Η τροφική δηλητηρίαση: τα συμπτώματα και η αντιμετώπιση - Loveyou\nby LoveYou · 27 Μαΐου 2014\nΜια ελαφριά τροφική δηλητηρίαση μπορεί να νομίσεις ότι είναι ίωση γαστρεντερίτιδας. Για να ξέρεις αν σε έχει πειράξει κάποιο μολυσμένο φαγητό ή ένας ιός μάθε να αναγνωρίζεις τα συμπτώματα της τροφικής δηλητηρίασης και δες ποια είναι τα βασικά βήματα για την αντιμετώπισή της.\nΜήπως είναι τροφική δηλητηρίαση;\nΤα συχνότερα συμπτώματα που προκαλεί η τροφική δηλητηρίαση είναι οξύς πόνος στην κοιλιά, διάρροια, εμετός, πυρετός, πονοκέφαλος και εξάντληση. Τα ίδια συμπτώματα μπορεί να εμφανιστούν και αν έχεις κολλήσει γρίπη ή τον ιό της γαστρεντερίτιδας, γι’ αυτό και πολλές φορές είναι δύσκολο να ξέρεις τι απ’ όλα συμβαίνει. Ένας τρόπος για να καταλάβεις αν πρόκειται για τροφική δηλητηρίαση είναι το πόσο γρήγορα θα εμφανιστούν τα συμπτώματα. Όταν πρόκειται για τροφική δηλητηρίαση, τα πρώτα συμπτώματα θα εμφανιστούν σε μερικές ώρες από την κατανάλωση της μολυσμένης τροφής. Η διάρκεια των συμπτωμάτων είναι συνήθως σύντομη, μια με δύο ημέρες, σε ορισμένες περιπτώσεις όμως και ανάλογα με το μικρόβιο μπορεί να φτάσουν και τις 7 έως 10 μέρες.\nΑπό τι μπορεί να προκληθεί τροφική δηλητηρίαση;\nΣχεδόν όλα τα φαγητά, αν δεν τα χειριστείς με τον κατάλληλο τρόπο, ειδικά όταν αρχίσει να ανεβαίνει η θερμοκρασία, είναι εύκολο να αλλοιωθούν και να καταστούν ακατάλληλα προς κατανάλωση.\nΓια την τροφική δηλητηρίαση μπορεί να ευθύνεται η κακή συντήρηση, οι λάθος συνθήκες προετοιμασίας και παρασκευής ενός φαγητού και η μη τήρηση των κανόνων υγιεινής.\nΟι πιο συνηθισμένοι ένοχοι για την τροφική δηλητηρίαση είναι τα βακτηρίδια, οι ιοί και παράσιτα όπως η σαλμονέλα, το κολοβακτηρίδιο, ο σταφυλόκοκκος, η λιστέρια τα οποία μπορούν να μολύνουν μια μεγάλη ποικιλία τροφίμων.\nΤο κρέας, τα πουλερικά, τα ψάρια και τα θαλασσινά, ενοχοποιούνται συχνά για τροφικές δηλητηριάσεις και αυτό γιατί εμπεριέχουν πρωτεΐνες που αποτελούν ιδανικό υπόστρωμα για τον πολλαπλασιασμό των βακτηριδίων.\nΤέλος, το νερό μπορεί να περιέχει μικρόβια ή βακτήρια που να προκαλέσουν την τροφική δηλητηρίαση.\nΠως αντιμετωπίζεται η τροφική δηλητηρίαση\nΗ αντιμετώπιση της τροφικής δηλητηρίασης τις περισσότερες φορές δεν απαιτεί ιατρική βοήθεια. Για να υποχωρήσουν πιο γρήγορα τα συμπτώματα ακολούθησε μια ελαφριά δίαιτα, φτωχή σε φυτικές ίνες και λίπη ώστε να μην επιβαρυνθεί περισσότερο το έντερο, αντιπυρετικά χάπια αν έχεις κάνει πυρετό και κυρίως λήψη πολλών υγρών για την αναπλήρωση πολύτιμων για τον οργανισμό συστατικών (ηλεκτρολυτών) που έχουν απομακρυνθεί από το σώμα μέσω του εμετού και της διάρροιας.\nΠΡΟΣΟΧΗ: Τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι, οι έγκυες γυναίκες και τα άτομα με ασθενές ανοσοποιητικό σύστημα λόγω κάποιας χρόνιας ασθένειας ή άτομα με χρόνια προβλήματα στο στομάχι ή τα έντερά τους, είναι απαραίτητο να ζητούν άμεσα τη βοήθεια του γιατρού όταν υπάρχουν υποψίες ότι έχουν πάθει τροφική δηλητηρίαση. Και αυτό γιατί τα συμπτώματα που θα παρουσιάσουν ίσως και να είναι πολύ πιο σοβαρά για την υγεία τους.\nNext story Αντζελίνα Τζολί και Μπραντ Πιτ στην πρεμιέρα της Maleficent!\nPrevious story Μάθε το (πιο) σωστό πλύσιμο φρούτων και λαχανικών


gatoskanapedatos: «Ηφαίστειο» ο ευρωπαϊκός Νότος: Με συλλήψεις και μεγάλη συμμετοχή η πανευρωπαϊκή απεργία στην Ισπανία\n«Ηφαίστειο» ο ευρωπαϊκός Νότος: Με συλλήψεις και μεγάλη συμμετοχή η πανευρωπαϊκή απεργία στην Ισπανία\nΜε την ελάχιστη εξυπηρέτηση συγκοινωνιών, όπως σε κάθε απεργία, ακυρώσεις πτήσεων και 57 συλλήψεις από τα μεσάνυκτα και έπειτα ξημέρωσε στην Ισπανία η 14η Νοεμβρίου, ημέρα κινητοποιήσεων στον ευρωπαϊκό Νότο. Ισχυρή η συμμετοχή στο δημόσιο τομέα και στις μεγάλες βιομηχανικές μονάδες. Xειρόφρενο στα τρένα και ακυρώσεις πτήσεων και στην .......Πορτογαλία. Σε κινητοποιήσεις, εκτός από την τρίωρη στάση στην Ελλάδα, έχουν κάλεσει τα συνδικάτα και στην Ιταλία, τη Γαλλία και το Βέλγιο.\nΣύμφωνα με την ισπανική αστυνομία, από τα μεσάνυχτα και μετά έχουν γίνει 57 συλλήψεις και έχουν τραυματιστεί 14 άτομα -οι πέντε εκ των οποίων αστυνομικοί. Τα ισπανικά συνδικάτα, σύμφωνα με την El Pais, αναφέρουν ότι η συμμετοχή στην απεργία στους κλάδους που ξεκινούσαν από τα ξημερώματα είναι αρκετά υψηλή και κυμαίνεται κοντά στο 90%. Μεγάλες βιομηχανικές μονάδες δεν λειτουργούν, όπως τα εργοστάσια των Νissan, Opel και Seat στην Καταλονία, της Volkswagen στη Ναβάρα ενώ ιδιαίτερα αισθητές είναι οι επιπτώσεις στους τομείς της βιομηχανίας χημικών, μετάλλων, κατασκευών αλλά και σε δημόσιες υπηρεσίες.\nΤα ξημερώματα, πικετοφόροι έβαλαν συμβολικά φωτιά σε λάστιχα μπροστά από την κεντρική αγορά της Βαρκελώνης, την MercaBarna. Μειωμένη είναι η κίνηση και στην κεντρική αγορά της Μαδρίτης, την MercaΜadrid. Τα πρώτα λεωφορεία, για το ελάχιστο των δρομολογίων, ξεκίνησαν από τα αμαξοστάσια με τη συνοδεία αστυνομίας. Μέχρι το πρωί, είχαν ακυρωθεί περίπου 700 πτήσεις σε όλα τα ισπανικά αεροδρόμια. Η κατάσταση στο αεροδρόμιο της Μαδρίτης είναι ομαλή, σύμφωνα με τα ισπανικά ΜΜΕ.\nΣτην Πορτογαλία, οι σιδηρόδρομοι σταμάτησαν τα δρομολόγια από τη νύχτα της Τρίτης ενώ περίπου το 45% των πτήσεων της TAP έχει ακυρωθεί. Τα ξημερώματα έκλεισαν οι συγκοινωνίες σταθερής τροχιάς στην Λισαβόνα και το Πόρτο. Τα δρομολόγια στον Τάγο προσφέρουν μόνο την ελάχιστη εξυπηρέτηση. Και στην Ιταλία της κρίσης, η οποία υφίσταται τις επιπτώσεις σκληρής λιτότητας για να αποφύγει την υπαγωγή στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς στήριξης, έχουν προγραμματιστεί στάσεις εργασίας σε όλη τη χώρα κατά τη διάρκεια της ημέρας.\nΣτο Βέλγιο, στην απεργία συμμετέχουν οι σιδηρόδρομοι από τα ξημερώματα της Τετάρτης, με τις επιπτώσεις να είναι αισθητές και στα διεθνή δρομολόγια.\nΣε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους εργαζομένους, τα γερμανικά συνδικάτα, που δεν συμμετέχουν επίσημα στις κινητοποιήσεις, έχει προγραμματίσει συγκεντρώσεις και πορείες συμπαράστασης στο Βερολίνο, στη Φρανκφούρτη (από το ελληνικό προξενείο προς την ΕΚΤ) στο Μόναχο, στη Στουτγκάρδη και στη Βρέμη.\nΕτικέτες ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΟΣΜΟΣ


Μουτζουροδευτέρα Archives - ΕΜΠΡΟΣ\nΑρχική Αρχεία Ετικετών: Μουτζουροδευτέρα\nΑρχεία Ετικετών: Μουτζουροδευτέρα\nΜε ήλιο, έθιμα και σαρακοστιανά γιορτάστηκε η Κ. Δευτέρα\nΒγήκε βόλτα η καμήλα στη Σταυρούπολη και μαζί της οι …υποψήφιοι Μουτζουροδευτέρα με μπόλικη πολιτική αλλά και τηλεοπτική σάτιρα στον Πολύσιτο. Αβδηρίτικη φασολάδα και παραδοσιακό γλέντι– Κάποιοι όμως πέταξαν αετό! Με πλήθος εκδηλώσεων γιορτάστηκε και φέτος στο νομό μας η Καθαρά Δευτέρα. Τα σκήπτρα όπως πάντα κρατά το έθιμο της Καμήλας στην Σταυρούπολη και η Μουτζουροδευτέρα στον Πολύσιτο. …\nΤι κοινό έχουν: Ο Ζορρό , ο Σπαλιάρας και ο Ζουράρις;\nΉταν πρωταγωνιστές στην Μουτζουροδευτέρα του Πολυσίτου! «Έγραψε» ο Ζορρό στο γαϊδούρι Αβδηρίτικη φασολάδα, γλέντι και πέταμα χαρταετού στην παραλία Για 55η χρονιά αναβίωσε το έθιμο της Μουτζουροδευτέρας στον Πολύσιτο του δήμου Αβδήρων. Ένα έθιμο που διατηρεί τον παραδοσιακό σατυρικό χαρακτήρα της Αποκριάς και συνδέεται με τις λαϊκές δοξασίες για την γονιμότητα και την αναγέννησης της γης και της ζωής. …\n«Μουσκεμένη» Καθαρή Δευτέρα στο νομό μας\nΜουτζουροδευτέρα με μπόλικη πολιτική και κοινωνική σάτιρα στον Πολύσιτο – Με βροχή βγήκε η καμήλα στη Σταυρούπολη Κ. Δευτέρα στο Κοινωνικό Κέντρο “Σ. Χαλιορής” – Υπό βροχή μοιράστηκε η φασολάδα στα Άβδηρα – Πλούσια τα σαρακοστιανά ελέη στον δήμο Τοπείρου Παρότι «μουσκεμένη» η Καθαρά Δευτέρα στο νομό μας ωστόσο όλες οι προγραμματισμένες εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν κανονικά και με αρκετά μεγάλη συμμετοχή …


Two Point Hospital - Consoles - Mini Review - GameOver.gr\nTwo Point Hospital - Consoles - Mini Review\nΓράφει ο Χρήστος Χιωτέλλης στην κατηγορία Reviews, την Πέμπτη, 05 Μαρτίου 2020 16:56\nΔιευθυντής του καναπέ...\nΈνας χρόνος και κάτι μήνες πέρασαν από την αρχική κυκλοφορία του Two Point Hospital, την αναβίωση δηλαδή της σειράς Theme Hospital, και με σιγουριά μπορούμε να πούμε πως αυτή κρίνεται ως επιτυχημένη. Η ποιοτική και προσεγμένη δουλειά της Two Point Studios αγαπήθηκε από τους παίκτες του είδους και εκείνοι με την σειρά τους αντάμειψαν το studio με υψηλές πωλήσεις. Αυτές άνοιξαν την όρεξη της Sega, η οποία και προχώρησε στην εξαγορά του βρετανικού studio.\nΜε την στήριξη της Sega λοιπόν αυτή την φορά, αλλά και την πολύτιμη, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, βοήθεια της Red Kite, το Two Point Hospital έρχεται στις κονσόλες. Ομολογουμένως, τέτοιες κυκλοφορίες οι περισσότεροι τις αντιμετωπίζουμε με καχυποψία. Πως θα μεταφερθεί το Civilisation στις κονσόλες; Πως θα παίξω Cities Skylines με χειριστήριο; Πως θα διευθύνω το νοσοκομείο μου από τον καναπέ;\nΗ αλήθεια είναι πως τα πρώτα λεπτά του Two Point Hospital με χειριστήριο, ερχόμενοι από την έκδοση για υπολογιστές, μας τρόμαξαν. Η απογοήτευση ήταν εμφανής, όμως δεν χρειάστηκε πάνω από μία ώρα για να συνηθίσουμε το μοντέλο χειρισμού και να δώσουμε τα εύσημα στις Two Point και Red Kite. Οι δύο ομάδες έριξαν σημαντική δουλειά πάνω στον χειρισμό του τίτλου και έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να μπορούμε να παίζουμε το παιχνίδι αραχτοί από τον καναπέ μας. Μετά από μόλις μία ώρα, ήμασταν σε θέση να σχεδιάζουμε τα δωμάτια όπως ακριβώς θέλαμε, να ελέγχουμε το προσωπικό μας άνετα και να μετακινούμαστε μέσα στα μενού με μεγάλη ευκολία. Η δε κίνηση της κάμερας, αν και στην αρχή μας ταλαιπώρησε, μετά από μία επίσκεψη στα μενού και λίγο πειραματισμό με τις επιλογές για invert, κατέληξε απόλυτα φυσική και προβλέψιμη.\nΗ παραπάνω ήταν η μοναδική εξέταση που είχε να περάσει το Two Point Hospital για να θεωρηθεί επιτυχημένη η κυκλοφορία του στις κονσόλες. Η ποιότητα του ίδιου του τίτλου ήταν δεδομένη, αφού έχει μεταφερθεί αυτούσιο, χωρίς την παραμικρή έλλειψη σε σχέση με την έκδοσή του για υπολογιστές. Το αστείρευτο χιούμορ του είναι εδώ, τα γραφικά του δείχνουν ακόμη το ίδιο καλοσχεδιασμένα και όμορφα σε μεγαλύτερες ίντσες, ενώ ο καυστικός ραδιοφωνικός του σταθμός γέμισε ευχάριστα το σαλόνι μας. Ταυτόχρονα, το περιεχόμενο συνεχίζει να ξεδιπλώνεται με ομαλό τρόπο, κάνοντας το προσβάσιμο ακόμη και για νέους στο είδος ή για άτομα μικρότερης ηλικίας.\nΜία από τις ελάχιστες διαφορές με την έκδοση για υπολογιστές είναι η ενσωμάτωση των δύο πακέτων επιπλέον περιεχομένου, δηλαδή τα Pebberley Island και Close Encounters. Στο πρώτο, οι παίκτες μεταφέρονται σε ένα τροπικό νησί, όπου ένας εκατομμυριούχος ψάχνει το νερό της αθανασίας, ενώ στο δεύτερο υπάρχει μία εξωγήινη απειλή. Συνολικά, αυτά διαθέτουν 6 διαφορετικά νοσοκομεία και δεκάδες νέες, τρελές, ασθένειες.\nΦτάνοντας στον επίλογο, από τα παραπάνω καταλαβαίνει κανείς πως η έκδοση του Two Point Hospital για κονσόλες είναι αξιόλογη και πλήρης. Επομένως, η μόνη ερώτηση που γεννάται είναι ποια από τις δύο εκδόσεις είναι καλύτερη και σε ποια αξίζει να ξοδέψουμε τις -αρκετές- ώρες περιεχομένου που προσφέρει ο τίτλος. Εδώ, πέρα από τις προτιμήσεις του καθενός, όσο καλή δουλειά και να έχει γίνει στον χειρισμό με controller, δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει κανείς πως το ποντίκι και το πληκτρολόγιο είναι ο πιο αποδοτικός και άμεσος τρόπος χειρισμού για έναν τίτλο του είδους. Η μόνη συμβουλή που μπορούμε να δώσουμε, ανεξαρτήτως έκδοσης, είναι να πλένετε συχνά τα χέρια σας και να καθαρίσετε τα χειριστήρια ή το ποντίκι σας, γιατί κυκλοφορούν και ιοί…\nTo Two Point Hospital κυκλοφορεί από τις 25/2 σε PS4, Xbox One και Switch. To review βασίστηκε στην έκδοσή του για το PS4.\nΆψογη δουλειά στο μοντέλο χειρισμού με controller.\nΠαραμένει το ίδιο τρελό και ποιοτικό παιχνίδι, χωρίς εκπτώσεις.\nΕνσωμάτωση των πακέτων επιπλέον περιεχομένου.\nΤα αρνητικά που κουβαλάει από την κριτική της έκδοσης για υπολογιστές.\nΚάποια μικρά παγώματα κατά την διάρκεια του autosave.\nThe Unholy Society - Mini Review\nFire Emblem Three Houses: Cindered Shadows - Review\nΤο link προς το original review στο section με τα αρνητικά παραπέμπει στο https://www.gameover.gr/gameover.gr/reviews/38489-two-point-hospital-review


Σερφάροντας στο διαδίκτυο πέσαμε πάνω σε ένα άρθρο μέσα από το οποίο ο συγγραφέας προσπαθεί να πείσει τους αναγνώστες του να μην δίνουν χρήματα στις γυναίκες που επαιτούν κουβαλώντας στην αγκαλιά τους τα παιδιά τους, αλλά να τους δίνουν μόνο τρόφιμα και νερό.\nΤο περιστατικό δεν γίνεται κατανοητό από το κείμενο που ακριβώς συνέβη. Ο αρθρογράφος αναφέρει ότι κάποιοι από Μπανγκόκ και Καμπότζη επικοινώνησαν μαζί του για να του επιβεβαιώσουν την ιστορία. Οπότε ίσως και να έχει συμβεί κάπου εκεί.«Κοντά στο σταθμό του μετρό κάθεται μια γυναίκα απροσδιορίστου ηλικίας. Τα μαλλιά της είναι μπερδεμένα και βρώμικα. Το κεφάλι της σκυμμένο από τη θλίψη.\n– «Άντε », μουρμούρισαν τα χείλη της.\n– «Τι θέλετε από αυτήν; Δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο δύσκολο είναι αυτό που περνάει; Εεεε »


Σταματά η εκτύπωση των 500 ευρώ στο τέλος του 2018 - Onus News\nΣταματά η εκτύπωση των 500 ευρώ στο τέλος του 2018\n5 Μαΐ 2016 - 9:09 π.μ.\nΣυμβιβαστική λύση που πάντως σηματοδοτεί την αρχή του τέλος για την εποχή των 500 ευρώ πρόκρινε χθες η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.\nΤο μεγάλο χαρτονόμισμα παρά τις καταρχήν γερμανικές αντιδράσεις αποφασίστηκε να πάψει να εκδίδεται στο τέλος του 2018, ενώ τα υπόλοιπα χαρτονομίσματα από τα πέντε ως τα διακόσια ευρώ θα συνεχίσουν να εκδίδονται κανονικά.\nΩστόσο το νόμισμα θα παραμείνει σε ισχύ στο διηνεκές τόσο ως μέσο συναλλαγής όσο και ως αξία αποθησαυρισμού. Η απόφαση της ΕΚΤ χαρακτηρίζεται ως «σολομώντεια» λύση, καθώς τόσο η Γερμανία όσο και η Αυστρία επιθυμούσαν αρχικώς τη μη λήψη παρόμοιας απόφασης. Ωστόσο επικράτησε η άποψη των τραπεζιτών πως το μοβ χαρτονόμισμα διαμορφώνει τις συνθήκες για ξέπλυμα χρήματος.\nΜε την απόφαση αυτή, χωρίς να θιγούν όσοι νομίμως αποθησαύριζαν το νόμισμα, σε βάθος χρόνου η κυκλοφορία του θα περιοριστεί. Το χαρτονόμισμα πάντως καθίσταται σαφές πως δεν αποσύρεται, αλλά θα κυκλοφορεί κανονικά ως μέσο συναλλαγής.\nΣύμφωνα με την ανακοίνωση της η ΕΚΤ «το χαρτονόμισμα των 500 ευρώ παραμένει νόμιμο χρήμα και ως εκ τούτου θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται ως μέσο πληρωμής και αποθήκευσης αξίας» και διευκρινίζει πως: «το χαρτονόμισμα των 500 ευρώ, όπως και οι υπόλοιπες ονομαστικές αξίες των χαρτονομισμάτων σε ευρώ, θα διατηρούν πάντοτε την αξία τους. Το συγκεκριμένο χαρτονόμισμα θα μπορεί να ανταλλάσσεται από τις εθνικές τράπεζες στο ευρωσύστημα για απεριόριστο χρονικό διάστημα».\nΣήμερα στην Ευρωζώνη κυκλοφορούν 1 τρισ. ευρώ. Από το ποσό αυτό, το 1/3 είναι σε χαρτονομίσματα των 500 ευρώ και οι μεγαλύτεροι λάτρεις της συγκεκριμένης αξίας παραμένουν οι Γερμανοί. Μάλιστα μεγάλες εταιρείες στη χώρα, αντιδρώντας στα αρνητικά επιτόκια απέσυραν σημαντικές καταθέσεις τις οποίες μοιραία αποθήκευσαν στο μωβ νόμισμα.\nΗ αποθησαύριση του συγκεκριμένου χαρτονομίσματος είναι διαδεδομένη σε όλες της χώρες της Ε.Ε. Ιδιαίτερα στη Γερμανία αλλά και στην Αυστρία, η χρήση μετρητών προκρίνεται σε σχέση με τη χρήση των ηλεκτρονικών συναλλαγών. Άλλωστε κάτι τέτοιο συνέβαινε και στη χώρα μας, μόνον που τα capital controls άλλαξαν αυτήν την κατάσταση.\nΣε ό,τι αφορά εμάς, σημαντικό τμήμα των καταθέσεων που προσφάτως αποσύρθηκαν από τα γκισέ των τραπεζών και κατέληξαν σε θυρίδες είναι σε χαρτονομίσματα των 500 ευρώ. Οι τράπεζες δεν ακολουθούν την ίδια πολιτική στην ανταλλαγή του νομίσματος. Κάποιες το ανταλάσσουν απαιτώντας την κατάθεση σε λογαριασμό πρώτα, ενώ κάποιες άλλες πράττουν το ίδιο μέσω σημαντικής προμήθειας.\nΤο πρόβλημα ανέκυψε μετά τα capital controls γιατί στη χώρα μας η χρήση του 500ευρου δεν ήταν ποτέ διαδεδομένη. Σε κάθε περίπτωση πολλοί είναι εκείνοι που εδώ και καιρό δεν κάνουν δεκτές τις συναλλαγές με νομίσματα των 500 ευρώ, μολονότι καμία απόφαση μέχρι πρότινος δεν είχε ληφθεί σχετικώς με το μεγάλο αυτό χαρτονόμισμα. Εκτιμάται πάντως πως η απόφαση της ΕΚΤ ξεκαθαρίζει εν πολλοίς την κατάσταση και θα επιφέρει ηρεμία σε ό,τι αφορά τον τρόπο με τον οποίον αντιμετωπίζουν πλέον οι πάντες την κίνηση του νομίσματος των 500 ευρώ.


14. Κατασκευάστε μια μακέτα ανασκαφικού σκάμματος και παίξτε «ανασκαφή»! Επίσης, για την «ανασκαφή» θα χρειαστείτε: - PDF\nDownload "14. Κατασκευάστε μια μακέτα ανασκαφικού σκάμματος και παίξτε «ανασκαφή»! Επίσης, για την «ανασκαφή» θα χρειαστείτε:"\n1 Αρχαιολογία ένα κλειδί για την πύλη του χρόνου 14. Κατασκευάστε μια μακέτα ανασκαφικού σκάμματος και παίξτε «ανασκαφή»! Συνοπτική περιγραφή Στο Α μέρος τα παιδιά κατασκευάζουν σε συνεργασία με τον/την εκπαιδευτικό μια μακέτα ανασκαφικού σκάμματος. Στο Β μέρος διεξάγεται παιχνίδι ρόλων, κατά το οποίο τα παιδιά πραγματοποιούν μια «ανασκαφή» του σκάμματος. Μέρος Α Κατασκευή της μακέτας και των ευρημάτων. Για τη μακέτα θα χρειαστείτε: Μια σακούλα ψιλό χαλίκι και 2 3 σακούλες χώμα κηπουρικής με διαφορετική σύσταση (π.χ. καστανόχωμα, σχινόχωμα, φυλλόχωμα), ένα κιβώτιο (50 x 70 εκ.) ξύλινο ή από πλεξιγκλάς (π.χ. ένα μικρό ενυδρείο). Για τα ευρήματα θα χρειαστείτε: Πλαστελίνη σε χρώμα καφέ, βότσαλα, διάφορα μικρά αντικείμενα π.χ. πήλινες χάντρες ψευδοκοσμήματα από μπρούντζο, κουκούτσια από ελιές ή άλλα φρούτα, σπασμένα κομμάτια από πήλινα αντικείμενα, που μπορεί να έχουν κατασκευαστεί από τα ίδια τα παιδιά. Επίσης, για την «ανασκαφή» θα χρειαστείτε: Πλαστικά φτυαράκια ή κουτάλια, κουβαδάκια, πινέλα, σπάγκο, ξύλινα καλαμάκια, πλαστικά σακουλάκια, ένα κόσκινο (ή σουρωτήρι), κόλλες χαρτί, χαρτονένιες καρτέλες, μολύβια ή στυλό, μία σακούλα σκουπιδιών, ρευστή κόλλα, χαρτοταινία, φωτογραφική μηχανή, μέτρο ή μεζούρα, νερό, οδοντόβουρτσες, πετσέτες ή χαρτοπετσέτες, αυτοκόλλητα χαρτάκια. ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥΣΕΙΩΝ ΤΜΗΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ 1\n2 Οδηγίες για την κατασκευή της μακέτας 1. Στρώστε με χαλίκια τον πάτο του κιβωτίου και ρίξτε μια στρώση χώματος. Πατήστε καλά το χώμα. Στο στρώμα αυτό τοποθετήστε κάποια από τα αντικείμενα. 2. Χρησιμοποιήστε βότσαλα, για να φτιάξετε τους «τοίχους» ενός σπιτιού και πλαστελίνη για τα «δάπεδα». Τοποθετήστε μέσα και έξω από το «σπίτι» διάφορα αντικείμενα: π.χ. χάντρες και κοσμήματα στο δωμάτιο της κυρίας του σπιτιού, κουκούτσια από καρπούς και «σπασμένα αγγεία» (δηλαδή τα κομμάτια από τα πήλινα αντικείμενα) στην αποθήκη κ.λπ. Καλύψτε τα αντικείμενα με χώμα και πατήστε το. 3. Ρίξτε από πάνω μια ακόμα στρώση από διαφορετικό χώμα. Σε αυτό το στρώμα τοποθετήστε τα υπόλοιπα αντικείμενα. Στην επιφάνεια αυτού του στρώματος μπορείτε να βάλετε κάποια σύγχρονα αντικείμενα π.χ. νομίσματα ή ακόμα να ρίξετε σπόρους φακής. Ποτίστε ελαφρά και όταν οι σπόροι φυτρώσουν θα έχετε την εικόνα ενός χωραφιού που κρύβει στο υπέδαφος «αρχαία ευρήματα». Μικρή μακέτα ανασκαφικού σκάμματος. Τα ερείπια του σπιτιού έχουν κατασκευαστεί με πλαστελίνη. 2\n3 Μέρος Β Ενδεικτικά στάδια διεξαγωγής του παιχνιδιού: 1. Εισαγωγή στο παιχνίδι ρόλων 2. Διανομή των ρόλων 3. Προετοιμασία 4. Δραματοποίηση 6. Αξιολόγηση 1. Ο/H εκπαιδευτικός προσπαθεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον των παιδιών και να τα εισάγει στο παιχνίδι ρόλων. Για το σκοπό αυτό μπορεί να αξιοποιήσει το έντυπο «Αρχαιολογία, ένα κλειδί για την πύλη του χρόνου». 2. Στη συνέχεια τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες και διανέμουν τους ρόλους. Κάθε ομάδα αποτελείται από μέλη της ίδιας ειδικότητας του προσωπικού της ανασκαφής που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Οι ομάδες αποτελούνται από αρχαιολόγους, συντηρητές, αρχιτέκτονες και εργάτες. Μπορούν να δημιουργηθούν και καρτελάκια με το όνομα του καθενός και την ειδικότητά του. 3. Αφού διανεμηθούν οι ρόλοι, τα μέλη κάθε ομάδας συζητούν μεταξύ τους σχετικά με τις αρμοδιότητές τους και τα εργαλεία που θα χρησιμοποιήσουν. 4. Όταν όλα είναι έτοιμα, αρχίζει η δραματοποίηση (βλ. ενδεικτικό σενάριο, σελ.4). Τα μέλη κάθε ομάδας αλλά και όλες οι ομάδες μαζί συζητούν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους χρησιμοποιώντας παράλληλα τα εργαλεία και τα αντικείμενα της μακέτας για να διεξάγουν τις εργασίες μιας ανασκαφής. 5. Αφού ολοκληρωθούν τα στάδια της ανασκαφής τελικό προϊόν μπορεί να είναι η δημιουργία ενός ημερολογίου ανασκαφής από όλη την ομάδα σύμφωνα με το προτεινόμενο πρότυπο στο τέλος της δραστηριότητας. Το ημερολόγιο, εκτός από παρατηρήσεις, συμπεράσματα και πρόχειρα σχέδια, μπορεί να περιλαμβάνει φωτογραφίες του χώρου της ανασκαφής ή των ευρημάτων. Το ημερολόγιο ανασκαφής μπορεί να αναρτηθεί στη γωνιά της «Αρχαιολογίας» της τάξης. Επίσης, μπορεί να δημιουργηθεί μια έκθεση με τα ευρήματα της ανασκαφής, ένα φωτογραφικό λεύκωμα, εικαστικές δημιουργίες (π.χ. κολάζ ή μόμπιλο με τα σχέδια των ευρημάτων) ή να πραγματοποιηθεί μια εκδήλωση στην οποία τα παιδιά θα παρουσιάσουν τα τελικά προϊόντα των εργασιών τους. 6. Τέλος, όλες οι ομάδες συζητούν μεταξύ τους και με τον/την εκπαιδευτικό για τις δυσκολίες και τα προβλήματα που αντιμετώπισαν καθ όλη τη διάρκεια της δραστηριότητας (α και β μέρος). Αξιολογούνται οι προσπάθειες όλων των ομάδων αλλά και κάθε παιδιού ξεχωριστά, καθώς και ο βαθμός επίτευξης των στόχων που τέθηκαν αρχικά. 3\n4 1. Ενδεικτικό σενάριο α) Οι αρχαιολόγοι συζητούν μεταξύ τους και αποφασίζουν ποιο μέρος του χώρου θα ανασκάψουν. Αφού αποφασίσουν σχετικά με το σημείο, καθαρίζουν το χώρο από φυτά ή κατασκευές που εμποδίζουν (π.χ. η φακή που φύτρωσε). Χωρίζουν το χώρο σε τετράγωνα τοποθετώντας ξύλινα καλαμάκια και σπάγκους. Ορίζουν τα τετράγωνα με αριθμούς και γράμματα χρησιμοποιώντας κομματάκια από χαρτόνι. (βλ. Εικόνα 1) β) Οι εργάτες χρησιμοποιούν φτυαράκια, κουτάλια, κουβαδάκια και σακούλες σκουπιδιών. Σκάβουν το χώμα προσεκτικά και το απομακρύνουν. Συνεργάζονται με τους αρχαιολόγους και αναφέρουν τις παρατηρήσεις τους σχετικά με τα αντικείμενα που διακρίνουν. γ) Οι αρχαιολόγοι παρατηρούν το χώμα, το χρώμα, την υφή και τη σύστασή του και καταγράφουν σημειώσεις και σχόλια. Χρησιμοποιούν το κόσκινο ή το σουρωτήρι για τα μικρά ευρήματα που διακρίνουν. Καθαρίζουν με προσοχή τα ευρήματα με τα πινέλα και τις οδοντόβουρτσες. Τοποθετούν κάθε εύρημα σε ξεχωριστό σακουλάκι. Κολλάνε πάνω του ένα καρτελάκι στο οποίο γράφουν το σημείο όπου βρέθηκε. δ) Οι συντηρητές πλένουν και στεγνώνουν προσεκτικά τα ευρήματα. Αφού στεγνώσουν, συγκολλούν τα κομμάτια, χρησιμοποιώντας κόλλα ή χαρτοταινία. ε) Οι αρχαιολόγοι μελετούν και καταγράφουν τα ευρήματα. στ) Οι αρχιτέκτονες σχεδιάζουν τα ευρήματα. ζ) Οι φωτογράφοι τραβούν φωτογραφίες καθ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Φωτογραφίζουν το χώρο της ανασκαφής, το σπίτι, τα ευρήματα από τη στιγμή της αποκάλυψής τους μέχρι και τη συγκόλλησή τους κ.τ.λ Α Β Γ 3Γ Δ Ε Εικόνα 1. 4\n5 2. Ενδεικτικό πρότυπο για το ημερολόγιο της ανασκαφής Στις επόμενες σελίδες ακολουθεί ένα ενδεικτικό ημερολόγιο ανασκαφής που μπορείτε να εκτυπώσετε και να χρησιμοποιήσετε. Σημείωση Το ημερολόγιο ανασκαφής μπορεί να περιλαμβάνει και άλλα στοιχεία. Για παράδειγμα, την κατάσταση διατήρησης του αντικειμένου, δηλαδή, αν είναι το αντικείμενο ολόκληρο ή σπασμένο, αν έχει φθορές, το χρώμα, τις διαστάσεις, τη χρήση του, το μέρος του σπιτιού στο οποίο βρέθηκε κ.ά. Οι ομάδες μπορούν να συζητήσουν μεταξύ τους και να αποφασίσουν σε συνεργασία με τον/την εκπαιδευτικό ποια στοιχεία θα συμπεριλάβουν. Η δραστηριότητα «14. Κατασκευάστε μια μακέτα ανασκαφικού σκάμματος και παίξτε «ανασκαφή!» της θεματικής ενότητας «Αρχαιολογία, ένα κλειδί για την πύλη του χρόνου» δημιουργήθηκε και ψηφιοποιήθηκε το 2015 για την Πράξη με κωδικό MIS «Επικαιροποίηση και ψηφιοποίηση πολιτιστικού εκπαιδευτικού υλικού για την ενίσχυση της εκπαιδευτικής διαδικασίας», που υλοποιήθηκε στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Εκπαίδευση και Διά Βίου Μάθηση» και συγχρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο) και από εθνικούς πόρους. 5\n6 ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥΣΕΙΩΝ, ΕΚΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΤΜΗΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΝΑΣΚΑΦΗΣ Ημερομηνία ανασκαφής Χώρος ανασκαφής Στρωματογραφία (στρώματα χώματος) Στρώμα 1 ο Στρώμα 2 ο Χρώμα Υφή Σύσταση Κατηγορίες Ευρημάτων Υλικό Πέτρα Πηλός Μέταλλο Κοχύλι Γυαλί Οστό Εύρημα 1 ο Εύρημα 2 ο Εύρημα 3 ο Εύρημα 4 ο Εύρημα 5 ο Εύρημα 6 ο Εύρημα 7 ο\n7 ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΜΟΥΣΕΙΩΝ, ΕΚΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΤΜΗΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΑΝΑΣΚΑΦΗΣ Σκίτσο ή Φωτογραφία του σκάμματος Σκίτσο ή Φωτογραφία των ευρημάτων Άλλες παρατηρήσεις - Σχόλια Αρχαιολόγοι Αρχιτέκτονες Συντηρητές Φωτογράφοι Εργάτες Ονόματα Ομάδων


ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ - ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ. Πρόλογος - PDF\nΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ - ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ. Πρόλογος\nDownload "ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ - ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ. Πρόλογος"\n1 ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ - ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ Ο ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Πρόλογος ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ προσπάθειες για την επαναπροσέγγιση του χριστιανικού κόσμου είναι φυσικό να έχουν ευρύτατη αποδοχή, επειδή, αφενός, αποτελούν την ανθρώπινη συμβολή στην ιερή υπόθεση της ενότητας και, αφετέρου, διεξάγονται σε μια εποχή που ο κόσμος, κατακερματισμένος από πολύμορφες αντιθέσεις, αναζητεί με αγωνία ενοποιητικά στοιχεία. Οι προσπάθειες αυτές, ωστόσο, έχουν αποδειχθεί μέχρι σήμερα απογοητευτικά αναποτελεσματικές. Όχι μόνο δεν εμπνέουν πλέον καμιά αισιοδοξία, αλλά και προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία, καθώς έχουν γίνει ήδη κατάδηλες οι επιζήμιες συνέπειές τους: α) άμβλυνση της ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας, διαιρέσεις και σχίσματα στο πλήρωμα της Εκκλησίας μας. β) σύγχυση, αποθάρρυνση και αποπροσανατολισμός στους ετεροδόξους που αναζητούν την αυθεντικότητα της πίστεως. Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί έκφραση αυτής της ανησυχίας μας, αφού ο διάλογος ανάμεσα στην Ορθοδοξία και τον Παπισμό* δεσπόζει στις διαχριστιανικές σχέσεις και, επιπλέον, η συνύπαρξη Ορθοδόξων και Παπικών στις πολυπολιτισμικές πλέον κοινωνίες μας λειτουργεί ως πρόκληση για κάθε ορθόδοξη συνείδηση. Ακολουθώντας την πατερική μας παράδοση, η οποία μας έχει διδάξει να «αγαπώμεν εν αλήθεια» και να «αληθεύωμεν εν αγάπη», επιχειρούμε να σκιαγραφήσουμε με νηφαλιότητα και υπευθυνότητα το πρόσωπο του Παπισμού. Έτσι, πιστεύουμε, θα φωτιστούν τα αμετάθετα όρια της Εκκλησίας από την αίρεση, της αλήθειας από την πλάνη. Γιατί είναι γεγονός ότι τα όρια αυτά γίνονται όλο και πιο δυσδιάκριτα. Όχι μόνο επειδή στη ζωή των Ορθοδόξων έχει υπεισέλθει ο δυτικός πολιτισμός, ο διαμορφωμένος από τον παραποιημένο Χριστιανισμό της Δύσεως, αλλά και επειδή στις μέρες μας διαδίδονται οι ιδέες και αντιλήψεις της "Νέας Εποχής", που θέλει όλες τις θρησκείες να οδηγούν εξίσου στον ίδιο τάχα Θεό. Για τους Ορθοδόξους η καθαρότητα της πίστεως αποτελεί το ασάλευτο θεμέλιο στον αγώνα τους για τη θέωση: Η ορθή πίστη είναι «το μέγα και πρώτον της\n2 σωτηρίας φάρμακον» (όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής). Αλλά και για τους ετερόδοξους αδελφούς μας η ακριβής οριοθέτηση της αλήθειας δείχνει τον δρόμο της επιστροφής στον πατρικό τους οίκο, την Ορθόδοξη Εκκλησία. Η αποκοπή της δυτικής Χριστιανοσύνης από το σώμα της Εκκλησίας δεν προήλθε από διοικητικές ή εθιμικές απλώς διαφοροποιήσεις, αλλά από μια βαθιά αλλοίωση του εκκλησιαστικού βιώματος, η οποία και δημιούργησε ένα χάσμα ζωής ανάμεσα σε δύο κόσμους. Το αυτονόητο χρέος του σεβασμού των διαφορετικών πιστευμάτων, οι ανυπόκριτα φιλόφρονες διαθέσεις και οι ευσεβείς ενωτικοί πόθοι δεν μας δίνουν το δικαίωμα να παρασιωπούμε ή να συσκοτίζουμε αυτή την πραγματικότητα. Διασώζονται, βέβαια, και σήμερα στην παπική Δύση υπολείμματα της πατερικής παραδόσεως, κυρίως στον χώρο του μοναχισμού. Και αναμφίβολα υπάρχουν πολλοί ταπεινοί μοναχοί ή απλοί πιστοί, που αφιερώνουν τη ζωή τους στην προσευχή και σε έργα αγάπης. Ωστόσο, τα όσα θετικά στοιχεία διατηρήθηκαν στη δυτική παράδοση, δεν στάθηκαν ικανά να αποτρέψουν τη διαστρέβλωση του Χριστιανισμού και τη μετάλλαξη της Εκκλησίας της Ρώμης σε κοσμικό κράτος με θεοκρατικό καθεστώς, μετάλλαξη που αναπόφευκτα επακολούθησε την εξέλιξη του παπικού θεσμού. Παραδίδοντας το τεύχος τούτο στους αδελφούς μας, σε εποχή που ο συγκρητισμός και η εκκοσμίκευση έχουν ναρκώσει την εκκλησιαστική συνείδηση των περισσοτέρων από εμάς, ευχόμαστε να συναισθανθούμε όλοι το χρέος αλλά και να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμη που έχουμε ως φύλακες και προασπιστές της Ορθοδοξίας. Αυτό το χρέος και αυτή τη δύναμη επισημαίνουν οι πατριάρχες της Ανατολής στην ιστορική Εγκύκλιό τους του 1848: «Παρ' ημίν ούτε Πατριάρχαι ούτε Σύνοδοι εδυνήθησάν ποτε εισαγαγείν νέα, διότι ο υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις εθέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και ομοειδές τω των Πατέρων αυτού». * Δεν χρησιμοποιούμε τον όρο Ρωμαιοκαθολικισμός, επειδή είναι ιστορικά αθεμελίωτος και θεολογικά ανακριβής: Από τις αρχές του 2ου αι. η αδιαίρετη Μία Εκκλησία του Χριστού ονομάζεται, όπως την ομολογούμε και στο Σύμβολο της Πίστεως, Καθολική, επειδή κατέχει το καθ' όλου της πίστεως, δηλαδή την πληρότητα της αλήθειας. Επίσης, αφότου, το 330, η Νέα Ρώμη/Κωνσταντινούπολη έγινε πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο όρος Ρωμαίος ή Ρωμηός δήλωνε κάθε ορθόδοξο πολίτη της, ανεξάρτητα από τη φυλετική καταγωγή του. Έτσι, Ρωμαιο-Καθολικοί κυριολεκτικά είναι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, ως Ρωμαίοι-Ρωμηοί, δηλαδή απόγονοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και ως Καθολικοί, δηλαδή μέλη της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία συνεχίζει να κατέχει το καθ' όλου της πίστεως. Απεναντίας, οι Παπικοί, μετά την κατάληψη του θρόνου της Ρώμης από τους Φράγκους (1009), δεν είναι Ρωμαίοι αλλά Φραγκολατίνοι. Και μετά την έκπτωσή τους από την καθολικότητα (δηλαδή την πληρότητα) της πίστεως, λόγω της αποδοχής σωρείας αιρετικών δοξασιών, δεν είναι Καθολικοί αλλά αιρετικοί. Μολαταύτα, μετά το οριστικό Σχίσμα (1054), σφετερίστηκαν αυτούς τους όρους. Οι ορθόδοξοι λαοί, πάντως, μέχρι τον 19ο αι. γνώριζαν καλά ότι Ρωμαίος- Ρωμηός και Καθολικός σημαίνει Ορθόδοξος, γι' αυτό και τους αιρετικούς της Δύσεως τους ονόμαζαν Λατίνους, Παπιστές κ.ά. Η σύγχυση που παρατηρείται σήμερα στην ορολογία, δημιουργήθηκε στις αρχές του 20ού αι., με την εμφάνιση του Οικουμενισμού. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ Ο Παπισμός Η Εκκλησία, κατά την πρώτη χιλιετία του ιστορικού της βίου, διατήρησε την ενότητά της σε Ανατολή και Δύση, παρ' όλους τους περιστασιακούς κλυδωνισμούς που δημιουργούσαν οι αιρέσεις, τα σχίσματα και οι ποικίλες διχοστασίες. Η απόσχιση της δυτικής Χριστιανοσύνης από τον κορμό της Μιας, Αγίας, Καθολικής\n3 και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού, όπως αύτη οριστικοποιήθηκε το 1054, υπήρξε η τραγική κατάληξη μακραίωνων διεργασιών, στον χώρο της Δυτικής Ευρώπης, σε τρία διαπλεκόμενα επίπεδα: α) το θεολογικό, β) το εκκλησιολογικό και γ) το πολιτικό. Α'. Το θεολογικό. Τα σπέρματα της θεολογικής διαφοροποιήσεως της Δύσεως βρίσκονται στα συγγράμματα του ιερού Αυγουστίνου ( ), επισκόπου Ιππώνος της Βόρειας Αφρικής. Ο ιερός Αυγουστίνος αγνοούσε την ελληνική γλώσσα και τα έργα των Ελλήνων Πατέρων, πάνω στα οποία στηρίχθηκε η θεολογία των πρώτων Οικουμενικών Συνόδων (Μ. Αθανασίου, Μ. Βασιλείου, Γρηγορίου Θεολόγου, Γρηγορίου Νύσσης κ.ά.). Έτσι, επηρεασμένος από τον Νεοπλατωνισμό και τις αρχές του Ρωμαϊκού Δικαίου, διατύπωσε στα θεολογικά του έργα ορισμένες απόψεις, ξένες προς το βίωμα της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, όπως, για παράδειγμα, την ταύτιση ουσίας και ενεργειών στον Θεό, την εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και από τον Υιό (Filioque) κ. ά. Β'. Το εκκλησιολογικό. Η αρχαία Εκκλησία δεχόταν τιμητικά ως πρώτο στην τάξη, σε σχέση με τους άλλους επισκόπους, τον επίσκοπο της Ρώμης, καθώς η πόλη αυτή ήταν η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Δεν έπαυε όμως ο πάπας, μέσα στα πλαίσια του συνοδικού θεσμού, να είναι ίσος με όλους τους άλλους επισκόπους (primus inter pares=πρώτος μεταξύ ίσων). Αργότερα, αφού η πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας μεταφέρθηκε στην Ανατολή, η Δ' Οικουμενική Σύνοδος (451) αναγνώρισε στον επισκοπικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως «πρεσβεία τιμής» ίσα με εκείνου της Ρώμης. Το επεκτατικό και συγκεντρωτικό πνεύμα της αρχαίας Ρώμης, όμως, επηρέασε αρκετούς πάπες, οι οποίοι από νωρίς άρχισαν να εκλαμβάνουν το πρωτείο τιμής ως πρωτείο δυνάμεως και εξουσίας, παρεμβαίνοντας ποιμαντορικά σε άλλες τοπικές Εκκλησίες και διεκδικώντας ηγεμονία σε όλη την Εκκλησία. Στους πρώτους αιώνες, ωστόσο, οι εξουσιαστικές αυτές φιλοδοξίες των παπών αποτελούσαν περιστασιακές παρεκτροπές και εξέφραζαν συνήθως προσωπικές αδυναμίες. Γ'. Το πολιτικό. Από τα τέλη του 4ου αι. μέχρι και τον 6ο αι. διάφορα γερμανικά φύλα σε κατάσταση πρωτογονισμού (Φράγκοι, Γότθοι, Λογγοβάρδοι, Βάνδαλοι κ.ά.) πλημμυρίζουν και καταλαμβάνουν τις ευημερούσες επαρχίες της δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αιχμαλωτίζουν τους εγχώριους πληθυσμούς τους και αλλάζουν ριζικά την κοινωνικοπολιτιστική τους κατάσταση. Οι βάρβαροι έποικοι -από τους οποίους πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζουν οι Φράγκοι-, στην προσπάθειά τους να εκπολιτιστούν, ασπάζονται τον Χριστιανισμό, αναμειγνύοντάς τον, όμως, με ειδωλολατρικά στοιχεία. Μ' έναν τέτοιο προβληματικό Χριστιανισμό εισέρχονται και στην Ιερωσύνη, εκτοπίζοντας σταδιακά τους Ρωμαίους ιεράρχες από την εκκλησιαστική διοίκηση. Οι Φράγκοι αυτοί επίσκοποι ζουν όπως και οι λαϊκοί «ευγενείς» της εποχής τους (κόμητες, δούκες κ.ά.): Ασκούν κοσμική εξουσία, συμμετέχουν σε στρατιωτικές αποστολές, φορούν πολεμικές στολές κ.λπ. Να πώς περιγράφει ο άγιος Βονιφάτιος, σε επιστολή του προς τον πάπα Ζαχαρία, το 741, την εκκλησιαστική κατάσταση στη Γαλλική Ρωμανία, όπου είχαν επικρατήσει οι Φράγκοι επίσκοποι: «Η θρησκεία καταπατείται. Οι Φράγκοι επίσκοποι για ογδόντα χρόνια δεν έχουν συνέλθει σε σύνοδο ούτε και\n4 έχουν αρχιεπίσκοπο. Οι περισσότεροι επισκοπικοί θρόνοι δίνονται σε φιλάργυρους λαϊκούς ή μοιχούς κληρικούς, που συμμετέχουν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις με πλήρη πολεμική εξάρτυση, σφάζοντας αδιάκριτα με τα χέρια τους χριστιανούς και ειδωλολάτρες» 1. Μπροστά σ' αυτό το ζοφερό τοπίο, που δημιούργησε η βαρβαρική επέλαση, ο επίσκοπος της Ρώμης στέκεται, κατά κανόνα, στο ύψος της πνευματικής του αποστολής και αναλαμβάνει εθναρχικό ρόλο για την προστασία των υπόδουλων Ρωμαίων. Κάποιοι πάπες, όμως, για να ενισχύσουν τον θρόνο τους, ακολουθούν κοσμική τακτική. Προβάλλουν εμφαντικά την εκκλησιαστική τους αυθεντία, παρουσιάζουν ηγεμονικές τάσεις και περιβάλλονται πολιτικές εξουσίες. Το 754, μάλιστα, ο πάπας Στέφανος Β' αποδέχεται την πολιτική αυτονομία της Εκκλησίας της Ρώμης, που του προσφέρει ο βασιλιάς των Φράγκων Πιπίνος ο Βραχύς. Έτσι έχουμε την ίδρυση του πρώτου παπικού κράτους. Αργότερα, ο Νικόλαος Α' ( ), ο πρώτος φραγκόφιλος Ρωμαίος πάπας, συγκεντρώνει στο πρόσωπό του την ανώτατη εκκλησιαστική και πολιτική εξουσία. «Ο Νικόλαος θεωρεί τον εαυτό του αυτοκράτορα όλου του κόσμου», ομολογούσαν οι σύγχρονοί του. Τον 8ο αι. ο βασιλιάς των Φράγκων Κάρολος ο Μέγας (Καρλομάγνος, ) με τη δύναμη των όπλων ενώνει όλους σχεδόν τους λαούς της Δυτικής Ευρώπης και φιλοδοξεί να αναδείξει μια καινούργια αυτοκρατορία, διεκδικώντας το όνομα και την αίγλη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας της Ανατολής. Για τον σκοπό αυτό οργανώνει μεθοδευμένα τη σύγκρουση Ανατολής- Δύσεως με μια στρατηγική που περιλαμβάνει τα εξής δύο σκέλη: 1) Απόρριψη της Ορθοδοξίας και δημιουργία ενός διαφορετικού Χριστιανισμού, που θα τονίζει την πολιτισμική ιδιαιτερότητα της νέας αυτοκρατορίας. Αυτός ο φράγκικος Χριστιανισμός, τον οποίο σχεδιάζουν οι σύμβουλοι του Καρλομάγνου, θεμελιώνεται σε θεολογικές διατυπώσεις του ιερού Αυγουστίνου και εκφράζεται με νέες μορφές και τύπους της εκκλησιαστικής πρακτικής: Βάπτισμα με ραντισμό, υποχρεωτική αγαμία του κλήρου, στέρηση των λαϊκών από την κοινωνία του Ποτηρίου, ξύρισμα των κληρικών κ.ά. Στα πλαίσια της αντορθόδοξης τακτικής, οι Φράγκοι επίσκοποι, το 794 (Σύνοδος της Φραγκφούρτης), καταδικάζουν τις αποφάσεις της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου (787) για την τιμητική προσκύνηση των εικόνων και το 809 (Σύνοδος του Άαχεν), προσθέτουν στο ιερό Σύμβολο της Πίστεως το Filioque. Τα δύο αυτά γεγονότα αποτελούν το πρώτο στάδιο του σχίσματος ανάμεσα στους Φράγκους κατακτητές και τους ορθόδοξους Ρωμηούς. 2) Ανθελληνική πολιτική, αφού ο Ελληνισμός αποτελούσε την ιστορική σάρκα της Ορθοδοξίας και συστατικό στοιχείο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι πολιτιστικά μειονεκτικοί Φράγκοι, λοιπόν, αρχίζουν να συκοφαντούν τον ελληνικό πολιτισμό ως πολιτισμό πλάνης και να αποκαλούν τους Έλληνες Γραικούς, προσδίδοντας όμως στο αρχαίο αυτό όνομά τους χλευαστικό περιεχόμενο (γραικός = αιρετικός, απατεώνας).\n5 Στη μεθοδευμένη επίθεση των Φράγκων, η Εκκλησία της Ρώμης αγωνίζεται να μείνει πιστή στην πρωτοχριστιανική παράδοση και την ελληνική της συνέχεια, διατηρώντας εκκλησιαστική κοινωνία με όλα τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία της Ανατολής. Έτσι, για παράδειγμα, το 816 ο πάπας Λέων Γ' αρνήθηκε την προσθήκη του Filioque και, για να διαφυλαχθεί αλώβητο το Σύμβολο της Πίστεως από τις φράγκικες παραποιήσεις, διέταξε να χαραχθεί το αυθεντικό κείμενο σε αργυρές πλάκες, που εντοιχίστηκαν στον ναό του Αγίου Πέτρου με την επιγραφή: «Αυτές εγώ, ο Λέων, τις τοποθέτησα από αγάπη και για διαφύλαξη της ορθοδόξου πίστεως». Αργότερα, εκπρόσωποι του πάπα Ιωάννου Η' συμμετείχαν στη Σύνοδο της Κων/πόλεως ( ), η οποία για την Ορθοδοξία είναι η Η' Οικουμενική και στην οποία, υπό την προεδρία του πατριάρχου Κων/πόλεως αγίου Φωτίου του Μεγάλου, καταδικάστηκαν οι φράγκικες αιρέσεις για τις εικόνες και το Filioque. Τον 10ο αι. οι Φράγκοι εντείνουν την πολεμική κατά των ορθοδόξων Ρωμαίων της Δύσεως, στοχεύοντας στην κατάληψη του παπικού θρόνου. Τελικά, το 1009 καταλαμβάνουν το Ορθόδοξο Πατριαρχείο της Ρώμης και ανεβάζουν στον θρόνο τον Φράγκο πάπα Σέργιο Δ', ο οποίος προσθέτει στο Σύμβολο της Πίστεως το αιρετικό Filioque. Τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία της Ανατολής απαντούν με τη διαγραφή του ονόματός του από τα Δίπτυχα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, οπότε το Σχίσμα γίνεται πραγματικότητα. Στις 16 Ιουλίου του 1054, ο επικεφαλής της παπικής αντιπροσωπείας καρδινάλιος Ουμβέρτος κατέθεσε στην αγία Τράπεζα του ναού της Αγίας Σοφίας, στην Κωνσταντινούπολη, τον αφορισμό της ανατολικής Χριστιανοσύνης. Με την πράξη του αυτή, η φράγκικη Χριστιανοσύνη οριστικοποιούσε τον χωρισμό της από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Δεν ήταν η αρχή αλλά η επιβεβαίωση ενός σχίσματος που είχε καλοσχεδιαστεί 260 χρόνια νωρίτερα στην αυλή του Καρλομάγνου. ενός σχίσματος που «δεν έγινε μεταξύ δυτικών και ανατολικών Ρωμαίων», όπως πολλοί νομίζουν, «αλλά μεταξύ Φράγκων και Ρωμαίων» (καθηγ. π. Ιωάννης Ρωμανίδης). ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ Από τη στιγμή που το πρωτόθρονο Πατριαρχείο της Ρώμης αποκόπηκε από το σώμα του Χριστού, στερήθηκε πλέον τη θεία χάρη, με συνέπεια τη σταδιακή αποσύνθεσή του. Καθώς σημειώνει χαρακτηριστικά ο άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, «η Δυτική Εκκλησία έχασε την πνευματική της ελευθερία, έχασε τον στολισμό της, κλονίσθηκε από τα θεμέλιά της, στερήθηκε τον πλούτο της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, την παρουσία του Χριστού. Τελικά κατάντησε ένα σώμα βουβό, χωρίς πνεύμα και ψυχή». Γι' αυτό στους επόμενους αιώνες ακολουθεί έναν αλλοτριωτικό κατήφορο δίχως ελπίδα επιστροφής, οδηγώντας τον άνθρωπο της Δύσεως στην απογοήτευση, το υπαρξιακό κενό και το αδιέξοδο. Α'. Λίγα μόλις χρόνια μετά το Σχίσμα, το 1075, ο πάπας Γρηγόριος Ζ' προβάλλει -στις περίφημες Παπικές Υπαγορεύσεις του- τις αξιώσεις του παπικού θρόνου για την απόλυτη κυριαρχία του κόσμου: «Η Ρωμαϊκή Εκκλησία ιδρύθηκε από τον ίδιο τον Θεό. Ο πάπας είναι ο απόλυτος κύριος της παγκόσμιας Εκκλησίας. Διορίζει και καθαιρεί επισκόπους. Μόνο αυτός μπορεί να συγκαλέσει Οικουμενική Σύνοδο. Οι αντιπρόσωποί του είναι ανώτεροι από τους επισκόπους. Μόνο αυτός χρησιμοποιεί τα αυτοκρατορικά διάσημα. Οι πρίγκιπες οφείλουν να του φιλούν τα πόδια. Έχει το δικαίωμα να καθαιρεί τους\n6 αυτοκράτορες. Χωρίς τη δική του έγκριση κανένα βιβλίο δεν είναι έγκυρο. Οι αποφάσεις του δεν ακυρώνονται από κανέναν αυτός μόνος μπορεί να ακυρώνει τις αποφάσεις όλων των άλλων. Ο πάπας δεν μπορεί να κριθεί από κανέναν. Η αγιότητά του είναι εξασφαλισμένη χάρη στις αρετές του αγίου Πέτρου. Η Ρωμαϊκή Εκκλησία δεν σφάλλει ποτέ, ούτε και πρόκειται ποτέ να σφάλει 2. Μ' αυτές τις θέσεις του πάπα Γρηγορίου Ζ' αρχίζουν οι σκληροί αγώνες της «Εκκλησίας» της Ρώμης για τη θρησκευτική, πολιτική και κοινωνική επιβολή της στους χριστιανικούς λαούς της Δύσεως (αγώνας περί περιβολής), που διαρκούν 200 περίπου χρόνια. Τελικά, ο πάπας συγκεντρώνει στα χέρια του κάθε εξουσία -πνευματική, πολιτική, νομοθετική, δικαστική. Είναι η πρώτη εμφάνιση του ολοκληρωτισμού στην Ευρώπη. Β'. Το 1095 ο πάπας Ουρβανός Β', με το σύνθημα «Το θέλει ο Θεός», ξεσήκωσε ολόκληρη τη δυτική Χριστιανοσύνη σε ιερό πόλεμο κατά των Μουσουλμάνων που κατείχαν τους Αγίους Τόπους. Πρόκειται για τις Σταυροφορίες, τις οποίες η Ανατολή έζησε εφιαλτικά ως βαρβαρικές επιδρομές (βλ. παρακάτω, ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ). Γ'. Τον 12ο και τον 13ο αι. η Λατινική «Εκκλησία» ιδρύει στα μοναστήρια των μεγάλων πόλεων ειδικές σχολές, όπου διδάσκεται η σχολαστική θεολογία. Οι σχολαστικοί θεολόγοι παραθεωρούν την αποκαλυπτική και εμπειρική πίστη της Εκκλησίας, στηρίζονται στην αριστοτελική φιλοσοφία και προσπαθούν να διερευνήσουν τα μυστήρια του Θεού με την ανθρώπινη λογική και τον στοχασμό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πίστη σ' έναν διαστρεβλωμένο, φανταστικό θεό, τον οποίο ο άνθρωπος της Δύσεως καλείται να προσεγγίσει με τις νοητικές του ικανότητες. Έτσι, η χριστιανική πίστη από βιωματική σχέση με τον Θεό ξεπέφτει σ' ένα αφηρημένο μεταφυσικό ιδεολόγημα, το οποίο η «Εκκλησία»-κράτος αναλαμβάνει να περιβάλει με την αυθεντία της και να προστατεύσει ή και να επιβάλει με την εξουσία της. Τελικά, με τον σχολαστικισμό, η Δύση απομακρύνεται οριστικά από τη γνησιότητα του εκκλησιαστικού βίου, και στον πολιτισμό της υπερισχύουν η νοησιαρχία, ο ορθολογισμός και ο ατομοκεντρισμός. Έχει εύστοχα επισημανθεί ότι «ο δυτικός Χριστιανισμός δεν είναι η Εκκλησία του Θεού Λόγου αλλά η θρησκεία του ορθού λόγου» (π. Μιχαήλ Καρδαμάκης). Δ'. Τον 13ο αι. διατυπώνεται από τους σχολαστικούς θεολόγους το αξίωμα ότι η εκκλησιαστική ηγεσία είναι αλάθητη. Την ίδια εποχή (1233) ο πάπας Γρηγόριος Θ' ιδρύει τον θεσμό της Ιεράς Εξετάσεως, για την οργανωμένη καταδίωξη και εξουδετέρωση όσων αμφισβητούν την παπική αυθεντία. Ένας μηχανισμός τρόμου και φρίκης απλώνεται σταδιακά σ' όλη την Ευρώπη. Ταυτόχρονα η εξουσία του κλήρου ενισχύεται, ενώ ο λαός παραγκωνίζεται και βυθίζεται στην αμάθεια (κληρικαλισμός). Ε'. Η βαθιά εκκοσμίκευση της Δυτικής «Εκκλησίας» κλόνισε την πίστη μυριάδων Χριστιανών και δημιούργησε κύματα αντιδράσεων. Το εμπόριο του πάπα με τα συγχωροχάρτια έδωσε την αφορμή, το 1517, να ξεσπάσει σαν ηφαίστειο η απαίτηση για αλλαγή. Ο μοναχός Μαρτίνος Λούθηρος ηγήθηκε ενός πολυπληθούς κινήματος, της Μεταρρυθμίσεως, που αποσχίστηκε από την Παπική «Εκκλησία». Οι αποσχισθέντες ονομάστηκαν Διαμαρτυρόμενοι (Προτεστάντες). Σύντομα σχηματίστηκαν και άλλες παρόμοιες προτεσταντικές ομάδες. Μεταξύ Παπικών και Διαμαρτυρομένων δημιουργήθηκε αγεφύρωτο μίσος, με συγκρούσεις, πολέμους και εγκλήματα. Στη Γαλλία, τη φοβερή Νύχτα του αγίου Βαρθολομαίου (23 προς\n7 24 Αυγούστου 1572), οι Παπικοί έσφαξαν χιλιάδες Προτεστάντες. Αποκορύφωμα των θρησκευτικών πολέμων υπήρξε ο Τριακονταετής Πόλεμος ( ), ο οποίος συντάραξε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη. ΣΤ'. Στο πέρασμα των αιώνων, οι λαοί της Ευρώπης έζησαν στο πρόσωπο του Παπισμού έναν Χριστιανισμό που δεν ελευθερώνει την ανθρώπινη ύπαρξη αλλά την καταδυναστεύει. Γι' αυτό σύντομα οδηγήθηκαν στον αγνωστικισμό και την αθεΐα. Η Αναγέννηση αρχικά (14ος-16ος αι.) και ο Διαφωτισμός αργότερα (18ος αι.) απορρίπτουν τον φράγκικο θεό, διατηρούν όμως τον ανθρωποκεντρικό προσανατολισμό του Παπισμού και διακηρύσσουν την αυτοθεοποίηση του ανθρώπου. Τον 19ο αι. ακούγεται πλέον καθαρά το κήρυγμα του θανάτου του Θεού από τον Νίτσε και τους διαδόχους του: «Ο Θεός πέθανε, η πίστη στον χριστιανικό Θεό δεν είναι πια πιστευτή...». Έχει σωστά επισημανθεί από πολλούς ότι όλα τα σύγχρονα αθεϊστικά συστήματα της Δύσεως -φιλοσοφικά, κοινωνικά, πολιτικά- είναι καρποί της σχολαστικής μεταφυσικής και του παπικού ολοκληρωτισμού. Ζ'. Τους δύο τελευταίους αιώνες η Ρώμη, αντί να διδαχθεί από τα λάθη του παρελθόντος, σκληραίνει περισσότερο τη στάση της. Η Α' Βατικανή Σύνοδος (1870) επιβάλλει ως απαράβατο δόγμα πίστεως το πρωτείο εξουσίας και το αλάθητο του πάπα. Πρόκειται για την τελειωτική πτώση της Δυτικής «Εκκλησίας». Ο Χριστός, η μόνη αλάθητη Κεφαλή της Εκκλησίας, εξορίζεται από τη γη, και τη θέση Του καταλαμβάνει ο ειδωλοποιημένος ποντίφηκας της Ρώμης! Στη διαμαρτυρία καρδιναλίου για την αντιπαραδοσιακότητα του νέου δόγματος, ο πάπας Πίος Θ' αντιτάσσει τον παροιμιώδη του λόγο: «Η παράδοση είμαι εγώ»! Από τους Λατίνους που διαφωνούν με τη δογματοποίηση του παπικού απολυταρχισμού, μια σημαντική μερίδα αποσχίζεται και δημιουργεί την «Παλαιοκαθολική Εκκλησία». Η Β' Βατικανή Σύνοδος ( ), παρόλο που επαγγέλλεται την ανακαίνιση, διατηρεί το αλάθητο του πάπα και το επεκτείνει σε όλες τις αποφάσεις του. Ταυτόχρονα, η ίδια Σύνοδος καλεί τους Χριστιανούς όλων των δογμάτων σε παγχριστιανική ενότητα με κέντρο, όμως, τη Ρώμη και αρχηγό τον πάπα (ρωμαιοκεντρικός/παποκεντρικός οικουμενισμός). Η'. Στα τέλη του 20ού αι. μια πρωτόγνωρη αποδιοργανωτική κρίση ξεσπάει στους κόλπους της Παπικής «Εκκλησίας». «Περιμέναμε μετά τη (Β' Βατικανή) Σύνοδο», δήλωνε ο πάπας Παύλος ΣΤ', «να ξημερώσει μια μέρα ηλιόλουστη για την Εκκλησία. Βρεθήκαμε, όμως, μέσα στη χειρότερη καταιγίδα» 3. Επιφανείς παπικοί θεολόγοι εκφράζουν ανοιχτά την αντίθεσή τους στο παπικό αλάθητο. Χιλιάδες κληρικοί, ανάμεσά τους και στελέχη του Βατικανού, εγκαταλείπουν την Ιερωσύνη, πολλοί απ' αυτούς και την πίστη. Οι μοναχικές και ιερατικές κλίσεις γνωρίζουν φοβερή μείωση. Στο Βέλγιο μόνο, κατά το διάστημα , δεν χειροτονήθηκε ούτε ένας ιερέας! 4 Σε εκκλησιαστικές σχολές, ακόμα και σε παπικά μοναστήρια, για να ξεπεραστούν τα υπαρξιακά αδιέξοδα που δημιουργούν ο ηθικισμός και η υποχρεωτική αγαμία του κλήρου, εισάγονται ο υπερβατικός διαλογισμός και η ψυχανάλυση. Αλλά και το παπικό ποίμνιο οδηγείται ραγδαία στον θρησκευτικό αποχρωματισμό και γνωρίζει μια τρομακτική ηθική κρίση. Οι παπικοί ναοί που κλείνουν ή εκποιούνται, το Ισλάμ και οι ανατολικές θρησκείες που κατακτούν έδαφος, η\n8 παραθρησκεία και ο σατανισμός που αυξάνουν τους οπαδούς τους κ.ά.π. μαρτυρούν τη δυσχερή θέση της Λατινικής «Εκκλησίας». Θ'. Τις τελευταίες δεκαετίες πληθαίνει ο αριθμός των Δυτικών που αναζητούν τη γνησιότητα της χριστιανικής ζωής στην Ορθοδοξία. Το ενδιαφέρον για την πατερική θεολογία, την ορθόδοξη λειτουργική ζωή, τον ανατολικό μοναχισμό κ.ά.π., αλλά και οι μεταστροφές στην Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι γεγονότα σημαντικά. Ωστόσο, οι εξουσιαστικοί μηχανισμοί του Βατικανού, έχοντας πια σκληρυνθεί, δεν φαίνονται πρόθυμοι να αρνηθούν το παρελθόν τους. Το 2005 ο φιλορθόδοξος καθηγητής Ιωσήφ Ράτσιγκερ ανέβηκε στον θρόνο της Ρώμης ως πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ', αναπτερώνοντας τις ελπίδες όσων προσδοκούσαν την ανανέωση της Δυτικής «Εκκλησίας». Σύντομα, όμως, οι σκληροπυρηνικές ενέργειες και δηλώσεις του νέου πάπα φανέρωσαν την αποκοπή του από τον βαθύτερο εαυτό του και την αδυναμία του ν' αντιληφθεί τις απαιτήσεις των καιρών. Δυστυχώς, κάθε πάπας είναι υποχρεωμένος να ακολουθεί την «αλάθητη» πορεία των προκατόχων του και να συμμορφώνεται με τα θελήματα της πανίσχυρης Παπικής Αυλής (Romano Curia), η οποία επίσης κατέχει και επιβάλλει το δικό της «αλάθητο». Παπικές κακοδοξίες 1. Το Φιλιόκβε. Σύμφωνα με τη θεία αποκάλυψη, ο Θεός διακρίνεται σε Τρία Πρόσωπα, τα οποία είναι ομοούσια, ισότιμα και ισοδύναμα μεταξύ τους. Έτσι δεν υπάρχουν τρεις Θεοί αλλά ένας. Κάθε Πρόσωπο, όμως, έχει ένα ξεχωριστό ιδίωμα, το οποίο δηλώνει τον διαφορετικό τρόπο υπάρξεώς Του: Ο Πατέρας είναι αγέννητος (είναι η μοναδική αρχή και πηγή της Θεότητος) ο Υιός είναι γεννητός (γεννάται από τον Πατέρα «προ πάντων των αιώνων»). και το Άγιο Πνεύμα είναι εκπορευτό (ούτε αγέννητο είναι ούτε γεννάται, αλλά εκπορεύεται από τον Πατέρα «προ πάντων των αιώνων»). Το Σύμβολο της Πίστεως, που καταρτίστηκε από τις Α' και Β' Οικουμενικές Συνόδους (325, 381), ομολογεί πίστη «εις το Πνεύμα το Άγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον», ακολουθώντας τα λόγια του Χριστού: «Όταν έλθη ο Παράκλητος... το Πνεύμα της αληθείας, ο παρά του Πατρός εκπορεύεται...» (Ιω. 15:26). Το 431, η Γ' Οικουμενική Σύνοδος απαγόρευσε ρητά οποιαδήποτε προσθαφαίρεση στο ιερό Σύμβολο. Οι Φράγκοι, όμως, θέλοντας να κατανοήσουν την ουσία του Θεού με τη λογική τους, παρερμήνευσαν τα λόγια του Χριστού, περιφρόνησαν τις Οικουμενικές Συνόδους και πρόσθεσαν στο Σύμβολο, μετά τη φράση «...το εκ του Πατρός εκπορευόμενον...», τη λέξη Filioque (Φιλιόκβε = και εκ του Υιού), που σημαίνει ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται και από τον Υιό. Με την προσθήκη αυτή δημιουργούνται άλυτα θεολογικά προβλήματα και σοβαρές αλλοιώσεις στην πίστη και τη ζωή της Εκκλησίας. Συγκεκριμένα: Εισάγονται στην Αγία Τριάδα δύο αρχές. Δηλαδή, προκύπτουν δύο κύριοι Θεοί (Πατέρας και Υιός) και ένας δευτερεύων (το Άγιο Πνεύμα). Επέρχεται έτσι πλήρης διάλυση του Τριαδικού δόγματος. Ο «Τριαδικός Θεός» των Παπικών δεν είναι πλέον ο αληθινός Θεός αλλά ένας πλασματικός και ανύπαρκτος θεός.\n9 Το Άγιο Πνεύμα υποτιμάται και παραγκωνίζεται από τη ζωή της Εκκλησίας και του Χριστιανού. Έτσι η Εκκλησία στερείται τον χαρισματικόαγιοπνευματικό χαρακτήρα της, επιδιώκει την κοινωνική επιβολή και το κοσμικό κύρος, υπερτονίζει την εγκόσμια οργάνωση και αποστολή της. Ο Χριστιανός, πάλι, δεν αποσκοπεί στην εσωτερική του ανακαίνιση και τη γνώση του Θεού, που πραγματοποιούνται μόνο με το Άγιο Πνεύμα, αλλά περιορίζεται στην ηθική του βελτίωση και την εξωτερική μίμηση του Χριστού. Η εξάρτηση, τέλος, του Αγίου Πνεύματος από τον Υιό έδωσε τη δυνατότητα στη Ρώμη να υποστηρίξει με κύρος ότι στον κόσμο μόνο ο πάπας, ως αντιπρόσωπος του Χριστού, έχει τη δυνατότητα να διαθέτει τις δωρεές που χορηγεί το Άγιο Πνεύμα στην Εκκλησία*. * Κατά καιρούς, σε ορθόδοξες κυρίως χώρες, οι Παπικοί απαγγέλλουν το Πιστεύω χωρίς το Filioque. Αυτό γίνεται για λόγους προπαγανδιστικούς και όχι επειδή έπαψε το Filioque να αποτελεί γι' αυτούς κορυφαίο δόγμα πίστεως. Εξάλλου, η απάλειψη μιας λέξεως από το ιερό Σύμβολο μένει χωρίς σημασία, αν δεν απορριφθεί και η σχολαστική θεολογία, που δημιούργησε το Filioque και όλες τις άλλες παπικές κακοδοξίες. 2. Οι κτιστές ενέργειες στον Θεό (κτιστή χάρη). Μία από τις μεγαλύτερες πλάνες του Παπισμού είναι το ότι ταυτίζει την άκτιστη ουσία του Θεού με τις άκτιστες ενέργειές Του. Και, επιπλέον, το ότι αποδίδει στον Θεό κτιστές ενέργειες. Κτιστές ενέργειες, όμως, έχουν μόνο τα κτίσματα. Ο άκτιστος Θεός έχει μόνο άκτιστες ενέργειες. Στην ορθόδοξη θεολογία γίνεται διάκριση της άκτιστης ουσίας του Θεού από τις άκτιστες ενέργειές Του. Με την ουσία, βέβαια, του Θεού, η οποία είναι εντελώς ακατάληπτη και ανέκφραστη, ο πιστός δεν μπορεί να έρθει σε κοινωνία. Επικοινωνεί, όμως, με τις θείες ενέργειές Του (θεία χάρη). Αυτές, όπως και η θεία ουσία, είναι άκτιστες και αδημιούργητες. Είναι δηλαδή κάτι άλλο από τη θεία ουσία, αλλά όχι κάτι άλλο από τη Θεότητα. Ο πιστός, με τη μετάνοια, την άσκηση, την προσευχή και τη συμμετοχή του στα Μυστήρια της Εκκλησίας, κοινωνεί με τις άκτιστες θείες ενέργειες, γίνεται «θείας κοινωνός φύσεως» (Β' Πέτρ. 1:4). Δηλαδή με τις άκτιστες θείες ενέργειες και κατά το μέτρο του πνευματικού του αγώνα καθαρίζεται η καρδιά του από τα πάθη, φωτίζεται ο νους του και αξιώνεται να «δει», με τρόπο μυστικό και απόρρητο, τη θεία δόξα, το άκτιστο Φως. Αυτή είναι η ησυχαστική παράδοση της Εκκλησίας μας. Οι Παπικοί, αντίθετα, δεν δέχονται άκτιστες ενέργειες στον Θεό. Πιστεύουν ότι ο Θεός είναι ουσία απρόσιτη και δεν επικοινωνεί προσωπικά με τον άνθρωπο. Ενεργεί στον κόσμο όχι άμεσα αλλά μόνο έμμεσα, με κτιστές ενέργειες. Γι' αυτούς η θεία χάρη είναι μέγεθος κτιστό, που το δημιουργεί ο Θεός για να σώσει τον άνθρωπο. Κτιστή είναι επίσης η χάρη των Μυστηρίων, όπως κτιστό ήταν και το θαβώρειο φως της Μεταμορφώσεως του Χριστού. Η διδασκαλία αυτή έχει ολέθριες συνέπειες στη ζωή του Χριστιανού. Γιατί, αν η θεία χάρη είναι πράγματι κτιστή, ο άνθρωπος δεν μπορεί να φτάσει στον αγιασμό και τη θέωση. Κι αυτό επειδή, απλούστατα, ένα κτίσμα -κτιστή ενέργεια (χάρη)- δεν είναι δυνατό να λυτρώσει και να θεώσει άλλο κτίσμα -τον άνθρωπο. Έτσι, οι Δυτικοί «δεν ομιλούν περί θεώσεως ως σκοπού της ζωής του ανθρώπου, αλλά περί ηθικής τελειώσεως- ότι οφείλουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, όχι όμως θεοί\n10 κατά χάριν. Κατά συνέπειαν η Εκκλησία δεν ημπορεί να είναι κοινωνία θεώσεως, αλλά ίδρυμα παρέχον στους ανθρώπους την δικαίωσι κατά ένα νομικιστικό και δικανικό τρόπο διά μέσου της κτιστής χάριτος. Σε τελική δηλαδή ανάλυσι, καταλύεται η ιδία η αλήθεια της Εκκλησίας ως πραγματικότης θεανθρωπίνης κοινωνίας» 5. Η δυτική θεολογία, με την άρνησή της να δεχθεί άκτιστες ενέργειες στον Θεό, αποξενώθηκε από την πατερική θεολογία, με συνέπεια να οδηγηθεί και σε πολλές άλλες κακοδοξίες. Κι αυτό γιατί οι Πατέρες της Εκκλησίας, όταν θεολογούσαν, εξέφραζαν με ανθρώπινα λόγια την εμπειρία που είχαν αποκτήσει από την κοινωνία τους με τις θεουργικές ενέργειες του Αγίου Πνεύματος (εμπειρία θεώσεως) η θεολογία τους, δηλαδή, είναι η αποκάλυψη του ίδιου του Θεού. Οι Παπικοί, όμως, επειδή δεν έχουν δυνατότητα κοινωνίας με τις άκτιστες θείες ενέργειες, θεολογούν με βάση τον ανθρώπινο στοχασμό. η θεολογία τους, δηλαδή, είναι ένα ανθρώπινο μεταφυσικό ιδεολόγημα που δεν έχει σχέση με τη θεία αλήθεια. Η βαθιά αλλοίωση που επιφέρει στη ζωή της Εκκλησίας η θεωρία για την κτιστή χάρη, απασχόλησε έντονα την Ορθόδοξη Ανατολή σε πέντε μεγάλες Συνόδους της Κων/πόλεως (14ος αι.). Σ' αυτές διατυπώθηκε ξεκάθαρα η ορθόδοξη εμπειρία, με κορυφαίο ομολογητή τον αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά. 3. Το παπικό πρωτείο εξουσίας και το αλάθητο. Εφόσον, με τις κακοδοξίες του Filioque και της κτιστής χάριτος, το Άγιο Πνεύμα υποβαθμίστηκε και ολόκληρη η Τριαδική θεότητα απωθήθηκε στον χώρο του εμπειρικά απρόσιτου, το κενό που δημιουργήθηκε έρχεται να το καλύψει ένας άνθρωπος, ο ποντίφηκας της Ρώμης. Αυτός ανακηρύσσεται αλάθητος και απόλυτος κύριος της παγκόσμιας Εκκλησίας. Για να μη νομιστεί ότι το παπικό πρωτείο εξουσίας και το αλάθητο ανήκουν πια στο παρελθόν της Δυτικής «Εκκλησίας», αναφέρουμε κάποιες πτυχές της σύγχρονης πρακτικής του πάπα και παραθέτουμε αποσπάσματα από το «Δογματικό Σύνταγμα περί Εκκλησίας» 6 της Β' Βατικανής Συνόδου (1965), που περιλαμβάνονται και στη σύγχρονη «Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας» 7 : «Ο επίσκοπος Ρώμης, με το αξίωμά του ως αντιπρόσωπος του Χριστού και ως ποιμένας όλης της Εκκλησίας, έχει πλήρη, υπέρτατη και παγκόσμια εξουσία μέσα στην Εκκλησία, την οποία μπορεί πάντοτε ελεύθερα να ασκεί». «Δεν μπορεί να υπάρξει Οικουμενική Σύνοδος, αν δεν επικυρωθεί, ή τουλάχιστον αν δεν γίνει δεκτή, από τον διάδοχο του Πέτρου». «Το αλάθητο, με το οποίο ο θείος Λυτρωτής θέλησε εφοδιασμένη την Εκκλησία του, το έχει ο επίσκοπος Ρώμης... Γι' αυτό και οι αποφάσεις του, πολύ ορθά, θεωρούνται αμετάκλητες από τον δικό τους χαρακτήρα και όχι από τη συναίνεση της Εκκλησίας... Γι' αυτό δεν έχουν ανάγκη από την επικύρωση των άλλων, ούτε επιδέχονται έκκλητο σε άλλο όργανο κρίσης». Με τον αέρα της αλάθητης εξουσίας, ο πάπας Παύλος ΣΤ' ανακήρυξε, το 1963, τη Β' Βατικανή Σύνοδο ως Οικουμενική με τα εξής λόγια: «Εγώ, λοιπόν, ο Πάπας, που συγκεντρώνω στο πρόσωπό μου και στο άγιο αξίωμά μου όλη την Εκκλησία, ανακηρύσσω τη Σύνοδο αυτή ως Οικουμενική». Και υπέγραψε τις αποφάσεις της Συνόδου με τη φράση «Εγώ ΠΑΥΛΟΣ, Επίσκοπος της Καθολικής Εκκλησίας». Αλλά και ο εκάστοτε πάπας, θεωρώντας τον εαυτό του υπερεπίσκοπο, δεν υπογράφει ως\n11 «Επίσκοπος Ρώμης» αλλά ως «Επίσκοπος της Καθολικής Εκκλησίας» (μόνος αυτός!) ή απλώς με το όνομά του, π.χ. «Βενέδικτος ΙΣΤ'». Όλοι οι επίσκοποι της Δυτικής «Εκκλησίας», σε οποιοδήποτε μέρος της γης, δεν εκλέγονται από τη συνοδό της τοπικής τους «Εκκλησίας», αλλά διορίζονται από τον πάπα και λαμβάνουν από τα δικά του χέρια το ωμοφόριο, ως δείγμα της υποταγής τους στην παπική εξουσία. Ο πάπας Ιωάννης-Παύλος Β' ( 2005) ξεπέρασε σε κινητικότητα κάθε άλλον πολιτικό και θρησκευτικό ηγέτη, προκειμένου να επιβληθεί στη διαμορφούμενη Νέα Τάξη Πραγμάτων ως ο αδιαμφισβήτητος θρησκευτικός πλανητάρχης. Θυμίζουμε, μόνο, την «προέλασή» του στις ορθόδοξες χώρες (και στην Ελλάδα, δυστυχώς), αλλά και τις ετήσιες Πανθρησκειακές Συναντήσεις, τις οποίες είχε καθιερώσει από το 1986 και στις οποίες εμφανιζόταν ως το ενοποιό κέντρο όλων των θρησκειών. Ο παποκεντρισμός της Δυτικής «Εκκλησίας» τη διατηρεί, είναι αλήθεια, σε μια οργανωτική ενότητα πέρα από εθνικά σύνορα και τοπικές παραδόσεις, και συνάμα της δίνει τη βεβαιότητα μιας παγκόσμιας δύναμης, που μπορεί να επηρεάζει και να κατευθύνει πολλές κοινωνικές ομάδες σ' ολόκληρο τον πλανήτη. Παράλληλα η παπική αυθεντία δίνει το δικαίωμα στον Ρωμαίο ποντίφηκα να ορίζει, αντικειμενικά και αδιαμφισβήτητα, την αλήθεια της Δυτικής «Εκκλησίας», στην οποία οι λαοί οφείλουν τυφλή υποταγή. Αυτά τα στοιχεία προσδίδουν στον Παπισμό απολυταρχικό χαρακτήρα. Δεν πρόκειται, λοιπόν, για μια απλή νοθεία του εκκλησιαστικού ήθους, αλλά για την ουσιαστικότερη και θλιβερότερη διαστροφή που γνώρισε ο Χριστιανισμός στην ιστορική του πορεία. Το παπικό πρωτείο εξουσίας και το αλάθητο όχι μόνο στερούνται κάθε θεολογικής ή ιστορικής νομιμότητας, αλλά και αντιβαίνουν στην απλή λογική. Καταρχήν, δεν υπάρχει καμία ιστορική ένδειξη ότι ο απόστολος Πέτρος υπήρξε πρώτος επίσκοπος της Ρώμης και ότι ασκούσε πάνω στους άλλους αποστόλους πρωτείο εξουσίας, το οποίο κληροδότησε στους υποτιθέμενους διαδόχους του επισκόπους της Ρώμης. Γι' αυτό και στην πρώτη χιλιετία καμία Οικουμενική Σύνοδος δεν θέσπισε κάποιο ρωμαϊκό αλάθητο ή πρωτείο εξουσίας. Από τους αποστολικούς χρόνους η Εκκλησία διατηρεί, ως χαρακτηριστικό στοιχείο του διοικητικού της συστήματος, τη συνοδικότητα. Οι επίσκοποι, οι οποίοι συμμετέχουν στις συνόδους, μεταφέρουν σ' αυτές την πίστη και το βίωμα του εκκλησιαστικού πληρώματος που εκπροσωπούν. Η γνώμη και η ψήφος όλων των επισκόπων έχουν την ίδια ισχύ και οι συνοδικές αποφάσεις λαμβάνονται με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Πνεύμα, τελικά, συγκροτεί την Εκκλησία και Αυτό την οδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιω. 16: 13). Έτσι, το αλάθητο δεν ανήκει σ' έναν άνθρωπο αλλά σε ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας και εκφράζεται με τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, εφόσον αυτές γίνονται αποδεκτές από την εκκλησιαστική συνείδηση, δηλαδή από τον λαό του θεού. Αντίθετα, στον Παπισμό οι σύνοδοι αποτελούν απλά συμβουλευτικά σώματα, η συνείδηση του εκκλησιαστικού πληρώματος αγνοείται και ο πάπας τοποθετείται πάνω από την Εκκλησία. Αλλά πώς μπορεί να θεωρείται αλάθητος ο πάπας, όταν η ιστορία παρουσιάζει πολυάριθμους πάπες να διαπράττουν τραγικά λάθη, ακόμη και σε αιρέσεις να πέφτουν, όπως ο πάπας Ιούλιος, που αφορίστηκε από τη Σύνοδο της Σαρδικής (347), ο Ονώριος, που αναθεματίστηκε από την ΣΤ' Οικουμενική Σύνοδο (691), ή ο Γρηγόριος Θ', που ίδρυσε την Ιερά Εξέταση;\n12 Με το παπικό πρωτείο και το αλάθητο, ως κεντρικά δόγματα της Δυτικής «Εκκλησίας», επισφραγίζεται ο έντονος ανθρωποκεντρισμός της: Η πίστη στον Θεάνθρωπο αντικαθίσταται με την πίστη στον άνθρωπο. στη γη δεν υπάρχει θέση για τον Χριστό, αφού Τον αντικαθιστά ο πάπας ως μοναδικός τοποτηρητής Του (Vicarius Christi). «Τί τραγικός παραλογισμός!», αναφωνεί ο σύγχρονος πατέρας της Εκκλησίας π. Ιουστίνος Πόποβιτς. «Να ορίζεται αναπληρωτής και αντικαταστάτης για τον πανταχού παρόντα Κύριο και Θεό»! Και συμπληρώνει: «Το δόγμα περί του αλαθήτου του πάπα-ανθρώπου είναι η αίρεσις των αιρέσεων, μία άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστού... Στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις: του Αδάμ, του Ιούδα, του πάπα» Ο παποκαισαρισμός. Πρόκειται για την ταύτιση εκκλησιαστικής και κοσμικής εξουσίας σε ένα πρόσωπο (θεοκρατία). Ο πάπας είναι αρχηγός της Λατινικής «Εκκλησίας» και συνάμα αρχηγός του κράτους του Βατικανού. Ο παποκαισαρισμός -εντελώς ασυμβίβαστος με το Ευαγγέλιο, τους ιερούς Κανόνες και την εκκλησιαστική παράδοση- αφαιρεί από τον Παπισμό κάθε δικαίωμα να εμφανίζεται ως Εκκλησία. Το πρώτο παπικό κράτος ιδρύθηκε, καθώς είδαμε, το 754. Το σημερινό παπικό κράτος συνιστά ένα αξιολύπητο μεσαιωνικό κατάλοιπο της εποχής μας. Τα όριά του καθορίστηκαν το 1929 από τον δικτάτορα Μουσσολίνι και τον πάπα Πίο ΙΑ'. Ο τελευταίος, μάλιστα, διατύπωσε την άποψη ότι «ο αντιπρόσωπος του Θεού στη γη δεν μπορεί να είναι υπήκοος επίγειου κράτους». (Ο Χριστός ήταν υπήκοος επίγειου κράτους. ο «αντιπρόσωπός» Του πάπας δεν μπορεί να είναι!). Το Βατικανό σήμερα, όπως και κάθε κράτος, ασκεί διπλωματία, συνάπτει πολιτικές συμφωνίες με άλλα κράτη, διαθέτει πρωθυπουργό, υπουργούς, πρέσβεις, φρουρά, πρακτορείο ειδήσεων και κυρίως Τράπεζες, με τις οποίες επηρεάζει τη διεθνή οικονομία, συμμετέχοντας σε μεγάλες εταιρείες και επιχειρήσεις. 5. Η ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης. Από τον 11ο αι. διατυπώθηκε η άποψη, που αργότερα έγινε θεμελιώδες δόγμα του Παπισμού, ότι ο Θεός έστειλε τον Υιό Του στον κόσμο να σταυρωθεί, για να ικανοποιηθεί η θεία δικαιοσύνη από την προσβολή που υπέστη εξαιτίας της ανθρώπινης αμαρτίας. Με αυτή την κακοδοξία το πρόσωπο του Θεού Πατέρα διαστρεβλώνεται και η χριστιανική ζωή διαποτίζεται από έντονο νομικιστικό πνεύμα. Ο τέλειος και πολυεύσπλαχνος Θεός αποκτά τα χαρακτηριστικά εμπαθούς ανθρώπου -προσβάλλεται, οργίζεται, αγανακτεί, εκδικείται- και μεταβάλλεται σε αμείλικτο δικαστή και άγριο τιμωρό. Η αμαρτία δεν θεωρείται ασθένεια της ψυχής, αλλά αξιόποινη παρεκτροπή και προσβολή του Θεού. Ο αγώνας για τη σωτηρία δεν αποσκοπεί στη θεραπεία από τα πάθη, τη ζωοποίηση του ανθρώπου και την ένωσή του με τον Θεό, αλλά στην εξιλέωση του Θεού, τη νομική δικαίωση του ανθρώπου και την απαλλαγή του από τις ενοχές με τις καλές πράξεις, τα επιτίμια, τα διάφορα τάματα κ.λπ. Τελικά, η σχέση αγάπης Θεού και ανθρώπου μετατρέπεται σε σχέση συναλλαγής. Πρόκειται, πράγματι, για ανατροπή του Ευαγγελίου της αγάπης και επιστροφή σε πρωτόγονες μορφές θρησκευτικότητας. Η θεωρία για την ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης νομιμοποίησε τη βία και κατοχύρωσε θεολογικά τις Σταυροφορίες, την Ιερά Εξέταση, τους θρησκευτικούς πολέμους: Η εξολόθρευση των εχθρών της πίστεως ικανοποιεί τη θεία δικαιοσύνη και εξαγνίζει και τις ψυχές των θυμάτων!\n13 Μέσα σ' αυτό το δικανικό κλίμα διατυπώθηκε και το αντιβιβλικό δόγμα για το καθαρτήριο πυρ. Στο καθαρτήριο πυρ πηγαίνουν τάχα οι ψυχές των ανθρώπων μετά τον θάνατό τους, για να βασανιστούν προσωρινά μέσα στη φωτιά και να καθαριστούν από τις ποινές των αμαρτιών τους. Για τη συντομότερη απαλλαγή τους από το καθαρτήριο πυρ, επινοήθηκε ο θεσμός των λυσιποίνων (αφέσεων), ο οποίος βασίζεται στη δικανική θεωρία των αξιομισθιών: Ο Χριστός, δηλαδή, και οι άγιοι στην επίγεια ζωή τους έπραξαν πλήθος καλά έργα, άξια ανταμοιβής. Έτσι δημιουργήθηκε ένας θησαυρός περίσσιων αξιομισθιών. Ο πάπας, που πιστεύει πως μπορεί να διαχειρίζεται τον θησαυρό αυτό, αντλεί από το πλεόνασμά του ένα μέρος για να λύσει τις ποινές των αμαρτωλών. Τα λυσίποινα σε παλαιότερες εποχές έδωσαν αφορμή και σε καταχρήσεις, χρησιμοποιήθηκαν δηλαδή για την άνομη συλλογή χρημάτων με την πώληση των γνωστών «συγχωροχαρτιών». Έτσι, η χάρη και η σωτηρία υποτάχθηκαν στη λογική του χρέους και της εξαγοράς. 6. Μαριολατρία. Στην Ορθοδοξία μας η Θεοτόκος τιμάται περισσότερο απ' όλους τους αγίους, γι' αυτό λέγεται και Παν-αγία. Στον Παπισμό, όμως, από μια εσφαλμένη «ευσέβεια», της αποδίδεται λατρεία. αλλά η λατρεία ανήκει μόνο στον Τριαδικό Θεό. Έτσι διατυπώθηκαν τα δόγματα α) της ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου, σύμφωνα με το οποίο η Παναγία συνελήφθη χωρίς το προπατορικό αμάρτημα, και β) της ενσωμάτου αναλήψεώς της, σύμφωνα με το οποίο η Παναγία αναλήφθηκε με το σώμα και την ψυχή στον ουρανό, χωρίς να γνωρίσει θάνατο και ενταφιασμό (ενώ ο Χριστός και πέθανε και ενταφιάστηκε!). Μ' αυτές τις κακοδοξίες η Θεοτόκος ανυψώνεται ως την Τριαδική Θεότητα, μέχρι σημείου να γίνεται λόγος και για Αγία Τετράδα! 7. Λειτουργικές καινοτομίες. Η επικράτηση του ορθολογισμού στην Παπική «Εκκλησία» δεν άφησε άθικτη ούτε τη λειτουργική ζωή της. Αναφέρουμε επιγραμματικά ορισμένες μόνο λειτουργικές καινοτομίες. Το Βάπτισμα αντικαθίσταται με ένα συμβολικό «ραντισμό». Το Χρίσμα τελείται μόνο από τους επισκόπους, αρκετά χρόνια μετά το Βάπτισμα. Στη Λειτουργία τους, για τον άγιο Άρτο δεν χρησιμοποιούν ψωμί ζυμωμένο με προζύμι αλλά άζυμο (όστια). Η αγαμία είναι υποχρεωτική για όλους τους κληρικούς. Το Ευχέλαιο τελείται μόνο στους ετοιμοθανάτους. Οι εκκλησιαστικές εορτές εκκοσμικεύονται και μεταβάλλονται σε φαντασμαγορικές τελετές (της Καρδίας του Ιησού, της Αγίας Δωρεάς κ. ά.). Η νηστεία ουσιαστικά καταργείται, αφού, με απόφαση της Β' Βατικανής Συνόδου, οι νηστήσιμες ημέρες περιορίζονται σημαντικά και ο τρόπος της νηστείας μένει ακαθόριστος, ενώ παρέχεται «η δυνατότητα να αντικατασταθεί εν όλω ή εν μέρει ο νόμος της νηστείας και της εγκράτειας από άλλες πράξεις μετάνοιας, όπως είναι τα έργα αγάπης στον πλησίον ή άλλες πράξεις ευσέβειας» 9. Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ Η σύντομη αναφορά στις λατινικές ετεροδιδασκαλίες οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι ο Παπισμός δεν είναι μία απλή αίρεση του Χριστιανισμού -αφού ως αίρεση χαρακτηρίζεται και η παραμικρή απόκλιση από την αλήθεια της Εκκλησίας-, αλλά είναι παναίρεση και αναίρεση του ίδιου του Χριστιανισμού. Κι αυτό γιατί, καθώς εξηγεί ο π. Ιουστίνος Πόποβιτς, οι διάφορες αιρέσεις παραμόρφωσαν μερικά μόνο ιδιώματα του Χριστού, ενώ ο Παπισμός απομάκρυνε ολόκληρο τον Χριστό και στη θέση του τοποθέτησε τον αλάθητο άνθρωπο 10. «Στην περίπτωση των καινοτομιών της δυτικής εκκλησίας δεν έχουμε απλώς μια καινούργια "αίρεση" του\n14 Χριστιανισμού, αλλά ριζική αλλοτρίωση του ίδιου του πυρήνα της εκκλησιαστικής αλήθειας. Καμιά προγενέστερη αίρεση δεν άλλαξε τόσο ριζικά τον τρόπο του χριστιανικού βίου, δεν δημιούργησε πολιτισμό με αντεστραμμένους τους όρους του χριστιανικού ευαγγελίου» 11. Η εκκλησιαστική συνείδηση για την αιρετικότητα του Παπισμού έχει καταγραφεί επανειλημμένα σε πληθώρα Συνοδικών αποφάνσεων 12. Έτσι, οι Γ' και Δ' Οικουμενικές Σύνοδοι (431, 451) καταδικάζουν ως αιρετικούς όσους διαστρέφουν την πίστη που εκτίθεται στο ιερό Σύμβολο. η χαρακτηριζόμενη ως Η' Οικουμενική Σύνοδος (Κωνσταντινούπολη, ) καταδικάζει την αίρεση του Filioque. η χαρακτηριζόμενη ως Θ' Οικουμενική Σύνοδος (Κωνσταντινούπολη, 1351) καταδικάζει την αίρεση για την κτιστή χάρη. Στους νεότερους χρόνους, οι αντιπαπικές Σύνοδοι που συγκροτήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη (1722, 1727, 1755, 1838, 1848, 1895), έγραψαν μια ένδοξη σελίδα στην εκκλησιαστική μας ιστορία. Σ' αυτές, οι πατριάρχες της Ανατολής και οι λοιποί ορθόδοξοι αρχιερείς, με υψηλό αίσθημα ποιμαντικής ευθύνης και με κρυστάλλινη γλώσσα, στηλίτευσαν τον Παπισμό για τις παραποιήσεις της χριστιανικής πίστεως. Για το ίδιο θέμα υπάρχει ευρύτατη συμφωνία στα έργα των αγίων Πατέρων (consensus Patrum). Όλοι οι Πατέρες, δίχως καμιά εξαίρεση, από τον άγιο Φώτιο τον Μέγα και τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά ως τον άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη και τον άγιο Νεκτάριο Πενταπόλεως, καταδικάζουν τους Παπικούς ως αιρετικούς. Σημειώνουμε μόνο τον λόγο του αγίου Μάρκου του Ευγενικού: «Τους αποστραφήκαμε ως αιρετικούς και γι' αυτό χωριστήκαμε από αυτούς... είναι αιρετικοί, και ως αιρετικούς τους αποκόψαμε». Είναι αυτονόητο ότι ο Παπισμός, ως παναίρεση, βρίσκεται έξω από την Εκκλησία του Χριστού, γι' αυτό και τα ονόματα των Παπικών δεν επιτρέπεται να μνημονεύονται στις θείες Λειτουργίες μας. «Όσοι ανήκουν στην Εκκλησία του Χριστού», λέει σχετικά ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, «έχουν την αληθινή πίστη. όσοι, όμως, δεν έχουν την αληθινή πίστη, ούτε στην Εκκλησία του Χριστού ανήκουν». Ούτε, βέβαια, αποτελεί ο Παπισμός άλλη Εκκλησία, γιατί απλούστατα η Εκκλησία του Χριστού, καθώς ομολογούμε στο ιερό Σύμβολο, είναι Μία και μοναδική, όπως ένας και μοναδικός είναι ο Χριστός «Εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα» (Εφ. 4: 5). Έξω από την Εκκλησία δεν υπάρχουν ιερείς και δεν τελούνται έγκυρα και αγιαστικά Μυστήρια. Καθώς αναφέρει ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, «δεν υπάρχει πουθενά σ' αυτούς (τους Παπικούς) το Άγιο Πνεύμα, γι' αυτό και τα μυστήριά τους είναι αχαρίτωτα». Με σαφήνεια αναφέρει σχετικά ο Μέγας Βασίλειος στον Α' Κανόνα του, τον επικυρωμένο από την Πενθέκτη Οικουμενική Συνοδό: «Όσοι χωρίστηκαν από την Εκκλησία, έχασαν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, την οποία είχαν. Γιατί, με τη διακοπή της αποστολικής διαδοχής (εξαιτίας του χωρισμού), σταμάτησε και η μετάδοση της χάριτος... Αυτοί λοιπόν, αφού αποσχίστηκαν, (από κληρικοί) έγιναν λαϊκοί και ούτε εξουσία είχαν να βαπτίζουν και να χειροτονούν, ούτε πάλι μπορούσαν να μεταδίδουν σε άλλους τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, την οποία οι ίδιοι είχαν στερηθεί». Γι' αυτό και σήμερα, όσοι παπικοί «ιερείς» προσέρχονται στην Ορθοδοξία και επιθυμούν να διακονήσουν στο άγιο θυσιαστήριο, χειροτονούνται.\n15 ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ Οι αλλοιώσεις του δόγματος επέφεραν αλλοιώσεις, όπως ήταν επόμενο, και στο ήθος της δυτικής Χριστιανοσύνης και οδήγησαν τον Παπισμό σε πράξεις που η ιστορία έχει χαρακτηρίσει ως εγκληματικές. Αυτές δεν αποτελούν απλώς περιστατικές παρεκτροπές ή προσωπικά λάθη κάποιων εκπροσώπων του, αλλά απορρέουν από την κρατική του δομή και την αιρετική του διδασκαλία. Όσο η Δυτική «Εκκλησία» παραμένει κράτος, και μάλιστα με κοινωνικοπολιτικές κυριαρχικές τάσεις, και όσο εμμένει στο δόγμα για την ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης, δεν θα πάψει να επαναλαμβάνει το θλιβερό της παρελθόν. Την πρώτη μαύρη σελίδα του Παπισμού την έγραψαν οι Σταυροφορίες. Από το 1095 μέχρι το 1270, με πρόσχημα την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων και ανομολόγητο σκοπό την υποταγή της χριστιανικής Ανατολής, ο παπικός θρόνος οργάνωσε, σε συνεργασία με τους δυτικούς ηγεμόνες, οκτώ Σταυροφορίες. Σ' αυτές συμμετείχαν αγροίκοι και φανατισμένοι «στρατιώτες του Χριστού», που στο πέρασμά τους σκότωναν, βεβήλωναν, ρήμαζαν τα πάντα. Θυμίζουμε μόνο ότι το 1099, όταν οι βαρβαρικές αυτές ορδές κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ, κατέσφαξαν Σαρακηνούς και έκαψαν τους Εβραίους μέσα στη συναγωγή τους. επίσης, ότι το 1204 αιματοκύλισαν την Κωνσταντινούπολη και κατέστρεψαν μνημεία ανεκτίμητης πολιτιστικής αξίας, ζημιώνοντας ανεπανόρθωτα τον παγκόσμιο πολιτισμό (βλ. παρακάτω, ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ). Τη δεύτερη μαύρη σελίδα του Παπισμού την έγραψε η Ιερά Εξέταση, που καλύπτει ένα από τα εφιαλτικότερα κεφάλαια της παγκόσμιας ιστορίας. Οδήγησε μυριάδες ανθρώπους στα βασανιστήρια και την πυρά. Βύθισε ολόκληρα κράτη στη φρίκη και τον τρόμο. Ταύτισε τον Χριστιανισμό στις συνειδήσεις των λαών με την απανθρωπιά και την ανελευθερία. Τέλος, «υπήρξε ο πρόδρομος των τρομοκρατιών της Γαλλικής (1789) και της Μπολσεβικικής (1917) Επαναστάσεως και των εγκληματιών του Φασισμού και του Ναζισμού» 13. Ιδρύθηκε, όπως προαναφέραμε, τον 13ο αι. για να στηρίξει την παπική εξουσία στη Δύση. Θύματά της υπήρξαν διάφοροι αιρετικοί, άπιστοι, μάγοι, αλλόθρησκοι και γενικά αμφισβητίες του παπικού καθεστώτος ή υποθετικοί αντίπαλοί του. Οι ιεροεξεταστές ήταν κυρίως δομινικανοί μοναχοί και είχαν το δικαίωμα να υποβάλλουν τους υπόπτους σε σκληρά βασανιστήρια, για να τους πειθαναγκάσουν στην ομολογία της ενοχής τους. Προβλέπονταν ποινές παροιμιώδεις για την αυστηρότητά τους: Δημόσια μαστίγωση, ισόβια δεσμά, δήμευση περιουσίας, θάνατος στη φωτιά. Διαβόητες υπήρξαν οι πανηγυρικές δημόσιες τελετές καύσεως των θυμάτων, τις οποίες ονόμαζαν Έργο Πίστεως και στις οποίες συμμετείχαν και κληρικοί. Άλλο έγκλημα του Παπισμού, και μάλιστα των τελευταίων δεκαετιών, υπήρξε η ενεργός συμμετοχή του στη γενοκτονία των Σέρβων. Πρόκειται για το Βαλκανικό Ολοκαύτωμα, το οποίο οι δυτικοί ιστοριογράφοι ακόμη μέχρι σήμερα σκόπιμα αποσιωπούν. Το 1941 οι ναζιστικές και φασιστικές δυνάμεις της εποχής, υποστηριζόμενες από τον πάπα Πίο ΙΒ', αποκόπτουν εδάφη της Γιουγκοσλαβίας και δημιουργούν το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας, στο οποίο εγκαθιστούν το φιλοναζιστικό καθεστώς του Άντε Πάβελιτς. Ο παπικός αρχιεπίσκοπος Ζάγκρεπ Αλόιζιγιε\n16 Στέπινατς και ο Πάβελιτς οργανώνουν την εξολόθρευση των ορθοδόξων Σέρβων και των ολιγάριθμων Εβραίων και Τσιγγάνων της χώρας, προκειμένου η Κροατία να καταστεί ένα αμιγές παπικό κράτος. Έτσι, φανατισμένες ομάδες εθνικιστών Κροατών (Ουστάτσι), με την ενεργή συμμετοχή του παπικού κλήρου, επιδίδονται σε μαζικές σφαγές και εκτελέσεις, εγκλεισμούς σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, εξορίες, καταστροφές ιερών ναών, βίαιους εκλατινισμούς και άλλες πολλές θηριωδίες. Μέσα σε τέσσερα χρόνια ( ), από τους ορθόδοξους Σέρβους θανατώθηκαν περισσότεροι από , ενώ προσηλυτίστηκαν με τη βία στον Παπισμό. Οι εναπομείναντες Σέρβοι συνέχισαν να ζουν σε καθεστώς βίας και τρόμου 14. Το 1998, ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β' επικύρωσε πανηγυρικά τα εγκλήματα αυτά, ανακηρύσσοντας τον υποκινητή τους, καρδινάλιο Α. Στέπινατς, «άγιο» της Δυτικής «Εκκλησίας»! Την ίδια μάλιστα εποχή το Βατικανό πρωτοστατούσε παρασκηνιακά στην αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων, στον διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας, στα εγκλήματα της «πολιτισμένης» Δύσεως σε βάρος των ορθοδόξων Σέρβων. Θυμίζουμε μόνο το μήνυμα που απηύθυνε ο πάπας, το 1992, σε συγκέντρωση ξένων διπλωματών στο Βατικανό: «Αφοπλίστε τους Σέρβους ή εξοπλίστε τους Μουσουλμάνους» 15! Η Ρώμη δεν φαίνεται να έχει αλλάξει μέχρι σήμερα ούτε μεθόδους ούτε συμπεριφορά, παρ' όλες τις ειρηνόφιλες διεθνείς κινητοποιήσεις της «Αγίας Έδρας» και τα υποκριτικά «συγγνώμη» του Ρωμαίου ποντίφηκα. Ο κατάλογος των παλαιών και σύγχρονων εγκλημάτων του Παπισμού είναι μακρύς. Είναι σκληρό να το πει κανείς, μα, αν αφαιρεθεί το θρησκευτικό προσωπείο του Βατικανού, αποκαλύπτεται μια αδίστακτη οργάνωση.. Ο αδυσώπητος λόγος του μεγάλου Φ. Ντοστογιέφσκι αποδεικνύεται ως τις μέρες μας πέρα για πέρα αληθινός: «Ο ρωμαϊκός καθολικισμός δεν είναι πια Χριστιανισμός... Ο καθολικισμός είναι μια πίστη μη χριστιανική... Η Ρώμη ανακήρυξε έναν Χριστό που υπέκυψε στον τρίτο πειρασμό του σατανά... διακήρυξε σ' όλον τον κόσμο πως ο Χριστός δεν μπορεί να βασιλέψει χωρίς την επίγεια βασιλεία... Ο πάπας άρπαξε γη, κάθησε σε γήινο θρόνο και πήρε το ξίφος στα χέρια του. Από τότε δεν έχει αλλάξει τίποτα, μονάχα που στο ξίφος πρόσθεσαν και το ψεύδος, τη ραδιουργία, την απάτη, τον φανατισμό, την πρόληψη, το έγκλημα. παίξανε με τα πιο άγια, τα πιο δίκαια, τα πιο αγνά, τα πιο φλογερά αισθήματα του λαού. όλα, όλα τα προδώσανε, για να κερδίσουν την ανάξια γήινη εξουσία. Δεν είναι, λοιπόν, όλα αυτά διδασκαλία του Αντιχρίστου; Πώς να μη ξεφύτρωνε από 'κεί ο αθεϊσμός;». ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ Όπως έχει αναφερθεί, η διαφοροποίηση της λατινικής Χριστιανοσύνης από την Ορθοδοξία συνδέθηκε εξαρχής με έντονο ανθελληνικό πνεύμα (βλ. παραπάνω, ΓΕΝΕΣΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ παρ. Γ' 2). Ήδη από τον 9ο αι. κυκλοφορούνται στη Δύση διάφορα ανθελληνικά συγγράμματα με τον κοινό τίτλο «Κατά των πλανών των Γραικών». Μετά το οριστικό Σχίσμα, ο ανθελληνισμός ριζώνει στα σπλάχνα της Παπικής «Εκκλησίας» και διατηρείται αμείωτος, όσο ο Ελληνισμός μένει ενωμένος με την Ορθοδοξία. «Η Ρώμη ποτέ δεν υπήρξε φίλη των Ελλήνων. Μα κι αν κάποτε υπήρξε, η φιλία δεν κράτησε για πολύ», σημειώνει τον 16ο αι. ο λόγιος επίσκοπος Κυθήρων Μάξιμος Μαργούνιος. Αλλά και σήμερα ισχύει η ίδια διαπίστωση: «Το\n17 Βατικανό παραμένει η μεγαλύτερη ανθελληνική δύναμη και προπαγάνδα στον κόσμο» (καθηγ. π. Γεώργιος Μεταλληνός). Μια σύντομη ματιά στην ιστορία του Ελληνισμού αποδεικνύει την πικρή αυτή αλήθεια: Στις 13 Απριλίου 1204, με την ευλογία του πάπα Ιννοκεντίου Γ', οι σταυροφόροι, όπως έχουμε αναφέρει, κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη. Η Βασιλεύουσα έζησε ανατριχιαστικές στιγμές θηριωδίας και φρίκης: Σφαγές, βιασμούς, πυρπολήσεις, λεηλασίες, βεβηλώσεις ιερών ναών κ.ά. Από τότε η Πόλη δεν ξαναβρήκε την παλιά της δύναμη και μοιραία οδηγήθηκε στην άλωσή της από τους Τούρκους. Οι ίδιοι οι δυτικοί ιστορικοί ομολογούν ότι «η συμπεριφορά των Χριστιανών κατακτητών το 1204 ήταν πολύ χειρότερη από εκείνη των Τούρκων το Οι δυτικοί κατακτητές μισούσαν περισσότερο τους εν πίστει αδελφούς τους απ' όσο οι Μουσουλμάνοι δύο αιώνες αργότερα» (Ernle Bradford). Ακόμα και «οι Λατίνοι μοναχοί και ηγούμενοι έλαβαν μέρος στη λεηλασία» 16. Ο πάπας εξέφρασε την ευχαρίστησή του για το ότι «η Κωνσταντινούπολη επανήλθε στη μητέρα της, την Αγία Καθολική Εκκλησία» 17. Σε ιστορικά μαρτυρημένες επιστολές του χαρακτήρισε το γεγονός ως «μεγαλόπρεπο θαύμα» 18 και υποστήριξε ότι «οι Λατίνοι υπήρξαν το όργανο της Θείας Προνοίας, που τιμώρησε τους Έλληνες για την άρνησή τους να δεχθούν την ηγεσία της Ρωμαϊκής Εκκλησίας» 19. Η Φραγκοκρατία στην Κωνσταντινούπολη κράτησε 57 χρόνια, ενώ σε άλλες περιοχές πολύ περισσότερο (στην Κύπρο μέχρι τον 16ο αι., στην Κρήτη μέχρι τον 17ο αι. και στα Επτάνησα μέχρι τον 18ο αι.). Οι Ρωμηοί με τα δεινά που υπέστησαν όλα αυτά τα χρόνια (εγκατάσταση λατινικής Ιεραρχίας και διώξεις ορθοδόξων κληρικών, αρπαγή εκκλησιαστικής περιουσίας, βίαιοι εκλατινισμοί κ.ά.π.), συνειδητοποίησαν ότι το Γένος κινδύνευε περισσότερο από τους Παπικούς παρά από τους Οθωμανούς. Αυτή η αλήθεια περικλείεται στη γνωστή ρήση των ανθενωτικών του 15ου αι., «Είναι καλύτερα να δει κανείς καταμεσίς στην Πόλη σαρίκι Τούρκου κατακτητή παρά φράγκικο πηλήκιο», καθώς επίσης και στις διδαχές του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, τον 18ο αι.: «Ο ένας αντίχριστος είναι ο πάπας. και ο έτερος είναι αυτός όπου είναι εις το κεφάλι μας... Τον πάπαν να καταράσθε, διότι αυτός θα είναι η αιτία». Αδιαμφισβήτητες μαρτυρίες καταδεικνύουν σήμερα ότι οι παπικοί κάτοικοι των ελλαδικών περιοχών, κατευθυνόμενοι πάντοτε από τη Ρώμη, ακολούθησαν μια απόλυτα αρνητική-ανθελληνική στάση κατά την επανάσταση του «Προτιμούσαν τον τουρκισμό αντί του ελληνισμού», σημειώνει ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων. Αναφέρουμε ενδεικτικά επιστολή του Λατίνου επισκόπου Τήνου, της 8ης Μαΐου 1822, όπου γράφονται και τα εξής αποκαλυπτικά: «Μόλις άρχισε η επανάσταση αυτού του ελληνικού έθνους, επεδίωξα με κάθε επιμέλεια να τηρήσω μια τέλεια ουδετερότητα τόσο εγώ όσο και πάντες οι καθολικοί, και μέχρι του παρόντος κανένας καθολικός δεν έχει πιάσει όπλα εναντίον του κυριάρχου (δηλ. του Σουλτάνου). Επειδή από αυτή την αιτία απειλήθηκα μαζί με όλο τον κλήρο, και υπήρξε μεγάλος κίνδυνος να αρπαχθούν οι εκκλησίες μας, αμέσως ζήτησα τη βοήθεια και την προστασία της Γαλλίας» 20.\n18 Όταν, το 1919, οι Βρετανοί συζητούσαν την απόδοση της Κων/πόλεως στην Ελλάδα, το Βατικανό δήλωνε ότι προτιμούσε «να βλέπει την ημισέληνο πάνω στην Αγια-Σοφιά παρά τον Ελληνικό Σταυρό»! Και κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 ο πάπας έστελνε πρώτος συγχαρητήριο τηλεγράφημα στον Κεμάλ Ατατούρκ 21. Το «Μακεδονικό Ζήτημα» είναι κατασκεύασμα της παπικής προπαγάνδας από το Και όταν, το 1986, κυοφορείται το ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων, το Βατικανό μεθοδεύει απροκάλυπτα την ανθελληνική του πολιτική: Οργανώνει έκθεση ορθοδόξων ελληνικών εικόνων, τις οποίες προβάλλει ως «μακεδονική τέχνη», τυπώνει τις παπικές εγκυκλίους και στην ψευδεπίγραφη «μακεδονική γλώσσα», ενώ στην ίδια διάλεκτο απαγγέλλει τις ευχές του από τον Άγιο Πέτρο και ο πάπας. Τέλος, είναι γνωστές οι διασυνδέσεις του Βατικανού με τη σχισματική Εκκλησία των Σκοπίων, της οποίας την ένταξη στην Ουνία επιδιώκει 22. ΕΝΩΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ Παρόλο που η κατηφορική πορεία της αλλοτριωμένης δυτικής Χριστιανοσύνης δεν άφηνε κανένα περιθώριο συνεννοήσεως με την Ορθόδοξη Ανατολή, η νοσταλγία της πρωτοχριστιανικής ενότητας δεν έλειψε ποτέ από τις ψυχές των πιστών. Από τον 11ο μέχρι και τον 15ο αι. πραγματοποιήθηκαν συνολικά δεκατρείς ενωτικές προσπάθειες, χωρίς όμως καμία απ' αυτές να οδηγήσει στην ενότητα της πίστεως. Οι βασικότεροι λόγοι αποτυχίας τους ήταν οι εξής: 1. Η εμμονή των Λατίνων στο παπικό πρωτείο εξουσίας. Αυτοί, πιστεύοντας ότι ο Ρωμαίος ποντίφηκας αποτελεί την πηγή της ενότητας και το μόνο αλάθητο κριτήριο της πίστεως, έβλεπαν πάντοτε την ενότητα ως υποταγή στον πάπα. Αντίθετα, η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρούσε ως μοναδική βάση της ενότητας την κοινή πίστη στον Χριστό που είχαν πριν από το Σχίσμα όλοι οι Χριστιανοί σε Ανατολή και Δύση. Γι' αυτό και καλούσε τους Παπικούς να επιστρέψουν στην ενιαία χριστιανική παράδοση της αδιαίρετης Εκκλησίας των οκτώ πρώτων αιώνων. 2. Η συνεχής χρήση από τους Παπικούς βίαιων και δόλιων μεθόδων για την καθυπόταξη των Ορθοδόξων (Σταυροφορίες, Ουνία, βίαιοι εκλατινισμοί κ.ά.). 3. Η προβολή της ενότητας, και από τις δύο πλευρές, ως μέσου για την επίτευξη κοινωνικοπολιτικών και άλλων εγκόσμιων σκοπών. Σε μια απ' αυτές τις ενωτικές προσπάθειες, το 1274 (Σύνοδος Λυών), ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος αποδέχθηκε τις καινοτομίες της Ρώμης και υπέγραψε την «ένωση των Εκκλησιών», προκειμένου να εξασφαλίσει την πολιτική υποστήριξη του πάπα. Στην Κωνσταντινούπολη, όμως, ο λαός αντέδρασε με σφοδρότητα. Και οι Αγιορείτες μοναχοί άσκησαν αυστηρό έλεγχο στον αυτοκράτορα και διέκοψαν κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με τον λατινόφρονα πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννη Βέκκο. Σύντομα έφτασαν στο Όρος αυτοκρατορικά στρατεύματα, για να επιβάλουν την ψευδένωση με τη βία. Άλλους από τους μοναχούς απαγχόνισαν, άλλους έσφαξαν, άλλους έπνιξαν στη θάλασσα, άλλους έκαψαν ζωντανούς. Με τη θυσία των οσιομαρτύρων Αγιορειτών Πατέρων και με την καθολική αντίδραση του πιστού λαού η ψευδένωση της Λυών σύντομα ακυρώθηκε στην πράξη. Άλλη σημαντική ενωτική απόπειρα πραγματοποιήθηκε στη Σύνοδο Φερράρας- Φλωρεντίας ( ) 23. Με τη Σύνοδο αυτή, οι Ορθόδοξοι αποσκοπούσαν στη\n19 βοήθεια της Δύσεως για την αναχαίτιση των τουρκικών ορδών, ενώ ο πάπας Ευγένιος Δ' απέβλεπε στην εδραίωση της θέσεώς του έναντι της μεταρρυθμιστικής αντιπαπικής Συνόδου της Βασιλείας ( ). Ύστερα από αλλεπάλληλες πιέσεις και εκβιασμούς, οι Ορθόδοξοι υπέγραψαν τον Ενωτικό Όρο, ο οποίος μέσα από ασαφείς φραστικές διατυπώσεις αναγνώριζε το παπικό πρωτείο και νομιμοποιούσε τους λατινικούς νεωτερισμούς, επέτρεπε όμως στην κάθε πλευρά να ακολουθεί ελεύθερα τα δικά της δόγματα και έθιμα. Τον συμβιβασμό αρνήθηκε ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, επίσκοπος Εφέσου, ο οποίος με το αυστηρά ορθόδοξο ήθος του και την υψηλή θεολογική επιχειρηματολογία του είχε επιβληθεί στη συνοδική συνείδηση. Γι' αυτό και ο πάπας, όταν πληροφορήθηκε την άρνησή του να υπογράψει, ομολόγησε: «Λοιπόν, δεν κάναμε τίποτα!». Στην Ανατολή η ένωση αυτή δεν επικράτησε, γιατί ο λαός αντέδρασε και οι μεταγενέστερες Σύνοδοι την αποδοκίμασαν. Ωστόσο, στους αιώνες που ακολούθησαν, οι ενωτικές αποφάσεις της ψευδοσυνόδου προβλήθηκαν συστηματικά από τη λατινική προπαγάνδα για την προώθηση της Ουνίας. Ουνία Η Ουνία είναι ένα πανούργο θρησκευτικοπολιτικό σχήμα, που επινοήθηκε από τον Παπισμό για την υποταγή των Χριστιανών της Ανατολής στην παπική κυριαρχία. Σύμφωνα μ' αυτό το σχήμα, με απόσπαση πιστών από τους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δημιουργούνται νέες «εκκλησιαστικές» κοινότητες, οι οποίες διατηρούν μεν εξωτερικά τον ορθόδοξο εκκλησιαστικό τους ρυθμό (αμφίεση κληρικών, λειτουργικό τυπικό, αρχιτεκτονική ναών, εικονογραφία κ.ά.), αναγνωρίζουν όμως τον πάπα και μνημονεύουν το όνομά του στις εκκλησιαστικές ακολουθίες. Έτσι προκύπτουν οι Ουνίτες, οι οποίοι στην πραγματικότητα είναι Παπικοί -αφού εμμέσως αποδέχονται όλα τα παπικά δόγματα-, φορούν όμως προσωπείο Ορθοδόξου, για να εξαπατούν τους απλοϊκούς πιστούς και να τους πείθουν ότι είναι δυνατή η ένωση δίχως εγκατάλειψη της Ορθοδοξίας. Η Ουνία ως ιδέα γεννήθηκε τον 13ο αι., αλλά επίσημα άρχισε να δραστηριοποιείται τρεις αιώνες αργότερα. Για τη συστηματικότερη ενεργοποίησή της, το 1622 εντάχθηκε στη διαβόητη Προπαγάνδα της Πίστεως (Propaganda Fidei), «τον πρώτο στην ανθρώπινη Ιστορία μηχανισμό ιδεολογικής προπαγάνδας και μεθοδικής "πλύσεως εγκεφάλου" των μαζών» 24. Η εποπτεία και προώθηση της Ουνίας ανατέθηκε στους ιησουίτες μοναχούς. Αυτοί, πιστοί στο δόγμα τους «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα», εργάζονταν με ανένδοτο πείσμα, αναπτύσσοντας μια παροιμιώδη για τη δολιότητά της δράση: Εκμεταλλεύονταν την ανέχεια εμπερίστατων ορθοδόξων πληθυσμών και ασκούσαν φιλανθρωπικό έργο, δημιουργούσαν αντιθέσεις και φανατισμούς, προσεταιρίζονταν δυσαρεστημένους ή φιλόδοξους κληρικούς, εξαγόραζαν συνειδήσεις κ.ά. Αναφέρουμε δυο μόνο παραδείγματα των ουνιτικών μεθοδεύσεων: α) Το 1577 ιδρύεται στη Ρώμη το Ελληνικό Κολλέγιο του Αγίου Αθανασίου για την προσφορά ανώτερης παιδείας στα υπόδουλα Ελληνόπουλα. Οι απόφοιτοι του Κολλεγίου δηλώνουν υποταγή στον πάπα και, στη συνέχεια, εργάζονται στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα για τον εξουνιτισμό των συμπατριωτών τους.\n20 β) Το 1596 (Σύνοδος του Μπρεστ), με την ισχυρή επιρροή ιησουιτών μοναχών, ο βασιλιάς της Πολωνίας επιβάλλει με τη βία την Ουνία στους ορθόδοξους Πολωνούς, Λιθουανούς και Ουκρανούς. Εκατομμύρια Ορθοδόξων έγιναν τότε Ουνίτες, ενώ όσοι αρνήθηκαν υπέστησαν πρωτοφανείς διώξεις. Η ουνιτική Σύνοδος του Μπρεστ έγινε απαρχή απερίγραπτων δεινών για τους Ορθοδόξους, που συνεχίζονται μέχρι σήμερα σε αρκετές περιοχές (Ουκρανία, Τσεχοσλοβακία, Ρουμανία, Μέση Ανατολή κ. ά.) 25. Η Ουνία προβλήθηκε από τον Παπισμό ως μοντέλο ενώσεως των Χριστιανών. οι ορθόδοξοι λαοί, όμως, που γνώρισαν το αληθινό της πρόσωπο, την απέκρουσαν με βδελυγμία, ενώ σύσσωμη η Ορθόδοξη Εκκλησία την απέρριψε για τους εξής δύο λόγους: α) Δεν δικαιολογείται εκκλησιολογικά η ύπαρξη των Ουνιτικών «Εκκλησιών», γιατί, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν ένα τμήμα της Παπικής «Εκκλησίας», θέλουν να εμφανίζονται ως επιμέρους Ανατολικές Εκκλησίες. β) Πρόκειται για ύπουλη και ανέντιμη προσηλυτιστική μέθοδο, η οποία αποτελεί έναν Δούρειο Ίππο στα σπλάχνα της Ορθοδοξίας με σκοπό την άλωσή της. Γι' αυτό και η Πατριαρχική Εγκύκλιος του 1838 χαρακτηρίζει την Ουνία «μέθοδο απόκρυφη και όργανο καταχθόνιο» και τους Ουνίτες «προβατόσχημους λύκους, δόλιους και απατεώνες». Το Βατικανό επιμένει πεισματικά να ενισχύει και σήμερα την Ουνία. Κι αυτό γιατί η Ουνία αποδεικνύεται ο ευκολότερος και αποτελεσματικότερος τρόπος προσηλυτισμού των Ορθοδόξων. Επίσης, παρέχει στον Παπισμό μια ψευδαίσθηση καθολικότητας, αφού περιλαμβάνει στους κόλπους του Χριστιανούς, σε Δύση και Ανατολή, που χρησιμοποιούν είτε τον ορθόδοξο είτε τον λατινικό ρυθμό. Επιπλέον, διευκολύνει τη διεθνή πολιτική του Βατικανού και προωθεί τους πολιτικοοικονομικούς του στόχους. Τέλος, οι Ουνίτες, επειδή κυριαρχούνται νομοτελειακά από το σύνδρομο του γενιτσαρισμού, μισούν θανάσιμα τους πρώην ομοπίστους τους και αναδεικνύονται οι φανατικότεροι υποστηρικτές του παπικού θεσμού. Και αυτό, ιδιαίτερα σήμερα, το έχει ανάγκη ο πάπας. ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ- ΠΑΠΙΣΜΟΥ Ο 20ός αιώνας υπήρξε ο αιώνας της Οικουμενικής Κινήσεως, της οργανωμένης δηλαδή προσπάθειας για την επανένωση όλων των Χριστιανών της οικουμένης. Ο ενωτικός ενθουσιασμός που καλλιέργησε η Κίνηση αυτή και το πανανθρώπινο αίτημα για καταλλαγή, ύστερα μάλιστα από τους δύο Παγκοσμίους Πολέμους, οδήγησαν στην έναρξη μιας νέας προσπάθειας για την επαναπροσέγγιση Ανατολής και Δύσεως. Ο σύγχρονος Διάλογος εξελίχθηκε σε δύο φάσεις. Η πρώτη φάση -Διάλογος Αγάπης (1965 και εξής)- συνίσταται κυρίως στην καλλιέργεια καλών σχέσεων, με σκοπό την εδραίωση κλίματος αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Η δεύτερη φάση -Θεολογικός Διάλογος ή Διάλογος Αληθείας (1980 και εξής)- συνίσταται στον διάλογο που διεξάγεται, παράλληλα με τον Διάλογο της Αγάπης, από τη Διεθνή Μικτή Θεολογική Επιτροπή, την οποία απαρτίζουν θεολόγοι, εκπρόσωποι των Ορθοδόξων και των Λατίνων. Η Μικτή Επιτροπή εκπονεί θεολογικά κείμενα κοινής καταρχήν αποδοχής, τα οποία στη συνέχεια δέχονται κριτική ή περαιτέρω επεξεργασία από τις κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες και το Βατικανό.


TSOUDEROS - REPLAY Τσάντες ΜΑΥΡΟ μέγεθος STD\nREPLAY Τσάντα ΜΑΥΡΟ\nSpecial Price 100,00 € Regular Price 145,00 €\nΤσάντα Ώμου σε χρώμα ΜΑΥΡΟ της εταιρείας REPLAY. Συνθετικό δέρμα. Ασημί μεταλλικά στοιχεία. Κλείνει με φερμουάρ. Διαθέτει 2 σετ απο λουρία για ώμο και για κράτημα στο χέρι. Διαστάσεις Υ:25εκ-Μ:36εκ-Π:14εκ.


LG G4 Stylus και G4c: Επίσημα με οθόνες 5.7 και 5 ιντσών\nΤρίτη, 19/05/2015 · Λορένα Σιούτη Android Android Smartphones LG\nΕπίσης, το LG G4c έχει κάμερα 8 Megapixel, δεύτερη κάμερα 5 Megapixel, LTE, μπαταρία 2540 mAh, μνήμη RAM 1GB και ενσωματωμένη μνήμη 8GB που μπορεί να επεκταθεί. Θα είναι διαθέσιμο σε μεταλλικό γκρι, κεραμικό λευκό και χρυσό.\nΤο LG G4 Stylus έρχεται με οθόνη 5.7 ιντσών 720p, συνοδεύεται από Rubberdium Stylus, έχει μνήμη RAM 1GB, 8GB ενσωματωμένη μνήμη που μπορεί να επεκταθεί,μπαταρία 3000mAh. Η LTE έκδοση έχει τετραπύρηνο επεξεργαστή 1.2 GHz, και η 3G έκδοση οκταπύρηνο επεξεργαστή 1.4 GHz (λογικά της MediaTek). Η κάμερα είναι 13 Megapixel και 8 Megapixel, ενώ και τα δυο εέχουν δεύτερη κάμερα 5 Megapixel.\nΘα διατεθεί σε δυο εκδόσεις μια μεταλλική ασημί και μια Floral λευκή.\nΑκόμη δεν έχει ανακοινωθεί τιμή, αλλά αναμένονται πιο οικονομικά από τη ναυαρχίδα.\nΔυνατές επεκτάσεις για την LG.Η Τιμή το Α+Ω\nΤα καθιερωμένα ετήσια σαβουρόφωνα, για όσους θέλουν την εμφάνιση της τελευταίας ναυαρχίδας ( για προβολή στην καφετέρια ), αλλά δεν έχουν λεφτά για να την πάρουν.\nΦανταχτερά καπάκια και από μέσα 2012 …\nΚανονικά, τέτοια κινητά με τεχνολογία τριετίας, έπρεπε να πωλούνται 50€ πια…\nΣαβουροφωνα δεν τα λες…εγω που εχω το g2 mini ειμαι πολυ ευχαριστημενος…\nΑπλα δεν μπορω να καταλαβω το σκαλωμα με τα 8 giga μνημης.\nΌχι ρε lg σκέτη απογοήτευση είσαι.. τραγικά χαρακτηριστικά, ας ελπίσουμε ότι τουλάχιστον θα λειτουργούν μέτρια.\nΜάνος.. το ετήσια σαβουρόφωνα δεν ευσταθεί και αυτό διότι τα τελευταία 2-3 χρόνια η lg έχει βγάλει πολύ καλά midrange κινητά δε μπορεί όλος ο κόσμος να δίνει 700 για iphone κάποιοι δίνουν 200 και παίρνουν ωραιότατες συσκευές που τα κάνουν όλα απλά λίγο χειρότερα και λίγο πιο αργά, άντε και με λίγα (έως πολλά) παραπάνω κολλήματα, ε τι να λέει??\nΜάγκα δε σε κάνει το ακριβό κινητό\nLg g3 c καλύτερο απο lg g4c\nΔιαθέτεις 200, πάρε LG G2. Συγκρίνεται με αυτές τις πατάτες ; Αλλά το G2 έχει design παλιό, εκεί κολλάνε κάποιοι ( αυτό λέω ).\nΠερίμενα κάτι καλύτερο… κρίμα που η LG κινείται τόσο λάθος.\nΜε 200-250 ευρώ εύκολα βρίσκεις κινητά με πολύ καλή ποιότητα κατασκευής, με τον καλύτερο για midrange συσκευές MediaTek MΤ6752 με 2-3 γίγα μνήμης, και μην ξεχνάμε το Asus ZenFone 2 με τα 4 γίγα μνήμης και τον Intel περίπου στα ίδια λεφτά που είναι πολύ δυνατή επιλογή.\nΜάνος.. Μπορούμε να μιλάμε με αρχικές τιμές??? Γιατί αν είναι να μιλάμε με τωρινές βρες μου μια καλύτερη επιλογή στα 120 που το l90 κάνει τώρα!!!!\nΚαι από που κι ως που το g2 κάνει 200?? 250 κάνει!!!!!\nΕπίσης πολύ καλή επιλογή στα λεφτά του αν και δε κυκλοφορεί τόσο πολύ καιρό στη αγορά, για να έχει πέσει η τιμή του είναι το g3s, που το βρίσκεις με λιγότερα από 170 ευρώ….\nNikos λάθος σκεπτικό όταν κυκλοφορήσει με το καλό έλα και σύγκρινε τα!!!\nΠροσωπικά αποκλείω αυτό το ενδεχόμενο δλδ να είναι καλύτερο το πολύ μέτριο g3s απο το g4s!!!\nΚαλό είναι μωρε το g2 😛\nΌταν κυκλοφορήσουν τα κινητά του θέματος πόσο θα κάνουν ;; Κάτω από 250 ;;\nΌταν πάνε στα 120 και 170 που λες, δεν θα είναι απλά 3 χρόνια πίσω, θα είναι 5 …\nΜήπως θα είναι και 10??\nχαχαχαχα! πραγματικά πεθαίνω με το σχόλιό σου!\nΕγώ ίσως αγόραζα το stylus για δεύτερη συσκευή!\nΈνα από τα λίγα ενοχλητικά πράγματα στα LG είναι glossy καμπηλωτο πίσω μέρος το οποίο δεν έχει καλό grip, γλυστραει εύκολα. Σε αντίθεση το Nexus 5 ήταν πολύ καλό\nΔεν μπορώ να καταλάβω γιατί βγαίνουν τέτοια κινητά πραγματικά. Συμφωνώ απόλυτα με το πρώτο σχόλιο του@Μάνου. Τα mini της LG και HTC απλά κρατανε το όμορφο design της ναυαρχίδας με specs Moto g και χρεώνουν 2 εκατοστάρικα παραπάνω από το κινητό της Motorola. Δηλαδη 200 ευρω αξιζει μονο το design; Μόνο η σειρά Zcompact της Sony αξίζει να λέγεται mini κρατώντας κάμερα specs της ναυαρχίδας. Και μπράβο της γι αυτό.


Σαμπντόρια – Γιουβέντους 0-2: Οσο νικάει, ελπίζει – Athlitiki\nΣαμπντόρια – Γιουβέντους 0-2: Οσο νικάει, ελπίζει\nΗ Γιουβέντους πέρασε με 0-2 από τη Σαμντόρια και χτίζει χαρακτήρα (τέσσερις σερί νίκες σε όλες τις διοργανώσεις), μειώνοντας στο -7 από την κορυφή, έχοντας ματς λιγότερο.\nΔεν έπαιξε καλά. Αφού βρήκε το γρήγορο γκολ, η Γιουβέντους πέρασε ουσιαστικά το β’ μέρος, υπερασπιζόμενη το προβάδισμά της. Και στο φινάλε βρήκε σε αντεπίθεση το 0-2, για να κλειδώσει το νικηφόρο πέρασμά της από τη Σαμπντόρια, μειώνοντας στο -7 τη διαφορά από την κορυφή και έχοντας και ματς λιγότερο, κάτι που της επιτρέπει να ελπίζει βάσιμα για το come back.\nΟι παίκτες της Γηραιάς Κυρίας έκρυψαν το τόπι και ο Κιέζα (20’) το εμφάνισε στα δίχτυα της Ντόρια, που είχε δύο καλές στιγμές με τον Κουαλιαρέλα. Στις καθυστερήσεις ο Ράμσεϊ βρήκε δίχτυα και σφράγισε την τέταρτη νίκη της Γιούβε σε όλες τις διοργανώσεις, μικρό σερί που της επιτρέπει να βρει λίγο τον ρυθμό της.\nΣαμπντόρια (Κλαούντιο Ρανιέρι): Εουντέρο, Γιοσίντα, Μπερεζίνσκι, Κόλεϊ, Αουτζέλο, Σίλβα (68’ Ντάμσγκαρντ), Καντρέβα (81’ Γιάνκτο), Εκνταλ, Θόρσμπι, Μπαλντέ (68’ Τορεγκρόσα), Κουαλιαρέλα (68’ Ραμίρες)\nΓιουβέντους (Αντρέα Πίρλο): Σέζνι, Μπονούτσι, Κιελίνι, Ντανίλο, Κουαδράδο, Αρτούρ (93’ Ράμσεϊ), Μπεντανκούρ (75’ Ραμπιό), ΜακΚένι, Κιέζα (84’ Αλεξ Σάντρο), Κριστιάνο Ρονάλντο, Μοράτα (78’ Μπερναρντέσκι).


« Προσευχή με? e-mail στην Παναγιά της Τήνου! Ανακαινίστηκε το Παλαιοντολογικό Μουσείο Μηλιάς Γρεβενών »\n«Από τον Όρλιακα των Γρεβενών στον Όρλιακα του Άρη»\nΣήμερα ,με τα άρθρα που θα ανεβάσω ,δεν σας κρύβω ότι θα διαφημίσω τον τόπο καταγωγής μου ,τα Γρεβενά. Εκεί είχαν εγκατασταθεί οι παππούδες μου μετά την Μικρασιατική Καταστροφή , γεννήθηκαν οι γονείς μου και εγώ . Έζησα εκεί μέχρι τα 18 μου. Δεν παύω όμως να τα αγαπώ και να τα προβάλλω. Έχουν αναπτυχθεί πάρα πολύ μέχρι σήμερα και με την Εγνατία οδό βγήκαν από την απομόνωση .\nΑστεροσκοπείο στο Όρος Όρλιακας Γρεβενών\nΟ διεθνούς φήμης Γρεβενιώτης αστροφυσικός της ΝΑΣΑ, κ. Θανάσης Οικονόμου, πρότεινε , στη νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Γρεβενών , την κατασκευή Αστεροσκοπείου στο Όρος Όρλιακας Γρεβενών, σε υψόμετρο 1400-1600 μέτρων. Μια περιοχή που έχει αρκετό υψόμετρο, δεν υπάρχει φωτορύπανση και ο ουρανός είναι πεντακάθαρος.\nΤο καινοτόμο αυτό εγχείρημα φυσικά στηρίζει ο ίδιος , και για την προσφορά του αυτή τιμήθηκε από την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Γρεβενών την Παρασκευή 8 Αυγούστου 2008 .\nΌταν ολοκληρωθεί το Αστεροσκοπείο θα μπορούν να το επισκέπτονται μαθητές , φοιτητές ,επιστήμονες και όσοι ενδιαφέρονται για τον κόσμο των άστρων και των πλανητών.\nΕτικέτες: Αστεροσκοπείο στα Γρεβενά


SHOK PARIS - Full Metal Jacket - Σελίδα 2 - Forgotten Scroll\nΔημοσίευση από vasilis2112 » Τρί 15 Δεκ 2020, 14:42\nCountRaven έγραψε: ↑Τρί 15 Δεκ 2020, 09:38\nΑκούω το καμουφλάζ βινύλιο\nΤι είναι αυτή η έκδοση Βασίλη παιδί μου;\nΗ αντίστοιχη του κοκκινακίου που λες. Army Splattered!\nΔε δουλεύει το ταγκ;\nΔημοσίευση από CountRaven » Τρί 15 Δεκ 2020, 15:25\nvasilis2112 έγραψε: ↑Τρί 15 Δεκ 2020, 14:42\nΔημοσίευση από vasilis2112 » Τρί 15 Δεκ 2020, 15:52\nCountRaven έγραψε: ↑Τρί 15 Δεκ 2020, 15:25\nΔε δούλευε εχθές και δε με αφήνει να το διορθώσω σήμερα. Άμα θέλετε διορθώστε το οι μοντς.\nΔημοσίευση από Xstroyer » Τρί 15 Δεκ 2020, 20:06\nΑς αναφέρω το πιο βασικό πράγμα. Άλλο mastering πρέπει να έχει το βινύλιο και άλλο mastering το CD. Αυτό είναι ένα βασικό πράγμα που διαχωρίζει τους επαγγελματίες από τους τουρίστες.\nΣτα υπόλοιπα, τα πάντα είναι και θέμα αισθητικής και τι ταιριάζει στα αυτιά του καθενός. Σημαντικός παράγοντας το πως ηχογραφήθηκε η μουσική. Αν έχει ηχογραφηθεί και masterαριστεί τέρμα "ψηφιακά" και όλα-στα-κόκκινα μπορεί να μην αρέσει σε κάποιους (π.χ. παραγωγές Nuclear Blast για να το πούμε λαϊκα), ενώ για άλλους μπορεί να είναι γαμώ τις παραγωγές, ειδικά CDάκηδες και αυτούς που ακούνε μουσική online. Προσωπική άποψη: Δεν είναι όλες οι ηχογραφήσεις για όλα τα format και το mastering δεν θα κάνει πάντα τη διαφορά.\nAν κάτι έχει ηχογραφηθεί με εντελώς "παλιακό" τρόπο, αντίληψη, μηχανήματα, στούντιο κτλ, μπορεί το mastering να μη βοηθήσει ιδιαίτερα. Όσο καλό και αν είναι το υλικό, άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Υπάρχουν παραδείγματα και ξερόλες που τελικά απέτυχαν, δεν θέλω να επεκταθώ.\nΦτάνοντας στη παραγωγή του προϊόντος, με το mastering πρέπει να έχουν υπολογιστεί και οι σωστές διάρκειες στο βινύλιο. Δεν είναι όλα για τον ίδιο χρόνο. Αυτό έχει να κάνει με μπάσα, πρίμα και "πληροφορία" που υπάρχει.\nΤο Shok Paris LP έχει πιο όμορφο ήχο από το CD, για διάφορους λόγους.\nΗ μεγάλη διαφορά όμως, σε κυκλοφορία που θεωρώ σημείο αναφοράς τα τελευταία χρόνια, είναι το "The View from Below" LP των Heir Apparent. Πανέμορφη παραγωγή, λειτουργεί όμορφα στο CD και τις πλατφόρμες, αλλά το βινύλιο είναι σκέτη μαγεία. Bέβαια, στο συγκεκριμένο album δουλέψαμε με τον Tom Hall, τον άνθρωπο που ήταν μηχανικός ήχου μέχρι και στο Empire των Queensryche, oπότε ξαναερχόμαστε στις πηγές. Σημαντικότατος παράγοντας η ηχογράφηση. Μετά το mastering και τέλος η παραγωγή του προϊόντος. Στο ενδιάμεσο, το αλατοπίπερο που θα φέρει την ισορροπία και μπορεί να απογειώσει τα πράγματα, η άποψη της εταιρείας και του μουσικού που αν συμφωνήσουν ή ο ένας καθοδηγήσει τον άλλον, θα βγάλουν το αποτέλεσμα που θα τους αρέσει. Αν είναι αυτοί ικανοποιημένοι, όλα καλά. Αν είσαι John Cyriis που δεν ακούς κανέναν, θα βγει η παραγωγή που έρχεται. Αν είσαι Riot City που ακούς αυτά που σου προτείνουν, ήρθε "Burn The Night" και στο μέλλον τα κάνεις όπως ξέρεις. Αν είσαι DeMaio, τους γράφεις όλους, αφού μόνος σου τα κάνεις έτσι κ αλλιώς. Αν είσαι Accept, σε φτιάχνει ο Sneap όπως θέλει και ακολουθείς τη τεχνογνωσία του (που έχει approval από τη εταιρεία). Αν είσαι ο Arthur Rizk, έχεις βρει το δικό σου "touch" και δεν σου φέρνουν αντιρρήσεις οι συνεργάτες σου.\nΣας είχα πει, μην υπολογίζετε ιδιαίτερα τι ακούτε online στο Shok Paris. To φυσικό format πάντα θα είναι ανώτερο αν ακολουθεί συγκεκριμένες προδιαγραφές. Επερχόμενο παράδειγμα θα είναι και το "Ravening Iron", μιας και αναφέρθηκε. Στα αυτιά μου, είναι τέλειος ο ήχος στο βινύλιο, γαμώ στο CD, ΟΚ online.\nΑυτά έχουν να κάνουν με νέες παραγωγές, δεν μπλέκουμε επανεκδόσεις και "ακυκλοφόρητο" υλικό, αυτό είναι άλλο κεφάλαιο.


Νέο σεμινάριο τουρκικής γλώσσας στο Επιμελητήριο Ηρακλείου\nΤρι. 18 ΜΑΪ 21 16:50\nΤη δυνατότητα απόκτησης βασικών γνώσεων καθημερινής επικοινωνίας και συναλλαγών στα Τουρκικά προσφέρει το ΚΕΚ Τεχνικές Σχολές Επιμελητηρίου Ηρακλείου το οποίο διοργανώνει νέο σεμινάριο με θέμα «Γνωριμία με την Τουρκική Γλώσσα».Το σεμινάριο απευθύνεται σε επιχειρηματίες, στελέχη επιχειρήσεων, εργαζόμενους στο χώρο του τουρισμού και σε οποιονδήποτε επιθυμεί μια πρώτη γνωριμία με την τουρκικήγλώσσα.Σκοπός του σεμιναρίου είναι η εκμάθηση της Τουρκικής γλώσσας και η ικανότητα πρόσληψης - κατανόησης και παραγωγής απλού λόγου.\nΗ κατάκτηση και εμπέδωση της Τουρκικής φωνολογίας και του καθημερινού λεξιλογίου, η κατάκτηση της δεξιότητας επικοινωνίας, η κατανόηση αλλά και η παραγωγή πολύ απλού, καθημερινού γραπτού και προφορικού λόγου.\nΛεξιλόγιο: χαιρετισμοί, συστάσεις, αριθμοί, μέρες, μήνες, εποχές, ώρες κτλ. Το Ρήμα: μορφοσυντακτικά φαινόμενα: «είμαι, ενεστώτας»\nΕπαγγέλματα, χώρες, γλώσσες - Ελεύθερος χρόνος·\nΣτοιχεία ταυτότητας - Περιγραφή του εαυτού μας, κάποιου άλλου· Ονοματικά Συντάγματα και υπαρκτικό ρήμα VAR/YOK·\nΕξάσκηση προφορικού λόγου με εκφράσεις καθημερινής επικοινωνίας ·\nΚοινές ελληνοτουρκικές λέξεις - Βασικός κατάλογος ρημάτων Κόστος προγράμματος: 130 €\nΗμερομηνίες Διεξαγωγής: 12 Ιανουαρίου έως 11 Φεβρουαρίου. Διάρκεια σεμιναρίου: 30 ώρες, Κάθε Τρίτη και Πέμπτη 18:00μμ – 20:30μμ Εισηγητής: Ο Γιάννης Βισκαδούρος είναι απόφοιτος Διεθνών Σχέσεων με μεταπτυχιακό στην Τουρκολογία. Έχει διδαχτεί την Τούρκικη γλώσσα σε δύο πανεπιστήμια στην Ελλάδα και σε άλλα δυο στην Τουρκία.\nΈχει συμμετάσχει ως διερμηνέας σε ελληνοτουρκικές επιχειρηματικές αποστολές, με την ίδια ιδιότητα έχει συνεργαστεί με διάφορους δημόσιους και ιδιωτικούς φορείς και έχει αναλάβει μεταφράσεις διαφορετικών κειμένων. Εδώ και χρόνια ασχολείται με τη διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας την οποία έχει διδάξε και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Πληροφορίες και αιτήσεις στο ΚΕΚ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΤΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ Κορωναίου 9, Κα Βενιχάκη Μαίρη τηλ: 2810-302730, 2810-302736, φαξ 2810-227189, e-mail venihaki@katartisi.gr και info@katartisi.gr από τις 08:00 έως 15:00 μ.μ. και ιστοσελίδα: www.katartisi.gr