Βολιβία - Περού - Χιλή - Από τον Αμαζόνιο στις Άνδεις & από την Έρημο στον Ειρηνικό | Page 2 | Travelstories\nΚαλημερα, εκπληκτικη περιγραφη!\nΘα μπορουσες να μας δωσεις περισσοτερες λεπτομερειες για το γραφειο που κανατε το Inca trail, τα κοστη κλπ απο οτι φαινεται ηταν πολυ καλα οργανωμενοι\nΤο θέμα τρεκ με δυσκόλεψε πολύ γιατί ενώ πάντα ήθελα να κάνω το Inca trail διάβαζα για το πόσο τουριστικό έχει γίνει και είχα ψιλοφρικάρει... Τελικά επειδή πήγαμε τη βροχερή περίοδο, δεν ήταν καθόλου τουριστικό...\nΤο πρακτορείο, Alpaca Expeditions, ήταν φοβερό και μόνο τα καλύτερα λόγια έχω να πω για αυτούς. Είναι Περουβιάνικη επιχείρηση, λειτουργούν εδώ και 6 χρόνια, φοβεροί επαγγελματίες... Πάντα μας απαντούσαν αμέσως και μας βοήθησαν πολύ με την όλη οργάνωση του τρεκ... Οι δε οδηγοί καταπληκτικοί! Και το πιο σημαντικό, φέρονται άψογα στους εργαζομένους τους. Μόνο οι δικοί μας πόρτερ φορούσαν ορειβατικά παπούτσια και σωστή αδιάβροχη ενδυμασία! Οι πόρτερ των υπόλοιπων εταιριών ήταν με πέδιλα, ναι με πέδιλα στα κατσάβραχα και κάποιοι ξυπόλητοι... Σε έπιανε η καρδιά σου να τους βλέπεις.\nΠληρώσαμε γύρω στα 800 δολάρια ο καθένας μας, αλλά νοικιάσαμε υπνόσακους, μπατόν πεζοπορίας, υπόστρωμα (άχρηστο για μένα, καθώς το έβρισκα άβολο), δύο εισόδους για το Μάτσου Πίκτσου και για την Wayna Picchu και το τρένο της επιστροφής από Aguas Calientes προς Ollantaytambo. Είναι πανάκριβο, αλλά όλες οι εταιρίες εκεί κυμαίνονται και φυσικά υπάρχουν και πιο ακριβές ακόμα.\nΈχει πάντως πανέμορφα πολυήμερα τρεκ στο Βόρειο Περού, στην Cordillera Blanca & Huayhuash, που επειδή δεν είναι καθόλου γνωστά είναι πολύ πιο φτηνά. Λόγω όμως βροχερής περιόδου τα καλά και σοβαρά πρακτορεία δεν πραγματοποιούσαν τα τρεκ. Αν ξαναπάω ποτέ και με κρατάν τα πόδια μου, θέλω να περπατήσω το Huayhuash circuit trek, το οποίο θέλει καμία 10ρια μερούλες, αλλά η φύση δεν υπάρχει!\nReactions: dammys, orestcrete, chris7 και άλλα 2 μέλη\n4η μέρα 21/12 Machu Picchu\nΞύπνησα πριν καν μας καλέσει η γλυκιά φωνή του Νταβίντ για το εγερτήριο. Άνοιξα τη σκηνή και βροχή δεν άκουγα. Βρε λες να είμαστε τόσο τυχεροί και να έχει χαρά θεού σήμερα;! Ετοιμαστήκαμε μέσα σε 15 λεπτά, χαιρετήσαμε γρήγορα γρήγορα τους πόρτερ μας (οι σοβαρές ευχαριστίες και αποχαιρετισμοί είχαν γίνει το προηγούμενο βράδυ), πήραμε το πρωινό μας, που μας το είχαν ετοιμάσει οι γλυκούλιδες πακέτο, φορέσαμε τους φακούς κεφαλής και μέσα σε πίσσα σκοτάδι ξεκινήσαμε στις 3.20 π.μ.\nΜετά από 10 λεπτά φτάσαμε στην είσοδο που σηματοδοτούσε το τελευταίο κομμάτι του τρεκ, 6 χλμ. μακριά από το Μάτσου Πίκτσου. Ήμασταν η 4η ομάδα που φτάσαμε και αμέσως τρέξαμε να βρούμε θέση στον πάγκο κάτω από το υπόστεγο να κάτσουμε. Οι επόμενοι που ήρθαν μετά από εμάς, περίμεναν όρθιοι μιάμιση ώρα μέχρι να ανοίξουν οι πύλες στις 5.00 π.μ. Το κρύο τσουχτερό και η υγρασία να σου τρυπάει τα κόκκαλα! Γύρω στις 4.00 ξεκίνησε να βρέχει… Μάλιστα… κακός οιωνός είπε ο Νταβίντ! Παιδιά μάλλον δεν θα δούμε τον ήλιο να χαϊδεύει με τις ακτίνες του το Μάτσου Πίκτσου… Παγωμάρα έπεσε στην ομάδα…\nΓια να φτιάξει η διάθεση λιγάκι αποφάσισα να ανοίξω το πακέτο του πρωινού που μας είχαν μοιράσει νωρίτερα. Προς μεγάλη μου έκπληξη, εκτός από σαντουιτσάκια, μπισκότα, χυμούς είχαμε και από ένα μήλο ο καθένας!!! Άνοιξα και τη σακούλα του Πολυνείκη και κατάσχεσα το μήλο του. ‘Τι κάνεις εκεί;’ Με ρώτησε. ‘Κρύβω τα μήλα για να μην τα φας! Τα θέλω για τις φωτογραφίες με τα λάμα!’. ‘Ε καλά εσύ είσαι τελείως θεότρελη!’, η απάντηση που έλαβα!\nΛίγο πριν από τις 5.00 παραταχθήκαμε όλοι σε μία σειρά, μας ελέγξανε πάλι διαβατήρια και άδειες. Μόλις είδα την ταμπέλα να γράφει προς Μάτσου Πίκτσου συγκινήθηκα και κρατιόμουν να μη φύγουν τα δάκρυα… Ε εντάξει δεν κατάφερα να τα συγκρατήσω… Φοβερό το συναίσθημα που νιώθει κανείς όταν πραγματοποιούνται τα όνειρά του…\nΟι φωνές των υπαλλήλων στην πύλη που μαρτυρούσαν ότι οι πύλες άνοιξαν με επανέφεραν στον πραγματικό κόσμο. Σκούπισα τα δάκρυά μου, ίσιωσα το ανάστημα και άρχισα να τρέχω, όχι να περπατάω αλλά να τρέχω… Μπατόν πεζοπορίας δεν είχαμε πια, καθώς απαγορεύονται μέσα στον αρχαιολογικό χώρο και το μονοπάτι γλιστρούσε, αλλά δεν με ένοιαζε τίποτα, τα πόδια μου είχαν βγάλει φτερά! Τις προηγούμενες μέρες ήμουν σχεδόν πάντα από τις τελευταίες στη σειρά, τώρα ήμουν πρώτη και καλύτερη!\nΈβλεπα κάτι τεράστια σύννεφα να πηγαίνουν προς εκεί που ήταν το Μάτσου Πίκτσου! Όχι!!! έστω για ένα δευτερόλεπτο θέλω να δω τη θέα της Ιερής Πόλης των Ίνκα από την Πύλη του Ήλιου χωρίς τα παλιοσύννεφα! Έτσι έπαιζα κυνηγητό με τα σύννεφα. Μέχρι και τα μαϊμουδοσκαλα τα ανέβηκα αστραπή, δεν σταμάτησα πουθενά! Θα σταματούσα μια και καλή στην Πύλη. Τον Πολυνείκη τον έχασα και τους οδηγούς και την ομάδα μου…\nΤα σύννεφα τρέχουν προς το Μάτσου Πίκτσου...\nΞαφνικά ανέβηκα κάποια σκαλιά και είδα κόσμο να στέκεται. Τι έγινε ρε παιδιά; Γιατί σταματήσατε εδώ; Ρωτούσα αγνώστους στα αγγλικά. Εδώ είναι η Πύλη του Ήλιου! Πήρα την απάντηση. Η ποια; Κοιτάω κάτω και δεν φαίνεται τίποτα! Ένα ή μάλλον όλα τα σύννεφα του κόσμου είχαν έρθει και είχαν στρογγυλοκαθίσει πάνω από το Μάτσου Πίκτσου! Είστε σίγουροι; Ξαναρωτούσα… Μπορεί να είναι πιο κάτω… Ρε κοπελιά να και η ταμπέλα… Intipunku! Κάγκελο είχα μείνει! Δεν ήξερα τι να κάνω; Να κλάψω ή να γελάσω; Μετά από λίγο εμφανίστηκε και ο Πολυνείκης και η ομάδα μου…Ήμουν το κακό μου το χάλι..Από την υπερπροσπάθεια, τον ιδρώτα και τη βροχή είχα γίνει αγνώριστη. Η φάτσα μου ήταν όλη κατακόκκινη και τα μαλλιά μου είχαν γίνει μία μάζα αηδίας…Μάταια προσπαθούσαν ο Πολυνείκης και ο Νταβίντ να με παρηγορήσουν… Ο Νταβίντ μας μάζεψε και πρότεινε να περιμένουμε λιγάκι μπας και ανοίξει ο καιρός. Είχα κάτσει σε μία γωνία μονάχη μου, έτρωγα το σαντουιτσάκι μου και έπινα το χυμό μου και δεν ήθελα να μου μιλάει κανείς! Μετά από κανένα μισάωρο ήρθε ο Νταβίντ και μου λέει ΄΄μην στενοχωριέσαι κοπέλα μου. Κάνω αυτή τη δουλειά 20 χρόνια και ζήτημα να έχω δει το Μάτσου Πίκτσου από εδώ 10 φορές. Θα δεις τι όμορφο που είναι όταν αρχίσει να σηκώνεται η ομίχλη! Και εσύ να είσαι καλά να ξανάρθεις και να το δεις με ήλιο! Λέω τώρα να φεύγουμε γιατί έχουμε κανένα 40λεπτό περπάτημα μέχρι την πόλη…’’\nΗ θέα από την Πύλη του Ήλιου\nIntipunku ή Πύλη του Ήλιου\nΣηκώθηκα με βαριά καρδιά και συνέχισα να περπατάω. Μετά από κανένα 40λεπτό φτάσαμε στο σημείο που υποτίθεται ότι φαίνεται η πόλη και η Wayna Picchu από πίσω της και εμείς δεν βλέπαμε ούτε τη μύτη μας. Βγήκαμε έξω από τον αρχαιολογικό χώρο, αφήσανε τα υπόλοιπα παιδιά τις τσάντες τους στην υποδοχή, ο Νταβίντ μάζεψε όλα τα διαβατήρια για να μας βάλει τις σφραγίδες του Μάτσου Πίκτσου και κάναμε και μία απαραίτητη στάση στις τουαλέτες.\nΑνασυγκροτηθήκαμε σαν ομάδα και μπήκαμε και επισήμως στο Μάτσου Πίκτσου! Η ομίχλη καλά κρατούσε και δεν φαινόταν ακόμα τίποτα! Πήγαμε και κάτσαμε σε ένα σημείο και ο Νταβίντ μας μίλησε για την ιστορία της πόλης. Λοιπόν, χτίστηκε τον 15ο αιώνα από τον σημαντικότερο όλων των Ίνκα, Pachacutec και τα νεότερα ιστορικά ευρήματα δείχνουν ότι ήταν κάτι σαν θέρετρο του μεγάλου Ίνκα αυτοκράτορα, όπου διέμενε με τους ανώτερους αυλικούς του. Στο απώγειο της δόξας του υπολογίζεται πως περί τους 500 ανθρώπους ζούσαν εκεί.\nΜας εξήγησε πως οι αυτοκράτορες των Ίνκα, όταν πέθαιναν, τους έκαναν μούμιες και συνέχιζαν να ζουν οι μούμιες με τους αυλικούς τους στα παλάτια τους. Ο νέος αυτοκράτορας έπρεπε να χτίσει από την αρχή το δικό του παλάτι. Μάλλον για αυτό το λόγο υποψιάζονται ότι και το Μάτσου Πίκτσου εγκαταλείφθηκε σταδιακά και δεν το βρήκαν ποτέ οι Ισπανοί. Πάντως δεν είναι η χαμένη πόλη των Ίνκα, όπως λανθασμένα πίστευε ο Hiram Bingham, όταν ΄΄ανακάλυψε΄΄ το Μάτσου Πίκτσου το 1911. Αυτή είναι η Vilcabamba, όπου κατέφυγε το 1540 ο Manco Inca με τα 3 του παιδιά και όσους είχαν απομείνει από τη βασιλική οικογένεια και ίδρυσε ένα νέο κράτος για τους Ίνκα, προκειμένου να αντισταθούν στους Ισπανούς κατακτητές. Η Vilcabamba, η οποία βρίσκεται μέσα στη ζούγκλα (την ψιλή, cloud forest) κατακτήθηκε από τους Ισπανούς το 1572, όταν έπιασαν αιχμάλωτο και τον τελευταίο απόγονο των Ίνκα αυτοκρατόρων, Tupac Amaru.\nΕπίσης το Μάτσου Πίκτσου μία χαρά γνωστό ήταν στους αυτόχθονες. Μάλιστα όταν το ανακάλυψε ο Bingham ζούσαν εκεί δύο οικογένειες αγροτών, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν τις αγροτικές ταράτσες για τις καλλιέργειες τους. Το μνημείο πάντως καμία σχέση δεν είχε με το πώς είναι σήμερα, αφού η πυκνή βλάστηση της ζούγκλας τα είχε καλύψει όλα. Όσο για τον Bingham οι ντόπιοι έχουν μία σχέση μίσους και πάθους. Από τη μία του είναι ευγνώμονες που έκανε το Μάτσου Πίκτσου γνωστό σε όλη την υφήλιο, από την άλλη άρπαξε πολλά ευρήματα, τα οποία είτε τα παρέδωσε στο Πανεπιστήμιο του Yale, είτε τα κράτησε για πάρτη του…\nΣιγά σιγά η ομίχλη άρχιζε να υποχωρεί και άρχισαν αμυδρά να φαίνονται τα πρώτα κτίρια. Άρχισαν όμως να φαίνονται και τα γύρω βουνά που περικυκλώνουν την πόλη σαν πιστοί σωματοφύλακες… Τι ομορφιά θεέ μου! Και είναι γεγονός ότι τα σύννεφα προσέδιδαν μία δόση μυστηρίου στο όλο τοπίο!\nΚάναμε μία περιήγηση με τον Νταβίντ μέσα στο χώρο, αλλά η Wayna Picchu ακόμα δεν φαινόταν… Έριχνε και ένα ψιλόβροχο που είχε καθηλώσει την κάμερα μέσα στην ασφάλεια της τσάντας μου. Υπέροχα ούτε φωτογραφίες μπορώ να βγάλω! Και είχα και τον Πολυνείκη να μου λέει κάθε 5 λεπτά ότι αν είναι ο καιρός έτσι μέχρι τις 10 (ώρα εισόδου μας για την ανάβαση στην Wayna ή Huayna Picchu) εκείνος δεν θα ανέβει εκεί πάνω και ούτε θα αφήσει και εμένα.\nΟ γλυκούλης ο Νταβίντ ερχόταν συνέχεια σε εμένα να μου δώσει συμβουλές για το τι μπορούσαμε να κάνουμε και να δούμε εγώ και ο Πολυνείκης με την δεύτερη είσοδο μας στο Ματσου Πίκτσου. Και μου έλεγε με το μεγάλο του χαμόγελο για να μου δώσει κουράγιο ότι πάντα μετά τις 11-12 ο ήλιος βγαίνει, ο πολύς κόσμος φεύγει και ότι θα βγάλω άπειρες φωτογραφίες! (Εδώ και κάποιο καιρό έχουν επιβάλλει διάφορους περιορισμούς οι Περουβιανοί για την είσοδο στην πόλη. Έχει δύο εισόδους, μία από τις 6.00 το πρωί μέχρι τις 12.00. και μία από τις 12.00 μέχρι τις 17.30. Επίσης έχουν συγκεκριμένο δρόμο για να ακολουθείς μέσα στον αρχαιολογικό χώρο και δεν μπορείς να πας προς τα πίσω! Προσοχή γιατί την πατήσαμε άσχημα…Εμείς είχαμε αγοράσει εισιτήρια και για τα δύο ωράρια. Ε δεν ταξίδεψα από την άλλη άκρη της γης για να δω το Μάτσου Πίκτσου μου βιαστικά και να φύγω! Ήθελα να το απολαύσω και να το απολαύσω μόνη μου!).\nΜε την ξενάγηση του Νταβίντ περάσαμε από τα λουτρά, τον Ναό του Ήλιου, που ακριβώς από κάτω είναι ο αυτοκρατορικός τάφος, αν και ποτέ δεν βρέθηκε καμία μούμια εκεί, το παλάτι του Ίνκα, το σπίτι του Αρχιερέα, τον κεντρικό ναό και μετά πήγαμε και κάτσαμε σε ένα ξέφωτο και χαζεύαμε τις δυτικές αγροτικές ταράτσες, όπου και αυτές είχαν διφυή σκοπό (καλλιέργειες και στήριξη ενάντια στη διάβρωση του εδάφους).\nΕπιτέλους αχνοφάνηκε η Wayna Picchu!!!\nΤα πανέμορφα βουνά!\nΊνκα ταράτσες για καλλιέργεια και στήριξη ενάντια στη διάβρωση του εδάφους\nΚατά τις 10.30 μας είπε ο Νταβίντ ότι είχε έρθει η ώρα να αποφασίσουμε αν θα ανέβουμε στην Wayna Picchu καθώς μπορούσαμε να μπούμε μέχρι τις 11.00. Ο καιρός ήταν αρκετά καλύτερος, οπότε έπεισα τον Πολυνείκη να ανέβουμε. Η ομάδα μας συνόδευσε μέχρι την είσοδο της Wayna Picchu, όπου αγκαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε και αποχαιρετιστήκαμε. Είναι απίστευτο πόσο πολύ μία τέτοια περιπέτεια σε δένει με ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μέσα σε μόλις 4 μέρες! Εκείνοι θα συνέχιζαν για μεσημεριανό και επιστροφή με το τρένο στο Κούσκο όλοι μαζί.\nΜπήκαμε στην είσοδο της Wayna Picchu δώσαμε τα εισιτήρια μας (μόνο 400 άτομα την ημέρα επιτρέπονται και χωρίζονται σε δύο βάρδιες, μία στις 7 και μία στις 10. Η τιμή είναι 25 δολάρια το άτομο και τα εισιτήρια πωλούνται πολύ γρήγορα! Θέλει τουλάχιστον 2 βδομάδες πριν κράτηση), εγγραφήκαμε στο βιβλίο επισκεπτών και αρχίσαμε την ανάβαση οι δυο μας! Βλέπαμε να κατεβαίνουν κάποιοι καταταλαιπωρημένοι και ο Πολυνείκης πάλι άρχιζε να έχει ενδοιασμούς… Πολυνείκης: ‘Ελπίζω να μην είναι απότομα τα σκαλιά εκεί που πάμε. Και να ξέρεις ότι με πιάνει ίλιγγος στα ύψη!’ Εγώ: ‘ Ναι το είδαμε, στη Σίφνο όταν ανεβαίνεις στα κατσάβραχα σαν κατσίκι και βουτάς μέσα στη θάλασσα, δεν σε πιάνει ίλιγγος, εδώ βρήκες να γίνεις υψοφοβικός!’\nΜπροστά μας είχαμε τόσα σκαλιά και πουθενά δεν φαινόταν το τέλος! Ανεβαίναμε, σταματούσαμε να ξεκουραστούμε και ξανασυνεχίζαμε. Δεν μιλούσαμε πολύ, ήμασταν απόλυτα συγκεντρωμένοι στο επόμενο βήμα, στο επόμενο σκαλί… Εν τω μεταξύ ανέβαιναν και κατέβαιναν άνθρωποι όλων των ηλικιών, οικογένειες με παιδιά, ηλικιωμένοι, αλλά ήταν και αρκετοί που τα παρατούσαν και γυρνούσαν πίσω. Η κόπωση είχε αρχίσει να μας νικά, αλλά εμείς εκεί… σιγά σιγά, βήμα βήμα… Τα σκαλάκια όλο και στένευαν και ευτυχώς που είχε και σχοινιά να κρατηθείς, αλλιώς σίγουρα θα είχα φάει τα μούτρα μου… Κάποια στιγμή μετά από κανένα 40λεπτο φτάσαμε σε ένα ξέφωτο. Το Μάτσου Πίκτσου φαινόταν μία σταλίτσα εκεί κάτω! Αλλά το μαρτύριο δεν είχε τελειώσει… Είχε κάτι σκαλάκια κούτσικα τσίμα τσίμα να τα ανέβει ένας άνθρωπος! Και δεν χωράει όλο το παπούτσι, μόνο οι μύτες των ποδιών! Χρησιμοποίησα και τα χέρια και τσουπ ανέβηκα! Πίσω δεν κοίταξα, γιατί αν κοίταζα ήταν σίγουρο ότι θα με έπιανε ίλιγγος. Ξεκούραση, φωτογραφίες και συνεχίζουμε… ‘ Έλα, λέω στον Πολυνείκη, πάμε, έχει κι άλλο!’ ‘Ρε μας δουλεύεις; Τι άλλο, που θα πάμε πια στον ουρανό;!!!’ Και συνεχίσαμε την ανάβαση… Φτάσαμε στον ναό, βγάλαμε φωτογραφίες και μετά αράξαμε στο ψηλότερο σημείο και χαζεύαμε τη θέα! Είχε βγει και ένας ήλιος και ήταν χάρμα οφθαλμών! Το Μάτσου Πίκτσου κάτω να λαμπυρίζει, σαν τεράστιος κόνδορας που λάμπει το φτέρωμά του!\n‘Πεινάω’ λέει ο Πολυνεικάκος! Και εγώ πεινούσα, αλλά είχαμε φάει όλα τα σνακ κατά τη διάρκεια των τριών ημερών του τρεκ… Πολυνείκης: ‘ Μωρέ μήπως να τρώγαμε τα μήλα;’ Τι να κάνω τον λυπήθηκα τον καημένο… Σε τόση ταλαιπωρία τον είχα βάλει τις τελευταίες μέρες… Έβγαλα και του έδωσα το ένα μήλο… Εγώ το δικό μου θα το κρατούσα για τη φωτογραφία μου με τα λάμα! Άσε που δεν μου αρέσουν καθόλου τα μήλα! Έλα όμως που μόλις τον είδα να το δαγκώνει και ήταν και τραγανό τραγανό άρχισαν να μου τρέχουν τα σάλια! Αμέσως έβγαλα και το δικό μου μήλο και το χλαπάκιασα και μου φάνηκε τόσο νόστιμο, σαν φρέσκος σιφνέικος σαργός ψημένος στα κάρβουνα(ότι πιο νόστιμο για μένα)!\nΤο Μάτσου Πίκτσου από ψηλά\nΜιλάμε για πολλά σκαλιά...\nΑπό εκεί πάνω μας έδιωξε ο φρουρός γιατί στη 13.00 κλείνει η Wayna Picchu. Αν δεν μας έδιωχνε, παίζει εγώ ακόμα εκεί να ήμουν… Στην κατάβαση περάσαμε μέσα από ωραίες σπηλιές και κάποια σκαλάκια εγώ τα κατέβηκα με τον ποπό γιατί δεν ήθελα να φάω τα μούτρα μου…\nΜετά την κατάβαση και πριν ξαναμπούμε στον αρχαιολογικό χώρο αποφασίσαμε να κάνουμε ένα διάλλειμα στην καφετέρια, να φάμε και να πιούμε ένα καφεδάκο, να γεμίσουμε λιγάκι τις μπαταρίες μας…\nΑφότου κάτσαμε στην καφετέρια μέσα σε 5 λεπτά είχαν μαζευτεί κάτι μαύρα σύννεφα και άρχισαν βροντές, αστραπές και καταρρακτώδης βροχή… Ε εντάξει μωρέ, μπόρα είναι και θα περάσει! Παραγγείλαμε, φάγαμε, χωνέψαμε και η μπόρα ακόμα εκεί… Ε στις 14.30 δεν άντεξα, σηκώθηκα, έβαλα το πόντσο μου και λέω στον Πολυνείκη, πάμε! ‘Που να πάμε παιδάκι μου; Είσαι τρελή; Γίνεται χαμός!’ Και όντως γινόταν, αλλά πήγαμε!\nΜε το που μπήκαμε πάλι ήρθαν τα σύννεφα και κάλυψαν όλη την πόλη… Μία φωτογραφία πρόλαβα να πάρω όλη κι όλη, προστατεύοντας την κάμερα κάτω από το πόντσο μου… Περπατήσαμε μέσα στη βροχή και ήμασταν σχεδόν μόνοι μας. Εμείς και άλλοι 5-10 τρελοί… Κάναμε την ίδια διαδρομή με αυτή που είχαμε κάνει με τον Νταβίντ και πήγαμε και προς την οικιστική και τη βιομηχανική περιοχή, που προηγουμένως δεν είχαμε επισκεφτεί…Ακόμα και έτσι ήταν μαγεία και σίγουρα δεν μπορώ να παραπονεθώ για ορδές τουριστών αφού ήμασταν στην κυριολεξία σχεδόν ολομόναχοι στη δεύτερη είσοδο (ούτε όμως το πρωί είχε πολλούς τουρίστες). Σιγά σιγά, άρχισε να κόβει η πολύ δυνατή βροχή και εμφανίστηκαν και κάποια λάμα να σουλατσάρουν. Τα κυνηγούσαμε να βγάλουμε φωτογραφίες μαζί τους, αλλά δεν σου δίνουν και πολύ σημασία γενικά, είναι πολύ περήφανα ζώα ή ξινά, όπως το βλέπει κανείς…\nΕ εάν δεν είναι αυτό γκαντεμιά, τί είναι;\nΝαός του Ήλιου από ψηλά\nΗ μία και μοναδική φωτογραφία που κατάφερα να τραβήξω με το που μπήκαμε για 2η φορά...\nΝαός των 3 παραθύρων\nΚαλλιτέχνες της πέτρας!\nIntihuatana, κάτι σαν το ημερολόγιο των Ίνκα.. Για να καταλαβαίνουν τη θέση του Ήλιου στον ουρανό...\nΛάμα ή αλλιώς οι μόνιμοι κάτοικοι του Μάτσου Πίκτσου\nΜήλο δεν είχα, αλλά μία φωτογραφία με τα λατρεμένα λάμα την καταφέραμε....\nΗ ώρα είχε πάει 17.00 και στις 18.20 έφευγε το τρένο μας για το Ollantaytambo… Έπρεπε να φεύγουμε σιγά σιγά αλλά τώρα που είχε ανοίξει κάπως ο καιρός και είχε σταματήσει να βρέχει έπρεπε να πάμε γρήγορα στο σημείο που μας είχε υποδείξει ο Νταβίντ για την κλασσική φωτογραφία του Μάτσου Πίκτσου, που φαίνεται ολόκληρη η πόλη….Λογαριάζαμε όμως χωρίς τον ξενοδόχο, γιατί οι φρουροί δεν μας επέτρεψαν να πάμε προς τα εκεί, λόγω των ηλίθιων κανονισμών που έχουν επιβάλλει… Είναι κοντά στην είσοδο και πρέπει να πάει κανείς με το που μπαίνει στον αρχαιολογικό χώρο. Περάσαμε από εκεί το πρωί, γιατί το Inca Trail καταλήγει εκεί, αλλά με την ομίχλη δεν φαινόταν τίποτα και στη δεύτερη είσοδο έβρεχε με το τουλούμι και είχε πάλι σύννεφα, οπότε το αφήσαμε για πιο μετά όταν και αν άνοιγε ο καιρός… Τέτοια απογοήτευση δεν νομίζω ότι έχω ξαναφάει στη ζωή μου…\nΑντίο Μάτσου Πίκτσου μου! Είσαι πανέμορφο αλλά ο καιρός και αυτοί οι ηλίθιοι που σε φυλάνε με στεναχώρησαν…Hasta la proxima!\nΤώρα που φεύγουμε, βγαίνει ο ήλιος....\nReactions: panlek30, rena1988, Dragoumani και άλλα 22 μέλη\nΣτο προαύλιο του καθεδρικού ναού του Chucuito, έξω απο το Πούνο, συναντήσαμε αρκετό κόσμο, μαυροφορεμένο, να παίζει μουσική, να τραγουδάει και να πίνει! Θα έλεγε κανείς οτι βρεθήκαμε σε γλέντι, αν όλοι δεν φορούσαν μαύρα και το πρόσωπο τους δεν πρόδιδε την θλίψη τους...Η ατμόσφαιρα μύριζε αρκετά αλκοόλ... Φέρετρο δεν είδαμε, αλλά ο οδηγός-ξεναγός μας, μας είπε οτι πρόκειται για κηδεία, οπότε αρκεστήκαμε να κάνουμε βόλτα μόνο στο προαύλιο του ναού.\nΝομίζω οτι κάτι παρόμοιο είδατε και εσείς.\nΚι εγω στο Μεξικο ειδα μπροστα τη μαυρη νεκροφορα, πισω ακολουθουσαν 3 αντρες με παραδοσιακα ρουχα και οργανα, επαιζαν μουσικη και τραγουδουσαν και απο πισω ο κοσμος, οχι στα μαυρα, αλλα με τα καθημερινα του ρουχα.\nΚαταπληκτική η έως τώρα περιγραφή και αποτύπωση, και εξαιρετικές φωτογραφίες.\nΣυγχαρητήρια @annoulafolle για όλα όσα μας μεταφέρεις!\nΔιαβάζω την ιστορία σου ξανά και ξανά και δε τη χορταίνω, καθώς το Περού αποτελεί ονειρεμένο προορισμό για μένα και θέλω να βρεθώ εκεί κάποια στιγμή. Δε ξέρω βέβαια πως θα το χωρέσω μέσα σε 10 μέρες, αλλά αυτό είναι κάτι που συζητιέται όταν με το καλό βρούμε τα κατάλληλα εισιτήρια.\nΠαρακαλώ θερμά να σταθείς όσο γίνεται περισσότερο στο θέμα των εξόδων, αλλά και σε ότι αφορά την ασφάλεια ειδικά στις μεγάλες πόλεις, καθώς απ' ότι βλέπω ταξιδεύετε μόνοι πέραν των τρεκ. Παίρνουμε ιδέες και κρατάμε σημειώσεις για όλα!\nΓια μένα το Περού είναι το Νο1 από τις 67 χώρες που έχω πάει μέχρι σήμερα. Καταπληκτική η αφήγηση σου , με ταξίδεψες τόσο που αντί των ελβετικών τρένων που μπήκα να αναζητήσω, ρούφηξα την ιστορία σου. Πάντα τέτοια εύχομαι !\nReactions: giota235, skoumpi and psilos3\nΜε βαριά καρδιά πήραμε το λεωφορείο που θα μας γυρνούσε στο Aguas Calientes, όπου έπρεπε να βρούμε το εστιατόριο που ο Νταβίντ είχε αφήσει τα πράγματα μας και να πάρουμε το τρένο της επιστροφής για το Ollantaytambo.\nΜέσα στο λεωφορείο κάτσαμε δίπλα σε μία οικογένεια Περουβιανών από την Λίμα που είχαν έρθει και αυτοί να επισκεφτούν το πανέμορφο Μάτσου Πίκτσου. Μας άκουσαν να μιλάμε μία εξωτική (γι’αυτούς) γλώσσα και μας έπιασαν τη συζήτηση. Αφού ανταλλάξαμε με τον μπαμπά της οικογένειας τα βασικά στα ισπανικά, το εμπόδιο της γλώσσας δεν μας επέτρεψε να προχωρήσουμε περαιτέρω… Τότε ανέλαβε δράση ο μικρός γιος της οικογένειας, ο οποίος ήταν μόλις 12 χρονών και μιλούσε άπταιστα αγγλικά με ……… αμερικανική προφορά! Γρήγορα έμαθα ότι ο μικρός έμαθε αγγλικά από το θείο του που ζούσε στην Αμερική (εξού και η προφορά) και με ρωτούσε πληροφορίες για την Ελλάδα, για τους θεούς του Ολύμπου, για τον Όλυμπο και αν έχω πάει στο βουνό των θεών, για τον Ηρακλή και τους άθλους του, για τους Ολυμπιακούς αγώνες… Είχα μείνει με την μόρφωση του πιτσιρίκου και τη δίψα του για γνώση! Ο δικός μου ανιψιός που είναι 13 χρονών μόνο για την ΑΕΚ νοιάζεται….\nΚατεβήκαμε από το λεωφορείο και η φοβερή οικογένεια άρχισε να ρωτάει παντού για το που βρίσκεται το εστιατόριο που ψάχναμε! Αποχωριστήκαμε με αγκαλιές και φιλιά μόνο όταν βεβαιώθηκαν πως βρήκαμε το εστιατόριο και πως τα πράγματα μας ήταν εκεί. Φοβερά χαμογελαστοί, ανοιχτόκαρδοι και φιλόξενοι άνθρωποι! Πήραμε τα πράγματα μας μέσα σε δύο λευκά πλαστικά τσουβάλια και ξεκινήσαμε για το τρένο.\nΚαταταλαιπωρημένοι και μέσα στην μπίχλα καθίσαμε στις θέσεις μας στο τρένο. Σχεδόν αμέσως ήρθε ένα ζευγαράκι και έκατσε απέναντί μας. Μας κοιτούσαν καλά καλά και το ίδιο κάναμε και εμείς… Αυτοί ήταν ωραία ντυμένοι, καθαροί και φρέσκοι, σε αντίθεση με εμάς, που είχα την αίσθηση ότι είχα μεταμορφωθεί σε ασβό… ‘Γιατί μας κοιτάνε έτσι;’ ρώτησε ο Πολυνείκης. ‘Γιατί βρωμάμε!’ απάντησα εγώ. ‘Από πού λες να είναι;’ Ξαναρώτησε ο Πολυνείκης. ‘Κοίτα τέτοιες γυναικάρες είναι είτε από Κολομβία, είτε από Βενεζουέλα. Δεν νομίζω να είναι από αλλού…’, απάντησα εγώ….\nΔεν άργησαν να μας πιάσουν την κουβέντα και όντως ήταν Κολομβιανοί, από το Μεντεγίν! Λάτρεις των ταξιδιών και αυτοί σαν εμένα ξεκινήσαμε να μιλάμε για ταξίδια περασμένα και μελλοντικά. Ανακαλύψαμε ότι είχαμε παντρευτεί την ίδια περίοδο και πως και για τους τέσσερις αυτό το ταξίδι ήταν ο μήνας του μέλιτος! Ανταλλάξαμε στοιχεία και αφού μας κάλεσαν στο Μεντεγίν και τους καλέσαμε και εμείς σε Αθήνα και Σίφνο σφιχταγγαλιαστήκαμε, φιληθήκαμε και χωριστήκαμε!\nΚατεβήκαμε από το τρένο και γελώντας, σκεφτόμενοι τη φάτσα των γονιών μας, όταν (και αν ποτέ) τους ανακοινώσουμε πως θα πάμε στην Κολομβία, κινήσαμε να πάμε περπατώντας στο ξενοδοχείο μας.\nΤο Picaflor Tambo (55 δολάρια/βράδυ) ήταν ομολογουμένως καταπληκτικό! Κάναμε ζεστό μπανάκι (α ρε πόσο εκτιμάει κανείς τις πιο απλές απολαύσεις της ζωής μετά από 4 μέρες απλυσιάς), στείλαμε μηνύματα και κάποιες φωτογραφίες σε γονείς και φίλους να τους ενημερώσουμε ότι επιβιώσαμε των Άνδεων και βγήκαμε να βρούμε φαγητό, γιατί μας είχε κόψει η λόρδα.\nΤο Ollantaytambo ήταν άδειο στις 11 το βράδυ και κανείς δεν κυκλοφορούσε στους δρόμους. Αφού 2 εστιατόρια μας ενημέρωσαν ότι η κουζίνα τους είχε κλείσει, βρήκαμε μία πολύ συμπαθητική πιτσαρία, φάγαμε δύο μικρές πιτσούλες, ήπιαμε και τοπικές μπυρίτσες από μικρόζυθοποιϊες και επιστρέψαμε στο δωματιάκι μας. Έξω από το ξενοδοχείο περνούσε ένας χείμαρρος και υπό τους ήχους του τρεχούμενου νερού κοιμηθήκαμε σαν αγγελούδια!\n22/12/2018 Ιερή Κοιλάδα\nΞυπνήσαμε πρωί πρωί γιατί στις 9.00 περιμέναμε τον κυρ Λούσιο να έρθει να μας παραλάβει για το τουρ στην Ιερή Κοιλάδα.\nΠοιος είναι όμως ο κυρ Λούσιο; Όταν ξεκινήσαμε το ταξίδι μας στο Περού δεν είχαμε ιδέα πως θα πηγαίναμε από το Ollantaytambo πίσω στο Κούσκο, επισκεπτόμενοι κάποια βασικά αξιοθέατα της Ιερής Κοιλάδας, όπως τις αλυκές του Μάρας και τις πειραματικές αγροτικές ταράτσες του Moray. Στο ξενοδόχειο στο Κούσκο όμως γνωρίσαμε τυχαία την κυρία Ρόζα, η οποία οργανώνει ιδιωτικά τούρ και κανόνισε να έρθει ο σύζυγός της, ο κυρ Λούσιο, να μας πάρει από το Ollantaytambo και να μας πάει στο Μάρας και στο Μοράι για μόνο 50 δολάρια. Ο κυρ Λούσιο, συνταξιούχος αστυνομικός, ήταν γλυκύτατος, με καλά αγγλικά και φοβερές γνώσεις πάνω στους Ίνκα και τον πολιτισμό τους! Επιστροφή στην ιστορία τώρα…\nΜε το που σηκωθήκαμε, έτρεξα να ανοίξω την μπαλκονόπορτα και από το μπαλκόνι χάζευα για αρκετή ώρα τη θέα με τα θεόρατα βουνά, τις αποθήκες τροφίμων των Ίνκα και τους ντόπιους να σουλατσάρουν στο δρομάκι κάτω από το ξενοδοχείο μας. Σειρά είχε το πιο νόστιμο και πλούσιο πρωινό του ταξιδιού μας. Tι φρέσκα φρούτα, τι χυμοί, τι σπιτικές μαρμελάδες, τι σπιτικά κέικ, τι ζεστό φρεσκότατο ψωμάκι!\nΗ θέα από το μπαλκονάκι μας!\nΜόλις φάγαμε, βγήκαμε μία γρήγορη βόλτα στο χωριουδάκι. Ε να δούμε και λιγάκι το Ollantaytambo, το οποίο είναι πανέμορφο! Αν ξαναπάω ποτέ θα ήθελα να μείνω περισσότερο από μερικές ώρες. Πανέμορφα σπιτάκια, πλακόστρωτα δρομάκια, τα οποία τα διέσχιζαν ρυάκια με νερό, φιλικότατοι ντόπιοι, οι οποίοι δεν προσπαθούσαν να μας πουλήσουν τίποτα, απλά κάνανε τις δουλειές τους και μας καλημέριζαν!\nΧτύπησε το τηλέφωνο και ο κυρ Λούσιο μας ενημέρωσε ότι είχε φτάσει, οπότε αποχαιρετίσαμε το πανέμορφο Ollantaytambo και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο να συναντήσουμε τον φοβερό Λούσιο!\nΠρώτη στάση: το Οχυρό του Ollantaytambo. Ό,τι και να πω εγώ είναι λίγο. Η μαγεία δεν περιγράφεται με λόγια. Αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τις αγροτικές ταράτσες και να θαυμάζουμε για μία ακόμη φορά την απίστευτη αρχιτεκτονική των Ίνκα και το δούλεμα της πέτρας. Όταν φτάσαμε στην κορυφή, όπου υπάρχει ένας μισοτελειωμένος ναός, ο Λούσιο μας ανακοίνωσε ότι αυτές οι θεόρατες πέτρες (πρέπει να ήταν τουλάχιστον 3 μέτρα στο ύψος και δεν ξέρω και εγώ πόσους τόνους ζύγιζε η κάθε μία) είχαν κοπεί και μεταφερθεί εκεί από το απέναντι βουνό.\nΘέα του Ollantaytambo από ψηλά!\nΜας εξήγησε για τη φοβερή μάχη και ήττα των Ισπανών από τον Manco Inca το 1536, όπου με κάποιο πανέξυπνο τρόπο οι Ίνκα πλημμύρισαν την κοιλάδα και τα άλογα των Ισπανών ήταν ανήμπορα να πολεμήσουν σε πλημμυρισμένο έδαφος, οπότε οπισθοχώρησαν, κυνηγημένοι από τους πολεμιστές του Manco Inca. Δυστυχώς η νίκη τους δεν κράτησε για πολύ γιατί σύντομα οι Ισπανοί γύρισαν ενισχυμένοι και ο Manco Inca αναγκάστηκε να καταφύγει στη Vilcabamba.\nΔεν γίνεται να μην αναρωτηθείς τι θα είχε συμβεί και πως θα είχε εξελιχθεί η Ιστορία αν είχαν επικρατήσει ολοκληρωτικά οι Ίνκα τότε. Πάντα όταν επισκέπτομαι έναν αρχαιολογικό χώρο, όπου έλαβε μέρος κάποια μεγάλη μάχη, προσπαθώ να σκεφτώ πως ήταν ο χώρος, ο πυρετός της προετοιμασίας, τα όπλα, οι άνθρωποι…. Τί θα σκεφτόντουσαν; ή όταν παίζεται η ζωή σου δεν σκέφτεσαι τίποτα και το μυαλό σου θολώνει ή μήπως καθαρίζει; Και όλες αυτές οι σκέψεις ερχόντουσαν σε πλήρη αντίθεση με την ηρεμία που επικρατούσε γύρω μας. Ήμασταν μόνοι μας στον αρχαιολογικό χώρο, καθώς τα πούλμαν με τους τουρίστες φτάνουν πιο μετά. Ο ήλιος έλαμπε και έλαμπαν και οι πέτρες. Ο ουρανός είχε βαθύ μπλε χρώμα, που έσπαγε που και που από κάποια παχιά άσπρα σύννεφα. Το μόνο που ακουγόταν ήταν το τιτίβισμα των πουλιών. Τι μαγικό μέρος! Και μόνο που γράφω γι’ αυτό ανατριχιάζω….\nΑποθήκες συντήρησης τροφίμων\nΚαι άλλα πολλά μας εξιστόρησε ο Λούσιο και τα έλεγε με τέτοιο τρόπο ο μπαγάσας, που έκανε τον Πολυνείκη να του ζητήσει να μας πάει να αγοράσουμε κάποιο βιβλίο για τους Ίνκα, που να περιέχει όλες αυτές τις πληροφορίες. Εγώ έμεινα κάγκελο, καθώς ο Πίκης (ναι έτσι τον φωνάζουμε..) δεν φημίζεται και για τη λατρεία του προς την Ιστορία και τους αρχαιολογικούς χώρους! Αλλά ο Λούσιο βρήκε στο πρόσωπο του Πολυνείκη τον πιο καλό μαθητή του. Όλη την μέρα είχε τεντώσει τα αυτιά του, είχε γουρλώσει τα μάτια του και ήταν εκεί ψυχή τε και σώματι!\nΚάναμε μία στάση σε ένα βιβλιοπωλείο να προμηθευτεί ο Πίκης το βιβλίο ιστορίας του και σε έναν φοβερό ντόπιο φούρνο να προμηθευτώ εγώ καλούδια, γιατί όσο να ναι οι μάχες, οι αρχαιολογικοί χώροι και η ιστορία μου είχαν ανοίξει την όρεξη.\nΚάναμε και μία δεύτερη στάση στον ποταμό Urubamba, όπου ο Λούσιο μας έδειξε κάτι βράχους μέσα στο ποτάμι και μας εξήγησε πως τους βράχους αυτούς τους είχαν μεταφέρει και τους είχαν τοποθετήσει εκεί οι Ίνκα. Η τοποθεσία τους δεν ήταν καθόλου τυχαία, αφού τους είχαν βάλει μπροστά από τις βάσεις της γέφυρας, που ένωνε τις δύο όχθες του ποταμού. Τοποθετώντας τους βράχους εκεί απέτρεπαν το νερό να πέσει με ορμή πάνω στις βάσεις της γέφυρας και να τις καταστρέψει! Ιδίως τη βροχερή περίοδο, το νερό του ποταμού είναι πολύ ορμητικό! Είπαμε ιδιοφυείς μηχανικοί οι Ίνκα!\nΜετά συνεχίσαμε τη διαδρομή μας όχι στην κοιλάδα όπως νόμιζα, αλλά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τα βουνά. Ο Λούσιο μας εξήγησε ότι θα παίρναμε έναν εναλλακτικό δρόμο, που ήταν μόνο αγροτικός για να φτάσουμε πιο γρήγορα στο Μοράι. Ε ήταν λίγο κατσικόδρομος, αλλά η θέα των βουνών, των παγετώνων και την κοιλάδας κάτω ήταν απίστευτη!\nΜετά από κανένα 40λεπτο φτάσαμε και στις πειραματικές αγροτικές καλλιέργειες των Ίνκα. Γιατί πειραματικές θα μου πείτε τώρα και θα προσπαθήσω να το εξηγήσω… Κάθε ‘κυκλική’ ταράτσα είναι και έχει το δικό της μικροκλίμα. Οι θερμοκρασίες διαφέρουν από 20 βαθμούς κελσίου στο επίκεντρο των λουριών μέχρι 15 βαθμούς κελσίου στα ανώτερα στρώματα των λουριών. Αυτό επέτρεπε στους Ίνκα να εξομοιώνουν σε ένα μέρος περισσότερες από 20 οικολογικές ζώνες και να καλλιεργούν φρούτα και λαχανικά που κανονικά καλλιεργούνται σε μέρη που μπορεί να απέχουν και μεταξύ τους περισσότερο από 1000 μέτρα σε υψόμετρο. Δηλαδή κάθε ένα λουρί εξομοιώνει κλιματικές συνθήκες διαφορετικών οικολογικών ζωνών, όπως και οι διαφορετικές οικολογικές ζώνες που συναντιούνταν στην τεράστια έκταση της αυτοκρατορίας των Ίνκα. Ουφ… ελπίζω να βγάζει νόημα αυτό που μόλις έγραψα… Οι τύποι δεν υπάρχουν! Είναι ιδιοφυίες και στις αγροτικές καλλιέργειες! Πέρα από την ιδιοφυία της σύλληψης αυτής, είναι και πολύ εντυπωσιακά στην εμφάνιση αυτά τα λουριά και με τα βουνά από πίσω, το μέρος πάλι ήταν άπαιχτο.\nΚαθίσαμε σε ένα παγκάκι κάτω από ένα υπόστεγο γιατί είχε αρχίσει να ψιχαλίζει (ο καιρός άλλαζε μέσα σε λίγα λεπτά, από ήλιο σε βροχή και από καταιγίδες σε ήλιο με καταγάλανους ουρανούς) και θαυμάζοντας την ομορφιά γύρω μας, μοιραστήκαμε τα καλούδια που είχα αγοράσει από το φούρνο. Ο Λούσιο με θλίψη στα μάτια και κάποια πικρία στη φωνή μας έλεγε πως επί Ίνκα κανένας δεν πείνασε. Υπήρχε αφθονία στα τρόφιμα. Αργότερα με τους Ισπανούς όλα τα κανάλια νερού που υπήρχαν και οι πειραματικές καλλιέργειες εγκαταλείφθηκαν με αποτέλεσμα τα χωράφια και τα χωριά να εγκαταλειφθούν και ο λαός να πεθάνει της πείνας. Πόσο ηλίθιοι ήταν πια αυτοί οι Ισπανοί;;;!!! Αλλά τα ίδια δεν γίνονται ακόμα και σήμερα; Δυστυχώς δεν έχουμε βάλει μυαλό και δεν έχουμε μάθει και πολλά από τα λάθη του παρελθόντος…\nΜε βαριά καρδιά και χαμένοι στις σκέψεις μας ο καθένας ξεκινήσαμε για τις αλυκές στο Μάρας. Ο Λούσιο μας έκανε ένα γρήγορο πέρασμα από το γλυκό χωριουδάκι, το οποίο ήταν σαν εγκαταλελειμμένο. Δεν κυκλοφορούσε ψυχή στους δρόμους… ε σκέφτηκα και εγώ ότι οι άνθρωποι κάνουν τη μεσημεριανή τους σιέστα. Όμως έκανα λάθος.\nΌλο το χωριό είχε κατέβει στις αλυκές. Είχαν την καθιερωμένη χριστουγεννιάτικη συνάντηση και γιορτή τους. Βλέπετε οι αλυκές ανήκουν μόνο στις οικογένειες που κατάγονται και μένουν στο Μάρας. Ακόμα και αν κάποιος μετακομίσει σε άλλη πόλη ή εκτός χώρας δεν επιτρέπεται να δώσει τις αλυκές του σε κάποιον που δεν κατοικεί στο Μάρας. Επίσης όλες οι αποφάσεις λαμβάνονται δημοκρατικά. Μαζεύονται σε τακτικές συνελεύσεις οι κάτοικοι του χωριού στις αλυκές και αποφασίζουν με σύστημα άμεσης δημοκρατίας. Με τον τρόπο αυτό έχουν καταφέρει να διαχειρίζονται αυτοί το αλάτι που παράγουν εδώ και τουλάχιστον 1000 χρόνια!!! Και τι αλάτι; Είναι ένα από τα 4 μέρη στον κόσμο που παράγει ροζ αλάτι, το οποίο είναι εμπλουτισμένο με πολύτιμα στοιχεία, όπως μαγνήσιο, ασβέστιο, κ.α.\nΟι εικόνες ήταν μαγευτικές! Παππούδες να κάθονται σε διάφορα καρεκλάκια, γιαγιάδες να πηγαινοέρχονται με λιχουδιές στα χέρια και να τρατάρουν τους παρευρισκόμενους, παιδάκια να τρέχουν δεξιά και αριστερά. Όλοι ντυμένοι με παραδοσιακές πολύχρωμες φορεσιές. Εμείς κοιτούσαμε σαν υπνωτισμένοι. Τόσο υπνωτισμένοι που κανείς μας δε σκέφτηκε να πάρει την κάμερα ή τα κινητά να τραβήξει φωτογραφίες. Δυστυχώς οι εικόνες αυτές είναι αποτυπωμένες μόνο στον εγκέφαλό μας και εγώ δεν το έχω καθόλου με τη ζωγραφική, οπότε αφήστε τη φαντασία σας να οργιάσει για το πώς ήταν το όλο σκηνικό.\nΣειρά είχε η επίσκεψη στις αλυκές, οι οποίες είναι σαν πισίνες σκαμμένες στην πλαγιά ενός βουνού και γεμίζουν με αλμυρό νερό που κατεβαίνει σε ποταμάκι από το βουνό. Αυτές οι πισινούλες ντυμένες σε όλες τις διαφορετικές αποχρώσεις του λευκού και του μπεζ ήταν πολύ εντυπωσιακό θέαμα. Εμένα πάντως το καλύτερό μου ήταν να βουτάω τα δάχτυλά μου μέσα στο αλμυρό νερό και να τα γεύομαι μετά! Περιττό να πω πως μετά κοράκιασα όλη μέρα και παίζει να κατανάλωσα και 10 λίτρα νερό!\nΓιαγιάδες πάνε να μαζέψουν το αλάτι τους...\nΟι ντόπιοι είπαν κάτι στο Λούσιο και αυτός μας πήρε και μας πήγε σε μία αίθουσα που έφτιαχναν τη χριστουγεννιάτικη φάτνη τους από αλάτι! Η φάτνη ήταν τεράστια, κάλυπτε ένα ολόκληρο δωμάτιο. Απορώ πόσο καιρό τους πήρε να τη φτιάξουν! Πανέμορφο θέαμα και μας δώσανε για δώρο και ένα κρύσταλλο από αλάτι.\nΦύγαμε από τις αλυκές, αφού αγοράσαμε και πολλά σακουλάκια με αλάτι για τους γονείς μας και τους φίλους μας. Ο Πολυνείκης κλασσικά βέβαια φώναζε και διαμαρτυρόταν λέγοντας πως θα ανοίξουν τα σακουλάκια και θα χυθεί το αλάτι στο σάκο του αλλά εγώ σημασία δεν του έδινα!\nΚαι κάπου εκεί νομίζαμε πως θα πάρουμε το δρόμο της επιστροφής για το Κούσκο, όμως ο Λούσιο είχε άλλες ιδέες. Μας δήλωσε πως θα μας πάει και στο Chinchero για να δούμε πως βάφονται τα υφάσματα με φυσικό τρόπο και να επισκεφτούμε μία πανέμορφη αποικιακή εκκλησία.\nΠρώτα όμως ο οδηγός μας είχε πεινάσει, οπότε κάναμε μία στάση σε ένα από αυτά τα παραδοσιακά σταντ, που είναι στην άκρη του δρόμου για να φάει. Αυτά είναι διάσπαρτα σε όλη την Ιερή Κοιλάδα και αποτελούνται από ένα χτιστό πάγκο, όπου εκεί ανάβουν φωτιά, φέρνουν τις κατσαρόλες τους και μαγειρεύουν. Κάθε σταντ έχει και διαφορετικό φαγητό, άλλο έχει κρέας, άλλο ψάρι, άλλο λαχανικά. Το τι φαγητό έχουν τα σταντ είναι πάντα ίδιο (ε το ίδιο κυρίως υλικό) για να ξέρουν οι περαστικοί, αν π.χ. έχουν όρεξη για ψαράκι που θα σταματήσουν. Η μαγείρισσα όμως είναι κάθε μέρα διαφορετική. Οι πάγκοι αυτοί ανήκουν στις τοπικές κοινότητες, οι οποίες και τους διαχειρίζονται. Οι κάτοικοι αυτών των κοινοτήτων είναι κυρίως αγρότες ή κτηνοτρόφοι και οι γυναίκες τους μοιράζονται αυτούς τους πάγκους εναλλάξ. Εννοείται ότι τα εισοδήματα από τους πάγκους πάνε στην κοινότητα και μοιράζονται δημοκρατικά. Είναι η συνεισφορά των γυναικών στην κοινότητά τους!\nΟ Λούσιο μας εξήγησε πως οι άνθρωποι στην επαρχία δεν πεινάνε πια, αρκεί να έχουν όρεξη να καλλιεργούν τη γη ή να εκτρέφουν ζώα. Πως όλοι αυτοί που έχουν μαζευτεί στις παραγκουπόλεις της Λίμα είναι επειδή θέλουν να βγάλουν εύκολα χρήματα στην πόλη και δεν θέλουν να δουλεύουν στα χωράφια. Δεν καταφέρνουν όλοι να πιάσουν την καλή (οι περισσότεροι) και πολλοί ντρέπονται να γυρίσουν πίσω στα χωριά τους, οπότε παραμένουν μέσα στη φτώχια και την αθλιότητα των παραγκουπόλεων.\nΑφότου χαιρετήσαμε τη γλυκιά γιαγιάκα που μαγείρευε στον πάγκο, μπήκαμε στο αυτοκίνητο για να κατευθυνθούμε προς το Chinchero. Στη διαδρομή ο Λούσιο μας εξήγησε πως στο Chinchero υπάρχουν σχέδια να χτιστεί ένα διεθνές αεροδρόμιο λίγο έξω από το χωριουδάκι, καθώς το αεροδρόμιο στο Κούσκο δεν είναι διεθνές και δεν καλύπτει πλέον τις τουριστικές ανάγκες της περιοχής. Μας εξήγησε πως οι κάτοικοι του χωριού πουλάνε μαζικά τα χωράφια τους σε διεθνείς επενδυτικές εταιρίες, οι οποίες καταστρώνουν τα επόμενα επενδυτικά και ‘αναπτυξιακά’ τους σχέδια γύρω από το χτίσιμο του νέου διεθνούς αεροδρομίου. Φυσικά μας εξήγησε πως αυτό θα σημάνει και το τέλος της περιοχής έτσι όπως είναι τώρα και υπάρχουν αντίθετες φωνές, οι οποίες μιλούν για οικολογική καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος, καταστροφή ή σοβαρή επιβάρυνση από τους ρύπους των αεροπλάνων για τα αρχαία της περιοχής και εξάλειψη του ντόπιου πληθυσμού και πολιτισμού… Πόσο στενάχωρο…\nΦτάσαμε στο Chinchero και ο Λούσιο μας οδήγησε σε ένα σπιτάκι, όπου μαμά και κόρη έβαφαν και ύφαιναν ντόπια υφάσματα, σωστά αριστουργήματα! Εγώ βέβαια πιο πολύ ενθουσιάστηκα με ένα γιγαντιαίο σπιτάκι για ινδικά χοιρίδια, το οποίο πρέπει να φιλοξενούσε πάνω από 100 ζωάκια. Προσπαθούσα να τα πιάσω για να τα χαϊδέψω, τα τάιζα πράσινα χορταράκια. Μαμά, κόρη και Λούσιο είχαν μείνει με το πόσο με διασκέδαζε το …. φαγητό τους! Με μεγάλη δυσκολία με ξεκόλλησαν από τα πάνγλυκα ζωάκια για να δω πως καθαρίζουν, γνέφουν και βάφουν από φυσικά υλικά το μαλλί. Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση είναι ότι το κόκκινο χρώμα παράγεται από ένα έντομο τη κοχενίλη (cochineal) που ζει μέσα σε κακτοειδή φυτά. Το παίρνουν, το αποξηραίνουν, το λιώνουν και έτσι παράγουν μία σκούρα κόκκινη σκόνη, η οποία μόλις αναμιχθεί με ζεστό νερό δίνει το κόκκινο χρώμα στο μαλλί.\nΗ γιαγιάκα ετοιμάζει τα ξύλα για να ανάψει τη φωτιά στο τζάκι.\nΗ παλιά γενιά επιβλέπει την νεότερη\nΙνδικά χοιρίδια ή αλλιώς cuy, που αποτελούν και παραδοσιακό περουβιάνικο έδεσμα!\nΠως γνέθουν το μαλλί από αλπακά\nΜαλλί βαμμένο από φυσικά χρώματα\nΚόκκινο χρώμα από κοχενίλη!\nΜετά την επίδειξη βαψίματος των μαλλιών με φυσικά χρώματα, η μαμά μας έδειξε πως υφαίνουν το μαλλί και μας εξήγησε, μέσω του Λούσιο, γιατί μιλούσε μόνο Κέτσουα, πως τα σχέδια που υπάρχουν πάνω στα υφαντά έχουν τη σημασία τους και επίσης μπορεί να υποδεικνύουν και σε ποια τοπική κοινότητα ανήκεις. Επίσης για να υφάνει ένα σάλι της παίρνει ένα μήνα καθημερινής εργασίας. Δυστυχώς το ένα σάλι κοστολογούταν γύρω στα 200 με 300 ευρώ, ανάλογα το μαλλί, οπότε ούτε καν που τα πλησίασα… Βέβαια αγόρασα κάποιες υπέροχες χειροποίητες τσαντούλες για τις κολλητές μου αλλά και για να ενισχύσω τους ανθρώπους που τόσο κόπο κάνανε να μας επιδείξουν την τέχνη τους.\nΣειρά είχε μία μίνι εξερεύνηση του χωριού και τέλος μία επίσκεψη στην αποικιακού στυλ εκκλησία του Chinchero, η οποία είναι πολύ όμορφη και σίγουρα αξίζει μία επίσκεψη αν κάποιος βρεθεί στο χωριουδάκι.\nΕίχε αρχίσει να νυχτώνει και εμείς πήραμε το δρόμο της επιστροφής για το Κούσκο, έχοντας ολοκληρώσει επιτυχώς μία επίσκεψη στην ιερή κοιλάδα των Ίνκα. Με ταλάνιζε βέβαια ένα ερώτημα στην επιστροφή. Γιατί την είχαν ονομάσει Ιερή αυτή την κοιλάδα οι Ίνκα; Ο κυρ Λούσιο όμως ήταν εκεί για να μας λύσει κάθε απορία. Σύμφωνα με τον Λούσιο, η Ιερή Κοιλάδα ήταν ιερή για τους Ίνκα, γιατί ευθυγραμμίζεται με τον γαλαξία και γιατί ο ποταμός Urubamba, σήμα κατατεθέν της κοιλάδας είναι ο μόνος στην περιοχή αυτή που κυλάει από το βορρά προς τον νότο.\nΕπιστροφή στο αγαπημένο μας ξενοδοχείο, δώσαμε τα άπλυτα μας για μπουγάδα, ντουζάκι, φορέσαμε κανονικά ρουχαλάκια και φύγαμε για την τελευταία μας νυχτερινή βόλτα στο πανέμορφο Κούσκο! Έχει άλλη μαγεία αυτή η πόλη την νύχτα! Ξαναπήγαμε στο Uchu και αυτή τη φορά παραγγείλαμε και πάλι φιλέτο αλπάκα! Ποιος ξέρει αν και πότε θα το ξαναφάμε! Στο εστιατόριο μας περίμενε και μία ευχάριστη έκπληξη, καθώς ξανασμίξαμε τυχαία με κάποια από τα παιδιά από το Ίνκα τρέιλ και μείναμε μέχρι αργά στο εστιατόριο να πίνουμε κρασιά, να ανταλλάζουμε απόψεις και να θυμόμαστε όλα αυτά που είχαμε ζήσει στο μονοπάτι των Ίνκα. Επιστροφή στο ξενοδοχείο, όπου κοιμηθήκαμε και πάλι σαν αγγελούδια!\nΞυπνήσαμε την επόμενη μέρα, μαζέψαμε τα μπογαλάκια μας καθώς το βράδυ θα αναχωρούσαμε για την λίμνη Τιτικάκα και τη Βολιβία! Κάναμε μία όμορφη πρωινή βόλτα στο Κούσκο και πήραμε ένα ταξάκι για να πάμε στο οχυρό Sacsaywaman. Ο καιρός ήταν τέλειος, μπλε ουρανός και κατάλευκα σύννεφα. Το οχυρό είναι τεράστιο και να σκεφτεί κανείς ότι μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό σώζεται από το αρχικό οχυρό, καθώς οι Ισπανοί με την επικράτησή τους κατέστρεψαν το οχυρό, παίρνοντας τις περισσότερες πέτρες για να χτίσουν τα δικά τους κτίρια. Το μόνο που άφησαν πίσω τους ήταν οι μεγαλύτερες πέτρες, κάποιες από αυτές πρέπει να ζυγίζουν κάτι εκατοντάδες τόνους!\nΤο οχυρό αυτό είχε χτιστεί από τον τεράστιο Ίνκα Pachacutec, ο οποίος είχε οραματιστεί το Κούσκο σε σχέδιο πούμα και το Sacsaywaman σαν το κεφάλι του πούμα. Κάποιες πέτρες είναι τοποθετημένες σε ζιγκ ζαγκ μορφή και συμβολίζουν τα δόντια του πούμα.\nΤο 1536, δύο χρόνια μετά την είσοδο του Πιζάρο στο Κούσκο, ο Μάνκο Ίνκα, επαναστατώντας εναντίον των Ισπανών, κατέλαβε το οχυρό. Δυστυχώς όμως υπέστη μία πολύ οδυνηρή ήττα από μόλις 50 ισπανούς, αφήνοντας πίσω του χιλιάδες νεκρούς. Μετά την ήττα, μάζεψε όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει και κατέφυγε στο οχυρό του Ollantaytambo.\nΤο Κούσκο από ψηλά!\nΤα δόντια του Πούμα\nΗ μεγαλύτερη πέτρα του οχυρού!\nΚαι στο βάθος το λευκό άγαλμα του Χριστού να επιβλέπει το Κούσκο από ψηλά και να ανοίγει τις αγκαλιές του για να υποδεχτεί τους νέους πιστούς...\nΓια αρκετή ώρα περιπλανηθήκαμε ανάμεσα από τις γιγαντιαίες πέτρες, νιώθοντας πολύ μικροί δίπλα τους και θαυμάζοντας το πώς τις μετέφεραν και τις τοποθέτησαν εκεί! Θαυμάσαμε τη θέα του Κούσκο από ψηλά, η οποία στην κυριολεξία σου κόβει την ανάσα! Τον περισσότερο χρόνο μας βέβαια και πάλι τον αφιερώσαμε στον να χαζεύουμε και να κυνηγάμε λάμα και αλπακά!\nΤί να κάνω; Τους έχω μία ιδιαίτερη αδυναμία!\nΑφού το χορτάσαμε, κατεβήκαμε και πάλι στην πόλη. Πρώτη στάση κάναμε στην αγορά του Σαν Πέδρο, όπου ήπιαμε πάλι τους αγαπημένους μας χυμούς και φάγαμε από ένα καλαμπόκι ο καθένας μας να στανιάρουμε. Περιπλανηθήκαμε στην Plaza de Armas, που για μεγάλη μου χαρά είχε μία τεράστια αγορά και χόρτασα να αγοράζω διάφορα δώρα για φίλους και συγγενείς.\nΠόσο χαρούμενο μπορεί να κάνει ένα καλαμπόκι έναν άνθρωπο...\nΕ τα ψώνια είχαν επιφέρει μία κούραση, ήταν και απογευματάκι, ένα καφεδάκι ήταν επιβεβλημένο, οπότε ανηφορήσαμε προς την περιοχή του Σαν Μπλας για μία τελευταία βόλτα στην πιο όμορφη γειτονιά του Κούσκο! Μετά από πολλές φωτογραφίες, καθίσαμε στο γλυκούλη μπαλκονάκι ενός καφέ στην Σαν Μπλας και κάναμε μία αποτίμηση του πρώτου κομματιού του ταξιδιού. Συναισθηματικά ήμασταν και οι δύο φορτισμένοι και νιώθαμε μία απέραντη θλίψη που σε λίγο έπρεπε να αφήσουμε το πανέμορφο Περού. Για μένα τα μεγαλύτερα highlights του ταξιδιού ήταν στο Περού: Λίμα, Αμαζόνιος, Inca trail, Machu Picchu, οπότε η θλίψη ήταν λιγάκι πιο έντονη!\nΜετά βαλθήκαμε να μετράμε όλα αυτά που είχε ακόμα να μας προσφέρει το Περού και είχαμε αφήσει εκτός προγράμματος για αυτό το ταξίδι και υποσχεθήκαμε ο ένας στον άλλο πως αργά ή γρήγορα θα ξαναεπιστρέψουμε στο Περού, γιατί μονάχα μία μυρωδίτσα πήραμε από αυτήν την υπέροχη, την πανέμορφη, την μοναδική χώρα!\nΜετά από ένα πολύ μέτριο έως κακό και σίγουρα πανάκριβο δείπνο στο Ceviche seafood kitchen, πήραμε τα μπογαλάκια μας, χαιρετήσαμε τους φιλικότατους ανθρώπους στο ξενοδοχείο μας και κατευθυνθήκαμε προς το σταθμό των λεωφορείων γιατί μας περίμενε ένα ολονύκτιο ταξίδι προς το Πούνο.\nΓια να με εμψυχώσει ο Πολυνεικάκος και να μου φτιάξει το κέφι, μου έλεγε πως σε λίγες ώρες θα πίνω τον πρωινό καφεδάκο μου στις όχθες της λίμνης Τιτικάκα! Ε ρε κούνια που μας κούναγε! Ούτε καν που μπορούσαμε να διανοηθούμε ότι η μεγαλύτερη περιπέτεια και ταλαιπωρία μόλις άρχιζε…..\nReactions: panlek30, mariath, mikrh tsopana και άλλα 16 μέλη\nμπραβο σας.. περιμενουμε τη υπολοιπο κομματι....την ταλαιπωρια....


Γιατί η ΝΔ παίζει το χαρτί της μομφής - Αναβρασμός στον ΣΥΡΙΖΑ |thetoc.gr\nΟι στόχοι της ΝΔ, ο αναβρασμός και οι αντιδράσεις για τις δηλώσεις Πολάκη και εντός ΣΥΡΙΖΑ και η στρατηγική του Μαξίμου.\n23 Απρ. 19 (20:45)\nΟ κύβος ερρίφθη και η ΝΔ αποφάσισε να προχωρήσει στην κατάθεση πρότασης μομφής εναντίον του αναπληρωτή υπουργού Υγείας μετά τις δηλώσεις που έκανε για τον υποψήφιο ευρωβουλευτή της αξιωματικής αντιπολίτευσης Στέλιο Κυμπουρόπολου.\nΗ στρατηγική αυτή κίνηση της Πειραιώς έχει δύο βασικούς στόχους. Ο πρώτος είναι να καταδείξει ότι η τοποθέτηση του κ. Πολάκη για τον υποψήφιο ευρωβουλευτή της ΝΔ έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά από στάσεις και συμπεριφορές του αναπληρωτή υπουργού τις οποίες η ΝΔ θεωρεί πέρα για πέρα προβληματικές και κατακριτέες. Στην Πειραιώς αναφέρουν μεταξύ άλλων ως παραδείγματα το περίφημο “δόγμα Πολάκη”, τις αναφορές περί καθυστερήσεων της Δικαιοσύνης αλλά και τα όσα έλαβαν χώρα προσφάτως με τον κεντρικό τραπεζίτη Γιάννη Στουρνάρα.\nΟ δεύτερος και σημαντικότερος βέβαια στόχος της Πειραιώς είναι να βάλει στο κάδρο τον ίδιο το πρωθυπουργό, ο οποίος θα αναγκαστεί να προσέλθει στη Βουλή για να καλύψει την συμπεριφορά του υπουργού του. “Τσίπρας και Πολάκης είναι ένα” λένε στην Πειραιώς και ακριβώς αυτό επανέλαβε και ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης.\nΣε δημοσιογραφικό πηγαδάκι στη Νεμέα, ο πρόεδρος της ΝΔ ρωτήθηκε αν η αντίδραση του κ. Τσίπρα συσπειρώνει τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. “Δεν μπορώ να φανταστώ ότι κάποιος σκεπτόμενος άνθρωπος μπορεί να συσπειρώνεται γύρω από τον Πολάκη. Αυτό με ξεπερνάει. Πρέπει να καταλάβουμε ότι στην πολιτική υπάρχει και η ηθική. Οι πολίτες μετά από αυτό που έγινε σήμερα, θα ξέρουν ότι αν επιλέξουν τον κ. Τσίπρα παίρνουν μαζί και τον κ. Πολάκη. Οι δύο τους είναι ένα και το αυτό” είπε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.\nΤην ίδια στιγμή, πάντως, ορισμένοι εκτιμούν πως το γεγονός ότι η προαναγγελθείσα πρόταση μομφής θα κατατεθεί μετά το Πάσχα —και όχι άμεσα— μπορεί να μην έχει τον ίδιο αντίκτυπο, καθώς είναι πιθανόν η επικαιρότητα να έχει αλλάξει την πολιτική ατζέντα. Σε κάθε περίπτωση η σύγκρουση στη Βουλή αναμένεται να είναι σφοδρή καθώς στόχος της ΝΔ είναι να αναδείξει μια σειρά από θέματα που θεωρεί πως πλήττουν τα περί “ηθικού πλεονεκτήματος” που επικαλείται η κυβέρνηση.\nΈτσι, όπως διεφάνη από τη συνέντευξη που έδωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον Αlpha την Δευτέρα, η Πειραιώς προσπαθεί να στριμώξει το Μαξίμου και με ζητήματα που «αγγίζουν» τον Νίκο Παππά. «Πίσω από κάθε σκάνδαλο κρύβεται ένας Παππάς, όχι ρασοφόρος, ο Νίκος Παππάς. Δεν υπάρχει πέτρα που να μην σηκώνουμε και να μην βρίσκεται από κάτω ο Νίκος Παππάς. Τον καλύπτει ο κ. Τσίπρας ή όχι;».\nΣε αυτό το πλαίσιο, η αξιωματική αντιπολίτευση αναμένεται να αναφερθεί και στην υπόθεση Πετσίτη αλλά και στα όσα καταλογίζει ο πρώην κυβερνητικός εταίρος του Αλέξη Τσίπρα, Πάνος Καμμένος, στον πρώην υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά.\nΠροβληματισμός στον ΣΥΡΙΖΑ - Πως θα αντιδράσει στο Μαξίμου\nΗ δήλωση Πολάκη προκάλεσε πάντως σοβαρές αντιδράσεις και στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος, καθώς αφορούσε ένα θέμα που αφορά τα δικαιώματα ευπαθών κοινωνικών ομάδων και έτσι άγγιζε το λεγόμενο “μαλακό υπογάστριο” της ιδεολογικής ταυτότητας του κόμματος.\nΟι αντιδράσεις αυτές εκφράστηκαν με σαφή τρόπο από τον βουλευτή του κόμματος Νίκο Φίλη. Ο κ. Φίλης, παίρνοντας το λόγο στη Βουλή και ερμηνεύοντας όπως είπε τα αισθήματα των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, ανέφερε ότι ο αναπληρωτής υπουργός δεν εκπροσωπεί το ήθος του ΣΥΡΙΖΑ. «Να βρει τρόπο να διορθώσει την αστοχία του» κατέληξε ο Νίκος Φίλης.\nΑποστάσεις από την στάση Πολάκη κράτησε και ο Γιάννης Μπαλάφας, ενώ σε αντίστοιχο μήκος κύματος κινήθηκαν και οι δηλώσεις του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Στέλιου Κούλογλου. «Ο κ. Πολάκης έκανε λάθος» σχολίασε ο ευρωβουλευτής και πρόσθεσε: «Βάζει τρικλοποδιές στην κυβέρνηση και μάλιστα εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας. Δίνει πάτημα στη Ν.Δ. να αλλάζει την ατζέντα» ανέφερε μιλώντας στον Alpha. «Τα ΑΜΕΑ στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά προβλήματα. Οι συνθήκες που αντιμετωπίζουν, σε σύγκριση με χώρες όπως το Βέλγιο, είναι η μέρα με τη νύχτα» τόνισε, καλώντας ευρύτερα όλο το πολιτικό προσωπικό να μεταφέρει τη συζήτηση στην ουσία, δηλαδή στα σοβαρά θέματα που απασχολούν την Ευρώπη.\nΠαρ΄όλα αυτά, στην δική του τοποθέτηση ο πρωθυπουργός έσπευσε να καλύψει τον υπουργό του ενώ δήλωσε ότι θα μετατρέψει την πρόταση δυσπιστίας σε ψήφο εμπιστοσύνης, καταλογίζοντας στην ΝΔ ότι προχωρά σε πρωτοφανή αντιπερισπασμό για να μην απαντήσει «για τα κρίσιμα και τα μεγάλα».\nΤο τελευταίο αυτό σχόλιο του πρωθυπουργού συμπυκνώνει και τη στρατηγική που αναμένεται να ακολουθήσει η κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της συζήτησης της πρότασης.\nΜετά τις έντονες αντιδράσεις εντός και εκτός του κόμματος, ο Παύλος Πολάκης έσπευσε πάντως να αναδιπλωθεί, έστω μερικώς, κάνοντας λόγο για πολιτική κριτική. Απέφυγε ωστόσο να ζητήσει συγγνώμη ή να σχολιάσει τις επικρίσεις από στελέχη του κόμματος του.\nΌπως είναι προφανές η συζήτηση στη Βουλή αναμένεται να εξελιχθεί σε μια εφ’όλης της ύλης κόντρα μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, και μάλιστα λίγες μόλις εβδομάδες πριν τις διπλές εκλογικές αναμετρήσεις των ευρωεκλογών και την αυτοδιοικητικών.\nκαταγγελλει διαστραβλωση\t Πολάκης για Κυμπουρόπουλο: Ήταν πολιτική η κριτική μου\tπροεδροΣ κιναλ\t Γεννηματά: Τσίπρας και Πολάκης είναι ένα και το αυτό\tσχολιο για την υποθεση\t ΚΚΕ: Ανήθικος ο Πολάκης όπως και ο Τσίπρας που τον καλύπτει\tΠολακηΣ σε Στουρναρα\t «Αν έχεις πρόβλημα με τις χορδές, ξέρω έναν καλό ΩΡΛ»\tγια το στελεχοΣ τηΣ ττε\t Πολάκης κατά Στουρνάρα: Καλό ξημέρωμα αρχιτραπεζίτη...\t«Ειστε θρασυδειλα οντα»\t Πολάκης για επίθεση: «Τσογλανάκι δεν ψαρώνω»\n«Αν έχεις πρόβλημα με τις χορδές, ξέρω έναν καλό ΩΡΛ»\nΠολάκης κατά Στουρνάρα: Καλό ξημέρωμα αρχιτραπεζίτη...\nΠολάκης για επίθεση: «Τσογλανάκι δεν ψαρώνω»\nΜέγαρο Μαξίμου Αλέξης Τσίπρας ΣΥΡΙΖΑ Παύλος Πολάκης


Αποστολέας Θέμα: Απόκλιση.... (Αναγνώστηκε 79647 φορές)\n« Απάντηση #40 στις: Μάρτιος 19, 2009, 03:22:27 μμ »\nΠαράθεση από: CHRIS στις Μάρτιος 19, 2009, 03:18:57 μμ\nπως κουρδιζει με την βιδωτη κορωνα? Να εξηγησω οτι ξεβιδωνει και εχει δυο θεσεις ρυθμισης για ωρες και ημερομηνια.\nmanual δεν έχει???\nθέση 2 δεξιόστροφα κουρδίζει (εάν η θέση 1 είναι όταν είναι βιδωμένη η κορώνα)\n« Απάντηση #41 στις: Μάρτιος 19, 2009, 03:28:46 μμ »\nΧρήστο, τι διαβάζουν τα ματάκια μου;\nΣε Hamilton κατέληξες; Μπράβο φίλε, καλή επιλογή!!! Να ανεβάσεις σύντομα φωτό!\nΣχετικά με την απόκλιση, +10 για άστρωτο ρολόι δεν είναι άσχημα!\nΔώστου κάνα μήνα και να δεις που θα έρθει σε cosc επίπεδα!\n« Απάντηση #42 στις: Μάρτιος 19, 2009, 03:31:23 μμ »\nΕχει manual γενικου χαρακτηρα για τα ρολογια τυπου quartz, μηχανικα και αυτοματα και οχι αποκλειστικα για το συγκεκριμενο ρολοι (νομιζω κιολας οτι δεν αναφερει για κουρδισμα σε αυτοματη μηχανη αλλα θα το τσεκαρω για σιγουρια).\nΛοιπον θεση 1 βιδωμενη κορωνα. Ξεβιδωμα θεση 2. Κανω δεξιοστροφα την κορωνα κουρδιζω. Σταματαει πουθενα η γυριζω οσο παει?\nΘεση 3 ημερομηνια. Θεση 4 ωρες.\nΧρειαζεται να το κουρδιζω αφου το φοραω συναχεια?\nΘοδωρη ναι πηρα ενα Hamilton. Οσον αφορα τον πιλοτο σκεφτομαι αργοτερα (μαλλον πολυ αργοτερα) να παρω ενα tourby.\nΣειρα εχει ενα ρολοι για την γυναικα τωρα και ισως κανα Monster για μενα φετος επιπλεον.\n« Απάντηση #43 στις: Μάρτιος 19, 2009, 03:46:22 μμ »\nΠαράθεση από: CHRIS στις Μάρτιος 19, 2009, 03:31:23 μμ\nμε 30 πλήρες περιστροφές είσαι σχεδόν full\nόσο και να γυρνάς δεν θα σταματήσει ποτέ!\nόσο το φοράς ο ρότορας κάνει την δουλειά του και παρέχει την απαραίτητη ροπή...\n« Απάντηση #44 στις: Μάρτιος 19, 2009, 03:56:19 μμ »\nΦίλε CHRIS να το χαίρεσαι το μπιλοζερι σου!!! περιμένουμε φωτο!!\n« Απάντηση #45 στις: Μάρτιος 19, 2009, 04:05:39 μμ »\nEυχαριστω παιδια να στε καλα.\nΘελω να το φωτογραφισω και να το σηκωσω το τιμημενο στο φορουμ αλλα η κορη μου ειναι ακουραστη και μας στελνει νωρις για υπνο!!\n« Απάντηση #46 στις: Μάρτιος 19, 2009, 04:38:45 μμ »\nκαλοφορετο Χρησταρα και πιστευω να το δω και απο κοντα στο επομενο καφεδακι.\nτι λετε για μεσα της ερχομενης εβδομαδας?\n« Απάντηση #47 στις: Μάρτιος 19, 2009, 04:40:46 μμ »\nΑγαπητέ φίλε CHRIS και εγώ έχω ρολόι με certificate COSC και πηγαίνει +4 με +6 ανά ημέρα ...\nΚαι από άλλα έχω τα "απλά" με +8 +10 και +16 !!!\nΤα ρολόγια θέλουν 6-10 εβδομάδες να στρώσουν μετά αν θες το πας στην αντιπροσωπία για ρύθμιση,\nαν και εκεί θα επικαλεστούν το manual και την απόκλιση που δίνει ο κατασκευαστής που μπορεί να φτάνει από -10 έως +30sec ανά ημέρα !!!\nΑν τώρα σε πειράζει τόσο τους λες να σου κάνουν εκ νέου μια ρύθμιση (επί πληρωμή) ...\nΜαζί με αυτό να ζητήσεις τις αποκλίσεις του ρολογιού σου σε 4-5 ή και 6 θέσεις !!!\nΓια να ξέρεις πως να το αφήνεις να "αναπαύετε" το βράδυ ...\n« Τελευταία τροποποίηση: Μάρτιος 19, 2009, 05:05:57 μμ από StefMac »\n« Απάντηση #48 στις: Μάρτιος 19, 2009, 04:49:51 μμ »\nΕλα βρε Στεφανε. Περιμενα και την δικια σου απαντηση. Να σαι καλα φιλε.\nΑν μετα το στρωσιμο πεσει κατω απο 10sec/day δεν προκειται να κανω τιποτα.\nΕιναι ωραια η εικονα το ποσο ωραια κυλαει η βελονα των δευτερολεπτων του 1ου μου αυτοματου ρολογιου που θα του συγχωρησω την μερικη βιασυνη του!\n« Απάντηση #49 στις: Μάρτιος 19, 2009, 04:52:57 μμ »\nΠαράθεση από: StefMac στις Μάρτιος 19, 2009, 04:40:46 μμ\nΚαι φυσικά, άλλη η τιμή για ρύθμιση στις 4 θέσεις, άλλη για 5 θέσεις και εντελώς άλλη για 6.\n« Απάντηση #50 στις: Μάρτιος 19, 2009, 04:58:39 μμ »\nΠολύ ωραίο το αίσθημα όταν αποκτάς το πρώτο σου αυτόματο.\nΕγώ καθόμουν και το χάζευα με τις ώρες. Μη σου πω με τα χρόνια .\nΌσο για την απόκλιση, μια χαρά τα πάει.\n« Απάντηση #51 στις: Μάρτιος 19, 2009, 05:15:36 μμ »\nΠαράθεση από: nin στις Μάρτιος 19, 2009, 04:52:57 μμ\nΆλλο πράγμα λέω εγώ άλλο εννοείς εσύ ...\nΆλλο το ρολόι "ήρθε" από την "Μαμά του" και γράφει ότι έχει ρυθμιστή σε 4-5 ή και 6 θέσεις !!!\nΚαι άλλο ότι το οποιοδήποτε ρολόι μπορείς να δεις (με μια Witschi II ή ΙΙΙ)\nτην απόκλιση του σε 4-6-8-16 θέσεις !!!\n« Απάντηση #52 στις: Μάρτιος 19, 2009, 05:41:29 μμ »\nΠαράθεση από: StefMac στις Μάρτιος 19, 2009, 05:15:36 μμ\nΜα γιατί πρέπει να λέμε το ίδιο πράγμα φίλε Στεφ; Άλλωστε καλό είναι να υπάρχει πληθώρα πληροφοριών\nΑπλώς επεσήμανα στον Chris ότι, αν αποφασίσει να ζητήσει ρύθμιση, άλλο ποσό θα πληρώσει για 4 θέσεις και εντελώς άλλο ποσό για 6.\n« Απάντηση #53 στις: Μάρτιος 19, 2009, 07:24:29 μμ »\nΠαράθεση από: nin στις Μάρτιος 19, 2009, 05:41:29 μμ\nΜάλλον δεν κατάλαβα εγώ βρε φίλε ...\nΠάντως τα ρολόγια τα ρυθμίζουν σε 4 θέσει το πολύ σε 5, και σπανίως σε 6 θέσεις ...\nΚαι αν μπορείς να τους πεις τις 2 πιο σημαντικές θέσεις για σένα, πχ καντράν πάνω και κορόνα πάνω ...\n« Απάντηση #54 στις: Μάρτιος 20, 2009, 09:50:21 μμ »\nΦίλε Χρήστο καλοφόρετο και με υγεία κι από μένα!!!\nΦωτό όποτε μπορέσεις εννοείται!!!\n« Απάντηση #55 στις: Απρίλιος 07, 2009, 08:57:39 πμ »\nΡε παιδια εμενα το Steinhart ,ιδιο με το ρολόι το φορουμ,μετα απο δυο μηνες,συνεχεια φορεμενο,χανει σταθερα 15 sec το 24ωρο.\nΞεκινησε απο -6, πηγε στο -9,-12 και κατεληξε στο -15 σταθερα πλεον εδω και 20 μερες.\nΝορμαλ αποκλιση ? Διορθωνεται ?\n« Απάντηση #56 στις: Απρίλιος 07, 2009, 10:38:55 πμ »\nΠαράθεση από: MK4 στις Απρίλιος 07, 2009, 08:57:39 πμ\nΝαι διορθώνετε, και το δικό μου πάει +16 την ημέρα ...\nΆστο να στρώση και μετά βλέπεις ...\n« Απάντηση #57 στις: Απρίλιος 07, 2009, 12:25:55 μμ »\n« Απάντηση #58 στις: Απρίλιος 07, 2009, 02:57:10 μμ »\nΔιορθωνεται,και το δικο μου τρεχει καμποσα sec,αλλα δε με πειραζει...\n« Απάντηση #59 στις: Νοέμβριος 26, 2009, 10:20:14 μμ »\nερωτηση.οταν δεν φοραμε το μηχανικο πρεπει να το κουρδιζουμε με την κορονα?ποσες φορες ειναι αρκετες?


Νίκος Παντέλης: " Ο ΑΣ Σαντορίνης 2020 έχει στόχο να πρωταγωνιστήσει… " | ΠΑΜΕ ΑΘΛΗΤΙΚΑ\nΖέρβα Έλενα 0\t06/08/2020 11:18\t277\nΟ Νίκος Παντέλης μίλησε στο pameatlhlitika.gr και στην Έλενα Ζέρβα, για το ελληνικό ποδόσφαιρο, τους στόχους της νέας του ομάδας, τον υπαβιβασμό του\nΟ Νίκος Παντέλης μίλησε στο pameatlhlitika.gr και στην Έλενα Ζέρβα, για το ελληνικό ποδόσφαιρο, τους στόχους της νέας του ομάδας, τον υπαβιβασμό του Πανιωνίου και μεταξύ άλλων προσθεσε πως θα αναλάμβανε ξανά ομάδα Super league, αρκεί να υπήρχαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις…\nΗ χρονιά που πέρασε ήταν αρκετά δύσκολη και για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Όχι μόνο λόγο πανδημίας, αλλά πολλών οικονομικών και άλλων προβλημάτων. Τι πιστεύετε πως πρέπει να αλλάξει για να έχουμε ένα καλύτερο ποδοσφαιρικό μέλλον;\nΘα έλεγα πως είναι αναγκαίο, να υπάρχει μεγαλύτερη υπευθυνότητα. Να τηρούνται οι νόμοι και τα κριτήρια να είναι καθαρά ποδοσφαιρικά.\nΟ Πανιώνιος ήταν μεγάλο κεφάλαιο στην καριέρα σας. Ποιο πιστεύετε πως θα είναι το μέλλον του Ιστορικού;\nΠιστεύω πως πρέπει να γίνει σωστή διαχείριση του χρέους. Εκ των πραγμάτων, πρέπει να δώσουν βάση στις υποδομές του γιατί η ομάδα δεν είναι βιώσιμη οικονομικά. Εύχομαι ο Πανιώνιος να βρει γρήγορα το δρόμο του…\nΑναλαβατε μια νεοσύστατη ομάδα. Τι στόχους έχετε για τον ΑΣ Σαντορίνης 2020;\nΑρχικά, να φτιάξουμε ένα ανταγωνιστικό σύνολο, μια ομάδα που να ξέρει τι θέλει στον αγωνιστικό χώρο. Έπειτα, να οριοθετήσουμε τους στόχους που έχει βάλει η διοίκηση. Οι στόχοι αυτοί είναι πρωταγωνιστικοί.\nΩς προπονητής θα αναλαμβανατε ξανά, ομάδα Super League ;\nΕφόσον, κάποια ομάδα με ήθελε πραγματικά, ασφαλώς θα το έκανα. Ωστόσο, αυτή τη στιγμή αισθάνομαι ικανοποιημένος στην ομάδα του ΑΣ Σαντορίνης 2020.\nΕρασιτεχνικό Πρωτάθλημα 69 Συνεντεύξεις 107 Έλενα Ζέρβα 19\nΑπίθανο «ξέσπασμα» της Σαχτάρ και πανηγυρική πρόκριση


Δεν υπάρχει άλλος τρόπος! |\nΔεν υπάρχει άλλος τρόπος!\nPosted on Νοέμβριος 11, 2010 by το κουνούπι\nΑποσπάσματα απότην συνέντευξη του Α.Τσίπρα στον ΣΚΑΙ:\n«Η εικόνα μιας αριστεράς η οποία, ιδίως στην περιφέρεια της Αττικής κατέβαινε με εφτά διαφορετικούς συνδυασμούς, είναι μια εικόνα που δεν ενισχύει την αξιοπιστία. Αντιθέτως, βοηθάει μια αίσθηση ότι δεν υπάρχει εναλλακτική βιώσιμη για το πολιτικό σύστημα.\nΕίναι αυτό που πρέπει, κατά τη γνώμη μας, να διορθώσουμε. Γιατί βρισκόμαστε σε μια πολύ δύσκολη και κρίσιμη περίοδο. Η πολιτική του μνημονίου βυθίζει την ελληνική κοινωνία, δεν έχουμε ξεπεράσει τα προβλήματα, είναι μπροστά μας τα προβλήματα και για την κοινωνία και για την οικονομία και για τα αδύναμα λαϊκά στρώματα. Μ΄ αυτή την έννοια αντιλαμβάνομαι πλήρως βεβαίως ότι δεν μπορεί να υπάρξει ενότητα όλων αυτών των δυνάμεων, γιατί έχουμε πολύ διαφορετικές εκτιμήσεις για τα πράγματα, μπορεί όμως…\n– Μα πόσο διαφορετικές εκτιμήσεις έχετε με το Μέτωπο του κ. Αλαβάνου ή με τη Δημοκρατική Αριστερά του κ. Κουβέλη ή ….\n.. Με το ΚΚΕ… με τους Οικολόγους…\n– Με το ΚΚΕ ναι…\nΔεν θέλω να αμφισβητήσω τις διαφορετικές εκτιμήσεις που ενυπάρχουν και η αριστερά πάντοτε ήταν και είναι και θα είναι ένας ζωντανός χώρος. Άλλο όμως η αδυναμία να υπάρξει ενότητα όλων αυτών των δυνάμεων σε ένα πολιτικό σχήμα και άλλο όμως και η αδυναμία ενότητας στη δράση και κοινής διεκδίκησης στο βαθμό που αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε μπροστά μας είναι πολύ σκληρό.\n– Αυτός ο κατακερματισμός λοιπόν της αριστεράς δεν υπονομεύει ή αποδυναμώνει -να το πω πιο σωστά- και την αξιοπιστία του πολιτικού σας λόγου; Αρθρώνετε έναν αντιπολιτευτικό λόγο που λέει ότι εμείς είμαστε κατά του μνημονίου γι αυτούς και γι αυτούς τους λόγους..\nΤο είπα μόνος μου πριν. Θα συμφωνήσω μαζί σας. Όμως το ζητούμενο είναι να μπορέσει να βρει κανείς δυνατότητες υπέρβασης αυτής της πραγματικότητας.. γιατί είναι μια πραγματικότητα…\n– Υπάρχουν τέτοιες δυνατότητες λοιπόν; Θα τις επιχειρήσετε;….\n.. και καταγράφηκε με οδυνηρό τρόπο και σε αυτές τις εκλογές, παρά το γεγονός που σας λέω. Κι αν ήθελα να χρυσώσω το χάπι θα ξεκινούσα απ΄ αυτό. Από το γεγονός δηλαδή ότι στην Αττική πάνω από 30% συνολικά ψήφισε την αριστερά που είναι πρωτοφανές και σε εθνικό επίπεδο πάνω από 20% ή ότι ο ΣΥΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ κράτησε τις δυνάμεις του.. Αλλά δεν ξεκινώ απ΄ αυτό και ξεκινώ από το αναγκαίο σήμερα να κουβεντιάσουμε. Ποιο είναι το αναγκαίο σήμερα να κουβεντιάσουμε. Ότι οι δυνάμεις εκείνες, που με διαφορετική οπτική, αλλά αντιλαμβάνονται ως αναγκαιότητα την απεμπλοκή της χώρας από το μνημόνιο, την υπέρβαση αυτής της πολιτικής και την αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων προς όφελος του λαού και της κοινωνίας και των εργαζόμενων, οφείλουν να κάτσουν να κουβεντιάσουν αν υπάρχουν περιθώρια κοινής δράσης, κοινού μετώπου, ευρύτατου μετώπου προφανώς, με διαφορετικές οπτικές, για την υπέρβαση αυτής της πολιτικής,…\n– Εσείς πρόκειται να αναλάβετε κάποια τέτοια δράση;…\nΕμείς θα αναλάβουμε δράση και πρωτοβουλία…\n– Προς ποια κατεύθυνση….\n.. Και πιστεύουμε ότι αυτές οι δράσεις και οι πρωτοβουλίες θα είναι αποτελεσματικές, βεβαίως στο βαθμό που δημιουργηθούνε και ανάλογες διαδικασίες σε κοινωνικό και κινηματικό επίπεδο…\n– Εσείς σε ποια κατεύθυνση σκέφτεστε να κινηθείτε;…\n.. Γιατί μην ξεχνάμε ότι αυτές οι εκλογές διεξήχθησαν σε κοινωνική νηνεμία, αναντίστοιχη με την δυσαρέσκεια που επικρατεί στην κοινωνική βάση.\nΘα πάρουμε πρωτοβουλίες και σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, κυρίως όμως σε συνδικαλιστικό,, σε κοινωνικό, στη βάση δηλαδή εκεί που δημιουργούνται διεργασίες. Θα επιμείνουμε στην στρατηγική μας να συναντηθούμε με δυνάμεις που απεγκλωβίζονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ και ασκούν έντονη κριτική στη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη της σοσιαλδημοκρατίας…\n– Με τον κ. Δημαρά, ας πούμε;…\nΜε όλες τις δυνάμεις, αρκεί να είναι ειλικρινείς και έντιμες ως προς τον πολιτικό τους λόγο. Ο κ. Δημαράς έκανε μια δήλωση το βράδυ των εκλογών. Δεν την κατάλαβα ακριβώς. Θα περιμένουμε να δούμε τι εννοεί.\n– Υπάρχουν ωστόσο ερμηνείες ότι θέλει να προχωρήσει σε κάτι δικό του… ανεξάρτητο ο κ. Δημαράς…\nΘα το δούμε. Γιατί η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού χτύπησε στην πρώτη φάση κυρίως τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι στην αρχή της, κατά τη γνώμη μου. Οι εξελίξεις θα είναι ραγδαίες. Η δική μας επιθυμία είναι η αναδιάταξη να μην είναι σε συντηρητική κατεύθυνση. Έχουμε σε λίγες μέρες το κόμμα της κυρίας Μπακογιάννη. Είναι ένα κόμμα που εμείς εκτιμούμε ότι θα στηρίξει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αυτή την πολιτική που ακολουθείται. Έχουμε το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη, που επίσης στηρίζει. Και εδώ είναι ένα ερώτημα που εμείς απευθύνουμε προς όλες τις δυνάμεις της αριστεράς, αν σ΄ αυτή την αναδιάταξη που δημιουργεί ένα μπλοκ δυνάμεων εξουσίας για την εφαρμογή του μνημονίου κι αυτής της σκληρής αντικοινωνικής πολιτικής, πρέπει να αναλάβουμε όλοι τις δικές μας ευθύνες για να δημιουργηθεί ένα άλλο μπλοκ δυνάμεων, πολύμορφο, πλουραλιστικό βεβαίως, πληθυντικό, αλλά της αριστεράς που θα αντιπαλεύει αυτή την πολιτική. Κι εκεί πρέπει να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους αλλά και να εντάξουν τον εαυτό τους. Είναι με το μπλοκ των δυνάμεων της εξουσίας ή με τις δυνάμεις που αντιπαλεύουν το μνημόνιο κι αυτή την πολιτική; Ένα ερώτημα που απευθύνεται σε όλες τις δυνάμεις».


"Η εµφάνιση σωµατικής νόσου κατά την ψυχαναλυτική διαδικασία" 16 & 17 Μαΐου PDF\nDownload ""Η εµφάνιση σωµατικής νόσου κατά την ψυχαναλυτική διαδικασία" 16 & 17 Μαΐου 2014"\n1 3o Συµπόσιο της εψσε - ipso p. marty "Η εµφάνιση σωµατικής νόσου κατά την ψυχαναλυτική διαδικασία" 16 & 17 Μαΐου 2014 Ασθένεια κατά κρίσεις και ασθένεια στο πλαίσιο προϊούσας αποδιοργάνωσης Σάββας Σαββόπουλος Η εµφάνιση µιας οργανικής νόσου στην διάρκεια µιας αναλυτικής διαδικασίας πιστοποιεί την ανατροπή µιας υφιστάµενης ψυχοσωµατικής ισορροπίας του υποκειµένου και µας καλεί να σκεφτούµε αυτό το συµβάν σε σχέση µε τις ενδοψυχικές και διυποκειµενικές σχέσεις ασθενούς και αναλυτή, πέραν της συµµετοχής άλλων εξωγενών παραγόντων. Στην ψυχοσωµατική παλινδρόµηση µε σωµατική καθήλωση, η διαδικασία σωµατοποίησης απολήγει σε νόσο, που εµφανίζεται κατά κρίσεις και είναι αναστρέψιµη, ενώ η προϊούσα αποδιοργάνωση συνήθως ενέχεται σε διαδικασία σωµατοποίησης σοβαρής εξελικτικής νόσου. Και στις δυο περιπτώσεις, αν και σε διαφορετικό βαθµό, φαίνεται ότι το υποκείµενο βίωσε πρώιµα µια τραυµατική κατάσταση, στη σχέση του µε το αντικείµενο (βία, ελεγκτική διείσδυση, στέρηση, κατακλυσµιαία διέγερση, παθογόνος σαγήνη, κ.λπ.), η οποία στη συνέχεια λειτουργεί ως ελκυστής στην δηµιουργία ψυχαναγκασµών επανάληψης. Η ενεργοποίηση της επανάληψης της τραυµατικής κατάστασης στον µεταβιβαστικό χώρο από ασθενή και αναλυτή, δίνει την δυνατότητα να προσδοθεί νόηµα σ' αυτήν (επανάληψη). Εάν αυτό δεν καταστεί εφικτό το υποκείµενο, αναζητώντας διαµέσου της τραυµατίζουσας σχέσης, το µαταιοτικό αντικείµενο θα διευρύνει τις διαδικασίες αρνητικοποίησης. Η ενσωµάτωση του τραυµατίζοντος αντικειµένου από το υποκείµενο θα καθορίσει την οργάνωση και λειτουργία του ψυχισµού. Θα αναφερθώ στις δυο εκδοχές σωµατοποιήσεων (ασθένεια κατά κρίσεις και σοβαρή εξελικτική νόσος) µε αφορµή την περίπτωση µιας γυναίκας 35 ετών, της Α., η οποία άρχισε ψυχοθεραπεία για κατάθλιψη, άγχος, δυσκολίες στις σχέσεις της, ιδιαίτερα τις ερωτικές, έντονες κεφαλαλγίες και υποτροπιάζοντα επιχείλιο έρπητα. Η θεραπεία τερµατίσθηκε δέκα χρόνια αργότερα, µε τον θάνατό της. Κοµψή, ευγενική, στυλ αγοροκόριτσο κάθεται στην άκρη της απέναντι πολυθρόνας. Το βλέµµα της που αγκιστρώνεται πάνω µου, η στάση του σώµατος, οι κινήσεις της, το συσπασµένο χαµόγελο µαρτυρούν µια αµεταβόλιστη ένταση, αλλά και νοιάξιµο να βρει ένα ανακλητικό αντικείµενο. Ο λόγος της, συχνά εκφορτιστικός, εκφράζει υπαρξιακό αδιέξοδο και οργή κυρίως για την µητέρα που την εγκατέλειψε, όπως και την µεγαλύτερη αδελφή της στο σπίτι, κατά την παιδική ηλικία, για να εργαστεί όλη µέρα, µαζί µε τον πατέρα στην οικογενειακή επιχείρηση. Είχαν εγκαταλείψει νιόπαντροι την ανέχεια στο χωριό τους που δαµάστηκε από τον εµφύλιο. Μοναδική ελπιδοφόρος εναλλακτική ήταν η ατέλειωτη δουλειά στην πρωτεύουσα. Ένας φίλος του\n2 πατέρα της Α. όταν τον είδε πόσο πολύ εργαζόταν είπε: «αυτός δεν δουλεύει, αυτοκτονεί». Μίσος εκφράζει και για την πατρική γιαγιά, που υποκαθιστούσε τους γονείς στο σπίτι, αλλά βιώθηκε ως ψυχρή, χωρίς έγνοια για τις ανάγκες των δύο κοριτσιών. Τον όποιο «µητρικό» ρόλο για την Α. έπαιζε η αδελφή της µε την οποία συνδέθηκε συµβιωτικά. «Μεγαλώσαµε από µόνα µας, η µάνα µας δεν είχε γλυκόλογα. Μόνο τα χρήµατα είχαν σηµασία, να αποµακρυνθεί από την φτώχεια του χωριού. Τα υπόλοιπα ήσαν λεπτοµέρειες. Βγήκαµε απροετοίµαστες στον κόσµο». Ένοιωθε τρυφερά συναισθήµατα για τον πατέρα, ο οποίος ωστόσο είχε περιθωριοποιηθεί µέσα από την επαγγελµατική του ενασχόληση και την ελεγκτική παρουσία της µητέρας. Η υπερδραστηριότητα των γονιών δεν σταµάτησε ούτε όταν τα κέρδη της επιχείρησης επενδύθηκαν και πρόσφεραν ασφάλεια στην οικογένεια. Το φάσµα των παιδικών τραυµατικών βιωµάτων των γονιών απαιτούσε διαρκή επαγρύπνηση και θυσίες, ώστε αυτά να κρατούνται εκτός συνείδησης. Την προσφορά του θεραπευτικού πλαισίου βιώνει ως κάτι πολύτιµο, που σχεδόν δεν της αξίζει, ενώ νοιώθει να µε στερεί από ανθρώπους που θα µε είχαν µεγαλύτερη ανάγκη. Είναι αντίσταση στη θεραπεία αυτή η σκέψη; Είναι η µεταβιβαστική της αίσθηση ότι θα έπρεπε να ασχοληθώ µε άλλους παρά µε εκείνη, όπως έκαναν οι γονείς της; Ήταν η ενοχή της να µε ιδιοποιηθεί αντί της αδελφής της, που για να ξεφύγει παντρεύτηκε κάποιον «άξεστο νεόπλουτο», την σύγκρουσή της µε τον οποίο «πληρώνει» ο γιος τους; Λόγω οιδιπόδειων καθηλώσεων η εγκατάσταση σταθερής ικανοποιητικής ερωτικής ζωής είναι ανέφικτη, ενώ οι αλλεπάλληλες οδυνηρές ρήξεις προκαλούν ρωγµές στο εγώ. Οι κεφαλαλγίες της Α., που προκύπτουν στο πλαίσιο των συγκρούσεών της, ως συµπτώµατα µαρτυρούν την καταστολή της διαδικασίας της σκέψης και της ρηµατικής της έκφρασης, όπως και τον κίνδυνο της αναπαράστασης οιδιπόδειων παραβάσεων (Marty. P. 1951, 1955). Η φτωχή σε συναισθηµατικές και συµβολικές ανταλλαγές σχέση της Α. µε το αντικείµενο εµπόδισε την ενδοβολή της πλαισιώνουσας µητέρας. Σε τέτοιες συνθήκες µοιάζει η Α. να διαµόρφωσε ένα πρώιµο εγώ, το οποίο δεν µπόρεσε να αναπτυχθεί απρόσκοπτα λόγω του τραυµατικού (Fain, Μ. 1984, 1993), ενώ η ενορµητικότητα δεν έφτασε στην οιδιπόδεια ωρίµανσή της. Έτσι το εγώ βρέθηκε στερηµένο από έλλειψη ασυνείδητων οιδιπόδειων παραγώγων, που θα το τροφοδοτούσαν εσωτερικά. Αντί το εγώ να αναπτύσσεται προς την κατεύθυνση των ψυχικών λύσεων, τείνει αντιθέτως, χρησιµοποιώντας αµυντικά, αντιτραυµατικά, την ενόρµηση θανάτου, να καταργήσει την τραυµατίζουσα διέγερση του τραυµατικού. Αυτή όµως η αναγκαιότητα αντιτίθεται στην δυνατότητα ικανοποιήσεων µέσα από την δεκτικότητα και την παθητικότητα. Οι κεφαλαλγίες και ο έρπης, όπως και τα περάσµατα στην συµπεριφορά εγγράφονται στο αρνητικό, σε σχέση µε την αδυναµία ενορµητικής αναπαράστασης, αλλά προοδευτικά διαµέσου της ψυχικής διεργασίας γίνονται οδοί προσέγγισης της ιστορίας της. 2\n3 Οι κεφαλαλγίες της Α. άρχισαν στο τέλος της εφηβείας µαζί µε το ενορµητικό της φούντωµα. Κεφαλαλγίες είχε ωστόσο και η µητέρα, όπως τους ίδιους θυµούς και τις ίδιες ευαισθησίες. «Η µητέρα µου θα «έκαιγε» το κεφάλι της γιατί δεν της είπε καληµέρα ο γείτονας, ή ένας πελάτης, το ίδιο είµαι κι εγώ». Οι αφόρητοι πονοκέφαλοι της µητέρας την οδηγούσαν να δένει σφιχτά στο κεφάλι της ένα µαντήλι για να το συγκρατήσει, να «µην σπάσει». Από κεφαλαλγίες υπέφερε και η µητρική γιαγιά. Άρχισαν µετά τον γάµο της, όταν ο άντρας της µπροστά στις οικογενειακές ευθύνες «σάλεψε» κι έγινε ο «τρελός του χωριού». Η γιαγιά, για να ζήσει την πάµφτωχη οικογένεια και να αντιµετωπίσει την κοινωνική καταφρόνια, έγινε ένας πολύ εργατικός, αλλά δύσκολος άνθρωπος, µια «τσαούσα» που «δεν άφηνε κουβέντα να πέσει κάτω», όπως αργότερα η κόρη και η εγγονή της, η Α. Και η γιαγιά για τις κεφαλαλγίες έδενε σφιχτά ένα µαντήλι στο κεφάλι, «για να µην το σπάσει στον τοίχο». Τρυφερότητα δεν έδωσε στην µητέρα της Α. ούτε στα άλλα παιδιά της. Τουλάχιστον στις δυο γενιές που προηγήθηκαν της Α. είναι σαν όλα να έγιναν υπό καθεστώς της ενόρµησης της αυτοσυντήρησης, της επιβίωσης. Η αδυναµία πένθους στις προηγούµενες γενιές ενίσχυσε την δυσκολία της Α. να πενθήσει τις ελλείψεις της σε σχέση µε τα γονεϊκά αντικείµενα και ανέδειξε τις ταυτησιακές ανεπάρκειες, όπου επικρατούν οι ενορµήσεις αυτοσυντήρησης αυτών της σεξουαλικότητας. Πρόκειται για µια οικονοµικώς ασταθή ισορροπία που προδιαθέτει στη σωµατοποίηση (De M Uzan, M. 2006). Η ύπαρξη των σωµατοποιήσεων, ιδιαίτερα της κεφαλαλγίας, αποτελεί στοιχείο µαζοχιστικής ταύτισης χαµηλής οικονοµικής αξίας µε την µητέρα και την γιαγιά, που υπέφεραν από κεφαλαλγίες. Αλλά και κάποια χαρακτηρολογικά στοιχεία της Α. που συνδέθηκαν µε ναρκισσιστικά φαλλικά χαρακτηριστικά της γιαγιάς και της µητέρας αναδεικνύουν την ένδεια των ψυχοσεξουαλικών διεργασιών. Στην Α. η κεφαλαλγία εκλύεται από ψυχοσυναισθηµατικό τραυµατισµό που παροδικά αποδιοργανώνει το ψυχικό όργανο προκαλώντας ψυχοσωµατική παλινδρόµηση, η οποία βάζει ένα τέρµα στη διαδικασία αποδιοργάνωσης. Αφορµή πχ για πρόκληση κεφαλαλγίας είναι η σαδοµαζοχιστική σχέση µε τον φίλο της και η δύσκολη σχέση µε την µισητή µητέρα του, που πίστευε ότι απέτρεπε τον γιo της από το να παντρευτούν. Σε κάθε περίπτωση, η ανάγκη για πρωκτικό έλεγχο είναι εµφανής, όπως και η ψευδό-«ερωτικοποίηση» της κεφαλής της, ως "σεξουαλικού οργάνου". Μια "ερωτικοποίηση" που δεν βιώνει η ασθενής, λόγω της δραστικής και ενεργητικής καταστολής, αλλά την φαντάζεται ο αναλυτής. Η κεφαλαλγία για τον Marty είναι µια παλινδροµική λειτουργική ασθένεια, η οποία σχετίζεται µε όσα σηµάδεψαν την ατοµική ανάπτυξη και απηχούν βασικές ενδοψυχικές συγκρούσεις. Επειδή προέρχονται από την καταστολή αναπαραστάσεων οιδιπόδειας προέλευσης οι κεφαλαλγίες µπορούν να θεωρηθούν ως δευτερογενείς αµυντικοί µηχανισµοί έναντι του κινδύνου εισβολής στην συνείδηση ενός συνόλου οιδιπόδειου προβληµατισµού, του οποίου κάποια αναπαραστάσιµα συγκρουσιακά στοιχεία είχαν απωθηθεί. Σχετικά µε τις κεφαλαλγίες της Α. είναι ενδεικτικό ότι επί συγκρούσεων µε τα αντικείµενα η επωδός των επιθέσεων προς αυτά είναι: "θα του ανοίξω το κεφάλι". Πρόκειται για κινήσεις στο πλαίσιο των διαδικασιών "διπλής αντιστροφής", όπου 3\n4 κάποιες φορές ο αναλυτής "αντιµεταβιβαστικά" ζαλίζεται από τα χτυπήµατα και δεν ξέρει πού βρίσκεται στο µεταβιβαστικό χώρο. Φαίνεται ότι στις γυναίκες των τριών γενεών που αναφέροµαι υπήρχαν στοιχεία αρνητικοποίησης οιδιπόδειων παραβάσεων. Στην Α. π.χ. µια οιδιπόδεια νίκη προκύπτει από το γεγονός της υπέρβασης των γονιών στο πεδίο της εκπαίδευσης, όπου εκείνοι είχαν επενδύσει αλλά απέτυχαν να κατακτήσουν. Τούτο προκαλεί µια έντονη ερωτικοποίηση της σκέψης, η οποία καταστέλλεται κάτι που ωστόσο προκαλεί µια γενικότερη αναδιάταξη της σεξουαλικότητας. Έτσι στη θέση της ερωτικής απόλαυσης βιώνεται πονοκέφαλος. Η κεφαλαλγία όµως δεν συνιστά αντικείµενο ερωτικοποίησης και δεν προσφέρει λύσεις στις ενδοψυχικές συγκρούσεις. Μη έχοντας συµβολική αξία, οι όποιες αναπαραστάσεις συνδεθούν µε τις κεφαλαλγίες προσφύονται από την ασθενή πάντα δευτερογενώς σε αυτές. Η αποτυχία των ερωτικών σχέσεων, κατά την Α., οφείλεται στους άνδρες. Ακόµα όµως και στην περίπτωση που ένας σύντροφός της, ήταν «εξαιρετικός» και της πρότεινε να ζήσουν µαζί, η Α. το αρνήθηκε, λόγω της ύπαρξης παιδιών, κάτι που ήταν "πονοκέφαλος". Η δυσκολία της να συνυπάρξει µε οιδιπόδειους ανιόντες ή κατιόντες αντίζηλους είναι πρόδηλη. Μόνη κατάσταση που την εµπνέει, η εγκατάσταση µιας εξιδανικευµένης συµβιωτικής σχέσης, που παραπέµπει στην πρωτογενή οµοφυλοφυλία, προς την οποία όµως αµύνεται υιοθετώντας σαδοµαζοχιστική σχέση µε το αντικείµενο. Εικάζω ότι η ανάπτυξη δευτερογενούς µαζοχιστικής στάσης τείνει να αντισταθµίσει την ανεπάρκεια του πρωτογενούς µαζοχισµού. Σε κάθε περίπτωση πρόκειται για µια µεταίχµια οργάνωση, µε έντονα υστερικά στοιχεία, που ανακαλεί τις σκέψεις του Green για το χίασµα ( ανεπάρκειες του εγώ, κατά περιόδους επικράτηση της ενόρµησης της καταστροφικότητας, τάση για περάσµατα στην πράξη και κυρίως οι ναρκοθετηµένες ναρκισσιστικές βάσεις). Ο ανεπαρκής πρωτογενής µαζοχισµός της Α. την ωθούσε σε αποφυγή των ψυχικών συγκρούσεων και άνοιγε την οδό στην συµπεριφορά και τις διαδικασίες σωµατοποίησης. Τότε όµως, τα διάφορα επίπεδα σωµατικών καθηλώσεων (Donabedian και Fain, Μ., 1993), που καθιστούν το σώµα έναν ιεραρχηµένο τόπο στην εξέλιξη του υποκειµένου, αποκτούν έναν παράδοξο χαρακτήρα, γιατί αφ' ενός ευθύνονται για τα σωµατικά συµπτώµατα, τα οποία αφ' ετέρου παίζουν ένα σηµαντικό ρόλο στην (αυτο) συντήρηση, επειδή επιτρέπουν να γίνουν συνδέσεις πάνω στο σώµα. Η έλλειψη µαζοχιστικής επένδυσης µιας ζωτικής λειτουργίας, την αποκλείει από το να λάβει αξία ερωτογόνου ζώνης, αφήνοντας ετσι ελεύθερο το πεδίο στην αποδιοργανωτική παλινδρόµηση. Ωστόσο η εξιδανικευµένη σχέση που εγκατέστησε µεταβιβαστικά η Α. σχεδόν άµεσα µαζί µου, µου ανακαλούσε την ναρκισσιστική σχέση του αλλεργικού αντικειµένου (P. Marty). Γαντζώνεται µε το βλέµµα της στο δικό µου, σαν να αποφεύγει έτσι να πέσει στο χάος, ενώ αφηγείται τραυµατικά σηµάδια ελλείψεων και βίας. Συχνά αναλαµβάνει την ευθύνη των µαταιώσεων, µέσα από την ναρκισσιστική παντοδυναµία, η οποία διαψεύδει την έλλειψη και την αδυναµία. Απέναντι στο τραυµατικό, που περιλαµβάνει και µια πληγωµένη θηλυκότητα, αντιεπενδύει σε µια χρηστική ζωή, που εκφράζεται µε έντονη δραστηριότητα στα κοινωνικά µέσα δικτύωσης και φαλλική συµπεριφορά. Τις ιδιαιτερότητες της ναρκισσιστικής της παθολογίας, την όποια «ιδιωτική της τρέλα» 4\n5 κάποιες φορές τις υποστηρίζει, τις διακωµωδεί, ως να επιδίωκε να µε αποπροσανατολίσει από τις πρόωρες απώλειες, που αδυνατούσε να βιώσει και να πενθήσει. Επιδιώκει κατ αυτόν τον τρόπο να µε οδηγήσει σε µια από κοινού διάψευση σχετικά µε αυτές τις απώλειες; Οποιαδήποτε πλευρά αρνητικής µεταβίβασης θίγω σε ερµηνευτικές παρεµβάσεις µου -βασιζόµενος σε αρνητικά συναισθήµατα που βιώνει σε παράλληλες µεταβιβάσεις - τα απορρίπτει, υπό την επενέργεια της διχοτόµησης, της διάψευσης και της εξιδανίκευσης. Αυτά που νοιώθει ως ευεργετικά αποτελέσµατα της θεραπείας της, θέλει να τα µοιραστεί µε τα πλέον προσφιλή µέλη της οικογενείας της, την αδελφή και τον ανιψιό της. Νοιώθω ότι µου ζητάει να την «υιοθετήσω», όπως και όλους τους δικούς της. Μια ιδανική οικογένεια. Με παρακαλεί να αναλάβω θεραπευτικά και τον ανιψιό της, αλλά κατανοεί ότι στο αίτηµά της υφέρπει η δυσκολία αποδοχής της ετερότητας. Ωστόσο και οι δυο απευθύνθηκαν σε θεραπευτές που συνέστησα και οι θεραπείες τους είχαν θετικά αποτελέσµατα. Το άγχος και η κατάθλιψη της Α. βελτιώνονται, ενώ από τον τρίτο χρόνο της θεραπείας παύουν οι κεφαλαλγίες και η εµφάνιση του επιχείλιου έρπητα. Σκέφτηκα ότι ίσως η υποχώρηση των συµπτωµάτων να οφείλεται, πέραν της βελτίωσης της ψυχικής λειτουργίας, σε µια "φυγή στην γιατρειά" ώστε να αποφύγει να αγγίξει τα τραύµατά της. Η εξιδανίκευση της θεραπευτικής διαδικασίας µοιάζει να συµβάλει στην ασταθή ψυχοσωµατική ισορροπία. Μέσα από την εξιδανίκευση προσπαθεί αφενός να µε κρατήσει µακριά από την καταστροφικότητα και την σεξουαλικότητά της και αφετέρου να διαψεύσει και το δικό µου ενορµητικό δυναµικό, προστατευόµενη έτσι από απειλητικές ενορµητικές ανταλλαγές. Αποφεύγοντας την κοπιώδη ψυχική εργασία, η Α. µε επενδύει µε παντοδυναµία, µέσω της οποίας νοιώθει να γίνεται άλλος άνθρωπος. Οι ερµηνευτικές αναφορές µου σχετικά µε τις αντιστάσεις της να προσεγγίσει το τραυµατικό και την στρεβλή δόµηση του αυτοερωτισµού γίνονται δεκτές αλλά δεν αναδύονται τα αναµενόµενα συναισθήµατα, ως αυτά να αρνητικοποιούνται. Πρόκειται για µια κοµφορµιστική στάση στην υπηρεσία της από κοινού διάψευσης, όπως είχε κάνει µε τους ανιόντες της, µε συνέπεια την απουσία αυτονοµίας στη σκέψη της; Η µήπως η ψυχική µου αυτονοµία, οι σκέψεις που έχω και δεν µοιράζοµαι µαζί της την κάνουν τόσο να πονά γιατί συνειδητοποιεί την ετερότητα; Η ικανοποιητική επαγγελµατική σταδιοδροµία της στον ιδιωτικό τοµέα της προσφέρει κοινωνική καταξίωση και οικονοµική ανεξαρτησία, η οποία είναι αναγκαία στην αίσθηση ψυχικής αυτονόµησης από το αντικείµενο. Πρόκειται για µια υπερεπένδυση του εγώ, µέσα από την ιδιότητα της αυτονοµίας. Ωστόσο, επεδίωξε και προσελήφθη σε µια δηµόσια υπηρεσία για νέους καλλιτέχνες, ως µια επανορθωτική προσπάθεια, διαµέσου της προβλητικής ταύτισης, να κάνει κάτι για την ίδια και την αδελφή της, που σαν παιδιά είχαν δείξει καλλιτεχνικές ευαισθησίες, που έµειναν ανεκµετάλλευτες. Οι σχέσεις µε την µητέρα βελτιώνονται, ενώ µια χρόνια νόσος του πατέρα είναι το πρόσχηµα να εκδηλώσει την τρυφερότητά της γι αυτόν µέσα από την φροντίδα. Τα 5\n6 περάσµατα στην πράξη µειώνονται, ενώ µπορεί να κάνει ένα "κρισάρισµα" γενικότερα στις σχέσεις της. Μετά µια συνεδρία, όπου ίσως βιώθηκα ως υπερεγωτικός, επειδή ερµήνευσα ένα αυτοκαταστροφικό πέρασµα στην πράξη, η Α. ονειρεύτηκε ότι περπατούσε νύχτα σαν χαµένη, σε ένα εξωτερικό χώρο µιας γειτονιάς που ένοιωθε οικεία αλλά ταυτόχρονα και ανοίκεια, γιατί ξένοι εχθροί τον είχαν ιδιοποιηθεί. Για να µην κινδυνεύει έπρεπε να τους παριστάνει τη φίλη, να τους µοιράζει καλησπέρες και φιλιά. Ξαφνικά κάτι σαν µαγνήτης άρχισε να οδηγεί τα βήµατά της σε ένα µικρό σκοτεινό δροµάκι και στο τέρµα του µπήκε σ ένα µικρό σπίτι που φωτίζονταν εσωτερικά από ένα λυχνάρι. Υπήρχαν άνδρες και γυναίκες και πολλά παιδιά µε γαλήνια πρόσωπα και άκουγαν µε προσήλωση ένα γέρο µε ένα σκουφάκι να τους µιλάει. Κάθησε κι αυτή ανάµεσα στους άλλους. Ένοιωσε ευτυχία. Είπε µέσα της: βρήκα το κρυφό σχολειό; Από τους συνειρµούς αναδύθηκε το πώς η ψυχανάλυση αποτελεί σχολείο για τα κρυφά πράγµατα (σεξουαλικότητα, καταστροφικότητα). Της θύµησα ότι στο παρελθόν έλεγε ότι το σχολείο και οι κληρικοί κηρύσσουν την υπακοή, που συχνά βρίσκεται στην υπηρεσία της καταστολής. Μήπως κι εγώ ορισµένες φορές βιώνοµαι ως κάποιος τον οποίο εξουσιοδοτεί να σκεφτεί για εκείνη, αλλά έτσι την αλλοτριώνει; Μου απάντησε χαµογελώντας : "µα, εσείς µε ξέρετε καλύτερα από µένα και µε προστατεύετε". Σε αυτό το σηµείο αναφέρεται στον τρελό παππού, ο οποίος κάποια στιγµή έγινε τόσο διαταρακτικός που η ένταξή του στον κοινωνικό ιστό του χωριού ήταν ανέφικτη. Τον έκλεισαν τότε σε ένα αυστηρό µοναστήρι για αρκετό καιρό. Μόνο εκεί τον «συνέφεραν», κι έτσι µπόρεσε να ξαναγυρίσει στο χωριό. «Πρέπει να ήταν από γερή «στόφα» εκείνοι οι καλόγεροι, σαν τον Σαµουήλ στο Κούγκι». Ίσως στο δικό µου κρυφό σχολειό-µοναστήρι να προσέρχεται για να πάρει όσα δεν πήρε από το περιβάλλον της, που εικονίζεται ως διωκτικό. Σε Τούρκους εισβολείς πρέπει να µοιράζει φιλία-φιλιά για να έχει την ησυχία της. Και στο δικό µου το Κούγκι προσέρχεται στον Σαµουήλ Εβραίο Λευίτη Ψυχαναλυτή για να την προστατεύσω από την «τρέλα» της που προβάλει στους διώκτες- Τούρκους; Αισθάνεται ότι ο Σαµουήλ-ψυχαναλυτής γνωρίζει να οριοθετεί τον εχθρό από τον φίλο και ο οποίος για να αποτρέψει την διείσδυση και εισβολή του εχθρού, προτιµά τον θάνατό του εξαφανίζοντας όµως ταυτόχρονα και τον εισβολέα; Ο Σαµουήλ - αναλυτής γνωρίζει τί πρέπει να αποβάλει και τί να συγκρατήσει. Η ίδια όχι. Η ίδια βάζει µπουρλότο για να καταστρέψει αυτό που δεν θέλει να συγκρατήσει. Αγνοεί όµως ότι καταστρέφει τον εαυτό της, επειδή λόγω της συµβιωτικής της επιθυµίας αδυνατεί να διακριθεί από το αντικείµενο, ούτε µπορεί να διακρίνει τις καλές από τις νοσηρές ιδιότητές του (jugement d'attribution, αλλά και jugement d'existence διαταραγµένες), ούτε να αντιληφθεί σαφώς το απειλητικό από το µη-απειλητικό αντικείµενο. Έτσι αµφίθυµα δεν βιώθηκε η φαλλική µητέρα µε το µαντίλι γύρω από το κεφάλι της; Σαν τον ρασοφόρο µε το καλογερίστικο σκουφάκι, αλλά και τον Οθωµανό µε το φακιόλι; Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι η διαδικασία της προβολής δεν ολοκληρώνεται στην Α. και συνεπώς δεν µπορεί να αποβάλει - φτύσει αυτό που βιώνει ως εχθρικό εντός της. Λόγω της συµβίωσης µε αυτό το παθογόνο αντικείµενο βρίσκεται σε µια ταλάντευση ανάµεσα σε κινήσεις προβολής και κινήσεις ενσωµάτωσης. Δεν 6\n7 µπορεί συνεπώς να αποφασίσει ό,τι το νοσογόνο είναι αποβλητέο και άξιο καταστροφής. Το διατηρεί µέσα της και την δηλητηριάζει. Όπως διάφορα αντικείµενα έτσι και ο αναλυτής βιώνεται ταυτόχρονα ως εισβολέας και σωτήρας, ως οδηγός και αλλοτριωτής. Καταστάσεις τις οποίες αποδέχεται λογικά, αλλά συναισθηµατικά, λόγω της εξιδανίκευσής µου, της φαίνονται αλλόκοτες. Νοµίζω ότι τα αδιέξοδα και οι ρήξεις στην µεταβίβαση-αντιµεταβίβαση στην διάρκεια της θεραπευτικής διαδικασίας σχετίζονται µε την ψυχική ασυνέχεια και τα συµβολικά αδιέξοδα που οδηγούν στα περάσµατα στην συµπεριφορά και στις σωµατοποιήσεις. Η εργασία πάνω στην καταστολή και τις διαψεύσεις µε την βοήθεια της αντιµεταβίβασης φάνηκε να εξασφαλίζει µια καλύτερη αναπαραστατική λειτουργία και συνεπώς καλύτερη ροή στην ψυχική συνέχεια. Περνούν µερικά χρόνια όπου γενικά έχει καλή διάθεση, ενώ υπάρχει µια βραδεία ενίσχυση της ψυχικοποίησης, δηλαδή σχηµατισµού µακρών δικτύων σε σχέση µε τις ενορµητικές κινήσεις (Green, 1998). Η κατάσταση της ασθενούς βελτιώνεται σε όλους τους τοµείς, σε τέτοιο σηµείο που δεν κατανοώ, µάλιστα κάποιες φορές ανησυχώ. Πού πήγε όλη αυτή η οδύνη, η κατάθλιψη, οι κρίσεις κεφαλαλγίας που εµφανίζονταν επί ψυχικής ασυνέχειας; Ωστόσο, οι ψυχικές ασυνέχειες είναι ενεργές. Αναρωτιέµαι µε πιο τρόπο οι παθιασµένες, σχεδόν βίαιες σαδοµαζοχιστικές σχέσεις της έχουν µαλακώσει. Αποτέλεσµα καταστολής; ή µπόρεσαν και εκφράστηκαν µε ψυχικά µέσα τα περάσµατα στην πράξη. Παρήγορο στοιχείο είναι η έκφραση ψυχικών περιεχοµένων, η χαρά που νοιώθει στη ζωή της και η ύπαρξη αρνητικής µεταβίβασης, η οποία, όµως, εµφανίζεται µόνο στο λανθάνον. Η εξιδανίκευση δεν επιτρέπει την έκδηλη έκφρασή της, λόγω του φόβου της ρήξης. Απώλειες Όλα όµως ανατρέπονται άρδην, όταν η διοίκηση στην υπηρεσία της αποφασίζει την απόλυση των µη µονίµων δηµοσίων υπαλλήλων. Η αιφνίδια απώλεια της θέσης, αλλά και του αντικειµένου της εργασίας της, καθώς και οι πολύχρονοι συνδικαλιστικοί και δικαστικοί αγώνες συνιστούν µια χρόνια τραυµατική κατάσταση, η οποία επιφέρει µια σαφή ψυχική κάµψη, την οποία µαρτυρά η επιδείνωση των χρηστικών φαινοµένων, η εµφάνιση κατάθλιψης µε έντονα φαινόµενα αναστολής και η ατονία της όποιας προβλητικής διαδικασίας. Όταν δικαιώνεται και επαναπροσλαµβάνεται τοποθετείται σε άλλη, υποβαθµισµένη υπηρεσία, κάτι που βιώνει ως τιµωρία από την διοίκηση για την µαχητική στάση της. Στην διαδικασία της ψυχικής κάµψης συµβάλει την ίδια περίοδο η προϊούσα επιδείνωση της υγείας του πατέρα της και στο τέλος ο θάνατός του, δυο χρόνια πριν την διάγνωση του καρκίνου της Α. Η δυσκολία της να εκφράσει την οδύνη της και να αρχίσει µια εργασία πένθους υποδηλώνεται σαφέστατα από την κλινική του αρνητικού. 7\n8 Η λιβιδινική επένδυση που βιώνει από την πλευρά µου και η λειτουργία µιας επαρκώς καλής σαγήνης, (βέλτιστη σαγήνη, Α. Ποταµιάνου) σε συνδυασµό µε την αίσθηση ότι µπορώ να την προστατεύω και να την εµπεριέχω, νοµίζω ότι συνέβαλαν σε κινητοποίηση κάποιων πρωκτικών καθηλώσεων. Ωστόσο η προβλητική διαδικασία, αν και βελτιώνεται δεν προσφέρει οικονοµική λύση. Στο πλαίσιο της αδυναµίας της να επεξεργαστεί ψυχικά αυτές τις απώλειες, ιδιαίτερα τον θάνατο του πατέρα της, επιδιώκει να καλύψει το κενό µε την επένδυση ενός άνδρα χαµηλών τόνων, εργατικού, που της προσφέρει την συναισθηµατική αποκλειστικότητα που επιζητά και µε τον οποίο σύντοµα αποφάσιζουν να παντρευτούν. Επρόκειτο για µια κίνηση στο πλαίσιο µιας παράλληλης µεταβίβασης. Ωστόσο, λίγο καιρό µετά την έναρξη του έγγαµου βίου, αρχίζουν έντονες συγκρούσεις µε την πεθερά και την κουνιάδα της, όπου νοιώθει ο σύζυγός της να µην συντάσσεται αρκούντως µαζί της. Είναι προβλέψιµη η ανάπτυξη αρνητικών συναισθηµάτων και υποτίµησης προς αυτόν. Τον κατηγορεί για παθητικότητα, για τσιγκουνιά, για αδιαφορία, για υποκρισία. Η αφήγηση για τις συγκρούσεις της τελειώνουν µε την χαρακτηριστική φράση. «Θα της/ του ανοίξω το κεφάλι». Ωστόσο, η απώλεια του αντικειµένου, µέσα από την απώλεια στο πεδίο των ενορµητικών αναγκών που επιφέρει, προκαλεί µια ανατροπή της υπάρχουσας ισορροπίας του ψυχισµού, που έχει ως αποτέλεσµα µια λιβιδινική ενεργειακή απώλεια, όπως είχε επισηµάνει ο Φρόυντ ήδη από το 1895 στο "Έγγραφο G". Το συναίσθηµα, όπως επισήµανε ο Green ("Le discours vivant", p. 37), σε αυτήν την παθολογική κατάσταση είναι συνέπεια της αντικειµενότροπης και ενεργειακής απώλειας. Η ετερογένεια των συστατικών της λιβιδούς και η διαφοροποίηση των πεπρωµένων της που εκφράζονται είτε µέσω της ψυχοσεξουαλικής οδού ή αµιγώς ψυχικά, κάτω από την επίδραση του πολιτισµού και της εκπαίδευσης (απώθηση) τονίζει και τις σχέσεις µεταξύ αφενός του συναισθήµατος και αφετέρου του σωµατικού και ψυχικού πεδίου. "Το συναίσθηµα βρίσκεται µεταξύ σώµατος και ψυχής, όπως µεταξύ σφύρας και άκµονος". Είναι δηλαδή το συναίσθηµα µια ενδιάµεση οντότητα ανάµεσα στο σώµα και τον ψυχισµό και την σκέψη µια πρωτογενής διαδικασία όπου η διέγερση λαµβάνει ενορµητική ποιότητα, την οποία κάτω από ολέθριες συνθήκες µπορεί να απωλέσει. Ταυτόχρονα, όσο οι σχέσεις µε την οικογένεια του άνδρα της και µε εκείνον επιδεινώνονται, τόσο οι σχέσεις µε την µητέρα της βελτιώνονταν ραγδαία και τείνουν να πάρουν την µορφή που επιθυµούσε ως νήπιο. Η πρωτογενής οµοφυλοφιλία ανοίγει την πόρτα. Η µητέρα, χήρα πια, χωρίς την επιχείρηση, βρήκε την δική της λύση στην αφοσίωση στην κόρη που ανακάλυπτε. Ο σύζυγος, ανύπαρκτος «τρίτος» ευχαρίστως άφηνε την θέση του «τρίτου» αντί «πινακίου φακής». «Το µόνο πράγµα που µπορεί να µου δώσει είναι το σπέρµα του για ένα παιδί. Είναι τσιγκούνης ακόµα και γι αυτό! Εγώ θα πληρώσω, δηλαδή η µητέρα µου, για την εξωσωµατική. Πήρα το σπέρµα του από το σπίτι και έτρεξα στο κέντρο εξωσωµατικής. Ούτε καν µε συνόδευσε στο γιατρό. Η δουλειά ήταν σηµαντικότερη. Όλα µόνη µου. Από την άλλη η µητέρα µου λέει: «κάνε ένα παιδί ακόµα και χωρίς πατέρα. Εδώ είµαι εγώ». Οι παρεµβάσεις µου αναποτελεσµατικές σε αυτή την δυναµική να κάνει παιδί µε την µητέρα, για την µητέρα. Έτσι, έβγαζε και µένα από τον ρόλο του τρίτου, γινόµουν ένας παθητικός αναλυτής, δότης σπέρµατος. Βιωµένος όµως µεταβιβαστικά ως µητέρα - 8\n9 ανάλυση θα αποκτούσε το δικό µας παιδί, αντί για το παιδί της ανάλυσης - αναλύον αντικείµενο. Η χαρά της για την σύλληψη, σκιάστηκε εξαρχής µε την ιδέα ότι µπορεί να χάσει το έµβρυο που κυοφορεί. Αγχωµένη επισκέπτεται ιδεοληπτικά την τουαλέτα και κατά τις συνεδρίες - για να διευκρινίσει αν έχει αίµα. Η καταστροφικότητα προς το έµβρυο αργότερα θα εκφραστεί µε την ιδέα ότι το µωρό µπορεί να γεννηθεί άρρωστο σωµατικά ή/ και ψυχικά. Αυτό το σύµπτωµα, που κρυσταλοποιούσε την φαντασίωση µιας εµβρυοκτονίας - παιδοκτονίας, µειώθηκε µε την διεργασία δυο θεµατικών. Η πρώτη αφορούσε τον προβλητική σκέψη - σχεδόν πεποίθηση - ότι θα υποστεί επίθεση στο σώµα της από το µητρικό µορφοείδωλο, ως αντίποινα για τις φαντασιωσικές της επιθέσεις σ εκείνο. Η δεύτερη αφορούσε τον φόβο της για τιµωρία, για το έµβρυο, καρπό της οµοφυλόφιλης αιµοµικτικής σχέσης µε την φαλλική µητέρα - αναλυτή - καλόγερο. Η ασθενής δέχεται αυτές τις ερµηνείες αλλά φρονώ ότι τις αγνοεί, ή εγώ δεν καταφέρνω να τις κάνω να ακουστούν στο ασυνείδητο µέρος του εγώ της. Ίσως της είναι «βαρύ» να αναλάβει την ευθύνη της εµβρυοκτονικής φαντασίωσης, που συνδέεται µε τον φθόνο της για την γονιµότητα της µητέρας. Μοιάζει ως εάν αυτό που αιµοµικτικά γονιµοποίησε µε την µητέρα-ανάλυση να πρέπει να το καταστρέψει. Συµβάλει και σ αυτό ο φόβος της µήπως το παιδί παρεµβληθεί στη σχέση µε την µητέρα, ή ακόµα πάρει την θέση της; Νοιώθω ότι µε τις παρεµβάσεις µου δεν την βοηθώ ουσιαστικά να επεξεργαστεί τις παραπάνω θεµατικές. Γιατί µοιάζει ο ψυχισµός της να επιλέγει την εκκένωση των περιεχοµένων του που αδυνατεί να µεταβολίσει, υπό το κράτος της ενόρµησης της καταστροφικότητας, από το να τα επεξεργαστεί και να τα µετασχηµατίσει (Bion), κάτι που θα διασφάλιζε µια περισσότερο αποτελεσµατική προβλητική λειτουργία και ένας ναρκισισσισµός και µαζοχισµός ζωής. Η µείωση της προβλητικής λειτουργίας, που στόχευε κυρίως την πεθερά της και την κουνιάδα της στο παρελθόν και η ανάλογη αύξηση της καταστροφικότητας που κατευθύνεται στο έµβρυο, το οποίο ως σαφώς πιο σηµαντικό αντικείµενο από αυτό που αναπαριστούν πεθερά κουνιάδα. Προοδευτικά χάνεται η εµπιστοσύνη στο σώµα της και τις εσωτερικές της δυνάµεις, που πηγάζουν από τις δοµούσες ταυτίσεις. Αντίθετα µε την προβλητική διαδικασία, η αποσυνδεδεµένη καταστροφικότητα εκκενώνεται εντός της, στην κοιλιά της, στο έµβρυο. Την καταστροφικότητά της αποδίδει στο πλαίσιο µιας ανιµιστικής ατµόσφαιρας στο κακό µάτι της πεθεράς και της κουνιάδας της. Αντίθετα, σε µένα, που βλέπω τις παρεµβάσεις µου να έχουν µικρή επιρροή πάνω της και την οικογένειά της, η οποία υιοθετεί την προβλητικότητά της, διακρίνει τις καλοήθεις δυνάµεις που την στηρίζουν. Ωστόσο, οι συγκρούσεις µε τον σύζυγό της και οι ρήξεις µε τους συγγενείς του, πολλαπλασιάζουν τα ρήγµατα στον ψυχισµό της και ευνοούν την συµβίωση µε το πρωτογενές αντικείµενο. Τις τελευταίες µέρες πριν γεννήσει, λόγω της συζυγικής σύγκρουσης κατέφυγε στην µητέρα της και µόνο µε τους συγγενείς της πήγε στο µαιευτήριο. Ο γιος της γεννήθηκε την µέρα των γενεθλίων της. Τότε συµφιλιώθηκε µε τον άντρα της. Η ανασφάλεια σχετικά µε την µητρική της λειτουργία την οδηγεί να ζητήσει την βοήθεια της µητέρας της και ιδίως µιας βρεφονηπιοκόµου για την φροντίδα του µωρού. Η αγάπη και η αφοσίωση που δείχνει για τον γιο της είναι αυθεντική, αν και µοιάζει να 9\n10 υπάρχει ένα "κράτηµα", σαν να φοβάται τις ενορµήσεις της. Ο σύζυγος δεν παρεµβαίνει ως τρίτος, ούτε η ίδια, νοµίζω, ανέπτυξε την "λογοκρισία της ερωµένης". Ίσως εγώ να παίζω κάπως αυτόν τον ρόλο του "τρίτου". Η Α. έρχεται γελαστή στην συνεδρία και µου αναγγέλλει τα πρώτα γενέθλιά του γιου της. Μετά, σχεδόν αδιάφορα, ανακοινώνει ότι στον υπέρηχο απεικονίστηκε ένα κυστικό µόρφωµα στην ωοθήκη. Ένοιωσα έντονο άγχος, που βρισκόταν σε αναντιστοιχία µε την απάθειά της. Η Α. στο πλαίσιο ενδεχοµένως µιας αρνητικοποίησης, καθησύχαζε µε την ιδέα ότι πρόκειται για απλή κύστη, ιδέα που ενισχύθηκε από την στάση αναµονής του γυναικολόγου. Συνέδεσα το άγχος µου, µε ανάλογη κατάσταση, που αντιµετώπισα στο παρελθόν, στο οικογενειακό µου περιβάλλον. Όµως, το άγχος ήταν τόσο έντονο που δεν µπορούσε να εξηγηθεί µόνο από την ανάκληση αυτής της εµπειρίας. Ένα µήνα αργότερα, ο γυναικολόγος διαπιστώνει µεγέθυνση του µορφώµατος και της συνιστά ανήσυχος άµεση αφαίρεση. «Θα δω στην εγχείρηση και κυρίως θα µας πει η βιοψία». Τότε µπόρεσα να προσδώσω νόηµα στο άγχος µου, που βρέθηκε στον αντίποδα της από κοινού διάψευσης της κατάστασης από την Α. και τον γυναικολόγο. Την εποµένη της επέµβασης αιφνιδιάστηκα στο τηλέφωνο από την αδελφή της Α. που µου λέει ότι η Α. έχει µεταστατικό καρκίνο των ωοθηκών. «Είναι γεµάτη από µεταστάσεις. Κάντε ότι µπορείτε». Ρώτησα: «Γνωρίζει η Α. τί της συµβαίνει;» Μου απάντησε: «Δεν µπορεί να ακούσει κάτι τέτοιο. Ούτε εγώ µπορώ να το πω. Και στην µητέρα δεν είπα τίποτα. Ρώτησα τον γυναικολόγο αν θα ζήσει και µου απάντησε: «Δεν φανταζόµουν αυτό που βρήκα. Δεν θα πεθάνει άµεσα. Τώρα δεν υπάρχει καρκίνος. Την καθάρισα καλά». Το αµφίσηµο ρήµα "καθάρισα" µε άγγιξε. «Ελάτε να την δείτε, σας ζήτησε». Αιφνιδίως η ζωή της Α. έµπαινε σε δύσβατη ατραπό, όπου η προοπτική θανάτου δέσποζε, λες και η προοπτική ζωής δεν µπορούσε να είναι συµβατή και γι αυτήν και για το παιδί της. Την επισκέφθηκα στο νοσοκοµείο, απαντώντας στην επιθυµία της. Όταν ο ψυχισµός του πάσχοντος υποκειµένου καταρρέει και η αναπαράσταση του αντικειµένου αφανίζεται, η φυσική παρουσία του αντικειµένου είναι ζωτικής σηµασίας, ώστε να του δώσει την ευκαιρία να γαντζωθεί από αυτό και να επωφεληθεί από την λιβιδινική επένδυση του αντικειµένου. Σε τέτοιες περιπτώσεις η τροποποίηση του πλαισίου είναι επιβεβληµένη, διαφορετικά ο θεραπευτικός χώρος µπορεί να βιωθεί ως ένας χώρος µόνο καλούς αρρώστους. Η µορφή του καρκίνου είναι άκρως επιθετική. Μετά την αφαίρεση των γεννητικών οργάνων κάνει χηµειοθεραπεία, της οποίας τις συνέπειες (αλωπεκία, νευρίτιδα κ.λπ.) δέχεται µε στωικότητα. «Ας µην µου µείνουν ούτε νύχια, ούτε µαλλιά. Και µε την ψυχανάλυση να µπορέσω να ζήσω για τον γιο µου». Ως αιτία για την εκδήλωση της νόσου θεωρεί την καταστροφικότητα της πεθεράς και της κουνιάδας της. Μοιάζει ως να αποδίδει την δράση της αυτοκαταστροφικότητας - αποτέλεσµα της ενορµητικής αποσύνδεσης - πάνω στα όργανα αναπαραγωγής σε ένα µητρικό σαδιστικό υπερεγώ. O Smadja υποστηρίζει ότι σε καταστάσεις αποδιοργάνωσης η αυτοκαταστροφικότητας µπορεί να εκδηλωθεί σε ένα σωµατικό µέρος του εγώ, δηλαδή σε ένα ευάλωτο όργανο, 10


Το χειμώνα η ζέστη "κρυώνει" τα παιδιά μας\nΤο χειμώνα η ζέστη «κρυώνει» τα παιδιά μας\nΤι θα πρέπει να φοράει το παιδί μου όταν βγεί εξω από το σπίτι; Τι βοηθάει;\n• Ένα φανελάκι απο βαμβάκι.\n• Ένα καπέλο και γάντια: ΠΡΟΣΟΧΗ!Πρέπει να αλλάξετε τα γάντια άν για κάποιο λόγο βραχούν.\n• Όταν βρίσκεστε σε εσωτερικό χώρο – ακόμα και αν είναι μόνο για μια στάση στο σούπερ μάρκετ – να βγάλετε τουλάχιστον το πανοφόρι από το παιδί σας, έτσι δεν θα ιδρώσει.\n• Αφήστε το να παίξει και να ιδρώσει, αλλά να έχετε πάντα μαζί σας πολλά βαμβακερά φανελάκια για να το αλλάξετε μολις ιδρώσει.\n• ΠΡΟΣΟΧΗ!Μην φοράτε πάρα πολύ ογκώδη ρούχα όταν είναι το παιδί στο αυτοκίνητο. Για να λειτουργήσουν σωστά οι ιμάντες του καθίσματος του αυτοκινήτου σε μια συντριβή, δεν πρέπει να παρεμβάλονται μεταξύ του παιδιού και του καθίσματος πολλά και χοντρά ρούχα.\nΠρέπει να βγάζω βόλτα το παιδί μου, καθέ μέρα;\nΕφ 'όσον δεν είναι πολύ χαμηλές οι θερμοκρασίες, καλό είναι για το παιδί σας να “παίνρνει” λίγο καθαρό αέρα κάθε μέρα. Απλά να έχετε κατά νου και να είστε ευαίσθητοι στις μη λεκτικές ενδείξεις του παιδιού σας π.χ. ξαφνικό και ανεξήγητο κλάμα. Μια καλή ιδέα είναι να ελέγχετε συχνά τα δάχτυλα των ποδιών, τα αυτιά, και το πρόσωπό του.\nΑκόμα και ο ήλιος το χειμώνα μπορεί να βλάψει το δέρμα του παιδιού σας. Αν το παιδι σας είναι κάτω των 6 μηνών, προσπαθήστε να κρατήσετε το δέρμα του προστατευμένο από τον ήλιο (χρήση αντιληακής παιδικής κρέμας πριν βγείτε έξω).\nΘυμηθείτε οτι τα γυαλιά ηλίου είναι μια καλή ιδέα για τον ήλιο, χειμώνα και καλοκαίρι.\nΤα παιδιά μας έχουν την τύχη να ζουν σε μια χώρα με πολυ φως και μπορούν να χαίρονται τη φύση όπως και εμείς!\nΔυο χρόνια διαφορά στα αδέρφια τα κάνει πιο έξυπνα\nΜαμά … κουνιέται το δοντάκι μου!\nΑγορά παιχνιδιών: μια ευχάριστη εύνοια\nTags: ΚΡΥΟ, ΚΡΥΟΛΟΓΗΜΑ, ΠΑΙΔΙ, ΡΟΥΧΑ


Δημοσιεύθηκε στις 8 Οκτωβρίου, 2016, 10:38 8 Οκτωβρίου, 2016, 10:38 Δημοσιεύθηκε από Επικαιρότητα\nΈξι χρόνια μετά οι AC/DC επιστρέφουν με νέο άλμπουμ\nΜαράια Κάρεϊ: Γιορτάζει τα 30α μουσικά γενέθλια της με νέο άλμπουμ\nΑνακοινώθηκε πλέον και επίσημα πως το δημοφιλέστερο rock n roll συγκρότημα όλων των εποχών , Rolling Stones, θα κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο ένα νέο άλμπουμ με καινούργιο μουσικό υλικό έντεκα ολόκληρα χρόνια μετά το τελευταίο στούντιο άλμπουμ τους.\nΟι γερόλυκοι της rock n roll ανακοίνωσαν ότι το νέο άλμπουμ τους θα κυκλοφορήσει στις 2 Δεκεμβρίου και θα εμπεριέχει διασκευές μπλουζ τραγουδιών, σε συνεργασία με τον φίλο του συγκροτήματος Eric Clapton. Αυτό θα είναι το πρώτο άλμπουμ που ηχογραφεί το θρυλικό συγκρότημα σε στούντιο έπειτα από έντεκα χρόνια.\nΜε το άλμπουμ «Blues & Lonesome», οι Rolling Stones «επιστρέφουν στις ρίζες τους και στο πάθος τους για την μπλουζ που ήταν πάντα στην καρδιά τους», όπως γράφει το συγκρότημα στην επίσημη ιστοσελίδα του.\nΑξίζει να σημειωθεί ότι τα θρυλικά μέλη του συγκροτήματος δεν χρειάστηκαν πάρα μόνον 3 ημέρες για να ηχογραφήσουν ολόκληρο το άλμπουμ τους…\nBlues & Lonesome, ROLLING STONES, ΑΛΜΠΟΥΜ, ΜΟΥΣΙΚΗ


Ο ΧΑΦΙΕΣ: Η Κωνσταντίνα Μιχαήλ, εξομολογήθηκε μερικά περιστατικά που της έχουν συμβεί στο κέντρο της Αθήνας και στο σπίτι της.\nΗ Κωνσταντίνα Μιχαήλ, εξομολογήθηκε μερικά περιστατικά που της έχουν συμβεί στο κέντρο της Αθήνας και στο σπίτι της.\nΤο κέντρο της Αθήνας έχει τη μοναδική ιδιότητα να ανεβαίνουν οι τιμές του αλλά ταυτόχρονα να υποβαθμίζεται όλο και περισσότερο, αφού σε αυτό συχνάζει «κάθε καρυδιάς καρύδι» από κλέφτες μέχρι έμποροι ναρκωτικών.\nΣε συνέντευξη που έδωσε η Κωνσταντίνα Μιχαήλ, εξομολογήθηκε μερικά περιστατικά που της έχουν συμβεί στο κέντρο της Αθήνας και στο σπίτι της.\nΜε έχουν σταματήσει στο δρόμο βράδυ άνθρωποι που είχαν πάρει ναρκωτικά. Ήρθαν επιθετικά κατά πάνω μου. Φοβήθηκα πάρα πολύ, όμως δεν με έπιασε υστερία, το αντιμετώπισα ψύχραιμα.\nΤους έδειξα το πορτοφόλι μου και τους είπα “παιδιά, δεν έχω λεφτά, πάρτε αν θέλετε αυτό το 20ευρω”. Μου έχει συμβεί και στο τρένο να με αναγνωρίσουν και να έρθουν κατευθείαν σε μένα.\nΤην πολυκατοικία μας την έχουν ανοίξει τρεις φορές. Έχω κοιτάξει από το ματάκι της πόρτας και έχω δει στο σκοτάδι να “χαρχαλεύουν” περίεργα. Δεν θέλω όμως να βάλω φόβο στη ζωή μου», είπε η Κωνσταντίνα Μιχαήλ.pronews.gr/


Τι είναι Forex Hammer Κηροπήγια - Auto Live Forex Trading Signals ServiceWhat Is Forex Hammer Candlesticks - Auto Ζωντανή Forex Trading Signals Υπηρεσία :Auto Ζωντανή Forex Trading Signals Υπηρεσία\nΤι είναι Forex Hammer Κηροπήγια\nΤο κλειδί πίσω από την επιτυχία οποιουδήποτε επενδυτή είναι ο χρόνος που περνούν κατανόηση και ανάλυση πληροφοριών και την ικανότητά τους να το κάνετε αυτό με επιτυχία. Αυτός είναι ο λόγος που οι έμποροι και οι αγοραστές εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τα διαγράμματα και τους δείκτες για να βεβαιωθείτε ότι οι χρηματοοικονομικές τους αποφάσεις αιτιολογούνται πλήρως. Χρειάζονται ένα σήμα ή μια ένδειξη που μπορεί να τους βοηθήσει να αποφασίσουν αν θα πρέπει να αγοράσει ή να πουλήσει. Σε αυτό το άρθρο μιλάμε για έναν από τους δείκτες που έχουν μεγάλη σημασία για τους ανθρώπους που θέλουν να ασκήσουν Forex.\nΤι είναι ένα σφυρί?\nΤι είναι ένα Fibonacci Κανάλι? Η ανθρώπινη συμπεριφορά δεν είναι μόνο αντικατοπτρίζεται στα διαγράμματα πρότυπα ως σχηματισμοί τάση, μικρές διακυμάνσεις, μεγάλες διακυμάνσεις. Η ανθρώπινη συμπεριφορά μπορεί επίσης να μεταφέρεται στην κορυφή του σχηματισμού κοιλάδα. Fibonacci κανάλι χρησιμοποιεί αυτούς τους σχηματισμούς παρόντες στην αγορά &...\nΗ τάση της Forex Πτώση Σφήνα Η άνοδος σφήνα όταν γνώρισε σε ένα αυξανόμενο επιχειρηματικό τομέα δείχνει ότι η ανοδική εξέλιξη χάνει ατμό και ο επιχειρηματικός τομέας πιθανότατα θα γυρίσουν. Σε μια αγορά πτωτική πορεία, αυξάνεται σφήνα θεωρείται ως bearish ...\nForex Demarker Δείκτης Ο δείκτης DeMarker μπορεί να υπολογιστεί ακολουθώντας μια απλή διαδικασία. Πρώτα, οι τιμές DEMAX και Demin καθορίζεται. DEMAX ΠΣΣΙ για την διαφορά μεταξύ των υψηλών τιμών της μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο και Demin αναφέρεται ...\nΤα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα Forex Δείκτες Ορμή Forex διαπραγμάτευση χωρίς δείκτες forex δυναμική θεωρούνται ως ένα από τα σκόπιμο μεθόδους και στις μέρες μας οι άνθρωποι που ακολουθούν αυτή τη διαδικασία η οποία είναι επίσης γνωστή ως μέθοδος δράσης Τιμή ....\nElliott Wave Theory Αλήθεια Elliott ήρθε με την εκπληκτική συμπέρασμα ότι όλα τα φυσικά φαινόμενα είναι κυκλική - και αυτό περιλαμβάνει τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά γνωρίζουμε ότι ούτως ή άλλως - γνωρίζουμε ότι κάποια στιγμή στο ...\nΚολλημένος με: Hammer Candlesticks