ཁ་བརྡ། | དུས་ཚོད་བརླག་སའི་འགྲུལ་ཁང་། (སྐད་གཉིས་ཤན་སྦྱར།)\n“Yes! Yes!” the three little boys chanted in unison. It sounded likeanightly routine.\n“ཉལ་གྱི་ཡིན། ཉལ་གྱི་ཡིན།”བུ་ཆུང་ཆུང་གསུམ་པོས་མགྲིན་གཅིག་དབྱངས་གཅིག་གིས་ལན་བཏབས། དེ་ནི་ནམ་རྒྱུན་དགོང་ལྟར་བྱེད་པའི་བྱེད་སྒོ་ལྟ་བུར་སྣང༌།\nThe two guests smiled as they listened to the exchange. They were wandering ronin, or unemployed samurai, and they enjoyed watching this cozy family scene.\nསྐུ་མགྲོན་གཉིས་ཀྱིས་ཕ་བུའི་བར་གྱི་སྐད་ཆར་ཉན་སྐབས་གད་མོ་ཤོར། ཁོང་གཉིས་ནི་འཁྱམ་མྱུལ་བྱེད་མཁན་གྱི་ཉི་ཧོང་གི་སྒེར་དམག་(༡)ཟུར་པའམ། ཡང་ན་ལས་མེད་ཀྱི་སྒེར་དམག་རེད། ཁོང་གཉིས་དྲོ་སྐྱིད་ལྡན་པའི་ཁྱིམ་ཚང་གི་རྣམ་པས་ཡིད་དབང་འཕྲོག །\nThe father gave the guestsahelpless look. “What can I do? I have to tell themastory, or these little rascals will give us no peace.” Clearing his throat, he turned to the boys. “All right. The story tonight is about Urashima Taro.”\nཕས་སྐུ་མགྲོན་གཉིས་ལ་བྱ་ཐབས་གཞན་མེད་པའི་མིག་མདངས་ཀྱིས་བལྟས་ནས་”ངས་ག་རེ་བྱེད་དགོས་རེད་དམ། ངས་སྒྲུང་མ་བཤད་ན་མ་རབས་ཆུང་ཆུང་འདི་ཚོས། ང་ཚོ་ཁ་ཁུ་སིམ་པོར་འཇོག་གི་མ་རེད་”ཅེས་བཤད་ཅིང༌། མགྲིན་པ་བསངས་ནས་ཕྲུ་གུ་ཚོར་”འོ། ངས་བཤད་ཆོག དོ་དགོང་གི་སྒྲུང་ནི་ཨུ་ར་ཤི་མ་ ཊ་རོ་ཡི་སྐོར་ཡིན།”ཞེས་བཤད།\nInstantly the three boys became still. Sitting with their legs tucked under them, the three little boys, aged five, four, and three, looked likeadescending row of stone statues. Matsuzo, the younger of the two ronin, was reminded of the wayside half-body statues of Jizo, the God of Travelers and Protector of Children\nདེ་མ་ཐག་བུ་གསུམ་པོས་པུས་མོ་བཙུགས་ཤིང་འགུལ་མེད་ཁུ་སིམ་དུ་གནས། བུ་ཆུང་ཆུང་གསུམ་པོ་ནི་རིམ་པ་བཞིན། ལོ་ན་ལྔ་དང༌། བཞི། གསུམ་བཅས་ལ་སོན་ཡོད་པས། ཁོང་ཚོའི་སྡོད་སྟངས་ནི་རྡོའི་སྐུ་བརྙན་གསུམ་ཆེ་ཆུང་གོ་རིམ་བཞིན་གནས་པ་དང་འདྲ། སྒེར་དམག་ཟུར་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ཆུང་བ་མ་སུ་ཛུ་ཞེས་པ་དེ་ནི། བྱིས་པ་དང༌། འགྲུལ་བ་སྲུང་ཞིང་སྐྱོང་བའི་ལྷ་ཇི་ཛུ་ཡི་སྐུ་ཕྱེད་ཀའི་སྐུ་བརྙན་ལམ་འགྲམ་དུ་བཞེངས་པའི་དྲན་གསོར་གྱུར།\nBehind the boys the farmer’s wife took upapair of iron chopsticks and stirred the ashes of the fire in the charcoal brazier. A momentary glow brightened the room. The lean faces of the two ronin, lit by the fire, suddenly looked fierce and hungry.\nབུ་ཚོའི་རྒྱབ་ལོགས་སུ་ཞིང་པའི་བཟའ་མོས་ལྕགས་ཀྱི་ཟ་ཐུར་ཆ་གཅིག་ལག་ཏུ་བཟུང་ནས། ལྕགས་ཀྱི་མེ་ཕོར་ནང་གི་སོལ་བའི་མེ་མདག་དཀྲུག་དཀྲུག་བྱས། དེ་མ་ཐག་ཁང་པའི་ནང་འོད་མདངས་ཆེ་རུ་ཕྱིན་ཅིང༌། མེ་འོད་འོག་གི་སྒེར་དམག་ཟུར་པ་གཉིས་ཀྱི་སྐམ་ལ་རིད་པའི་ངོ་གདོང་ནི། གློ་བུར་དུ་གཏུམ་དྲག་དང༌། ལྟོགས་རྔམ་ཆེ་བ་ཞིག་ཏུ་མངོན།\nThe farmer knew that the two ronin were supposed to use their arms in defense of the weak. But in these troubled times, with the country torn apart by civil wars, the samurai didn’t always live up to their honorable code.\nཞིང་པས། སྒེར་དམག་ཟུར་པ་གཉིས་པོའི་མཚོན་ཆ་རྣམས་མགོན་མེད་ཉམ་ཐག་སྲུང་ཆེད་དུ་སྤྱོད་དགོས་པ་ཞིག་ཡིན་པ་ཤེས་ཀྱི་ཡོད། འོན་ཀྱང་སྡེ་གཟར་གྱིས་རྒྱལ་ཁབ་ཁ་འཐོར་དུ་གྱུར་པའི་དཀའ་ངལ་ཅན་གྱི་དུས་ཚོད་འདིར། སྒེར་དམག་རྣམས་རང་གི་གུས་བཀུར་འོས་པའི་སྒྲིག་ལམ་བསྲུངས་ཏེ་རྒྱུན་གནས་ཐུབ་ཀྱི་མེད།\nThen the fire died down again and the subdued red light softened the features of the two ronin. The farmer relaxed and began his story.\nThe tale of Urashima Taro is familiar to every Japanese. No doubt the three little boys had heard their father tell it before—and more than once. But they listened with rapt attention.\nཨུ་ར་ཤི་མ། ཊ་རོའི་གཏམ་བརྒྱུད་ནི་ཉི་ཧོང་བ་ཚང་མར་ཆ་རྒྱུས་ཡོད་པས། བུ་ཆུང་གསུམ་པོས་ཀྱང་རང་གི་ཕས་སྔོན་མ་ཐེངས་གཅིག་ལས་མང་བ་བཤད་པ་གོ་མྱོང་ཡོད་པ་ནི་གདོན་ཟ་མི་དགོས་པ་ཞིག་རེད། འོན་ཀྱང༌། ཁོང་ཚོས་ཉོབ་སྣང་མེད་པར་དོ་སྣང་ཆེན་པོས་སྒྲུང་ལ་ཉན།\nUrashima Taro,afisherman, rescuedaturtle from some boys who were battering it with stones. The grateful turtle rewarded Taro by carrying him on his back to the bottom of the sea, where he lived happily with the Princess of the Undersea. But Taro soon became homesick for his native village and asked to go back on land. The princess gave himabox to take with him but warned him not to peek inside.\n“ཉ་པ་ ཨུ་ར་ཤི་མ། ཊ་རོ་ ཡིས་རུས་སྦལ་ཞིག་ཕྲུ་གུ་བུ་ཁ་ཤས་ཀྱིས་རྡོ་རུབ་རྒྱག་བཞིན་པ་ལས་བསྐྱབས་པ་རེད། བཀའ་དྲིན་བསམ་ཤེས་ཅན་གྱི་རུས་སྦལ་གྱིས་དྲིན་ལན་འཇལ་བའི་ཆེད་དུ། ཁོང་རང་གི་རྒྱབ་ཏུ་འཁྱེར་ནས་མཚོའི་གཏིང་ལ་བསྐྱལ་ཞིང༌། དེར་ཁོང་མཚོ་འོག་གི་སྲས་མོ་དང་ལྷན་དུ་བདེ་སྐྱིད་ཀྱི་འཚོ་བར་རོལ། འོན་ཀྱང་མི་རིང་བར་ཊ་རོ་རང་ཡུལ་གྲོང་གསེབ་དྲན་པའི་གདུང་བས་མནར་སྟབས། རང་ཡུལ་དུ་གཏོང་རོགས་ཞེས་ཞུས་པ་རེད། མཚོ་འོག་སྲས་མོས་ཁོང་ལ་སྒམ་ཆུང་ཞིག་མཉམ་དུ་འཁྱེར་རྒྱུར་གནང་བ་དང་འབྲེལ་སྒམ་གྱི་ནང་ལ་རྩ་བ་ནས་བལྟ་མི་ཉན་ཞེས་ཉེན་བརྡ་སྤྲད།\nWhen Taro went back to his village, he found the place quite changed. In his home he found his parents gone, and living there was another old couple. He was stunned to learn that the aged husband was his own son, whom he had last seen asababy! Taro thought he had spent onlyapleasant week or two undersea with the princess. On land, seventy-two years had passed! His parents and most of his old friends had long since died.\nཊ་རོ་རང་གི་གྲོང་གསེབ་ལ་སླེབས་སྐབས། གྲོང་གསེབ་ལ་འགྱུར་བ་ཤིན་ཏུ་ཆེན་པོ་ཕྱིན་ཡོད་པར་མ་ཟད། ཁོང་གི་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་གཤེགས་ཟིན་པའི་ཤུལ་དུ། བཟའ་ཚང་རྒས་འཁོག་གཉིས་བསྡད་ཡོད་པ་མཐོང༌། བཟའ་ཚང་དེ་གཉིས་ལས་ཁྱོ་ཀ་དེ་ཊ་རོ་རང་ཉིད་ཀྱི་བུ་ཡིན་པ་དང༌། དེ་ཡང་ཁོང་གྲོང་གསེབ་འདི་ལས་ཁ་བྲལ་ཁར་ཕྲུ་གུ་མ་འབྱར་ཞིག་ལས་མིན་སྟབས། ཊ་རོ་ནི་ཧ་ལས་ཤིང་ཧོན་འཐོར་བ་རེད། ཊ་རོ་ཡི་སེམས་ནང་རང་ཉིད་མཚོའི་ནང་མཚོའི་སྲས་མོ་དང་སྐྱིད་པའི་གཟའ་འཁོར་གཅིག་གམ་གཉིས་ལས་བསྡད་མེད་བསམས་ཀྱང༌། ས་སྟེང་དུ་མི་ལོ་བདུན་ཅུ་དོན་གཉིས་འདས་ཟིན་ཅིང༌། ཁོང་གི་ཡབ་ཡུམ་གཉིས་དང༌། གཉེན་ཉེ་རྒན་གྲས་ཚང་མ་གྲོངས་ནས་ཡུན་རིང་སོང་ཟིན།\nDesolate, Taro decided to open the box given him by the princess. As soon as he looked inside, he changed in an instant fromayoung man toadecrepit old man of more than ninety.\nསྦྱར་སྡོང་རྐང་གཅིག་ལྟ་བུར་ཤུལ་དུ་ལུས་པའི་ཊ་རོ་ཡིས། མཚོའི་སྲས་མོས་གནང་བའི་སྒམ་ཆུང་དེ་ཁ་འབྱེད་རྒྱུར་སེམས་ཐག་བཅད། ཁོང་གིས་སྒམ་ཕ་ཕྱེ་སྟེ་ནང་ལ་བལྟས་མ་ཐག །སྐད་ཅིག་ཉིད་དུ་ཁོང་གཞོན་པ་ཞིག་ནས་ལོ་ན་དགུ་བཅུ་ལྷག་བརྒལ་བའི་རྒས་འཁོག་ལག་པས་འཁྱོག་ཚད་ཅིག་ལ་གྱུར་པ་རེད། །”\nAt the end of the story the boys were close to tears. Even Matsuzo found himself deeply touched. He wondered why the farmer had told his sons suchapoignant bedtime story. Wouldn’t they worry all evening instead of going to sleep?\nསྒྲུང་གི་མཇུག་ཏུ་སླེབས་སྐབས། བུ་ཚོ་མིག་ཆུ་ཤོར་ལ་ཉེ་བར་གྱུར་ཞིང༌། ཐ་ན་མ་ཛུ་སུ་རང་ཉིད་ཀྱང་སེམས་གཏིང་ནས་གཡོ་འགུལ་ཐེབས། ཁོང་གི་སེམས་ནང༌། ཕྲུ་གུ་ཉལ་ཁར་སྒྲུང་སྐྱོ་པོ་དེ་འདྲ་ཞིག་བཤད་ན། ཁོང་ཚོ་གཉིད་ལ་ཤོར་རྒྱུའི་ཚབ་ཏུ། མཚན་གང་སེམས་ཁྲལ་གྱི་ངང་ནས་སྡོད་དགོས་ཡོང་གི་མ་རེད་དམ་སྙམ་ནས་སྒྲུང་ཤོད་མཁན་ཞིང་པའི་བྱེད་སྟངས་ལ་ཡ་མཚན་སྐྱེས།\nBut the boys recovered quickly. They were soon laughing and jostling each other, and they made no objections when their mother shooed them toward bed. Standing in order of age, they bowed politely to the guests and then lay down on the mattresses spread out for them on the floor. Within minutes the sound of their regular breathing told the guests that they were asleep.\nའོན་ཀྱང་བུ་རྣམས་ལམ་སེང་སྐྱོ་བ་སངས་ཏེ། གད་མོ་དགོད་པར་མ་ཟད། ཕན་ཚུན་འབུད་རྒྱག་བརྒྱབ་རེས་བྱས། ཁོང་ཚོའི་ཨ་མས་ཁོང་ཚོར་ཉལ་དགོས་པའི་བརྡ་གཏོང་སྐབས། ཁོང་ཚོས་མ་འདོད་པ་མ་བྱས་པར་ལོ་ནའི་བབ་བཞིན་ཡར་སྒྲེང་ཏེ། སྐུ་མགྲོན་གཉིས་ལ་ཡ་རབས་ཀྱི་ཐོག་ནས་མགོ་བོ་གུག་སྟེ་གུས་འདུད་ཞུས་རྗེས། ཞལ་ལའི་ཐོག་ཏུ་གཏིང་པའི་ཉལ་གདན་གྱི་སྟེང་ལ་ཉལ། སྐར་མ་ཁ་ཤས་ལས་མ་སོང་བར་ཁོང་ཚོའི་རྒྱུན་ལྡན་གྱི་རྔུར་བ་ལས་སྐུ་མགྲོན་ཚོས་ཁོང་ཚོ་རྨི་ལམ་གྱི་ཞིང་ཁམས་ལ་སླེབས་ཡོད་པར་ཤེས།\nZenta, the older of the two ronin, sighed as he glanced at the peaceful young faces. “I wish I could fall asleep so quickly. The story of Urashima Taro is one of the saddest that I know among our folk tales.”\nསྒེར་དམག་ཟུར་པ་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་རྒན་པ་ཛན་ཏ་ཡིས་སྐྱིད་ཉམས་དོད་པའི་བུ་ཆུང་ཚོའི་གདོང་ལ་བལྟ་ཙམ་དང་སྦྲགས་དབུགས་རིང་ཞིག་བཏང་སྟེ། “ང་རང་ཡང་ཁོང་ཚོ་ནང་བཞིན་གཉིད་མགྱོགས་པོ་ཁུག་ན་བསམ་གྱི་འདུག །ཨུ་ར་ཤི་མ། ཊ་རོའི་སྒྲུང་དེ། ང་ཚོའི་དམངས་ཁྲོད་ཀྱི་སྒྲུང་གཏམ་ནང་ནས་ངས་ཤེས་པར་བྱས་ན་སྐྱོ་ཤོས་དེ་རེད།”ཅེས་བཤད།\nThe farmer looked proudly at his sleeping sons. “They’re stout lads. Nothing bothers them much.”\nThe farmer’s wife poured tea for the guests and apologized. “I’m sorry this is only poor tea made from coarse leaves.”\nZenta hastened to reassure her. “It’s warm and heartening onachilly autumn evening.”\n“You know what I think is the saddest part of the Urashima Taro story?” said Matsuzo, picking up his cup and sipping the tea. “It’s that Taro lost not only his family and friends butabig piece of his life as well. He had lost the most precious thing of all: time.”\nམ་སུ་ཛུ་ཡིས་ཇ་དཀར་བླངས་ཏེ་འཐུང་ཞོར་དུ་”ཁྱེད་ཀྱིས་ངས་ཨུ་ར་ཤི་མ། ཊ་རོ་ཡི་སྒྲུང་གི་ནང་ནས་སྐྱོ་ཤས་ཆེ་ཤོས་ཀྱི་དུམ་བུ་དེ་གང་ཡིན་པར་ངོས་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་མེད་མཁྱེན་གྱི་ཨེ་ཡོད། དེ་ནི་ཊ་རོ་ཡི་ནང་མི་དང༌། གྲོགས་པོ་ཚོ་བོར་བརླག་ཤོར་བ་དེ་ཙམ་མ་ཡིན་པར། མི་ཚེའི་ནང་གི་ཆ་ཤས་གལ་ཆེ་ཤོས་དང༌། ཚང་མའི་ནང་ནས་རིན་ཐང་ཆེ་ཤོས་ཏེ། ཁོང་གི་དུས་ཚོད་བོར་སྟོར་སོང་བ་དེ་ཡིན”ཞེས་བཤད།\nThe farmer nodded agreement. “I wouldn’t sell even one year of my life for money. As for losing seventy-two years, no amount of gold will make up for that!”\nཞིང་པས་མོས་མཐུན་ཡོད་པའི་རྣམ་འགྱུར་དང་བཅས་”ངས་ངའི་མི་ཚེའི་ནང་གི་ལོ་གཅིག་ཡིན་ཡང༌། དངུལ་དང་བརྗེ་ས་མ་རེད། ལོ་ངོ་བདུན་ཅུ་དོན་གཉིས་བརླག་པ་ལ་ཆ་བཞག་ན། དེའི་གྱོང་གུན་དེ་གསེར་གྱི་འབོར་གང་གིས་ཀྱང་གསབ་ཐབས་ཡོད་པ་མ་རེད་”ཅེས་བཤད།\nZenta put his cup down on the floor and looked curiously at the farmer. “It’s interesting that you should say that. I had an opportunity once to observe exactly how much goldaperson was willing to pay for some lost years of his life.” He smiled grimly. “In this case the man went as far as one gold piece for each year he lost.”\nཛན་ཏ་ཡིས་ཇ་དཀར་ཞལ་ལའི་ཐོག་བཞག་རྗེས་ཞིང་པར་ཡ་མཚན་པོའི་ངང་བལྟ་བཞིན་”ཁྱེད་རང་གིས་དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ནི་སྤྲོ་བ་འཕེལ་དགོས་པ་ཞིག་རེད། ང་ལ་དེ་སྔོན་མི་ཞིག་གི་མི་ཚེའི་ནང་གི་ལོ་ངོ་ཁ་ཤས་བརླག་པ་ལ་གསེར་ག་ཚོད་སྤྲོད་འདོད་ཡོད་མེད་བརྟག་ཞིབ་བྱ་རྒྱུའི་གོ་སྐབས་བྱུང་མྱོང༌།”ཅེས་བཤད་པ་དང་སྦྲགས་ཁོང་གིས་དྲག་ཤུལ་གྱི་འཛུམ་མདངས་ཤིག་སྟོན་བཞིན་མུ་མཐུད་དེ་”གནས་ཚུལ་དེའི་ནང༌། མི་དེས་རང་གི་བརླག་པའི་ལོ་ངོ་རེ་ལ་གསེར་རྡོག་རེ་སྤྲོད་པའི་སྐད་ཆ་ཡང་བྱས་པ་རེད”ཅེས་བཤད།\nThat’s bizarre!” said Matsuzo. “You never told me about it.”\n“It happened long before I met you,” said Zenta. He drank some tea and smiled ruefully. “Besides, I’m not particularly proud of the part I played in that strange affair.”\nཛན་ཏ་ཡིས་ཇ་ཕྲན་བུ་བཏུང་ཞིང་སྐྱོ་སྣང་དོད་པའི་མཛུམས་མདངས་ཤིག་བསྟན་ཏེ།”དེ་ནི་ང་ལ་ཁྱེད་རང་མ་འཕྲད་པའི་གོང་གི་ལོ་ངོ་མང་པོའི་སྔོན་དུ་བྱུང་བའི་གནས་ཚུལ་ཞིག་རེད། དེའི་ཐོག་ཏུ་གནས་ཚུལ་ཁྱད་མཚར་པོ་དེའི་ནང༌། ངས་གང་བྱས་ལ་ང་རང་དམིགས་བསལ་སྤོབས་སེམས་སྐྱེ་གཞི་གང་ཡང་མེད།”ཅེས་བཤད།\n“Let’s hear the story!” urged Matsuzo. “You’ve made us all curious.”\nThe farmer waited expectantly. His wife sat down quietly behind her husband and folded her hands. Her eyes looked intently at Zenta.\nཞིང་པས་ཉན་འདོད་ཀྱིས་བསྒུགས་པ་དང༌། ཁོའི་བཟའ་མོ་ནི་རང་གི་བཟའ་ཟླའི་རྒྱབ་ཏུ་ཁུ་སིམ་མེར་ལག་པ་གཉིས་སྐུམ་ནས་ཙོག་པུར་བསྡད། མོའི་མིག་གཉིས་ཀྱིས་ཛན་ཏ་ལ་གཡོ་བ་མེད་པར་ཅེར།\n“Very well, then,” said Zenta. “Actually, my story bears some resemblance to that of Urashima Taro. . . .”\nཛན་ཏ་ཡིས་”བྱས་ན་འགྲིག །མ་གཞི་ངའི་སྒྲུང་དེ། ཨུ་ར་ཤི་མ། ཊ་རོའི་སྒྲུང་དེ་དང་འདྲ་པོ་ཡོད་་་་”ཅེས་བཤད་ནས་སྒྲུང་དེ་བརྗོད་འགོ་བཙུགས།\nIt happened about seven years ago, when I wasagreen, inexperienced youngster not quite eighteen years old. But I had hadagood training in arms, and I was able to getajob asabodyguard forawealthy merchant from Sakai.\nདེ་ནི་ལོ་ངོ་བདུན་ཙམ་གྱི་གོང་དུ་བྱུང་བ་རེད། དེ་དུས་ང་ནི་ཁོ་ལག་མ་རྫོགས་ཤིང༌། ཉམས་མྱོང་མེད་པའི་ན་གཞོན་ལོ་ན་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱང་རྦད་དེ་རང་སོན་མེད་པ་ཞིག་ཡིན། ཡིན་ནའང༌། ང་ལ་གོ་མཚོན་གྱི་སྦྱོང་བརྡར་ཡག་པོ་ཐོབ་ཡོད་སྟབས། ཡུལ་སཱ་ཀཱའི་ནས་ཡིན་པའི་ཚོང་པ་འབྱོར་ལྡན་ཞིག་གི་སྐུ་སྲུང་བ་བྱེད་རྒྱུའི་ལས་ཀ་ཐོབ་བྱུང༌།\nAs you know, wealthy merchants are relatively new in our country. Traditionally the rich have been noblemen, landowners, and warlords with thousands of followers. Merchants, regarded as parasites in our society, areadespised class. But our civil wars have made people unusually mobile and stimulated trade between various parts of the country. The merchants have taken advantage of this to conduct business onascale our fathers could not imagine. Some of them have become more wealthy thanawarlord with thousands of samurai under his command.\nཁྱེད་ཚོས་མཁྱེན་གསལ་ལྟར། འབྱོར་བ་ཅན་གྱི་ཚོང་པ་ནི་ང་ཚོའི་ལུང་པའི་ནང་ལ་ལྟོས་ས་ལྟོས་འཇོག་གི་ཆ་ནས་གསར་པ་རེད། སྔོན་མའི་རྒྱུན་སྲོལ་ལྟར་བྱས་ན། འབྱོར་བ་ཅན་ནི་སྐུ་དྲག་དང༌། ས་བདག །དམག་དཔུང་སྟོང་ཚོ་ཡོད་པའི་དམག་གི་གཙོ་བོ་བཅས་པ་རྣམས་ཡིན་པ་ལས། ཚོང་པ་ནི་ང་ཚོའི་སྤྱི་ཚོགས་ནང་འཚོ་བ་གཞན་ལ་བརྟེན་མཁན་དང༌། བརྙས་དམོད་བྱེད་སའི་གྲལ་རིམ་ཞིག་ལ་བརྩི་ཡི་ཡོད། འོན་ཀྱང་མི་མང་ནང་འཁྲུག་གི་སྡེ་གཟར་ཆེན་པོས་མི་རྣམས་སྔོན་མ་དང་མི་འདྲ་བར་གནས་གཅིག་ནས་གཅིག་ལ་སྤོ་དགོས་བྱུང་བ་དང༌། དེས་ཡུལ་སྡེ་ཕན་ཚུན་དབར་ལ་ཚོང་འབྲེལ་གོང་དུ་སྤེལ་བའི་རྐྱེན་རྩ་བྱས། ཚོང་པ་ཚོས་གོ་སྐབས་དེ་ཟིན་ནས་ཚོང་ལས་གཉེར་ཏེ་ཁེ་སྤོགས་ཐོབ་པའི་ཚད་གཞི་ནི། ང་ཚོའི་ཕ་མེས་ཀྱི་བློ་ཡུལ་དུ་ཡང་འཆར་མི་སྲིད་པ་ཞིག་རེད། ཚོང་པ་ཁག་ཅིག་སྒེར་དམག་སྟོང་ཕྲག་ལ་བཀའ་བཀོད་གནང་མཁན་གྱི་དམག་གི་གཙོ་བོ་ལས་ཀྱང་འབྱོར་བ་ཆེ་བ་ཆགས་ཡོད།\nThe man I was escorting, Tokubei, was one of this new breed of wealthy merchants. He was trading not only with outlying provinces but even with the Portuguese from across the sea. On this particular journey he was not carrying much gold with him. If he had, I’m sure he would have hired an older and more experienced bodyguard. But if the need should arise, he could always writeamessage to his clerks at home and have money forwarded to him. It’s important to remember this.\nངས་སྲུང་སྐྱོབས་ཞུ་སའི་མི་ཏོ་ཀུ་བྷེ་ཞེས་པ་དེ་ཡང༌། གསར་དུ་ཐོན་པའི་འབྱོར་བ་ཅན་གྱི་ཚོང་པ་ཞིག་རེད། ཁོང་གིས་འདབས་འབྲེལ་གྱི་ཞིང་ཆེན་ཁག་ལ་ཚོང་འབྲེལ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད། རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་གྱི་པོར་ཅུ་གྷལ་གྱི་མི་དང་ཡང་ཚོང་འབྲེལ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད། ད་ཐེངས་དམིགས་བསལ་གྱི་འགྲུལ་བཞུད་འདིའི་སྐབས་སུ་ཁོང་གིས་གསེར་དེ་ཙམ་མང་པོ་འཁྱེར་མེད་པ་འདྲ། གལ་ཏེ་གསེར་མང་པོ་འཁྱེར་ཡོད་ཚེ། ཁོང་གིས་སྐུ་སྲུང་བ་ལོ་ན་རྒན་ལ་ཉམས་མྱོང་ཆེ་བ་ཞིག་གླ་ངེས་ཡིན་པ་ངས་ཤེས་ཀྱི་ཡོད། འོན་ཀྱང་འགྲོ་གྲོན་དགོས་པ་ཆགས་ཚེ། ཁོང་གིས་རང་ཁྱིམ་དུ་ཡོད་པའི་དྲུང་ཡིག་ལ་ཡི་གེ་གཏོང་གི་ཡོད་ཅིང༌། དྲུང་ཡིག་གིས་དངུལ་བསྐུར་ཡོང་གི་ཡོད། དོན་འདི་སེམས་ལ་དྲན་དགོས་པ་གལ་ཆེན་པོ་ཡིན།\nThe second day of our journey wasaparticularly grueling one, with several steep hills to climb. As the day was drawing to its close, we began to consider where we should spend the night. I knew that within an hour’s walking wasahot-spring resort known to have several attractive inns.\nངེད་གཉིས་ཀྱི་ཉིན་གཉིས་པའི་འགྲུལ་བཞུད་དེ། རི་གཟར་པོ་ཁ་ཤས་བརྒལ་དགོས་པའི་དབང་གིས་དམིགས་བསལ་གྱིས་དཀའ་དུབ་ཆེན་པོ་བྱུང༌། ཉི་མ་ལ་རྩེར་བཞུད་འགྲོ་སྐབས་ངེད་གཉིས་ཀྱིས་ཞག་སྡོད་གང་ལ་བྱེད་དགོས་མིན་ཐད་ལ་བསམ་བློ་གཏོང་འགོ་བཙུགས། ངས་གོམ་བགྲོད་བྱས་ཏེ་ཆུ་ཚོད་གཅིག་གི་ནང་དུ་སླེབས་ངེས་ཀྱི་ས་ལ་ལུས་གསོ་བྱ་ཡུལ་གྱི་ཆུ་ཚན་དང༌། སྣང་བར་འཐད་པའི་འགྲུལ་ཁང་ཁ་ཤས་ཡོད་པ་ཤེས་ཀྱི་ཡོད།\nBut Tokubei, my employer, said he was already very tired and wanted to stop. He had heard of the resort and knew the inns there were expensive. Wealthy as he was, he did not want to spend more money than he had to.\nའོན་ཀྱང༌། ངའི་སྦྱིན་བདག་ཏོ་ཀུ་བྷེ་ཡིས་ཁོང་རྦད་དེ་ཐང་ཆད་ཟིན་པའི་དབང་གིས། ད་འགྲོ་མཚམས་འཇོག་གི་ཡིན་ཞེས་ཟེར། དོན་དངོས་སུ་ཁོས་ལུས་གསོ་བྱ་ཡུལ་དེའི་སྐོར་ཐོས་མྱོང་བར་མ་ཟད། དེ་ཁུལ་གྱི་འགྲུལ་ཁང་གོང་ཆེན་པོ་ཡིན་པ་ཤེས་ཡོད། ཁོ་འབྱོར་ལྡན་པ་ཞིག་ཡིན་ན་ཡང༌། རང་གི་དགོས་མཁོ་ལས་ལྷག་པའི་འགྲོ་གྲོན་གཏོང་འདོད་མེད་པ་རེད།\nWhile we stood talking,asmell reached our noses,awonderful smell of freshly cooked rice. Suddenly I felt ravenous. From the way Tokubei swallowed, I knew he was feeling just as hungry.\nངེད་གཉིས་ལངས་ནས་གླེང་མོལ་བྱེད་བཞིན་པའི་སྐབས་སུ། སྣ་ལ་དྲི་ཞིམ་པོ་ཞིག་ཚོར་བྱུང༌། དེ་ནི་འབྲས་སོས་པ་བཙོས་པའི་དྲི་ཞིམ་པོ་ཞིག་རེད། གློ་བུར་དུ་ང་ལ་ལྟོགས་སྣང་ཆེན་པོ་ཞིག་སྐྱེས། ཏོ་ཀུ་བྷེ་ཡིས་ཀྱང་འགྲམ་ཆུ་མིད་པའི་ཚུལ་ལས། ངས་ཁོང་ཡང་གྲོད་པ་ལྟོགས་ཡོད་པ་ཤེས་བྱུང༌།\nWe looked around eagerly, but the area was forested and we could not see very far in any direction. The tantalizing smell seemed to grow and I could feel the saliva filling my mouth.\nངེད་གཉིས་ཀྱིས་གཡས་གཡོན་དུ་ཟ་རྔམ་ཆེན་པོས་བལྟས། འོན་ཀྱང་ས་གནས་དེ་ནགས་ཚལ་ཡིན་སྟབས། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཚང་མའི་ས་ཐག་དེ་ཙམ་གྱིས་རིང་པོར་མཐོང་ཐུབ་ཀྱི་མི་འདུག །འདོད་རྔམ་སློང་བའི་དྲི་མ་ཞིམ་པོ་དེ་མངོན་གསལ་དོད་དུ་འགྲོ་བ་ལྟ་བུར་སྣང་ཞིང༌། ངས་ངའི་ཁའི་ནང་དུ་འགྲམ་ཆུས་ཁེངས་ཡོད་པ་ཡང་ཚོར་ཐུབ་ཀྱི་འདུག །\n“There’s an inn around here somewhere,” muttered Tokubei. “I’m sure of it.”\nWe followed our noses. We had to leave the well-traveled highway and takeanarrow, winding footpath. But the mouth-watering smell of the rice and the vision of fluffy, freshly aired cotton quilts drew us on.\nངེད་གཉིས་ཀྱིས་སྣའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་སྟབས། ཁོད་ཡང་ཞིང་འགྲོ་སྟབས་བདེ་བའི་འགྲུལ་ལམ་བཞག་སྟེ། གུ་དོག་ལ་ཀྱག་ཀྱོག་ཅན་གྱི་རྐང་ལམ་ཞིག་ཏུ་སྐྱོད་དགོས་བྱུང་ཡང༌། འགྲམ་ཆུ་ཤོར་དགོས་པའི་འབྲས་ཀྱི་དྲི་ངད་དང༌། འཇམ་སོབ་སོབ་ཡིན་ལ། རླུང་བསིལ་བུའི་ནང་གཙང་སྐམ་བྱས་པའི་ཉལ་ཐུལ་གྱི་རྣམ་པས་ངེད་གཉིས་དབང་མེད་དུ་ཕྱོགས་དེར་འཐེན།\nThe sun was just beginning to set. We passedabamboo grove, and in the low evening light the thin leaves turned into little golden knives. I sawagilded clump of bamboo shoots. The sight made me think of the delicious dish they would make when boiled in soy sauce.\nཉི་མ་ནི་གཞི་ནས་ནུབ་འགོ་ཚུགས། ངེད་གཉིས་སྨྱུག་མའི་ཚལ་ཞིག་བརྒྱུད་ནས་ཕྱིན་ཅིང༌། ཕྱི་དྲོའི་ནུབ་ཁའི་ཉི་འོད་དམའ་པོའི་འོག་ཏུ། ལོ་མ་སྲབ་མོ་རྣམས་གསེར་གྱི་གྲི་ཆུང་ལྟ་བུར་མངོན་ཡོང༌། ངས་གསེར་མདོག་ཅན་གྱི་སྨྱུག་མའི་མྱུ་གུ་སྡེབ་སྐྱེས་བྱས་པ་ཞིག་མཐོང་ཞིང༌། དེས་ང་ལ་ཇང་ཡུད་སྤོད་རྫས་ནང་སྨྱུག་མའི་མྱུ་གུ་སོས་པ་བཙོས་པའི་ཟས་ཞིམ་པོ་དེ་དྲན་གསོ་ཐེབ་ཏུ་བཅུག་བྱུང༌།\nWe hurried forward. To our delight we soon came toaclearing withathatched house standing in the middle. The fragrant smell of rice was now so strong that we were certainameal was being prepared inside.\nངེད་གཉིས་བྲེལ་སྟབས་ངང་མདུན་དུ་བསྐྱོད། སྤྲོ་སྣང་སྐྱེ་དགོས་པ་ཞིག་ལ། ངེད་གཉིས་མགྱོགས་པོར་ས་ཆ་ཁོད་ཡངས་ཤིག་ལ་རྩྭས་ཐོག་ཁེབ་བྱས་པའི་ཁང་པ་ཞིག་གི་མདུན་ལ་སླེབས་བྱུང༌། ད་ལྟ་འབྲས་ཀྱི་དྲི་ངད་འཐུལ་སྟོབས་ཆེ་བས། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་ཁང་པ་དེའི་སྦུགས་སུ་ཟས་གྲ་སྒྲིག་བྱས་ཚར་ཡོད་པར་གཏན་འཁེལ་བྱེད་ཐུབ།\nStanding in front of the house wasapretty girl beaming at us withawelcoming smile. “Please honor us with your presence,” she said, beckoning.\nThere was somethingalittle unusual about one of her hands, but, being hungry and eager to enter the house, I did not stop to observe closely.\nབུ་མོ་དེའི་ལག་པ་ཞིག་གི་ཐད་ནམ་རྒྱུན་དང་མི་འདྲ་བའི་མཐོང་སྣང་ཕྲ་མོ་ཞིག་ང་ལ་བྱུང་ཡང༌། ང་རང་ཤིན་ཏུ་བཀྲེས་ལ་ཁང་པའི་ནང་འཛུལ་རྒྱུར་རྔམ་སྟབས། འགྲོ་མཚམས་བཞག་སྟེ་ཞིབ་བལྟ་མ་བྱས།\nYou will say, of course, that it was my duty asabodyguard to be suspicious and to look out for danger. Youth and inexperience should not have prevented me from wondering why an inn should be found hidden away from the highway. As it was, my stomach growled, and I didn’t even hesitate but followed Tokubei to the house.\nཁྱེད་ཚོས་སྐུ་སྲུང་བ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཆ་ནས། དོགས་སེམས་དང་བཅས་ཏེ་ཉེན་ཁ་དང་དོགས་ཅན་གྱི་རིགས་ལ་བལྟ་ཞིབ་བྱེད་རྒྱུ་ནི། ངའི་ལས་འགན་རེད་ཅེས་བརྗོད་ངེས་ཡིན་རུང༌། ལོ་ན་ཆུང་བ་དང་ཉམས་མྱོང་མེད་པའི་དབང་གིས་འགྲུལ་ཁང་ཞིག་རྒྱ་ལམ་ནས་མི་མངོན་པའི་ཁུག་ཀྱོག་ཅིག་ཏུ་འཛུགས་དོན་གང་ཡིན་ཙམ་ལའང༌། བསམ་གཞིགས་བྱ་རྒྱུ་བྱུང་བ་ལྟ་ཅི། ངའི་གྲོད་ཁོག་གི་ནང་ནས་ལྟོགས་སྒྲ་གྲགས་ཡོང་བས། ངས་དོགས་སེམས་ཙམ་ཡང་མ་བཅངས་པར། འགྲུལ་ཁང་གི་ཕྱོགས་སུ་ཏོ་ཀུ་བྷེའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་ཡིན།\nBefore stepping up to enter, we were given basins of water to wash our feet. As the girl handed us towels for drying, I saw what was unusual about her left hand: She had six fingers.\nནང་ལོགས་སུ་མ་འཛུལ་གོང་ངེད་གཉིས་ལ་རྐང་པ་འཁྲུ་ཆེད་དུ་ཆུ་ཀ་ཏོ་ར་གང་རེ་སྤྲད་ཅིང༌། བུ་མོ་དེས་རྐང་པ་ཕྱིས་བྱེད་ཀྱི་ཨ་ཅོར་ངེད་གཉིས་ལ་སྤྲོད་སྐབས། ངས་གཞི་ནས་མོའི་ལག་གཡོན་མ་དེར་རྒྱུན་ལྡན་དང་མ་མཚུངས་པ་གང་ཡོད་མེད་མཐོང་བྱུང༌། ལག་པ་དེར་འཛུབ་མོ་དྲུག་འདུག །\nTokubei had noticed it as well. When the girl turned away to empty the basins, he nudged me. “Did you see her left hand? She had——” He broke off in confusion as the girl turned around, but she didn’t seem to have heard.\nཏོ་ཀུ་བྷེས་ཀྱང་དེ་ལ་དོ་སྣང་བྱུང་འདུག །བུ་མོ་དེས་ཁ་ཕར་ཕྱོགས་སུ་སློག་ནས་ཀ་ཏོ་རའི་ནང་གི་ཆུ་གཤོ་དུས། ཁོས་ང་ལ་གྲུ་མུས་འཕུལ་ཏེ་”ཁྱོད་ཀྱིས་བུ་མོ་དེའི་ལག་གཡོན་མ་མཐོང་བྱུང་ངམ། མོ་ལ་་་་་”ཞེས་བརྗོད་མུར་བུ་མོ་དེ་ཁ་ཕྱིར་བསྐོར་ཡོང་བས་ཤོད་མཚམས་ཆད། འོན་ཀྱང་བུ་མོ་དེས་གང་ཡང་མ་ཐོས་པ་ལྟར་སྣང༌།\nThe inn was peaceful and quiet, and we soon discovered the reason why. We were the only guests. Again, I should have been suspicious. I told you that I’m not proud of the part I played.\nའགྲུལ་ཁང་དེ་ནི་ཞི་ཞིང་བདེ་ལ། ཁུ་སིམ་པོར་འདུག་ཅིང༌། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་མགྱོགས་པོར་དེ་ལྟར་ཡིན་དོན་ནི། འགྲུལ་ཁང་དེའི་ནང་མགྲོན་པོ་ངེད་གཉིས་ལས་གཞན་མེད་པའི་དབང་གིས་ཡིན་པ་ཤེས་རྟོགས་བྱུང༌། དུས་དེར་ཡང་ང་རང་དོགས་པ་ཟ་དགོས་པ་ཞིག་ཡིན་རུང༌། ངས་ཁྱེད་ཚོར་གནས་ཚུལ་དེའི་ནང་ངས་གང་བྱས་ལ་རང་ཉིད་སྤོབས་པ་སྐྱེ་གཞི་མེད་ཅེས་བརྗོད་མྱོང་བ་ལྟར་ལགས།\nTokubei turned to me and grinned. “It seems that there are no other guests. We should be able to get extra service for the same amount of money.”\nThe girl led us toaspacious room which was like the principal chamber ofaprivate residence. Cushions were set out for us on the floor and we began to shed our traveling gear to make ourselves comfortable.\nབུ་མོ་དེས་ངེད་གཉིས་སྒེར་གཞིས་ཀྱི་གཟིམ་ཆུང་གཙོ་བོ་ལྟ་བུའི་ཁང་པ་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཞིག་གི་ནང་དུ་འཁྲིད་བྱུང་ཞིང༌། དེར་ཞལ་ལའི་ཐོག་ཏུ་ངེད་གཉིས་ཀྱི་ཆེད་དུ་འབོལ་གདན་གཏིང་ཟིན་འདུག་པས། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་བདེ་ཞིང་སྐྱིད་པའི་ངང་ངལ་གསོ་ཆེད་དུ་རྡོག་ཆས་རྣམས་ཕབ་འགོ་བརྩམས།\nThe door opened andagrizzled-haired man entered. Despite his vigorous-looking face his back wasalittle bent, and I guessed his age to be about fifty. After bowing and greeting us, he apologized in advance for the service. “We have not always been innkeepers here,” he said, “and you may find the accommodations lacking. Our good intentions must make up for our inexperience. However, to compensate for our inadequacies, we will chargealower fee than that of an inn with an established reputation.”\nཁང་པའི་སྒོ་ཕྱེ་བ་དང་སྐྲ་སྐྱ་བོར་གྱུར་པའི་མི་ཞིག་ནང་ལོགས་སུ་འཛུལ་ཡོང་ཞིང༌། ཁོའི་གདོང་ལ་གསོན་ཤུགས་ཀྱིས་ཁེངས་པར་མ་ལྟོས་པར་ལུས་སྟོད་ཅུང་སྒུར་བའི་ཚུལ་ལས་ངས་ཁོང་ལོ་ན་ལྔ་བཅུ་ཙམ་ལ་སོན་ཡོད་པར་ཚོད་དཔག་ཐུབ་བྱུང༌། ཁོང་གིས་གུས་འདུད་དང་འཚམས་འདྲི་བྱས་རྗེས། འགྲུལ་ཁང་གི་ཞབས་ཞུའི་ཐད་ལ་སྔོན་ཚུད་ནས་དགོངས་སེལ་ཞུས་བྱུང་བ་སྟེ། དེ་ཡང་ཁོང་གིས་”གུས་ཚོས་གཏན་འཇགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འགྲུལ་ཁང་གཉེར་གྱི་མེད། དེར་བརྟེན་རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ཐུགས་མཁོ་མ་འཛོམས་པའི་གནས་ཚུལ་ཡོང་སྲིད། མྱོང་རྒྱུས་མེད་པའི་དབང་གིས་བྱུང་བའི་ཞན་ཆ་རྣམས། ང་ཚོའི་དམིགས་ཡུལ་བཟང་པོས་བསབ་ཐུབ་པ་ངེས་པར་ཞུ་རྒྱུ་ཡིན། དེར་བརྟེན་ང་ཚོའི་ཞབས་ཞུའི་ཚད་གཞི་མ་འདང་བའི་གུན་གསབ་ཏུ། རྣམ་པ་གཉིས་ལ་གནས་གླ་སྙན་གྲགས་ཅན་གྱི་འགྲུལ་ཁང་ལས་ཆུང་བར་བྱས་ཆོག”ཅེས་བཤད།\nTokubei nodded graciously, highly pleased by the words of our host, and the evening began well. It continued well when the girl came back with some flasks of wine, cups, and dishes of salty snacks.\nཏོ་ཀུ་བྷེ་ནི་གནས་པོའི་སྐད་ཆས་ཤིན་ཏུ་དགའ་བར་གྱུར་ནས། དགའ་པོའི་ངང་མགོ་བོ་ལྕོག་ལྕོག་བྱས་ཤིང༌། དེ་ལྟར་ཉིན་དེའི་ཕྱི་དྲོ་སྐྱིད་པའི་ངང་འགྲོ་འགོ་ཚུགས། བུ་མོ་དེས་ཆང་དེམ་དང༌། ཆང་དཀར། ལྟོགས་སོས་ཀྱི་ཞལ་ཏོག་ཚྭ་ཅན་བཅས་འཁྱེར་ཡོང་བས་ཕྱི་དྲོ་དེ་མུ་མཐུད་སྐྱིད་ལ་འཁྱོལ།\nWhile the girl served the wine, the host looked with interest at my swords. From the few remarks he made, I gathered that he wasaformer samurai, forced by circumstances to turn his house into an inn.\nབུ་མོ་དེས་ཕྲན་ཚོར་ཨ་རག་བླུགས་པའི་སྐབས་སུ། གནས་པོས་ངའི་རལ་གྲིར་དགའ་མོས་ཆེན་པོས་བལྟས་པར་མ་ཟད་བསྔགས་བརྗོད་ཁ་ཤས་བྱེད་སྟངས་ནས། ངས་ཁོང་ནི་རྐྱེན་དབང་གིས་རང་ཁྱིམ་འགྲུལ་ཁང་དུ་བསྒྱུར་དགོས་བྱུང་བའི་སྒེར་དམག་ཟུར་པ་ཞིག་ཡིན་པར་ཚོད་དཔག་ཐུབ་བྱུང༌།\nHaving becomeabodyguard toatight-fisted merchant, I was in no position to feel superior toaronin-turned-innkeeper. Socially, therefore, we were more or less equal.\nཚོང་པ་སེར་སྣ་ཅན་ཞིག་གི་སྐུ་སྲུང་བར་གྱུར་པའི་ཆ་ནས། ངའི་གནས་བབ་ནི། སྒེར་དམག་ཟུར་པ་ཞིག་གནས་པོར་གྱུར་པ་ལས་ལེགས་པ་ཡོད་སྙམ་པའི་ཁེངས་སྤོབས་སྐྱེ་གཞི་གང་ཡང་མ་བྱུང༌། དེར་བརྟེན་ངེད་གཉིས་ཀྱི་སྤྱི་ཚོགས་གནས་བབས་གཞི་རྩའི་ཆར་གཅིག་མཚུངས་རེད།\nWe exchanged polite remarks with our host while we drank and tasted the salty snacks. I looked around at the pleasant room. It showed excellent taste, and I especially admiredavase standing in the alcove.\nངེད་གཉིས་ཀྱིས་ཞལ་ཏོག་དང་ཨ་རག་ལ་ལོངས་སུ་སྤྱོད་ཞོར། གནས་པོ་དང་ཕན་ཚུན་གུས་ཞབས་ཀྱི་རྣམ་པ་མཚོན་པའི་གཏམ་གླེང་བྱས། ངས་སྐྱིད་ཉམས་དོད་པའི་ཁང་པའི་ནང་དུ་བལྟས། དེ་ལྟར་བྱེད་པ་ནི་སྐྱིད་སྣང་དོད་པོ་ཞིག་རེད། ངས་འཛིན་ཆས་ཀྱི་ཁོངས་ནས་སྦུགས་ཁང་གི་ནང་དུ་ཡོད་པའི་བུམ་པ་ཞིག་ལ་དམིགས་བསལ་བསྔགས་བརྗོད་བྱས།\nMy host caught my eyes on it. “We still haveafew good things that we didn’t have to sell,” he said. His voice heldatrace of bitterness. “Please look at the panels of these doors. They were painted byafine artist.”\nགནས་པོས་ངས་དེར་བལྟ་བཞིན་པ་མཐོང་རྗེས་”ངེད་ཚོར་ད་དུང་ཚོང་འདོད་མེད་པའི་ཅ་ལག་ལེགས་པོ་ཁ་ཤས་ཡོད། རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱིས་སྒོ་པང་འདི་གཉིས་ལ་གཅིག་གཟིགས་པ་གནང་དང༌། འདི་གཉིས་སྒྱུ་རྩལ་མཁས་པ་ཞིག་གིས་བྲིས་པ་རེད”ཅེས་ཟེར། ཁོང་གི་དེ་ལྟར་བརྗོད་སྐབས། སྐད་གདངས་ནང་མ་སྐྱིད་པའི་ཉམས་ཤིག་འདུག །\nTokubei and I looked at the pair of sliding doors. Each panel containedalandscape painting, the right panel depictingawinter scene and the left one the same scene in late summer. Our host’s words were no idle boast. The pictures were indeed beautiful.\nཏོ་ཀུ་བྷེ་དང་ངས་ཤུད་འགྲོས་བྱེད་རྒྱུ་ཡོད་པའི་སྒོ་པང་གཉིས་ལ་མིག་གིས་བལྟས། སྒོ་པང་གཉིས་ཀར་ཡུལ་ལྗོངས་རེ་བྲིས་ཡོད་པ་དང༌། དེ་ཡང་སྒོ་པང་གཡས་ངོས་སུ་ཡུལ་ཞིག་གི་དགུན་དུས་ཀྱི་རྣམ་པ་བྲིས་ཡོད་པ་དང༌། གཡོན་ངོས་དེར་ཡུལ་གོང་གསལ་གྱི་དབྱར་མཇུག་གི་རྣམ་པ་བྲིས་འདུག་ཅིང༌། ང་ཚོའི་གནས་པོའི་འགྲེལ་བརྗོད་ནི། སྦིར་གྲགས་ཆེ་བའི་སྟོང་གཏམ་ཞིག་མ་ཡིན་པར། ཁོང་གིས་བཤད་པ་ལྟར་རི་མོ་དེ་གཉིས་དངོས་གནས་ལྟ་ན་སྡུག་པ་ཞིག་ཏུ་མཆིས།\nTokubei rose and approached the screens foracloser look. When he sat down again, his eyes were calculating. No doubt he was trying to estimate what price the paintings would fetch.\nཏོ་ཀུ་བྷེ་ཡར་ལངས་ཏེ་མིག་གིས་ཞིབ་བལྟ་བྱེད་ཆེད་རི་མོའི་འཁྲིས་སུ་བཅར་ཞིང༌། ཁོང་ཡང་བསྐྱར་མར་སྡོད་སྐབས་ཁོང་གི་མིག་གཉིས་ཀྱིས་རྩིས་རྒྱག་གི་འདུག །དེ་ནི་རི་མོ་དེ་གཉིས་ལ་རིན་གོང་ཇི་ཙམ་གནས་མིན་ཚོད་རྩིས་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་པ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མི་དགོས་པ་ཞིག་རེད།\nAfter my third drink I began to feel very tired. Perhaps it was the result of drinking on an empty stomach. I was glad when the girl brought in two dinner trays andalacquered container of rice. Uncovering the rice container, she began filling our bowls.\nཨ་རག་དཀར་ཡོལ་གསུམ་པ་དེ་བཏུངས་ཟིན་རྗེས། ང་ལ་ཤིན་ཏུ་ངལ་ཞིང་དུབ་པའི་སྣང་བ་བྱུང༌། གཅིག་བྱས་ན་དེ་ནི་གྲོད་ཁོག་སྟོང་པར་ཨ་རག་བཏུང་པའི་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཞིག་ཡིན་སྲིད། བུ་མོ་དེས་དགོང་དྲོའི་ཚལ་ཁྲོལ་གཅིག་དང༌། ལ་རྩིའི་སྣོད་༼ཉི་ཧོང་དང་རྒྱ་ནག་ནས་ཐོན་པའི་ཤིང་རྩི་བཀྲག་མདངས་ཅན་ཞིག །སྒྱུར་མཁན་གྱི་མཆན་༽ནང་འབྲས་གང་འཁྱེར་ཡོང་བ་མཐོང་སྐབས་ངའི་སེམས་ནང་དགའ་སྣང་སྐྱེས་བྱུང༌། བུ་མོ་དེས་འབྲས་སྣོད་ཀྱི་ཁེབ་གཅོད་བཤུས་ནས་ངེད་གཉིས་ཀྱི་ཕོར་བའི་ནང་བླུགས་འགོ་བཙུགས།\nAgain I noticed her strange left hand with its six fingers. Any other girl would have tried to keep that hand hidden, but this girl made no effort to do so. If anything, she seemed to use that hand more than her other one when she served us. The extra little finger always stuck out from the hand, as if inviting comment.\nཡང་བསྐྱར་ངས་བུ་མོ་དེའི་མཛུབ་མོ་དྲུག་ཅན་གྱི་ལག་པ་གཡོན་མ་ཁྱད་མཚར་དེར་དོ་སྣང་བྱུང༌། བུ་མོ་གཞན་ཚོ་ཡིན་ན། ལག་པ་དེ་སྦས་སྐུང་གིས་གཞན་གྱིས་མ་མཐོང་བའི་ཐབས་ཤེས་གང་ཐུབ་བྱེད་ངེས་ཡིན་རུང༌། བུ་མོ་འདིས་དེ་འདྲ་གང་ཡང་མ་བྱས་པར་མ་ཟད། ད་དུང་ངེད་གཉིས་ལ་ཞབས་ཕྱི་ཞུ་སྐབས། མཛུབ་དྲུག་ཅན་གྱི་ལག་པ་དེ་ལག་པ་གཞན་དེ་ལས་བེད་སྤྱོད་མང་བ་གཏོང་གི་ཡོད་པ་ལྟ་བུར་སྣང༌། དེར་བརྟེན་ཁོང་གི་མཛུབ་མོ་ཐོལ་བ་དེ་ནི། འགུག་བརྡ་ལྟ་བུར་ལག་པ་ནས་ཟུར་དུ་ཀེ་རེར་མངོན་ཡོང་གིན་འདུག །\nThe hand fascinated me so much that I kept my eyes on it and soon forgot to eat. Afterawhile the hand looked blurry. And then everything else began to look blurry. The last thing I remembered was the sight of Tokubei shaking his head, as if trying to clear it.\nལག་པ་དེས་ངའི་ཡིད་དབང་མེད་དུ་འཕྲོག་སྟབས། ངས་མིག་གིས་གཡོ་བ་མེད་པར་དེ་ལ་ཅེར་ཞིང༌། གང་ཙམ་ནས་ཟས་བཟའ་རྒྱུའང་བརྗེད་པར་གྱུར་འདུག །དུས་ཚོད་གང་ཙམ་སོང་རྗེས་ལག་པ་དེ་རབ་བེ་རིབ་བེར་གྱུར། དེ་ནས་ཚང་མ་རབ་བེ་རིབ་བེར་གྱུར། མཐའ་མ་ངའི་དྲན་ཡུལ་དུ་ཡོད་པ་ནི། ཏོ་ཀུ་བྷེས་དྲན་པ་གསལ་ཙམ་ཡོང་ཆེད་རང་གི་མགོ་བོ་དཀྲུག་དཀྲུག་བྱེད་བཞིན་པའི་སྣང་ཚུལ་དེ་རེད།\nWhen I opened my eyes again, I knew that time had passed, but not how much time. My next thought was that it was cold. It was not only extremely cold but damp.\nངས་ཡང་བསྐྱར་མིག་ཕྱེ་ནས་བལྟ་དུས། དུས་ཚོད་གང་ཙམ་འདས་ཟིན་པ་ཤེས་ཀྱང༌། ཡང་སྙིང་དུས་ཚོད་ག་ཚོད་སོང་མིན་མ་ཤེས། ངའི་ཤེས་ཚོར་གཉིས་པ་ནི་འཁྱགས་སྣང་བྱུང་བ་དེ་རེད། དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་འཁྱགས་པའི་སྣང་བ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་རློན་པ་ཡིན་པའི་སྣང་བ་ཞིག་རེད།\nI rolled over and sat up. I reached immediately for my swords and found them safe on the ground beside me. On the ground? What was I doing on the ground? My last memory was of staying at an inn withamerchant called Tokubei.\nངས་སྒྲེ་ལོག་བརྒྱབ་སྟེ་ཡར་ཙོག་ཙོག་བྱས། ང་ལ་ང་རང་གི་རལ་གྲི་དེ་ལམ་སེང་ལག་ཏུ་ཐེབས་ཤིང༌། དེ་ནི་ངའི་འཁྲིས་ཀྱི་སའི་སྟེང་དུ་སྐྱོན་གང་ཡང་མེད་པར་གནས་འདུག །ཅི། སའི་སྟེང་དུ། ང་སའི་སྟེང་དུ་གནས་དོན་གང་ཡིན་ནམ། ངའི་མཐའ་མཇུག་གི་དྲན་འཆར་ལྟར་ན། ང་རང་འགྲུལ་ཁང་ཞིག་གི་ནང་དུ་མིང་ལ་ཏོ་ཀུ་བྷེ་ཞེས་པའི་ཚོང་པ་ཞིག་གི་མཉམ་དུ་བསྡད་ཡོད།\nThe thought of Tokubei put me intoapanic. I was his bodyguard, and instead of watching over him, I had fallen asleep and had awakened inastrange place.\nཏོ་ཀུ་བྷེ་དྲན་པ་དེས་ང་རང་འཇིགས་དངངས་ཀྱི་ནང་དུ་བསྐྱལ་བྱུང༌། དེ་ནི། ང་རང་ཁོང་གི་སྐུ་སྲུང་བ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཆ་ནས། ཁོང་ལ་སྲུང་སྐྱོབས་བྱེད་རྒྱུའི་ཚབ་ཏུ་ང་རང་གཉིད་ལ་ཤོར་བ་དང༌། ས་ཆ་ཁྱད་མཚར་ཞིག་ཏུ་གཉིད་ལས་སད་པས་རེད།\nI looked around frantically and saw that he was lying on the ground not far from where I was. Had he been killed?\nངས་སྨྱོ་འཚུབ་འཚུབ་ངང་ཉེ་འཁོར་དུ་མིག་མྱུལ་བྱས་པས། ཁོང་ཡང་ང་དང་ཐག་མི་རིང་བའི་ས་ལ་གྱེལ་ཡོད་པ་མཐོང་བྱུང༌། ཁོང་བསད་མེད་དམ།\nI got up shakily, and when I stood up, my head was swimming. But my sense of urgency gave some strength to my legs. I stumbled over to my employer and to my great relief found him breathing—breathing heavily, in fact.\nང་གདར་གསིག་གསིག་ངང་ཡར་ལངས། ང་ཡར་ལངས་སྐབས་མགོ་ཡོམ་འཁོར་ཡང༌། ཛ་དྲག་གི་གནས་ཚུལ་བྱུང་བའི་ཚོར་བས་ངའི་རྐང་པར་ནུས་སྟོབས་ཕྲན་བུ་བྱིན། ང་རང་ཕར་འགྲོ་སྐབས་ངའི་སྦྱིན་བདག་གི་ཐོག་ཏུ་ཁ་སྦུག་ཏུ་གྱེལ། ངའི་སེམས་པ་དགའ་འོས་པ་ཞིག་ལ། ངས་ངའི་སྦྱིན་བདག་གིས་ད་དུང་དབུགས་འབྱིན་རྔུབས་བྱེད་བཞིན་པ་མཐོང་བྱུང༌། དོན་དངོས་སུ་ཤུར་སྒྲ་དང་བཅས་དབུགས་འབྱིན་རྔུབས་བྱེད་ཀྱི་འདུག།\nWhen I shook his shoulder, he grunted and finally opened his eyes. “Where am I?” he asked thickly.\nངས་ཁོང་གི་དཔུང་པ་ནས་དཀྲུག་དཀྲུག་བྱེད་སྐབས། ཁོང་གི་ཁ་ནས་ངུར་སྐད་གྲགས་ཤིང༌། ཐ་མ་མིག་གཉིས་གདངས།”ང་ག་པར་སླེབས་ཡོད་དམ།”ཞེས་རྨོངས་ཚོད་ཚོད་ངང་དྲིས།\nIt wasareasonable question. I looked around and saw that we had been lying inabamboo grove. By the light I guessed that it was early morning, and the reason I felt cold and damp was that my clothes were wet with dew.\nདེ་ནི་རྒྱུ་མཚན་དང་ལྡན་པའི་དྲི་བ་ཞིག་རེད། ངས་ཉེ་འཁོར་དུ་བལྟ་སྐབས། ངེད་གཉིས་སྨྱུག་མའི་ཚལ་ཞིག་གི་ནང་ཉལ་ཡོད་པར་མཐོང། ཉི་མའི་འོད་ལས་ངས་དུས་ཚོད་ནི། ཞོགས་པ་སྔ་པོ་ཡིན་པར་ཤེས་ཤིང༌། ང་རང་འཁྱགས་སྣང་དང་རློན་པ་ཡིན་པའི་སྣང་བ་འབྱུང་དོན་ནི། ངའི་གྱོན་གོས་ཟིལ་པས་བོང་པས་རེད་འདུག།།\n“It’s cold!” said Tokubei, shivering and climbing unsteadily to his feet. He looked around slowly, and his eyes became wide with disbelief. “What happened? I thought we were staying at an inn!”\n“དེ་འདྲའི་གྲང་བ་ལ་”ཏོ་ཀུ་བྷེས་འདར་ཁྲུག་ཁྲུག་དང༌། ཁྱོར་སིག་སིག་ངང་ཡར་ལངས་ཏེ་དེ་ལྟར་བཤད་ཅིང༌། དེ་ནས་ག་ལེར་ཉེ་འཁོར་དུ་བལྟས། ཁོང་རང་གིས་གང་མཐོང་བར་ཡིད་མ་ཆེས་པའི་དབང་གིས་མིག་གཉིས་ཆེན་པོར་གདངས་ཏེ་”་གནས་ཚུལ་ག་རེ་བྱུང་བ་རེད། ངའི་བསམ་པར་ངེད་གཉིས་འགྲུལ་ཁང་ཞིག་གི་ནང་བསྡད་ཡོད་དྲན་གྱི་འདུག་”ཅེས་ཟེར།\nHis words came asarelief. One of the possibilities I had considered was that I had gone mad and that the whole episode with the inn was something I had imagined. Now I knew that Tokubei had the same memory of the inn. I had not imagined it.\nཁོང་གི་སྐད་ཆ་དེ་ངའི་སེམས་ངལ་སངས་བྱེད་དུ་གྱུར། གང་ཡིན་ཟེར་ན་ངས་རང་གི་སེམས་ནང་འགྲུལ་ཁང་དང་འབྲེལ་བའི་གནས་ཚུལ་གང་འཆར་བ་རྣམས། རང་ཉིད་སྨྱོ་བའི་དབང་གིས་བློ་བཟོ་བྱས་པའི་གནས་ཚུལ་ཞིག་ཡིན་སྲིད་པར་བསམ་མོད། ད་ཆ་ཏོ་ཀུ་བྷེ་ལ་ཡང་དྲན་འཆར་གཅིག་མཚུངས་སུ་ཡོད་པ་དེས། ངས་གང་དྲན་པ་རྣམས་རང་གིས་བློ་བཟོ་བྱས་པ་ཞིག་མ་ཡིན་པའི་བདེན་དཔང་དུ་གྱུར།\nBut why were we out here on the cold ground, instead of on comfortable mattresses in the inn?\nའོན་ཀྱང༌། ངེད་གཉིས་འགྲུལ་ཁང་གི་བདེ་ཞིང་འབོལ་བའི་ཉལ་གདན་ཐོག་མ་ཉལ་བར། ས་ཆ་གྲང་མོ་འདིའི་ཐོག་ཉལ་དོན་ག་རེ་ཡིན་ནམ།\n“They must have drugged us and robbed us,” said Tokubei. He turned and looked at me furiously. “A fine bodyguard you are!”\nThere was nothing I could say to that. But at least we were both alive and unharmed. “Did they take all your money?” I asked.\nདེ་ལ་ང་ནི་ཅི་ཟེར་འདི་ཟེར་མི་འདུག །འོན་ཀྱང་མ་མཐར་ཡང་ངེད་གཉིས་ཀ་གསོན་པོ་ཡིན་པར་མ་ཟད། རྨས་སྐྱོན་གང་ཡང་བྱུང་མེད་པས། ངས”ཁོང་ཚོས་ཁྱེད་རང་གི་དངུལ་ ཚང་མ་འཁྱེར་འདུག་གམ”ཞེས་དྲིས།\nTokubei had already taken his wallet out of his sash and was peering inside. “That’s funny! My money is still here!”\nཏོ་ཀུ་བྷེས་སྔོན་ཚུད་ནས་རང་གི་སྐེད་འཆིང་གི་ནང་ནས་སྦ་ཁུག་ཕྱིར་བཏོན་ཟིན་ཏེ། ནང་ལོགས་སུ་ཞིབ་ལྟ་བྱས་ཏེ།”ཨཱ། དེ་འདྲའི་ཁྱད་མཚར་བ་ལ། ངའི་དངུལ་ཚང་མ་ད་དུང་འདུག”ཅེས་ཟེར།\nThis was certainly unexpected. What did the innkeeper and his strange daughter intend to do by drugging us and moving us outside?\nདེ་ནི་བསམ་ཡུལ་ལས་རྦད་དེ་འདས་པ་ཞིག་སྟེ། འགྲུལ་ཁང་གི་བདག་པོ་དེ་དང༌། དེའི་བུ་མོ་ཁྱད་མཚར་དེས་ངེད་གཉིས་ལ་བཟི་སྨན་སྤྲད་དེ། ཕྱི་ལ་སྐྱུར་བའི་དམིགས་ཡུལ་ག་རེ་ཡིན་ནམ།\nAt least things were not as bad as we had feared. We had not lost anything exceptacomfortable night’s sleep, although from the heaviness in my head I had certainly slept deeply enough—and long enough too. Exactly how much time had elapsed since we drank wine with our host?\nམ་མཐར་ཡང༌། གནས་ཚུལ་ནི་ངེད་གཉིས་ཀྱིས་ཞེད་སྣང་བྱས་པ་ལྟ་བུའི་སྡུག་པོ་བྱུང་མི་འདུག །ངེད་གཉིས་ཀྱི་བདེ་ཞིང་སྐྱིད་པའི་མཚན་མོའི་གཉིད་ཅིག་མ་གཏོགས་གཞན་གང་ཡང་བོར་བརླགས་སོང་མེད་ཅིང༌། དོན་དངོས་སུ་ང་རང་གི་མགོ་བོ་ད་དུང་ཡང་ལྗིད་ཏིག་ཏིག་ཡིན་ཚུལ་ལ་བསམས་ན། རང་ཉིད་གཉིད་ལྗིད་པོ་ཞིག་དང་དུས་ཡུན་རིང་པོ་ཞིག་ལའང་ཁུག་ཡོད་པ་ཤེས་ཐུབ། འོ་ན། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་གནས་པོའི་ས་ནས་ཨ་རག་བཏུང་པ་ནས་ད་བར༌། ཡང་སྙིང་དུས་ཚོད་ག་ཚོད་ཕྱིན་ཡོད་དམ།\nAll we had to do now was find the highway again and continue our journey. Tokubei suddenly chuckled. “I didn’t even have to pay for our night’s lodging!”\nད་ཆ་ངེད་གཉིས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་དགོས་པའི་ལས་ནི། ཡང་བསྐྱར་རྒྱ་ལམ་བཙལ་ཏེ་འགྲུལ་བཞུད་ཀྱི་མུ་མཐུད་རྒྱུ་དེ་རེད། ཏོ་ཀུ་བྷེས་གློ་བུར་དུ་ཆིག་དགོད་བྱས་ཏེ་”ངས་གདང་ནུབ་ཀྱི་གནས་གླ་ཡང་སྤྲོད་དགོས་མ་བྱུང་”ཞེས་ཟེར།\nAs we walked from the bamboo grove, I saw the familiar clump of bamboo shoots, and we found ourselves standing in the same clearing again. Before our eyes was the thatched house. Only it was somehow different. Perhaps things looked different in the daylight than at dusk.\nངེད་གཉིས་སྨྱུག་མའི་ཚལ་ནས་ཕྱིར་ཐོན་འགྲོ་སྐབས། ངས་སྔོན་མ་མཐོང་བ་དང་འདྲ་བའི་སྨྱུག་མའི་མྱུ་གུའི་ཚོགས་མཐོང་ཞིང༌། དེ་ནས་སྐྱོད་སྐབས་སྔོན་མའི་ས་ཆ་ཁོད་ཡངས་པོ་དེ་ཡང་བསྐྱར་མཐོང་བྱུང༌། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་རྩྭས་ཐོག་ཁེབ་བྱས་པའི་ཁང་པ་དེར་ལྟ་སྐབས། ཁང་པ་དེ་སྔར་དང་ཕྲན་བུའི་མི་འདྲ་བར་མཐོང་བྱུང༌། གཅིག་བྱས་ན་དངོས་པོ་ཞིག་ས་སྲོད་ཀྱི་དུས་སུ་མཐོང་བ་དང༌། ཉིན་མོར་མཐོང་བ་གཉིས་ལ་མཐོང་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་འབྱུང་སྲིད།\nBut the difference was more thanachange of light. As we approached the house slowly, like sleepwalkers, we saw that the thatching was much darker. On the previous evening the thatching had looked fresh and new. Now it was dark with age. Daylight should make things appear brighter, not darker. The plastering of the walls also looked more dingy.\nའོན་ཀྱང༌། ཁྱད་པར་ནི་འོད་ཀྱི་འགྱུར་ལྡོག་ལས་ལྷག་པ་ཞིག་རེད་འདུག །དེ་ཡང་ངེད་གཉིས་གཉིད་ལངས་བརྒྱབ་པའི་མི་ལྟར་ག་ལེར་ཁང་པའི་འགྲམ་དུ་སྐྱོད་སྐབས། ངེད་གཉིས་ཀྱིས་རྩྭ་ཐོག་ནི་སྔར་ལས་ཧ་ཅང་གིས་ནག་ཏུ་སོང་འདུག་པར་མཐོང། མདང་ནུབ་རྩྭ་ཐོག་དེ་དཀར་ལ་སོས་པ་ཡིན་པར་མངོན་ཞིང༌། ད་ཆ་ཡུན་རིང་སོང་བའི་རྩྭ་ལྟར་ནག་ལ་རྙིང་པར་གྱུར་འདུག །ཉི་འོད་ཀྱིས་དངོས་པོ་ཞིག་དཀར་ཆ་ཇེ་ཆེར་གཏོང་བ་ལས་ཇེ་ནག་ཏུ་གཏོང་བ་མི་སྲིད། ད་དུང་རྩིག་པའི་ཞལ་ལའི་མདོག་ཀྱང་ཇེ་ནག་ཏུ་སོང་བ་ལྟར་སྣང༌།\nTokubei and I stopped to look at each other before we went closer. He was pale, and I knew that I looked no less frightened. Something was terribly wrong. I loosened my sword in its scabbard.\nངེད་གཉིས་ཁང་པའི་འཁྲིས་སུ་མ་སླེབས་གོང་ཏོ་ཀུ་བྷེ་དང་ངས་འགྲོ་མཚམས་བཞག་སྟེ། ཕན་ཚུན་ལ་བལྟས། ཁོང་གི་གདོང་ནི་སྐྱ་བོར་གྱུར་འདུག་ཅིང༌། ངས་ང་རང་ཡང་འཇིགས་སྣང་སྐྱེ་ཚད་ཁོང་ལས་ཉུང་བ་མེད་པ་ཤེས། གང་ལྟར་ཤིན་ཏུ་གྲ་མ་འགྲིག་པ་ཞིག་བྱུང་ཡོད་སྟབས། ངས་རལ་གྲི་ཤུབས་ནང་ལྷུག་ཏུ་བཏང་སྟེ་བཏོན་ཆོག་ཆོག་བྱས།\nWe finally gathered the courage to go up to the house. Since Tokubei seemed unable to find his voice, I spoke out. “Is anyone there?”\nམཐར་ངེད་གཉིས་ལ་བློ་ཁོག་རྙེད་དེ་ཁང་པའི་སྒོ་འགྲམ་དུ་ཕྱིན། ཏོ་ཀུ་བྷེ་ནི། སྐད་ཀྱང་མི་ཐོན་པ་ལྟ་བུར་གྱུར་སྣང་བས། ངས་”བཞུགས་མཁན་ཨེ་ཡོད”ཅེས་བོས།\nAfteramoment we heard shuffling footsteps and the front door slid open. The face of an old woman appeared. “Yes?” she inquired. Her voice was creaky with age.\nཡུད་ཙམ་སོང་རྗེས་ངེད་གཉིས་ཀྱིས་ཤུད་འགྲོས་བྱེད་པའི་གོམ་སྒྲ་ཐོས་ཤིང༌། མདུན་སྒོ་ཕྱེ་ནས་བུད་མེད་རྒད་མོ་ཞིག་ཕྱིར་ཐོན་ནས་”ལགས་”ཞེས་དྲི་བརྩད་བྱས། ཁོང་གི་སྐད་གདངས་ནི་རྒས་པའི་དབང་གིས་འཛེར་སྒྲ་ཆེ།\nWhat set my heart pounding with panic, however, was not her voice. It was the sight of her left hand holding on to the frame of the door. The hand was wrinkled and crooked with the arthritis of old age—and it had six fingers.\nངའི་སྙིང་ཁ་འཇིགས་ཤིང་དངངས་པའི་དབང་གིས་འཕགས་ལྡིང་དྲག་ཏུ་བྱེད། དེ་ནི་རྒད་མོ་དེའི་སྐད་གདངས་འཛེར་བའི་རྐྱེན་གྱིས་མ་ཡིན་པར། སྒོའི་ཕྱི་སྒྲོམ་ལ་འཇུས་པའི་ཁོང་གི་ལག་པ་གཡོན་མ་དེ་མཐོང་བས་རེད། ལག་པ་དེ་ནི་ལོ་ན་རྒས་དུས་ཕོགས་པའི་གྲུམ་བུའི་ནད་ཀྱིས་ཀྱག་ཀྱོག་ཆགས་ཤིང༌། གཉེར་མས་ཁེངས་པར་མ་ཟད། དེ་ལ་མཛུབ་མོ་དྲུག་འདུག །\nI heardagasp beside me and knew that Tokubei had noticed the hand as well.\nThe door opened wider andaman appeared beside the old woman. At first I thought it was our host of the previous night. But this man was much younger, although the resemblance was strong. He carried himself straighter and his hair was black, while the innkeeper had been grizzled and slightly bent with age.\nསྒོ་དེ་རྒྱ་ཆེ་ཙམ་ཕྱེ་བ་དང༌། རྒད་མོ་དེའི་འགྲམ་དུ་མི་ཞིག་ལངས་ཡོད་པ་མངོན་ཞིང༌། ཐོག་མར་ངའི་སེམས་ནང་དེ་ནི་མདང་ནུབ་ཀྱི་གནས་པོ་དེ་རེད་དྲན། འོན་ཀྱང་ཁོང་གཉིས་ཇི་ཙམ་གྱིས་འདྲ་ནའང༌། ད་ལྟ་མཐོང་བའི་མི་འདི་ནི། མདང་ནུབ་མཐོང་བའི་གནས་པོ་ལས་གཞོན་ཉམས་ཤིན་ཏུ་དོད་པ་འདུག །ཁོང་གི་ལུས་པོ་འདྲོང་ལ། སྐྲ་ནག་པོ་ཡིན་པ་དང༌། གནས་པོ་ནི་སྐྲ་མདོག་སྐྱ་ལ། ལོ་ན་རྒས་པའི་དབང་གིས་སྟོད་སྒུར་ཙམ་རེད།\n“Please excuse my mother,” said the man. “Her hearing is not good. Can we help you in some way?”\nམི་དེས་”ངའི་ཨ་མ་ལགས་ལ་དགོངས་ཡང་གནང་རོགས། ཁོང་གི་སྙན་ཅོག་གིས་ཡག་པོ་རང་གསན་ཐུབ་ཀྱི་མེད། ངེད་ཚོས་ཕྱག་རོགས་ག་རེ་ཞུ་དགོས་པ་འདུག་གམ་”ཟེར།\nTokubei finally found his voice. “Isn’t this the inn where we stayed last night?”\nThe man stared. “Inn? We are not innkeepers here!”\n“Yes, you are!” insisted Tokubei. “Your daughter invited us in and served us with wine. You must have put something in the wine!”\n“རེད། ཁྱེད་རང་རེད། ཁྱེད་ཀྱི་བུ་མོས་ངེད་གཉིས་ལ་བསུ་བ་ཞུས་ཏེ་ཨ་རག་བཏེགས་བྱུང༌། ཁྱེད་ཚོས་ཨ་རག་ནང་གཅིག་བླུགས་པར་ཐག་ཆོད་”ཅེས་ཏོ་ཀུ་བྷེས་ཨུ་ཚུགས་ངང་བཤད།\nThe man frowned. “You are serious? Are you sure you didn’t drink too much at your inn and wander off?”\nམི་དེས་ཁྲོ་གཉེར་བསྡུ་བཞིན་དུ་”ཁྱེད་རང་དོ་དོ་ཏན་ཏན་ཡིན་ནམ། ཁྱེད་རང་སོ་སོའི་འགྲུལ་ཁང་ནང་ཨ་རག་འཐུང་རྒྱུ་མང་དྲགས་ཏེ། རང་ཚུགས་མ་ཟིན་པར་ཕྱི་ལ་འཁྱམས་ཡོང་བ་ཞིག་མིན་པའི་ངེས་པ་རྙེད་ཀྱི་འདུག་གམ”ཞེས་བཤད།\n“No, I didn’t drink too much!” said Tokubei, almost shouting. “I hardly drank at all! Your daughter, the one with six fingers on her hand, started to pour measecond cup of wine . . .” His voice trailed off, and he stared again at the left hand of the old woman.\n“མེད། ངས་ཨ་རག་མང་ཐལ་སོང་བ་བཏུང་མེད། “ཏོ་ཀུ་བྷེས་སྐད་ཆེན་པོས་བཤད། “ངས་ཏོག་ཙམ་ལས་བཏུང་མེད། ཁྱེད་ཀྱི་བུ་མོ། ལག་པར་མཛུབ་མོ་དྲུག་ཡོད་པའི་བུ་མོ་དེས། ང་ལ་ཨ་རག་ཕོར་པ་གཉིས་པ་དེ་བླུགས་འགོ་རྩོམ་དུས་་་་་”ཁོང་གི་སྐད་ཤུགས་ཇེ་ཆུང་དུ་སོང་ཞིང༌། རྒད་མོའི་ལག་པ་གཡོན་མར་ཡང་བསྐྱར་ཅེར།\n“I don’t haveadaughter,” said the man slowly. “My mother here is the one who has six fingers on her left hand, although I hardly think it polite of you to mention it.”\nམི་དེས་”ང་ལ་བུ་མོ་མེད། ངས་ཁྱེད་ཀྱིས་མཛུབ་དྲུག་གི་སྐོར་གསུངས་པ་འདི། ཡ་རབས་ཀྱི་བྱེད་སྟངས་ཤིག་ཏུ་ངོས་འཛིན་དཀའ་ཡང༌། འདིར་བཞུགས་པའི་ངའི་ཨ་མ་ལགས་ནི། ཕྱག་ལ་ཕྱག་མཛུབ་དྲུག་ཡོད་མཁན་ཞིག་རེད།”ཅེས་དལ་བུར་སྨྲས།\n“I’m getting dizzy,” muttered Tokubei, and began to totter.\n“I think you’d better come in and restabit,” the man said to him gruffly. He glanced at me. “Perhaps you wish to join your friend. You don’t share his delusion about the inn, I hope?”\n“ངས་བལྟས་ན། ཁྱེད་རང་ནང་དུ་ཕེབས་ནས་ངལ་ཏོག་ཙམ་སོས་ན་ལེགས་”མི་དེས་ངག་རྩུབ་མོས་དེ་ལྟར་བཤད་པ་དང་འབྲེལ་ང་ལ་ལྟ་ཙམ་བྱས་ཏེ། “གཅིག་བྱས་ན་ཁྱེད་རང་ཡང་ཁྱེད་ཀྱི་གྲོགས་པོའི་མཉམ་དུ་ཕེབས་འདོད་ཡོད་ཤས་ཆེ། ཁྱེད་ཀྱིས། ཁོང་གི་འགྲུལ་ཁང་གི་སྐོར་ལ་འཁྲུལ་སྣང་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་མི་གསུང་བར་ངས་རེ་བ་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་”ཅེས་བཤད།\n“I wouldn’t presume to contradict my elders,” I said carefully. Since both Tokubei and the owner of the house were my elders, I wasn’t committing myself. In truth, I didn’t know what to believe, but I did wantalook at the inside of the house.\n“ངས་རྒན་པར་དགག་པ་རྒྱག་ཆེད་ཨོ་ཚོད་བྱེད་ཀྱི་མིན་” ཏོ་ཀུ་བྷེ་དང་ཁང་བདག་གཉིས་ཀ་ང་ལས་ལོ་ན་ཆེ་བའི་ཆ་ནས་ངས་གཟབ་ནན་ངང་སྐད་ཆ་དེ་བཤད། དེ་ནི་ངས་དམ་བཅའ་བ་ཞིག་མིན་ཏེ། དོན་དངོས་སུ་ངས་གང་ལ་ཡིད་ཆེས་བྱ་དགོས་མིན་ཤེས་ཀྱི་མེད། འོན་ཀྱང་ང་ལ་ཁང་པའི་ནང་དུ་ལྟ་རྒྱུའི་འདོད་པ་བྱུང༌།\nThe inside was almost the same as it was before but the differences were there when I looked closely. We entered the same room with the alcove and the pair of painted doors. The vase I had admired was no longer there, but the doors showed the same landscapes painted byamaster. I peered closely at the pictures and saw that the colors looked faded. What was more, the left panel, the one depictingawinter scene, hadalong tear in one corner. It had been painstakingly mended, but the damage was impossible to hide completely.\nནང་ལོགས་སུ་སྔོན་མ་དང་ཧ་ལམ་གཅིག་པ་ལྟ་བུར་འདུག་ཀྱང༌། ངས་ཞིབ་ཚགས་པོས་ལྟ་སྐབས་མི་འདྲ་ས་གང་ཡོད་པ་མཐོང་གི་འདུག །དེ་ཡང་ངེད་ཚོ་སྦུག་ཁང་དང༌། རི་མོ་ཅན་གྱི་སྒོ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཁང་པ་དེ་རང་གི་ནང་དུ་འཛུལ་ཞིང༌། ངས་བསྔགས་བརྗོད་བྱེད་སའི་བུམ་པ་དེ་ནི་མཐོང་སར་མི་འདུག་ཀྱང༌། སྒོའི་རི་མོ་ནི། དེ་སྔོན་མཐོང་བའི་ཡུལ་ཞིག་གི་ལྗོངས་བཀོད་རི་མོ་བ་མཁས་པས་བྲིས་པ་དེ་རང་རེད་འདུག །ངས་རི་མོ་དེར་ཞིབ་ཚགས་པོས་ལྟ་སྐབས་དེའི་ཚོན་མདངས་ཞན་དུ་སོང་བ་མཐོང་བྱུང༌། ད་དུང་མི་འདྲ་ས་ཆེན་པོ༌ཞིག་ནི། སྒོ་པང་གཡོན་མ་སྟེ། ཡུལ་ཞིག་གི་དགུན་དུས་ཀྱི་རྣམ་པ་མཚོན་པའི་ལྗོངས་བཀོད་རི་མོ་དེའི་ཟུར་ཞིག་ཏུ་རལ་སྐྱོན་རིང་པོ་ཞིག་བྱུང་འདུག་ཅིང༌། མ་གཞི་རལ་རྡོལ་དེར་ཞིབ་ཆ་དོད་པོས་ཉམས་གསོ་བྱས་འདུག་རུང། རལ་སྐྱོན་ཡོངས་སུ་འགེབས་ཐུབ་པ་ཞིག་བཟོ་རྒྱུ་ནི་མི་སྲིད་པ་རེད་འདུག །\nTokubei saw what I was staring at and he became even paler. At this stage we had both considered the possibility thatahoax of some sort had been played on us. The torn screen convinced Tokubei that our host had not playedajoke: The owner ofavaluable painting would never vandalize it foratrivial reason.\nཏོ་ཀུ་བྷེས་ངས་གང་ལ་ལྟ་བཞིན་ཡོད་པ་མཐོང་རྗེས། ཁོང་གི་གདོང་དེ་བས་ཀྱང་སྐྱ་བར་གྱུར་སོང༌། གནས་ཚུལ་གྱི་འཕེལ་རིམ་འདིར་སླེབས་དུས། ངེད་གཉིས་ཀྱི་ཐོག་སྒྱུ་ཐབས་ཀྱི་རིགས་ཤིག་བཀོལ་ཡོད་ངེས་པར་ངེད་གཉིས་ཀས་བསམ་དགོས་བྱུང༌། རྩ་ཆེའི་རི་མོའི་བདག་པོ་ཞིག་གིས། ཆོ་གང་ཡང་མེད་ པ་ཞིག་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ཏེ། དེ་འཕྲོ་བརླག་གཏོང་བ་གཏན་ནས་མི་སྲིད་པའི་དབང་གིས། རལ་སྐྱོན་ཅན་གྱི་རི་མོ་དེ་མཐོང་བ་ལས་ཏོ་ཀུ་བྷེས་ཁང་བདག་གིས་རང་ཉིད་ལ་རྩེད་མོ་རྩེས་མེད་པར་ངེས་པ་རྙེད།\nAs for me, I was far more disturbed by the sight of the sixth finger on the old woman’s hand. Could the young girl have disguised herself as an old crone? She could put rice powder in her hair to whiten it, but she could not transform her pretty straight fingers into old fingers twisted with arthritis. The woman here with us now was genuinely old, at least fifty years older than the girl.\nང་ལ་མཚོན་ན། མཛུབ་མོ་དྲུག་ཅན་གྱི་རྒད་མོ་དེ་མཐོང་བས་སེམས་པ་ཟང་ཟིང་དུ་གྱུར། བུ་མོ་གཞོན་ནུ་དེས་རང་ཉིད་རྒད་མོ་ཞིག་ཏུ་བརྫུས་པ་ཨེ་ཡིན། བུ་མོ་དེས་སྐྲ་ལ་འབྲས་ཕྱེ་བྱུག་སྟེ་དཀར་པོ་བཟོ་ཐུབ་ངེས་ཡིན་རུང༌། ཁོང་གིས་རང་གི་མཛེས་ལ་དྲང་བའི་མཛུབ་མོ་རྣམས་སྙེར་མས་ཁེངས་ལ་གྲུམ་ནད་དབང་གིས་ཀྱག་ཀྱོག་ཅན་ཞིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་བསྒྱུར་བར་ནུས། དེར་བརྟེན། མཐོང་སྣང་དུ་ཡོད་པའི་བུད་མེད་འདི་ནི། ངེས་པ་ཁོ་ནར་རྒད་མོ་ཞིག་སྟེ། ཉུང་མཐར་ཡང་བུ་མོ་དེ་ལས་ལོ་ན་ལྔ་བཅུས་རྒན་པ་ཞིག་གོ །\nIt was this same old woman who finally gave us our greatest shock. “It’s interesting that you should mention an inn, gentlemen,” she croaked. “My father used to operate an inn. After he died, my husband and I turned this back intoaprivate residence. We didn’t need the income, you see.”\nམཐའ་མ་སྔོན་མའི་བུ་མོ་དང་འདྲ་བའི་རྒད་མོ་དེས། ངེད་གཉིས་ཧ་ཅང་གིས་ཧ་ལས་ཤིང་ཧོན་འཐོར་དུ་བཅུག །ཁོང་གིས་འཛེར་སྒྲ་དང་བཅས་ཏེ”སྐུ་ཞབས་རྣམ་གཉིས་ཀྱིས། འགྲུལ་ཁང་གི་སྐོར་བཤད་པ་དེ་དོ་སྣང་འོས་པ་ཞིག་རེད། ངའི་པཱ་ལགས་ཀྱིས་འགྲུལ་ཁང་ཞིག་གཉེར་མྱོང་བ་རེད། ཁོང་གྲོངས་རྗེས་ང་དང་ངའི་ཁྱོ་བོས་དེ་འདིར་བསྐྱར་དུ་སྒེར་གཞིས་སུ་བསྒྱུར་བ་ཡིན། ཁྱེད་གཉིས་ཀྱིས་གཟིགས་གསལ་བཞིན། ངེད་ཚོར་ཁེ་འབབ་དགོས་གལ་མེད”ཅེས་ཟེར།\n“Your . . . your . . . f-father?” stammered Tokubei.\n“Yes,” replied the old woman. “He wasaronin, forced to go into inn keeping when he lost his position. But he never liked the work. Besides, our inn had begun to acquire an unfortunate reputation. Some of our guests disappeared, you see.”\n“ལགས་རེད། ཁོང་ནི་རང་གི་ལས་གནས་བརླག་པའི་སྐབས་སུ། འགྲུལ་ཁང་མ་གཉེར་ཀ་མེད་བྱུང་བའི་མགོན་མེད་སྒེར་དམག་ཅིག་རེད། འོན་ཀྱང་ཁོང་ལས་ཀ་དེར་རྩ་བ་ནས་མཉེས་པོ་མེད། དེའི་ཐོག་ཏུ་སྟབས་ཉེས་པ་ཞིག་ལ་ང་ཚོའི་འགྲུལ་ཁང་ལ་མིང་ཆད་ངན་པ་ཞིག་བྱུང་ཡོད། ཁྱེད་གཉིས་ཀྱིས་གཟིགས་ཆོད་བཞིན། མགྲོན་པོ་ཁ་ཤས་མཐོང་རྒྱུ་མེད་པར་གྱུར་པ་རེད༌”ཅེས་རྒད་མོས་ལན་བཏབས།\nEven before she finished speaking,ahorrible suspicion had begun to dawn on me. Her father had been an innkeeper, she said, her father who used to bearonin. The man who had been our host wasaronin-turned-innkeeper. Could this mean that this old woman was actually the same person as the young girl we had seen?\nཁོང་གིས་བརྗོད་མ་ཚར་གོང་ནས་ངའི་སེམས་ནང་འཇིགས་སྣང་ཆེ་བའི་དོགས་པ་མང་པོ་ཤར་བྱུང༌། རྒད་མོས་བཤད་པ་ལྟར་ན། ཁོང་གི་པཱ་ལགས་འགྲུལ་ཁང་གི་བདག་པོ་ཡིན་པ་དང༌། དེ་སྔོན་སྒེར་དམག་ཟུར་པ་བྱེད་མྱོང་བ་རེད། དེར་བརྟེན་ང་ཚོའི་གནས་པོ་ནི་སྒེར་དམག་ཟུར་པ་ཞིག་ནས་འགྲུལ་ཁང་གི་བདག་པོར་གྱུར་པ་ཞིག་རེད། དེ་ན་རྒད་མོ་འདི། དོན་དངོས་སུ་ངེད་གཉིས་ཀྱིས་མཐོང་བའི་ཞོན་ནུ་མ་དེ་ཡིན་པར་སྟོན་གྱིན་མེད་དམ།\nI sat stunned while I tried to absorb the implications. What had happened to us? Was it possible that Tokubei and I had slept while this young girl grew intoamature woman, got married, and boreason,ason who was now an adult? If that was the case, then we had slept for fifty years!\nམགོ་རྙོག་གི་མདུད་པ་བསངས་ཆེད་ང་རང་བསམ་གཞིགས་བྱེད་བཞིན་ཀྲོང་ངེས་ལུས། ང་ཚོར་གནས་ཚུལ་ག་རེ་བྱུང་བ་ཡིན་ནམ། བུ་མོ་གཞོན་ནུ་ཞིག་ནར་སོན་ཏེ་དར་མ་ཆགས་པ་དང༌། གཉེན་སྒྲིག་བྱས་ཏེ་བུ་ཞིག་སྐྱེས། བུ་དེ་ད་ཆ་མི་རྒན་དུ་གྱུར་པ་བཅས་ཀྱི་དུས་ཡུན་དེའི་རིང༌། ང་དང་ཏོ་ཀུ་བྷེ་གཉིས་གཉིད་ལ་ཤོར་བ་ཨེ་སྲིད་དམ། གལ་ཏེ་དེ་དངོས་བདེན་ཡིན་ཚེ། ངེད་གཉིས་ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུའི་རིང་གཉིད་ཁུག་པ་རེད།\nThe old woman’s next words confirmed my fears. “I recognize you now! You are two of the lost guests from our inn! The other lost ones I don’t remember so well, but I remember you because your disappearance made me so sad. Suchahandsome youth, I thought; whatapity that he should have gone the way of the others!”\nརྒད་མོའི་སྐད་ཆ་རྗེས་མ་དེས་ངའི་འཇིགས་སྣང་ལ་བདེན་དཔང་བྱས། དེ་ཡང་རྒད་མོས་”ངས་ད་ལྟ་ཁྱེད་རང་ངོས་འཛིན་ཐུབ་སོང༌། ཁྱེད་རང་ང་ཚོའི་འགྲུལ་ཁང་ནས་མགྲོན་པོ་གཉིས་བརླག་པ་དེའི་གྲས་རེད། བོར་བརླག་སོང་བའི་མི་གཞན་དེ་ངས་གསལ་པོ་དེ་ཙམ་དྲན་གྱི་མི་འདུག །ཁྱེད་རང་ངས་གསལ་པོར་དྲན་སོས་ཀྱི་འདུག །གང་ཡིན་ཟེར་ན། ཁྱེད་རང་གར་སོང་མེད་པར་གྱུར་པ་དེས་ང་རང་སེམས་པ་ཧ་ཅང་སྐྱོ་བྱུང༌། ངའི་སེམས་ལ། གཞོན་པ་ཕོ་ཉམས་དོད་པོ་དེ། མི་གཞན་པ་དེ་ཚོ་འགྲོ་སར་སྐྱོད་དགོས་བྱུང་བ༌སྙིང་རྗེ་ཨང་དྲན་བྱུང་”ཟེར།\nA high wail came from Tokubei, who began to keen and rock himself back and forth. “I’ve lost fifty years! Fifty years of my life went by while I slept at this accursed inn!”\nཏོ་ཀུ་བྷེའི་ངག་ནས་མྱ་ངན་གྱི་ཆོ་ངེ་དྲག་པོ་ཞིག་གྲགས་བྱུང༌། ཁོས་ལུས་པོ་རྒྱབ་མདུན་གཉིས་སུ་ཁྱོར་བཞིན་དུ་”ངའི་ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུ་ཐམ་པ་བརླག་སོང༌། ངའི་མི་ཚེའི་ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུ་ཐམ་པ་ང་དམོད་འོག་ཏུ་ཚུད་པའི་འདྲེ་ཁང་འདིའི་ནང་གཉིད་ལ་ཤོར་ཡུན་ནང་འདས་ཟིན་འདུག །ཀྱེ་ཧུད”ཅེས་འབོད།\nThe inn was indeed accursed. Was the fate of the other guests similar to ours? “Did anyone else return as we did, fifty years later?” I asked.\nའགྲུལ་ཁང་དེ་དམོད་མོའི་འོག་ཏུ་ཚུད་ཅིང༌། མགྲོན་པོ་གཞན་པའི་ལས་དབང་ཡང་ངེད་གཉིས་དང་གཅིག་པ་ཡིན་ནམ། “ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུའི་རྗེས་སུ་ངེད་གཉིས་ལྟར། ལོག་ཡོང་མཁན་གྱི་མི་བྱུང་མྱོང་ངམ”ཞེས་ངས་དྲིས།\nThe old woman looked uncertain and turned to her son. He frowned thoughtfully. “From time to time wild-looking people have come to us with stories similar to yours. Some of them went mad with the shock.”\nརྒད་མོའི་གདོང་ལ་ངེས་གཏན་ཤོད་རྒྱུ་མེད་པའི་ཉམས་ཤིག་ཤར་ཏེ་རང་གི་བུ་ལ་ཕྱོགས། ཁོས་བསམ་གཞིགས་ཀྱི་སྙེར་མ་བསྡུས་ཏེ་”དུས་ནས་དུས་སུ། ཁྱེད་གཉིས་ཀྱི་གནས་ཚུལ་དང་འདྲ་བའི་མི་ཁག་ཅིག་ངེད་ཚོའི་སར་ཡོང་གི་འདུག །དེ་ཚོའི་ནང་ནས་ཁག་ཅིག་ཧོན་འཐོར་ནས་སྨྱོ་འགྲོ་བའང་བྱུང་སོང༌”ཟེར།\nTokubei wailed again. “I’ve lost my business! I’ve lost my wife, my young and beautiful wife! We had been married onlyacouple of months!”\nཏོ་ཀུ་བྷེས་ཡང་བསྐྱར་ཆོ་ངེ་བསྒྲགས༌”ཀྱེ་ཧུད། ངའི་ཚོང་ལས་བརླགས་སོང༌། ངའི་མཛེས་ལ་ལོ་ན་གཞོན་པའི་བཟའ་ཟླ་བརླགས་སོང༌། ངེད་གཉིས་གཉེན་སྒྲིག་བྱས་ཏེ་ཟླ་བ་རེ་ཟུང་ལས་ཕྱིན་མེད༌”ཅེས་ཟེར།\nA gruesome chuckle came from the old woman. “You may not have lost your wife. It’s just that she’s become an old hag like me!\nThat did not console Tokubei, whose keening became louder. Although my relationship with my employer had not been characterized by much respect on either side, I did begin to feel very sorry for him. He was right: He had lost his world.\nདེས་ཏོ་ཀུ་བྷེར་སེམས་གསོ་ཐེབས་རྒྱུ་ལྟ་ཅི། ཁོང་གི་ཆོ་ངེ་དེ་བས་ཀྱང་ཆེ་བར་གྱུར། མ་གཞི་ང་དང་ངའི་སྦྱིན་བདག་དབར་གྱི་འབྲེལ་བ་དེ། ཕྱོགས་གཉིས་ཕན་ཚུན་གུས་བརྩི་དེ་ཙམ་གྱི་ཆེན་པོ་བྱེད་པའི་ཁྱད་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་མིན་ན་ཡང༌། ཁོང་གི་གནས་སྟངས་དེ་འདྲར་གྱུར་པར་ང་རང་བློ་ཕམ་ཆེན་པོ་བྱུང༌། ཁོང་གིས་གསུངས་པ་ལྟར། དངོས་གནས་ཁོང་གི་ཡོད་ཚད་བརླག་པ་རེད།\nAs for me, the loss was less traumatic. I had left home under extremely painful circumstances and had spent the next three years wandering. I had no friends and no one I could callarelation. The only thing I had was my duty to my employer. Somehow, someway, I had to help him.\nང་ལ་མཚོན་ན། སེམས་སྡུག་བཟོ་ཚད་ཆུང་བ་ཡོད། དེ་ཡང་ང་རང་ཤིན་ཏུ་ཐབས་སྐྱོའི་གནས་སྟངས་ཀྱི་འོག་ནས་རང་ཁྱིམ་དང་ཁ་བྲལ་བ་དང༌། དེ་རྗེས་ལོ་ངོ་གསུམ་གྱི་རིང་གང་སར་འཁྱམ་མྱུལ་བྱས། ང་ལ་གྲོགས་པོ་མེད་ལ་གཉེན་ཉེ་དུ་ཞེས་འབོད་འོས་པ་སུ་ཡང་མེད། ང་རང་ལ་ཡོད་པ་ནི། རང་གི་སྦྱིན་བདག་ལ་ཞབས་འདེགས་ཞུ་རྒྱུ་དེ་ཁོ་ན་ཡིན། དེར་བརྟེན༌ངས་གང་ལྟར་གང་ཐུབ་ཀྱིས་ཁོང་ལ་ཕྱག་རོགས་ཞུ་དགོས།\n“Did no one find an explanation for these disappearances?” I asked. “Perhaps if we knew the reason why, we might find some way to reverse the process.”\nངས་”གར་སོང་མེད་པར་གྱུར་པའི་གནས་ཚུལ་འདིའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ག་རེ་ཡིན་མིན་སུ་གང་གིས་ཀྱང་འགྲེལ་བརྗོད་བྱེད་ཐུབ་མེད་དམ། གཅིག་བྱས་ན། ང་ཚོས་རྒྱུ་མཚན་ག་རེ་ཡིན་མིན་ཤེས་ན། བར་ཆད་འདི་བཟློག་ཐབས་རྙེད་སྲིད༌”ཅེས་བཤད།\nThe old woman began to nod eagerly. “The priestess! Tell them about the shrine priestess!”\n“Well,” said the man, “I’m not sure if it would work in your case. . . .”\n“What? What would work?” demanded Tokubei. His eyes were feverish.\nཏོ་ཀུ་བྷེས་”ག་རེ། ག་རེས་ནུས་པ་ཐོན་མིན་ཟེར་རམ།”ཞེས་འདྲི་བརྩད་བྱས། ཁོང་གི་མིག་གཉིས་བཟོད་བདེ་པོ་མེད་པ་ལྟར་སྣང༌།\n“There wasacase of one returning guest who consulted the priestess at our local shrine,” said the man. “She went intoatrance and revealed that there was an evil spirit dwelling in the bamboo grove here. This spirit would put unwary travelers intoalong, unnatural sleep. They would wake up twenty, thirty, or even fifty years later.”\nམི་དེས་”ཕྱིར་ལོག་བྱེད་ཐུབ་པའི་མགྲོན་པོ་ཞིག་བྱུང་མྱོང་ཡོད། ཁོང་གིས་ང་ཚོའི་ས་གནས་ཀྱི་དགོན་པའི་རྗེ་བཙུན་མར་སྐྱབས་འཇུག་ཞུས་པ་རེད། རྗེ་བཙུན་མ་མཆོག་སེམས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བཞུགས་ནས། སྨྱུག་མའི་ཚལ་འདིའི་ནང་གདོན་འདྲེ་གདུག་པ་ཅན་ཞིག་གནས་བཅས་ཡོད་པ་དང༌། གདོན་དེས་དོགས་ཟོན་མེད་པའི་འགྲུལ་པ་རྣམས། རྒྱུན་ལྡན་མ་ཡིན་པའི་གཉིད་ཡུན་རིང་པོ་ཞིག་ཁུག་འཇུག་གི་ཡོད་པ་དེ་ཚོ་ལོ་ཉི་ཤུའམ། སུམ་ཅུ། ཐ་ན་ལོ་ལྔ་བཅུའི་རྗེས་སུ་གཞི་ནས་གཉིད་ལས་སད་ཀྱི་ཡོད་ལུགས་ལུང་བསྟན་མཛད༌”ཅེས་བཤད།\n“Yes, but you said something worked in his case,” said Tokubei.\nThe man seemed reluctant to go on. “I don’t like to see you cheated, so I’m not sure I should be telling you this.”\nམི་དེར་མུ་མཐུད་བརྗོད་འདོད་མེད་པ་ལྟར་སྣང༌། “ང་ལ་ཁྱེད་རང་མགོ་སྐོར་ཐེབས་པ་མཐོང་འདོད་མི་འདུག །དེར་བརྟེན་ངས་ཁྱེད་རང་ལ་འདི་བཤད་དགོས་མིན་ཤེས་ཀྱི་མི་འདུག”ཅེས་བཤད།\n“Tell me! Tell me!” demanded Tokubei. The host’s reluctance only made him more impatient.\n“གསུངས་དང༌། གསུངས་དང༌”ཏོ་ཀུ་བྷེས་ཚ་དེད་བྱས། མི་དེས་ཇི་ཙམ་གྱིས་བརྗོད་འདོད་མ་བྱས་པ་དེ་ཙམ་གྱིས་ཏོ་ཀུ་བྷེ་སྒུག་མ་ཚུགས་པར་གྱུར།\n“The priestess promised to makeaspell that would undo the work of the evil spirit,” said the man. “But she demandedalarge sum of money, for she said that she had to burn some very rare and costly incense before she could begin the spell.”\n“རྗེ་བཙུན་མས་གདུག་ཅན་འདྲེ་དེའི་གནོད་པའི་སྦྱོར་བ་་རྣམས་ཞི་བར་བྱེད་པར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་རུང༌། ཁོང་གིས་བཟློག་བཅོས་མ་མཛད་གོང༌། ཤིན་ཏུ་དཀོན་ལ་རིན་ཐང་ཆེ་བའི་སྤོས་ཁག་ཅིག་བདུག་དགོས་པའི་དོད་དུ། དངུལ་འབོར་ཆེན་ཞིག་འབུལ་དགོས་པའི་དགོས་འདུན་འདོན་གནང་མཛད་ཡོད༌”ཅེས་བཤད།\nAt the mention of money Tokubei sat back. The hectic flush died down on his face and his eyes narrowed. “How much money?” he asked.\nThe host shook his head. “In my opinion the priestess isafraud and makes outrageous claims about her powers. We try to have as little to do with her as possible.”\nགནས་པོས་མགོ་དཀྲུག་ནས་”ངའི་བསམ་ཚུལ་ལྟར་ན། རྗེ་བཙུན་མ་དེ་གཞན་མགོ་སྐོར་མཁན་གྱི་ཟོག་པོ་ཞིག་ཡིན་པ་དང༌། མོ་རང་གི་མཐུ་ནུས་ལ་ཚད་ལས་བརྒལ་བའི་རིན་པ་དགོས་པར་རྗོད་མཁན་ཞིག་རེད། དེར་བརྟེན་ང་ཚོས་མོ་ལ་དངུལ་ག་ཚོད་ཀྱིས་ཉུང་ཉུང་ལས་སྤྲོད་མ་དགོས་པའི་ཐབས་ཤེས་བྱེད་དགོས”ཟེར།\n“Yes, but did her spell work?” asked Tokubei. “If it worked, she’s no fraud!”\nཏོ་ཀུ་བྷེས་”རེད། འོན་ཀྱང༌། ཁོང་གི་བཟློག་བཅོས་ཀྱིས་ནུས་པ་ཐོན་ཡོད་དམ། གལ་ཏེ་ཐོན་ཡོད་ན། མོ་ཟོག་པོ་མ་རེད”ཅེས་བཤད།\n“At least the stranger disappeared again,” cackled the old woman. “Maybe he went back to his own time. Maybe he walked intoariver.\nརྒད་མོ་དེས་འཛེར་སྐད་དང་བཅས་ཏེ་”ཉུང་མཐར་ཡང་མི་རྒྱུས་མེད་དེ་ཡང་བསྐྱར་མཐོང་རྒྱུ་མེད་པར་གྱུར་པ་རེད། གཅིག་བྱས་ན། ཁོ་ཁོ་རང་གི་དུས་སྐབས་དེར་བསྐྱར་ལོག་བྱས་ཡོད་སྲིད། གཅིག་བྱས་ན་ཆུའི་ནང་སོང་བའང་ཡིན་སྲིད་”ཅེས་ཟེར།\nTokubei’s eyes narrowed further. “How much money did the priestess demand?” he asked again.\n“I think it was one gold piece for every year lost,” said the host. He hurriedly added, “Mind you, I still wouldn’t trust the priestess.”\nགནས་པོས་”ངས་ཤེས་གསལ་བྱས་ན། བརླག་ཟིན་པའི་ལོ་རེ་ལ་གསེར་རྡོག་རེ་རེད་འདུག་”ཅེས་བཤད་པ་དང༌། དེ་ནས་བྲེལ་འཚབ་ངང་”ཁྱེད་རང་དགོངས་འགལ་མེད་པ་མཁྱེན། ང་ནི་ད་དུང་ཡང་རྗེ་བཙུན་མ་དེར་ཡིད་ཆེས་མེད་”ཅེས་ཁ་སྣོན་བརྒྱབ།\n“Then it would cost me fifty gold pieces to get back to my own time,” muttered Tokubei. He looked up. “I don’t carry that much money with me.”\nཏོ་ཀུ་བྷེས་”དེ་ན་ང་ང་རང་གི་དུས་སྐབས་སུ་བསྐྱར་ལོག་བྱེད་པར། གསེར་རྡོག་ལྔ་བཅུ་གནས་རྒྱུ་རེད༌”ཅེས་ཤུབ་བུར་སྨྲས་ཤིང༌། དེ་ནས་མགོ་ཡར་དགྱེ་ནས་”ངས་དངུལ་མང་པོ་དེ་ཙམ་འཁྱེར་མེད་”ཟེར།\n“No, you don’t,” agreed the host.\nSomething alerted me about the way he said that. It was as if the host knew already that Tokubei did not carry much money on him.\nཁོང་གི་སྐད་ཆ་དེས་ང་རང་རྨོངས་གཉིད་ལས་སད་པར་གྱུར། ཁོང་གི་རྗོད་སྟངས་ལྟར་ན། ཏོ་ཀུ་བྷེས་དངུལ་དེ་ཙམ་གྱིས་མང་པོ་འཁྱེར་མེད་པ་ཁོས་སྔོན་ཚུད་ནས་ཤེས་ཀྱི་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང༌།\nMeanwhile Tokubei sighed. He had come toadecision. “I do have the means to obtain more money, however. I can sendamessage to my chief clerk and he will remit the money when he sees my seal.”\nསྐབས་དེར་ཏོ་ཀུ་བྷེས་ཤུགས་རིང་འབྱིན་ཞིང༌། མཐར་ཁོས་ཐག་ཆོད་པོས་”ང་ལ་དངུལ་མང་ཙམ་ལག་སོན་འབྱུང་བའི་ཐབས་ཤེས་ཡོད། ངས་ང་རང་གི་དྲུང་ཡིག་གཙོ་བོར་འཕྲིན་ཡིག་ཅིག་བསྐུར་ཆོག་ཅིང༌། ཁོང་གིས་ངའི་དམ་ཕྲུག་མཐོང་བ་དང་དངུལ་རྣམས་ང་ལ་གཏོང་ངེས་རེད༌”ཅེས་ཟེར།\n“Your chief clerk may be dead by now,” I reminded him.\n“You’re right!” moaned Tokubei. “My business will be underanew management and nobody will even remember my name!”\nཏོ་ཀུ་བྷེས་སྐྱོ་སྣང་དང་བཅས་ཏེ་”ཁྱེད་རང་འགྲིག་སོང༌། ངའི་ཚོང་ལས་རྣམས་ད་ཆ་དོ་དམ་པ་གསར་པ་ཞིག་གི་འོག་ཏུ་ཡོད་ངེས་ཤིང༌། མི་སུས་ཀྱང་ངའི་མིང་ཙམ་ཡང་དྲན་གྱི་མེད་ངེས༌”ཟེར།\n“And your wife will have remarried,” said the old woman, with one of her chuckles. I found it hard to believe that the gentle young girl who had served us wine could turn into this dreadful harridan.\n“ད་དུང་ཁྱེད་རང་གི་བཟའ་ཟླས་གཉེན་སྒྲིག་ཡང་བསྐྱར་བྱས་ཡོད་ངེས”ཞེས་རྒད་མོས་ཁྲེལ་དགོད་དང་བཅས་བཤད། ཚུལ་དེ་མཐོང་བ་དང་ང་ནི་ང་ཚོར་ཨ་རག་འདེགས་མཁན་གྱི་བུ་མོ་གཞོན་ནུ་དེ། མདོག་ཉེས་པའི་རྒད་མོ་འདི་འདྲ་ཞིག་ལ་གྱུར་པར་ཡིད་ཆེས་དཀའ་བར་གྱུར།\n“Sending the message may beawaste of time,” agreed the host.\n“What waste of time!” cried Tokubei. “Why shouldn’t I waste time? I’ve wasted fifty years already! Anyway, I’ve made up my mind. I’m sending that message.”\nཏོ་ཀུ་བྷེས་”ག་རེའི་དུས་ཚོད་འཕྲོ་བརླག །ངའི་ལོ་ལྔ་བཅུ་འཕྲོ་བརླག་སོང་ཟིན་པས། ད་ངས་དུས་ཚོད་འཕྲོ་བརླག་བཏང་མི་ཆོག་པ་ག་རེ་ཡོད། གང་ལྟར་ཡང༌། ངས་བློ་ཐག་བཅད་ཟིན་པ་ཡིན། ངས་འཕྲིན་ཡིག་བསྐུར་གྱི་ཡིན༌”ཞེས་ཟེར།\n“I still think you shouldn’t trust the priestess,” said the host.\nThat only made Tokubei all the more determined to send for the money. However, he was not quite resigned to the amount. “Fifty gold pieces isalarge sum. Surely the priestess can buy incense for less than that amount?”\nསྐད་ཆ་དེས་ཏོ་ཀུ་བྷེས་དངུལ་གྱི་ཆེད་དུ་འཕྲིན་ཡིག་བསྐུར་རྒྱུའི་ཆོད་སེམས་ཇེ་བརྟན་དུ་འགྲོ་བའི་རྐྱེན་ཁོ་ན་བྱས། འོན་ཀྱང་ཁོ་དངུལ་འབོར་གྱི་ཐད་ལ་བློ་ཐག་མ་ཆོད་པར། “གསེར་རྡོག་ལྔ་བཅུ་ནི་གྲངས་འབོར་ཆེན་པོ་ཞིག་རེད། དངོས་གནས་བྱས་ན། རྗེ་བཙུན་མས་དངུལ་འབོར་དེ་ལས་ཉུང་བ་ཞིག་གིས་སྤོས་ཉོ་ཐུབ་ཀྱི་མ་རེད་དམ༌”ཟེར།\n“Why don’t you try giving her thirty gold pieces?” cackled the old woman. “Then the priestess will send you back thirty years, and your wife will only be middle-aged.”\nརྒད་མོས་”ཁྱེད་རང་གིས་སྔོན་ལ་ག་རེ་བྱས་ནས་རྗེ་བཙུན་མར་གསེར་རྡོག་སུམ་ཅུ་སྤྲོད་ཐབས་མི་བྱེད། དེ་ལྟར་བྱས་ན་རྗེ་བཙུན་མས་ཁྱེད་རང་ལོ་ངོ་སུམ་ཅུའི་གོང་དུ་བསྐྱལ་ངེས་ཡིན་ཞིང༌། ཁྱེད་རང་གི་སྐྱེ་སྨན་ཡང་རྒན་གཞོན་བར་མ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ངེས་རེད༌”ཅེས་འཛེར་སྐད་དང་བཅས་ཏེ་སྨྲས།\nWhile Tokubei was still arguing with himself about the exact sum to send for, I decided to havealook at the bamboo grove. “I’m going forawalk,” I announced, rising and picking up my sword from the floor beside me.\nཏོ་ཀུ་བྷེས་གསེར་གྱི་གྲངས་འབོར་ངེས་གཏན་ག་ཚོད་བསྐུར་ཤོག་ཟེར་དགོས་མིན་རང་གིས་རང་ལ་མུག་བཤད་བྱེད་བཞིན་པའི་སྐབས། ངས་སྨྱུག་མའི་ཚལ་དུ་ལྟ་ཙམ་བྱེད་པར་འགྲོ་རྒྱུར་ཐག་བཅད། “ང་འཆམ་ཙམ་བྱེད་པར་འགྲོ་ཡི་ཡིན།” ངས་དེ་ལྟར་རྗོད་བཞིན་ཡར་ལངས་ཏེ་འཁྲིས་ཀྱི་ཞལ་ལའི་ཐོག་བཞག་པའི་རང་གི་རལ་གྲི་སྒྲུག །\nThe host turned sharply to look at me. For an instantafaint, rueful smile appeared on his lips. Then he looked away.\nཁང་བདག་གིས་ཐོག་མར་ང་ལ་མིག་མདངས་རྣོན་པོས་ཅེར་ན་ཡང༌། དེ་མ་ཐག་ཁོང་གི་མཆུ་ཏོའི་འགྲམ་དུ་སྐྱིད་ཉམས་མེད་པའི་འཛུམ་མདངས་ཉབ་ཉོབ་གཅིག་མངོན་ཞིང༌། དེ་ནས་མིག་གཞན་ལ་ཕྱོགས།\nOutside, I went straight to the clump of shoots in the bamboo grove. On the previous night—or what I perceived as the previous night—I had noticed that clump of bamboo shoots particularly, because I had been so hungry that I pictured them being cut up and boiled.\nཕྱི་རོལ་དུ་ངས་ཐད་ཀར་སྨྱུག་མའི་ཚལ་གྱི་མྱུ་གུའི་ཚོགས་ལ་ལྟ་བར་སྐྱོད། དེའི་གོང་གི་དགོང་མོ་སྟེ། ངས་དེའི་གོང་གི་དགོང་མོ་ཡིན་པར་སྙམ་པའི་དགོང་མོ་དེར། ངས་སྨྱུག་མའི་མྱུ་གུའི་ཚོགས་ལ་དམིགས་བསལ་གྱིས་དོ་སྣང་བྱས་པ་སྟེ། སྐབས་དེར་ང་རང་ཤིན་ཏུ་ལྟོགས་པའི་དབང་གིས་མྱུ་གུ་དེ་རྣམས་བཀོག་སྟེ། བཙོ་བའི་རྣམ་པ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་སེམས་ནང་འཆར་བས་རེད།\nThe clump of bamboo shoots was still in the same place. That in itself proved nothing, since bamboo could spring up anywhere, including the place whereaclump had existed fifty years earlier. But what settled the matter in my mind was that the clump looked almost exactly the way it did when I had seen it before, except that every shoot was about an inch taller. That wasareasonable amount for bamboo shoots to grow overnight.\nསྨྱུག་མའི་མྱུ་གུའི་ཚོགས་རྣམས་སྔར་གྱི་ས་དེར་རང་སོར་གནས་འདུག །དེས་ནི་དན་རྟགས་གང་ཡང་བྱེད་མི་ཐུབ། གང་ཡིན་ཟེར་ན་སྨྱུག་མའི་མྱུ་གུ་ནི་ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུའི་གོང་གི་གནས་དེ་ཚུད་པའི་ས་གནས་གང་དུའང་སྐྱེ་འཚར་འབྱུང་སྲིད་པ་རེད། འོན་ཀྱང་ངའི་དོགས་པ་ག་རེས་སངས་སོང་ཟེར་ན། དེ་ནི་ད་ལྟ་མཐོང་བའི་སྨྱུག་མའི་མྱུ་གུ་རྣམས་སྔོན་མ་ལས་ཨིན་ཅི་༢གཅིག་ཙམ་གྱིས་རིང་བ་མ་གཏོགས། དེ་མིན་ཧ་ལམ་སྔོན་མ་ངས་གང་མཐོང་བ་དེ་རང་ཡིན་པ་ལྟ་བུར་སྣང༌། མྱུ་གུའི་འཕེལ་ཚད་དེ་ནི་ཞག་མ་གཅིག་གི་མྱུ་གུ་སྐྱེ་ཚད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་དངོས་དོན་དང་འཚམས་པ་ཞིག་རེད།\nOvernight. Tokubei and I had slept on the ground here overnight. We had not slept here foraperiod of fifty years.\nཞག་མ་གཅིག །ཏོ་ཀུ་བྷེ་དང་ང་ས་འདིར་ཞག་གཅིག་གི་རིང་གཉིད་ཉལ་བ་ལས་དུས་ཡུན་ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུའི་རིང་ཉལ་མི་འདུག །\nOnce I knew that, I was able to see another inconsistency: the door panels with the painted landscapes. The painting with the winter scene had been on the right last night and it was on the left this morning. It wasn’t simplyacase of the panels changing places, because the depressions in the panel for the handholds had been reversed. In other words, what I saw just now was notapair of paintings faded and torn by age. They were an entirely different pair of paintings.\nངས་གནས་ཚུལ་དེ་རྟོགས་པ་དང༌། ལྐོག་གཡོའི་གནད་དོན་གཞན་ཡང་རྟོགས་ཐུབ་པ་བྱུང༌། དེ་ཡང་མདང་ནུབ་ངས་སྒོ་པང་མཐོང་དུས་གཡས་ངོས་སུ་ཡོད་པའི་དགུན་དུས་ཀྱི་ལྗོངས་བཀོད་ཅན་གྱི་སྒོ་པང་དེ། ད་ནངས་གཡོན་ངོས་སུ་འདུག་ཅིང༌། དེ་ནི་སྒོ་པང་གི་གནས་ཡུལ་བརྗེ་སྒྱུར་བྱས་པའི་གནས་ཚུལ་སྤྱིར་བཏང་ཙམ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒོ་པང་གི་ལག་འཇུའི་ཨི་ཁུང་ཡང་ག་ཕྱི་ལོག་ཡོད་པས་སོ། །ཚིག་གཞན་གྱིས་བཤད་ན། ད་ལྟ་ངས་གང་མཐོང་བའི་རི་མོ་ཆ་གཅིག་པོ་དེ། སྔོན་མའི་རི་མོ་དེ་དུས་ཀྱིས་རྙིང་པར་གྱུར་པ་ཞིག་མ་ཡིན་པར་དོན་དངོས་སུ་དེ་ནི་རྦད་དེ་ཐ་དད་པའི་རི་མོ་ཆ་གཅིག་གོ།།\nBut how did the pretty young girl change into an old woman? The answer was that if the screens could be different ones, so could the women. I had seen one woman,ayoung girl, last night. This morning I sawadifferent woman, an old hag.\nའོན་ཀྱང༌། མཛེས་པའི་གཞོན་ནུ་མ་དེ་རྒད་མོ་ཞིག་ལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་རེད་ཟེར་ན། ལན་ནི། རི་མོ་མི་འདྲ་བ་སྲིད་ན། བུད་མེད་ཀྱང་ཅིའི་ཕྱིར་མི་སྲིད་དེ། ངས་མདང་ནུབ་གཞོན་ནུ་མ་ཞིག་མཐོང་ཞིང༌། དེ་རིང་ངས་བུད་མེད་གཞན་ཞིག་སྟེ། ལོ་ན་ཆེ་བའི་རྒད་མོ་ཞིག་མཐོང་བ་ཙམ་མོ།།\nThe darkening of the thatched roof? Simply blow ashes over the roof. The grizzled-haired host of last night could be the same man who claimed to be his grandson today. It would beasimple matter forayoung man to put gray in his hair and assumeastoop.\nའོ་ན་རྩྭའི་ཐོག་ཁེབ་ཇེ་ནག་ཏུ་ཇི་ལྟར་གྱུར་རམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཐོག་སྟེང་དུ་གོ་ཐལ་གཏོར་བ་ཙམ་མོ། །མདང་ནུབ་ཀྱི་སྐྲ་སྐྱ་བོ་ཡིན་པའི་གནས་པོ་དང༌། དེ་རིང་ཁོང་གི་ཚ་བོ་ཡིན་ཞེས་རྗོད་མཁན་གྱི་མི་གཉིས་དོན་དུ་མི་གཅིག་རང་དུ་ངེས་ཏེ། མི་གཞོན་པ་ཞིག་ལ་མཚོན་ན། རྒད་པོ་ཡིན་ཁུལ་གྱིས་མགོ་སྐྲ་སྐྱ་བོར་བསྒྱུར་བ་དང༌། སྟོད་སྒུར་སྒུར་དུ་བརྫུ་བ་ནི་ལས་སླ་བ་ཞིག་རེད།\nAnd the purpose of the hoax? To make Tokubei send for fifty pieces of gold, of course. It was clever of the man to accuse the shrine priestess of fraud and pretend reluctance to let Tokubei send his message\nགཡོ་ཐབས་ཀྱི་དམིགས་ཡུལ་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཏོ་ཀུ་བྷེར་གསེར་རྡོག་ལྔ་བཅུ་བསྐུར་དགོས་པའི་ཡི་གེ་གཏོང་དུ་འཇུག་ཆེད་རེད། མི་དེས་དགོན་པའི་རྗེ་བཙུན་མ་ཟོག་པོ་ཡིན་པར་སྙོན་བཙུགས་ཐོག །ཁོང་ལ་ཡིད་ཆེས་མེད་པའི་རྣམ་པས་ཏོ་ཀུ་བྷེ་འཕྲིན་གཏོང་དུ་འཇུག་རྒྱུར་ཚམ་ཚོམ་བྱེད་པའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ནི༌སྤྱང་གྲུང་ལྡན་པ་ཞིག་རེད།\nI couldn’t even feel angry toward the man and his daughter—or mother, sister, wife, whatever. He could have killed me and taken my swords, which he clearly admired. Perhaps he was reallyaronin and felt sympathetic toward another one.\nང་ནི་ཐ་ན་ཁོ་དང༌ཁོའི་བུ་མོའམ། ཨ་མ། གཅེན་མོ། བཟའ་ཟླ་བཅས་སུ་ཡིན་རུང་ཁྲོ་བའི་བསམ་པ་མ་སྐྱེས། ཁོས་ང་བསད་དེ་ཁོ་རང་གིས་ཁ་གསལ་ངང་བསྔགས་བརྗོད་བྱེད་མྱོང་བའི་རལ་གྲི་དེ་འཁྱེར་ན། འཁྱེར་ཐུབ་པ་ཞིག་རེད། གཅིག་བྱས་ན། ཁོང་ཡང་དམག་ཟུར་ཞིག་དངོས་གནས་ཡིན་སྲིད་ཅིང་། དེར་བརྟེན་དམག་ཟུར་གཞན་ཞིག་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེས་པ་ཡིན་སྲིད།\nWhen I returned to the house, Tokubei was looking resigned. “I’ve decided to send for the whole fifty gold pieces.” He sighed.\nང་ཁང་པའི་ནང་ལོག་སྐབས། ཏོ་ཀུ་བྷེ་སེམས་ཐག་ཆོད་པ་ལྟར་སྣང། ཁོས་”ངས་གསེར་རྡོག་ལྔ་བཅུ་ཆ་ཚང་འཁྱེར་ཟེར་རྒྱུའི་བློ་ཐག་བཅད་པ་ཡིན༌”ཞེས་ཤུགས་རིང་དང་བཅས་བརྗོད་བྱུང།\n“Don’t bother,” I said. “In fact, we should be leaving as soon as possible. We shouldn’t even stop here foradrink, especially not\nངས་”ཐུགས་ངལ་མཛད་མི་དགོས། དོན་དངོས་སུ་ངེད་གཉིས་གང་མགྱོགས་འདི་ནས་འགྲོ་དགོས། ཐ་ན་ངེད་གཉིས་འཐུང་རྒྱུ་ཞིག་གི་ཆེད་དུ་སྟེ། དམིགས་བསལ་ཨ་རག་གི་ཆེད་དུ་འདིར་སྡོད་མི་འོས༌”ཞེས་བཤད།\nTokubei stared. “What do you mean? If I go back home, I’ll find everything changed!”\nཏོ་ཀུ་བྷེས་ཅེར་བཞིན་”ཁྱེད་ཀྱིས་ག་རེ་ཟེར་གྱི་ཡོད། གལ་ཏེ་ང་ནང་ལ་ལོག་ན། ཡོད་ཚད་འགྱུར་ཟིན་པ་མཐོང་རྒྱུ་རེད༌”ཟེར།\n“Nothing will be changed,” I told him. “Your wife will be as young and beautiful as ever.”\n“I don’t understand,” he said. “Fifty years . . .”\nཁོང་གིས་”ངས་མགོ་ཚོས་མ་སོང༌། ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུ་་་་” ཟེར།\n“It’sajoke,” I said. “The people here haveapeculiar sense of humor, and they’ve playedajoke on us.”\n“དེ་ནི་རྩེད་མོ་རྩེས་པ་རེད། ས་གནས་འདིའི་མི་ཚོར་དམིགས་བསལ་རྩེད་མཚར་ལ་དགའ་བའི་ཁྱད་ཆོས་ཤིག་ཡོད། དེར་བརྟེན་ཁོང་ཚོས་ངེད་གཉིས་ལ་རྩེད་མོ་རྩེས་པ་རེད།”\nTokubei’s mouth hung open. Finally he closed it withasnap. He stared at the host, and his face became first red and then purple.\n“You—you were trying to swindle me!” He turned furiously to me. “And you let them do this!”\nཡུད་ཙམ་རིང་ཏོ་ཀུ་བྷེའི་ཁ་གདངས་ནས་ལུས་ཤིང༌། མཐར་ཧར་ཤད་ཅིག་བྱས་པ་དང་འབྲེལ་ཁ་བཙུམས་ནས་གནས་པོའི་གདོང་ལ་ཅེར། ཁོང་གི་ངོ་གདོང་ཐོག་མར་དམར་པོར་གྱུར་པ་དང༌། དེ་ནས་རྒྱ་སྨུག་ཏུ་གྱུར་ནས། “ཁྱོད། ་་་་་་་ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་མགོ་སྐོར་གཏོང་རྩིས་བྱེད་ཀྱི་ཡོད་པ།” ཞེས་བཤད་པ་དང༌། ང་ལ་ཁྲོ་ཉམས་ཆེན་པོས་བལྟས་ནས་”ད་དུང༌། ཁྱོད་ཀྱིས་ཁོང་ཚོར་འདི་འདྲ་བྱེད་དུ་བཅུག་པ་རེད།”ཟེར།\n“I’m not letting them,” I pointed out. “That’s why we’re leaving right now.”\n“Are you going to let them get away with this?” demanded Tokubei. “They might try to swindle someone else!”\n“They only went to this much trouble when they heard of the arrival ofafine fat fish like you,” I said. I looked deliberately at the host. “I’m sure they won’t be tempted to try the same trick again.”\n“And that’s the end of your story?” asked Matsuzo. “You and Tokubei just went away? How did you know the so-called innkeeper wouldn’t try the trick on some other luckless traveler?”\n“འདི་ཁྱེད་རང་གི་སྒྲུང་དེའི་མཇུག་འབྲས་རེད་དམ། ཁྱེད་རང་དང་ཏོ་ཀུ་བྷེ་དེ་ལྟར་བྱས་ཏེ་ཡོང་བ་ཡིན་ནམ། ཁྱེད་ཀྱིས་གནས་པོར་འབོད་པ་དེས། རླུང་རྟ་ཆག་པའི་འགྲུལ་པ་གཞན་ལའང་གཡོ་ཐབས་དེ་སྤྱོད་མི་སྲིད་པ་ཇི་ལྟར་ཤེས་སམ”ཞེས་མ་སུ་ཛོས་དྲིས།\nZenta shook his head. “I didn’t know. I merely guessed that once the trick was exposed, they wouldn’t take the chance of trying it again. Of course I thought about revisiting the place to check if the people there were leading an honest life.”\nཛན་ཏ་ཡིས་མགོ་བོ་དཀྲུག་བཞིན་”ངས་ཤེས་མ་སོང༌། ངས་གཡོ་ཐབས་དེའི་མཐིལ་རྡོལ་རྗེས། ཁོང་ཚོས་དེ་བསྐྱར་སྤྱོད་ཀྱི་གོ་སྐབས་ལེན་མི་སྲིད་པའི་ཚོད་དཔག་ཐུབ་པ་ཙམ་ཡིན། ངས་མི་དེ་ཚོས་ཚུལ་ལྡན་གྱི་འཚོ་བ་སྐྱེལ་གྱི་ཡོད་མེད་བལྟ་ཆེད་ས་ཆ་དེར་བསྐྱར་དུ་འགྲོ་དགོས་ལོས་དྲན་”ཞེས་བཤད།\nWhy didn’t you?” asked Matsuzo. “Maybe we could go together. You’ve made me curious about that family now.”\nམ་སུ་ཛོས་”ཁྱེད་ཅིའི་ཕྱིར་མི་འགྲོ། གཅིག་བྱས་ན་ངེད་གཉིས་མཉམ་དུ་འགྲོ་ཐུབ། ད་ཁྱེད་ཀྱིས་ང་ལ་ཁྱིམ་ཚང་དེའི་སྐོར་ཤེས་འདོད་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་བཟོས་སོང༌”ཞེས་བཤད།\n“Then you can satisfy your curiosity,” said Zenta, smiling. He held his cup out for more tea, and the farmer’s wife came forward to pour.\n“དེས་ན། ཁྱེད་ཀྱིས་རང་གི་ཤེས་འདོད་དེ་ཚིམ་པར་བྱས་ཆོག་གི་རེད།”ཅེས་ཛན་ཏ་ཡིས་འཛུམ་དམུལ་བཞིན་བཤད། ཁོང་གིས་ཇ་དཀར་བཏེགས་ནས་ཡང་བསྐྱར་ཇ་གཟེད་པར་བརྩམས་ཤིང༌། ཞིང་པའི་བཟའ་མོས་ཇ་ཞུ་བར་མདུན་དུ་ཡོང༌།\nOnly now she used both hands to hold the pot, and for the first time Matsuzo saw her left hand. He gasped. The hand had six fingers.\nཐེངས་འདིར་གཞི་ནས་མོས་ལག་གཉིས་ཀྱིས་ཁོག་ལྡིར་བཟུང་བས། མ་སུ་ཛོས་ཐེངས་དང་པོར་མོའི་ལག་པ་གཡོན་མ་མཐོང༌། ལག་པ་དེར་མཛུབ་མོ་དྲུག་ཡོད་པས། ཁོ་དངངས་སྒྲ་ཞིག་དབང་མེད་དུ་ཤོར།\n“Who was the old woman?” Zenta asked the farmer’s wife.\n“She was my grandmother,” she replied. “Having six fingers is something that runs in my family.”\nམོས་”ཁོང་གུས་མོའི་རྨོ་རྨོ་རེད་ལགས། མཛུབ་མོ་དྲུག་ཡོང་བ་དེ་གུས་མོའི་མི་རྒྱུད་ལ་འཁྲི་བའི་རྒྱུད་ཅིག་རེད་ “ཞེས་ལན་བཏབས།\nAt last Matsuzo found his voice. “You mean this is the very house you visited? This is the inn where time was lost?”\nམ་སུ་ཛོ་གཞི་ནས་ཁ་གྲག་རྒྱུ་ཡོད་པར་གྱུར་ཏེ༌”ཁྱེད་ཀྱིས་ཟེར་ན། འདི་ཁྱེད་རང་སྐྱོད་སའི་ཁྱིམ་དེ་ག་རང་རེད་ཟེར་རམ། འདི་དུས་ཚོད་བརླག་སའི་འགྲུལ་ཁང་དེ་རེད་དམ༌”ཞེས་དྲིས།\n“Where we thought we lost fifty years,” said Zenta. “Perhaps I should have warned you first. But I was almost certain that we’d be safe this time. And I see that I was right.”\nཛན་ཏ་ཡིས་”ང་ཚོས་ལོ་ངོ་ལྔ་བཅུ་བརླག་སོང་བསམས་ས་དེ་རེད། གཅིག་བྱས་ན། འདིར་མ་ཡོང་གོང་ངས་ཁྱེད་ལ་ཉེན་བརྡ་གཏོང་དགོས་ངེས་ཀྱང༌། ཐེངས་འདིར་ང་ཚོར་སྐྱོན་གང་ཡང་མི་ཡོང་བར་ང་རང་ཡིད་ཆེས་ཧ་ལམ་ཆ་ཚང་བ་ཡོད་ལ། ད་ཆ་ངའི་ཡིད་ཆེས་དེ་འགྲིག་ཡོད་པ་ཤེས་བྱུང༌”ཟེར།\nHe turned to the woman again. “You and your husband are farmers now, aren’t you? What happened to the man who was the host?”\nཁོང་གིས་བུད་མེད་དེར་ཡང་བསྐྱར་ཁ་ཕྱོགས་ནས་”ཁྱེད་དང༌ཁྱེད་ཀྱི་བཟའ་ཟླ་གཉིས་ད་ཆ་ཞིང་པ་ཡིན་པ་འདྲ། རེད་དམ། གནས་པོ་ཡིན་པའི་མི་དེར་གང་བྱུང་སོང་ངམ༌”ཞེས་དྲིས།\n“He’s dead,” she said quietly. “He was my brother, and he was telling you the truth when he said that he wasaronin. Two years ago he found work with another warlord, but he was killed in battle onlyamonth later.”\nམོས་སྐད་ཆུང་ངུས་”ཁོང་གྲོངས་སོང༌། ཁོང་ནི་ངའི་བུ་སྤུན་རེད། ཁོང་གིས་ཁྱེད་ལ་ཁོ་རང་སྒེར་དམག་ཟུར་པ་ཞིག་ཡིན་ལུགས་བཤད་པ་དེ་བདེན་པ་རེད། ལོ་ངོ་གཉིས་ཀྱི་གོང་དུ། དམག་གི་གཙོ་བོ་གཞན་ཞིག་གི་ས་ནས་ཁོང་ལ་ལས་གནས་ཐོབ་སོང༌། འོན་ཀྱང༌། ཟླ་བ་གཅིག་ལས་མ་སོང་བར། ཁོང་དམག་སར་བསད་འདུག”ཅེས་བཤད།\nMatsuzo was peering at the pair of sliding doors, which he hadn’t noticed before. “I see that you’ve put up the faded set of paintings. The winter scene is on the left side.”\nམ་སུ་ཛོས་དེ་སྔོན་དོ་སྣང་མ་བྱུང་བའི་ཤུད་འགྲོས་ཅན་གྱི་སྒོ་པང་གཉིས་ལ་ཞིབ་ལྟ་བྱས་ཏེ་”ངས་མཐོང་བ་ལྟར་བྱས་ན། ཁྱེད་ཚོས་རི་མོ་རྙིང་པ་གཉིས་དེ་སྒྲིག་ཤོམ་བྱས་འདུག །དགུན་དུས་ཀྱི་ལྗོངས་བཀོད་དེ་གཡོན་ཕྱོགས་སུ་འདུག”ཅེས་བཤད།\nThe woman nodded. “We sold the newer pair of doors. My husband said that we’re farmers now and that people in our position don’t need valuable paintings. We used the money to buy some new farm implements.”\nབུད་མེད་དེས་མགོ་བོ་ལྕོག་ལྕོག་བྱས་ཏེ་”ང་ཚོས་སྒོ་པང་གསར་པ་ཆ་གཅིག་དེ་བཙོང་པ་ཡིན། ངའི་ཁྱོ་གས། ད་ཆ་ང་ཚོ་ཞིང་པ་ཡིན་པར་བརྟེན། ང་ཚོའི་གནས་བབས་ཅན་གྱི་མིར་རིན་ཐང་ཆེ་བའི་རི་མོའི་དགོས་གལ་མེད་ཅེས་གསུང་གི་འདུག །ང་ཚོས་རི་མོ་བཙོང་པའི་རིན་འབབ་དེས་ཞིང་ལས་ཀྱི་ལག་ཆ་གསར་པ་ཁ་ཤས་ཉོས་པ་ཡིན་”ཟེར།\nShe took up the teapot again. “Would you like another cup of tea?” she asked Matsuzo.\nStaring at her left hand, Matsuzo hadasudden qualm. “I—I don’t think I want any more.”\nམ་སུ་ཛོས་མོའི་ལག་གཡོན་མར་ཅེར་བཞིན་གློ་བུར་དུ་དོགས་འདྲོག་ཅིག་བྱུང་སྟེ། ་”ལགས་མིན། ད་ངས་ཞུ་གི་མིན་”ཞེས་བཤད་པས། ཚང་མ་གད་མོ་ཤོར་རོ།། །།\n༡ རྩོམ་འདིའི་ནང་གི་སྒེར་དམག་ཅེས་པ་དེ་དབྱིན་སྐད་ཀྱི་ས་མུ་ར་ཡེ་(Samurai)ཞེས་པ་དོན་བསྒྱུར་བྱས་པ་ཞིག་ཡིན། དེ་ཡང་ས་མུ་ར་ཡེ་ཞེས་པ་དེ་ཉི་ཧོང་གི་ནང་དུ་སྔ་དུས་ཞིང་བྲན་རིང་ལུགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཡུལ་སྡེ་ཁག་གི་དམག་གི་གཙོ་བོའི་འོག་ཏུ་དམག་ཞབས་ཞུ་བའི་དྲག་རྩལ་པ་ཞིག་ཡིན་པ་དང༌། དམག་གི་གཙོ་བོ་དེ་དག་སྒེར་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་སྟབས་སྒེར་དམག་ཅེས་བསྒྱུར་བ་ཡིན།\n༢ ཨིན་ཅི་(Inch)ནི་དབྱིན་སྐད་ཀྱི་སྒྲ་བོད་སྐད་དུ་བྲིས་པ་ཞིག་སྟེ། དོན་ནི་ཕུ་ཊུ་གང་ཆ་བཅུ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའི་ཆ་གཅིག་སྟེ། རང་རེའི་སོར་དོའི་ཚད་ཙམ་གྱི་འཇལ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་གཞི་ཞིག་རེད། འདིར་སྒྲ་བསྒྱུར་བྱེད་དོན་ནི། སློབ་དེབ་ཁག་ཏུའང་དེ་བཞིན་འཁོད་པས་སོ།།\n2016 Mar 28, in བརྩམས་སྒྲུང་།, འགྱུར་རྩོམ། |\n“ དུས་ཚོད་བརླག་སའི་འགྲུལ་ཁང་། (སྐད་གཉིས་ཤན་སྦྱར།) ”སྐོར་ལ་མཆན་3འདུག\n#1 ཨ། ་ལགས་ཀྱིས་སྤེལ་དོན།:\nལེགས། ཐུགས་རྗེ། མུ་མཐུད་ནས།\n“གལ་ཏེ་ངས་ཁྱེད་ཚོར་སྒྲུང་ཞིག་བཤད་པ་ཡིན་ན། ཁྱེད་ཚོས་གཉིད་ཉལ་རྒྱུའི་ཁས་ལེན་བྱེད་ཐུབ་པ་འདུགེ”ཨ་ཕས་དེ་འདྲ་ལབ། ཕས་དེ་འདྲ་ལབ་དུས། རང་གི་རྣམ་འགྱུར་ནན་མདོག་ཁ་པོ་ཞིག་སྟོན་ཁུལ་བྱས་པ་རེད།\n“ཉལ་བགྱི་ཡིན། ཉལ་བགྱི་ཡིན།”བུ་ཆུང་ཆུང་གསུམ་པོས། དུས་གཅིག་ལ་མཉམ་དུ་ལན་བཏབས་པ་རེད། དེ་ནི་ནམ་རྒྱུན། དགོངས་དག་འཆར་ཅན་བྱེད་པའི་བྱེད་སྒོའི་རང་བཞིན་ཅིག་ཡིན་པ་འདྲ།\n#3 དགེ་བསྟན། ་ལགས་ཀྱིས་སྤེལ་དོན།:\nསྒྲུང་སྙན་ཐག་ཅིག་འདུག དེར་མ་ཟད། ང་ལྟ་བུ་ལ་དབྱིན་ཡིག་སྦྱོང་བའི་རམ་འདེགས་ཡོང་བ་འདུག ཐུགས་རྗེ་ཆེ། འོན་ཀྱང་། རྩོམ་ཡིག་རིང་པོ་འདི་འདྲ་སྡེབ་བཀོད་བྱས་པ་ནི། ཀློག་པ་པོར་ཉོབ་སྣང་སྐྱེ་གཞི་ལྟ་བུར་འགྱུར་དོགས།\nཀརྡོ་རབ་འབྱམས་པ་ on གོ་བ་མ་ལོན་པ་རེད་དམ། ཧམ་རྫུན་རེད།


Terdzo-'I-023 - Rinchen Terdzö\ngnod sbyin gyi sgo nas rtsod rgyal gyi rdo 'khor zab mo bskor thabsapa rA dzi ta\nVolume 53 (འི) / Pages 541-556 / Folios 1a1 to 8b3\nRinchen Terdzö Volumes List > Volume 53 > Text #23 (Scroll to Bottom)\nnam mkha' rin chen. gnod sbyin gyi sgo nas rtsod rgyal gyi rdo 'khor zab mo bskor thabsapa rA dzi ta. In Rin chen gter mdzod chen mo pod nga gsum pa (The Great Treasury of Rediscovered Teachings Volume 53) by 'jam mgon kong sprul, 541-556. New Delhi: Shechen Publications, 2007-2018.\nདེ་ལྟར་གནོད་སྦྱིན་རྡོ་འཁོར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། །གནམ་སའི་ཙཀྲ་བསྐོར་བ་ཞེས་བྱ་འདི། །མན་ངག་ཡིག་ཆུང་ཀུན་ལས་མདོར་བསྡུས་ནས། ཁོ་བོ་ནམ་མཁའ་རིན་ཆེན་བདག་གིས་བཀོད། །འཁྲུལ་ན་བཟོད་གསོལ་མ་འཁྲུལ་དགེ་བ་དེས། །དགྲ་སྡང་ཚར་གཅོད་བསྟན་པ་དར་རྒྱས་ཤོག།\nde ltar gnod sbyin rdo 'khor sgrub pa'i thabs/_/gnam sa'i tsakra bskor ba zhes bya 'di/_/man ngag yig chung kun las mdor bsdus nas/_kho bo nam mkha' rin chen bdag gis bkod/_/'khrul na bzod gsol ma 'khrul dge ba des/_/dgra sdang tshar gcod bstan pa dar rgyas shog/_\n༄༅། །གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྒོ་ནས་རྩོད་རྒྱལ་གྱི་རྡོ་འཁོར་ཟབ་མོ་བསྐོར་ཐབས་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། དཔལ་ལྡན་གསང་བའི་བདག་པོ་ལ། །སྒོ་གསུམ་གུས་པས་ཕྱག་འཚལ་ནས། །རྩོད་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་རྒྱལ་ཕྱིར། །རྡོ་འཁོར་ཟབ་མོ་བཤད་པར་བྱ། །གནོད་སྦྱིན་གྱི་སྒོ་ནས་རྡོ་འཁོར་བསྐོར་ཐབས་འདི་ལ་གསུམ་སྟེ། སྔོན་འགྲོ་བཅས་ཀྱི་རིམ་པ་དང་། དངོས་གཞི་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་དང་། རྗེས་སུ་གནན་པའི་རིམ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ལོ་དང་གཟའ་སྐར་ཐེབས་པའི་དུས་སུ། ཆུ་ཆེན་ཕར་ཁ་ཚུར་ཁའམ། ལུང་པ་ཆེན་པོའི་ཕར་ཚུར་རམ། གང་བདེ་ནས་རྡོ་ལེབ་ཚུར་ཁ།་་་དཀར་ཕར་ཁ།་་་ནག་གཉིས་བླངས་ལ། གྲི་རྩེས་སྦལ་གཟུགས་རེ་རེ་བྲིས་པའི་ལྟེ་བར་གནམ་འཁོར་ས་འཁོར་རེ་རེ་བྲིས་ལ། ལྟེ་བར་ཨོཾ་རེའི་ཞབས་སུ་ཕུ་རེ་རེ་བྲིས་ནས་སྟེང་ཞབས་ཐད་ཀར་འཕྲོད་པར་བྱས་ལ། ཆུ་མིག་ཀླུ་རྒྱལ་རིགས་དང་གདོལ་རིགས་གནས་པ་གཉིས་ལ་མནན་ནས་བཞག་གོ །སྲུང་འཁོར་ནི། འཁོར་ལོ་བྲི་བའི་དུས་སུ་སྐར་མ་རྒྱལ་ལམ་གཟའ་སྐར་བཟང་པོའི་ཡར་ཚེས་ལ། རས་སམ་ཤོག་བུ་ལ་བཟང་དྲུག་དང་རྒྱ་སྐྱེགས་ཀྱི་ཁུ་བས་མུ་ཁྱུད་རིམ་པ་བརྒྱད་བསྐོར་ཏེ་དབུས་ཀྱི་ལྟེ་བར་ཧྲཱིཿཡིག་གི་མཐར། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ཨ་ཛི་ཏེ་བདག་འཆང་བ་པོ་བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། དེ་རྒྱབ་ལིང་ཚེ་ལྔ་ལ་རིམ་པ་ལྟར་རྩ་སྔགས་དང་བཅས་པའི་བདག་འཆང་བ་པོ་ནམ་མཁའི་ཁམས་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། དེ་བཞིན་དུ་རྩ་སྔགས་དང་བཅས་ཏེ་མིང་སྤེལ་འགྲེས་སྦྱར་ལ། ཆུའི་ཁམས་ལས༴ ས་ཡི་ཁམས་ལས༴ མེའི་ཁམས་ལས༴ རླུང་གི་ཁམས་ལས༴ དེ་རྒྱབ་མུ་ཁྱུད་ལ་རྩ་སྔགས་དང་མིང་སྤེལ་བཅས་བྱས་ལ། ཤགས་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། བུ་ལོན་ཐམས་ཅད༴ འདོད་པ་ཐམས་ཅད༴ རྩོད་པ་ཐམས་ཅད༴ བསམ་པ་ཐམས་ཅད༴ དེ་རྒྱབ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་ལ་རིམ་པ་ལྟར་རྩ་སྔགས་སྦྱར་ལ། འཆང་བ་པོ་ནད་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད༴ ཕྱོགས་ཐམས་ཅད༴ ཤགས་ཐམས་ཅད༴ རྩོད་པ་ཐམས་ཅད༴ གཡུལ་ཐམས་ཅད༴ དགྲ་ཐམས་ཅད༴ བུ་ལོན་ཐམས་ཅད༴ ཅེས་སྔགས་མགོ་ཕྱིར་བསྟན་ནོ། །རྩིབས་མཆན་བརྒྱད་ལ། ནོར་བུ་རྩེ་མོ་ནང་བསྟན་རེ་རེ་བྲིའོ། །དེ་རྒྱབ་མུ་ཁྱུད་ལ་སྔགས་མགོ་ནང་བསྟན་དུ་སྔགས་དང་འདོད་གསོལ་འཁོར་ལོའི་རྩིབས་སུ་ཡོད་པ་ལྟར་བྲིའོ། །དེ་རྒྱབ་མུ་ཁྱུད་ལ་ཡིག་མགོ་ཕྱིར་བསྟན་གྱི་སྔགས་དང་མིང་སྤེལ་གོང་ལྟར་བྱས་ལ། མ་རིག་པ་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། འདུ་བྱེད་ལས༴ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས༴ མིང་དང་གཟུགས་ལས༴ སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལས༴ རེག་པ་ལས༴ ཚོར་བ་ལས༴ སྲེད་པ་ལས༴ ལེན་པ་ལས༴ སྲིད་པ་ལས༴ སྐྱེ་བ་ལས༴ རྒ་ཤི་ལས༴ དེ་རྒྱབ་མུ་ཁྱུད་ལ་ཡེ་དྷརྨཱ་བྲིས་པའི་ཤམ་དུ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་རྩོད་པ་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྲི། དེ་རྒྱབ་ཁྲོ་བོ་འདོད་པའི་རྒྱལ་པོ་དཔེའུ་རིས་ལྟར་བྲི། དེ་རྒྱབ་མེ་རི་བྲིའོ།། ༈ །།དེ་ནས་གོང་གི་རྡོ་ལེབ་གཉིས་ལ་སྔར་བཞིན་ཐེབས་དང་སྤྲད་ལ། དུག་ཤོག་ལ་ཞབས་འཁོར་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་དང་། སྟེང་འཁོར་ལ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་བྲི། དེ་གཉིས་ཀའི་ལྟེ་བར་ཨོཾ་དང་ཞབས་སུ་ཕུ་རེ་རེ་བྲི། ཞབས་འཁོར་ཡིག་མགོ་ཐམས་ཅད་ནང་དུ་བསྟན་ལ་ལྟེ་བར་རྩ་སྔགས་དང་ཆེ་གེ་ཕམ་པར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། དེ་རྒྱབ་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་ལ་རྩ་སྔགས་ཡི་གེ་འབྲུ་བརྒྱད་བཀོད། དེ་རྒྱབ་མུ་ཁྱུད་ལ་རྩ་སྔགས་ཤམ་དུ་ཆེ་གེ་ཕམ་པར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྲི། སྟེང་འཁོར་གྱི་ཡི་གེ་མགོ་ཐམས་ཅད་ཕྱིར་བསྟན་ལ། ལྟེ་བར་རྩ་སྔགས་དང་བདག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། དེ་རྒྱབ་རྩིབས་བརྒྱད་ལ་རྩ་སྔགས་ཡི་གེ་འབྲུ་བརྒྱད་བཀོད། དེ་རྒྱབ་མུ་ཁྱུད་ལ་ཡང་རྩ་སྔགས་ཤམ་དུ་བདག་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བྲིའོ། །དེ་ནས་གོང་གི་རྡོ་ལེབ་ཀྱི་ཕོ་འཁོར་མོ་འཁོར་གཉིས་ལ། རང་གི་ཤོག་བུའི་ཕོ་འཁོར་མོ་འཁོར་གཉིས་བག་ཆུས་སྦྱར། ལིང་རྐྱང་གཅིག་བྲིས་ལ་སྙིང་གར་ནྲྀ་ཛཿའི་བརྒྱན་ཁུག་དང་ཛཿཛཿཡིས་བསྐོར། ལིངྒའི་རྒྱབ་ཏུ་རྩ་སྔགས་མཇུག་ཏུ་ཆེ་གེ་ཕམ་པར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། གཡོན་སྐོར་དུ་བྲི། སྙིང་གར་དགྲ་གང་ཡིན་གྱི་མིང་རུས་བླ་དྭགས་བྲིས་མཐར་ཕམ་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་བྲི། དེའི་ནྲྀ་མིག་ཕུག་པའི་ནང་དུ་ཚོན་སྐུད་སྣེ་ལྔ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲིལ་བའི་སྣེ་མོ་འདྲེན་པ། སྦལ་འཁོར་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མགོ་འཕོངས་ངོས་སུ་་་དཔེ་གཅིག་ཏུ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་ཞེས་སྣང་།ལིངྒ་དེ་བསྟན་ལ་བཅུག་གོ །ཚོན་སྐུད་འདོམ་གང་ཙམ་གྱི་མཐོ་གང་ཡར་ཕུད་ལ་བསྐོར་ས་བྱེད། དེ་འཕྲོ་རྟིང་པར་ཕུད་ནས་རྡོ་འཁོར་རྒྱ་གྲམ་དུ་བཅིངས་ལ་དམ་པོར་དཀྲིས། བར་ཐམས་ཅད་སྤྲ་ཚིལ་གྱིས་བྱུགས་ལ་རླུང་མི་ཐར་བར་བྱའོ། །རྐང་ཞབས་འཁོར་ལོ་ལིངྒ་ལིང་རྩེ་ཅན་དེ་ལ་དགྲ་བོ་བཀུག་བསྟིམ་ལྷ་དབྱེ་དང་བཅས་པ་བྱས་ལ། ཐུན་ཁུང་ནང་དུ་གན་རྐྱལ་མགོ་རང་ལ་བསྟན་པའི་སྟེང་དུ་སཱཙྪ་རབ་གནས་ཅན་གཅིག་བཞག །དྲག་པོའི་སྣོད་ནང་དུ་ཐུན་རྫས་ཡུངས་དཀར་ཡང་བཞག་གོ །དེ་ནས་གཞི་མ་དཀར་པོའམ་མཎྜལ་གྱི་སྟེང་དུ་ནས་ཀྱི་ཚོམ་བུ་ལྔ་བཀོད་པའི་ཕྱི་རོལ་དུ། ཕྱི་མཆོད་རྣམ་ལྔ་དང་། ནང་མཆོད་བླ་མ་ཡི་དམ་མཁའ་འགྲོ་ཆོས་སྐྱོང་གི་གཏོར་མ་ཅི་འབྱོར་རྒྱུན་གཏོར་དང་བཅས་པ་ཤས་བརྒྱན་ལ་བཤམ། སྨན་རཀ་ཀྱང་བཤམ། བྱེ་བྲག་ཏུ་འདིའི་གཏོར་མ་ནི། སྦྲང་ཆང་དང་མར་ཁུ་བསྲེས་ལ་ནོར་བུ་འབར་བ་བཟོ། ངོས་དང་ཟུར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནོར་བུས་བརྒྱན། སྟེང་དུ་མར་གྱིས་ཉི་ཟླ་གཟའ་སྐར་མར་ཐག་བཅས་བྲེ། ཐ་མ་མཐེབ་ཀྱུས་བསྐོར་ནས་ཁྲ་དཔུང་ངེ་བྱས་ཏེ་མཎྜལ་གྱི་སྟེང་ཁྲིའི་ཁར་བཞག་ལ་དཀར་གསུམ་མངར་གསུམ་གྱིས་བསྐོར། དེ་ནས་སྲུང་འཁོར་བསང་སྦྱང་དང་བགེགས་བསྐྲད་མཚམས་གཅོད་བྱས་ལ་སྒྲུབ་གཏོར་གྱི་མདུན་རིན་པོ་ཆེའི་སྣོད་དུ་འཐོར་ནས་དང་བཅས་ཏེ་བཤམ་མོ།། ༈ །།གཉིས་པ་དངོས་གཞི་སྒྲུབ་པའི་རིམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྲུང་འཁོར་རབ་གནས་བྱ་བ་དང་སྒྲུབ་པ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། ལྷ་བསྐྱེད་པ་དང་། སྤྱན་འདྲེན་ཞིང་བརྟན་བཞུགས་བྱེད་པ་དང་། མཆོད་པ་འབུལ་བ་དང་། བསྟོད་པ་བྱ་ཞིང་ཐུགས་དམ་བསྐུལ་བ་དང་། སྙིང་པོ་བཟླ་ཞིང་རབ་གནས་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཐུན་མགོ་ཐམས་ཅད་དུ་ཡི་དམ་གྱི་སྒོམ་བཟླས་བྱས་ལ། ཨོཾ་སྭ་བྷཱ་སོགས་དང་། མདུན་གྱི་སྲུང་འཁོར་མི་དམིགས་པ་ལས། ཁྲོ་བོ་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་གཞོན་ནུའི་ཆ་བྱད་ཅན། རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱན་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་བརྒྱན་ཞིང་། ཁྲོ་འཛུམ་མཆེ་བ་ཅུང་ཟད་གཙིགས་པ། ཕྱག་གཡས་རིན་པོ་ཆེའི་དབྱུག་པ་ལས་དགོས་འདོད་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ། གཡོན་གྱིས་འཁོར་ལོ་རྩིབས་སྟོང་དང་ལྡན་པ་བསྣམས་པའོ། །དེའི་སྤྱི་བོར་ཨོཾ། མགྲིན་པར་ཨཱཿ ཐུགས་ཀར་ཧཱུྃ། དེ་ལས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་བྱང་ཤར་མཚམས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ནས་སྤྱན་དྲངས། གཉིས་པ་སྤྱན་འདྲེན་ཞིང་བརྟན་བཞུགས་བྱ་བ་ནི། ཧཱུྃ། རི་རབ་རི་ཡི་རྩེ་མོ་ནས། །བྱང་ཤར་མཚམས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ནས། །གནོད་སྦྱིན་ཆེན་པོ་གཤེགས་སུ་གསོལ། །མཐུན་པའི་རྫས་ལ་གཤེགས་སུ་གསོལ། །གཟུགས་དང་གཉིས་མེད་བརྟན་པར་བཞུགས། །ཛཿཧཱུྃ་བཾ་ཧོཿ གསུམ་པ་མཆོད་པ་འབུལ་བ་ནི། ཧཱུྃ། སྒྲ་སྙན་དག་ནི་ཐམས་ཅད་དང་། །ཡིད་འོང་འདོད་ཡོན་སྣ་ཚོགས་དང་། །གསེར་སྐྱེམས་ཚོགས་ཀྱི་མཆོད་པ་བཞེས། །གཏོར་མ་འདོད་ཡོན་ལྔ་ལྡན་འབུལ། །དཀར་གསུམ་མངར་གསུམ་མཆོད་པ་བཞེས། །པུཥྤེ་ནས། ཤབྡ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། ཨོཾ་ན་མཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏེ་བྷྱོ་བི་ཤྭ་མུ་ཁེ་བྷྱཿསརྦ་ཐཱ་ཁཾ་ཨུཏྒ་ཏེ་སྥ་ར་ཎ་ཨི་མཾ་ག་ག་ན་ཁཾ་སྭཱ་ཧཱ། ཨོཾ་ཨཱཿཧཱུྃ། མཆོད་སྦྱིན་གྱི་གཏོར་མ་རྒྱ་ཆེན་པོ་འདི་ཉིད་གཟུགས་སྡུག་པ། སྒྲ་སྙན་པ། དྲི་ཞིམ་པ། རོ་མངར་བ། རེག་བྱ་འཇམ་པ། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོར་གྱུར། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ཨ་ཛི་ཏེ་སྭཱ་ཧཱ། ཨི་དཾ་བ་ལིཾ་ཏ་ལ་ཁ་རཾ་ཁཱ་ཧི་ཁཱ་ཧི། བཞི་པ་བསྟོད་པ་བྱ་ཞིང་ཐུགས་དམ་བསྐུལ་བ་ནི། ཧཱུྃ། རི་རབ་རི་ཡི་རྩེ་མོ་ནས། །བྱང་ཤར་མཚམས་ཀྱི་ཕོ་བྲང་ནས། །ལག་ན་རྡོ་རྗེའི་རྫུ་འཕྲུལ་སྟོབས། །གནོད་སྦྱིན་གཞན་གྱིས་མི་ཐུབ་པ། །ཕ་རོལ་དགྲ་རྣམས་ཕམ་བྱེད་ཅིང་། །རིན་ཆེན་གཏེར་གྱི་མངའ་བདག་མཛད། །ཐུགས་རྗེས་འགྲོ་བའི་དབུལ་ཕོངས་སེལ། །འདོད་པ་མཐར་ཕྱིན་ཁྱོད་ལ་བསྟོད། ཁྱེ་འུ་མི་རིང་གཟུགས་འཛིན་ཞིང་། །ཞི་དང་དྲག་པོའི་ཕྲིན་ལས་མཛད། །བདག་ཅག་རྣལ་འབྱོར་སྒྲུབ་པ་པོའི། །བར་ཆད་སེལ་མཛད་ཁྱོད་ལ་བསྟོད། །སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་ཡིད་འཕྲོག་ཅིང་། །ལྷ་འདྲེ་མི་གསུམ་དབང་དུ་སྡུད། ཁམས་གསུམ་ཀུན་ལ་མངའ་མཛད་པ། །དབང་ཆེན་ཁྱོད་ལ་ཕྱག་འཚལ་བསྟོད། ཁྱོད་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བསམ་མི་ཁྱབ། ཁྲོས་པས་ཕ་རོལ་འཆིང་བར་འགྱུར། །མོས་པས་རྩ་གསུམ་གནས་སུ་སྐྱེལ། །རྫུ་འཕྲུལ་བདག་པོ་ཁྱོད་ལ་བསྟོད། །ཐ་སྐར་དྲི་མེད་ལྷ་མོ་ཡང་། ཁྱོད་ཀྱི་ཡིད་འཕྲོག་གཟུགས་ལ་ཆགས། །དེ་བས་ཁམས་གསུམ་ཡིད་འཕྲོག་པ། །ནོར་བདག་གཏེར་བདག་ཁྱོད་ལ་བསྟོད། །འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་སེམས་བསྐྱེད་ཅིང་། །བདག་ཅག་རྣལ་འབྱོར་འཁོར་བཅས་ལ། །དངོས་གྲུབ་སྣ་ཚོགས་སྟེར་མཛད་པ། །ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཁྱོད་ལ་བསྟོད། །བདག་ལ་འདོད་དོན་དངོས་གྲུབ་སྩོལ། །ལྔ་པ་སྙིང་པོ་བཟླ་ཞིང་རབ་གནས་བྱ་བ་ནི། མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བླ་མ་ཡི་དམ་མཁའ་འགྲོ་ཆོས་སྐྱོང་སྲུང་མའི་ཚོགས་རྣམས་སྤྲིན་ཕུང་འདུས་པ་ལྟར་བྱོན་ནས་ཁྲིག་གེར་བཞུགས་པར་བསམ་ལ། བདག་རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབ་ཏུ་གསོལ། ཅེས་གསོལ་བ་བཏབ་པ་ཙམ་གྱིས། ལྷ་ཚོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་རྒྱལ་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་དགྲ་ཕམ་པར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསམ་ལ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ཨ་ཛི་ཏེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་རྩ་སྔགས་འདི་སྟོང་ཙམ་ཐོན་པ་དང་། སྐབས་སུ་སྔགས་ཤམ་ནི། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ཨ་ཛི་ཏེ་བདག་འཆང་བ་པོ་བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། དེ་ལྟར་རྩ་སྔགས་མིང་སྤེལ་འགྲེས་ཀུན་ལ་སྦྱར་ཞིང་། ནམ་མཁའི་ཁམས་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། ཆུའི་ཁམས་ལས་རྒྱལ༴ སའི་ཁམས་ལས་རྒྱལ༴ མེ་ཡི་ཁམས་ལས་རྒྱལ༴ རླུང་གི་ཁམས་ལས་རྒྱལ༴ ཤགས་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ བུ་ལོན་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ ནད་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ ཤགས་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ གཡུལ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ དགྲ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ བུ་ལོན་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ མ་རིག་པ་ལས་རྒྱལ༴ འདུ་བྱེད་ལས་རྒྱལ༴ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་རྒྱལ༴ མིང་དང་གཟུགས་ལས་རྒྱལ༴ སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལས་རྒྱལ༴ རེག་པ་ལས་རྒྱལ༴ ཚོར་བ་ལས་རྒྱལ༴ སྲེད་པ་ལས་རྒྱལ༴ ལེན་པ་ལས་རྒྱལ༴ སྲིད་པ་ལས་རྒྱལ༴ སྐྱེ་བ་ལས་རྒྱལ༴ རྒ་ཤི་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་ལན་བདུན་བདུན་ཙམ་རྩ་སྔགས་དང་སྦྲེལ་ལ་འདོན། དེ་ནས་ཡེ་དྷརྨཱ་བརྗོད་ལ་སྲུང་འཁོར་ལ་མེ་ཏོག་གཏོར། བཀྲ་ཤིས་བརྗོད། དེ་ལྟར་ཞག་བདུན་ཙམ་རབ་གནས་བྱས་ལ་རང་གཞན་ལ་བཏགས་པའམ། ཡང་ན་ད་གཟོད་སྒྲུབ་པ་ཐོན་ནས་འདོགས་སོ།། ༈ །།གཉིས་པ་སྒྲུབ་པ་དངོས་ལ་གཉིས་ཏེ། སྔ་དྲོ་བདག་རྒྱལ་བྱ་བ་དང་། ཕྱི་དྲོ་གཞན་ཕམ་པར་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། བདག་རྒྱལ་བྱ་ཞིང་རྡོ་འཁོར་བསྐོར་བ་དང་། དགྲ་བོ་བཀུག་ཅིང་ལིངྒར་བསྟིམ་པ་དང་། དགོས་དམིགས་བྱས་ཏེ་བུ་ལོན་བཀུག་པའོ། །དང་པོ་སྔ་དྲོ་བདག་རྒྱལ་བྱ་བ་ནི། རང་ཉིད་ཡི་དམ་བསྒོམས་པའི་མདུན་དུ་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་ཕྱག་གཡས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་གཡོན་བུམ་པ་བསྣམས་པར་བསྒོམས་ལ། སྤྲོ་ན་གོང་ལྟར་སྤྱན་འདྲེན་མཆོད་བསྟོད་བྱས་ལ། རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་མདུན་གྱི་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ལ་ཕོག །དེ་ལས་དེ་འདྲ་བ་གྲངས་མེད་པ་སྤྲོས་པས་རིགས་དྲུག་གི་ཚེ་དང་བསོད་ནམས། ཁྱད་པར་དུ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཚེ་དང་བསོད་ནམས་བདེན་པ་ཐམས་ཅད་བཀུག་ནས། རང་དང་མདུན་གྱི་ཨ་པ་རཱ་ལ་ཐིམ་པར་བསམ་ལ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ཨ་ཛི་ཏེ་བདག་རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་སྔགས་དེ་ཉིད་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་རེ་ཐོན་ནས། རྡོ་འཁོར་གཡས་བསྐོར་རེ་བྱས་ཏེ་དམིགས་པ་ནི། རྡོ་ལེབ་སྟེང་མ་དེ་གནམ་འཁོར་ལོ་རྩིབས་བརྒྱད་གཡས་སུ་བསྐོར། འོག་མ་དེ་ས་པདྨ་འདབ་བརྒྱད་གཡོན་དུ་བསྐོར་བ་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཁོའི་དབང་པོ་ཁ་ཞབས་བཟློག་ནས། ཁོའི་ཚེ་དང་བསོད་ནམས་བཀྲག་དང་གཟི་མདངས་ལོངས་སྤྱོད་དང་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་སྐྱུགས་ནས། རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་ཁྲོ་བོ་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་སྐུ་མདོག་དཀར་པོ་གཡས་ལྕགས་ཀྱུ་གཡོན་ཞགས་པ་བསྣམས་པ་ཞིག་འཕྲོས་པས། ཁོ་ཡི་སྐྱུག་པ་དེ་གསོལ་བས་བཀྲག་གཟི་མདངས་དང་ལྡན་ནས། རང་གི་ཐུགས་ཀར་ཐིམ་པར་བསམ་ལ་སྔགས་ནི། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ཨ་ཛི་ཏེ་བདག་བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། རྩ་སྔགས་མིང་སྤེལ་དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་ལ་འགྲེ་འོ། །བདག་ནམ་མཁའི་ཁམས་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། ཆུའི་ཁམས་ལས་རྒྱལ༴ ས་ཡི་ཁམས་ལས་རྒྱལ༴ མེའི་ཁམས་ལས་རྒྱལ༴ རླུང་གི་ཁམས་ལས་རྒྱལ༴ ཤགས་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ བུ་ལོན་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ ནད་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ ཤགས་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ གཡུལ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ དགྲ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ བུ་ལོན་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ༴ མ་རིག་པ་ལས་རྒྱལ༴ འདུ་བྱེད་ལས་རྒྱལ༴ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་རྒྱལ༴ མིང་དང་གཟུགས་ལས་རྒྱལ༴ སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལས་རྒྱལ༴ རེག་པ་ལས་རྒྱལ༴ ཚོར་བ་ལས་རྒྱལ༴ སྲེད་པ་ལས་རྒྱལ༴ ལེན་པ་ལས་རྒྱལ༴ སྲིད་པ་ལས་རྒྱལ༴ སྐྱེ་བ་ལས་རྒྱལ༴ རྒ་ཤི་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག །ཅེས་ཚར་གསུམ་བརྗོད་ལ་སྦལ་པ་མགོ་ཚུར་བསྟན་ལ་བཞག་གོ །དེ་ལྟ་བུ་ཉིན་ཕྱེད་བར་ལན་གསུམ་བྱའོ།། ༈ །།གཉིས་པ་དགྲ་བོ་བཀུག་ཅིང་ལིངྒ་ལ་བསྟིམ་པ་ནི། ཉིན་ཕྱེད་ཀྱི་དུས་སུ་རང་ཡི་དམ་དུ་གསལ་བའི་མདུན་དུ་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་གཡས་རྡོ་རྗེ་ལྕགས་ཀྱུ་གཡོན་ཞགས་པ་བསྣམས་པར་བསྐྱེད་ལ། སྤྱན་འདྲེན་མཆོད་བསྟོད་བྱ། རང་གི་ཐུགས་ཀའི་འོད་ཟེར་ཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ལ་ཕོག་པས། དེ་ལས་དེ་འདྲ་བ་གྲངས་མེད་པ་འཕྲོས་པས་དམིགས་བྱ་རང་དབང་མེད་པར་བཀུག་ནས་ལིངྒ་ལ་ཡང་ཡང་ཐིམ་པར་བསྒོམ་ལ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ཨ་ཛི་ཏེ་དགྲ་བོ་ཆེ་གེ་ཁུག་ཁུག་པཱ་ཤཾ་ཀུ་རུ་ཡེ་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཤིང་བཀུག །ལན་བཞི་གྱེར། ནུབ་མོ་ཡང་ལན་བཞི་གྱེར། དེ་ལྟར་དུས་བརྒྱད་དུ་འགུགས་གཞུག་བྱ། འགུགས་སྔགས་དང་ལས་བཞི་བྱ། དེ་ཕྱིན་ཆད་མི་དགོས་སོ།། ༈ །།གསུམ་པ་དགོས་དམིགས་བྱས་ཏེ་བུ་ལོན་བཀུག་པ་ནི། རང་གི་བུ་ལོན་ཚུར་བླང་དགོས་ན་རྡོ་འཁོར་སྟེང་དུ་སྦྲང་དུམ་གཅིག་བཞག་ལ། རང་ཡི་དམ་བསྒོམས་པའི་མདུན་དུ་ཨ་པ་རཱ་སྐུ་མདོག་ནག་པོ་གཡས་ལྕགས་ཀྱུ་གཡོན་ཞགས་པ་འཛིན་པ་དང་། གནམ་ས་བརྡབ་པ་དང་། ཉི་ཟླ་བརྡབ་པ་དང་། རི་རབ་བརྡབ་པ་རྣམས་ཀྱི་བར་དུ་དམིགས་བྱ་བསམ་ལ། རང་གི་ཐུགས་ཀ་ནས་འོད་ཟེར་འཕྲོས་པས་མདུན་གྱི་དེ་རྣམས་ལ་ཕོག་པས། དེ་རྣམས་ཀྱིས་དམིགས་བྱ་ཅེར་ཅེར་བཏང་བས་ཁོའི་ཁ་རྗེ་དབང་ཐང་དཔལ་དང་གྲགས་པ་བཀྲག་དང་གཟི་བརྗིད་ཚེ་དང་བསོད་ནམས་ལོངས་སྤྱོད་དཔལ་འབྱོར་བདེན་པ་ཐམས་ཅད་ཤག་ཤག་ནས། བདག་གི་བདེན་པའི་སྣོད་དུ་གྱུར་ནས་བདག་བཀྲག་མདངས་དང་ལྡན་པར་བསམ་ལ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ཨ་ཛི་ཏེ་བདག་བུ་ལོན་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱལ་བར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། ཁྱད་པར་དུ་དགྲ་བོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བཀྲག་མདངས་ཁོ་ལ་བསྡུ། ཁོའི་བཀྲག་མདངས་བསོད་ནམས་ནོར་རྫས་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་འདུས་པར་བསམ་ལ། སྒྲུབ་པ་པོ་རང་ཉིད་ཀྱང་སེམས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་དྲིལ་ནས་དམིགས་པ་གསལ་ཡང་ཡང་གདབ་ཅིང་གོང་གི་སྔགས་འདི་དག་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ཏེ་རང་གི་ལྕེ་ཐོག་ཏུ་བཞག་པས་ཁོའི་བཀྲག་མདངས་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་བདག་གིས་ཐོབ་པར་བསམ་མོ། །དེ་ལྟར་བྱས་པས་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བའོ།། ༈ །།གཉིས་པ་ཕྱི་དྲོ་གཞན་ཕམ་པར་བྱ་བ་ནི། རང་གི་མདུན་དུ་མཚོ་ནག་ལ་གཏིང་ཟབ་པའི་ནང་དུ་སྦལ་པ་དཀར་ནག་གཉིས་ལྟོ་བ་ཁ་སྦྱོར་བའི་བར་དུ་ནྲྀ་ལས་དགྲ་བོ་རིད་ཅིང་ལུས་སྐམ་པ་ཡི་དྭགས་འདྲ་བ་ཞིག་ཏུ་བསམ་ལ། ཁོ་སྦལ་པ་དཀར་ནག་གི་ལྟོར་ཚུད་ནས་སྦལ་པའི་རྐང་ལག་བཞི་ཡིས་ཡར་འཁྱུད་མར་འཁྱུད་བྱས་པས་ཁོ་ལ་འགུལ་དབང་དང་སྨྲ་དབང་མེད་ཅིང་དབང་པོ་ཁ་ཞབས་ལོག་པར་བསམ་ལ། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ཨ་ཛི་ཏེ་དགྲ་བོ་འདི་རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ་པར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་སྔགས་བརྒྱ་རེ་ཐོན་པ་དང་། སྔགས་ཤམ་ནི། ཨོཾ་ཧྲཱིཿཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ཨ་ཛི་ཏེ་དགྲ་བོ་འདི་ བསོད་ནམས་ཐམས་ཅད་ལས་ ཕམ་པར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། མགོ་མཇུག་སྔར་བཞིན་འགྲེས་བྱའོ། །ནམ་མཁའི་ཁམས་ལས་ཕམ༴ ཆུའི་ཁམས་ལས་ཕམ༴ ས་ཡི་ཁམས་ལས་ཕམ༴ མེའི་ཁམས་ལས་ཕམ༴ རླུང་གི་ཁམས་ལས་ཕམ༴ ཤགས་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ༴ བུ་ལོན་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ༴ འདོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ༴ རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ༴ བསམ་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ༴ ནད་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ༴ འཇིགས་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ༴ ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ༴ ཤགས་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ༴ རྩོད་པ་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ༴ གཡུལ་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ༴ དགྲ་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ༴ བུ་ལོན་ཐམས་ཅད་ལས་ཕམ༴ མ་རིག་པ་ལས་ཕམ༴ འདུ་བྱེད་ལས་ཕམ༴ རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལས་ཕམ༴ མིང་དང་གཟུགས་ལས་ཕམ༴ སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་ལས་ཕམ༴ རེག་པ་ལས་ཕམ༴ ཚོར་བ་ལས་ཕམ༴ སྲེད་པ་ལས་ཕམ༴ ལེན་པ་ལས་ཕམ༴ སྲིད་པ་ལས་ཕམ༴ སྐྱེ་བ་ལས་ཕམ༴ རྒ་ཤི་ལས་ཕམ་པར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་ལན་བདུན་ཙམ་བརྗོད་ལ་ཡུངས་དཀར་གྱིས་བྲུབ་ཁུང་ནང་གི་རྐང་ཞབས་འཁོར་ལོ་ལིང་རྩེ་ཅན་དེ་བྲབ་བོ། །དེ་ནས་སྦལ་འཁོར་གཡོན་དུ་བསྐོར་ལ་ཚིག་འདི་བརྗོད། དགྲ་བོ་ཆེ་གེ་འདིའི་ལུས་དང་ཡན་ལག་བཅིངས་ནས་འགུལ་མི་ཤེས་པར་གྱུར་ཅིག །ངག་དང་ལྕེ་བཅིངས་ནས་སྨྲ་མི་ཤེས་པར་གྱུར་ཅིག །ཡིད་དང་སེམས་བཅིངས་ནས་བསམ་མི་ཤེས་པར་གྱུར་ཅིག །ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་བྱ་སྤུ་མེས་འཚིག་པ་བཞིན་དུ་ཐོངས་ཤིག །ཅེས་བརྗོད་ལ་སྦལ་པ་མགོ་ཕར་བསྟན་ལ་བཞག་གོ །དེ་ལྟ་བུ་ལན་གསུམ་མམ་མང་དུ་བྱའོ།། ༈ །།གཞན་གྱི་བུ་ལོན་རང་གིས་ཕར་འཇལ་དགོས་ན། དགྲ་བོའི་གཟུགས་བཟོས་ལ་ཟམ་གོག་གི་ནང་དུ་བཞག །འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་ཡི་དྭགས་ཐམས་ཅད་བཀུག་ནས་ཁོ་ལ་བསྟིམ། ཁོ་ལ་ནུས་པ་མེད་ཅིང་རིད་པ་སྐམ་པ་ཉམ་ཐག་པ་ཡི་དྭགས་འདྲ་བ་གཅིག་བསམ་ལ། ནུབ་མོའི་དུས་སུ་ལན་ཆགས་ཆངས་རིལ་ལ། ཨོཾ་ན་མཿསརྦ་ཏ་ཐཱ་ག་ཏ་ཨ་ཝ་ལོ་ཀི་ཏེ་ཨོཾ་སམྦྷ་ར་སོགས་ཀྱིས་བསྔོ། ལན་ཆགས་ཟམ་ནང་གཟུགས་མདུན་དུ་སྤུང་། དེ་ནས་སྒྲུབ་པ་ཞག་བདུན་ནམ་གསུམ་མམ་ཅི་ནུས་བྱས་པའི་ནུབ་མོ་ཐུན་མཇུག་ལ། ལས་སྔགས་འདི་དང་སྦྲེལ་ལ་བཀླག་གོ །ཨོཾ་ཧྲཱིཿཨ་པ་རཱ་ཛི་ཏ་ཨ་ཛི་ཏེ་ཧྲཱིཿཛཿཆེ་གེ་ཟློག་ཟློག་འུར་འུར་ཆེམ་ཆེམ་ནལ་ནལ་དགྲ་བོ་ཆེ་གེ་མོ་ཕམ་པར་གྱུར་ཅིག་སྭཱ་ཧཱ། ཞེས་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་བཟླས་ལ་ཐུན་རྡེག་གོ །དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་དུས་སུ་དམ་ཚིག་ལ་ཁྱི་དང་བུད་མེད་ཤ་ཆང་སྒོག་གསུམ་སྤང་། སྒྲུབ་པ་ཐོན་ནས་སྲུང་འཁོར་འདོགས་པའི་དུས་སུ་སྔར་གྱི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བདག་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསྒོམ་མོ།། ༈ །།གསུམ་པ་རྗེས་གནན་པའི་རིམ་པ་ནི། སྦལ་འཁོར་སྔགས་མཚམས་སུ་མིང་ཡིག་ཡོད་པ་བྲད་དེ་འགོལ་སར་བཞག །བར་གྱི་ལིངྒ་རྐྱང་པ་དེ་ཆུ་མིག་གི་ཁ་ནུབ་བསྟན་ཀླུ་གདོལ་པ་གནས་པའི་སར་ཕུར་པ་བརྡུང་བའི་ཤུལ་དུ་བཅུག་ལ་དམོད་བཅོལ་འདི་ལྟར་བྱའོ། །འོ་ཆུ་མིག་འདི་ལ་གནས་པའི་ཀླུ་བདུད་ནག་པོ་ཁྱོད་ལ་དམ་ཉམས་པའི་དགྲ་བོ་འདི་ཟས་སྐལ་དུ་གཏད་དོ། །མ་ཤོར་ཅིག །འཐུང་སྐལ་དུ་གཏད་དོ་མ་ཤོར་ཅིག །ཅེས་སོགས་ཤེས་ཚད་བརྗོད་ནས། རྡོ་ལེབ་ལ་རྡོ་རྗེ་རྒྱ་གྲམ་བྲིས་པས་དོང་ཁ་གཅད། དེ་ལྟར་མ་འཛོམ་ན་ལམ་རྒྱ་གྲམ་མམ་མཆོད་རྟེན་སོགས་ཀྱི་ཞབས་སུ་གནན། ཟམ་གོག་ནང་གི་དགྲ་གཟུགས་དེ་དང་ཆངས་རིལ་ཐམས་ཅད་ཆུ་བོའི་གཞུང་ལ་བསྐུར་རོ། །རྐང་ཞབས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དེ་རེ་བ་ཟུར་གསུམ་ནང་དུ་བཅུག་ལ་དེ་ལྷྭམ་གཡོན་པའི་ནང་དུ་རྐང་རྟིང་དུ་ཕོག་པར་བྱས་ལ་བཅུག་ནས། རང་ཉིད་འགྲོ་ལམ་འདུག་སྡོད་དུས་སྔ་དྲོ་ཕྱི་དྲོ་གོང་དང་འདྲ་བར་བྱས་ལ་སྔགས་བཟླའོ། །ཡང་ན་ལིང་རྐྱང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཉིས་ཀ་མཉམ་དུ་གནན་པ་བྱའོ། །དེ་ལྟར་གནོད་སྦྱིན་རྡོ་འཁོར་སྒྲུབ་པའི་ཐབས། །གནམ་སའི་ཙཀྲ་བསྐོར་བ་ཞེས་བྱ་འདི། །མན་ངག་ཡིག་ཆུང་ཀུན་ལས་མདོར་བསྡུས་ནས། ཁོ་བོ་ནམ་མཁའ་རིན་ཆེན་བདག་གིས་བཀོད། །འཁྲུལ་ན་བཟོད་གསོལ་མ་འཁྲུལ་དགེ་བ་དེས། །དགྲ་སྡང་ཚར་གཅོད་བསྟན་པ་དར་རྒྱས་ཤོག། །།\nRetrieved from "http://rtz.tsadra.org/index.php?title=Terdzo-%27I-023&oldid=128574"\nThis page was last edited on 21 February 2019, at 21:39.


རྒྱ་གར་གནད་ཡོད་མི་སྣ་ཁག་གཅིག་གིས་བོད་དོན་ཞུ་སྙན་སྟེང་མཚན་རྟགས་བཀོད་ནས་རྒྱབ་སྐྱོར་གནང་བ། ཅེན་ན་ཡི་ནང་བདེན་པའི་མེ་ལྕེ་སྐོར་བསྐྱོད་ཐད་གསར་འགོད་ལྷན་ཚོགས། – བོད་མི་མང་སྤྱི་འཐུས་ལྷན་ཚོགས།\nཅེ་ནི་ཡི། ཕྱི་ལོ་ ༢༠༡༢ ཟླ་ ༧ ཚེས་ ༡༢།བདེན་པའི་མེ་ལྕེ་སྐོར་བསྐྱོད་ཀྱི་ལས་འགུལ་ལ་རྒྱ་གར་ལྷོ་ཕྱོགས་ས་ཁུལ་གང་སར་རྒྱ་གར་ཡུལ་མི་སྤྱི་ཡོངས་ནས་རྒྱབ་སྐྱོར་ཆེན་པོ་ཐོབ་བཞིན་ཡོད་པ་མ་ཟད། ལས་འགུལ་འདི་བཞིན་རྒྱ་གར་དབུས་ཆེས་མཐོའི་ཁྲིམས་ཁང་གི་ཁྲིམས་དཔོན་ཟུར་པ་དང་། ཀེ་ར་ལ་མངའ་སྡེའི་བློན་ཆེན་ཟུར་པ། རྒྱ་གར་གྱི་ཆེས་སྙན་གྲགས་ཆེ་བའི་གཟེངས་རྟགས་ Padma Vibhushan བཞེས་མྱོང་མཁན་སྐུ་ཞབས་ V. R. Krishna Iyer མཆོག་གིས་དབུ་འབྱེད་གནང་བ་དང་འབྲེལ། འཛམ་གླིང་མཉམ་འབྲེལ་རྒྱལ་ཚོགས་ལ་འབུལ་རྒྱུའི་བོད་དོན་ཞུ་སྙན་སྟེང་མཚན་རྟགས་ཐོག་མ་དེ་ཁོང་གིས་གནང་སྟེ། ལས་འགུལ་གཟི་བརྗིད་དང་ལྡན་པའི་ངང་དབུ་འབྱེད་གནང་ཡོད་ལ། སྤྱི་འཐུས་ཀརྨ་ཡེ་ཤེས་ལགས་ཀྱིས་སྣེ་ཁྲིད་པའི་བདེན་པའི་མེ་ལྕེ་དེ་བཞིན་སྐོར་བསྐྱོད་ད་བར་ག་པར་བྱས་ཀྱང་བོད་དོན་རྒྱབ་སྐྱོར་བ་རེ་ཟུང་ཙམ་མ་ཡིན་པར། རྒྱ་གར་མི་མང་སྤྱི་ཡོངས་ནས་རྒྱབ་སྐྱོར་དང་ཐུགས་སྣང་ཤུགས་ཆེ་གནང་བཞིན་ཡོད་པ་དང་། ད་བར་བརྒྱུད་ལམ་ཁག་ནང་དྲིལ་བསྒྲགས་ཤུགས་ཆེ་བྱུང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་རྒྱ་གར་མང་ཚོགས་ཁྲོད་ལས་འགུལ་སྐོར་ལ་བརྒྱུད་བསྒྲགས་ཀྱང་ཤུགས་ཆེན་ཐོབ་ཡོད།\nཅེན་ན་ཡི་གསར་འགོད་མཐུན་ཚོགས་ཀྱི་ཚོགས་ཁང་ནང་། ༡༢།༧།༢༠༡༢ ཕྱི་ཚེས་ ༡༢ ཉིན་གྱི་ཞོགས་པའི་ཆུ་ཚོད་ ༡༡།༠༠ ཐོག་ཅེན་ན་ཡི་གསར་འགོད་མཐུན་ཚོགས་ཀྱི་ཚོགས་ཁང་ནང་བདེན་པའི་མེ་ལྕེ་སྐོར་བསྐྱོད་དང་འབྲེལ་བའི་གསར་འགོད་ལྷན་ཚོགས་སར་སྤྱི་འཐུས་ཀརྨ་ཡེ་ཤེས་ལགས་ཀྱིས་གསུངས་བཤད་གནང་ཡོད་ལ། ཁོང་གིས་དང་ཐོག་བོད་ནང་གི་ད་ལྟའི་ཛ་དྲག་གནས་སྟངས་དང་། བདེན་པའི་མེ་ལྕེ་སྐོར་བསྐྱོད་ཀྱི་ལས་འགུལ་སྤྱི། སྐོར་བསྐྱོད་བརྒྱུད་བོད་དོན་ཞུ་སྙན་སྟེང་ས་རྟགས་བསྡུ་འགོད་ཀྱི་ལས་འགུལ་སོགས་ཡོངས་ངོ་སྤྲོད་གནང་ཡོད་པར་མ་ཟད། ལྷག་པར་ཉེ་འཆར་ཕྱི་ཚེས་ ༧ ཉིན་བོད་ཀྱི་རྒྱལ་ས་ལྷ་སའི་འདམས་གཞུང་ཁུལ་ནས་ཡིན་པ་བོད་མི་གཞོན་སྐྱེས་རང་ལོ་ ༢༢ ཅན་ཚེ་དབང་རྡོ་རྗེ་ལགས་ཀྱིས་བོད་བསྟན་སྲིད་ཆེད་རང་ལུས་མེར་སྲེག་བཏང་བ་དང་། ད་ལྟ་ཁོང་གི་སྐུ་གཟུགས་གནས་སྟངས་ཁ་གསལ་མེད་ཀྱང་ཛ་དྲག་ཆེན་པོའི་ངང་གནས་ཡོད་པ་ཚོད་དཔག་ཐུབ་པ་དང་། ཕྱི་ལོ་ ༢༠༠༩ ནས་ད་བར་རྒྱལ་གཅེས་པ་བོད་མི་ ༤༣ ནས་རང་ལུས་མེར་སྲེག་བཏང་ཡོད་པའི་ཁོངས་ནས་ ༣༡ དགོངས་པ་རྫོགས་པ་དང་། ༡༢ ཀྱི་གནས་སྟངས་ད་ལྟའང་ཤེས་རྟོགས་མ་ཐུབ་པར་ལྷག་ཡོད་པ་སོགས་མདོར་ན་བོད་ནང་གི་ཛ་དྲག་གནས་སྟངས་སྤྱིའི་སྐོར་དང་། འཛམ་གླིང་འདིའི་སྟེང་ཤིན་ཏུ་རྩ་ཆེ་བའི་རིག་གཞུང་ཞིག དེ་དང་འབྲེལ་བའི་མི་རིགས་ཤིག་རྩ་བརླག་འགྲོ་ཉེན་ཡོད་པའི་སྐོར་སོགས་ངོ་སྤྲོད་དང་། གསར་འགོད་པའི་དྲི་བར་ལན་འདེབས་སོགས་གནང་ཡོད་པ་རེད། གསར་འགོད་ལྷན་ཚོགས་སྐབས་སྤྱི་འཐུས་ཀརྨ་ཡེ་ཤེས་ལགས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོའི་ངོ་སྤྲོད་གཏམ་བཤད་དང་དྲི་བར་ལན་འདེབས་བཅས་པ་ Madras University མ་རྡ་ར་སི་གཙུག་ལག་སློབ་གཉེར་ཁང་གི་སློབ་དཔོན་སྐུ་ཞབས་མ་ནི་ལགས་ཀྱིས་སྐད་བསྒྱུར་ཡང་གནང་ཡོད་པ་རེད།\nསྐུ་ཞབས་ (Walter. I. Davaram) ཝལ་ཊར་རྡ་ཝ་རམ་མཆོག རྒྱ་གར་གྱི་ཧོག་ཀི་རྩེད་འགྲན་པ་ Padmasri རྒྱ་གར་གྱི་དབུས་སྤྱི་ཁྱབ་འོས་བསྡུའི་འགན་འཛིན་ཟུར་པ་སྐུ་ཞབས་ཊི་ཨན་སེ་ཤན་ T. N. Seshan མཆོག གློག་བརྙན་སྒྱུ་སྩལ་བྱུས་འགོད་པ་སྐུ་ཞབས་ (Thota Tharrani)\nད་རེས་རྒྱ་གར་ལྷོ་ཕྱོགས་ཁུལ་གྱི་བདེན་པའི་མེ་ལྕེ་སྐོར་བསྐྱོད་སྐབས་ད་བར་རྒྱ་གར་གྱི་སྙན་གྲགས་ཆེ་བའི་མི་སྣ་མང་པོ་སླེབས་ཐུབ་ཡོད། དཔེར་ན། རྒྱ་གར་གྱི་དབུས་སྤྱི་ཁྱབ་འོས་བསྡུའི་འགན་འཛིན་ཟུར་པ་སྐུ་ཞབས་ཊི་ཨན་སེ་ཤན་ T. N. Seshan མཆོག་དང་། རྒྱ་གར་གྱི་ཧོག་ཀི་རྩེད་འགྲན་པ་ Padmasri དང་ Arjuna བྱ་དགའ་བཞེས་མྱོང་མཁན་འཛམ་གླིང་རྩེད་འགྲན་ཆེན་མོའི་སྐབས་རྒྱ་གར་ལ་གསེར་གྱི་རྟགས་མ་ཐོབ་སྐབས་རྩེད་འགྲན་གྱི་དབུ་ཁྲིད་པ་སྐུ་ཞབས་ (V. Baskaran) ཝི་སྦས་ཀ་རན་མཆོག རྒྱ་གར་ནང་སྙན་གྲགས་ཆེ་བའི་རི་མོ་བ་དང་། གློག་བརྙན་སྒྱུ་སྩལ་བྱུས་འགོད་པ་སྐུ་ཞབས་ (Thota Tharrani) ཐོ་ཐ་ཐ་ར་ནི་མཆོག སྤྱིར་རྒྱ་གར་དང་ཡང་སྒོས་ཏ་མིལ་ན་ཌུ་མངའ་སྡེའི་ནང་ཆེ་མཐོང་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བའི་སྐོར་སྲུང་སྤྱི་ཁྱབ་ཟུར་པ་སྐུ་ཞབས་ (Walter. I. Davaram) ཝལ་ཊར་རྡ་ཝ་རམ་མཆོག་སོགས་རྒྱ་གར་གྱི་སྲི་ཞུ་བ་ཟུར་པ་རྒན་གྲས་དང་། དབུས་ཁྲིམས་དཔོན་ཟུར་པ། སྐོར་སྲུང་སྤྱི་ཁྱབ་ཟུར་པ། རྒྱུ་སྩལ་བ། རྩེད་འགྲན་པ། གློག་བརྙན་བཟོ་བསྐྲུན་པ། མཐོ་སློབ་གྱི་སློབ་དཔོན། ཆོས་ལུགས་མི་སྣ། གསར་འགོད་པ། སློབ་ཕྲུག མི་མང་སྤྱི་ཡོངས་དང་། ལྷག་པར་ཤེས་ཡོན་བསྟི་གནས་ཁག་བཅས་ནས་བོད་མིར་གདུང་སེམས་མཉམ་བསྐྱེད་དང་། བོད་དོན་ལས་འགུལ་ལ་ཐུགས་སྣང་དང་རྒྱལ་ཚོགས་ལ་འབུལ་ལམ་ཞུ་རྒྱུའི་ཞུ་སྙན་སྟེངས་མཚན་རྟགས་གནང་བ་བཅས་རྒྱབ་སྐྱོར་གྱི་རྣམ་པ་ཤུགས་ཆེ་ཐོབ་ཡོད།\nསྐུ་ཞབས་ཊི་ཨན་སེ་ཤན་ T. N. Seshan མཆོག IIT སློབ་དཔོན། གློག་བརྙན་སྒྱུ་སྩལ་བྱུས་འགོད་པ་སྐུ་ཞབས་ (Thota Tharrani)\nགོང་གསལ་སྙན་གྲགས་ཅན་གྱི་མི་སྣ་རྣམས་ལ་མཇལ་འཕྲད་སྐབས་ཚང་མས་༸གོང་ས་༸སྐྱབས་མགོན་ཆེན་པོ་མཆོག་ལ་ཐུགས་ཡིད་ཆེས་དང་། ཐུགས་རྗེ་བྱིན་རླབས་ལ་སྔགས་བརྗོད་ཞུས་པས་མ་ཟད། བོད་ནང་གི་ད་ལྟའི་ཡ་ང་བའི་ཛ་དྲག་གནས་སྟངས་ལ་གདུང་སེམས་མཉམ་བསྐྱེད་དང་། བོད་དོན་ཐད་ད་དུང་བོད་མི་ཚོས་རང་དོན་རང་གཅེས་ཀྱི་འབད་བརྩོན་ལྷོད་མེད་བྱེད་དགོས་པ་མ་ཟད། ཤེས་ཡོན་སྤྱི་དང་ལྷག་པར་ཚན་རིག་དང་འཕྲུལ་རིགས་ཤེས་ཡོན་ཐོག་དམིགས་བསལ་ཐུགས་སྣང་དགོས་པ། བོད་ནང་བོད་མི་གཞོན་སྐྱེས་ཚོས་རྒྱལ་གཅེས་སྙིང་སྟོབས་ལྡན་པའི་ལས་འགུལ་རང་ལུས་མེར་སྲེག་བཏང་དང་གཏོང་བཞིན་པ་དེ་བཞིན་མ་བྱེད་ཀ་མེད་གྱུར་བ་དང་། ད་ལྟའི་དུས་སྐབས་འདིར་རྒྱལ་གཅེས་སྙིང་སྟོབས་ལྡན་པའི་བོད་མི་རྣམས་འཚོ་དགོས་པ་གལ་ཆེན་དང་། ཁོང་ཚོའི་ཚེ་སྲོག་ཤོར་བར་བློ་འགྱོད། བོད་མི་དང་དྲང་བདེན་གྱི་འཐབ་རྩོད་ལ་གདུང་སེམས་མཉམ་བསྐྱེད་དང་རྒྱབ་སྐྱོར་ཡོད་སྐོར་སོགས་ཚང་མས་གཅིག་གྱུར་ལྟ་བུས་བཀའ་གནང་བྱུང་།\nདམ་པ་གྷན་རྡིའི་ཚ་བོ་སྐུ་ཞབས་ Gopalakrishna Gandhi མཆོགད་དུང་འདི་ཁུལ་གནས་བཞུགས་རྒྱ་གར་གྱི་མེས་པོ་དམ་པ་གྷན་རྡིའི་ཚ་བོ་སྐུ་ཞབས་ Gopalakrishna Gandhi མཆོག་མཇལ་འཕྲད་ཞུ་ཏེ། བོད་དོན་སྤྱི་དང་། ད་ལྟ་བོད་ནང་གི་ཛ་དྲག་གནས་སྟངས་སྐོར་ངོ་སྤྲོད་སྙན་གསེང་ཞུས་པ་དང་། ཁོང་གིས་སྐབས་དེར་འགྲེལ་བརྗོད་གནང་དོན། ༸གོང་ས་༸སྐྱབས་མགོན་ཆེན་པོ་མཆོག་གིས་གང་ཐུགས་སྨོན་གནང་བཞིན་ཡོད་པ་དེར་ཁོང་ནས་སྨོན་འདུན་ཞུ་བཞིན་ཡོད་ཅེས་འགྲེལ་བརྗོད་ཀྱང་གནང་བྱུང་།\nད་རེས་ཀྱི་སྐོར་བསྐྱོད་འདི་བརྒྱུད་སྤྱི་འཐུས་ཀརྨ་ཡེ་ཤེས་ལགས་ནས་འདི་ཁུལ་ IIT གཙུག་ལག་སློབ་གཉེར་ཁང་དུ་ངོ་བཅར་དང་འབྲེལ་སློབ་ཕྲུག་ཚོ་ཁག་གཅིག་དང་མཇལ་འཕྲད་ཞུས་ཏེ། བོད་དོན་ངོ་སྤྲོད་དང་ས་རྟགས་བསྡུ་འགོད་ལས་འགུལ་ནང་མཉམ་ཞུགས་ཡོང་བ་རེ་འདུན་ཞུས་པར་ཚང་མས་ཐུགས་སྣང་ཆེན་པོ་གནང་ཡོད་པ་རེད།\nཕྱི་ལོ་ ༢༠༡༢ ཟླ་ ༧ ཚེས་ ༦ ༸གོང་ས་༸སྐྱབས་མགོན་ཆེན་པོ་མཆོག་གི་སྐུའི་འཁྲུངས་སྐར་ཉིན་དབུ་འཛུགས་ཞུས་པའི་རྒྱ་གར་ལྷོ་ཕྱོགས་ཁུལ་དུ་སྐོར་བསྐྱོད་བྱས་དང་བྱེད་བཞིན་པའི་བདེན་པའི་མེ་ལྕེ་དེ་བཞིན་རྒྱ་གར་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཀོཨེམ་སྦ་ཊོར། Coimbatore དང་། Pondicherry སྤོན་ཌི་ཅི་རི། Auroville ཨོ་རོ་ཝི་ལི་བཅས་སུ་སྐོར་བསྐྱོད་ཟིན་ཏེ། ཕྱི་ཚེས་ ༡༠ ཉིན་ Tamil Nadu ཏ་མི་ན་ཌུ་མངའ་སྡེའི་རྒྱལ་ས་ Chennai ཅེན་ན་ཡི་ཁུལ་དུ་འབྱོར་བ་དང་། ཕྱི་ཚེས་ ༡༡ ཉིན་ Lady Andal School ཞེས་པའི་གྲྭ་སྙན་གྲགས་ཅན་གྱི་སློབ་གྲྭའི་ཞོགས་ཚོགས་སྐབས་བོད་དོན་ས་རྟགས་བསྡུ་འགོད་ཀྱི་ལས་འགུལ་དབུ་འཛུགས་བྱས་སྐབས་སློབ་ཕྲུག་ཚོས་དགའ་བོའི་ངང་མཚན་རྟགས་གནང་བས་མ་ཟད། ད་དུང་མུ་མཐུད་མཚན་རྟགས་བསྡུ་འགོད་གནང་རྒྱུའི་ཁས་ལེན་ཀྱང་གནང་ཡོད་པ་རེད། དེ་རྗེསའདི་ཁུལ་རྟེན་གཞི་བྱས་པའི་ All India Catholic University Federation (AICUF) ཞེས་རྒྱ་གར་རྒྱལ་ཡེ་ཤུའི་གཙུག་ལག་སློབ་གཉེར་ཁང་གི་དབུ་འཛིན་སྐུ་ཞབས་ Rev. Fr. M. G. Selvin Raj S.J མཆོག་མཇལ་འཕྲད་ཞུས་ཏེ། ལས་འགུལ་སྐོར་ངོ་སྤྲོད་དང་། ས་རྟགས་བསྡུ་འགོད་སྐོར་སྙན་གསན་ཞུས་པར་དབུ་འཛིན་མཆོག་ནས་ས་རྟགས་བསྡུ་འགོད་ཐད་ཤུགས་སྣོན་རྒྱག་རྒྱུའི་ཞལ་བཞེས་ཀྱང་གནང་བ་མ་ཟད། རིང་མིན་ཕྱི་ཟླ་ ༨ པའི་ནང་སྒྲིག་འཛུགས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་སྐབས་བོད་དོན་གླེང་སློང་དང་། མཚན་རྟགས་བསྡུ་འགོད་གནང་རྒྱུའི་ཞལ་བཞེས་ཀྱང་གནང་ཡོད་པ་རེད། དེ་རྗེས་སྤྱི་འཐུས་ཀརྨ་ཡེ་ཤེས་ལགས་ཀྱིས་སྣེ་ཁྲིད་པའི་བོད་པའི་སློབ་ཕྲུག་དང་བོད་དོན་རྒྱབ་སྐྱོར་བ་ལྕམ་སྐུ་ཨ་ཤ་རེ་ཌི་ལགས་བཅས་འདུས་པའི་སྐུ་ཚབ་ Madras University མ་རྡ་ར་སི་གཙུག་ལག་སློབ་གཉེར་ཁང་གི་སློབ་དཔོན་སྐུ་ཞབས་མ་ནི་ལགས་ཀྱི་སར་ངོ་བཅར་དང་ཁོང་ལ་ད་ལྟའི་བོད་ཀྱི་གནས་སྟངས་དང་། བདེན་པའི་མེ་ལྕེ་སྐོར་བསྐྱོད་ཀྱི་ལས་འགུལ་སྐོར་ངོ་སྤྲོད་ཞུས་མ་ཐག ཁོང་གིས་མཉམ་འབྲེལ་རྒྱལ་ཚོགས་སུ་འབུལ་རྒྱུའི་ས་རྟགས་བསྡུ་འགོད་ཐད་ཁོང་དང་སློབ་ཕྲུག་བཅས་ནས་རྒྱབ་སྐྱོར་ཤུགས་ཆེ་གནང་རྒྱུའི་ཞལ་བཞེས་ཀྱང་ཐོབ་པ་བྱུང་ཡོད། དེ་རྗེས་འདི་ཁུལ་དབྱིན་སྐད་སློབ་ཁྲིད་གནང་མཁན་གྱི་བསྟི་གནས་ཤིག་ཏུ་ངོ་བཅར་དང་། དེའི་ནང་ཕྱག་ལས་གནང་མཁན་ཚང་མར་བོད་དོན་དང་ད་ལྟའི་ལས་འགུལ་སྐོར་ངོ་སྤྲོད་ཞུས་སྐབས། ཁོང་ཚོས་མ་སྐུལ་དྭང་བླང་ཐོག་དེང་དུས་དྲ་རྒྱའི་ཕྲུལ་ལས་ Youtube བརྒྱུད་ལས་འགུལ་སྐོར་དྲིལ་བསྒྲགས་ཆེད་གཟུགས་མཐོང་གློག་བརྙན་ཞིག་བཟོ་རྒྱུའི་ལས་གཞི་དངོས་སུ་དབུ་འཛུགས་ཀྱང་གནང་ཡོད་པ་རེད།\nད་རེས་ཀྱི་ལས་འགུལ་འདི་བརྒྱུད་འཛམ་གླིང་མཉམ་འབྲེལ་རྒྱལ་ཚོགས་ལ་འབུལ་རྒྱུའི་ཞུ་སྙན་སྟེང་འཛམ་གླིང་ཁྱོན་ཡོངས་ནས་ཉུང་མཐར་ས་རྟགས་འབུམ་ཕྲག་འགའ་ལྷག་བསྡུ་རུབ་ཞུ་རྒྱུ་དང་། བསྡུ་རུབ་ཟིན་པའི་ས་རྟགས་རྣམས་བོད་མི་མང་སྤྱི་འཐུས་ལྷན་ཚོགས་ཀྱི་བདེན་པའི་མེ་ལྕེ་སྐོར་བསྐྱོད་ཀྱི་ལས་འགུལ་ཚོགས་ཆུང་ལ་ཕྱི་ཟླ་ ༡༡ ཚེས་ ༡༥ འགྱངས་མེད་འབྱོར་ཟིན་པ་དགོས། ཚོགས་ཚུང་ནས་ས་རྟགས་ཚང་མ་ཕྱོགས་སྒྲིག་གིས་རྒྱལ་ཚོགས་ཀྱི་སྤྱི་ཁྱབ་དྲུང་ཆེ་མཆོག་དང་། རྒྱལ་ཚོགས་ཀྱི་འགྲོ་བ་མིའི་ཐོབ་ཐང་ལྷན་ཁང་། རྒྱ་གར་རྒྱལ་ས་ལྡི་ལིར་རྟེན་གཞི་བྱས་པའི་རྒྱལ་ཚོགས་ཀྱི་དྲིལ་བསྒྲགས་ལས་ཁུངས་སོ་སོར་ཕྱི་ཟླ་ ༡༢ ཚེས་ ༡༠ རྒྱལ་སྤྱིའི་འགྲོ་བ་མིའི་ཐོབ་ཐང་གི་ཉིན་མོར་ཉིན་བརྒྱ་དུས་གཅིག་ཏུ་འབུལ་ལམ་ཞུ་རྒྱུ་ལགས་ན། བདེན་པའི་མེ་ལྕེ་སྐོར་བསྐྱོད་འབྱོར་ཡུལ་ཁག་ཙམ་མ་ཡིན་པར་བོད་མི་ཡོངས་ནས་ལས་འགུལ་འདིའི་ནང་མཉམ་ཞུགས་དང་། ས་རྟགས་བསྡུ་འགོད་ཀྱི་ལས་འགུལ་ནང་འཛུལ་ཞུགས་དགོས་པའི་རེ་འདུན་ཞུ་བཞིན་ཡོད། ད་རེས་ཀྱི་ལས་འགུལ་འདིའི་དགོས་འདུན་ཁག་ནི།\nད་རེས་བདེན་པའི་མེ་ལྕེ་སྐོར་བསྐྱོད་ཀྱི་ལས་འགུལ་འདི་བཞིན་འདི་ག་ཅེན་ན་ཡི་ཁུལ་དུ་སྐོར་བསྐྱོད་གྲུབ་བསྟུན། རིམ་བཞིན་རྒྱ་གར་ལྷོ་ཕྱོགས་ Karnataka ཀར་ན་ཊ་ཀ་མངའ་སྡེའི་ནང་རྟེན་གཞིས་བྱས་པའི་བོད་སྦེལ་ཀོབ་བོད་མིའི་གཞིས་ཆགས་སུ་སྐོར་བསྐྱོད་ཞུ་རྒྱུ་ཡིན་པ་བཅས། བོད་མི་མང་སྤྱི་འཐུས་ཀརྨ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱི་ལོ་ ༢༠༡༢ ཟླ་ ༧ ཚེས་ ༡༢ ལ།