Ν. Ιωνίας Γαβριήλ: «Όλοι μαζί από τα σπίτια μας να ψάλλουμε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας» - ΕΚΚΛΗΣΙΑ ONLINE\nΝ. Ιωνίας Γαβριήλ: «Όλοι μαζί από τα σπίτια μας να ψάλλουμε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας»\nΤετάρτη, 18 Μαρτίου 2020 14:14\nΑρχική » ΝΕΑ » Ν. Ιωνίας Γαβριήλ: «Όλοι μαζί από τα σπίτια μας να ψάλλουμε τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας»\nΗ Πατρίδα μας, η Ελλάδα μας, βιώνει μια μεγάλη δοκιμασία. Ο αριθμός των κρουσμάτων από τη νόσο του κορωνοϊού αυξάνεται επιδημικά. Η στιγμή αυτή είναι ιδιαίτερα σοβαρή και επιτάσσει από όλους μας σύνεση, θάρρος και υπευθυνότητα. Καλούμαστε λοιπόν όλοι μας, να ακούσουμε τις προτροπές των ειδικών επιστημόνων και να μείνουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας!\nΗ επιλογή αυτή αποτελεί πλέον ζήτημα ζωτικής σημασίας. Είναι πράξη προσωπικής ευθύνης, υπευθυνότητας αλλά και έμπρακτης αγάπης προς τον πλησίον μας. Χρειάζεται από όλους μας φιλότιμο.\nΔιάγουμε την ιερότερη και κατανυκτικότερη περίοδο του εκκλησιαστικού έτους, αυτή της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Είναι περίοδος, κατά την οποία η Αγία μας Εκκλησία καλεί όλους μας σε πνευματικό αγώνα, προσφέροντάς μας όλα τα απαραίτητα εκείνα πνευματικά μέσα και εφόδια, ώστε να αξιωθούμε να εορτάσουμε την μεγάλη ημέρα της λαμπρής Αναστάσεως του Κυρίου μας.\nΣε αυτές λοιπόν τις «περίεργες» στιγμές που βιώνουμε, καλούμαστε να αγωνιστούμε πνευματικά μέσα από το σπίτι μας, την «κατ’ οίκον Εκκλησία» (Ρωμ. ιστ’, 4). Ο ιερός Χρυσόστομος μας προτρέπει άλλωστε: «Εκκλησίαν ποίησόν σου την οικίαν» (PG54, 607), να μετατρέψουμε δηλαδή την οικία μας σε τόπο και ναό της λατρείας του Θεού. Ας αγωνισθούμε λοιπόν προσευχόμενοι από τα σπίτια μας.\nΗ προσευχή, εκτός από επικοινωνία του ανθρώπου με το Θεό, είναι και έκφραση της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο. Αποτελεί δύναμη πνευματική και όπλο ισχυρό που φέρει σημαντικούς και ορατούς καρπούς.\nΑυτή τη στιγμή χρειάζεται από όλους μας προσευχή! Πολλή προσευχή! Προσευχή γι’ αυτούς που νοσούν, προσευχή για τους ιατρούς, προσευχή για το νοσηλευτικό προσωπικό των νοσοκομείων μας, προσευχή για τον πλησίον μας, για τις οικογένειές μας, για την πατρίδα μας, για τον πλανήτη μας, προσευχή για όλους μας!\nΟι Έλληνες, ανέκαθεν, σε κάθε δοκιμασία, προστρέχαμε να βρούμε προστασία και παρηγοριά στην Μητέρα του Θεού μας, στην Παναγία μας!\nΑπό τη χάρη Της αντλούσαμε δύναμη. Στο πανίερο Πρόσωπό Της βρίσκαμε την ελπίδα έναντι σε κάθε δοκιμασία. Ως έθνος και ως λαός έχουμε πονέσει πολύ και Εκείνη γνωρίζει πολύ καλά από πόνο, από θλίψη και δάκρυα.\nΗ Παναγία μας ποτέ δεν μας εγκατέλειψε! Ως Υπέρμαχος Στρατηγός του Έθνους μας στάθηκε πάντοτε σύμμαχος στις δίκαιες προσπάθειες των προγόνων μας και στήριγμα σε κάθε εθνική δοκιμασία.\nΑς προστρέξουμε και τώρα σε Αυτήν!\nΣας καλώ όλους, κάθε βράδυ στις 10.00μ.μ., από τα σπίτια μας, να ψάλλουμε τους Χαιρετισμούς στην Παναγία μας!\nΣας καλώ να ενώσουμε τις προσευχές μας και μαζί να ψάλλουμε το «Χαίρε» στην Μητέρα του Θεού και Μητέρα όλων μας.\nΌλοι μαζί να καταφύγουμε σε Εκείνη και να Την παρακαλέσουμε να βοηθήσει, ώστε να ξεπεράσουμε γρήγορα την δοκιμασία που αντιμετωπίζουμε ως λαός, ως έθνος και ως πλανήτης.\nΌλοι μαζί, κάθε βράδυ στις 10.00μ.μ. να ψάλλουμε το: «Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε»!\n7 μήνες πριν ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΙΣ, ΝΕΑΓ΄ Στάσης των Χαιρετισμών, Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας Γαβριήλ\nΚορωνοϊός-μέτρα: Αναστέλλεται η πληρωμή φόρων, €800 ευρώ σε εργαζόμενουςΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΝΑΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ\nΣαρακοστή των Χριστουγέννων: Αγρυπνία στον Ι.Ν. Αγ. Στεφάνου Ν. Ιωνίας (ΦΩΤΟ)\nΠανελλήνιες 2020: «Το μέλλον είναι δικό σας» λέει ο Μητροπολίτης Ν. Ιωνίας στους υποψήφιους\nΜήνυμα πρους του υποψήφιους των Πανελληνίων Εξετάσεων έστειλε ο Μητροπολίτης Ν. Ιωνίας Γαβριήλ, στο οποίο μεταξύ άλλων τονίζει να «πιστέψουν στον εαυτό τους».\nΗ Αποτομή της Τιμίας Κεφαλής Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στη Ν. Φιλαδέλφεια\nΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ: Με λαμπρότητα τιμήθηκε η ιερά μνήμη της Αποτομής της Τιμίας Κεφαλής του Αγίου ενδόξου Προφήτου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου στον πανηγυρίζοντα ιστορικό Ιερό Ναό Αγ. Ιωάννου Μαδύτου στη Ν. Φιλαδέλφεια.


Κυριακή, 20-Μαϊ-2018 11:42\nΣτη Σάντα Φε, μια μικρή, αγροτική κοινότητα στο νότιο Τέξας, η μαθήτρια λυκείου Τόρι Γουάιτ εκτιμά ότι αν ο δράστης "ήθελε να επιτεθεί στο σχολείο, θα το είχε κάνει" ακόμη κι αν η νομοθεσία για την οπλοκατοχή ήταν πιο αυστηρή στις ΗΠΑ, όπου το ένα τρίτο των παιδιών ζει σε σπίτια που διαθέτουν τουλάχιστον ένα όπλο.\nΜετά το μακελειό στο Πάρκλαντ, οι μαθητές του λυκείου Μάρτζορι Στόουνμαν Ντάγκλας αντέδρασαν εντελώς διαφορετικά στον θάνατο 17 ανθρώπων από τα πυρά του 19χρονου Νίκολας Κρουζ. Κατάφεραν να κινητοποιήσουν περισσότερο από ένα εκατομμύριο ανθρώπους που βγήκαν στους δρόμους για την "Πορεία για τις Ζωές μας".\nΜια αντίστοιχη κινητοποίηση –η οποία ωστόσο δεν κατάφερε να πείσει τους πολιτικούς να αναλάβουν δράση— "δεν πρόκειται να γίνει εδώ", δήλωσε ο Τζόρνταν Φλόρες, πρώην μαθητής του λυκείου της Σάντα Φε.\n"Πήγαμε. Είχα ένα πιστόλι στο γοφό, ένα τουφέκι στην πλάτη, εκείνος είχε ένα κυνηγετικό τουφέκι", θυμάται.\nΗ άποψη ότι τα όπλα ευθύνονται για τις τραγωδίες αυτές δεν έχει νόημα για τον Φλόρες. "Είναι εξωτερικοί παράγοντες", εξηγεί, όπως η κακή εκπαίδευση, η πίεση των ιστότοπων κοινωνικής δικτύωσης ή τα ψυχολογικά προβλήματα.\nΟ Ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης του Γκρεγκ Άμποτ είχε κάνει αίσθηση το 2015 όταν είχε γράψει στο Twitter: "Αισθάνομαι ΝΤΡΟΠΙΑΣΜΕΝΟΣ: Το Τέξας είναι #2 στη χώρα σε ό,τι αφορά την αγορά νέων όπλων, πίσω από την ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ. Τεξανοί, ας αυξήσουμε τους ρυθμούς".\nΈνας πατέρας μαθητή εξηγεί ότι τα όπλα ήταν πάντα μέρος της καθημερινότητάς του, από τότε που θυμάται τον εαυτό του. "Όταν ήμασταν στο λύκειο είχαμε τουφέκια στα φορτηγάκια μας. Οι φίλοι μου πήγαιναν για κυνήγι στο δάσος, πριν τα ψώνια", διηγείται. "Δεν φταίνε τα όπλα", τονίζει.\n"Δεν είναι οδυνηρό; Δεν είναι λυπηρό;", διερωτάται η Σάντι Φίλιπς. "Όταν υπάρχουν 300 εκατομμύρια όπλα στους δρόμους, είναι αρκετά εύκολο να σημειωθούν τέτοια περιστατικά". "Το να ισχυριζόμαστε ότι δεν έχουμε πρόβλημα με τα όπλα είναι παράλογο", τονίζει.


Ανεβαίνει η Μονακό...\nΑνεβαίνει η Μονακό…\n2 Μαρτίου, 2019 2:01 μμ\nΠολλές επιλογές προσφέρει το σημερινό πρόγραμμα, στο ανέβασμα βρίσκουμε την Μονακό, κυνηγάει την απευθείας άνοδο η Λοριάν, αήττητη για δέκα αγωνιστικές η Ρεμς!\nΗ Λοριάν έχει πέντε σερί νίκες, κυνηγάει την 2η θέση όπου οδηγεί στην απευθείας άνοδο. Είναι δυνατή εντός έδρας, έχει 7-5-1 με 18-9 γκολ. Αήττητη εδώ και πέντε αγωνιστικές η Ορλεάν, έχει 3-2-0, βρίσκεται στο -6 από τα πλέι οφ. Μεσοβδόμαδα έπαιξε στο Κύπελλο και έχασε με 0-2 εκτός έδρας. Βασική επιλογή ο άσος, οι φιλοξενούμενοι κατανάλωσαν δυνάμεις μεσοβδόμαδα στο Κύπελλο.\nΗ Σεντ Πόλτεν ξεκίνησε εξαιρετικά τη σεζόν με τον Κουμπάουερ στον πάγκο, στις 29/9 άλλαξε στρατόπεδο πηγαίνοντας στους “πράσινους”. Η Ραπίντ Βιέννης κέρδισε δίκαια με 2-0 την Σάλτσμπουργκ εντός έδρας(οι φιλοξενούμενοι έπαιζαν με 10 παίκτες από το 54′). Κυνηγάει τα πλέι οφ, βρίσκεται στο -4, έχει την ποιότητα να τα καταφέρει. Λίγο η φόρμα της Ραπίντ, Λίγο ο προπονητής της που παίζει με την πρώην ομάδα του με οδηγούν στο διπλό.\nΗ Κορτράικ σκόρπισε με 6-2 την Μπέβερεν εκτός έδρας. Θα εξαντλήσει τις λιγοστές ελπίδες της για τα πλέι οφ, βρίσκεται στο -5 από την 6η θέση τρεις αγωνιστικές πριν το φινάλε της κανονικής περιόδου.Η Σερκλ Μπριζ εξασφάλισε την παραμονή, δεν κερδίζει τις 8 τελευταίες αγωνιστικές(0-3-5), αδύναμη εκτός έδρας, έχει 1-4-8 με 10-27 τέρματα. Πρώτη επιλογή ο άσος σε χαμηλή απόδοση.\nΗ Ανζέ είναι άνετα βαθμολογικά, έχει 3-1-1 στα πέντε τελευταία, βρίσκεται στη μέση της βαθμολογίας, πολύ δύσκολα θα κινδυνεύσει. Απομακρύνεται ο εφιάλτης του υποβιβασμού για την Μονακό, με ένα σερί 3-1-0 πήγε στο +5 από την διακεκαυμένη ζώνη. Με τις μεταγραφές του Ιανουαρίου η Μονακό ανέβηκε επίπεδο, έχει ξεκινήσει ένα μικρό σερί δύο νικών και έχει τη δυνατότητα να το μεγαλώσει.\nΣε τρομερή κατάσταση βρίσκεται η Ρεμς, έχει 5-5-0 στα δέκα τελευταία ματς! Πλέον κυνηγάει και την Ευρώπη βρίσκεται -2 από την 4η θέση. Η Αμιάν παλεύει για την παραμονή της, βρίσκεται στο +4 από την ζώνη του υποβιβασμού. Είναι αδύναμη εκτός έδρας, έχει 2-2-9 με 6-22 τέρματα. Καλή επιλογή ο άσος, μπαίνει στις επιλογές μας.\nΗ Μορεϊρένσε βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση, έχει 4-1-0 στα πέντε τελευταία, βλέπει ακόμα και Ευρώπη. Είναι δυνατή εντός έδρας, έχει 7-2-2 με 14-8 γκολ. Η Σετούμπαλ παλεύει για την παραμονή της, βρίσκεται στο +1 από την διακεκαυμένη ζώνη. Δεν έχει νίκη στις 12 τελευταίες αγωνιστικές(0-6-6).\n2 Μαρτίου - Tips\nLorient – Orleans\nSKN St. Poelten – Rapid Wien\nKortrijk – Cercle Brugge\n100 5.23 -100\nMoreirense – Vitoria de Setubal\n100 8.04 -100


Πώς τα πρακτορεία της γειτονιάς γίνονται μοντέρνοι χώροι διασκέδασης - Queen.gr\nΠώς τα πρακτορεία της γειτονιάς γίνονται μοντέρνοι χώροι διασκέδασης\nΤα τελευταία χρόνια τα πρακτορεία ΟΠΑΠ στις γειτονιές της χώρας αλλάζουν όψη. Συχνά συναντά κανείς νέα καταστήματα που λίγο θυμίζουν το παρελθόν. Έμφαση δίνεται στην τοποθεσία και το μέγεθος, την εικόνα του καταστήματος, τα προϊόντα και τις παρεχόμενες υπηρεσίες, καθώς και στο προσωπικό. Σύμμαχοι στην προσπάθεια αυτή είναι συνεργάτες του δικτύου καταστημάτων του ΟΠΑΠ, αλλά και νέοι επενδυτές.\nΟ Κώστας Σταματίου δραστηριοποιείται στο χώρο της εστίασης για πολλά χρόνια και έχει υπάρξει ιδιοκτήτης αρκετών καταστημάτων. Στο τέλος του περασμένου χρόνου αποφάσισε να επενδύσει δημιουργώντας ένα νέο, σύγχρονο κατάστημα ΟΠΑΠ στην περιοχή του, το Χαϊδάρι.\nΤο μοντέρνο κατάστημα ΟΠΑΠ στο Χαϊδάρι\n«Προηγούμενος ιδιοκτήτης του καταστήματος για χρόνια ήταν ένας παιδικός μου φίλος. Έτσι, μου μπήκε αρχικά η ιδέα. Σημαντικό, όμως, ρόλο στην τελική απόφασή μου έπαιξε η σοβαρή προσπάθεια της εταιρείας να εκσυγχρονίσει το δίκτυό της. Με τη βοήθεια των ανθρώπων της καταφέραμε να φτιάξουμε το κατάστημα με βάση τα πρότυπα του προγράμματος REX 2020. Ό,τι πιο σύγχρονο, δηλαδή, στην αγορά», είπε ο κ. Σταματίου.\nΔίπλα, μάλιστα, από το κατάστημα ο κ. Σταματίου έχει δημιουργήσει ένα café που, επίσης, ξεχωρίζει, για το μοντέρνο design του. «Ο στόχος μας είναι να λειτουργήσει συνδυαστικά με τα πρακτορείο, ενισχύοντας την εμπειρία των πελατών μας».\n«Μέχρι στιγμής η απόδοση της επένδυσης πάει πολύ καλά. Με βάση τις ενδείξεις από τον πρώτο χρόνο λειτουργίας και τη γενικότερη εμπειρία μου θα έλεγα ότι ήταν μια πολύ σωστή επιλογή», σχολίασε.\nΠεριμένοντας το Euro 2020\nTo κατάστημα έχει την τύχη να βρίσκεται σε έναν πεζόδρομο της περιοχής με πολλή κίνηση. «Όταν ανοίξει ο καιρός θα έχουμε τραπέζια στον πεζόδρομο. Ο κόσμος θα μαζεύεται για να βλέπει στη μεγάλη οθόνη στην είσοδο του καταστήματος τα παιχνίδια του Euro 2020 και θα γίνεται κερκίδα!», είπε με ενθουσιασμό ο κ. Σταματίου.\nΌπως εξηγεί, το κατάστημα δεν προσφέρει απλά μια σειρά από τυχερά παιχνίδια, αλλά μια ολοκληρωμένη εμπειρία για τους πελάτες. «Συνολικά, έχουμε 50 μεγάλες οθόνες τελευταίας τεχνολογίας που συνεχώς αναπαράγουν αθλητικό περιεχόμενο, αγώνες από Ελλάδα και εξωτερικό. Σε συγκεκριμένες γωνιές του καταστήματος ο κόσμος παρακολουθεί τους αγώνες ζωντανά και να στοιχηματίζει live με τα SSBTs (τερματικά αυτόματης εξυπηρέτησης στοιχηματισμού).\nΜία από τις στοιχηματικές γωνιές του καταστήματος\nΑντίστοιχα, ο ιππόδρομος έχει το δικό του ειδικό χώρο στο κατάστημα με οθόνες που μεταδίδουν ελληνικές και ξένες ιπποδρομίες. Ειδικά τις Κυριακές με τις ελληνικές ιπποδρομίες ο χώρος αυτός έχει την τιμητική του», είπε.\nΟ ειδικός χώρος για τον ιππόδρομο\nΕικόνα, χρώμα και άνεση\nΟ Γιάννης Ορφανίδης, υπεύθυνος του καταστήματος και πρώην πράκτορας για χρόνια σχολίασε: «Τα σημερινά καταστήματα ΟΠΑΠ είναι πολύ διαφορετικά σε σχέση με το παρελθόν. Έχουν αποκτήσει εικόνα, χρώμα και άνεση!».\nΕικόνα, χρώμα και άνεση στα νέα καταστήματα ΟΠΑΠ


αποκρέα (ενν. Κυριακή ή ημέρα), αρχικά, προσδιόριζε την τελευταία μέρα κατανάλωσης του κρέατος (από+κρέας). Η εβδομάδα πριν τη μεγάλη Σαρακοστή θεωρείται προπαρασκευαστική για τη νηστεία των σαράντα ημερών. Σ’ αυτή την εβδομάδα επιτρέπεται η κατανάλωση γαλακτομικών αλλά όχι του κρέατος (από + κρέως>γεν ενικ. του ουσ. “κρέας”). Γι αυτό, άλλωστε, η σαρκοφαγία, τιμάται ιδιαίτερα κατά την προηγούμενη εβδομάδα, με αποκορύφωμα την Τσικνοπέμπτη. Η τελευταία ημέρα σαρκοφαγίας (η αποκριά) προσδιόρισε, τελικά, όλη την περίοδο των αποκριάτικων εορτασμών. Ας μην ξεχνάμε ότι οι πιστοί αποκρεύουν (απέχουν από το κρέας) την ημέρα του Aγίου Φιλίππου (14 Νοεμβρίου), πριν αρχίσει η νηστεία των Χριστουγέννων, την Κυριακή των Aγίων Πάντων (την Kυριακή μετά την Πεντηκοστή) και την τελευταία ημέρα του Ιουλίου, για τη νηστεία του Δεκαπενταύγουστου.\nΈνα animation για τη δουλειά/δουλεία\nΤο 10ο Καρναβάλι Αγίου Νικολάου Χαλκιδικής\nΗ τέχνη του καφέ (Καλή σας μέρα)


Τα Χριστούγεννα που θέλω\nBy Maria 10/12/2013\nΚαμιά φορά η αιωνιότητα διαρκεί μόνο μερικά δευτερόλεπτα. Ένα κοίταγμα, ένα βλέμμα (όσοι κεραυνοβολήθηκαν από έρωτα με καταλαβαίνουν απόλυτα), μια μυρωδιά, μια γεύση… και νιώθεις να μεταφέρεσαι αλλού. Όταν διάβαζα για πανελλήνιες είχα δίπλα μου ένα τριαντάφυλλο (είχαμε γεμάτο τον κήπο μας τότε) πιστεύοντας ότι η μυρωδιά του θα με κάνει να θυμηθώ πιο εύκολα όταν θα πρέπει να γράψω. Είχα δίκιο. Οι εξετάσεις πέρασαν, πέρασε η σχολή, πέρασαν άλλα διαβάσματα, άνοιξα άλλους κύκλους και τους έκλεισα, η μυρωδιά αυτή όμως ακόμη καλά “τυπωμένη” στο μυαλό μου. Αν μυρίσω τριαντάφυλλο έρχεται μπροστά μου ολοκάθαρη η εικόνα της σελίδας, κι ας μην θυμάμαι πια λέξη απ’ ό,τι έγραφε…\nΓιατί τα γράφω όλα αυτά; Έρχονται Χριστούγεννα.\nΗ εβδομάδα που πέρασε ήταν τόσο γεμάτη και κουραστική που ήθελα μόνο να κλείσω τα μάτια κάποιες στιγμές και να μεταφερθώ πίσω, σε άλλα Χριστούγεννα. Τότε που ήμουν παιδί και σηκωνόμασταν το πρωί να πάμε για τα κάλαντα. Που μετρούσαμε με αγωνία τα λεφτά μας το μεσημέρι για να δούμε τί δώρα μπορούσαμε να πάρουμε για τη μαμά και το μπαμπά. Που μας γλύκαιναν οι περισσότεροι με κουραμπιέδες και μελομακάρονα, που μας έδιναν καρύδια και σοκολατίτσες (αυτές τις ΙΟΝ τις λεπτές, τις μακρόστενες, που έκαναν δυο δραχμές η μία, τις θυμάστε; Τις θυμάμαι μέχρι που πήγα δευτέρα δημοτικού… μετά τί απέγιναν; Καμιά σοκολάτα, ποτέ ξανά, δεν είχε γεύση ίδια με κείνες τις παιδικές…).\nΛεφτά πολλά δεν υπήρχαν αλλά υπήρχε γλυκειά καρδιά και τα σπίτια άνοιγαν για όλα τα παιδιά, κι ας μην ήταν όλα απ’ τη γειτονιά. Που περίμενα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς για να φέρει ο Άι Βασίλης τα δώρα (σ’ εμάς τότε τα έφερνε, όχι τα Χριστούγεννα) και έκανα πως κοιμόμουν και παραφυλούσα να δω τον πατέρα μου που τα έβαζε στο δέντρο, ή στο μαξιλάρι μας, ανάλογα πού βόλευε. Που μύριζε το σπίτι μελομακάρονα όταν ψήνονταν και σιροπιάζονταν και καβουρντισμένα αμύγδαλα απ’ τους κουραμπιέδες.\nΓιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί τη βδομάδα που πέρασε η πιο ωραία μέρα ήταν η Παρασκευή. Που περίμενα να έρθει το Σαββατοκύριακο. Γιατί αυτή η προσμονή με πήγε αλλού. Κι ας ήταν τελικά το Σαββατοκύριακο πάλι κουραστικό. Αυτή τη βδομάδα στολίσαμε, μαγείρεψα, ξανά και ξανά, έφτιαξα γλυκάκια, κέικ, κι άλλα γλυκάκια, μπισκότα και ξαναμαγείρεψα κι έπλυνα πιάτα, κι άπλωσα ρούχα και τα μάζεψα, πολλές φορές. Κι είχα κι ένα μικρό, μωράκι ακόμη, κούτσικο, που όλο γκρίνιαζε και θύμωνε κι έκλαιγε με το παραμικρό. Και κάποιες φορές το κοίταξα με απόγνωση και σκέφτηκα “πωωω… τί στραβόξυλο!” και το μετάνιωνα γιατί κοίταγα ένα μωράκι ακόμη, ένα κούτσικο. Και χθες μου ήρθε η διαύγεια. Δεν χρειάζεται να τα κάνω όλα αυτά. Όχι όλα μαζί. Για το ταυτόχρονα δεν το συζητώ καν ή έστω το παράλληλα.\nΟ Δημήτρης πριν λίγο καιρό με ρώτησε από τί είμαστε φτιαγμένοι. Με ξάφνιασε η ερώτηση γιατί δεν ήξερα πώς να απαντήσω με τρόπο που να μην τον μπερδέψω. Και τον ρώτησα από τί πιστεύει εκείνος ότι είμαστε φτιαγμένοι. Η απάντηση; “Η μαμά από λάδι, εγώ από μέλι, ο μπαμπάς κι ο αφεφός μου;” Η μαμά από λάδι γιατί όλο λέει “μου βγήκε το λάδι”, εγώ από μέλι γιατί όλο με τσιμπάνε τα κουνούπια κι η μαμά είπε ότι είμαι μελένιος. Η απόλυτη σύγχυση δηλαδή.\nΚαι σκεφτόμουν χθες πως δεν είναι έτσι.\nΔηλαδή η μαμά δεν είναι φτιαγμένη από λάδι, ή τουλάχιστον όχι μόνο απ’ αυτό. Είναι φτιαγμένη κυρίως από όνειρα, και μυρωδιές και γεύσεις και εικόνες, κι αναμνήσεις και προσμονές. Κι ο Δημήτρης μπορεί να είναι φτιαγμένος κυρίως από μέλι, αλλά είναι κι από αγκαλιές κι από “σ’ αγαπώ πολύ” και “θα μου λείψεις” όταν φεύγει για το σχολείο, κι από κλάματα όταν ξυπνάει τη νύχτα. Κι ο μπέμπης είναι φτιαγμένος από ζυμαράκι μοσχομυριστό, αφράτο σαν τσουρεκάκι, και γελάκια καρκαριστά κι αγκαλιές στα γόνατα ενώ πλένω τα πιάτα, και βλέμματα. Κι ο μπαμπάς είναι φτιαγμένος από γέλιο. Και μυρωδιά μπεμπεδίλας. Κι από άλλα, αλλά κυρίως απ’ αυτά.\nphoto by Sarah Buckley\nΑυτά τα Χριστούγεννα δεν ασχολήθηκα με advent calendars και δραστηριότητες παρόμοιες. Δεν έβγαλα φωτογραφίες το δεντράκι μας, που ο μπέμπης μας το έριξε κάτω πέντε φορές ως τώρα και θέλει αναστήλωση γιατί γέρνει σαν τον Πύργο της Πίζας, ούτε τις όμορφες μπαλίτσες μας, που τις μισές σχεδόν τις έσπασε.\nΈφτιαξα καινούριες παραδόσεις για τα παιδιά μου, γιατί θέλω όταν μεγαλώσουν να έχουν κι αυτά μνήμες γλυκές απ’ τα Χριστούγεννα των παιδικών τους χρόνων. Γράψαμε γράμμα στον Άι Βασίλη με το Δημήτρη, όπου του ζήτησε άσχετο παιχνίδι γιατί αυτό που θέλει πραγματικά “θα το αγοράσουμε από κατάστημα βέβαια!”. Το κρεμάσαμε στο δέντρο μας για να το βρει το ξωτικό και να του αφήσει σοκολατίτσα. Και το ξωτικό ήρθε μαγικά, αόρατο, κρυμμένο κάτω απ’ το μυτερό του καπέλο που το βοηθάει να ταξιδεύει, όχι την ώρα που κοιμόταν ο Δημήτρης αλλά ενώ έπαιζε, και πήρε το γράμμα κι άφησε τη σοκολατίτσα κάτω απ’ το μαξιλάρι του.\nΦτιάξαμε παρέα μπισκοτάκια και ψωμάκι, και ζυμώσαμε ζύμη για πίτσα γιατί είναι “εξαιρετικός μάγειρας”. Κι έπρεπε να κάνουμε το μικρούλη μας συνέχεια πιο πέρα, που ερχόταν κι έτρωγε τα ζυμαράκια… Στολίσαμε το δέντρο στον παιδικό που πηγαίνει, θα φτιάξουμε κουλουράκια μαζί με τα άλλα παιδιά, κάνουμε πρόβες για την “Αγέλαστη Πολιτεία“, τραγουδάμε κάθε μέρα… Κι ο μπέμπης μας παρέα, σιγοντάρει στο τραγούδι, συμμετέχει σε όλα!\nΑυτά τα Χριστούγεννα που δεν ήρθαν ακόμη, τα περιμένω με μεγαλύτερη χαρά. Κάθε μέρα που ξημερώνει σκέφτομαι με τί μυρωδιές θα τη γεμίσω. Τί αναμνήσεις θα φτιάξουμε. Πώς θα τα θυμούνται όταν μεγαλώσουν. Γιατί τελικά μόνο αυτό μένει. Κι εγώ θέλω να έχουν αναμνήσεις έντονες, που να τους κρατήσουν μια αιωνιότητα.\nΒρε Μαρία τι γλυκια ανάρτηση! δεν την είχα διαβάσει! Έσκασα δε στα γέλια που η μαμά είναι φτιαγμένη από λάδι!!!!\nΕντάξει, από τότε έχουμε κάνει προόδους… η μαμά φτιάχτηκε κι από άλλα υλικά!!!\nΠαρότι χριστουγεννιάτικο, να δες πως ταίριαξε με το σημερινό καιρό! Σου εύχομαι πολλά Χριστούγεννα όπως τα ονειρεύεσαι, γεμάτα αναμνήσεις για εσένα και τα μικρά σου. Εξάλλου πλησιάζουν, άρχισε να φτιάχνεις… αναμνήσεις!\nΣ’ ευχαριστώ! Και να σκεφτείς αυτό με τα Χριστούγεννα δεν το έχω καθόλου… από τις δυο μας η Ελεάννα είναι η εξπέρ στο θέμα, θα σας τρελάνει όσο περνούν οι μέρες.\nΤι γλυκιά ανάρτηση!Δεν έμαθα τελικά αν ήταν όντως έτσι όπως τα ήθελες εκείνα τα Χριστούγεννα, ελπίζω όμως να ήταν και να είναι και τα επόμενα!\nΣτάθηκα τυχερή, ήταν όπως τα φανταζόμουν! Με λίγο κόπο είχαμε ωραίες μέρες…


Εργασιακή αβεβαιότητα | huntingspirits.tv\nby Spyros Patsialos | Apr 8, 2015 | Blog\nΜια πολύ ρεαλιστική απάντηση σε μια υποθετική -μα τόσο αληθινή- ερώτηση είναι το θέμα που απασχολεί το Drink for Thought, με αφορμή το πρόσφατο άρθρο του Jeffrey Morgenthaler, για την εργασιακή ανασφάλεια.\nΕίμαι νέος στο bar της εταιρείας με την οποία συνεργαζόμουν από πριν (αλυσίδα restaurant). Έχω κάνει την έρευνά μου και κατανοώ το πόσο σημαντικοί είναι οι φρέσκοι χυμοί, αλλά είχα ήδη αρνητικό feedback από τον bar manager όταν με “τσάκωσε” να στύβω λεμόνια με τον δικό μου αποχυμωτή (πριν την έναρξη της βάρδιας μου). Επιπρόσθετα, μου είπαν πως τους αρέσει ο ενθουσιασμός μου, αλλά προφανώς και μόνο για μερικές περιπτώσεις. Εδώ και τρεις εβδομάδες, τους ζήτησα μερικά καινούρια μπουκάλια ποτών (υποτίθεται πως θα μου παρείχαν οτιδήποτε ήθελα) για να μπορώ να φτιάχνω ορισμένα από τα γνωστά κλασσικά κοκτέιλ, δίχως όμως αποτέλεσμα.\nΟ χώρος μας, που βρίσκεται ένα τετράγωνο μακριά από ένα παγκοσμίως ξακουστό cocktail bar, αλλά και άλλα τρία αξιοπρεπή μαγαζιά, είναι κάτι ανάμεσα στο “μας ενδιαφέρει η ποσότητα αλλά και η ποιότητα”, και νιώθω πως δεν συμβαδίζουμε με την τάση της γειτονιάς μας που όλο και μεγαλώνει.\nΑντιλαμβάνομαι ότι δεν μπορεί όλα τα cocktail bar να είναι σπουδαία και ξακουστά, και πως αυτό είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων, αλλά είναι λάθος το να σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να προσπαθούμε σκληρά προκειμένου να αρπάξουμε λίγο από το μερίδιο της συγκεκριμένης αγοράς;\nΕίναι δύσκολο να προσπαθείς να κολυμπήσεις κόντρα στο ρεύμα όταν εργάζεσαι για λογαριασμού κάποιου άλλου. Ως bar manager, πρέπει να σου πω, πως η συνέπεια είναι λέξη κλειδί· και το να έχεις πελάτες που θέλουν να σε επισκέπτονται στις βάρδιες σου, επειδή χρησιμοποιείς φρέσκους χυμούς, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες νύχτες που το υπόλοιπο προσωπικό στο bar δεν το κάνει, αντιλαμβάνεσαι, πως δεν είναι ότι καλύτερο για την επιχείρηση. Το ξέρω πως ακούγεται παράλογο και είμαι σίγουρος πως όλο και κάποιος θα σχολιάσει ότι “ο φρέσκος χυμός είναι πάντα καλύτερος από το sour mix” και στο οποίο θα απαντούσα – “Ναι. Το ξέρουμε. Δεν είναι αυτό το θέμα μας εδώ όμως.”\nΘα είσαι σαν τη μύγα μες στο γάλα στο ίδιο σου το bar, αυτό θέλεις; Ξέρω πως θεωρείς τον εαυτό σου ως τον τύπο που “φτιάχνει φοβερά ποτά στο χάλια bar”, αλλά σου εγγυώμαι ότι μάλλον θεωρείσαι ο σπασίκλας που δεν μπορεί να ακολουθεί τους κανόνες. Και αυτό σίγουρα δεν είναι καλό για την καριέρα σου – πίστεψέ με είχα πολλούς τέτοιους bartenders στην ομάδα μου.\nΚοίτα σε νιώθω, man. Θέλεις να βελτιώνεσαι σε ότι κάνεις και η κατάσταση δεν σου το επιτρέπει. Μου έχει συμβεί. Αλλά όπως το βλέπω εγώ, έχεις δύο επιλογές: Είτε πηγαίνεις σε ένα άλλο bar που θα φτιάχνει το είδος των cocktail που θα ήθελες να σερβίρεις, είτε μένεις εκεί που είσαι αλλά συμβαδίζεις με τους υπόλοιπους . Οτιδήποτε άλλο θα ήταν αυτοκτονία για την καριέρα σου.\nΣυγνώμη αν σου ακούγονται σκληρά όλα αυτά, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Θέλω να έχεις μια υγιή καριέρα, θέλω να μάθεις όλα αυτά που μπορείς και να γίνεις καλύτερος bartender, αλλά δεν θέλω να τα κάνεις όλα μαντάρα προσπαθώντας.\nΜετάφραση: Σπύρος Πατσιαλός


Ολοκληρωμένο Ασύρματο σύστημα συναγερμού Dual GSM/PSTN.Chuango B11 SafeHome – Θέρμανση, Eξαερισμός & Kλιματισμός – Decorama\nΟλοκληρωμένο Ασύρματο σύστημα συναγερμού Dual GSM/PSTN.Chuango B11 SafeHome\nΚωδικός προϊόντος: ShuangoB11 Κατηγορία: Ασύρματοι Συναγερμοί Κιτ\nChuango Β11 Dual PSTN/GSM: Εξελιγμένη τεχνολογία με νέα κομψή σχεδίαση εύκολη τοποθέτηση και χρήση. Ιδανικό σύστημα συναγερμού για 24ωρη προστασία του εξοχικού ή του ενικοιασμένου χώρου σας!\n• Δέχεται έως 50 περιφεριακά όπως σειρήνες, πληκτρολόγια, αισθητήρες κίνησης, επαφές πόρτας-παραθύρου, κ.α.\n• Ολα συνδέονται ασύρματα με την κεντρική μονάδα\n• Η ασύρματη σύνδεση σας απαλλάσσει από αντιαισθητικά καλώδια, μερεμέτια. Ιδανικό για καινούρια ή ενοικιασμένα κτίρια που δεν θέλετε να κάνετε επεμβάσεις στους τοίχους.\n• Μπορείτε εύκολα να αφαιρέσετε και να μεταφέρετε το σύστημα σε άλλο κτίριο.\n• Αμεση ενημέρωση με κλήση ή SMS σε περίπτωση παραβίασης.\n• Σύνδεση με Κέντρο Λήψεως Σημάτων\n• Δυνατότητα οπλισμού/αφοπλισμού μέσω κινητού\n• Υποστηρίζει μέχρι 50 ασύρματες ζώνες (περιφεριακά).\n• Κεντρική μονάδα συναγερμού με ενσωματωμένη σειρήνα εσωτερικού χώρου (90dB). Διαθέτει κομψή εμφάνιση και αυτοφωτιζόμενα πλήκτρα αφής. Φέρει ενσωματωμένο μικρόφωνο και ηχείο, ώστε να ακούτε ή ακόμα και να μιλάτε μέσω τηλεφωνικής κλήσης που πραγματοποιείτε. Περιλαμβάνει καλώδιο τηλεφώνου, τροφοδοτικό, επαναφορτιζόμενη μπαταρία ασφαλείας, βάσεις και υλικά τοποθέτησης.\n• Αισθητήρα κίνησης (ραντάρ χώρου). Ανιχνεύει κάθε κίνηση στο χώρο και ενημερώνει ασύρματα την κεντρική μονάδα. Λειτουργεί με 2 μπαταρίες τύπου ΑΑ και σας ειδοποίει πριν εξαντληθεί η ενέργειά τους. Διαθέτει σύστημα εξοικονόμησης ενέργειας. Περιλαμβάνει τις μπαταρίες και τα υλικά στερέωσης (βίδες-ουπατ).\n• Ασύρματη μαγνητική παγίδα για πόρτα ή παράθυρο ώστε να έχετε ειδοποίηση για τυχόν παραβιάσεις πριν υπάρξη εισβολή στον χώρο σας. Τοποθετείται με βίδες ή με τα περιλαμβανόμενα αυτοκόλλητα 3Μ. Λειτουργεί με 1 μπαταρία τύπου ΑΑ και σας ειδοποίει πριν εξαντληθεί η ενέργειά τους. Περιλαμβάνει τις μπαταρίες και τα υλικά στερέωσης.\n• Δύο επαγωγικά μπρελόκ. Αφοπλίζουν τον συναγερμό σας μόλις τα πλησιάσετε κοντά στην κεντρική μονάδα. Χωρίς κουμπά, προσφέρουν ασυναγώνιστη ευκολία στη λειτουργία του συναγερμού.


ΦΟΡΜÁ - pttl.gr\n« Just One τα εγκαίνια\nΜεταξύ Μας »\nΤο 2ο ΦΟΡΜÁ, μπαζάρ μεταχειρισμένων φωτογραφικών ειδών, επεκτείνει τις δράσεις του και μας περιμένει και πάλι για ένα διήμερο γεμάτο φωτογραφία. Εκτός από το μπαζάρ έχουν προγραμματιστεί παρουσιάσεις Ελλήνων φωτογράφων αλλά και μια ιδιαίτερη, διαδραστική έκθεση φωτογραφίας που θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στην Αθήνα . Το "Φορμά" θα γίνει σε ένα από τα ιστορικά κτίρια της Αθήνας, στο κτίριο Ρομάντσο. Ακολουθεί το δελτίο τύπου:\nΔύο ημέρες για την φωτογραφία - αγορά – παρουσιάσεις - εκθέσεις\nΤο δεύτερο ΦΟΡΜÁ θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 21 και την Κυριακή 22 Ιουνίου 2014 στο Ρομάντσο, από τις 11 το πρωί έως τις 9 το βράδυ. Το ΦΟΡΜÁ είναι ένα διήμερο για την φωτογραφία με μπαζάρ μεταχειρισμένων φωτογραφικών ειδών, παρουσιάσεις φωτογράφων, εκθέσεις και ανοιχτές συζητήσεις. Σκοπός του ΦΟΡΜÁ είναι να συγκεντρώσει τους φίλους της φωτογραφίας κάτω από μια στέγη για ένα διήμερο ώστε να γνωριστούν, να συζητήσουν, να παρουσιάσουν την δουλειά τους αλλά και να εξετάσουν από κοντά μηχανές, φακούς και άλλα είδη.\nΣτο πλαίσιο του δεύτερου ΦΟΡΜÁ, τέσσερις καλλιτέχνες από την Σερβία και την Γερμανία, ο Orfeas Skutelis, η Jelena Anđelovska, ο Java Delle και ο Onko θα παρουσιάσουν την έκθεση Νο.2 - εγκατάσταση στον χώρο*. Πρόκειται για την δεύτερη έκθεση μιας σειράς εκθέσεων της ομάδας, η πρώτη πραγματοποιήθηκε στο Novi Sad της Σερβίας, ενώ η τρίτη και η τέταρτη θα πραγματοποιηθούν στο Βελιγράδι και τη Βουδαπέστη αντίστοιχα.\nΗ έκθεση είναι μια εγκατάσταση στον χώρο στημένη σε κομμάτια, όλα τα μέσα που χρησιμοποιούνται, λειτουργούν μεμονωμένα , δημιουργώντας ένα κοινό έργο που συνομιλεί άμεσα με την γειτονιά. Μέρος της έκθεσης είναι ζωντανό και συμβαίνει την ώρα της παρουσίασης (κείμενο και ήχος). Τρία μέσα συνδυάζονται: η φωτογραφία, το κείμενο και ο φυσικός ήχος του δρόμου. Ο διάλογος μεταξύ επισκεπτών του χώρου δημιουργείται μέσω αισθητήρων ανίχνευσης κίνησης που ψηφιοποιούν την κίνηση και δημιουργούν ήχους. Αυτές οι μοναδικές αλλαγές στον ήχο, επηρεάζουν εμμέσως τις φωτογραφίες και τα κείμενα, τα οποία αποτελούν σημεία αφετηρίας της κίνησης των ανθρώπων μέσα στον χώρο.\nΚατά τη διάρκεια του ΦΟΡΜÁ, Έλληνες φωτογράφοι θα παρουσιάσουν τη δουλειά τους στο κοινό.\nΠότε:Σάββατο 21 & Κυριακή 22 Ιουνίου 2014\nΠου:Ρομάντσο – Αναξαγόρα 3-5\n*Εγκαίνια έκθεσης: Σάββατο 21 Ιουνίου 2014, 21.00\nΔιάρκεια έκθεσης: Σάββατο 21 – Τετάρτη 25 Ιουνίου 2014\nΏρες λειτουργίας έκθεσης: 12.00 – 22.00\nΤ: 216 700 3325 #404\nPhoto Exhibitions Calendar, Used Gear


Αποχαιρετισμός του Δημάρχου Αλμυρού και των μελών της παράταξης «Αλμυρός-Ευθύνη & Δημιουργία» στον Κ. Βαλαμούτη | Λαός Του Αλμυρού\nHome ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ Αποχαιρετισμός του Δημάρχου Αλμυρού και των μελών της παράταξης «Αλμυρός-Ευθύνη & Δημιουργία» στον Κ. Βαλαμούτη\nΑποχαιρετισμός του Δημάρχου Αλμυρού και των μελών της παράταξης «Αλμυρός-Ευθύνη & Δημιουργία» στον Κ. Βαλαμούτη\nΑποχαιρετισμός του Δημάρχου Αλμυρού\nκαι των μελών της παράταξης «Αλμυρός-Ευθύνη & Δημιουργία»\nστον φίλο και συνεργάτη Κωνσταντίνο Βαλαμούτη\nΟ Αλμυρός και οι Κοκκωτοί έχασαν αναπάντεχα έναν τίμιο και άξιο άνθρωπο, τον Κωνσταντίνο Βαλαμούτη, που ασχολήθηκε επί μακρόν με τον τόπο μας και τα κοινά. Υπήρξε Αντιδήμαρχος στον Δήμο Αλμυρού και Δημοτικός Σύμβουλος, έκανε ότι μπορούσε για το καλό της περιοχής μας και δεν δίσταζε ποτέ να μεταφέρει τη φωνή των πολιτών και να υπερασπιστεί τα συμφέροντα τα δικά τους και της πόλης. Ο ξαφνικός θάνατός του σε μια ηλικία παραγωγική, που τόσα είχε ακόμη να προσφέρει μας συγκλόνισε και μας έθλιψε.\nΧάσαμε έναν καλό φίλο, ένα αγνό συνεργάτη ο οποίος μέχρι το τέλος, αγωνιζόταν και νοιαζόταν για τη μεγάλη του αγάπη, την πόλη στην οποία μεγάλωσε. Έφυγε από κοντά μας ένας άνθρωπος με βαθιά δημοκρατική συνείδηση, εργατικότητα, μαχητικό πνεύμα, με μεγάλη αυτοδιοικητική, κοινωνική και πολιτική δράση και εμπειρία. Το κενό που αφήνει είναι δυσαναπλήρωτο.\nΜε οδύνη αποχαιρέτησε η αλμυριώτικη κοινωνία ένα άξιο τέκνο της. Αποχαιρετήσαμε έναν ξεχωριστό άνθρωπο που ήξερε να τιμά και να σέβεται τις ανθρώπινες αξίες. Ο Δήμος Αλμυρού αποχαιρέτησε τον ακέραιο και άξιο αντιδήμαρχο και δημοτικό σύμβουλο που υπηρέτησε με υποδειγματικό ήθος και συνέπεια την πόλη και το κοινό καλό.\nΦίλε Κώστα, έφυγες από κοντά μας για το μεγάλο ταξίδι που όλοι, μοιραία, θα ακολουθήσουμε κάποτε, μόνο που έφυγες πολύ νωρίς. Πάνω στην πιο αποδοτική σου ώρα και ενώ μπορούσες ακόμη να προσφέρεις πολλά με την εμπειρία, την αγωνιστικότητα, την φιλοτιμία, τη συνεχή διάθεση προσφοράς στους συναδέλφους σου και τους πολίτες.\nΑγάπησες πολύ την πόλη μας και αγαπήθηκες από όλους γιατί υπήρξες πάντοτε ευθύς, αληθινός, ειλικρινής, καθαρός, πιστός και αφοσιωμένος φίλος. Έτσι σε γνωρίσαμε όλοι και σε αγαπήσαμε, γι’ αυτό και θρηνούμε τον άδικο και πρόωρο χαμό σου.\nΣου δίνουμε την υπόσχεση ότι η μνήμη σου θα μείνει πάντοτε ζωντανή σε όλους εμάς και θα συνεχίσουμε να υπηρετούμε τους ίδιους στόχους που και εσύ με τόση συνέπεια και υπευθυνότητα υπηρέτησες. Χωρίς τη δική σου παρουσία η παράταξή μας και το Δημοτικό μας Συμβούλιο θα είναι φτωχότερο.\nΌσον αφορά εμένα, στο πρόσωπο σου έχασα ένα πολύτιμο συνεργάτη και φίλο που ήξερε να τιμά, να σέβεται, να αφιερώνεται και να αγωνίζεται για τον απλό καθημερινό άνθρωπο και τα προβλήματά του.\nΕκφράζουμε για άλλη μια φορά τα πιο ειλικρινή και θερμά μας συλλυπητήρια στους οικείους σου, σε αποχαιρετούμε και ευχόμαστε να είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκέπασε.


All About Evia: Χαλκίδα: Προσπάθησε να αυτοκτονήσει αλλά... κόπηκε το σχοινί!\nΧαλκίδα: Προσπάθησε να αυτοκτονήσει αλλά... κόπηκε το σχοινί!\nΤο πρωί σε περιοχή της Χαλκίδας, ένας 46χρονος αποφάσισε να βάλει τέλος στην ζωή του.\nΈτσι πήρε ένα σκοινί με σκοπό να αυτοκτονήσει. Ο λόγος μέχρι και αυτή την ώρα παραμένει άγνωστος...\nΒρήκε λοιπόν τους σωλήνες του ασανσέρ και έδεσε το σκοινί. Για καλή του τύχη όμως, όπως διαβάζουμε στο EviaNews, όταν πήγε να κάνει το απονενοημένο, το σκοινί κόπηκε και... έπεσε με δύναμη στο πάτωμα.\nΟ θόρυβος ήταν δυνατός και έκανε τους γονείς του να πάνε στο σαλόνι. Πάγωσαν όταν είδαν τον γιο τους πεσμένο στο πάτωμα και γύρω από τον λαιμό του ήταν το σκοινί. Ειδοποιήθηκε το ασθενοφόρο όπου τον μετέφερε στο νοσοκομείο Χαλκίδας προληπτικά...


Δημοσιεύθηκε η Υπουργική Απόφαση για τις νέες χρεώσεις ΕΤΜΕΑΡ - Ypodomes.com\nΜε την απόφαση αυτή καθορίστηκαν ειδικά για τα έτη 2019 και 2020 και με ισχύ από 01.01.2019, η Χρέωση Βάσης που επιβάλλεται στους καταναλωτές Οικιακής Χρήσης Χαμηλής Tάσης και στους καταναλωτές Λοιπών Χρήσεων Χαμηλής Τάσης.\nΥπογραμμίζεται ότι έχει ληφθεί υπόψη η εξασφάλιση της βιωσιμότητας του Ειδικού Λογαριασμού ΑΠΕ και ΣΗΘΥΑ. Για το θέμα αυτό ο υφυπουργός Ενέργειας κ. Γεράσιμος Θωμάς δήλωσε στη Βουλή ότι «οι νέες, χαμηλότερες χρεώσεις του ΕΤΜΕΑΡ δεν θα έχουν αρνητικές επιπτώσεις για τους παραγωγούς ΑΠΕ.\nΟ λογαριασμός ΑΠΕ θα παραμείνει πλεονασματικός. Η πολιτική της Κυβέρνησης είναι να προωθήσει περισσότερο τις ΑΠΕ στο ενεργειακό μείγμα της χώρας μέσω σειράς δράσεων και πρωτοβουλιών».\nΣχετικά Άρθρα:ΑΠΕΓεράσιμος ΘωμάςΕνέργεια-ΠεριβάλλονΕΤΜΕΑΡΣΗΘΥΑΥΠΕΝΥπουργείο Περιβάλλοντος και ΕνέργειαςΥπουργική ΑπόφασηΥφυπουργόςΧαμηλή ΤάσηΧρεώσεις


Ποια είναι η καλύτερη ώρα να φεύγεις από τη μάχη;\nΑς υποθέσουμε ότι αναλαμβάνουμε στη ζωή μας κάτι νέο, κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα, με όρεξη και αγάπη για το στόχο και με επιθυμία να ξεπεράσουμε κάθε εμπόδιο.\nΚι όμως εκεί που έχουμε προβλέψει και την παραμικρή λεπτομέρεια του δρόμου που θα ακολουθήσουμε και έχουμε εφοδιαστεί πλήρως με όσα εφόδια καταφέραμε να συγκεντρώσουμε, τα οποία κρίνουμε πλήρως επαρκή, ωστόσο εκείνη την ώρα ακριβώς ... εμφανίζεται ο ... καλύτερος...\nΚυριακή 04 Ιαν 2004\n[Σημείωση : Ελάχιστες σημειώσεις, γραμμένες σε χαρτιά διάσπαρτα...\nΒοηθούν μόνο σαν οδηγοί σκέψεις...κι ίσως να μην καταλήγουν πουθενά...]\nΑς υποθέσουμε ότι αναλαμβάνουμε στη ζωή μας κάτι νέο, κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα, με όρεξη και αγάπη για το στόχο και με επιθυμία να ξεπεράσουμε κάθε εμπόδιο...\nΚι όμως εκεί που έχουμε προβλέψει και την παραμικρή λεπτομέρεια του δρόμου που θα ακολουθήσουμε και έχουμε εφοδιαστεί πλήρως με όσα εφόδια καταφέραμε να συγκεντρώσουμε, τα οποία κρίνουμε πλήρως επαρκή, ωστόσο εκείνη την ώρα ακριβώς...εμφανίζεται ο ..καλύτερος...\nΤι γίνεται; Πώς συνεχίζουμε την πορεία μας;\nΑυτό ήταν κάτι που δεν είχαμε προβλέψει. Όσο και να πιστεύουμε στις δυνάμεις μας, νιώθουμε πως εκείνος ο άλλος απέναντί μας, διαθέτει πολλά περισσότερα προσόντα από εμάς για να βαδίσει στο δρόμο που θέλουμε, στο δρόμο που πιστέψαμε πως θα τον κατακτήσουμε εξ ολοκλήρου, για πάντα και μονοπωλιακά...\nΤελικά...Μήπως έγινε κάποιο λάθος κι αν ναι, τελικά που;\nΔεν ξέρω αν θα καταφέρω να απαντήσω στο ερώτημα αυτό..., θα επιχειρήσω όμως γιατί είναι καλύτερα να προσαπθείς, παρά να μένεις αδρανής..\nΈχω την εντύπωση πως ήδη μπορεί να έδωσα ένα πρώτο πάτημα για την πλέον αναμενόμενη απάντηση...\nΟκ, όλοι το υποψιαστήκατε...κι εγώ ακόμα...Είναι πολύ φορεμένο, το λέμε παντού: "αν θες κάτι το πετυχαίνεις", "βάλε τη δύναμή σου και θα πετύχεις όλα όσα θες"..."Καλύτερα να προσπαθείς παρά να εγκαταλείπεις"...\nΜακάρι να μπορούσα να το αποδεχτώ, έτσι χωρίς δεύτερη κουβέντα, αλλά δυστυχώς, αυτό δεν μπορώ.\nΜπορεί να με βοηθούν τα παραπάνω αυτά λόγια, όταν νιώθω απογοητευμένη, παρά πάνω απ΄' ΄όσο .."πρέπει", όμως συχνά η δύναμή μου δεν συγκρίνεται με του άλλου...του καλύτερου τη δύναμη...\nΤι θα κάνω τότε....\nΑν πρέπει να τον ανταγωνιστώ, θα τον ανταγωνιστώ ή όχι;\nΦοβάμαι πως αν επιμείνω στη μάχη με αυτόν που ξέρω ότι με ξεπερνά σε δύναμη, θα ηττηθώ χωρίς να μπορώ να χαίρομαι που προσπάθησα...Γιατί η προσπάθεια προϋποθέτει ότι αγνοώ την έκβαση της μάχης και γι' αυτό δοκιμάζω, με σκοπό να τα καταφέρω. Εδώ όμως, τα πράγματα είναι αλλιώς. Έχω μετρήσει τις δυνάμεις μου, νηφάλια, ήδη πολύ πριν συναντήσω τον καλύτερο...γι' αυτόν κι όταν τον είδα αμέσως τον αναγνώρισα ως καλύτερο...Ξέρω ότι μπορεί να προοδεύσω αργότερα και να φτάσω και εγώ με κόπους και προσπάθειες το ύψος το δικό του...όμως ειδικά γι' αυτήν τη μάχη δεν προλαβαίνω...\nΤι κάνω λοιπόν; Πολεμώ ή σταματώ;\nΧαμηλώνω τα μάτια, κάνω πως δεν ακούω στην πρόκληση της μάχης ή με το ξύλινο σπαθί μου αντιστέκομα στο σιδερένιο στρατιώτη;\nΣκέφτομαι...Φοβάμαι τις ερινύες που θα ίσως με κατατρέχουν αν δεν προσπαθήσω, αν δε δοκιμάσω τις δυνάμεις μου, στην πράξη...- έτσι λένε όλοι. Δεν ξέρω όμως μήπως αυτές δεν εμφανιστούν τότε, αλλά όταν τελικά προσπαθήσω ή καλύτερα όταν κάνω ότι προσπάθησα, ενώ ήξερα το αποτέλεσμα...Κι αν μου εμφανιστούν τότε, υποψιάζομαι και την κατηγορία που θα μου προσάψουν:\nότι φέρθηκα ανόητα και αλλόγιστα και έχασα πολύτιμες δυνάμεις και ηθικό, που θα βοηθούσε να φτάσω πιο γρήγορα στο στόχο μου...\nΔεν είμαι τόσο δυνατή για να πιστέψω στην πίστη του Δαυίδ.\nΘα σταθώ πίσω\nκι ίσως θα ευχαριστώ μετά τον εαυτό μου, που δεν ήταν ο φόβος που με έκανε να μείνω πίσω ή η χαμηλή αυτοεκτίμηση αλλά η επίγνωση...\nΘα σταθώ πίσω και θα πω: όταν αλλάξω τα δεδομένα μου, όταν ανέβω στην κατηγορία των κιλών που απαιτείται να έχω, γι' αυτόν τον αγώνα, τότε θα μπω στη μάχη αυτή...Γι' αυτό ας προσπαθήσω από τώρα γι' αυτό, με πολλή εξάσκηση και κόπο.... και όχι δοκιμάζοντας και εκθέτοντας τις δυνάμεις μου σ' έναν αγώνα, του οποίου την κατάληξη προβλέπω καθαρά και ο οποίος καθόλου δε θα αυξήσει τη δυναμή μου, αλλά αντιθέτως θα μου υποτάξει το ηθικό στις διαθέσεις των άλλων...\nσυχνά, αυτό το βήμα υποχώρησης είναι η μεγαλύτερη νίκη που κερδίζουμε για τον εαυτό μας..., όταν ξέρουμε πότε οφείλουμε να το κάνουμε\n#418 / 04.02.2004, 09:22 / Αναφορά\nΙσως Νεκταρία μου αυτό το βήμα υποχώρησης να είναι η μεγαλύτερη νίκη που κερδίζουμε για τον εαυτό μας. Ίσως το αντίθετο. Μπορείς να το γνωρίζεις εκ των προτέρων? Μπορείς απλώς να εκτιμήσεις καταστάσεις βάση δεδομένων και να υποθέσεις ένα πιθανό αποτέλεσμα. Σίγουρα όμως αυτό το αποτέλεσμα επηρεάζεται απο διάφορες παραμέτρους που μερικές φορές είναι τόσο καλά κρυμμένες ώστε να μας αιφνιδιάζουν παντα στο παρα πέντε. Το ωραίο της υπόθεσης πάντως δεν είναι ούτε η προσπάθεια αλλά ούτε και το αποτέλεσμα. Είναι πιστεύω η ίδια η υπόθεση.\nΩραία τα λόγια πάντως αλλά στην πράξη κάπου μας ξεφεύγει ο έλεγχος. Και όπως αναφέρει κάποιος στο site η διαφορά μεταξύ πράξης και θεωρίας είναι οτι στη θεωρία (θεωρητικά δηλαδή) δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ θεωρίας και πράξης ενώ στην πράξη (πρακτικά) υπάρχει.\nΚλείνω τέλος με ένα απόσπασμα του Καβάφη που μου έστειλε κάποιο άτομο πριν μερικούς μήνες.\nνα πουνε.Φανερώνεται αμέσως ποιος το 'χει\nέτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησίν του.\nΟ αρνηθείς δεν μετανοιώνει.Αν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξανάλεγε.Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ' όχι-το σωστό- είς όλη τη ζωή του.\n#419 / 04.02.2004, 14:39\nΠερίεργα, αλλά χωρίς να διαβάσω το σχόλιο του Orphea, θυμήθηκα κι'εγω το ίδιο ποίημα του Καβάφη.... Ισως υπάρχει μια ιδέα, μια μεταφυσική ενότητα των σκέψεων που μπορεί να προκύψουν διαβάζοντας τέτοιες σημειώσεις?.....\nΕγώ μπορώ να πώ μόνο ένα -\nΤον δρόμο τον φτειάχνουμε προχωρώντας!...\nΜια τέτοια απλη σκέψη, αυτό το ένα απόσπασμα από έναν Ισπανό ποιητή (που δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή το όνομά του) μου έχει καθήσει στη μνύμη πριν απο μερικά χρόνια όταν το διάβασα σε έναν τοίχο στην αθήνα....\nGate, ο καθένας έχει την αποστολή του, και ο καλύτερος τον οποίο μπορεί να βλέπεις ξαφνικά μπροστά σου, μπορεί να έχει δικό του, άλλο δρόμο, το οποίο δεν έχει σχέση με τη δική σου δουλιά, με δικό σου στόχο, που ΕΣΥ ΜΟΝΟ ΕΙΣΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ\n#425 / 05.02.2004, 04:07\nΤην μάχη να τη δώσεις. Αν κάποια στιγμή χρειαστεί να γλείψεις τις πληγές σου, μια χαμένη μάχη θα σε παρηγορήσει πολύ περισσότερο από μία μάχη στην οποία δεν παρουσιάστηκες καν. Εξ άλλου η τρελλή ελπίδα υπάρχει μόνο όταν την κυνηγήσεις ενάντια στις πιθανότητες. 99% θα χάσεις, 1% θα νικήσεις. Αν κάνεις πίσω, έχεις χάσει πριν αρχίσει η μάχη. Τα πάντα είναι επιλογές στη ζωή. Πάντα μπροστά σε ένα σταυροδρόμι στεκόμαστε. Να ακολουθήσεις αυτό που θα ήθελες και όχι αυτό που μοιάζει ασφαλέστερο. Πίστεψέ με, πονάει απίστευτα και αγιάτρευτα να έχεις χάσει επειδή δεν προσπάθησες. Πονάει τρομερά η αμφιβολία και αυτό το 1% του "θαύματος" όταν του έχεις γυρίσει την πλάτη. Και δεν έχεις καν τη γενναιότητα της παράτολμης προσπάθειάς σου να σε παρηγορήσει.\nΚαι κάτι τελευταίο... όχι, δεν ισχύει πως όταν θες κάτι πολύ τελικά το πετυχαίνεις. Είναι λάθος και είναι υπερβολικά σκληρό - για εκείνους που έδωσαν τα πάντα και παρ' όλα αυτά απέτυχαν. Καλό θα ήταν εκείνοι που είδαν τους κόπους τους να καρποφορούν και το όνειρά τους να πραγματοποιούνται, να ευχαριστούν την καλή τους τύχη και να δειχνουν σεβασμό αν όχι κατανόηση στην κακή τύχη όσων βρέθηκαν σε λάθος δρόμο - είτε με δική τους ευθύνη είτε όχι.\n#420 / 04.02.2004, 16:47 / Αναφορά\nΠαιδια, ευχαριστω για τα σχολιά σας...Και αυτος ακριβώς ήταν ο στόχος μου οταν αποφασισα να φανερώσω αυτές τις σκέψεις...δηλαδή τα δικά σας σχόλια, οι δικές σας σκέψεις, γιατί αυτό είναι ένα θέμα που ΘΕΛΩ να το συζητήσω.\nΣίγουρα, ένα ναι στη "μάχη" φαίνεται καλύτερο από το όχι...Πιο θαρραλέο, πιο δυνατό...κι ίσως γι' αυτό να μην μπορούμε να το πούμε όλοι.\nΜπορεί πράγματι να είναι και μια υπεκφυγή το να λες ότι το όχι σε μια μάχη, είναι η "σωστή" και "ώριμη" και "ωφέλιμη" απόφαση. Αν όμως δεν είναι υπεκφυγή;...και αυτό το διαπιστώνεις ασφαλώς μετά τη μάχη...; Και το χειρότερο...:όταν μετά τη μάχη το διαπιστώνεις ότι δεν είναι υπεκφυγή, αλλά πραγματικότητα, έτσι ακριβώς όπως το είχες προβλέψει, όταν επρόκειτο να αποφασίσεις για το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ..;\nΕκεί, δεν είμαι σίγουρη, αν μπορείς να φτάσεις στην πεποίθηση...\nΈχει πράγματι μεγαλύτερη σημασία η προσπάθεια από το αποτέλεσμα;\nΚαι κάτι ακόμα. Σίγουρα, όπως λες κι εσύ Γιώργο, δεν μπορούμε να ξέρουμε απόλυτα από τα πριν ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της μάχης...Μπορούμε όμως πάντα να πιθανολογούμε, με βάση τα όσα γνωρίζουμε για εμάς και όσα βλέπουμε από τους γύρω μας. Πάντα πρέπει να αψηφούμε τις αμφιβολίες μας ; Πάντα το "ένα βήμα μπροστά" το ένα "Ναι" είναι προτιμότερο..., χωρίς να κινδυνεύει να φανερώσει απερισκεψία;\n#423 / 05.02.2004, 00:01 / Αναφορά\nΠολύ ενδιαφέρον το θέμα και ωραία όλα αυτά, αλλά εγώ θέλω να το πάω λίγο πιο μακριά : γιατί πρέπει όλα σ' αυτή τη ζωή να είναι μια μάχη ; Γιατί κάποιος καλύτερος από μας (κι ας μη γελιόμαστε, πάντα κάπου υπάρχουν και καλύτεροι) είναι αυτομάτως αντίπαλος και όχι κάποιος από τον οποίο μπορούμε να μάθουμε κάτι παραπάνω ; Γιατί πρέπει όλα να είναι αγώνας δρόμου και όλοι ξεχνάνε να απολαύσουν τη διαδρομή ; Μήπως τελικά όσοι προσπαθούν απεγνωσμένα να αποδείξουν στους άλλους ότι είναι "number one", έχουν απλώς ξεχάσει να κοιτάνε στον καθρέφτη της ψυχής τους για να θυμηθούν ποιοί πραγματικά είναι ; Μήπως τα εύσημα πρέπει να τα αναζητάμε μέσα μας και όχι να τα περιμένουμε από τους άλλους ;\nΚαι για να προλάβω πιθανές ενστάσεις, δεν είναι και τόσο ουτοπικά όσο φαίνονται όλα αυτά. Κατανοητό ότι ζούμε σε μια ανταγωνιστική κοινωνία και πρέπει να δίνουμε τις μάχες μας για να επιβιώσουμε (και ποτέ μα ποτέ δεν έχω παρατήσει μια μάχη στη μέση, ακόμα κι αν φαίνεται χαμένη). Αρνούμαι όμως πεισματικά να κραδαίνω απειλητικά το σπαθί (έστω και ξύλινο) προς πάσα κατεύθυνση από το πρωί ως το βράδυ για να πιάσω πρώτη ένα λαμπερό "βραβείο", όποιο κι αν είναι αυτό, που κάποιος άλλος το'στησε μπροστά μου για να με δελεάσει. Για μένα η μεγαλύτερη και η δυσκολότερη μάχη είναι το στοίχημα που έχω βάλει με τον εαυτό μου, στο τέλος της ημέρας να είμαι έστω και ελάχιστα καλύτερος άνθρωπος από ό,τι ήμουν χτες.\nΙσως τελικά τα περισσότερα προβλήματα της εποχής μας προέρχονται από το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν ξεχάσει να κρίνουν και απλώς ... συγκρίνουν !!! Ποιός όμως τελικά καθορίζει το νικητή μιας μάχης, αν όχι εμείς οι ίδιοι ; Ποιός θα μου πει π.χ. , ο Λεωνίδας και οι 300 κέρδισαν ή έχασαν ;\nΚαι για να μην είμαι τελείως εκτός θέματος, (sorry Νεκταρία, αλλά ... παρασύρθηκα) να κλείσω με ένα ψήγμα από τη φιλοσοφία της ανατολής : Αυτός που ξέρει πότε πρέπει να φύγει από μια μάχη είναι σοφός, αλλά αυτός που ξέρει να διαλέγει τις μάχες του είναι σοφότερος !\n#426 / 05.02.2004, 16:02\nΜ' αρέσει η σκέψη αυτή mmm Δίνει μια καλύτερη εκδοχή της ίδιας πραγματικότητας. Εξακολουθώ όμως να αντιμετωπίζω με "καχυποψία" κάθε καλή πρόθεση του "συνοδοιπόρου" μου στον ίδιο δρόμο που βαδίζω για παράδειγμα εγώ, ή για να είμαι ακόμα πιο ακριβής και ειλικρινής αντιμετωπίζω με "καχυποψία" τη δική μου καλή πρόθεση, την οποία πιθανόν να φαίνεται εξωτερικά ότι εκφράζω στο "συνοδοιπόρο" μου σα να προσπαθώ να τον πείσω (και να πείσω ταυτόχρονα και τον εαυτό μου) ότι το μόνο που αναζητώ από αυτήν την από κοινού πορεία μας είναι μόνο να διδαχθώ αλλά και να δώσω πράγματα, ιδέες και σκέψεις σε εκείνον, απολαμβάνοντας τη διαδρομή και όχι να τον συναγωνιστώ.\nΝα διευκρινήσω βέβαια ότι ο συναγωνισμός δε νομίζω ότι πρέπει να παίζει το ρόλο του κακού στοιχείου σε αυτήν την πορεία. Είναι και αυτός μια μάχη αλλά η μάχη δεν έχει απαραίτητα το νόημα του "κακού"..\nΚαι επίσης δεν ξέρω κατά πόσο σίγουρα κάποιος μαθαίνει περισσότερα από τον άλλο (τον καλύτερο ας πούμε) μέσα από την ανταλλαγή ιδεών και εμπειριών μαζί του παρά μέσα από τη "μάχη" - το συναγωνισμό και το μέτρημα της δύναμή ς του - μαζί του. Κι εδώ ακριβώς είναι που έρχεται η απορία μου. Τη "μάχη" αυτή με τον άλλον, τον συνοδοιπόρο μου - που δεν λέω ότι τον βλέπω ως αντίπαλο, εχθρό που πρέπει να κατατροπώσω, ούτε τον άνθρωπο που πρέπει να βγάλω από την πρώτη θέση για να κάτσω εγώ, αλλά ως συναγωνιστή μου, ως άνθρωπο που εφόσον διαθέτει μεγαλύτερες δυνάμεις από εμένα, γίνεται αυτομάτως ο επόμενος "στόχος" μου, για να τον φτάσω και να μπορώ να λέω ότι στέκομαι ισότιμα δίπλα του - στον ίδιο δρόμο που βαδίζω, για να πράξω και να πετύχω κάποιους στόχους μου, τη θεωρώ καταρχήν "καλή" και "αγαθή" και στοιχείο της πνευματικής μας εξέλιξης. Ψάχνω να βρω όμως τις εξαιρέσεις του κανόνα.\nΗ μία εξαίρεση, μετά από τις σκέψεις σου mmm, μου δίνεις την ιδέα να πω ότι είναι αυτή η εκδοχή που ανέφερες, δηλαδή τη μάχη να την ερμηνεύσω ως αντιπαλότητα, κατατρόπωση του εχθρού και κατάκτηση της πρώτης θέσης. Τότε πράγματι, καλύτερα να φύγεις από αυτή τη "μάχη", γιατί, εφόσον την αντιμετωπίζεις με την κακή της εκδοχή, ακόμα κι αν νικήσεις θα θεωρείσαι χαμένος. Τίποτα ουσιαστικό δε θα έχεις κερδίσει για τον εαυτό σου, κανένα βήμα παραπάνω δε θα έχεις προχωρήσει αλλά άπλώς και μόνο θα έχεις τροφοδοτήσει εις βάρος σου και μόνο εις βάρος σου τον εγωισμό σου....ενώ θα παραμένεις ανεπαρκής.\nΗ άλλη όμως εξαίρεση νομίζω ότι πρέπει να είναι και αυτή που ανέφερα. Δηλαδή παρότι αντιμετωπίζεις τη "μάχη" με την καλή της εκδοχή, ως ωφέλιμο και αναγκαίο συναγωνισμό, κάποιες στιγμές είναι ωφελιμότερο και προσφέρεις περισσότερα στην πνευματική σου πορεία, όταν επιλέγεις να μη συναγωνιστής με κάποιον, ΕΠΕΙΔΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙΣ τις μεγαλύτερεσ δυνάμεις σου. Όχι από φόβο αλλά από επίγνωση της ανεπάρκειάς σου. Τότε κάνεις νομίζω το δώρο στον εαυτό σου να μην ελαττώσει τις όποιες δυνάμεις και ικανότητες έχεις, το ό,τι είσαι τέλος πάντως, μέσα από τη διαδικασία της σύγκρισης, στην οποία οπωσδήποτε, θες δε θες, θα υποβληθείς, όταν επιλέξεις να σταθείς πλάι του.\nΚι αυτή η φράση που έγραψες, στο τέλος mmm νομίζω ότι ενισχύει αυτό που νομίζω, ως ένα βαθμό...\nΚαι κάτι ακόμα...Μόνοι μας μπορούμε σίγουρα, όταν στεκόμαστε ειλικρινά απέναντι στον εαυτό μας, να αναγνωρίζουμε και τα καλά και τα άσχημά μας και να ξέρουμε αν είμαστε σήμερα έστω και ελάχιστα καλύτεροι από χθες. Δύσκολα όμως πιστεύω ότι η αυτοεκτίμηση και η αναγνώριση των δυνάμεων και των ικανοτήτων μας ακολουθεί αυτόν τον μοναχικό δρόμο του καθρέφτη μας. Νιώθω πως αυτή γίνεται για όλους μας ένας στόχος που περνά μέσα από καθημερινές "μάχες" με τους άλλους (ή και τη σύγκριση, αν θες, με αυτούς) και μέσα από την κρίση αυτών των άλλων και κυρίως αυτών με τους οποίους μαχόμαστε...Είναι μόνο μια σκέψη, χωρίς να έχω κι εγώ πειστεί απόλυτα γι' αυτό που λέω...\n#427 / 05.02.2004, 18:48\nΑς το αναλύσουμε λίγο παραπάνω λοιπόν... Έχουμε τις μάχες και τις "μάχες", τον ανταγωνισμό και τον συναγωνισμό αντίστοιχα. Για μένα τα πράγματα είναι πολύ ξεκάθαρα. Αν μιλάμε για ανταγωνισμό, και με δεδομένο ότι σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να πατήσουν επί πτωμάτων για να πάρουν αυτό που θέλουν, τότε υπάρχουν δύο επιλογές. Ή να γίνεις ένα με τους αντιπάλους και να κάνεις τα πάντα για τη νίκη (με ό,τι αυτό περικλείει ή συνεπάγεται ως επιλογή) ή να μην δώσεις τη μάχη καθόλου. Προσωπικά, σε τέτοιου είδους μάχες προτιμώ να μην μπαίνω εκτός αν πραγματικά έχω εξαντλήσει κάθε άλλη δίοδο, γιατί τις θεωρώ τρομερά ψυχοφθόρες και όσα κι αν κερδίσω θα είναι πάντα λιγότερα από αυτά που θα έχω χάσει στην πορεία.\nΑν όμως μιλάμε για συναγωνισμό, τότε αυτή είναι μια "μάχη" που τη δίνω πάντα. Μου είναι αδιάφορο αν ο συναγωνιστής μου είναι αποδεδειγμένα καλύτερος από μένα (μη σου πω ότι το επιδιώκω κιόλας να είναι). Προτιμώ να "τα δώσω όλα" και να τον συγχαρώ με κάθε ειλικρίνεια ΑΝ καταφέρει να με κερδίσει, και παράλληλα να απολαύσω τον αγώνα (ή μάλλον την άμιλλα). Ας μην ξεχνάμε εξάλλου ότι αυτό που δίνει αξία στη νίκη είναι η δυναμικότητα του αντιπάλου. Και τελικά σε μία τέτοια "μάχη", μήπως δεν είσαι πάντα κερδισμένη ακόμα κι αν χάσεις;\nΚαι μια διευκρίνιση σχετικά με την τελευταία σου σκέψη. Δεν εννοούσα ότι η αναγνώριση των δυνάμεων και των ικανοτήτων μας πρέπει να γίνεται μόνο από εμάς τους ίδιους, αλλά ότι πρέπει να ξεκινάει από 'κει. Γιατί είναι πολύ επικίνδυνο να βασίζει κανείς την αυτοεκτίμηση ή την αυτογνωσία του στις κρίσεις των άλλων. Ελάχιστες απ' αυτές είναι καλοπροαίρετες (ώστε να πρέπει να τις λάβουμε σοβαρά υπόψη), ίσως μόνο αυτές που προέρχονται από ανθρώπους που πραγματικά νοιάζονται για μας.\n#428 / 05.02.2004, 19:35\nΝομίζω πως όλα έγιναν κατανοητά. Και τα δέχομαι όλα, τουλάχιστον θεωρητικά.\nΚαι πάλι θα έχω όμως μόνο για ένα από όσα λες μια μικρή επιφύλαξη. Φοβάμαι δηλαδή πως ακόμα και στην καλώς εννοούμενη μάχη, στον συναγωνισμό, δύσκολα δεν παραφυλά το ενδεχόμενο οι προθέσεις μας να μην είναι τόσο αγαθές όσο θέλουμε να φαίνονται. Φοβάμαι δηλαδή πως αυτό που συμβαίνει (και το οποίο δύσκολα παραδεχόμαστε) είναι ότι και η ήττα από το συναγωνιστή, μας πληγώνει συχνά το ίδιο όσο και η ήττα από τον αντίπαλο. Και έχω την εντύπωση ότι μας πληγώνει ακόμα πιο πολύ, όταν παρότι προβλέψαμε με μεγάλες πιθανότητες το αποτέλεσμα της "μάχης" αυτής, επιλέξαμε εμείς οι ίδιοι να αγωνιστούμε. Και τελικά, στο τέλος τι εμπειρία αποκομίζουμε..; Την εμπειρία της ήττας όπως την είχαμε προβλέψει.\nΑυτο βέβαια είναι μια δική μου εκδοχή.\nΘαυμάζω αυτήν τη λογική στ' αλήθεια τη δική σου mmm, ιδίως όταν λες ότι: "Μου είναι αδιάφορο αν ο συναγωνιστής μου είναι αποδεδειγμένα καλύτερος από μένα (μη σου πω ότι το επιδιώκω κιόλας να είναι). Προτιμώ να "τα δώσω όλα" και να τον συγχαρώ με κάθε ειλικρίνεια ΑΝ καταφέρει να με κερδίσει, και παράλληλα να απολαύσω τον αγώνα (ή μάλλον την άμιλλα)" και έχω την πεποίθηση ότι ελάχιστοι μπορούν να το πουν. Εγώ πάντως δεν το έχω πει ακόμα, παρά μόνο όταν δεν επρόκειτο για συναγωνιστή αλλά για σύμμαχο που έκανε ότι πάλευε μαζί μου...\nΑν πράγματι μπορείς και το λες εσύ και για το συναγωνιστή, τότε αυτό φανερώνει, για μένα τουλάχιστον, πολλή δύναμη και θα ήθελα κάποια στιγμή και αν δε σε κουράζει να μου πεις κατι παραπάνω γι' αυτό, εννοώ για το πώς το σκέφτεσαι ακριβώς και πως το πράττεις\n#429 / 05.02.2004, 23:54\nΝα σου πω τι αποκομίζουμε από μια τέτοια ήττα : την ευκαιρία να μάθουμε από τα λάθη μας και να μην τα επαναλάβουμε. Την ευκαιρία να παρατηρήσουμε πώς σκέφτεται και πράττει κάποιος άλλος, που προφανώς κατάφερε να σκεφτεί κάτι που εμάς μας ξέφυγε. Την ευκαιρία να τεστάρουμε τον εαυτό μας στα δύσκολα (εγώ τουλάχιστον έχω ανακαλύψει ότι πολλές φορές όταν πρέπει να λειτουργήσω υπό πίεση, τελικά καταφέρνω περισσότερα από όσα είχα υπολογίσει στην αρχή ότι μπορώ). Και σε τελική ανάλυση, την ευκαιρία να χαρτογραφήσουμε και να μεταφέρουμε τα προσωπικά μας όρια ένα βήμα πιο μακριά. Γιατί ο μόνος τρόπος να βρεις τα όριά σου είναι να τα ξεπεράσεις.\nΒέβαια όλα αυτά προϋποθέτουν μια γερή δόση αυτοκριτικής ΜΕΤΑ τη μάχη, είτε χάσεις είτε κερδίσεις.Κάπου εκεί, αν είσαι απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό σου, όντως μπορεί και να ανακαλύψεις αυτό που είπες κι εσύ, ότι δηλαδή και οι δικές σου προθέσεις ίσως να μην ήταν οι καλύτερες. Κι αυτό μέσα στο παιχνίδι δεν είναι όμως ; Δεν είπε κανείς ότι είμαστε άγιοι, άνθρωποι είμαστε. Και τα λάθη μας θα κάνουμε, και οι εγωισμοί θα μας πιάσουν καμιά φορά, και θα πληγώσουμε ίσως κάποιον άθελά μας... Προσωπικά, δεν θεωρώ αυτοσκοπό κάθε φορά να τα κάνω όλα σωστά, αυτό θα ήταν άτοπο. Θέλω μόνο να παίξω όσο γίνεται πιο τίμια, λίγο καλύτερα από την προηγούμενη φορά, και να μην κάνω δυο φορές το ίδιο λάθος. Κι ας χάσω...\nΞέρεις πότε η ήττα με πληγώνει; Όταν αιστανθώ ότι ο άλλος μου έκλεψε τη νίκη χωρίς να την αξίζει. Σε αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή κάποιος με νικήσει στα ίσια, τότε απλώς θα με πεισμώσει, θα με κάνει την επόμενη φορά να προσπαθήσω περισσότερο. Και σε αντίθεση με αυτό που λες εσύ, μου φαίνεται πολύ πιο εύκολο (ή μάλλον αυτονόητο) το να συγχαρώ τον συναγωνιστή που με κέρδισε, και όχι τον "σύμμαχο που ΕΚΑΝΕ ότι πάλευε μαζί μου" ! Γιατί αν κατάλαβα καλά, εννοείς κάποιον που με την πρόφαση να σε βοηθήσει, την τελευταία στιγμή σου βάζει τρικλοποδιά. Ε, αυτόν όχι μόνο δεν θα μπορούσα ποτέ να τον συγχαρώ, αλλά ... ( είμαστε σε δημόσιο forum και δεν μου επιτρέπεται να σου πω τι ακριβώς θα ήθελα να του κάνω !!! )


μικρή κουζίνα: 8 χρόνια μικρή κουζίνα\n8 χρόνια μικρή κουζίνα\nΠρώτη χρονιά μετά από 8 χρόνια, που αμέλησα να αναφέρω τα γενέθλια του μπλογκ μου ανήμερα της γιορτής του την 1η του Σεπτέμβρη! Αυτά παθαίνει κανείς όταν καταπιάνεται με πολλά ;-)\n8 χρόνια μικρή κουζίνα λοιπόν! 8 χρόνια μαζί σε αυτή τη διαδρομή. 2 βιβλία τα οποία αγαπάτε και ζητάτε ακόμα, πολλοί φίλοι, εκπομπές, άρθρα, πολλές συνταγές, αγαπημένοι αναγνώστες και φίλοι. Δεν υπάρχει καλύτερο, από το να σε σταματάνε γνωστοί και άγνωστοι και να σου λένε ότι "ήσουν η αιτία για να μπω στην κουζίνα, για να μαγειρεύω για φίλους" κλπ. Όπως πρόσφατα η Ζανέτ που ζει στη Θεσσαλονίκη! Τ' ακούτε κυρία μου;\nΓια να κάνω τη μέρα πιο ξεχωριστή, βάζω σε κλήρωση 3 μικρά δωράκια από ένα μαγαζί που αγαπώ για τα τρελά γκατζετάκια του. Πιο πολύ τα βάζω επειδή έχουν πλάκα, παρά για την αξία τους!\nΔωράκι νούμερο 1: ένα σουπλά καρδιά\nΔωράκι νούμερο 2: 8 χάρτινα πιατάκια για γλυκό\nΔωράκι νούμερο 3: 5παιχνιδιάρικα καλαμάκια!\nΕσείς, εκείνο που έχετε να κάνετε για να μπείτε στην κλήρωση, είναι να αφήσετε μήνυμα στο μπλογκ (όχι στο facebook) με το όνομά σας και ένα email επικοινωνίας, για να μπορώ να σας βρω σε περίπτωση που κερδίσετε, μέχρι την επόμενη Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου τα μεσάνυχτα.\nPosted by kiki at 10:31 PM\nVita September 3, 2016 at 11:16 PM\nΗ πρώτη που θα ευχηθεί από δω... Πολύχρονο το blog, πάντα με επιτυχίες και η δημιουργός τους πάντα δημιουργική με νέες ιδέες και εφαρμογές! Με υγεία και χαρά! Καλή συνέχεια σε ό,τι κάνεις!\n...irida... September 4, 2016 at 8:24 AM\nκαι φυσικα Δημιουργικοτητα και εμπνευση απο την κατοχο του!\nνα εισαι γερη...γλυκια μου!\nκαι να κανεις παντα αυτο που αγαπας!\nahilleas September 4, 2016 at 10:28 AM\nΠάντα επιτυχίες,καλή έμπνευση και να συνεχίσεις τη καλή δουλειά!Χρόνια πολλά!!!\nUnknown September 4, 2016 at 10:33 AM\nΕλπιζω να έρθουν πολλα περισσότερα δημιουργικά χρονια με πολλες συνταγές και εμπνεύσεις !!!\nStella's Κουζινομπερδέματα September 4, 2016 at 10:55 AM\nΧρόνια Πολλά, μικρή μας κουζίνα!!\nΚική, σου εύχομαι πολλά ακόμα δημιουργικά και νόστιμα πιάτα, ευφάνταστες τούρτες και δύναμη και υγεία για να συνεχίσεις να μας εντυπωσιάζεις!\nKaterina Kabassi September 4, 2016 at 11:39 AM\nΠάντα νόστιμες δημιουργίες!\nSophia Zafir September 4, 2016 at 2:02 PM\nΧρόνια πολλά πάντα με όμορφες εμπνεύσεις, γευστικές συνταγές και πολλές πολλές δημιουργίες!\nAnonymous September 4, 2016 at 2:51 PM\nΧρόνια Πολλά. Να συνεχίσεις με άλλα 108 χρόνια γλυκά, δημιουργικά και νόστιμα όσο αυτά που πέρασαν. Πάντα επιτυχίες.\nGiorgos Varvakis September 4, 2016 at 3:55 PM\nΝεράκι πέρασε ο καιρός !!!! Χρόνια πολλά Κική μου και καλή συνέχεια :-) Πολλά φιλιά!!!\nΥΓ. Μη με βάλεις στην κλήρωση, ας πάρει και κανένας άλλος :P\nMarina September 4, 2016 at 7:26 PM\nΧιλιοχρονη να ειναι η.....μικρη κουζινα σου που ειναι τοσο μεγαλη που χωραει μεσα της ολους εμας που σε αγαπαμε και σε ακολουθουμε, δυστυχως χωρις να δοκιμαζουμε!!! :p\nΜarion, September 4, 2016 at 8:26 PM\nΧρόνια σας πολλά Κικίτσα, να μεγαλώνεται και να ομορφαίνετε και να μας χαρίζεις τα ομορφα πράγματα που κάνεις. Και το καλό που έκανε το blogging είναι που σε γνώρισα κι εσένα και τη Μικρή Κουζίνα σου.\nΦιλιά πολλά πολλά πολλά :)\nmia maria September 4, 2016 at 9:10 PM\nΧρόνια πολλά στο όμορφο blog σου Κικίτσα και εσύ να είσαι καλά να μας φτιάχνεις νοστιμιές. Ματς μουτς :)\nΧρυσαυγή September 4, 2016 at 10:10 PM\nΚική μου χρόνια πολλά!! Να τα εκατοστήσει το μπλογκ και να είσαι πάντα τόσο δημιουργική! Να μας ανοίγεις καινούριους δρόμους με τις συνταγές σου!\nΝομίζω το ξέρεις πόσο σε εκτιμώ. Το ένα από τα δύο σου βιβλία (αυτό με τις ζύμες) το έχω κι εγώ και είναι όντως πάρα πολύ καλό! Οφείλω να το πω γιατί το καλό πρέπει να λέγεται!!!\nΘα ήθελα κάποια στιγμή και το άλλο!\nΣε φιλώ και εύχομαι πάντα χαρές να έχεις!\nΔημιουργία September 4, 2016 at 10:50 PM\nΧρόνια πολλά, γλυκά και νόστιμα Κική:)\nαντωνης September 5, 2016 at 11:34 AM\nΧρονια πολλα στο blog!\nUnknown September 6, 2016 at 7:56 AM\nΧρόνια πολλά, με υπέροχες γεύσεις και νοστιμιές !laiougianna@gmail.com\nIrene September 6, 2016 at 12:08 PM\nΠολύχρονο το blog σου γεμάτο με όμορφες και γλυκές δημιουργίες εύχομαι !\nAnonymous September 6, 2016 at 12:49 PM\nχρόνια πολλά,πάντα νόστιμα και υγιεινά να μαγειρεύετε χωρίς πολλές θερμίδες\nΟΙΚΟΝ ΓΕΩΡΓΙΑ September 7, 2016 at 12:30 AM\nΧρονια πολλα στη "Μικρή κουζίνα" που δεν είναι καθόλου μικρή αλλά ΜΕΓΑΛΗ - ΤΕΡΑΣΤΙΑ απο γεύσεις, φαντασία και δημιουργία.\nΝα κυλάνε τα χρόνια γλυκά και όμορφα.....\nΓΕΩΡΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ gikonomidou@gmail.com\nΧρόνια Πολλά στο blog σου και εσύ πάντα γερή, γεμάτη όρεξη και φαντασία να μας κερνάς γευστικά φαγάκια και νόστιμα γλυκίσματα!!!\nUnknown September 7, 2016 at 11:56 PM\nΧρονια πολλα να τα εκατοστησει το blog σου Κικη μου,να συνεχισεις παντα με νοστιμες συνταγες.Ευχαριστουμε πολυ για τα δωρακια.Λένα,email:lenacrf72@yahoo.gr\nAnonymous September 8, 2016 at 8:32 PM\nΠολύχρονο και πάντα, χάρη σε σένα, γεμάτο γευστικά ταξίδια, ιδέες και μοσχοβολιές!!! Πένυ/penpapad06@gmail.com\nΕιρήνη September 9, 2016 at 11:33 PM\nΣτις θετικές επιστήμες το 8 σε πλάγια θέση συμβολίζει το άπειρο.... τόσες και οι ευχές για τη "Μικρή Κουζίνα" που μας έχει προσφέρει μεγάλες νοστιμιές!!!!\nΤι να δοκιμάσω στην Ξάνθη. Τι να πάρω.\nΜαρμελάδα ροδάκινο με φρουκτόζη\nΓιορτές παλιά πόλης Ξάνθης\nΚαι τα δωράκια πάνε στους....


ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ: "Ο ΤΕΜΠΕΛΗΣ ΠΕΛΑΡΓΟΣ"\n"Ο ΤΕΜΠΕΛΗΣ ΠΕΛΑΡΓΟΣ"\nΤα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ» έχουν τη χαρά να φιλοξενούν ένα υπέροχο παραμύθι, πλούσιο σε εικόνες και μηνύματα. Το έγραψε και μας το έστειλε η Δέσποινα Αρχοντίδου, αγαπημένη φίλη του ιστολογίου, σε εικονογράφηση της Αποστολίας Τσορμπατζίδου. Την ευχαριστώ πολύ για τη συνεργασία της μαζί μου κι εύχομαι να συνεχίσει να γράφει όμορφα παραμύθια, με την ίδια αγάπη και τρυφερότητα για τα παιδιά!\nΜια φορά και έναν καιρό ήταν ένας πελαργός, που τον έλεγαν Μπέλη. Ο Μπέλης, λοιπόν, ήταν πάρα πολύ τεμπέλης. Δεν είχε μόνο το όνομα, είχε και τη χάρη!\nΜια ζωή έβρισκε πατέντες για να κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Και ποια είναι η ιδιότητα των πελαργών; Να πετάνε...\nΟ καλός μας φίλος ο Μπέλης αναρωτιόταν: Πώς θα γίνει να μην πετάω;\nΣκέφτηκε από δω, σκέφτηκε από κει... Ώσπου πάει η ματιά του στο περιοδικό που ήταν στο τραπέζι. Και τι είδε, λέτε; Ένα υπέροχο και σωτήριο, για τον πελαργό μας, αερόστατο!\n— Αααα! Αυτό είναι υπέροχο! αναφώνησε.\n— Θα μετακινούμαι με αυτό το πανέμορφο αερόστατο! είπε.\n— Και δεν θα κουνάω πια τα φτερά μου! Δεν θα χρειάζεται... Θα την αράζω εκεί μέσα και τέλειωσε το θέμα! Μια χαρά θα τη βολεύω, είπε ο τεμπέλης Μπέλης και αμέσως, σήκωσε το τηλέφωνο για να το παραγγείλει!\nΠέρασαν τρεις μέρες και το κουδούνι, τελικά, χτύπησε. Ο τεμπέλης Μπέλης κοιμότανε στο ζεστό του κρεβάτι. Τσαντισμένος, σηκώθηκε και πήγε να δει στην πόρτα ποιος χτυπούσε το κουδούνι του στις 2.00 το μεσημέρι!\n— Αααα! Μου φέρατε το αερόστατο; Πολύ ωραία! είπε ο τεμπέλης Μπέλης.\n— Ναι, κύριε! είπε ο διανομέας.\n— Υπογράψτε εδώ, παρακαλώ! Και ο Μπέλης σήκωσε ανόρεχτα το φτερό του και υπέγραψε.\nΜπήκε στο σπίτι και ήταν πολύ χαρούμενος με τον εαυτό του. Θα απλούστευε τη ζωή του, για μια ακόμη φορά...\nΑλλά, τεμπέλιαζε να διαβάσει τις οδηγίες χρήσεις, ο φίλος μας ο Μπέλης. Για το πώς θα βάλει μπρος το καινούριο του αερόστατο!\nΈτσι, λοιπόν, πήρε έναν υπνάκο... Όταν σκοτείνιασε πια ο τεμπέλης Μπέλης ξύπνησε...\n— Άουχ! χασμουρήθηκε...\nΚαι του ήρθε η λαχτάρα να πετάξει... Αλλά, όχι με τα δικά του φτερά...\nΈτσι, λοιπόν, βγήκε στον κήπο για να ανέβει στο καινούριο του αερόστατο. Δεν είχε ιδέα, βέβαια, πώς να το χειριστεί, γιατί δεν είχε διαβάσει τις οδηγίες χρήσης... Από τεμπελιά, φυσικά...\nΚαι ανέβηκε στο καινούριο του αερόστατο. Αυτό άρχισε να ανεβαίνει ψηλά! Πολύ ψηλά! Ώσπου, ξαφνικά, το αερόστατο άρχισε να πέφτει με μεγάλη ταχύτητα!\nΟ τεμπέλης Μπέλης τα έχασε! Δεν ήξερε τι να κάνει! Βλέπετε, δεν είχε πάρει μαζί του τις οδηγίες χρήσης...\n— Αχ, Θεέ μου! Τι θα κάνω τώρα; φώναξε.\nΤο αερόστατο έπεφτε όλο και πιο γρήγορα... Είχε πανικοβληθεί ο τεμπέλης Μπέλης και έκανε, επιτέλους, αυτό που θα έπρεπε να είχε κάνει εδώ και πολλά πολλά χρόνια! Να πετάξει...\nΠετούσε με τις ώρες... Και από εκείνη τη μέρα, πετούσε συνέχεια... Και χαιρότανε τη ζωή του! Πέταξε και όλα εκείνα τα γκατζετάκια που τα είχε για να του κάνουν τη ζωή πιο εύκολη!\nΉταν πια ελεύθερος!!!\nDespina Arhodidou Κυριακή, 05 Οκτωβρίου, 2014\nΣας ευχαριστω πολυ Κ.Αντωνη!!! Να στε παντα καλα και ευχαριστω πολυ για τα καλα σας λογια!!!\nΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ Κυριακή, 05 Οκτωβρίου, 2014\nΚι εγώ σ' ευχαριστώ Δέσποινα για το υπέροχο παραμύθι που χάρισες στα παιδιά! Να είσαι πάντα χαρούμενη και δημιουργική, με πλούσια φαντασία!\nΧαιρομαι πολυ μιας και το σαιτ σας ειναι πολυ ενδιαφερον και θα το διαβασουν τα παιδια!!! Ευχαριστω πολυ για τα καλα σας λογια!!!\nPopi Mpafa Κυριακή, 05 Οκτωβρίου, 2014\nΕυχαριστούμε για το όμορφο και διδακτικό παραμύθι! Μόλις το διαβάσαμε με τα παιδιά και μας άρεσε πολύ.Καληνύχτα σας και καλή βδομάδα!\nΑγαπημένη φίλη Πόπη, χαίρομαι που σας άρεσε το παραμύθι της Δέσποινας, αν και ήμουν σίγουρος γι' αυτό! Η τεμπελιά είναι ανασταλτικός παράγοντας προόδου. Αύριο θα συζητήσω το δίδαγμα αυτού του παραμυθιού με τον Μάριο στο σχολείο! Καλό ξημέρωμα και μια όμορφη εβδομάδα σε όλους σας!\nΠΟΠΗ Κυριακή, 05 Οκτωβρίου, 2014\nΤι όμορφο παραμύθι και υπέροχη η εικονογράφησή του! Είναι γεγονός ότι ο τεμπέλης βαριέται και αναβάλλει συστηματικά αρκετές δραστηριότητες από αυτές που πρέπει να κάνει, με σκοπό να τις αποφύγει. Όταν, όμως, έρθει αντιμέτωπος με δύσκολες καταστάσεις, λόγω αυτής της τακτικής του, όπως ο πελαργός, τότε αναγκάζεται να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητές του και μάλιστα νιώθει πολύ περήφανος που τα κατάφερε… Πολύ ωραίο δίδαγμα για όλους: Καλό είναι να τεμπελιάζουμε που και που, αλλά όχι να μας γίνει συνήθεια…\nΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ Σάββατο, 11 Οκτωβρίου, 2014\nΣυμφωνώ απόλυτα μαζί σου Πόπη! Χρειάζεται προσοχή από τους μεγαλύτερους, ώστε να δίνουν το καλό παράδειγμα στα παιδιά τους για να μην χασομερούν, καθυστερούν και αποφεύγουν τις υποχρεώσεις τους. Μια τακτική που δεν θα τους οφελήσει στη ζωή τους. Και αναφέρω εδώ κάποιες χαρακτηριστικές ελληνικές παροιμίες για την τεμπελιά, τις οποίες και πρέπει να θυμόμαστε: "Ο τεμπέλης δεν τρώει τ’ αμύγδαλα, για να μην τα σπάσει", "Αλί στον καλομάθητο, όσο να κακομάθει" και "Όποιος σπέρνει τεμπελιά, θερίζει πείνα".


Τετάρτη, Ιουλίου 04, 2012 - Κρήτη πόλεις και χωριά\nΚΑΛΑΜΑΚΙ - ΝΟΜΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ\nΚρητη πολεις και χωρια 1:23:00 μ.μ. 0\nPosted by: Κρητη πολεις και χωρια �s 1:23:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΚΕΡΑ - ΝΟΜΟΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ\nΚρητη πολεις και χωρια 1:16:00 μ.μ. 0\nPosted by: Κρητη πολεις και χωρια �s 1:16:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:


Το πρωί της 18 Αυγούστου 198.., στη λίμνη της Σκόδρας στη Βόρεια Αλβανία, τα κύματα εξέβρασαν στην όχθη το άψυχο σώμα ενός άντρα. Ο καιρός ήταν αίθριος. Η γαλαζοπράσινη επιφάνεια της λίμνης αναρριγούσε στο αεράκι που φυσούσε απ’ τις γιουγκοσλαβικές ακτές τόσο ανάλαφρα, που έμοιαζε απίθανος ο πνιγμός κάποιου πρωινού κολυμβητή.\nΟι τρεις ερασιτέχνες ψαράδες που είχαν ρίξει τα παραγάδια, δεν πίστευαν στα μάτια τους, όταν είδαν το σώμα του νεκρού γυρισμένο μπρούμυτα, να πλησιάζει την όχθη σπρωγμένο υπομονετικά απ’ τα κύματα. Το τράβηξαν στη νοτισμένη άμμο και συγκλονισμένοι προσπαθούσαν ν’ αναγνωρίσουν στο πρόσωπό του κάποιον συμπατριώτη τους. Κανέναν δεν τους θύμιζε. Ήταν ένας άντρας γύρω στα τριάντα και εκτός απ’ το μαγιό δεν είχε τίποτα πάνω του.\nΕιδοποίησαν την αστυνομία που έφτασε αμέσως, σκέπασαν το άψυχο σώμα μ’ ένα σεντόνι, το μετέφεραν στην αίθουσα του κολυμβητικού συλλόγου και απ’ εκεί στο νεκροτομείο.\nΠερισσότερο απ’ τα αίτια του θανάτου που δε θ’ αργούσαν να απαντηθούν από την ιατροδικαστική υπηρεσία, εκείνο που προβλημάτιζε τις αρχές ήταν η εξακρίβωση της εθνικότητας του νεκρού. Είναι γνωστό πως η μεγάλη αυτή λίμνη, φημισμένη για τους κέφαλους και τις χρυσαφένιες αμμουδιές, μοιράζεται ανάμεσα στις δύο χώρες, Αλβανία και Γιουγκοσλαβία.\nΔύο μέρες μετά, αφού αποκλείστηκε η πιθανότητα να είναι αλβανός πολίτης, η Ασφάλεια κατέληξε στο συμπέρασμα πως ο θάνατος του αγνώστου άντρα ήταν έργο των μυστικών υπηρεσιών της Γιουγκοσλαβίας. Οι άσπονδοι εχθροί που στην εποχή του Τίτο, προσπάθησαν να προσαρτήσουν την Αλβανία ως έβδομη δημοκρατία, αν και είχαν σπάσει επανειλημμένα τα μούτρα τους, συνέχιζαν με κατασκόπους και πράκτορες το δόλιο έργο τους. Αυτή τη φορά επιδίωκαν να μπλέξουν την Αλβανία σε κάποιο μεθοριακό συμβάν, καταφέρνοντας έτσι ένα ύπουλο χτύπημα στις προσπάθειες που έκανε το Κόμμα να βγάλει τη χώρα απ’ την απομόνωση και τον αποκλεισμό.\nΌλα ήταν καλά υπολογισμένα. Καλοκαίρι και στις γιουγκοσλαβικές ακτές παραθέριζαν χιλιάδες τουρίστες, ιταλοί, γερμανοί, αμερικάνοι, γάλλοι, σουηδοί. Η εντύπωση που θα προκαλούσε η είδηση ότι κάποιος ανυποψίαστος τουρίστας που παραβίασε κολυμπώντας την υδάτινη γραμμή των συνόρων, δολοφονήθηκε από τους αλβανούς συνοριοφύλακες, θα έσκαγε ως βόμβα και θα τίναζε στον αέρα τις αυταπάτες των Ευρωπαίων πως μετά το θάνατο του Ενβέρ Χότζα η Αλβανία αλλάζει.\nΤο γεγονός του πνιγμού ενός ανθρώπου, αποδεικνύονταν μια καλοστημένη παγίδα. Η αλβανική Ασφάλεια με την πολύχρονη πείρα της στον πόλεμο εναντίων ξένων πρακτόρων και τα γρήγορα αντανακλαστικά από τον καθημερινό αγώνα με τους εσωτερικούς εχθρούς, ανταπέδωσε το χτύπημα. Ένα χτύπημα που θα επιβεβαίωνε ακόμα μια φορά το αλάθητο της παροιμίας που λέει: «Όποιος σκάβει το λάκκο του άλλου, πέφτει ο ίδιος μέσα».\nΤη δεύτερη κιόλας μέρα, οι αρχές αφού έκαναν γνωστό το συμβάν στους βόρειους γείτονες, αποφάσισαν να καλέσουν ιατροδικαστές και εμπειρογνώμονες απ’ τη Γιουγκοσλαβία. Οι αιώνιοι εχθροί αιφνιδιάστηκαν. Δεν μπορούσαν όμως ν’ αρνηθούν αυτή την κίνηση καλής θέλησης ανάμεσα σε γείτονες. Ζητούσαν τη συνδρομή τους στη διαλεύκανση της εθνικότητας του νεκρού και φυσικά των αιτιών του θανάτου.\nΚάθε κωλυσιεργία και καθυστέρηση από τη μεριά των γιουγκοσλάβων θα ήταν εις βάρος τους. Θα φανέρωνε την αμηχανία τους και θα εκλαμβάνονταν ως ενοχοποιητικό στοιχείο. Την άλλη μέρα ένα αυτοκίνητο με ξένες πινακίδες πλησίασε το αλβανικό φυλάκιο. Ήταν οι γιουγκοσλάβοι ιατροδικαστές.\nΗ σκέψη τους πως ο θάνατός του άγνωστου άνδρα επήλθε στ’ αλβανικά χωρικά ύδατα, απορρίφθηκε από τους ντόπιους. Καμία συμπλοκή δεν είχαν οι συνοριοφύλακες της λίμνης. Τουναντίον, ο άγνωστος ήταν ένας νεκρός που τα κύματα μετέφεραν από τις γιουγκοσλαβικές ακτές. Οι μώλωπες στο λαιμό και το σώμα ήταν αδιαμφισβήτητα τεκμήρια πάλης για να ξεφύγει απ’ τους δράστες. Ο αλβανός ιατροδικαστής το είπε ξεκάθαρα: Τα νερά της λίμνης και ο πνιγμός, ήταν ένα άλλοθι για κάποιους που ήθελαν να καλύψουν το έγκλημα. Για μας δεν υπάρχει κανένα δίλημμα. Πρόκειται για δολοφονία!\nΠερισσότερο από την επιμονή των αλβανών που μιλούσαν για δολοφονία του ξένου τουρίστα, εκείνο που ξάφνιασε τους γιουγκοσλάβους ήταν η απόφασή τους να καλέσουν ταυτόχρονα ιατροδικαστές από Ιταλία, Γαλλία και Γερμανία. Εντυπωσιακή κίνηση που φανέρωνε όχι μόνο το άνοιγμα της Αλβανίας προς την Ευρώπη, αλλά και την προσπάθεια να εκθέσουν διεθνώς τους βόρειους γείτονες ως αυτουργούς του εγκλήματος. Αν και εκλάμβαναν την αιφνίδια αυτή κίνηση ως υποτίμηση κι έλλειψη εμπιστοσύνης, οι γιουγκοσλάβοι την αποδέχτηκαν με ανακούφιση. Παρ’ όλες τις διαβεβαιώσεις των αρχών ότι πρόσφατα καμία εξαφάνιση ξένου τουρίστα δεν είχε δηλωθεί στη Γιουγκοσλαβία, δεν το απέκλειαν. Χιλιάδες ήταν οι λουόμενοι που βιάζονταν ν’ απολαύσουν τις τελευταίες μέρες του καλοκαιριού. Η παρουσία των ευρωπαίων ιατροδικαστών μόνο χρήσιμη θα ήταν στην εξακρίβωση της εθνικότητας του νεκρού.\nΤρεις μέρες αργότερα, έφτασαν στην πόλη της Σκόδρας οι ευρωπαίοι ιατροδικαστές. Η άφιξή τους ήταν το συνταρακτικότερο γεγονός που έζησε τα τελευταία σαράντα χρόνια η πόλη του Βορρά. Στα καφενεία, στις πλατείες και στα σπίτια, όλοι κουβέντιαζαν για τους επιστήμονες που θα ξεδιάλυναν το μυστήριο. Οι διαδόσεις έδιναν κι έπαιρναν. Και τι δεν έλεγαν. Ότι στην ομάδα των ξένων ιατροδικαστών υπήρχαν αυθεντίες που αναγνώρισαν γερμανούς εγκληματίες πολέμου που είχαν διαφύγει στην Αργεντινή και τη ζούγκλα της Λατινικής Αμερικής, σαράντα χρόνια μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τα αλλαγμένα ονόματα, οι αλλοιωμένες φάτσες τους και οι πλαστικές, δεν στάθηκαν εμπόδιο να αναγνωρίσουν τις εγκληματικές μορφές τους και να τους παραδώσουν στη δικαιοσύνη. Έλεγαν επίσης για επιστήμονες σκυμμένους πάνω σε μικροσκόπια που κατάφερναν από μια τρίχα, μια σταγόνα αίμα, ένα τίποτα, να διαλευκάνουν φόνους και μυστηριώδεις θανάτους, κλείνοντας έτσι φακέλους που παρέμεναν χρόνια ανοιχτοί.\nΟ θάνατος του άγνωστου τουρίστα, είχε καταφέρει να βγάλει από τη νάρκη την πόλη του Βορρά.\nΠαρ’ όλο τους βαριούς τίτλους και τις περγαμηνές, το έργο της αναγνώρισης δεν ήταν καθόλου εύκολο για τους ευρωπαίους επιστήμονες. Το παραμορφωμένο πρόσωπο, τα αλλοιωμένα χαρακτηριστικά του, η αποπνιχτική ζέστη του λεκανοπεδίου της Σκόδρας και η φορμόλη που σου τρυπούσε τις μύτες μαζί με τη δυσωδία του αποσυντεθημένου ανθρώπινου σώματος, έκαναν τα πρόσωπά τους σοβαρά και αδιαπέραστα σαν μάσκες.\nΟι αρχές της πόλης και τι δεν κάνανε για να τους ευχαριστήσουν. Παρ’ όλες τις οικονομικές δυσκολίες, η πατροπαράδοτη αλβανική φιλοξενία θαυματούργησε κι αυτή τη φορά. Τους εγκατέστησαν στο καλύτερο ξενοδοχείο, ενώ απ’ τα τραπέζια, τα κατάμεστα με ντόπια εδέσματα, όπως ο χαλβάς, η μπόζα, δεν έλειπαν μεσημέρι βράδυ, οι κέφαλοι ψημένοι στο κεραμίδι, τα ξακουστά κρασιά Μερλότ και η δροσερή μπύρα Σκόδρας.\nΗ μεσαιωνική πόλη με το κάστρο της Ροζάφας, τους θρύλους και την ηρωική ιστορία της αντίστασης στους Τούρκους που κατέγραψε ο καθολικός επίσκοπος Μαρίν Μπαρλέτι τον 15ο αιώνα, στο περίφημο έργο του «Η πολιορκία της Σκόδρας», καθώς και η περιήγηση στις τρεις συνοικίες, την καθολική, την ορθόδοξη και τη μουσουλμανική, άφησαν στους ευρωπαίους επιστήμονες μια αίσθηση πολυπολιτισμικότητας και συνάντησης Ανατολής – Δύσης που μόνο στο Σεράγεβο, τη Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη είχαν βιώσει.\nΟι μέρες περνούσαν μέσα σε μια εκνευριστική σιωπή δίχως δηλώσεις και προβλέψεις. Ο νεκρός και ο χρόνος που έμοιαζαν να συμμαχούν, τους πίεζαν αφόρητα.\nΗ νεκροψία και οι αρνητικές τοξικολογικές εξετάσεις επιβεβαίωσαν την αλβανική εκδοχή του βίαιου θανάτου. Οι δράστες που ήθελαν να καλύψουν το έγκλημα, πέταξαν το νεκρό στα νερά της λίμνης. Η αλβανική αντιπροσωπεία άκουσε το πόρισμα και αισθάνονταν δικαιωμένη. Η προβοκάτσια επέστρεφε στους αυτουργούς της. Αν όμως για τα αίτια του θανάτου, όλοι συμφωνούσαν, η εξακρίβωση της εθνικότητας του νεκρού παρέμενε γρίφος. Η υποψία ότι ο νεκρός ίσως να ήταν αλβανός πολίτης, αποκλείστηκε κατηγορηματικά απ’ τους ντόπιους. Πρέπει να ήταν κανείς προκατειλημμένος και εχθρός της Αλβανίας, για να κάνει μια τέτοια διαβολική σκέψη!\nΟ ενθουσιασμός των πρώτων ημερών και η ιδέα πως θα ξεμπέρδευαν εύκολα σε μια χώρα με ανύπαρκτη εγκληματικότητα και διακίνηση ναρκωτικών, άφησαν τη θέση τους σε έναν σκεπτικισμό και ένα αδιέξοδο που κανείς δεν ήθελε να παραδεχθεί. Στο ήδη τραυματισμένο γόητρο της ευρωπαϊκής εγκληματολογικής εταιρείας από τα σατανικά χτυπήματα της Κόζα Νόστρα και τους μαφιόζικους φόνους στη Νότια Ιταλία, έρχονταν να προστεθεί και ο άγνωστος άντρας στη λίμνη της Σκόδρας.\nΟ μόνος που διακατέχονταν από ένα αίσθημα συγκρατημένης αισιοδοξίας, ήταν ο γερμανός καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βόνης Γκοτφρίντ Χέλερ. Από την πρώτη κιόλας μέρα δεν έλεγε να καθίσει και όλο γυρόφερνε το νεκρό σα να προσπαθούσε να αποσπάσει κάποιο αόρατο μυστικό. Με το ρικνό σαν περγαμηνή πρόσωπό του κι ένα νυστέρι στο χέρι, έψαχνε στην κοιλιακή χώρα.\n– Καθηγητή Χέλερ, ψάχνετε την πατρίδα του νεκρού στην κοιλιά, τον πείραξε ο ιταλός ιατροδικαστής, ένας από τους καλύτερους στην Ευρώπη.\n– Η κοιλιά αγαπητέ συνάδελφε κρύβει απίστευτα μυστικά, είπε χωρίς καν να σηκώσει το κεφάλι σαν να μιλούσε στον ίδιο το νεκρό. Την ίδια στιγμή κάνοντας μια τομή στο παχύ έντερο, ανέσυρε με τα δυο δάκτυλά του ένα μικροσκοπικό χαρτάκι καλυμμένο με σελοφάν που από διαβολική σύμπτωση είχε σφηνωθεί στη σκωληκοειδή απόφυση.\n– Εύρηκα! αναφώνησε θριαμβευτικά, επαναλαμβάνοντας τα λόγια του Αρχιμήδη.\nΔεν ξαφνιάστηκαν. Η πρώτη σκέψη που πέρασε απ’ το νου τους ήταν πως το μικροσκοπικό αυτό χαρτάκι, καλυμμένο με πλαστικό, θύμιζε ένα από τα γνωστά κόλπα διακινητών ηρωίνης. Δεν μπορούσαν όμως να αγνοήσουν το νέο απροσδόκητο εύρημα.\nΑμέσως οι δώδεκα επιστήμονες σηκώθηκαν όρθιοι κάνοντας κύκλο γύρω απ’ το γερμανό καθηγητή που με φανερή συγκίνηση και ένα ελαφρύ τρέμουλο του χεριού, έβγαλε το πλαστικό κάλυμμα και ξεδίπλωσε τελετουργικά το χαρτάκι. Το μέγεθός του δεν ξεπερνούσε τους 3-4 πόντους. Δυο – τρεις αριθμοί και ελάχιστα γράμματα, που δυσκολεύονταν να τα διαβάσει.\n– Μπορείτε να το μεταφράσετε; είπε, απευθυνόμενος στον αλβανό διερμηνέα.\nΕκείνος πλησίασε και ξαφνικά έχασε το χρώμα του, κέρωσε.\n– Σας συμβαίνει κάτι; ρώτησε ο Χέλερ.\n– Όχι, είμαι καλά, είπε προσπαθώντας να κρατήσει την ψυχραιμία του και άρχισε να διαβάζει και να μεταφράζει ταυτόχρονα.\n– Δελτίο τροφίμων για το μήνα Αύγουστο:\nΚρέας: 500 γραμμάρια.\nΛάδι σαλάτας: μισό λίτρο.\nΡύζι: ένα κιλό.\nΜακαρόνια: ένα κιλό.\nΗ αλβανική αντιπροσωπεία βέβαιη πως το χαρτάκι που εντόπισε ο καθηγητής Χέλερ στην κοιλιά του νεκρού, έκρυβε κάποιο μήνυμα κατασκοπείας, όταν άκουσε τη λέξη δελτίο τροφίμων, άνοιξε η γης και τους κατάπιε. Μια τέτοια δυσάρεστη έκπληξη, δεν την περίμεναν ούτε στο χειρότερο εφιάλτη τους.\nΣτο πρωτόκολλο που συντάχτηκε πριν δώσουν άδεια για την ταφή του νεκρού και το κλείσιμο του φακέλου, επεσήμαναν:\n«Μετά από δέκα ημέρες έρευνας και εξετάσεων, η ομάδα των ιατροδικαστών διαπιστώνει πως το αποκαλυπτικό εύρημα του καθηγητή Χέλερ, δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης της εθνικότητας του νεκρού. Είναι αλβανός πολίτης, διότι η Αλβανία είναι η μόνη χώρα στην Ευρώπη που έχει σε ισχύ το δελτίο τροφίμων. Το μικρό αυτό χαρτάκι με τις σημαντικές πληροφορίες όχι μόνο επιβεβαιώνει την εθνικότητα του νεκρού, αλλά φωτίζει περίτρανα και τα αίτια του θανάτου. Πράγματι ο θάνατός του ήταν βίαιος, κάτι που επεσήμαναν από την αρχή οι αλβανοί συνάδελφοι. Επήλθε μετά από άγρια συμπλοκή του θύματος με κάποιους που αποπειράθηκαν να του αποσπάσουν το δελτίο που ο άτυχος άντρας έκρυβε στο μαγιό του ακόμα και όταν κολυμπούσε. Μπροστά στον κίνδυνο ν’ απολέσει το δελτίο, αναγκάστηκε να το καταπιεί. Αυτή η απεγνωσμένη προσπάθεια και η άρνησή του να το παραδώσει, του κόστισαν τη ζωή. Αναμφισβήτητα η πάλη ήταν άνιση, οι δράστες περισσότεροι από ένας, και ο θάνατος επήλθε από στραγγαλισμό του θύματος».\nΤο κείμενο υπογράφηκε από όλη την ομάδα των ιατροδικαστών.\nΈτσι σώθηκε το γόητρο της Ευρωπαϊκής Εγκληματολογικής Εταιρείας.\nΤην άλλη μέρα οι μεγαλύτερες εφημερίδες της Ευρώπης έγραφαν με τα πιο κολακευτικά λόγια για τον καθηγητή Χέλερ και την ομάδα του.\nΔεν παρέλειψαν όμως να υπογραμμίσουν και τη σημαντική συμβολή της αλβανικής Κυβέρνησης: Χωρίς το μαγικό αυτό χαρτάκι, οι έρευνες θα έμεναν στο σκοτάδι και το πρωτοφανές αυτό έγκλημα στα Ευρωπαϊκά χρονικά, ίσως και να μην εξιχνιάζονταν ποτέ!\nΦωτογραφία άρθρου: Λίμνη της Σκόδρας\n← ΜΙΑ ΠΡΩΙΜΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΗΣ «ΔΕΡΟΠΟΛΙΤΙΣΣΑΣ»\nΤΟ ΔΕΛΒΙΝΟ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΙΚΕΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΧΕΣ →