Όμιλος Λογοτεχνίας – Strovolos Municipality\nΕίσαστε εδώ: Αρχική Σελίδα1 / Ο Δήμος2 / Πολιτιστική Προσφορά3 / Όμιλος Λογοτεχνίας\nΛογοτεχνικός Όμιλος Δήμου\nΟ Λογοτεχνικός ‘Ομιλος του Δήμου Στροβόλου δημιουργήθηκε το 2020 μετά από πρωτοβουλία του Δημάρχου Ανδρέα Παπαχαραλάμπους, σε συνεργασία με την ομάδα συγγραφέων Διαβάσεις, που την αποτελούν οι Νάσια Διονυσίου, Κωνσταντία Σωτηρίου και Χρίστος Ρ. Τσιαήλης.\nΗ δράση του Λογοτεχνικού Ομίλου, η οποία θα καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα εκδηλώσεων λογοτεχνικής φύσης, ξεκίνησε με έναν πρώτο κύκλο μαθημάτων δημιουργικής γραφής με εκπαιδευτές από Κύπρο και Ελλάδα, που πραγματοποιήθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Στροβόλου το φθινόπωρο του 2020.\nΜε το πέρας κάθε κύκλου μαθημάτων δημιουργικής γραφής, που οι συμμετέχοντες παρακολουθούν κατόπιν αίτησης, αποδίδεται δίπλωμα συμμετοχής. Επίσης, γίνεται επιλογή κειμένων που γράφονται κατά τη διάρκεια των μαθημάτων από τους εκπαιδευόμενους, τα οποία δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του Δήμου Στροβόλου και σε λογοτεχνικά περιοδικά.\nΟι κατά καιρούς λογοτεχνικές εκδηλώσεις αναγνώσεων, με προσκεκλημένους ποιητές και συγγραφείς, καθώς και άλλες σχετικές δράσεις είναι ανοικτές στο κοινό. Για τον σκοπό αυτό, ο Δήμος καλεί όσους και όσες επιθυμούν να έχουν συνεχή και διαδραστική επαφή με τη λογοτεχνία, να παρακολουθούν τις δραστηριότητες του λογοτεχνικού ομίλου μέσα από τις διάφορες ανακοινώσεις στον χώρο της ιστοσελίδας ή και με άλλα μέσα ενημέρωσης του Δήμου.\nΛογοτεχνική εκδήλωση Read, Tell, Share, από την ομάδα Συγγραφέων “Διαβάσεις” & τον Δήμο Στροβόλου, 13/7/21\nΗ Κωνσταντία Σωτηρίου γεννήθηκε στην Λευκωσία, είναι απόφοιτος του τμήματος Τουρκικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου και έχει μεταπτυχιακό στην ιστορία της Μέσης Ανατολής από το Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Εργάζεται στο Γραφείο Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η νουβέλα της «Η Αϊσέ πάει διακοπές», (Πατάκης 2015) βραβεύτηκε με το “Athens Prize for Literature” στην Ελλάδα και ήταν επίσης στην βραχεία λίστα των κρατικών βραβείων Ελλάδας και Κύπρου. Η δεύτερη της νουβέλα «Φωνές από Χώμα» (Πατάκης 2017), ήταν επίσης στην βραχεία λίστα των κρατικών βραβείων Ελλάδας και Κύπρου. Το βιβλίο της «Πικρία χώρα» (Πατάκης 2019) κέρδισε το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας Κύπρου και περιλήφθηκε στη βραχεία λίστα του Βραβείου Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ανακηρύχτηκε παγκόσμια νικήτρια του διαγωνισμού Λογοτεχνίας 2019 της Κοινοπολιτείας με το διήγημα της «Έθιμα Θανάτου». Έχει γράψει θεατρικά για τον Κυπριακό Οργανισμό Κύπρο και άλλες ανεξάρτητες σκηνές.\nΗ Νάσια Διονυσίου γεννήθηκε και ζει στην Λευκωσία.\nΤο 2017 εκδόθηκε η πρώτη της συλλογή διηγημάτων, με τον τίτλο «Περιττή ομορφιά» (εκδ. Το Ροδακιό, Αθήνα). Το βιβλίο τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος/Νουβέλας για τις εκδόσεις του έτους 2017 (Κύπρος). Επίσης, περιλήφθηκε στις Μικρές Λίστες των Βραβείων «Αναγνώστης» 2018 (Ελλάδα), στην κατηγορία «Πρωτοεμφανιζόμενος στην Πεζογραφία». Τον Απρίλη του 2019, το βιβλίο παρουσιάστηκε στο Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Πρώτου Πεζογραφήματος Βουδαπέστης.\nΆλλα κείμενα της συγγραφέως έχουν δημοσιευθεί σε διαδικτυακά λογοτεχνικά περιοδικά, ενώ κάποια παρουσιάστηκαν σε φεστιβάλ λογοτεχνίας, θεάτρου και κινηματογράφου.\nΗ συγγραφέας αποτελεί, επίσης, μέρος της συγγραφικής ομάδας θεατρικού έργου («Η Πλημμύρα» – προσωρινός τίτλος), το οποίο θα ανέβει στη σκηνή αυτό τον χειμώνα, ενώ ταυτόχρονα, βρίσκεται στα τελικά στάδια της επιμέλειας του δεύτερου της βιβλίου, το οποίο αναμένεται να εκδοθεί εντός του 2021.\nΟ Χρίστος Ρ. Τσιαήλης είναι καθηγητής αγγλικών και υποψήφιος για μεταπτυχιακό στη Θεατρολογία. Η πρώτη του συλλογή διηγημάτων εκδόθηκε το 2010. Στο ενεργητικό του έχει 6 βιβλία. Εκτός από πολλές δημοσιεύσεις σε λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες στον ευρύτερο ελληνικό χώρο, ποιήματα και διηγήματά του έχουν μεταφραστεί και δημοσιευτεί σε διάφορες γλώσσες για λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες σε πολλές χώρες ανά την υφήλιο. Ο συγγραφέας μεταφράζει λογοτεχνία, αρθρογραφεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και υπηρετεί το θέατρο στη θέση του δραματουργού και του βοηθού σκηνοθέτη. Σε συμμετοχές του σε πανελλήνιους διαγωνισμούς διηγήματος, θεατρικού δράματος και ποίησης έχει λάβει πολλές διακρίσεις και πρώτα βραβεία. Την τελευταία δεκαετία λαμβάνει μέρος σε φεστιβάλ λογοτεχνίας σε διάφορα μέρη του κόσμου όπως Κένυα, Ελ Σαλβαδόρ, Ινδία, κλπ. Έχει συμμετάσχει επί σειρά ετών ως κριτής λογοτεχνικών διαγωνισμών και διεθνών διαγωνισμών poetry slam. Είναι διακεκριμένο μέλος του πανευρωπαϊκού ποιητικού δικτύου ‘Versopolis’ και ιδρυτικό μέλος της ομάδας συγγραφέων “Διαβάσεις”.\nΕξωτερικοί συνεργάτες λογοτεχνικού ομίλου\nΟ Δημήτρης Τανούδης έχει γράψει μυθιστορήματα: Σπασμός (Νεφέλη ’11, Βραβείο ΕΚΕΒΙ & υποψήφιο για Κρατικό Βραβείο), Χώματα (Νεφέλη ’14), Η ανάγκη τού να είναι κανείς βάρβαρος (Ο Μωβ Σκίουρος ’20) & θεατρικά έργα: Πώς είναι να γυρνάς (Poema ’14), Γύρω από τη φωτιά (Fairead ’16). Εισηγείται σεμινάρια λογοτεχνικής γραφής κατά τα τελευταία 10 χρόνια.\nΗ Ερατώ Ιωάννου είναι Κύπρια συγγραφέας. Η πρώτη της συλλογή διηγημάτων με τίτλο Cats Have It All εκδόθηκε το 2004 και έκτοτε, το έργο της συμπεριλήφθηκε σε διεθνή περιοδικά και ανθολογίες. Το 2019, το διήγημά της «Deserted» διακρίθηκε στον διεθνή διαγωνισμό διηγήματος της Κοινοπολιτείας. Το εν λόγω διήγημα περιλαμβάνεται στην πιο πρόσφατή της συλλογή Not in the Ornamental Teapot (2020). Η συλλογή κυκλοφορεί στα αγγλικά και σε ελληνική μετάφραση, και εις αναμονή είναι η μετάφραση στα ισπανικά. Η Ερατώ είναι κάτοχος Μάστερ στη Δημιουργική Γραφή (MFA). Είναι Βοηθός Αρχισυντάκτης του λογοτεχνικού περιοδικού του Κυπριακού PEN, In Focus, και ιδρυτικό μέλος του Room for Art. Περισσότερα για τη δουλειά της Ερατώς στο www.eratoioannou.com\nΈχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: Υπερκαινοφανής, Μελάνι, 2017 (βραχεία λίστα Κρατικού Βραβείου Ποίησης Κύπρου) και Οι Πέντε Εποχές, Μελάνι, 2012 (βραχεία λίστα βραβείου Γιάννη Βαρβέρη για Πρωτοεμφανιζόμενο Ποιητή). Η συλλογή του «Καρτ ποστάλ που δεν έστειλα» (2019) βραβεύθηκε από την Ένωση Λογοτεχνών Κύπρου με βραβείο Νέου Ποιητή (κάτω των 40 ετών) σε διαγωνισμό της. Έχει εκπροσωπήσει την Κύπρο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Poetry Slam (Βουδαπέστη, 2018) λόγω της διάκρισής του στο 2ο Διεθνές Poetry Slam Κύπρου. Είναι εκπαιδευτής ενηλίκων, ψυχοθεραπευτής και χρησιμοποιεί το εφαρμοσμένο θέατρο ως εργαλείο προσωπικής ανάπτυξης και ψυχοθεραπείας. Έχει δημιουργήσει τα προγράμματα «Θέατρο για Θεραπεία» και «Θέατρο των Καταπιεσμένων: θέατρο για προσωπική και κοινωνική αλλαγή».\nΤΟΤΕ ΠΟΥ ΖΟΥΣΑΜΕ\n(Πρώτη δημοσίευση στο περ. Ο Αναγνώστης, 16 Νοεμβρίου 2020)\nΑ, εσύ είσαι; Καθίστε λίγο, παρακαλώ. Μου είστε πάντα ευπρόσδεκτος, σαν τα μαγιάτικα λουλούδια. Όχι. Αλήθεια σου λέω, καλά είμαι εδώ. Ο πόνος έμεινε μακριά. Δεν είναι για να λογαριάζεις πια γαλανή βαρκάδα αιγιαλίτισσα. Εδώ κάτω δεν είναι πολύ το φως. Η μέρα αρνιέται να ’ρθει από τα μέρη μας. Ησυχία. Για να μην μπορείς να με δεις. Και μήτε εγώ να μπορώ να σε βλέπω.\nΌχι, δεν θα ήθελα πικνίκ, όχι στο φως άλλο δεν γίνεται. Τα φωτερά πρωινά καλοκαιριού σπιρουνίζουν τα μάτια μου σαν τριμμένο γυαλί.\nΦυσικά. Ξέρω, κατά βάθος έχετε ευγενικές προθέσεις.\nΘα καθίσουμε για λίγο στα αγριόχορτα, σαν άλλοτε -σαν πάντα-, εσύ θα ’χεις μαζί σου ρόδι κι ανθούς πορτοκαλιάς κι εγώ θα σου παίζω τη βασίλισσα. Θα στήσεις μπροστά μου ταπέτο ανατολίτικο κι εγώ θα σου χορεύω με λυγμούς στο σκοτάδι, να ρουφάς τους σαρκώδεις χυμούς απ’ τις σκιές μου. Τι λες; Όχι πικνίκ, παρακαλώ.\nΑς κάτσουμε μέσα σήμερα.\nΣάββατο βράδυ θα περάσω. Θα περάσω να σας δω, υπόσχομαι, για τσιγάρα, μπλακ-τζακ κι εκμέκ-κανταΐφ –το πετυχαίνει πολύ η μητέρα σας αυτό το εκμέκ, λιώνει στο στόμα!–μην ανησυχείτε, θα περάσω το Σάββατο και η βενζίνη σας πάμφθηνη, δεν λέω, από εδώ μέχρι τον Άγιο Ιλαρίωνα και πίσω εξαιρετικές οι φωτογραφίες, μα όχι πικνίκ, παρακαλώ. Στο φως τρομάζω, οι αχτίνες με ζώνουν με χιλιάδες πρίσματα.\nΤι θα λέγατε μάλλον, για μια γαμήλια φωτογράφιση; Πίσω θα στήσουμε φόντο αποβραδίς τη Λεωφόρο Δημοκρατίας, και να μην ανησυχείτε, με κάτι παραπάνω μπορούμε να την αναπλάσουμε κιόλας,\nίσως και να την κάνουμε ακριβώς όπως ήταν, το ζαχαροπλαστείο «Κυψέλη» με τις υπέροχες πάστες χρυσομήλου –κάτι χρυσαφί σαρκωμένα χρυσόμηλα που μόνο στον τόπο μου τα βρίσκεις –\nθα βγάλουμε φωτογραφία στην καμάρα, εκεί που κόβαμε το γιασεμί, για να θυμάστε\nτότε που ζούσαμε,\nτότε που γράφαμε πατημασιές σ’ άμμο ξανθή το μεσημέρι,\nθα περάσουμε από την οδό Αισχύλου, «Ατμοκαθαρηστήριο Απόλλων» –και συγχωρέστε μου που ξεχνώ τώρα τα ονόματα– επισκέπτομαι, όταν ενθυμούμαι, τα ονόματα, μα πέφτει μου το κεφάλι μου βαρύ –κάτι ζαλάδες– στο ισόγειο Κέννετυ κατάστημα νεωτερισμών Ιφιγένειας Μιχαηλούδη και «Άτλας Κατασκευαί» στην Ευαγόρου για γνωστά εισαγόμενα ενδύματα\n– ωραία η στολή που φοράτε, πολύ σας πηγαίνει –\nθ’ αφήσω το ψάθινο καπέλο μου να παρασυρθεί απ’ τον αέρα, ύστερα εσείς θα πνίξετε, μπορούμε να πνίξουμε, αν θέλετε, τα σπίτια μας στη φύση μ’ αυτή την πρασινοκίτρινη καφέ φύτευση που προσφέρει πυκνή κάλυψη εσωτερικού χώρου Οικία Στεφάνου στη συμβολή της Λεωφόρου Ελευθερίας με την Οδό Ήρας, στη γωνία αριστερά το ξακουστό μυροπωλείο του κυρίου Τάκη Μαντζούρα – να μου πάρεις ένα μυρωδικό, να μυρίζω –\nLoris Αzzaro και Tabac Original\nθα αφήσουμε τη μυρωδιά μας στον αέρα, καθώς θα περνούμε μπροστά από το Rivera και το Belleview διάττοντες αστέρες της χολιγουντιανής σκηνής –πάντα μου άρεσαν οι αξιωματικοί\nμε τις στολές –\nμπορούμε να βάλουμε και γλάστρες στις εισόδους –γεράνια να βάλεις και φασκόμηλο– πάντα η γιαγιά έβαζε κλαδάκια φασκόμηλο στις ντουλάπες, παίρνω κι εγώ τις νύχτες\n– για το στομάχι –\nμετά εσύ θα χτυπήσεις τρεις φορές -θα σε περιμένω στο 509-\nαν χτυπήσεις τρεις φορές, θα σ’ ανοίξω,\nθα λυγάω καθώς θα με κρατάς σφιχτά από τη μέση μ’ ανοιχτά τα χείλια, ανοιχτά τα όμματα, θα περιμένω τα λουλούδια του μαγιού και το νερό της κόρης του ματιού θα χύνεται λυτά σε θάλασσα μουσκεμένη και πανδέγμονα,\nκι έτσι, αιχμάλωτη αυτής της σκηνής της πυρπόλησης, θ’ αφήσω το καπέλο μου να παρασυρθεί από τον αέρα και, καθώς θα με χαιρετάει από τα μάκρη, θα βλέπω το γείσο του να επιπλέει στα ρηχά τινάζοντας ένα μαντίλι -το γείσο πάντα με προστάτευε από τη σπάταλη φεγγοβολή του ήλιου –\nκαι να μη, παρακαλώ, σας διαφεύγει πως τελείωσα το Λύκειο των Ελληνίδων, μιλάω άπταιστα ελληνικά και αραμαϊκά στον ύπνο μου –ηλί, ηλί– επί τον τύπον των ήλων θέτω τις ιδέες μου και ξηστική μιλώ σας μπροστά στις αειθαλείς φυτεύσεις και ξώφαλτση στις τετελεσμένες πραγματικότητες και ξάστερη κάτω από τον νυχτερινό ουρανό της Αμμοχώστου, μπορείτε ακόμα κι εκεί να στήσετε μπαϊράκι, μπορείς να μπεις μέσα δαφνοφόρος, στο επιτρέπω, αν υποσχεθείτε ότι θα είστε κύριος θα πράξω μεταξύ μας συμφωνία κυρίων, μα μη, παρακαλώ σας, πικνίκ μη μου προσφέρετε, στο φως ψήνουν το δέρμα μου οι αχτίνες, η αφή μου χάνεται στο φως κι οι θύμησες τα γόνατα λυγίζουν, μη, παρακαλώ σας, έτσι όπως στις βορινές μέσα μου περιοχές εναέριες ρίζες κισσών συγκρατούν το δέρμα μου πάνω στα κιγκλιδώματα παρακαλώ σας μη, μη λησμονάτε.\n«πικνίκ»: Το ποίημα αφορμάται από την προεκλογική -με αναφορά στις παράνομες εκλογές στα κατεχόμενα- εξαγγελία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν περί οργάνωσης «πικνίκ» στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου για τον επετειακό «εορτασμό» της εγκαθίδρυσης του ψευδοκράτους (15 Νοεμβρίου 1983), πρόκληση η οποία και υλοποιήθηκε. Σύμφωνα με ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών, αλλά και τη Δεύτερη Συμφωνία Υψηλού Επιπέδου (1979), την οποία προσυπέγραψε αυτός ο ίδιος ο απολογητής του taksim (τουρκ. διχοτόμηση), Ραούφ Ντεκτάς, προβλέπεται ότι χρειάζεται να δοθεί προτεραιότητα στο θέμα της επανεγκατάστασης στα Βαρώσια των νόμιμων κατοίκων τους υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, ενώ η εν λόγω πρόνοια όφειλε και οφείλει ακόμα να εφαρμοστεί δεσμευτικά, ανεξάρτητα από την εξέλιξη των συνομιλιών για τη συνολική διευθέτηση του εδαφικού ή άλλων πτυχών του κυπριακού προβλήματος.\n«Άγιος Ιλαρίωνας»: Βυζαντινό κάστρο (11ος αι.) στην κατεχόμενη Κύπρο, που δεσπόζει στην κορυφή του Πενταδακτύλου.\n«γαμήλια φωτογράφιση»: Από ανάρτηση στο Facebook του Αμμοχωστιανού ιστορικού τέχνης Γιάννη Τουμαζή, ο οποίος επισκέφτηκε την πόλη μετά από το παράνομο άνοιγμα του παραλιακού μετώπου. Δημοσιεύει σχετική φωτογραφία, με νεόνυμφο ζευγάρι Τούρκων να φωτογραφίζεται μέσα στα χαλάσματα.\n«γλάστρες»: Κατά την πρώτη μέρα της διάνοιξης του παραλιακού μετώπου των Βαρωσίων, οι Τούρκοι στόλισαν την πόλη με γλάστρες, έξω από λεηλατημένα και ετοιμόρροπα σπίτια.\n«τότε που ζούσαμε»: Βλ. Γιάννης Αντωνίου, «Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα», Ο Φιλελεύθερος, 25 Οκτωβρίου 2020.\n«509»: Από ανάρτηση στο Facebook του Γιάννη Τουμαζή, με φωτογραφία από ένα σκουριασμένο κλειδί που βρήκε, κατά την επίσκεψή του (βλ. αν.), μέσα στο χώμα και τα χαλάσματα «Ποιος να έμενε στο δωμάτιο 509 του Esperia Tower Hotel στη Δημοκρατίας, τον Αύγουστο του 1974; Από ποιον να έπεσε άραγε…»\n«κάτω από τον νυχτερινό ουρανό της Αμμοχώστου»: Βλ. το ποίημα «Γράμμα» του σπουδαίου Βούλγαρου ποιητή Nikola Vaptsarov: « Θυμάσαι / τη θάλασσα, τις μηχανές / […] / και τα μεγάλα της Αμμοχώστου / τ’ άστρα;» (στο: Marin Zhechev και Michael Berberov (επιμ.), Κύπρος αγάπη μου, [Λευκωσία] 1984.\nΚΑΝΤΟ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ\nΚατά τις μικρές ώρες, ένα μαύρο Twingo γεμάτο πεταμένα μπουκάλια μπύρας, πατημένα τσιπς και περιτυλίγματα από σοκολάτες πέρασε μπροστά από το δημαρχείο.\n«Αυτή πρέπει να είναι η έβδομη μπύρα», είπε ο Λούκα φρενάροντας απότομα στο κόκκινο φανάρι.\n«Και το δέκατο μπαφάκι. Κρατάς σημειώσεις;» ρώτησε ο Άντζελο. «Αυτά είναι. Τριάντα χιλιόμετρα έξω από τη Ρώμη και εδώ για να φτιαχτείς θέλεις… ενισχύσεις.»\nΈνα λαμπάκι άναψε στο καντράν. «Τέλεια! Ξεμείναμε από βενζίνη». Ο Λούκα έδωσε μια γροθιά στο τιμόνι.\n«Ήρεμα, αγόρι μου!» Ο Φραντζέσκο τού έδειξε την ταμπέλα του βενζινάδικου.\n«Μας περίσσεψε ένα ευρώ από το μηχάνημα», είπε ο Λούκα βιδώνοντας το καπάκι. Έβαλε με κόπο την αντλία στη θέση της. Είχε αρχίσει να την ακούει. Ακόμα του πόναγε το χέρι από τη γροθιά στο τιμόνι.\n«Για κάτσε… Βάλε τη βενζίνη εδώ μέσα». Ο Άντζελο κατέβασε την τελευταία γουλιά και έδωσε το άδειο μπουκάλι μπύρας στον Λούκα.\n«Μην ξεχαστείς και πιείς», γέλασε ο Φραντζέσκο από το πίσω κάθισμα.\nΔιέσχισαν τη μεγάλη λεωφόρο και έφτασαν στον παραλιακό δρόμο. Ψυχή δεν υπήρχε τριγύρω. Ούτε ένας άνθρωπος δεν έχει ξεμείνει από τσιγάρα για να ξεμυτίσει; Σκέφτηκε ο Φραντζέσκο.\n«Πόσο θα μ’ έφτιαχνε τώρα μια γκόμενα, με μεγάλα, τεράστια βυζιά», είπε ο Λούκα.\n«Και τα μικρά βυζιά δεν θα με χάλαγαν καθόλου», πετάχτηκε ο Άντζελο. «Πόσο θα μ’ έφτιαχνε τώρα, το… οτιδήποτε. Κάτι, κάτι να γίνει. Ποτέ δεν συμβαίνει τίποτα σ’ αυτό το κωλομέρος».\n«Ξέρεις τι λένε, αδερφέ μου», πετάχτηκε ο Φραντσέσκο. « Άμα δεν σου συμβαίνει, κάντο εσύ να συμβεί».\nΟ Λούκα μύρισε τη βενζίνη στο μπουκάλι που κρατούσε. Άνοιξε το παράθυρο και μύρισε τη θάλασσα. Πάντα του άρεσε ο θαλασσινός, παγωμένος αέρας.\nΣταμάτησε το αμάξι και έκανε σήμα στους άλλους δύο για να κατέβουν.\nΚαθώς περπατούσαν, πήρε τα σπίρτα για ν’ ανάψει τσιγάρο. Μαζί με το τσιγάρο τού έσκασε και η φλασιά, μέσα από τη δέσμη του φωτός. Βοήθησε και η φιγούρα ενός ανθρώπου που πλησίαζε. Ένας ξερακιανός Ινδός, τον είχαν συναντήσει προχθές στον σταθμό του τρένου. Εκεί μένει, δίπλα από τις σκάλες, σε ένα τεράστιο χαρτόνι. Τον κοίταξε περίεργα ή του φάνηκε; Ινδοί μετανάστες με λιγδωμένα τουρμπάνια, που βρωμάνε κάρυ και σε κοιτάνε περίεργα. Ήταν κι αυτή η βενζίνη στο μπουκάλι, μην πάει χαμένη. Ευκαιρία. Ο Ινδός όλο και πλησίαζε με βήμα γρηγορότερο από το δικό τους. Όταν πια ευθυγραμμίστηκαν τα βήματά τους, η βενζίνη πετάχτηκε από το μπουκάλι και προσγειώθηκε στα ρούχα του Ινδού. Ένα μόνο σπίρτο έκανε τη δουλειά.\nΈβγαλε τη γούνα της, την ακούμπησε στην πλάτη της καρέκλας και προσπάθησε να συγκεντρωθεί στα λόγια του ανακριτή. Δίπλα της ο Λούκα και δύο φίλοι του.\nΔέκα το πρωί αλλά ο ήλιος δεν τους έκανε σήμερα τη χάρη. Το δωμάτιο μύριζε πούρα και φτηνή αντρική κολόνια. Μουντό, χωρίς κουρτίνες, με ένα σμαραγδί, θλιβερό χαλί που είχε χρόνια να δει ηλεκτρική σκούπα. Έπαιζε με τις πέρλες του κολιέ της, ούτε καφέ δεν είχε προλάβει να πιεί. Την ξύπνησαν για να τη φέρουν άρον άρον εδώ, για να την ενημερώσουν για τα κατορθώματα του γιου της.\n«Ο γιος σας δήλωσε συγκεκριμένα ότι ήθελε μια δυνατή συγκίνηση για να τελειώσει η βραδιά», είπε ο ανακριτής, κοιτώντας τις σημειώσεις του.\nΚοίταξε τον Λούκα. Οι άλλοι δυο φίλοι του είχαν σκυμμένο το κεφάλι. Μόνο αυτός την κοίταζε ατάραχα. Σαν να μην καταλάβαινε γιατί είναι εδώ. Με μαύρους κύκλους από την αϋπνία, να αναρωτιέται πότε θα ξεμπερδέψουν από δω για να πάει για ύπνο.\nΟ ανακριτής δεν μπορούσε να πάρει το βλέμμα του από τους τρεις νεαρούς. Είχε εξετάσει πολλές υποθέσεις στη ζωή του, αλλά αυτή φαινόταν να ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Ένιωθε να ανακατεύεται. Ευχήθηκε να μην τον πάρουν ποτέ τηλέφωνο και να του πουν κάτι τέτοιο για τον γιο του.\n«Και ο Ινδός;» ρώτησε τον ανακριτή.\n«Βρίσκεται στο νοσοκομείο. Με εγκαύματα τρίτου βαθμού στο σώμα».\n«Μάλιστα». Θα μπορούσε να νιώσει συμπόνια για τον Ινδό. Θα μπορούσε να θυμώσει, να απελπιστεί, να αηδιάσει, να παγώσει, να ταρακουνηθεί, να ξεσπάσει, να φρικάρει. Ένα είναι το ζήτημα τώρα. Τι θα πει το βράδυ, στην εκπομπή; Γιατί κάποιος θα το θίξει το θέμα, δεν μπορεί.\nΞαφνικά ένιωσε κρύο, πολύ κρύο. Φόρεσε τη γούνα της, έριξε μια ματιά στον ανακριτή, που προσπαθούσε να μαντέψει τι κρύβεται πίσω από τη σιωπή της, ψέλλισε μια δικαιολογία και αποχώρησε.\nΟι ειδήσεις των οκτώ μίλησαν για μια πράξη πρωτοφανούς βαρβαρότητας από μια παρέα νεαρών που θέλησε να σκοτώσει την πλήξη της τα ξημερώματα. Έδειξαν και πλάνα από την μητέρα του ενός εκ των νεαρών, την Τζίνα Σκιάβο, σταρ του Netuno tv.\nΓκρο πλάν στο πρόσωπο της υπέρλαμπρης σταρ, που φανερά ταραγμένη, έσπευσε στο νοσοκομείο για να συμπαρασταθεί στον Ινδό μετανάστη. Η σταρ έκλαιγε γοερά. Προσφέρθηκε μάλιστα να αποζημιώσει τον Ινδό με ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ποσό. Ο Ινδός κοίταζε τις κάμερες, κοίταζε την κλαίουσα κυρία που προσγειώθηκε στο κρεβάτι του και δεν μπορούσε να καταλάβει. Εδώ και ώρες πονούσε χωρίς να καταλαβαίνει. Το μόνο που υποψιαζόταν ήταν πως θα περάσει πολλές ακόμα ώρες εδώ μέσα. Αν είχε τα βιβλία του… Τα είχε αφήσει στον σταθμό, μαζί με τα ρούχα του, εκεί, στο μεγάλο χαρτόνι δίπλα από τις σκάλες. Πώς θα γινόταν να τα πάρει; Θα ήθελε να το πει στη νοσοκόμα αλλά δεν ήξερε πάνω από δέκα λέξεις στα ιταλικά. Αρούν τον έλεγαν, κανείς δεν τον ρώτησε.\nΤο επεισόδιο με τον Ινδό επισκιάστηκε από την πράξη νεαρών ακτιβιστών που πέταξαν κουβάδες με μπογιά στη γούνα της Τζίνα Σκιάβο, την ώρα που αποχωρούσε από το νοσοκομείο.\nΚΑΦΕΣ ΜΕ ΦΟΥΣΚΑΛΕΣ\nΠάντα του άρεσε να την βλέπει την ώρα που πότιζε τα φυτά. Ορτανσίες, μπιγκόνιες και μη με λησμόνει, αυτά ήταν τα αγαπημένα της. Έσκυβε πάνω από το καθένα και του μιλούσε. Τα τελευταία χρόνια παρατηρούσε τους χυμούς του προσώπου της να το εγκαταλείπουν, όπως ένα ποτάμι που ξηραίνεται μέρα με τη μέρα. Μόνο τα μάτια της, σε αντίθεση με το σώμα, αντιστάθηκαν στη φυσική φθορά. Όμορφη την έβλεπε πάντα, κι εκεί και εδώ, σ’ αυτό το μικρό σπίτι στην εξοχή, με τα μικρά παράθυρα. Δύο δωμάτια όλα κι όλα, μικρά σ’ ένα παλιό σπίτι, γεμάτο υγρασία. Εν τόπω χλοερώ… Δεν έχει παράπονο, από χλόη άλλο τίποτα, ατέλειωτα λιβάδια έξω από το σπίτι τους. Σε όλη του τη ζωή αναρωτιόταν τι γίνεται μετά, και τώρα που ζει το «μετά», έχει κι άλλες απορίες. Ο κύριος που τους υποδέχτηκε στην είσοδο ήταν πολύ απασχολημένος με όλες εκείνες τις αφίξεις. Τούς επέτρεψε να μείνουν μαζί, χωρίς να δώσει περαιτέρω εξηγήσεις. Για πόσο θα μείνουν εδώ; Μια ζωή; Και πώς μετριέται η ζωή εδώ; Όπως στη ζωή εκεί κάτω;\nΑπό τότε που πέρασαν την περίφημη πύλη, μπορεί μόνο να δει τη μορφή της. Ποτέ τη δική του. Δεν υπάρχουν καθρέφτες εδώ. Αυτή ξαναπήρε τη μορφή που είχε την πρώτη φορά που την είδε στο ανθοπωλείο του μπαμπά της. Σαν να πέρασε από το φωτογραφείο και να διάλεξε αυτό το ενσταντανέ από δω και πέρα.\nΣιωπή. Μόνο σιωπή από δω και πέρα. Χώμα, νοτισμένο από τη λάσπη και τα σάπια φύλλα, όπως μυρίζουν οι χώρες που δεν έχουν ούτε μια μέρα παύση βροχής. Κι όμως, δεν θυμάται να έβρεξε καθόλου.\nΤου πήρε μια ζωή ολόκληρη να δεχτεί ότι έρχεται δεύτερος, κι ακόμα δεν λέει να το πάρει απόφαση. Νιώθει μέσα του κομμένα δάση, ατέλειωτα στρέμματα καμένης γης και λέξεων που δεν ειπώθηκαν. Κι αυτή τώρα είναι εδώ. Ένα σύννεφο που δεν πιάνεται με την απόχη, δεν χωράει μέσα στην αγκαλιά του. Ώρες- ώρες ξεχνιέται και πάει να την αρπάξει από τα χέρια. Μετά, θυμάται και μαζεύεται στη θέση του με κατεβασμένο το κεφάλι.\nΣτις έντεκα του φτιάχνει τον καφέ του. Πρώτα το πότισμα, μετά ο καφές. Η πιο αγαπημένη τους στιγμή μες τη μέρα. Μετά, εκείνη φτιάχνει τις κουρτίνες. Βρήκε πίσω από το σπίτι ένα δέντρο με πολύχρωμες κλωστές. Εκείνος της έφτιαξε ένα βελονάκι με τα εργαλεία που βρήκε στην αποθήκη. Εκείνη πλέκει τις κουρτίνες κι εκείνος φτιάχνει τον φράκτη γύρω από το σπίτι, με ξύλα που βρήκε παρατημένα δίπλα από το ποτάμι. Γιατί έτσι είχε μάθει μια ζωή. Κάτι να κάνει με τα χέρια του. Κι εκείνης τα χέρια της φτιάχνουν τα καλύτερα. Μόνο εκείνη ξέρει πώς να κάνει τόσο ωραίο καφέ. Ελληνικό, γεμάτο φουσκάλες.\n«Για να σου φέρνει τύχη», του λέει.\n«Τύχη; Τώρα πια;» την στραβοκοιτάζει κι αυτή κουνάει το κεφάλι, για έμφαση. Κάθε μέρα οι ίδιες ατάκες.\nΣήμερα αλλάζουν ρόλους. Θα της φτιάξει αυτός τον καφέ της.\n«Σήμερα θα σε φροντίσω εγώ», της λέει. Παλεύει με τα μπρίκια, χύνεται ο μισός καφές στο μωσαϊκό στο πάτωμα, πάει και το καϊμάκι και οι φουσκάλες. Παρόλα αυτά τής τον σερβίρει καμαρωτός, σαν να της προσφέρει φασιανό ή μοσχαράκι μπουργκινιόν.\n«Έτσι σε φρόντιζε και ο δικός σου;» τη ρωτάει.\nΔεν του απαντάει. Απαντάει κανείς σ’ αυτά; Θα τον αγκάλιαζε, αν μπορούσε. Αυτός πίνει μια γουλιά, καθαρίζει τον λαιμό του, κουρδίζει τη φωνή του και αρχίζει πάλι τη γνωστή ιστορία. Κάθε μέρα τη γνωστή ιστορία.\n«Πέρασα όλη μου τη ζωή δίπλα από την πόρτα σου. Πάντα δίπλα. Το πρωί σε παρακολουθούσα πίσω από τα στόρια. Να γδύνεσαι».\nΑυτή απολαμβάνει να τον ακούει. Πολύ θα της άρεσε αυτή η ιστορία, αν δεν ήταν η δική της. Αν δεν ξυπνούσε κι αυτή κάθε πρωί με το «πώς-θα-ήταν-αν…». Αν δεν ξυπνούσε ιδρωμένη τα βράδια.\n«Το μεσημέρι σε έβλεπα από το παράθυρο της κουζίνας μου να μαγειρεύεις. Ή μάλλον να του μαγειρεύεις».\n«Τώρα μαγειρεύω για σένα. Πες μου τι πεθύμησες σήμερα, κι εγώ θα κατέβω μέχρι το χωριό για να πάρω τα πράγματα για να το φτιάξω».\n«Με περίμενες;» τον ρωτάει.\nΔεν της απαντάει στα αυτονόητα. Νομίζει πως θα του ανέβει το παράπονο στο λαιμό και θα βγει σαν ξερατό, θα χυθεί κι αυτό στο πάτωμα.\n«Όλη μου τη ζωή σε ονειρευόμουνα. Να ξυπνάω δίπλα σου, να είμαι δική σου. Τελικά δεν ήμουν ούτε δική σου, ούτε δική του. Κάπου ανάμεσα, πάντα. Χρόνια μου πήρε να αποφασίσω», είπε εκείνη. «Ένα βράδυ φόρτωσα πέντε-έξι αλλαξιές και βγήκα από την πίσω πόρτα. Στα κρυφά. Δέκα, είκοσι βήματα απόσταση ήταν, δεν ήταν πιο πολλά. Και μετά… Μετά σκέφτηκα πως απλά δεν γίνεται να ξυπνήσουν τα παιδιά και να μη με βρουν. Ποιος θα τους φτιάξει το γάλα; Ποιος θα τους πάει σχολείο; Κι αν ξεχάσουν να πλύνουν τα δόντια τους;»\nΕκείνος κοιτάζει πέρα, μακριά, τα σύννεφα. Τα απογεύματα πηγαίνουν για τρέξιμο δίπλα από το ποτάμι, και τα βράδια… Δεν υπάρχουν βράδια, ο ήλιος δεν φεύγει ποτέ από εδώ. Μέρες ατέλειωτες, ούτε βραδιάζει, ούτε χειμωνιάζει. Είναι πάντα άνοιξη, πάντα σπαρμένα λιβάδια, και πάντα μέρα. Αναρωτιέται ποιος να μένει τώρα στο σπίτι του, εκεί κάτω. Και τι σημασία έχει; Το μόνο που έχει σημασία είναι το τώρα, το εδώ. Ο χρόνος μαζί της, έστω κι έτσι.\n«Και τώρα;» ρωτάει εκείνη.\nΚαι τώρα, όπως και τότε, κάτι μας φέρνει κοντά και κάτι μας χωρίζει.\nΠερνάει από μέσα της για να κλείσει την πόρτα που κοπανάει από τον αέρα. Θα την άγγιζε, αν μπορούσε.\nΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ\n«Θυμάσαι το πανηγύρι στο Φραντάτο;» είπε εκείνη την ώρα που του σέρβιρε το τσάι με την κανέλα. Το χέρι της έτρεμε ελαφρώς την ώρα που του έδινε το πιατάκι, αλλά έκανε πως δεν το βλέπει. Του άρεσε να το πίνει σ’ αυτό το παλιό σερβίτσιο, προίκα από τη μάνα της, της το έδωσε τη μέρα που παντρευόταν η Ανθούλα, που έμενε από πάνω τους στη Δαμάρεως. «Άνετα το περνάει κανείς για πορσελάνη Βοημίας», της είπε η μάνα της γελώντας.\nΤα απογεύματα κάθονταν στο μπαλκόνι και έβλεπαν τις παλιές στέγες και τους ανθρώπους από κάτω να περιπλανιούνται. Να θυμηθώ να ποτίσω τα λουλούδια, μ’ αυτή τη ζέστη δεν θα τη βγάλουν τη βδομάδα, σκέφτηκε εκείνη και κάθισε απέναντί του. Πήρε κι ένα μπισκότο βουτύρου από τη λουλουδάτη πιατέλα. «Μπισκότα βουτύρου, στην ηλικία σας;» Απόρησε ο γιατρός. Κι εκείνη δεν το σχολίασε. Ναι, γιατρέ. Στην ηλικία μου. Κάποιες συνήθειες δεν είναι για να κόβονται.\n«Στο Φραντάτο; Δεν μου λέει κάτι», είπε αυτός και ήπιε μια γουλιά. Του έκαψε τη γλώσσα.\n«Πάντα βιάζεσαι», του θύμωσε. «Στην Ικαρία. Έξι Αυγούστου. Της Μεταμορφώσεως. Πριν από… Για να υπολογίσω… σαράντα τρία χρόνια».\nΕκείνος δεν φαινόταν να κάνει την παραμικρή προσπάθεια να θυμηθεί κι εκείνη δεν τον πίεσε. Σε τέτοιες περιπτώσεις επιβάλλεται αλλαγή θέματος.\n«Θυμάσαι που μας πήραν τηλέφωνο για να μας πουν ότι ο μικρός έσπασε το πόδι του;»\nΦαινόταν σαν να το άκουγε για πρώτη φορά.\n«Το 1994. Τη χρονιά που πέθανε η Μερκούρη. Βέβαια. Όλος αυτός ο κόσμος… Να περνάει η νεκροφόρα… Λαοθάλασσα».\n«Η Μερκούρη; Η Μελίνα; Πέθανε;»\nΤου ίσιωσε μια τούφα από τα μαλλιά του. Μέρα με τη μέρα αραιώνουν. Μία απ’ αυτές τις μέρες θα σηκωθεί το πρωί, θα κοιταχτεί στον καθρέφτη και δεν θα του μείνει ούτε μια τρίχα.\n«Κρίμα… Τι γυναίκα όμως, ε; Τι με κοιτάς; Μη μου πεις ότι ζηλεύεις;»\nΕκείνη χαχάνισε. «Καλά. Άστο αυτό. Μη μου πεις ότι δεν θυμάσαι ούτε τι έγινε σαν σήμερα».\n«Τι έγινε πάλι;» Εκείνος άρχισε να δυσανασχετεί.\n«Σαν σήμερα, πριν από τριάντα χρόνια, ήρθα και σε απήγαγα από το ταχυδρομείο. Τα είχα σχεδιάσει όλα. Σκαρφίστηκα και μια δικαιολογία για τον διευθυντή σου και σε έκλεψα. Σήμερα ρεπό, σου είπα. Και πήγαμε στη θάλασσα. Εσύ φορούσες ένα ριγέ, πράσινο πουκάμισο και εκείνα τα παπούτσια που πήραμε από τον κυρ Αργύρη στην Πατησίων».\n«Τον κυρ Αργύρη;»\n«Ναι, μωρέ, έλα, αυτόν, που ήταν ο ξάδερφος της Μένης της κομμώτριας, που την κεράτωσε ο άντρας της με τη Βιργινία. Μη μου πεις ότι δεν τη θυμάσαι; Έλα, η Βιργινία με τα ψηλά πόδια, που φορούσε πάντα φούστες με πιέτες, κορμάρα. Σε είδα που την χαλβάδιαζες».\n«Ένα Σάββατο. Τέλος πάντων. Άλλο λέγαμε. Σε πήρα και πήγαμε στη θάλασσα».\nΠόσο με τσαντίζει που δεν θυμάσαι! Παραλίγο να της ξεφύγει.\nΠήρε άλλο ένα μπισκότο.\n«Πάρε κι εσύ ένα», του είπε.\nΜασούλησαν και οι δύο σε τέλειο συγχρονισμό.\n«Σ’ αρέσει;» τον ρώτησε.\nΕκείνος έγνεψε καταφατικά.\n«Τα έχω ξαναφτιάξει πριν από… για να σκεφτώ. Πότε είχαμε τη γιορτή του Βασίλη; Πριν από… δύο μήνες, όταν ήρθε η μαμά σου. Τότε, που μας έφερε τρίγωνα Πανοράματος και φορούσε αυτή τη βελέτζα.\n«Ναι ναι, θυμάμαι», είπε εκείνος.\n«Με δουλεύεις; Θυμάσαι; Θα μεγαλώσει η μύτη σου!»\nΑυτός ντράπηκε, κατέβασε το κεφάλι. Αν μπορούσε, θα θυμόταν πως κάπως έτσι ένιωσε όταν τον έπιασε η μάνα του να κλέβει τη Lamborghini του φίλου του του Aνέστη. Θα ήταν δεν θα ήταν πέντε χρονών. Τη σούφρωσε και μετά την έκρυψε στην τσέπη του. Όλη την υπόλοιπη μέρα είχε χωμένο το χέρι του μέσα στην τσέπη και την ένιωθε ζεστή, σαν να είχε διανύσει χιλιόμετρα. Και μετά η μάνα του κάτι υποψιάστηκε. Έβαλε το χέρι της στην τσέπη του και τη βρήκε.\nΗ μνήμη. Γιατί δεν μπορεί να ανασύρει την πληροφορία; Ούτε αυτήν, ούτε τόσες άλλες, σημαντικές, ασήμαντες. Ώρες και μέρες από τη ζωή του. Τόσα κενά. Αν μπορούσε να τα συμπληρώσει τόσο εύκολα, σαν αυτές τις ασκήσεις στα αγγλικά! Fill in the blanks. Σαν το λούτρινο αρκουδάκι σ’ εκείνα τα μηχανήματα στα λούνα παρκ. Η δαγκάνα τόσο κοντά, πάντα πολλά υποσχόμενη, αλλά δεν θα πιάσει ποτέ τo αρκουδάκι. Ίσως φευγαλέα, για να το αφήσει μετά.\nΕκείνη σηκώθηκε, κι εκείνος σηκώθηκε. Στάθηκαν ο ένας απέναντι από τον άλλον, σαν Εύζωνοι σε αλλαγή φρουράς. Σήκωσε το κεφάλι για να τον κοιτάξει. Πάντα της άρεσε η διαφορά ύψους. Εκείνος χώθηκε στην αγκαλιά της. Μύριζε τηγανισμένο κρεμμύδι, αλλά του άρεσε. Πάντα μύριζε κρεμμύδι και πάντα του άρεσε.\nΚοιτάχτηκαν σαν να κοιτάζονταν στον καθρέφτη.\nΕκείνος ξανακάθισε στην μπαμπού πολυθρόνα του μπαλκονιού με τα μαξιλάρια με τις ξεθωριασμένες βούλες. Τη μετακίνησε λίγο στο σημείο του μπαλκονιού που είχε ακόμα ήλιο. Εκείνη τον πλησίασε από πίσω, κόλλησε το κεφάλι της στον δεξί του ώμο και μετά το ευθυγράμμισε με το δικό του. Για λίγο οι κρόταφοί τους ενώθηκαν. Η μνήμη έλιωσε, γλίστρησε από τους κροτάφους της, συνάντησε το κεφάλι του, διέσχισε το σώμα του και έκανε μια μικρή λίμνη μπροστά στα πόδια του. Κι εκείνος έβγαλε τα παπούτσια του και βύθισε τα δάχτυλα των ποδιών του μέσα. Όπως θα έκανε ποδόλουτρο με αλάτι μια μέρα μετά από τη δουλειά. Δεν θυμόταν τίποτα, μόνο έναν ήχο από μακρινή μουσική, σαν τραγούδι από ένα νανούρισμα για ένα άλλο παιδί. Ποτέ γι’ αυτόν. Δεν θυμόταν, αλλά βύθισε τα πόδια του μέσα στη λίμνη της μνήμης της και την αγκάλιασε με τα μάτια. Έπειτα, όπως πήζει το τσιμέντο μετά από ώρες, τα πόδια του έπηξαν εκεί, σαν τιμωρία και σαν επιβράβευση. Θυμήθηκε. Μια μέρα από τη ζωή τους. Όλη η μέρα σαν ταινία. Καρέ καρέ. Σκηνές, σεκάνς ολόκληρες. Η μωβ πεταλούδα που πέρασε από τα μάτια της, το καρό φόρεμα που του θύμιζε την ποδιά της μάνας, η γεύση του σάντουιτς με τόνο, το πικνίκ στην παραλία, πώς στραφτάλιζε ο ήλιος στα χέρια της, τη γεύση του γαλλικού καφέ στα φιλιά της, όλα. Κάθε λεπτομέρεια από κείνη τη μέρα και τίποτα άλλο. Ούτε μια μέρα πριν, ούτε μια μέρα μετά. Μια μέρα μόνο από τη ζωή τους κι αυτό ήταν κάτι. Κάτι που θα τον έκανε να κοιμηθεί ήσυχος το βράδυ. Έχει πολλά βράδια να κοιμηθεί ήσυχος, κι αυτό είναι κάτι.\nΠΕΝΤΕ ΑΤΙΤΛΑ ΚΕΙΜΕΝΑ\nΟ κόσμος, οι άνθρωποι, χαρά και θλίψη στον ίδιο χώρο. Σώματα βαριά, κουρασμένα βλέμματα δυστυχισμένα που κρύβουν τόσα και τόσα και άλλα τόσα. Τα μάτια μιλούν, αλήθεια σου μιλούν. Μπορούν να υπάρξουν και μόνα τους, να εξηγήσουν, να σου δείξουν. Εκεί κάπου είναι τα μάτια όλων αυτών των σωμάτων, όλων αυτών των ανθρώπων γύρω σου. Τίποτα δε μπορεί να τα σταματήσει από το να υπάρχουν και να μιλούν. Τώρα πια τ ’ακούς, τα αφουγκράζεσαι, τα αισθάνεσαι. Αυτά είναι τα μάτια. Η θλίψη, η χαρά, η αγωνία, η ζωή όλη.\nΚάπου εκεί είσαι κι εσύ, έρμαιο των σκέψεων σου. Έρμαιο των κινήσεων σου. Σπασμωδικών κινήσεων που προδίδονται από τα μάτια σου. Εσύ, το σύνολο, εμείς όλοι. Ένας γενικευμένος θόρυβος, μια οχληρία και…στα μάτι η μορφή, η πραγματική ανθρώπινη μορφή.\nΤί είναι αυτό, ρώτησε; Πού να ξέρω, του απάντησε με βλέμμα γεμάτο αποστροφή. Πόσο βαριέμαι αυτούς τους τύπους με τις φανφάρες και τα σύμβολα δοξασίας, σαν από άλλο αιώνα να βγήκα, να είναι σαθροί με καπέλα ναπολεόντεια και βάδισμα δύσμοιρου δίποδου. Τα φύλλα που έλεγες. Αυτοί έξω, γυναίκες μέσα. Σαν φυλακή γίναμε πιά κι ο ουρανός μας βλέπει και χασκογελά.\nΕκεί που γεννήθηκα γεννήθηκαν κι άλλοι. Ε και; Σιγά το πράμα, τόσοι και τόσοι γεννιούνται στον ίδιο τόπο. Δεν το κάνουν θέμα.\nΞέρετε ποια είναι η διαφορά μας. Όλοι ξέρετε. Διαβάσατε, κι αν δεν διαβάσατε, είδατε. Πολλοί από εσάς γελάσατε όπως οι συντοπίτες μου στα χωριά της περίφημης Ανδαλουσίας.\nΚι εσείς οι υπόλοιποι, νοεροί σύντροφοι μου, ομοϊδεάτες μου. Εσείς μόνο με πιστέψατε τότε και τώρα. Αιώνες μετά και είμαι ακόμη εφήμερος;\nΜα τί μου συνέβη;\nΕσείς λοιπόν ομοϊδεάτες μου, σ ’εσάς μιλάω. Ναι. Πάμε λοιπόν. Ο Σάντσο μας περιμένει, κι ας νομίζει κι αυτός ότι κυνηγάμε ανεμόμυλους.\nΗ κηδεία έγινε με συνοπτικές διαδικασίες. Λίγος άρτος, μερικά λουλούδια στο χώμα, λίγα δάκρυα από τους συντρόφους στο μέτωπο της τότε εποχής, δεν ήταν άλλωστε και πολλοί μετά από τόσα χρόνια. Και επέστρεψαν όλοι στα σπίτια τους.\nΠέρασαν ώρες, μέρες και μέσα απ’ τα χώματα και τη λάσπη, σύρθηκε εκεί που ήξερε ότι θα την βρει. Τα σκουλήκια του φώτιζαν το διάβα του, ήξεραν που πάει. Όλο αυτό τον καιρό που εγκαταστάθηκε ο νέος διαμένοντας εκεί, μονολογούσε, αναπολούσε, θυμόταν το τότε, το παλιά. Αγάπες, θλίψες, χαρές, φωνές, όλα. Το μυαλό του ήταν σαν μαυρόασπρη ταινία βουβού κινηματογράφου. Και τα σκουλήκια θεατές. Κατάλαβαν που ήθελε να πάει και γι’ αυτό του άφησαν τα παπούτσια και τις κάλτσες για να μην κρυώσει και να μπορεί να περπατά στο ανώμαλο έδαφος του κοιμητηρίου.\nΠέρασε πάνω από ανθρώπους μικρούς, μεγάλους, τεμαχισμένους, ξεχασμένους. Ανθρώπους με πρόσωπα γαλήνια, με όμορφα ρούχα στολισμένους. Τους είδε, τους χαιρέτησε και συνέχισε. Φρόντιζε πάντα στην έξοδο του να μην χαλά τίποτα από την ηρεμία του χώρου τους.\nΤο έκτο βράδυ έφτασε. Ακόμα θυμόταν το σώμα και τη μυρωδιά της. Την βρήκε εκεί να τον περιμένει για να του πει ότι τότε δεν μπορούσε άλλο να τον περιμένει, ότι ήθελε να φύγει και έφυγε γιατί έτσι έμαθε να είναι. Ελεύθερη. Να ζει τη στιγμή. Κι αν η στιγμή προϋποθέτει αναμονή, αυτή να φεύγει.\nΆναψαν τσιγάρο κα κάθισαν μαζί. Πέρασαν χρόνια από τότε που είπαν αντίο στο στενό δρομάκι του ανατολικού Λονδίνου. Και χάθηκαν. Ζωές χωριστές σαν δύο διαφορετικά τσιγαρόχαρτα. Κι όμως εδώ συναντήθηκαν. Δύο ζωές κοινές στην άπνοια, στη λήθη του τέλους, του θανάτου τους.\nΠέρασαν τρείς μέρες από τη μέρα που έθαψαν τον πατέρα. Μετά τη τελετή λίγοι μαζεύτηκαν στο σπίτι τους για να συλλυπηθούνε. Φίλοι του απ’ το καφενείο που πήγαινε κάθε απόγευμα, μετά που ερχόταν από τα χωράφια, για να παίξει πρέφα. Το κρύο ήταν τσουχτερό. Χιόνισε τη μέρα που έσβησε και από τότε το χωριό ντύθηκε στα λευκά. Πόσο δεν της άρεσε το λευκό…\nΌταν έφυγαν οι καλεσμένοι, οι δύο γυναίκες κάθισαν στο τραπέζι της κουζίνας στο μισοσκόταδο. Μια βαριά σιωπή επικρατούσε στο χώρο. Φοβούνταν ν΄ανασάνουν.\n«Να ετοιμάσω τσάι;» λέει το κορίτσι στη μάνα της.\n«Άστο, θα το κάνω εγώ. Δεν είναι αυτά για σένα πιά» είπε η μαυροντυμένη μάνα και σηκώθηκε βαριά μ’ ένα κεφάλι γεμάτο τύψεις και στεναχώρια.\n«Καλά, τότε θα ετοιμάσω τα ποτήρια», της είπε το κορίτσι έτοιμο να πεταχτεί απάνω με την δύναμη της νεανικότητας της και την ενέργεια μιας έφηβης.\n«Άστο σου είπα, εγώ τα κάνω αυτά. Μη σκας, είπαμε δεν είναι αυτά για σένα».\n«καλά δηλαδή τώρα έτσι θα’ χουμέ;» ρώτησε το κορίτσι μπερδεμένο. «Κι εγώ τί θα κάνω;»\n«Κοίτα να μαζέψεις δυνάμεις. Να σταθείς στο ύψος των περιστάσεων.»\n«Ποιων περιστάσεων; Της ανάγκης εννοείς. Πιο πολύ της δικής σου ανάγκης.» είπε το κορίτσι με πικρία.\n«Και τί θες να κάνω; Να σε πάρω να πάμε σπίτι τους, να μείνουμε για πάντα δύστυχες; Άκου που σου λέω. Είναι η μόνη λύση. Μπορούμε και μόνες μας φτάνει εσύ να πεις το ναι. Θα ζήσουμε εδώ, θα έχεις εσύ τη γη κι εγώ το σπίτι. Θα πηγαίνεις τ’ απόγεμα στο καφενείο κι εγώ θα καλώ τις γειτόνισσες να πίνουμε καφέ. Θα περνούν οι μέρες όπως παλιά. Αρκεί να πεις το ναι.»\n«Τί θα γίνει μετά; Πώς θα ζήσω εγώ το μετά δεν σκέφτηκες; Εσύ, που όλα τα έχεις προγραμματίσει; Θα ζήσω μόνη για πάντα;»\n«Όχι μόνη. Μόνος να λες να το συνηθίζεις. Και εν πάση περιπτώσει, δεν θα είσαι μόνος! Είναι και οι άλλοι στο επάνω στενό δρομάκι. Ο Γκόρκι και ο Τόμας. Και θα’ ρθουν κι άλλοι, θα το δεις. Δεν ζούμε κι όλοι οι γονείς σαν τα βουνά της Αλβανίας! Κι οι φίλες σου θ ‘ακολουθήσουν θα το δεις, Κοίτα τώρα να συνέλθεις. Βγάλε αυτά τα μαύρα ράσα που φοράς, φτάνει τα φορέματα και τα λούσα. Πέτα τα. Σου έχω βάλει το παντελόνι και το πουκάμισο στο κρεβάτι σου σιδερωμένα. Ατσαλάκωτο θα σ’ έχω όσο ζώ. Στ’ ορκίζομαι. Σ ‘εσένα θα υπακούω όπως έμαθα να κάνω πάντα στον πατέρα σου.»\n«Τελείωσε δηλαδή; Με καταδίκασες: και την Ζωή, το κορίτσι σου; Έτσι την ξέχασες;»\n«Σ’ ελευθέρωσα να λες. Μας ελευθέρωσα! Σου πήρα κι ένα καινούριο γιλέκο, θα το δεις κι αυτό εκεί μαζί με το παντελόνι. Σου άφησε κι ένα σελίνι για το καθημερινό σου ποτό στο καφενείο. Μην ξεχάσεις αύριο να ξυπνήσεις στις πέντε. Άντε τώρα, πάνε βρέξε τα μαλλιά σου να στα κόψω. Έφερα το ψαλίδι.»\nΗ Tζιλ εντυπωσίαζε τους πάντες από μικρή ηλικία. Ίσως το ανεξήγητο του ταλέντου της να προσέλκυε τους πάντες στο άτομό της. Βέβαια, η ίδια δεν θεωρούσε ότι είχε κάτι σημαντικό να προσφέρει στην ανθρωπότητα ή στους πάντες, όποιοι κι αν ήταν αυτοί. Μα, ήξερε πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο, όχι απαραιτήτως καλό λόγο, αλλά είχαν μια αιτία.\nΓι’ αυτό και ένα φθινοπωρινό απόγευμα, στις 23 Οκτωβρίου του 2013 πέρασε το κατώφλι του εργαστηρίου νευρολογίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Irvine. Οι τοίχοι ήταν κατάλευκοι χωρίς ίχνος λεκέ—ούτε καν μια μουτζούρα από κάποιο απρόσεκτο δάκτυλο, ούτε καν ένας πίνακας για να δημιουργεί την ψευδαίσθηση φιλοξενίας—κι η μοκέτα γκρίζα με κάτι διακλαδώσεις περίπλοκες που έδειχναν πώς τα πάντα ήταν κατά κάποιον τρόπο ενωμένα. Η Τζιλ δίστασε να πατήσει πάνω σ’ αυτήν την τόσο απόκοσμα οικεία επιφάνεια, σήκωνε το πόδι να κάνει ένα βήμα, μα το έπαιρνε αμέσως πίσω, σίγουρα θα ήταν αστείο θέαμα, μια γυναίκα 42 χρονών να φοβάται να πατήσει πάνω σε μια μοκέτα γεμάτη νευρώνες.\n«Η κυρία Πράις;» την καλωσόρισε ο ερευνητής με τα γυαλάκια. «Έχουμε συνομιλήσει μέσω email. Eίμαι ο δρ Τζόουνς. Περάστε, σας περιμέναμε», την οδήγησε σε ένα άλλο κατάλευκο δωμάτιο με την ίδια γκρίζα μοκέτα, τον καμβά για κάθε διακλάδωση που μπορεί να υπάρξει στην ανθρώπινη ανατομία. Η Τζιλ όταν ήταν μικρή παρατηρούσε πώς έσμιγαν τα κλαδιά των σημύδων στην αυλή της. Μπορεί ακόμη και σήμερα να περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια πώς ήταν το κάθε κλαδί του κάθε δέντρου και πώς μπλέκονταν μεταξύ τους κάθε μέρα από τότε μέχρι σήμερα.\n«Λοιπόν, σας ευχαριστούμε κατ’ αρχάς, για τη συμμετοχή σας», δήλωσε ο δρ Τζόουνς. «Καθίστε άνετα και θα σας κάνω εγώ κάποιες διευκρινιστικές ερωτήσεις αν συμφωνείτε», την κοίταξε πάνω από το μπλοκάκι του με ένα χαμόγελο που δεν έφτανε στα μάτια του. Η Τζιλ ένευσε ότι συμφωνεί. «Πότε αρχίσατε να παρατηρείτε το φαινόμενο;». Αν θα έπρεπε να το καθορίσει χρονικά, τότε ίσως την 1η Ιουλίου 1979. Όχι, μάλλον νωρίτερα. «Την 19η Ιανουάριου 1979, ημέρα Παρασκευή». «Ωραία, και τι θυμάστε από εκείνη την ημέρα;».\nΞύπνησα στις 7:00 ακριβώς. Ετοιμάστηκα για το σχολείο, φόρεσα ένα ροζ πουλόβερ και γκρίζο παντελόνι. Δεν έβρισκα όμοιες κάλτσες κι έτσι φόρεσα μία μπλε και μία καφέ με αστεράκια χρυσά. Έδεσα τα κορδόνια στις μπότες μου κάνοντας τ’ αφτιά του κουνελιού. Ακόμα δεν μπορούσα να δένω τα κορδόνια μου όπως οι μεγάλοι. Αυτό το έμαθα στα 22 μου, την Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 1987, όταν σπούδαζα στο Πανεπιστήμιο κι έβγαινα με τον Ρόμπερτ. Είχα κοιμηθεί στο σπίτι του εκείνη την νύχτα. Ετοιμαζόμουν να πάω στο μάθημα και με κορόιδευε που έκανα τ’ αφτιά του κουνελιού για να δέσω τα παπούτσια μου. Το έβρισκε χαριτωμένο, έτσι έλεγε. Μου έδειξε πώς να δένω τα κορδόνια μου ως ενήλικας. Δεν άλλαξε και κάτι στη ζωή μου με αυτή την νέα γνώση. Στις 25 Ιουνίου 1983 βέβαια επέστρεψα στη μέθοδο του κουνελιού κι ο Ρόμπερτ βρέθηκε ξαφνικά στο Κολοράντο να ζει με τη μάνα του μόνιμα.\nΟ δρ Τζόουνς σημείωνε πυρετωδώς. Τι όγκος πληροφοριών, αχαμ, μουρμούριζε, μέχρι που έκοψε την Τζιλ και της είπε ότι είχε αρκετές πληροφορίες για τους σκοπούς της έρευνάς του. «Θα περάσουμε τώρα στον τομογράφο. Θα είναι κάπως δυσάρεστο, μα χρειάζεται να έχουμε μια καθαρότερη εικόνα του εγκεφάλου σας», της είπε αγγίζοντάς την στον ώμο. Προχώρησαν στο δωμάτιο του τομογράφου. Η Τζιλ ακροπατούσε στη μοκέτα, δεν ήθελε να πατήσει πάνω στους νευρώνες και τις λεπτεπίλεπτες διακλαδώσεις τους. «Θα ξέρουμε τι το προκαλεί;» «Θα έχουμε μια καθαρότερη εικόνα», δήλωσε ξερά ο ερευνητής, καθώς πατούσε κουμπιά στο μηχάνημα. Μπιμπ μπιμπ. Η Τζιλ μπήκε στον σωλήνα σαν σε λαγούμι, μόνο που συνοδευόταν εδώ από ένα μοναδικά δικό της ορυμαγδό.\nΤζιλ πρέπει να προσέξεις έχεις αρχίσει να παίρνεις βάρος. Η τελευταία συναυλία των Sex Pistols. Ξέρεις δεν γίνεται να μου κρατάς κακία για κάτι που είπα πριν δέκα χρόνια. Το Shakespeare in Love σαρώνει τα Όσκαρ. Καλά βρε παιδάκι μου δεν θυμάμαι τι έφαγα το μεσημέρι, πώς να θυμάμαι τι κάναμε τέτοια μέρα πέρσι; Ο Γκορμπατσόφ και οι σπουδαίες πυρηνικές δοκιμές. Στα γενέθλια της Σάρα ανακάλυψα ότι ήταν με άλλη. Η πτώση του Τείχους. Μην το λες αυτό, κάνεις σαν βλαμμένο. Η Βελούδινη Επανάσταση. Δεν χωράω πια σε αυτό το τζην, το πέταξα. Η τραγωδία του Χίλσμπορο. Δεν γίνεται να ξέχασες τα γενέθλιά μου! Δεν είμαστε όλοι όπως εσύ, έτυχε. Ο Τζωρτζ Μπους πρόεδρος. Ξαναζώ κάθε μέρα την στιγμή που μου είπες ότι κάνω σαν βλαμμένο. Μπιμπ. Μπιμπ.\nΞανά πίσω στην πρώτη λεπτομερή ανάμνηση. Το ροζ πουλόβερ και το γκρίζο παντελόνι. Οι διαφορετικές κάλτσες. Παίρνει τα μαύρα κορδόνια της αριστερής μπότας. Ένα στο αριστερό χέρι κι ένα στο δεξί. Κάνει πρώτα με το ένα αφτάκι κουνελιού, ωπ. Μετά με το άλλο το δεύτερο αφτάκι κουνελιού, ωπ. Τα σταυρώνει και περνά το δεξί αφτάκι μέσα από την τρύπα, που δημιουργήθηκε έτσι όπως ενώθηκαν τα δύο αφτιά. Ή μήπως έβαλε το αριστερό αφτάκι μέσα στην τρύπα; Το μηχάνημα άρχισε να κουδουνίζει. Ο δρ Τζόουνς μπούκαρε στο δωμάτιο και διέκοψε την εξέταση. Μπιιιιιιμπ. Όταν βγήκε από το τούνελ είδε άπλετο το φως. «Κυρία Πράις είστε καλά;» φώναζε ταρακουνώντας την από τους ώμους. Για πρώτη φορά ένιωθε πολύ καλά. Είχε επιτέλους πατήσει πάνω στην μοκέτα. Και δεν την ένοιαζε αν είχε κάτω τις πιο περίπλοκες διακλαδώσεις.\nΜάζεψε τα ρούχα της από το πάτωμα φτιάχνοντας έναν μπόγο. Τον μπόγο της ντροπής της. Έπρεπε να ξεφορτωθεί αμέσως τα στοιχεία που θα πρόδιδαν την αδυναμία της. Φόρεσε όπως όπως ένα παντελόνι και ένα πουκάμισο , πήρε στην αγκαλιά της, την βόμβα και προσπάθησε να βγει από το σπίτι χωρίς να γίνει αντιληπτή από κανέναν. Πράγμα πολύ δύσκολο. Σε κάθε της βήμα το πάτωμα έκανε και έναν τρομακτικό τρίξιμο που θύμιζε κάτι από τους μύθους των τεράτων που της έλεγε παιδί ο πατέρας της για να την συνέτιση έτσι ώστε να αδειάσει το πιάτο της από το άγευστο φαί που μαγείρευε η μάνα της. Όταν κατάφερε και έκλεισε την πόρτα του σπιτιού πίσω της , πήρε μια βαθιά ανάσα. Ανέστησε το κορμί της και κίνησε προς το ποτάμι. Ήταν ακόμη πολύ πρωί και κανείς δεν θα την έβλεπε. Ξεκίνησε να περπατά ήρεμη πια κοιτάζοντας αχόρταγα τον ουρανό. Το ασήμαντο φως που ξεκίνησε να φωτίζει τον ουρανό δεν την βοηθούσε ιδιαίτερα αλλά γνώριζε τόσο καλά το δρόμο που και με κλειστά μάτια θα μπορούσε να τον βρει.\n-Μωβ, μπλε, κίτρινο, κόκκινο. Μισώ το κόκκινο και καθετί που του μοιάζει. Τα μήλα, τις φράουλες, τα κεράσια, τις πιπεριές, τη λαβα, το ηλιοβασίλεμα, το ματωμένο φεγγάρι, το ματωμένο φεγγάρι….\nΗ ανάσα της στην κατηφόρα έγινε πιο σταθερή. Άκουσε τον ήχο του νερού που κυλούσε και….\n– Τι κρατάς εκεί;\n-Δώσε μου το μπόγο.\n-Είπα δώσε μου τον μπόγο.\nΤην πλησίασε σε απόσταση αναπνοής. Προσπάθησε να τραβήξει τον μπόγο από τα χέρια της. Εκείνη αντιστάθηκε. Το στήθος άρχισε να ανεβοκατεβαίνει σε ρυθμό επικίνδυνο.\n-Δώσε μου τον μπόγο.\nΟ ουρανός ξεκίνησε να χάνει το χρώμα αυτό που μισούσε. Οι δυο τους έγιναν ένα κουβάρι που διεκδικούσαν την καταστροφή.\n-Δώσε μου το .\nΣτο χώμα έπεσε ένα σώμα . Ένα σώμα που ξεκίνησε να παίρνει το χρώμα του ουρανού λίγο πριν την ανατολή , λίγο πριν τη δύση. Το στήθος ξεκίνησε να επαναφέρει τη σταθερή ανάσα και ταχύτητα. Τα χέρια της άδειασαν. Ο μπόγος έπεσε δίπλα στον ενοχή. Είχε αυτό το ίδιο χρώμα . Το χρώμα της πιπεριάς, της φράουλας , των μήλων, της ενοχής για τη δική της ταυτότητα.\nΜαθήματα Δημιουργικής Γραφής Κύκλος Α’\nΟ Λογοτεχνικός όμιλος του Δήμου Στροβόλου, σε συνεργασία με την ομάδα Συγγραφέων «Διαβάσεις», πραγματοποίησε σειρά μαθημάτων Δημιουργικής Γραφής με εκπαιδευτές συγγραφείς από Ελλάδα και Κύπρο. Στον πρώτο κύκλο συναντήσεων οι εκπαιδευτές ασχολήθηκαν με τη συγγραφή του διηγήματος και τις ιδιαίτερες απαιτήσεις αυτού του είδους. Συμμετείχαν οι συγγραφείς Δημήτρης Τανούδης, Νάσια Διονυσίου, Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου, Ερατώ Ιωάννου, Κωνσταντία Σωτηρίου και Χρίστος Ρ. Τσιαήλης.\nΚατά τη διάρκεια των μαθημάτων που διεξήχθησαν στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Στροβόλου, έγινε παράδοση θεωρίας και άσκηση γραφής. Καλύφθηκαν οι ακόλουθες τεχνικές:\nΣυγκέντρωση πραγματολογικού υλικού κι η ανασύνθεση του στη μυθοπλασία\nΤα πρόσωπα της Αφήγησης\nΘεατρικό εργαστήρι, όπου η σοφία και αισθητική της λογοτεχνίας βιώνεται μέσω του σώματος\n“Show, don’t tell”: Κρυφές Αφηγήσεις μέσα στην Αφήγηση\nΜε το πέρας του πρώτου κύκλου συναντήσεων, οι συμμετέχοντες έλαβαν δίπλωμα συμμετοχής. Επιπλέον έγινε επιλογή κειμένων που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια των μαθημάτων από τους εκπαιδευόμενους, τα οποία έχουν δημοσιευτεί στην ιστοσελίδα του Δήμου Στροβόλου στο παρόν παράρτημα και σε λογοτεχνικά περιοδικά.\nΚαθώς ο Α’ κύκλος μαθημάτων Δημιουργικής Γραφής έγινε σε συνθήκες περιορισμών λόγω πανδημίας, οι θέσεις των εκπαιδευομένων ήταν περιορισμένες, ενώ είχαν ληφθεί όλα τα μέτρα προφύλαξης. Παρά τις δυσκολίες, εντούτοις, τα μαθήματα διεξήχθησαν με επιτυχία.


Πριμέρα Ντιβιζιόν: Ο Μέσι έκανε ξανά τη διαφορά για την Μπαρτσελόνα\nΑφορά τον αγώνα ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ - ΕΣΠΑΝΙΟΛ\nΜε τον Μέσι να πετυχαίνει δύο γκολ και να ξεπερνά τα 350 στην Πριμέρα, η Μπαρτσελόνα πέρασε με 2-0 από την έδρα της Αλαβές και έκανε το «2 στα 2» στο πρωτάθλημα. Χαμένο πέναλτι και δοκάρι για τον Αργεντινό.\nΟ Λιονέλ Μέσι ήταν ξανά μία ομάδα μόνος του και με δύο γκολ επέτρεψε στην Μπαρτσελόνα να φύγει με το «διπλό» (2-0) από την έδρα της Αλαβές. Μέχρι να επιστρέψει ο Λουίς Σουάρες και να ενσωματωθεί στην ομάδα ο Ουσμάν Ντεμπελέ, οι Καταλανοί στηρίζουν τις ελπίδες τους στον Αργεντινό, ο οποίος με τα τέρματα που σημείωσε, ξεπέρασε τα 350 στην Πριμέρα Ντιβιζιόν.\nΗ ομάδα του Ερνέστο Βαλβέρδε είχε την υπεροχή από το ξεκίνημα του αγώνα, ωστόσο η πρώτη μεγάλη ευκαιρία άνηκε στην Αλαβές. Στο 31’ ο Σομπρίνο βρέθηκε σε τετ-α-τετ με τον Τερ Στέγκεν, αλλά ο Γερμανός πορτιέρο καταφέρνει να καλύψει με το σώμα την εστία του και να αποκρούσει.\nΟχτώ λεπτά μετά (39’) η Μπαρτσελόνα κέρδισε πέναλτι με τον Πικέ, όμως ο Πατσέκο απέκρουσε το χτύπημα του Μέσι. Ο Αργεντινός πήρε το… αίμα του πίσω στο 55’, ανοίγοντας το σκορ με σουτ εντός περιοχής. Ο «Λίο» «χτύπησε» ξανά δέκα λεπτά αργότερα, όταν ύστερα από αντεπίθεση και τραγικά λάθη στην άμυνα της Αλαβές, ο Αλκάθερ «έστρωσε» με το κεφάλι στον Μέσι, ο οποίος από κοντά «έγραψε» το 2-0.\nΟ σούπερ σταρ των Καταλανών «φλέρταρε» με το χατ-τρικ στο 74 όμως το ψηλοκρεμαστό σουτ που επιχείρησε σταμάτησε στο οριζόντιο δοκάρι, το 4ο δοκάρι σε δύο αγώνες για τον 30χρονο. Στα εναπομείναντα λεπτά η Αλαβές δεν κατάφερε να αντιδράσει και η Μπαρτσελόνα έκανε το «2 στα 2» στο πρωτάθλημα.\nΣτοιχεία για τον αγώνα: ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ - ΕΣΠΑΝΙΟΛ\n1.08 7.50 17.00 1.20 3.15 1 1 5.2\n1.32 2.90 10.50 1.88 1.62\nΓ’ Εθνική: Στον Ιωνικό το ντέρμπι\nNations League: Ανατροπή πρόκρισης για Αγγλία!\nΣέριε Α: Μεγάλη ανατροπή για Γιουβέντους με σούπερ Ντιμπάλα


Επιπλέον, χάρη στην καλύτερη επεξεργασία των υδάτων και τις μικρότερες απορρίψεις ακατέργαστων λυμάτων στο περιβάλλον, έχει αδιαμφισβήτητα βελτιωθεί η ποιότητα των υδάτων κολύμβησης (βλ. IP/13/445). Στις αρχές του 1990, μόνον το 60% των υδάτων αυτών ήταν άριστης ποιότητας, ενώ σήμερα το ποσοστό αυτό ανέρχεται στο 78%.\nΣύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία που θεσπίστηκε το 1991, τα κράτη μέλη οφείλουν να εγκαταστήσουν συστήματα συλλογής των αστικών λυμάτων. Οφείλουν επίσης να διασφαλίζουν ότι τα ύδατα που εισρέουν σ' αυτά τα συστήματα υπόκεινται στην κατάλληλη "δευτεροβάθμια" επεξεργασία για απομάκρυνση των ρύπων. Τα λύματα που εισρέουν σε ευαίσθητες περιοχές (όπως περιοχές κολύμβησης ή δεξαμενές πόσιμου νερού) πρέπει να υποβάλλονται σε πρόσθετες αυστηρότερες μορφές επεξεργασίας.\nΤο ποσοστό συμμόρφωσης όσον αφορά τη δευτεροβάθμια επεξεργασία ανέρχεται στο 82%, δηλαδή 4 ποσοστιαίες μονάδες πάνω σε σχέση με την προηγούμενη έκθεση. Παρατηρούνται όμως τεράστιες διαφορές ανάμεσα στα κράτη της ΕΕ-15, όπου τα ποσοστά κυμαίνονταν στο 90–100%, και στα κράτη της ΕΕ-12, όπου το μέσο ποσοστό συμμόρφωσης ήταν 39%.\nΤο ποσοστό συμμόρφωσης όσον αφορά την αυστηρότερη επεξεργασία των λυμάτων, προκειμένου να καταπολεμηθεί ο ευτροφισμός ή να μειωθεί η βακτηριολογική ρύπανση που μπορεί να έχει επιπτώσεις στην υγεία του ανθρώπου, ήταν 77 % συνολικά. Στην ΕΕ-12 ο μέσος όρος ήταν μόλις 14%, ενώ στην Αυστρία, τη Γερμανία, την Ελλάδα και τη Φινλανδία το ποσοστό συμμόρφωσης έφθασε το 100%.\nΤο ποσοστό των εδαφών της ΕΕ που χαρακτηρίζονται ως ευαίσθητες περιοχές αυξήθηκε κατά δύο μονάδες σε σχέση με την προηγούμενη έκθεση, φθάνοντας σχεδόν το 75%. Η μεγαλύτερη αύξηση σημειώθηκε στη Γαλλία και την Ελλάδα.\nΣτην Ευρωπαϊκή Ένωση πόλεις και περιοχές κατοικίας υποχρεούνται να συλλέγουν και να επεξεργάζονται τα αστικά τους λύματα, σύμφωνα με την Οδηγία για την Επεξεργασία των Αστικών Λυμάτων. Τα μη επεξεργασμένα αστικά λύματα ενδέχεται να είναι μολυσμένα με επιβλαβή βακτηρίδια και ιούς και, ως εκ τούτου, να εγκυμονούν κινδύνους για τη δημόσια υγεία. Περιέχουν επίσης θρεπτικές ουσίες όπως το άζωτο και ο φώσφορος, τα οποία μπορεί να είναι επιβλαβή για τα γλυκά ύδατα και το θαλάσσιο περιβάλλον, προκαλώντας την υπερβολική ανάπτυξη φυκών που καταπνίγουν άλλες μορφές ζωής, μια διαδικασία γνωστή ως «ευτροφισμός».\nΗ ευρωπαϊκή οδηγία προβλέπει τη βιολογική επεξεργασία των λυμάτων, τη λεγόμενη "δευτεροβάθμια" επεξεργασία, καθώς και την αυστηρότερη επεξεργασία των λυμάτων στις λεκάνες υδροσυλλογής ευαίσθητων περιοχών. Για τα κράτη μέλη της ΕΕ-15 έχουν παρέλθει όλες οι προθεσμίες εφαρμογής που προέβλεπε η οδηγία, αλλά τα κράτη μέλη της ΕΕ-12 έχουν μεγαλύτερες προθεσμίες, η τελευταία από τις οποίες λήγει το 2018.


Εθνικός Αρχίπολης: Ανακοίνωσε Παπανικολάου - Δημοκρατική της Ρόδου\nΣτην περαιτέρω ενίσχυση του έμψυχου δυναμικού του, ενόψει της συμμετοχής του στον 2ο όμιλο του νέου πρωταθλήματος της Β’ Κατηγορίας, προχώρησε ο Εθνικός Αρχίπολης.\nΤο συγκρότημα του Μιχάλη Ψύλλου, μετά από τον Νίκο Κρεκούκια, απέκτησε τον έμπειρο μέσο Βαγγέλη Παπανικολάου που αγωνιζόταν στον Α.Σ. Χάλκης, προκειμένου ο έμπειρος τεχνικός να έχει επιπλέον λύσεις στην διάθεσή του, για την σεζόν 2019-2020.\nΟ ποδοσφαιριστής συναντήθηκε με την διοίκηση, υπέγραψε την έναρξη της συνεργασίας του και οι Αρχιπολενοί επισημοποίησαν την μετεγγραφή, με την ακόλουθη ανακοίνωση:\n«Ο Α.Ψ.Σ. Εθνικός Αρχίπολης ανακοινώνει την απόκτηση του ποδοσφαιριστή Βαγγέλη Παπανικολάου, ο οποίος μέχρι πρότινος αγωνιζόταν για το Α.Σ. Χάλκης.\nΤέλος, να αναφέρουμε ότι οι Αρχιπολενοί κινούνται και γι’ άλλες μετεγγραφές, προκειμένου να καλύψουν τα κενά που προέκυψαν στο έμψυχο δυναμικό τους, από τις αποχωρήσεις ποδοσφαιριστών στο προηγούμενο χρονικό διάστημα.


Η Έννοια της Φιλίας - ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΑ ΚΑΙΣΑΡΗ\nΑρχικήΣυμβουλές ΨυχολογίαςΗ Έννοια της Φιλίας\nΈχω φίλους: περιστασιακές φιλίες\nΕίμαι φίλος με κάποιους: στενότερες φιλικές σχέσεις\nΟι φίλιες των εφήβων χωρίζονται σε στενές, περιστασιακές και αποσπασματικές.\nΣύμφωνα με ορισμένες απόψεις, οι διαφορές μεταξύ αυτών των επιπέδων φιλίας είναι μάλλον ποσοτικές, παρά ποιοτικές. Διότι η ποιότητα χαρακτηρίζεται από το χρόνο και το βάθος της επένδυσης. Δηλαδή με τους στενούς φίλους κάνουμε ό,τι με τους απλούς ή περιστασιακούς, αλλά σε μεγαλύτερο βαθμό (τους αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο, συζητάμε περισσότερο κ.ο.κ.) Φυσικά υπάρχει η ποιοτική διάσταση μιας επιλογής που έχει ανάγκη για περισσότερη επικοινωνία, ανταλλαγή και συναισθηματική αποκάλυψη. Οι έφηβοι όμως στην αρχή έχουν την ανάγκη να συνδέονται μέσω της αυτοαποκάλυψης, οπότε ακόμα και για σύντομες ή εφήμερες φιλίες αφιερώνουν χρόνο ή αποκαλύπτουν μύχια πράγματα. Μπορούμε συνεπώς να θεωρήσουμε ότι τα διαφορετικά επίπεδα φιλίας αντανακλούν διαφορετικούς βαθμούς οικειότητας μεταξύ των δύο φύλων.\nΗ ποιότητα και το είδος των φιλικών σχέσεων εξαρτώνται από την ψυχολογική και κοινωνική κατάσταση των προσώπων, την οποία ταυτόχρονα επηρεάζουν. Η αυτοαντίληψή μας επηρεάζεται από τη δημόσια εικόνα των στενών συναναστροφών μας –«δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι»- άρα η εικόνα των φίλων μας καθορίζει εν μέρει και την αντίστοιχη δική μας. Ούτως ή άλλως η δημόσια εικόνα μας συνιστά μέρος της ταυτότητάς μας. Παράλληλα οι φίλοι, καθώς εμπλέκονται σε κοινές δραστηριότητες και περνούν πολύ χρόνο μαζί, αποτελούν προσιτά μοντέλα κοινωνικής σύγκρισης ο ένας για τον άλλον, και συνεπώς μέσα αυτοαξιολόγησης και αυτοκατανόησης. Επίσης, με βάση τη θεωρία της κοινωνικής ταυτότητας μπορούμε να δεχτούμε ότι η φιλία επιτρέπει στα πρόσωπα να ανήκουν σε μια ανώτερη οντότητα που τα περικλείει και τα αποδέχεται, παρέχοντάς τους ασφάλεια και ικανοποίηση και ενισχύοντας την αυτοεκτίμησή τους. Όμως οι φιλικές σχέσεις συνεισφέρουν στη θετική εικόνα του εαυτού και μέσα από μια διαφορετική διαδικασία. Τα άτομα μέσω των φίλων τους τείνουν να σχηματοποιούν μια αυτοεικόνα η οποία προσεγγίζει το προσωπικό ιδανικό τους, δηλαδή μια καλύτερη εικόνα για τον εαυτό τους.\nΠως επιλέγουμε φίλους\nΕγγύτητα: Επιλέγουμε φίλους που βλέπουμε καθημερινά, που μένουν κοντά μας\nΟμοιότητα: Τείνουμε να επιλέγουμε ως φίλους άτομα που μας μοιάζουν σε διάφορες διαστάσεις. Κατά μέσο όρο οι άνθρωποι αναφέρουν 2-4 φίλους σε κάθε περίοδο της ζωής τους.\nΤαύτιση: Επιλέγουμε άτομα που θα θέλαμε να είμαστε.\nΚοινωνική σύγκριση: Επιλέγουμε ανθρώπους με παραπλήσιες απόψεις και θέσεις για τη ζωή, εφόσον αυτά αποτελούν χρήσιμα μέσα σύγκρισης και αυτοαξιολόγησης.\nΓνωστική συνέπεια: Επειδή η εσωτερική ισορροπία είναι σημαντική, οι άνθρωποι επιλέγουν ασυνείδητα ή και συνειδητά φίλους με παρόμοιες αναζητήσεις, τακτοποιήσεις κ.λπ.\nΑνταποδοτικότητα: Η ανταποδοτικότητα έχει τεράστια πρακτική και συμβολική αξία στον πολιτισμό μας. Συνεπώς η αναζήτηση της ανταποδοτικότητας και στις σχέσεις στην ουσία αφορά στη διεκδίκηση μιας σχετικής ισορροπίας στις σχέσεις. (Έχει αποδειχθεί ότι τα παιδιά όταν νιώθουν υποτιμημένα από τους φίλους τους προβαίνουν συχνά σε πράξεις αρνητικής ανταποδοτικότητας σε βάρος τους ώστε να αποκαταστήσουν τον αυτοσεβασμό τους).\nΣτις φιλικές σχέσεις όπως και στις ερωτικές λειτουργεί μια αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στην ανάγκη για προστασία του εμείς και του εγώ. Τα όρια στους εφήβους είναι δυσδιάκριτα. Διότι η επιθυμία είναι τόσο έντονη που προσομοιάζει στην ερωτική, ακόμα και άτομα του ίδιου φύλου. Χωρίς να αγνοείται η συχνή παρουσία του ωφελιμισμού στις φιλικές σχέσεις, μεγάλο μέρος των εγωκεντρικών συμπεριφορών που εμφανίζονται σε αυτές οφείλεται στη διεκδίκηση της ισορροπίας των συναισθηματικών ανταλλαγών και όχι μόνο στην προώθηση των ατομικών συμφερόντων. Για αυτό πολύ συχνά ο έρωτας στην εφηβεία είναι αντικείμενο προστριβών, συχνών εναλλαγών, συναισθηματικών διακυμάνσεων και πηγή αστάθειας. Στους εφήβους, η φιλία και ο έρωτας είναι τα οχήματα για να αποκτήσουν οι νέοι αυτής της ηλικιακής περιόδου ταυτότητα. Συνδέομαι άρα ανακαλύπτω ποιος είσαι για να ανακαλύψω ποιος είμαι. Οι ομοιότητες και οι διαφορές είναι το επίκεντρο των συζητήσεων. Η ένταση και το πάθος είναι συνώνυμα της ηλικίας. Για αυτό πρέπει από τη μια να υπάρχει αμέριστη κατανόηση, διότι αποτελεί αναπτυξιακό σκαλοπάτι, από την άλλη διακριτική τοποθέτηση ορίων, διότι πολλοί έφηβοι αισθάνονται δυνατοί και άτρωτοι και κάνουν κινήσεις που κοστίζουν ή τραυματίζουν τη ζωή και εξέλιξή τους.


Η Alexa Chung είναι το it girl με τα πιο χαρακτηριστικά μαλλιά! Κι εδώ σου έχουμε όλα της τα χτενίσματα! - Tlife.gr\nΗ Alexa Chung είναι το it girl με τα πιο χαρακτηριστικά μαλλιά! Κι εδώ σου έχουμε όλα της τα χτενίσματα!\nΗ Alexa Chung είναι το απόλυτο it girl! Και για να ξεκινήσουμε από κάποια βασικά με τον όρο it girls χαρακτηρίζονται τα κορίτσια που αγαπούν οι σχεδιαστές μόδας, οι εταιρίες ομορφιάς και εμπνέονται από εκείνες. Είναι τα κορίτσια που έχουν εκατομμύρια followers σε twitter, instagram και σε ό,τι social media υπάρχει εκεί έξω και η δουλειά τους είναι να γυρνάνε από fashion show σε party (όχι απαραίτητα με αυτή την σειρά) και να φωτογραφίζονται. Και αν υπήρχε λίστα με τα top it girls η Alexa θα ήταν στην δεκάδα!\nΣτο beauty κομμάτι, τώρα, το signature μακιγιάζ της Alexa είναι το eyeliner (μάλιστα, τώρα έβγαλε και δική της σειρά), φοράει κόκκινο κραγιόν μόνο όταν είναι κουρασμένη για να αποπροσανατολίσει την προσοχή και έχει τα πιο χαρακτηριστικά μαλλιά: μακριά φράντζα, ombre κι ένα τέλειο ντεγκραντέ φινίρισμα. Και φροντίζει να τα χτενίζει κάθε φορά λίγο διαφορετικά.\nΠαρακάτω σου έχουμε τα καλύτερα χτενίσματα της Alexa Chung. Δες και εμπνεύσου!\nΚαι μια συμβουλή: αν θέλεις να γίνεις κι εσύ it girl, πήγαινε στον κομμωτή σου με μια photo της και πες του: "Αυτό ακριβώς θέλω!".


Κροκόδειλος σέρνει ψαρά σε ποτάμι της Ινδονησίας (βίντεο) | HuffPost Greece ΔΙΕΘΝΕΣ\nΤο τρομακτικό ερπετό εθεάθη να κρατά τον 60χρονο ψαρά στα σαγόνια του καθώς κολυμπούσε στον θολό ποταμό Λαντόγκι\n16/05/2022 17:47 EEST\nΘύμα επίθεσης ενός κροκόδειλου έπεσε ένας ψαράς 60 ετών, που ψάρευε σε ποτάμι της Ινδονησίας.\nΤο τρομακτικό ερπετό εθεάθη να κρατά τον 60χρονο στα σαγόνια του καθώς κολυμπούσε στον θολό ποταμό Λαντόγκι στο ανατολικό Ρέτζενσι Κολάκα στο νοτιοανατολικό Σουλαγουέσι.\nΣύμφωνα με μάρτυρες ο κροκόδειλος τον έσυρε στο νερό και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ο Γουάκαλινγκ (σ.σ γνωρίζουμε μόνο το επώνυμο του θύματος) βρήκε τραγικό θάνατο από τα σαγόνια του κροκόδειλου. Λίγο αργότερα ο κροκόδειλος αναδύθηκε στην επιφάνεια του νερού, σέρνοντας με το στόμα του το άψυχο σώμα.\nΟι κάτοικοι του χωριού ειδοποίησαν τις Αρχές και ενημέρωσαν για το περιστατικό. Ξεκίνησαν τις έρευνες με βάρκες και λίγες μέρες αργότερα κατάφεραν να εντοπίσουν και να ανασύρουν το πτώμα του Γουάκαλινγκ.\nΓλίτωσε από θαύμα μετά από επίθεση τεσσάρων κροκοδείλων\nΣύνδρομο «δακρύων κροκοδείλου» αναγκάζει Κινέζο να κλαίει κάθε φορά που τρώει\nΑυστραλία: Ο γιος ενός «Κυνηγού Κροκοδείλων» γλίτωσε από επίθεση κροκόδειλου


Πάτρα: Σε δημοπρασία την Τετάρτη αυτοκίνητα από... 300 ευρώ! - PeloponnisosNews Online\nΑρχική Ν. Αχαΐας Πάτρα: Σε δημοπρασία την Τετάρτη αυτοκίνητα από… 300 ευρώ!\nΠάτρα: Σε δημοπρασία την Τετάρτη αυτοκίνητα από… 300 ευρώ!\nΠροηγούμενο άρθροΤο Σωματείο “Φάσμα” συναντήθηκε με τον βουλευτή Χρίστο Δήμα\nΕπόμενο άρθροΕπίσκεψη υποψήφιου Ευρωβουλευτή ΝΔ Β. Μιχαλολιάκου στην Τρίπολη (Βίντεο)


Σ Υ Ν Α Ξ Α Ρ Ι: 2012\nΑπόσπασμα απο το βιβλίο του (πρώην Ιησουίτη) π. G. Pap, “Why I converted to the Orthodox faith”\nΜαθήματα στο “Ινστιτούτο για την Ενωση των Χριστιανών“:\n“Σήμερα έχουμε μία νέα μέθοδο“, εξήγησε ο π. Γαβριήλ Savici, ένας εισηγητής στο Ινστιτούτο. Αφού κοίταξε τριγύρω στο δωμάτιο, συνέχισε, “Είναι ο Ορθόδοξος φίλος σας εδώ; Όχι! Ωραία, μπορώ τότε να μιλήσω ειλικρινώς. Σήμερα, ακολουθούμε την Οικουμενική μέθοδο και είμαστε ενάντια στις μεταστροφές. Λοιπόν, εάν μία ημέρα ο Ορθόδοξος φίλος σας ερχόταν σε εμένα και μου έλεγε πως είχε μεταστραφεί από την σοφία του Ρωμαιοκαθολικισμού, εγώ πάλι θα αρνιόμουν να τον συμβουλέψω να το κάνει. Να επέστρεφε στην Κωνσταντινούπολη ώστε να ανέβαινε στα ανώτατα αξιώματα της Ιεραρχίας. Όταν έφτανε στον ανώτατο δυνατό βαθμό, τότε, κατά την άποψή μου, θα έπρεπε να γινόταν Ρωμαιοκαθολικός μαζί με το ποίμνιο του!“\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:02 μ.μ.\nΜε τη γαλλική φράση « Alors , c ' est la guerre », που σημαίνει « Λοιπόν πόλεμος », ο Μεταξάς απορρίπτει το Ιταλικό τελεσίγραφο και απευθύνει διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό.\nΑρχίζει έτσι η ιταλική επίθεση κατά της Ελλάδας, στο αλβανικό μέτωπο, την ώρα που ο λαός διαδηλώνοντας στους δρόμους της Αθήνας κατά της Ιταλίας, τρέχει με ενθουσιασμό να καταταγεί και να πολεμήσει στο μέτωπο.\nΗ Ιταλία επιδιώ\nκει μ' αυτήν την αιφνιδιαστική, ακόμη και για τους συμμάχους της, επίθεση, δύο στόχους:\nΝα δημιουργήσει αντιπερισπασμό στις επιτυχίες του Χίτλερ, βάζοντας φρένο στη γερμανική εξάπλωση στο βαλκανικό χώρο και ταυτόχρονα, να περιορίσει τις βρετανικές θέσεις στη Μεσόγειο. Η Ελλάδα, εμπόδιο σ' αυτές της τις φιλοδοξίες, έπρεπε με κάθε τρόπο να τιμωρηθεί....\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 9:25 μ.μ.\nΌταν αγαπάς και έχεις απαιτήσεις απ'τον άλλον, τότε δεν αγαπάς πραγματικά...\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 9:16 μ.μ.\nΈνας αισιόδοξος πιστεύει πως ζούμε στον καλύτερο δυνατό κόσμο...\nΈνας απαισιόδοξος φοβάται πως αυτό είναι αλήθεια...\nJames Branch Cab\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 9:08 μ.μ.\nΠόσες φορές γλυκά μιλούν τα χείλη -κι ας μη λένε...\nΠόσες φορές πικρά θρηνούν τα μάτια -κι ας μη κλαίνε-...\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 10:09 μ.μ.\nΣτενή και τεθλιμμένη...\nΣτενή και τεθλιμμένη οδός του 21ου αιώνα\nΤου Μητροπολίτη Προικοννήσου κ. Ιωσήφ\nαργοτεχνοθαυμάζουμε το κάλλος\nτης εικόνος Σου,\nεν διαδικτύο θαλαττεύομε,\nεν τηλοψία αρρητα κάλλη\nτον νουν μας νεονηπτικώτατα τηρουμε!\nολα, ολα τα κάνουμε d’ accord,\nμεταπατερικως, κατα πως πρέπει!\nΓιατί καθυστερεις, λοιπόν,\nτον υποκείμενον της δόξης στέφανον,\nσ’ εμας τους στενοδίτας Σου\nαγωνιστας να αποδώσεις;;;\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 10:08 μ.μ.\n"Ο μόνος λόγος που κάποιοι χάνονται στις σκέψεις τους είναι επειδή τους είναι άγνωστη η περιοχή..."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 10:04 μ.μ.\n«Η πείρα των προσωπικών μου πτώσεων πρέπει να με κάνει πολύ ταπεινό. Ποτέ δεν μπορώ ν’ αποκλείσω το ενδεχόμενο μιας νέας πτώσεως. Πρέπει να θέτω στον εαυτό μου τρέμοντας το ερώτημα: «Θα εξακολουθήσω να προδίδω ακόμη; Ο προσεχής προδότης θα είμαι εγώ;»…\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 9:55 μ.μ.\nΆξιον εστί (απόσπασμα)\nΓύρισα τα μάτια. * δάκρυα γιομάτα\nκατά το παραθύρι.\nΚαι κοιτώντας έξω * καταχιονισμένα\nτα δέντρα των κοιλάδων.\nΑδελφοί μου, είπα * ως κι αυτά μια μέρα\nκι αυτά θα τ' ατιμάσουν.\nΠροσωπιδοφόροι * μες στον άλλον αιώνα\nτις θηλιές ετοιμάζουν.\nσταγόνα πράσινο αίμα.\nτη θλίψη των φονιάδων.\nπου όλο σκοτεινιάζει.\nΚι η αχτίδα του ήλιου * γίνηκε, ιδέστε\nΩ πικρές γυναίκες * με το μαύρο ρούχο\nπαρθένες και μητέρες.\nΠου σιμά στη βρύση * δίνατε να πιούνε\nστ' αηδόνια των αγγέλων.\nΈλαχε να δώσει * και σ' εσάς ο Χάρος\nτη φούχτα του γεμάτη.\nΜέσ' απ' τα πηγάδια * τις κραυγές τραβάτε\nΤόσο δεν αγγίζουν * η φωτιά με το άχτι\nπου πένεται ο λαός μου.\nΤου Θεού το στάρι * στα ψηλά καμιόνια\nτο φόρτωσαν και πάει.\nΜες στην έρμη κι άδεια * πολιτεία μένει\nτο χέρι που μονάχα.\nΜε μπογιά θα γράψει * στους μεγάλους τοίχους\nΨΩΜΙ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.\nΦύσηξεν η νύχτα * σβήσανε τα σπίτια\nκι είναι αργά στην ψυχή μου.\nη μνήμη με σκοτώνει.\nΤων ανθρώπων έχουν * οι χαρές μιάνει\nτα σπλάχνα των τεράτων.\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 9:48 μ.μ.\n(Κι ἐγὼ ποὺ ἔχω μία ψυχὴ παιδικὴ καὶ δειλὴ\nΠοὺ δὲν θέλει τίποτε ἄλλο νὰ ξέρει ἀπὸ τὴν ἀγάπη\nΚι ἐγὼ πολεμῶ τόσα χρόνια χωρίς, Θέ μου, νὰ μάθω γιατί\nΚαὶ δὲ βλέπω μπροστὰ τόσα χρόνια παρὰ μόνο τὸ δίδυμο ἀδερφό μου.)\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 9:36 μ.μ.\nστο μεγάλο πέλαγος να πλέεις\nέχοντας πυξίδα τη σιγή.\nκαι χωρίς κουπιά\nστην ακίνητη θάλασσα\nΚαι το μέσαθέ σου πέλαγος\nσαν το πέλαγος της θάλασσας, ν' ακινητεί.\nΚαι ν' ακούς της άπνοιας τη σιγή\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 9:35 μ.μ.\nΚι αν κάποτ' έρθεις άνοιξη, μέσα μου για να ανθίσεις,\nφοβούμαι μην είν' πρώιμη για με τέτοια χαρά,\nκι αντίς τους μαύρους πόνους μου γλυκά ν' αποκοιμίσεις,\nανάψεις πλειότερη φωτιά στη δόλια μου καρδιά...\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 9:30 μ.μ.\n"...Ο καθένας πρέπει να ξέρει ότι σ' αυτόν έλαχε να σώσει το Έθνος του, έτσι θα προσπαθήσουν πολλοί και θα το σώσει όποιος μπορέσει......\nΔε με μέλει αν βάλω σε δύσκολη θέση μια κυβέρνηση που δεν την σέβομαι, δεν είμαι καμωμένος για την κυβέρνηση ή για το κράτος, έγινα για το Έθνος, και το ξέρω επειδή γι' αυτό ίσα-ίσα πονώ.\nΓια την κυβέρνηση μού έρχεται σιχαμός και καταφρόνια, άμα συλλογίζομαι την κυβέρνηση ξεπέφτω, μαργώνω και μαραίνομαι.\nΣηκώνομαι ξανοίγω και ανθοβολώ άμα νοιώθω τον Ελληνισμό...\n...Όταν ένας του Γένους δε θέλει να χαθεί το Γένος, πώς μπορεί το Γένος να χαθεί;\nΑφού εγώ δεν το θέλω, πώς μπορεί να χαθεί το Έθνος μου;"\nΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ (Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα)\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 9:09 μ.μ.\n"Η αγάπη δεν είναι θεωρία που μεταδίδεται, αλλά αίμα δικό μας που μεταγγίζεται..."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 9:07 μ.μ.\n"... ανοιχτά πάντα κι άγρυπνα τα μάτια της ψυχής..."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 9:06 μ.μ.\nΕτικέτες αποφθέγματα, Δ. Σολωμός\n"Αναζητώ τη δύναμη όχι για να γίνω σπουδαιότερος από τον αδερφό μου αλλά για να πολεμήσω τον μεγαλύτερο εχθρό, τον Εαυτό μου..."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 9:05 μ.μ.\n"Χρώμα πάνω στο χρώμα,\nπώς να διακρίνεις τη σκουριά;;"\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 8:59 μ.μ.\nΕτικέτες αποφθέγματα, Κόρφης\n"Η ζωή μου θυμίζει περισσότερο δίχτυ όπου, μολονότι η κλωστή είναι μονοκόμματη, τον περισσότερο χώρο τον πιάνουν οι τρύπες. Όσο κι αν αγωνίζομαι, δεν λένε να κλείσουν..."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 8:55 μ.μ.\nΕτικέτες αποφθέγματα, Ταγκόρ\n"Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε!!!"\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 8:53 μ.μ.\nΕτικέτες αποφθέγματα, Οδ. Ελύτης\nΤι το όφελος κι αν τρέχεις όταν βρίσκεσαι σε λάθος δρόμο...\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 8:52 μ.μ.\n"Πρέπει κανείς να ενθαρρύνεται από την ευτυχία. Όχι όμως και να αφοσιώνεται σαυτήν..."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 8:41 μ.μ.\n"Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες, όχι τόσο σ' αυτούς που μας αγαπούν, όσο σε εκείνους που μας εμπνέουν το υπέροχο αίσθημα της αγάπης..."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 8:39 μ.μ.\n"Να μιλάς, αν έχεις να πεις κάτι καλύτερο απ' τη ΣΙΩΠΗ..."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 8:38 μ.μ.\nΜου ’δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.\n«Είδες, μου λέει –γεννήθηκε η ευσπλαχνία.»\nγιατί θα περνούσαν αιώνες\nκαι δε θα ’χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 8:36 μ.μ.\n"Όταν διψάει ο κήπος σου, δεν προσπαθείς να ποτίσεις τον κήπο του άλλου..."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:20 μ.μ.\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:19 μ.μ.\nΤο ποιος είσαι δεν αλλάζει...\nΑλλάζει αυτό που νομίζεις ότι είσαι...\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:17 μ.μ.\n"Ο άνθρωπος υποφέρει όταν έχει μεγάλες επιθυμίες..." π. Θ.\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:16 μ.μ.\n"Τίποτα στον κόσμο δεν αξίζει όσο η γαλήνη σου... Πάση θυσία σώσε την ψυχική σου γαλήνη..."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:15 μ.μ.\nΗ εμπειρία είναι μια χτένα που σου δίνει η ζωή αφού όμως έχεις χάσει τα μαλλιά σου...\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:14 μ.μ.\n"Πρέπει να διδαχθώ την υπομονή. Πάντοτε ψάχνω πίσω από τα πράγματα να βρω το γιατί..." μ. φ.\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:13 μ.μ.\n"...Θα πρέπει να αποδεχτώ όχι μόνο το γεγονός ότι η μαθητεία της ασκήσεως προκαλεί πολύ πόνο, αλλά και ότι αυτός ο πόνος διαρκεί. Πρέπει να σταματήσω να αμύνομαι σε κάτι τέτοιο. Το μυστικό βρίσκεται στην αποδοχή..." μ. φ.\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:12 μ.μ.\n"Με τη λογική μου πολλές φορές είμαι ευχαριστημένος. Όμως παρ' όλα αυτά δεν νιώθω μαζί της τόσο άνετα."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:09 μ.μ.\n"Ο σκοπός του ανθρώπου είναι η αλήθεια.\nΗ αλήθεια είναι υπεράνω της ασφάλειας και της αναπαύσεως..."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:08 μ.μ.\nΈνα τεράστιο ταξίδι αρχίζει, απλά με ένα βήμα....\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:07 μ.μ.\nΤο να έχεις άποψη είναι καλό.\nΤο να την υποστηρίζεις καλύτερο.\nΤο να την αιτιολογείς και την τεκμηριώνεις κάλλιστο.\nΤο να την μεταβάλεις και να την αλλάζεις θεάρεστο...\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:06 μ.μ.\nΒήματα στην άμμο..\nΕίδα χθες βράδυ ένα όνειρο.\nΟνειρεύτηκα πως περπατούσα στην αμμουδιά με το Θεό και ψηλά στον ουρανό φωτίζονταν σκηνές απ' τη ζωή μου. Για κάθε σκηνή στην άμμο υπήρχαν δύο χνάρια: Τα δικά μου και του Θεού.\nΌταν η τελευταία σκηνή της ζωής μου φωτίστηκε μπροστά μου γύρισα πίσω και είδα πως πολλές φορές στη διαδρομή της ζωής μου δεν ήταν δύο τα χνάρια αλλά ένα και βλέποντας καλύτερα πρόσεξα ότι αυτό συνέβαινε πάντα στις πιο δύσκολες και λυπημένες στιγμές της ζωής μου.\nΣτενοχωρέθηκα και είπα στο Θεό: «Κύριε, είπες πως αν έπαιρνα το δρόμο σου θα ήσουν πάντα δίπλα μου αλλά βλέπω ότι στις ποιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου υπάρχουν μόνο τα δικά μου χνάρια στην άμμο. Τις στιγμές που σε χρειαζόμουνα περισσότερο Εσύ με εγκατέλειψες».\nΚαι ο Θεός μου απάντησε: «Αγαπημένη μου, σ' αγαπώ τόσο πολύ και ποτέ δε θα μπορούσα να σ' εγκαταλείψω.\nΣτις δύσκολες στιγμές της προσπάθειας και του πόνου...\nόταν στην πορεία μας είδες πως δεν ήταν δύο τα χνάρια στην αμμουδιά,\nήταν γιατί σε κρατούσα στην αγκαλιά μου».\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:05 μ.μ.\n"Σού το λέω αυτό εγώ, που είμαι παιδί του αιώνα μου,\nπαιδί της απιστίας και της αμφιβολίας.\nΣε τέτοιες στιγμές ρίζωσε μέσα μου η πίστη πως\nδεν υπάρχει πιο αγαθό, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό,\nπιο λογικό, πιο αντρίκιο και πιο τέλειο πρόσωπο από τον Χριστό.\nΚαι συλλογίζομαι με αγάπη ζηλωτού, πως όχι μόνο δεν υπάρχει,\nμά και δεν μπορεί να υπάρχει.\nΚι αν ακόμα κάποιος μού απόδειχνε πώς ο Χριστός\nείναι μακρυά από την αλήθεια και ότι πράγματι\nη αλήθεια υπήρξε τάχα έξω από τον Χριστό,\nθα προτιμούσα να μείνω με τον Χριστό παρά με την αλήθεια ."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:11 μ.μ.\nΓιά να ’μαι ευχάριστος σε όλους,\nέκρυψα πάντοτε με μάσκες\nπου αρέσουνε το πρόσωπό μου\nτ’ αληθινό το πρόσωπό μου\nνα πω ποιό είναι μήτ’ εγώ!\n"Λυπούμαι γιατί άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι μέσα από τα δάχτυλά μου\nχωρίς να πιώ ούτε μια στάλα.\nΕνα μικρό πεύκο στο κόκκινο χώμα,\nΌτι αγάπησα χάθηκε μαζί με τα σπίτια\nπου ήταν καινούργια το περασμένο καλοκαίρι και γκρέμισαν με τον αγέρα του φθινοπώρου."\nΖούμε στην εποχή της προβολής...\nΈχουν ειδωλοποιηθεί τα πάθη...\nΗ κατάσταση είναι απελπιστική...\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:03 μ.μ.\n"Σαν μια ψυχή βαδίζουμε το σταυρωμένο δρόμο\nκαι Κυρηναίος κάθε μιας στης αλληνής τον ώμο\nμα σαν το φεγγαρόφωτο κυλούσε κάποιο δάκρυ\nκι ερχότανε το δείλημμα "Θεέ μου, πως να αρχίσω;"\nκάθε αδερφή το σκούπιζε απ' του ματιού την άκρη\nκαι λέγαμε πανίσχυρες μπορώ να συνεχίσω...."\n(από ένα χριστιανικό τραγούδι)\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 11:01 μ.μ.\n"Μη μου κόβεις τα χέρια,\nγια να μπορώ να σ΄ αγκαλιάσω\nόταν θα ΄σαι μόνος."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 10:59 μ.μ.\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 10:56 μ.μ.\n"Ζούμε μέσα στο ψέμα, αδερφοί μου...\nΝα μην πεις ένα ψέμα; Μπορείς να πας με την αλήθεια σήμερα στο χέρι;;\nΔεν γίνεται... Ψέματα!!\nΟ ψευδόμενος, του ψευδομένου καταντήσαμε...\nΟ ένας να λέει ψέματα στον άλλο...\nΚαι κατάντησε το ψέμα να θεωρείται ως απαραίτητος όρος υπάρξεως στην κοινωνία μας...\nΊσως είμαστε οι πιο ψεύτες απ' όλους τους λαούς...\nΤο λέω αυτό γιατί δεν τους ξέρω όλους τους λαούς\nαλλά συμβαίνει να ξέρω τον ελληνικό λαό και ξέρω ότι είμαστε ψεύτες,\nτο χουμε μέσα μας... και όταν κανείς έρθει σε σχέση με άλλους λαούς και δει πόσο ψεύτες είμαστε εμείς οι Έλληνες, τότε καταλαβαίνει πόσο έχουμε μείνει πίσω από τον αληθινό, αυτόν που θέλει ο Κύριος να είναι ο αληθινός άνθρωπος, ο γνήσιος άνθρωπος..\nΈνας Έλληνας λέει σ' έναν ξένο: "ορίστε να φάμε", "ευχαριστώ πάρα πολύ δεν πεινώ" και δεν τρώει. "Ευχαριστώ πάρα πολύ, ευχαρίστως" και τρώει..\nΟ Έλληνας θα πει "δεν πεινώ", αν του πεις πέντε φορές, την έκτη θα φάει...\nΕάν φάει αμέσως, εμείς θα του πούμε "κοίταξε τι λιμασμένος είναι, δεν συγκρατεί τον εαυτό του".\nΚαι επομένως, από την άποψη αυτή, βλέπετε, δεν είμαστε αληθινοί, ψεύτες είμαστε...\nΑς το καταλάβουμε αυτό..."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 10:55 μ.μ.\n“Ευλογημένη ας είναι η αμφιβολία!\nΣας συμβουλεύω να χαιρετάτε με χαρά και σεβασμό\nεκείνον που τα λόγια σας σαν κάλπικη δεκάρα εξετάζει!”\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 10:53 μ.μ.\nΓια την αγάπη..\nΑπό εμπειρία, που σιγά σιγά γίνεται βαθύτερη, ξέρεις πως τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με τη διαπίστωση ότι βρίσκεσαι σε σωματικό περίβλημα, που υπόκειται σ' όλες τις σωματικές λειτουργίες -πόνο, πείνα, θλίψη, χαρά, σε όλα-, αλλά εσύ είσαι εντούτοις ελεύθερος. Γιατί; Διότι η αγάπη είναι εν ελευθερία, μένεις σ' αυτήν και η ελευθερία είναι αγάπη.\nΔείγμα της ελευθερίας είναι το ότι δεν προβάλλεις πια κάποια αιτήματα στους συνανθρώπους σου, δεν κατακρίνεις κανέναν για τα λόγια του, τις ενέργειές του και τις σκέψεις του. Δεν ρωτάς, είναι αυτός ο άνθρωπος "κακός"; Δεν έχεις καμμιά αξίωση να το ξέρεις. Δεν έχεις καμμιά ιδιοτελή ανάγκη να αποφανθείς πως ό,τι συμβαίνει γύρω σου είναι "καλό" ή "κακό". Όλες τις αξιολογήσεις και κρίσεις τις έχεις αφήσει, επιδιώκοντας την πτωχεία, σ' αυτόν που αγαπάς. Η αγάπη σου προς τον Κύριο της αγάπης σου έδωσε την αγάπη αυτήν, μιαν αγάπη που δεν κατακρίνει και γι' αυτό απελευθερώνει πραγματικά.\nΑγάπη του είδους αυτού είναι πάντα έμπονη. Όσο πιο πολύ αγαπάς ένα παιδί, τόσο πιο οδυνηρή γίνεται η θέα της λεπτής γραμμής του αδυνατισμένου λαιμού του, τόσο πιο πολύ νιώθεις την αδυναμία σου να απαλύνεις και να συμφιλιώσεις... γι' αυτό η αγάπη είναι γεμάτη πόνο.\nΤο ηχηρό γέλιο σου το διαδέχεται η σιωπή. Το βλέμμα σου γίνεται τρυφερό και σοβαρό.\nΤρυφερό: χαμηλώνεις τα βλέφαρά σου έχοντας συνείδηση της αδυναμίας σου.\nΣοβαρό: καθώς βλέπεις τις θηλειές που τυλίγουν τον τρυφερό λαιμό.\nΌσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο περισσότερο γίνεσαι σιωπηλός. Όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο πιο πολύ γίνεσαι προσεκτικός στις εκδηλώσεις σου, τόσο πιο φειδωλός στα λόγια σου. Όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο πιο φροντισμένη γίνεται η προθυμία σου για προσφορά βοήθειας. Η αγάπη βλέπει τα στενά πλαίσια του ζήλου σου και τη ματαιότητά σου. Η αγάπη διαβλέπει την αυταρέσκειά σου στην φτωχή συμβουλή που έδωσες.\nΓι' αυτόν που αγαπάει, ο φόνος μιας συζύγου που έγινε στη Σαγκάη πριν από 100 χρόνια είναι το ίδιο κοντά όπως ο πρόσφατος κακός λογισμός του.\nΣυρρέουν και τα δυο αυτά σε μια θάλασσα πόνου που μεγαλώνει με το φως της αγάπης, μιας αγάπης που μέσα της υποβαθμίζεται μειωμένο ό,τι ανήκει στην επιθυμία του σώματος.\nΗ αγάπη παράγει δάκρυα. Όποιος αγαπάει κλαίει. Μόνο ο φίλαυτος δείχνει τα δόντια του χασκογελώντας. Το χαχανητό είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της φιλαυτίας και της εγωιστικότητος. "Ουαί οι γελώντες νυν". Λέγεται, ότι ο Χριστός ποτέ δεν γέλασε. Έκλαψε και πείνασε και κουράστηκε και κοιμήθηκε και ωργίσθηκε και "ενεβριμήσατο τω πνεύματι", αλλά ποτέ δεν γέλασε. Είναι η αγάπη.\nΓι' αυτό ετούτη η αγάπη δεν είναι ποτέ κάτι που ανήκει στον άνθρωπο από τον εαυτό του. Έχει την πηγή της έξω από αυτόν που αγαπάει. Είναι ένα ανεξάντλητο δώρο, που αυτός που αγαπάει ποτέ δεν μπορεί να φανταστεί μέσα στη φτώχεια του, ότι μπορεί να της ξεφύγει. Αφήνει τον εαυτό του να τον διαπερνάει το φως της, χωρίς να το αξίζει.\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 10:51 μ.μ.\n"Κάθε αμαρτωλός έχει αλυσοδεμένο μέσα του έναν άγιο\nκαι κάθε άγιος έχει αλυσοδεμένο μέσα του έναν αμαρτωλό..."\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 8:43 μ.μ.\nΟι περισσότεροι δεν θεωρούν τον εαυτό τους άθεο, αλλά είναι άθεοι στην πραγματικότητα. Δεν αρνούνται την ύπαρξη του Θεού...\nΌμως συνεχώς Τον απορρίπτουν με τη ζωή τους.\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 8:42 μ.μ.\n"Την αγάπη κάναμε υποκρισία\nγιατί σαν άμοιρο λουλούδι\nτην ξεριζώσαμε από το μίσχο της,\nστο δέντρο της ζωής\nκαι περιμέναμε να εξακολουθήσει να ανθίζει\nστο πολιτισμένο βάζο μας!!"\nΑναρτήθηκε από synaxari στις 8:40 μ.μ.\n"Ο άνθρωπος υποφέρει όταν έχει μεγάλες επιθυμίες...\n"Τίποτα στον κόσμο δεν αξίζει όσο η γαλήνη σου.....\nΗ εμπειρία είναι μια χτένα που σου δίνει η ζωή α...\n"Πρέπει να διδαχθώ την υπομονή. Πάντοτε ψάχνω πί...\n"...Θα πρέπει να αποδεχτώ όχι μόνο το γεγονός ότ...\n"Με τη λογική μου πολλές φορές είμαι ευχαριστημέ...\n"Ο σκοπός του ανθρώπου είναι η αλήθεια. Η αλήθε...\nΈνα τεράστιο ταξίδι αρχίζει, απλά με ένα βήμα.......\nΤο να έχεις άποψη είναι καλό. Το να την υποστηρί...\n"Κάθε αμαρτωλός έχει αλυσοδεμένο μέσα του έναν άγ...\nΟι περισσότεροι δεν θεωρούν τον εαυτό τους άθεο, ...\n"Την αγάπη κάναμε υποκρισία γιατί σαν άμοιρο λουλ...\nΤο θέμα είναι τώρα τι λες!


4/11/2017 - 20:22μμ\nΟ Κυριάκος Μητσοτάκης λογικά μας περνάει για χρυσόψαρα. Δεν εξηγείται αλλιώς το ότι αυτός που υπέγραψε κατάργηση 6000 θέσεων στην Ελληνική Αστυνομία, «λουκέτο» στη Δημοτική Αστυνομία και χιλιάδες απολύσεις, σήμερα κάνει ερωτήσεις για την «ανομία» για την οποία ο ίδιος εργάστηκε με τόσο σθένος.\nΚι αυτό την ώρα που η ΕΛΑΣ καταγράφει συνεχόμενες τεράστιες επιτυχίες (κάποιες με παγκόσμιο απόηχο!) και σύμφωνα με όλα τα επίσημα στοιχεία της η εγκληματικότητα μειώνεται συνεχώς!\n«Ανομία» ψέλλιζε χθες στη Βουλή… Ας κοιτάξει λίγο δίπλα του, εαν έχει και καθρέφτη (κατασκευάζει μήπως τέτοιους η Siemens;) ακόμη καλύτερα!\nΓια τον υποψήφιο βουλευτή της ΝΔ, γιατρό στα Γιάννενα, που «φέσωσε» 1.500.000€ τον Ελληνικό λαό με παράνομη συνταγογράφηση «νάδα»;\nΓια το κύκλωμα εκβιαστών στα ΜΜΕ που νταραβεριζόταν ο Κουμουτσάκος (κι όπως αποδείχτηκε ήταν επίσης στο κόμμα του με δημοσιευμένες προσλήψεις σε ΦΕΚ σε γραφεία υπουργών και βουλευτών της ΝΔ) κι ο ένας τους εντελώς τυχαία κάηκε ζωντανός μέσα σε Porsche που έπαθε… αυτανάφλεξη; Ε αυτό παραπάει! Δεν το άκουσε ούτε ο Μπάμπης ο «Σουγιάς», ούτε ο Σάκης ο «Πεταλούδας». Προφανώς ούτε κάποιος στο τραπέζι που ο Κυριάκος πίνει πρωινό καφέ για να του το πει!\nΛογικά οι πραγματικές ειδήσεις δεν θα ακούγονται στο Κολωνάκι… 40 χρόνια πριν όμως ο μεγάλος Μάνος Χατζηδάκις είχε εκφράσει τη μία και μόνη αλήθεια μιας κατάστασης που ζέχνει χειρότερα από βόθρο, όπως η σημερινή ΝΔ. Είναι και το μόνο τελικά που έχει σημασία ως προς τους Έλληνες πολίτες: «Όποιος δεν φοβάται τα τέρατα, σημαίνει πως αρχίζει να τους μοιάζει»!!!


Νέo Concept Art για το Unreal Tournament\nby TeoCoolZ on 4 Ιουλίου 2014\nΜε την Epic Games να αναλαμβάνει την ανάπτυξη του νέου Unreal Tournament, δόθηκαν στη δημοσιότητα μερικές φωτογραφίες από concept art για τον επερχόμενο τίτλο. Μέσα από το επίσημο blog του Unreal Tournament, εκτός από τις φωτογραφίες, υπάρχει ένα podcast στο οποίο ο Senior Designer Jim Brown και η ψυχολόγος Celia Hodent μιλούν για την πρώτου προσώπου εμπειρία του νέου multiplayer τίτλου.\nΤα multiplayer mode του τίτλου θα είναι, σίγουρα, το Team Deathmatch και το Capture the Flag. Ωστόσο η Epic Games ανέφερε πως θέλει να προσέξει την κάθε λεπτομέρεια του παιχνιδιού, προτού κάνει τα επόμενα βήματα για την ανάπτυξη του. Αυτό μας διασφαλίζει μόνο ότι έχουμε αρκετό καιρό μπροστά μας, μέχρι να κυκλοφορήσει ο τίτλος.\nΤα Concept Arts και το podcast παρουσιάζονται παρακάτω.\n<iframe src="http://www.podbean.com/media/player/audio/postId/5209709?url=http%3A%2F%2Fepicgames.podbean.com%2Fe%2Funreal-tournament-concept-art-review-and-user-experience%2F" width="100%" height="100" frameborder="0" scrolling="no" data-name="pd-iframe-player"></iframe>


10:52 πμ, Τρίτη 12 Μάι 2015 10:52 πμ, Τρίτη 12 Μάι 2015\nΜπορεί να ακούγεται οξύμωρο, αλλά η οικονομική κρίση αντί να μας αδυνατίζει, μας παχαίνει όπως διαπιστώνουν καθημερινά οι ειδικοί που ασχολούνται με τη διατροφή στη χώρα μας.\nΗ έλλειψη χρημάτων μας οδηγεί σε πιο φθηνές διατροφικές επιλογές, οι οποίες όμως είναι κατά κανόνα ανθυγιεινές. Οι ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού με χρόνια νοσήματα αδυνατούν πλέον να ακολουθήσουν τις οδηγίες των γιατρών τους για υγιεινή διατροφή, που είναι ακριβή.\nΟι περισσότεροι άνθρωποι περιορίζουν τη σωματική τους δραστηριότητα, την οποία έχουν συνδέσει με κλειστούς χώρους εκγύμνασης, γιατί δεν έχουν τα χρήματα να πληρώσουν τις μηνιαίες συνδρομές σε γυμναστήρια. Το στρες και η αβεβαιότητα για το μέλλον ωθεί τους Έλληνες στην πολυφαγία, την οποία χρησιμοποιούν ως μέσο διασκέδασης και ως λύση στα προβλήματά τους.\nΛίγα χρήματα, αλλά πολύ φθηνό και συχνά ανθυγιεινό φαγητό\nΟι επιστήμονες που μίλησαν στην έρευνα του Αθηναϊκού Πρακτορείου για το θέμα, τόνισαν ότι στη χώρα μας το 20,1% του πληθυσμού απειλείται από τη φτώχεια και από αυτούς το 22,7% αδυνατεί να τραφεί επαρκώς και σωστά. Όπως λέει ο κλινικός διαιτολόγος - βιολόγος Χάρης Δημοσθενόπουλος, τα μειωμένα εισοδήματα δεν είναι πλήρως αποδεδειγμένο ότι συμβάλλουν στην αύξηση της παχυσαρκίας, αλλά σίγουρα δεν φαίνεται να μειώνουν τα ποσοστά της στην κοινότητα.\nΩστόσο, η ελληνική μελέτη Άττικα που έγινε σε μεγάλο δείγμα πληθυσμού, συσχέτισε άμεσα την οικονομική κρίση με τις κακές διατροφικές συνήθειες και την παχυσαρκία. Ο κύριος Δημοσθενόπουλος επισημαίνει ότι το 50% των νοικοκυριών διαθέτει μόνο το 2,2% του εισοδήματός του για αγορά τροφίμων. Αυτό, όπως εξηγεί, σημαίνει ότι «ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων ξοδεύουν όλο και λιγότερα χρήματα για την αγορά τροφίμων, τα οποία συνήθως είναι φθηνά κι έχουν χαμηλή διατροφική αξία». Οι επιστήμονες τονίζουν ότι πλέον καταναλώνουμε λιγότερο ψάρι, λαχανικά και περισσότερα επεξεργασμένα και αμυλούχα τρόφιμα. «Οι άνθρωποι προτιμούν πλέον τα μακαρόνια, το ρύζι, το ψωμί, τα αλλαντικά αλλά και τα τυποποιημένα έτοιμα τρόφιμα που πωλούνται σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές» τονίζει ο κύριος Δημοσθενόπουλος, ο οποίος συμπληρώνει ότι είναι πλέον πο��ύ δύσκολο σε ευπαθείς ομάδες πληθυσμού με χρόνια προβλήματα να ακολουθήσουν δίαιτα με συγκεκριμένες διατροφικές οδηγίες που έχουν πάρει από τους γιατρούς τους. «Πολύ συχνά λέω σε διαβητικούς μου ασθενείς ότι θα πρέπει να τρώνε δυο φορές ψάρι την εβδομάδα, σχεδόν καθημερινά λαχανικά και να περιορίσουν το άμυλο. Ελάχιστοι μπορούν πλέον να εφαρμόσουν το διαιτολόγιο αυτό. Οι περισσότεροι μου λένε ότι καταναλώνουν τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα μακαρόνια, τροφή που σε μεγάλες ποσότητες και συχνότητα αντενδείκνυται για τον σακχαρώδη διαβήτη».\nΗ διατροφή σε περιόδους κρίσης επηρεάζει αρνητικά τους περισσότερους δείκτες υγείας\nΟι ειδικοί τονίζουν ότι η ανθυγιεινή διατροφή σε συνδυασμό με το στρες επηρεάζει την αρτηριακή πίεση, ενώ μένει να διερευνηθεί από επιδημιολογικές μελέτες εάν τα επεξεργασμένα τρόφιμα έχουν συμβάλλει τα τελευταία χρόνια στην αύξηση της χοληστερόλης και γενικότερα των λιπιδίων στο αίμα. «Στην κρίση επιλέγουμε πιο εύκολα φθηνές και άχρηστες τροφές, πλούσιες σε λίπος και ζάχαρη, κάτι που από μόνο του είναι βασική προϋπόθεση για να βάλουμε κιλά» επισημαίνει ο παθολόγος - διατροφολόγος Γιώργος Πανοτόπουλος, ο οποίος εξηγεί ότι στην περίοδο της κρίσης έχουν διαταραχθεί πλήρως οι τρεις βασικοί παράγοντες που αυξάνουν την παχυσαρκία σε μεγάλες ομάδες πληθυσμού. Αυτοί είναι η επιλογή ανθυγιεινών τροφών, η ελάττωση της σωματικής δραστηριότητας, το στρες και η αβεβαιότητα για το αύριο. «Σε μια χώρα που δεν υπάρχουν δομές για να αθληθεί κάποιος σε εξωτερικούς χώρους, ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις, αλλά και η νοοτροπία μας να συνδυάζουμε την άσκηση με έναν κλειστό χώρο, μας υποχρεώνει να εγγραφούμε σε ένα γυμναστήριο. Όμως, λόγω της κρίσης, το κόστος του γυμναστηρίου είναι από τα πρώτα πράγματα που αφαιρούν αρκετοί άνθρωποι από τον οικογενειακό τους προϋπολογισμό».\nΩστόσο, όπως λέει, είναι παρήγορο το γεγονός ότι η αβεβαιότητα για το αύριο και ο φόβος της ασθένειας, οδηγεί όλο και νεότερους ανθρώπους να επενδύσουν όσα χρήματα διαθέτουν σε πιο υγιεινές διατροφικές επιλογές και στην άσκηση.\nΑυτό συμβαίνει για να παραμείνουν υγιείς υπό τον φόβο μιας επικείμενης ασθένειας, καθώς φοβούνται ότι αν εμφανίσουν προβλήματα υγείας δεν θα μπορούν να τα αντιμετωπίσουν στο μέλλον, λόγω οικονομικής κρίσης. Όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι κινούνται σε διαφορετικό δρόμο καθώς επιλέγουν το φαγητό ως αγχολυτικό. Όπως εξηγεί ο Γ. Πανοτόπουλος «το στρες είναι γνωστό ότι προκαλεί κοιλιακή παχυσαρκία, καθώς οδηγεί σε διαταραχή των ορμονών, όπως η έκκριση κορτιζόλης, η οποία σχετίζεται με αυξημένη εναπόθεση λίπους στην περιοχή της κοιλιάς». Ο ίδιος επισημαίνει ότι αυτό έχει παρατηρηθεί και επιβεβαιωθεί σε ανθρώπους με αυξημένο στρες.\nΤο στρες και πώς μας παχαίνει στην κρίση\nΗ οικονομική κρίση οδήγησε πολλούς από εμάς να αναζητήσουμε αντίδοτα ευχαρίστησης στις άσχημες ειδήσεις αλλά και στις ανατροπές που είδαμε να σημειώνονται στις ζωές μας. Ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού αναζήτησε τη διασκέδαση, όσο κι αν αυτό ακούγεται περίεργο, στο φαγητό. Το φαγητό αυτό που ονομάζουν οι επιστήμονες comfort food, δηλαδή το φαγητό που μας προσφέρει ευχαρίστηση. «Πρόκειται για λιπαρές, γλυκές τροφές, πλούσιες σε υδατάνθρακες κατά κανόνα, οι οποίες καταγράφονται στο τμήμα του εγκεφάλου που σχετίζεται με την επιβράβευση και την χαλάρωση» επισημαίνει η ψυχολόγος, ειδικευμένη σε θέματα πρόσληψης τροφής Μαρία Σταυρουλάκη.\nΌμως, οι αγχολυτικές τροφές αποτελούν τη μεγαλύτερη παγίδα σύμφωνα με τους ειδικούς, καθώς μας οδηγούν σε έναν φαύλο κύκλο. Το άγχος μάς οδηγεί στις λιπαρές τροφές, οι οποίες λειτουργούν αγχολυτικά, κάτι όμως που συμβαίνει πρόσκαιρα. Οι επιστήμονες τονίζουν ότι με το πέρασμα του χρόνου οι τροφές αυτές γίνονται συνήθεια με αποτέλεσμα να αυξάνεται το βάρος μας. «Μπαίνουμε σε έναν φαύλο κύκλο. Οι τροφές αυτές στην αρχή μας παρέχουν ευδαιμονία, αλλά όταν αυξάνεται το βάρος, αυξάνεται κι άλλο το στρες μας, καθώς διαπιστώνουμε μια εικόνα του σώματός μας η οποία δεν μας ικανοποιεί» επισημαίνει η κυρία Σταυρουλάκη. Η συνέχεια είναι γνωστή στους περισσότερους, ή παραιτούμαστε και συνεχίζουμε να τρώμε ό,τι βρούμε, λένε οι ειδικοί, ή μπαίνουμε στη διαδικασία της δίαιτας και περνάμε από την αφαγία στην υπερφαγία και από τη στέρηση στην υπερβολή. «Τότε είναι αργά» εξηγεί η κυρία Σταυρουλάκη, «καθώς έχουμε ήδη δεχθεί ότι το φαγητό είναι η πιο φθηνή μας διασκέδαση και έχουμε πέσει στην παγίδα της ανθυγιεινής διατροφής».\nΗ ανθυγιεινή διατροφή, λένε οι ειδικοί, είναι η μεγαλύτερη παγίδα. Ακόμη μεγαλύτερη από το αλκοόλ και το τσιγάρο, γιατί δεν μπορούμε να πείσουμε έναν άνθρωπο σε κατάσταση στρες να "κόψει" εύκολα το φαγητό. «Δυστυχώς, βρίσκουμε εκεί καταφύγιο και προσπαθούμε μέσα από αυτό να διαχειριστούμε τα πιο δύσκολα συναισθήματά μας όπως το άγχος και τη στενοχώρια. Το φαγητό μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη απόλαυσή μας και να πάρει ακόμη και τον ρόλο της παρέας» καταλήγει η κ. Σταυρουλάκη.\nΚατάλληλη διατροφή ανάλογα με την ομάδα αίματος\nΔίαιτα για να χάσετε μέχρι 5 κιλά σε χρόνο Dt\nΕξετάσεις- Το άγχος και η καλή διατροφή\nReuters: Το "ελληνικό δράμα" σε διεθνή αστάθεια\nΤο πρόγραμμα διατροφής της Μπιγιονσέ\nTι πρέπει να τρώει το παιδί που δίνει εξετάσεις\nΕΛΣΤΑΤ: Στη θηλιά του αποπληθωρισμού η Ελλάδα\nCFR: Τι δείχνει το "θερμόμετρο" για τη μόλυνση Grexit σ...


Εάλω η Ελλάς ; ..: Ιουλίου 2019\nΤο λαοφιλές ποδόσφαιρο οδηγός ξεπουλήματος\nΜια ξένη ποδοσφαιρική ομάδα με 3 Έλληνες παίχτες λένε ότι κατήγαγε νίκη λαμπρά εις τας Ευρώπας.\nΚάποιοι ιθαγενείς χαίρονται. Δεν κατάλαβα γιατί.\nΠότε θα ξυπνήσουν οι Έλληνες να αδειάσουν τις κερκίδες;\nΣτους νεοδημοκράτες των συλλαλητηρίων για την Μακεδονία.\nΝίκος Παναγιωτόπουλος (υποψήφιος βουλευτής ΝΔ) πριν από τις εκλογές, για το προσύμφωνο των Πρεσπών.\n«Η Νέα Δημοκρατία είναι αντίθετη με αυτή την συμφωνία και θα εξαντλήσει με όλες της τις δυνάμεις τα περιθώρια για να αποδείξει ότι αυτή η συμφωνία είναι κάκιστη για τα εθνικά μας συμφέροντα καθώς εκχωρούνται στους Σκοπιανούς μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα… Και αυτό φυσικά ικανοποιεί τους γείτονες που κέρδισαν όνομα, ταυτότητα και γλώσσα… Θα εξαντλήσουμε κάθε μέσον για να μην ψηφιστεί η συμφωνία αυτή και θα εμποδίσουμε την υλοποίηση της»\nΝίκος Παναγιωτόπουλος – Ο ΙΔΙΟΣ - (νέος υπουργός άμυνας) στο συνέδριο του Economist στο Λαγονήσι, μετά τις εκλογές\n“Ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον στην περιοχή των Βαλκανίων γεννάει η απαρέγκλιτη τήρηση της Συμφωνίας των Πρεσπών”\nΟι νέοι ψηφοφόροι έχουν το άλλοθι της άγνοιας. Οι παλιοί είναι υπόλογοι στην συνείδησή τους.\nΠόση ανοχή πια σε τέτοιους απατεώνες …. Δουλικά του εβραϊκού λόμπυ!\nΑποκαλύφθηκαν "πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις ..."\nΠεριμένουμε με αγωνία την κυβέρνηση που θα νομοθετήσει το πολιτικό ψέμα - ΑΠΑΤΗ - ως ποινικό αδίκημα και ποινή ΙΣΟΒΙΑ.\nΥΓ: Προσοχή στις υπερσυνδέσεις: είναι οι αποδείξεις του αληθούς!\nΚαλό ποδαρικό στον Κούλη ...\nΉρθαν για έλεγχο τα αφεντικά!\nΔείτε τι άλλο κάνουν τα αφεντικά στους υποτακτικούς. Ισραηλινές ΜΚΟ υποδέχονται "μετανάστες" - εισβολείς στην Ελλάδα.\nΣτην Ελλάδα των ανθελλήνων και προδοτών ...\nΗ ΝΔ θα πετάξει στα σκουπίδια τα βιβλία των ανθελλήνων; Οψόμεθα ...\nΗ αλήθεια και το ψέμα ...\nΩς πολεμόχαρη φυλή, κατά την αείμνηστη Μαλβίνα, οι γενιές των σημερινών 55 ρηδων και άνω, μεγάλωσαν στις αλάνες με πετροπόλεμο, ποδόσφαιρο και άλλα βίαια παιχνίδια μέχρις εσχάτων.\nΠολλοί της γενιάς του πετροπόλεμου, βρέθηκαν σήμερα ως νεόπλουτοι στα βόρεια προάστια. Έχοντας βιώσει την γοητεία της αλάνας και της ελευθερίας του "παίζειν" και συνειδητοποιώντας ότι στέρησαν αυτή τη χαρά από τα παιδάκια τους, βρήκαν τη λύση.\nΜίσθωσαν φτωχόπαιδα του Ελληνικού λαού, τα έντυσαν αστυνομικούς και έβαλαν τα μαλακισμένα τους να τους πετάνε πέτρες. Υποχρέωσαν βέβαια τους υπαλλήλους τους (αστυνομικούς), να δέχονται αδιαμαρτύρητα, πέτρες, μπουκάλια, βρισιές κλπ, για να μην χάσουν τον μισθό τους.\nΈτσι εκτονώνονται τα κολόπαιδά τους, παίρνουν οι άλλοι τα 700 ευρουλάκια και εμείς νομίζουμε ότι έχουμε κράτος.\nΚαληνύχτα Ελλάδα μας!\nΗ singular logic ψήφισε ...\nΣυνέλληνες βοήθειά μας!\nΗ singular logic και οι πακιστανοί ψήφισαν. Το 5% (στους Έλληνες), του ΣΥΡΙΖΑ το έκαναν άνετα 30%.\nΆρα μην απογοητεύεστε, τα καλόπαιδα, ως χρυσή εφεδρεία του συστήματος, είναι με το "όπλο παρά πόδα", για επαναφορά όταν τα αφεντικά το κρίνουν χρήσιμο.\nΤο παραμυθάκι περί εκλογών και δημοκρατίας, οι νοήμονες δεν το τρώνε πλέον.\nΠως στις εκλογές του 2015 η singular logic, βρήκε ψήφους σε νομούς που δεν υπήρχαν υποψήφιοι;\nΟι φανταστικοί ψηφοφόροι που εκλέγουν κυβερνήσεις.\nΟι Έλληνες δεν ψηφίζουν, νομιμοποιούν\nΟΙ Έλληνες δεν ψηφίζουν, απλά επιλέγουν μεταξύ αυτών που υποδεικνύει το σύστημα. Αυτό το σύστημα πρέπει να ανατραπεί!\nΟι Έλληνες, δεν ψηφίζουν με την αληθινή έννοια της ψήφου. Οι Έλληνες απλά καλούνται να νομιμοποιήσουν, δηλαδή να επιλέξουν μεταξύ εκείνων των επιλογών που προτείνουν οι μηχανισμοί του συστήματος.\nΓιώργος Κοντογιώργης – καθηγητής πολιτικής επιστήμης.\nΤι εστί φασισμός; Ιδού ...\nΑν είχαν κερδίσει στον από τους ίδιους λεγόμενο "εμφύλιο", θα είχαν εκτελέσει τους μισούς Έλληνες. Επί υποτιθέμενης δημοκρατίας έκαναν "προληπτικές συλλήψεις". Αν τους ξαναφέρουμε θα κάνουν κανονικά εκτελέσεις.\nΑυτός είναι ο φασισμός στην πράξη!


Οι γυναίκες της Τουρκίας εξεγείρονται κατά του Ερντογάν\nΓια την απόσυρση από τη Σύμβαση για την καταπολέμηση της βίας\nΧιλιάδες γυναίκες και άνδρες διαδήλωσαν σήμερα στην Τουρκία, ζητώντας από τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν να αναθεωρήσει την απόφασή του και να μην αποσύρει τη χώρα από τη διεθνή σύμβαση για την καταπολέμηση της βίας σε βάρος των γυναικών, μια ενέργεια που ήδη επικρίνεται στην Ευρώπη.\n«Ακύρωσε την απόφασή σου, εφάρμοσε τη συνθήκη!» φώναζαν οι χιλιάδες γυναίκες και άνδρες που είχαν συγκεντρωθεί στο Καντίκιοϊ, στην Κωνσταντινούπολη. Οι διαδηλωτές κρατούσαν φωτογραφίες δολοφονημένων γυναικών και πλακάτ όπου είχαν γράψει συνθήματα όπως «Οι γυναίκες θα κερδίσουν αυτόν τον πόλεμο». «Βαρέθηκα αυτό το πατριαρχικό κράτος. Βαρέθηκα να μην αισθάνομαι ασφαλής. Φτάνει πιά», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο η Μπανού, μια από τις διαδηλώτριες. Άλλες συγκεντρώσεις, μικρότερες σε μέγεθος, έγιναν επίσης σήμερα στην Άγκυρα και τη Σμύρνη, σύμφωνα με τουρκικά μέσα ενημέρωσης.\nΟ Ερντογάν ανακοίνωσε ότι η Τουρκία αποχωρεί από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης\nΙμάμογλου: Θλιβερή η απόφαση του Ερντογάν\nΗ συντηρητική γυναικεία οργάνωση KADEM, που πρόσκειται στην κυβέρνηση (μέλος της είναι και μία από τις κόρες του Ερντογάν) εξέφρασε επίσης τη δυσαρέσκειά της, σημειώνοντας ότι η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης «έπαιξε σημαντικό ρόλο στον αγώνα κατά της βίας». Απέναντι στη χιονοστιβάδα επικρίσεων, η κυβέρνηση προσπάθησε να εμφανιστεί καθησυχαστική. «Οι θεσμοί και οι δυνάμεις ασφαλείας θα συνεχίσουν να αγωνίζονται κατά της ενδοοικογενειακής βίας και της βίας εναντίον των γυναικών», διαβεβαίωσε ο υπουργός Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού.


Η τελετή αφής του Άγιου Φωτός στα Ιεροσόλημα-Στην Αθήνα... - Star.gr\nΕΛΛΑΔΑ Σάββατο, 4 Μαΐου 2013, 15:04\nΗ τελετή αφής του Άγιου Φωτός στα Ιεροσόλημα-Στην Αθήνα φτάνει στις 18:30\nΔΕΙΤΕ το βίντεο από τον Ιερό Ναό της Αναστάσεως\nΚάθε χρόνο το Μεγάλο Σάββατο το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα επαναλαμβάνεται το Μεγάλο Θαύμα του Αγίου Φωτός.\nΠριν από λίγο ολοκληρώθηκε η τελετή αφής του Αγίου Φωτός στον Πανάγιο Τάφο στα Ιεροσόλυμα.\nΝωρίτερα, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, Θεόφιλος, είχε εισέλθει στο Ναό της Αναστάσεως συνοδευόμενος από επισκόπους του Πατριαρχείου, ιερείς και αγιοταφίτες μοναχούς.\nΜετά από τη λιτανεία γύρω από το ιερό κουβούκλιο αφαιρέθηκαν από τον Πατριάρχη τα περισσότερα από τα άμφιά του, ενώ εκπρόσωποι άλλων δογμάτων και της ισραηλινής αστυνομίας, τον ερεύνησαν ώστε να μην έχει καμία εστία φωτιάς επάνω του.\nΣτη συνέχεια ο Ελληνορθόδοξος Πατριάρχης εισήλθε στο εσωτερικό του Παναγίου Τάφου, ενώ ο Πατριάρχης των Αρμενίων παρέμεινε στον προθάλαμο.\nΙερείς σφράγισαν την είσοδο με μελισσοκέρι και λίγη ώρα αργότερα ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων, Θεόφιλος, εξήλθε του Παναγίου Τάφου κρατώντας στα χέρια του δύο αναμμένες δεσμίδες αποτελούμενες από 33 κεριά.\nΣτα Ιεροσόλυμα μετέβη το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου και ο Υφυπουργός Εξωτερικών, Κώστας Τσιάρας προκειμένου να παραστεί στην Τελετή της Αφής του Αγίου Φωτός.\nΤο Άγιο Φως από τον Ιερό Ναό Αναστάσεως, αναμένεται να φτάσει στην Αθήνα με κυβερνητικό αεροσκάφος στις 6:30 το απόγευμα. Θα γίνει δεκτό με τιμές αρχηγού κράτους και από εκεί θα μεταφερθεί σε όλες τις ενορίες της χώρα μας.\nΤο πρωί του Μεγάλου Σαββάτου σε αρκετούς ναούς της χώρας τελέστηκε η Πρώτη Ανάσταση του Θεανθρώπου. Στην Αθήνα, πλήθος πιστών παρακολούθησε την Πρώτη Ανάσταση στον ιερό ναό του Αγίου Κωνσταντίνου.\nΟι ενορίτες αναπαρέστησαν το σεισμό της Ανάστασης με κροτίδες και τους πολυελαίους που αιωρούνταν, ένα έθιμο που κρατούν πιστά εδώ και χρόνια.\nΜε ιδιαίτερη λαμπρότητα τελέστηκε η Πρώτη Ανάσταση και στην Κέρκυρα. Στο νησί των Φαιάκων αναβίωσε το έθιμο των Μπότηδων, όπου ρίχνονται από τα μπαλκόνια πήλινα κανάτια γεμάτα νερό για να ξορκίσουν το κακό.\nΣτην υπόλοιπη ελληνική επικράτεια συνεχίζονται οι προετοιμασίες για το χαρμόσυνο νέο της Ανάστασης.\nΔείτε το βίντεο με το μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου και του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου...


Συρτάρια για σκουπίδια στην κουζίνα\nΠροσευχή να αγοράζω ή να παραγγείλετε ένα σετ κουζίνας, πολλούς διαφορετικούς ιδιοκτήτες δεν σοραφτταιται ποχοποροτοναιρον Αυτό το αποτέλεσμα της κουζίνας δεν είναι το αποτέλεσμα που διαφέρει. Και μάταια, απαιτούνται Ο επενδυτής συμβουλών μας εξηγεί τα οφέλη των συρταριστών απορριμμάτων.\nΗ πύλη εφαρμογή για το πού ψάχνει να ψάχνει για ο νεροχύτης στην κουζίνα, προσφέροντάς σας κάθε φορά. Όπου και αν οχ ο νεροχύτης, ο κάδος χωριμμάτων ή το οοο απαιτούσε πρόσβαση ακάτό αυ Ιδίεςτιτιτι η διαλογική και συμπληρωματικά βολική επιλογή. Καθαρίζω ταδιαχνικά – τα καθαρίζω στα σκουπίδια, ταδιαπα πηγα απαιτουσαν στον νεροχύτη, τα υπολείμματα φαγητού από τα ταμπτα, τα απαιτούμενα και χρησιμορίπτης. Προσευχή, το έργο για τον κάδο αποριμμάτων στην κουζίνα διαθεσιμότητα δεν απαιτούν διάκριση – Φωτογραφία από το νεροχίτο.\nΑλλάξτε τα καθιστικά διαριμμάτων ψάχνετε πίσω από τις απαντήσεις αρθρωτές πόρτες. Για να πετά ανοίξεις τα σκουπίδια, χρειάζομαι να χρησιμοποιώ την πόρτα και μετά να τραγουδίζω το διάο με τα χς Όχι πολύ βολικό και ανθυγιεινό.\nΈνα πτυσσόμετρο ντουλάπι λύνουν το χρόνο της βολικής χρήσης κάδου αποριμμάτων ή διάου στηνα κουζ Τραβή τη λαβή ή προσεχθείτε με πόρτες με το πόδι σας – διαρο το σύστημα που τελειώνει, τατουπκδύιατοτον ναπετοτοτουπκίδύαποτοτο Η αποροφητική κουκούλα υπάρχει σε ξεχωριστούς διαύλους συρτάρι που αναζητούν από τον νεροχύτη. Μαθητές να μεταμφιέζονται ως συνδυασμένες μικρές διαφορές προσόψεων, όσα απαιτούν να μαναιτ.\nΗ πρόσβαση λογισσης διακρίσεις καθαρισμένα και κομματική στον κάδο απορριμμάτων, να να σκύβει, να κάνω περιττές κινήσεις, θα απαιτούσαν από κάθε απόκτητη κουζίνα. Αναζήτηση η εγκατάσταση εγκατάσταση πρόσβαση στην εφαρμογή ελευθέρας σανίδας κοπής επεκτείνεται από το σισάτ εξαγτωμένο μεάρρω Λειτουργίες για λειτουργική διαθεσιμότητα για μαγείρεμα.\nΈνα συρμένο σύστημα διάκρισης απολύτων λύνια διάτρητα – διαλογή απορριμμάτων. Σήμερα, διαστήματα και διακρίσεις, δεν υπάρχουν εγκατεστημένα προσωπικά σε κουζίνες, ενδιάμεσες ή κάδοι απορριμμάτωνα. Η ανθρωπότητα διακρίσεις τα σκουπίδια που πρέπει να χρησιμοποιώ με υπευθυνότητα, να διαινομομομούν γπεσξργργέα.\nΤα εργαλείαα شاگردριμμάτων αναζήτηση να τοποθετηθούν σε κάθε αναζήτηση – σε πληροφορίες κατά την διάρκεια, απαιτούσαντά ευτ Ή ένα προς ένα – σε βάθος, το αποτέλεσμα του ντουλαπιού το χρόνο. Εναπόμενο πρόσβαση φυσικάκτήτες να διαχωρίσεις, όλα τα διαθέσιμα από το διάστημα και τη διαφορά της κουζίνας.\nΤο πρόβλημα πρόσβασηονέκτημα των διαυρόχαρωνδιακρίσειςδιακρίσεις για ταδιαα προσεριμματαδιαν κουζίνα μαμναι ην Προσθέστε την εφαρμογή, το ερώτημα προσεκτικά πολύ. Ακριβώς φθηνότερες πόρτες ταλάντευσης και ο κάδος αποριμμάτων πίσω από την εμφάνιση. Αλλά δεν πρέπει να κάνω να κάνω αναζήτηση στη διάσταση που πρέπει να κάνω και να προσθέσω την κουζίνα και λειτουργική κουζίνας! Πιστέψτε με, θα αναζητήσω τα επιπλέον χρώματα βολικό θα είναι να τα ταχούμεναιαιαναναναναναναταικαναταταπωναπατορισμαπατατο..\nΕγκαταστήστε ένα αναδιπλούμενο σύστημα για διαα απορριμμάτων, διαμπιπτόνυσ, διαμορφώσεις σε τελειωμένο σετ κουζίνας – απάντηση στην εκσυγχρονιστική επικοινωνιακή χρήση, ναζζέτα τα μέτωπα της καμπίνας.