မော်စီ နှင့် သူ၏အိပ်မက်များ: October 2007\nလောကကြီးကတော့ ပုံမှန်ပဲရွှေ့လျားနေလေရဲ့။ ဘာလိုလိုနဲ့ ဆောင်းတွင်းတောင်\nရောက်ခဲ့ပြီးပေါ့။ ဆောင်းတွင်းရောက်လာတော့ ဆောင်းတွင်းအကြောင်းလေးရေးဖို့\nဆုဝေ ကကျနော့်ကို tag ထားတော့ ဆောင်းတွင်းထဲက ကျနော့်အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို\nကျနော်က နွေ၊ မိုး၊ ဆောင်း တွေထဲမှာ ဆောင်းတွင်းကို အကြိုက်ဆုံးပဲ။\nဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဆောင်းတွင်းက စတိုင်လ်ကျတယ်ဗျ။ ဆောင်းတွင်းကချမ်းတော့\nကျနော်တို့ ဘောင်းဘီးရှည်တွေ ပုဆိုးတွေ အနွေးထည်တွေနဲ့အရမ်းကြည့်\nလို့ကောင်း တယ်။ နေရထိုင်ရတာလဲ အေးတော့ လန်းဆန်းနေသလိုပဲ ပြီးတော့\nဆောင်းတွင်းမှာ ပွဲတော်တွေကလည်း ခပ်များများရယ်။ ဆောင်းတွင်းက\nကျနော့်ရဲ့အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ပြောပြီး . . .\nကျနော် ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်တုန်းကပေါ့။ ကျနော် ၉ တန်းနှစ်တုန်းကပါ။\nကျနော် အဲဒီအရွယ်တုန်းကဆို အချစ်တွေ မေတ္တာတွေ ဘာကိုမှကောင်းကောင်းမသိပါဘူး။တစ်ကယ်ပါ ယုံတယ်မဟုတ်လား ယုံနော် မုန့်ကျွေးမယ်လေ။ ဒါပေမယ့် ကျနော်က\nငယ်ငယ်ကတည်းက ကဗျာတွေ အချစ်ဿသနတွေ ဖတ်တာ ၀ါတာနာပါတော့\nကဗျာဆန်တဲ့ စကားလုံးလေးတွေ စုဆောင်းမိပါတယ်။ အဲဒီတော့ သူငယ်ချင်းတွေက\nကျနော့်ကို ရည်းစားစာရေးခိုင်းကြတယ်။ ကျနော်က ရည်းစားစာရေးတာ ကောင်းတယ်\nလို့သူတို့က ပြောကြတယ်။ တစ်ကယ် ကျနော်ကြွားတာမဟုတ်ဘူး ကျနော်ရေး\nပေးလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားတာများတယ်။ သူများအတွက် ရေးပေးတာပါ\nကျနော့်အတွက် တစ်စောင်မှ မရေးဖြစ်ပါဘူး။\nဒီလိုပါပဲ ကျနော်လည်း သူငယ်ချင်းတွေ စနောက်ရင်းနဲ့ အတန်းထဲက ကောင်မလေး တစ်ယောက်ကို ကြိုက် မိလေရဲ့။ ကျနော်က ကြိုက်တယ်လို့တာ ပြောတယ် တစ်ကယ်\nတမ်း ဘာမှမလုပ်ရဲဘူး သူများတွေလို ရည်းစားစာလည်းမပေးရဲဘူး။ သူများတကာတွေ\nကို ဟိုလိုလုပ် ဒီလိုလုပ် ဆိုပြီး အကြံဥာဏ်တွေပေးပြီး ကိုယ့်အလည့်ကျတော့ ဘာမှမလုပ်ရဲဘူး။\nကျနော် ၉ တန်းတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ guide ငှားပြီး စာကျက်ကြတော့ သူငယ်ချင်း အိမ်မှာပဲ အိပ်တာများတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေက ကောင်းမလေးကို စကားလိုက်ပြောဖို့အကြံပေးတယ်။ ကျနော်ကမပြောရဲဘူးလို့ပြောတော့ ဒီငတိတွေက မင်းယောက်ျားမဟုတ်ဘူးလား ဒါတောင်မလုပ်ရဲဘူးတဲ့။ ကျနော်လည်း ယောက်ျားမာနကိုထိတော့ဘယ်ခံမလဲ ပြောမယ်ကွာပေါ့။ ဒါနဲ့ ငါက ဘာပြောရမှာလဲလို့ မေးတော့ သူတို့က မင်းသူ့အတွက် ရည်းစားစာရေးထားတယ် မဟုတ်လား အဲအတိုင်းပြောတဲ့။ ဟုတ်ပြီး မနက်ဖြန်မနက် ကောင်မလေး ကျူရှင်အသွားမှာ စကားလိုက်မယ်ဆိုပြီး တစ်ညလုံး စဉ်စားခန်း\nမှတ်မှတ်ရရ ဒီဇင်ဘာလထဲက ဆောင်းမနက်ခင်းလေးမှာပေါ့။ မြူနှင်းတွေနဲ့ဆောင်းမနက် ခင်းလေးက တိတ်ဆိတ်စွာ သာယာနေလေတယ်။ စက်ဘီး လေးတစ်စီးနဲ့ သူကျူရှင်သွားမယ့် လမ်းထောင့်လေးတစ်ခုမှာ သူအလာကို ရင်ခုန်စွာနဲ့ စောင့်နေမိတယ်။ ကျနော်ကပဲ စောနေသလား သူကပဲနောက်ကျနေသလားတော့ မသိဘူး တော်တော်နဲ့ ရောက်မလာဘူး။\nချွှေးတွေရွှဲတဲ့ အကြောင်းက အဲဒီမှာစတာ . . .\nကျနော်စောင့်နေတဲ့ လမ်းနားမှ အိမ်တစ်အိမ်က ခွေးသုံးကောင်ထွက်လာတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်ကိုကြည့်ပြီး ဟောင်ပါလေရော။ တစ်ချို့တွေကပြောကြတယ် ခွေးဟောင်ရင် ပြန်ခြောက်လိုက်တဲ့ ခွေးတွေထွက် သွားလိမ့်မယ် ဆိုပြီး ကျနော်လည်း ပြန်ခြောက်လိုက်တာပေါ့ ဘယ်ကလာ ခွေးတွေက ထွက်မ သွားတဲ့အပြင် ကျနော်ဆီကို ပြေးဝင်လာကြတယ်။ ခွေးတွေထွက်လာတဲ့အိမ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ခွေးကိုက်တတ်သည် ဆိုတဲ့ဆိုင်းပုဒ်ကိုတွေ့တော့ ကျနော်လည်းစက်ဘီးယူပြီး တစ်ချိုးတည်းပြေးတော့တာပေါ့။ ခွေးတွေကလည်း လိုက်တယ်ဟ ကျနော်လည်း နောက်လှည့်မကြည့်ရဲပဲ အားတကုန်နင်းတော့တာပေါ့။\nဘယ်အချိန်မှာ ခွေးတွေပြန်လှည့်သွားလည်းမသိဘူး ကျနော် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေနဲ့ စိုရွှဲလို့ သူများတွေက ချမ်းလို့အနွေးထည်တွေနဲ့ စောင်တွေနဲ့ ကွေး နေတဲ့အချိန်မှာ ကျနော့်မှာအနွေးထည်းလည်းမယူနိုင် ချွေးအရွှဲသားနဲ့ပေါ့။ ကျနော် တစ်ယောက်ထဲ ဒုက္ခရောက်နေတာ ကျနော်ကိုမြှောက်ပေးတဲ့ ဟိုငတိတွေကအိပ်လို့ကောင်း တုန်း သူတို့က နိုးလာတော့ ဘယ်လိုလဲအဆင်ပြေ ခဲ့လား ဘာတွေပြောလိုက်လဲ ကောင်မလေးကရော မင်းကိုဘာပြန်ပြောလဲ ဟာဗျာတစ်ယောက်တစ်ပေါက် မေးနေကြတာကျနော်လည်း ခွေးလိုက်တဲ့အကြောင်း ပြောပြလိုက်တော့ ၀ိုင်းဟားကြလေရောဗျာ။\nကိုယ်ကလိုက်ဖို့သွားတာ ပြန်အလိုက်ခံရတယ် အံ့ရော။ ပြန်တွေးကြည့်ရင် ရယ်စရာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအချိန်မှာ ကျနော် ဘယ်ရယ်နိုင်မလဲဗျာ။ ဒီလိုပါပဲ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ဆိုတော့ ကျနော် အချစ်ဆိုတဲ့ ခံစားချက်တွေကို နားမလည်ပါဘူး ဘာမှန်းလည်းမသိပါဘူး။ သူငယ်ချင်းတွေ မြှောက်လို့သွားတာ တစ်ကယ်တမ်း အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျနော်မှာ (၁၅၀၀) အချစ်တွေ မမွေးဖွားရသေးဘူးထင်ပါတယ်။ နောက်တော့လည်း အဲဒီကောင်မလေးနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်သွားကြပါတယ်။\nနောက်ဆုံးတော့လည်း ကိုယ့်ခံယူချက်နဲ့ကိုယ် ကိုယ့်ဝါသနာနဲ့ကိုယ် ဆိုတော့ ကိုယ့်လမ်းလျှောက်ကြတာပေါ့။ ကျနော်ချစ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ခွဲလာခဲ့တာ အခုဆို အချိန်တွေတော်လေး ကြာညောင်းခဲပြီးပေါ့။ တစ်နေ့တစ်နေ့ တစ်ချိန်တစ်ချိန်မှာတော့ . . .\nကျနော်ရဲ့ ဆောင်းတွင်းအဖြစ်အပျက်လေးကို ဖတ်ပြီးတော့ blogger မောင်နှမများ ပျော်\nရွှင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဆောင်းတွင်းလေးကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ကြပါစေ။\nရေးသားသူ မော်စီ at 8:15 PM3ယောက်ကဒီလိုမြင်ပါတယ်\nကျနော် နေပြန်ကောင်းသွားပါပြီး bogger မောင်နှမတွေ ပေးပို့တဲ့ မေတ္တာကြောင့်ထင်\nပါတယ် ပုံတွေကိုတင်ချင်နေတာ ဆွမ်းကြီးလောင်းတဲ့နေ့ကတည်းကပါ အခုမှတင်ပေး\nနိုင်တဲ့အတွက် နားလည်ပေးစေချင်ပါတယ်။ အချောအလှပုံတွေတော့ ပိုင်ရှင်ဆီမှာ\nခွင့်မတောင်းရသေးတဲ့အတွက် မတင်နိုင်သေးပါ။ ကြွားတာမဟုတ်ဘူး တစ်ကယ်အချောအလှတွေ\nရေးသားသူ မော်စီ at 8:34 PM0ယောက်ကဒီလိုမြင်ပါတယ်\nကျနော် နေမကောင်းပါ ခေါင်းမူးတယ် ကိုယ်လက်ညောင်းညာတယ် ပြီးတော့ ဘာဖြစ်\nနေမှန်း ကျနော်လည်းမသိတော့ဘူး နေမကောင်းတာတော့သေချာတယ်။\nအကြောင်းအရင်းကတော့ ဒီလိုဗျ . . . သီတင်းကျွတ် ဆွမ်းကြီးလောင်းပွဲမှာ ဓါတ်ပုံ\nလိုက်ရိုက်တာပါ။ ဆွမ်းကြီးလောင်းပွဲက မနက် ၉ နာရီလောက်မှာ စတာပါ။ နေကတော့\nပူသလားမမေးနဲ့ (မပြောပြဘူး) ၉ နာရီ ကနေ ၁၁ နာရီ လောက်အထိ မော်စီတို့\nရုံးကရလာတဲ့ canon ကင်မရာအသစ်ကလေးနဲ့ဆိုတော့ မြောက်ကြွမြောက်ကြွနဲ့ ခေါက်\nတုန့်ခေါက်ပြန် မောမှန်းကိုမသိဘူး။ အချောအလှတွေကလည်း များပါ့။ ၁၁ခွဲနာရီ\nလောက်မှာ အိမ်ပြန်ရောက်တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ဘူး\nအိပ်ယာထဲကိုတန်းဒိုးတော့တာပဲ။ အခုတောင်မှ မနည်းကုန်းရုန်းထပြီတော့ဒီပို့စ်ကို\nတင်ရတာ အားပေးကြပါအုံးနော် ပို့စ်တင်ပြီး အိပ်တော့မယ်ဗျာ တာ့တာ\nအားလုံး မင်္ဂလာညချမ်းပါ . . .\nရေးသားသူ မော်စီ at 5:53 AM2ယောက်ကဒီလိုမြင်ပါတယ်\nblogger မောင်နှမတွေ ပျော်ရွှင်ကြလိမ့်မယ်လို့ ကျနော်မျှော်လင့်ပါတယ်။ ကျနော်ဆီ\nလာလည်ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက အသစ်ရေးဖို့ ပြောလာကြတယ်။ အခုတလော အလုပ်ရှုပ်တာလား အရှုပ်လုပ်တာလား ဘာတွေရှုပ်နေမှန်းကို မသိဘူး ကျနော် ကိုယ်တိုင်ကလည်း ဘာရေးရမှန်း စဉ်းစားနေတုန်းဗျ။ ဘာအကြောင်းရေးရင် ကောင်းမလဲပေါ့နော်။ အဲဒါနဲ့ အကြံတစ်ခုရတယ် သူငယ်ချင်းတွေက အသစ်ရေးဖို့ ပြောလာတာဆိုတော့ ရေးတော့မယ်ဗျာ . . . .\nဟဲ ဟဲ အပျော်ပါ အဲပြီးပြီးလေ ဘာလို့ဆက်ဖတ်နေတာလဲ . . .\nရေးသားသူ မော်စီ at 2:51 AM2ယောက်ကဒီလိုမြင်ပါတယ်\nကမ္ဘာ့အကြီးဆုံးခေါင်းလောင်း အဖြစ်လက်ခံထားသည့် ရုရှနိုင်ငံ မော်စကိုမြို့မှ Tsar Kolokol စာကိုလိုကောခေါင်းလောင်းကြီးဖြစ်သည်။ အမြင့် ၁၉' ၃"၊ အ၀န်း ၆၀' ၉"၊ အထူ ၂' ရှိသည်။ ခေါင်း လောင်းသွန်းလုပ်စဉ်က တစ်နေရာပဲ့သွား၍ ပဲ့သွားသည့် အစသည်ပင် အမြင့် ၇'၊ အကျယ် ၈' ရှိပြီး အလေးချိန် ၁၁ တန်ရှိသည်။\nကမ္ဘာ့ဒုတိယအကြီးဆုံး ခေါင်းလောင်းသည်လည်း မော်စကိုမြို့မှာပင်ရှိ၍ အလေးချိန် ၁၂၈ တန်ရှိသည်။ ကမ္ဘာ့တတိယအကြီးဆုံး ခေါင်းလောင်းမှာ မင်းကွန်းခေါင်းလောင်း ကြီးဖြစ်သည်။ ယင်းခေါင်းလောင်းကို ဘိုးတော်ဘုရားလက်ထက်တွင် သွန်းလုပ်ခဲ့\nသည်။ ကုန်းဘောင်ခေတ်မဟာရာဇ၀င်တွင် သက္ကရာဇ် ၁၁၇၀ ပြည့်နှစ်၊ ကဆုန်လ ဆန်း ၅ ရက်နေ့တွင် သွန်းလုပ်ခဲ့သည်ဟုဆိုပါသည်။\nခေါင်းလောင်း၏အတိုင်းအတာ ကိုလည်း အ၀အချင်း ၃၁ တောင် ၄ သစ် (၁၆ ပေ၊ ၁.၄ လက်မ)၊ လုံးပတ် ၃၃ တောင် ၁ မိုက် ၄ သစ် (၅၀ ပေ ၁.၄ လက်မ)၊ စောက် ၁၃ တောင် ၁ မိုက် ၄ သစ် (၂၀ ပေ ၃ လက်မ) ရှိသည်ဟုဖော်ပြခဲ့သည်။ တန် ၈၀ ရှိသည်ဟု အင်္ဂလိပ်တို့ကခန့်မှန်းခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ခေါင်းလောင်း၏အလေးချိန်မှာ ကြေးပိဿာ ၅၅၅၅၅ ရှိသဖြင့် ၄င်းကို တန်ဖွဲ့ပါက ၉၀.၅၂ တန်ရှိသည်။\nယခုအခါ ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံးခေါင်းလောင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော စာကိုလိုကော\nခေါင်းလောင်းကို စိန်ခေါ်သည့် ခေါင်းလောင်းတစ်ခု ရှိသည်ကို စိတ်ဝင်စားဖွယ် တွေ့\nရှိရသည်။ ယင်းကာ မွန်ဘာသာအားဖြင့် ' အပိန္နသော်' သို့မဟုတ် ' ဓမ္မစေတီ' ခေါင်း လောင်းပင်ဖြစ်သည်။ ခေါင်းလောင်း၏ဘွဲ့အမည်မှာ မြန်မာဘာသာဖြင့်အ၀ိန္နဆောက် ဟုခေါ်သည်။\nအခါတစ်ပါး ဓမ္မစေတီမင်းကြီးသည် အမတ်လေးဦးကို အိမ်ဦးရေ စာရင်းကောက်ရန်\nတာဝန်ပေးခဲ့သည်။ အမတ်များက အိမ်စာရင်းသာမက အိမ်တိုင်းမှ ကြေးကိုပါ ကောက်ခံခဲ့ရာ ကြေးစင် တစ်သန်းနှင့် ရှစ်သိန်း ရရှိခဲ့သည်။ မင်းကြီးက ကြေးပါ ကောက်ယူခဲ့သော အမတ်လေးဦးအား အပြစ်ဒဏ်ပေး၏။ ကြေးများကို ကာယကံရှင်\nများအား ပြန်ပေးစေသည်။ ပိုင်ရှင်များက ပြန်မယူပဲ မင်းကြီး သင့်တော်သလိုသာ အသုံးပြုရန် လျှောက်ထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မစေတီမင်းကြီးသည် ဤကြေးများ\nဖြင့် အမတ်ကြီး ဗညားအိမ်ကို အကြီးအမှူးခန့်၍ ခေါင်းလောင်းသွန်းလုပ်စေသည်။\nအမတ်ကြီးသည်လည်း ဆရာတို့ အခါပေးသည့်အတိုင်း တပေါင်းလဆန်း ၈ ရက်\nကြာသာပတေးနေ့ သိဟ်လဂ်တွင် ပွဲကြီးသဘင်ပြု၍ ခေါင်းလောင်းကြီးကို ပြုလုပ်\nတော်မူသည်။ သို့သော် ခေါင်းကြီးမှာ ထူးထူးခြားခြား အသံမမြည်ပဲ ရှိခဲ့သည်။\nခေါင်းလောင်းသွန်းလုပ်စဉ် လောကဥာဏ အမည်ရှိဗေဒင်ဆရာတစ်ဦးက ခေါင်းလောင်းသွန်းလုပ်ပြီးလျှင် အပြစ်အနာအဆာမရှိ ချောမောလိမ့်မည်။ သို့သော်\nအသံကာ မြည်မည်မဟုတ်ဟု မင်းကြီးအား လျှောက်၏။ မင်းကြီးက အကြောင်းစုံမေး\nမြန်းရာ ခေါင်းလောင်းပြုလုပ်ရန် ဆရာတို့ပေးသောအခါသည် နက္ခတ်ခြောက်လုံးဖြစ်\nသည်။ ခြောက်လုံးမှာ မိကျောင်းနက္ခတ်ဖြစ်သဖြင့် မိကျောင်းမှာလျှာမရှိ၍ အသံမမြည် နိုင်ချေ။ မင်းကြီးလည်း ခေါင်းလောင်းကို ' အပိန္နသော်' ဟု ဘွဲ့အမည်ပေးပြီး ရွှေတိဂုံ\nရင်ပြင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားစေသည်။ ရွှေတိဂုံစေတီသို့ လှူဒါန်းသည့် ခေါင်းလောင်းများ\nခေါင်းလောင်းကြီးသည် စောက် ၁၂ တောင်ရှိ၍ ကြေးပိဿာချိန် ၁၈၀၀၀၀(တစ်သိန်း\nရှစ်သောင်း)ရှိသည်။ ၄င်းကိုတန်ဖွဲ့ပါက ၂၉၀ တန်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့်ဓမ္မစေတီခေါင်း\nလောင်းသည် စာကိုလိုကောခေါင်းလောင်းထက် မင်းကွန်းခေါင်းလောင်းတစ်ခုစာပို၍\nကြီးမားနေသည်ကို အံ့သြဖွယ်တွေ့ရှိရသည်။ ဒီအတိုင်းဆိုလျှင်ဓမ္မစေတီခေါင်းလောင်း ကို ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံးခေါင်းလောင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ရပေမည်။\nစာကိုလိုကောခေါင်းလောင်းသည် ၁၈ ရာစုတွင် သွန်းလုပ်သော ခေါင်းလောင်းဖြစ်ပြီး\nဓမ္မစေတီခေါင်းလောင်းမှာ အေဒီ ၁၅ ရာစုက သွန်းလုပ်ခဲ့သော ခေါင်းလောင်းဖြစ် သဖြင့် နှစ် ၃၀၀ ပို၍စောနေသည်ကိုတွေ့ရှိရသည်။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မစေတီခေါင်းလောင်း\nသည် ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံးခေါင်းလောင်းများအနက် ရှေးအကျဆုံး ခေါင်းလောင်းဖြစ်သည်။\nရှေးကျပြီး ကြီးကျယ်သော ခေါင်းလောင်းကို သွန်းလုပ်ခဲ့သော မွန်တို့၏ ကြေးသွန်း\nအတတ်ပညာမှာ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။\nသို့သော် ဓမ္မစေတီခေါင်းလောင်းအကြောင်းမလှပုံမှာ ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၆၀၈ ခုနှစ်တွင်\nပေါ်တူဂီလူမျိုး ဖိလစ်ဒိုဘရစ်တို့က ဓမ္မစေတီခေါင်းလောင်းကို အမြောက်သွန်းလုပ်ရန်\nဖောင်ဖြင့် သန်လျင်သို့ သယ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဒေါပုံမြစ်အကူးတွင် ဖောင်နစ်ပြီး ခေါင်း\nလောင်းကြီး ရေထဲနစ်မြှုပ်သွားသည်မှာ ယနေ့ထက်တိုင် ဖြစ်သည်။ ဓမ္မစေတီခေါင်း\nလောင်း ရေအောက်ရောက်နေသည်မှာ နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ နီးပါးရှိချေပြီ။\nမွန်တိုင်းရင်းသားတို့၏ လက်ရာဖြစ်သော ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး ဓမ္မစေတီခေါင်းလောင်းကို\nကမ္ဘာ့အလည် ထည်ထည်ဝါ၀ါ ပြသနိုင်ရန် ခေါင်းလောင်းဆယ်ယူနိုင်ရေးသည် မွန်လူ\nမျိုးတိုင်းမှာ တာဝန်ရှိတယ်လို့ ကျနော်ထင်မြင်မိပါသည်။\nရေးသားသူ မော်စီ at 9:08 PM5ယောက်ကဒီလိုမြင်ပါတယ်\nတစ်ကယ်တော့ ကျနော်အချစ်ကို ရူးသွပ်ခဲ့တာပါ။ ရူးသွပ်နေမှန်း သိပါလျက်နဲ့\nအဲဒီရူးသွပ်မှုကို ထိန်းလို့မရတာ ဘာကြောင့်ပါလိမ့်။ လူနှစ်ယောက်ရဲ့ဆက်ဆံရေး\nတစ်ခုဟာ ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားသလိုပါပဲ။ တစ်ယောက်ကဆွဲတဲ့အခါ ကျန်\nနှစ်ယောက်စလုံးဆွဲခဲ့ရင်တော့ ကြိုးကတင်းပြီးပြတ်လိမ့်မယ်။ ပြတ်သွားပြီး ပြန်ဆက်\nလို့ရခဲ့ရင်တောင် ဒဏ်ရာတွေရဲ့ အမာရွက်တွေကျန်ခဲ့အုံးမှာပေါ့။ အဲနောက်တစ်ခု\nတစ်ယောက်တည်းကပဲ အမြဲတမ်းဆွဲနေမယ်ဆိုရင် ကျန်တစ်ယောက်ကရော အမြဲ\nတမ်းလျှော့ပေးနိုင်ပါ့မလား။ အသွေးနဲ့အသားနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့လူသားပဲဗျာ\nအကန့်အသတ်မဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေရှိရအောင် ဝေသံဿရာမှ မဟုတ်ပဲနော်။\nအချစ်လောကကြီးမှာ ပေးဆပ်ခြင်း၊ ရယူခြင်းတို့ ရှိကြတယ်တဲ့။ လူတိုင်းကတော့\nရယူပိုင်ဆိုင်ချင်ကြမှာပေါ့ အခြေအနေတစ်ခုကြောင့် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရပဲ ပေးဆပ်လိုက် ရတာပါ။ အဲဒီပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရတဲ့ အခြေအနေကို ဘယ်သူတွေက ဖန်တီးခဲ့ပါသလဲ။\nဘယ်သူမပြု မိမိအမှုတဲ့ ရှေးလူကြီးတွေပြောခဲ့တာ စကားပုံတစ်ခု အနေနဲ့ပေါ့။\nလူတိုင်းကတော့ ပျော်ရွှင်မှုကိုပဲ နှစ်သက်ကြတာပါ။ ကျနော်ဆို အမြဲတမ်း ပျော်ပျော်ပဲ နေချင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ကျနော်တို့ သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်မယ်\nဆိုရင် ၀မ်းနည်းမှုတွေကြောင့် ပျော်ရွှင်မှုတွေက တန်ဖိုးရှိနေတာပါ။ဒုက္ခတွေကြောင့်\nသုခတွေ နာမည်ကြီးနေတာပါ။ အကောင်းနဲ့အဆိုးက တစ်အိမ်ထဲမှာ အတူတူနေကြ\nတာလေ။ ကျနော်တို့ လူ့လောကကြီးက သူတို့အိမ်ပေါ့။ အဲဒီအိမ်ကို သွားလည်ရင်\nအချစ်ဆိုတဲ့ခံစားမှုကြောင့် ပျော်ရွှင်မှုတွေရရှိသလို ၀မ်းနည်းမှုတွေနဲ့လည်း ကြုံတွေ့ရမှာပါ။ အချစ်ကြောင့် ရှင်သန်ခဲ့တာရှိသလို အချစ်ကြောင့်ပဲ သေဆုံးနိုင်\nပါတယ်။ အချစ်ကြောင့် အချစ်ကြောင့်တဲ့ . . .\nကျနော့်စိတ်မှာရှိတာတွေကို ရေးခဲ့ခြင်းပါ။ အချိန်ကုန်ခံပြီး လာရောက်ဖတ်ရှု့ပေးတဲ့\nblogger ညီအကို မောင်နှမများ အားလုံးကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nရေးသားသူ မော်စီ at 8:13 PM2ယောက်ကဒီလိုမြင်ပါတယ်\nဒဏ်ရာတွေနဲ့ ရေးခြစ်ထားတဲ့ နေ့ရက်\nကျနော် မနေ့ကတီဗွီမှာ တိရိစ္ဆာန်များအကြောင်း Discovery ကိုကြည့်ဖြစ်တယ်\nအဲဒီမှာ ကျွဲတစ်ကောင်ကို ခြင်္သေ့တစ်စုက ၀ိုင်းတိုက်ခိုက်ကြတာ ကျွဲကလည်း\nအထိနာပြီး လဲကျသွားတယ်။ ခဏတော့ ကျွဲအုပ်စုရောက်လာပြီး ခြင်္သေ့တွေကို\nပြန်တိုက်လိုက်တော့ ခြင်္သေ့တွေကနောက်ဆုတ်သွားတယ်။ ခြင်္သေ့တွေကလည်း\nသူ့အစာအတွက် တစ်နေရာမှာစောင့်ကြည့်နေကြတယ်။ အထိနာပြီးလဲကျသွား\nတဲ့ကျွဲက သေဆုံးသွားသည်အထိ ကျွဲအုပ်စုကမသွားသေးပဲ ကာကွယ်စောင့်\nအဲဒီအဖြစ်အပျက်လေးကိုကြည့်ပြီး ကျနော်တစ်ခုစဉ်းစားမိတယ်။ တိရိစ္ဆာန်တွေ\nတောင် သူ့အမျိုးကိုထိရင် မခံနိုင်ပဲကာကွယ်စောင့်ရှောက်နေကြတာ ကျနော်\nတို့လူသားတွေ ကိုယ့်အမျိုးကို ဘာလို့မကာကွယ်မစောင့်ရှောက်နိုင်ရမှာလဲ။\nကျနော်တို့မှာ စဉ်းစားတတ်တဲ့ ဦးနှောက်တွေရှိကြတယ် အမှားအမှန်ကိုခွဲခြား\nတတ်တဲ့ အသိတရားတွေရှိကြပါတယ်။ ကိုယ့်အမျိုးကို ကိုယ်ချစ်တာ သူများအမျိုးကို မုန်းတာမဟုတ်ပါဘူး၊ ကိုယ့် ဘာသာ စာပေ၊ ယဉ်ကျေးမှု တွေကို\nကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထိန်းသိမ်းတာ သူတစ်ပါး ဘာသာ စာပေ၊ ယဉ်ကျေးမှု\nဒါပေမယ့်ဗျာ စိတ်မကောင်းစွာပဲ ကိုယ့် လူမျိုး၊ ဘာသာ၊ စာပေ၊ ယဉ်ကျေးမှု တွေကို မထိန်းသိမ်း မစောင့်ရှောက်တဲ့အပြင် ကိုယ့် ကိုယ်ကျိုးအတွက် လူမျိုး၊ ဘာသာ၊ စာပေ၊ ယဉ်ကျေးမှုတွေကို ပျက်တုံးအောင်လုပ်နေကြတဲ့လူတစ်စုကြောင့် ရင်နာတယ်ဗျာ ရင်နာရုံမကဘူး အမျိုးပါနာတယ်။\nကိုယ့်လူမျိုးကို ကိုယ်မစောင့်ရှောက်ရင် ဘယ်သူတွေက လာစောင့်ရှောက်မှာလဲ။\nတစ်ခြားတိုင်းပြည်က တစ်ခြားလူမျိုးတွေ လာစောင့်ရှောက်ပေးမှာလား? မဖြစ်နိုင်\nပါဘူး အကူအညီပေးတာလောက်ပဲ ဖြစ်နိုင်မှာပါ။ ကိုယ်ကရောတစ်ခြားလူမျိုး တွေကို သွားစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ပါ့မလား? အကူအညီလောက်ပဲ ပေးနိုင်မှာပါ။\nအခုလိုအချိန်မှာဆို အကူအညီတောင်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။\nကျနော်လည်း ကိုယ့်လူမျိုး၊ ဘာသာ၊ စာပေ၊ ယဉ်ကျေးမှုတွေကိုစွမ်းနိုင်သလောက်\nကာကွယ်စောင့်ရှောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။ ကျနော်တို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်\nရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင်ကို တစ်နေ့တော့ ရောက်မှာပါ။ ထူးအိမ်သင် သီချင်းထဲကလို\nဒဏ်ရာတွေနဲ့ ရေးခြစ်ထားတဲ့ နေ့ရက်တွေ ကျော်လွန်တဲ့ တစ်နေ့ . . .\nရေးသားသူ မော်စီ at 9:43 PM 1 ယောက်ကဒီလိုမြင်ပါတယ်\nဤ ၅၂၈ မေတ္တာပါ . . .\nဤ ၅၂၈ မေတ္တာပါ\nဤ ၅၂၈ မေတ္တာနဲ့\nအနိုင်ယူနိုင်မှာပါ . . .\nရေးသားသူ မော်စီ at 6:48 PM0ယောက်ကဒီလိုမြင်ပါတယ်\nမကျပါဘူး . . .\nအကြိမ်ပေါင်းမနည်း ငိုခဲ့ဖူးပါတယ် . . .\nလေ့ကျင့်ထားသင့်တယ် . . .\nနေသားမကျသေးဘူး . . .\nပြောင်းလဲ မခံစားတတ်သေးဘူး . . .\nခွန်အားတွေ မရှိဘူး . . .\nအို . . . ဘုရားသခင်\nအကျွန်ုပ်သည် . . .\nဖြစ်ရပါလို၏ . . .\nရေးသားသူ မော်စီ at 8:29 PM2ယောက်ကဒီလိုမြင်ပါတယ်\nကျနော် အခုတလော သတင်းတွေဖတ်ပြီး မကျေနပ်မှုတွေ ၀မ်းနည်းမှုတွေနဲ့\nစိတ်မွန်းကျပ်လွန်းလို့ ထွက်ပေါက်ရှာတဲ့အနေနဲ့ ဟာသလေးတစ်ခု ဖန်တီး\nဖြစ်ပါတယ် . . .။\nလွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်က မြန်မာနိုင်ငံဝန်ကြီးချုပ် စိုးဝင်းတစ်ယောက်\n၀န်ကြီးချုပ်စိုးဝင်းက သတိလစ်သွားတာပါ။ သတိလစ်သွားတော့\nဘယ်ရောက်သွားတယ်မှတ်လဲ . . . သူက နိုင်ငံခြားတိုင်းပြည်\nတွေကိုပဲ အလည်အပတ်သွားနေရလို့ ငြီးငွေ့လို့ဆိုပြီး ငရဲပြည်ကို\nအလည်အပတ်သွားနေတာပါ . . .။\nအဲဒါနဲ့ ငရဲပြည်ကို ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် လျှောက်လည်ရင်း တစ်နေရာရောက်တော့\nရေနွေးအိုး ပူပူထဲမှာကူးခက်နေတဲ့ ဗိုလ်ချုပ်နေ၀င်းကို တွေ့သွားတယ်။\nအဲဒီတော့ စိုးဝင်းက``ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဒီမှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲ´´\nနေ၀င်းက ``အေးကွာ ပြည်သူတွေကိုနှိပ်စက်မိလို့ အခုငါပြန်ခံနေရတာ´´\nအဲဒါနဲ့ စိုးဝင်းတစ်ယောက် ကြောက်ဒူးတုန်ရင်း ယမမင်းနဲ့သွားတွေ့ပါတယ်။\nယမမင်းကြီးက `` ဘယ်လိုလဲ စိုးဝင်းရေ မင်းထက်အရင်သွားတဲ့လူတွေကို\nတွေ့ခဲ့ ပြီးပြီးလားကွ´´ စိုးဝင်းက တအံ့အသြနဲ့ `` ယမမင်းကြီးက\nကျနော့်ကို သိနေတယ်´´ယမမင်းကြီးက `` ဟ သိတာပေါ့ကွ မင်းက ဒီပဲယင်း\nအရေးအခင်းမှာ နာမည်ကြီးလူသတ်ကောင်စိုးဝင်းပဲ မသိပဲနေမလားကွ . . .\nဒီမှာတွေ့လား မင်းရဲ့လုပ်ဆောင်မှုအသေးစိတ်တွေ . . .´´\nစိုးဝင်းက မျက်လုံးပြူးလို့ `` ယမမင်းကြီးက ဒါတွေကို ဘယ်ကရတာလဲ ဟင်´´\nယမမင်းကြီးက`` မင်းက ငရဲပြည်ကို ဘာထင်လို့လဲ ငရဲပြည်မှာလဲ\nအင်တာနက်ရှိတယ်ကွ လူ့ပြည်မှာလည်းငါ သတင်းထောက်တွေ လွှတ်ထားတယ်\nဆောင်ရွက်ချက်တွေငါ့မှာရှိတယ်ကွ . . . ´´\nစိုးဝင်းက ကြောက်ကြောက်နဲ့ `` ကျနော်တို့ သတင်းတွေဒီလောက်အမှောင်ချထားတာတောင်မှ\nဘယ်လိုလုပ် ပေါက်ကြားသွားတာတုန်းဗျာ´´ ယမမင်းကြီးက `` မင်းတို့ဦးနှောက်က\nချီးဦနှောက်ပဲမင်းတို့သတင်းတွေကို အမှောင်ချဖို့ကြိုးစားနေပေမယ့် မအောင်မြင်ဘူး\nမဟုတ်လား . . .ဆန္ဒပြပွဲမှာမင်းတို့ အာဏာရူးတွေ သံဃာတော်နဲ့ပြည်သူတွေကို\nဘယ်လိုရိုက်နှက်သတ်ဖြတ်နေတာကို သတင်းဌာနတွေနဲ့ blogger တွေ\nအချိန်မဆိုင်း သတင်းတွေတင်ပြနေတာလေ . . .\nအဲဒါကို မင်းတို့ကောင်တွေသိတော့ သတင်းဌာန website နဲ့ blogspot.com ကို\nban ပေမယ့်လည်း ရတဲ့နည်းနဲ့ သတင်းတွေထွက်နေတာပဲ မဟုတ်လား နည်းပညာကို\nဘာနဲ့မှတားဆီးလို့မရဘူးဆိုတာ သိပြီးလား . . .။ မင်းတို့သတင်းတွေ\nတစ်ကမ္ဘာလုံးသာမက ငရဲပြည် နတ်ပြည်တွေပါ ပြန့်နေပြီးကွ . . .´´\nစိုးဝင်းက တအံ့အသြနဲ့ `` ဟာအဲဒီလောက်တောင်ပဲလား ကျနော်တို့က\nအသူမှမသိဘူးလို့ထင်နေတာ . . . ဟာ ဒါဆိုမဖြစ်ဘူး ကျနော့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို\nသွားတင်ပြရမယ်´´ယမမင်းကြီးက `` အေး မြန်မြန်သွား\nမင်းအချိန်မရောက်သေးလို့ ငါပြန်လွှတ်လိုက်မယ် ပြီးတော့ကောင်တာမှာ\nမင်းဗိုလ်ချုပ်ကြီးနဲ့ အပေါင်းပါတွေအတွက် ဗိုကင် လုပ်သွားလိုက်\nမင်းတို့အတွက်နောက်ဆုံးပေါ် နှိပ်စက်နည်းတွေနဲ့ စောင့်မျှော်နေမယ်´´\nစိုးဝင်းလူ့ပြည်ရောက်လို့ သတိပြန်လည်လာပြီး သူ ယမမင်းနဲ့ တွေ့ကြုံခဲ့သမျှကို\nသူ့ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကိုတင်ပြတော့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက `` ကြိုင်ကြိုင်ရေ ကယ်ပါအုံး´´\nဆိုပြီး သွေးရူးသွေးတန်းနဲ့ အော်နေလေရဲ့ . . .။\nရေးသားသူ မော်စီ at 10:07 PM 1 ယောက်ကဒီလိုမြင်ပါတယ်\nကိုထိုက်၊ ကိုနစ်နေမန်း၊ ဆုံဆည်းရာ၊ mmedwatch blog တို့မှ ရရှိသော\nဓာတ်ပုံများကို စုစည်းတင်ပြခြင်း ဖြစ်ပါသည်။\nရေးသားသူ မော်စီ at 12:48 AM0ယောက်ကဒီလိုမြင်ပါတယ်\nကျနော် နေပြန်ကောင်းသွားပါပြီး bogger မောင်နှမတွေေ...


“ဆေးလိပ်သောက်ခြင်းသည် ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်နိုင်ပါသည်...” ဆိုတဲ့ သတိပေးကြော်ငြာတွေ တွေ့တိုင်းတွေ့တိုင်း၊ ချောင်းဆိုးတိုင်း ဆိုးတိုင်း၊ ဆေးလိပ်ဖြတ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ အကြိမ်ကြိမ်.. လစာထုတ်တိုင်း ထုတ်တိုင်း ဆေးလိပ်ဖြတ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာလည်း အခါခါပေါ့.. ဒီတစ်ဗူးနောက်ဆုံး၊ ဒီတစ်လိပ်နောက်ဆုံး ဆိုတာကလည်း မနည်းတော့ဘူး.. ခုဏကအထိကို သောက်မိနေသေးတယ်.. ဆေးလိပ်သောက်တာ မကောင်းဘူးဆိုတာ သိသား.. ပညာပေးစာတွေလည်း ဖတ်ဖူးနေတာပဲလေ.. ဘာလို့သောက်နေသေးလဲလို့ မေးစရာပေါ့.. ဟုတ်ပါတယ်.. ဖြတ်မရတာပါ.. စိတ်ဓါတ်မခိုင်မာတာလား.. ဆေးလိပ်အရမ်းစွဲနေတာလား.. ဘာလို့ဖြတ်ဖို့ မကြိုးစားတာလဲ..!!\nကျနော် ဆေးလိပ်စသောက်တတ်တာ တော်တော်ငယ်သေးတယ် (၁၄) နှစ်သားလောက်က.. လ္ဘက်ရည်ဆိုင်ကစတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာဘဲ ကိုယ့်ထက်အတန်းကြီးတဲ့ အစ်ကိုကြီးတွေနဲ့ ဆိုင်အတူထိုင်ရတာကို ပျော်နေခဲ့မိတာ.. သူတို့ပြောတာတွေ နားထောင် သူတို့လုပ်တာတွေ လိုက်လုပ်နဲ့ ကိုယ့်ကိုကိုယ်တော့ ဟုတ်လှပြီထင်နေခဲ့တာပေါ့.. လူကြီးဖြစ်ပြီပေါ့.. အဲ့လိုနဲ့ ဆေးလိပ်လေး သောက်တတ်လာရော.. စသောက်ခါစက အရသာကိုလည်း မသိပါဘူး ဖွာလိုက်ရတာ.. ရှိုက်လိုက်ရတာ.. ဆေးလိပ်လေး လက်ကြား ညှပ်ထားရတာကိုက အရသာရှိသလိုလို.. ဆေးလိပ်လေးခဲနေရတာကိုက စတိုင်ရှိသလိုလို အားနေရင် လ္ဘက်ရည်ဆိုင်ဘဲ ထိုင်နေချင်တာ.. တယ်ဟုတ်ပါလားပေါ့..\nဆေးလိပ်သောက်တာ မြင်သွားလို့ ဖေဖေ နားရင်းတီးတာလည်း ခံခဲ့ရဘူးတယ်.. ကျောင်းလွယ်အိပ်ထဲက ဆေးလိပ်ဗူးနဲ့မီးခြစ် တွေ့သွားလို့ မေမေငိုခဲ့ရတာကိုလည်း မှတ်မိနေသေးတယ်.. နောက်မသောက်တော့ပါဘူးလို့ ကတိပေးခဲ့တာလည်း အကြိမ်ကြိမ်.. အချိန်တန်ရင် လ္ဘက်ရည်ဆိုင်ပဲ သွားချင်နေတော့တာ.. လမ်းဘေးကွမ်းယာဆိုင်လေး တွေကလည်း ကလေးလူကြီး ဘယ်သူဝယ်ဝယ် ရောင်းတာပဲလေ နိုင်ငံခြားမှာလို အသက်ကန့်သတ်ထားတာကလည်း မရှိဘူးလေ.. အဲ့တော့ လွယ်လွယ်လေးပေါ့..\nရည်းစားစထားတတ်တဲ့ လူပျိုပေါက်အရွယ်လေး ရောက်ခဲ့ပြန်တော့လည်း ဆေးလိပ်ပြဿနာက ကြုံနေရတာ.. သိကြတဲ့အတိုင်းဘဲ ဆေးလိပ်နံ့ဆိုတာကလည်း အခက်သားလားဗျာ.. ပီကေတွေ ဂျင်တန်တွေ အငုံလွန်ပြီး အာခေါင်တစ်ခုလုံး ရစရာမရှိအောင်ပူပြီး နေရထိုင်ရ ခက်ချင်ခက်မယ် အနံ့ကပျောက်ကိုမပျောက်ဘူး.. ရည်းစားကလည်း ချက်ချင်းသိတယ်.. ညာလို့ကိုမရတာ.. သူစိတ်ဆိုး စိတ်ကောက်တာတွေ ခံရတိုင်း အတွေးထဲမှာ တွေးမိသေးတယ်.. ကျနော့်ရည်းစား တစ်ခြားကောင်မလေးတွေထက် အနံ့ခံအာရုံတွေများ အရမ်းကောင်းနေတာလားပေါ့... ဘယ့်နှယ်ဗျာ သူမို့လို့ သိ.. သိနိုင်လွန်း.. ဒီလိုနဲ့ အတော်လေးကြိုးစားခဲ့ရတဲ့ မရှိမဲ့ရှိမဲ့ ရည်းစားလေး တစ်ယောက်နှစ်ယောက်နဲ့ လွဲခဲ့ရတာတွေလည်းရှိပေါ့.. အသည်းတွေကွဲပြီး ငေါင်နေချိန်မှာတောင် ဆေးလိပ်က လက်ကြားညှပ်တုန်းဗျ.. အမှတ်ကို မရှိတာလေ..။\nဘယ်ဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်ထိုင် ဆေးလိပ်ဆိုတာ သောက်ချင်တဲ့နေရာမှာ သောက်ခွင့်ရှိနေတဲ့ ခေတ်ကြီးကလည်းဖြစ်ဆိုတော့... အင်းးး ခေတ်ကြီးကိုသာ လွှဲချရတာပါ... အဓိက ကတော့ “စိတ်” ပါဘဲ.. ဒီဆေးလိပ်ကြောင့်ဘဲ ပိုပြီးအန္တရာယ်ရှိတဲ့ မူးယစ်ဆေးဝါးဖက်နွယ်ပြီး ဘဝပျက်ရသူတွေ ဒုနဲ့ဒေးလေ.. စဉ်းစားကြည့်ဗျာ.. ဆေးလိပ်လုံးဝ မသောက်တတ်တဲ့ လူတစ်ယောက်က အဲဒါတွေဘက် ရောက်သွားဖို့ဆိုတာ မရှိသလောက်ပဲ မဟုတ်လား.. အားလုံးဟာ ဆေးလိပ်ကစတာ လို့ပြောရင် သိပ်တော့မှားမယ်မထင်ဘူး.. ကိုယ့်ကိုကိုယ် သိနေပါတယ်.. “ကျနော်ဟာ လူမိုက်”... အဆိုးတွေကို သိလျှက်နဲ့ ဆက်မှားနေတဲ့ လူမိုက်ကြီးပေါ့... မှားနေမှန်းသိနေလို့လည်း ပြင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ နှစ်တွေချို့ခဲ့ပြီ...\nအခုအရွယ်ရောက်လို့ နားလည်လာတော့ နောင်တရမိတယ်.. ကလေးအရွယ် ညီငယ်လေးတွေ တွေ့တိုင်းလည်း ဆေးလိပ်မကောင်းကြောင်းတွေ ဆေးလိပ်မသောက်ရေးတရားတွေ ဟောချင်သေးတယ်.. ဆေးလိပ်သောက်တယ်ဆိုတာ တကယ်တော့ ဘာမှအဓိပ္ပါယ်မရှိ အကျိုးပြုတာလည်းမရှိ စိတ်ကို အလိုလိုက်ခြင်းသက်သက်.. ရောဂါဝယ်ယူနေခြင်းသက်သက် ဆိုတာ ပိုပိုသိလာတယ်.. “သူနဲ့မတွေခဲ့ရရင်ကောင်းသား ခုတော့ အချစ်ကြီးချစ်လို့ မုန်းခက်မေ့ခက် အဖြတ်ခက်နေပြီ” ဆိုတာလိုပေါ့.. မဖြစ်တော့ဘူး ကြာရင်သေရာပါလိမ့်မယ်..\n“ကယ်.. သွားကွာ..” ဆေးလိပ်ဗူးရော မီးခြစ်ရော ဆေးလိပ်ခွက်ပါ အကုန်လုံး လွင့်ပစ်လိုက်ပြီဗျာ.. ဒီတစ်ခါတော့ ကျနော် တကယ်ဖြတ်ပြီဗျာ အားလုံးကိုလည်း ကတိပေးတယ်.. အဖေနဲ့အမေကိုလည်း ကျနော် တကယ်ကတိပေးပြီဗျာ လုံးဝ(လုံးဝ) မသောက်တော့ဘူးဗျာ.. ဆေးလိပ်သောက်ချင်စိတ် ဖြစ်လာရင် ကျနော့် “စိတ်” ကိုပါ ကျနော် အမှိုက်ပုံးထဲ လွင့်ပစ်တော့မယ်.. နောက်ဘယ်တော့မှ ဆေးလိပ်မသောက်တော့ဘူး..။\nဓါတ်ပုံလေးကို Photobucket မှာတွေ့လို့ ကူးယူတင်ပြထားတာပါ..။\nအချိန် 10:25 AM\nLabels: ဖွမိဖွရာ (ကိုရင်နော်)\nကောင်းတယ် သွားကွာ ဆိုတဲ့ အတိုင်း ပြန်မကောက်နဲ့ တော့ဗျး) ဒီတစ်ခါ ချစ်သူလေးကိုတော့ မလွဲချင်ဘူးထင်ပါ့ ကိုရင် သိပ်ကြိုက်တဲ့ ဆေးလိပ်ကို တကယ်ဖြတ်လိုက်တယ်ဆိုတော့ :)\nအမှိုက်ပုံးထဲက စိတ်ကို ပြန်မကောက်နဲ့အုံးဗျို့ :P\nဆေးလိပ်နဲ့ အရက် မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်..\nဟက်..ဟက်....ငါနင့်ကို ကျားပေါက် သီချင်းလေး ဆိုပြတာနော်...\nဟေ့ယောင်... ငယ်ငယ်လေးကတည်းကပေါင်းလာတဲ့ ငါကတော့ လုံးဝ လုံးဝ ယုံဖူးးးး ကွ\nှSuburban Area said...\nကျွန်တော်ကတော့ အားပေးသဗျာ။ လိုက်တော့ မလုပ်နိုင်သေးဘူး။ ကိုယ့်စိတ်ကို ကိုယ်တိုင်မနိုင်သေးလို့လေ။\nကိုရင်နော်ကြီး ဆေးလိပ်ကို အပြတ် ဖြတ်နိုင်ပါစေဗျို့။\nအားပေးတယ်၊ ကြိုးစားဖြတ်ပါ။ အရက်က နဲနဲသောက်ရင် ကျန်းမာရေးအတွက် သင့်တော်တယ်လို့ ကြားဖူးပေမယ့်၊ ဆေးလိပ်တော့ တခါမှ မကြားဖူးဘူး။\nဆေးလိပ်ဖြတ်ဖို့ အတွက် ဈေးဆိုင်တွေမှာ ဆေးလိပ်အစား\nပီကေ၀ါးစရာလေးတွေ တင်ရောင်းတာတွေ့ ရတယ်။\nကျမတွေ့ ဘူးတဲ့ အသက် ၆၀ ကျော် အဖိုးနှစ်ယောက်ဟာ\nဆေးရုံတက်ရတော့ ငယ်ရွယ်စဉ်ထဲက ဆေးလိပ်သောက်\nလာလို့ အဆုတ်တခုလုံးမဲပြီး ကင်ဆာတဲ့။\nတကယ်တော့ အဖိုးတွေဟာ အသက်၁၂၀ ရှည်စေသော်\nဆိုတဲ့အတိုင်း နေရအုံးမှာပါ။ ခုတော့့့ \nမန္တလေးသစ္စာအဆောင်ရှေ့ဂီတာသွားတီးရင်း ခြင်ကိုက်တာမခံစားနိုင်လို့ ဆေးလိပ်သောက် ဖြစ်ရင်း ကနေ ဆေးလိပ်ကိုနှစ်သက်သွား သေးတယ်။ စတိုင်လ်ထုတ်ချင်တာလဲပါတာ ပေါ့။ အခုတော့ မသောက်ဖြစ်တာ ၅ နှစ် ကျော်ပါပီ၊ ဆိုးကျိုးများပါတယ်။ ယတိပြတ် ဖြတ်နိုင်ပါစေဗျာ .. ..\nကိုရင်ရေ .. ဆေးစာအုပ်ထဲမှာ ဆေးလိပ်က ဆိုက်ကိုလော့ဂျစ်ကယ် ဒီပန့်(depends) ၊\nအရက် ကျတော့ ဖစ်ဆီရောလော့ဂျစ်ကယ် ဒီပန့်(depends) တဲ့ဗျ ၊၊ ကောင်းတယ် ဆေးလိပ်ဖြတ်လိုက် ၊၊\nဒါပေမယ့် ကမားတော် အစည်းအဝေးကိုတော့ မပျက်စေနဲ့ ..တိလား ၊၊ ဟီး\nကိုရင်ကြီးရေ ...ပျော်ရွှင် ဟက်ပီးနော် ၊၊\nအဘိုးဆေးလိပ်သောက်တာက ပိုဆိုးတယ်။ ဆေးပေါ့လိပ်ကို အဘိုးတုိ့ တမိသားစုလုံးခဲတာဗျ။ ဆေးတံတကားကားနဲ့ ဦးလေးက ပါသေး။ ဧည့်ခန်းကို အလုံပိတ် အဲယားကွန်းဖွင့်ပြီးကို သောက်တာ။ ထိုင်နေတဲ့လူဆို မမြင်ရဘူး။ မီးခိုးပဲ မြင်ရတာ။ :( မကောင်းဘူးနော် ကိုရင်နော်။ မြန်မြန်ဖြတ်။ ချစ်ချစ်ကို ရွေးမလား။ ကင်ဆာကို ရွေးမလား။ ဒါမှမဟုတ် ကိုရင့်နော် ချစ်ချစ်လေး ဆေးလိပ်ငွေ့တွေကြောင့် ကင်ဆာဖြစ်တာကို ထိုင်ကြည့်နေရတာ ရွေးမလား။ ~,~\nမှတ်ချက်၊ ပေဖူးလွှာသည် မိသားစုထဲတွင် ထူးထူးခြားခြားဆေးလိပ်ကို အလွန်မုန်းပါသည်။ :(\nTry electric cigarette rather than cigarette.\nI have special type of cigarette for smoking treatment. Once the patients smoke that electric cigarette, they are able to stop smoking. But I haven't posted yet. I'll find and post for you when I found back the post.\nGood luck! Ko Yin Naw\nဆေးလိပ်သောက်ခြင်းသည် ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်နိုင်ပါသည် ဆိုတဲ့ သတိပေးစာက ဆေးလိပ် ကြော်ငြာတွေ အတွက်လိုဖြစ်နေတာပါပဲ။\nကိုရင်နော် တကယ်ဖြတ်နှိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပါ။\nဆေးလိပ်ကြောင့် တရားရုံးအထိ ရောက်ခဲ့ဘူးတဲ့ တစ်ယောက်အကြောင်း ရေးဘူးတယ်။ အချိန်ရရင် ဒီမှာ ဖတ်နှိုင်ပါတယ်။\nကိုရင်နော် ဆေးလိပ်မဖြတ်နိုင်ခင်မှာ လျှပ်စစ်ဆေးလိပ် ကို အစားထိုး သောက်စေချင်ပါတယ်။ ဆေးလိပ်ဖြတ် ပေးတဲ့ လျှပ်စစ် ဆေးလိပ်နောက်တမျိုး အကြောင်းကို ထပ်ရှာပေးပါမယ်။\nယခုတင်ထားတဲ့ ပို့ စ်ကို လာဖတ်စေချင်ပါတယ်.\nအဟဲ... ဟုတ်တယ်.. ထောက်ခံတယ်... ဘာမှ ကောင်းကျိုးမပေးတဲ့ဆေးလိပ်.. ပိုက်ဆံလည်းကုန်သေးတယ်.. အရက်မကောင်းကြောင်းလည်း ရေးပါဦး... ဆက်လက် ဖတ်မယ်နော....\nလျှပ်စစ် ဆေးလိပ် ၀ယ်ချင်ရင် အောက်ကလင့် တွေမှာ စမ်းကြည့်ပါ။ ကျွန်တော့် ပို့ စ်ကို လာရောက် ဖတ်ရှု့ သွားတဲ့ အတွက် ၀မ်းမြောက်မိ ပါတယ်။\nကိုရင်နော်....အမှန်အကန်ကို အားပေးတယ်ဗျ။ ဆေးလိပ်ကို စိတ်နဲ့ နိုင်အောင်သာဖြတ်ပေတော့ ။ ဟီး ဒါနဲ့ဘီယာရော ဟင် ????? ။ ချွန်သွားတာ ဟီးဟီး။\nကျနော်လည်း ဆေးလိပ်သမားပဲဗျ။ ဆေးလိပ်သောက်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ.. ဆေးလိပ်ပြတ်သွားတဲ့ သူငယ်ချင်းကို ကျနော်အမြဲတမ်းလေးစားမိတယ်။ အားပေးပါတယ် အစ်ကို။ ကျနော်တော့ ဘယ်တော့မှ ပြတ်မလဲ မသိပါဘူးဗျာ..။ အစ်ကိုလဲ `ဒီတစ်ခါ...´ ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်ပါစေခင်ဗျာ။\n၀မ်းသာပါတယ် ဦးနော်ရယ် ...........


Posted by ကလိုစေးထူး at 9:42 PM\nကိုစေးထူးရဲ့ ဒီပို့စ်လေးကို ဖတ်ပြီးတော့ ကော်မန့်ဝင်ရေးချင်စိတ်တွေ တစ်ဖွားဖွားဖြစ်လာပါတယ်. လူဆိုတာကလည်း အမြင်အမျိုးမျိုးရှိကြသကိုးလားဗျ...\nMay 25, 2007, 2:35:00 AM\nကိုကလိုစေးထူးခင်ဗျာ။ အစ်ကိုက ရေးချင်စိတ်နဲ့ ကိုယ်ရေးတာကိုယ်ဖတ်တာတော့ အဟုတ်သားဆိုလို့၊ စာရေးတာက ဘလော့ဂ်မှာဆိုရင် ပြန် edit လုပ်လို့ရတာပေါ့ဗျာ။ ကျွန်တော့်အကျင့်က ဘယ်သူကြိုက်မှန်းမသိ မကြိုက်မှန်းမသိ သီချင်းကို အကျယ်ကြီး အော်ဆိုရတာကိုမှ ဖီးလ် ..\nအဲဒါကြီးကျ ကိုယ့်အသံကိုလည်း ကိုယ်မသိလိုက်.. သိသွားရင်လည်း ဆိုထားတာကို ပြန်ပြင်လို့မရ..\nအခုအဲဒီအကျင့် ဘလော့ဂ်ပေါ်ထိ ဆွဲတင်မလို့ စဉ်းစားနေတာ.ဟဲ ဟဲ ဒါပေမယ့် တင်ဖြစ်ရင်တောင် Auto Play ကိုတော့ ပိတ်ထားပါ့မယ်နော်။\nMay 25, 2007, 2:50:00 AM\nအင်း .. ဘုန်းကြီးထိပ်ခေါက်ပြီးမှ .. အဲ .. ဟုတ်ဘူး .. မယ်သီလရှင် ထိပ်ခေါက်ပြီးမှ .. ပြန်တောင်းပန်လို့ ရရိုးလား။\nကျမထမင်းအိုး တုတ်နဲ့ မထိုးပေမယ့် အမြင်မတော်တာဆို ကြည့်မနေတတ်လို့ … ပြီးတော့ လျှာရှည်ရတာ .. ဆရာလုပ်ရတာ အကျင့်ပါနေလို့ပါရှင်။\nနောက်ကို စာဖတ်တဲ့အခါ မျက်မှန်ချွတ်ပြီးပဲ ဖတ်တော့မယ်။ မျက်စိက ခပ်မှုန်မှုန်မို့ သိပ်မမြင်ရရင် ပြောလည်းပြောမိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ :P\nMay 25, 2007, 6:13:00 AM\nဟုတ်တယ်နော်လူတွေကအကောင်းဘက်ကမကြည့်ပဲ၊ ဘာလို့အဆိုးဘက်ကကြည့်ကြပြီး ပွဲဆူအောင်လုပ်ချင်ကြလဲမသိဘူး၊ သူတို့အစားပူလောင်လိုက်တာ၊ ကိုကလိုစေးထူးပေးထားတဲ့ဥပမာလေးကအရမ်းကိုထိတယ်၊ လူအချင်းချင်းအကောင်းမြင်ပေးနိုင်ကြပါစေ၊ကြီးသူကိုရိုသေငယ်သူကိုလေးစား၊(ဟဲဟဲနောက်ဘာလဲမသိတော့ဘူး)......နိုင်ကြပါစေ၊\nMay 25, 2007, 8:25:00 AM\nမောင်ရန် ရေးသော ကွန်မန့်ကိုစိတ်ဝင်စားပါသည်။ သို့သော်.. :D\nကိုမျက်လုံး.. သီချင်းတင်မှာကို မိတ္တူလာပေးနေတာလား.. ဟဲဟဲ။ တင်ဖြစ်ရင် လက်တို့လိုက်ပါ။ နားထောင်မှာပေါ့ဗျာ။\nမမေ..၊ မျက်လုံးကို အ၀တ်စည်းထားလိုက်ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား။ :P\nချစ်လေပြေ ပြောတာ ဟုတ်ပါသည်. သို့သော်..။ :D\nMay 25, 2007, 5:32:00 PM\nMay 25, 2007, 9:23:00 PM\nတကယ်လေးစားတယ်ဗျာ ပေးသူ ယူသူ နဲ့ ပေးပုံ ယူပုံ(အားပေးတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ထောက်ပြတာပဲ ဖြစ်ဖြစ်) ရှင်းသွားတယ် ဒါပေမဲ့ ပြန်မပြောတတ်ဘူး ကိုယ်ဘယ်လို ဘယ်လောက်ထိ နားလည်မိလဲဆိုတာကိုပေါ့\nခုလို အတွေးအခေါ် ပါတဲ့ စာကောင်းကောင်းလေးတွေကိုအားပေးနေပါတယ်\nMay 28, 2007, 11:28:00 PM


ဘလော့ခေါင်းစဉ်ရှေ့က ပုံလေးနဲ့အလှဆင်နည်း ~ ညီနေမင်း ( နည်းပညာ )\nသည်တစ်ခါ တင်တဲ့ အကြောင်းရာလေးကတော့ မိမိတို့ဘလော့ရဲ့ Title ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်ရှေ့မှာ ပုံလေးတွေနဲ့ အလှဆင်နည်းလေးပါ။ ကျနော် ထည့်ပြထားတဲ့ ပုံလေးကို ကြည့်လိုက်ပါ\nပထမဆုံး ပုံလေးတွေ ရှာဖွေဖို့ www.google.com မှာ 'animated picture' ဆိုပြီးရှာလိုက်ပါ။\nပုံရဲ့လင့်ကိုယူနည်း ။ ၁ ။\nမိမိတို့ လိုခြင်သော ပုံတွေ့ပါက ညာကလစ်ပေးလိုက်ပါ နောက် properties ကိုကလစ်ပါ... အဲမှာ ဇယားကွက်လေးတစ်ခုကျလာမယ်. location ဆိုတဲ့နေရာက လင့်ကိုယူလိုက်ပါ... ပုံရဲ့လင့်ကို ရပါပြီနော်...။ ။\nပုံရဲ့လင့်ကိုယူနည်း ။ ၂ ။\nလိုခြင်တဲ့ပုံကို ညာကလစ်ပေး Save Image As ကိုကလစ်ပြီး ဆေ့ထားလိုက်ပါ. ဆေ့ထားတဲ့ ပုံကို www.minus.com ဆိုဒ်မှာ Upload တင်လိုက်တာနဲ့ Direct Link ဆိုတာကို ယူလိုက်ပါ... ပုံရဲ့လင့်ကိုရပါပြီ။\nကဲဗျာ ပုံကိုလင့်ယူတာတော့ ရပြီ...ဘလော့ပေါ်ထည့်နည်းလေးကို စလိုက်ကြရအောင်နော်...\n►5- EXPAND WIDGET TEMPLATES ကိုအမှန်ခြစ်ပေးဖို့မမေ့ပါနဲ့နော်...။\n►6- Ctrl+F အကူညီဖြင့် ပေးထားတဲ့ ကုဒ်ကို ရှာလိုက်ပါ။\nသည်ကုဒ်ကိုရှာပါ တွေ့ပြီဆိုတာနဲ့ သူ့ရဲ့အပေါ်ကနေ အောက်ကကုဒ်ကို ထည့်ပေးလိုက်ပါ။\n<img src=" ပုံရဲ့လင့်ကိုသည်မှာထည့်ပေးပါ " style="border-width:0px"/>\nကဲမိတ်ဆွေတို့ အဆင်ပြေလောက်ပါပြီနော်... အနော် မန်မန်စားလိုက်အုံးမယ်ဂျာ\nYemin Soe July 14, 2016 at 9:27 PM\nGoogle Translate အလံလေးတွေ ထည့်ကြမယ်


"ကျွန်န်ုပ်နှင့် သရဲခြောက်သော ၀ါးရုံတော" ..! - APANNPYAY\nHome / ပရလောကအကြောင်း / "ကျွန်န်ုပ်နှင့် သရဲခြောက်သော ၀ါးရုံတော" ..!\n"ကျွန်န်ုပ်နှင့် သရဲခြောက်သော ၀ါးရုံတော" ..!\nApann Pyay 8:53 AM ပရလောကအကြောင်း Edit\n(၁) အချိန်ကာလကား လမိုက်ည သန်းခေါင်ယံ ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အမှောင်ထုက တိတ်ဆိတ်စွာ ကြီးစိုးနေ၏ ။ နွေဦးပေါက်မို့ တစ်ချက်တစ်ချက် တိုက်ခတ်သော လေတိုးသံမှအပ မည်သည့်အသံမျှ မကြားရပေ ။ သက် ကယ်သောင် ရွာကလေးကား အမှောင်ထုအောက်ဝယ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ တည်ရှိနေလေ၏ ။ ရွာတောင် ဖက်တွင်ရှိသော သင်္ချိုင်းကုန်းမှ ဆွဲဆွဲငင်ငင် အူလိုက်သော ခွေးအူသံကြောင့် ခြောက်ခြားဖွယ် အလွန် ကောင်း လှပေ၏ ။ ထိုအခိုက် မပီဝိုးတ၀ါး လမိုက်ညတွင် မဲမဲသဏ္ဍာန်နှစ်ခုက ရွာတောင်ဖက် သင်္ချိုင်းအလည်မှ တရွေ့ ရွေ့သွားနေ၏ ။ သက်ကယ်သောင်ရွာနှင့် ရွာသင်္ချိုင်းကြားတွင် လွန်စွာရှည်လျှားသော ၀ါးရုံတော ကြီးတစ်ခု ရှိလေ၏ ။ ထိုဝါးရုံတောနှင့် ရွာကလေးကလည်း အတော်အလှမ်းဝေး၏ ။ မဲမဲသဏ္ဍာန်နှစ်ခုကား သင်္ချိုင်းကို လွန်မြောက်ပြီးနောက် ၀ါးရုံတောကြီးအောက်သို့ ရောက်ရှိလာ၏ ။ ကွမ်းတစ်ယာညက်ခန့် ကြာသော အခါ ၀ါးရုံတောကြီးသည် တဝေါဝေါမြည်ကာ သွက်သွက်ခါအောင် လှုပ်ယမ်းလာချေ၏ ။ ထိုသို့ ဖြစ်ပြီး မကြာမီမှာ ပင် မဲမဲသဏ္ဍာန်နှစ်ခုသည် သက်ကယ်သောင်ရွာဆီသို့ ပြေးထွက်သွားလေ၏ ။\n” အလို ထွန်းခင်နဲ့ ညိုအေးတို့ပါလား ” ရွာလူကြီး ဦးအေးမောင်က လှမ်းမေးလိုက်သည် ။ ” ဟေ့ ဘာဖြစ်လာကြတာတုန်း ညကြီးမင်းကြီး အလန့်တကြားနဲ့ “ ” ဟို…ဟို…”\nထိုနှစ်ယောက်ကား ရုတ်တရက် ပြန်မဖြေနိုင်ရှာပေ ။ မောဟိုက်လွန်း၍ အသက်ကို မနဲ ရှုရှိုက်နေရ၏ ။ ” ကဲကဲ သူတို့ကို ရေတိုက်လိုက်ပါဦး ” အတော်ကြာအမော ဖြေစေပြီးမှ ထွန်းခင်က ” ဟို ဟို ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်က ကိုင်းဖိုးငွေတွေ သွားချေတာပါ အဲဒါ ရှစ်ဆိပ်ရွာကနေ အပြန် ရွာ သင်္ချိုင်း လည်း ဖြတ်ပြီးဝါးရုံတောလည်း ရောက်ရော ၀ါးရုံတောကြီးက လေမတိုက်ပဲနဲ့ တဝေါဝေါ မြည်လာတယ် ပြီးတော့ ၀ါးရုံ ပင်ကြီးတွေက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်နောက်ကို လိုက်လာလို့ ကျွန်တော်တို့ အသက်လုပြီး ထွက်ပြေး လာရတာပါ “\n” ဟေ.. ဟုတ်လို့လားကွာ ငါတို့ရွာမှာ ဒီလို အဖြစ်မျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး “ ရွာသားအားလုံး တအံ့တသြနှင့် အထိတ်တလန့် ဖြစ်ကုန်ကြ၏ ။ ” ဟယ် ၀ါးရုံတောက သရဲခြောက်တယ်တဲ့ အောင်မလေး “ တစ်ယောက်တစ်ပေါက်ဆူညံကြကုန်၏ ။ ” ကဲကဲ ဒါဆိုလည်း လူစုပြီး ၀ါးရုံတောကို သွားကြည့်ကြရအောင်\n“ ” ဟို …ဟို.. ကျွန်တော်တို့တော့ ပြန်မလိုက်ရဲကြတော့ဘူး “ “အေး မင်းတို့ နှစ်ယောက်နေခဲ့ ကျန်တဲ့ ကာလသားတွေ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ “ သူကြီး ဦးအေးမောင် နောက်သို့ ကာလာသများ စုရုံးစုရုံးလိုက်သွားကြသည် ။\n၀ါးရုံတောသို့အရောက် ခြေလှမ်း တိုင်း လိုလိုက နှေးသွားကြလေသည်။ အမှောင်ထုအောက်ဝယ် ၀ါးရုံတောကြီးကား မိစ္ဆာ ကောင်ကြီး ထိုင်နေ သည့် နှယ် ။ အချို့ ကားကြောက်လွန်း၍ မျက်စိမျက်နှာများပင် ပျက်၍ နေပေသည် ။ လူအုပ်ကြီးက ၀ါးရုံပင်ကို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေ၏ ။\nတစ်နာရီခန့်ကြာသော် မည်သည့် ထူး ခြားမှုမှ မရှိသောကြောင့် ရွာသို့ ပြန်ခဲ့ကြလေသည် ။ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် တစ်ရွာလုံးကား ဟိုတစ်စု ဒီတစ်စု နှင့် ၀ါးရုံတော သရဲအကြောင်းကား တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည် ။\n(၂) သရဲအခြောက်ခံရသော ထွန်းခင်နှင့် ညိုအေးတို့မှာလည်း အကြောက်လွန်ပြီး ကိုယ်တွေ ခြစ်ခြစ်တောက်ပူကာ ဆရာခေါ်၍ ကုသရလေသည် ။ ထိုသို့ဖြင့် အခြားရွာသို့ သွားစရာရှိလျှင် အခြာလမ်းမှ ပတ်သွားပြီး ၀ါးရုံတောနှင့် ရွာသင်္ချိုင်းကို ဖြတ်သော လမ်းမှာ တစတစ တိတ်ဆိတ် ခြောက်သွေ့လာလေသည် ။ မဖြစ်မနေ ကိစ္စရှိမှသာလျှင် ထိုလမ်းကို အသုံးပြုကြလေသည် ။\nအထက်ပါအဖြစ်အပျက်များဖြစ်ပွားပြီး ၂ ရက်ခန့်အကြာတွင် သက်ကယ်သောင်ရွာကလေးသို့ လူနှစ်ဦး ရောက်ရှိ လာ လေသည်။ တစ်ဦးကား အထူးကုဆရာဝန်လေး ဒေါက်တာ နိုင်ဇော်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးကား ကျွန်ုပ်သက်တန့် ပင်ဖြစ်လေတော့သည် ။\nဒေါက်တာနိုင်ဇော်မှာ အသက် ၃၀ ခန့်ဝန်းကျင် အရပ်အမောင်း ထောင်ထောင် မောင်းမောင်းနှင့် လွန်စွာ ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားကျလှသူ တစ်ဦးဖြစ်လေသည်။ သူသည် အထူးကု ဆရာဝန်ဘွဲ့ကြီးကို ယူထားသော်လည်း မြို့ကြီးပြကြီး တွင်မနေထိုင်ပဲ ကျေးလက်တောရွာများတွင် လှည့်လည် ဆေးကုသနေသော စေတနာ ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်လေသည် ။ ထို့အပြင်သူသည် လွန်စွာ ဗဟုသုတနှင့် ပြည့်စုံသကဲ့သို့ တိုက်ရိုက်ခိုက်ရည်နှင့် ပြည့်စုံသော စွန့်စားဝံ့သူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည် ။ သူ့တွင် လိုင်စင်နှင့်ကိုင်သော တောပစ်သေနတ်တစ်လက်လည်း ရှိပေသည် ။ ကျွန်ုပ်သည် ထိုအချိန်က သာမန် ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ဒေါက်တာနိုင်ဇော်နှင့် လွန်စွာ အတွဲညီလှသော ညီအစ်ကို ရင်းကဲ့သို့ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြလေသည် ။\nကျေးလက်တောရွာများတွင် လှည့်လည်ဆေးကုရင်း သက်ကယ်သောင်ရွာသို့ အရောက်တွင် လူနာနှစ်ဦးနှင့် ၀ါးရုံတောသရဲအကြောင်းက ဆီးကြိုနေလေသည် ။ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးသည် ရွာသို့ရောက်ရောက်ခြင်း ရွာလူကြီး ဦးအေးမောင်ဆီသို့ အကျိုး အကြောင်း သွားပြော ပြလေသည် ။ ဦးအေးမောင်သည် ကျွန်တော်တို့ အကြောင်းသိပြီးသောအခါ\n” အဆင်သင့်လိုက်တာ ဆရာတို့ရယ် အခုတလော ရွာမှာ ဂြိုလ်ဝင်နေတယ်ဗျာ ၀ါးရုံတောသရဲအခြောက်ခံရတဲ့ နှစ်ယောက်ကလည်း သတိရတစ်ချက် မရတစ်ချက်နဲ့ တစ်ချက်လောက်ကြည့်ပါဦး ဆရာရယ် “ ထိုသို့ပြောပြီး မကြာခင်မှာပင် ရွာသားတစ်ဦး အမောတကောနှင့် ပြေးဝင်လာလေသည် ။\n” အင်း ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလေဗျာ ဒီလူကတော့ အသက်သေဆုံးသွားပါပြီ ကဲ နောက်တစ်ယောက်ကို သွားကြည့် ရအောင်ဗျာ “ ဒေါက်တာ နိုင်ဇော်မှ ပြောလိုက်သောကြောင့် ရွာသူကြီးက ညိုအေးအိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးလေသည် ။\nအိမ်သို့ ရောက် သော် ညိုအေးမှာလည်း အခြေအနေမကောင်း ။ အဖျားတွေ တက်ကာ ကယောင်ကတမ်းဖြင့် ” သရဲ…သရဲ..အောင်မလေး ..ကြောက်ပါပြီဗျ” ဟူ၍ ညည်းငြူနေလေသည်။\nဒေါက်တာနိုင်ဇော်သည် လူနာကို အသေအချာစမ်းသပ်ပြီး ဆေးတစ်လုံးထိုးကာ သောက်ရမည့် ဆေးများပါ ပေးခဲ့လေသည် ။ ထို့နောက် အိမ်မှ ပြန်ဆင်းလာကာ သူကြီးကို ပြောပြီး ရွာထဲသို့ လှည့်လည်ခဲ့လေသည် ။ သက်ကယ်သောင်ရွာကား ရွာကြီးတစ်ရွာမဟုတ်သော်လည်း အတော်အသင့် ကြီးမားသော ရွာတစ်၇ွာ ဖြစ်လေ သည် ။ ရွာ၏ အနောက်ဖက်တွင် ဧရာဝတီ မြစ်ကြီး ရှိပြီး တောင်ဖက်တွင် သင်္ချိုင်းကုန်း မြောက်ဖက်တွင် သီးနှံစိုက် ခင်းများနှင့် လွန်စွာ နေချင့်စဖွယ်ကောင်းသော ရွာတစ်ရွာပင် ဖြစ်လေသည် ။\nရွာကလေးမှာကား သရဲ ခြောက်ခံရပြီး တစ်ပါတ်အကြာတွင် တစ်ယောက် သေဆုံးသွားသည့်အတွက် ညနေစောင်းပင် ဖြစ်လင့်ကစား ရွာထဲဝယ် လူသွားလူလာမရှိသလောက် တိတ်ဆိတ်နေကြလေသည် ။ ထိုအခိုက် ကျွန်တော်တို့ရှေ့တွင် ငှက်ပျောပွဲ အုန်းပွဲများကို ခေါင်းပေါ်ရွက်၍ သွားနေကြသော လူတစ်စုကို တွေ့ရလေသည် ။ အကျိုး အကြောင်း မေးမြန်းကြည့်သော် ငှက်ပျောပွဲ ရွက်ထားသူမှာ နတ်ကတော် ဒေါ် စိန်ပုဆို သူဖြစ်ပြီး ထိုလူစုသည် ၀ါးရုံပင် သရဲကို ပူဇော်ရန်နှင့် ကွင်းပိုင်လယ်ပိုင်တို့ကို တောင်းပန်ရန်အတွက် ရွာတောင်ဖက် သို့ သွားနေ ခြင်းဖြစ် ကြောင်း သိရလေသည် ။\nကျေးလက်တောရွာသူတောရွာသား များ၏ ယုံကြည်မှု ဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦး လည်း ဘာမှ မပြောတော့ပဲ သူတို့အုပ်စုနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှနေ၍ ရွာတောင်ဖက်သို့ ထွက်လာ ခဲ့ တော့သည် ။ စကားတပြောပြောနှင့် ကွမ်းတယာညက်ခန့်အကြာတွင် သရဲခြောက်သည်ဟု လွန်စွာ နာမည်ကြီးသော ၀ါးရုံတော ကြီးဆီသို့ ရောက်ခဲ့လေတော့သည် ။ နေညိုချိန်မို့ လေတဖြူးဖြူးတိုက်ခတ်လျှက်ရှိရာ အလင်း ရောင်ရှိသော အချိန်တွင်ပင် ၀ါးရုံတောကြီးကား ဘယ်ညာယိမ်းနေသည်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်နှင့် တူလှပေသည် ။ ရွာသား များသည် ၀ါးရုံတောနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရှိသော တောင်ဂမုလေးတစ်ခုတွင် ယူဆောင်လာသော ငှက် ပျောပွဲ အုန်းပွဲများကို တင်ပြီး ပူဇော်ပသကြလသည် ။ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးလည်း တအောင့်မျှ အကဲခတ်ကာ တည်းခို ရာအိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြလေတော့သည် ။\n(၃) နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကောက်ညှင်းပေါင်းနှင့် ဆတ်သားခြောက်ကို အဖန်ရေနှင့် လွေးနေခိုက် ဒေါက်တာ နိုင်ဇော်က\nပြောပြောဆိုဆို ကျွန်ုပ်သည် နံနက်စာစားခြင်းကို လတ်စသတ်လိုက်ပြီး ထမည်အပြုတွင် ” ဆရာ….ဆရာ ဟို… အဖေက ဟင်းပို့ခိုင်းလို့ပါ “ ” အော်..ဟုတ်ကဲ့..လာပြီခင်ဗျ “ အိမ်ရှေ့သို့ထွက်ကြည့်သောအခါ နွဲ့နှောင်းသော ကိုယ်ဟန်နှင့် မိန်းမပျို တစ်ဦးကို တွေ့ရလေသည် ။ ” ကျေးဇူးပဲနော်.. ဒါနဲ့ ညီမ အဖေက ဘယ်သူတုန်း “ ” ဦးအေးမောင်ပါ ဆရာ “ ” အော်.. သူကြီးကိုး.. ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောပေးပါခင်ဗျ “ ” ဟုတ်ကဲ့ရှင့် ပြန်ခွင့်ပြုပါဦးဆရာ “ ” ဟုတ်ကဲ့ “ မိန်းမပျိုလေး ပြန်သွားပြီးနောက် ဒေါက်တာနိုင်ဇော်က ” ဘယ်သူတုန်း ကိုသက်တန့်ရ “ ” သူကြီးသမီးပါ ကိုနိုင်ဇော် ဟင်းလာပို့တာ ကဲ သွားကြရအောင် “ ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်ရာ ဒေါက်တာနိုင်ဇော်က လက်စွဲတော် သေနတ်ကို စွဲကာ နှစ်ဦးသား ထွက်ခဲ့ကြ လေ တော့ သည် ။\nရွာတောင်ဖက်ရှိ ၀ါးရုံတောသို့အရောက်တွင် ဒေါက်တာ နိုင်ဇော်က ၀ါးရုံတော အောက်ခြေသို့ ဆင်းရန် ပြင်လေ သည် ။ ၀ါးရုံတော အောက်ခြေကား လူတရပ်မျှ ရှိသော ကိုင်းပင်များဖြင့် အုံ့ဆိုင်းလျှက်ရှိရာ အတွင်းသို့ ထိုး ဖောက်၍ မမြင်ရပေ ။ ” ဖြစ်ပါ့မလား ကိုနိုင်ဇော်ရ မြွေတွေဘာတွေ တွေ့မှဖြင့် “ ” အေးဗျ ကိုင်းပင်တွေက အတော့်ကို ထူတာပဲ ကျွန်တော်တော့ ဒီဝါးရုံတော အောက်ခြေမှာ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိတယ် ထင်တယ်ဗျာ “ ” ကဲ ညရောက်မှ သရဲခြောက်မခြောက်လာ ကြည့်တာပေါ့ဗျာ အခုတောဝင်စို့ “ ပြောပြောဆိုဆို ကျွန်ုပ်က ၀ါးရုံတော အလယ်တွင်လူတစ်ယောက်သွားနိုင်သော ခြုံလမ်းလေးထဲသို့ တိုးဝင် လိုက်လေသည် ။\n၀ါးရုံတောနောက်တွင် ရိုးမတောအုပ်ကြီး တည်ရှိပြီး ၀ါးရုံတောကား တောအုပ်ကြီး အ၀င်ပေါက်ကို ပိတ်ထားသကဲ့သို့ ရှိလေသည် ။ ကျွန်ုပ်သည် ၀င်ပေါက်ကို သက်ကယ်သောင်ရွာရှိ မုဆိုးများထံမှ စနည်းနာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ဆရာဝန် နှစ်ဦးကား လူ့အသက်ကို ကယ်ရသော အလုပ်ကို လုပ်ရ သော် လည်း အမဲလိုက်ခြင်းကိုမူ လွန်စွာ ၀ါသနာပါလေသည် ။ ( ကျွန်ုပ်နှင့် ဒေါက်တာနိုင်ဇော် တို့၏ တောတွင်း အတွေ့ အကြုံများကို နောင်အခါ ရေးသားပါဦးမည် ) ။\nကျွန်ုပ်တို့သည် ယုန် ၊ မျောက် ၊ သမင်စသော အကောင်ငယ်လေးများကို တွေ့သော်လည်း ပစ်ခတ်ခြင်းမပြုပဲ တောနက်ထဲသို့ ဆက်၍ ၀င်ခဲ့ကြသည် ။ တောတွင်း တစ်နေရာ လျှိုမြောင်ကြီး ဆီသို့ အရောက်တွင် ဒေါက်တာနိုင်ဇော်က လက်ကာပြလိုက်၍ ကျွန်ုပ်လည်း ဒူးထောက်ထိုင်ချ လိုက်လေသည် ။ ” ကိုသက်တန့် ကျွန်တော်တို့ အခြေအနေမကောင်းဘူးဗျ ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ နှောကူးကြီး (ပြောင်) ရှိနေတယ် ကျွန်တော်တို့က လေညှာအောက်ရောက်နေတယ်ဟို ကုန်းမြင့်ပေါ်တက်နိုင်မှ ဖြစ်မယ်ဗျ လာလာ “ ဟုဆိုကာ ရှေ့မှ ဦးဆောင်၍ တက်သွားလေသည် ။ ကျွန်ုပ်မှာ ပြောင်သဘာဝကို သိပြီး ဖြစ်သည့် အလျောက် ဇော်ချွေး များ ပျံလာမိသည် ။ ပြောင်များသည် အနံ့ခံ ကောင်းသလောက် သင်းကွဲ ( အုပ်စုကွဲ ) ဆိုလျှင် တွေ့ရာ ဂမူးရှူး ထိုး ရန်မူတတ်ပေသည် ။ လေညှာတွင် ရှိသော သတ္တ၀ါကို အနံ့ခံအာရုံဖြင့် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိလေသည် ။ တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ သစ်ပင်ကြီးအောက်သို့ ရောက်မှသာလျှင် ကျွန်ုပ်လည်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူ နိုင်လေသည် ။ ဒေါက်တာနိုင်ဇော်မှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ဒူးထောက်ထိုင်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲ ခတ်နေသည် ။\nထိုအခိုက် စောစောက ကျွန်ုပ်တို့ ရပ်နေခဲ့သော နေရာသို့ ပြောင်ကြးက ၀င်လာနေသည် ။ ဒေါက်တာ နိုင်ဇော်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သေနတ်ကို ချိန်လိုက်ပြီး ပစ်ချလိုက်လေတော့သည် ။ ” ဒိုင်း “ ယမ်းပေါက်ကွဲသံကြီးကြောင့် တစ်တောလုံးရှိ ကျေးငှက်များ လန့်ဖြန့် ပျံကုန်ကြသည်။ ထိုအခိုက် ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် ကြုံရလေတော့သည် ။ ယင်းမှာ ပြောင်ကြီးသည် ချက်ကောင်းကို ထိပါလျှက်နှင့် လဲမကျ သွားသည့်အပြင် ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ယောက်ကို တွေ့သွားပြီ ဖြစ်၍ တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တဟုန်ထိုး ပြေး တက် လာလေသည် ။ ကျွန်ုပ်လည်း အသက်မျှပင် မရှုရဲပဲ မကြံတတ်အောင်ပင် ဖြစ်သွားလေသည် ။ ပြောင်ကြီးသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးလာပေသည် ။ ထိုအခိုက် ဒေါက်တာနိုင်ဇော်ကို ကြည့်လိုက်ရာ စိတ်မပူသည့် အလား အေးအေးဆေးဆေးပင် ထိုင်နေလေသည် ။ ပြောင်ကြီးကား ကျွန်ုပ်တို့ နှင့် သုံးကိုက်လောက် အကွာတွင် ဗုန်း ကနဲ လဲကျသွားပေတော့သည် ။ ထိုအခါမှ ကျွန်ုပ်လည်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရဲလေတော့သည် ။\nဒေါက်တာ နိုင်ဇော်က ” ဒီလို ရှိတယ် ကိုသက်တန့်ရ ပြောင်တွေက သွေးနွေးသတ္တ၀ါတွေထဲမှာ နာကျင်မှုဒါဏ်ကို အခံနိုင်ဆုံးနဲ့ ဒေါသအကြီးဆုံး အကောင်တွေပဲ စောစောက ကျွန်တော်ပစ်လိုက်တာက သူ့ရဲ့ လက်ဖျံရိုးအောက်တည့်တည့်ပဲ ဒါပေမယ့် သူတို့ကို ရန်မူမှန်းသိတော့ ဒီကောင်တွေက လတ်တလောဒါဏ်ရာကို မေ့သွားတယ်ဗျ ပြီးတော့ ရန်သူရှိ ရာကို ရန်ပြုဖို့ ပြေးလာတယ် ။ ဒါပေမယ့် နှလုံးကို ထိထားတဲ့ ဒါဏ်နဲ့ ကုန်းတက်ကြီးကို ဒင်း ငါးကိုက် လောက်အပြင် ပြေးမတတ်နိုင်ပါဘူးဗျာ “ ဟု ရှင်းပြလေသည် ။ ထိုအခါမှ ကျွန်တော်လည်း ဒေါက်တာနိုင်ဇော်၏ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပုံတို့ကို အသိအ မှတ်ပြုရလေတော့သည် ။ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးလည်း ပြောင်ကြီးကို ၀ါးလုံးဖြင့် လျှိုထမ်း၍ ရွာသို့ ပြန်ကာ ရွာသား များအား ခွဲဝေပေးလိုက်လေတော့သည် ။\n(၄) အကာလ ညအချိန်မို့ လူခြေက တိတ်ဆိတ်နေသည် ။ ထိုအချိန် ၀ါးရုံတောကြီးနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် ဇွဲနဘဲကြီးစွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသူ နှစ်ဦးကား ဒေါက်တာနိုင်ဇော်နှင့် ကျွန်ုပ်ပင် ဖြစ် လေ သည် ။ ကျွန်ုပ်တို့ကား ခြင်ကိုက်လည်း မရိုက်ရဲ အပေါ့အပါးလည်း မသွားရဲဘဲ ၀ါးရုံတောသို့သာ စူးစိုက် ကြည့်နေကြရသည် ။ နာရီပြန် ၂ ချက်ထိုးသောအခါ လူများကလည်း ငိုက်မျည်းစပြုလာသည် ။ ” ဆရာနိုင်ဇော်ရေ ဒီည သရဲက ခြောက်ပါ့မလားဗျ” ” အင်းအသေအချာတော့ မပြောနိုင်ဘူးဗျ စောင့်တော့ကြည့်ရမှာပဲ “ ထိုအခိုက် ” ဆရာ.. ဆရာ.. အဖေက ညဉ့်နက်နေပြီဆိုလို့ ဆရာတို့ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ ဆင်းလာပါဦး “ ဟု အော်သံကို ကြားရလေသည်။ အောက်သို့ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဟင်းလာပေးသော သူကြီး သမီး ဖြစ်နေလေသည် ။ ကျွန်ုပ်က ပြန်ပြောမည်အပြုတွင် ဒေါက်တာနိုင်ဇော်က ” ရှူးတိုးတိုး ဆရာ ဘာမှ ပြန်မပြောနဲ့ ကျွန်တော်နောက်မှရှင်းပြမယ် “ ဟုတည်ငြိမ်စွာ ပြောလေသည် ။\nသစ်ပင်အောက်မှ မိန်းကလေးကလည်း လေးငါးခါလောက် အော်ခေါ်လေသည် ။ အတန်ကြာသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့ မဆင်းလာမှန်းသိသည်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးရှိရာသို့ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ကာ အမှောင် ထုထဲ ၀င်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည် ။ ကျွန်ုပ်၏ ရင်ထဲတွင် အေးခဲသော လက်ကြီးနှင့် စွဲဆုပ် ထားဘိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေတော့သည် ။ ” ဒီလိုဆရာရဲ့ ဒီအချိန်ကြီးမှာ သူကြီးက သူ့သမီး မိန်းမပျိုလေးကို ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းရှိတဲ့ နေရာကို လာခေါ်ခိုင်းပါ့မလား စဉ်းစားပါဦး နောက်ပြီး ဆရာသတိထားမိလား ဒီမိန်းမက လုံးဝမျက်တောင်မခတ်ဘူးဗျို့ အမှန်တော့ ဒီလို တောတွေမှာ တောခြောက်တာတွေ နာနာဘာဝတွေ အများကြီး ရှိပါတယ် ကျွန်တော်တို့ကို ရမလားလို့ လှည့်စားတာပေါ့ဗျာ “ ဟုရှင်းပြလေသည် ။\nထိုအခါမှ ကျွန်ုပ်လည်း ကြက်သီးထမိသွားသည် ။ ဒေါက်တာ နိုင်ဇော်မပါပဲ ကျွန်ုပ် တစ်ယောက်တည်းသာဆိုလျှင် ဆင်းသွားမိမှာ သေချာပေသည် ။ ထိုအခိုက် ၀ါးရုံတောကြီးကား တဟီးဟီး မြည် လာပြီး ယိမ်းထိုးလာလေသည် ။ ထူးဆန်းသည်မှာ ဘေးနားမှ သစ်ပင်များမှာ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ် ။ ၀ါးရုံပင်များသာလျှင် သွက်သွက်ခါအောင် လှုပ်ခါနေခြင်းဖြစ်၏ ။ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးလည်း သရဲခြောက်ခြင်းကို မယုံကြည် သူများ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ မစဉ်းစားတတ်အောင် ဖြစ်ရလေ၏ ။ နာရီဝက်ခန့် လှုပ်ခါပြီးသောအခါ တ ဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည် ။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဆက်လက်၍ ထူးခြားမှုများ မရှိတော့သောအခါ အောက် သို့ ဆင်းပြီး တည်းခိုရာ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြလေတော့သည် ။\nနံနက်ရောက်သောအခါ သူကြီးကို ညတုန်းက ကြုံခဲ့ရသည်များကို ပြန်၍ ပြောပြလိုက်ရာ သူကြီးဦးအေးမောင်မှာ လွန်စွာ ထိတ်လန့်အံ့သြလျှက်ရှိပြီး သူကြီးသမီးမှာ အံ့သြနေသော အမူအယာ ရှိလေသည် ။ သို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ သူငယ် ချင်း နှစ်ဦးလည်း မတွေးတတ်အောင်ပင် ရှိနေတော့သည် ။ ညတုန်းက အိပ်ရေးပျက်ခဲ့သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးလည်း တည်းခိုရာအိမ် သို့ ပြန်ပြီး တရေးတမော အိပ်စက်ကြလေသည် ။ ညနေစောင်း ငါးနာ ရီအချိန်လောက်တွင် လူပေါင်း ၁၀ယောက် ခန့်ပါသော လူအုပ်ကြီးသည် ရွာလယ်လမ်းတလျောက် ဖုန် တ၀ုန်း ၀ုန်း ရှိအောင် သွားနေကြလေသည် ။ ထိုလူအုပ်ကြီး အလယ်တွင် လွန်စွာ သွေးစုပ်ဖြူလျော်လျှက်ရှိသော လူတစ်ဦးကို စောင်ပုခက်အတွက် သယ် ဆောင်လျှက် ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦး တည်းခိုရာ နေအိမ်အတွင်းသို့ ၀င်ရောက်လာ ကြလေသည် ။\nကျွန်ုပ်တို့လည်း အခြေ အနေကို မေးမြန်းကြည့်ရာ\nထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ဒေါက်တာ နိုင်ဇော်က တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားမိဟန်ဖြင့် အားရ၀မ်းသာစွာ ” ကဲဒါဆို ကျွန်တော်တို့ကို အဲဒီ သွေးတွေထွက်တဲ့ နေရာ လိုက်ပို့နိုင်မလားဗျာ ကျွန်တော့်မှာ သေနတ်လည်း ပါ ပါတယ် “ ” ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ် “ သို့ဖြင့် ကိုဘအေး ၊ ဒေါက်တာ နိုင်ဇော် ၊ ကျွန်ုပ်နှင့် ရွာသား သုံးလေးယောက်တို့ ရွာ တောင်ဖက်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြပေတော့သည် ။\n(၅) ၀ါးရုံတောကြီး အလယ်တည့်တည့် ကျွန်ုပ်တို့ ရိုးမတော ထဲ ၀င်သော အစပ်နားလောက်တွင် သွေးကွက်ကြီးကို ထင်ထင် ရှားရှား မြင်လိုက်ရပေသည် ။ သွေးများကား ၀ါးပင်နှုတ်သော နေရာမှ ထွက်နေဆဲပင် ရှိသေးသည် ။ ရွာသား များကား သို့လော သို့လောနှင့် အလွန်ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လိုက်ရှိပေသည် ။ ဒေါက်တာနိုင်ဇော်ကား မှိုရသော မျက်နှာကဲ့သို့ အထူးပင် ၀မ်းသာလျှက် ရှိပေသည် ။ ” ဘယ့်နှယ့်တုန်း ကိုနိုင်ဇော်ရ ပြုံးလှချည်လား “ ” ဟဲဟဲ ပြုံးဆို အဖြေကို ကျွန်တော်သိပြီဗျ ဒါပေမယ့် ကျိန်းသေအောင်တော့ ကိုသက်တန့်ရယ် ကျွန်တော်ရယ် ဒီည စမ်းသပ်မှု တစ်ခု လုပ်ရလိမ့်မယ် “ ” ဟုတ်လား ကျွန်တော်ဖြင့်မ စဉ်းစားတတ်အောင်ပါပဲ ဗျာ “ ” ညရောက်ရင် ဒီသရဲ ဆိုတာကို ခင်ဗျား မျက်မြင်တွေ့ရပါစေ့မယ် ဗျာ…ဟားဟားဟား “ ဒေါက်တာနိုင်ဇော်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်ုပ်လည်း အတော်ပင် စိတ်အားတတ်သွားမိလေသည် ။\nသို့နှင့်…. ၀ါးရုံတောကြီးကား အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည် ။ ဟိုနားဒီနား ဖျက်ကနဲ တွေ့လိုက်ရသော အရိပ်များကား ကျွန်ုပ်ကို ခြောက်လှန့်လျက်ရှိသည် ။ နေ့လည်က တွေ့ခဲ့သော သွေး ကွက် များကား ခြောက်လျှက် ရှိပေသည် ။ ” ကျွန်တော်ယူခိုင်းလိုက်တာတွေ ပါရဲ့လား ကိုသက်တန့် “ ” ပါ ပါတယ်ဗျာ ဒီမှာ ရော့ “ ဒေါက်တာနိုင်ဇော်ကျွန်ုပ်ကို ယူဆောင်ခိုင်းသော ပစ္စည်းများမှာ ကောက်ရိုးခြောက် အနည်းငယ်နှင့် မီးခြစ်ပင် ဖြစ်ပေ သည် ။ ထို့နောက် ဒေါက်တာ နိုင်ဇော်သည် ၀ါးရုံတော အောက်ခြေတွင် မီးပုံတစ်ခုကို ဖိုလေသည် ။ ထိုသို့ ဖိုပြီး မကြာခင်မှာပင် ၀ါးရုံတောကြီးကား သွက်သွက်ခါအောင် လှုပ်ယမ်းလာလေသည် ။ အခြားသစ်ပင်များကား မလှုပ်ပေ ။ ၀ါးပင်များသာလျှင် တစ်စုံတစ်ဦးက လှုပ်ယမ်းနေသကဲ့သို့ လှုပ်ခါနေခြင်းဖြစ်သည် ။\nအတန်ကြာသောအခါ ဒေါက်တာ နိုင်ဇော်က မီးပုံကို ငြိမ်းသတ်ပစ်လိုက်လေသည် ။ ထိုအခါ ၀ါးရုံတောကြီးကား တစ်စတစ်စ ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည် ။ “ ဘယ်လို ဖြစ်တာတုန်း ကိုနိုင်ဇော်ရ ကျွန်တော်တော့ ဘာမှကို မစဉ်းစားတတ်တော့ဘူး “ ” ခင်ဗျားကို အဖြေမပြောခင် နောက်တစ်ခု ပြအုန်းမယ်ဗျ လာ “ ဟုဆိုကာ ၀ါးရုံတော အစပ်ရှိ ၀ါးပင်များရှိရာသို့ ဦးတည်လျောက်သွားလေသည် ။\n” ဗျာ ဘယ်..ဘယ်လို “ ” ဒီလိုဗျ ဆရာ ကြားဖူးလား မသိဘူး ရှေးနှစ်ပေါင်းများစွာ က သတ္တ၀ါကြီးတွေဟာ အလွန် အမင်းကြီး ထွားခဲ့ကြတယ် ဒါကြောင့် ကုန်းမှာ မြွေပွေး ရေမှာ ငရွေး ဆိုပြီး အဆိုရှိခဲ့ကြတယ်ဗျ ရေထဲမှာဆို ငရွေးဆိုတဲ့ ငါး ဟာ အကြီးဆုံးပဲ သူပြီးမှ ညံ သတ္တ၀ါတွေက အကြီးဆုံးပဲ မြေကြီးထဲမှာ ဆိုရင် ကုန်းနေသတ္တ၀ါတွေထဲမှာ ဆိုရင်ပေါ့ ဗျာ မြွေပွေးက အကြီးဆုံးပဲဗျ ဒီကောင်တွေက အစာစားပြီးတာနဲ့ တစ်နေရာရာမှာ နှစ်နဲ့ ချီပြီး ငြိမ်ငြိမ် လေး နေနေလေ့ ရှိတယ်ဗျ ရာသီဥတုတွေပြောင်းတော့ သူတို့ကိုယ်ပေါ်မှာ လေဒါဏ်မိုးဒါဏ်နဲ့ အလေ့ကျ အပင်တွေ ပေါက်လာတယ် မျှစ်စို့လေးတွေ လည်းပေါက်လာပြီး နောက်ပိုင်းကြီးလာတဲ့အခါ သူတို့ ကိုယ်က အသား တွေကို ဖောက်ပြီး ၀ါးရုံပင်တွေပေါက်လာတယ် ဒါပေမယ့်လည်း ဒီကောင်တွေက ငြိမ်နေတော့ မသိသာ ဘူးပေါ့ ဒါပေမယ့် ၀ါးရုံပင်ကို နှုတ်လိုက်တဲ့အခါ သူတို့ ကိုယ်ပေါ်က အသားတွေကို ဆွဲနှုတ်သလို ဖြစ်ပြီး သွေး တွေ ထွက်လာတာပဲဗျို့ ပြီးတော့ သူတို့ ကိုယ်ပေါ်ကိုမီးမွှေးတော့ အပူဒါဏ်ကြောင့် မြွေကြီး လှုပ်ရှား လိုက်တဲ့အခါ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အမြစ်တွယ်နေတဲ့ ၀ါးရုံတောကြီးပါ လိုက်ပြီး လှုပ်လာတာပေါ့ဗျာ “ ” အော်.. လတ်စသတ်တော့ ဒီလိုကိုး ဒါဆို သူတို့ ခေါင်းကရောဗျာ “ ” ခေါင်းကတော့ တောတွင်းတစ်နေရာမှာ ရှိမှာပေါ့ဗျာ “ ” အော်…” သို့နှင့် ကျွန်ုပ်ရင်ထဲက ပုစ္ဆာလည်းဒေါက်တာ နိုင်ဇော် အဖြေကြောင့် ရှင်းလင်းသွားရလေတော့သည် ။\n(၆) နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရွာသားများအား သူကြီးအိမ်တွင် စုနေစေပြီး အဖြေကို ပြောပြလိုက်လေသည် ။ ရွာသား များမှာ အံ့သြလွန်း၍ မျက်တောင်ပင် မခတ်ကြပေ ။ ပြီးနောက် ” တော်သေးတာပေါ့ ဆရာရယ် ဆရာတို့လို ဗဟုသုတကြွယ်ဝလူမို့သာပေါ့ ကျွန်တော်တို့ ဖြင့် သရဲ ခြောက် တယ်ပဲ ထင်နေတာဗျာ ဒါနဲ့ ဒီမြွေကြီးကို ဘယ်လို လုပ်ရမလဲဗျာ “ ” ဒီလို ရှိတယ်ဗျာ ဒီကောင်ကြီး ငြိမ်နေတုန်းတော့ အကြောင်းမဟုတ်ဘူးဗျ ဒါပေမယ့် အချိန်တန်လို့ ဗိုက်ဆာလို့ လှုပ်ရှား လိုက်ရင်ဒီရွာကလေးလည်း ပျက်သွားနိုင်တယ် ဒီတော့ ဒီကောင်ကြီးကို ရှင်းပစ်ရမယ်ဗျာ ရှင်းရမယ့် နည်းလမ်းကတော့ အခု ဒီရွာရဲ့ ဘေးက ခမာ တောင်ခြေမှာ ရထားလမ်းဖောက်ဖို့ တောင်တွေ ဖြိုနေကြတယ် ။ သူတို့ကို အကူအညီတောင်းပြီး ဒီကောင်ကြီးကို မိုင်းနဲ့ ရှင်းပစ်ရမှာပဲ “ ” အေးဗျာ ဆရာရဲ့ အကြံကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ ဒီကောင်ကြီးက သူ့ဘာသာနေတဲ့အတွက် ရက်စက်ရာ ကျပေမယ့် မတတ်နိုင်ဘူးလေ တချိန်လူတွေ ဒုက္ခမရောက်ဖို့အတွက် ရှင်းပစ်ရမှာပဲ ဆရာရေ “ ဒီလိုနဲ့ ရွာသူကြီး ဦးအေးမောင် နဲ့ ရပ်ရွာလူကြီးများ ၊ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦး ပေါင်းပြီး မိုင်းလုပ်သားများကို သွား၍ အကူ အညီတောင်းကြလေသည် ။ ရထားလမ်းအလုပ်သမားများကလည်း အထက်လူကြီးကို တင်ပြပြီး အကူအညီပေးလေသည် ။ သို့နှင့် သက်ကယ် သောင်ရွာ ကလေးတွင် ရွာသူရွာသားများအား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေခဲ့သော မြွေကြီးအား မိုင်းခွဲ၍ ရှင်းပစ် လိုက်လေတော့သည် ။ ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦး၏ စိတ်ထဲတွင်ကား သူ့ဘာသာနေသော မြွေကြီးအား တမင်တကာ သတ်ဖြတ်လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း နောင်တစ်ချိန် ရွာသူရွာသူများ၏ အသက်ပေါင်းများစွာနှင့် ပတ်သည် နေသည်ဖြစ်သောကြောင့် သာ သတ်ဖြတ်ရခြင်း ဖြစ်သည်မို့ စိတ်မကောင်းခြင်းကြီးစွာ ဖြစ်ရလေတော့သတည်း ။\nCredit: မြန်မာ သရဲဇာတ်လမ်းများနှင့် ထူးဆန်းအံ့ဖွယ်ဇာတ်လမ်းများ စုစည်းမှု\n(၁) အခြိနျကာလကား လမိုကျည သနျးခေါငျယံ ။ ပတျဝနျးကငျြတဈခုလုံး အမှောငျထုက တိတျဆိတျစှာ ကွီးစိုးနေ၏ ။ နှဦေးပေါကျမို့ တဈခကျြတဈခကျြ တိုကျခတျသော လတေိုးသံမှအပ မညျသညျ့အသံမြှ မကွားရပေ ။ သကျ ကယျသောငျ ရှာကလေးကား အမှောငျထုအောကျဝယျ တိတျဆိတျငွိမျသကျစှာ တညျရှိနလေေ၏ ။ ရှာတောငျ ဖကျတှငျရှိသော သင်ျခြိုငျးကုနျးမှ ဆှဲဆှဲငငျငငျ အူလိုကျသော ခှေးအူသံကွောငျ့ ခွောကျခွားဖှယျ အလှနျ ကောငျး လှပေ၏ ။ ထိုအခိုကျ မပီဝိုးတဝါး လမိုကျညတှငျ မဲမဲသဏ်ဍာနျနှဈခုက ရှာတောငျဖကျ သင်ျခြိုငျးအလညျမှ တရှေ့ ရှသှေ့ားနေ၏ ။ သကျကယျသောငျရှာနှငျ့ ရှာသင်ျခြိုငျးကွားတှငျ လှနျစှာရှညျလြှားသော ဝါးရုံတော ကွီးတဈခု ရှိလေ၏ ။ ထိုဝါးရုံတောနှငျ့ ရှာကလေးကလညျး အတျောအလှမျးဝေး၏ ။ မဲမဲသဏ်ဍာနျနှဈခုကား သင်ျခြိုငျးကို လှနျမွောကျပွီးနောကျ ဝါးရုံတောကွီးအောကျသို့ ရောကျရှိလာ၏ ။ ကှမျးတဈယာညကျခနျ့ ကွာသော အခါ ဝါးရုံတောကွီးသညျ တဝေါဝေါမွညျကာ သှကျသှကျခါအောငျ လှုပျယမျးလာခြေ၏ ။ ထိုသို့ ဖွဈပွီး မကွာမီမှာ ပငျ မဲမဲသဏ်ဍာနျနှဈခုသညျ သကျကယျသောငျရှာဆီသို့ ပွေးထှကျသှားလေ၏ ။\n” ကယျကွပါဦးဗြို့… ကယျကွပါဦး.. သ…သရဲ ခွောကျလို့ဗြို့ “\nအမောတကော ပွေးဝငျလာပွီး အျောဟဈနကွေသော အသံမြားကွောငျ့ တဈရှာလုံးလိုလို နိုးလာလသေညျ ။ ထို့ နောကျ မီးအိမျလေးတှကေိုငျပွီး ရှာလယျလမျးမသို့ ထှကျလာကွ၏ ။\n” အလို ထှနျးခငျနဲ့ ညိုအေးတို့ပါလား ” ရှာလူကွီး ဦးအေးမောငျက လှမျးမေးလိုကျသညျ ။ ” ဟေ့ ဘာဖွဈလာကွတာတုနျး ညကွီးမငျးကွီး အလနျ့တကွားနဲ့ “ ” ဟို…ဟို…”\nထိုနှဈယောကျကား ရုတျတရကျ ပွနျမဖွနေိုငျရှာပေ ။ မောဟိုကျလှနျး၍ အသကျကို မနဲ ရှုရှိုကျနရေ၏ ။ ” ကဲကဲ သူတို့ကို ရတေိုကျလိုကျပါဦး ” အတျောကွာအမော ဖွစေပွေီးမှ ထှနျးခငျက ” ဟို ဟို ကြှနျတျောတို့နှဈယောကျက ကိုငျးဖိုးငှတှေေ သှားခတြောပါ အဲဒါ ရှဈဆိပျရှာကနေ အပွနျ ရှာ သင်ျခြိုငျး လညျး ဖွတျပွီးဝါးရုံတောလညျး ရောကျရော ဝါးရုံတောကွီးက လမေတိုကျပဲနဲ့ တဝေါဝေါ မွညျလာတယျ ပွီးတော့ ဝါးရုံ ပငျကွီးတှကေ ကြှနျတျောတို့ နှဈယောကျနောကျကို လိုကျလာလို့ ကြှနျတျောတို့ အသကျလုပွီး ထှကျပွေး လာရတာပါ “\n” ဟေ.. ဟုတျလို့လားကှာ ငါတို့ရှာမှာ ဒီလို အဖွဈမြိုး တဈခါမှ မကွားဖူးပါဘူး “ ရှာသားအားလုံး တအံ့တသွနှငျ့ အထိတျတလနျ့ ဖွဈကုနျကွ၏ ။ ” ဟယျ ဝါးရုံတောက သရဲခွောကျတယျတဲ့ အောငျမလေး “ တဈယောကျတဈပေါကျဆူညံကွကုနျ၏ ။ ” ကဲကဲ ဒါဆိုလညျး လူစုပွီး ဝါးရုံတောကို သှားကွညျ့ကွရအောငျ\n“ ” ဟို …ဟို.. ကြှနျတျောတို့တော့ ပွနျမလိုကျရဲကွတော့ဘူး “ “အေး မငျးတို့ နှဈယောကျနခေဲ့ ကနျြတဲ့ ကာလသားတှေ ငါနဲ့လိုကျခဲ့ “ သူကွီး ဦးအေးမောငျ နောကျသို့ ကာလာသမြား စုရုံးစုရုံးလိုကျသှားကွသညျ ။\nဝါးရုံတောသို့အရောကျ ခွလှေမျး တိုငျး လိုလိုက နှေးသှားကွလသေညျ။ အမှောငျထုအောကျဝယျ ဝါးရုံတောကွီးကား မိစ်ဆာ ကောငျကွီး ထိုငျနေ သညျ့ နှယျ ။ အခြို့ ကားကွောကျလှနျး၍ မကျြစိမကျြနှာမြားပငျ ပကျြ၍ နပေသေညျ ။ လူအုပျကွီးက ဝါးရုံပငျကို တိတျဆိတျငွိမျသကျစှာ စောငျ့ကွညျ့နလေေ၏ ။\nတဈနာရီခနျ့ကွာသျော မညျသညျ့ ထူး ခွားမှုမှ မရှိသောကွောငျ့ ရှာသို့ ပွနျခဲ့ကွလသေညျ ။ နောကျတဈနေ့ မနကျတှငျ တဈရှာလုံးကား ဟိုတဈစု ဒီတဈျစု နှငျ့ ဝါးရုံတော သရဲအကွောငျးကား တောမီးပမာ ပြံ့နှံ့သှားလတေော့သညျ ။\n(၂) သရဲအခွောကျခံရသော ထှနျးခငျနှငျ့ ညိုအေးတို့မှာလညျး အကွောကျလှနျပွီး ကိုယျတှေ ခွဈခွဈတောကျပူကာ ဆရာချေါ၍ ကုသရလသေညျ ။ ထိုသို့ဖွငျ့ အခွားရှာသို့ သှားစရာရှိလြှငျ အခွာလမျးမှ ပတျသှားပွီး ဝါးရုံတောနှငျ့ ရှာသင်ျခြိုငျးကို ဖွတျသော လမျးမှာ တစတစ တိတျဆိတျ ခွောကျသှလေ့ာလသေညျ ။ မဖွဈမနေ ကိစ်စရှိမှသာလြှငျ ထိုလမျးကို အသုံးပွုကွလသေညျ ။\nအထကျပါအဖွဈအပကျြမြားဖွဈပှားပွီး ၂ ရကျခနျ့အကွာတှငျ သကျကယျသောငျရှာကလေးသို့ လူနှဈဦး ရောကျရှိ လာ လသေညျ။ တဈဦးကား အထူးကုဆရာဝနျလေး ဒေါကျတာ နိုငျဇျောဖွဈပွီး ကနျြတဈဦးကား ကြှနျုပျသကျတနျ့ ပငျဖွဈလတေော့သညျ ။\nဒေါကျတာနိုငျဇျောမှာ အသကျ ၃၀ ခနျ့ဝနျးကငျြ အရပျအမောငျး ထောငျထောငျ မောငျးမောငျးနှငျ့ လှနျစှာ ကိုယျခန်ဓာ အခြိုးအစားကလြှသူ တဈဦးဖွဈလသေညျ။ သူသညျ အထူးကု ဆရာဝနျဘှဲ့ကွီးကို ယူထားသျောလညျး မွို့ကွီးပွကွီး တှငျမနထေိုငျပဲ ကြေးလကျတောရှာမြားတှငျ လှညျ့လညျ ဆေးကုသနသေော စတေနာ ဆရာဝနျတဈဦး ဖွဈလသေညျ ။ ထို့အပွငျသူသညျ လှနျစှာ ဗဟုသုတနှငျ့ ပွညျ့စုံသကဲ့သို့ တိုကျရိုကျခိုကျရညျနှငျ့ ပွညျ့စုံသော စှနျ့စားဝံ့သူ တဈဦးလညျး ဖွဈပသေညျ ။ သူ့တှငျ လိုငျစငျနှငျ့ကိုငျသော တောပဈသနေတျတဈလကျလညျး ရှိပသေညျ ။ ကြှနျုပျသညျ ထိုအခြိနျက သာမနျ ဆရာဝနျတဈဦး ဖွဈပွီး ဒေါကျတာနိုငျဇျောနှငျ့ လှနျစှာ အတှဲညီလှသော ညီအဈကို ရငျးကဲ့သို့ သူငယျခငျြးမြား ဖွဈကွလသေညျ ။\nကြေးလကျတောရှာမြားတှငျ လှညျ့လညျဆေးကုရငျး သကျကယျသောငျရှာသို့ အရောကျတှငျ လူနာနှဈဦးနှငျ့ ဝါးရုံတောသရဲအကွောငျးက ဆီးကွိုနလေသေညျ ။ ကြှနျုပျတို့ နှဈဦးသညျ ရှာသို့ရောကျရောကျခွငျး ရှာလူကွီး ဦးအေးမောငျဆီသို့ အကြိုး အကွောငျး သှားပွော ပွလသေညျ ။ ဦးအေးမောငျသညျ ကြှနျတျောတို့ အကွောငျးသိပွီးသောအခါ\n” အဆငျသငျ့လိုကျတာ ဆရာတို့ရယျ အခုတလော ရှာမှာ ဂွိုလျဝငျနတေယျဗြာ ဝါးရုံတောသရဲအခွောကျခံရတဲ့ နှဈယောကျကလညျး သတိရတဈခကျြ မရတဈခကျြနဲ့ တဈခကျြလောကျကွညျ့ပါဦး ဆရာရယျ “ ထိုသို့ပွောပွီး မကွာခငျမှာပငျ ရှာသားတဈဦး အမောတကောနှငျ့ ပွေးဝငျလာလသေညျ ။\n” သူကွီး သူကွီး ကိုထှနျးခငျကွီး ဆုံးသှားလို့ တဲ့ အဲဒါသူကွီးကို လာအကွောငျးကွားတာပါ “\n” ဟေ ဖွဈရလကှော ကဲ ကဲ ..ဆရာ တို့လညျး ရှိတုနျး တခကျြလောကျ ကွညျ့ပေးပါဦး ဗြာ “\nသို့ဖွငျ့ ကြှနျတျောတို့ နှဈဦးကား သူကွီးနှငျ့အတူ ထှကျလာခဲ့ကွတော့သညျ ။ အိမျတဈအိမျအရောကျတှကျ ရှိလသေညျ ။ အိမျပျေါသို့ တကျကွညျ့သျော ထှနျးခငျဆိုသူကား အသကျသဆေုံးနပွေီ ဖွဈလသေညျ ။ ကွောကျ မကျဖှယျရာ တဈခုခုကို ကွုံတှပွေီ့း မအိပျနိုငျမစားနိုငျနှငျ့ စိတျခွောကျခွားကာ အသကျသဆေုံးခွငျးပငျ ဖွဈလေ သညျ ။\n” အငျး ဖွဈမှ ဖွဈရလဗြော ဒီလူကတော့ အသကျသဆေုံးသှားပါပွီ ကဲ နောကျတဈယောကျကို သှားကွညျ့ ရအောငျဗြာ “ ဒေါကျတာ နိုငျဇျောမှ ပွောလိုကျသောကွောငျ့ ရှာသူကွီးက ညိုအေးအိမျသို့ လိုကျပို့ပေးလသေညျ ။\nအိမျသို့ ရောကျ သျော ညိုအေးမှာလညျး အခွအေနမေကောငျး ။ အဖြားတှေ တကျကာ ကယောငျကတမျးဖွငျ့ ” သရဲ…သရဲ..အောငျမလေး ..ကွောကျပါပွီဗြ” ဟူ၍ ညညျးငွူနလေသေညျ။\nဒေါကျတာနိုငျဇျောသညျ လူနာကို အသအေခြာစမျးသပျပွီး ဆေးတဈလုံးထိုးကာ သောကျရမညျ့ ဆေးမြားပါ ပေးခဲ့လသေညျ ။ ထို့နောကျ အိမျမှ ပွနျဆငျးလာကာ သူကွီးကို ပွောပွီး ရှာထဲသို့ လှညျ့လညျခဲ့လသေညျ ။ သကျကယျသောငျရှာကား ရှာကွီးတဈရှာမဟုတျသျောလညျး အတျောအသငျ့ ကွီးမားသော ရှာတဈရှာ ဖွဈလေ သညျ ။ ရှာ၏ အနောကျဖကျတှငျ ဧရာဝတီ မွဈကွီး ရှိပွီး တောငျဖကျတှငျ သင်ျခြိုငျးကုနျး မွောကျဖကျတှငျ သီးနှံစိုကျ ခငျးမြားနှငျ့ လှနျစှာ နခေငျြ့စဖှယျကောငျးသော ရှာတဈရှာပငျ ဖွဈလသေညျ ။\nရှာကလေးမှာကား သရဲ ခွောကျခံရပွီး တဈပါတျအကွာတှငျ တဈယောကျ သဆေုံးသှားသညျ့အတှကျ ညနစေောငျးပငျ ဖွဈလငျ့ကစား ရှာထဲဝယျ လူသှားလူလာမရှိသလောကျ တိတျဆိတျနကွေလသေညျ ။ ထိုအခိုကျ ကြှနျတျောတို့ရှတှေ့ငျ ငှကျပြောပှဲ အုနျးပှဲမြားကို ခေါငျးပျေါရှကျ၍ သှားနကွေသော လူတဈစုကို တှရေ့လသေညျ ။ အကြိုး အကွောငျး မေးမွနျးကွညျ့သျော ငှကျပြောပှဲ ရှကျထားသူမှာ နတျကတျော ဒျေါ စိနျပုဆို သူဖွဈပွီး ထိုလူစုသညျ ဝါးရုံပငျ သရဲကို ပူဇျောရနျနှငျ့ ကှငျးပိုငျလယျပိုငျတို့ကို တောငျးပနျရနျအတှကျ ရှာတောငျဖကျ သို့ သှားနေ ခွငျးဖွဈ ကွောငျး သိရလသေညျ ။\nကြေးလကျတောရှာသူတောရှာသား မြား၏ ယုံကွညျမှု ဖွဈသောကွောငျ့ ကြှနျုပျတို့ နှဈဦး လညျး ဘာမှ မပွောတော့ပဲ သူတို့အုပျစုနှငျ့ မလှမျးမကမျးမှနေ၍ ရှာတောငျဖကျသို့ ထှကျလာ ခဲ့ တော့သညျ ။ စကားတပွောပွောနှငျ့ ကှမျးတယာညကျခနျ့အကွာတှငျ သရဲခွောကျသညျဟု လှနျစှာ နာမညျကွီးသော ဝါးရုံတော ကွီးဆီသို့ ရောကျခဲ့လတေော့သညျ ။ နညေိုခြိနျမို့ လတေဖွူးဖွူးတိုကျခတျလြှကျရှိရာ အလငျး ရောငျရှိသော အခြိနျတှငျပငျ ဝါးရုံတောကွီးကား ဘယျညာယိမျးနသေညျမှာ တစ်ဆတေဈကောငျနှငျ့ တူလှပသေညျ ။ ရှာသား မြားသညျ ဝါးရုံတောနှငျ့ ခပျလှမျးလှမျးတှငျ ရှိသော တောငျဂမုလေးတဈခုတှငျ ယူဆောငျလာသော ငှကျ ပြောပှဲ အုနျးပှဲမြားကို တငျပွီး ပူဇျောပသကွလသညျ ။ ကြှနျုပျတို့ နှဈဦးလညျး တအောငျ့မြှ အကဲခတျကာ တညျးခို ရာအိမျသို့ ပွနျခဲ့ကွလတေော့သညျ ။\n(၃) နောကျတဈနေ့ နံနကျတှငျ ကောကျညှငျးပေါငျးနှငျ့ ဆတျသားခွောကျကို အဖနျရနှေငျ့ လှေးနခေိုကျ ဒေါကျတာ နိုငျဇျောက\n” ကိုသကျတနျ့ရေ.. ကြှနျတျောတို့ တောလညျကွရအောငျ ဝါးရုံတောသရဲ အကွောငျးလညျး စုံစမျးရငျးနဲ့ပေါ့ ဘယျ့ နှယျ့ လညျး မကောငျးဘူးလား “\n” ကောငျးသားပဲ ကိုနိုငျဇျောရသှားရအောငျလေ အမဲ မပဈရတာလညျး ကွာပေါ့ “\nပွောပွောဆိုဆို ကြှနျုပျသညျ နံနကျစာစားခွငျးကို လတျစသတျလိုကျပွီး ထမညျအပွုတှငျ ” ဆရာ….ဆရာ ဟို… အဖကေ ဟငျးပို့ခိုငျးလို့ပါ “ ” အျော..ဟုတျကဲ့..လာပွီခငျဗြ “ အိမျရှသေို့ထှကျကွညျ့သောအခါ နှဲ့နှောငျးသော ကိုယျဟနျနှငျ့ မိနျးမပြို တဈဦးကို တှရေ့လသေညျ ။ ” ကြေးဇူးပဲနျော.. ဒါနဲ့ ညီမ အဖကေ ဘယျသူတုနျး “ ” ဦးအေးမောငျပါ ဆရာ “ ” အျော.. သူကွီးကိုး.. ဟုတျကဲ့ ကြေးဇူးတငျပါတယျလို့ ပွောပေးပါခငျဗြ “ ” ဟုတျကဲ့ရှငျ့ ပွနျခှငျ့ပွုပါဦးဆရာ “ ” ဟုတျကဲ့ “ မိနျးမပြိုလေး ပွနျသှားပွီးနောကျ ဒေါကျတာနိုငျဇျောက ” ဘယျသူတုနျး ကိုသကျတနျ့ရ “ ” သူကွီးသမီးပါ ကိုနိုငျဇျော ဟငျးလာပို့တာ ကဲ သှားကွရအောငျ “ ဟု ကြှနျုပျက ပွောလိုကျရာ ဒေါကျတာနိုငျဇျောက လကျစှဲတျော သနေတျကို စှဲကာ နှဈဦးသား ထှကျခဲ့ကွ လေ တော့ သညျ ။\nရှာတောငျဖကျရှိ ဝါးရုံတောသို့အရောကျတှငျ ဒေါကျတာ နိုငျဇျောက ဝါးရုံတော အောကျခွသေို့ ဆငျးရနျ ပွငျလေ သညျ ။ ဝါးရုံတော အောကျခွကေား လူတရပျမြှ ရှိသော ကိုငျးပငျမြားဖွငျ့ အုံ့ဆိုငျးလြှကျရှိရာ အတှငျးသို့ ထိုး ဖောကျ၍ မမွငျရပေ ။ ” ဖွဈပါ့မလား ကိုနိုငျဇျောရ မွှတှေဘောတှေ တှမှေ့ဖွငျ့ “ ” အေးဗြ ကိုငျးပငျတှကေ အတေျာ့ကို ထူတာပဲ ကြှနျတျောတော့ ဒီဝါးရုံတော အောကျခွမှော လြှို့ဝှကျခကျြ ရှိတယျ ထငျတယျဗြာ “ ” ကဲ ညရောကျမှ သရဲခွောကျမခွောကျလာ ကွညျ့တာပေါ့ဗြာ အခုတောဝငျစို့ “ ပွောပွောဆိုဆို ကြှနျုပျက ဝါးရုံတော အလယျတှငျလူတဈယောကျသှားနိုငျသော ခွုံလမျးလေးထဲသို့ တိုးဝငျ လိုကျလသေညျ ။\nဝါးရုံတောနောကျတှငျ ရိုးမတောအုပျကွီး တညျရှိပွီး ဝါးရုံတောကား တောအုပျကွီး အဝငျပေါကျကို ပိတျထားသကဲ့သို့ ရှိလသေညျ ။ ကြှနျုပျသညျ ဝငျပေါကျကို သကျကယျသောငျရှာရှိ မုဆိုးမြားထံမှ စနညျးနာခဲ့ခွငျးဖွဈသညျ။ ကြှနျုပျတို့ ဆရာဝနျ နှဈဦးကား လူ့အသကျကို ကယျရသော အလုပျကို လုပျရ သျော လညျး အမဲလိုကျခွငျးကိုမူ လှနျစှာ ဝါသနာပါလသေညျ ။ ( ကြှနျုပျနှငျ့ ဒေါကျတာနိုငျဇျော တို့၏ တောတှငျး အတှေ့ အကွုံမြားကို နောငျအခါ ရေးသားပါဦးမညျ ) ။\nကြှနျုပျတို့သညျ ယုနျ ၊ မြောကျ ၊ သမငျစသော အကောငျငယျလေးမြားကို တှသေ့ျောလညျး ပဈခတျခွငျးမပွုပဲ တောနကျထဲသို့ ဆကျ၍ ဝငျခဲ့ကွသညျ ။ တောတှငျး တဈနရော လြှိုမွောငျကွီး ဆီသို့ အရောကျတှငျ ဒေါကျတာနိုငျဇျောက လကျကာပွလိုကျ၍ ကြှနျုပျလညျး ဒူးထောကျထိုငျခြ လိုကျလသေညျ ။ ” ကိုသကျတနျ့ ကြှနျတျောတို့ အခွအေနမေကောငျးဘူးဗြ ဒီနားတဈဝိုကျမှာ နှောကူးကွီး (ပွောငျ) ရှိနတေယျ ကြှနျတျောတို့က လညှောအောကျရောကျနတေယျဟို ကုနျးမွငျ့ပျေါတကျနိုငျမှ ဖွဈမယျဗြ လာလာ “ ဟုဆိုကာ ရှမှေ့ ဦးဆောငျ၍ တကျသှားလသေညျ ။ ကြှနျုပျမှာ ပွောငျသဘာဝကို သိပွီး ဖွဈသညျ့ အလြောကျ ဇျောခြှေး မြား ပြံလာမိသညျ ။ ပွောငျမြားသညျ အနံ့ခံ ကောငျးသလောကျ သငျးကှဲ ( အုပျစုကှဲ ) ဆိုလြှငျ တှရေ့ာ ဂမူးရှူး ထိုး ရနျမူတတျပသေညျ ။ လညှောတှငျ ရှိသော သတ်တဝါကို အနံ့ခံအာရုံဖွငျ့ ခှဲခွားနိုငျစှမျး ရှိလသေညျ ။ တောငျကုနျးပျေါရှိ သဈပငျကွီးအောကျသို့ ရောကျမှသာလြှငျ ကြှနျုပျလညျး အသကျပွငျးပွငျး ရှူ နိုငျလသေညျ ။ ဒေါကျတာနိုငျဇျောမှာ ကြောကျရုပျတဈရုပျကဲ့သို့ ငွိမျသကျစှာ ဒူးထောကျထိုငျနပွေီး ပတျဝနျးကငျြကို အကဲ ခတျနသေညျ ။\nထိုအခိုကျ စောစောက ကြှနျုပျတို့ ရပျနခေဲ့သော နရောသို့ ပွောငျကွးက ဝငျလာနသေညျ ။ ဒေါကျတာ နိုငျဇျောသညျ တညျငွိမျစှာဖွငျ့ သနေတျကို ခြိနျလိုကျပွီး ပဈခလြိုကျလတေော့သညျ ။ ” ဒိုငျး “ ယမျးပေါကျကှဲသံကွီးကွောငျ့ တဈတောလုံးရှိ ကြေးငှကျမြား လနျ့ဖွနျ့ ပြံကုနျကွသညျ။ ထိုအခိုကျ ထူးဆနျးသော ဖွဈရပျကို မကျြဝါးထငျထငျ ကွုံရလတေော့သညျ ။ ယငျးမှာ ပွောငျကွီးသညျ ခကျြကောငျးကို ထိပါလြှကျနှငျ့ လဲမကြ သှားသညျ့အပွငျ ကြှနျုပျတို့ နှဈယောကျကို တှသှေ့ားပွီ ဖွဈ၍ တောငျကုနျးပျေါသို့ တဟုနျထိုး ပွေး တကျ လာလသေညျ ။ ကြှနျုပျလညျး အသကျမြှပငျ မရှုရဲပဲ မကွံတတျအောငျပငျ ဖွဈသှားလသေညျ ။ ပွောငျကွီးသညျ ကြှနျုပျတို့နှငျ့ တဖွညျးဖွညျး နီးလာပသေညျ ။ ထိုအခိုကျ ဒေါကျတာနိုငျဇျောကို ကွညျ့လိုကျရာ စိတျမပူသညျ့ အလား အေးအေးဆေးဆေးပငျ ထိုငျနလေသေညျ ။ ပွောငျကွီးကား ကြှနျုပျတို့ နှငျ့ သုံးကိုကျလောကျ အကှာတှငျ ဗုနျး ကနဲ လဲကသြှားပတေော့သညျ ။ ထိုအခါမှ ကြှနျုပျလညျး အသကျပွငျးပွငျး ရှူရဲလတေော့သညျ ။\nဒေါကျတာ နိုငျဇျောက ” ဒီလို ရှိတယျ ကိုသကျတနျ့ရ ပွောငျတှကေ သှေးနှေးသတ်တဝါတှထေဲမှာ နာကငျြမှုဒါဏျကို အခံနိုငျဆုံးနဲ့ ဒေါသအကွီးဆုံး အကောငျတှပေဲ စောစောက ကြှနျတျောပဈလိုကျတာက သူ့ရဲ့ လကျဖြံရိုးအောကျတညျ့တညျ့ပဲ ဒါပမေယျ့ သူတို့ကို ရနျမူမှနျးသိတော့ ဒီကောငျတှကေ လတျတလောဒါဏျရာကို မသှေ့ားတယျဗြ ပွီးတော့ ရနျသူရှိ ရာကို ရနျပွုဖို့ ပွေးလာတယျ ။ ဒါပမေယျ့ နှလုံးကို ထိထားတဲ့ ဒါဏျနဲ့ ကုနျးတကျကွီးကို ဒငျး ငါးကိုကျ လောကျအပွငျ ပွေးမတတျနိုငျပါဘူးဗြာ “ ဟု ရှငျးပွလသေညျ ။ ထိုအခါမှ ကြှနျတျောလညျး ဒေါကျတာနိုငျဇျော၏ ဗဟုသုတ ကွှယျဝပုံတို့ကို အသိအ မှတျပွုရလတေော့သညျ ။ ကြှနျုပျတို့ နှဈဦးလညျး ပွောငျကွီးကို ဝါးလုံးဖွငျ့ လြှိုထမျး၍ ရှာသို့ ပွနျကာ ရှာသား မြားအား ခှဲဝပေေးလိုကျလတေော့သညျ ။\n(၄) အကာလ ညအခြိနျမို့ လူခွကေ တိတျဆိတျနသေညျ ။ ထိုအခြိနျ ဝါးရုံတောကွီးနှငျ့ မလှမျးမကမျးရှိ သဈပငျကွီး တဈပငျကွီးတဈပငျပျေါတှငျ ဇှဲနဘဲကွီးစှာ စောငျ့ဆိုငျးနကွေသူ နှဈဦးကား ဒေါကျတာနိုငျဇျောနှငျ့ ကြှနျုပျပငျ ဖွဈ လေ သညျ ။ ကြှနျုပျတို့ကား ခွငျကိုကျလညျး မရိုကျရဲ အပေါ့အပါးလညျး မသှားရဲဘဲ ဝါးရုံတောသို့သာ စူးစိုကျ ကွညျ့နကွေရသညျ ။ နာရီပွနျ ၂ ခကျြထိုးသောအခါ လူမြားကလညျး ငိုကျမညျြးစပွုလာသညျ ။ ” ဆရာနိုငျဇျောရေ ဒီည သရဲက ခွောကျပါ့မလားဗြ” ” အငျးအသအေခြာတော့ မပွောနိုငျဘူးဗြ စောငျ့တော့ကွညျ့ရမှာပဲ “ ထိုအခိုကျ ” ဆရာ.. ဆရာ.. အဖကေ ညဉျ့နကျနပွေီဆိုလို့ ဆရာတို့ကို ချေါခိုငျးလိုကျလို့ ဆငျးလာပါဦး “ ဟု အျောသံကို ကွားရလသေညျ။ အောကျသို့ငုံ့ကွညျ့လိုကျသောအခါ ကြှနျုပျတို့ကို ဟငျးလာပေးသော သူကွီး သမီး ဖွဈနလေသေညျ ။ ကြှနျုပျက ပွနျပွောမညျအပွုတှငျ ဒေါကျတာနိုငျဇျောက ” ရှူးတိုးတိုး ဆရာ ဘာမှ ပွနျမပွောနဲ့ ကြှနျတျောနောကျမှရှငျးပွမယျ “ ဟုတညျငွိမျစှာ ပွောလသေညျ ။\nသဈပငျအောကျမှ မိနျးကလေးကလညျး လေးငါးခါလောကျ အျောချေါလသေညျ ။ အတနျကွာသောအခါ ကြှနျုပျတို့ မဆငျးလာမှနျးသိသညျနှငျ့ ကြှနျုပျတို့နှဈဦးရှိရာသို့ စူးစူးစိုကျစိုကျ ကွညျ့ကာ အမှောငျ ထုထဲ ဝငျရောကျပြောကျကှယျသှားလသေညျ ။ ကြှနျုပျ၏ ရငျထဲတှငျ အေးခဲသော လကျကွီးနှငျ့ စှဲဆုပျ ထားဘိသကဲ့သို့ ခံစားလိုကျရလတေော့သညျ ။ ” ဒီလိုဆရာရဲ့ ဒီအခြိနျကွီးမှာ သူကွီးက သူ့သမီး မိနျးမပြိုလေးကို ကြှနျတျောတို့ နှဈယောကျတညျးရှိတဲ့ နရောကို လာချေါခိုငျးပါ့မလား စဉျးစားပါဦး နောကျပွီး ဆရာသတိထားမိလား ဒီမိနျးမက လုံးဝမကျြတောငျမခတျဘူးဗြို့ အမှနျတော့ ဒီလို တောတှမှော တောခွောကျတာတှေ နာနာဘာဝတှေ အမြားကွီး ရှိပါတယျ ကြှနျတျောတို့ကို ရမလားလို့ လှညျ့စားတာပေါ့ဗြာ “ ဟုရှငျးပွလသေညျ ။\nထိုအခါမှ ကြှနျုပျလညျး ကွကျသီးထမိသှားသညျ ။ ဒေါကျတာ နိုငျဇျောမပါပဲ ကြှနျုပျ တဈယောကျတညျးသာဆိုလြှငျ ဆငျးသှားမိမှာ သခြောပသေညျ ။ ထိုအခိုကျ ဝါးရုံတောကွီးကား တဟီးဟီး မွညျ လာပွီး ယိမျးထိုးလာလသေညျ ။ ထူးဆနျးသညျမှာ ဘေးနားမှ သဈပငျမြားမှာ တုတျတုတျမြှ မလှုပျ ။ ဝါးရုံပငျမြားသာလြှငျ သှကျသှကျခါအောငျ လှုပျခါနခွေငျးဖွဈ၏ ။ ကြှနျုပျတို့နှဈဦးလညျး သရဲခွောကျခွငျးကို မယုံကွညျ သူမြား ဖွဈသျောလညျး ယခုအခါ မစဉျးစားတတျအောငျ ဖွဈရလေ၏ ။ နာရီဝကျခနျ့ လှုပျခါပွီးသောအခါ တ ဖွညျးဖွညျး ငွိမျသကျသှားလတေော့သညျ ။ ကြှနျုပျတို့လညျး ဆကျလကျ၍ ထူးခွားမှုမြား မရှိတော့သောအခါ အောကျ သို့ ဆငျးပွီး တညျးခိုရာ အိမျသို့ ပွနျခဲ့ကွလတေော့သညျ ။\nနံနကျရောကျသောအခါ သူကွီးကို ညတုနျးက ကွုံခဲ့ရသညျမြားကို ပွနျ၍ ပွောပွလိုကျရာ သူကွီးဦးအေးမောငျမှာ လှနျစှာ ထိတျလနျ့အံ့သွလြှကျရှိပွီး သူကွီးသမီးမှာ အံ့သွနသေော အမူအယာ ရှိလသေညျ ။ သို့နှငျ့ ကြှနျုပျတို့ သူငယျ ခငျြး နှဈဦးလညျး မတှေးတတျအောငျပငျ ရှိနတေော့သညျ ။ ညတုနျးက အိပျရေးပကျြခဲ့သောကွောငျ့ ကြှနျုပျတို့ နှဈဦးလညျး တညျးခိုရာအိမျ သို့ ပွနျပွီး တရေးတမော အိပျစကျကွလသေညျ ။ ညနစေောငျး ငါးနာ ရီအခြိနျလောကျတှငျ လူပေါငျး ၁၀ယောကျ ခနျ့ပါသော လူအုပျကွီးသညျ ရှာလယျလမျးတလြောကျ ဖုနျ တဝုနျး ဝုနျး ရှိအောငျ သှားနကွေလသေညျ ။ ထိုလူအုပျကွီး အလယျတှငျ လှနျစှာ သှေးစုပျဖွူလြျောလြှကျရှိသော လူတဈဦးကို စောငျပုခကျအတှကျ သယျ ဆောငျလြှကျ ကြှနျုပျတို့ နှဈဦး တညျးခိုရာ နအေိမျအတှငျးသို့ ဝငျရောကျလာ ကွလသေညျ ။\nကြှနျုပျတို့လညျး အခွေ အနကေို မေးမွနျးကွညျ့ရာ\n” ကယျပါဦး ဆရာရယျ ဒါက ကြှနျတျောတို့ရှာကို လာနကွေ ကုနျသညျကိုဘအေးပါ တဈလ တဈခါလောကျ လာ လရှေိ့ပါတယျ ဒီတဈခေါကျလာတာ ဝါးရုံတောကွီး နားအရောကျမှာ လဲကနြတောတှလေို့ ရှာသားတှကေ သယျ လာတာပါ ဆရာဝနျတှလေညျး ဒီမှာ ရှိတယျဆိုလို့ ကြှနျတျောတို့ သယျလာတာပါ “\nသို့နှငျ့ ကြှနျုပျတို့လညျး လူနာကို စပျးသပျကွညျ့ရာ နှလုံးအားနညျးနသေညျက တဈကွောငျး ထိတျလနျ့စရာ တဈခုခုကို ရုတျတရကျတှလေို့ကျရ၍ သှေးလနျ့သှားခွငျးပငျ ဖွဈလသေညျ ။ လိုအပျသော ကုသမှုမြားပေးပွီး လူနာ ကို ကြှနျုပျတို့ နှဈဦးပငျ စောငျ့ကွညျ့လသေညျ ။ တဈနာရီခနျ့ကွာသောအခါ လူနာမှာ အတျောအတနျ ထူထူ ထောငျထောငျ ဖွဈလာလသေညျ ။\n” ကဲဆိုစမျးပါဦးဗြ ဘာတှမြေား တှကွေုံ့ခဲ့ရလို့လဲ “\n” ဒီလိုပါဆရာ ကြှနျတေျာ့နာမညျက ဘအေးပါ ကြှနျတျောက ဒီရှာကို တဈလတဈခါတော့ ကုနျရောငျးကုနျသညျ အ လုပျနဲ့ လာနကေပြါ အခုတဈခေါကျ မွို့ က ထှကျလာကတညျးက ဘာမှမစားလာမိဘူးဆရာ ဒါနဲ့ ရှာတောငျ ဖကျက တောစပျက ဝါးရုံတော အောကျမှာ ကြှနျတျောခဏနားပါတယျ ။ ပွီးတော့ကြှနျတျော ဗိုကျဆာလှနျးလို့ မွို့က ဝယျလာတဲ့ ခေါကျဆှဲခွောကျတှေ ပွုတျသောကျဖို့ ဝါးရုံပငျအောကျမှာ မီးမှေးပါတယျဆရာ အဲဒီလို မီး မှေးပွီး ဝါးနဲနဲလိုနလေို့ ကြှနျတျော ဝါးရုံတောအစပျက ဝါးပငျပေါကျလေးကို သှားနှုတျမိပါတယျ ။ နှုတျလိုကျ တဲ့အခါ အထဲက သှေးတှေ ပနျးထှကျလာပါတယျ ကြှနျတျောဖွငျ့ကွောကျလိုကျတာ လှနျပါရောဗြာ တောခွောကျ တာလား ဘာလားတော့ မသိပါဘူး ဗြာ “\nထိုသို့ ပွောလိုကျသောအခါ ဒေါကျတာ နိုငျဇျောက တဈစုံတဈခုကို စဉျးစားမိဟနျဖွငျ့ အားရဝမျးသာစှာ ” ကဲဒါဆို ကြှနျတျောတို့ကို အဲဒီ သှေးတှထှေကျတဲ့ နရော လိုကျပို့နိုငျမလားဗြာ ကြှနျတေျာ့မှာ သနေတျလညျး ပါ ပါတယျ “ ” ဟုတျကဲ့ ကြှနျတျောလိုကျပို့ပေးပါ့မယျ “ သို့ဖွငျ့ ကိုဘအေး ၊ ဒေါကျတာ နိုငျဇျော ၊ ကြှနျုပျနှငျ့ ရှာသား သုံးလေးယောကျတို့ ရှာ တောငျဖကျသို့ ထှကျလာခဲ့ကွပတေော့သညျ ။\n(၅) ဝါးရုံတောကွီး အလယျတညျ့တညျ့ ကြှနျုပျတို့ ရိုးမတော ထဲ ဝငျသော အစပျနားလောကျတှငျ သှေးကှကျကွီးကို ထငျထငျ ရှားရှား မွငျလိုကျရပသေညျ ။ သှေးမြားကား ဝါးပငျနှုတျသော နရောမှ ထှကျနဆေဲပငျ ရှိသေးသညျ ။ ရှာသား မြားကား သို့လော သို့လောနှငျ့ အလှနျပငျ ထိတျလနျ့တုနျလှုပျလိုကျရှိပသေညျ ။ ဒေါကျတာနိုငျဇျောကား မှိုရသော မကျြနှာကဲ့သို့ အထူးပငျ ဝမျးသာလြှကျ ရှိပသေညျ ။ ” ဘယျ့နှယျ့တုနျး ကိုနိုငျဇျောရ ပွုံးလှခညျြလား “ ” ဟဲဟဲ ပွုံးဆို အဖွကေို ကြှနျတျောသိပွီဗြ ဒါပမေယျ့ ကြိနျးသအေောငျတော့ ကိုသကျတနျ့ရယျ ကြှနျတျောရယျ ဒီည စမျးသပျမှု တဈခု လုပျရလိမျ့မယျ “ ” ဟုတျလား ကြှနျတျောဖွငျ့မ စဉျးစားတတျအောငျပါပဲ ဗြာ “ ” ညရောကျရငျ ဒီသရဲ ဆိုတာကို ခငျဗြား မကျြမွငျတှရေ့ပါစမေ့ယျ ဗြာ…ဟားဟားဟား “ ဒေါကျတာနိုငျဇျောကို ကွညျ့ရငျး ကြှနျုပျလညျး အတျောပငျ စိတျအားတတျသှားမိလသေညျ ။\nသို့နှငျ့…. ဝါးရုံတောကွီးကား အပျကသြံပငျ ကွားရလောကျအောငျ တိတျဆိတျငွိမျသကျနလေသေညျ ။ ဟိုနားဒီနား ဖကျြကနဲ တှလေို့ကျရသော အရိပျမြားကား ကြှနျုပျကို ခွောကျလှနျ့လကျြရှိသညျ ။ နလေ့ညျက တှခေဲ့သော သှေး ကှကျ မြားကား ခွောကျလြှကျ ရှိပသေညျ ။ ” ကြှနျတျောယူခိုငျးလိုကျတာတှေ ပါရဲ့လား ကိုသကျတနျ့ “ ” ပါ ပါတယျဗြာ ဒီမှာ ရော့ “ ဒေါကျတာနိုငျဇျောကြှနျုပျကို ယူဆောငျခိုငျးသော ပစ်စညျးမြားမှာ ကောကျရိုးခွောကျ အနညျးငယျနှငျ့ မီးခွဈပငျ ဖွဈပေ သညျ ။ ထို့နောကျ ဒေါကျတာ နိုငျဇျောသညျ ဝါးရုံတော အောကျခွတှေငျ မီးပုံတဈခုကို ဖိုလသေညျ ။ ထိုသို့ ဖိုပွီး မကွာခငျမှာပငျ ဝါးရုံတောကွီးကား သှကျသှကျခါအောငျ လှုပျယမျးလာလသေညျ ။ အခွားသဈပငျမြားကား မလှုပျပေ ။ ဝါးပငျမြားသာလြှငျ တဈစုံတဈဦးက လှုပျယမျးနသေကဲ့သို့ လှုပျခါနခွေငျးဖွဈသညျ ။\nအတနျကွာသောအခါ ဒေါကျတာ နိုငျဇျောက မီးပုံကို ငွိမျးသတျပဈလိုကျလသေညျ ။ ထိုအခါ ဝါးရုံတောကွီးကား တဈစတဈစ ပွနျလညျ ငွိမျသကျသှားလတေော့သညျ ။ “ ဘယျလို ဖွဈတာတုနျး ကိုနိုငျဇျောရ ကြှနျတျောတော့ ဘာမှကို မစဉျးစားတတျတော့ဘူး “ ” ခငျဗြားကို အဖွမေပွောခငျ နောကျတဈခု ပွအုနျးမယျဗြ လာ “ ဟုဆိုကာ ဝါးရုံတော အစပျရှိ ဝါးပငျမြားရှိရာသို့ ဦးတညျလြောကျသှားလသေညျ ။\nဒေါကျတာ နိုငျဇျောသညျ ဝါးအသေးပငျတဈပငျကို ဆတျကနဲ နှုတျယူလိုကျလသေညျ ။ ထိုအခါ ဝါးရုံတောကွီးမှာ စော စောကကဲ့သို့ လှုပျရှားယိမျးထိုးလာလသေညျ ။ ထို့ထကျ အံ့သွဖှယျကောငျးသညျမှာ ဝါးနှုတျလိုကျသော နေ ရာမှ သှေးမြားပနျးထှကျလာခွငျးပငျ ဇွဈသညျ ။ နာ ရီဝကျခနျ့ ကွာသောအ ခါမှသာလြှငျ ပွနျလညျ တညျငွိမျ သှား လတေော့သညျ ။\n” ဘယျလို ဖွဈတာတုနျးကို နိုငျဇျောရ ဒီဝါးရုံတောက အသကျမြား ရှိနလေား “\n” ဝါးရုံတောကတော့ အသကျဘယျရှိမလဲဗြာ ဝါးရုံတော အောကျခွမှော အသကျရှိတဲ့အ ကောငျရှိနလေို့ပေါ့ “\n” ဗြာ ဘယျ..ဘယျလို “ ” ဒီလိုဗြ ဆရာ ကွားဖူးလား မသိဘူး ရှေးနှဈပေါငျးမြားစှာ က သတ်တဝါကွီးတှဟော အလှနျ အမငျးကွီး ထှားခဲ့ကွတယျ ဒါကွောငျ့ ကုနျးမှာ မွှပှေေး ရမှော ငရှေး ဆိုပွီး အဆိုရှိခဲ့ကွတယျဗြ ရထေဲမှာဆို ငရှေးဆိုတဲ့ ငါး ဟာ အကွီးဆုံးပဲ သူပွီးမှ ညံ သတ်တဝါတှကေ အကွီးဆုံးပဲ မွကွေီးထဲမှာ ဆိုရငျ ကုနျးနသေတ်တဝါတှထေဲမှာ ဆိုရငျပေါ့ ဗြာ မွှပှေေးက အကွီးဆုံးပဲဗြ ဒီကောငျတှကေ အစာစားပွီးတာနဲ့ တဈနရောရာမှာ နှဈနဲ့ ခြီပွီး ငွိမျငွိမျ လေး နနေလေေ့ ရှိတယျဗြ ရာသီဥတုတှပွေောငျးတော့ သူတို့ကိုယျပျေါမှာ လဒေါဏျမိုးဒါဏျနဲ့ အလကြေ့ အပငျတှေ ပေါကျလာတယျ မြှဈစို့လေးတှေ လညျးပေါကျလာပွီး နောကျပိုငျးကွီးလာတဲ့အခါ သူတို့ ကိုယျက အသား တှကေို ဖောကျပွီး ဝါးရုံပငျတှပေေါကျလာတယျ ဒါပမေယျ့လညျး ဒီကောငျတှကေ ငွိမျနတေော့ မသိသာ ဘူးပေါ့ ဒါပမေယျ့ ဝါးရုံပငျကို နှုတျလိုကျတဲ့အခါ သူတို့ ကိုယျပျေါက အသားတှကေို ဆှဲနှုတျသလို ဖွဈပွီး သှေး တှေ ထှကျလာတာပဲဗြို့ ပွီးတော့ သူတို့ ကိုယျပျေါကိုမီးမှေးတော့ အပူဒါဏျကွောငျ့ မွှကွေီး လှုပျရှား လိုကျတဲ့အခါ သူ့ကိုယျပျေါမှာ အမွဈတှယျနတေဲ့ ဝါးရုံတောကွီးပါ လိုကျပွီး လှုပျလာတာပေါ့ဗြာ “ ” အျော.. လတျစသတျတော့ ဒီလိုကိုး ဒါဆို သူတို့ ခေါငျးကရောဗြာ “ ” ခေါငျးကတော့ တောတှငျးတဈနရောမှာ ရှိမှာပေါ့ဗြာ “ ” အျော…” သို့နှငျ့ ကြှနျုပျရငျထဲက ပုစ်ဆာလညျးဒေါကျတာ နိုငျဇျော အဖွကွေောငျ့ ရှငျးလငျးသှားရလတေော့သညျ ။\n(၆) နောကျတဈနေ့ နံနကျတှငျ ရှာသားမြားအား သူကွီးအိမျတှငျ စုနစေပွေီး အဖွကေို ပွောပွလိုကျလသေညျ ။ ရှာသား မြားမှာ အံ့သွလှနျး၍ မကျြတောငျပငျ မခတျကွပေ ။ ပွီးနောကျ ” တျောသေးတာပေါ့ ဆရာရယျ ဆရာတို့လို ဗဟုသုတကွှယျဝလူမို့သာပေါ့ ကြှနျတျောတို့ ဖွငျ့ သရဲ ခွောကျ တယျပဲ ထငျနတောဗြာ ဒါနဲ့ ဒီမွှကွေီးကို ဘယျလို လုပျရမလဲဗြာ “ ” ဒီလို ရှိတယျဗြာ ဒီကောငျကွီး ငွိမျနတေုနျးတော့ အကွောငျးမဟုတျဘူးဗြ ဒါပမေယျ့ အခြိနျတနျလို့ ဗိုကျဆာလို့ လှုပျရှား လိုကျရငျဒီရှာကလေးလညျး ပကျြသှားနိုငျတယျ ဒီတော့ ဒီကောငျကွီးကို ရှငျးပဈရမယျဗြာ ရှငျးရမယျ့ နညျးလမျးကတော့ အခု ဒီရှာရဲ့ ဘေးက ခမာ တောငျခွမှော ရထားလမျးဖောကျဖို့ တောငျတှေ ဖွိုနကွေတယျ ။ သူတို့ကို အကူအညီတောငျးပွီး ဒီကောငျကွီးကို မိုငျးနဲ့ ရှငျးပဈရမှာပဲ “ ” အေးဗြာ ဆရာရဲ့ အကွံကတော့ အကောငျးဆုံးပဲ ဒီကောငျကွီးက သူ့ဘာသာနတေဲ့အတှကျ ရကျစကျရာ ကပြမေယျ့ မတတျနိုငျဘူးလေ တခြိနျလူတှေ ဒုက်ခမရောကျဖို့အတှကျ ရှငျးပဈရမှာပဲ ဆရာရေ “ ဒီလိုနဲ့ ရှာသူကွီး ဦးအေးမောငျ နဲ့ ရပျရှာလူကွီးမြား ၊ ကြှနျုပျတို့ နှဈဦး ပေါငျးပွီး မိုငျးလုပျသားမြားကို သှား၍ အကူ အညီတောငျးကွလသေညျ ။ ရထားလမျးအလုပျသမားမြားကလညျး အထကျလူကွီးကို တငျပွပွီး အကူအညီပေးလသေညျ ။ သို့နှငျ့ သကျကယျ သောငျရှာ ကလေးတှငျ ရှာသူရှာသားမြားအား ထိတျလနျ့တုနျလှုပျစခေဲ့သော မွှကွေီးအား မိုငျးခှဲ၍ ရှငျးပဈ လိုကျလတေော့သညျ ။ ကြှနျုပျတို့ နှဈဦး၏ စိတျထဲတှငျကား သူ့ဘာသာနသေော မွှကွေီးအား တမငျတကာ သတျဖွတျလိုကျရခွငျး ဖွဈသျောလညျး နောငျတဈခြိနျ ရှာသူရှာသူမြား၏ အသကျပေါငျးမြားစှာနှငျ့ ပတျသညျ နသေညျဖွဈသောကွောငျ့ သာ သတျဖွတျရခွငျး ဖွဈသညျမို့ စိတျမကောငျးခွငျးကွီးစှာ ဖွဈရလတေော့သတညျး ။\nCredit: မွနျမာ သရဲဇာတျလမျးမြားနှငျ့ ထူးဆနျးအံ့ဖှယျဇာတျလမျးမြား စုစညျးမှု


ဂျူနီယာဝင်း – သတင်းဖြစ်ပွားမူများ – MoeMaKa Burmese News & Media\n(အတွေးအမြင်မဂ္ဂဇင်း၊ ဇူလိုင် ၂၀၁၈) မိုးမခ၊ ဇူလိုင် ၈၊ ၂၀၁၈\n(James Glen Stovell (ဂျိမ်းစ် ဂလန် စတုိုဗယ်) ရဲ့”Journalism“ (သတင်းစာပညာ) လုို့အမည်ပေးထားတဲ့ စာအုပ်က အပိုင်းတချူိ့ကုို သင့်လျော်သလုို ဘာသာပြန်တင်ပြထားတာပါ။ သူ့ရဲ့အာဘော်အတုိုင်း ဘာသာပြန်ထားသောလည်း စာရေးသူဖြည့်စွက်ထားတာတွေကို ကွင်းစကွင်းပိတ်နဲ့ လုပ်ပေးထားပါတယ်။)\n(သည်နေရာမှာ သူက သတင်းတွေဖြစ်ပွားမူ တွေကုို တပုိုင်းစီ ရှင်းသွားတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သတင်းတစ်ခုဖြစ်တယ်၊ တစ်ခုခု ဖြစ်တယ် ဆုိုပါတော့တဲ့။ ဒါကုို သတင်းလုို့သတ်မှတ်မယ် မသတ်မှတ်ဘူး။ ဘယ်လုိုအရာမျိူးကုို သတင်းပုံစံဝင်တယ် စသည်ဖြင့်ကုို သူက ရှင်းပြသွားတာပါ။ တခါတရံမှာ လူတွေက အချက်အလက်မှန်သမျှ တင်ပြနုိုင်သမျှကုို သတင်းလုို့ယူဆကြပါတယ်တဲ့။ ဒါကုို သူ့စာအုပ်မှာ ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးသွားပါတယ်။ အချက်အလက်တင်ပြတုိုင်း သတင်းမဟုတ်တဲ့ အကြောင်းများကုို ဂျိမ်းစ် က အခုလို ပြန်ရှင်းပြထားတာပါ။)\nသတင်းဖြစ်ခြင်း – အဖြစ်အပျက်တစ်ခု။ အဲသည်ထဲမှာ လူအနည်းငယ် ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ်၊ နောက်ဆက်တွဲ အကျိူးဆက်တွေက တဖြေးဖြေး နယ်ချဲု့လာပီ ဆုိုပါတော့။ ဥပမာ လွှတ်တော်ကုိုယ်စားလှယ်တစ်ယောက်က အခွန်တွေ တုိုးကောက်ဖုို့ အဆုိုတင်သွင်းတယ်။ သုတေသနပညာရှင်တစ်ယောက်က ကင်ဆာပျောက်စေတဲ့ ဆေးကုို တွေ့ရှိတယ်။ အဲသည် အဆုိုနှစ်ခု အဖြစ်၂ခုစလုံးဟာ လူတွေ တော်တော်များများနဲ့ သက်ဆုိုင်နေတယ်၊ ပတ်သက်နေတယ်။ အဲသည်အခြေအနေ၂ရပ် စလုံးဟာ တကယ့်ကုို လူကြိုက်များမယ့် အကြောင်းအရာဖြစ်လာတယ်၊ ဒါကုို စဉ်းစားသင့်တဲ့ သတင်းတစ်ပုဒ်အဖြစ် သတ်မှတ်ပါမယ်။\nအချိန် – အကြောင်းအရာအဖြစ်အပျက်တုိုင်းအတွက် ဖြစ်ပွားတဲ့အချိန်ဟာသိပ်ကုို အရေးကြီးပါတယ်။ အချိန်သည် တန်ဖုိုးလုို့ ဆုိုရမှာပါ။ အထူးသဖြင့် အခုကိုဖြစ်လုိုက်တာ ဆုိုတဲ့ အချိန်ဟာ တန်ဖိုးအရှိဆုံးပေါ့။ အချိန်က သိပ်ကုိုကြာသွားပီဆုိုတာမျိူးဟာ သတင်းလုို့ကုို မစဉ်းစားတော့ဘူး။ ဥပမာ – မနှစ်က ပြုလုပ်ခဲ့တယ် ဆုိုတဲ့ တရားခွင် ဟာသတင်းမဟုတ်ပါဘူး။ အခုကို လုပ်နေဆဲ တရားခွင်ကမှ သတင်းဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နုိုင်ပါတယ်။ ဒါဆုိုရင် အချိန်ဘယ်လောက်ကြာကြာက အဖြစ်တွေကုို သတင်းလုို့မသတ်မှတ် တာလဲ လုို့မေးရင်တော့ အဲသည်အတွက် အဖြေမရှိဘူး။ အဖြစ်အပျက်တုိုင်းအတွက် တထစ်ချ ပြောလုို့မရဘူး။ အဖြစ်အပျက် တော်တော်များများဟာ တစ်ရက် သုို့မဟုတ် ရက်တစ်ဝက်လောက် ကြာသွားပီဆုိုရင် သတင်းလုို့ သိပ်ပြောလို့မရတော့ဘူး။ —-ဒီနေ့သတင်းစာကုို လှန်ကြည့်လုိုက်ပါ။ အကယ်၍ လွန်ခဲ့တဲ့ ၂ ရက်လောက်က အဖြစ်အပျက်ကုို ရေးထားတာ ဆုိုရင် အဲဒါ သတင်းမဟုတ်ပါဘူး။\nထင်ရှားတဲ့ဖြစ်စဉ်၊ ထင်ရှားတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်များ – ထင်ရှားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေက တစ်ခုခု လုပ်တယ်၊ အကြောင်းအရာတွေ များစွာ ပါဝင်ပတ်သက်တယ် ဆုိုရင် အဲဒါတွေကုို သတင်းလုပ်လုို့ရတယ်။ ဥပမာ အမေရိကန်သမတအကြောင်း ဆုိုရင် ဘာဖြစ်ဖြစ် သတင်းဖြစ်နေတယ်။ သူက ခရီးထွက်ရင်ဖြစ်ဖြစ်၊ သူ့ကုိုယ်ရေးကုိုယ်တာ ကိစ္စတောင်မှ သတင်းလုပ်လုို့ရတယ်။ သူ့ရဲ့လှူပ်ရှားမူတွေ အားလုံးဟာ သတင်းမီဒီယာတွေရဲ့ စာမျက်နှာတွေမှာ အသေးစိတ်ကုို ရေးသားပြီး သတင်းရေးလုို့ရတယ်။ ဟုတ်ပါတယ် သမ္မတ က ထင်ရှားတဲ့သူ၊ အရေးပါတဲ့ သူကိုး။ သူဘာလုပ်လုပ် လူတွေက သိပ်ကို စိတ်ဝင်စားနေကြတယ်။ သမ္မတမှ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားထင်ရှားတဲ့သူတွေဟာလည်း သတင်းတွေ ဖြစ်နုိုင်ပါတယ်။ ဥပမာ ရုပ်ရှင်စတားတွေ၊ နံမယ်ကြီး နုိုင်ငံေ၇းသမားတွေ၊ ထင်ရှားတဲ့ ရှေ့နေတုို့ ဘာတုို့အပါအ၀င်ပေါ့။ သူတုို့ဟာလည်း လူသိများတဲ့သူတွေမို့ သူတုို့အကြောင်းတွေဟာ လူတွေဖတ်ချင်စရာ သတင်းတွေ အများကြီး ရေးလို့ရပါတယ်။\nအနီးကပ်ဆုံး – ကုိုယ့်အိမ်အနီးအနားမှာ ဖြစ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်ဟာ တခြားဒေသတွေမှာ ဖြစ်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေထက် ပုိုပြီး သတင်းဖြစ်ပါတယ် (လုို့ဆုိုပါတယ်။) ဥပမာ – သင့်အိမ်နားက တောလမ်းလေးတစ်ခုမှာ ကားတစ်စင်းက လူ၂ယောက်ကုို အသေတုိုက်သွားတယ် ဆုိုပါတော့။ ဒါကုို ဒေသဆုိုင်ရာ သတင်းမှာ ဖော်ပြလုိုက်တာဟာ မုိုင်၁၀၀၀ ကျော်အဝေးက ယာဉ်တုိုက်မူတစ်ခုကို ရေးသားတင်ပြတာထက် ပိုပြီး သတင်းဖြစ်ပါတယ်။ ဆုိုလုိုတာက ကျွန်တော်တုို့ဟာ ကုိုယ့်အနီးအနားပတ်ဝန်းကျင်က အဖြစ်အပျက်တွေကို စိတ်ဝင်စားကြတယ်။ ကိုယ့်အနီးအပါးက ဖြစ်တဲ့ သတင်းတစ်ပုဒ်ကို ဖတ်လုိုက်ရရင် လူ့သဘာဝအရ ပုိုပြီး ခံစားမိတယ်၊ အဲသည်ပါဝင်ပတ်သက်နေသူတွေ အတွက်လည်း ခံစားချက်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။\nသဘောကွဲလွဲမူ – လူတွေက အချင်းချင်း သဘောမတူကြဘူးဆုိုရင် လက်ပါလာတတ်ကြတယ်။ လူတွေက သဘောကွဲလွဲစရာတွေ ရှိလာရင်တော့ အပြန်အလှန် ငြင်းခုန်ကြတယ် ဆုိုရင် အဲဒါကုို သတင်းလုပ်လုို့ရပါတယ်။ ဒါဆုိုရင် လူစိတ်ဝင်စားမူ ပုိုရလာပါတယ်။ သဘောထားကွဲလွဲမူတွေဟာ သတင်းစာဆရာတွေ ရဲ့အကြိုက်ပါပဲ။ အဲသည်အကြောင်းများ ရလုိုက်ရင် လူတွေ စိတ်ဝင်စားလာမှာ အသေအချာပဲကုိုး။ ဥပမာ တရားရုံးမှာ အပြန်အလှန်ပြောကြ ငြင်းခုန်ကြတဲ့ သတင်းမျိူးကုို လူတွေက ကြိုက်ကြပါတယ်။ သူတို့ပါ ၀င်ပါပြီး ဆွေးနွေးလိုလာကြတယ်။\nထူးဆန်းတဲ့ အကြောင်းအရာ – ရှားပါးတဲ့ ဖြစ်ပျက်မူတစ်ခုဟာ သတင်းလုို့ တခါတလေ ယူဆပါတယ်။ “ခွေးက လူတစ်ယောက်ကုို ကိုက်လုိုက်တယ် ဆုိုတာဟာ သတင်းမဟုတ်ပါဘူး။ လူက ခွေးကုို ကိုက်လုိုက်တယ် ဆုိုရင် အဲဒါသတင်းဖြစ်ပါတယ်။“ ဆုိုတဲ့ သတင်းစာပညာမှာ အရေးပါတဲ့ အယူအဆကုို ပြန်ကောက်ကြတာပေါ့။ အဲသည်လုို အဖြစ်အပျက်တစ်ခုဟာ သိပ်တော့အရေးပါတယ်လ်ုို့တော့ မဟုတ်ပေမယ့်၊ လူတွေ အများကြီးနဲ့ သက်ဆုိုင်သော အဖြစ်မဟုတ်သောလည်းပဲ၊ စာဖတ်သူတွေက စိတ်ဝင်စားနုိုင်တယ်ဆုိုတဲ့အတွက် ပုံနှိတ်ဖော်ပြလုို့ရပါတယ်။ ဥပမာ – လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဒရုိုင်ဘာလုိုင်စင် အသိမ်းခံရတယ်ဆုိုတာက သတင်းမဟုတ်ပေမယ့် အဲသည်လူက ထင်ရှားတဲ့သူတစ်ယောက်ဖြစ်နေရင် အဲဒါကုို သတင်းလုပ်လုို့ရပါတယ်။ အကယ်၍များ “ဒေသတွင်းမှာ အဆုိုးဝါးဆုံး ဒရုိုင်ဘာတစ်ဦး“ ဆုိုတဲ့ သတင်းခေါင်းစဉ်မှာ သည်လူက ထင်ရှားတဲ့သူမဟုတ်သောလည်း သူက ၂နှစ်အတွင်းမှာ မတော်တဆထိခုိုက်မူ ၂၁ ခုကုို ကျူးလွန်ခဲ့တယ်ဆုိုတော့ အဲဒါ သတင်းဖြစ်သွားပါတယ်။\nလတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သတင်းများ – အခုလတ်တလောအဖြစ်တွေဟာ သတင်းတန်ဖိုး ရှိပါတယ်။ ကုိုယ့်အနီးအနားက အဖြစ်တွေဆုိုရင် တခါတလေ သတင်းတွေ ဖြစ်လာပါတယ်။ ဥပမာ – ကျွန်တော်တုို့ ဒေသတွင်းဆုိုင်ရာမှာ ဆရာဝန်တွေက ဆွေးနွေးပွဲလုပ်ကြတယ်။ သာမန်အားဖြင့်တော့ ဒေသတွင်း အစည်းအဝေးတုို့ ဘာတုို့ဆုိုတာ သတင်းစာဆရာတွေ စိတ်မ၀င်စားကြပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဆွေးနွေးတဲ့ အကြောင်းအရာက နောက်ဆုံးပေါ် ကင်ဆာတုိုက်ဖြတ်ရေး ဆေးဝါးကိစ္စဆုိုရင် သတင်းအဖြစ် စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်လာပါတယ်။ တခါတလေ ဒါကုို သတင်းစာ၊ ရေဒီယို၊ တီဗီတွေကနေ လွှင့်လုို့ရသည်အထိ သတင်းစာဆရာတွေက တင်ပြပေးကြပါတယ်။ အကြောင်းအရာတွေဟာ လက်ရှိဖြစ်ပျက်တာတွေ သတင်းတွေက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေ ဖြစ်မှ လို့ဆုိုသောလည်း တချိူ့သော အကြောင်းအရာတွေဟာ လူထုကြား ရေရှည် ဆွေးနွေးနုိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေဖြစ်လာတာကုို တွေ့ကြရပါတယ်။\nအထက်ဖော်ပြပါ အချက်အလက်များရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ သတင်းကုို စားသုံးသူ ပရိသတ်အတွက် နေ့စဉ်သတင်းများကုို ဘယ်လုိုဖော်ပြရတယ်ဆုိုတာကုို လည်းထည့်သွင်းစဉ်းစား ကြရပါတယ်။ သတင်းစုဆောင်း၊ သတင်းရေးသား၊ သတင်းတင်ပြ ဆုိုတဲ့ အရည်အချင်းတွေက တော်တော် စကားပြောပါတယ်။ (ရုပ်မြင်သံကြား) သတင်းတင်ပြမူအပိုင်းမှာ အချိန်ကန့်သတ်မူက တော်တော် အရေးပါပါတယ်။ ၂၄နာရီ သတင်းတွေကြေညာပါတယ် ဆုိုတဲ့ ၂၄နာရီ သတင်းအဖွဲ့အစည်းတွေမှာ နေ့စဉ် နာရီအပြည့်သတင်းတွေ ကြေညာနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ (သည်နေရာမှာ သူက ဘီဘီစီ၊ စီအန်အန်၊ အမ်ဘီစီ အစရှိတဲ့ သတင်းအေဂျင်စီတွေရဲ့ ရုပ်မြင်သံကြားသတင်း ကြေညာမှုပုိုင်းကုို ထည့်ပြောထားတာပါ။)\n(ရုပ်မြင်သံကြားထုတ်လွှင့်တဲ့) ဒေသဆုိုင်ရာသတင်းတွေအတွက် ပေးထားတဲ့အချိန်က သိပ်ကုိုနည်းပါတယ်။ တကယ်လည်း ၂၄နာရီလုံးလုံး သတင်းတွေ ကြေငြာနေတာမဟုတ်ပါဘူး။ အချိန်အများစုက ကြော်ငြာတွေနဲ့ အခြားပွဲလမ်းကျင်းပတာတွေ ကုို ဦးစားပေး ထုတ်လွှင့်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကဲ…. သတင်းများကုို ကြေညာပါတော့မယ် လဲဆုိုရော … သတင်းကြေညာလုိုက်တာ ခနလေးပါ။ ပြီးတာနဲ့ မုိုးလေ၀သ၊ အားကစား သတင်းတွေက နာရီဝက်လောက် ထုတ်လွှင့်တော့တာပါပဲ။ အများအားဖြင့် သတင်းကြေညာချိန်ဟာ ၇မိနစ် ၈မိနစ်လောက်ပဲ ရှိပါတယ်။ အဲသည်ထဲမှာ သတင်းကြေညာတဲ့သူတွေ အချင်းချင်း စကားစမည်ပြောတာ ပါလုိုက်သေးတယ်။\nသတင်းစာတုို့ မဂ္ဂဇင်းတုို့ကျတော့ သတင်းတွေအတွက် နေရာကို သတ်မှတ်ပေးထား ပြီးသားဖြစ်ပါတယ်။ သတင်းစာအခေါ်အဝေါ်တစ်ခုကတော့ ‘news hole’ တဲ့။ အဓိပ္ဗါယ်က သတင်းအတွက်ပေးထားသော နေရာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကြော်ငြာတွေအတွက် ကော်လံကုို ပေးပြီးသွားရင် သတင်းအတွက် ဖယ်ပေးထားသောနေရာ လုို့လည်းခေါ်ပါတယ်။\nအထူးသတင်းတွေ၊ အရေးကြီးတဲ့သတင်းတွေ၊ ထူးခြား အဖြစ်အပျက်တွေကလွဲရင် သတင်းစာက ထပ်ရောက်လာတဲ့ သတင်းတွေအတွက် စာမျက်နှာတုို့၊ နေရာထပ်ဖြည့်ပေးတာမျိူး မလုပ်နုိုင်ပါဘူး။ (ဆုိုလုိုတာက သိပ်အရေးမကြီးတဲ့ သတင်းတွေဆုိုရင် နေရာဖယ်ပေးရမယ်။) သတင်းအတွက် ပေးထားတဲ့နေရာဟာ သတင်းစာက ကြောငြာတုို့ဘာတုို့အတွက် ရောင်းချလုိုက်တဲ့ စာမျက်နှာပေါ်မှာ မူတည်နေပါတယ်။ သည်တော့ သတင်းစာ တော်တော်များများဟာ ၅၀% သတင်း အတွက်ပေးကာ ကျန်တဲ့ ၅၀% က ကြော်ငြာ ဖြစ်လာပါတယ်။ (အချိူးအားဖြင့် ၅၀:၅၀) ဒါပေမယ့် တချိူ့သတင်းစာတွေကျတော့ အချိူးက ၄၀: ၆၀ (သတင်းအတွက် ၄၀%၊ ကြော်ငြာက ၆၀%)။ တချိူ့ကျ ၃၀:၇၀ (သတင်းအတွက် ၃၀%၊ ကြော်ငြာက ၇၀%) တောင်ဖြစ်နေပါတယ်။\nဟော …. Web သတင်းတွေကျတော့ (၀က်ဆုိုက် အင်တာနက်သတင်းတွေ) အချိန်နဲ့ နေရာက အတုိုင်းအဆမရှိ ဆွဲဆန့်ချင်သလောက် ဆွဲဆန့် ရှည်ချင်တုိုင်းရှည် နေတော့တာပါပဲ။ ၀က်ဆုိုက်သတင်းတွေမှာ အချိန်က သိပ်စကားမပြောတော့ဘူး။ ပေးတဲ့ နေရာကလည်း လွတ်လပ်စွာ ပေးချင်တုိုင်းပေး လို့ရနေပါတယ်။ သည်တော့ သတင်းတွေကုို အချက်အလက်များများနဲ့ တင်ပြချင်တယ်ဆုိုရင် ၀က်ဆိုက်တွေမှာ က သတင်းစာတုို့၊ ရုပ်မြင်သံကြားသတင်းအေဂျင်စီ တုို့ထက်ပုိုသာတဲ့ အခွင့်အရေးတွေ ရတယ်ပေါ့။\nဒါပေမယ့် ၀က်ဆုိုက်တွေမှာလည်း ကန့်သတ်ချက် ကရှိနေပြန်တယ်။ အဲဒါကတော့ ခန့်အပ်ထားတဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ၀န်ထမ်းတွေပါ။ ဒီလို သတင်းအဖွဲ့အစည်းတွေမှာ စီးပွားရေးအရ ၀န်ထမ်းတွေ ပမာဏတစ်ခုသတ်မှတ်ပြီး ခန့်ထားရပါတယ်။ အဲသည်ဝန်ထမ်းတွေက သတင်းစုဆောင်း၊ ရေးသား၊ တည်းဖြတ်စသဖြင့် ရလာတဲ့ အချက်အလက်တွေကုို နေ့စဉ် လုပ်ဆောင်ကြရပါတယ်။ သတင်းအဖွဲ့အစည်းတွေအတွက် လတ်ဆတ်တဲ့သတင်းတွေ နေ့စဉ်ရရှိဖို့၊ တင်ပြဖုို့ အလုပ်လုပ်ကြရမှာ ဘယ်တော့မှ ရှိတဲ့ဝန်ထမ်းအရေအတွက်နဲ့ မလောက်ပါဘူး။ ဒါဟာ ဘယ်သတင်းဌာနမဆုို ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အခက်အခဲတစ်ခုပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ၀က်ဆုိုက်သတင်းမီဒီယာတွေအတွက် စီးပွားရေးအရ ၀န်ထမ်းခန့်အပ်မူကိစ္စဟာ သတင်းစာ၊ သတင်းအေဂျင်စီတွေ၊ တီဗီသတင်းအေဂျင်စီတွေထက် ပုိုပြီး ရင်ဆုိုင်နေရတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပါကြောင်း တင်ပြလုိုက်ရပါတယ်။\n← “Memories of 1991” Art Exhibition – Gallery 65မှာ ၅ရက်ကြာ ပြမယ်\nနိုင်ငံ ၈နိုင်ငံမှ ပန်းချီဆရာများ ပြသတဲ့Kumudra waves အမည်ရတဲ့ ပန်းချီပြပွဲ →\nလူများ၊ ရုပ်ပုံလွှာများ အတွေးအမြင် ငြိမ်းချမ်းအေး\nNovember 22, 2016 Aung Htet


ဆီမီးဖိုင်နယ်ပွဲစဉ်မှာ အင်ဒိုနီးရှား အသင်းကို ၄ - ၂ ဂိုးဖြစ်ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့မြန်မာအသင်း - Myanmarload\nဆီမီးဖိုင်နယ်ပွဲစဉ်မှာ အင်ဒိုနီးရှား အသင်းကို ၄ - ၂ ဂိုးဖြစ်ရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့မြန်မာအသင်း\nလွန်ခဲ့သော ၈ လ က 07:17 December 08, 2019\nဖိလစ်ပိုင်နိုင်ငံကကျင်းပလျက်ရှိသောအကြိမ် ၃၀မြောက် ၂၀၁၉ ဆီး ဂိမ်းစ်ပြိုင်ပွဲမှာ မြန်မာ ယူ - ၂၂ အသင်း ကတော့ အင်ဒိုနီးရှားအသင်း နဲ့ ဆီမီးဖိုင်နယ် အဆင့် ပွဲစဉ်ကို ယနေ့ယှဉ်ပြိုင်ကစားရာမှာ အင်ဒိုနီးရှား အသင်းက မြန်မာအသင်းကို (၄- ၂) ဂိုးဖြစ် အနိုင်ယူပြီး ဗိုလ်လုပွဲကိုတက်ရောက်သွားပြီလည်းဖြစ်ပါတယ်။ ပွဲချိန်ပထမပိုင်းမှာနစ်ဖက် အသင်းကတော့ အပြန်အလှန် တိုက်စစ်ဆင်ကစားထားပြီး ဂိုးမရရှိဘဲ ဒုတိယပိုင်း မှာ အင်ဒိုနီးရှားအသင်းကိုအဖွင့်ဂိုးကိုစတင်ပေးလိုက်ရတာပဲဖြစ်ပါတယ်။\nPhoto. Credit. - MFF\nအင်ဒိုနီးရှား အသင်းက ၂ ဂိုးဖြစ် ဦးဆောင်နေပြီး ပွဲချိန် မိနစ် ၇၀ ကျော်မှာတော့ မြန်မာအသင်းက ၂ဂိုးဇာတ်တိုက်ရရှိခဲ့ပါတယ်။ ပွဲချိန်မိနစ် ၉ဝ ပြည့်တဲ့အထိကိုတော့သရေ ကစားထားနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်ထပ် အချိန်ပို မိနစ် ၃၀ ယှဉ်ပြိုင်ကစားချိန်မှာ အင်ဒိုနီးရှား အသင်းကတိုက်စစ်ဆင်ကစားရာမှာတော့ ခြေပဂိုး ၂ ဂိုးကို ပေးလိုက်ရတာလည်းဖြစ်ပါတယ်။\nPhoto Credit. - MFF\nအင်ဒိုနီးရှား အသင်းကတော့ မြန်မာအသင်းကို ပွဲချိန် ပြီးဆုံးချိန်အထိဇာတ်တိုက်ဖိအားပေး တိုက်စစ်ဆင်ကစားထားတာလည်းဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာအသင်းကတော့အကောင်းဆုံး ကစားထားပေမဲ့လည်း ဗိုလ်လုပွဲ နဲ့ လွဲချော်ခဲ့ရပါတယ်။ ကဲ့ ပရိသတ်ကြီးရေ မြန်မာအသင်း ရဲ့ပွဲစဉ်ကိုတင်ပြရင်း အားပေးစကားလေး ပြောလိုက်ပါအုန်းနော်......။


ဝတ်စုံမတူ – – – ရန်သူတဲ့လား | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nMy Dear Diary » ဝတ်စုံမတူ – – – ရန်သူတဲ့လား\t11\nဝတ်စုံမတူ – – – ရန်သူတဲ့လား\nPosted by ရာမည on Mar 4, 2015 in My Dear Diary, Short Story | 11 comments\nသူငယ်ချင်းရေ – – – မင်းတို့က ကျောင်းတက်ခွင့်ရတဲ့ကျောင်းသားတွေပေါ့ကွာ\nငါတို့ကတော့ ကျောင်းဆက်မတက်နိုင်တဲ့ မင်းတို့အရွယ်တူကျောင်းသားမဖြစ်နိုင်တော့သူတွေပါ – – – ကံကြမ္မာက ဒို့တွေကို စည်းခြားထားတော့ ဒီအချိန်မှာ သပိတ်မှောက်ကျောင်းသားနဲ့ သပိတ်တပ်ကိုတားရတဲ့သူတွေအဖြစ်နေကြတယ် – – –\nငါတို့ ရင်ထဲကဆန္ဒအမှန်တွေကိုရော မင်းတို့မြင်နိုင်ရဲ့လားသူငယ်ချင်း – – –\nငါတို့ရောပျော်နေမယ်ထင်သလားကွာ – – –\nမင်းတို့က မိဘတွေရဲ့ထောက်ပံ့မှုအောက်မှာ ပညာတတ်တွေဖြစ်ဖို့ကြိုးစားနေချိန်မှာ ငါတို့က ထမင်းကြမ်းတနပ်အတွက် ကင်းပတ်နေရတယ်လေ – – – မင်းတို့တွေဘွဲ့ရ ပညာတွေတတ်လာရင် မြင့်မားတဲ့ အခြေအနေတွေရနိုင်ပေမယ့် ငါတို့ကတော့ ဒီဘဝ ဒီမျှပါပဲ သူငယ်ချင်းရယ် – – – မင်းတို့တောင်းဆိုနေတာတွေ ငါတော့ညဏ်မမှီဘူးကွာ – – –\nငါတို့အများစုက အတန်းပညာနိမ့်တော့ အတွေးအခေါ်ညံ့တယ်ပြောလဲ ခံရမှာပဲ သူငယ်ချင်းရယ် – – –\nမြန်မြန်အဆင်ပြေပြီး နားလည်မှုတွေရသွားစေချင်တယ် – – –\nမင်းတို့လည်း စာသင်ခန်းမြန်မြန်ဝင်ကြပီး ငါတို့လဲ လူဆိုးသူခိုးအစစ်တွေကို ဥပဒေအတွင်းကပဲ တားဆီးချင်ပါတယ် – – –\nဒီညတော့ ဒို့တွေ သူငယ်ချင်းတွေအဖြစ် နားလယ်မှုတွေတည်ဆောက်ပီး လူငယ်ပီပီ အဖြူထည်လေးနေချင်တယ်ကွာ – – –\nငါ့မှာ ကွမ်းနှစ်ယာကျန်သေးတယ် – –\nရော့ – – မင်းတရာ ငါတရာဝါးရင်း မနက်မိုးမလင်းခင်အထိ ရင်တွင်းစကားတွေပြောကြမယ်သူငယ်ချင်းရေ – – – ပြန်တွေးကြည့်ရင် ငါရင်နာတယ်သူငယ်ချင်းရယ် – – –\nမင်းတို့ ငါတို့တွေဟာ ရွယ်တူလူငယ်လေးတွေဖြစ်နေပါရက်နဲ့ မတူညီတဲ့ ဝတ္တရားတွေ တာဝန်တွေကြောင့် စည်းတခုခြားပြီး နေကြရတယ်ကွာ – – – ငါ ဒီညကိုဘယ်တော့မှမမေ့ဘူး – – –\nငါ မိုးလင်းမှာကိုကြောက်တယ် – – –\nမနက်လင်းရင် မင်းနဲ့ငါဟာ ဆန့်ကျင်ဖက်မှာ ကျောခိုင်းရတော့မယ် – – – သူငယ်ချင်းရယ် – – –\nဓတ်ပုံများက်ို ဧရာဝတီ ကမာရွတ် ကုမုဒြာ တို့မှကူးယူဖေါ်ပြပါသည် ။\nဦးကြောင်ကြီး says: .. ဒီမယ် ရဲမူး ယာမငြ…\n.. လခ၊ရိက္ခာ မရလျင်\nကဗျာစာဆို ငါကွ ဦးကြောင်ကြီး\nခင်ဇော် says: လူချင်းတော့ အတူတူပါပဲ။\nရပ်တည်တဲ့ ဘက် ကွာတာကိုး\nnaywoon ni says: ၀တ်စုံမတူလို့ မဟုတ်ပါဘူး အစဉ်လာ မဖျက်ချင်သူတွေရဲ့ အတ္တကြီးမှုတွေပါ ။ ဒီမိုကရေစီ စစ်စစ်လိုချင်ရင်တော့ ဓလေ့ ထုံးတမ်း စဉ်လာ တစ်ချို့ က ဖြတ်ချိုးခံရမှာပဲ ။ ဓလေ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာ တစ်ချို့ မဖျက်သိမ်းပဲ ဒီမိုကရေစီ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး ။\n•*¨နန်းတော်ရာသူ •*¨ says: ရဲဆိုတာလည်း ပြည်သူ့ဝန်ထမ်းပါ။\nကျောင်းသားသပိတ်လိုက်မ၀ိုင်းချင်ဘူးလို့ ငြင်းဆန်ခွင့်မရှိသလို ကျောင်းသားမိဘ အစ်ကိုတွေလည်း တပုံကြီးပါမှာပါ။သူ့တာဝန်သူထမ်းနေသူနဲ့ မထမ်းရသေးသူတွေကြား ဘာမှ မျက်နှာငယ်စရာမရှိ။ယုတ်ညံ့သူနဲ့ မြင့်မြတ်သူလို့ ခွဲစရာကိုမလို။အဓိကက သိမ်းကြုံးရမ်းတတ်တဲ့လူတွေအမြင်ပါပဲ\nမြစပဲရိုး says: ဒီနေ့ ဟာ ၈၈ လို မဟုတ်တော့တာ ကို အဲဒီလို အားလုံးကြွပြီး ပါမလား မျှော်နေတာ ကိုက လွဲ နေတာ။\nဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် အေးအေးချမ်းချမ်း နှစ်ဖက်လုံး မနာဘဲ ပွဲပြီးသွားတာဘဲ မြင်ချင်ပါတယ်။\nအစွန်းနှစ်ဖက် သမားတွေ ကတော့ ပွဲကြမ်းဖို့ ဆုတောင်း နေမှာ။\nနှစ်ဖက် လို့ ပြောတယ်နော်။\nဦးဦးပါလေရာ says: .သပိတ်နဲ့ပတ်သက်ပြီးမန့်ချင်လို့ ပိုစ့်လိုက်ရှာနေတာ ဒီမှာပဲ ပြောတော့မယ်…\n.တကယ်တော့ ကျုပ်က ဒီသပိတ်မှောက်တဲ့ အချိန်အခါကိုလဲမကြိုက်ဘူး\n.သူတို့တောင်းတဲ့ ၁၁ ချက်ဟာ သူတို့တကယ်တောင်းတာလို့လဲ မယုံဘူး..\n.အဲသည် ၁၁ ချက်ထဲက အများစုအတွက် အခု အချိန်တန်ပြီလို့လဲမယူဆဘူး…\n.ဒီသပိတ်ကြောင့် တိုင်းပြည်/ ဒီမိုကရေစီရေး/ ကျောင်းသားအရေး တစ်ခုခု အမြတ်ထွက်မယ်လို့လဲ မထင်ဘူး\n.ကလေးတွေရော လူလတ်တွေရော လူကြီးတွေရော နေပူထဲ ဒုက္ခများနေပြီ..\n.ကျောင်းသားတွေရော ကျောင်းထွက်တွေရော ကျောင်းသားအဖေအရွယ်တွေရော အကုန် ကျုပ်တို့ နိုင်ငံသားများပါပဲ…\n.အခု သူတို့ကို ထွက်ပေါက်တစ်ခုခု ဖန်တီးပေးသင့်ပြီလို့\n.အစိုးရဖက်ကိုရော အစိုးရကို အကျပ်အတည်းဖြစ်အောင်လုပ်တဲ့ဖက်ကိုရော တိုက်တွန်းချင်မိတယ်..\n.ဘပြောင်တို့လဲ နဲနဲလေးမှ ထိုင်ခုံလှုပ်ဦးမယ်မထင်….\n.ဦးပါလေရာလဲ သေတဲ့အထိ ဒီမိုကရေစီအရိပ်အယောင်လေး မြင်ရတော့မယ်မထင်……\nဦးဦးပါလေရာ says: .နကိုကတဲကမှ ရဲထဲဝင်ချင်တဲ့လူရှားလွန်းလို့\n.နယ်ထိန်းဆရာကြီးတွေကို တစ်နှစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်ခွဲတမ်း ချထားရတဲ့အထဲ\n.(တကယ်တော့ တစ်နှစ် တစ်ယောက်နှစ်ယောက်တောင် အနိုင်နိုင် မနည်းဝယ်ထည့်ထားကြရတာ။ အဲဒါလဲရဲတပ်ရင်းမရောက်မချင်း သူ့ဒါဏ်ကို ကြိတ်မှိတ်ခံကြရတာ…။)\n.နောင်ကို ရဲမရှိတော့ပဲ လူမိုက်တွေချည်းပဲ တပိုင်စားပေးအုပ်ချုပ်ရတဲ့ခေတ်ရောက်ဦးမယ်…\n..ရဲကို တော်တော်မုန်းကြ ဆဲချင်ကြတယ်ဟုတ် ….\npadonmar says: တခုတော့ရှိပါတယ်။\nImage ဆိုတာ အဲဒီ ယူနီဖောင်းဝတ်တဲ့သူအများစု ပြုမူ ပြောဆိုနေထိုင်တဲ့ အတိုင်းထင်ပါတယ်။\nရဲထဲလည်း ကောင်းတဲ့သူ၊သနားစရာလူတွေ ရှိမှာပါ။\nဒါပေမယ့် နောက်လူ အများစုက ရဲထဲဝင်ရင် ဒုက္ခရောက်သူကို ငွေညှစ်လို့ ရမယ်ထင်ပြီး ၀ါသနာမပါပဲ ၀င်ကြတဲ့သူတွေ များလာတယ်။အဲတော့ အများက မကောင်းမြင်တော့တာပဲ။\nအကောင်းမြင်စေချင်ရင် အဲဒီ ယူနီဖောင်းဝတ်ထဲ ကောင်းတဲ့လူတွေ များများဖြစ်လာဖို့ လိုပါတယ်။\nForeign Resident says: အမှန်ကိုဘဲ ၊ ဒဲ့ပြောရရင် ၊\nဝတ်စုံ မတူ လို့ ရန်သူ ဖြစ်နေကြတာ မဟုတ်ပါဘူး ။\nလုပ်ပုံ ( တွေးပုံ ) မတူလို့ ရန်သူ ဖြစ်နေကြတာပါ ။\nရဲသားတို့ ၊ စစ်သားတို့ ဆိုတာ အကြမ်းဖျင်း ပြောရရင် ကြေးစားဘဲလေ ။\nကိုယ် ရနေတဲ့ ပိုက်ဆံ ( အခွင့်အရေး ) နှင့် ၊ ကိုယ် လုပ်နေရတဲ့ အလုပ် ၊\nတန်တယ် ထင်ရင် ၊ လုပ်သင့်တယ်ထင်ရင် ၊ ကျေနပ်ရင် ဆက်လုပ်ပေါ့ဗျာ ။\nမတန်ဘူး ထင်ရင် ၊ မလုပ်သင့်ဘူးထင်ရင် ၊ မကျေနပ်ရင် ဆက်မလုပ်နှင့်ပေါ့ဗျာ ။\nဒါပါဘဲ ။ ရှင်းရှင်းလေးပါ ။\nအဲ ၊ ခင်ဗျား မကျေနပ်လို့ ဆက်မလုပ်ချင်လို့ ထွက်ခွင်တောင်းလို့ ၊\nထွက်ခွင့် မပေးဘူး ဆိုရင်တော့ ။ ဒါဟာ မတရားမှုဘဲ ။\nအဲလို မတရားမှု လုပ်တဲ့ အဖွဲ့ဆိုရင်တော့ ဆန့်ကျင် တော်လှန်ပေါ့ဗျာ ။\nထပ်ကွန့်ရရင် ၊ ရဲ ဆိုတာ မြန်မာပြည်မှာ ခေတ်အဆက်ဆက် ၊\nလူအများ အမုန်းခံခဲ့ရတဲ့ အဖွဲ့အစည်းဘဲလေဗျာ ။\nအဲဒီ လူမုန်းတဲ့ အဖွဲ့ကြီးထဲကို သိသိကြီးနှင့် ခင်ဗျား ဝင်ခဲ့တာဘဲလေ ။\nအခုမှတော့ သိပ်ခံစားမနေပါနှင့်တော့ဗျာ ။ ကိုယ့်ရွေးချယ်မှု ဘဲလေ ။\nအေး ၊ ခင်ဗျား ကြံဖန်ပြီး ဝမ်းသာချင်ရင်တော့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ် ။\nအဲဒါက ၊ ရဲ ကို မုန်းတဲ့ အထဲမှာ ကျနော်တော့ မပါဘူးဗျ ။\nကျနော် က ရဲ တွေကို သနားနေတာ ။ ကိုယ်ချင်းလဲ နဲနဲစာမိတယ် ။\nပြီးခဲ့တဲ့ အပါတ်က ကျနော့် အဖေနှင့် ရဲစခန်းကို ကိစ္စ တစ်ခုနှင့်သွားတော့ ၊\nသူတို့လဲ ကူညီရှာပါတယ်လေ ( ကျနော်တို့ကို မို့လို့လား မသိ ) ။\nကိစ္စ ပြီးတော့ ၊ အဲဒီက ရဲအုပ်ကို ဘာမှ မဆိုင် ၊ လိုလဲ မလို ဘဲနှင့် ၊\nဘလိုင်းကြီး ငွေ ၁၀၀၀၀ ပေးခဲ့တယ် ။ ရဲ ကို သနားလို့ ။\nတောင်ပေါ်သား says: ကျောင်းသားက ဘာအော်အော် ဘာတောင်းတောင်း\nမျက်စိစုံမှိတ် ထောက်ခံတဲ့အထဲ ကျုပ်မပါဘူး ၊\nလက်ရှိ လက်ပံတန်းသပိတ် ကျောင်းသားတွေနောက်မှာ ဘယ်သူတွေရှိနေသလဲ ၊\n၈၈ တုန်းကလို ဗကပအကြွင်းအကျန်တွေပါပဲ ၊\nဒီကဗျာနဲ့ ပတ်သက်လို့ပြောရရင် ( နိူင်ငံရေးခံယူချက်တွေ ဘာတွေ ဘေးဖယ်လိုက်ရင် )\nဟိုးတုန်းက ကျုပ်သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက်\nတစ်ယောက်က စစ်တပ်က တစ်ယောက်က ကေအိုင်အေ\nတိုက်ပွဲမှာ တွေ့ရင်တောာ့ ဦးအောင် ပစ်ရမှာပဲပေါ့ ၊\nAlinsett@Maung Thura says: ဝတ်စုံမတူလို့ ရန်သူဖြစ်ရတာထက်\nဝတ်စုံတူပီး အကြံတူ ငါ့ရန်သူကွဆိုတာတွေက ပိုဆိုး\na he ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး။ ၁၂ ကျပ်ရအောင် ထင်ရာမြင်ရာ ဝင်ရေးတာ\nတခြားလည်း ရေးစရာနေရာ မကျန်တော့ဘူး\nပို့စ်တစ်ပုခ်ထဲ ကွန်မန့် ဘယ်နခုရေးရေး တစ်ခုစာအတွက်ပဲပေးတော့\nကွန်မန့် မပေးရသေးတဲ့ပိုစ့်ပဲ လိုက်ရှာဖတ်ရ ပေးရတော့တာပဲ