3πουλάκια: 140203 ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟ\nΣιγά το νέο. Αυτό το γνωρίζουμε από την εποχή του… Κρόνου!\nΜάλιστα, αυτό που κυκλοφορούσε τα τελευταία εκατό περίπου χρόνια είναι πως «κάθε εξουσία διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα».\nΤι ακριβώς σημαίνει όμως διαφθείρω; Τι είναι η διαφθορά;\nΑν ανοίξουμε το λεξικό και παραβλέψουμε τη δεύτερη σημασία της λέξης, εκείνη δηλαδή που έχει να κάνει με τη σεξουαλική συμπεριφορά, θα δούμε ότι διαφθορά είναι η εξαχρείωση, η ανηθικότητα.\nΠιο συχνά όμως και πιο συγκεκριμένα χρησιμοποιείται για να περιγράψει την κατάχρηση εξουσίας από υπαλλήλους, μάλιστα κάποιο λεξικό αναφέρει «ανώτερους κυβερνητικούς υπαλλήλους».\nΔεν είναι όμως μόνο έτσι.\nΕξάλλου η διαφθορά είναι ίδια, είτε στέκεσαι από τη μία πλευρά της είτε από την άλλη.\nΑσχέτως αν εμείς επικεντρωνόμαστε περισσότερο στους δημόσιους υπαλλήλους του «τα παίρνουν» και όχι σε ιδιώτες που «τα δίνουν».\nΑς δούμε ορισμένες όψεις του φαινομένου, έτσι τουλάχιστον όπως αποκαλύπτεται καθημερινά στη χώρα μας:\nΠρώτον ότι «είναι πολλά τα λεφτά».\nΠου σημαίνει, όπως θα έλεγαν και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι, όλοι έχουν την τιμή τους.\nΕκείνο όμως που διαφοροποιεί το ύψος της τιμής δεν είναι η ηθική, η οποία ηθική, αντίσταση του υπαλλήλου.\nΔεν παρατηρούμε δηλαδή την τιμή να ανεβαίνει συνεχώς, μέχρις ότου καμφθούν οι αντιστάσεις του υπαλλήλου. Φαίνεται πως άλλα πράγματα διαμορφώνουν το ύψος. Για να μην μιλάμε όμως αόριστα, ας εξετάσουμε πρώτα μια άλλη όψη, τη γενίκευση του φαινομένου κι ας το εντοπίσουμε μετά στα «υψηλά» κλιμάκια.\nΌλοι τα παίρνουν!\nΔυστυχώς αυτή η ιδέα έχει εντυπωθεί σε πάρα πολλούς πολίτες, έτσι που να μπορούμε να μιλάμε για καθολική παραδοχή.\nΑπό το απλό «γρηγορόσημο» μέχρι το «φακελάκι» και από εκεί στην περίφημη «μίζα» για τις προμήθειες του δημοσίου, δίνεται η αίσθηση πως όποιος έχει τέτοιου είδους αρμοδιότητες ή κινείται σε τέτοιους χώρους δεν μπορεί να αντισταθεί στους πειρασμούς.\nΕγώ κορόιδο είμαι;\nΒέβαια η λέξη δεν είναι ακριβώς «κορόιδο», είναι μια άλλη ποιο κοινή στο νέο ελληνικό λεξιλόγιο, ωστόσο η έκφραση περιγράφει την έσχατη προσπάθεια αντίστασης κάποιου.\nΉ, αν θέλετε, την πρώτη του δικαιολογία.\nΔηλαδή ο κόσμος (του) χωρίζεται σ’ εκείνους που τα παίρνουν, τους «ξύπνιους», και στους άλλους, τα κορόιδα. Και, όταν το κάνουν όλοι γύρω, όταν ούτως ή άλλως τη δουλειά θα την τελειώσει ένας καλοθελητής, εσύ γιατί να μείνεις έξω από το πάρτι;\nΑς αφήσουμε όμως αυτό το χαμηλό επίπεδο κι ας πάμε λίγο πιο ψηλά, εκεί που πράγματι τα λεφτά είναι πολλά, πάρα πολλά.\nΠροσέξτε. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα λίγα λίγα που δίνονται σε χιλιάδες περιπτώσεις δεν γίνονται πολλά, ίσως μάλιστα αθροιστικά περισσότερα.\nΘέλω όμως να μιλήσουμε για το φαινόμενο που ο άλλος, με μια υπογραφή του, λύνει το οικονομικό πρόβλημα και των τρισέγγονών του.\nΦανταστείτε ότι οι περισσότεροι Έλληνες έχουν ως όνειρο ζωής να «πιάσουν» το πρωτοχρονιάτικο λαχείο, που θα τους δώσει τρία, τέσσερα εκατομμύρια. Αν τους ρωτήσεις είναι βέβαιο πως δεν ξέρουν τι θα κάνουν με αυτά τα λεφτά, διότι δεν ξέρουν, δεν ξέρουμε, ποια είναι η πραγματική τους αξία.\nΔεν μπορούμε να διαχειριστούμε το μέγεθος, αφού για μας πλούτος σημαίνει ένα καλό σπίτι, άντε κι ένα για το παιδί, άντε και ένα πολύ καλό αυτοκίνητο, άντε δύο. Θέλετε κι ένα μικρό σκάφος, Να το βάλω κι αυτό.\nΕ, αυτά, βαριά βαριά, δεν φτάνουν ούτε το μισό εκατομμύριο. Τα υπόλοιπα;\nΕπί οκτώ, επί δέκα φορές…\nΑυτό όμως δεν σημαίνει πλούτος, πλούσια ζωή. Άρα δεν μπορούμε καλά καλά ούτε να φανταστούμε πώς θα πραγματώσουμε το όνειρό μας.\nΚι έρχεται ο άλλος, βάζει μια υπογραφή και την άλλη στιγμή του δίνουν πέντε τέτοια όνειρα μαζεμένα, μιλάμε για δεκαπέντε, είκοσι, είκοσι πέντε εκατομμύρια, από μια αγορά!\nΤο παράλογο ξεπερνάει ακόμη κι αυτόν τον παγκόσμιο κανόνα της προσφοράς και της ζήτησης, αφού σίγουρα κάποιος άλλος, εγώ ας πούμε, θα την έκανα τη δουλειά με πολύ λιγότερα.\nΔεν είναι όμως έτσι. Ο κανόνας ισχύει και αυτό το νόημα έχει η «μίζα». Αγοράζω από αυτόν που δίνει τα περισσότερα κι όχι πουλάω σ’ εκείνον που μου ζητάει τα λιγότερα.\nΕρώτηση ρητορική: ποιος δεν θα έμπαινε στον πειρασμό της διαφθοράς με τέτοια ποσά;\nΑπάντηση: μόνο εκείνος που ήταν βέβαιος ότι δεν υπήρχε περίπτωση να ξεφύγει, ότι η διαφθορά θα αποκαλυφθεί.\nΕπομένως τι χρειαζόμαστε; Ανθρώπους με ηθικό ανάστημα; Υπαλλήλους με ισχυρές αντιστάσεις; Καλύτερο πολιτικό προσωπικό; Αριστερούς αντί για δεξιούς; Πατριώτες αντί για πουλημένους; Θεοσεβούμενους αντί για αθεόφοβους; Καλά αμειβόμενους υπαλλήλους αντί για φουκαράδες;\nΤίποτε απ’ όλα αυτά, φίλοι μου. Ισχυρούς θεσμούς και μηχανισμούς ελέγχου χρειαζόμαστε! Τέτοιους που να φοβάσαι ακόμα και την ιδέα ότι μπορεί να τα πιάσεις, επειδή θα είναι βέβαιο ότι θα σε πιάσουν.\nΤότε να δείτε πόσους «αμέμπτου ηθικής» θα είχαμε.\nΠάρτε τώρα που (δεν) γυρίζει!\nΑναρτήθηκε από 3π στις 5:37 μ.μ.


Να δοθούν όλα στο φως - Ειδήσεις, επικαιρότητα νέα από Θεσσαλονίκη - Έναντι News - Radio1d.gr\nΟι καταγγελίες του πρώην διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιώργου Προβόπουλου κατά της διοίκησης του νυν διοικητή Γιάννη Στουρνάρα προκάλεσαν πολλές συζητήσεις για τον τρόπο που ο συγκεκριμένος φορέας διοικείται, λειτουργεί και για το βαθμό κατά τον οποίο ασκεί έλεγχο στις υπόλοιπες τράπεζες για τον τρόπο λειτουργίας τους. Η απάντηση – επίθεση του Γιάννη Στουρνάρα κατά του Γ.Προβόπουλου στη δική του κατάθεση στη Διαρκή Επιτροπή της Βουλής για τα δάνεια των κομμάτων και των ΜΜΕ χαρακτηρίστηκε από όλες τις πλευρές ανήθικη.\nΤα εκατομμύρια έφευγαν σαν σκάγια από τα χείλη του Γ.Στουρνάρα στη κατάθεσή του και τα ανέφερε σα να ήταν στραγάλια. Σε μια εποχή που ο κοσμάκης μετράει τα φραγκοδίφραγκα.\nΌμως ο κόσμος, το μόνο που βλέπει είναι η εφαρμογή της παλιάς παροιμίας «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης». Ας βγάλει στη δημοσιότητα ο Γ.Προβόπουλος τί παρέλαβε από τον Γ.Στουρνάρα όταν ανέλαβε την Εμπορική τράπεζα. Για να καταλάβει ο κόσμος τι σημαίνει η διαχείριση Στουρνάρα. Άλλωστε, τον είδαμε και όταν ήταν υπουργός Οικονομικών. Αν είναι τόσο καλός διαχειριστής και διοικητής, να μας πει γιατί το χρέος παρέμεινε υψηλότατο στη διάρκεια που βρισκόταν ο ίδιος στο τιμόνι της οικονομίας της χώρας.\nNext story Σε μαύρα σκοτάδια ο Συνήγορος του Καταναλωτή\nPrevious story Μόνο το Υπερταμείο ενδιαφέρει τους δανειστές