ထောင်ကပြန် လွတ်လာပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ မိခင်ကြီး နဲ့ အတူ စားဝတ်နေရေးအတွက် စားသောက်ကုန် လုပ် ငန်းလေးလုပ်ကိုင်နေကြတဲ့ အကြောင်းပြောပြလာတဲ့ အစ္စဏီ (ရုပ်သံ) – GaMone Media\nHomepage / Celebrity / ထောင်ကပြန် လွတ်လာပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ မိခင်ကြီး နဲ့ အတူ စားဝတ်နေရေးအတွက် စားသောက်ကုန် လုပ် ငန်းလေးလုပ်ကိုင်နေကြတဲ့ အကြောင်းပြောပြလာတဲ့ အစ္စဏီ (ရုပ်သံ)\nထောင်ကပြန် လွတ်လာပြီးတဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ မိခင်ကြီး နဲ့ အတူ စားဝတ်နေရေးအတွက် စားသောက်ကုန် လုပ် ငန်းလေးလုပ်ကိုင်နေကြတဲ့ အကြောင်းပြောပြလာတဲ့ အစ္စဏီ (ရုပ်သံ)\nBy Ga MonePosted on July 12, 2021\nအစ္စဏီက အဆိုတော်ကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ယခင်ကနေ ခုချိန်ထိ သူရဲ့သီချင်းတွေက ကျော်ကြားနေဆဲဖစ်ပါတယ်။သူရဲ့အမှားတစ်ခု ကြောင့် ထောင်ကြခဲ့ပါတယ်။လတ်တလောလေးကမှ ထောင်ကလွတ်လာတာပါအခုဆိုသူကဘဝကိုအကောင်းဆုံဖြတ်သန်းနေပါပြီ။ သူ အထဲမှာနေခဲ့ရတုန်းက သူ့မိခင်မှာ အမြဲနာကျင် ဝမ်းနည်းနေခဲ့ရတာပါ။ ခုဆိုသူက မိခင်နဲ့အတူအလုပ်ဝေဝိုင်းကူလုပ်ရင်းဘဝကိုဖြတ်သန်းနေပါတယ်။\nသူက အလှူအတန်းတွေမှာလဲရက်ရောတဲ့စိတ် ရှိကြောင်း Mideaတစ်မှာ “အမှားတစ်ခုလုပ်မိ လို့ခုလိုဖြစ်ရပေမယ့် လူထဲကလူပါပဲ အလှူအတန်းတွေလဲတတ်နိုင်သလောက်လုပ်သွားချင် တာပေါ့ ”ဆိုပြီးပြောထားတာတွေ့ရပါတယ် အစ္စဏီကအခုသားအမိနှစ်ယောက်စီးပွားရေးကို စတင်လုပ်ကိုင်ဖြစ်တဲ့အကြောင်းကိုလဲ ရှင်းပြထားပါသေးတယ်။ “ကျွန်တော်အမေ က ဟင်း ချက် အရမ်းကောင်းတယ် အဲဒီတော့ ကျွန်တော်တို့ သားအမိ ၂ယောက် စီးပွားရေး လုပ်မှာ ဖြစ်တော့ မှာမို့လို့ မေကြီးလက်ရာ ဆိုပြီး စီးပွား ရေး တစ်ခု ကိုစလုပ် ခဲ့တာပါ\nကျွန်တော် အထဲ မှာတုန်းက အမေ ရဲ့ ဟင်းချက် လက်ရာ ကို အရမ်းလွမ်း တယ်. အမေ ဟင်းချက် ပို့တဲ့နေ့ဆို ပို့တဲ့ဟင်းတွေကိုတစ်နေ့တည်း ကုန်အောင်စားပစ်တာမျိူးရှိတယ်ပရိသတ်တွေက မေကြီးလက်ရာ ကို အားပေးချင်တယ်ဆိုရင် မေကြီးလက်ရာ fb မှာ အားပေးနိုင်ပါတယ် ”ဆို တဲ့ သတင်းကိုမျှဝေပေးလိုက်ရပါတယ်နော်။\nSource and Video Credit ; Sunday\nအစၥဏီက အဆိုေတာ္ေကာင္း တစ္ေယာက္ပါ။ယခင္ကေန ခုခ်ိန္ထိ သူရဲ႕သီခ်င္းေတြက ေက်ာ္ၾကားေနဆဲဖစ္ပါတယ္။သူရဲ႕အမွားတစ္ခု ေၾကာင့္ ေထာင္ၾကခဲ့ပါတယ္။လတ္တေလာေလးကမွ ေထာင္ကလြတ္လာတာပါအခုဆိုသူကဘဝကိုအေကာင္းဆုံျဖတ္သန္းေနပါၿပီ။ သူ အထဲမွာေနခဲ့ရတုန္းက သူ႔မိခင္မွာ အၿမဲနာက်င္ ဝမ္းနည္းေနခဲ့ရတာပါ။ ခုဆိုသူက မိခင္နဲ႔အတူအလုပ္ေဝဝိုင္းကူလုပ္ရင္းဘဝကိုျဖတ္သန္းေနပါတယ္။\nသူက အလႉအတန္းေတြမွာလဲရက္ေရာတဲ့စိတ္ ရွိေၾကာင္း Mideaတစ္မွာ “အမွားတစ္ခုလုပ္မိ လို႔ခုလိုျဖစ္ရေပမယ့္ လူထဲကလူပါပဲ အလႉအတန္းေတြလဲတတ္ႏိုင္သေလာက္လုပ္သြားခ်င္ တာေပါ့ ”ဆိုၿပီးေျပာထားတာေတြ႕ရပါတယ္ အစၥဏီကအခုသားအမိႏွစ္ေယာက္စီးပြားေရးကို စတင္လုပ္ကိုင္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းကိုလဲ ရွင္းျပထားပါေသးတယ္။ “ကြၽန္ေတာ္အေမ က ဟင္း ခ်က္ အရမ္းေကာင္းတယ္ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သားအမိ ၂ေယာက္ စီးပြားေရး လုပ္မွာ ျဖစ္ေတာ့ မွာမို႔လို႔ ေမႀကီးလက္ရာ ဆိုၿပီး စီးပြား ေရး တစ္ခု ကိုစလုပ္ ခဲ့တာပါ\nကြၽန္ေတာ္ အထဲ မွာတုန္းက အေမ ရဲ႕ ဟင္းခ်က္ လက္ရာ ကို အရမ္းလြမ္း တယ္. အေမ ဟင္းခ်က္ ပို႔တဲ့ေန႔ဆို ပို႔တဲ့ဟင္းေတြကိုတစ္ေန႔တည္း ကုန္ေအာင္စားပစ္တာမ်ိဴးရွိတယ္ပရိသတ္ေတြက ေမႀကီးလက္ရာ ကို အားေပးခ်င္တယ္ဆိုရင္ ေမႀကီးလက္ရာ fb မွာ အားေပးႏိုင္ပါတယ္ ”ဆို တဲ့ သတင္းကိုမွ်ေဝေပးလိုက္ရပါတယ္ေနာ္။\nPrevious post ကြည့်မိသူတိုင်း ကို သတိရ မျက်ရည်ကျစေမယ့် ကိုဗစ် ဒုတိယလှိုင်းတုန်းက ပြည်သူတွေနဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်ပေးခဲ့တဲ့ ဆရာဝန် VOLUNTEER တွေကို အားပေးခဲ့ ကြတဲ့ အနုပညာရှင်တွေရဲ့ဗီဒီယိုလေး\nNext post ကွယ်လွန် သွားတာ (၁၄) နှစ်ပြည့်တဲ့ အထိမမေ့နိုင်ပဲ သတိရ အောက်မေ့နေကြတဲ့ ဒွေး ရဲ့ ပရိတ်သတ်များ


စားဖိုဆောင်သုံး ကိရိယာများနှင့် ဆက်စပ်ပစ္စည်းများအား သန့်စင်ခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်း (၆) | Food Magazine Myanmar\nမြန်မာစားဖိုမှူးများအတွက် လုပ်ငန်းခွင် လက်တွေ့အသုံးချပညာရပ်များကို “Myanmar Chefs Development Centre” ရဲ့ “Chefs Education Page” မှာ လစဉ် ဖော်ပြပေးနေပါတယ်။ ဒီလမှာလည်း မြန်မာနိုင်ငံအပါအဝင် အာဆီယံအဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံတိုင်းမှာ သင်ကြားလိုက်နာနေပြီး ခရီးသွားလုပ်ငန်းနှင့် ဆက်စပ်နေသောလုပ်ငန်းများမှာ လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ဝန်ထမ်းများသိရှိနေပြီး လက်တွေ့အသုံးချဆောင်ရွက်ကြရမယ့် အသိပညာ၊ အတတ်ပညာများကို အခန်းဆက်ပုံစံမျိုးဖြင့် မြန်မာပြန် ရေးသား မျှဝေပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အထူးသဖြင့် “ဟိုတယ်နှင့် စားသောက်ဆိုင် ဝန်ဆောင်မှု လုပ်ငန်းများ” ထဲမှ အစားအစာပြင်ဆင်ချက်ပြုတ်ခြင်း (Food Production) နှင့် သက်ဆိုင်သော အပိုင်းများကို အထူးပြုဖော်ပြပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ယခုဖော်ပြပေးမယ့် အချက်အလက်များကို ဩစတြေးလျနိုင်ငံရှိ “Australian AID” နှင့် အရှေ့တောင်အာရှနိုင်ငံများအသင်း “ASEAN” အဖွဲ့အစည်း နှစ်ခု၏ အာဆီယံနိုင်ငံများအတွင်းရှိ ခရီးသွားလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်မှု အစီအစဉ်များအတွက် “William Angliss Institute of TAFE” တက္ကသိုလ်မှ ASEAN Australia Development Cooperation Program (AADCP) Phase II: Toolbox Development for Tourism Divisions: Front Office, Food & Beverages Services, Food Production “Project” အတွက် အထူးပြင်ဆင်ထုတ်ဝေပေးထားတဲ့ “Booklet” မှ တိုက်ရိုက် မြန်မာဘာသာပြန်ဆို ရေးသား ဖော်ပြပေးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလအတွက် ဆက်လက်ဖော်ပြပေးလိုတဲ့ “စွမ်းဆောင် နိုင်သော စံနှုန်းသတ်မှတ်ချက်” (Competency Standard) ရဲ့ ခေါင်းစဉ်ကတော့ “စားဖို ဆောင်သုံး ကိရိယာများနှင့် ဆက်စပ်ပစ္စည်းများအား သန့်စင်ခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်း” “Clean and Maintain Kitchen Equipment & Utensils (D1.HRS.CL1.03)” နှင့်သက်ဆိုင်သော အသိပညာများအား ယခင်လမှ အဆက်အဖြစ် ဖော်ပြပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\nဒီလမှာတော့ “ဘာသာရပ်ခေါင်းစဉ်” (Unit Descriptor) အနေနဲ့ ”စားဖိုဆောင်သုံး ကိရိယာများနှင့် ဆက်စပ်ပစ္စည်းများအား သန့်စင်ခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်း” Clean and Maintain Kitchen Equipment & Utensils နှင့်သက်ဆိုင်သော ]ခေါင်းစဉ်၏ သတ်မှတ် အမှတ်စဉ်နံပါတ် (Unit Code) (D1.HRS.CL1.03) အတွက် “သင်ကြားလေ့လာရန် လိုအပ်သည့် ကြာမြင့်ချိန် နာရီစုစုပေါင်း” (Nominal Hours) အနေဖြင့် ၂၀ နာရီ ကြာမြင့်မယ်လို့ ယေဘုယျအားဖြင့် သတ်မှတ်ထားပါတယ်။ ဒီဘာသာရပ်ခေါင်းစဉ်ကို သင်ကြားရာမှာ သင်ယူလေ့လာသူ သင်တန်းသားများအနေဖြင့် လုပ်ငန်းခွင် ကျွမ်းကျင်မှု (Skill) နှင့် လုပ်ငန်းခွင် အတွေ့အကြုံ (Knowledge) တို့ ရှိသင့်တဲ့ အဆင့်တစ်ခုမှာ သိရှိပြီးဖြစ်ဖို့ရာ ဦးစွာ လိုအပ်ပါတယ်။ သို့မှသာ ဟိုတယ်နှင့် စက်မှု လုပ်ငန်းကြီးများရဲ့ တည်ဆောက်ပုံနှင့် လုပ်ငန်းခွင် အပြင်အဆင် သဘောသဘာဝများကို ဆပ်စပ်သိရှိထားပြီး မည်ကဲ့သို့လိုက်နာဆောင်ရွက်ရမည်ကို သိရှိထားရန် လိုအပ်ပါတယ်။\nယခုလမှာလည်း လုပ်ငန်းဆိုင်ရာ အပိုင်းလိုက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာထားသော “Elements” ခေါင်းစဉ်များအလိုက် Performance Criteria (လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည့် အသေးစိတ် ခေါင်းစဉ်များ) ဖြင့် ဖော်ပြပေးခဲ့တဲ့ အရည်အသွေး စံနှုန်းများကို သတ်မှတ်နိုင်ရန်အတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသော “အရည်အချင်းစစ်ဆေးသည့် ပုံစံ” (Assessment Matrix) တစ်နည်းအားဖြင့် “မေးခွန်းပုံစံ” လို့ခေါ်နိုင်သော သတ်မှတ် မေးခွန်းပုံစံကို အရည်အချင်း အစစ်ဆေးခံမည့် ဝန်ထမ်းများအနေဖြင့် သိရှိထားနိုင်ရန် လေ့လာထားသင့်ပါတယ်။ သို့မှသာ မိမိအား မည်သို့စစ်ဆေးမည်နှင့် မည်သို့ဖြေဆိုရ မည်ကို ကြိုတင်သိရှိ ပြင်ဆင်ထားနိုင်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ စစ်ဆေးသော ပုံစံများစွာရှိသည့် အထဲမှ ယခုဖြေဆိုရမည့် အမျိုးအစားများမှာ ( ၁ ) လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ဖြေဆိုရခြင်း (Practical Test or Work Project)၊ (၂) စာဖြင့် ရေးဖြေရခြင်း (Written Question) ၊ (၃) နှုတ်ဖြင့် ဖြေဆိုရခြင်း (Oral Question) စသည်ဖြင့် ဖြေဆိုနည်း (၃) မျိုးဖြင့် ဖြေဆိုရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်မှာ ဖြေဆိုရမယ့် မေးခွန်းပုံစံ-၂ နှင့် မေးခွန်းအရေအတွက်များကို အသေးစိတ် ဖော်ပြပေးလိုက်ပါတယ်။\n(မေးခွန်းအမျိုးအစားများနှင့် မေးခွန်းပုံစံ (၂) ကို ဇယားဖြင့် ဖော်ပြပေးထားပါတယ်)\nမြန်မာစားဖိုမှူးများ ဖွံ့ ဖြိုးတိုးတက်ရေးစင်တာ ရန်ကုန်မြို့။ (Myanmar Chefs Development Centre-MCDC, Yangon) ရဲ့ “Chef Education Page” ကို လစဉ် လက်တွေ့လုပ်ငန်းခွင်အသုံးချ အတတ်ပညာ၊ အသိပညာများအား ရေးသားဖော်ပြပေးနေပါတယ်။ လာမယ့်လတွေမှာလည်း အထက်မှာဖော်ပြခဲ့တဲ့ “ဟိုတယ်နှင့် စား သောက်ဆိုင် ဝန်ဆောင်မှုလုပ်ငန်းများ” နှင့် သက်ဆိုင်သောအပိုင်းများကို အထူးပြု ဖော်ပြပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ယခုဖော်ပြခဲ့တဲ့ အချက်အလက်များကို ဩစတြေးလျနိုင်ငံရှိ “Australian AID” နှင့် အရှေ့ တောင်အာရှ နိုင်ငံများအသင်း “ASEAN” အဖွဲ့  အစည်း နှစ်ခု၏ အာဆီယံနိုင်ငံများအတွင်းရှိ ခရီးသွားလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု အစီအစဉ်များအတွက် “William Angliss Institute of TAFE” တက္ကသိုလ်မှ ASEAN Australia Development Cooperation Program (AADCP) Phase II: Toolbox Development for Tourism Divisions: Front Office, Food & Beverages Services, Food Production “Project” အတွက် အထူးပြင်ဆင်ထုတ်ဝေပေးထားသည့် “Booklet” မှ တိုက်ရိုက် မြန်မာဘာသာပြန်ဆို ရေးသား ဖော်ပြပေးနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလအတွက် ဆက်လက်ဖော်ပြပေးခဲ့တဲ့ “စွမ်းဆောင်နိုင်သော စံနှုန်းသတ်မှတ်ချက်” (Competency Standard) ရဲ့ ခေါင်းစဉ်ကတော့ “စားဖိုဆောင်သုံး ကိရိယာများနှင့် ဆက်စပ်ပစ္စည်းများအား သန့်စင်ခြင်းနှင့် ထိန်းသိမ်းခြင်း” “Clean and Maintain Kitchen Equipment & Utensils (D1.HRS.CL1.03)” နှင့်သက်ဆိုင်သော အသိပညာများထဲမှ ခေါင်းစဉ်ငယ်တစ်ခုဖြစ်တဲ့ Assessment Matrix (သတ်မှတ်ထားသော အရည်အချင်းစစ်ဆေးသည့် မေးခွန်း ပုံစံ-၂ ၏ စစ်ဆေးသည့်နည်းများ) နှင့် ပတ်သက်သည်များကို အသေးစိတ် ဖော်ပြပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ရှေ့လတွေမှာ ဆက်လက်ဖော်ပြပေးသွားမှာမို့လေ့လာဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်။ Welcome to MCDC, Yangon. !!! BeaChef by your self !!! See you next month !!!!


Mario Benedetti ၏အကောင်းဆုံးစာပိုဒ်တိုများ ကိုယ်ပိုင်အကူအညီအရင်းအမြစ်များ\nMario Benedetti ၏အကောင်းဆုံးစကားစု\nဟိုဆေးမှ Miguel | | စာပိုဒ်တိုများ\nMario Benedetti သည်ကဗျာဆရာ၊ စာရေးဆရာနှင့်ပြဇာတ်ရေးဆရာတစ် ဦး ဖြစ်ပြီးလူတိုင်းသိသင့်သည့်အပြင်လုပ်ငန်းစဉ်၌သင့်အားကူညီရန်နှင့်သူ၏အလုပ်တွင်အပြုသဘောဆောင်ရန်သင့်အားအားပေးရန်အတွက်ကျွန်ုပ်တို့သည်စုဆောင်းထားသည့်အချက်အလက်များကိုစုဆောင်းထားပါသည်။ Mario Benedetti ၏အကောင်းဆုံးစာပိုဒ်တိုများမျိုးဆက်သစ် ၄၅ မျိုးဆက်နှင့်သက်ဆိုင်သောဤလူကိုအနည်းငယ်ပိုကောင်းရန်သင်အားအထောက်အကူပြုမည့်စိတ်ကူးစုဆောင်းမှုတစ်ခု။\nသင်၏စာကြည့်တိုက်တွင်ပါ ၀ င်သင့်သည့်စာရေးဆရာ Mario Benedetti\nမင်းတို့အများစုဟာ Mario Benedetti ကိုသိလိမ့်မယ်လို့ငါတို့ထင်တယ်၊ ဒါပေမယ့်ငါတို့နောက်လိုက်တွေထဲမှာလေ့ကျင့်နေဆဲလူငယ်တွေအများကြီးရှိတယ်၊ ဒီစိတ်ကူးနဲ့ဘာမှမဖတ်နိုင်ဘူးဆိုတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ဥရုဂွေးအရေးအသားနှင့်၎င်းသည်ဤအကြောင်းပြချက်ကြောင့်သူ၏အလုပ်အတွင်းထူးခြားသောစကားစုများစွာဖြင့်မင်းကိုသင်၏သမိုင်းတွင်အရေးအကြီးဆုံးစာရေးဆရာများစုဆောင်းခြင်းတွင်သူရှိခြင်း၏အရေးပါမှုကိုမြင်ရန်သင့်အားလှုံ့ဆော်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟုကျွန်ုပ်တို့ထင်ပါသည်။\nတစ်ချိန်တည်းမှာပင်သင့်အနေဖြင့်သူ၏ဘ ၀ အကြောင်းကိုအနည်းငယ်ပိုမိုသိကျွမ်းရန်အကြံပေးလိုပါသည်။ အကြောင်းမှာ၎င်းစာအုပ်၏အစိတ်အပိုင်းအများစုကိုစာအုပ်ပေါင်း ၈၀ ကျော်ဖြင့်ဘာသာပြန်ဆိုထားသည့်၎င်း၏အစိတ်အပိုင်းအတော်များများကိုသူ၏အလုပ်တွင်ကိုယ်စားပြုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဘာသာစကားများသည် ၁၉၂၀ ပြည့်နှစ်စက်တင်ဘာ ၁၄ ရက်တွင်ဥရုဂွေးရှိ Paso de los Toros တွင်မွေးဖွားခဲ့သူဤကမ္ဘာ၏ဂယက်ရိုက်ခတ်မှုကိုထင်ရှားစေသည်။\nသူသေဆုံးသည်မှာ ၂၀၀၉ ခုနှစ်မေလ ၁၇ ရက်၊ Montevideo ၌အသက် ၈၈ နှစ်ဖြစ်ပြီး၊ Morsoli Prize ဆုရရှိခဲ့သည့်ထူးခြားသောအမှုတော်နှစ်ခုမှာဥရုဂွေးနိုင်ငံ၏ယဉ်ကျေးမှုကိုဆုချီးမြှင့်ရန်ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အပြုသဘောဆောင်သောပံ့ပိုးမှုများကိုကမ်းလှမ်းခဲ့သည်မှာ La trugua နှင့် Gracias por el fuego တို့ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်သင်သည်ဤသူအကြောင်းသင်ဖတ်လိုလျှင်၎င်းသည်နောင်တမရသောကြောင့်ဤအလုပ်များနှင့်စတင်ပါ။\nသတိပြုသင့်သည်မှာငွေရေးကြေးရေးပြproblemsနာများကြောင့် Mario Benedetti သည် Liceo Miranda တွင်ပညာသင်ကြားခြင်းကိုမပြီးနိုင်သဖြင့်သူအလုပ်လုပ်နေစဉ်သူကိုယ်တိုင်ဆက်လက်လေ့လာသင့်သည်။\nMario Benedetti ၏အထင်ရှားဆုံးသောစကားစုများကိုလေ့လာပါ\nဒီမှာအချို့ Mario Benedetti မှလူကြိုက်အများဆုံးစာပိုဒ်တိုများ.\nနောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကြည့်ခြင်းအားဖြင့်“ ပတ်ပတ်လည်လည်ပတ်ခြင်း” သည်မကောင်းသောအလုပ်ဖြစ်သည်။ ဆုများရှိသည်။ သို့သော်၎င်း၏အောင်မြင်မှုကိုကျွန်ုပ် မကျေနပ်၍ သူ၏နိုင်ငံရေးရာထူးကိုညံ့ဖျင်းစွာဖော်ပြခဲ့သည်။\n"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသတ်သေတာဟာရှက်တတ်တဲ့လူသတ်သမားများ" ။ ဒီစကားစုကိုကျွန်တော်ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့ပြီးအမြဲတမ်းနှစ်သက်လိမ့်မည်\nဒီမှာလူသုံးမျိုးရှိတယ်။ အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာကိုယ့်ကိုယ်ကိုသတ်သေသူ၊ အလုပ်လုပ်သင့်တဲ့သူ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသတ်သေသူတွေရှိတယ်။\nArtigas သည်အမေရိကရှိတိုးတက်မှုအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တစ် ဦး ဖြစ်ပြီးမာ့ခ်မမွေးဖွားမှီသုံးနှစ်ကသူသည်ပထမဆုံးစိုက်ပျိုးရေးပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးကိုရေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။\nထို့ကြောင့်ကျွန်ုပ်တို့တစ် ဦး စီသည်မိမိ၏ကမ်းခြေ၌ရှိကြသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့ကိုမုန်းခြင်း၊\nငါးမိနစ်ခန့်သည်ဘ ၀ တစ်သက်တာလုံးအတွက်လုံလောက်သောအချိန်ဖြစ်သည်။\nဘ ၀ ဆိုတာဘာနှစ်ခုမှကွင်းတစ်ခုလို့ယုံကြည်တယ်။ ကျွန်တော်ဘုရားမဲ့ဝါဒီပါ ကျွန်ုပ်သည်ကိုယ်ပိုင်သောဘုရားသခင်ဖြစ်သည်၊ ကျွန်ုပ်သိသည်မှာနေ့စဉ်နေ့တိုင်းတာဝန်ယူရသည်။\nလူသစ်သည်အန္တရာယ်နှစ်ခုမှသတိပြုရမည်။ လက်ျာလက်ျာဘက်၌၎င်း၊ ကျန်သူသည်လက်ဝဲဘက်၌၎င်း၊\nဝမ်းမြောက်ခြင်းကိုတုတ်ကျင်းအဖြစ်ခုခံကာကွယ်ပါ၊ အရှုပ်တော်ပုံနှင့်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များမှ၊ စိတ်ဆင်းရဲမှုနှင့်စိတ်ဆင်းရဲမှုများမှ၊ ယာယီနှင့်အမြဲတမ်းပျက်ကွက်မှုများမှကာကွယ်ပါ။\nပျော်ရွှင်မှုပြီးနောက်အထီးကျန်မှု၊ ပြည့်ဝပြီးနောက်အထီးကျန်မှု၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပြီးနောက်အထီးကျန်မှုဖြစ်လာသည်။ ၎င်းသည်ပုံပျက်သောပုံသဏ္isာန်ဖြစ်သည်ကိုကျွန်ုပ်သိသော်လည်းအမှန်တရားမှာ၊ ထိုအချိန်တွင်လူတစ်ယောက်သည်ကမ္ဘာပေါ်တွင်တစ်ယောက်တည်းရှိသည်၊ လက်ကိုင်၊ ဆင်ခြေမပါဘဲ၊ ပွေ့ဖက်ခြင်း၊ စည်းလုံးသောသို့မဟုတ်သီးခြားသောအရာတို့ကိုမပါဘဲ။ တစ် ဦး တည်းနေခြင်း၏တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းဖြင့်မိမိကိုယ်ကိုမသနားပါ။\nနာဇီဝါဒဟာဂျာမန်ကျောင်းမှာစတက်တုန်းကပေါ်ပေါက်လာတာဖြစ်ပြီးအကျိုးဆက်အနေနဲ့ကျွန်မတို့ဟာခွဲခြားဆက်ဆံမှုအောက်မှာနေခဲ့ရတယ်။ ဂျာမန်မိသားစုမှလူများကိုအတန်းအစား A ၌အပ်ထားခဲ့ပြီးကျွန်ုပ်တို့လည်းအတန်း B တွင်တာဝန်ခန့်အပ်ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။\nချမှတ်ထားသည့်အစီအစဉ်သည်အကြွင်းမဲ့လွတ်လပ်မှုဖြစ်သည်။ တွေ့ဆုံပြီးဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကြည့်ပါ၊ အဘယ်သူမျှမအတားအဆီးရှိပါတယ်။ အဘယ်သူမျှမအပေးအယူရှိပါတယ်။\nသူမသည်ဘာမှမပြောခဲ့ပါဘူး သူမကိုသူမပြောတာကိုကြိုက်ပေမယ့်သူကတိတ်ဆိတ်နေတယ်။ သူ့လက်များနှင့်သူ့မျက်လုံးများသာစကားပြောနိုင်ခဲ့သည်။\nဥရုဂွေးနိုင်ငံမှာကျွန်တော်တို့ဟာဝေးလံတဲ့သေဆုံးမှုတွေ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့အသားနဲ့သိုးမွေးကိုမှီခိုနေရတဲ့လူတွေအပေါ်မှီခိုခဲ့တယ်။ ဤအရာအားလုံးသည်မိမိကိုယ်ကိုယုံကြည်မှုနှင့်အရာရာပြီးဆုံးသွားပြီဟူသောဟန်ဆောင်ခံယူချက်ကိုဖြစ်ပေါ်စေသည်။\nအကောင်းဆုံးအရာက caress ကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲဆက်လက်တည်ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။\nသင်၏လက်နှင့်ငါ့လက်များအကြားတွင်တိတ်ဆိတ်စွာလေးလက်မ၊ သင်၏နှုတ်နှင့်ငါ့နှုတ်ခမ်းများအကြားမပြောသောစကားလုံးများ၏နယ်နိမိတ်ရှိသည်။ ပြီးတော့မင်းမျက်လုံးတွေနဲ့ငါ့မျက်လုံးတွေကြားမှာဒီလောက်ဝမ်းနည်းနေတဲ့အရာ။\nငါရုံး၏ကဗျာများနှင့်အောင်မြင်ခဲ့သည်မှာအလွန်ကံကောင်းကြောင်းလူအများကပြောကြသည်။ ၎င်းသည်အthe္ဌမဖြစ်ကြောင်း၊ ကျွန်ုပ်သူတို့ကိုငြင်းဆိုခဲ့သည်။ သို့သော်၎င်းသည်အခြားခုနစ်ခုအကြောင်းကိုမည်သူမျှမကြားခဲ့ကြပါ။\nတစ်ခါတစ်ရံကလေးဘဝသည်ပျောက်ဆုံးသွားသည့်ပရဒိသုဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့်အခြားအချိန်များက shitty ငရဲ။\nအထီးကျန်မှုဆိုတာဘယ်တော့မှအထီးကျန်မလာဘူး။ ငါတို့အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ညှိုးနွမ်းပျက်စီးနေတဲ့ပခုံးကိုကြည့်လိုက်ရင်မဖြစ်နိုင်တာကြာပြီ၊ ကျစ်လစ်တယ်။ တတိယသို့မဟုတ်စတုတ္ထရိုးရှင်းသောလေးစားမှု; ကောင်းသောလူဖြစ်ခြင်း၏အပုံပျက်။\nရုံးကဘဝကဘာသာရပ်များစွာကိုပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်မပြောရင်ငါအရမ်းကျေးဇူးတင်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့်အဲ့ဒီဘဝနဲ့ငြီးငွေ့လာပြီးသတင်းစာပညာကိုပြန်သွားခဲ့တယ်။\nကျွန်တော့်ကိုနယ်ချဲ့ဝါဒဆန့်ကျင်ရေးအဖြစ်ပြောင်းလဲစေခဲ့တဲ့အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကိုသွားခဲ့တာပါ။ လူမည်းများ၊ Puerto Ricans နှင့် Czech များနှင့် ပတ်သက်၍ ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း။ ဒါဟာငါ့ကိုအများကြီးလှုံ့ဆျောသောအရာတစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့သည်။\nသင်အမှန်တကယ်လိုချင်သည်မှာသင့်အတွက်ပြုလုပ်ထားသောအရာ; ထို့နောက်သင်ကယူ, ဒါမှမဟုတ်ကြိုးစားပါ။ ထိုဘ ၀ ၌သင်သွားနိုင်သည်၊ သို့သော်၎င်းသည် ပို၍ ကောင်းသောဘဝဖြစ်သည်။\nမုန်းသည်ကသူတို့ကိုအုပ်ချုပ်သူသာလျှင်လှုံ့ဆော်သည်။ သူတို့ကြီးစိုးလာသောအခါသူတို့ဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် misalign ။\nထိုအချိန်ကကဗျာဆရာများသည်ပန်းများ၊ ဂါဇယ်များနှင့်ပင်တိရိစ္ဆာန်များအကြောင်းကိုပင်ရေးသားခဲ့သည်။ ကဗျာဆရာတွေကဘာမှမရောင်းခဲ့ကြဘူး၊\nလေကိုကျွန်တော်ကြိုက်တယ်၊ ဘာကြောင့်လည်းမသိဘူး၊ ဒါပေမယ့်လေကိုလမ်းလျှောက်တဲ့အခါမှာအရာဝတ္ထုတွေကိုဖျက်ပစ်ပုံရတယ်။ ငါဆိုလို: ငါဖျက်ချင်သောအရာ။\nကျွန်တော့်အမေနဲ့အမေကသူတို့ကဘယ်တော့မှမကွာရှင်းခဲ့ကြဘူး၊ ကလေးတစ် ဦး အတွက်အမြဲတမ်းစိတ်ထိခိုက်စရာတခုဖြစ်သည်၊ ကျွန်ုပ်၏စာအရေးအသားသည်၎င်းနှင့်များစွာပတ်သက်သည်။\nယူနိုက်တက်စတိတ်သို့ပထမ ဦး ဆုံးသွားသောအခါကျွန်ုပ်သည်ဤတိုင်းပြည်တွင်ရှိခဲ့သည့်မြောက်အမေရိကသြဇာလွှမ်းမိုးမှုကိုနားလည်စေခဲ့သည်။ ဤစာအုပ်ကိုမွေးဖွားခဲ့သည် - La Pell de Brau\nကျွန်ုပ်တို့သည်ဝမ်းနည်း။ မွေးဖွားပြီးကျွန်ုပ်တို့ဝမ်းနည်းစွာသေဆုံးသည်။ သို့သော်ထိုအချိန်အတောအတွင်းကျွန်ုပ်တို့သည်ဝမ်းနည်းဖွယ်အလှတရားကိုအံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခုဖြစ်သောကိုယ်ခန္ဓာကိုချစ်ကြသည်။\nဘာကြောင့်လဲဆိုတာကျွန်တော်မသိပါဘူး၊ ဒါပေမယ့်ဒီနေ့မင်းရဲ့ရှိနေခြင်းကိုပျောက်လွင့်သွားစေခြင်းကြောင့်သင့်ကိုငါလွမ်းခဲ့တယ်။ တစ်စုံတစ် ဦး ကမေ့မေ့လျော့လျော့မှတ်ဉာဏ်အပြည့်အဝကြောင်းပြောတယ်။\nငါ့အတွက်ငါအရေးအကြီးဆုံးသောအမျိုးအစားမှာကဗျာ၊ ထို့နောက်ဇာတ်လမ်းနှင့်အက်ဆေးဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ဝတ္ထု။ ဒါကငါအများဆုံးပိုက်ဆံရရှိခဲ့တယျ။\nသင့်ကိုလက်ညှိုးထိုးစရာမလိုဘဲသင်ခံစားမိအောင်တစ်စုံတစ် ဦး ကဒါကိုသဘောကျတယ်။\nချစ်လှစွာသောငါတို့အိမ်ထောင်ရေးသည်ပျက်ကွက်ခြင်းမဟုတ်၊ ပို၍ ဆိုးဝါးသောအရာတစ်ခုဖြစ်သည်။\nဒီတစ်ခါလည်းဒါငါတို့ကိုဆောင်ခဲ့တော်မူပြီ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ကအသင့်လျော်ဆုံးစကားလုံးမဟုတ်စည်းလုံးညီညွတ်ရေး။ ငါဆိုလိုတာကငါတို့တစ်ယောက်ချင်းစီရဲ့ကိုယ်ပိုင်မျက်နှာအတွက်မဆိုင်းမတွမုန်းတီးမှုကိုဆိုလိုတာ။\nငါအမြဲစိတ်ဆိုးနေတယ် ကျွန်တော်မသိပါဘူး။ လိုပဲငါနှင့်အတူမသက်မသာပေါ့လိုပဲ။\nသူ၏နှုတ်ခမ်းများကလိုအပ်သော caress ခဲ့ကြသည်, သူသည်သူတို့ကိုမပါဘဲယခုတိုင်အောင်အဘယ်သို့နေထိုင်နိုင်မည်နည်း။\nငါသည်လည်း corny သောအရာကိုများ၏ရှေ့မှောက်၌အနည်းငယ်မကျေနပ်မှုခံစားရတယ်, ငါ corny ရုံဖြစ်ပုံရသည်: ငါ့လက်၌ငါ့နှလုံးနှင့်အတူအစဉ်အမြဲလမ်းလျှောက်။\nငါအချိန်ကုန်လွန်သွားသောကြောက်မက်ဘွယ်သောခံစားမှုရှိသည်၊ ကျွန်ုပ်ဘာမျှမလုပ်၊ ဘာမျှဖြစ်ပျက်ခြင်းမရှိ၊ ငါ့ကိုဘာကြောင့်ငါ့ကိုအမြစ်တွယ်စေသနည်း။\nလက်ဆွဲအိတ်တစ်လုံးပါသောရှေ့နေတစ် ဦး သည်လက်နက်ကိုင်ယောက်ျားတစ်ထောင်ကျော်ကိုလုယက်နိုင်သည်။\nအဆိုးမြင်သမားတစ် ဦး သည်ကောင်းစွာသိသောအကောင်းမြင်သူတစ် ဦး ဖြစ်သည်။\nဘဝတွင်အပျော်ရွှင်ဆုံးအရာများထဲမှတစ်ခုမှာ - နေရောင်ခြည်ကိုအရွက်များမှတဆင့်ကြည့်ခြင်း။\nအစဉ်မပြတ်ငါနားမလည်ကြပေမယ့်? ငါ့အမှားတွေနဲ့ငါ့ရဲ့ဆုံးရှုံးမှုတွေ။ အစားမင်းရဲ့လက်ထဲမှာကမ္ဘာကြီးဟာအဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်ဆိုတာငါသိတယ်။\nချစ်ခြင်းမေတ္တာ၌လုံးဝ၊ လုံးဝ၊ လုံးလုံးလျားလျားချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြစ်ရန်သင်သည်လည်းသင်ချစ်မြတ်နိုးခံရကြောင်း၊ သင်ကိုလည်းချစ်ခြင်းမေတ္တာကိုလှုံ့ဆော်ပေးသည်ကိုအပြည့်အ ၀ သတိပြုရန်လိုအပ်သည်။\nငါချစ်တယ်မင်းကိုချစ်တယ်သူချစ်တယ်၊ ငါတို့ချစ်တယ်၊ သင်ချစ်တယ်သူတို့ချစ်တယ် ငါ conjugation ပေမယ့်အဖြစ်မှန်မဟုတ်အလိုရှိ၏။\nဒီစာပိုဒ်တိုတွေကိုမင်းကြိုက်တယ်၊ ငါတို့လူသားရဲ့စာပေနဲ့ပတ်သက်တဲ့သမိုင်းကြောင်း၊ နှစ်တွေတစ်လျှောက်ပြောင်းလဲလာခဲ့တာတွေကိုသိဖို့မင်းကိုအားပေးပါတယ်။\nဆောင်းပါး၏လမ်းကြောင်းအပြည့်အစုံ - ကိုယ်ပိုင်အကူအညီအရင်းအမြစ်များ » နည်းလမ်း » စာပိုဒ်တိုများ » Mario Benedetti ၏အကောင်းဆုံးစကားစု\nမျှဝေဖို့ Sarcastic စာပိုဒ်တိုများ


Layered power structure created by Than Shwe to prevent Coup d’état | Dr Ko Ko Gyi's Blog\n« တစ်ကယ်လို့များ ရိုဟင်ဂျာတွေဟာ အပေါစား အညံ့စား သတ္တိကြောင်သူတွေ ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သူတွေ၊ သီလကြောင်တွေသာဆိုရင် ဒီလောက် များပြားရှည်ကြာနေတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ ဆက်မခံတော့ဘဲ မြန်မာအစိုးရအကြိုက် ဘုန်းကြီးတွေပင့်ပြီး ဘာသာပြောင်းလိုက်ကြမှာဖြစ်ပါတယ်\nသူ့ကိုယ်သူ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘင်လာဒင်လို့ ဝန်ခံထားတဲ့ ဦးဝီရသူက အစိုးရအမိန့်ကြောင့် မွတ်စလင်နဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာတွေအကြားမှာ ပြသနာတွေကို တမင်ဖန်တီးနေတာဖြစ် »\nLayered power structure created by Than Shwe to prevent Coup d’état\nIn addition to those3parties in power described by Mr. Bran Sai below, in Burmese, at the back of them 4th. group was created, as invisible BLACK HAND, by Than Shwe : They are Aung Thaung, Aung Min, Kyaw San etc…Just look at the recent events…Thais 4th. group don’t care about Gov authorities and acting above Police, Justice system and army…That Invisible, dark hand group pulling the strings from behind is reinforced by Taunthar militant group called Swar Arr Shin, Former MI Chief General Khin Nyunt and his former MIs, 969 Ma Ba Tha or Military IMPLANT MOLE Fake Monks.And their activities were distributed on the Internet, web sites and FB by Hmuu Zaw and Ye Htut led, Russia trained Cyber-troopers. Some were trained in China and few in Israel.\nလက်ရှိ မြန်မာပြည် အာဏာခွဲဝေမှု အပိုင်းမှာ …\nခေါင်ချုပ်က သန်းရွှေ ပါပဲ … ဒီလိုပဲ မြင်တယ် …\nသန်းရွှေရဲ့ နည်းဗျူဟာနဲ့ သွားနေတာပါ …\nသန်းရွှေဟာ တဦးတယောက်တည်းကို အာဏာ\nအပ်နှင်းတာမျိုး မလုပ်ရဲခဲ့ပါဘူး …\nသူကိုယ်တိုင် သူ့ဆရာ နေ၀င်းကို ကာပြန်ခဲ့တာပဲ …\nဒီတော့ သူ ၀ဋ်မလည်အောင် .. အာဏာကို သုံးပိုင်း\nခွဲလိုက်ပါတယ် ။ စစ်တပ် ၊ သမ္မတနဲ့ အစိုးရ အဖွဲ့ နဲ့\nလွှတ်တော် ဥက္ကဌ ဆိုပြီးတော့ပါ …\nစစ်တပ် ကတော့ သူ့ အိမ်တော်ပါ ငယ်မွေးခြံပေါက်\nဖြစ်လို့ အာဏာပိုင်းမှာ အနည်းငယ် ပို သြဇာရှိနေပါတယ်။\nကျန် နှစ်ဦးဟာလည်း စစ်တပ်က ဗိုလ်ချုပ်ကြီးတွေမို့\nသူတို့ရဲ့ နောက်ခံ ဘက်ဂရောင်း အသီးသီး ရှိကြပါတယ် ။\nဒီတော့ Check and Balance ဆိုတာ ဒါကို ပြောတာပါ ။\nဘာမှ … အုပ်ချုပ်ရေး ၊ တရားစီရင်ရေး နဲ့ ဥပဒေပြုရေး\nမဟုတ်ပါဘူး ။ အာဏာကို သုံးဦးစီမှာ နည်းနည်းစီ ခွဲပေး\nထားပြီး တဦးနဲ့ တဦး စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတာပါ ။\nဒီတော့ စစ်တပ် အာဏာသိမ်းမယ် ဆိုပါစို့ …\nမင်းအောင်လှိုင် တဦးတည် အာဏာစိုးပိုင်သွားရင် …\nကျန်လူတွေ နာပါလိမ့်မယ် ။ ဖြုတ်ထုတ်သတ် လုပ်ချင်\nလုပ်လိုက်လို့ ရတာပါပဲ … နာမည်ကောင်းယူပြီး …\nအားလုံး ထိုးကျွေးလိုက်လည်း ဖြစ်တာပါပဲ …\nဒါကြောင့် စစ်တပ် အာဏာပြန်သိမ်းမယ် ဆိုတာကို\nလုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး ။ သူတို့ကိုယ်တိုင် လက်မခံကြဘူးလို့\nပြည်သူတွေ အတွက် မျှော်လင့်ချက်ကတော့ …\nသန်းရွှေကြီး သေသွားရင် … သူတို့ သုံးဦးကြား အာဏာ\nခွဲဝေပုံ အဝေမတည့် ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ် ။ ဖြစ်ကို\nဖြစ်လာမှာပါ ။ အားနည်းတယ်လို့ ထင်ရသူကို\nပ ထုတ်ရင်း … သူတို့ အချင်းချင်း ပြဿနာ တက်\nလာပါလိမ့်မယ် … အဲဒါကတော့ ပြည်သူတွေအတွက်\nသတင်းကောင်းတခု ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းရှိပါတယ် ။\nမဟုတ်ရင်တော့ … ဒီ ၂၀၁၅ မှာ ဘယ်လို ညစ်ညာပြီး\nတိုင်းပြည်အာဏာကို ရအောင်ယူသွားမလဲ ဆိုတာ\nကာလုံ တင်ထားတဲ့ အဆိုသာ အောင်မြင်ရင်\nခဏခဏ လွှတ်တော် ဖျက်သိမ်း ၊ ခဏခဏ\nရွေးကောက်ပွဲ ကျင်းပနဲ့ ပြည်သူတွေ အအား\nမနေရ ။ ပျော်စရာကြီး ဖြစ်နေတော့မှာပါ ။\nအဆိုးမြင် ဗြန် ။\nThis entry was posted on November 18, 2014 at 4:23 am and is filed under Uncategorized.\tYou can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leavearesponse, or trackback from your own site.


မြားများ: ဆောင်းလကုန်လေ၊ နွေသို့ ရောက်၏\nဆောင်းလ ကုန်လေ၊ နွေသို့ရောက်၏\nရင့်သော အစိမ်းရောင်ကို အခြေပြု၍ နေရောင်ခြည်ကို အံတုထားသော ကံ့ကော်ရွက်တို့ အကြားတွင် နေ၏အလင်းတန်းလေးများမှာ ရှားပါးစွာ မြင်တွေ့နေရသော်လည်း ကံ့ကော်ရိပ်တို့ မရှိရာတွင်မူ နေ၏အလင်းရောင်ကို တကူးတကန့် ရှာဖွေနေစရာ မလို။ ကံ့ကောပင်တို့က နောက်ဘက်တွင် ထီးထီးမားမား ရှိနေသော စာကြည့်တိုက်ကို ဝှက်၍ ထားကြသည်.။လမ်းကလေးနှင့် စာကြည့်တိုက်အကြားတွင် ကံ့ကော်ပင်များ စိက်ထားခြင်းနှင့် ပတ်သတ်၍ ရည်ရွယ်ချက် တခုခု ရှိကောင်းရှိမည် မှန်သော်လည်း.ကံ့ကော်ပင်များကို ကျွန်တော် စိုက်သည် မဟုတ်မူ၍ ကံ့ကော်ပင်များ စိုက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို လည်းကောင်း. ဘာကြောင့် ကံ့ကော်ပင် အလယ် တည့်တည့်တွင် ကံ့ကော်ပင်များ မစိုက်ရသည့်အကြောင်းကို လည်းကောင်းကျွန်တော် ပြောပြနိုင်မည် မဟုတ်ပါ.။ကံ့ကော်ပွင့် အခြောက်များကိုမူ သွေးဆေးဖော်ရာတွင် ထည့်ရကြောင်း အမေပြောပြသဖြင့် မှတ်ထားရဖူးပါတည်.။ကျွန်တော့် အတွက် သွေးအားတိုးဆေးမှာ သမင်ဒရယ်များ ပေါများရာတောင်ကြားမှလာသော ဝီစကီသာ ဖြစ်၍ ကံ့ကော်ပွင့်တို့သာမက ကံ့ကော်ပင် တပင်လုံးမှာ အသုံးမတည့်ပါ။ မျက်စိရှေ့တွင် ငြင်းဆို၍ မရအောင်တည်ရှိနေသောကြောင့်သာ ကံ့ကောပင်များ အကြောင်း ပြောဆိုနေရသော်လည်း ကံ့ကော်ပင်နှင့် ကျွန်တော့်အကြား အပြန်အလှန် ဆက်စပ်မှု မရှိသည်သာမက တိုက်ရိုက် အကျိုးပြုမှုပင်မရှိ။ ကျွန်တော့်ရှေ့က ကံ့ကော်ပင်များက အထိုက်အလျောက် ကာဆီးထားသောကြောင့် အပိုင်းအစများအဖြစ်သာ တွေ့ရသော စာကြည့်တိုက်နှင့်မူ အထိုက်အလျောက် ဆက်စပ်မှု ရှိပါသည်။ အထိုက်အလျောက် ဟူ၍သာ သုံးစွဲံ၍ ပြောဆိုရသည်မှာ ကျွန်တော်နှင့် လုံးဝဥဿုံ ဆက်သွယ်မှု ရှိသောကြောင့် မဟုတ်ပါ.။\nကျွန်တော်သည် စာကြည့်တိုက်အတွင်းသွား၍ စာအုပ်ငှားရန် သို့မဟုတ် စာသွားဖတ်ရန် စိတ်ကူး မရှိရုံမျှမက စာကြည့်တိုက်ကြီးများထဲမှ မျက်မှန်ထူထူကြီးများ တပ်ထားကြသော အသက်လေးဆယ်ကျော် စာရေးမ အပျိုကြီးများအား လူပျိုလှည့်ရန် စိတ်ကူးပင် မရှိပါ။ စာကြည့်တိုက်ထဲ သွားကြသူများ အားလုံးမှာ စာဖတ်ရန် စာအုပ်ငှားရန် အတွက်သာ သွားကြသည်ဟု ကျွန်တော် တခါမျှ မထင်မိပါ။ အခြားသော ကိစ္စများကြောင့် စာကြည့်တိုက်ထဲ သွားကြသည့်အကြောင်းကို ကျွန်တော် မပြောနိုင်သည်မှာ ကျွန်တော် မသိ၍ ဖြစ်သည်.။မသိသည်မှာ သိအောင် မကြုိးစားမိ၍ုဖြစ်သည်.။သိအောင် မကြိုးစာမိသည်မှာ သိရန် မလို၍ ဖြစ်သည်.။သိရန်မလိုသည်မှာ အခြားအကြောင့်ကြောင့် မဟုတ်ပါ။ သိရန် မလိုသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်.။စာကြည့်တိုက်နှင့် ပတ်သတ်၍ လောလောဆယ်တွင် ရှိနေခဲ့သည့် ကျွန်တော်၏ တခုတည်းသော ဆက်သွယ်နေမှုမှာ စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် ရှိနေမည်ဟု မှန်းဆရသော မောင်မောင်ကြီးကြောင့်သာ ဖြစ်သည်.။ညနေကျ ခင်ဗျားတို့ အရက်သွားသောက်ရင် ကျုပ်လည်း လိုက်မယ်.။ကျုပ် စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ ရှိနေမယ်။ သုံးနာရီခွဲတာနဲ့ ထွက်ခဲ့မယ်.။စောင့်နေဟူသော မောင်မောင်ကြီး၏ ညွှန်ကြားချက်အရ စောင့်နေရသဖြင့်သာ စာကြည့်တိုက်နှင့် ကျွန်တော့် အကြားတွင် တိုက်ရိုက် မဟုတ်သော ဆက်သွယ်မှု တခု ရှိနေခဲ့ပါသည်.။သုံးနာရီ ခွဲခြင်း မခွဲခြင်းမှာ ကျွန်တော်-စာကြည့်တိုက်-မောင်မောင်ကြီး တို့နှင့် တနည်းမဟုတ် တနည်း ဆက်သွယ်နိုင်သော အကြောင်းတခု ဖြစ်သော်လည်း.ထိုအကြောင်းမှာ အကျိုးတစုံတရာကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော အကြောင်း တခု မဟုတ်၍လည်းကောင်း. ချာဝက ဂိုဏ်းသားတို့ကို သဘောတူ၍လည်းကောင်း ကျွန်တော့် အနေနှင့် ထည့်သွင်း စဉ်းစားခြင်း မပြုတော့ပါ။\nအကယ်၍ နျာယဝိသေသိကတို့၏ ယုတ္တိစနစ်ကို အသုံးပြုနိုင်ခဲ့သော် အကြောင်းနှင့် အကျိုးကြား..ဆက်သွယ်မှုတခုခုကို ပြနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း.လောလောဆယ်တွင် ကျွန်တော်နှင့် မောင်မောင်ကြီးတို့ အတွက် အကျုိးတစုံတရာ ဖြစ်မည် မထင်၍ မသုံးပါရစေနှင့်တော့။ သို့ရာတွင် သုံးနာရီခွဲဆိုသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက် အလွန် နားလည်ရန် ခက်နေသော ကိစ္စ ဖြစ်နေကြောင်း ပွင့်လင်းစွာ ပြောပြထားချင်ပါသည်.။နားလည်ရန် ခက်နေသည်မှာ မောင်မောင်ကြီး ကျွန်တော့်အား သုံးနာရီခွဲလျှင် ထွက်ခဲ့မယ်ဟု ပြောစဉ်က မနက် ၁၁ နာရီ ထိုးပြီးစပင် ရှိပါသေးသည်.။ညနေ သုံးနာရီခွဲဆိုသည်မှာ ရှိနေသေးသော တစုံတရာ တခုခု မဟုတ်ပါ။သို့ရာတွင် မောင်မောင်ကြီးက သူပိုင်ဆိုင်သည်လည်း မဟုတ်သော လက်ဆုပ်လက်ကိုင်လည်း မပြနိုင်သော သုံးနာရီခွဲဆိုသော တစုံတရာကို သူပိုင်ဆိုင်သကဲ့သို့ လက်ခံ၍ ပြောဆိုခဲ့ခြင့်းသာ ဖြစ်သည်.။\nထိုစဉ်က လည်နေသေးသော ကမ္ဘာကြီးသည် ကျွန်တော်တို့ အတွက် မွန်းတည့်ကိုပင် မပေးရသေး။ကျွန်တော့်အခန်းထဲမှာ ရပ်နေသော တိုင်ကပ်နာရီကို မော့ကြည့်ရင်း ကိုယ့်လူဆီမှာ အချိန်က သေနေတာ ကြာပြီဟု သူက ပြောသော အခါ ကျွန်တော်နှင့် စကားပြောနေသော ကေ ကသူ့ကို ပြုံးပြပြီး ငွေတောင်ပြည်ကို ဘယ်တော့ သွားကြမလဲ မေးလိုက်သည်။ကေ့စကားကြောင့် မောင်မောင်ကြီးသည် တံခါးပေါက်တွင် ရပ်မနေတော့ဘဲ ခုံတလုံးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သောအခါ ကျွန်တော်တို့သည် မျှော်လင့်ထားခြင်း မရှိပဲ ခရီး တခုကို သွားဖြစ်ခဲ့ကြတော့သည်။စင်စစ် ကေက သူဆောက်နေသော ရဲတိုက်ကြီးကို လိုက်၍ ကြည့်စေချင်ပင်ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်ကမူ မျောက်သုံးကောင် နှင့် လက်နှိပ်စက် တလုံး ကိစ္စကို ဆက်၍ စဉ်းစားကြည့်နေချင်သည်။ဖြစ်နိုင်ရင် ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်သားမျောက်ဘဝကို ခံယူ၍လက်နှိပ်စက် တလုံးရသော မည်သို့ မည်ပုံ သဘောထားကြမည် ဆိုသည်ကို မျောက်တို့၏အမြင်မှ လက်တွေ့နည်းလမ်းတကျ လေ့လာကြည့်ချင်သည်။ အကယ်၍သာ မောင်မောင်ကြီးက သုဓနုနှင့် ဒွေးမယ်နော် အကြောင်းကို စ၍ ပြောခဲ့သဖြင့် အရာရာမှာ မျှော်လင့်ထားသော မမျှော်လင့်ထားမှု ဖြစ်ခဲ့ရတော့သည်။အလွန်ခက်သော ကိစ္စတခုမှာ ကေအနေဖြင့် သူ၏ ရဲတိုက်ကြီးဟုသာ ဆိုရသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် ရဲတိုက်ကြီးအတွင်းသို့ တရံတဆစ်မျှ မရောက်ဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူပြောပြခဲ့ဖူးသည်ကို ကျွန်တော် ပြောပြရမည် ရှိသော် ကေအနေဖြင့် ရဲတိုက်ကြီးရောက်ခဲ ပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း အကြောင်းကြောင်းကြောင့် ရဲတိုက်ကြီးအတွင်းသို့ မရောက်ဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။မရောက်ဖူးရခြင်းမှာလည်း. သူ့တွင် ဝတ်ကောင်းစားလှ မရှိခြင်းကြောင့်လားဟု ထင်နေပုံ ရသော်လည်း.ကျွန်တော့် အနေနှင့် တစုံတရာ မပြောနိုင်ပါ။ဆင်စွယ်ရဲတိုက်အတွင်းတွင်မူ ကျွန်တော်တို့ ဝတ်ကောင်းစားလှများအကြောင်း ပြောလေ့မရှိပါ။ နောင်အလျဉ်းသင့်၍ မယ်ဇယ်ပင်တန်းအောက်တွင်ဖြစ်စေ ရေနီးမြောင်း အနီးက ထန်းတောအောက်တွင် ဖြစ်စေ ထန်းရည်သွားသောက်သောအခါ ထန်းရည်သောက်ရန် အတွက် လိုအပ်သောအဝတ်အစား၏ အနေအထားနှင့် အဆင့်အတန်းအကြောင့် မေးမြန်းစုံစမ်းရပါဦးမည်.။ကျွန်တော်တို့ ခုံမင်သော မည်းမည်းပြောင်ပြောင်နှင့် သင်တိုင်းကြီးများနှင့် လေးထောင့်စပ်စပ် ဦးထုပ်မည်းမည်းကြီးများမှာမူ ဓာတ်ပုံ အရိုက်ခံရန်အတွက် မူ အတော်လေး နေရာကျသော်လည်း ကေ့အတွက် အသုံးကျမည် မထင်ပါ။အကယ်၍နှင့် အကယ်၍သာလျှင် ကျွန်တော်တို့ ကေ၏ရဲတိုက်ရှိရာ မသွားကြဟု ဆိုလျှင် မောင်မောင်ကြီးက သူနှင့်အတူ စာကြည့်တိုက်သို့ လိုက်ကြစေချင်သည်.။စာကြည့်တိုက်မှာ ကျွန်တော် ကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော နေရာ မဟုတ်သည့်အပြင် စာကို အဘယ့်ကြောင့် ကွင်းပြင်အလယ်ကောင်တွင် တယောက်တည်း ထိုင်ဖတ်၍ မဖြစ်နိုင်ရသနည်းဟု တွေးမိသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။တစုံတရာ မှန်သမျှတို့သည် ဘာသာ စကားအားဖြင့် တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်းများသာ ဖြစ်နေခဲ့လျှင် မောင်မောင်ကြီး၊ ကေနှင့် ကျွန်တော်တို့ အကြားတွင် တသားတည်းမကျ သဘောတူညီချက် တခုခုကို ငြင်းဆို၍ လက်ခံထားကြပြီ ထင်သည်။ သုဓနုနှင့် ဒွေးမယ်နော်သာမက မောင်မောင်ကြီးတွင် ဖူးကိုးဒီယံများကဲ့သို့ ပြန်လည် တူးဆွ၍ ရရှိထားသော ချစ်ခြင်းကို လွမ်းဆွေးခြင်း၏ အနုပညာ တရပ်အဖြစ် တည်ဆောက်ထားခဲ့ပြီ ထင်သည်။ကေတွင် ရဲတိုက်တလုံးသာမက လူစင်စစ်မှ ပိုးကောင်ကြီး အဖြစ်ပြောင်းသွားသူလည်း ရှိနေပြီ။ ကျွန်တော့်တွင်မူ မျောက်သုံးကောင်နှင့် လက်နှိပ်စက်ဆိုင်ရာ သီဝရီ ကို ပိုင်ပိုင် နိုင်နိုင် လက်ခံ ထားရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တခုတည်းသော ပြဿနာမှာ ကျွန်တော့်တွင် လက်နှိပ်စက် တလုံးလည်း မရှိ မျောက်သုံးကောင်လည်း မရှိဘဲ ဗလာစာအုပ်အလွတ်များနှင့် ခဲတံ တဒါဇင်မျှ ရှိနေခဲ့ခြ့် ဖြစ်သည်။မျောက်နှင့် လက်နှိပ်စက်တို့မှာ အခြေခံမတူသော အရပ်မှ လာသည် ဖြစ်သော်လည်းလောလောဆယ်တွင် မျောက်သုံးကောင်ကို လည်းကောင်းလက်နှိပ်စက်ကို လည်းကောင်း ဘယ်က ရနိုမည်ကို မပြောနိုင်ပါ။မောင်မောင်ကြီးနှင့် ကေက ကျွန်တော့ကို သနားနေကြပုံ ရသော်လည်း သူတို့သည် မျောက်တကောင်ကိုပင် မည်သည့် အရပ်တွင် ရှာ၍ ရနိုင်ကြောင်း သိပုံမပေါ် ။ကေကမူ ကျုပ် ပီတာ ငနီ(Red Peter) နဲ့တော့ သိတယ်။သင်းက လူစိတ်ပေါက်နေတယ် ဟူ၍သာ ဆိုနိုင်သည်။ ကျုပ်တို့ဆီမှာတော့ နွားပဲ ရှိတယ်ဟု မောင်မောင်ကြီးက အိပ်ထဲမှ ဆေးပေါ့လိပ်ကို ထုတ်၍ ဖွာသောအခါ ကေက သူ၏ ဆေးတံထုတ်ကာ ဆေးချေးများ ခြစ်နေသဖြင့် ကျွန်တော်က ဓာတ်ဘူးအတွင်းထည့်ထားသော သမင် ဒရယ်များပေါများရာ တောင်ကြားမှလာသော ဝီစကီကို ကော်ဖီပန်းကန်ထဲ အသာ ငှဲ့ထည့်လိုက်ပါသည်။\nငြိမ်သက်ခြင်းအတွင်း၌ ကျွန်တော်တို့ အတော်ကြာအောင် နေခဲ့ကြပြီးနောက် မောင်မောင်ကြီးကပင် ကျုပ်ရဲ့ ငွေတောင်မှ ချစ်စရာ လွမ်းစရာတွေပဲ ရှိတယ်.။အချစ်တွေ အလွမ်းတွေဟာ သိမှုတွေပဲ ၊အလကား စည်းမရှိ ကမ်းမရှိ ဖြစ်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး.။အချစ်ဟာ အသိပဲ-အလွမ်းဟာ အသိပဲ.။အချစ်ဟာ-အလွမ်းဟာ ချစ်ဖို့ကောင်းတာ လွမ်းဖို့ ကောင်းတာတွေပဲ ဟု စကားချီးမပါဘဲ ပြောတော့သည်.။ကျွန်တော်က တခုခု ပြောမည်ဟု စဉ်းစားနေစဉ် ကေက Metaphor လား Simile လား Analogy လားTautology လား.ဟု ဆိုလိုက်သည်တွင် ကျွန်တော်တို့ အားလုံး ပြုံးလိုက်မိကြတော့သည်။သူတို့သည် စာကြည့်တိုက်များနှင့်သာ ထိုက်တန်သူများ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် ရိပ်မိလိုက်ပါတော့သည်။ မျောက်များနှင့် လက်နှိပ်စက်တလုံးရှာဖွေရန် အားထုတ်နေသော ကျွန်တော်၏ ဆင်စွယ်ရဲတိုက်မှာ သူတို့အတွက် ချောင်ချောင်ချိချိဖြစ်နိုင်သော နေရာ တခု မဟုတ်ပါ။သို့သော် မောင်မောင်ကြီး သွားလိုသော စာကြည့်တိုက်မှာ ကျွန်တော်ကဲ့သို့သော စနစ်တကျ ဗာလာနအတွက် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော နေရာတ ခုမဟုတ်ပါ။ သပ္ပါယစဉ်းငယ်မျှဖြစ်လောက်သည် မဟုတ်မူ၍ ငွေတောင်ပြည်မှာပင် ဖြစ်စေ ရဲတိုက်ကြိး အတွင်းမှာ ဖြစ်စေ ကျွန်တော် ဝေလေလေ ဆိုနေချင်ပါသည်။ သို့သော် ထိုနှစ်ဋ္ဌာနသည် ကျွန်တော် ကျွမ်းကျင်ရာ ရပ်ဝန်း မဟုတ်ပါ။သို့မဟုတ်ပဲ ကျွန်တော် သွားခဲ့ချေသော် ကျွန်တော်သည် ကြို့ပင်ထက်ထက်မှာ ပုန်းနေခဲ့သော သုကြိတ်ကို သွားရှာရသလိုသာ နေပါလိမ့်မည်။သုကျိတ်ထံမှ မျက်ရည်ကျနည်းကို စနစ်တကျ သင်ယူပြီးနောက် ကျွန်တော့်အနေနှင့် မောင်မောင်ကြီးနှင့် ကေတို့ကို မျက်ရည်ကျနည်း နိဿရည်းခေါင်းစဉ်ဖြင့် သင်တန်းပေးလိုက်ချင်ပါသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ မျက်ရည်ကို ယုံကြည်ကြသူများ မဟုတ်ကြပါ။ မျက်ရည်ကျခြင်းကို သာ ယုံကြည်ကြသူများဖြစ်၍ ဒိုငအိုနီးဆပ်ကို ပသရန်ဆိတ်သီချင်းဆိုပါလိမ့်မည်။\nကျွန်တော်ကမူ ပန်းတောက်ပန်းကို ညှီစို့စို့ နံသည်ဟု ခံစားရပြီးသည့်အခါမှ စ၍ ပန်းတောက်ပန်းများကို လည်းကောင်း ပန်းတောက် ရွက်များကို လည်းကောင်းထို့ပြင် ပန်းတောက်ပင်နှင့် ပန်းတောက်ပန်း ကြိုက်သူများကို လည်းကောင်း မုန်းခဲ့ပြီ ဖြစ်၍မျက်ရည်များကို ဖြစ်စေတတ်သော ချစ်တတ်ခြင်းနှင့် ဝေးခဲ့သည်မှာ ကြာလှပါပြီ။ သိခြင်းက ချစ်ခြင်းကို လက်ပြောင်းယူခဲ့ပြီးနောက် ကျွန်တော့်တွင် သိရန်သာ ရှိပြီး ချစ်ရန် နေရာ မရှိတော့ပါ.။စာကြည့်တိုက်ထဲတွင် မောင်မောင်ကြီး ရှိ-မရှိကိုမူ ကျွန်တော်၏ သိမှုတစုံတရာက အဖြေ မပေးနိုင်ပါ။ကျွန်တော့်ရှေ့က ဖြတ်လျှောက်လာသော ပါမောက္ခကြီး လေးနာရီထိုးရန် တဆယ့်ငါးမိနစ် အလိုတွင် အိမ်ပြန်တတ်သူဖြစ်၍ ကျွန်တော့် ရှေ့တွင်ရောက်သောအခါ အနီးဆိုး လေးနာရီထိုးလုနီးပြီ ဖြစ်ကြောင်းမည်သူကမှ မပြောပဲ (အခြားတနည်း မည်သူ့ကိုမှ မမေးဘဲ) ကျွန်တော် သိနိုင်ပါသည်။ သူက ကျွန်တော်ထိုင်နေရာ ခုံတန်းရှေ့မှ ထင်ရှူးပင်ကြီးကို မော့ကြည့်ပြီးနောက် ဘာမှ မပြောသေးပဲ ပြုံးပါသည်။ထို့နောက်မှာ ပါမောက္ခကြီးက ခင်ဗျား လူကို စောင့်တာလား.အချိန်ကို စောင့်တာလား ဟိုမေးသောအခါ ကျွန်တော်က အဖြေတခုခု ပေးရန် ရှာမိပါသည်။ ဘယ်မှာ ဘယ်လို ရှာသလဲကိုမူ ကျွန်တော် ရှင်းမပြနိုင်ပါ။ထို့နောက်မှ ကျွန်တော်က အချိန်ကို စောင့်ပြီးပါပြီ။ အခု လူကို စောင့်နေပါတယ် ဆရာကြီးဟု ဖြေလိုက်မိသည်။ မောင်မောင်ကြီးကို စောင့်နေတာများလားဟု ဆရာကြီးက မေးပါသည်။ဟုတ်ပါတယ်ခင်ဗျားဟု ကျွန်တော်က ဖြေလိုက်သည်။ထိုအခါ ဆရာကြီးက ပြောပြန်ပါသည်။ဒီလိုဖြင့်တော့ စောင့်မနေနဲ့တော့။စောစောကတင် ဂရာချူရဲ့ လှေပေါ်မှာ ကျုပ်တွေ့လိုက်တယ် ။မောင်မောင်ကြီးတင်မကဘူး ကေတောင်ပါသေးတယ်. တော်တော်နဲ့ ဒီကို ပြန်ရောက်ကြမယ် မထင်ဘူး ၊ နေ့စဉ် သုံးနာရီခွဲသည့်အခါတွင် မောင်မောင်ကြီးနှင့် ကေတို့ကို ကျွန်တော် မျှော်နေမိမည် ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ ပြန်လာကြတော့မည် မဟုတ်သည်ကို ကျွန်တော်သိနေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။လမ်းသင့်လျှင် ဂရာချူက ကေ့ကို သူ၏ရဲတိုက်အဝတွင် ချထားကောင်း ချထားခဲ့မည် ထင်သည်။ ထိုအခါ ကေက ရဲတိုက်ကြိးအတွင်း ဝင်နိုင်ရန် ကြိုးစားကောင်း ကြုးစားရင်း ဂရာချူ၏လှေ နောက်ထပ်လာလိုလာငြား စောင့်နေမည် ထင်သည်။မောင်မောင်ကြီးကမူ မုဆိုးကျော် ဂရာချူကို ငွေတောင်ပြည်က အလှအပများကို ပြရင်း လှပခြင်းကို ခံစားတတ်ရန် သင်ကြားပေးကောင်း ပေးနေမည် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့် အဖို့မှာမူ လက်နှိပ်စက် ရိုက်တတ်သော မျောက်တကောင် ဖြစ်ရန်သာ ကြိုးပမ်းစရာ ရှိပါတော့သည်။ရှိသည်ဟု သိထားသော အနာဂတ်ဆိုသည်မှာ ရှိမည်ဟု နားလည်ထားခြင်းအတွင်း၌ ရှိသည် မှန်သော်လည်း ရှိသည်ဟု ယတိပြတ် ပြောဆိုရန်မဖြစ်သေးသော ရှိမည် တခုမှ လွဲ၍ အခြား မဟုတ်တော့ အတိတ်ဆိုသည်မှာမူ ပြန်လည် ပြောပြနိုင်သော်လည်း. မရှိတော့သည့် ရှိနေမှုများသာဖြစ်တော့သည်။\nစာကြွင်း။ ။မြင့်သန်းက ငြိမ်းကျော် အမှတ်တရ ဟု ရေးပြီး မဟေသီမဂ္ဂဇင်း(ဒီဇင်ဘာ ၊၂၀၀၀ခုနှစ်)တွင် ဖော်ပြခဲ့သော ဤဝတ္ထုတိုအား အားယားနေသော ကျွန်တော်က မောင်တေဇာ(www.tazar.co.cc)အတွက် တကူးတက ပြန်လည် ရိုက်နှိပ်တင်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။ မူပိုင်ခွင့် မတောင်းသည့်အတွက် မူရင်းရေးသူ စာရေးဆရာ စိတ်ဆိုးစရာ မရှိဟု ထင်ပါသည်။း)


ကိုသစ် (သီတဂူ) ယဉ်ကျေးမှု မျိုးတုန်းသတ်ဖြတ်ခြင်း (Cultural Genocide) | MoeMaKa Burmese News & Media\n(မိုးမခ) ဒီဇင်ဘာ ၂၈၊ ၂၀၁၄\nလွန်ခဲ့တဲ့နှစ်က အိန္ဒိယမြောက်ပိုင်း နယူးဒေလီမြို့ရဲ့ မြောက်ဘက် ၂၉၈ မိုင် အကွာမှာရှိတဲ့ ဓရံဆာလာဆိုတဲ့ မြို့လေးမှာ လေးလလောက် နေထိုင်ခဲ့ဘူးပါတယ်။ ဓရံဆာလာဆိုတာ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ထက် ပေပေါင်း ၄၇၀၀ ကျော်မှာရှိတဲ့ တောင်ပေါ်မြို့လေး တမြို့ပါ။ ရာသီဥတုက အရမ်းအေးလွန်းပါတယ်။ အိန္ဒိယမှာ စာသင်နေကြတဲ့ အပူပိုင်းဒေသက မြန်မာရဟန်းတော်အချို့ နွေခိုလေ့ရှိတဲ့ မြို့လေးပေါ့။ ဓရံဆာလာဆိုတာ ရေခဲတောင်ကြီးတွေကို နောက်ခံပန်ချီကားတချပ်လို ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်တဲ့ မြို့လေး။\nနွေရာသီမှာတောင် စောင်ခြုံရတယ်။ ဓရံဆာလာဆိုတာ တိဘက်လူမျိုးတွေ အများဆုံးနေထိုင်တဲ့ မြိ့လေးတမြို့။ ဒီမြို့လေးမှာ နိုဘယ်လ် ငြိမ်းချမ်းရေးဆုရှင် ကမ္ဘာကျော် တိဘက်ဘုန်းတော်ကြီး ဒလိုင်းလားမား အခြေချနေထိုင် သီတင်းသုံးနေပါတယ်။ အခုနောက်ပိုင်း ထင်ရှား လာတဲ့ တိဘက်ဘုန်းကြီးလေး ကမ္မပါလည်း ဓရံဆာလာနဲ့ မနီးမဝေးမှာ ရှိနေပါတယ်။ ပြီးတော့ ဓရံဆာလာဟာ တိဘက်အဝေးရောက် အစိုးရရုံးစိုက်ရာဋ္ဌာနချုပ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ပြောလိုတာက ဓရံဆာလာဆိုတာ တိဘက်ဘုန်းတော်ကြီးတွေ ဆရာလေးတွေ တိဘက် လူမျိုးတွေ နေထိုင်ကြတဲ့ မြို့လေးပဲပေါ့။ တိဘက်လူမျိုး အများစုက နေထိုင်တာ အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိလှတယ်။ ဘုန်းတော်ကြီး ဒလိုင်းလား မားကို ဘုရားလောင်းလို့ သတ်မှတ်ပြီး ယုံကြည်ကိုးကွယ်ကြပါတယ်။ အိမ်များဆိုင်များမှာ မြန်မာပြည်မှာလို ဘုရားပုံတော် ကိုးကွယ်ကြတာ သိပ်မတွေ့ရ။ ဘုန်းတော်ကြီး ဒလိုင်းလားမားပုံတော်ကိုသာ ဘုရားစင်ပေါ်မှာ တွေ့ရတယ်။ တိဘက်ကား မြန်မာနဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံ ဆင်တူတယ်။\nဘာသာစကားအချို့ တူနေတာကို တွေ့ရတယ်။ဥပမာ မြန်မာက တ။ တိဘက်က ကျစ်၊ မြန်မာက ငါး။ တိဘက်က င လို့ ပြောကြတယ်။ အခြားဆင်တူတာလေးတွေ ရှိသေးတယ်။ (Linguistics) ဘာသာဗေဒအလိုအရ မြန်မာဟာ တိဘက်နဲ့ တအုပ်စုတည်းဖြစ်တဲ့အကြောင်း ဖတ်ဖူးတယ်။ အိန္ဒိယမှာ ဓရံဆာလာမြို့ဟာ နိုင်ငံခြားသားတွေ အများဆုံး လာရောက်လည်ပတ်ကြ အချိန်ကြာကြာ လာရောက်နေထိုင် လေ့ရှိတဲ့ မြို့လေးပဲဖြစ်တယ်။ နိုင်ငံခြားသားတွေက အင်္ဂလိပ်စာ အခမဲ့ သင်ပေးကြတယ်။ ကိုးရိးယားစကား အခမဲ့သင်ပေးတယ်။ ဂျပန်နဲ့ ဂျာမန်စတဲ့ ဘာသာစကားတွေကို အချိန်ရရင် ရသလို လာရောက်သင်ပေးကြတယ်။ သင်တန်းတခုကို လူတယောက်ထဲက လေးလ ငါး လစသည် အချိန်အကြာကြီး သင်ပေးနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါပေမယ့် တယောက်ပြန်သွားရင် နောက်ရောက်လာ သူက အဲဒီသင် တန်းကို ဆက်သင်ပေးလို့ သင်တန်းတွေဟာ အဆက်ပြတ်သွားတယ်ဆိုတာ သိပ်မရှိလှဘူး။ တရက်အချိန်ရရင် တရက် လာသင်ပေးကြ တယ်။ ဓရံဆာလာမှာ လေးလကြာနေထိုင်ခဲ့စဉ်အတွင်းမှာ တိဘက်လူမျိုးတွေရဲ့ ဆိုးရွားလှတဲ့ အခြေအနေတွေကို နေ့စဉ်လိုလို ကြားခဲ့ရ ပါတယ်။ ရေခဲတောင်ကြီးတွေကို ငေးကြည့်ရင်း သူတို့ပြောတာ နားထောင်နေမိတယ်။ အပြင်မှာ ရာသီဥတု အရမ်းအေးနေပေမယ့် ဘာ ကြောင့်မှန်းမသိ။ စိတ်ထဲမှာ ပူနေမိတယ်။ သူတို့ဟာ မြန်မာပြည်အကြောင်း ဘာမှသိပ်မသိကြ။ ဒါပေမယ့် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် အ ကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိနေကြတယ်။ freedom from fear က ရေခဲတောင်တန်းတွေပေါ်က စာအုပ်ဆိုင်တွေပေါ်မှာ ရှိနေတယ်လေ။ မြန်မာပြည်ဆိုတာ ဘယ်နားရှိမှန်းလည်း သိပုံမရ။ မေးကြည့်တော့ ဘာမှရေရေရာရာ ပြောနိုင်တာမရှိ။ သို့သော် ရွှေဝါရောင်တော် လှန်ရေး အကြောင်းကို သူတို့ ကောင်းကောင်းသိနေကြတယ်။ အင်တာနက်တွေ ဂြိုလ်တုစလောင်းတွေမှာ ကြည့်ခဲ့ရတယ်ဆိုပဲ။ တိဘက်သူငယ်ချင်း တယောက်က ပြောပါတယ်။ မင်းတို့က ငါတို့ထက်စာရင် အများကြီးတော်ပါသေးတယ်တဲ့။ သူပြောတဲ့ မင်းတို့က ငါတို့ထက်စာရင် တော်ပါ သေးတယ်ဆိုတဲ့စကားကို ကြားတော့ …… ။\nတိဘက်သူငယ်ချင်းကို အလိုလို သနားနေမိတယ်။ တနေ့မှာတော့ အမေရိကန်က Megan Akar ဆိုတဲ့ ဆရာမလေးက genocide ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှင်းပြတယ်။ Genocide ဆိုတာ လူမျိုးတုန်းသတ်ဖြတ်တဲ့ အကြောင်းဆိုတာ လူတိုင်းသိပြီးသားပါ။ ဓရံဆာလာ ဆိုတာ တိဘက်တွေရဲ့ ဒဏ်ရာအနာတရတွေကို ကုသပေးနေတဲ့ ဆေးရုံတရုံဆိုရင်လည်း မှားမယ် မထင်ပါဘူး။ နဲနဲလေး ရင်းနှီးခွင့်ရတာနဲ့ ရင်ဖွင့်တော့တာပဲ။ တိဘက်ပြည်ကနေ အိန္ဒိယရောက်အောင်လာခဲ့ရတာကိုက သူတို့အတွက် တကယ့်ကြီးမားတဲ့ စွန့်စားခန်းကြီးတခု။ အပြင်ထွက်ဖို့ ကြိုးစားရင်း လမ်းခုလတ်မှာ မိသားစုတွေ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ လောကကြီးကို နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာသွားသူတွေက ဒုနဲ့ဒေး။ တိဘက် တယောက်ကပြောပါတယ်။ အခုဆိုရင် တိဘက်ပြည်မှာ တိဘက်စာ တရားဝင်သင်ကြားခွင့် မရှိတော့ဘူး။ တိဘက်စကား ပြောလို့မရဘူး။ အိမ်မှာ တိဘက်စာ၊ တိဘက်စကားကို ခိုးသင် ခိုးပြောကြရတဲ့ဘ၀ကို ရောက်နေပြီ။ တိဘက်ယဉ်ကျေးမှု ရိုးရာပွဲလမ်းသဘင်တွေ လုပ်ခွင့် မရကြတော့ဘူး။ အခုဆို တိဘက်မှာရှိတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေဟာ တိဘက်စကားကို မပြောတတ်ကြတော့ဘူး။ တိဘက်ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ ဘာဆိုတာကို သိပ်မသိကြတော့ဘူး။ တိဘက်စာပေကို မြတ်နိုးခွင့်တွေ မရကြတော့ဘူးလေ။ ကျနော်နိုင်ငံ (တိဘက်) အကြောင်းတွေးရင် ရင်လေးတယ်ဗျာ။ စိတ်လည်း ပူတယ်။ လူမျိုးတမျိုးဟာ စာပေနဲ့ယဉ်ကျေးမှုပျောက်ရင် အဲဒီလူမျိုး မကြာခင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့မယ် ဆိုတာ ကျနော် ယုံကြည်နေ မိတယ်။ ၁၉၅၉ ခုနှစ်မှာ ဘုန်းတော်ကြီး ဒလိုင်းလားမား အိန္ဒိယဘက်ကို ထွက်ပြေးခဲ့ရတယ်။ တရုတ်စစ်သားတွေ တရုတ်လူမျိုးတွေ အလုံးအရင်းနဲ့ တိဘက်ဒေသကို ၀င်ရောက်လာကြပြီး အခြေခြချ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။\nနောက်တော့ စာသင်ကျောင်းတွေမှာ တရုတ်စာကို မသင် မနေရ ပြဋ္ဌာန်းပြီး တိဘက်စာ လုံးဝမသင်ရ၊ တိဘက်စကား လုံးဝမပြောရလို့ ပိတ်ပင်လိုက်တယ်။ တိဘက်လူမျိုးတွေရဲ့ ရိုးရာဓလေ့နဲ့ ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေ၊ ယဉ်ကျေးမှုတွေကို ဖျောက်ဖျက်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။ နောင် ဆယ်နှစ် အနှစ်နှစ်ဆယ်….ကျနော် မတွေးရဲဘူး။ တ၀ိုင်းလုံးက ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေကြတယ်။ သနားအောင်ပြောတာမဟုတ်မှန်း သိသာတယ်။ သူတို့ပြောတာတွေ နားထောင်ပြီးတဲ့အဆုံးမှာတော့ အမေရိကန် ဆရာမလေးက ပြောပါတယ်။ အဲဒါကို cultural genocide လို့ ခေါ်တယ်တဲ့။ ဒီနေ့ ကမ္ဘာမှာ လူမျိုးတုန်းသတ်ဖြတ်းခြင်းကို ဘယ်အဖွဲ့အစည်း ဘယ်လူမျိုးကမှ လက်မခံတော့ပါဘူး။ လူမျိုးတမျိုး ဆိုတာ လူမျိုးတုန်းသတ်ဖြတ်ခံရမှ မျိုးတုန်းသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ ယဉ်ကျေးမှု စာပေ ဘာသာစကားကို အသတ်ခံရရင်လည်း အဲဒီလူမျိုး ဟာ မျိုးတုန်းသွားနိုင်တယ်။ ၁၀ နှစ် မသိသာသေးဘူးပဲ ထားဦး။ အနှစ်နှစ်ဆယ်ဆို နဲနဲသိသာလာပြီ။ အနှစ်ငါးဆယ်၊ အနှစ် တရာ။ လုံးဝပျောက်သွားဖို့ပဲရှိတယ်။ ဒီနည်းနဲ့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားကြတဲ့ ဘာသာစကားတွေ လူမျိုးတွေ အများကြီးရှိခဲ့ဘူးတယ်။ (Linguistics) ဘာသာဗေဒအလိုအရ ကမ္ဘာပေါ်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့ ဘာသာစကားဟာ တထောင်ကျော်ရှိတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဘယ်ဘက်ကကြည့်ကြည့် တိဘက်တို့ရဲ့ အနာဂတ်ကား အားရစရာ မရှိလှ။ ရေခဲတောင်တန်းတွေပေါ် ပြန့်လွင့်နေတဲ့ မြူခိုးတွေလို အရာ ရာက မှုံဝါးနေဆဲ။ မိမိတို့တိုင်းပြည်ရဲ့ အနာဂတ်ကတဲ့ကော…….။\nတိဘက်သူငယ်ချင်းပြောသွားတဲ့ မင်းတို့က တော်ပါသေးတယ်ဆိုတဲ့စကားကို ဆက်တွေးနေမိတယ်။ ငါတို့ဟာ သူပြောသလို တကယ် ရော… တော်ပါသေးတယ် ဟုတ်ရဲ့လား ? မြန်မာပြည်မှာလည်း ဘာသာခြားစကားပြော သင်တန်းလေးတွေကို နေရာအတော်တော်များများမှာ တွေ့တွေ့ နေရတယ်။ နိုင်ငံခြား ရုပ်မြင်သံကြား ဇတ်လမ်းတွဲတွေကို နေ့တိုင်းထုတ်လွင့်နေကြတယ်။ သွေးရိုး သားရိုးမှ ဟုတ်ရဲ့လား။ နိမိတ်က အကောင်းလား၊ အဆိုးလား ? ကာရံမညီဘူး မိငယ်ရေ။\nမြန်မာပြည်ရဲ့ မြို့ကြီးတချို့မှာ တရားမ၀င် အခြေချနေထိုင်သူတွေရှိနေတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။ ရခိုင်ရွာအချို့မှာ ရခိုင်လူမျိုးတွေ မရှိကြတော့ဘူးတဲ့။ မန္တလေးလို အထင်ကရမြို့တော်ကြီးတောင် မျက်စိတွေ မှေးနေပြီဆိုပဲ။ ဟုတ် မဟုတ် မန္တလေးသားတွေက ပိုသိမှာပါ။ ဆရာအော်ပီကျယ် ပြောတာ မှတ်မိတယ်။ သူ့မိတ်ဆွေ နိုင်ငံခြားသားတယောက်ကို မှတ်ပုံတင် သေသေချာချာ သိမ်းထားဖို့ သတိပေးတော့ အဲဒီမိတ်ဆွေက ကိစ္စမရှိဘူး ကျနော်မှာ ဒါမျိုး ၁၀ ခု ရှိသေးတယ်လို့ အဆိုပါမိတ်ဆွေက ပြန်ပြောသတဲ့။ တရားခံ ဘယ်သူလဲဟေ့လို့ပဲ မေးလိုက်ချင်တော့တယ်။ အခုဆို မြို့သစ်တော်တော်များမှာ ရောက်ကုန်ကြရသူတွေဟာ မြန်မာတွေများတယ်လို့ မန္တလေးမြို့ခံ မိတ်ဆွေ တဦးက ပြောပါတယ်။ မြန်မာပြည်မို့ မြန်မာပြည်သားတွေများတာ ဆန်းသလားလို့ မေးရင်….။ မန်းမြို့သားတွေကိုပဲ မေးကြည့်စေချင်ပါ တယ်။ အဖြေက သူတို့ဆီမှာပဲ ရှိလိမ့်မယ်။ မြန်မာစကားမတတ်သူတွေ မန်းမြို့မှာ တပုံကြီးဆိုပဲ။ ရခိုင်မှာ တချို့ရွာတွေမှာ ရခိုင်တွေ မရှိကြတော့ဘူးတဲ့။ နယ်စပ်တွေကနေ ယိုစိမ့်နေတဲ့ မြန်မာအမျိုးသမီးလေးတွေရဲ့ မနက်ဖြန်တွေက မှုံဝါးလွန်းလှတယ်။ ရေကြည်ရာ မျက်နု ရာရှာရင်း……။ ဒီအစိမ်းရောင်လွင်ပြင်တောမှာ မပျော်ချင်လည်း ပျော်ခဲ့ရ။ လူ့ဘ၀က သိပ်တိုတယ်ဆိုပေမယ့် အဆင်မပြေသူတို့ အတွက် ရှည်လွန်းပါတယ်။ သေချာတာတခုကတော့ နေထွက်မှာကို ကြောက်နေတဲ့သူတွေလည်း ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာပါပဲ။ သစ်ပင်တပင်ကို သင်းသပ်ပြီးတော့ အသေသတ်သလိုမျိုး အင်အားချိနဲ့သူတွေ ချို့တဲ့သူတွေကို သင်းသပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတဲ့ လူပုဂ္ဂိုလ်တချို့၊ လူ့အဖွဲ့အ စည်းအချို့ ရှိနေကြတယ်ဆိုတာကို မမေ့စေချင်ပါဘူး။\nCultural Genocide ။\nအဖြူနဲ့ အမည်းကြားမှာ အိပ်မောကျမနေနဲ့တော့ ငါ့မြို့လေးရေ….။\nTags: ကိုသစ် (သီတဂူ), ရခိုင်


သင်္ကြန်မှာ ဖတ်လို့ကောင်းတဲ့ အင်္ဂလိပ်ဝတ္ထုစာအုပ်လေးတွေ\n14 Apr 2018 . 4:10 PM\nသင်္ကြန်ပိတ်ရက်မှာ အိမ်တွင်းအောင်းနေတဲ့သူတွေရှိကြသလား? အခုနောက်ပိုင်းစာအုပ်တွေက ဌားရခက်လာသလို ဖုန်းနဲ့လည်း စာဖတ်ဖို့က ဘယ်ကနေ PDF File တွေ ရှာရမလဲဆိုပြီး အခက်ကြုံလာပါတယ်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ သင်္ကြန်လိုမျိုး နှစ်တစ်နှစ်ရဲ့ အကြာရှည်ဆုံးအားလပ်ရက်ဖြစ်ပေမယ့်လည်း စာမဖတ်ဖြစ်ပဲ အချိန်ကုန်သွားဦးမှာပါ။\nအဲ့ဒီအတွက် အခုလိုသင်္ကြန်တွင်းမှာ ကိုယ့်ဖုန်း Tablet တွေနဲ့ပဲ App အသုံးပြုပြီးတော့ အင်္ဂလိပ်ဝတ္ထုစာအုပ်လေးတွေ ဖတ်လို့ရအောင် သုံးရမယ့် App လေးနဲ့ စာအုပ်အချို့ကို ညွှန်းပေးသွားပါမယ်။\nအရင်ဆုံး သုံးရမယ့် App ကတော့ Aldiko Book Reader App ဖြစ်ပြီးတော့ iOS ရော၊ Android မှာပါ အခမဲ့ Download ရယူနိုင်တဲ့ Application တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ အခု App ဟာ Apple iTunes Gift Card ၊ Google Play Store Gift Card တွေ Master ၊ Visa Card တွေနဲ့ ချိတ်ထားရင် စာအုပ်တွေကို တရားဝင်ဝယ်ဖတ်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုပြောသွားမယ့်စာအုပ်တွေကတော့ Public Domain Books တွေဖြစ်တဲ့အတွက် အခမဲ့ရယူနိုင်မှာဖြစ်ပါတယ်။\nအရင်ဆုံး App ကနေ Get Gooks (Feedbooks) ကနေ Public Domain Books ကို ရွေးချယ်ပြီးတော့ အခုပြောသွားမယ့် Ebooks တွေကို Download ရယူပြီး ဖတ်ရှုလို့ရပါတယ်။\n(၁) The Adventures of Tom Sawyer\nအခုဝတ္ထုက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၈၇၆ ခုနှစ်က ဝတ္ထုစာအုပ်တစ်အုပ်ဖြစ်ပြီး စာရေးဆရာ Mark Twain ကရေးသားခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ Sherlock Holmes လောက်တော့မဟုတ်ပေမယ့် Tom Sawyer ဆိုတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ကြုံရတဲ့ အခက်အခဲတွေ၊ အမှုအခင်းတွေကို ဖြေရှင်းပုံတွေက အခုစာအုပ်ကို နာမည်ကြီးစေခဲ့ပြီး နောက်ထပ် Tom Sawyer ပါဝင်တဲ့ စာအုပ် ၃ အုပ်ထပ်မနည်းထပ်ပြီး ရေးခဲ့ရတဲ့အထိ နာမည်ကြီးခဲ့တဲ့ ဇတ်ကောင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပါတယ်။\n(၂) A Little Princess\nSara Crewe အမည်ရှိတဲ့ကလေးမလေးက လန်ဒန်မြို့ကြီးမှာရှိတဲ့ ဘော်ဒါကျောင်းတစ်ခုမှာလာတက်ရင်းနဲ့ ကြုံလာရတဲ့ အခက်အခဲတွေကြုံရတာကို သူ့ကိုယ်သူ မင်းသမီးတစ်ယောက်လို စိတ်မှတ်ပြီးတော့ အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့ ဒီဝတ္ထုလေးကလည်း ဖတ်နေတဲ့သူတွေကို စာအုပ်ထဲရောက်သွားပြီး Sara ကို ကြည့်နေရသလိုကို ခံစားရစေမှာပါ။\n(၃) The Call of The Wild\nအမေရိကန်စာရေးဆရာကြီး Jack London ရဲ့ အအောင်မြင်ဆုံးစာအုပ်တစ်အုပ်ဖြစ်တဲ့ ဒီစာအုပ်က Buck အမည်ရှိတဲ့ ခွေးအကြောင်းကို ရေးဖွဲ့ထားတာဖြစ်ပါတယ်။ ခွေးလေး Buck ကို လူတွေက ယုတ်မာပြီး နှိပ်စက်မှုတွေ၊ မနိုင်ဝန်ထမ်းခိုင်းပြီး နှင်းစီးစွပ်ဖားလှည်းအတင်းဆွဲခိုင်းတာတွေ၊ ဝံပုလွေတွေနဲ့ လူရိုင်းတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို စွဲနှစ်ဝင်အောင်ဖတ်ရမှာဖြစ်တဲ့အတွက် တချို့ကဆိုရင် အခုစာအုပ်က ကလေးငယ်တွေ ဖတ်ရှုဖို့ မသင့်လျော်ဘူးလို့တောင်ပြောကြားခဲ့ကြတာပါ။\n(၄) The Great Gatsby\nဒီစာအုပ်ကတော့ ရုပ်ရှင်အနေနဲ့လည်း နာမည်ကြီးပြီးတော့ ဘယ်ကဘယ်လိုချမ်းသာလာမှန်း ဘယ်သူမှမသိတဲ့ မီလျှံနာသူဌေးကြီး Jay Gatsby နဲ့ ပြိုင်စံရှားအောင် လှပတဲ့ Daisy တို့ရဲ့ အချစ်ဇတ်လမ်းကို ပုံဖော်ထားတာပါ။ Gatsby ညတိုင်း မျှော်ကြည့်နေတဲ့တဖက်ကမ်းက မီးပြတိုက်ရဲ့ မီးစိမ်းလေးက ဘာဖြစ်မလဲ…\n(၅) Pride and Prejudice\n၁၈ ရာစုနှစ်ရဲ့ နာမည်အကြီးဆုံး အမျိုးသမီးစာရေးဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ Jane Austen ရဲ့ ဒီစာအုပ်က အချစ်ဝတ္ထုတွေထဲမှာ အခုအချိန်အထိ အကောင်းဆုံးဖြစ်နေဆဲ ဝတ္ထုတစ်ပုဒ်ပါ။ ရုပ်ရှင်အနေနဲ့လည်း မကြာခဏကို ပြန်လည်ရိုက်ကူးကြပြီး အဂိလိပ်တွေရဲ့ မတူညီတဲ့ ဂုဏ်အသိုင်းအဝိုင်း ၂ ခု ကြားက ကွာဟမှုတွေ၊ မှားယွင်းတဲ့ အစွဲတွေ၊ မာန နဲ့ အတ္တအားပြိုင်မှုတွေကို Jane Austen က အလှပဆုံးပုံဖော်သွားခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။\nဒီစာအုပ်လေးတွေကတော့ အရင်ဆုံး ဖတ်ကြည့်စေချင်တဲ့ စာအုပ်လေးတွေဖြစ်ပြီးတော့ တကယ်လို့ တခြားစာအုပ်တွေကို ဖတ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်း အခုနကပြောသွားတဲ့ အခမဲ့ရတဲ့ စာအုပ်တွေအများကြီးရှိသေးတော့ ကိုယ်ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့စာအုပ်ကို Download ယူပြီး ဖတ်ရုံပဲနော်။\nသင်ျကွနျမှာ ဖတျလို့ကောငျးတဲ့ အင်ျဂလိပျဝတ်ထုစာအုပျလေးတှေ\nသင်ျကွနျပိတျရကျမှာ အိမျတှငျးအောငျးနတေဲ့သူတှရှေိကွသလား? အခုနောကျပိုငျးစာအုပျတှကေ ဌားရခကျလာသလို ဖုနျးနဲ့လညျး စာဖတျဖို့က ဘယျကနေ PDF File တှေ ရှာရမလဲဆိုပွီး အခကျကွုံလာပါတယျ။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ သင်ျကွနျလိုမြိုး နှဈတဈနှဈရဲ့ အကွာရှညျဆုံးအားလပျရကျဖွဈပမေယျ့လညျး စာမဖတျဖွဈပဲ အခြိနျကုနျသှားဦးမှာပါ။\nအဲ့ဒီအတှကျ အခုလိုသင်ျကွနျတှငျးမှာ ကိုယျ့ဖုနျး Tablet တှနေဲ့ပဲ App အသုံးပွုပွီးတော့ အင်ျဂလိပျဝတ်ထုစာအုပျလေးတှေ ဖတျလို့ရအောငျ သုံးရမယျ့ App လေးနဲ့ စာအုပျအခြို့ကို ညှနျးပေးသှားပါမယျ။\nအရငျဆုံး သုံးရမယျ့ App ကတော့ Aldiko Book Reader App ဖွဈပွီးတော့ iOS ရော၊ Android မှာပါ အခမဲ့ Download ရယူနိုငျတဲ့ Application တဈခုဖွဈပါတယျ။ အခု App ဟာ Apple iTunes Gift Card ၊ Google Play Store Gift Card တှေ Master ၊ Visa Card တှနေဲ့ ခြိတျထားရငျ စာအုပျတှကေို တရားဝငျဝယျဖတျလို့ ရပါတယျ။ ဒါပမေယျ့ အခုပွောသှားမယျ့စာအုပျတှကေတော့ Public Domain Books တှဖွေဈတဲ့အတှကျ အခမဲ့ရယူနိုငျမှာဖွဈပါတယျ။\nအရငျဆုံး App ကနေ Get Gooks (Feedbooks) ကနေ Public Domain Books ကို ရှေးခယျြပွီးတော့ အခုပွောသှားမယျ့ Ebooks တှကေို Download ရယူပွီး ဖတျရှုလို့ရပါတယျ။\nအခုဝတ်ထုက လှနျခဲ့တဲ့ ၁၈၇၆ ခုနှဈက ဝတ်ထုစာအုပျတဈအုပျဖွဈပွီး စာရေးဆရာ Mark Twain ကရေးသားခဲ့တာဖွဈပါတယျ။ Sherlock Holmes လောကျတော့မဟုတျပမေယျ့ Tom Sawyer ဆိုတဲ့ ကောငျလေးတဈယောကျ ကွုံရတဲ့ အခကျအခဲတှေ၊ အမှုအခငျးတှကေို ဖွရှေငျးပုံတှကေ အခုစာအုပျကို နာမညျကွီးစခေဲ့ပွီး နောကျထပျ Tom Sawyer ပါဝငျတဲ့ စာအုပျ ၃ အုပျထပျမနညျးထပျပွီး ရေးခဲ့ရတဲ့အထိ နာမညျကွီးခဲ့တဲ့ ဇတျကောငျတဈယောကျဖွဈပါတယျ။\nSara Crewe အမညျရှိတဲ့ကလေးမလေးက လနျဒနျမွို့ကွီးမှာရှိတဲ့ ဘျောဒါကြောငျးတဈခုမှာလာတကျရငျးနဲ့ ကွုံလာရတဲ့ အခကျအခဲတှကွေုံရတာကို သူ့ကိုယျသူ မငျးသမီးတဈယောကျလို စိတျမှတျပွီးတော့ အသကျရှငျဖို့ ကွိုးစားတဲ့ ဒီဝတ်ထုလေးကလညျး ဖတျနတေဲ့သူတှကေို စာအုပျထဲရောကျသှားပွီး Sara ကို ကွညျ့နရေသလိုကို ခံစားရစမှောပါ။\nအမရေိကနျစာရေးဆရာကွီး Jack London ရဲ့ အအောငျမွငျဆုံးစာအုပျတဈအုပျဖွဈတဲ့ ဒီစာအုပျက Buck အမညျရှိတဲ့ ခှေးအကွောငျးကို ရေးဖှဲ့ထားတာဖွဈပါတယျ။ ခှေးလေး Buck ကို လူတှကေ ယုတျမာပွီး နှိပျစကျမှုတှေ၊ မနိုငျဝနျထမျးခိုငျးပွီး နှငျးစီးစှပျဖားလှညျးအတငျးဆှဲခိုငျးတာတှေ၊ ဝံပုလှတှေနေဲ့ လူရိုငျးတှရေဲ့ တိုကျခိုကျမှုတှကေို စှဲနှဈဝငျအောငျဖတျရမှာဖွဈတဲ့အတှကျ တခြို့ကဆိုရငျ အခုစာအုပျက ကလေးငယျတှေ ဖတျရှုဖို့ မသငျ့လြျောဘူးလို့တောငျပွောကွားခဲ့ကွတာပါ။\nဒီစာအုပျကတော့ ရုပျရှငျအနနေဲ့လညျး နာမညျကွီးပွီးတော့ ဘယျကဘယျလိုခမျြးသာလာမှနျး ဘယျသူမှမသိတဲ့ မီလြှံနာသူဌေးကွီး Jay Gatsby နဲ့ ပွိုငျစံရှားအောငျ လှပတဲ့ Daisy တို့ရဲ့ အခဈြဇတျလမျးကို ပုံဖျောထားတာပါ။ Gatsby ညတိုငျး မြှျောကွညျ့နတေဲ့တဖကျကမျးက မီးပွတိုကျရဲ့ မီးစိမျးလေးက ဘာဖွဈမလဲ…\nTranscend Myanmar အကှောငြး အသေးစိတစြုံစမြးရနြ\n၁၈ ရာစုနှဈရဲ့ နာမညျအကွီးဆုံး အမြိုးသမီးစာရေးဆရာမတဈယောကျဖွဈတဲ့ Jane Austen ရဲ့ ဒီစာအုပျက အခဈြဝတ်ထုတှထေဲမှာ အခုအခြိနျအထိ အကောငျးဆုံးဖွဈနဆေဲ ဝတ်ထုတဈပုဒျပါ။ ရုပျရှငျအနနေဲ့လညျး မကွာခဏကို ပွနျလညျရိုကျကူးကွပွီး အဂိလိပျတှရေဲ့ မတူညီတဲ့ ဂုဏျအသိုငျးအဝိုငျး ၂ ခု ကွားက ကှာဟမှုတှေ၊ မှားယှငျးတဲ့ အစှဲတှေ၊ မာန နဲ့ အတ်တအားပွိုငျမှုတှကေို Jane Austen က အလှပဆုံးပုံဖျောသှားခဲ့တာဖွဈပါတယျ။\nဒီစာအုပျလေးတှကေတော့ အရငျဆုံး ဖတျကွညျ့စခေငျြတဲ့ စာအုပျလေးတှဖွေဈပွီးတော့ တကယျလို့ တခွားစာအုပျတှကေို ဖတျခငျြတယျဆိုရငျလညျး အခုနကပွောသှားတဲ့ အခမဲ့ရတဲ့ စာအုပျတှအေမြားကွီးရှိသေးတော့ ကိုယျကွိုကျနှဈသကျတဲ့စာအုပျကို Download ယူပွီး ဖတျရုံပဲနျော။


မြတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်၍ နေရာအနှံ့ ၌ နေပါ ဦးခိုင်ထူး - Yangon Media Group\nမြတ်သော အကျင့်ကို ကျင့်၍ နေရာအနှံ့ ၌ နေပါ ဦးခိုင်ထူး\nအဆိုတော်ကတော့ ကိုယ့်ငယ်ဘဝမှာ အကြိုက် ဆုံးပဲ။\nအားလုံးဟာ ကိုယ့်အတွက်ရည်ညွှန်းလေသလား အောက်မေ့ရတယ်။\nခေတ်ပြိုင်တွေအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုတယ်ဆိုတာ ခေတ်ကတောင်းဆိုလို့ပေါ်လာတဲ့ အဆိုတော်ပဲ။ မုံရွာကောလိပ်နေ့ရက်တွေ၊ မန္တလေးတက္ကသိုလ် ကျောင်းသားနေ့ရက်တွေမှာ ထူးအိမ်သင်မပေါ်ခင်အထိက စိုင်းထီးဆိုင်တစ်ယောက်တည်းနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ ခိုင်ထူးနဲ့ တူးတူးက ထိန်းကျောင်းခေါ်ဆောင်ခဲ့တာပဲ။ ရန်ကုန်ဒီဂီတလောကကို ကိုယ်ကျင်လည်တော့ ခေတ်ကပြောင်းနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်အတွက်ကတော့ ကိုယ်ခေါ်မယ့်လမ်း လိုက်မယ်ပြောဖူးသူပဲ၊ ချစ်ခြင်းရဲ့အပြစ်ဒဏ်ပဲ၊ သစ္စာရှိဖို့ တို့လာတယ်ပဲ။ တစ်ရက်တော့ ဖူးမောက် တေးသံသွင်းက ဒီဇိုင်းတစ်ခုအပ်တယ်။ ခိုင်ထူးတဲ့ 'တွဲဖက်ချွေး'တဲ့၊ 'ဟာ . .ဒါ ကျွန်တော့်အကြွေဗျ'လို့ ပြောလိုက်သေးတယ်။ ကျွန်တော့် ဟီးရိုးဆိုတော့ ကျွန်တော့်ရိုးသားမှုက သူ့တေးစီးရီးကို ကွန်ပျူတာခေတ်မှာ ကျွန်တော်တတ်စွမ်းသမျှ ရိုးသားစွာနဲ့ ကျွန်တော့်လက်နဲ့ပဲရေးဆွဲပြီး ကျွန်တော့် လက်ရေး နဲ့ပဲရေးကာ ကျွန်တော့်လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပါတယ်။ မျိုး ဆွေသန်း ၁၉၉၅ တဲ့။\nဒါကျွန်တော့်ဘက်က ဦးခိုင်ထူးအပေါ် ကျေးဇူး သိတတ်မှု၊ မေတ္တာစေတနာ လေးစားချစ်ခင်ရင်းနှီးကျွမ်း ဝင်မိသမျှ အနီးကပ်ဆုံး ချဉ်းကပ်မိသမျှဟာ 'တွဲဖက်ချွေး'ပဲ။ ဒါ့အပြင် ဒီအချိန်က ကိုယ်ကြိုက်မိတဲ့ ဧကစာချို ဆိုတဲ့ ကိုချိုကိုလည်း တွဲဖက်ချွေး သီချင်းစာအုပ်အတွက် ပုံလေးတွေအပ်ပြီး နှစ်သက်ဖွယ်ရာသီချင်းစာအုပ်လေး အဖြစ် ဖန်တီးပေးခဲ့ပါတယ်။ တစ်ရက်မှာ ဦးခိုင်ထူးက တင်ဇာမော်ကိုပွဲတစ်ပွဲမှာ လာပြီးချီးကျူးပါသတဲ့။ တင်ဇာမော်ကလည်း ဦးခိုင်ထူးနဲ့ စကားတွေပြောပြီးတဲ့နောက်မှာ 'ဦးခိုင်ထူးမှ ဦးခိုင်ထူးတဲ့ တစ်ယောက်ရှိတယ်၊ ကိုမျိုးဆွေသန်းပဲ'ဆိုတော့ သူကပဲ ဝမ်းတွေသာနေသေးသတဲ့၊ ဒါနဲ့ပဲ 'ငါကသူ့စီးရီးတစ်ခု ဒီဇိုင်းလုပ်ရတာ သေမလောက်ပျော်နေတာပြောပေးဦး' ဆိုတော့၊ ဘယ်စီးရီးလဲလို့ ဦးခိုင်ထူးကမေးခိုင်းပြန်တယ်။ ဖူးမောက်တေးသံသွင်းကအပ်တဲ့ တွဲဖက်ချွေး တေးစီးရီးလို့ပြောတော့ ဦးခိုင်ထူးက ''တင်ဇာရယ် ငါဒီဖြစ် ရပ်ကို သိပ်ကျေနပ်တယ်'တဲ့။ သူ့တွဲဖက်ချွေးစီးရီးကာဗာ ဒီဇိုင်းကိုလုပ်ပေးတဲ့ ဒီဇိုင်းဆရာကခေတ်ပေါ်ဒီဇိုင်းဆရာ၊ အဲဒီဒီဇိုင်းဆရာက သူ့တေးသီချင်းတွေနဲ့ ကြီးပြင်းလာတဲ့ သူဆိုတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုလေးကိုပေးခွင့်ရလိုက်တဲ့အတွက် ကျွန်တော်ကျေနပ်မိတာလည်း အမှန်ပါပဲ။\nဦးခိုင်ထူးကို လူချင်းတည့်တည့်တွေ့တော့ ဖူဆန် စားသောက်ဆိုင်မှာ အောင်အောင်က မိတ်ဆက်ပေးပြီး သီချင်းဆိုခိုင်းတော့ ကျွန်တော်ကအောင်အောင့်ကို အတင်းတားမြစ်တဲ့အခါ ဦးခိုင်ထူးကအောင်အောင်နဲ့ကသူနဲ့ညီအစ်ကိုလိုဖြစ်လို့ အားနာရန်မလိုပါကြောင်း ပြောတဲ့အခါ မဖြစ်မနေကျွန်တော်ပြောရတော့မှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် 'နေရာဟောင်းလေးမှာ'ပေါ့။ 'သည်နွေကူးပြောင်းရင် အလွမ်းစိတ်ဖြေပြေမယ့် မင်းကိုယ်စားကိုဘယ်ရာသီမှာရုန်းထွက်လို့စေနိုင်မှာလည်း လေ နေနေနိုင်တဲ့ ဘဝသစ်မှာ အဆင်သင့်မဖြစ်နိုင်သေးရင် နေရာဟောင်းလေးမှာ ပြန်လည်ဆုံစည်းကြစို့ကွယ်'။ အခုသူနဲ့အတူ စိတ်ပါလက်ပါ နေရာဟောင်းလေး ကို သွားနေတဲ့သူက တွဲဖက်ချွေးဒီဇိုင်းလုပ်တဲ့ ဒီဇိုင်းဆရာ လေးလို့ ဦးခိုင်ထူးမသိပါဘူး၊ ကျွန်တော်ကလည်း မပြောတော့ပါဘူး၊ ခရမ်းကအထွက် ချောင်းတစ်ဖက်မှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေတဲ့ တွဲဖက်ကျောင်းဆရာလေးက သီးသန့် နေရာတစ်ခုမှာ ထားခဲ့ပါပြီ။ ဖြတ်သန်းခဲ့သမျှ နေရာဟောင်းလေးတွေကို အသက် ဝင်စေခဲ့သူက ခေတ်ပြိုင်တွေအဖို့ချစ်ခဲ့တဲ့ မိန်းမတွေ လား၊ မုန်းခဲ့တဲ့မိန်းမတွေလားမဟုတ်ပါဘူး. . .သူပါ၊ ဦးခိုင်ထူးပါ၊ သူရဲ့ဆောင်းမှာလည်း ရောက်မလာခဲ့သူပါ။\nမုံရွာကောလိပ်၊ မန္တလေးတက္ကသိုလ်၊ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ် ဘက်မှာ နှင်းလေးတွေ ဝေနေပြီလား၊ မိုးစက်ကလေးတွေ ကျလာပြီလား၊ ဥသြငှက်ကလေးတွေ အော်မြည်သံ ကြားစ ပြုပြီလား၊ ရင်ထဲမှာ ကျင်ခနဲပါပဲ။ အသည်းအိမ်ထဲစွဲစေ တဲ့အသံ၊ ဝေးနေလည်းကြားယောင်တယ်။ အမြဲတမ်းမိတ်ဆွေရယ်၊ ဆောင်းမှာလည်း ရောက်မ လာခဲ့သူ၊ မိုးမှာလည်းမတွေ့နိုင်တဲ့ ခရီးသွားမိတ်ဆွေရယ်။ ကျွန်တော်တို့တွေမှာ နေရာဟောင်းလေးတွေဆီကို ရောက်မလာနိုင်တော့မယ့်သူလေးတွေ တစ်ယောက်စီတော့ ရှိနေခဲ့ကြတယ်မဟုတ်လား ဒီတော့လည်းဆိုပေါ့၊ ညည်းပေါ့။ နေရာဟောင်းတွေဆီ ကိုယ်ရောက်တော့ကွယ် ထာဝစဉ်တွေး ငေးနေမိတယ်။ ဒါပေမယ့်လေကွယ် ပစ်သွားရက်သူ မငြူစူပါဖူး ကိုယ့်ချစ်ဦးရယ်။ အိုး ဒီရင်မှာ သူသာပဲ ထာဝစဉ်သာ။\nအလွမ်းမှန်ဖို့၊ အလွမ်းသန်ဖို့ ညွှန်းကိန်းတွေတည့်တည်၊့ နေရာတွေတည့်တည့်၊ ဗဟိုချက်တွေကိုတည့်တည့် ရာပြည့်သော မိုးကျော်သော ခိုင်ထူးသောက ညွှန်ပြကူညီ ပူလောင်ပေးခဲ့ကြတယ်မဟုတ်လား။ အဲဒီအပူတွေနဲ့ ပျံတက် ခဲ့ကြတဲ့ ဒုံးပျံတွေက ကျွန်တော်တို့တစ်ခေတ်လုံးပါ။ ဒီနေ့ ဦးခိုင်ထူးကို ဂူသွင်းသင်္ဂြိုဟ်ပါမယ်တဲ့။ ဦးခိုင်ထူး ကနေထိုင်ခဲ့စဉ်မှာ နေထိုင်ရာပတ်ဝန်းကျင်ကို အလှဆင်ပေး ခဲ့ပြီး ကမ္ဘာလောကကြီးကို အကောင်းဘက်က စွက်ဖက် ပေးခဲ့သူပါ၊ လေးထောင့်မေးရိုးနဲ့ ဦးခိုင်ထူး သီဆိုခဲ့တဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဒီနံနက်ကြားယောင်ပါတယ်။ နံနက်မိုးလင်းလင်းချင်း ကားလမ်းဘက်ကကားသံတွေ အတိုင်းသား ကြားတဲ့အခိုက်မှာငါဟာနိုးတစ်ဝက် အိပ်တစ်ဝက် အသာအယာ အနားတိုးလှုပ်၍ ငါ့မိတ်ဆွေကိုနှုတ်ဆက်နေ့ရဲ့ ရောင်နီရောက်လို့လာပြီ ခွင့်ပြုသူငယ်ချင်း။ 'တစ်လှမ်းချင်းလှမ်းလို့ တရွေ့ရွေ့ထွက်ခဲ့ ရှေ့မှာ မျှော်လင့်ခြင်းတို့နင်းတွန်း၍ အသက်ဆက်ယုံကြည်ခြင်း မမြဲသောလက်နှင့်ချို့တဲ့ငါ့ဘဝရှိပါစေသူငယ်ချင်း ငါသည်မြတ်သောအကျင့်ကိုကျင့်၍ နေရာအနှံ့၌နေရာ၏။\n'ရိုးသားခြင်း၌ ဆင်းရဲငါ့ဘဝရှိပါစေသူငယ်ချင်း ငါသည် မြတ်သောအကျင့်ကိုကျင့်၍ မြေမှာရပ်၍နေပါ၏'။ ခွင့်ပြုပါတယ် ဦးခိုင်ထူး၊ ကျွန်တော်တို့ခေတ်ပြိုင်များ အပေါ် ကြီးမားတဲ့ အနုပညာမှော်သြဇာနဲ့ လွှမ်းမိုးခဲ့သူ တစ်ဦးရဲ့ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို သေချာစွာနားလည်လျက် ရှိခိုး နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။\nမြတ်သောအကျင့်ကိုကျင့်၍ နေရာအနှံ့မှာနေပါ ဦးခိုင်ထူး . . . ။ ။\nMore in this category: « ရှစ်လေးလုံး အရေးအခင်းကို အခြေခံကာ ရိုက်ကူးမည့်'ဇာတိမြေ'ရုပ်ရှင် ဇာတ်ကားကြီးကို ရှစ်လေးလုံး နှစ် ၃ဝ ပြည့်မတိုင်ခင် ရုံတင်ပြသမည် ဟုဆို ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားများ ကြည့်ရှုနိုင်မည့် Playlist အစီအစဉ် စတင်မိတ်ဆက် »\n21-09-2017 Hits:1585 Article ဌေးဌေး\n21-09-2017 Hits:94 life မိုးဆက်ကို


ရှာပုံတော် မင်းသား ကြီး | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Arts & Humanities » ရှာပုံတော် မင်းသား ကြီး\nရှာပုံတော် မင်းသား ကြီး\nPosted by Mahar Myanmar on Aug 10, 2013 in Arts & Humanities |9comments\nအကျွန်ုပ် ပညာ ယှိသုခမိန် မဟာမြန်မာသည် မိမိ၏ ဖူးစာရှင် ကို ရှာဖွေမည် ဟူ၍ နေပြည်တော် မှ ဥတ္တရယဝမဇ္ဈ ဂုုံး ရွာ သို့ ထွက်လာပြီး.. ပထမဆုံးတွေ့ရှိသည့် အင်တာနက် ကဖေးဆိုင် သို့ ဝင်ပြီး သကာလ ကာပယ်ချီနို အီတလီ ကာဖီ တစ်ခွက်ဖြင့် ဖေ့စ်ဘွတ် ဖွင့်လျှက် ပထမဦးဆုံး တွေ့ရှိသူ ယာဂုအိုး ရွက်ထားသည့် သူငယ်မ ပလိုဖိုင် အား ချတ်ဘောက်စ် မှ ဟိုင်းဟု နှုတ်ဆက် လျှက် ဖူးစာရှင် ရှာပုံတော် ဖွင့်ခဲ့လေတော့သတည်း ။\n၎င်းသူငယ်မသည်လည်း ရှေးအတိတ်ကံ ကြောင့် အကျွန်ုပ် အား ကံဟောင်း နှိုးဆော်ပြီး ဘာဘာ ညာညာ ဖြစ် ပြန်လည် ဟိုင်း ပါတော့သည် ။\nအကျွန်ုပ် မဟာ မြန်မာ ပညာ ယှိ သည် ၎င်း သူငယ် မအား ပညာ ရှိ / မရှိ စူးစမ်း လို၍ လက်သီးဆုပ် ပုံအား မတ်စိ ပို့ လိုက် ရာ..တစ်ဖက် မှ.. လက်ဝါး ဖြန့် ပြ လျှက် မတ်စိ ပြန် လည် ရောက် ရှိလာသည် ဟူ၏။ ( အင်း..ဇာတ် အတိုင်းဆိုရင်..ဒါ က လက်ဆုပ် လက်ကိုင် မရှိဘူး ပြတာ ..လက်တွေ့ မှာ တော့.. ……… ……….. ………. ………. )\nအကျွန်ုပ်လည်း တစ်ဆင့်တက် ၍ …\n“ အသင်၏ အမည် အသူနည်း ”\n“ အသင် အကျွန်ုပ် ၏ အမည်သည် လောက ၌ ဖြစ်ပြီး ၊ ဖြစ်ဆဲ ၊ ဖြစ်လတ္တံ့ သော ကာလ သုံးပါး ၌ မရှိ်သော အမည် ကို ဆိုလိုပါသည် ”\n( အတွေး ) … ဘယ်ကာလ မှ မရှိ တာ သေမင်း မရဏ ဆိုတော့ကား\n“ သိပါပြီ..နှမတော်.. မသေးမင်း .. နှမတော် ယာဂု အိုးရွက်တဲ့ ပလိုဖိုင် နဲ့ အဘယ် မှာ သွားလန်း မည် နည်း ”\n“ ယာဂု အိုးအား အိမ်ရှေ့ နတ် ထံ ပို့ပါမည် ”\n… အိမ်ရှေ့နတ် ဆိုတာ . ပထွေး ကို ပြောတာ..\n“ မသေးမင်း သင် ၏ ပထွေးတော်သည် အဘယ် အမှု ကို လုပ်ဆောင်သနည်း ”\n“ အသင်.. အကျွန်ုပ် ၏ ပထွေးသည် လူတစ်ယောက်တည်း ဖြင့် နှစ်ကွဲသော အမှု ကို ပြုလုပ်ဆောင်ရွက်နေပါ သည် ”\n… နှစ်ကွဲသော အမှု ဆိုတာ.. နှစ်ဘက် အမှုသည် နဲ့ ပတ်သက် နေရတာ က တရားသူကြီး ကို ပြောတာ..\n“ အို ..နှမတော် သင့် ပထွေး တရားသူ ကြီး သည် အဘယ်မည်သော အရပ်ဌာနတွင် ရုံးထိုင်သနည်း”\n“ အသင်. အကျွန်ုပ် ၏ ပထွေးသည် ထို အရပ် သို့ တစ်ခေါက် ရောက်သော သူတို့ တစ်ခေါက် မပြန်သော နေရာ တွင် ရုံးထိုင် ပါ ၏ ”\n…တစ်ခေါက် ရောက်ပြီး သူတို့ တစ်ခေါက် မပြန်တာ က သေဒါဏ် ကျ ကြိုးတိုက် ရှိ တဲ့ အကျဉ်းထောင်\n“ သင့် ပထွေးသည် အကျဉ်းထောင် နား က တရားရုံး တွင် ရုံးထိုင်သည် မဟုတ် လော ”\n“ မှန် ပါ ၏..”\n“ မသေးမင်း .. ယနေ့ သင် ပြန်လာ ဦး မည် လော..”\n“ အသင် ၊ လာ လျှင် . အကျွန်ုပ် မလာရ ၊ မလာ လျှင် . အကျွန်ုပ် လာရပါ အံ့ ”\nငါလာ ရင် သူလာ စရာ မလိုဘူး မလာရင် .. သူလာ မယ် ဆိုတာ..ရဲ သား တွေ ကို ပြော တာ….\n“ မသေးမင်း နှမ အသင် ၏ပထွေး သည် ရဲစခန်း တစ်ဘက် တွင် ရုံးထိုင် သလော ”\n“ နှမတော် မသေးမင်း ..အသင် ၏ ပလိုဖိုင် နှင့် ဖေ့စ်ဘွတ် ကို အကျွန်ုပ် သုံးလိုသည် ပတ်စ်ဝပ် ပေး လမ်းညွှန် လော”\n“ အရှင် ဤ လင့် အတိုင်း သွား လျှင် အကျွန်ုပ် ဂလုု ကိုရောက်မည်။ ဂလု အတွင်း ဝင်မိလျှင် နာမည် တောင်းလတ္တံ့.. တစ်ဖန် ဆက်သွား လျှင် ပတ်စ်ဝပ် တောင်းလတ္တံ့ ၊ အကြင် လက်ဖြင့် အကျွန်ုပ် ပေး၏ ၊ ထို ပေးသော လက်ဖြင့် မယူမူ၍ အကြင် လက်ဖြင့် အကျွန်ုပ် မပေး ။ ထို မပေးသော လက်ဖြင့် သာ ယူတော် မူ ပါ ဤ ဆို အပ်ခဲ့ပြီးသော ခရီးသည် အကျွန်ုပ် ကိုယ်ပိုင်တည်း ”\nအိုကေ နှမတော်.. မောင်ကြီး အဲဒီ က စောင့်မည်\nအင်း..သွားရင်း နဲ့ နာမည် တောင်း နေပြီ.. မသေးမင်း ရိုက်ထည့် ဦး မှ …ဟော ရောက်ပြီ..\nပတ်စ်ဝပ်.. ငါ့ လက် နဲ့ သူ ပေးမယ် မယူ နဲ့ တဲ့.. ငါ့ လက် နဲ့ သူ မပေးတာ ကို ယူပါ ဆိုတော့.. သူမ ပေးတာ က humanright ။ မပေးတာ က nationalism ဆိုတော့ ပတ်စ်ဝပ် က nationalism ရိုက်ထည့် ..ဟော ရပါပြီ ခင်ဗျား..\nI can’t read other post and comment by Myanmar Language. Which font have you use ? Please reply to me and how can I solve.\nDear Mahar Myanmar,\nWe use Zawgyi Font .\nYou can download from Rt lower place of this page.\nWe can read your post well.\nIt isanice humor.\nZawgyi Myanmar font Installer for Windows XP, Vista, 7, 8 (32bit, 64bit) Free Download from the following link.\nညန်မာလို ဖတ်မရရင် …\nဇော်ဂျီကို ဒေါင်းပီး စက်ထဲ ထည့်ထားလိုက် …\nအိုကေမှာ စိုပြေတွားမယ် ….\nကျွန်တော် လည်း ဇော်ဂျီ ဖောင့် သုံးပါတယ်..ခင်ဗျာ\nအွန်လိုင်း က တင်ထား တဲ့ စာတွေ ခေါင်းစဉ် တွေ ကို ဖတ် မရပါ ခင်ဗျာ..\nကျွန်တော် အထင်.. လက်တော့ပ် မှာ တစ်ခုခု လိုနေတယ် ထင်ပါတယ်..\nဇော်ဂျိီ နဲ့ ဆေ့ဗ် လုပ် ပြီး ပိတ် ..တာ ကို နောက် ပြန်ဖွင့် လည်း ..အတုံး အတုံး တွေ ပဲ ပေါ် ပါတယ်…\nအခုု လိုပြန် ပေးတာ ကျေးဇူး တင်ပါ တယ်..\nနိုင်ငံ ရေးသရော်စာ သဘော ရေးရင် ကော ရ မရ သိချင်ပါ တယ်…\nခင်ဗျား ဂုလို မြန်မာလို ရေးဒါကျ ဖတ်လို့ ရဒယ်ပေါ့ ..\nသူညားဒွေ ရေးထားတာကျ ဖတ်လို့ ရဝူးပေါ့ ..\nဒါဂျီးဂဒေါ့ ထူးဆန်းဒယ် …\nဘရောက်ဇာကြောင့် ဖြစ်မယ် …\nBrowser’s Settings ကို ကလိလိုက်ဘာ …\nပင်လယ်နှင့် တူသော ယောကျာ်းတစ်ယောက် says:\nခေတ်သစ်ကြင်ဖက်ရှာနည်းကို ခေတ်ဟောင်းစာပေအရေးအသားနဲ့ နားလည်အောင်ရေးနိုင်တာ တော်ရုံအစွမ်းမဟုတ်ပေဘူး။ :loll:\nမ မ ကော..\nယာ ဂု အိုး ရွက် ထား သလား လို့..\nလွှတ် ပေးလိုက် မယ်.. မဟော သဓါ လက်သစ်…\nလက်သီး ဆုုပ် ပြရင် လက်ဝါးဖြန့် ပြီး တီး လွှတ် လိုက်..\nမန်းလေး ဂေဇက် အတွက် ပြည်သူ အကျိုးပြူ သတင်း လေး တွေ ကျွန်တော့ ပတ်ဝန်းကျင် မှာ အများ ကြီး ရှိပါ တယ်..\nပို့ပေး နိုင်မယ် လို့ ထင်ပါတယ်…\nလုပ်ထား တဲ့ အိုင်ဒီ ယာ ကောင်း ပါတယ်..ကုန်ကြမ်း မပြတ် ဘူး ပေါ့..


Adora & etc.: ကျောင်းတော်ကချစ်သူတွေ\nPosted by Adora etc. at 02:17\nUnknown4February 2015 at 02:39\nWoah, nice story. I thought the person wasaguy :D\nAdora etc.4February 2015 at 23:35\nမြတ်ကြည်ရေ. လာအားပေးတာ ကျေးဇူးနော်။ သူ့ကို မိန်းကလေးမှန်းမသိစေချင်လို့ အစမှာတမင် ဖျောက်ပြီးရေးဖြစ်တာ။ မိန်းကလေးကျောင်းတွေမှာ ရှိတတ်တဲ့အမှတ်တရတွေပါပဲ။\nဇွန်မိုးစက်5February 2015 at 02:38\nမူလတန်းကနေ အထက်တန်းထိ အဖြစ်အပျက်တွေအားလုံးကို စေ့စေ့ငုငု ပြန်ရေးပြသွားတဲ့ Adora ကို ချီးကျူးတယ်။ မဇွန်တို့ရှေ့နှစ်က အမကြီးတွေလည်း နိုင်ငံတော်အလံကို အလေးပု လို့ ပြောင်ပြီး ဆိုခဲ့ကြတယ်။ တော်တော်ကြာ Adora က ကိုယ့်ထက်တစ်တန်းပိုကြီးတဲ့ စီနီယာဖြစ်နေဦးမယ်။ :D\nဇွန်လည်း ငယ်ငယ်က ကြောက်တတ်တော့ လာစကားပြောတဲ့အမကြီးတွေ မတွေ့အောင် အိမ်သာထဲသွားပုန်းတာတို့ဘာတို့ လုပ်ခဲ့သေးတယ်။ နှင်းဆီပန်းဆိုလို့ ၉တန်းတုန်းက အနီရဲရဲနှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်ရဖူးတာကို သွားသတိရတယ်။ ကိုယ်ကအံ့သြနေချိန်မှာ ဘေးကသူငယ်ချင်းက ငိုတယ်။ ခုချိန်ထိ ပန်းပေးသူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သေချာ မသိခဲ့ဘူး။ အင်း... အမှတ်တရတွေပေါ့...နော။ ;)\nဖတ်နေရင်းနဲ့ Adora နဲ့ ဇွန်တို့ နှစ်သိပ်မကွာဘူးလို့ ထင်တယ်။ ကျောင်းမှာ တကယ်တော့ waist coat ၀တ်လို့မရဘူးနော်။ အမတို့နှစ်မှာ ၀တ်တဲ့သူတွေ သိပ်မရှိပေမယ့် ကိုယ့်ရှေ့နှစ်က စီနီယာအမကြီးတွေ ၀တ်လေ့ရှိတာကို သတိထားမိတယ်။\nကြာသွားပေမယ့် အမှတ်တရတွေကို သေသေချာချာလေး ရေးပေးလို့ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်လို့။ :)\nAdora etc.5February 2015 at 20:02\nမဇွန်ရေ ဟုတ်တယ်နော်။ တို့တွေ အတန်းသိပ်ကွာမယ်မထင်ဘူး။ အတန်းတော့ဒီမှာ မပြောတော့ဘူးနော်။ တကယ်ဖြစ်ခဲ့တာတွေချည်းဆိုတော့ ရှက်လို့။ ဟီး\nကျောင်းမှာ waist coat ၀တ်လို့မရတာ ဟုတ်တယ်။Adora တို့ တော့ခိုးဝတ် တာပဲ။ ပြောရရင် ကျောင်းတုန်းကတော်တော်ဆိုးတာ။ ဖိနပ်အဖြူပဲစီးရမယ်လို့ ၉တန်းလောက်မှာစည်းကမ်းထွက်လာလို့ ကျောင်းအဝင် ယင်းမာဖိနပ်အဖြူစီးဝင်ပြီး ဆရာမတွေလဲကျော်ရော လွယ်အိတ်ထဲက ကျောင်းစိမ်းနဲ့အရောင်ဆင်တူ ပုံတော်ဖိနပ်ချစီးပြီး ထွက်ပြေးတာတို့ ဘာတို့လဲလုပ်သေးတာ။ ဆရာမတွေ ပြေးမလိုက်နိုင်မှန်းသိလို့လေ။ အထက်တန်း ကျောင်းသူဘဝမှာ အကြောင်းပြချက် မျိုးစုံသုံးပြီး အတန်းလစ်တာတွေလဲအများကြီး။ စာအရမ်းမေးတဲ့ ဆရာမကို စာမမေးအောင် လုပ်တဲ့နည်းတွေလဲရှိသေးတယ်။းD\nဇွန်မိုးစက်6February 2015 at 07:25\nယင်းမာဖိနပ်အဖြူစီးရတယ်ဆိုတော့ Adora က မဇွန့်ထက်ငယ်တာ သေချာသွားပြီ။ :P\nဘာပဲဖြစ်ဖြစ်.. ကိုယ့် လသာ၂က ညီမအချင်းချင်း ဘလော့ဂ်ပေါ်မှာ ခုလို တွေ့ဆုံခင်မင်ခွင့်ရပြီး အမှတ်တရလေးတွေ ဖလှယ်ခွင့်ရတာ ၀မ်းသာမိတယ်။ :)\nဆုမြတ်မိုး 26 February 2015 at 16:39\nဆုမြတ်မိုး 26 February 2015 at 16:41\nဒိုရာ နဲ့ အဒိုရာနဲ့ မတူဝူးထင်တယ်နော်.. ။ တူလားဟင် ။ မှားရေးမိတာ...:P ကျောင်းတော်ကချစ်သူတွေကိုအားပေးသွားပါတယ်း)\nAdora etc. 27 February 2015 at 01:16\nတူဘူး ဆုမြတ်။ ဟီး


ရေးသားသူ သုခုမလေဒီ 11 April 2010 အမျိုးအစား အမှတ်တရ\nသင်္ကြန်ဆိုတဲ့အသံကြားရင် မြန်မာလူမျိုးတိုင်းကတော့ ရင်ခုန်ကြမယ်လို့ထင်ပါရဲ့။ ကျွန်မလည်း အခုချိန်မှာ သင်္ကြန်ကို မလည်ပတ်တော့ဘူး ဆိုပေမယ့် သင်္ကြန်ရောက်တော့မှာပါလားဆိုတဲ့ အသိနဲ့တင် ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးမိသလိုလို ဖြစ်တုန်းပါပဲလေ။ ပိတောက်ပန်းတွေပွင့်တဲ့ သည်သင်္ကြန်ကာလကို ဘယ်နေရာ ရောက်ရောက် ဘယ်သူမှမေ့နိုင်ကြမယ်မထင်ပါဘူး။\nသင်္ကြန်နှင့် ပိတောက်ပွင့်ချိန်ကလည်း ကြုံကြိုက်တတ်တာကြောင့် ပိတောက်ပန်းများကို နှစ်သစ်နဲ့အတူ အမြဲယှဉ်တွဲပြီး မြင်တွေ့ရတာကိုက ကျွန်မတို့ရင်ထဲ ထူးထူးခြားခြားရှိလှပါတယ်။ ပိတောက်ပန်းပွင့်တိုင်း သင်္ကြန်ရောက်ပြီဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မတို့ငယ်စဉ်ကတည်းက သိမှတ်ထားလေ့ရှိကြတယ်။ သင်္ကြန်မှာရွာတဲ့ မိုးစက်မိုးပေါက်လေးများကျတာနဲ့ “ဟေး၊ မနက်ဖြန်ဆို ပိတောက်တွေပွင့်ပြီ” လို့အော်ဟစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ပန်းမပန်တတ်တဲ့ကျွန်မ သင်္ကြန်မှာ ပိတောက် ပန်းပွင့်ရင်တော့ အမေ့ကိုဈေးက ၀ယ်လာခိုင်းပြီး ဘုရားတင်၊ ပန်းအိုးထိုးလေ့ရှိပါတယ်။\nကျွန်မတို့ မြန်မာသင်္ကြန်ရက်များက အကြို၊ အကျ၊ အကြတ်၊ အတက်နေ့ဆိုပြီး ၄ရက်ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ငယ်ငယ်တုန်းက သင်္ကြန်အကြိုနေ့ဆို ကလေးသူငယ်များသာ ရေပက်လေ့ရှိကြတာပါ။ အကြိုနေ့ ရွှေရင်အေးလုပ်ဖို့ မုန့်လက်ဆောင်း၊ အုန်းနို့ရည်၊ ရေခဲ၊ ပေါင်မုန့် စတာတွေ ၀ယ်ဖို့အတွက် ဈေးသွားရင် ကလေးများက ရေပြွတ်လေးများနဲ့ ရေလိုက်ပက်ကြပါတယ်။ သူတို့အတွက် ဈေးဝယ်လာသူတွေ ရေပက်ရတာကိုပဲ ပျော်ရွှင်နေပုံရပါတယ်။ အဲဒီလို ကလေးတွေရေပက်ရင် ကျွန်မကတော့ အခြားသူတွေလို ထွက်မပြေးပဲရေပက်ခံပါတယ်။ ဒါမှလည်း ကလေးတွေလည်းပျော်မှာပေါ့။ အခုတော့ သင်္ကြန်အကြိုနေ့ကိုပဲ ရေပက်မဏ္ဍပ် များက ရေပက်နေကြသလို၊ ရေပက်ခံကားများကလည်း ရေပက်ခံထွက်လည်နေကြပါပြီ။ အရင်တုန်းက ပုံစံနဲ့တော့ ဘယ်တူတော့ပါ့မလဲ။\nလွန်ခဲ့တဲ့အတိတ်တွေက သင်္ကြန်ကို မဏ္ဍပ်မှာရေပက်ဖို့ထက် ရေပက်ခံထွက်ဖို့ကိုသာ စိတ် ၀င်စားခဲ့ဖူးတဲ့ ကျွန်မ၊ ခုတော့လည်း ဘယ်မှမလည်ဖြစ်တော့ပဲ အိမ်ထဲမှာ တီဗွီလေးကြည့်ရင်း၊ စာအုပ်လေးဖတ်ရင်း အချိန်ကုန်ခဲ့ရတာ နှစ်အတော်တောင်ကြာသွားပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ဟိုအရင်က ပျော်ခဲ့ဖူးတဲ့သင်္ကြန်ကိုတော့ ဘယ်မေ့အုံးမလဲနော်။\nဟိုးအရင် ၁၀တန်းအောင်ပြီးခါစနဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ ဘ၀တုန်းကတော့ သင်္ကြန်လည်ရတာကို အရမ်းပျော်ရွှင် မြူးတူးခဲ့ဖူးတာပေါ့လေ။ ၂၀ကျော်စအရွယ်ဆိုတော့ သင်္ကြန်ဆိုရင် လည်ချင်ပတ်ချင်တဲ့ သင်္ကြန်ပိုးလေးတော့ အနည်းငယ်ဝင်တတ်ကြတာပဲ။ အဲဒီတုန်းကများဆို ကျွန်မကိုယ်တိုင် သင်္ကြန်လည်ဖို့ ကားဌားရတာနဲ့၊ သူငယ်ချင်းတွေကိုလည်ဖို့ စည်းရုံးနိုးဆော်ရတာနဲ့၊ သင်္ကြန်မတိုင်ခင်ကတည်းက အစီအစဉ်တွေရေးဆွဲခဲ့ရတာ ပင်ပန်းတယ်လို့တောင် မထင်ခဲ့မိဘူး။ အမေကလည်း ကျွန်မကို ဘာမှသာမပြောတယ်၊ သူ့သမီး ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာကို မျက်စိစပါးမွှေးစူးမှာအမှန်ပါပဲ။ ကိုယ်က လည်ချင်တဲ့သူဆိုတော့ ကိုယ်ကပဲ ဆောင်ရွက်ရတယ်။\nမနက်မိုးလင်းရင် လည်မယ့်ကားက ကျွန်မအိမ်ရှေ့ကို ၆နာရီလောက်ဆို အဆင်သင့်ရောက် နေပါပြီ်။ အိပ်ယာက စောစောစီးစီးမထတတ်တဲ့ကျွန်မ အဲဒီနေ့တွေဆို အစောကြီးနိုးနေ တော့တယ်။ ပျော်ဖို့ဆို အဲလောက်အထိ ၀ီရိယကောင်းခဲ့တာ ခုမှကိုယ့်ကိုကိုယ် သေချာပြန် တွေးမိတော့တယ်။ သင်္ကြန်လည်ဖို့ကားက ကျွန်မအိမ်ကစထွက်ပြီး သူငယ်ချင်းတွေအိမ်ကို တအိမ်စီ လှည့်ပတ်ခေါ်ရတာနဲ့တင် အချိန်က အတော်လင့်သွားပါတယ်။ ရေပက်ခံစထွက်တော့ ၁၀နာရီလောက်ပေါ့ မဏ္ဍပ်တော်တော် စုံစုံလင်လင်ကို လည်ဖြစ်ကြတယ်။ အခုလို မဏ္ဍာပ်တွေကလည်း တစ်ခုနဲ့တစ်ခုဆက်ပြီး သွားလို့မရလောက်အောင် လမ်းတွေက အရမ်းကြီ့းပိတ်ကြပ်မနေပါဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ကားနဲ့လည်ရပတ်ရတာ တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းပြီး၊ ရင်ခုန်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒီလိုနဲ့ သင်္ကြန်လည်တာကို သဘောကျပြီး ၄၊ ၅နှစ်လောက် ဆက်တိုက်လည်ခဲ့ဖူးတယ်။ လည်မယ့်သာလည်တာ အဲဒီတုန်းကလည်း မီးသတ်ပိုက်နဲ့ အပက်ခံရလို့ ရေမွှမ်းပြီးအသက်ရှုမရဖြစ် မသေတာကံကောင်းပဲ။ ဖြစ်ချင်တော့ အဲဒီနှစ်မှာ ကိုယ့်သူငယ်ချင်း ယောကျာင်္းလေး အဖော်ကလည်းမပါဘူးလေ။ အဲဒီနှစ်နောက်ပိုင်းကစပြီး သင်္ကြန်ဆို ရေပက်ခံထွက်ဖို့ နည်းနည်းတော့ ကြောက်သွားမိတယ်။\nနောက်ပြီး ဗိုလ်ချုပ်ဈေးမှာ ဈေးသင်္ကြန်ဆိုတာ ရှိသေးတယ်။ ကျွန်မတို့ အဲဒီဈေးသင်္ကြန်ဆိုလည်း တက္ကသိုလ် ကျောင်းကသူငယ်ချင်းတွေ အတူချိန်းဆိုပြီး သွားခဲ့ကြသေးတယ်။ မှတ်မှတ်ရရ ကျွန်မနောက်ဆုံး ရောက်ခဲ့တဲ့နှစ်က မိတ်ကပ်လိမ်းတဲ့ မာမီတွေ အပေါ်ထပ်ကနေ ကက်ဆက် တွေဖွင့်ပြီး ကကြလေရဲ့။ အဲဒီနှစ်က ကျွန်မတို့လည်း ကြွက်စုတ်ဖြစ်ပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့ရတယ်။ အတော်ကိုဆိုးတာပဲ၊ အဲဒီလောက်အထိ ရေပက်ကြမှန်း မသိဘူးလေ။ အရင်နှစ်တွေက အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးဆိုတော့..။ နောက်ပိုင်း ဘယ်တော့မှ မသွားတော့ဘူး။ ခုဆို အဲဒီဈေးသင်္ကြန်ကလည်း အတော်စည်ကားတဲ့ ရေသဘင်ပွဲတော်ကို ဖြစ်လို့ပဲလေ။\nကျောင်းပြီးတဲ့နောက်ပိုင်းမှာတော့ သင်္ကြန်ကိုမလည်ဖြစ်တော့တာပါ။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့လည်း မဆုံဆည်း ဖြစ်တော့တာလည်းပါတယ်။ ပြီးတော့ မီးသတ်ပိုက်နဲ့ခပ်စူးစူးပိုက်လေးတွေကိုလည်း ကြောက်တာပါတယ်။း))) အတော်လည်းလည်ခဲ့ပြီးပြီကိုး။ သင်္ကြန်နှစ် တစ်နှစ်မှာတော့ ညီမတစ်ယောက်နဲ့အတူ ခရီးထွက်ခဲ့ဖူးသေး တယ်။ သင်္ကြန်တွင်းခရီးသွားရတာလည်း မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မော်လမြိုင်ဘုရားဖူးရောက်သွား တာဆိုတော့ ဘုရားဖူးဖြစ်ခဲ့တာကိုပဲ ကျေနပ်မိတယ်။ အမှတ်တရလည်းဖြစ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ သင်္ကြန်ဆို အိမ်မှာပဲနေဖြစ်တော့တယ်။ အသက်ကလည်းကြီးလာပြီဆိုတော့း)) ကိုယ့်အတွက်ဆိုတာလေးလည်း စဉ်းစားမိလာပြန်တယ်။ ရိပ်သာတော့ မသွားဖြစ်သေးဘူး။း))\nမနှစ်ကသင်္ကြန်ကလည်း အလည်ထွက်ကြတဲ့ ညီမတွေပြောပြပုံအရဆို အတော်လေးကြောက်စရာ ကောင်းပါတယ်။ သူတို့ပြောပုံအရဆိုရင် အကျင့်စာရိတ္တမကောင်းတဲ့ လူအချို့ကြောင့် မြန်မာ့ရိုးရာ သင်္ကြန်ပွဲတော်က ပျက်လုနီးနီးဖြစ်နေသလိုပါပဲ။ သင်္ကြန်ဆိုတာ မြန်မာပြည်သူ ပြည်သားအားလုံးနဲ့ သက်ဆိုင်ပါတယ်။ ကိုယ့်ရိုးရာအမွေကို ကိုယ်ကပဲထိန်းသိမ်းရမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင်တော့ ကိုယ့်ရိုးရာ ရေသဘင်ပွဲကို ကိုယ်ကပဲဖျက်သလိုဖြစ်နေမယ်။\nသင်္ကြန်တွင်း အိမ်မှာရှိနေတတ်တဲ့ ကျွန်မနဲ့အမေကတော့ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အစဉ်အလာ မပျက်လုပ်ကြတဲ့ ရွှေရင်အေးနဲ့ မုန့်လုံးရေပေါ်လုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ သင်္ကြန်အကြိုနေ့ကို ရွှေရင်အေးလုပ်ပြီး လာသမျှ ဧည့်သည်တိုင်းကို ရွှေရင်အေးနဲ့ဧည့်ခံပါတယ်။\nမုန့်လုံးရေပေါ် ကို တော့ နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နှေ့မှ လုံးတာကြောင့်၊ ဆွမ်းတော်ကပ်လှူကြပြီး အိမ်နီးချင်းများကို လိုက်ပြီး ဝေငှပါတယ်။\nသင်္ကြန်ပွဲတော်ကို လူတိုင်းလူတိုင်း သတိရကြမယ်ထင်ပါတယ်။ သတိရစရာအကြောင်းများ လည်းရှိကြမှာပါ။ အဝေးရောက်နေကြတဲ့ သူအချို့လည်း မြန်မာ့သင်္ကြန်ပွဲကို လွမ်းဆွတ်နေကြ ပါလိမ့်မယ်။ အချို့သူများကလည်း သင်္ကြန်မှာဆုံတွေ့ရင်း နဖူးစာရွာလည်ကြလို့ ပေါင်းဖက်သွား ကြတာတွေတောင်ရှိကြလေရဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ရဲ့အတိတ်သင်္ကြန်တွေက အရိပ်သဏ္ဌာန် ဖြစ်သွားခဲ့တယ် ဆိုကြပေမယ့်၊ လာမယ့်နှစ်သင်္ကြန်ကိုတော့ အကုသိုလ်မဖြစ်အောင် ကိုယ်ကိုကိုယ်ထိန်းသိမ်းကြရင်း၊ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပျော်ရွှင်ကြစေဖို့ သတိထားရပါ မယ်။\nနှစ်သစ်မှာ အားလုံးပဲ ကိုယ်၊ စိတ်နှလုံး ရွှင်လန်း ချမ်းမြေ့ကြပါစေ။\nမနှစ်က ဖိုးဂျယ် တဂ်ထားတာလေးကို ကွန်နက်မရတာကြောင့်မရေးဖြစ်လိုက်ဖူး။ ဒီနှစ်တော့ သင်္ကြန် အလွမ်းပြေလေးအဖြစ် ရေးလိုက်ပါတယ်။\nပုံများကို Google မှရယူပါတယ်။ မုန့်လုံးရေပေါ်ကတော့ အိမ်ကလုပ်ထားတာလေးပါ။\nသင်္ကြန်ကို လွမ်းတယ်ဗျာ... လွမ်းတယ်... မဆော့ရတာ ကြာပြီ....\nုငရုတ်သီးထဲ့ထားတဲ့မုန့် လုံးရေပေါ် စားမယ် ။\nရေမရှိ ၊ မီးမရှိ ၊ မဏ္ဍပ်မရှိ တဲ့ဒီနှစ် ရန်ကုန်သင်္ကြန် လူစည်မှာ မဟုတ်လို့ဥပုသ်သာ စောင့်ပါ တော့ ။\nရှလွှတ်.... ဒါတွေ ငတ်နေတာ ကြာပြီ. . .\nသွားရည်ကျအောင် လူကို လာလုပ်တယ်. .\nဒါတွေ လိုက်ဖတ်တော့မှ သင်္ကြန်ကို ပိုပြီးတော့ လွမ်းတယ်ဗျာ . . . .\nဟဟဟ အားမရလို့ ရေလောင်းရတာ ဒီအထိ လိုက်လောင်းတယ်ကွ..\nဘယ်ပြေးမလည်း မိချိုသဲ ..အဲ ဘွတေး ဘွတေး\nမှားကုန်ဘာဘီ...အမရယ်...။ မုန်လုံးရေပေါ်လေး မစားရတာ ၁၀နှစ်ရှိတော့မယ်လေ ။မြင်လိုက်တော့ ဂွိ ..ဂွီ .ရှလွတ်....သွားရည်တောင်ကျတယ်။\nဂွမ်...ဂလုံ...တုန်..တုန်...တုန်း..ဘတ်။(ရေခွက်ပြုတ်ကြ လမ်းပေါ်လိမ်သွား..ပြီးတော့မှ ရေမြောင်းထဲကျ..ဘတ် တဲ့။)အဟဲ မမိုက်လား ရေလောင်းတာ အားရလိုက်တာ...။။။\nသင်္ကြန်ကို အရမ်းကို လွမ်းနေတယ်....\nမုန့်လုံးရေပေါ်လေးလည်း စားချင်တာ.. အဟင့်!!\nလွမ်းစရာကောင်းအောင် ရေးတတ်လိုက်တာဗျာ။ ရေလောင်းမယ်နော် (((((((((...))))))))))))) နှစ်သစ်ကူးမှာ အထူးပင် ရွှင်မြူးပါစေ\nသင်္ကြန်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အမှတ်တရလေးတွေ မြန်မာလူမျိုးတိုင်းမှာ ရှိနေတယ်နော်...။\nတော်တော်လည်း လမိုင်းကပ်တဲ့ သင်္ကြန်ပါပဲ...\nနှစ်သစ်အတာသင်္ကြန်မှာ ရွှင်လန်းချမ်းမြေ့ပါစေ မမရေ...\nသတိရသထက် ရလာပြီ မအနမ်းရေ...\nဒါကြောင့် သင်္ကြန်သီချင်းလေးတွေနဲ့ဘဲ အဖော်လုပ်နေရတယ်။\nရွှေရင်အေးလေးတော့ သောက်ချင်မိပါတယ်.. အမိမြန်မာပြည်လည်း လွမ်းမိပါတယ် အစ်မရေ..။ စာလေးလာဖတ်ရင်း နှစ်သစ်မှာ ကျန်းမာပျော်ရွှင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်..။ နေမကောင်းဖြစ်မှာဆိုးလို့ ရေတော့ မလောင်းတော့ဘူးအစ်မ..။း))\nရင်ထဲက သင်္ကြန်လေး ခံစားသွားပါတယ်ဗျာ..\nအခုကတော့ တကယ်ကို ရိုးရာ ပျက်နေပါပြီ\nသင်္ကြန်တွင်းမှာ ကုသိုလ်တွေ အများကြီးရပြီး ချမ်းမြေ့ပါစေ\nအမရေ ရင်ထဲက သင်္ကြန်လေးကို ခံစားသွားတယ်။ စိတ်မကောင်းဖွယ် သင်္ကြန် ဖြစ်သွားတယ်နော်\nဗွမ်း ဗွမ်း ရေပြန်လောင်းသွားတယ်း)\nဒီကနှစ် အနမ်းနဲ့ မတူတော့ပါဘူး...\nသိကြားမင်း ဆင်းရကျိုး နပ်တာပေါ့...


ထိတွေ့ဖူးတဲ့အရသာ – Grab Love Story\nမိန်းမတစ်ယောက်ဟာ အနားမှာ အားကိုးအားထားပြုစရာ ယောက်ျားသားတစ်ယောက်မရှိရင် မတင့်တယ်လှပါဘူး။ ဒါကြောင့်လည်း ရှေးလူကြီးတွေက “ အလံ မရှိတဲ့ရထား ” ဟာ မသင့်တော်ဘူးရယ်လို့ အဆိုရှိခဲ့ကြတာကိုး။ မိန်းမတွေထဲက မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်နေတဲ့ ကျမဟာ အားကိုးအားထားပြုစရာ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို အပျိုဖြစ်ခါစကတည်းက ပေါင်း သင်းလက်ထပ်ယူခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရှင်…ကျမတို့ အိမ်ထောင်သက် နှစ်(၂၀)လောက်မှာပဲ ကျမရဲ့အမျိုးသားဟာ အက် ဆီးဒင့်တစ်ခုကြောင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့ရပါတယ်။ ကျမဟာ ကလေးနှစ်ယောက်အမေ၊ အသက်(၃၇)နှစ်အရွယ်နဲ့ မုဆိုးမဘဝကို ရောက်ရှိခဲ့ရပါတော့တယ်။ ကျမယောက်ျားက ကျမကို အတော်လေးချစ်ပါတယ်။ သူဆုံးပါးသွားတဲ့အချိန်ထိ ကျမကို စောင့် ရှောက်ခဲ့တုန်းပါပဲ။ သူအက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ပြီး ဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့အတွက် လျော်ကြေးရတဲ့ငွေနဲ့ ကျမဟာ စက်ဆန်းဘက်မှာ ကိုယ်ပိုင် အိမ်လေးတစ်လုံးကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အခုဆို ကျမရဲ့သားအကြီး မင်းမင်းတောင် အသက်(၁၈)နှစ်ကျော် လူပျိုပေါက်အရွယ် ရောက်နေခဲ့ပါပြီ။ ပိုလျှံတဲ့ ငွေ လေးနဲ့ ကျမတို့ မိသားစုသုံးယောက်ဟာ လည်ပတ်စားသောက်နိုင်တဲ့ အခြေအနေ ရှိပါတယ်။ သမီးအငယ်လေးကလည်း ခုဆို ဒုတိယတန်းတက်နေတဲ့အရွယ်တောင် ရောက်လို့နေပြီဖြစ်ပါတယ်။ ကျမဟာ လင်သားဆုံးပါးသွားတဲ့ အချိန်ကစလို့ ကျမရဲ့စိတ်တွေကို သားနဲ့ သမီးအပေါ်မှာပဲ ပုံထားခဲ့ပါတယ်။ လင်ဖြစ်သူမရှိတော့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်ကာလအတွင်း ကာမအရ သာ၊ အထိအတွေ့တွေနဲ့ ကင်းကွာနေခဲ့ရပါတယ်။ ထိုကာလအတွင်း၌ ကာမစိတ်ဆန္ဒများ မကြာခဏဖြစ်ပေါ်တောင့်တမိသ လိုရှိခဲ့သော်လည်း သားလူပျိုပေါက်နဲ့ သမီးမျက်နှာတို့ကို ထောက်ထားပြီး အသစ်ရှာတာမျိုး၊ ကွယ်ရာမှာ ခိုးစားတာမျိုးတောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူးရှင်။ မိန်းမသားတစ်ယောက်ပဲရှင်…။\nအသက်ကလည်း (၃၈)နှစ်တောင် မပြည့်သေးတဲ့အရွယ်ဆိုတော့ ကျမ သွေးသား တွေက ထကြွသောင်းကျန်းတုန်းပေါ့။ လင်နဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်လောက်ပေါင်းခဲ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့အနားမှာ ယောက်ျားသား မရှိတော့ တခါတရံ ခံစားထိတွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့အရာကို တောင့်တမိတာပေါ့ရှင်။ ဒါပေမယ့် ကျမရဲ့ကာမဆန္ဒတွေကို ချုပ်တီးနေခဲ့ပါ တယ်။ တချို့မိန်းမတွေ ပြောပြောနေတဲ့ ကိုယ့်စောက်ဖုတ်ကို ကိုယ့်ဘာသာပွတ်ပြီး အာသီသဖြေတဲ့ အပြုအမူမျိုးကိုတောင် ကျမ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ တကယ်ပါ။ ဒါပေမယ့် ကျမတို့မိသားစု စက်ဆန်းဘက်ကို ပြောင်းပြီး အခြေချနေထိုင်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာပဲ ကျမရဲ့စိတ်၊ ကျမရဲ့ဘဝအခြေအနေတွေဟာ ကျမသားအကြီးကောင် မင်းမင်းကြောင့် ပြောင်းလဲခဲ့ရပါတော့တယ်ရှင်။ ကျမသား မင်းမင်းက ဒီရပ်ကွက်ထဲပြောင်းလာပြီးတဲ့နောက် လူပေါင်းစုံနဲ့ အပေါင်းအသင်းလုပ်တယ်။ ပေါင်းသင်းတဲ့လူတွေ ကလည်း သူ့ထက်ကြီးတဲ့လူတွေ များပါတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာမှ စိုးသီဟဆိုတဲ့ကောင်လေးကို ကျမသားက အတော်လေး ခင်မင် ရှာပါတယ်။ စိုးသီဟက ကျမသားထက် (၅)နှစ်လောက်ကြီးတယ်။ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အခွေတွေရောင်းတဲ့အလုပ်လုပ်တဲ့ ကောင် လေးပါ။ သားက အဲဒီကောင်လေးကို အိမ်ကို ခေါ်ခေါ်လာတတ်တယ်။ အိမ်မှာ စားကြ သောက်ကြနဲ့ အမြဲလို ဝင်ထွက်သွား လာနေခဲ့ပါတယ်။ ဖခင်ရဲ့ထိန်းသိမ်းမှုမဲ့သွားတဲ့သားက ကျမရဲ့ပြောစကားကို သိပ်ပြီးအလေးမထားတော့ပါဘူးရှင်။ နောက်ပြီး အိမ်ရဲ့စီးပွားရေးတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို သားက တာဝန်ယူထားပြန်တော့ ကျမဟာ သားကို ဖိဖိစီးစီးပြောဆိုမရနိုင်တော့တဲ့ အ ခြေအနေတွေကြောင့် သားဖြစ်သူ အိမ်မှာ သောက်စားနေတာကိုတောင် ခွင့်ပြုပေးထားရပါတော့တယ်။\nစိုးသီဟ ကို အိမ်ပေါ် ခေါ်လာပြီး အိမ်မှာပဲ စားကြသောက်ကြ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ လူငယ်သဘာဝနေကြတာကို ကျမ ကြည်ဖြူစွာပဲ လွှတ်ထား လိုက်မိပါတယ်။ စိုးသီဟက ကျမကို “ အစ်မ…အစ်မ…” နဲ့ ရိုရိုသေသေပြောဆိုဆက်ဆံပြန်တော့ စိုးသီဟကို ယုံကြည်ပြီး သားကိုတောင် ပြောဆိုထိန်းသိမ်းပေးဖို့ အပ်ခဲ့မိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တခါတရံ စိုးသီဟရဲ့ အကြည့်တွေကို ကျမ မကြိုက်လှပါ ဘူးရှင်။ သားလစ်တဲ့အချိန်တွေမှာဆို ကျမကို စူးစူးရဲရဲကြည့်တတ်ပါတယ်။ ကျန်တဲ့အချိန်တွေမှာတော့ ကျမကို ပုံမှန်ပြောဆို ဆက်ဆံတာဆိုတော့ ကျမလည်း မသိကျိုးကျွံပြုထားမိပါတယ်။ ပြောရအုံးမယ်ရှင့်….။ ကျမနာမည်က အိချောဝေ။ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် ထွားထွားအိအိနဲ့ ခပ်ချောချောမိန်းမတစ် ယောက်ပါ။ ကလေးနှစ်ယောက်အမေ မုဆိုးမဖြစ်နေပေမယ့် ကျမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ဗိုက်ကလေးနည်းနည်းပူတာကလွဲလို့ ရင် အစုံက မို့မောက်တင်းရင်းနေဆဲပါပဲ။ ခါးကလည်း အဆီမရှိသိမ်ကျဉ်းပြီး တင်သားတွေကလည်း ကားစွင့်တင်းရင်းနေတုန်းပါပဲ ရှင်။ ကျမကို ကမ်းလှမ်းချဉ်းကပ်တဲ့ ယောက်ျားတွေ ရှိနေတုန်းပါပဲ။ ပြောခဲ့သလိုပေါ့။ ကျမသားလူပျိုပေါက်နဲ့ သမီးငယ်တို့ကို ထောက်ထားပြီး အသစ်မရှာခဲ့တာပါ။ ယောက်ျားနဲ့ တစ်နှစ်ကျော်ကင်းကွာနေတော့ ကျမရဲ့အသွေးအသားတွေ၊ ခန္ဓာကိုယ် ပေါ်က အဖုအထစ်၊ အမို့အမောက်၊ အကားအစွင့်တွေက ပိုပြီးစိုပြေတစ်ရစ်နေတာပေါ့ရှင်။ ကျမရဲ့နုပျိုမှုတွေကို စိုးသီဟဆိုတဲ့ ကောင်လေးက မျက်စိကျနေပုံရပါတယ်။ ယောက်ျားတိုင်းလိုလို တပ်မက်ကြတဲ့ ကျမခန္ဓာကိုယ်ကို အဲဒီကောင်လေးလည်း တပ်မက်မိမှာပါ။ ဒါကြောင့် ကျမက စိုးသီဟရဲ့ အကြည့်တွေကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး အလိုက်အထိုက်ဆက်ဆံနေခဲ့ပါ တယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ စိုးသီဟက အဲဒီလောက်နဲ့ မတင်းတိမ်နိုင်ဘူးရှင့်။ တစထက်တစ ပိုပိုပြီးရဲတင်းလာပါတော့တယ်။ သားမ ရှိလည်း အိမ်ကို ဝင်ထွက်လာတတ်ပါတယ်။\nအထူးသဖြင့် ကျမသားအပြင်သွားတဲ့အချိန်တွေနဲ့ ကျမသမီးငယ်ကျောင်းသွား နေတဲ့အချိန်တွေဆို အိမ်ကို ရောက်ရောက်လာပါတယ်။ အိမ်မှာတစ်ယောက်ထဲရှိနေတဲ့ ကျမကို စကားပြောရင်း ရယ်ကာ မောကာနှင့် ခြေတို့လက်တို့တွေ လုပ်လာပါတယ်။ အကြမ်းဖက်တာမျိုး၊ အနိုင်ကျင့်စော်ကားတာမျိုးမဟုတ်တော့ ကျမဘက် ကလည်း သူ့ကို ခါးခါးသီးသီးမတုန့်ပြန်ခဲ့မိပါဘူးရှင်။ နောက်တစ်ချက်က သားဖြစ်သူ မင်းမင်းက စိုးသီဟကို ဆရာတင်ပြီး ခင် မင်နေသလို ကျမသမီးငယ် နှင်းဝေလွင်လေးကလည်း စိုးသီဟကို ခင်မင်နေတာတွေကြောင့်လည်း ကျမက သူ့အပြုအမူတွေ ကို အပြစ်မမြင်မိဘဲ အလိုက်အထိုက်နေနေမိတာလည်း ပါတာပေါ့ရှင်….။ စိုးသီဟက လူပုံခပ်ဖြောင့်ဖြောင့်၊ ဒေါင်ကောင်းကောင်းနဲ့ မိန်းကလေးတွေကျလောက်တဲ့ ရုပ်မျိုး။ ဒါပေမယ့် နာမည် ပျက်ရှိနေသူတစ်ယောက်ပါ။ ရပ်ကွက်ထဲမှာအနေကြာလာတော့ မိန်းမချင်းအတင်းပြောကြတဲ့ စကားဝိုင်းကနေ စိုးသီဟ အ ကြောင်းကို ကျမ သိခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။ အကြောင်းက…. “ ဟဲ့ စန်းရီ…နင် မိဇင်အကြောင်းကြားပြီးပြီလား….” “ ဘာများတုန်း အဝင်းရဲ့….” “ မိဇင်က အခု ဟိုကောင်လေး စိုးသီဟကို ကုန်းနေတယ်ဆိုပဲ….” မိန်းမတွေ အလုပ်မရှိအလုပ်ရှာပြီး ရပ်ကွက်ထဲက အတင်းအဖျင်းမှန်သမျှ စုပြောတတ်တဲ့ ဒေါ်ဝင်းသန်းတို့ ခြံထဲမှာ နေ့လည်ခင်းဝိုင်းဖွဲ့နေတဲ့ဆီ အမှတ်တမဲ့ရောက်ရှိသွားတဲ့ ကျမဟာ စိုးသီဟဆိုတဲ့ နာမည်ပါလာတာနဲ့ အသေအချာနားထောင် နေမိပါတယ်။ “ မိဇင် ယောက်ျား ထွန်းရွှေက ကိုယ်တစ်ပိုင်းလေဖြတ်နေမှတော့ ကောင်မက ဆာနေပြီပေါ့ဟဲ့….ဟိုနေ့က ပုဇွန် တောင်ဘက်က တည်းခိုခန်းထဲ မိဇင်နဲ့ စိုးသီဟတို့ အတူတူတွဲဝင်သွားတာ တွေ့လိုက်တယ်တဲ့….” “ ဟုတ်ရဲ့လား အဝင်းရယ်….” “ အော်…ငါက မဟုတ်တဲ့ သတင်းကို ဘယ်တုန်းက ပြောခဲ့ဖူးလို့လဲ….” “ အဲဒီ စိုးသီဟ ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက မမြင့်ရီနဲ့လည်း ဖြစ်သေးတယ်မဟုတ်လား အဝင်းရဲ့….” “ အေးလေ….မမြင့်ရီက အခုပျဉ်းမနားမှာ တာဝန်ကျလို့ ပြောင်းသွားပြီဆိုတော့ သူတို့အကြောင်းကိုသိထားတဲ့ မိဇင် က စိုးသီဟကို ဆွဲစိလိုက်တာနေမှာပေါ့အေ….” “ စိုးသီဟက ရုပ်ကလေးသနားကမားနဲ့ သူနဲ့ရွယ်တူကောင်မလေးတွေကို မတွဲဘူးနော် အဝင်း….တစ်ခုလပ်မတို့ လင်ရှိမိန်းမတို့နဲ့ပဲ အလုပ်ဖြစ်နေတယ်….အဟင်း….ဟင်း….” စိုးသီဟအကြောင်းတွေက မကြားချင်မှအဆုံးပါပဲရှင်။\nဒါတောင် စိုးသီဟကို လင်ရှိနေလျက်နဲ့ ကြောင်တောင်နှိုက်ချင် နေတဲ့မိန်းမတွေက တစ်ပုံကြီးရှိနေသေးတယ်ဆိုပဲ။ ကောင်လေးက ဇလေးနဲ့ကိုးရှင့်။ စိုးသီဟရဲ့ ဇ ကိုသိလာရတော့ ကျမဟာ စိုးသီဟနဲ့ ပတ်သက်ဆက်ဆံနေရတဲ့ အခြေအနေတွေမှာ စိတ်ထဲလှုပ်ခတ်လာမိပါတယ်။ သူက မုဆိုးမ၊ တစ်ခုလပ်၊ လင်ရှိ မိန်းမတွေနဲ့ အလုပ်ဖြစ်နေကျလူဆိုတော့ ကျမကိုလည်း ဆိုတဲ့အတွေးတွေနဲ့ပေါ့ရှင်….။ တစ်နေ့မှာတော့ ကျမရဲ့ဘဝတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပြောင်းလဲသွားစေမယ့် အခြေအနေနဲ့ ခြေလှမ်းတစ်ခုကို စတင် လျှောက်လှမ်းခဲ့မိပါတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျမသား မင်းမင်းက အိမ်မှာမရှိဘူး။ သမီးငယ် နှင်းဝေလွင်နဲ့ ကျမပဲ အိမ်မှာရှိနေတဲ့ အချိန်မှာ စိုးသီဟ တစ်ယောက် အိမ်ကို ရောက်ချလာပါတယ်။ နေ့လည်ပိုင်းပေါ့ရှင်။ “ အစ်မ…အိပ်ခန်းမီးမလင်းတော့လို့ဆို…မင်းမင်း ပြောလို့….သူ မလုပ်တတ်လို့ ကျနော့်ကို လုပ်ပေးပါဆိုတာနဲ့ ထွက်လာတာ….” “ အော်….အေး…ဟုတ်တယ်…မောင်လေးရဲ့….အစ်မ လည်း မလုပ်တတ်ဘူး….တစ်ချက်လောက်ကြည့်ပေးပါအုံး ကွယ်….မီးချောင်းကျွမ်းသွားတာလား မသိဘူး….” စိုးသီဟက ကျမတို့ အိပ်ခန်းထဲဝင်သွားပါတယ်။ ကျမတို့ အိမ်က ပေ(၂၀)(၆၀) မြေကွက်ပေါ်မှာ ပျဉ်ထောင်သွပ်မိုး တစ်ထပ်အိမ်လေးပုံစံပါ။ အိမ်ထဲမှာ အိပ်ခန်းနှစ်ခန်း၊ စတိုခန်းလို အခန်းကျဉ်းတစ်ခန်းနဲ့ ဧည့်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်တို့ ဖွဲ့စည်းထားပါ တယ်။ မင်းမင်းက တစ်ယောက်ထဲ တစ်ခန်းအိပ်ပြီး ကျမနဲ့ သမီးက တစ်ခန်းသပ်သပ် အိပ်ပါတယ်။ မီးမလာတာက ကျမတို့ အိပ်ခန်းပါ။ “ အစ်မရေ….တစ်ချက်လောက် လာကူပါအုံးဗျာ….” အိပ်ခန်းထဲမှ စိုးသီဟရဲ့ အသံကြောင့် ကျမရော သမီးပါ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ နှစ်ယောက်ထဲဆိုရင် မသင့် တော်ဘူးလို့ ထင်တဲ့အတွက် သမီးကိုပါ အဖော်အဖြစ် ခေါ်သွားခဲ့တာပါ။\n“ ဒီမှာ ဆက်ထားတဲ့ ဝါယာက ပျက်နေတာ အစ်မ….ကတ်ကြေးလိုတယ်….နောက်ပြီး မိန်းခလုတ်လည်း ချပေးထား ပါအုံး….” “ သမီး နင့်အကိုကြီးကို ကတ်ကြေးယူပေးလိုက်….အမေ…မိန်းသွားချလိုက်မယ်….” “ အစ်မက ဒီမှာနေပြီး ကျနော့်ကို ကူရမှာဗျ….နှင်းဝေကို မိန်းချခိုင်းပြီး အဲဒီမှာ ခဏစောင့်ခိုင်းလိုက်ပါလား….ဒီကရ ရင် လှမ်းပြောလိုက်မယ်….မီးလာ မလာစမ်းရအောင်….” စိုးသီဟက ကျမသမီးကို အပြင်ဘက်မိန်းရှိရာသို့ ပထုတ်လိုက်မှန်း ကျမရိပ်မိလိုက်ပါတယ်။ ကတ်ကြေးယူပေးရင်း စိုးသီဟအနားမှာ ရပ်နေမိပါတယ်။ အဲဒီမှာ စိုးသီဟက စတော့တာပါပဲ….။ “ အစ်မ…ဒီကြိုးလေး ကိုင်ပေးထား….” “ အင်း…ဟို…ဓာတ်တော့ မလိုက်ပါဘူးနော်….” “ မလိုက်ပါဘူး အစ်မရဲ့….နှင်းဝေကို မိန်းချခိုင်းထားတာပဲဟာ….နှင်းဝေရေ….မိန်းကို သေချာချထားရဲ့လား….” “ ဟုတ်…ချထားတယ် အကိုကြီး….” စိုးသီဟက အပြင်ဖက်မှ နှင်းဝေကို သေချာအောင် အော်မေးလိုက်သေးတယ်။ ပြီးမှ ကျမကို ဝါယာကြိုးတစ်ချောင်း ကို ကိုင်ခိုင်းထားပါတယ်။ ဝါယာကြိုးက ကျမအရပ်ထက် နည်းနည်းမြင့်တဲ့နေရာမှာ သွယ်ထားတာဆိုတော့ ကျမလက်ကို အ စွမ်းကုန်မြှောက်ပြီး ဝါယာကြိုးကို ကိုင်ထားရပါတယ်။ အဲဒီအခါမှာ ကျမရဲ့ရင်အစုံက လက်မြှောက်ထားခြင်းကြောင့် မို့မောက် ကြွတက်နေပြီး မမှီမကမ်းနဲ့ ခြေဖျားလေး ထောက်ထားပြန်တော့ တင်သားအစုံကလည်း ကော့တက်ကောက်ချိတ်နေတာပေါ့ ရှင်။ အကယ်ဒမီရုပ်ထုလိုပေါ့။ အဲလိုအနေအထားဖြစ်နေတဲ့ ကျမကို စိုးသီဟက တစ်ကိုယ်လုံးသိမ်းကြုံးကြည့်ပြီး တံတွေးကို မျိုချနေတာ ကျမမြင်နေရပါတယ်။ ပြီးလည်း ပြီးရော…. “ အို…” ကျမနှုတ်က ခပ်တိုးတိုးအသံလေး ထွက်သွားရပါတယ်။ သူက ကျမနောက်တည့်တည့်မှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကျမဖင်ဆုံ ကြီးကို တိုးဖိကပ်လိုက်တာကြောင့်ပါ။ ပုဆိုးဝတ်ထားတာတောင် အတော်လေးရှေ့ကို ငေါထွက်နေတဲ့ သူ့လီးတန်ကြီးနဲ့ ကျမ ဖင်ကို ဖိကပ်လို့ထားပါတယ်။ ကျမရင်တွေ တဒိန်းဒိန်းခုန်သွားရသလို နားရွက်ဖျားတွေလည်း ပူထူသွားရပါတယ်။\nသူ့ပုဆိုး အောက်ကဟာကြီးက မနည်းမနောလားရှင်။ ဒီကြားထဲ မတ်ထောင်ပြီး တင်းနေသေးပါတယ်။ အထိအတွေ့အရ စိုးသီဟရဲ့ လီးတန်ကြီးဟာ အတော်လေးကြီးပြီး ရှည်မယ်ဆိုတာ ကျမခန့်မှန်းမိပါတယ်။ “ အစ်မ…ကြိုးကို မလွှတ်လိုက်နဲ့နော်….ကျနော် ပြန်ဆက်နေပြီ….” စိုးသီဟက ကျမနောက်နားကနေ ပုခုံးကိုကျော်ပြီး ကျမနားရွက်နားကပ်ကာ ပြောခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ ကျမ ထူပူနေပါပြီ။ ရှက်စိတ်၊ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ကျမဟာ သူပြောတဲ့အတိုင်း ပုံစံမပျက်ဘဲ ဝါယာကြိုးကို ကိုင်ထားပေးနေမိတော့ သူက လည်း ကျမဖင်ကို သူ့လီးနဲ့ စိတ်ကြိုက်ကို ဖိထောက်ထားလို့ ရနေတာပေါ့ရှင်….။ အချိန်က နှစ်မိနစ်ကျော်ကျော်လေးပဲ ကြာ သွားတာပါ။ ခဏနေတော့ လူချင်းပြန်ခွာသွားပါတယ်။ ကျမရဲ့ နားရွက်နားကိုကပ်ပြီး ကျမနားရွက်ကို သူ့လျှာဖျားလေးနဲ့ မထိ တထိ လှမ်းထိုးလိုက်ရင်း…. “ အစ်မ…ရပြီ…လွှတ်လိုက်တော့လေ….” လို့ ခပ်တိုးတိုးလေးပြောပါတယ်။ ကျမတစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးဖုလေးတွေ ထသွားပြီး ရင်တွေလည်း အရမ်းကို ခုန်နေမိပါတယ်။ “ နှင်းဝေရေ….မိန်းပြန်တင်ကြည့်ဟေ့….” စိုးသီဟက အပြင်က ကျမသမီးကို အော်ပြောလိုက်သံကြားမှ ကျမစိတ်ကို မနည်းပြန်ထိန်းလိုက်ရပါတယ်။ ကျမဟာ အထိအတွေ့ကြောင့် ကြောင်ရပ်နေမိတာကိုးရှင့်။ ကျမ စိုးသီဟရဲ့အကြံကို ခုမှသေချာနားလည်လိုက်ရပါတယ်။ သူက ကျမ သမီးကို အပြင်မှာ ပထုတ်ထားပြီး ကျမကို အပိုင်ကိုင်သွားတာကိုးရှင့်။ တကယ့်ကို လူလည်ပါပဲရှင်….။ “ အိုကေ….လင်းသွားပြီ….” မီးက ပြန်လင်းသွားပါပြီ။ စိုးသီဟလည်း ပြန်သွားပါပြီ။ ကျမမှာတော့ စောစောက ထိတွေ့လိုက်ရတဲ့ စိုးသီဟရဲ့ လီးတန်ကြီးကြောင့် စိတ်ထဲမရိုးမရွနဲ့ နေမထိထိုင်မသာဖြစ်ကျန်ခဲ့ရပါတော့တယ်ရှင်။ “ အဟင့်….ဖြေးဖြေးလုပ်နော်….သမီး နိုးသွားမယ်….” “ အင်းပါ…မမချောရဲ့….” “ ဟွန်း…လူကို ညာညာပြီး လာအနိုင်ကျင့်တယ်…အိုး…ဟင့်…ဖြေးဖြေးသွင်းနော်….အင်း…ဟင့်….” အထက်ပါစကားသံတွေက ကျမအိချောဝေနဲ့ စိုးသီဟတို့ ပြောနေကြတဲ့ စကားသံတွေပါ။\nဘယ်နေရာမှာလဲဆိုတော့ ကျမရဲ့အိမ်၊ ကျမသား မင်းမင်းရဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာပါပဲ။ ဘယ်လိုတွေဖြစ်ကုန်တာလဲဆိုတော့…။ စိုးသီဟက အိမ်ထောင်သည် မိန်းမ၊ တစ်ခုလပ်၊ မုဆိုးမ စတဲ့ မိန်းမတွေရဲ့ အထာကို တော်တော်နပ်တဲ့ ကောင်လေးပါ။ ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ပြောဆိုပူးကပ်ရ မလဲဆိုတာ သူကောင်းကောင်းကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ ကျမကို အထိအတွေ့တွေနဲ့ ဖြားယောင်းသိမ်းသွင်းခဲ့တာပါ။ ကျမ အိပ်ခန်း ထဲမှာ မီးကြိုးဆက်ပေးတုန်းက အပြုအမူလိုမျိုးတွေနဲ့ အထိအတွေ့တွေပေးပြီး ကျမရဲ့ စိတ်တွေကိုနှူးဆွလို့ ကျမကို အပိုင် သိမ်းသွားခဲ့တာပေါ့ရှင်…။ လင်သေပြီး ယောက်ျားနဲ့ ကင်းကွာနေတဲ့ကျမ၊ သွေးသားတွေ ဆူဖြိုးထကြွနေတဲ့ ကျမဟာ စိုးသီဟရဲ့ အထိအတွေ့တွေကို ကြာရှည်တောင့်ခံနိုင်စွမ်းမရှိခဲ့ဘဲ စိုးသီဟပြုသမျှ နုရတဲ့အခြေအနေကို ရောက်ခဲ့ရပါတော့ တယ်ရှင်။ နောက်ပြီး သားဖြစ်သူက အိမ်သိပ်မကပ်တာလည်း ပါတာပေါ့ရှင်။ သားမရှိတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အတွေ့တွေ နဲ့ ဖြားယောင်း နောက်ဆုံး ကျမကို တက်လိုးသွားတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်ခဲ့ရပါတော့တယ်။ ကျမဟာ သမီးကျောင်းသွား နေတဲ့အချိန်မှာ စိုးသီဟ ရောက်လာပြီး မီးဖိုချောင်မှာ အလုပ်များနေတဲ့အချိန် စိုးသီဟက နည်းနည်းလေးအင်အားသုံးပြီး တက်လိုးသွားခဲ့တာပါပဲရှင်။ ကျမ အစက ငြင်းဆန်ရုန်းကန်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့လီးကြီးနဲ့ ကျမစောက်ဖုတ်ကို တေ့မိ လိုက်တဲ့အချိန်နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကျမကိုယ်တိုင်က သူလိုးတာကို အလိုတူအလိုပါ ခံခဲ့မိတာပါရှင်။ သူ့လီးကြီးကို ဟိုတုန်း က ထိတွေ့ခဲ့ဖူးတာကြောင့် တကယ့်စောက်ဖုတ်ကိုဖြဲပြီး လိုးသွင်းပြီဆိုတဲ့အချိန်ရောက်တော့ ကျမကိုယ်တိုင် အားရပါးရကြီး ကို ဖြဲကားခံခဲ့မိပါတော့တယ်။ အဲဒီနေ့က မီးဖိုချောင်ကြမ်းပြင်မှာပဲ စိုးသီဟက ကျမကို ပက်လက်လှန်ပေါင်ကားခိုင်းပြီး တက်လိုးသွားတာကို ခံခဲ့ရ ပါတယ်။\nသူက မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ သူလည်းပြီး ကျမလည်းပြီးအောင် တက်သုတ်ရိုက်လိုးသွားခဲ့ပါတယ်။ အဲ ဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ စိုးသီဟ အခွင့်သင့်တိုင်း ကျမကို ဖြုတ်တော့တာပါပဲရှင်။ ဖြစ်ချင်တော့ ကျမသား မင်းမင်းကလည်း အဲ ဒီရက်တွေမှာ အိမ်ပြန်မလာတဲ့ရက်တွေ တော်တော်များပါတယ်။ စိုးသီဟကို မေးကြည့်တော့ ဆော်ကြီးတစ်ဗွေနဲ့ ငြိပြီး အဲဒီ ဆော်ကြီး ခရီးထွက်သွားတဲ့နောက်ကို ပါသွားတယ်လို့သိရပါတယ်။ ကျမသားကို ကျမပြောလို့ မနိုင်ဘူးလေ။ နောက်ပြီး သား က ကိုယ့်စီးပွားကိုယ်ရှာပြီး ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်စားနေတဲ့သူဆိုတော့ ကျမရဲ့စကားကို သားက သိပ်ပြီး အလေးမထားတော့တာ လည်း ပါတာပေါ့ရှင်။ သားပြန်မလာတဲ့ရက်တွေမှာ ညတိုင်းလိုလို စိုးသီဟက အိမ်ကိုလာပါတယ်။ ကျမသမီး အိပ်တဲ့အချိန် ပေါ့ရှင်။ စိုးသီဟက ကျမကို နောက်ဖေးတံခါးကို ဖွင့်ခိုင်းထားတယ်။ သူလာချင်တယ်ဆိုရင် အဲဒီတံခါးကနေ ဝင်လာပြီး ကျမ ကို နှိုးတယ်။ ပြီးရင် တစ်ဖက်ခန်းက ကျမသား မင်းမင်းအိပ်တဲ့ အိပ်ခန်းထဲမှာ ကျမကို လိုးတော့တာပါပဲ။ ကျမကလည်း မွှန် နေပြီလေ။ လီးပြတ်နေတဲ့အချိန်မှာ ကာမမှာဆရာတစ်ဆူလိုကျွမ်းကျင်လှတဲ့ စိုးသီဟနဲ့တွေ့ပြီး စိုးသီဟ ပြုသမျှနုရတဲ့ အခြေ အနေရောက်ခဲ့ရတာပေါ့ရှင်။ စိုးသီဟကို ကျမ အစွဲကြီးစွဲမိသွားတာပါ။ သူနဲ့တွေ့မှ ကျမဘဝမှာ နှစ်နှစ်ဆယ်လောက် ပေါင်းခဲ့ ဖူးတဲ့လင်ကိုတောင် မလုပ်ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ နည်းလမ်းမျိုးတွေနဲ့ စိုးသီဟ စိတ်တိုင်းကျဖြစ်အောင် လိုက်လုပ်ပေးခဲ့မိတဲ့အထိ စိုးသီဟကို ကျမ စွဲလမ်းမိခဲ့တာပါ။ အခုလည်း ထုံးစံအတိုင်း ကျမသား မင်းမင်းမရှိတော့ သူ့အိပ်ခန်းထဲမှာ စိုးသီဟနဲ့ ကျမ ချိန်းတွေ့နေကြတာပေါ့ရှင်။ “ ဟင့်….မောင်လေး….သွင်းတော့လေကွာ….အဲလိုကြီး စောက်စိကို လီးနဲ့ကော်ကော်ထိုးနေတော့ စောက်စိက တအားကျင်လာပြီ….” စိုးသီဟက ကျမရဲ့ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ဖြဲခိုင်းထားပြီး ဒကောက်ခွက်ကိုလက်နဲ့ ဆွဲကိုင်ခိုင်းထားပါတယ်။\nအဲဒီတော့ ကျမ ဟာ ပက်လက်အနေအထားနဲ့ ပေါင်ကြီးနှစ်ဖက်ကို ဖြဲကားပေးထားနေရတဲ့အနေအထား ရောက်နေရတာပေါ့ရှင်။ သူက ကျမ ရဲ့ ပေါင်ကြားထဲဝင်ပြီး ပေါင်ဖြဲပေးထားလို့ ပြဲအာနေတဲ့ ကျမစောက်ပတ်ကြီးကို သူ့လီးဒစ်ကြီးနဲ့ ပယ်ပယ်နယ်နယ်ထိုးတိုက် ပွတ်နေတော့ ကျမမှာ မရိုးမရွနဲ့ လူးပျံနေရတာပေါ့ရှင်။ ကျမအောက်မှာ လူးပျံနေတာကိုမြင်တော့ စိုးသီဟ အတော်လေး သဘောကျနေပုံပါပဲ။ ဒီကြားထဲ ကျမရဲ့ အင်္ကျီရင်ဘတ်ကြယ်သီးတွေကိုဖြုတ်ထားတော့ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေတဲ့ ကျမ ရဲ့ ရင်အစုံကိုလည်း သူကတစ်ခါတစ်ခါလှမ်းဆွဲပြီး ညှစ်ပေးနေပြန်ပါသေးတယ်။ ကျမ မနေနိုင်အောင် ရွထနေရပါပြီ။ စောက် ဖုတ်ထဲမှာလည်း စောက်ရည်ကြည်တွေက ဒလဟောကို စိမ့်ထွက်နေတာကြောင့် သူ့လီးကြီးနဲ့ ထိုးတိုက်ဖိပွတ်နေတဲ့အခါ တ ပြစ်ပြစ်နဲ့ အသံတွေကို ထွက်ပေါ်နေရပြန်ပါတယ်။ “ ဟင့်…မောင်….မောင်ရယ်….လိုးပါတော့ကွာ….မမ တအားရွနေပြီ…သိရဲ့လား….” ကျမ မရှက်မကြောက်နဲ့ စိုးသီဟကို လိုးပေးဖို့ တောင်းပန်မိပါတော့တယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်လူမြင်ကွင်းတွေမှာ စိုးသီဟ က ကျမကို ရိုးရိုးတန်းတန်း အစ်မလို့သာ ခေါ်ပေမယ့် နှစ်ယောက်သားတွေ့ဆုံလိုးကြတဲ့ အချိန်မှာဆို စိုးသီဟက ကျမကို ‘ မမချော ’ လို့ ခေါ်လေ့ရှိပြီး အလိုးခံမိတဲ့အချိန်မှာတော့ ‘ မောင် ’ လို့ ခေါ်မိပါတယ်။ စိုးသီဟနဲ့တွေ့မှ ကျမလည်း အရှက်ကုန် ရတယ်လို့ ပြောရမလိုပါပဲရှင်။ ညစ်ညစ်ညမ်းညမ်းတစ်တစ်ခွခွစကားတွေကို အလိုးခံရင်းပြောတတ်လာတယ်။ တစ်ခါမှပြော မထွက်ခဲ့ဖူးတဲ့ အပြောအဆိုအသုံးအနှုန်းတွေကို ပြောမိလာခဲ့ပါတယ်။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကျမ လီးစုပ်တတ်လာတာပဲရှင်။ ကျမရဲ့လင်သားကိုတောင် တစ်ခါမှလီးမစုပ်ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ကျမ စိုးသီဟနဲ့တွေ့မှ ကျမလီးစုပ်ချင်လာအောင် လီးစုပ်တတ်သွား အောင် သူက ဖြားယောင်းသိမ်းသွင်းခိုင်းစေနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ သူကလည်း မိန်းမတွေရဲ့အထာကို ကောင်းကောင်းနပ်သူမို့ သူ့ရဲ့ စေခိုင်းမှုတွေအောက်မှာ ကျမ ငြင်းမရနိုင်ဖြစ်ခဲ့တာပါပဲရှင်။ အဲဒီတုန်းက စိုးသီဟက ကျမကို လှေကြီးထိုး ရိုးရိုးပုံစံနဲ့ တက်လိုး နေတဲ့အချိန်ပါ။ သူ့ဖင်ကို ကြွကြွပြီး ဆောင့်ချလိုးလိုက်တိုင်း ကျမဟာ နင့်ကနဲနင့်ကနဲနေအောင် ခံရတာကောင်းလွန်းလို့ တ ဟင်းဟင်းနဲ့ငြီးပြီး ကျမရဲ့ရင်အစုံကို ကော့ကော့တင်ပြီး အလိုးခံနေမိပါတယ်။\n“ အင်း….ဟင်း…ဟင်း…ကျွတ်…ကျွတ်….အင်း….ဟင်း….” “ မမချော….ကောင်းလား….” စိုးသီဟက အလိုးအဆောင့်မပျက် ကျမကိုမေးပါတယ်။ ကျမခေါင်းကိုညိတ်ပြပြီး ဖင်ဆုံကြီးကိုလည်း ကော့ကော့ ပေးနေမိပါတယ်။ ရင်အစုံကလည်း ကော့တင်ပေးနေမိတော့ ကျမရဲ့နို့အုံကြီးတွေဟာ မို့မောက်တက်နေတာပေါ့ရှင်။ စိုးသီဟ က ကျမနို့ကြီးတွေကို လက်ဝါးနဲ့အုပ်ကိုင်ပြီး ခပ်တင်းတင်းညှစ်ဆွဲရင်း ဆောင့်ဆောင့်ပြီး လိုးပေးနေပါတယ်။ ကျမ တော်တော် ကို ဖီးလ်တက်နေမိတာပါ။ နှုတ်ကနေတရှီးရှီးနဲ့ အသံထွက်အောင်ငြီးမိပြီး အလိုးခံရတဲ့ ကာမအရသာကို ခံစားနေမိပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ စိုးသီဟက ကျမပါးစပ်ပေါက်ထဲကို သူ့ရဲ့လက်နှစ်ချောင်းပူးကာ ထိုးသွင်းပေးလိုက်ပါတယ်။ “ ပြွတ်….ပြွတ်…အွန်း….ဟင်း….ဟင်း….ပြွတ်….” ကျမပါးစပ်ထဲဝင်လာတဲ့ လက်နှစ်ချောင်းကို ကျမ အငမ်းမရနဲ့ စုပ်ယူနေမိပါတယ်။ မိန်းမတိုင်း စောက်ဖုတ်ထဲ လီး သွင်းအလိုးခံနေရတဲ့အချိန်မှာ အခုလို ပါးစပ်ထဲလက်ညိုးတို့ လက်ခလယ်တို့ လာထည့်ရင် အငမ်းမရနဲ့ကို စုပ်ယူတတ်ကြတာ ချည်းပါပဲ။ မယုံရင် ရှင်တို့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို လိုးနေရင်း အဲဒီမိန်းမဖီးလ်တက်နေတဲ့အချိန်မှာ လုပ်ကြည့်။ သေချာပေါက် ကို အငမ်းမရနဲ့ကို စုပ်ယူလိမ့်မယ်။ ကျမ အဲလိုအငမ်းမရဖြစ်နေပုံကို စိုးသီဟက အပေါ်စီးမှ လိုးဆောင့်ရင်းနဲ့ စီးမိုးကြည့်ပြီး သဘောအကျကြီး ကျလို့နေပါတယ်။ ကျမ မရှက်နိုင်တော့ပါဘူး။ အရမ်းကို ဖီလင်တက်ပြီး အလိုးခံလို့ ကောင်းနေတာကိုး ရှင့်။ “ မမချော…ကျနော် လိုးပေးတာ ခံလို့ ကောင်းရဲ့လား….” “ ပြွတ်…အွန်း….ပြွတ်…အင်း….ဟင်း….ပြွတ်….” ကျမ သူ့ရဲ့လက်နှစ်ချောင်းပူးကို စုပ်ရင်း မပီမသအသံနဲ့ ပြန်ဖြေမိပါတယ်။ “ ကျနော့် လက်ချောင်းတွေကို အလိုးခံနေရင်း စုပ်နေရတာ ကြိုက်လား….” ကျမ ကြိုက်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ပြန်ဖြေမိပြန်ပါတယ်။ “ မမချော….လီးစုပ်ဖူးလား…” “ ဟွန့်အွန်း….” ပါးစပ်ထဲက လက်တွေကို အစုပ်ရပ်ပြီး ကျမ ပြန်ဖြေရပါတယ်။ ကျမမှာ တကယ်လည်း လီးမစုပ်ခဲ့ဖူးတာကိုး။\nလီးစုပ် တယ်ဆိုတာကို စကားအဖြစ်သာ ကြားဖူးနေခဲ့ပြီး တစ်ခါဘူးကမှ မစုပ်ဖူးဘူးလေ။ “ အခု ကျနော်လိုးပေးနေရင်း ပါးစပ်ထဲက လက်နှစ်ချောင်းကို လီးလို့သဘောထားပြီး စုပ်ကြည့်စမ်း….မမချော ပိုပြီး အရသာတွေ့လာလိမ့်မယ်….လီးကြီးကို စုပ်နေတယ်လို့ တွေးပြီး စုပ်ကြည့်စမ်း….” “ ဖွတ်….ဖတ်….ဖတ်…အင့်…ဟင့်…ဟင်း….ပြွတ်….ပြွတ်….အွန်း….ဟွန်း….” စိုးသီဟက ကျမရဲ့စိတ်တွေကို အစွမ်းကုန်ထန်ပြင်းလာအောင် စကားလုံးတွေနဲ့ နှူးဆွပြီး ကျမပါးစပ်ထဲက လက်နှစ် ချောင်းပူးကိုလည်း ကျမပါးစပ်ထဲ သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်နဲ့ စောက်ဖုတ်ကို လိုးသလို လှုပ်ရှားပေးနေပါတယ်။ စောက်ဖုတ်ထဲ ကိုလည်း ခုနက လိုးနေဆောင့်နေတဲ့အရှိန်ထက်ပြင်းတဲ့ ဆောင့်ချက်တွေနဲ့ ဆောင့်ဆောင့်ပြီး လိုးပါတော့တယ်။ ကျမမှာ စောက်ဖုတ်ထဲ နင့်နင့်နဲနဲဝင်လာတဲ့ လီးကြောင့် ပူထူကျင်ဆိမ့်ပြီး အရသာကောင်းလွန်းလို့ စိုးသီဟပြောတဲ့အတိုင်း သူ့လက် နှစ်ချောင်းကို လီးအမှတ်နဲ့ အငမ်းမရတပြွတ်ပြွတ်မြည်အောင် စုပ်ပေးနေမိပါတော့တယ်။ စိုးသီဟကလည်း ကျမအရမ်းဟော့ နေပြီမှန်းသိတော့ ပြင်းထန်အားပါတဲ့ ဆောင့်ချက်တွေနဲ့ ပက်ပက်စက်စက်မညှာတမ်းကို ဆောင့်လိုးပါတော့တယ်ရှင်။ စိုးသီဟ ဆောင့်ချက်တွေက အားပါပြီး ပြင်းထန်လွန်းလှတာကြောင့် သူ့လီးရှည်ရှည်ကြီးထိပ်က ဒစ်ထိပ်ကြီးနဲ့ ကျမသားအိမ် ကို တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ လာထိုးတိုက်နေပါတယ်။ ကျမလေ မျက်စိကိုစုံမှိတ်ပြီး စိုးသီဟ လက်ကို လီးတစ်ချောင်းအဖြစ်မြင်ယောင် ခံစားပြီး အငမ်းမရစုပ်နေရင်း စောက်ဖုတ်ထဲက လီးကိုလည်း အတွင်းသားတွေနဲ့ အတင်းဆွဲညှစ်ပေးနေမိပါတယ်။ “အ….မမချောရာ….ကျနော့် လီးကို ဆွဲညှစ်ပေးထား….လုပ်….လုပ်….ဖင်ကြီးကိုလည်း ကော့ ကော့ပေး….ဟုတ်ပြီ….အ….အီး…..အ….” စိုးသီဟ ဆောင့်ဆောင့်လိုးနေတဲ့အသံ၊ ကျမ အငမ်းမရနဲ့ ဏှာထန်ပြီး လက်ကို တပြွတ်ပြွတ်နဲ့ စုပ်ယူနေမိတဲ့အသံ၊ စိုးသီဟတစ်ယောက် ဖီလင်တွေတက်ပြီး ညည်းညူအော်ဟစ်နေတဲ့အသံတွေက တိုးတိုးကြိတ်ကြိတ်နဲ့ အခန်းထဲမှာ ထွက် ပေါ်နေပါတယ်။ ခဏကြာတော့ စိုးသီဟရဲ့ခါးက ဆတ်ကနဲဖြစ်သွားပြီး ကျမစောက်ခေါင်းထဲ ပူခနဲ ဖြစ်သွားကာ သူ၏ လရည် တွေကို ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်ပါတော့တယ်။\nကျမ စောက်ခေါင်းတစ်လျှောက် ပူနွေးသွားတဲ့အတွေ့၊ သူ့ရဲ့ အဆုံးသတ်ဆောင့် ချက်ပြင်းပြင်းကြောင့် ကျမလည်း တစ်ချီပြီးသွားရပြန်ပါတယ်။ စိုးသီဟက တစ်ချီပြီးသွားတော့ ကျမဘေးမှာ အမောဖြေဝင်လှဲ ရင်း ခဏနားနေပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လက်တစ်ဖက်က ကျမရဲ့နို့အုံထွားထွားကြီးတစ်ဖက်ပေါ်ကိုတင်ပြီး ကျမနို့သီးခေါင်းထွား ထွားကြီးတွေကို ကိုင်ကစားလို့နေပါသေးတယ်။ ကျမ စိုးသီဟရဲ့ ရင်ခွင်ထဲတိုးဝင်လိုက်ပြီး သူ့ကိုဖက်ထားလိုက်မိပါတယ်။ ကျမ သူ့ကို အရမ်းစွဲလန်းပြီး ချစ်မိနေတာကိုးရှင့်။ “ မမချော….ပြီးသွားရဲ့လား….” “ အို…ဘာတွေလာမေးနေတာလဲ….မသိဘူး…သွား….” ကျမရှက်သွားရပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲခေါင်းကို တိုးဝင်နေမိပါတယ်။ သူက ကျမရဲ့လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲယူပြီး သူ့လီးကို ကိုင်ခိုင်းပြန်ပါတော့တယ်။ ကျမကလည်း မကိုင်ချင်ကိုင်ချင်ပုံစံနဲ့ပဲ စိတ်ပါလက်ပါ ကိုင်ပေးနေမိပြန်ပါတယ်။ “ မမချော….ကျနော် လိုးပေးတာ ကောင်းရဲ့လား….” “ အို…မောင်ကလည်း….” “ ဖြေနော်….မဖြေရင် နောက်တစ်ခါ တက်လိုးပစ်လိုက်မှာ….” “ အင်း….အင်း….ကောင်းတယ်….ဘာမှန်းလဲ မသိဘူး….လူကို သိပ်အနိုင်ကျင့်တာပဲ….အရမ်းဆိုးတယ်….” ကျမ ရှက်ရွံ့သလိုလေးဖြေရင်း သူ့ကို ချစ်စနိုးနဲ့ အပြစ်တင်စကားဆိုမိပါတယ်။ သူနောက်တစ်ခါ ထပ်လိုးမှာကို အပြစ်မြင်တာ မဟုတ်ပါဘူးရှင်။ နောက်တစ်ခါထပ်လိုးမယ်ဆိုလည်း ကျမခံအုံးမှာပါပဲ။ “ မမချော….ကျနော့်ကို လီးစုပ်ပေးပါလား….” “ အာ….မစုပ်ချင်ပါဘူး….တစ်ခါမှလည်း မစုပ်ဖူးဘူး….” “ လုပ်ပါ မမချောရာ….စုပ်ပေးပါ….ကျနော် မချော နှုတ်ခမ်းလေးတွေနဲ့ စုပ်ပေးတာကို ခံချင်လို့ပါ….” စိုးသီဟက ကလေးတစ်ယောက်လို ကျမကို ပူဆာလို့နေပါတယ်။ ကျမနို့ကြီးတွေကို ဖျစ်ညှစ်လိုက်၊ ကျမ တင်သား ကြီးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ဖျစ်ညှစ်လိုက်နဲ့ အတင်းကို လီးစုပ်ခိုင်းနေပါတော့တယ်။ ကျမကိုယ်တိုင်လည်း တဖြေးဖြေးနဲ့ လီးစုပ်ဖို့ကို စိတ်ပါလာသလိုဖြစ်လာရပါတယ်။\nခုနအလိုးခံနေရင်း သူ့လက်နှစ်ချောင်းကို လီးအမှတ်နဲ့ အားပါးတရစုပ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဖီလင်ကို ပြန်အမှတ်ရပြီး နောက်ဆုံးတော့ သူ့သဘောဆန္ဒအတိုင်း လီးစုပ်ပေးဖို့ လိုက်လျောမိပါတော့တယ်ရှင်။ “ မင်း….တော်တော်ဆိုးတယ်သိလား….မမ အဲလို တစ်ခါမှလုပ်ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး….” “ အင်းပါ…မမချောရာ…ကျနော့်ကိုချစ်ရင် စုပ်ပေးပါတော့နော်….” နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျမ သူ့လီးကို ပါးစပ်ထဲငုံပြီး မစုပ်တတ်စုပ်တတ်နဲ့ စုပ်ပေးမိတော့တာပါပဲ။ အဲဒီနောက်မှာ တော့ စိုးသီဟက လီးစုပ်ခံရင်း ကျမကို လီးစုပ်နည်းတွေသင်ပေးရင်း သူ့စိတ်ကြိုက်ကို စုပ်ခိုင်းပါတော့တယ်။ အဲဒီကစလို့ စိုးသီဟက ကျမကို လာလိုးတိုင်း သူ့လီးကို ကျမကိုယ်တိုင်က စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ ဆွဲစုပ်မိတော့တာပါပဲရှင်။ အခုလည်း သူ့ကို ကျမလီးစုပ်ပေးပြီးလို့ အလိုးခံဖို့ ပက်လက်လှန်ပေါင်ဖြဲပြီး ဒကောက်ခွက်ကို ဆွဲမကာ စောက်ဖုတ်ကြီးကို အစွမ်းကုန်ကော့ တင်ဖြဲကားပေးထားတာပါ။ ဒါကို သူက မလိုးပေးသေးဘဲ ကျမ စောက်ဖုတ်ပြဲပြဲကြီးကို သူ့လီးဒစ်ကြီးနဲ့ ထိုးတိုက်ပွတ်ဆွပြီး ကျမရဲ့ ရမက်ဆန္ဒတွေကို ထကြွသထက်ထကြွအောင် ပြုလုပ်ပေးနေပါတယ်။ “ မောင်….လိုးထည့်လိုက်ပါတော့ မောင်ရယ်….မမ စောက်ဖုတ်ထဲ မင်း လီးကြီးကို လိုးထည့်လိုက်ပါတော့….အဟင့် …ဟင့်….မမ မနေတတ်တော့ဘူး….ဟင်း….လိုးပါတော့နော်….” ကျမ ဘယ်လိုမှမခံစားနိုင်တော့ပါဘူးရှင်။ လီးစုပ်ပေးနေတုန်းကတည်းက စိတ်တွေထကြွနေခဲ့ခြင်းကြောင့် အလိုးခံ မည့်အချိန်ရောက်ပြန်တော့ မလိုးပေးသေးဘဲ ရွထနေအောင် ဆွပေးနေလေတော့ ကျမနှုတ်က မရှက်မကြောက်နဲ့ပဲ လိုးပေး ဖို့ တစ်တစ်ခွခွဖွင့်ဟပြောပြီး တောင်းဆိုလိုက်မိပါတော့တယ်။ ကျမရဲ့ အငမ်းမရ ဏှာထန်နေတဲ့ပုံနဲ့ တစ်တစ်ခွခွစကားသံကို ကြားရမြင်ရတော့မှ စိုးသီဟက သူ့လီးကြီးကို ကျမစောက်ခေါင်းပေါက်ဝသို့တေ့ပြီး တရှိန်ထိုးဆောင့်လိုးသွင်းပစ်လိုက်ပါ တော့တယ်ရှင်….။ “ ဖွတ်…ဒုတ်….” “ အ…ဟင်း….မောင်ရယ်….”သားဖြစ်သူ မင်းမင်းမရှိတုန်း စိုးသီဟနဲ့ ထင်တိုင်းကြဲနေမိတဲ့ကျမ မထင်မှတ်ဘဲ သားပြန်ရောက်လာတော့ ကိုယ်ရှိန် သတ်ရပါတော့တယ်။\nအိမ်ထောင်သည် မိန်းမ၊ လင်ရှိတဲ့မိန်းမတွေကိုတောင် ကြာခိုနေတဲ့ စိုးသီဟကလည်း အတွေ့အကြုံရင့် ကျက်သူပီပီ ဘယ်သူမှမရိပ်မိအောင် ကျမထက်တောင် ဟန်ဆောင်ကောင်းနေပါသေးတယ်။ ကျမကို မသိကျိုးကျွံပြုပြီး ခပ် တန်းတန်းနဲ့ ဆက်ဆံနေခဲ့ပါတယ်။ ကျမသား မင်းမင်းက အိမ်ကို ပြန်လာတာ တစ်ယောက်ထဲ မဟုတ်ဘူးရှင့်။ မိန်းမပါ ခိုးလာ တာပါ။ လှယဉ်မင်း….တဲ့။ နာမည်က အပျံစား။ လူကလည်း အမိုက်စားပါပဲ။ လှယဉ်မင်းက ကျမထက် (၁၀)နှစ်ပဲ ငယ်ပါ တယ်။ သားထက်ဆို (၁၀)နှစ်နီးပါးကြီးတာပေါ့။ လူက အရပ်အမောင်းကောင်းပြီး တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ ရွှေဘိုမင်း ကြိုက် အဆက်အပေါက် ပိုင်ရှင်ပေါ့ရှင်။ ကျမရဲ့ အချိုးအစားနဲ့ဆို သိပ်တောင် မကွာလှပါဘူး။ လှယဉ်မင်းက ဆိုရှယ်ကျ တယ်။ ပေါင်းသင်းပြောဆိုဆက်ဆံတဲ့နေရာမှာ ပွင့်လင်းတယ်။ ကျမရဲ့သားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့သူဆိုတော့ ကျမနဲ့ ချွေးမတော် နေပေမယ့် ကျမကို “ အစ်မ ” လို့ပဲ ခေါ်ဝေါ်ပြောဆိုပါတယ်။ ကျမကို ယောက္ခမတစ်ယောက်ပုံစံမျိုး ရှိန်နေတာမျိုး မရှိပါဘူး ရှင်။ သားက ကျမကို မိခင်တစ်ယောက်လို မဆက်ဆံဘဲ သူငယ်ချင်းပေါင်း ပေါင်းတာဆိုတော့ ထွေလီကာလီတွေ ပြောခြင်း မရှိကြတော့ဘဲ လှယဉ်မင်းကို သားရဲ့မိန်းမအဖြစ်နဲ့ အသိအမှတ်ပြုပြီး နေနေခဲ့ကြပါတော့တယ်။ ကျမတို့မိသားစုက ကျမရဲ့ ခင်ပွန်းဆုံးပြီးနောက်ပိုင်း သူငယ်ချင်းပေါင်း ပေါင်းကြကာ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေကြသဖြင့် သားအမိဆက်ဆံရေး ယောက္ခမ နဲ့ ချွေးမဆက်ဆံရေးတွေ မရှိကြတော့တာပါ။ ကျမသား မင်းမင်းကလည်း အပြင်ကို မထွက်တော့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့အသစ်စက်စက် မယားအနားမှာ အချိန်ပြည့်ကပ်နေ တော့တာပါပဲရှင်။ သားရှိနေတာကြောင့် ကျမမှာ စိုးသီဟနဲ့လည်း မတွေ့ဖြစ်တော့ပါဘူး။ သားမရှိတဲ့အချိန်တွေတုန်းက စိုးသီဟနဲ့ သောင်းကျန်းခဲ့ကြတာကို ပြန်စဉ်းစားရင်း အိပ်မပျော်နိုင်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်လာရပါတော့တယ်။\nကျမမှာ သားဖြစ်သူ ကြောင့် ကာမငတ်မွတ်မှုကို ခံစားနေရသည့်အပြင် နောက်ထပ်ဒုက္ခတစ်မျိုးကိုလည်း ခံစားနေရပြန်ပါသေးတယ်။ မင်းမင်းက အခုမှ အသက်(၁၈)နှစ်သာသာရှိသေးတဲ့ လူပျိုပေါက်။ ယူလာတဲ့ မိန်းမက သူ့ထက်အသက်ကြီးပြီး အဆက်အပေါက် အရမ်း တောင့်တဲ့မိန်းမ။ အဝတ်အစားတွေ အောက်မှာတောင် ရုန်းကြွချင်နေတဲ့ လှယဉ်မင်းရဲ့ နို့အုံကြီးတွေ၊ တင်သားကြီးတွေက ကျမသားကို အရူးအမူးဖြစ်စေတဲ့ပုံပါပဲ။ နေ့ခင်းကြောင်တောင် လှယဉ်မင်းအနားကပ်ပြီး ဟိုနှိုက်ဒီနှိုက်၊ ဟိုပွတ်ဒီပွတ်တွေ လုပ်လား လုပ်ရဲ့၊ တခါတရံ အိပ်ခန်းတံခါးမပိတ်ကြဘဲ နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်နေကြနဲ့ နေတာထိုင်တာ မဆင်ခြင်ကြပါဘူး။ ပိုဆိုး တာက ညဘက်တွေမှာပါ။ ကျမကလည်း ကိုယ့်အကြောင်းနဲ့ကိုယ် အိပ်မပျော်ဖြစ်နေတဲ့အချိန်။ ကျမတို့အခန်းနဲ့ သုံးထပ်သား တစ်ချပ်သာခြားတဲ့ ဘေးအခန်းက မင်းမင်းတို့ လင်မယားကြောင့် ကျမမှာ အနေရပိုခက်စေရပါတယ်။ ကျမသမီးငယ်က တော့ ဘာသိမှာလဲရှင်။ ကျမနဲ့ စိုးသီဟ သားဖြစ်သူ မင်းမင်း မရှိတုန်း အဲဒီအခန်းထဲမှာ မီးကုန်ယမ်းကုန်လိုးကြဆော်ကြတာ တောင် မနိုးတဲ့ဥစ္စာ။ ကလေးပီပီ တချိုးထဲ အိပ်တာပေါ့။ ကျမမှာသာ သူတို့အခန်းထဲကအသံတွေကိုကြားပြီး ဒုက္ခပိုရောက်နေ ရတာပေါ့ရှင်။ ကျမတို့သားအမိနှစ်ယောက် အိပ်ခန်းထဲဝင်ပြီး မီးမှိတ်လိုက်တာနဲ့ မကြာဘူး မင်းမင်းနဲ့ လှယဉ်မင်းတို့လည်း သူတို့ အခန်းထဲဝင်ကြတော့တာပါပဲ။ ပြီးရင် ကျမကို ဒုက္ခပေးမယ့်အသံတွေကြားရတော့တာပါပဲရှင်။ ကျမကလည်း အစကတည်းက လောင်ချင်နေတဲ့ မီးလိုဖြစ်နေတဲ့အချိန် သူတို့အခန်းထဲက အသံတွေက ကျမရဲ့ရမက်မီးကို လောင်စာကျွေးနေသလိုဖြစ်နေရ ပါတယ်။ ကျမချွေးမ လှယဉ်ကျေးက ကြည့်ရတာ ဇရက်တောင်ပံကျိုးမနဲ့ တူပါတယ်။ မိန်းမချင်းသိတာပေါ့ရှင်။\nဘယ်သူဌေး ရဲ့ မယားငယ်လုပ်ပြီး ငွေတွေချူစားရင်း ကျမသားလို နုနုထွဋ်ထွဋ်လေးကို အမ်းကုန်းလုပ်ပြီး အပိုင်ချည်ထားလိုက်တဲ့ပုံပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ကျမ စိတ်ထဲမှာက ကျမသားအတွက် စိတ်ပူခြင်းမရှိတာ အမှန်ပါ။ အတိုင်းသားကြားနေရတဲ့အသံတွေက ကျမကို စိတ်ဂယောက်ဂယက်ဖြစ်စေရသလို ကျမရဲ့ချွေးမ လှယဉ်မင်းရဲ့ ကာမမှုအတွေ့အကြုံနဲ့ ဝါတို့ကို ကျမ သိနိုင်လောက်တဲ့အ ထိ ကျမသားနဲ့ ချွေးမက အထိန်းအကွပ်မရှိ သောင်းကျန်းလွန်းလှပါတယ်။ “ ခစ်….ခစ်….မောင်ကလည်း….အို….အ…ဟိတ်….စောက်စိကို အရမ်းမစုပ်နဲ့လေ…အိုး…ယားတယ်….အ…ဟင့်.. …မောင်…အင်း….ဟင်း….မောင်ရယ်….မောင့် လျှာကြီးက….အ…အိုး….အမလေး….မောင်….အင်း…စောက်ခေါင်းထဲထိ ယက်ပေးကွာ….ဟင့်….ဟုတ်ပြီ….အ…ဟင့်….အ…အား….မောင်ရယ်….” တစ်ဖက်ခန်းကအတွဲက ဘေးခန်းမှာ အမေတစ်ယောက်လုံးရှိနေတာကိုတောင် ဂရုပြုကြပုံမပေါ်ဘဲ သောင်းကျန်း နေကြပါတယ်။ အသံတွေကြောင့် သားဖြစ်သူ လှယဉ်မင်းရဲ့စောက်ဖုတ်ကို အပီအပြင်ယက်ပေးနေကြောင်း ကျမရိပ်စား လိုက်မိပါတယ်။ ကျမသားအတွက် ရင်နာနေရမယ့်အစား ကျမစိတ်တွေက သွေးသားတွေ လှုပ်ခတ်ပြီး ကာမစိတ်တို့ ဟုန်းခနဲ ထကြွလာရပါတယ်။ စိုးသီဟ ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကြောင့်ပေါ့ရှင်။ ကျမကို စောက်ဖုတ်ယက်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ စကား ကြောင့်ပေါ့။ စိုးသီဟက ကျမကို အခုချိန်ထိတော့ မယက်ပေးဖူးသေးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျမမှာတော့ စိုးသီဟရဲ့ စောက်ဖုတ် ယက်ပေးမှုကို ဘယ်တော့များ ခံစားရမလဲဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ အမြဲရင်ခုန်နေခဲ့မိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် စိုးသီဟ ကျမကိုလာလိုးတိုင်း သူ့လီးကိုသာ စုပ်ခိုင်းပြီး တက်လိုးသွားတတ်တာကြောင့် ကျမမှာ စောက်ဖုတ်အယက်ခံရတဲ့ အရသာကို မခံစားဖူးသေးပါ ဘူး။ ထို့ကြောင့် အကြောင်းတိုက်ဆိုင်ပြီး ကျမသားက လှယဉ်မင်းကို စောက်ဖုတ်ယက်ပေးနေတဲ့အသံကြားရတော့ အလိုလို ဖီလင်တက်ပြီး ကာမစိတ်တွေ ထကြွနေရတော့တာပါ။\n“ ပြွတ်….ပြိ…ပလပ်….ပြွတ်….ရှလွတ်….ပြက်….ပြွတ်….ပြွတ်….ပြက်….” “ အင်း….ဟင်း…မောင်….မောင်ရယ်….ချစ်လိုက်တာကွယ်….ဟင့်….ထိုးထည့်စမ်းပါ….မောင့်လျှာကြီးကို မမ စောက်ခေါင်းထဲ ထိုးထည့်စမ်းပါ….အင်း….ဟင်း….အ…ရှီး….ကျွတ်….ကျွတ်….ကောင်းလိုက်တာ….မောင်ရယ်….အင်း…. ဟင်း….” တစ်ဖက်ခန်းက အသံသဲ့သဲ့က ကျမနားထဲကို တရှိန်ထိုးဝင်နေပါတယ်။ ကျမ မနေနိုင်တော့ပါဘူးရှင်။ အိပ်ယာက အ သာထပြီး နံရံကို နားနဲ့ ဖိကပ်ရင်း အစွမ်းကုန်နားစွင့်ထားမိပါတယ်။ သူတို့အခန်းရှေ့မှာ သွားချောင်းရင် မသဲမကွဲတော့ မြင် နိုင်ပေမယ့် မသင့်တော်ဘူးလေ။ ကျမရဲ့သား သူ့မိန်းမကိုလိုးမှာကို အမေလုပ်တဲ့သူက ချောင်းကြည့်လို့ ဘယ်သင့်တော်ပါ့မ လဲ။ ဒါကြောင့် အသံတွေကိုပဲ နားထောင်ခံစားပြီး ကိုယ့်ဘာသာဖီလင်ယူဖို့ပဲ ကြိုးစားနေရတာပေါ့ရှင်။ “ မောင်…မောင်….အ…ယက်…နာနာတယ်….အ…မမ ထွက်ခါနီးပြီ….အ…ဟင့်…အ…အီး…မောင်….မခွာလိုက်နဲ့ နော်….မမ စောက်ဖုတ်ကို ငုံစုပ်ထားတာ အရမ်းကောင်းတယ်…..အ….ဟင့်….ဟင်း….အရည်တွေ ထွက်တော့မယ်မောင်… အ…ထွက်ပြီ…ထွက်ပြီ….စုပ်….ခပ်ပြင်းပြင်းစုပ်….အ…အား….ဟင်း….” ကျမချွေးမ လှယဉ်မင်းရဲ့ အော်ဟစ်ညည်းတွားပြီး ကာမဖီလင်တက်နေသံတွေက အရမ်းကို တစ်တစ်ခွခွရှိလှပါ တယ်။ နောက်ပြီး ကျမသားကိုလည်း သူမက ကာမမှုမှာ ဦးဆောင်ထားပုံပါပဲ။ ကျမအတွေးအာရုံထဲမှာတော့ လှယဉ်မင်းက စောက်ဖုတ်ကြီးကို ဖြဲပေးထားပြီး ကျမသား ယက်ပေးနေတာကို ဖြဲကားခံပြီး စောက်ရည်တွေထွက်လာလို့ ကျမသားကို ပါးစပ်နဲ့ စုပ်ခိုင်းနေပုံကို မြင်ယောင်နေမိပါတယ်။ လှယဉ်မင်းက အတော်ကို ဏှာထန်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျမ သိလိုက်ရပါ တယ်။ နောက်ပြီး ကာမဆန္ဒအရမ်းကို ပြင်းပြပြီး ခပ်ကြမ်းကြမ်း၊ ခပ်ဆန်းဆန်းပုံစံတွေနဲ့ ကာမအရသာကို ခံစားရတာ သဘောတွေ့ပုံပါပဲရှင်။\nဒါကြောင့်လည်း အမြဲတန်းလိုလို လီးတောင်နေတတ်တဲ့ လူပျိုပေါက်အရွယ်လေးကို အပိုင်ကိုင်လိုက် တာပဲလို့ ကျမတွေးမိလိုက်ပါတယ်။ ကျမ စိတ်ထဲမှာ လှယဉ်မင်းတစ်ယောက် အခုလို ကာမအရသာခံစားတာကို နားလည် စာနာပေးနေမိရုံမက အားကျသလိုပင် ခံစားနေရပါတယ်။ လှယဉ်မင်း ခံစားရသလို စောက်ဖုတ်အယက်ခံသည့်အရသာကို လည်း ကျမ ခံစားနေချင်မိပါတယ်။ ကျမရဲ့လင်အသစ်ကလေး စိုးသီဟ ယက်ပေးတာကိုပေါ့ရှင်။ တစ်ဖက်ခန်းထဲက အသံ တွေက ခဏတော့ ငြိမ်သွားတယ်။ ခပ်တိုးတိုးစကားပြောသံကိုတော့ ကြားလို့နေရပါတယ်။ “ မမ…လီးစုပ်ပေးမယ်ဆို….” “ အင်းပါ…မောင်ရဲ့…မမ မောသွားလို့ပါ….ဒါနဲ့ မောင်….” “ ဘာလဲ…မမ…” “ မမ…စောက်ဖုတ်ထဲက ပြီးသွားတဲ့အရည်တွေကို မောင်…မြိုချလိုက်တာလား….ဟင်…” “ အင်းလေ….မမ ရဲ့….မမ အရည်တွေက မောင့် ပါးစပ်ထဲ အကုန်ဝင်ကုန်တာလေ….” “ မောင်ရယ်….အရမ်းချစ်သွားပြီသိလား…ရွှတ်….” “ စုပ်ပေးတော့ မမရာ….မောင့်လီးက အရမ်းတောင်နေပြီ….ပြီးရင်လည်း လိုးရအုံးမှာ….” ကျမသားနဲ့ ချွေးမတို့ရဲ့ ပြောစကားသံတွေက ပွင့်လင်းပြီး တစ်တစ်ခွခွရှိလှပါတယ်။ ကြားနေရတဲ့ကျမ ရမက်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်အောင် ထကြွစေရပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျမခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို စင်းလိုက်ပြီး ကားထားလိုက်ပါတယ်။ ပြီး တော့ ထဘီကိုလှန်ပြီး ကိုယ့်စောက်ဖုတ်ကိုယ် ပြန်ပွတ်ပေးနေမိပါတော့တယ်။ “ ပြွတ်….ပြွတ်…အု….ပြွတ်….အွန်း….ပြွတ်….အု…အု….ပြွတ်…အင်း….ဟင်း….မောင်…အရမ်းကော့မတင်နဲ့ကွာ.. ..မောင် ပင့်ကော့လိုက်တော့….မမ အာခေါင်ကို မောင်းလီးဒစ်ကြီးက လာထိုးရင် ပျို့ပျို့သွားရော…စုပ်ရတာ အဆင်မပြေ တော့ဘူး….ပြွတ်….ပြွတ်….” တပြွတ်ပြွတ် လီးစုပ်နေတဲ့အသံနဲ့အတူ လှယဉ်မင်းရဲ့စကားသံကြောင့် ကျမသားကို လှယဉ်မင်း လီးစုပ်ပေးနေပြီဆို တာ သိလိုက်ရပါတယ်။ လှယဉ်မင်းရဲ့ လီးစုပ်ပေးနေသံတွေကြောင့် ကျမစိတ်တွေဟာ စိုးသီဟရဲ့ လီးတန်ကြီးဆီကို ရောက် ရှိသွားပြီး သူ့လီးကြီးကို စုပ်ပေးခဲ့ဖူးတဲ့အကြောင်းတွေ ပြန်တွေးရင်း ကျမ စောက်ဖုတ်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပွတ်ကာ ထကြွနေတဲ့ ကျမရဲ့ ရမက်စိတ်တွေကို ပြေလိုပြေငြား ကြိုးစားနေရပါတော့တယ်ရှင်…. ပြီးပါပြီ။


တခါတုနျးက ကိုယျဝနျနစေ့လေ့စနေဲ့ မှေးဖှားခါနီး သမငျမကွီးတကောငျဟာ မီးဖှားစရာနရော ရှာရငျး ရစေီးသနျတဲ့ မွဈတခုရဲ့ဘေးကို ရောကျ လာပါတယျ ။\nမိုးကောငျးကငျတခုလုံး တိမျမဲတှနေဲ့ ပွညျ့လာပွီး လြှပျစီးတှေ မိုးကွိုးတှကေလဲ ပဈခနြတေယျ ။ သမငျမကွီးမှာလညျး မှေးခါနီးဗိုကျနာတဲ့ ဝဒေနာ စ ခံစားလာရတယျ ။\nအဲ့ဒီအခြိနျမှာ သမငျမ သတိထားမိ လိုကျတာက သူ့ရဲ့ ဘယျဘကျခွမျးမှာ မုဆိုးတယောကျဟာ လေးကိုခြိနျရငျး သူ့အနားခညျြးကပျလာတာကိုပေါ့ ။ ညာဘကျကို ကွညျ့ပွနျတော့ သှေးဆာနတေဲ့ ကြားတကောငျ ကလညျး မာနျဖီပွီး သူ့ကို ခုနျအုပျတော့မယျ ပေါ့ဗြာ။\nလောလောဆယျမှာ ရှကေ့ ရစေီးသနျတဲ့မွဈ ဘယျညာမှာက မုဆိုးနဲ့ကြား ဆိုတော့ နောကျပွနျလှညျ့ဖို့ စဉျးစားစဉျ မှာဘဲ သူမ လာခဲ့တဲ့ အနောကျတောအုပျကလညျး တောမီးတှေ လောငျလာပါလရေော ပေါ့ဗြာ။\nသမငျမကွီး စဉျးစားရပါပွီ ။ မီးဖှားရမလား? ကြားနဲ့ မုဆိုးရနျက လှတျဖို့ ဆိုရငျ ရှကေ့ ခြောငျးထဲခုနျခပြွီး သမေညျရှငျမညျ မသိတာကိုကွိုးစားရမလား။\n(သဖေို့ကမြား) တောမီးကို ဖွတျပွေးရမလား။ ဒါလညျးမသခြော။ သငျဆိုရငျရော ဘာလုပျပါမလဲ? သမငျမကွီး ဘာလုပျမယျ ထငျပါသလဲ?\nဗိုကျကွီးသညျသမငျမဟာ ကလေးကိုဘဲ မှေးခလြိုကျပါတယျ။ ကလေးရော အမရေော အသကျရှငျကွပါတယျတဲ့။\nဇာတျလမျးက ဒီလိုပါ။ သမငျမကွီးက ကလေးကိုဘဲမှေးမယျလို့ ခိုငျခိုငျမာမာ ဆုံးဖွတျပွီး ကိုယျကို လှဲအခြ မုဆိုးကလညျး လေးအပဈ မှာ မွှားလှတျသှားပွီး အဲ့ဒီမွှားက ဆနျ့ကငျြဘကျ ကြားကို တညျ့တညျ့ မှနျပါလရေောတဲ့ဗြာ။\nတပွိုငျနကျတညျးမှာဘဲ ကောငျးကငျလာတဲ့ မိုးကွိုးတစငျးကလညျး မုဆိုးကို မှနျသှားသတဲ့။ မညျးနတေဲ့ တိမျတိုကျကွီးကလညျး မိုးအဖွဈပွောငျးပွီး အားရပါးရရှာခလြိုကျတာ တောမီးလညျး ငွိမျးသှားလရေောပေါ့ဗြာ။\n(စိတျကူးယဉျဆနျတယျ ပွောလို့ရပမေယျ့ ဘဝမှာ တကယျ့အဖွဈအပကျြတှကေ စိတျကူးယဉျထကျ ဆနျးကယျြတတျပါတယျ။)\nစီမံခနျ့ခှဲမှု သငျခနျးစာ တခါတရံ ဘေးကပျြနံကပျြ အခွအေနတှေေ ကွုံရရငျ ဒီပုံပွငျလေးကို သတိရပေးပါ။ သမငျမရဲ့ အဓိက အခွအေနကေ ကလေးမှေးဖို့ပါ။ ကနျြတဲ့ အခွအေနေ ၃ ခုက သူမ မပိုငျမဆိုငျတဲ့ ကိစ်စတှပေါ။\nသဘာဝဘေးနဲ့ အခွားသူတှရေဲ့ ပွုမူဆောငျရှကျမှုတှကေို ကိုယျဝငျပါလို့ မရပါ။ ကိုယျ့ကိုယျကို အမွဲ ပွနျမေးပါ။ သငျဘာကို တနျဖိုးထားမှာလဲ။ သငျတနျဖိုးထားတဲ့ အရာရဲ့ နောကျမှာ ကံကွမ်မာနဲ့ မြှျောလငျ့ခွငျး အလငျးရောငျတှေ ကိနျးအောငျးနပေါတယျ ။\nတခါတုန်းက ကိုယ်ဝန်နေ့စေ့လစေ့နဲ့ မွေးဖွားခါနီး သမင်မကြီးတကောင်ဟာ မီးဖွားစရာနေရာ ရှာရင်း ရေစီးသန်တဲ့ မြစ်တခုရဲ့ဘေးကို ရောက် လာပါတယ် ။ မိုးကောင်းကင်တခုလုံး တိမ်မဲတွေနဲ့ ပြည့်လာပြီး လျှပ်စီးတွေ မိုးကြိုးတွေကလဲ ပစ်ချနေတယ် ။ သမင်မကြီးမှာလည်း မွေးခါနီးဗိုက်နာတဲ့ ဝေဒနာ စ ခံစားလာရတယ် ။\nအဲ့ဒီအချိန်မှာ သမင်မ သတိထားမိ လိုက်တာက သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်ခြမ်းမှာ မုဆိုးတယောက်ဟာ လေးကိုချိန်ရင်း သူ့အနားချည်းကပ်လာတာကိုပေါ့ ။ ညာဘက်ကို ကြည့်ပြန်တော့ သွေးဆာနေတဲ့ ကျားတကောင် ကလည်း မာန်ဖီပြီး သူ့ကို ခုန်အုပ်တော့မယ် ပေါ့ဗျာ။\nလောလောဆယ်မှာ ရှေ့က ရေစီးသန်တဲ့မြစ် ဘယ်ညာမှာက မုဆိုးနဲ့ကျား ဆိုတော့ နောက်ပြန်လှည့်ဖို့ စဉ်းစားစဉ် မှာဘဲ သူမ လာခဲ့တဲ့ အနောက်တောအုပ်ကလည်း တောမီးတွေ လောင်လာပါလေရော ပေါ့ဗျာ။\nသမင်မကြီး စဉ်းစားရပါပြီ ။ မီးဖွားရမလား? ကျားနဲ့ မုဆိုးရန်က လွတ်ဖို့ ဆိုရင် ရှေ့က ချောင်းထဲခုန်ချပြီး သေမည်ရှင်မည် မသိတာကိုကြိုးစားရမလား။(သေဖို့ကများ) တောမီးကို ဖြတ်ပြေးရမလား။ ဒါလည်းမသေချာ။ သင်ဆိုရင်ရော ဘာလုပ်ပါမလဲ? သမင်မကြီး ဘာလုပ်မယ် ထင်ပါသလဲ?\nဗိုက်ကြီးသည်သမင်မဟာ ကလေးကိုဘဲ မွေးချလိုက်ပါတယ်။ ကလေးရော အမေရော အသက်ရှင်ကြပါတယ်တဲ့။\nဇာတ်လမ်းက ဒီလိုပါ။ သမင်မကြီးက ကလေးကိုဘဲမွေးမယ်လို့ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆုံးဖြတ်ပြီး ကိုယ်ကို လှဲအချ မုဆိုးကလည်း လေးအပစ် မှာ မြှားလွတ်သွားပြီး အဲ့ဒီမြှားက ဆန့်ကျင်ဘက် ကျားကို တည့်တည့် မှန်ပါလေရောတဲ့ဗျာ။\nတပြိုင်နက်တည်းမှာဘဲ ကောင်းကင်လာတဲ့ မိုးကြိုးတစင်းကလည်း မုဆိုးကို မှန်သွားသတဲ့။ မည်းနေတဲ့ တိမ်တိုက်ကြီးကလည်း မိုးအဖြစ်ပြောင်းပြီး အားရပါးရရွာချလိုက်တာ တောမီးလည်း ငြိမ်းသွားလေရောပေါ့ဗျာ။ (စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တယ် ပြောလို့ရပေမယ့် ဘဝမှာ တကယ့်အဖြစ်အပျက်တွေက စိတ်ကူးယဉ်ထက် ဆန်းကျယ်တတ်ပါတယ်။)\nစီမံခန့်ခွဲမှုသင်ခန်းစာ တခါတရံ ဘေးကျပ်နံကျပ် အခြေအနေတွေ ကြုံရရင် ဒီပုံပြင်လေးကိုသတိရပေးပါ။ သမင်မရဲ့ အဓိက အခြေအနေက ကလေးမွေးဖို့ပါ။ ကျန်တဲ့ အခြေအနေ ၃ ခုက သူမ မပိုင်မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေပါ။\nသဘာဝဘေးနဲ့ အခြားသူတွေရဲ့ ပြုမူဆောင်ရွက်မှုတွေကို ကိုယ်ဝင်ပါလို့ မရပါ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမြဲ ပြန်မေးပါ။ သင်ဘာကို တန်ဖိုးထားမှာလဲ။ သင်တန်ဖိုးထားတဲ့ အရာရဲ့ နောက်မှာ ကံကြမ္မာနဲ့ မျှော်လင့်ခြင်း အလင်းရောင်တွေ ကိန်းအောင်းနေပါတယ် ။


Sein Lyan - စိ န် လျှံ: စိတ်ကူးနဲ့ရူး\nWriter Sein Lyan Time 7:34 pm\nအစစ အရာရာ အဆင်ပြေအောင်မြင်ပါစေ\n12 January 2011 at 20:44\nပြည်တော်ပြန်မှာ အစစအရာရာ အဆင်ပြေပါစေဗျာ။ ခံစားချက်တွေ ရင်ဖွင့်မယ်ဆိုတော့ မျော်လင့်လျှက်ပါ။ သူများ ပြန်တော့ လိုက်ပြန်ချင်တယ်ဗျာ။\nစိတ်မညစ်ပါနဲ့ ဖိုးစိန်လေးရယ်. ဟိုက နံမည်ကြီးမျောက်လောင်းနဲ့ ပေါင်းပြီး စီးပွားရေး ကြီးပွားရေးတခုခု လုပ်ပါလား သေချာတယ် တနေ့တော့ ပြည်သူ့မေတ္တာစူးပြိး သေနိုင်တယ်. :P\nအားမငယ်နဲ့ ကိုဖိုးစိန်က ၆ နှစ်ကြာမှအိမ်ပြန်တာ ကျမက ၂၂ နှစ်ကြာမှပြန်ရောက်သွားတာ ဘယ်လိုမှန်းကိုမသိတော့ဘူး အရာအားလုံးကပြောင်းလွဲ ကုန်ရောဘဲ...မပြောင်လွဲတာက သူငယ်ချင်းတွေ...။\n13 January 2011 at 00:43\nRestaurant ဖွင့်ပါလား, you can be your own boss !\n13 January 2011 at 03:05\nကိုဖိုးစိန် မော်လမြိုင် ကဟုတ် ...\nအထူးစပယ်ရှယ် အစားအစာ များသာ\nဆိုပြီး ဆီးသီးတောမှာ ရောင်းလေ ..\nတစ်ခြားဘာမှ မရောင်းနဲ့ .. :D\nမော်လမြိုင် ပဲပြား အစာသွပ်\nစားချင်လာပြီ ..း))\n13 January 2011 at 04:00\nအိမ်ပြန်မယ့် ကိစ္ဆထဲမှာ ရည်းစားတောင် မရှိဘူး ဆိုတာကတော့ သက်သက်ေုက်ာငြာဝင်တာ.. :P\nကြိုးစားနေသရွေ့တော့ ဘယ်တော့မှ မကျရှုံးပါဘူး။ အောင်မြင်မှုပန်းတိုင်ဆိုတာ တနေ့ တလံ ပုဂံ မရွေ့... ဆိုသလိုပဲ ဖြည်းဖြည်းနဲ့ မှန်မှန် လျှောက်နေရင်း နီးသထက် နီးလာမှာပါ။\nစားပွဲပေါ်တင်ထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို ကုလားထိုင်မှာ အကျအနထိုင်ပြီး လက်မှတ်ထိုးတဲ့ ဘဝကတော့ မဖြစ်လာနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူက ပြောနိုင်လို့လဲ။ ဖြစ်လာမှာပါ။\nပြည်တော်ပြန်ခရီး မေတ္တာ သင်းရနံ့တွေ ထုံပျံ့နေပါစေဗျာ...\n14 March 2011 at 13:52