Γατο-κατάθλιψη και 2ο γατί στο σπίτι! • MyCat\nH Ερατώ αυτή τη στιγμή δεν είναι συνδεδεμένη. Έχει 2 γάτες . Έχει γράψει 5 μηνύματα.\nH Eratina έγραψε στις 13:19, 18-08-13:\nΓεια σε ολους! Η Ισιδα κ εγω απολαμβανουμε η μια την αγαπη της αλλης εδω και 4 χρονια. Η Ίσιδα γεννηθηκε στην αποθηκη του γειτονα απο γατα του δρομου( οχι ιδιαιτερα υπευθυνη) την οποια ταΪζα κατα μεγαλο μερος της εγκυμοσυνης της καθως με επισκεπτοταν τακτικα στο μαλκονι. Οταν γεννησε εψαξα αμεσως να δω που και ευτυχως οχι μακρια . Μετακομισα την ιδια και τα 3 μικρα (που ειχαν μεινει ζωντανα) στο μπαλκονι( καθως μεσα φοβοταν υπερβολικα να μπει). Παρα την οχι αρκετη φροντιδα της μανας τους και την δικη μου βοηθεια τα 2 απο τα γατακια δεν τα καταφεραν και επεζησε μονο η Ισιδα την οποια η μανα της συντομα παρατησε για εναν αλλο αρσενικο. Ετσι απο μικρακι μεγαλωσε μαζι μου. Πριν ενα χρονο για λογους οικογενειακους και οικονομικους μετακομισαμε στην Βουλγαρια .Ετσι η Ισιδα κ εγω βρεθηκαμε μονες στην Σόφια σε ενα διαμερισμα στον 8 οροφο. Στην αρχη ηταν δυσκολα για την Ισιδα να συνηθισει και εκανε περιπου 1,5 μηνα να βγει απ την καταθλιψη . Φετος το καλοκαιρι πριν απο μηνα περιπου η συμπεριφορα της αλλαξε ξανα. Ισως φταιει η ζεστη (καθως κλιματιστικο δεν υπαρχει) η το οτι για να αλλαξει λιγο περιβαλλον(και ενω ηταν παλι στον οιστρο της) την πηρα μαζι μου για 10 μερες στο εξοχικο σπιτι που μενουν οι γονεις μου. Εκει οταν ξεθαρεψε περναγε πολυ ωραια κανοντας παρεα με τις αλλες γατες του σπιτιου και αραζοντας στο παραθυρο που βλεπει στον κηπο. Οταν επρεπε πια να γυρισουμε δεν ηθελε με τιποτα να φυγει. Αλλα δεν υπηρχε αλλη λυση καθως η σιαμεζα της μανας μου ειχε προσφατα γεννησει και υπηρχαν ηδη αλλα 2 αρσενικα στο σπιτι.Ετσι γυρισαμε κ απο τοτε η συμπεριφορα της εχει γινει ανυποφορη .Εχει γινει πολυ επιθετικη, καθεται συνεχως κρυμενη κατω απο το κρεβατι και κοιμαται .Ξεθαρευει μονο το απογευμα που δροσιζει λιγο .Δεν μ αφηνει να την αγγιξω με δαγκωνει με γρατζουναει και μουγκριζει απυλητικα. Προσπαθησα να μην την αφηνω να απομονονεται , να παιζω μαζι της ( αν και το ενδιαφερον της ειναι σχεδον ανυπαρκτο) να την χαϊδευω ( αν και τις περισσοτερες φορες φορες καταληγει στο να με δαγκωσει) . Ευτυχως η κατασταση της εχει εναλλαγες .Καποιες στιγμες-συνηθως οταν την αφηνω να κοιμαται πανω στα ρουχα μου στην ντουλαπα ! ειναι παλι γλυκια οπως παλια την χαἰδευω και γουργουριζει. Σκεφτηκα πως ισως εχει αναγκη απο παρεα κ ετσι εφερα εναν απο τους νεαρους αρσενικους με τους οποιους εκανε παρεα στο εξοχικο και συγκεκριμενα αυτον με τον οποιο περναγε τον περισσοτερο χρονο. Ο μικρος προσαρμοστηκε απιστευτα ευκολα στο σπιτι και συντομα αρχισε να παιζει και πηδαει απο δω κ απο κει . Το προβλημα ειναι οτι η υπερβολικη ενεργητικοτητα του συγχιζει την Ισιδα και καταλληγει πολλες φορες σε γατοσφαλιαρες . Ευτυχως αυτος δεν πτοειται και συνεχιζει να προσπαθει να την πλησιασει με διαφορους τροπους ακομα και κατεβαινοντας κατω απο το κρεβατι οταν την βλεπει να πηγαινει και τους βρισκω να κοιμουνται μαζι σε καποια αποσταση ασφαλεις παντα αλλα και παλι πιο κοντα απ οσο οταν βρισκονται εξω. Γενικα ειναι γατος πολυ χαδιαρης παιχνιδιαρης και γεματος ορεξη και ενεργεια.(Ο τελειος γατος!) προσεχω παντα να μην δημιουργειται ζηλια μεταξυ τους παζω και με τους 2 και τους χαϊδευω ισαξια. Η κατασταση της Ισιδας ομως δεν εχει αλλαξει ιδιαιτερα . Παλι εχει τις στιγμες τις . Παλι ειναι επιθετικη( και εννοειται το πρωτο πραγμα που εκανα οταν αρχισε να γινεται επιθετικη ηταν να την παω για τσεκ απ στο κτηνιατρο και ολες οι εξετασεις εδειξαν οτι ειναι απολυτα υγειης) Δεν μπορω να καταλαβω τι προκαλεσε αυτην την αλλαγη στην συμπεριφορα της .Δεν ξερω τι αλλο να κανω να κρατησω τον γατο? θα την βοηθησει? μηπως την κανει χειροτερα, να τον παω πισω ? Μ ενδιαφερουν οι αποψεις σας που ελπιζω να με φερουν με καποιο τροπο πιο κοντα στην λυση του προβληματος.\n[ζητω συγνωμη για το μεγεθος του κειμενου]\nΤελευταία επεξεργασία από το χρήστη Lord Kratos : 18-08-13 στις 15:04. Αιτία: Merge\nΕμφάνιση περισσότερων μηνυμάτων του χρήστη Eratina\nH CatLover09 έγραψε στις 14:19, 18-08-13:\nΔιαβασα για οιστρο. Η γατα ΔΕΝ εχει στειρωθει??????????????\nΕχω καταλαβει οτι η γατα τοσα χρονια ειναι αστειρωτη και υποφερει.Τωρα της πηγες και αρσενικο υποθετω αστειρωτο. Για πλακα μεσα σε ενα χρονο θα βρεθεις με 100 γατια μεσα στο διαμερισμα οταν αυτα θα αρχισουν να ζευγαρωνουν μεταξυ τους.Αυτο που εχεις να κανεις ειναι να τα πας και τα δυο για στειρωση και η κουκλα σου θα ηρεμησει. Το γεγονος οτι ερχεται σε οιστρο και δεν μπορει να ζευγαρωσει την αγριευει.Γενικα ο οιστρος τα φρικαρει τα ζωα.\nΣυγχωρεσε με αν κανω λαθος αλλα απο τα λεγομενα σου καταλαβα οτι προκειται για 2 αστειρωτα γατια.Το μεγαλυτερο καλο που μπορεις να τους κανεις ειναι να τα πας στον γιατρο να τα στειρωσει.Η συμπεριφορα της γατουλας οφειλεται κατα 90% σε αυτο.\nH Eratina έγραψε στις 19:54, 18-08-13:\nΠραγματι ειναι και τα 2 αστειρωτα. Ο μικρος ειναι 7 μηνων προς το παρον ακινδυνος. Η Ισιδα ομως εχει ζευγαρωσει 3 φορες στην ζωη της και εγκυος δεν εμεινε ποτε ισως προκειται για καποια ορμονικη διαταραχη και ισως αυτο να εχει καποια σχεση με την συμπεριφορα της παντως τοσο ασχημα δεν εχει συμπεριφερθει ποτε και πριν προχωρησω σε οποιαδηποτε κινηση θελω να ειμαι σιγουρη ποια ακριβως ειναι η αιτια.\nH Πουπουλίνα προστατευω τη φυση και τα ζωα=πολιτισμος έγραψε στις 20:11, 18-08-13:\nΗ γατουλα σου παντως κινδυνευει απιστευτα απο πυομητρα,εκτος απο την καταθλιψη.\nΚαλη μου στειρωσε την.Υπαρχει καποιος λογος που δεν το κανεις;Τα ζωα δεν αντιλαμβανοινται τη στειρωση.Δεν καταλαβαινουν οτι εχουν στειρωθει.Αντιθετα καταλαβαινουν πολυ καλα τον αφορητο βασανισμο του να θελουν να ζευγαρωσουν και να μην μπορουν.Επισης ο γατος σου ειναι σε ωραιοτατη ηλικια για να τεκνοποιησει.Οταν το κανει θα ειναι ηδη πολυ αργα.\nΕιναι δεδομενο οτι δεν μπορει να ειναι καλα η γατα σου και ψυχολογικα και σωματικα εφοσον ειναι αστειρωτη.\nH Eratina έγραψε στις 21:21, 19-08-13:\nΤελευταία επεξεργασία από το χρήστη Eratina : 19-08-13 στις 21:55.\nH Lazp11 έγραψε στις 21:54, 19-08-13:\nΛυπάμαι που το βλέπεις έτσι, κυρίως γιατί με αυτόν τον τρόπο ταλαιπωρείς τα γατάκια σου. Δεν ξέρω εάν έχεις ζήσει με γάτες χρόνια αλλά αυτό που μπορώ να σου πω από εμπειρία είναι ότι τα αστείρωτα ζώα αντιμετωπίζουν περισσότερα προβλήματα υγείας (ο κτηνίατρός σου μπορεί να σου τα πει αναλυτικά). Σε κάθε περίπτωση, θα είναι δύσκολο έως αδύνατο να έχεις τις δύο γάτες αστείρωτες και σεξουαλικά ώριμες και να μην αντιμετωπίζεις προβλήματα επιθετικότητας μέσα στο σπίτι. Όσον αφορά το απολύτως λανθασμένο την άποψης αυτών που είναι υπέρ της στείρωσης, ελπίζω να μην χρειαστεί να διαπιστώσεις με οδυνηρό τρόπο ότι η άποψη αυτή είναι σωστή.\nH CatLover09 έγραψε στις 21:54, 19-08-13:\nΑρχική Δημοσίευση από Eratina\nΘα προσπαθησω να σας εξηγησω γιατι δεν το εχω κανει μεχρι τωρα. Ηθικοι ενδοιασμοι.\nΗ Ισιδα δεν ειναι ''το κατοικιδιο συντροφιας μου'' ειναι μελος της οικογενειας . Εχει δικαιωμα στην ζωη και τις απολαυσεις της οσο και εγω . Θα στειρωνατε μελος της οικογενειας σας για να το απαλλαξετε απο το ''βασανιστικο ενστικτο της σεξουαλικοτητας'' ? Κατα την γνωμη μου αν αγαπαμε πραγματικα τις γατες μας ωφειλουμε να σεβαστουμε την φυση τους. Δεν φτανει που υποχρεωνουμε αυτα τα πλασματα που ειναι φτιαγμενα να ζουν στην φυση χρησιμοποιοντας τα δοντια και τα νυχια-που φροντιζουμε να τους κοβουμε για να μην γρατζουνανε τα επιπλα και εμας. Που τα εχουμε κλεισμενα αναμεσα σε 4 τοιχους να κοιτουν μελαγχολικα απο το παραθυρο του 8ο οροφου εξω-την πιθανη ελευθερια( η βολτα με το σαμαρακι δεν ειναι αρκετη). Βεβαια τους εχουμε ολα τα ακριβα αξεσουαρ ξυστρες για τα νυχια, παιχνιδακια -μπαλακια , ψευτικα ποντικια( μηπως και ξεγελασουμε τα καταπιεσμενα τους ενστικτα) . Τωρα θεωρειται συνετο και σωστο να τα στειρωνουμε .Γιατι?γιατι υποφερουν και κινδυνευει η υγεια τους ! Και η λυση κατα την γνωμη σας ειναι η απολυτη απο-στειρωση τους? Γιατι η στειρωση εκτος απο θετικα εχει και αρνητικα τα οποια φροντιζουμε να ξεχναμε για να κοιμομαστε καλλιτερα το βραδυ ! Η λυση ειναι να τα μετατρεψουμε στα μετρα του διαμερισματος μας ? ηρεμα, τιθασευμενα ,καθαρα, παχυσαρκα(καλοθρεμενα!) μπιμπελο που θα ποζαρουν στον καναπε διπλα στο ασορτι μαξιλαρι κοιταζοντας τους καλεσμενους με τα υπνηλιαρικα ματακια τους . Καλο θα ηταν ολοι να αναλογιστουμε αν πραγματικα αυτο θεωρειται αγαπη προς την γατα μας . Αν πραγματικα το κανουμε για το καλο της η γιατι ετσι ειναι ''της μοδας ''. Η αγαπη κατα την γνωμη μου εκφραζεται με τον σεβασμο στην φυση και τις αναγκες της γατας που εχουμε απεναντι μας, με το ενδιαφερον να ψαξουμε αλλους τροπους που θα κανουν και τους 2 ευτυχισμενους οχι την ευκολη λυση που θα προσαρμοσει την γατα στις διαστασεις του διαμερισματος μας και στις δικες μας αναγκες και τροπο ζωης. Κ εγω η ιδια δεν ειμαι απολυτα κατα της στειρωσης , ομως ειμαι απολυτα κατα αυτης της ιδεας που με τοσο ενθουσιασμο παρουσιαζεται ως ''αληθινο ενδιαφερον και αγαπη για την γατα μου΄΄ και οποιος εχει διαφορετικη αποψη (λανθασμενη!) δεν αγαπαει την γατα του και δεν την φροντιζει οπως πρεπει! Ζητω συγνωμη αν το μηνυμα μου φαινεται επιθετικο. Δεν εχει σκοπο να προσβαλει κανεναν και τις ιδεες κανενος . Εκφραζω απλα και φιλικα την αποψη μου οπως ο καθενας εχει δικαιωμα.\nΤα ζωα ΔΕΝ εχουν σεξουαλικοτητα.Αν θες να τα βλεπεις πατημενα στους δρομους ή φολιασμενα ή αρρωστα γιατι αυτη ειναι η "φυση" που αναφερεσαι, οκ. Τα αδεσποτα ομως που δημιουργειτε απο μη στειρωμενα ζωα εμεις τρεχουμε και τα μαζευουμε συνηθως. Κατι τελευταιο.Θεωρεις εσυ που εχεις 2 γατια ΑΣΤΕΙΡΩΤΑ μεσα σε διαμερισμα οτι δεν τα καταπιεζεις?\nH Ειρήνη1234 έγραψε στις 22:00, 19-08-13:\nΚαλησπέρα. 'Ισως δεν κατάλαβα κάτι καλά, αλλά δεν έχεις επιλέξει να έχεις τη γατούλα μέσα στο σπίτι σου; Οπότε, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά σου, έχεις ήδη επέμβει σε αυτό που θεωρείς ότι είναι η φύση των γατών (να τρέχουν ανέμελα στην εξοχή). Εφόσον λοιπόν επιλέγεις να αναλάβεις τη φροντίδα της, δεν πρέπει να προσπαθείς και για τις όσο καλύτερες συνθήκες διαβίωσής της;; Το να θέλει να ζυγαρώσει και να μην μπορεί επειδή επέλεξες εσύ να την έχεις σπίτι σου, αλλά και να μην τη στειρώνεις για να μην επέμβεις στη φύση, δεν είναι λίγο αντιφατικό;;\nΚαι ποια είναι η πρότασή σου; Να ζευγαρώνει σε κάθε οίστρο; Δηλαδή ή να αρρωστήσει ( που θα συμβεί αν δε ζευγαρώνει! ) ή να γεννάει κάθε χρόνο τόσες ψυχούλες που θα κινδυνεύουν;\nΣυγνώμη, αλλά πιστεύω πως το σκέφτεσαι λάθος. Εφόσον έχεις τη γατούλα σπίτι σου και ως μέλος της οικογένειας σου, σκέψου τι είναι καλύτερο για εκείνη. Ισχύει πως η στείρωση δεν επηρεάζει το ζωάκι γιατί πολύ απλά δε θέλει πλέον να ζευγαρώσει, οπότε δεν του λείπει κάποια απόλαυση της ζωής. Είναι μόνο χημεία με τα ζώα... Δε θυμάται π.χ. την άλλη μέρα πόσο ωραία πέρασε με το γκρι γάτο που... Απλώς εφαρμόζει ένα ένστικτο.\nΕίναι κρίμα να βασανίζεται. Αν σου αρρωστήσει -χτύπα ξύλο- θα έχεις τύψεις. Και όταν έρθει ο οίστρος του αρσενικού σου, σίγουρα θα γίνει το μοιραίο!!\nΕύχομαι να το ξανασκεφτείς και να στειρώσεις τη γατούλα...\nH CatLover09 έγραψε στις 22:33, 19-08-13:\nΔεν επρεπε να σβησεις το σχολιο σου. Εκανες τοσο κοπο να το γραψεις... Δεν ειμαστε εδω για να σε κρινουμε κι ας ειναι καμια φορα το υφος μας λιγο αποτομο. Ζητησες την βοηθεια μας και σπευσαμε να στην δωσουμε. Ευχομαι να πανε ολα καλα με τα γατουλια σου!\nH Eratina έγραψε στις 13:38, 22-08-13:\nΗδη το σκεφτομαι να την στειρωσω . το σκεφτομαι εδω και καιρο εξαλου στο μυνημα μου γραφω οτι δεν ειμαι κατα της στειρωσης ειμαι κατα της ακασχετης παροτρυνσης χωρις να λαμβανονται υπ οψην και τα κατα ( οπως παχυσαρκεια κατακρατηση υγρων, ακρατεια ουρον, πιθανη αλλαγη στην συμπεριφορα κτλ) τις περισσοτερες φορες φαινεται να ειναι η μοναδικη λυση οπως για τα εδεσποτα που λετε. Εννοειται πως δεν μ αρεσει να τα βλεπω πατημενα , φολιασμενα και εγω εχω μαζεψει και σωσει γατια απο τον δρομο οπως ολοι σας αντιμετωπιζοντας πολλες δυσκολιες και αντιδρασεις απο οικογενεια πολυκατοικια, ακομα και απο την γειτονια. Εξαλου η Ισιδα γατι του δρομου ηταν! Αλλα αντι να αντιδρασουμε εναντιων των ανωμαλων που τα φωλιαζουν , εναντιων του κρατους που τα δικαιωματα των ζωων ενω σ ολη την Ευρωπη ειναι αναγνωρισμενα εδω δεν ισχυουν περναμε στην ευκολη λυση στειρωση και παλι στον δρομο. Η τα κραταει η ''φιλοζωικη'' πεινασμενα 2 μηνες και μετα τα σκοτωνει. Και χρησιμοποιω το ''εμεις'' οπως πριν στο μυνημα μου επειδη μιλησατε για αντιφατικοτητα, ακριβως γιατι κι εγω ξερω οτι κ εγω εχω την γατα μου κλεισμενη στο σπιτι με ολα τα απαραιτητα αξεσουαρ και παιχνιδια που μπορουν να αντικαταστησουν καπως τις φυσικες υποκινουμενες απο ενστικτα αναγκες. Κ εγω περιοριζω την φυση της αλλα εχω τυψεις γι αυτο απ την μια ξερω οτι την εσωσα απο τον δρομο κ απ την αλλη θα ηθελα να μπορω να της προσφερω αυτο που δικαιουται- ελευθερια . Αν ειχα εναν κηπο ας πουμε αλλα δεν εχω και η βολτα με το σαμαρακι ειναι παντα ενα βασανηστηριο γι αυτην καθως φοβαται απιστευτα την οποιαδηποτε μετακινηση εκτος σπιτιου. Οτι μπορω της εχω ποσφερει και ξερω οτι δεν ειναι ποτε αρκετο. Αλλα το κυριο διλημα μου οσο αφορα την στειρωση ειναι ο φοβος της αλλαγης της συμπεριφορας.Ολοι μου λετε οτι δεν θα αντιληφθουν την διαφορα αλλα η εμειρια μου με 3 στειρωμενους αρσενικους γατους γνωστων και φιλων μου μου εδειξε οτι η συμεριφορα τους γινεται επιθετικη και ακαταδεκτη. Δεν αφηνουν να τους χαίδεψεις η ουτε καν να τους πλησιασεις δαγκωνουν, και γρατζουνανε χωρις οικτο. Ενω πριν την στειρωση δεν ηταν ετσι. Αυτο πως εξηγειται? Η Ισιδα ηταν και ειναι παντα απο την φυση της ταπεραμεντοζα . Γλυκια και χαδιαρα γινεται μονο στον οιστρο της. οποτε κ να γινει επιθετικη δεν θ αλλαξουν και πολλα. Αλλα ο Τιεν που ειναι χαρα θεου κοινωνικος παιχνιδιαρης αγαπησιαρης . Αν γινει οπως αυτοι οι γατοι των γνωστων μου ? που πραγματικα αυτοι οι γατοι δεν φαινονται να απολαμβανουν την ζωη τους που την περνανε τρωγοντας , παχαινοντας(παρολο που τρωνε τροφη για στειρωμενες γατες) και αραζοντας στον καναπε και δαγκωνουν οποιον πλησιασει . Δεν θελω να γινει ετσι ! Αυτος ειναι ο μεγαλος μου φοβος . Αν εχεται διαφορετικες η παρομοιες εμπειριες θα μου ηταν πιθανως χρησιμες.\nΤελευταία επεξεργασία από το χρήστη Eratina : 22-08-13 στις 13:44.\nH aba έγραψε στις 13:57, 22-08-13:\nΚαλησπέρα κι από εμένα! Εγώ στείρωσα τον γατούλη μου πριν από 4 περίπου μήνες. Είχε πολλές ορμές και ναι μεν δεν ήταν επιθετικός, αλλά ήταν πολύ ανήσυχος. Έκλαιγε, κοιτούσε συνεχώς έξω, τον είχα βρει κρεμασμένο από τη σίτα του μπάνιου κλπ. Πάντα ήταν αγαπούλης κι έτσι παρέμεινε. Μετά τη στείρωση έρχεται ακόμη περισσότερο για χάδια ο καλός μου. Ο συγκεκριμένος δεν γρατζουνούσε ποτέ και δεν τον έχω δει ποτέ επιθετικό. Θεωρώ πως κρίνεται η συμπεριφορά τους από τον χαρακτήρα τους κυρίως. Αλλά και αυτό που έχω ακούσει και μου φαίνεται και λογικό (και το ζω κι εγώ) είναι πως μετά τη στείρωση ηρεμούν, εφόσον δεν έχουν ορμές και οίστρους να τους ταλαιπωρούν, τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά.\nΤώρα δεν ξέρω τι συνέβη με τους γάτους των φίλων σου. Μήπως άλλοι είναι οι λόγοι της αλλαγής τους; Πχ βαριούνται; Τα δικά μου μετά τη στείρωση δεν έγιναν καθόλου πιο τεμπέλικα, είναι και μικρά ακόμη, πιστεύω η ραθυμία έρχεται κυρίως με τα χρόνια κι όχι με τη στείρωση, με την προϋπόθεση πως έχουν ερεθίσματα. Στη δική μου περίπτωση, έχουν το ένα το άλλο, οπότε κυνηγιούνται και παίζουν κάθε μέρα. Με το βάρος τους δεν έχω θέμα μέχρι στιγμής, αν και προσέχω πολύ και γενικά είναι καλόβολα τα μωρά μου. Βέβαια είναι και μικρά. Αλλά δεν νομίζω πως ευθύνεται τόσο η στείρωση για την πιθανή αύξηση βάρους, όσο το ότι ζουν μέσα αναγκαστικά. Αν ήταν στειρωμένα και έξω και σκαρφάλωναν δέντρα κι έτρεχαν σαν παλαβά, δεν νομίζω πως θα είχαν τέτοιο θέμα.\nΑυτά από τις μέχρι στιγμής εμπειρίες μου! Θα σου πουν πιστεύω κι άλλα μέλη, με μεγαλύτερη και πιο μακρόχρονη εμπειρία στις γάτες!\nH CatLover09 έγραψε στις 13:58, 22-08-13:\nΦιλη μου με 2 γατους στειρωμενους ζω. Ισα ισα τα γατακια οταν στειρωνονται ηρεμουν λιγο.Ουτε παχαινουν αν προσεξεις την διατροφη τους,ουτε επηρεαζει η στειρωση σε κατι αλλο. Ουτε και συμπεριφορα αλλαζουν.\nH Ειρήνη1234 έγραψε στις 18:44, 22-08-13:\nΚαταρχήν, λες πως η γατούλα σου φοβάται το έξω. Οπότε, προτιμάει το μέσα όπου νιώθει ασφαλής. Ο χαρακτήρας κάθε γάτας είναι πολύ διαφορετικός και αφού μας αγάπησαν γάτες, είμαστε ταγμένοι στις επιθυμίες τους και τις σεβόμαστε. 'Ηδη για να γράφεις εδώ, σημαίνει δεν επαναπαύεσαι, θέλεις το καλύτερο για εκείνη.\n'Εχω τέσσερα που είναι αδερφάκια, μεγάλωσαν στα ίδια περιβάλλοντα, με τα ίδια ακριβώς ερεθίσματα κι όμως, είναι πολύ διαφορετικοί χαρακτήρες (και έτσι ήταν από μωρά! ) Μετά τη στείρωση δεν άλλαξε κανενός ο χαρακτήρας.'Οποιο π.χ. ήταν πιο χαλαρό, πιο ζιζάνιο, πιο δυναμικό,πιο χαδιάρικο κ.τ.λ. παρέμεινε το ίδιο. Ακόμα, είναι το ίδιο τερατάκια και ζωηρά όσο ήταν π.χ. 4ων μηνών! Και επειδή τα κοριτσάκια μου τα στείρωσα πριν τον πρώτο οίστρο, θα σου πω για τον αγόραρό μου. Πριν τη στείρωση ήταν καλός με'μένα (εκτός που ξαφνικά δεν ήθελε αγκαλιά) αλλά με τους υπόλοιπους δεν ήθελε πολλά. Δεν αγρίευε ποτέ σε κανέναν αλλά έφευγε διαμαρτυρόμενος και κρυβόταν. 'Ηταν συνέχεια νευρικός, πηγαινοερχόταν σα να του φταίνε όλα και ορμούσε στα κοριτσάκια με αποτέλεσμα καυγαδάκια (όχι δαγκώματα και κυνηγητά παιχνιδιού) που δεν είχαμε ποτέ πριν τον οίστρο και ποτέ μετά τη στείρωση.Επίσης, λέρωνε και ψέκαζε εκτός λεκάνης και μετά νευρίαζε, έκανε την κίνηση να τα σκεπάσει και έτρεχε χωρίς σκοπό νιαουρίζοντας δυνατά. 'Ολα αυτά συνέβαιναν παρόλο που παίζαμε μαζί του πολλές ώρες και του κάναμε όλα τα χατίρια. Γενικά, περάσαμε 3 μαρτυρικούς μήνες οίστρου, μόνο και μόνο για να αναπτυχθεί πλήρως το καμάρι μου, που άμα το ρωτούσα τότε, θα ούρλιαζε "ΣΤΕΙΡΩΣΕ ΜΕ ΤΩΡΑ!!". Και τώρα -4 μήνες μετά- είναι υπέρτατος αγαπούλης! 'Ολο νάζια, χάδια, γουργουρητά και αγκαλιές!\nΠροφανώς, οι γάτοι που λες, είτε είχαν από πριν θέματα συμπεριφοράς είτε κάτι άλλο τους έφταιξε.\nΤα μόνα που θα πρέπει να προσέξεις, είναι: Πριν τη στείρωση να έχεις έναν πολύ καλό κτηνίατρο και μετά να τρώνε τη σωστή ποσότητα τροφής για στειρωμένα και το αυτονόητο, να έχουν διαθέσιμο πολύ καθαρό νεράκι.\nΑν τρώνε μεγαλύτερη ποσότητα τροφής απ'ό,τι πρέπει, θα παχύνουν ακόμα και αν είναι τροφή για στειρωμένες γάτες (μιλάω εκ πείρας). Η λίγο χαλαρή κοιλίτσα χαμηλά είναι λόγο του ότι είναι σπιτόγατες και δεν τρέχουν όλο, όπως είπε η προλαλήσασα.\nH anna 21 έγραψε στις 20:18, 22-08-13:\nΑλλα αντι να αντιδρασουμε εναντιων των ανωμαλων που τα φωλιαζουν , εναντιων του κρατους που τα δικαιωματα των ζωων ενω σ ολη την Ευρωπη ειναι αναγνωρισμενα εδω δεν ισχυουν περναμε στην ευκολη λυση στειρωση και παλι στον δρομο. Η τα κραταει η ''φιλοζωικη'' πεινασμενα 2 μηνες και μετα τα σκοτωνει.\nσυγγνωμη, αλλα τα εχεις μπερδεψει τα πραγματα. προβλημα υπερπληθυσμου σκυλιων-γατιων υπαρχει σε ολο τον κοσμο. απλα καποιες χωρες το αντιμετωπιζουν ας πουμε το θεμα (το πως βεβαια ειναι μεγαλη συζητηση) και αλλες οχι. εμεις ειμαστε στις δευτερες. αυτο που εχει σημασια ομως ειναι οτι η στειρωση ειναι κατι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ παντου στον κοσμο για παρα πολλους λογους που εχουν να κανουν και με την ευζωια των ιδιων των ζωων αλλα και με τον υπερπληθυσμο τους φυσικα. και μακαρι να γινονταν συστηματικες στειρωσεις στην ελλαδα και μετα να επανατοποθετουνταν τα ζωα, αλλα δυστυχως αυτο δε συμβαινει. γινονται προσπαθειες αλλα το μεγεθος του προβληματος ειναι τεραστιο.\nκαι εναντια στις φολες αντιδρουμε, εχουν γινει αισθητες βελτιωσεις νομιζω τα τελευταια χρονια.\nοσο για τη "φιλοζωικη που κραταει πεινασμενα 2 μηνες ζωα και μετα τα σκοτωνει" πραγματικα τι εννοεις? τα φιλοζωικα σωματεια σχεδον ολα κανουν τεραστιες προσπαθειες με μηδεν εφοδια να βοηθησουν οσα ζωα γινεται, αλλα δυστυχως τα μεγεθη ειναι τεραστια και οι "δυναμεις" των σωματειων μικρες. σε καμια περιπτωση δεν ανταποκρινεται αυτο που γραφεις στην πραγματικοτητα. εκτος αν εννοεις μεμονωμενες περιπτωσεις συλλεκτικων καταστασεων που ειναι προφανως αρρωστες αλλα δεν μπορει να τους παιρνει η μπαλα ολους. και παλι ευθανασιες σπανια γινονται, δεν ειμαστε αμερικη με killing shelters.\nΑλλα το κυριο διλημα μου οσο αφορα την στειρωση ειναι ο φοβος της αλλαγης της συμπεριφορας.Ολοι μου λετε οτι δεν θα αντιληφθουν την διαφορα αλλα η εμειρια μου με 3 στειρωμενους αρσενικους γατους γνωστων και φιλων μου μου εδειξε οτι η συμεριφορα τους γινεται επιθετικη και ακαταδεκτη. Δεν αφηνουν να τους χαίδεψεις η ουτε καν να τους πλησιασεις δαγκωνουν, και γρατζουνανε χωρις οικτο. Ενω πριν την στειρωση δεν ηταν ετσι. Αυτο πως εξηγειται? Η Ισιδα ηταν και ειναι παντα απο την φυση της ταπεραμεντοζα . Γλυκια και χαδιαρα γινεται μονο στον οιστρο της. οποτε κ να γινει επιθετικη δεν θ αλλαξουν και πολλα. Αλλα ο Τιεν που ειναι χαρα θεου κοινωνικος παιχνιδιαρης αγαπησιαρης . Αν γινει οπως αυτοι οι γατοι των γνωστων μου ? που πραγματικα αυτοι οι γατοι δεν φαινονται να απολαμβανουν την ζωη τους που την περνανε τρωγοντας , παχαινοντας(παρολο που τρωνε τροφη για στειρωμενες γατες) και αραζοντας στον καναπε και δαγκωνουν οποιον πλησιασει . Δεν θελω να γινει ετσι ! Αυτος ειναι ο μεγαλος μου φοβος . Αν εχεται διαφορετικες η παρομοιες εμπειριες θα μου ηταν πιθανως χρησιμες.\nο δικος μου γατουλης δεν αλλαξε μετα τη στειρωση. ουτε ο γατουλης του πατρικου μου. ουτε οι πολλες θηλυκες που εχουμε στειρωσει κατα καιρους. τα ζωα απλα γινονται λιγοτερο νευρικα. αν δεν στειρωθει ενας αρσενικος ειναι 100% σιγουρο οτι θα εχει προβληματα συμπεριφορας που θα οφειλονται στις ορμες του που δεν εκτονωνονται. αν στειρωθει δε σου λεει κανεις οτι θα εχεις ενα αγιο ζωο, προβληματα πχ επιθετικοτητα μπορει να προκυψουν που θα οφειλονται σε αλλους ομως λογους, οχι στο γεγονος οτι στειρωθηκαν. οποτε μηπως οι γατοι αυτοι που αναφερεις ειναι ετσι γιατι οι ιδιοκτητες κανουν λαθη? πχ δεν φροντιζουν να εκτονωνονται οσο πρεπει με παιχνιδι κλπ?\nη μονη περιπτωση που ακουσα για γατο που εγινε ακρως επιθετικος μετα τη στειρωση ηταν μια περιπτωση που μου ειπε ενας κτηνιατρος. στειρωθηκε σε μεγαλη ηλικια και δεν ξερω γιατι αλλα αυτο του προκαλεσε προβληματα σε τετοιο βαθμο που τελικα η ιδιοκτητρια του του εκανε ευθανασια.δεν ξερω λεπτομερειες γιαυτο το σκηνικο, αλλα η αποψη μου ειναι οτι πρεπει να στειρωνονται νωρις, μεχρι ενος ετους δλδ, ισως να παιζει καποιο ρολο ψυχολογικα.\nH Eratina έγραψε στις 17:47, 23-08-13:\nΓνωριζω το οτι οσο πιο νεα στειρωθει η γατα τοσο το καλλιτερο ομως η Ισιδα ειναι ηδη 4 ετων . Ειχα πλεων παρει την μεγαλη αποφαση να την στειρωσω μεχρι που ειδα το μνμ σου . Τι κινδυνοι υπαρχουν αν την στειρωσω τωρα? Ειναι πολυ μεγαλη ? Αν γινει οπως με τον γατο που προανεφερε η Αννα δεν θα συγχωρησω ποτε τον εαυτο μου.\nH CatLover09 έγραψε στις 18:15, 23-08-13:\n4 χρονων δεν ειναι μεγαλη αν σκεφτει κανεις οτι μια γατα μπορει να ξεπερασει και τα 20 χρονια ζωης. Δεν υπαρχει κανενας κινδυνος. Το καλυτερο δωρο θα της κανεις να σταματησει να υποφερει η καημενουλα.\nH aba έγραψε στις 18:21, 23-08-13:\nΦαντάζομαι πως λέγοντας μεγάλη ηλικία, εννοούν άνω των 10, που ουσιαστικά το ζώο μπαίνει στην "3η ηλικία", να το πω... Θα ρωτήσω και την κτηνίατρό μας, είναι εξαιρετική, και θα σου πω.\nH anna 21 έγραψε στις 19:12, 23-08-13:\nπολυ σωστη ειναι η αποφαση που πηρες. αναφερομουν στα αρσενικα οχι στα θηλυκα. ποτε δεν ειδα ή ακουσα για τετοια σκηνικα μετα απο στειρωση θηλυκης γατας μεγαλης ηλικιας, μονο ευεργετικα ειναι τα αποτελεσματα (προσοχη στον κτηνιατρο μονο να ειναι καποιος που εμπιστευεσαι).\nκαι αυτο το περιστατικο που ανεφερα δεν ειναι σε καμια περιπτωση αποτρεπτικο. απλα οταν ειχα παει για στειρωση τον μαυρουλη (τον γατο που εχουμε στο πατρικο μου) δεν ειχα ξαναπαει για στειρωση αρσενικο και ειχα τους δισταγμους μου και ετσι πιασαμε τη σχετικη συζητηση με τον κτηνιατρο. εννοειται οτι με διαβεβαιωσε και αυτος οτι αν τον αγαπαμε πρεπει να στειρωθει για ολους τους γνωστους λογους, απλα μου ανεφερε και αυτο το περιστατικο γιατι εγω επεμενα αν τυχον υπηρξε ποτε αλλαγη συμπεριφορας μετα τη στειρωση. ειπε οτι σε ολα τα χρονια της δουλειας του μονο αυτο το περιστατικο ειχε που ο γατος (δε μου ειπε ηλικια που στειρωθηκε) εγινε πολυ επιθετικος μετα κλπ. αυτο ομως δεν λεει τιποτα απο μονο του κατα τη γνωμη μου. δεν ξερουμε ποιοι παραγοντες επαιξαν ρολο για να συμβει κατι τετοιο. θεωρω οτι καλο ειναι να γινεται σε μικρη σχετικα ηλικια η στειρωση γιατι καποια αρσενικα αναπτυσσουν πολυ εντονα ενστικτα και μετα τη στειρωση μπορει να μην τα αποβαλουν κι ετσι να βρισκονται σε επικινδυνες καταστασεις. και στην τελικη ποιος ο λογος να ταλαιπωρηθει ενα ζωο που δεν προκειται να ζευγαρωσει με ορμες που δε θα εκτονωσει? με αυτη τη λογικη λεω για νωρις, προσωπικα δε θα δισταζα ουτε στιγμη να στειρωσω τα ζωα μου στη θεση σου. οπως εχω κανει αλλωστε και με τον δικο μου γατουλη που υπεραγαπω.\nH ginny έγραψε στις 17:17, 25-08-13:\nΝα πω και εγώ ότι τη δικιά μου τη στείρωσα περίπου στους δέκα μήνες αλλά το κακό είχε προλάβει και είχε γίνει - ταλαιπωρηθήκαμε να βρούμε σπίτι για τα γατάκια, ταλαιπωρήθηκε και η Τζίνι με την όλη διαδικασία.\nΗ στείρωση είναι αναγκαίο καλό, πίστεψέ με ότι η συμπεριφορά τους αλλάζει αισθητά προς το καλύτερο - γίνονται πιο ήρεμα και αποζητούν περισσότερο την ανθρώπινη συντροφιά.\nΚαι εγώ είχα πολύ μεγάλο άγχος για την εγχείρηση, αλλά μετά από λίγες ώρες όλα ήταν καλά.


Το αγαπημένο ArGOODaki ολοκλήρωσε με επιτυχία και φέτος το έργο του!\nΌπως αναφέρει ο Κοσμάς Κροκίδας, Marketing Manager των Goody’s: «Με χαρά και υπερηφάνεια, ολοκληρώνουμε το πρόγραμμα αγάπης του ArGOODaki των Goody’s Burger House και για τα φετινά Χριστούγεννα.\nΕυχαριστούμε θερμά τους καταναλωτές για την στήριξη τους και το δίκτυο καταστημάτων μας για την σημαντική συμβολή του στο έργο μας. Με την πολύτιμη βοήθεια όλων, μπορέσαμε να συμβάλλουμε στην αντιμετώπιση της ανάγκης των παιδιών για έγκαιρη ιατρική μέριμνα. Ας συνεχίσουμε μαζί να «ταξιδεύουμε» το μήνυμα αγάπης του ArGOODaki κάθε χρόνο όλο και πιο μακριά».\nΣουπιές φρικασέ: Ένα πιάτο που θα σας ξετρελάνει!


Θάνος Γιαννακός: "Η δημιουργικότητα των ανθρώπων του Πολιτισμού σε συνδυασμό με τις τεράστιες δυνατότητες της σύγχρονης τεχνολογίας ανοίγουν νέους δρόμους στην επικοινωνία της κάθε μορφής τέχνης με τους πολίτες…" - Polis Magazino\nΘάνος Γιαννακός: “Η δημιουργικότητα των ανθρώπων του Πολιτισμού σε συνδυασμό με τις τεράστιες δυνατότητες της σύγχρονης τεχνολογίας ανοίγουν νέους δρόμους στην επικοινωνία της κάθε μορφής τέχνης με τους πολίτες…”\nΟ Αντιδήμαρχος Παιδείας Πολιτισμού, Αθλητισμού, Νεολαίας Και Δια Βίου Μάθησης Δήμου Καλαμαριάς Θάνος Γιαννακός απαντάει στις ερωτήσεις της δημοσιογραφικής ομάδας του polismagazino.gr\n“Την επόμενη ημέρα της καραντίνας θα πρέπει σαν αντιδημαρχία, να προωθήσουμε στην πρωτεύουσα, στο κέντρο των αποφάσεων, τα θέματα της Παιδείας και του Πολιτισμού του Δήμου Καλαμαριάς. Κυρίως θέματα που αφορούν ανέγερση σχολείων…”\nΚοινωνία και υποχρεωτική καραντίνα. Ποια κατά τη γνώμη σας θα είναι η επόμενη ημέρα του «απεγκλωβισμού»; Κατ’ αρχην ελπίζω η επόμενη μέρα να έρθει σύντομα. Οι επιπτώσεις αυτής της Πανδημιας θα ειναι πολυεπίπεδες… Αυτή η υγειονομική κρίση αφήνει τα σημάδια της τόσο στην κοινωνία όσο και στην οικονομία. Παρ’ ολα αυτά δεν ανήκω στους απαισιόδοξους. Στη χώρα μας αντιδράσαμε γρήγορα σαν διοίκηση τόσο κεντρικά όσο και σαν τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά και σαν κοινωνία υπεύθυνων και κοινωνικά ευαισθητοποιημενων πολιτών. Το ιδιο γρήγορα αλλά ελεγχόμενα πιστεύω ότι θα επανέλθει σταδιακά η κανονικότητα. Απλά θα πρέπει να επιστρατεύσουμε πάλι την υπομονή μας ώστε να ξεπεράσουμε οριστικά την κρίση αλλά αυτο απαιτεί και παλι αυτοπειθαρχία, επιμονή, αλληλεγγύη και αισιοδοξία.\nΠολιτισμός και κορωνοϊός. Άλλο ένα «χτύπημα» για τον πολιτισμό ή μια «ευκαιρία» για πολιτιστική επικοινωνία μέσω του διαδικτύου; Η κατασταση που βιωνουμε, οπωσδηποτε δημιουργει πρόβλημα στην πολιτιστική δημιουργία αφού λογω των κοινωνικών περιορισμών, η δυνατότητα της καλλιτεχνικής\nέκφρασης περιορίζεται σημαντικά … Παρ’ολα αυτά, η δημιουργικότητα των ανθρώπων του Πολιτισμού σε συνδυασμό με τις τεράστιες δυνατότητες της σύγχρονης τεχνολογίας ανοίγουν νέους δρόμους στην επικοινωνία της καθε μορφης τεχνης με τους πολίτες… Εξοικειωνομαστε όλοι πλέον με τις διαδικτυακες διασκέψεις, συναυλίες, εκθέσεις, επιστημονικκες συζητήσεις κλπ, δίνοντας έτσι μια εναλλακτική νεα δυνατότητα στην πολιτιστικη ζωή….\nΟ Τουρισμός, λόγω της θετικής εξέλιξης στη χώρα μας ως προς την αντιμετώπιση της πανδημίας, πιστεύετε ότι θα αυξηθεί ή θα πληγεί; Ο τουρισμός αποτελεί οπως λέγεται, την βαριά βιομηχανία της Ελλάδας, και δικαίως. Ο τόπος μας έχει μοναδική ομορφιά, πολιτισμό και\nιστορία. Πεποίθηση μου είναι οτι η επίδραση τής πανδημίας οπωσδήποτε θα επηρεάσει τον τουρισμό μας αλλά οχι σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η χωρα μας κατάφερε με την καθοδήγηση άξιων επιστημόνων να βγει σχεδόν αλώβητη από την πανδημία, κατι που αναγνωρίζεται διεθνώς. Επομένως σίγουρα θα αποτελέσει βασικό τουριστικό προορισμό ξένων τουριστών. Υπάρχει επίσης και ο εσωτερικός τουρισμος που θα μπορούσε να ενισχυθει.\nΗ «καραντίνα» είναι η «αρχή» ενός «ελέγχου» της κοινωνίας, της οικονομίας και της καθημερινότητάς μας; Η καραντίνα ειναι περιορισμος…Κατόπιν συστάσεων, οικειοθελής, επιβεβλημένος ή επιβαλλομενος, πάντως είναι περιορισμός. Προσωρινή στέρηση βασικών ελευθεριών στο όνομα της προστασίας της δημοσιας υγειας. Αυτή ειναι η πραγματικότητα.\nΔεν μπαινουμε σε συνωμοσιολογικα σενάρια. Δε θέλω να τα πιστεύω. Ομως σε τετοιες ακραίες καταστάσεις κοινωνικων περιορισμών γεννιουνται εύλογα και ορισμενα διλήμματα. Συγκρουσεις και συγκρίσεις αξιών. Ζωή, Ελευθερία, Υγεία, Αξιοπρέπεια, Δικαιοσυνη.\nΟ Κορνήλιος Καστοριαδης λεει.\n“Τίποτα δεν αξίζει περισσότερο από τη ζωή. Αν όμως δεν υπάρχουν αξίες που ν’ αξίζουν περισσότερο από τη ζωή, τότε η ζωή δεν αξίζει τίποτα” ….αναμφίβολα μια ζωή δίχως ελευθερία, δίχως δικαιοσύνη και δίχως αξιοπρέπεια δεν αξίζει τίποτα.\nΑς ελπίσουμε ότι αυτη η δύσκολη περίοδος θα τελειώσει σύντομα και με τις λιγότερες συνέπειες τοσο σε υγειονομικό επίπεδο,όσο και σε κοινωνικο και οικονομικό. Πάντως αυτο που αποδείξαμε σαν λαός, σαν Έλληνες ειναι οτι στα δύσκολα ενωνομαστε. Οταν ειμαστε ενωμένοι νικάμε. Και το πιο σημαντικο. Οι Έλληνες απέδειξαν οτι εκτος απο περήφανος και σκεπτόμενος λαός είναι και πειθαρχημενοι. Οι Έλληνες πειθαρχουν αρκεί να πειστούν.\nΠοια είναι τα σχέδια σας την επόμενη ημέρα της κανονικότητας; Την επομενη μερα της καραντίνας θα πρέπει σαν αντιδημαρχια, να προωθησουμε με αμεσα ταξιδια στην πρωτεύουσα, στο κέντρο των αποφάσεων, τα θέματα της Παιδείας και του Πολιτισμού του Δήμου Καλαμαριάς. Κυρίως θέματα που αφορούν ανέγερση σχολείων. Επείγει η προώθηση τους στα αρμόδια όργανα προς υλοποίηση ωστε να προχωρήσει ο προγραμματισμος μας για την σχολική στεγη στον Δήμο μας.\nΣε προσωπικό επίπεδο περιμένω τη μέρα της άρσης των περιορισμών να βρεθούμε με φίλους, να αγκαλιαστουμε, να καθισουμε για ενα ποτό μπροστά στο μαγικό ηλιοβασίλεμα της Καλαμαριάς και της Θεσσαλονίκης, να πάμε με τα παιδιά μου στο θεατρο και στο γήπεδο.\nΕλπίζω αυτη η μερα να έρθει συντομα.\nΠολιτισμού, Αθλητισμού, Νεολαίας\nPrevious articleΥΦΑΣΜΑΤΙΝΕΣ ΜΑΣΚΕΣ ΘΑ ΠΡΟΩΘΗΣΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ Ο ΔΗΜΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΑ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ\nNext articleΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΑΗΛ: “Καθημερινός αγώνας, μελέτη και δυσκολίες είναι η προϋπόθεση για την επιτυχία”


Για μια ακόμη φορά μάρτυρες αστυνομικής βίας εναντίον μεταναστών | Κίνηση «Απελάστε το Ρατσισμό»\nΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ Για μια ακόμη φορά μάρτυρες αστυνομικής βίας εναντίον μεταναστών\nΓια μια ακόμη φορά μάρτυρες αστυνομικής βίας εναντίον μεταναστών\nΤετάρτη 12/03/2014 και ώρα 20.00, Μοναστηρακι.\nΒρεθήκαμε μάρτυρες ωμής και απρόκλητης βίας εκ μέρους αστυνομικών δυνάμεων με αποδέκτες για ακόμα μια φορά μετανάστες οι οποίοι βρίσκονταν στην πλατεία.\nΑστυνομικοί ξυλοκόπησαν μετανάστη ενώ αυτός υπέδειξε τα νόμιμα έγγραφα της άδειας παραμονής του, εμμένοντας στη άμεση μεταφορά του στο τμήμα. Η κατάσταση ξέφυγε όταν ένας εκ των πολιτικά ντυμένων αντρών έσερνε τον μετανάστη χτυπώντας τον και κλωτσώντας τον κατά μήκος όλης της πλατείας μέχρι τον απέναντι δρόμο όπου ήταν παρκαρισμένο ένα μπλε πολιτικό αυτοκινητάκι.\nΠαρά το γεγονός πως ο συγκεντρωμένος κόσμος εξαγριωμένος από την ανεξήγητη και απρόκλητη βία ζητούσε τα στοιχεία του άντρα καθώς και τον λόγο της προσαγωγής, κανένας δεν έδωσε πληροφορίες τόσο για την ταυτότητα των αστυνομικών όσο και για την ταυτότητα του προσαχθέντα.\nΗ κατάσταση εκτραχύνθηκε ακόμα περισσότερο στη προσπάθεια να τον οδηγήσουν σε συμβατικό αυτοκίνητο κλωτσώντας τον για να εισέρθει . Προς ενίσχυση και προς υπεράσπιση των αστυνομικών κατέφτασε η ομάδα ΔΕΛΤΑ φωνάζοντας και απειλώντας αυτή τη φορά τον συγκεντρωμένο κόσμο που διαμαρτυρόταν. Το αποκορύφωμα του σκηνικού έγινε όταν συνελήφθη δεύτερος μετανάστης και αυτός δια της βίας και ένας τρίτος μετανάστης άλλου χρώματος αυτήν την φορά στην προσπάθεια του να μάθει που οδηγούν τους δυο φίλους του.\nΑπαντώντας ειρωνικά ο έξυπνος αστυνομικός είπε πως θα του δείξει ακριβώς που τον πηγαίνουν και τον άρπαξε και αυτόν. Το σκηνικό μεταφέρθηκε στο Α.Τ. Ακροπόλεως όπου κρατούνται οι 3 μετανάστες. Οι τύχες των αγνοούνται.\nΠροβολή-συζήτηση της Κίνησης "Απελάστε το Ρατσισμό" Ζωγράφου: "Όχι στον εμφύλιο των φτωχών".


Το τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν: αλλόκοτα διηγήματα - Ελληνικός Τρόμος - SFF.gr - Επιστημονική Φαντασία, Μυθοπλασία, Τρόμος\nApril 30, 2011 in Ελληνικός Τρόμος\nΕφόσον δεν το έκανε ο ίδιος, αναλαμβάνω εγώ, η κίσσα του ελληνικού φανταστικού, να ανοίξω τόπικ για τη συλλογή διηγημάτων του συφορουμίτη μας.\nΤο διάβασα πριν από μερικές μέρες κι είμαι στη μέση της λεπτομερούς κριτικής, αλλά θα ήθελα να ξεκινήσει κανένας άλλος που να το 'χει διαβάσει. Ο Αντώνης ίσως; Ε, φανταστικέ Μιζεράτορα;\nΕδίτιον το επεξηγηματικόν: Προσθήκη εξώφυλλου και διορθώσεις ελεεινών ορθογραφικών τυπογραφικών λαθών.\nEdited May 1, 2011 by Naroualis\nΕρώτηση: Το βιβλίο το βρήκες σε βιβλιοπωλείο εδώ, Ευθυμία, ή το παρήγγειλες από το Internet;\nNaroualis σε ευχαριστώ για την πολύ μεγάλη τιμή που μου κάνεις, να ανοίξεις topic για το βιβλίο μου! Πιο πολύ φυσικά σε ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να το διαβάσεις…\nΕγώ φυσικά, εκτός από το γεγονός ότι το έχω γράψει, το έχω διαβάσει κι’ όλλας μερικές φορές J. Αν θέλεις να συζητήσουμε κάτι πάνω σε αυτό, πολύ ευχαρίστως θα χαρώ ιδιαιτέρως να ακούσω την άποψή σου για το βιβλίο μου! . Μερικές κριτικές του κυκλοφορούν ήδη και στο διαδίκτυο.\nTiessa, σε βιβλιοπωλείο θα δυσκολευτείς να το βρεις (αν νοιώθεις τυχερή δοκίμασε τον Ιανό). Από όποιο σοβαρό βιβλιοπωλείο το ζητήσεις πάντως μπορούν να σου το φέρουν αφού όλοι ξέρουν τον προμηθευτή στην Αθήνα. Από το διαδίκτυο, επίσης θα το βρουν και θα σου το φέρουν. Στην εσχάτη περίπτωση επικοινωνήστε μαζί μου\nΚαι μια πληροφορία: Ετοιμάζομαι να ανεβάσω ένα από τα διηγήματά του βιβλίου στο forum!\nEdited April 30, 2011 by andlib\nΚαι πολύ καλά θα κάνεις, σίγουρα θα το διαβάσω\nΕυθυμία, περιμένουμε την κριτική σου. Εγώ το έχω στη λίστα με τα επόμενα βιβλία προς αγορά.\nΕτοιμάζομαι να ανεβάσω ένα από τα διηγήματά του βιβλίου στο forum!\nΑυτό είναι μια πολύ καλή ιδέα για να πάρουμε μια γεύση από το βιβλίο, βεβαιώσου όμως πρώτα ότι δεν θα έχεις πρόβλημα με τον εκδότη σου.\nΑυτό ξεκαθαρίζω τώρα... ;)\nΛοιπόν, η υπόθεση έχει ως εξής:\nΖήτησαν από ένα λογοτεχνικό περιοδικό να δημοσιεύσουν ένα από τα 12 διηγήματα του βιβλίου «Το τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν: αλλόκοτα διηγήματα».\nΑποφασίσαμε να τους στείλουμε το συγκεκριμένο, όχι επειδή είναι το καλύτερο ή το αντιπροσωπευτικότερο του βιβλίου, αλλά κυρίως επειδή είχε την έκταση που ζητούσε το περιοδικό. Το κάναμε επειδή το θεωρήσαμε τιμητικό για το βιβλίο αλλά και επειδή το είδαμε σαν διαφήμιση. Δε νομίζω ότι θα είναι σωστό να δημοσιεύσουμε και κάποιο άλλο ηλεκτρονικά, σύντομα…\nΤο διήγημα που στείλαμε είναι το «Σχολική εκδρομή» το οποίο μόλις ανέβασα και στο forum:\nEdited May 1, 2011 by andlib\nΤα σχόλιά μου είναι on the making, γιατί θέλω να είμαι λίγο πιο λεπτομερής. Το βιβλίο το ζήτησα στην Πρωτοπορία, μου είπαν ότι μόλις πριν από μισή ώρα (!) είχαν πουλήσει το τελευταίο τους αντίτυπο και τους παράγγειλα ένα, το οποίο μάλιστα έφτασε μία ή δύο μέρες αργότερα.\nandlib, Naroualis, ευχαριστώ για την ενημέρωση.\nΘα αναθέσω την αποστολή εύρεσης στον άντρα μου που είναι ο ειδικός "βιβλιοξετρυπωτής" της οικογένειας.\nΠάμε τα αναλυτικά σχόλια που έταξα:\nΤο τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν: Ξεκινάμε με μια ιστορία τρόμου με παλαιομοδίτικο στυλ και παλιομοδίτικο περιεχόμενο. Ωραία, λέω μέσα μου, ό,τι μου αρέσει περισσότερο. Κι ενώ η γλώσσα είναι στρωτή και η πλοκή πηγαίνει βήμα το βήμα προς μια όμορφα φρικιαστική αποκάλυψη… η «των τοιούτων παθημάτων κάθαρσις» έρχεται χλιαρά και το διήγημα τελειώνει. Ή μάλλον δεν τελειώνει. Ακολουθείται από μισή σελίδα πληροφορία, που κατ’ εμέ, θα χωρούσε άνετα μέσα στο διήγημα και θα έκανε το τρόμο ισχυρότερο.\nΑμάρ: Χαριτωμένη ιδέα, που προσωπικά δε θα τη χαρακτήριζα αλλόκοτη, αλλά μάλλον πιο πραγματική κι από πραγματική, και τραγική επίσης.\nΤο δωμάτιο με τους καθρέφτες: Εδώ επανερχόμαστε στον υπερφυσικό τρόμο και διαβάζω με ευχαρίστηση. Και πάλι όμως η ένταση και το σασπένς έρχονται και φεύγουν και δεν καταφέρνω να νιώσω το καρδιοχτύπι. Επιπλέον, προσωπικό γούστο αυτό, αλλά η αφήγηση μέσα στην αφήγηση είναι δύσκολη υπόθεση και συνήθως δε δουλεύει και τόσο καλά.\nΈνα μπουκέτο ορχιδέες από το πουθενά: Επίσης μη αλλόκοτο, αλλά αν ήταν λίιιγο μεγαλύτερο, να ταυτιστώ με τη ηρωίδα, τότε πραγματικά θα μου είχε τινάξει τα κοριτσίστικα μυαλά μου στον αέρα.\nΘανάσιμο όνειρο: Ίσως το διήγημα που μου άρεσε λιγότερο απ’ όλα. Κι αυτό γιατί η ιδέα είναι άξια αλλά δεν την υποστηρίζεις καθόλου. Ενώ περιμένω ένα σωρό ενδείξεις σχετικά με τη σχέση της Ρένας και της Ανίτας, κάτι που να δείχνει την ορθή (ή έστω και διαστρεβλωμένη, άλλωστε μέσα από τα μάτια της Ρένας τα βλέπουμε όλα) εικόνα της πραγματικότητας, αντ’ αυτού βλέπουμε μόνο σπαράγματα, μερικές φρασούλες που υποτίθεται ότι πρέπει να μας βάζουν στο κλίμα. Επιπλέον, δεν περίμενα εξήγηση, αλλά κάτι που δικαιολογεί το γιατί και μέσω ποιας οδού, ψυχολογικής ή άλλης, έγιναν αυτά το χρειαζόμουν.\nΟ Δίας στο Facebook: Εδώ άρχισα να διακρίνω μια λεπτότητα και αδυναμία στο θέμα παιδί, και χάρηκα ειλικρινά. Στρωτό, χωρίς πολλές εξάρσεις. Πάλι λείπει το κρεσέντο του τέλους, αλλά εδώ μάλλον δεν είναι απαραίτητο.\nΗ Αλίκη το ήθελε πολύ: Ο χαρακτήρας είναι σωστά σκιαγραφημένος, και η πλοκή σου με αξιώσεις, αλλά το κλείσιμο είναι λίγο αδύναμο.\nΣχολική εκδρομή: το καλύτερο όλων. Θα το γράψω και στο δικό του τόπικ, αλλά ούτε το περίμενα, ούτε προετοιμάστηκα, ούτε τίποτε κι ήταν πραγματικά πάρα πολύ συγκινητικό. Εύγε.\nΟ καταδιώκτης του Τζακ: Εδώ η παρουσίαση των γεγονότων είναι τόσο μπερδεμένη τόσο μπρος πίσω στο χρόνο, που πραγματικά χρειάστηκε να το διαβάσω και δεύτερη φορά.\nΗ γυναίκα που έπεσε από ψηλά: Και πάλι έξω από το αλλόκοτο. Λίγο μπερδεμένο, αλλά αρκετά σκαμπρόζικο.\nΜέχρι πού θα πάει αυτή η βαλίτσα; : Πάλι έξω από το αλλόκοτο. Επίσης σκαμπρόζικο, με έκανε και χαμογέλασα.\nΗ περιπέτεια ενός ονόματος ή γιατί Ανδρέας Καπανδρέου: Ελπίζω να μη γίνομαι κακιά, αλλά αυτό το κείμενο δεν έπρεπε να περιλαμβάνεται στα διηγήματα. Προσωπικά θα το προτιμούσα ως πρόλογο ή επίλογο, διότι ακόμη και πέρα από τις όποιες άλλες μη-αλλόκοτες ιστορίες υπάρχουν στη συλλογή, το κείμενο αυτό δεν έχει καμία θέση ανάμεσα στα υπόλοιπα.\nΓενικά σχόλια; Χμμμ και πάλι. Διάβασα κάτι που το έγραψε ένας άνθρωπος που ξέρει να χρησιμοποιεί σωστά και όμορφα τη γλώσσα, αλλά θέλει λίγη ακόμη προσπάθεια στο στήσιμο της πλοκής, σ’ εκείνο δηλαδή το σημείο του κειμένου που αποτελεί αποφασιστικό παράγοντα για το αν θα γίνει εκείνο το περίφημο «immersion». Θα ήθελα στην επόμενη δουλειά σου (που ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι θα ψάξω θα αγοράσω και θα ξεκοκαλίσω εν ριπή οφθαλμού, αμά τη εμφανίσει) να δουλέψεις λίγο πάνω στο δραματουργικό αποτέλεσμα των κειμένων σου. Κι επίσης θα ήθελα να ασχοληθείς λίγο περισσότερο με τους ίδιους τους χαρακτήρες σου, να μην τους τοποθετείς απλά μέσα σε κάποιο συμβάν που θα τους αλλάξει τη ζωή. Η καλύτερή σου στιγμή στο παρόν βιβλίο είναι η Ζωίτσα της «Σχολικής Εκδρομής», η Αλίκη του ομώνυμου κι ο βιβλιοθηκάριος του «Τρομακτικού Μυστικού». Πέραν τούτων, δεν πήρα πολλές πληροφορίες ώστε να συμπαθήσω και να συμπάσχω με τους υπόλοιπους χαρακτήρες σου.\nΤέλος, εκείνο που πραγματικά θα περίμενα, αλλά δεν το είδα, είναι να υπάρχει μια ομοιομορφία ανάμεσα στα θέματά σου. Επέλεξες ως θέμα και υπότιτλο τις αλλόκοτες ιστορίες. Ο «Αμάρ», η «Γυναίκα που Έπεσε από ψηλά» και το «Μέχρι πού θα πάει αυτή η βαλίτσα;» είναι ξεκάθαρα άσχετα με το χαρακτηρισμό αυτό. Και σου χαρίζω ως οριακά σχετικό το «Μπουκέτο ορχιδέες από το πουθενά».\nΤα έχω πει με τον Ανδρέα τόσο με ανταλλαγές e-mails όσο και πρόσωπο με πρόσωπο.\nΗ γραφή του Ανδρέα είναι πάρα πολύ καλή και το βιβλίο διαβάζεται πολύ άνετα και γρήγορα.\nΣυμφωνώ στα περισσότερα με αυτά που είπε η Ευθυμία και έχω να προσθέσω ένα λαθάκι που επαναλαμβάνεται στο βιβλίο, σε αρκετά από διηγήματά του: αποκαλύπτεται πολύ εύκολα το τέλος του πολύ νωρίς στο κείμενο.\nΠχ. στο "Αμάρ" μας παρουσιάζεται κάπου στην μέση του και ειδικότερα στο "Μπουκέτο" όπου μας δίνεται στην πρώτη παράγραφο με την λέξη "μαυροφορεμένη".\nΠαραθέτω και τα διηγήματα με σειρά προτιμήσεως:\n1. Η Αλίκη το ήθελε πολύ\n2. Σχολική Εκδρομή\n3. Το δωμάτιο με τους καθρέφτες\n4. Ο Δίας στο Facebook\n5. Το τρομακτικό μυστικό του Αινστάιν (αν και έχω ενστάσεις με την εποχή που το τοποθέτησες. Θεωρώ απίθανο να μην ξέρει κάποιος την ιστορία του πειράματος της Φιλαδέλφεια την σημερινή εποχή. Ίσως αν το τοποθετούσες παλιότερα, να δούλευε καλύτερα).\n6. Ο καταδιώκτης του Τζακ\n8. Θανάσιμο όνειρο\n9. Ένα μπουκέτο ορχιδέες\n10. Η γυναίκα που έπεσε από ψηλά\n11. Μέχρι που θα πάει η βαλίτσα;\nEdited May 1, 2011 by Deus Misereatur\nΧμμ. Από τη μία διαφωνώ κάθετα (ας πούμε έχω συνάδελφο μορφωμένο και αξιοπρεπή και με διάθεση να μαθαίνει, που δεν ήξερε ποιος είναι ο Ρασκόλνικωφ) κι από την άλλη συμφωνώ (θα περίμενα κάποιος που ασχολείται επαγγελματικά με τα βιβλία να το έχει υπόψην του). Από την άλλη όμως, ο Ανδρέας είναι ο επαγγελματίας της υπόθεσης. Μπορεί ένα βιβλιοθηκονόμος να έχει πρόσβαση και γνώση πραγμάτων περισσότερων από το μέσο όρο, ή είναι και πάλι θέμα χαρακτήρα; Θέλω να πω, εγώ ως ειδικός γεωγραφικών συστημάτων πληροφοριών, ξέρω πέντε πράγματα για την ιστορία της χαρτογραφίας, ενώ όλες οι συνάδελφοι στο γραφείο δεν έχουν ιδέα σχετικά. Δεν τις ενδιαφέρει, δεν το χρησιμοποιούν άμεσα.\n@Naroualis, σε ευχαριστώ για τον χρόνο που αφιέρωσες καθώς και για την ειλικρινή σου κριτική και για τις συμβουλές σου (τις οποίες θα λάβω πολύ σοβαρά υπόψη).\nΣχετικά με τη θεματολογία των διηγημάτων: όπως έχω γράψει και στο άλλο topic (για τη «Σχολική εκδρομή»): δεν ξεκίνησα να γράφω διηγήματά Φανταστικού ούτε Επιστημονικής Φαντασίας, αλλά ούτε και Τρόμου, αν και πιστεύω ότι κάποια από αυτά φλερτάρουν με τη φαντασία και τον τρόμο… Έγραφα ιστορίες που αν εγώ τις διάβαζα θα με συγκινούσαν. Το κυριότερο χαρακτηριστικό τους είναι – πιστεύω – οι ανατροπές στο τέλος της κάθε ιστορίας. Το «αλλόκοτες» δεν ερμηνεύεται ιστορίες τρόμου αλλά «παράξενες ιστορίες». Έχεις δίκαιο για τις ιστορίες «Αμάρ», η «Γυναίκα που Έπεσε από ψηλά» και το «Μέχρι πού θα πάει αυτή η βαλίτσα;». Είναι αυτές που δεν έχουν το στοιχείο του τρόμου και του φανταστικού (η πρώτη είναι περισσότερο αστυνομική και οι άλλες 2 χιουμοριστικές). Τις θεωρώ όμως αλλόκοτες με την έννοια ότι αυτές είναι οι «διαφορετικές» ανάμεσα στις άλλες.\nΓια το «Η περιπέτεια ενός ονόματος ή γιατί Ανδρέας Καπανδρέου», έχεις επίσης δίκαιο! Αυτό γράφτηκε την τελευταία στιγμή από προσωπική ανάγκη να εξηγήσω κάποια πράγματα σχετικά με το όνομα, κυρίως, σε αυτούς που με γνωρίζουν…\nΓια το γεγονός ότι σου άρεσε περισσότερο το «Σχολική εκδρομή», ομολογώ ότι δεν το περίμενα… Ξέρεις, κάνω ένα γκάλοπ με το ποιο διήγημα άρεσε στους γνωστούς και φίλους μου και το συγκεκριμένο δεν είναι στα 3 πρώτα – φυσικά αυτά είναι γούστα…\nΣε ευχαριστώ ξανά για το χρόνο σου και για τα καλά σου λόγια!\n@Deus, τα είπαμε και στο email. Ευχαριστώ και εσένα για όλα. Γι’ αυτό που θίγεις και το σχολιάζει και η Naroualis, θα έμενες έκπληκτος αν μάθαινες πόσοι (βιβλιοθηκονόμοι και μη) δεν γνωρίζουν για το Πείραμα της Φιλαδέλφειας!\n- Το τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν: αλλόκοτα διηγήματα. Λευκωσία: Επιφανίου, 2010. ISBN: 978-9963-685-87-5 [Περισσότερα εδώ: http://andreaskandre.../blog-post.html]\nΝέα παρουσίαση - κριτική του βιβλίου στην εφημερίδα Φιλελεύθερος, 16, Οκτ. 2011\nEdited October 16, 2011 by andlib\nΤα γλυκά φρούτα του δέντρου που φύτεψες. Το νέκταρ που ποτίζει εσένα για την επόμενη σου σοδιά. Απόλαυσε το! Πάντα έτσι.\nΟ Μιχάλης είναι κριτικός λογοτεχνίας, εξαίρετος λογοτέχνης κι ο ίδιος. Μεγάλη τιμή για τον Αντρέα.\nEdited October 16, 2011 by odesseo\nΑξιώθηκα κι εγώ να γράψω την κριτική μου. Μπορεί να μην πρόλαβα την κλήρωση, αλλά δε νομίζω να είχε μεγαλύτερη ζήτηση ούτως ή άλλως.\nΣυλλογή διηγημάτων. Ένα μικρό βιβλιαράκι που μπορεί κανείς να το τελειώσει μέσα σε μια ημέρα ή να το κουβαλάει μέσα στην τσάντα του και να διαβάζει ένα διήγημα κάθε μέρα όποτε βρίσκει χρόνο.\nΤο χαρτί και η βιβλιοδεσία είναι καλής ποιότητας, τα γράμματα σε σωστό μέγεθος για ξεκούραστη ανάγνωση. Το εξώφυλλο έχει τα σωστά στοιχεία αλλά ήθελε κάτι παραπάνω στην επεξεργασία για να είναι πολύ ενδιαφέρον – από την άλλη, η σύνθεση παλιάς ασπρόμαυρης φωτογραφίας και ψηφιακής ζωγραφιάς θα μπορούσε να έχει και πολύ κακό αποτέλεσμα στα χέρια ενός γραφίστα λιγότερο ικανού.\nΤο οπισθόφυλλο είναι πραγματικά προβληματικό γιατί δίνει επιγραμματική περιγραφή κάθε διηγήματος και πολλές φορές αποκαλύπτει περισσότερα απ’ ότι θα έπρεπε. ΜΗΝ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΠΡΙΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ!\nΒιβλιοθηκονόμος με αρκετές επιστημονικές δημοσιεύσεις και επαφή με τις «νέες τεχνολογίες».\nΩς συγγραφέας είναι ακόμα φρέσκος, το ύφος του σχετικά αδούλευτο. Το καλό είναι ότι και πάλι έχει μια άνεση και διαβάζεται πολύ ευχάριστα, χωρίς οι λιγοστοί «λόξυγκες» του κειμένου (που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με λίγο πιο στιβαρή δημιουργική επιμέλεια) δεν είναι τόσο σημαντικοί που να διακόπτουν τη ροή της ανάγνωσης. Ελάχιστους αγγλισμούς θα βρει κανείς κι ακόμη λιγότερες εκφράσεις παράξενες που υποθέτω ότι φαίνονται εντελώς φυσιολογικές στην κυπριακή διάλεκτο.\nOι διάλογοι είναι λίγο άχρωμοι, οι χαρακτήρες αδροί, το ύφος απλό, με σποραδικές τυποποιημένες «καλολογίες», στοιχεία συνηθισμένα για αρχάριο. Έτσι, το ακατέργαστο του ύφους δεν επιτρέπει να κρίνει κανείς πόσο καλός συγγραφέας είναι ο Ανδρέας Καπανδρέου, αλλά σίγουρα είναι καλός κι έχει ταλέντο. Υποπτεύομαι ότι τα έντεκα διηγήματα της συλλογής είναι τα έντεκα διηγήματα που έχει γράψει όλα κι όλα. Δεν είναι και λίγο να πάρεις τα πρώτα πονήματα κάποιου, να τα βάλεις σε ένα βιβλίο και το βιβλίο αυτό να διαβάζεται ευχάριστα. Όσο προικισμένος κι αν είναι, σε όσο μεγάλη ηλικία κι αν ξεκινήσει την καριέρα του, όσα κι αν έχει διαβάσει, δεν είναι λίγο σαν αποτέλεσμα.\nΑν στο ύφος είναι αισθητή η έλλειψη εμπειρίας και η εν δυνάμει ικανότητα, στο στήσιμο των ιστοριών βγάζει μάτι. Από τη μια, όλα τα κείμενα είναι πολύ σύντομα, σχεδόν περιλήψεις διηγημάτων, σημειώσεις από τις οποίες κάποιος θα καθίσει αργότερα να γράψει το πλήρες διήγημα. Από την άλλη, βγάζω το καπέλο μου στον συγγραφέα για τις επιτυχημένες επιλογές που κάνει στην οπτική γωνία, στους τόπους και τις ιδιότητες των προσώπων. Πραγματικά έχει το χάρισμα να επιλέγει τα στοιχεία που θα κάνουν μια πλοκή πιστευτή και ενδιαφέρουσα, έστω κι αν ακόμη δεν έχει μάθει να τα αξιοποιεί πλήρως.\nΤο πού ανήκουν τα διηγήματα, το λέει και ο τίτλος, είναι «αλλόκοτα», όχι Τρόμου. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μπορεί να έχουν σαν θέμα ένα πολύ παράξενο αλλά εντελώς φυσιολογικό κι εξηγήσιμο γεγονός, τη φύση της Μοίρας και της Τύχης, τα υπαρξιακά ερωτήματα, αλλά και το υπερφυσικό όχι όπως μπορεί να τοφαντάζεται ο συγγραφέας, μα όπως έχει περάσει στη συλλογική συνείδηση κι όπως το φαντάζεται ο μέσος άνθρωπος. Το φινάλε δε βασίζεται στη συχνή στον Τρόμο τεχνική της ανατροπής στην τελευταία φράση, αλλά συχνά είναι αβέβαιο ή ανύπαρκτο, ζητώντας από τον αναγνώστη να σκεφτεί ή να αποφασίσει. Εκεί που αναρωτιέσαι «Και τι έγινε μετά;» ή «Ήταν ή δεν ήταν τελικά;», το διήγημα σου απαντάει θαρραλέα: «Εσύ τι λες;». Αν αυτό δε σας φαίνεται ενδιαφέρον, θα υποθέσω ότι δε σας αρέσει κι ο Πόε, γιατί κι εκείνος έγραφε ακριβώς αλλόκοτα διηγήματα κι όχι Τρόμο, αν δούμε το σύνολο του έργου του. Εν ολίγοις, μιλάμε για μια ξεχασμένη μορφή αναγνωστικής αγωνίας κι αβεβαιότητας, στην οποία δεν ξέρεις αν θα λάβεις απαντήσεις και τι απαντήσεις θα είναι αυτές. Στο συγγραφικό σύμπαν του Ανδρέα Καπανδρέου, ένας περίεργος θόρυβος μέσα στο σκοτάδι μπορεί να είναι απλώς μια γάτα. Μπορεί και όχι.\nΘα επιμείνω λίγο στις ήπιες μορφές που παίρνει το υπερφυσικό στα διηγήματα. Μην περιμένετε δαίμονες, τέρατα και στοιχειωμένα σπίτια. Θα βρείτε μετεμψυχώσεις, προφητικά όνειρα και βοήθεια από νεκρούς συγγενείς (αυτό που ονομάζεται new age-y supernaturalστις αγγλόφωνες κριτικές). Μπορεί να φανεί λίγο σε αναγνώστες έμπειρους στο χώρο του φανταστικού, αλλά είναι πολύ προσιτό στους εντελώς άσχετους οι οποίοι δεν διαθέτουν το απαραίτητο suspension of disbelief για να απολαύσουν ένα συνηθισμένο διήγημα Τρόμου. Σκεφτείτε πόσους τηλεθεατές έχουν οι σειρές τύπου Twilight Zone και πόσοι από αυτούς δεν διαβάζουν φανταστικό. Γενικά κι αυτό είναι κάτι που μας λείπει, βιβλία προσιτά στο ευρύ κοινό της mainstream λογοτεχνίας, τα οποία μπορεί να μην το «προσηλυτίσουν», αλλά θα του δώσουν μια ιδέα για το πώς μπορεί κάποιος να απολαμβάνει ένα κείμενο που δεν αναφέρεται στις καθημερινές, απτές εμπειρίες. Δηλαδή, μπορούν να μας βγάλουν από το περιθώριο, έστω κι αν δεν βγάλουν τα βιβλία που αγαπάμε. Κι αν έχω καταλάβει καλά, στην Κύπρο το αναγνωστικό κοινό του φανταστικού είναι αρκετά μικρότερο από αυτό της Ελλάδας, οπότε κι η ανάγκη που λέω είναι ακόμη μεγαλύτερη εκεί.\nΛίγα λόγια για το κάθε διήγημα\n- «Το τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν»\nΚάποιοι θα καταλάβουν από το εξώφυλλο ποιο είναι το μυστικό, κάποιοι δε θα το έχουν ακουστά. Δεν έχει σημασία. Η ιστορία είναι απόσπασμα ένα παλιό ημερολόγιο πλαισιωμένο από την αφήγηση του βιβλιοθηκάριου που το ανακάλυψε. Ενδιαφέρον, με κάποια μικρολαθάκια ιστορικής ακρίβειας/γλώσσας που πληγώνουν τη δυνατότητά του να γίνει 100% πιστευτό. Προσωπικά απόλαυσα την ιστορία του βιβλιοθηκάριου γιατί εκεί ο συγγραφέας είναι στο στοιχείο του και ξεσπαθώνει.\nΥποθέτω όλοι θα μαντέψουν την ανατροπή του τέλους νωρίς,αλλά η εικόνα του ξεσπάσματος είναι πολύ δυνατή μέσα στη λιτότητά της. (γκρίνια για την επεξήγηση: γιατί το όνομα είναι γραμμένο με αγγλικούς χαρακτήρες και γιατί ο γιατρός το αναγνωρίζει άμεσα ως όνομα;)\n- «Το δωμάτιο με τους καθρέφτες»\nΤο γνώριμο μοτίβο της πρόβλεψης σκοτεινού μέλλοντος. Αλλά ο συγγραφέας σέβεται τον αναγνώστη και δε βάζει τους πρωταγωνιστές να μπαίνουν «από περιέργεια αν και δεν πιστεύουν σ’ αυτά», ενώ η γριά τσιγγάνα του είναι περισσότερο ελληνίδα τσιγγάνα παρά γιαλαντζί τρανσυλβανή από αμερικάνικη ταινία.\n- «Ένα μπουκέτο ορχιδέες από το πουθενά»\nΚι αυτό προβλέψιμο, αλλά δε μπορείς να κρατήσεις κακία σε ένα κείμενο με θέμα την αισιοδοξία μέσα και στις πιο μαύρες στιγμές μια ζωής.\n- «Θανάσιμο όνειρο»\nΚάπως δυσνόητο, αλλά υποπτεύομαι πως αυτό είναι και το ζητούμενο, να χάσει ο αναγνώστης τη διάκριση ονείρου-πραγματικότητας, όπως και η ηρωίδα.\n- «Ο Δίας στο Facebook»\nΑπό τη μια έχει τα θέματά του, χρησιμοποιεί δυο στερεότυπες ιδέες και δεν πείθει απόλυτα για τις αντιδράσεις των προσώπων. Από την άλλη, είναι πολύ εύστοχο που έχει σημειώσεις για το facebook για τους αναγνώστες που δεν το γνωρίζουν (δεν είναι λίγοι!) – έστω κι αν δεν επεξηγεί όλα τα στοιχεία που χρειάζεται – και το twist που δίνει στην πλοκή το ζήλεψα πραγματικά. Για μένα ήταν αρκετός λόγος από μόνο του για να διαβάσω το βιβλίο.\n- «Η Αλίκη το ήθελε πολύ»\nΗ ιστορία έχει έναν μάγο, ο οποίος είναι το κλασικό «μέντιουμ» και η πρωταγωνίστρια τον επισκέπτεται για τα γκομενικά της. Πολύ πιο πιστευτό από το «τυχαίες» συναντήσεις που βλέπουμε σε πολλά διηγήματα Τρόμου, του τύπου «μπήκα στο μαγαζάκι με τις αντίκες γιατί έβρεχε». Μου άρεσε και το τέλος ιδιαίτερα, αν το κατάλαβα σωστά\n- «Σχολική εκδρομή»\nΣυγκινητικό όταν το τελειώσει κανείς, αρκεί να μη διαβάσει πρώτα το φοβερό spoiler στο οπισθόφυλλο.\n- «Ο καταδιώκτης του Τζακ»\nΥπερβολικά σύντομο και δε χειρίζεται πολύ καλά την τεχνική του μπρος-πίσω στο χρόνο. Ίσως το πιο αδύναμο της συλλογής. Και γιατί όχι απλά «διώκτης» στον τίτλο; Επικροτώ πάντως την επιλογή να τοποθετηθεί στο εξωτερικό μια ιστορία που ο ίδιος ο συγγραφέας δε θα την έκρινε πιστευτή στην Ελλάδα ή την Κύπρο όπως οι υπόλοιπες (το ίδιο έκανε και στον Αμάρ)\n- «Η γυναίκα που έπεσε από ψηλά»\nΝομίζω ήθελε λίγο παραπάνω παράδοξα στοιχεία το γεγονός που τελικά εξηγείται φυσιολογικά (μιας και αυτή είναι η ουσία του κειμένου)\n- «Μέχρι πού θα πάει αυτή η βαλίτσα;»\nΜακράν το μεγαλύτερο από τα διηγήματα. Μιας και είναι χιουμοριστικό, ο συγγραφέας αφέθηκε ελεύθερος κι η γραφή του ρέει πιο άνετα απ’ότι στα υπόλοιπα, βγάζοντας αβίαστο γέλιο. Δυστυχώς, από τη μέση και μετά αναλώνεται σε επαναλήψεις των ίδιων περιστατικών ενώ το τέλος το έχει αποκαλύψει από πολύ νωρίς.\n- «Η περιπέτεια ενός ονόματος ή Γιατί Ανδρέας Καπανδρέου»\nΜια εξήγηση για το ψευδώνυμο του συγγραφέα. Συμπάσχω μαζί του, αλλά δεν ξέρω γιατί το χαρακτηρίζει διήγημα.\nΔεν είναι το βιβλίο που θα αλλάξει τη ζωή σας ή την άποψή σας για τη λογοτεχνία. Δεν είναι Τρόμος. Είναι ένα ευχάριστο ανάγνωσμα. Διαβάστε το αν σας φαίνεται ενδιαφέρον, δεν απαιτεί πολύ από τον ελεύθερο χρόνο σας. Δωρίστε το άφοβα σε ανθρώπους που δεν είναι οπαδοί του φανταστικού ή δε διαβάζουν πολύ.\nEdited November 17, 2011 by Electroscribe\nΛευτέρη σ’ ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να σχολιάσεις το βιβλίο μου καθώς και για την ειλικρινή κριτική που καταθέτεις, την οποία και θα λάβω σοβαρά υπόψη μου!\nΘα ήθελα να σχολιάσω αυτό που γράφεις για το ευρύ κοινό της mainstream λογοτεχνίας. Όντως, αυτό ήθελα να κάνω, να δώσω στο ευρύ κοινό να διαβάσει κείμενα μη συνηθισμένης πλοκής που άπτονται θεμάτων φανταστικού, παραψυχολογίας, τρόμου κτλ, χωρίς όμως να εντάσσονται ξεκάθαρα σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες.\nEdited November 21, 2011 by andlib\nΜόλις τελείωσα κι εγώ το βιβλίο και ομολογώ ότι η κριτική του Λευτέρη με βρίσκει σχεδόν 100% σύμφωνο. Το βιβλίο είναι καλογραμμένο, με στρωτή γλώσσα και καλές ιδέες, απλά από τις ιστορίες λείπει η άνεση που θα τις απογειώσει. Αγαπημένες ιστορίες για εμένα είναι "Ο δίας στο facebook" και το "πού θα πάει αυτή η βαλίτσα", το πρώτο για την καλή ανατροπή του, το δεύτερο επειδή ήταν άνετα γραμμένο και έτρεχε (κι ας μην ήταν ακριβώς weird tale). To "Τρομαχτικό μυστικό του Αϊνστάιν", η "σχολική εκδρομή" και το "Θανάσιμο όνειρο" μου άφησαν επίσης πολύ καλές εντυπώσεις.\nΓενικά, θα το χαρακτήριζα ως βιβλίο που αφήνει πολύ καλές υποσχέσεις για το επόμενο του συγγραφέα και που, παρά τις αδυναμίες που έχει, είναι εξαιρετικά ευχάριστο ανάγνωσμα.\nΑγαπητέ μου φίλε Ανδρέα, μόλις τελείωσα την ανάγνωση του βιβλίου σου. Η κάθε κριτική διηγήματος που ακολουθεί γράφτηκε αμέσως μετά το τέλος της ανάγνωσης του αντίστοιχου διηγήματος. Τα σχόλια μου τα έγραψα χωρίς να δω προηγουμένως τι είχαν γράψει άλλοι για το βιβλίο σου.\nΒασικά, βάση του τίτλου του πρώτου διηγήματος – που δίνει τον τίτλο στο βιβλίο, και το ότι σε γνωρίζουμε ως μέλος του sff, είχα άλλες προσδοκίες για το περιεχόμενο. Οπότε ήταν το λιγότερο μια έκπληξη όσα διάβασα. Στο βιβλίο σου υπάρχουν δύο ειδών διηγήματα, εκείνα με στοιχεία «αλλόκοτα» που όμως απέχουν συνειδητά από το φανταστικό, και διηγήματα με ιστορίες που ούτε φανταστικές, ούτε αλλόκοτες είναι. Και θαρρείς αυτός ο διαχωρισμός γίνεται ακριβώς στη μέση, με την πρώτη και την τελευταία ιστορία του βιβλίου να διαφέρουν σαν την μέρα με την νύχτα.\nΚαι αυτό που όλα τα διηγήματα έχουν κοινό είναι μια γρήγορη, βιαστική αφήγηση, σε μορφή ρεπορτάζ, σαν μικρό άρθρο εφημερίδας. Κάποια είναι περίληψη διηγήματος, ή και περίληψη νουβέλας. Αν είχες την υπομονή να τα αναπτύξεις, πολύ πιθανό αρκετά από αυτά να απογειώνονταν, να ξεπερνούσαν και την κλισέ εικόνα που δίνουν τώρα.\nΟι ιδέες είναι καλές, και είναι αυτές που βοηθούν στο να εκπέμπουν μια θετική αύρα για το βιβλίο γενικά. Όχι πως δεν ένιωσα άσχημα για την αυθόρμητη και ειλικρινή μου κριτική που βγαίνει κάπως αρνητική – αλλά όπως είδα μετά, πάνω-κάτω έγραψαν τα ίδια και άλλα μέλη. Ελπίζω να βοηθώ στο ελάχιστο με τον σχολιασμό μου έτσι ώστε να δούμε σύντομα άλλη μία, ωριμότερη έκδοση από σένα.\nΣίγουρα αυτή η παρουσίαση δεν ανήκει στον «Τρόμο».\n«Το Τρομακτικό Μυστικό του Αϊνστάιν»\nΤο εναρκτήριο διήγημα που δίνει τον τίτλο του στο βιβλίο. Διήγημα όμως που διαβάζεται ως άρθρο, δίνοντας στην ιστορία μια νότα αυθεντικότητας. Αυτό θα δουλέψει ίσως καλύτερα σε κάποιον αναγνώστη που δεν είχε ποτέ του ακουστά το Πείραμα της Φιλαδέλφειας. Το πείραμα, γεγονός ή μύθος, είναι μια δυνατή ιστορία που μπορεί εύκολα να αιχμαλωτίσει την φαντασία ενός λάτρη της επιστημονικής φαντασίας. Δυστυχώς όμως, το διήγημα δεν είναι για το πείραμα, αλλά για ένα βιβλίο που γράφει για το πείραμα. Και ως εκεί. Όλο το μυστήριο αφορά την συγκάλυψη, που υποπτεύεται ο αφηγητής, για την ύπαρξη ενός βιβλίου από κάποιον φυσικό που μάλλον ήταν και αυτόπτης μάρτυρας του συμβάντος. Ενός συμβάντος ευρέως γνωστού από ταινίες, ντοκιμαντέρ, ρεπορτάζ και αστικούς μύθους. Έτσι, για κάποιον που ξέρει, το διήγημα δεν βρίσκει τον στόχο του, με μια ισχνή εξαίρεση τα δύο επεισόδια που περιγράφουν τα χειρόγραφα της Σου. Και επώδυνα σχεδόν, η χαμένη ευκαιρία για ένα διήγημα πιο δυνατό και πιο προσωπικό σκάει μύτη στον επίλογο ως υποσημείωση: Ο μύθος ήρθε ως την πόρτα μας, κι εδώ θα μπορούσε να πλαστεί ένα αληθινά τρομακτικό μυστήριο από τον Αϊνστάιν!\nΤο δεύτερο στη σειρά κομμάτι του βιβλίου προκαλεί έκπληξη, ως προς τη σύνθεση των ιστοριών που πρέπει να αναμένει ο αναγνώστης για την συγκεκριμένη ανθολογία. Ούτε νύξη για επιστημονική φαντασία, αλλά μάλλον εδώ στοχεύει το «αλλόκοτα» του τίτλου.\nΔεν είναι ούτε πρωτότυπο, ούτε έκπληξη το φινάλε της ιστορίας για έναν υποψιασμένο αναγνώστη, είναι όμως η αφήγηση τόσο γοργή και το διήγημα τόσο σύντομο που προλαβαίνει σχεδόν τον αναγνώστη στην αποκάλυψη. Έχουμε δηλαδή μια μικρή, δυνατή ιστορία νουάρ που κεντρίζει θετικά το κοινό της, ανοίγοντας του την όρεξη για την επόμενη.\n«Το Δωμάτιο με τους Καθρέφτες»\nΈνα διήγημα πολλά υποσχόμενο για ένα ανατριχιαστικό αποτέλεσμα, που όμως προδίδεται από αρκετά στοιχεία. Αποφεύγεται η γραφική, φολκλορική καλλιγραφία των τσιγγάνων, κλισέ μεν – ζουμερή σε ανατριχίλες δε, καθώς η αφήγηση πέφτει κάπως στεγνή. Και θα ήταν πολύ καλύτερο αν ο συγγραφέας-αφηγητής δεν πρωταγωνιστούσε στο διήγημα ως ο… φίλος του πρωταγωνιστή και αντίθετα ζούσαμε όλη την ιστορία στο πλευρό του Αποστόλη μέχρι το τρομερό δυστύχημα.\nΞύνω το κεφάλι μου μέχρι να διαβάσω το…\n«Ένα Μπουκέτο Ορχιδέες Από Το Πουθενά»\n…και μου περνάει από τον νου ότι ο συγγραφέας φοβάται μην «ξεφύγει» και πει μια πραγματικά φανταστική ιστορία, και ότι μάλλον πιστεύει πως απευθύνεται σε αναγνώστες που δεν διαβάζουν, ή δεν έχουν ξαναδιαβάσει φανταστικό. Πέραν του στιγμιαίου ξαφνιάσματος που δημιουργεί κάποιες αρχικές, τραβηγμένες εντυπώσεις, δεν υπάρχει τίποτα το εξώκοσμο στο διήγημα με τις «Ορχιδέες», με την πέρα για πέρα καθημερινή ρεαλιστικότητα του.\nΕξοικειωμένος πλέον με το στυλ του συγγραφέα, προχωρώ στο «Θανάσιμο Όνειρο». Να και μια ιστορία όπου η ηρωίδα ζει η ίδια το μυστήριο. Αλλά με μπερδεύει με το φινάλε της. Δεν υπάρχει επεξήγηση, ούτε με τις συμβάσεις του φανταστικού, στο πως το όνειρο της πρωταγωνίστριας θα μπορούσε να σκοτώσει κάποιον αθώο άνθρωπο. Σίγουρα δεν έχει σχέση με «εξωσωματικές εμπειρίες» όπως μάλλον ισχνά υπαινίσσεται το διήγημα.\n«Ο Δίας στο Facebook»\nΑυτή τη φορά το διήγημα έχει άμεσα εμπλεκόμενους πρωταγωνιστές, δεν έχει όμως ιστορία. Ένα «κοιτάξτε κάτι περίεργο» και αυτό μόνο. Πέραν κάποιων υπερβολικών αντιδράσεων με γουρλωμένα μάτια σε καταστάσεις που θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν πιο ελαφρά, σιγά-σιγά αρχίζει να σε κερδίζει γιατί ως ψαγμένος αναγνώστης αναμένεις όλα όσα αναπάντεχα είναι να ακολουθήσουν για να λάβεις ένα ηχηρό «τσουκ» από τον συγγραφέα. Η πληροφόρηση (ειδησεογραφικό απόκομμα) κερδίζει πάλι τη σκηνή, κλείνοντας το κεφάλαιο χωρίς πλοκή ή εξέλιξη.\n«Η Αλίκη το Ήθελε Πολύ…»\nΕίναι κατά ένα τρόπο η καλύτερη ιστορία του βιβλίου μέχρι τώρα, μόνο από πλευράς ολοκλήρωσης. Εξακολουθεί να είναι μια νουβέλα σε μορφή διηγήματος δοσμένη περιληπτικά σαν ρεπορτάζ και είναι απλά μια mainstream ιστορία, χωρίς τίποτα το περίεργο ή το υπερφυσικό στην πλοκή της. Ο «μάγος» δεν είναι κάτι το εξωφρενικά παράλογο, σε τέτοιους τρέχουν κάθε μέρα ένα σωρό πλανεμένες κυρίες. Εξάλλου, το ατύχημα στο φινάλε είναι τελείως άσχετο με την υποτιθέμενη μαγεία που προηγήθηκε.\nΑυτό το διήγημα το είχαμε ξαναδιαβάσει όλοι εδώ στο sff, πριν βγει το βιβλίο. Τυχαία η επιλογή του από τον συγγραφέα; Είναι μέχρι στιγμής η πιο άρτια ιστορία του βιβλίου, και αυτή που θα διάλεγα ως η καλύτερη (καθώς δεν γνωρίζω τι ακολουθεί). Δεν είναι ρεπορτάζ η γραφή του, αν και το φετίχ απόκομμα της εφημερίδας δεν λείπει από το φινάλε. Άμεσο, ολοκληρωμένο, περίεργα φανταστικό, κερδίζει την θέση του κάτω από τον τίτλο του βιβλίου. Αυτό ναι.\n«Ο Καταδιώκτης του Τζακ»\nΚαλή και αυτή η ιστορία, αν και αισθάνθηκα ότι κάτι της λείπει. Ο «προστάτης φάντασμα» λειτούργησε μόνο για να προστατέψει τη ζωή της κόρης του έτσι; Στο φονικό της γριάς, που είχε γίνει από τα πριν, γιατί ο πρωταγωνιστής πέταξε τα κοσμήματα που έκλεψε;\n«Η Γυναίκα που Έπεσε από Ψηλά»\nΜια καλή, «γεμάτη» ιστορία, κάτι σαν γαϊτανάκι τραγικοκωμικών καταστάσεων, που κερδίζει τον τίτλο «αλλόκοτη» από τις φρενήρεις συμπεριφορές των πρωταγωνιστών της. Κάποια πράγματα βγαίνουν τραβηγμένα από τα μαλλιά για να φανούν αληθοφανή, με το πιο αδύναμο κομμάτι το άλμα της κοκκινομάλλας, συν το ότι τέτοια σκηνή σε δρόμο πόλης έχει δύο μόνο μάρτυρες. Οι κλισέ διάλογοι δεν βοηθούν στο να συγχωρεθούν οι όποιες άλλες αδυναμίες.\n«Μέχρι Που Θα Πάει Αυτή η Βαλίτσα;»\nΑυτό το διήγημα σίγουρα δεν διαβαζόταν σαν περίληψη, είχε ένα ενδιαφέρον, αλλά του έλειπε η πλοκή, που θα το βοηθούσε να είναι πιο σφιχτοδεμένο, και άρα πιο σύντομο. «Που το πάει ο συγγραφέας» αναρωτιόμουν καθ’όλη την ανάγνωση, και πολλές υποψίες που γεννιούνταν στο μυαλό μου καταρρίπτονταν στην απραξία πλοκής. Σίγουρα χιουμοριστικό και πετυχημένο το φινάλε, πέφτει όμως κάπως λίγο.\nΣήμερα το βράδυ που γύρισα στο σπίτι άνοιξα το Τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν και δεν το άφησα από τα χέρια μου μέχρι που τελείωσε. Το διάβασα εύκολα και γρήγορα, κάτι που μόνο καλό είναι. Ο Ανδρέας διατηρεί την απλή και κατανοητή γραφή του σε όλα τα διηγήματα, και μιλάει απευθείας με τον αναγνώστη. Αυτό είναι και το μεγάλο ατού του βιβλίου, η αμεσότητα ανάμεσα στον συγγραφέα και τον αναγνώστη.\nΚαι δυο λόγια για τα διηγήματα του βιβλίου:\nΤο τρομακτικό μυστικό του Αϊνστάιν\nΩς μεγάλος θαυμαστής του Αϊνστάιν δεν θα μπορούσε να μην μου αρέσει αυτό το διήγημα. Το πείραμα της Φιλαδέλφειας είναι πολύ γνωστό και στο διήγημα δεν υπήρχαν κάποιες πληροφορίες που να μην γνώριζα, αλλά πάντα γοητεύει και ποτέ δεν βαριέμαι να διαβάζω γι’ αυτό. Μου άρεσε ιδιαίτερα και η ιστορία της Σου.\nΙδιαίτερη ιστορία. Για κάποιο λόγο γνώριζα τι συνέβη, από το δισταγμό του Αμάρ. Αλλά ακόμη κι έτσι, καταλαβαίνεις τον πόνο και τη θλίψη του Αμάρ, όταν επιστρέφει στο σπίτι…\nΤο δωμάτιο με τους καθρέφτες\nΟι τσιγγάνες μάγισσες είναι ταυτόχρονα γοητευτικές και τρομακτικές μορφές. Μια ξεχωριστή νότα γι’ αυτήν την ιστορία. Μου άρεσε το κλείσιμο. Η «τιμωρία» που μπορεί να επιφύλασσε η μάγισσα για τον μικρό Κωστάκη.\nΈνα μπουκέτο ορχιδέες από το πουθενά\nΓρήγορο και εύστοχο. Μια ιστορία για το πόσο ειρωνική μπορεί να ώρες-ώρες η ζωή.\nΗ αίσθηση που υπάρχει σε όλη την ιστορία τού να μην ξέρεις πού αρχίζει και πού τελειώνει το όνειρο, είναι πολύ καλή. Αγωνία και μυστήριο που ξεδιπλώνονται πολύ καλά μέσα σε λίγες σελίδες.\nΟ Δίας στο Facebook\nΠαράξενη ιστορία. Γενικά, όλο αυτό το ψάξιμο στο ίντερνετ μού φάνηκε πως καθυστερούσε λίγο την εξέλιξη. Παρόλ’ αυτά, κράτησε το ενδιαφέρον μου, αν και δεν είμαι σίγουρος για το τι έγινε στο τέλος. Επιφυλάσσομαι κάπως για το αν μπορεί ένας αυτόματος μεταφραστής να δώσει μια τέτοια μετάφραση.\nΗ Αλίκη το ήθελε πολύ\nΜια ιστορία που ξεκινάει σαν μια συνηθισμένη περίπτωση απιστίας, αλλά παίρνει μια διαφορετική τροπή. Αν και οι σκηνές με τον Μάγο και τη μαύρη μαγεία προσέδιδαν ένα μυστήριο στην ιστορία, δεν μου άρεσαν και πολύ σαν επιλογή για την εξέλιξη, ούτε και μου φάνηκε πως κάτι τέτοιο θα ταίριαζε στο χαρακτήρα της Αλίκης. Επίσης, τα γεγονότα τρέχουν πολύ γρήγορα, δεν γνωρίζουμε καλά τους χαρακτήρες και αυτό μειώνει λιγάκι το συγκινησιακό κομμάτι της ιστορίας. Το τέλος ήταν καλό και θλιβερό: τι γίνεται όταν μετανιώνουμε για όλα όσα έχουμε κάνει;\nΕίχα διαβάσει την ιστορία κι όταν την είχες ανεβάσει στο φόρουμ. Μου άφησε και πάλι την ίδια όμορφη εντύπωση. Συγκινητική, απρόβλεπτη και ανθρώπινη.\nΟ καταδιώκτης του Τζακ\nΜ’ άρεσε το μυστήριο που υπήρχε για το τι είχε γίνει εκείνο το βράδυ. Μπορεί να ήταν μια σύντομη αστυνομική ιστορία, αλλά κράτησε την αγωνία μου αμείωτη. Ενδιαφέρουσα και αιφνιδιαστική η ύπαρξη του υπερφυσικού στοιχείου.\nΗ γυναίκα που έπεσε από ψηλά\nΟ τίτλος είναι πολύ πετυχημένος και σε προϊδεάζει για κάτι περίεργο. Η ιστορία ξεκινάει ωραία, με την παράξενη συμπεριφορά της γυναίκας και τον τρόπο που εξαφανίζεται. Μ’ άρεσε το πώς οι δυο ιστορίες μπλέκονται μεταξύ τους. Αλλά, στο δεύτερο κομμάτι της ιστορίας, καταλαβαίνουμε τι πρόκειται να συμβεί. Και στο τέλος, εκεί που περίμενα να αποκαλυφθεί κάτι διαφορετικό, αυτό δεν έγινε.\nΜέχρι πού θα πάει αυτή η βαλίτσα;\nΈνας τίτλος που σε προετοιμάζει από την αρχή για κάτι διασκεδαστικό. Οι περιπέτειες μιας βαλίτσας ήταν ένας ευχάριστος τρόπος για να κλείσει αυτή η συλλογή διηγημάτων.\nΗ περιπέτεια ενός ονόματος ή γιατί Ανδρέας Καπανδρέου\nΧάρηκα που σε γνώρισα μέσα από το βιβλίο σου, Ανδρέα. Ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον ταξίδι κι ελπίζω και στο μέλλον να μας ταξιδέψεις πολλές φορές ακόμη με τις ιστορίες σου.\nEdited December 28, 2011 by Mesmer\nΤΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΣΕ e-book!


Αποσύρθηκε η κατάπτυστη διάταξη για την κάρτα του Πολίτη - Σώπασαν τα παπαγαλάκια της παραπληροφόρησης - ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ - blog\nΑποσύρθηκε η κατάπτυστη διάταξη για την κάρτα του Πολίτη - Σώπασαν τα παπαγαλάκια της παραπληροφόρησης\nXrysh Augh 11:51 π.μ.\nΈμμισθοι παπαγάλοι της πιάτσας Συγγρού διέδιδαν στο διαδίκτυο ότι η Χρυσή Αυγή δήθεν ψήφισε υπέρ της διαβόητης «κάρτας του πολίτη». Σκοπός των υπαλλήλων των φιλομασώνων της ΝΔ είναι να κοροϊδέψουν τον κόσμο. Παλιά μου τέχνη κόσκινο άλλωστε για τους πολιτικούς απατεώνες της ΝΔ.\nΤην ίδια ώρα διαβάζαμε στο καθεστωτικό «Βήμα» ότι σε νομοσχέδιο που βρισκόταν στο στάδιο της δημόσιας διαβούλευσης στο opengov.gr, θεσμοθετούταν η πολιτική εφαρμογή της «κάρτας πολίτη». Επρόκειτο δηλαδή για μία ρύθμιση που ακόμα ΔΕΝ είχε έρθει στην Βουλή προς ψήφιση! Συνεπώς το σενάριο υπερψήφισής της από την Χρυσή Αυγή ήταν έτσι και αλλιώς σενάριο επιστημονικής φαντασίας, γεγονός που δεν πτόησε όμως τους έμμισθους λασπολόγους.\nΤώρα διαβάζουμε, επίσης σε καθεστωτικά μέσα, ότι η επίμαχη διάταξη αποσύρθηκε μετά από αντιδράσεις πολιτών, που αντιτίθενται στο εν λόγω μέτρο. Άραγε πώς μπορεί να αποσυρθεί κάτι το οποίο, σύμφωνα με τους παπαγάλους της πιάτσας Συγγρού «είχε ήδη ψήφιστεί»; Ρητορική προφανώς η ερώτηση!\nΗ Χρυσή Αυγή από τις πρώτες μέρες της κοινοβουλευτικής της παρουσίας υπήρξε πολέμιος του συγκεκριμένου μέτρου, που προσβάλλει βάναυσα την προσωπικότητα, αλλά και το θρησκευτικό συναίσθημα των Ελλήνων. Ήδη από το 2012, με ομιλίες εντός του Ελληνικού Κοινοβουλίου, οι Συναγωνιστές είχαν καταδικάζει την κάρτα του πολίτη, τονίζοντας ότι πρόκειται ουσιαστικά για μια παγίδα της νέας τάξης πραγμάτων και με αυτόν τον τρόπο θα ελέγχονται πλήρως η προσωπική και δημόσια ζωή κάθε ατόμου.\nΟι θέσεις της Χρυσής Αυγής, όπως είναι γνωστό, είναι αδιαπραγμάτευτες και δεν υπόκεινται σε αλλαγές ή συμβιβασμούς. Επίσης είναι απολύτως γνωστό ότι οι Χρυσαυγίτες και οι Χρυσαυγίτισσες δεν υποκρίνονται τις θέσεις τους, ούτε είναι πολιτικάντηδες του αισχίστου είδους, όπως οι νεοδημοκράτες, οι πασοκτζήδες, οι συριζαίοι, οι «καμμένοι» και οι λοιποί μέτοχοι του κλεπτοκρατικού τόξου.\nΑς το πάρουν χαμπάρι οι νεοδημοκράτες πολιτικοί απατεώνες και τα φερέφωνά τους του χιλιάρικου ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι σαν τα μούτρα τους. Δεν κοροϊδεύει τον Λαό και δηλώνει ευθαρσώς τις θέσεις της. Δεν εφαρμόζει την διγλωσσία ως πολιτική πρακτική και ο καθείς μπορεί ευκόλως να προβλέψει τι θα ψηφίσουμε σε κάποιο νομοσχέδιο, πολύ απλά διότι το λέμε φωναχτά, χωρίς να εμπλεκόμαστε σε πολιτικά παίγνια και τακτικισμούς.\nΔιαβάστε επίσης: Η Χρυσή Αυγή ενάντια στην “Κάρτα του Πολίτη”\nΔιαβάστε περισσότερα: http://www.xryshaygh.com/enimerosi/view/den-perase-h-karta-tou-polith#ixzz3W8kSlyPa


Annusmirabilis και annushorribilis ενός έθνους (της Αιμιλίας Καραλή) | ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΕΧΝΕΣ\nΑΡΧΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΚΡΙΤΙΚΕΣ Annusmirabilis και annushorribilis ενός έθνους (της Αιμιλίας Καραλή)\nAnnusmirabilis και annushorribilis ενός έθνους (της Αιμιλίας Καραλή)\nΗ κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας, Λουίς Μπουνιουέλ\nΟ Βασίλης Τσιράκης στο τελευταίο του μυθιστόρημα ψηλαφεί το οικοδόμημα της ελληνικής κοινωνίας που σφραγίστηκε από τα όσα συγκρότησαν αλλά και όσα ακολούθησαν το 2004, το διαφημιζόμενο ως annusmirabilis (θαυμάσιος χρόνος)του έθνους. Η είσοδος στην ΟΝΕ, η εορταστική υποδοχή του Ευρώ και, βεβαίως, οι Ολυμπιακοί αγώνες της Αθήνας: το μεγάλο όνειρο των λίγων, που συνέγειρε τους πολλούς αλλά τελικά μετατράπηκε σε εφιάλτη τους. Την πορεία αυτή αναπλάθει ο συγγραφέας μέσα από τους βασικούς χαρακτήρες του έργου εστιάζοντας στις εργασιακές, ερωτικές και κοινωνικές τους περιπέτειες· στις ελπίδες, τις φιλοδοξίες, τις πρόσκαιρες επιτυχίες, τις διαψεύσεις αλλά και τις σταθερές τους.\nΤο σταθερό στοιχείο των περισσότερων είναι η αστάθεια, άλλοτε προκαλούμενη από παράγοντες που δεν μπορούν οι ίδιοι να ελέγξουν άλλοτε από επιλογή. Στους τελευταίους ανήκει η Σόνια, η πρώην σύζυγος του Παύλου – εργοταξιάρχη του Μετρό και των Ολυμπιακών έργων – προερχόμενη από την πρώην Γιουγκοσλαβία. Εγκαταλείπει συνειδητά τα προνόμια που μπορούσε να απολαύσει στην πατρίδα της λόγω της σχέσης του πατέρα της με το καθεστώς Μιλόσεβιτς, εγκαταλείπει αργότερα τον άντρα της και τις ανέσεις που της προσέφερε, περιπλανιέται σε διάφορες εργασίες αναντίστοιχες των προσόντων της προκειμένου να βρει τον εαυτό της και καταλήγει στην αγορά ενός λαϊκού μαγέρικου. Αυτό γίνεται από ανάγκη και από σύμπτωση ένας τόπος συνάντησης, ένας συνδετικός κρίκος των ιστοριών των άλλων χαρακτήρων.\nΕκτός από τη Σόνια και τον Παύλο, που μόλις τέλειωσαν οι Ολυμπιακοί αγώνες έπαψε να είναι χρήσιμος και απολύθηκε, συναντάμε τον Άγγελο, απολυμένο και αυτόν από την διευθυντική του θέση σε διαφημιστική εταιρεία, την Ηρώ, πρώην κοπέλα του Άγγελου, που γνώρισε δόξες ως τραγουδίστρια αλλά «έχασε» την φωνή της. Στο μαγέρικο βρίσκουν και οι ήρωες τον συγκολλητή και τον οικοδόμο, ανθρώπους που με πείσμα, δύναμη και μαστοριά φανερώνουν ένα άλλο κόσμο. Εκείνον που ποτέ δεν παρασύρθηκε από φύκια και μεταξωτές κορδέλες αλλά εξακολούθησε να αγωνίζεται και να μαστορεύει βαθύτερες σχέσεις με τους ανθρώπους και τον κόσμο γύρω τους. Ανάμεσά τους κυκλοφορεί ένα παιδί, ένα δεκατετράχρονο προσφυγόπουλο, που δεν μιλάει ποτέ αλλά λέει τα πάντα με την γλώσσα του σώματός του, τις κινήσεις και τους μορφασμούς του. Παρουσιάζεται σε κρίσιμες στιγμές του σαν ένα είδος τροχιοδεικτικής βολής για την πορεία των βασικών χαρακτήρων του μυθιστορήματος.\nΚαι αυτή η πορεία στρέφεται προς τα «πίσω», στην αναζήτηση του χαμένου χρόνου πριν σπαταληθούν οι ζωές και τα πρώτα όνειρα, στην επανένωση του πριν και του τώρα. Έτσι προσπαθούν να βρουν τον τρόπο αυτής της σύνδεσης, την δική τους ξερολιθιά.\nΗ «Ξερολιθιά» του Βασίλη Τσιράκη δεν αφορά μόνο την σύνδεση των πρωταγωνιστών της μόνο με τον πραγματικό κόσμο που τους περιβάλλει. Αναφέρεται αρχικά στον τρόπο με τον οποίο οι τραυματισμένοι και κατακερματισμένοι πολλαπλώς άνθρωποι επιχειρούν να ενώσουν τα δικά τους κομμάτια, να ξαναγίνουν ακέραιοι χωρίς τεχνητά μέσα. Γι’ αυτό επιχειρούν το ταξίδι της επιστροφής στον ανόθευτο, στον γνήσιο εαυτό τους. Κι εδώ είναι η μεγάλη δυσκολία. Τα στοιχεία που πρέπει να συναρμόσουν έχουν υποστεί φθορές, έχουν αποκτήσει πολλές γωνίες αλλά και καμπύλες, τραχείες και λείες επιφάνειες. Γι’ αυτούς η ξερολιθιά είναι ένα στοίχημα. Έτσι όμως θα μπορέσουν να δομήσουν σταθερές σχέσεις με τον γύρω τους κόσμο.\nΟ συγγραφέας αποτυπώνει μέσα από το έργο του όλη «την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας» που συνεπήρε την πλειονότητα των Ελλήνων για πολλά χρόνια, αλλά και τις μικρές, αλλά υπαρκτές αντιστάσεις σε αυτό το πανηγύρι. Το annusmirabilis ήταν τελικά το annushorribilis (φρικτός χρόνος) του ελλαδισμού. Το ύφος του μυθιστορήματος ακολουθεί και αντανακλά το ήθος των χαρακτήρων του. Η έπαρση, η κενότητα, η αλαζονεία αλλά και η ταπεινότητα, η αυθεντικότητα και η ομορφιά αισθητοποιούνται στον λόγο τους.Οι αφηγηματικές τεχνικές του με τις αναδρομές, τον εσωτερικό μονόλογο, την αφήγηση, τον διάλογο και τον κεντρικό αφηγητή υφαίνουν τον κεντρικό μύθο με μαεστρία.\nΟ Βασίλης Τσιράκης είναι τελικά ένας μάστορας της λογοτεχνικής ξερολιθιάς που κλειδώνει τις «πέτρες» που θεμελιώνουν, συνδέουν, συμπληρώνουν, στηρίζουν, καλύπτουν την σύγχρονη ελληνική κοινωνία χωρίς κανένα πρόσθετο κονίαμα.\nΒασίλης Τσιράκης, Ξερολιθιά, εκδ. Τόπος, 2020\nΠροηγούμενο άρθροΜικρός Ήρωας, ένα εμβληματικό παιδικό περιοδικό (του Κώστα Γ. Τσικνάκη)\nΕπόμενο άρθροΣτα πλαίσια του πραγματικού και του ονείρου (της Λαμπρινής Γλερίδου)


Ανεξήγητα,Μυστηρια,Παραφυσικη....: Η γνωμη σου μετραει.\nΒρηκες καποιο αρθρο στην αρχικη μας σελιδα και θελεις να εκφρασεις την γνωμη σου πανω σε αυτο? Μην δισταζεις, το μονο που χρειαζεται να κανεις ειναι να συμπληρωσεις την σχετικη φορμα σχολιων και η κουβεντα θα ξεκινησει. Αφου το σχολιο σου αναρτηθει με επιτυχια, μετα απο λιγο, θα ειναι ορατο και στην στηλη 'ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΣΧΟΛΙΑ'\nστις 5:11 π.μ. Αναρτήθηκε από Scriptor -Nio21-


Οκτωβριος 2012 | Athan Numerology\nΈνας μήνας που μας καλεί να τακτοποιήσουμε τα ατακτοποίητα και να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα.. ή αλλιώς:\n‘Οι μέλισσες και η κυψέλη’\nΤο τελευταίο διάστημα παρατηρούμε μια ακολουθία αριθμών καρμικού χρέους από μήνα σε μήνα. Ο Αύγουστος και ο Σεπτέμβρης ήταν χαρακτηριστικοί από αυτή την άποψη και ο επόμενος μήνας με αριθμό καρμικού χρέους στη σειρά είναι ο Νοέμβρης.\nΤο καλοκαίρι αυτό ήταν έντονο και άρχισε μια διαδικασία εκκαθάρισης ενεργειών και πραγμάτων μέσα από καταστάσεις που ζήσαμε ή/και ζούμε ακόμη.\nΟ Οκτώβρης θα είναι μια μικρή ανάπαυλα μιας και αριθμολογικά δεν αντιστοιχεί σε αριθμό καρμικού χρέους. Φέρει τη δόνηση του 6 η οποία λειτουργώντας μέσα στη γενικότερη ετήσια δόνηση 5 θα λειτουργήσει περισσότερο ευχάριστα και μας παρέχει ένα μικρό διάλλειμα (μήνας είναι θα περάσει και αυτός πολύ γρήγορα…) ώστε να πάρουμε μια ανάσα και να μπορέσουμε να δούμε και να επεξεργαστούμε φέρνοντας σε ισορροπία όλα αυτά που συνέβησαν το καλοκαίρι που μας πέρασε. Η αναδρομή του Δία είναι επίσης ενδεικτική για το παραπάνω μιας και στην αστρο-αριθμολογία ο Δίας αντιστοιχεί στον αριθμό 3 και η ανάδρομη κίνηση του από το 3ο πεδίο του ζωδιακού (Δίδυμος) θα φέρει αναγέννηση και τακτοποίηση σκέψης.\nΟι αλλαγές συνεχίζουν και μέσα στον Οκτώβρη αλλά το βασικό μοτίβο του μήνα αυτή τη φορά είναι οι αλλαγές αυτές να κάνουν τη ζωή στο υλικό πεδίο πιο άνετη για το πνεύμα και τις ιδέες.\nΟ αριθμός 6 διαιρείται και με το 2 και με το 3 άρα είναι αριθμός που μεταφέρει δονήσεις που σχετίζονται τόσο με δημιουργία και αρμονία όσο και με διάσπαση και εναντίωση. Ο μήνας λοιπόν έχει αυτό το χαρακτηριστικό: την προσπάθεια για να φέρουμε την ισορροπία μέσα από την εναντιοδρόμηση. Η ισορροπία που καλούμαστε να φέρουμε είναι στο υλικό πεδίο γιατί το 6 κινείται πέρα από τη σφαίρα των ιδεών της πρώτης τριάδας και λειτουργεί στην σφαίρα της εκδήλωσης του πνεύματος μέσα από την ύλη.\nΟικονομικά θέματα στο προσκήνιο, προσπάθειες να βρεθούν λύσεις, μέτρα και αντιμέτρα από την κυβέρνηση αλλά και ευκαιρίες να προβληθεί ουσιαστική αντίσταση από την πλευρά μας. Μέσα στη δόνηση του έτους, το 6 του Οκτώβρη μπορεί να λειτουργήσει διαλεκτικά και να φέρει ανθρώπινη ισορροπία και όχι απλά μια κάποια πρόσκαιρη λύση που θα φανεί αναποτελεσματική μετά από κάποιους μήνες..\nΣτα πιο προσωπικά μας θέματα είναι διάστημα που οι σχέσεις κλυδωνίζονται και δημιουργούνται ρήγματα μέσα από τα οποία όμως μπορεί να μπει φως και να φωτίσει αυτά που πρέπει να διορθωθούν. Δεν είναι καθόλου περίεργο λοιπόν αυτόν τον μήνα να υπάρξουν χωρισμοί οι οποίοι όμως δε θα είναι τελεσίδικοι και οριστικοί μιας και η διάσπαση δε δύο μέρη όπως είπαμε γίνεται για να βρεθούν τα λάθη που δημιουργούν την ανισορροπία και να αποκατασταθούν.\nΗ δυσκολία του μήνα είναι στην ουσία η πόλωση και η απουσία της δυνατότητας για ένωση των αντιθέτων σε μια δημιουργική σύνθεση. Υπάρχει πάντα ένα τίμημα που πρέπει να πληρώσουμε αν θέλουμε να αποκτήσουμε κάτι ή να φέρουμε μια αρμονική συνθήκη στη ζωή μας. Θα πρέπει να καταλάβουμε ποιο είναι αυτό ώστε το πνεύμα και η ύλη να μπορέσουν να συνυπάρξουν αρμονικά και δημιουργικά. Αυτό μπορεί να είναι δύσκολο μιας και ο αριθμός 6 ως ζυγός αριθμός δε δίνει τις λύσεις και εδώ ακριβώς έγκειται η δική μας προσωπική προσφορά και προσπάθεια στην δημιουργική σύνθεση των αντιθέτων μέσα από την αποδοχή και τη διεκδίκηση βασικών αξιών κατά τη διάρκεια του μήνα.\nΓια να δείτε πώς σας επηρεάζει προσωπικά η ενέργεια του Οκτώβρη αρκεί να βρείτε τον ακρογωνιαίο λίθο της ημερομηνίας της γέννησής σας. Η ‘πέτρα’ της ημερομηνίας σας βρίσκεται αφού προσθέσετε και ανάγετε το αποτέλεσμα σε μονοψήφιο αριθμό, την ημέρα και το μήνα της γέννησής σας.\nΕπίσης αν τα γενέθλιά σας πέφτουν μ ε τ ά τον Οκτώβρη, τότε διαβάστε τόσο τον αριθμό του θεμέλιου λίθου που έχετε βρει με τον παραπάνω τρόπο όσο και τον αριθμό που προηγείται αυτού.\nΑκρογωνιαίος λίθος 1\nΌλα ξεκινάνε από εσάς αυτόν τον μήνα και το πόσο και σε ποιο βαθμό έχετε αντιληφθεί και κατανοήσει το νόημα των εμπειριών που είχατε τους προηγούμενους μήνες. Ο Οκτώβρης μπορεί και να σας βρει σε μια κατάσταση απομόνωσης ώστε να μπορέσετε να σκεφτείτε περισσότερο, μη διστάσετε να δημιουργήσετε και εσείς οι ίδιοι τις συνθήκες αυτές αλλά προσέξτε να το κάνετε με τρόπο αρμονικό και χωρίς να αποφύγετε τις υποχρεώσεις που έχετε και τις υποσχέσεις που δώσατε. Επιστροφή του παρελθόντος ή επιστροφή στο παρελθόν.\nΑκρογωνιαίος λίθος 2\nΜήνας που θα τακτοποιήσετε τα οικονομικά σας θέματα και οι κινήσεις που στοχεύουν σε εξισορρόπηση αυτού του τομέα θα έχουν την επιτυχία που τους αξίζει. Ο μήνας που πέρασε σας έκανε να σκεφτείτε πολύ και σε βάθος. Ο Οκτώβρης σας παρέχει ευκαιρίες να πείσετε αυτούς που θέλετε να πείσετε και να κινήσετε διαδικασίες που ωφελούν εσάς αλλά και το σύνολο μέσα στο οποίο βρίσκεστε. Όχι κατάχρηση εξουσίας και δύναμης αυτόν τον μήνα, μια τέτοια τακτική θα σας γυρίζει μπούμερανγκ στα σίγουρα.\nΑκρογωνιαίος λίθος 3\nΊσως σας κουράσουν οι επαφές αυτόν τον μήνα και θελήσετε να μείνετε λίγο περισσότερο μόνοι. Οι ανάγκες σας και οι προτεραιότητες που βάζετε αυτόν τον μήνα ως προς την επικοινωνία και τις συναναστροφές είναι κάθε έξοδος από το κουκούλι σας και κάθε μήνυμα που ανταλλάσσετε να έχει πρακτική χρησιμότητα και να οδηγεί σε επίτευξη αποτελέσματος και όχι να αναλώνεστε πλέον σε κουβεντούλες, εξόδους και μπλα μπλα. Μήνας με στόχους λοιπόν για εσάς οι οποίοι δεν είναι μόνο οι αυριανοί και οι μεσοπρόθεσμοι αλλά στόχοι που έχουν να κάνουν με το μέλλον σας σε δέκα χρόνια από τώρα ίσως. Εμπιστευτείτε τους ξένους που σας προσεγγίζουν.\nΑκρογωνιαίος λίθος 4\nΜήνας με πολλές ευκαιρίες για εσάς ώστε να αναδημιουργήσετε την καριέρα σας ή να την αναζωογονήσετε ή και να την αλλάξετε εντελώς! Κεφάλαια έκλεισαν στην προσωπική σας ζωή τον προηγούμενο μήνα και τώρα μπορείτε να αρχίσετε έναν νέο κύκλο, εκτός αν τα γενέθλιά σας ακολουθούν οπότε θα χρειαστείτε ακόμη λίγο χρόνο.. Κάποια σημαντική γνωριμία όμως μέσα στον Οκτώβρη (που μπορεί και να μην έχει σχέση με προσωπικά σας θέματα) θα φανεί πολύ χρήσιμη για νέα ξεκινήματα και επενδύσεις στην πορεία μέχρι το τέλος της χρονιάς. Η κούραση και τα ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα του προηγούμενου μήνα έρχονται να αντικατασταθούν από δυναμική ενέργεια οραματισμού και σωματικής εγρήγορσης.\nΑκρογωνιαίος λίθος 5\nΜήνας λίγο διαφορετικός από τον προηγούμενο μιας και ενώ τον Σεπτέμβρη είδατε ότι όλα πρέπει να περάσουν από το χέρι σας τώρα θα δείτε ότι οι άλλοι γύρω σας υπάρχουν εκεί για να σας βοηθήσουν αρκεί βέβαια να τους το επιτρέψετε. Αφήστε χώρο στους άλλους και μην παγιώνεστε σε θέσεις που ναι μεν μπορεί να έχουν μια γενικότερη αντικειμενική αξία και να φαίνονται σωστές και λογικές αλλά στην ουσιαστική πρακτική καθημερινότητα απλά περνάνε το μήνυμα στους άλλους ότι δεν τους χρειάζεστε. Όχι πολύ ψηλά τη μύτη αυτόν τον μήνα λοιπόν περισσότερο στις διαπροσωπικές σας σχέσεις. Επαγγελματικά είναι μήνας που θα γίνουν διαχωρισμοί του παλιού από το καινούργιο και νέες συνεργασίες με φρέσκια δυναμική θα προβάλλουν.\nΑκρογωνιαίος λίθος 6\nΑφού καταλάβατε τη δύναμη που έχει η σκέψη και η συναισθηματική φόρτιση τον προηγούμενο μήνα μπορείτε τον Οκτώβρη να εφαρμόσετε πρακτικά και δημιουργικά αυτή την κατανόηση ανοίγοντας ένα παράθυρο από το οποίο μπορούν να ξεπηδήσουν πολύ ευχάριστα πράγματα. Ο μήνας δίνει έμφαση στην επικοινωνία με όλους τους τρόπους και σε όλα τα επίπεδα καθώς επίσης και στις ανάγκες του σώματος. Τροφή ή ένδυση έρχονται στο προσκήνιο, ο μήνας της δίαιτας ή της παρακολούθησης μαθημάτων χορού.. Μην ξεχνάτε την ουσία του μήνα που εφαρμόζει πολύ περισσότερο σε εσάς: οι αλλαγές έρχονται να κάνουν τη ζωή στο υλικό πεδίο πιο άνετη για το πνεύμα και τις ιδέες. Το σώμα σας είναι το μέσον για να εκφραστεί το πνεύμα σας και τα αντικείμενα είναι εδώ για να σας κάνουν τη ζωή ευκολότερη, όχι πιο δύσκολη.. Επίσης χτίστε για το μέλλον και μη σκορπάτε την ενέργειά σας.\nΑκρογωνιαίος λίθος 7\nΜήνας που μπορείτε να χτίσετε μια βασική σταθερή εικόνα που εμπεριέχει πολλές λεπτομέρειες για το μέλλον σας. Επαγγελματική κούραση και περιορισμοί, λεπτομέρειες στην εργασία σας που θα πρέπει να προσέξετε περισσότερο αυτόν τον μήνα και λιγότερος χρόνος για εσάς και την προσωπική σας ανάπτυξη. Μην ξεχνάτε όμως ότι τα πράγματα είναι ένα και όσο εφαρμόζετε την ενέργειά σας πάνω στην εργασία και τις λεπτομέρειες τόσο εξελίσσονται και δικά σας κομμάτια. Δεν είναι χαμένος χρόνος, το αντίθετο. Φροντίστε να ξεκουράζεστε αρκετά κατά τη διάρκεια του μήνα και να φροντίσετε θέματα υγείας, αν αυτά υπάρχουν. Δώστε χρόνο και στα θέματα σπιτιού και οικογενείας.\nΑκρογωνιαίος λίθος 8\nΑπό όλη την εννεάδα των αριθμών εσείς είστε οι τυχεροί! Βιώνετε έναν μήνα καρμικού χρέους σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που είναι karma free αυτόν τον μήνα. Τα καλά νέα είναι ότι αν ήσασταν καλά παιδιά τότε τον Σεπτέμβρη καταφέρατε να θέσετε τις βάσεις για κάτι καλό και σταθερό. Τα κακά νέα είναι ότι αυτό το μήνα θα δυσκολευτείτε πολύ να προσέξετε τις λεπτομέρειες και να θυμηθείτε ότι πρέπει το ‘αμπέλι’ που δημιουργήσατε να μην παραμείνει ‘ξέφραγο’. Μήνας που κατά σατανική σύμπτωση θα υπάρξουν ευκαιρίες να απολαύσετε πράγματα και καθημερινές ηδονές που όμως θα πρέπει να φιλτράρετε και να μετριάσετε αν θέλετε η αρχές του Νοέμβρη να σας βρει με αυτά που ήδη έχετε να αναπτύσσονται και όχι ξεσκέπαστους και κρυωμένους πάνω στο καινούργιο νερόστρωμα που αγοράσατε..\nΑκρογωνιαίος λίθος 9\nΠολλά να κάνετε, λίγος ο χρόνος. Δε σας αγχώνει βέβαια εσάς αυτό μιας και είστε από τη φύση σας άνθρωποι πολυπράγμονες. Η έμφαση θα πρέπει να δοθεί αυτόν τον μήνα περισσότερο στη σωστή διαχείριση των οικονομικών σας, όχι σπατάλες απλά επειδή ‘το αξίζετε’ (αυτό είναι για τη διαφήμιση της L’Oreal..) και ακόμη περισσότερο στη σωστή διαχείριση της σχέσης σας με το έτερον ήμισυ και με τους στενούς συγγενείς και φίλους. Δεν αποκλείονται εντασούλες σε αυτό το πεδίο ή ακόμη και παρανοήσεις που οδηγούν σε χωρισμούς αλλά αν διαβάσατε την εισαγωγή του κειμένου θα ξέρετε ήδη ότι όλα αυτά γίνονται απλά για να διορθωθεί κάποια πτυχή αυτών των σχέσεων που ακόμη δεν έχει έρθει στο φως. Περιορίστε το κουτσομπολιό και τα σχόλια χωρίς σκέψη.. δε θα σας βγουν σε καλό.\n← Σεμιναριο Εσωτερικης Αριθμολογιας\nΝοεμβρης 2012 →\nRT @Teodrose_Fikre: I just published "Doctors Have a Long and Checkered History of Siding with Big Pharma and Biotech Corporations at the C… 45 minutes ago


Ολυμπιάδα-Προοδευτική 1-2: «Διπλό» σωτηρίας για την «Προ» - Ilia.news\nΣπουδαία νίκη, μια νίκη σε εξάποντο που φέρνει την Προοδευτική πολύ κοντά στην παραμονή. Επικράτησε με 2-1 μέσα στο Λαντζόι της Ολυμπιάδας με ανατροπή. Σε δέκα παιχνίδια, μετράει 18 βαθμούς, φέρνοντας σε πολύ δεινή θέση την Ολυμπιάδα, η οποία μέτρησε σήμερα την πέμπτη διαδοχική της ήττα.\nΗ Ολυμπιάδα, προηγήθηκε με κεφαλιά του Τσίμπρη στο 25’, αλλά στο 36’ ο Γιώργος Ορλώφ (φώτο) έφερε το ματς στα ίσα, σημειώνοντας ίσως το γκολ της αγωνιστικής, με καρφωτή κεφαλιά στο παραθυράκι. Η Προοδευτική έφτασε στη νίκη, καθώς στο 75΄ο Ζήσης Βαλογιάννης, έδωσε προβάδισμα στην ομάδα του Πέτρου Χρηστίδη. Η Ολυμπιάδα προσπάθησε μέχρι το φινάλε, αλλά ούτε ο Στροφύλλας, ούτε ο Κωνσταντόπουλος τα κατάφεραν σε καλές ευκαιρίες που είχαν.\nΟλυμπιάδα: Μπουμπουνάς, Μπίρμπας, Ι. Φωτακόπουλος, Αγγελόπουλος (15΄ λ.τρ. Ν. Ροδόπουλος), Ι. Φωτακόπουλος, Χρυσαειδής (80΄ Γ. Ροδόπουλος), Διαμαντάκος (55΄ Κουσκουλιάνος), Καλαντζής, Κωνσταντόπουλος, Τσίμπρης, Στροφύλλας\nΠροοδευτική: Κυριακόπουλος, Πατσούρας, Κατσιμιτσίρης (80΄ Κρίγκος), Ορλόφ, Μπιτούνης, Παναγιωτόπουλος, Λιακόπουλος, Παντελής, Σωτηρόπουλος (88΄ Κατσιμπερνάκης), Ζ. Βαλογιάννης, Νικολετάκης (90’ Αντωνόπουλος).\nΑΣΣ Αμαλιάδας: Κόντρα στον Παναχαϊκό αύριο στις 8:30μ.μ.


Ιερός χώρος και χρόνος (Παύλος Ευδοκίμωφ) | Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ\nΟ ιερός χρόνος\nΑντίθετα με την κοινή αντίληψη, ο χώρος κι ο χρόνος δεν είναι καθαρές μορφές. Ο χώρος δεν είναι απλά ένα είδος σάκου, όπου είναι ριγμένα τα άτομα. Δεν είναι ούτε και το a priori του υπερβατισμού, ένα υποκειμενικό δίκτυ που θα έριχνε το πνεύμα μας πάνω στα πράγματα για να τα γνωρίσει. Ο χώρος και ο χρόνος υπάρχουν αντικειμενικά, είναι το μέτρο της υπάρξεως, μία απ’ τις διαστάσεις της. Ο ρόλος των είναι να κατατάσσουν, αλλά και να χαρακτηρίζουν ποιοτικά τα πράγματα, που δεν υπάρχουν παρά μες στις μορφές αυτές, τις αναπόσπαστες από κάθε δημιούργημα. Αποκαλύπτουν την κατάσταση της υγείας των πραγμάτων, την οντολογική κράση των. Όταν ο άγγελος της Αποκαλύψεως αγγέλει το τέλος του άρρωστου χρόνου, αγγέλει το τέλος του μαθηματικού χρόνου, που έχει αποσυντεθή σε χωριστές στιγμές, το τέλος της ασυντέλεστης χρονικής διάρκειας και το πέρασμα προς την τελειωμένη διάρκεια, προς το ποιοτικό πλήρωμα του χρόνου, μες στο οποίο ο χρόνος συντελείται. Η βιβλική αντίληψη έχει κατανοηθή θαυμάσια από τον Ιερό Αυγουστίνο, που υποστηρίζει ότι ο κόσμος και ο χρόνος δημιουργήθηκαν μαζί: «ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε μέσα στον χρόνο, αλλά μαζί με τον χρόνο». Τούτο θέλει να ειπή ότι η αρχή του χρόνου είναι καλή αυτή καθ’ εαυτή, ότι η ζωή στον Παράδεισο και στην Βασιλεία του Θεού υπάρχει μες τον ιδικό της χρόνο, δηλαδή με την ιδική της τάξη διαδοχής των γεγονότων. Η αιωνιότητα των πλασμάτων δεν είναι απουσία του χρόνου και ιδίως δεν είναι ο χρόνος μας, κολοβωμένος από το τέλος του, αλλά η θετική μορφή του χρόνου. Είναι ο χρόνος μες τον οποίο το παρελθόν διατηρείται ακέραιο και το παρόν είναι ανοικτό στο άπειρο των αιώνων. Είναι το «μνημόσυνο της Βασιλείας», το να βρισκόμαστε μνημονευμένοι σ’ αυτήν και να είμαστε ολοκληρωτικά παρόντες στο βλέμμα του Αιωνίου. Πρέπει λοιπόν να ξεχωρίζωμε ανάμεσα στον βέβηλο, εφθαρμένο και αρνητικό χρόνο της πτώσεως και στον ιερό, εξαγορασμένο και προσανατολισμένο χρόνο της σωτηρίας.\nΌτι είναι ο χρόνος ως προς τη διάρκεια, είναι ο χώρος ως προς την έκταση. Ο βέβηλος χώρος υπόκειται στον νόμο της εξωτερικότητας, της εξωτερικής διατάξεως των όντων, αλλά το συνυποστατικό «Εν» εν Χριστώ καταργεί τη θέση του ενός πλάι στο άλλο και πραγματώνει κάτι περισσότερο από την ενότητα της απλής συνυπάρξεως.\nΟ Χριστός λέγοντας στη Σαμαρείτιδα «Έρχεται ώρα ότε ούτε εν τω όρει τούτω ούτε εν Ιεροσολύμοις προσκυνήσετε τω Πατρί» (Ιω. Δ’ 21), εκφράζεται για τον εαυτό του, ως ιερό τόπο, που είναι πανταχού παρών και που αναιρεί την αποκλειστικότητα κάθε εμπειρικού τόπου. Έκτοτε, κάθε επίσκεψη σε ένα ναό είναι ήδη μια προσκύνηση στον ιερό τόπο. Τούτο εξηγεί την πολλότητα των τόπων, που καθένας των έχει την έννοια του κέντρου, ακριβώς επειδή δεν είναι κέντρα γεωγραφικά, αλλά κοσμικά, τοποθετημένα όχι στην οριζόντια, αλλά στην κατακόρυφη διάσταση, που ενώνει κάθε σημείο με το επέκεινα. Έτσι, η ευλογία του ελαίου, του άρτου, του οίνου και του σίτου, ξεκινώντας από κάθε ναό, αγιάζει τα στοιχεία αυτά σε όλη την επιφάνεια της γης, όπως κι η ευλογία των τεσσάρων σημείων του κόσμου κατά την εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.\nΟι τόποι αυτοί είναι τα σημεία στα οποία διασταυρώνονται όλα τα επίπεδα: καταχθόνια, γη και ουρανός. Εικόνα των είναι το όρος το Άγιον, το δένδρο του κόσμου, ο κεντρικός στύλος ή η Κλίμαξ, όπως και το όρος Θαβώρ (που φανερά προέρχεται από το tabbur = ομφαλός) και το όρος Γαριζίμ (που λέγονταν «ομφαλός της γης», tabbur erez, Κρ. Η’ 37). Για τούτο και, κατά την ραββινική παράδοση, η γη του Ισραήλ δεν καταποντίστηκε από τον κατακλυσμό. Κατά μία Χριστιανική παράδοση, ο Γολγοθάς είναι το κέντρο του κόσμου. Εδώ πλάσθηκε ο Αδάμ, εδώ υψώθηκε ο Σταυρός και στους πρόποδες του βρίσκονταν ο τάφος του Αδάμ, συνηθισμένο αγιογραφικό θέμα. Επίσης, η ρίζα του δένδρου του κόσμου κατεβαίνει ως την κόλαση, η κορυφή του εγγίζει τον ουρανό και τα κλαδιά του συμβολίζουν τα διάφορα επίπεδα του ουρανού. […]\nΌπως ο ιερός χρόνος ανταποκρίνεται στη βαθιά νοσταλγία της αιωνιότητας, έτσι ο ιερός χώρος ανταποκρίνεται στην δίψα του χαμένου Παράδεισου. Σ’ αυτές τις υπερβάσεις του εμπειρικού, που ενεργεί το ιερό, ο άνθρωπος ξαναβρίσκει μερικά τον πρώτο του κλήρο και κατευθύνεται προς την πλήρωσή του.\nΗ δόμηση του ιερού: Ο Ναός\nΑ’. Ένας θεατής παρατηρώντας ένα ναό, μπορεί να εξετάσει διαδοχικά τα διάφορα μέλη του, να καθορίση την αρχιτεκτονική του, να εκτιμήση την αισθητική έκφρασή του. Ο ναός, ωστόσο, θα παραμένη πάντα ένα κλειστό βιβλίο. Για να αρχίση κάθε πέτρα, κάθε κομμάτι του να λαλή και για να γίνει ολόκληρος ένα άσμα, μία λειτουργία, πρέπει να συλληφθεί το μεγαλειώδες σύνολο της ιδέας του ναού. Εκείνο που τον ξεχωρίζει από το περιβάλλον είναι το ότι πριν απ’ όλα είναι χώρος οργανωμένος. Η τελετή των εγκαινίων ομιλεί πολύ εύγλωττα γι’ αυτό. Αποτέμνει μια επιφάνεια, τη χωρίζει από το βέβηλο διάστημα, την αγγίζει και ζητεί με την «επίκληση» την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, που θα μεταμορφώσει τον οποιοδήποτε χώρο σ’ έναν εντελώς καθορισμένο χώρο θεοφάνειας, σε όρος άγιον, σε κέντρο του κόσμου, σε κλίμακα του Ιακώβ. […] όλος ο ναός γίνεται η πλαστική εικόνα του θείου ουρανού πάνω στη γη.\nΤο θυσιαστήριο, altar (από το alta-ara) σημαίνει τόπο υψηλό. Εδώ είναι το άγιον όρος της Σιών με το κοσμικό κέντρο του, την αγία τράπεζα, που με μία μυστική μεταφορά παριστάνει τον Σωτήρα τον ίδιο. Ο άγιος Διονύσιος, μιλώντας για το τελετουργικό των εγκαινίων παρατηρεί: «Πάνω στον ίδιο τον Ιησού, καθώς πάνω σε βωμό… τελειώνεται η καθιέρωση του ναού». Κατά την χειροτονία πρεσβύτερου, την στιγμή της επιθέσεως των χειρών ο χειροτονούμενος έχει το μέτωπο στηριγμένο στην τράπεζα του θυσιαστηρίου που συμβολίζει το Χριστό. Το αρτοφόριο που περιέχει την σάρκα και το αίμα του Χριστού θα τοποθετηθή πάνω στην τράπεζα, μεταμορφώνοντάς την στον τάφο που σύντριψε η δύναμη της Αναστάσεως. Κανείς δεν μπορή να την εγγίση εκτός απ’ το ιερατείο και ο ιερεύς, μπαίνοντας στο Άγιο βήμα, προσπίπτει εμπρός σ’ αυτήν την ζωντανή παράσταση του Χριστού. Αλλά και η ίδια η ύλη της τράπεζας, όπου στηρίζεται το αρτοφόριο, έχει μεταμορφωθή με την ένθεση αγίων Λειψάνων ή άφθαρτων οστών μαρτύρων. Είναι μία πιστή αναφορά στην Αποκάλυψη (στ’ 9): Ο άγγελος βλέπει «υποκάτω του θυσιαστηρίου τας ψυχάς των εσφαγμένων διά τον λόγον του Θεού, και διά την μαρτυρίαν ην είχον». Ο Νικόλαος Καβάσιλας προχωρεί περισσότερο, βεβαιώνοντας ότι το πραγματικό θυσιαστήριο είναι τα οστά τα ίδια. Τα λείψανα αυτά και επομένως και η τράπεζα είναι από τώρα το «σώμα πνευματικόν» του μέλλοντος Πάσχα. Βλέπομε ότι το λειτουργικό κέντρο οικοδομείται με την ύλη της Βασιλείας του Θεού και ο ιερός χώρος οργανώνεται γύρω από το τμήμα του επέκεινα.\nΒ. Αρχιτεκτονικά ένα επίμηκες ορθογώνιο λέγεται «νους». Μπορούμε να πούμε και ότι ολόκληρος ένας ναός είναι ακριβώς ένα πλοίο στραμμένο και κατευθυνόμενο προς την Ανατολή. Η Διδαχή των Δώδεκα Αποστόλων, παραθέτοντας χωρία από τον Ψαλμό ξζ’ (στ. 34: «τω Θεώ τω επιβεβηκότι επί τον ουρανόν του ουρανού κατά ανατολάς») δείχνει ότι σε αυτά έχει την προέλευση της η προσευχή που γίνεται κατά την Ανατολή και με την προσδοκία της επιστροφής του Χριστού. Τούτο εξηγεί γιατί κάθε προσευχή όταν είναι ορθά προσανατολισμένη, είναι αναμονή και στην έσχατη πρόθεσή της πάντοτε εσχατολογική.\nΟ Franz von Dölger δείχνει καθαρά στις βασιλικές με τρεις αψίδες την μορφή του Σταυρού, ερμηνεύοντάς την ως σύμβολο του φωτός και της ζωής («ΖΩΗ» και «ΦΩΣ»), που διασταυρώνονται στο κεντρικό γράμμα των δύο τούτων λέξεων, το ωμέγα, εσχατολογικό γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Τούτο τονίζει ακόμη περισσότερο την αρχιτεκτονική σημασία του ναού: ένα πλοίο που πλέει μέσα στην εσχατολογική διάσταση, αρμενίζοντας κατά την ανατολή.\nΓ. Η υπέρτατη τάξη του τόπου δεν επιτρέπη να μπαίνη κανείς σ’ αυτόν αμέσως, εισάγοντας το βέβηλο στοιχείο. Όπως με τόση δύναμη τονίζει το λειτουργικό μέλος που ονομάζεται «Χερουβικόν», στο κατώφλι του ναού «πάσαν την βιωτικήν απωθώμεθα μέριμναν». Η πρόσβαση στον ναό είναι μια βαθμιαία μύηση με οδηγό την τοπογραφική διάταξη του χώρου. Άλλοτε ο ναός ήταν περιτριγυρισμένος μ’ έναν κυκλικό τοίχο, στον οποίο ξαναβρίσκομε το σύμβολο της αιωνιότητας και της προστασίας, σημείο και της οροθεσίας των χώρων. Στα μοναστήρια βλέπομε συχνά πλάι στους ναούς ένα κοιμητήριο κι έναν ξενώνα, που έτσι δείχνουν την ενότητα νεκρών και ζώντων, συγκεντρωμένων στον ίδιο ιερό χώρο. Μπαίνοντας από τον πυλώνα, βρισκόμαστε ήδη και διά μιας στο απόλυτο Άλλο. Διασχίζομε κατόπιν το αίθριον, την αυλή, και ανεβαίνομε τις βαθμίδες του προπύλου, πράγμα που μας παρέχει την ανοδική κίνηση: ανεβαίνομε το όρος το άγιον. Περνούμε ύστερα στον εξωνάρθηκα και κατόπιν στον εσωνάρθηκα – τόπο, όπου άλλοτε έστεκαν οι μετανοούντες. Τόπο των νεκρώσιμων τελετών και ακόμη «τράπεζα» για τους μοναχούς. Μόνον έτσι προετοιμασμένοι, μ’ αυτήν την μύηση την μετρημένη και θαυμάσια λεπτή, εισερχόμαστε μέσα στον κυρίως ναό. Εδώ η προοπτική που ανοίγεται από τα συστατικά του μέρη, επαναλαμβάνει και ολοκληρώνει την άνοδο, σαν δρόμος που οδηγεί στην κορυφή του όρους του Αγίου.\nΔ’. Ανατολικά βρίσκεται μια υπερυψωμένη εξέδρα, ο σολέας, που το κεντρικό μέρος του λέγεται «άμβων» (από το αναβαίνω). Είναι το βήμα, ο τόπος της κοινωνίας των πιστών. «Ξενίας δεσποτικής και αθανάτου τραπέζης εν υπερώω τόπω ταις υψηλές φρεσί δεύτε απολαύσωμεν», ψάλλει η Εκκλησία.\nΗ βασιλική πύλη οδηγεί κατευθείαν στην αγία τράπεζα. Όλο αυτό το μέρος λέγεται «άγιον βήμα», το Όρος το άγιον στην κυριολεξία. Ο σταυρός πίσω από την τράπεζα του θυσιαστηρίου, σημαίνει την κλίμακα του Ιακώβ που χρησιμοποιεί ο Θεός, για να κατεβαίνη στη γη. Το σταυρικό σχήμα της είναι το σχήμα που εγγράφεται ανάμεσα στην Αγία Τριάδα, το στραμμένο προς τον κόσμο πρόσωπο του Θεού, η έκφραση της άρρητης αγάπης του. Ανάμεσα στον σταυρό τούτο και στην τράπεζα βρίσκεται η επτάφωτος λυχνία, που το φως της συμβολίζει τη δύναμη των δώρων του Αγίου Πνεύματος, που σφραγίζει τον άνθρωπο και τη χάρη της Πεντηκοστής που αγιάζει το σύμπαν.\nΕ’. Ο οργανωμένος χώρος του ναού περιβάλλεται από τον βέβηλο χώρο. Για τούτο ο ναός στην ολότητά του ορθώνεται ως η σθεναρότερη άρνηση προς το θηρίο της Αποκαλύψεως και ως το ισχυρότερο κάλεσμα προς τον κόσμο που μέλλη να γίνει ναός, όπου «πάσα πνοή» μπαίνει και σχηματίζει το «σαμπόρ», το Σώμα Χριστού. Ο Σταυρός που στεφανώνει τον τρούλλο και ο τρούλλος ο ίδιος κυριαρχούν στο χώρο.\nΟ τρούλλος με τις γραμμές του αποδίδει την κατιούσα κίνηση της θείας αγάπης, ενώ η σφαιρικότητα του σμίγει όλους τους ανθρώπους σε ‘ένωση, σε σύναξη ευχαριστιακή. Κάτω από τον τρούλλο αισθανόμαστε προστατευμένοι, σωσμένοι από την αγωνία του διεστραμμένου απείρου. Όμοια ο σταυρός, αν εκταθούν στο άπειρο οι βραχίονες της γεωμετρικής μορφής του, αγκαλιάζει το σύνολο του οργανωμένου χώρου, του ενεργού απείρου. Οι τρούλλοι των ορθόδοξων εκκλησιών υποβάλλουν την εικόνα της φλογερής προσευχής, με την οποία ο παρών κόσμος μετέχει στο επέκεινα. Είναι γλώσσες πυρός κι ένας ναός με πολλούς τρούλλους μοιάζει σαν κηροστάτης πυρπολημένος από φλόγες. Η λάμψη αυτής της φλόγας περνά μέσα στον τρούλλο, φωτίζοντας τους όλους σαν ουρανός που κατέβηκε στην γη με κεντρική εικόνα τον Παντοκράτορα, που το χέρι του κρατά την μοίρα όλων και καθενός.\nΟι επιμήκεις και λυγερές μορφές των εικόνων και των τοιχογραφιών δείχνουν την προς τα επάνω ορμή. Ό,τι είναι ατομικό βρίσκει την ανάπτυξή του, ενώ ταυτόχρονα, δέχεται την διάταξή του από την κοινωνία και την καθολικότητα. Τα πάντα είναι ενωμένα σε έναν «κόσμο» λειτουργικό, μες στον οποίο «πάσα πνοή» αινεί τον Κύριο. Αυτή η «υπερβιολογική» χαρά και η ειρήνη κηρύσσει και λαλεί πολυδύναμα για την αιώνια ζωή, που αρχίζει από εδώ κάτω.\nΗ ιερή τέχνη των ορθοδόξων ναών συμβάλλει στην ολοκλήρωση του παντός μες στο λειτουργικό μυστήριο, έτσι που, όταν δεν τελείται λειτουργία, τα πάντα μέσα στον ναό είναι προσμονή των αγίων μυστηρίων. Αλλά και η προσμονή αυτή είναι ήδη ιερή, αφού είναι ολάκερη γεμάτη Παρουσία. Αυτού έγκειται η διακονία της εικόνας.\nΟ λειτουργικός χρόνος και ο ιερός χώρος ενωμένοι ρυθμίζουν την δράση, την λειτουργική λατρεία, κατά την οποία η Βασιλεία του Θεού έρχεται να εγκαθιδρυθεί ως εγκαινιασμένη Παρουσία.\n(Από το βιβλίο «Η Ορθοδοξία», εκδ. Βασ, Ρηγόπουλου, Μετάφραση Αγαμέμνων Μουρτζόπουλος. Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Πειραϊκή Εκκλησία», Τεύχος 278, Φεβρουάριος 2016, σελ. 20-22)\nΔημοσιεύτηκε στην κατηγορία ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ Tags: Περιοδικό "Πειραϊκή Εκκλησία", χρόνος, ναός, Παύλος Ευδοκίμωφ, χώρος\n« Aγγίζοντας έναν “έξυπνο” κόσμο… (Γιώργος Ρακκάς, πολιτικός επιστήμονας και διδάκτορας κοινωνιολογίας)\nΠλεονεξία, η ρίζα όλων των κακών (Επίσκ. Ειρηναίος, Αικατερίνμπουργκ και Ιρμπίτσκ) »