်စာသင်ချင်နေတာကွဲ့ \nအခုလို နှင်းလေးရဲ့ ဘာသာပြန်တွေကို ခံစားလိုက်ရတော့ ခြစ်မိသွားပါပေါ့ကွယ်\n.မူရင်းစာရေးသူအရေးကောင်း၊ မကောင်း တော့မသိ\nအို နှင်း လေး ရယ်..


ဆဲလ်တစ်အမှုဆောင်ချုပ်ရဲ့နေအိမ်တွင် ပေါက်ကွဲမှု၊ မီးလောင်မှုဖြစ်ပွား – Play Maker Sports Journal\nဆဲလ်တစ်အမှုဆောင်ချုပ်ရဲ့နေအိမ်တွင် ပေါက်ကွဲမှု၊ မီးလောင်မှုဖြစ်ပွား\nMay 20, 2021 playmaker Sports News 0\nTo go with story by Alasdair Clark. Celtic chief Peter Lawwell's home hit by 'petrol bomb attack' Picture shows; Fire damage at Peter Lawwell's home. Inset: Peter Lawwell. Thortonhall, Lanarkshire. Supplied by DCT Media Date; 19/05/2021\nလောဝဲလ်ဟာဆဲလ်တစ်အသင်းတွင်အမှုဆောင်ချုပ်အဖြစ်၁၇နှစ်ကြာတာဝန်ထမ်းဆောင်လာခဲ့သူဖြစ်ပြီးယခုရာသီအကုန်တွင်ရာထူးမှနုတ်ထွက်ပါမယ်။သူ့နေရာမှာစကော့တလန်ရက်ဘီအဖွဲ့ချုပ်မှ COO ဒိုမီနစ်မက်ကေးကတာဝန်လွဲပြောင်းထမ်းဆောင်သွားပါမယ်။\nဆဲလ္တစ္အမႈေဆာင္ခ်ဳပ္ရဲ႕ေနအိမ္တြင္ ေပါက္ကြဲမႈ၊ မီးေလာင္မႈျဖစ္ပြား\nေလာဝဲလ္ဟာဆဲလ္တစ္အသင္းတြင္အမႈေဆာင္ခ်ဳပ္အျဖစ္၁၇ႏွစ္ၾကာတာဝန္ထမ္းေဆာင္လာခဲ့သူျဖစ္ၿပီးယခုရာသီအကုန္တြင္ရာထူးမွႏုတ္ထြက္ပါမယ္။သူ႔ေနရာမွာစေကာ့တလန္ရက္ဘီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ COO ဒိုမီနစ္မက္ေကးကတာဝန္လြဲေျပာင္းထမ္းေဆာင္သြားပါမယ္။\nအရက်သောက်ကာ ကားမောင်းမှုကြောင့် ဘန်လေစတားဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံရ\nပြင်သစ်ရဲ့အခွန်စနစ်ကြောင့် ရီးရဲလ်သို့ ပြောင်းဖို့ နီးစပ်လာတဲ့ အမ်ဘက်ပီ


modem မှတဆင့် run ဖို့ DDNS Configuring + Router က – တေလာ Lopes ツဘလော့\nအသိပေးစာ: ဒီ Post ကိုဖုံးလွှမ်းလိမ့်မည်မဟုတ်ပေအချို့နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာအယူအဆရှိပါတယ်.\nငါအော်ပရေတာမင်္ဂလာပါ modem / Router က Technicolor TD5136v2 ကို Wi-Fi ကိုလက်ခံရရှိတဲ့အခါအားလုံးစတင်, အရမ်းဆိုး! ဒါကြောင့်ငါက Wi-Fi ကို signal ကိုတိုးတက်လျှင်ကြည့်ရှုရန် Asus က RT ကို-N56U router ကိုဝယ်, ဒေတာအရှုံးအသေးအဖွဲ.\nငါ့အသက်ကိုပိုမိုလွယ်ကူစေရန်, ငါ၏အကွန်ယက်ကို cascateei, Router ကိုလက်ျာ Technicolor ချိတ်ဆက် Asus က router ကိုအားမရ. အခြားစကား, အကြှနျုပျ၏အိမျပွကွန်ယက်ကိုရတယ်2router များ. ဒါဟာကောင်းစွာသည်အထိအလုပ်လုပ်ခဲ့, ငါမူကား NAT ကို configure ခဲ့ရတယ် (port forwarding ကို / န်ဆောင်မှု) နှစ်ဦးစလုံး router များအပေါ်ထွက်အလုပ်လုပ်ငါ့ IP ကိုကင်မရာကဖြစ်စေ (အင်တာနက်ကို). ဘယ်လောက်၏စံနမူနာကိုကြည့်ပါ:\nအင်တာနက်      > MODEM ကိုအသုံးပြုပြီး/Oi    > router/ASUS က > COMPUTER/ကင်မရာ\n200.28.189.1  > 192.168.1.1 > 192.168.0.1 > 192.168.0.N က\nအင်တာနက် > MODEM ကိုအသုံးပြုပြီး / Oi > router / ASUS က > COMPUTER / ကင်မရာ 200.28.189.1 > 192.168.1.1 > 192.168.0.1 > 192.168.0.N က\nဒီပြဿနာက “အဓိကအားထား” ဒါဟာ DDNS ၌ရှိ၏. ငါသည်သင်တို့ကိုတစ်ဦး DDNS သည်အဘယ်သို့သိထင်, ငါဒီကိုရောက်လာဘယ်ကြောင့်အားလုံးရဲ့ပြီးနောက်. မဟုတ်ရင်, သုတေသန ယူ. အပေါ်ဖတ်ပါ.\nသတိပြုပါ, ကိုပြုသောဤအဆငျ့ဆငျ့နှင့်အတူ, အ modem / ဟိုင်းကိုအင်တာနက်နှင့်အတူ interface ခဲ့ရတယ်နှင့်တစ်ဦးမှန်ကန်သည့် IP ကိုယူသောသူသည်, Router ကိုကတည်းက / Asus ကဟိုင်း / အ modem ကနေမှသာအအေး IP ကိုလက်ခံရရှိ. ဒီကယ့်ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်, ငါ DDNS Router က / Asus ကတည်ထောင်ဖို့ကြိုးစားသောအခါအသောကွောငျ့, သူသည်အောက်ပါအမှားပေး၏:\n"The wireless router currently usesaprivate WAN IP address (192.168.x.x, 10,x က,x က,x က, သို့မဟုတ် 172.16.x.x).. ဒီ router သည်မျိုးစုံကို-NAT ပတ်ဝန်းကျင်၌ဖြစ်စေခြင်းငှါနှင့် DDNS ဝန်ဆောင်မှုဒီပတ်ဝန်းကျင်ထဲမှာအလုပ်လုပ်လို့မရဘူး"\nအဆိုပါ site ကိုသူ့ဟာသူ Asus က ယခုပင်ဤပြဿနာကိုမှသတိပေး:\nမှတ်ချက်: ကြိုးမဲ့ပုဂ္ဂလိက IP address ကို WAN သုံးပြီးလျှင် (192.168.x က.x က, 10.x က.x က.x က, သို့မဟုတ် 172.16.x က.x က), ဒီ router ကိုတွေ့ရှိမှုသည်-ဖြစ်-တစ်ပေါင်းစုံကွန်ယက်ကိုလိမ့်မည်-အလွှာ NAT. အဆိုပါ DDNS ဝန်ဆောင်မှုပတ်ဝန်းကျင်၏ဤအမျိုးအစားမှာအလုပ်မလုပ်မပြုစေခြင်းငှါ\nမှတ်ချက်: ကြိုးမဲ့ပုဂ္ဂလိက IP address ကို WAN သုံးပြီးလျှင် (192.168.x.x, 10.x.x.x, သို့မဟုတ် 172.16.x.x), este router ကို encontrar-se-á numa rede Multi-layer ကို NAT. အဆိုပါ DDNS ဝန်ဆောင်မှုပတ်ဝန်းကျင်၏ဤအမျိုးအစားမှာအလုပ်မလုပ်မပြုစေခြင်းငှါ\nအဆိုပါဖြေရှင်းချက် modem / ဟိုင်း၌အလုပ်လုပ်ကိုင်စေခဲ့ “mode ကိုတံတား” (လမ်းတံတား), အခြားစကား, အ modem / မင်္ဂလာပါပဲ modulator တွေကိုနှင့် demodulator အဖြစ်၎င်း၏အခန်းကဏ္ဍကိုမှဖြစ်ပျက် (နောက်တဖန် Router က), Router ကို / Asus ကတိုက်ရိုက်တစ်ခုလုံးကိုဒေတာစီး retransmitting. ဒီဇာတ်လမ်းထဲမှာ, Router ကိုသူ့ဟာသူ / Asus ကအင်တာနက်ကိုကသူတို့ရဲ့အပျနှံထားသော interface ကိုအတူနေဖို့လျှင်အဖြစ်က, ထို IP ကို WAN သက်တမ်းရှိရတဲ့နှင့် PPPoE authentication ကိုအောင်တာဝန်ရှိသည်ဖြစ်ခြင်း. ဤနေရာတွင်ကြည့်ရှု:\nအင်တာနက်      > MODEM ကိုအသုံးပြုပြီး/Oi     > router/ASUS က > COMPUTER/ကင်မရာ\n200.28.189.1  > တံတား BRIDGE/ပိုတငျး > 192.168.0.1 > 192.168.0.N က\nအင်တာနက် > MODEM ကိုအသုံးပြုပြီး / Oi > router / ASUS က > COMPUTER / ကင်မရာ 200.28.189.1 > တံတား BRIDGE / ပိုတငျး > 192.168.0.1 > 192.168.0.N က\nအ modem နှင့် Router ကိုချိတ်ဆက်ခြင်း (တံတား mode ကို)\nNext Post, ငါ modem နှင့် Router ကဟိုင်း Asus ကရည်ညွှန်းပေမဲ့, configuration ကိုမည်သည့် modem သို့မဟုတ် Router ထဲတွင်အလားတူဖြစ်နိုင်.\nလှမ်း 1 – တံတား mode ကိုအတွက် modem Place (လမ်းတံတား)\nမင်္ဂလာပါ / အ modem control panel ကို access. ဤသည်ပုံမှန်အားဖြင့်တစ်ဘရောက်ဇာကိုဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့်ကို http စာရိုက်ခြင်းဖြင့်ပြုသောအမှုသည်://192.168.0.1 (သို့မဟုတ်အခြားအိုင်ပီအဖြစ် 192.168.1.1, 10.0.0.1, စသည်တို့ကို). ကို default username နှင့် password ကိုဖြစ်ပါတယ် “admin ရဲ့” နှစ်ခုစလုံးအတွက်. အောက်ပါ setting ကိုရှာပါနဲ့ကိုပြောင်းလဲ:\nတည်ဆောက်သည် > အင်တာနက်ကို Setup ကို > အင်တာနက်ကိုချိန်ညှိ > အင်တာနက်ကော်နက်ရှင်အမျိုးအစား > တံတား Mode ကို (အစား PPPoE)\nလှမ်း2– အ modem နှင့် Router ကိုအကြားကွန်ယက် cable ကိုချိတ်ဆက်ပါ\nဘုံကွန်ယက်ကို cable ကို ယူ. (UTP – RJ / 45) နှင့်ထုတ်ကုန်များအကြားအကူးအပြောင်း: တဦးတည်းအဆုံး၏တဦးတည်းထဲသို့ဝင်4modem port များ / ဟိုင်းနှင့်အခြား WAN သို့ / အင်တာနက် router ကို / Asus ကဝင်.\nလှမ်း3– enabled DHCP နှင့်အတူလုပ်ကိုင်ရန် Router ကို Configure လုပ်နည်း\nထို router ရဲ့ control panel ကို / Asus ကသုံးစွဲနည်း. ဤသည်ပုံမှန်အားဖြင့်တစ်ဘရောက်ဇာကိုဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့်ကို http စာရိုက်ခြင်းဖြင့်ပြုသောအမှုသည်://192.168.1.1 (သို့မဟုတ်အခြားအိုင်ပီအဖြစ် 192.168.0.1, 192.168.2.1, 10.0.0.1, စသည်တို့ကို). ကို default username နှင့် password ကိုဖြစ်ပါတယ် “admin ရဲ့” နှစ်ခုစလုံးအတွက်. အောက်ပါ setting ကိုရှာပါနဲ့ကိုပြောင်းလဲ:\nအဆင့်မြင့်ချိန်ညှိ > LAN > အခြေခံပညာ Config > DHCP က Server ကို Enable > ဟုတ်ကဲ့\nလှမ်း4– PPPoE authentication ကိုမှ Router ကို Configure လုပ်နည်း\nထို router ရဲ့ control panel ကို / Asus ကသုံးစွဲနည်း. အောက်ပါ configuration ကိုရှာရန်နှင့်လုပ်:\nအဆင့်မြင့်ချိန်ညှိ > WAN > အခြေခံပညာ Config > WAN Connection ကိုအမျိုးအစား > PPPoE\nအဆင့်မြင့်ချိန်ညှိ > WAN > အကောင့်ဆက်တင်များ > ပီပီပီအသုံးပြုသူအမည် > Oi@Oi\nအဆင့်မြင့်ချိန်ညှိ > WAN > အကောင့်ဆက်တင်များ > Password ကို > oi123\n#1 အဆင့်မြင့်ချိန်ညှိ > WAN > အခြေခံပညာ Config > WAN Connection ကိုအမျိုးအစား > PPPoE #2 အဆင့်မြင့်ချိန်ညှိ > WAN > အကောင့်ဆက်တင်များ > ပီပီပီအသုံးပြုသူအမည် > Oi @ Oi #3 အဆင့်မြင့်ချိန်ညှိ > WAN > အကောင့်ဆက်တင်များ > Password ကို > oi123\nဒီ username နှင့် password ကို PPPoE စံမင်္ဂလာပါဖြစ်ပါသည်. သိသာထင်ရှားတဲ့သင်တစ်ဦးကွဲပြားခြားနားသောလေယာဉ်တင်သင်္ဘောလျှင်အခြား username နှင့် password ကိုအသုံးပြုရပါမည်. သငျသညျမသိလျှင်, ကိုယ့်လေယာဉ်တင်သင်္ဘောခေါ် PPPoE authentication ကိုရဲ့ login data ကိုမေးမြန်း. ဖုန်းမင်္ဂလာပါဖြစ်ပါသည် 10631.\nဤအမှုကိုပြု, သင်၏ Internet Wi-Fi ကို router ကို / Asus ကတဆင့်အလုပ်လုပ်ကိုင်စေခြင်းအဘို့အပြီးသားက. တစျခါတက connection ကို authenticate နှင့်တည်ထောင်ရန်ခဏတစ်ယူနိုင်ပါသည်, လူနာဖြစ်. ငါသည်ဤသို့ဆို, ဒါကြောင့်ငါ့ထံသို့ဖြစ်ပျက်; ငါကအလုပ်လုပ်မခံခဲ့ရထင်ပဲအလုပ်လုပ်ခဲ့ကြောင်းအနည်းငယ်ကိုကြာကြာစောင့်ဆိုင်းခဲ့. အဲဒီမှာ Testa!\nတစ်ဦး DDNS ဖန်တီးခြင်းနှင့် configuring\nတကယ်တော့ဒီပို့စ်ရဲ့အကောင်းဆုံးအစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပါသည်, ငါခေါ်စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ဝန်ဆောင်မှုတွေ့ဆုံခဲ့သောကြောင့်, DNS ကို-O-MATIC. တည်ငြိမ်သော, ငါရှင်းပြပါ!\nအဆိုပါကြီးမားတဲ့ပြဿနာ router များ DDNS အနည်းငယ်ဆာဗာကိုထောကျပံ့ဖြစ်ပါသည်, အဘယ်သူမျှမ-IP နဲ့ DynDNS မှယေဘုယျအားဖြင့်ကန့်သတ်. ဒါပေမယ့်ဘယ်သူမျှမက-IP နဲ့ DynDNS မေ့လျော့တော်! ဤဝန်ဆောင်မှုများအပြည့်အဝအခမဲ့သို့မဟုတ်သည့်အခါမဟုတ်, သူတို့ကန့်အသတ်ရှိ, တိုင်းသက်တမ်းတိုးရန်ရှိခြင်းတူ 30 နေ့ရကျနှငျ့ဤ saccal ဖြစ်ပါသည်!\nငါအထူးသဖြင့်သုံးစွဲဖို့ပိုနှစ်သက် ကွောကျသော (FreeDNS), ကအလုပ်လုပ်တယ်နှင့်တကယ်အခမဲ့ဖြစ်ပါသည်. Router ကိုကွောကျထောကျပံ့မပါဘူးဆိုရင်သို့သော်မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို? အဘယ်မှာရှိ DNS ကို-O-MATIC ဒါကင်. ကံကောင်းတာက Asus ကကနေ Router က DNS ကို-O-MATIC ထောက်ခံပါတယ်, ငါ၏အ subdomain ကွောကျပေါ်တွင်နေသူများကဖန်တီးသည်ဟုသင်တို့သည်ငါ၏ DNS ကို-O-MATIC ပေါင်းသင်းခွင့်ပြု, နေ့စွဲငါ့ WAN IP ကိုစောင့်ရှောက်ခြင်း. နားမလညျခဲ့ပါ? ကျနော်တို့ထို့နောက် By လိမ့်မည်, ဒါပေမဲ့သင့် router ၏ DNS-O-MATIC ထောကျပံ့ရှိပါတယ်လျှင်ဤသာအသုံးဝင်သောဖြစ်လိမ့်မည်ဟုအောက်မေ့သတိရ.\nလှမ်း 1 – တစ်ဦး Create (ခွဲ)ကွောကျပေါ်ဧရိယာ\n1. ဝင်ရောက်ခွင့် http://freedns.afraid.org\n2. "Setup ကိုဒီနေရာမှာအကောင့်တစ်ခု" "Dynamic DNS ကို" ကိုနှိပ်ပါနဲ့ menu ကိုသဖြင့်အကောင့်တစ်ခုဖန်တီး.\n3. အတွက် Log, သိုက်မရှိ menu ကို "subdomain"e", add"\n4. အဘယ်သူမျှမ combobox "ဒိုမိန်း" Que မှတ်ချက်, မကုန်မဆုံး, ဒါဟာ "အများစုကအများအပြားပိုပြီးရရှိနိုင်ပါ ... " option တခုရှိပါတယ်, ဤနေရာတွင်ကလစ်နှိပ်ပါ!\n5. လာမည့်မျက်နှာပြင်တွင်, "အ Shared ဒိုမိန်း Registry ကို" ကိုနှိပ်ပါနဲ့ရရှိနိုင် domains များထောင်ပေါင်းများစွာ၏တဦးကိုရှေးခယျြ.\nလှမ်း2– သော့ကိုရယူခြင်း (သော့) အဘယ်သူမျှမ afrai.org\n(သငျသညျရှေ့ကိုဒီ key ကိုလိုအပ်ပါလိမ့်မည်!)\n2. အဘယ်သူမျှမ menu ကို Dynamic DNS ကို Clique,\n3. စာမျက်နှာရဲ့အဆုံးမှာ, အဘယ်သူမျှမ link ကို clique “တိုက်ရိုက် URL ကို” သငျသညျအဆင့်အတွက်ဖန်တီး subdomain ကိုရည်ညွှန်းပြီး 1\n4. သော့ချက် (သော့) ပြီးနောက် URL ကို၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပါသည် “update.php?”.\nထွ: iXU5V6yRRjBGa GTWG8yR0lBS7TRjlmOjEzMDY5NIDf\nတိုက်ရိုက် URL ကို: ကို http://freedns.afraid.org/dynamic/update.php?iXU5V6yRRjBGa GTWG8yR0lBS7TRjlmOjEzMDY5NIDf\nသော့ (သော့): iXU5V6yRRjBGa*GTWG8yR0lBS7TRjlmOjEzMDY5NIDf\nတိုက်ရိုက် URL ကို: ကို http://freedns.afraid.org/dynamic/update.php?iXU5V6yRRjBGa*GTWG8yR0lBS7TRjlmOjEzMDY5NIDf Chave (သော့): iXU5V6yRRjBGa GTWG8yR0lBS7TRjlmOjEzMDY5NIDf\nလှမ်း3– DNS ကို-O-MATIC ပေါ်တွင် account တစ်ခု ဖန်တီး. တစ်ဝန်ဆောင်မှုထည့်ပါ (ကွောကျသော)\n1. ဝင်ရောက်ခွင့် https://www.dnsomatic.com/\n2. "အခမဲ့ DNS ကို-O-MATIC အကောင့်ဖန်တီး" ကိုနှိပ်ပါနဲ့အကောင့်တစ်ခုဖန်တီး\n3. အတွက် Log, "အတစ်ဝန်ဆောင်မှု Add" button ကို click\n4. အဘယ်သူမျှမ combo “–တစ်ဝန်ဆောင်မှုကို Select လုပ်ပါ–“, ရှေးခယျြခွငျး “afraid.org”\n5. အဘယ်သူမျှမ Campos Key ကို(?) သငျသညျအဆင့်အတွက်ဖန်တီး subdomain ကိုရည်ညွှန်းက Key Paste 1.\nအဆင့်အတွက် key ကိုရဖို့ဘယ်လိုကြည့်ရှုပါ 2: “သော့ကိုရယူခြင်း (သော့) အဘယ်သူမျှမ afrai.org”\n6. ခလုတ်ကိုကလစ်နှိပ်ပါ “pdate အကောင့်အင်ဖို”\nလှမ်း4– Router ကိုအပေါ် DNS ကို-O-MATIC Configuring\nအောက်ပါ configuration ကိုရှာရန်နှင့်လုပ်:\nအဆင့်မြင့်ချိန်ညှိ > WAN > DDNS > Server ကို > WWW.DNSOMATIC.နဲ့\nအဆင့်မြင့်ချိန်ညှိ > WAN > DDNS > Server ကို > WWW.DNSOMATIC.COM\n1. တွင် “Server ကို”, ရှေးခယျြမှု WWW.DNSOMATIC.COM\n2. တွင် “host ကအမည်”, နေရာ “all.dnsomatic.com” (သို့မဟုတ်အလွတ်ထားခဲ့ပါ)\n3. တွင် “အသုံးပြုသူအမည်ဒါမှမဟုတ် E-mail ကိုလိပ်စာ”, က DNS-O-MATIC အပေါ်နေသူများကဖန်တီးသင့်ရဲ့အသုံးပြုသူရိုက်ထည့်ပါ\n4. တွင် “Password ကိုသို့မဟုတ် DDNS Key ကို”, သင့်ရဲ့စကားဝှက်ကို DNS ကို-O-MATIC အကောင့်ရိုက်ထည့်ပါ\n5. နောက်ဆုံး, ခလုတ်ကိုကလစ်နှိပ်ပါ “Apply”\nဤသို့ပြုခြင်းအားဖြင့်, DDNS Router က / Asus က, DNS ကို-O-MATIC အားဖြင့်, အကွောကျတွေနဲ့အိုင်ပီ WAN ကို update ၏တာဝန်ခံကိုအလိုအလျောက်ဖြစ်.\nထို, ယခုသငျသညျရက်စွဲအထိအိုင်ပီနှင့်အတူတစ်အခမဲ့ဒိုမိန်းများ! ဘယ်တော့မှမမျှမ-ip, DyDNS ဘယ်တော့မှ.\nစုစုပေါင်း access: 21792\n28 ဇန္နဝါရီလ 2017 တေလာ Lopes\tကွောကျသော, Asus, တံတား, ddns, DNS-o-MATIC, dnsomatic, dyndns, freedns, modem, နတ်, အဘယ်သူမျှမ-ip, Router က, ကို technicolor\n4 ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း “modem မှတဆင့် run ဖို့ DDNS Configuring + Router က”\n7 သြဂုတ်လ 2018 သို့ 15:35\nLeandro ဆန်းတို့စ (lINK) ကပြောပါတယ်:\nငါသည်ငါ့ router ကိုအလုပ်လုပ်ဖို့အချိန်ကြာမြင့်စွာကြိုးစားနေခဲ့ပါတယ်နှင့်သူ၏အစွန်အဖျားအလွန်လွယ်ကူခဲ့တယ်.\nငါ၏အမှုကိစ္စများတွင် DDNS ငါအတူတူ Asuscomm.com ကိုအသုံးပြု.\n10 စက်တင်ဘာလ 2018 သို့ 0:08\nလူးဝစ်ဂူစတာဗို MOREIR ကိုပြုပြင်သည် ကပြောပါတယ်:\nနံနက်ကောင်းသော. ကြီးမြတ်တိုင်, ဒါပေမယ့်ငါ live fiber ကိုသုံးတယ်။ Bridge mode ထဲမှာထည့်လိုက်ရင်ဖုန်းလိုင်းနဲ့ remote modem support ကိုငါဖြတ်လိုက်ပြီ. သင်ကအခြားလမ်းလုပ်ဖို့ဘယ်လိုသိကြ၏?\n7 ဧပြီလ 2020 သို့ 11:50\n3 မေ 2020 သို့ 11:12\nမူပိုင်ခွင့် © 2021 taylorlopes.com အောက်တိုဘာလကတည်းက 2012, 3.004.575 ဝင်ရောက်ခွင့်