Ο ρόλος του καλλιτέχνη και η θέση του στην κοινωνία - Art22\nΣύντομη αναφορά στην ιστορία της Τέχνης. Ο ρόλος και η θέση του καλλιτέχνη στα χρόνια που ακολουθούν.\nΟι πρωτόγονοι καλλιτέχνες εργάζονταν για τους ανθρώπους της δικής τους φυλής, που ήξεραν ακριβώς τι σημαίνει κάθε μορφή ή κάθε χρώμα. Το κοινό δεν περίμενε από αυτούς να καινοτομήσουν, αλλά να χρησιμοποιήσουν την τέχνη και τη γνώση τους για να εκτελέσουν το έργο. Τα υπερφυσικά είδωλα που έφτιαχναν είχαν σχέση με τη μαγεία και τη θρησκεία ενώ ταυτόχρονα ήταν και η πρώτη μορφή γραφής.\nΟι Αιγύπτιοι καλλιτέχνες μιλούσαν για το γλύπτη ως «εκείνον που σε κρατάει στη ζωή». Δεν έφτιαχναν έργα για να προσφέρουν απόλαυση, αλλά για να «διατηρούν τη ζωή». Αν διατηρούσαν το ομοίωμα του βασιλιά, αυτός θα εξακολουθούσε να υπάρχει για πάντα. Αρχικά, αυτό αποτελούσε προνόμιο των βασιλιάδων, αργότερα, όμως, ο κάθε άνθρωπος φρόντιζε για τη μεταθανάτια ζωή του, παραγγέλνοντας έναν ακριβό τάφο που θα στέγαζε μια μούμια και το ομοίωμά του. Όσο για τις ζωγραφιές και τα γλυπτά των αιγυπτιακών τάφων, ήταν οι σύντροφοι της ψυχής στον «άλλο κόσμο».\nΟ Αίας και ο Αχιλλέας παίζουν ζάρια σε μελανόμορφο αμφορέα, Μουσείο Βατικανού\nΌταν οι Έλληνες καλλιτέχνες άρχισαν να φτιάχνουν πέτρινα αγάλματα, ξεκίνησαν από κει που είχαν σταματήσει οι Αιγύπτιοι και οι Ασσύριοι. Οι Αιγύπτιοι είχαν βασίσει την τέχνη τους στη γνώση. Οι Έλληνες άρχισαν αντί γι’ αυτό να χρησιμοποιούν τα μάτια τους. Ακολούθησαν οι ζωγράφοι. Πολλοί από αυτούς, μάλιστα, ήταν ακόμη πιο διάσημοι στην εποχή τους από τους γλύπτες και αυτό φαίνεται από τις παραστάσεις στα αγγεία των οποίων η ζωγραφική εξελίχθηκε σε σημαντική βιοτεχνία στην Αθήνα, και οι ταπεινοί εργάτες που δούλευαν στα εργαστήρια ήταν εξίσου πρόθυμοι με τους υπόλοιπους καλλιτέχνες να εφαρμόσουν τις πιο πρόσφατες ανακαλύψεις στα έργα τους.\nΗ ελληνική τέχνη έφτασε στο ύψιστο σημείο της εξέλιξής της όταν η αθηναϊκή δημοκρατία βρισκόταν στην ακμή της. Ο Περικλής φερόταν στους καλλιτέχνες σαν να ήταν ίσοι του. Προς το τέλος του πέμπτου αιώνα, οι καλλιτέχνες είχαν απόλυτη συναίσθηση της δύναμης και της μαστοριάς τους. Παρόλο που θεωρούνταν ακόμη βιοτέχνες, και παρά το γεγονός ότι τους καταφρονούσε ίσως η «υψηλή κοινωνία», ένα μεγάλο μέρος του κοινού άρχισε να ενδιαφέρεται για τη δουλειά τους και όχι μόνο εξαιτίας του θρησκευτικού και πολιτικού της ρόλου: οι άνθρωποι έκαναν σύγκριση ανάμεσα στις αρετές των «σχολών», δηλαδή στη μέθοδο, στο ύφος και στην παράδοση που διαφοροποιούσαν τους καλλιτέχνες των διαφόρων πόλεων.\nΣτη Ρώμη, οι περισσότεροι καλλιτέχνες ήταν Έλληνες και οι περισσότεροι Ρωμαίοι συλλέκτες αγόραζαν είτε έργα τους είτε αντίγραφά τους. Όταν η Ρώμη έγινε κοσμοκράτειρα, οι καλλιτέχνες βρέθηκαν αντιμέτωποι με νέες απαιτήσεις και το σημαντικότερο επίτευγμα των Ρωμαίων καλλιτεχνών ήταν τα δημόσια έργα. Η προτομή είχε ιερή σημασία και οι Ρωμαίοι άφηναν τους καλλιτέχνες να παριστάνουν τα πρόσωπα φυσικά και ακαλλώπιστα, κάτι που δεν είχαν κάνει ποτέ οι Έλληνες. Επίσης, έβαζαν τους καλλιτέχνες να διαλαλούν τις νίκες τους και να εξιστορούν τις εκστρατείες τους.\nΗ θρησκεία των Εβραίων έβαλε τους καλλιτέχνες της να απεικονίζουν τα διάφορα ιερά επεισόδια για τη διδασκαλία των πιστών. Όταν ζητήθηκε για πρώτη φορά από τους χριστιανούς καλλιτέχνες να παραστήσουν τον Σωτήρα και τους Αποστόλους του, βρήκαν βοήθεια στην παράδοση της ελληνικής τέχνης. Οι καλλιτέχνες που πρώτοι ζωγράφισαν εικόνες για χριστιανικούς τόπους ταφής – τις ρωμαϊκές κατακόμβες – γνώριζαν τις μεθόδους της ελληνιστικής ζωγραφικής της Πομπηίας και κύριος σκοπός τους ήταν μέσω της εικόνας να θυμίζουν στον πιστό το έλεος και τη δύναμη του Θεού χωρίς να ενδιαφέρονται για την ομορφιά της.\nΤο θέμα του ρόλου της τέχνης στην Εκκλησία είχε τεράστια σημασία για ολόκληρη της ιστορία της Ευρώπης. Στάθηκε ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους το ανατολικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που ήταν ελληνόφωνο και που πρωτεύουσά του είχε το Βυζάντιο, αρνήθηκε να αναγνωρίσει το πρωτείο του Πάπα. Η επιμονή των Βυζαντινών στην τήρηση της παράδοσης ανάγκαζε τους καλλιτέχνες που ζωγράφιζαν εικονίσματα να συμμορφώνονται απόλυτα στα παλαιά πρότυπα, διασώζοντας με αυτό τον τρόπο τις ιδέες και τα επιτεύγματα της ελληνικής τέχνης. Έτσι, η βυζαντινή τέχνη παρέμεινε πιο κοντά στη φύση απ’ ότι η τέχνη της Δύσης σε μεταγενέστερες περιόδους.\nΣτο Μεσαίωνα, ο καλλιτέχνης έμαθε να εκφράζει στα έργα του ό,τι ένιωθε, με σκοπό να μεταδώσει στους ομόδοξούς του το περιεχόμενο και το μήνυμα του Ευαγγελίου και, ταυτόχρονα, έχτισε εκκλησίες και πύργους λογοδοτώντας στους βαρόνους και στους φεουδάρχες στους οποίους ανήκαν. Στο δωδέκατο αιώνα, ο καλλιτέχνης βλέπουμε να καθοδηγείται κυρίως από τους θεολόγους. Σ’ αυτόν τον αιώνα των Σταυροφοριών, υπήρξε μεγάλη επαφή με τη βυζαντινή τέχνη, και πολλοί καλλιτέχνες προσπάθησαν να μιμηθούν και να συναγωνιστούν τα μεγαλόπρεπα εικονίσματα της Ανατολικής Εκκλησίας. Όταν παραιτήθηκαν από τη φιλοδοξία να παραστήσουν τα πράγματα όπως τα βλέπουμε, οι δυνατότητες που τους προσφέρθηκαν ήταν τεράστιες- μέσα σε αυτές και η δυνατότητα έκφρασης της ιδέας του υπερφυσικού.\nΟ γλύπτης της γοτθικής περιόδου αντιμετώπισε το ρόλο του με ένα καινούριο πνεύμα: κατά την ιδέα του, τα αγάλματα δεν ήταν μόνο ιερά σύμβολα και επιβλητικές υπομνήσεις μιας ηθικής αλήθειας, αλλά αυτοδύναμες μορφές εμποτισμένες με προσωπικό ήθος. Δεν ενδιαφερόταν μόνο για το τι παρίστανε αλλά και για το πως θα το παρίστανε ώστε να αφηγηθεί τις ιστορίες της Γραφής πιο πειστικά και πιο συγκινητικά. Όσο για τον ζωγράφο, εξακολουθούσε να έχει σαν βασική απασχόληση την εικονογράφηση των χειρογράφων, αλλά με διαφορετικό πνεύμα από εκείνο της επιβλητικής εικονογράφησης της ρομανικής περιόδου.\nΜε τον Τζιόττο και τη ζωγραφική που δίνει την ψευδαίσθηση του αγάλματος καθώς και την ψευδαίσθηση του βάθους πάνω σε μια επίπεδη επιφάνεια, εγκαινιάστηκε μια εντελώς νέα εποχή στην τέχνη, που άλλαξε όλη την αντίληψη της ζωγραφικής αλλά και της φήμης του καλλιτέχνη. Μέχρι τότε, οι καλλιτέχνες αντιμετωπίζονταν όπως ένας καλός επιπλοποιός ή ένας καλός ράφτης. Οι ίδιοι δεν ενδιαφέρονταν να αποκτήσουν φήμη: πολύ συχνά δεν υπέγραφαν καν τα έργα τους και η τιμή ανήκε στην εκκλησία στην οποία δούλεψαν. Από κει και πέρα, όμως, μιλάμε για την ιστορία των μεγάλων καλλιτεχνών που θέλουν να διατηρήσουν ζωντανά τα ονόματά τους για την αιωνιότητα.\nΤον 14ο αιώνα, οι καλλιτέχνες του «Διεθνούς ρυθμού» ζωγράφιζαν τον γύρω κόσμο χρησιμοποιώντας το χάρισμα της παρατηρητικότητας και την ευχαρίστηση για τα ωραία και λεπτεπίλεπτα πράγματα. Εξακολούθησαν να υπηρετούν τη θρησκευτική τέχνη, αλλά οι στόχοι τους είχαν αλλάξει: έπρεπε να είναι σε θέση να κάνουν σπουδές εκ του φυσικού και να τις μεταφέρουν στα έργα τους. Και το κοινό άρχισε να κρίνει τα έργα τους ανάλογα με την επιδεξιότητά τους στην απόδοση της φύσης και με τον πλούτο των λεπτομερειών. Οι ζωγράφοι ωστόσο ήθελαν να προχωρήσουν περισσότερο: φιλοδοξούσαν να διερευνήσουν τους νόμους της οπτικής και να αποκτήσουν μια γνώση για το ανθρώπινο σώμα τέτοια που να μπορούν να το πλάθουν στα αγάλματα και στις παραστάσεις τους όπως οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι. Έτσι, μπήκαμε στην περίοδο της Αναγέννησης, όταν με αφετηρία την Φλωρεντία, την πόλη του Δάντη και του Τζιόττο, τις πρώτες δεκαετίες του δέκατου πέμπτου αιώνα, μια ομάδα καλλιτεχνών ξεκίνησε με σκοπό να δημιουργήσει μια νέα τέχνη, με νέους κανόνες αρμονίας και ομορφιάς.\nΔημιουργός της αναγεννησιακής αρχιτεκτονικής ήταν ο Μπρουνελλέσκι στον οποίο χρωστάμε και την ανακάλυψη της προοπτικής, ενώ ο Μαζάτσιο ήταν αυτός που έφερε την πραγματική επανάσταση στη ζωγραφική. Οι Ιταλοί καλλιτέχνες της Αναγέννησης διψούσαν για τη γνώση της επιστήμης και της κλασικής τέχνης, επιθυμούσαν με πάθος την αναβίωση της τέχνης και επεξεργάστηκαν μια μέθοδο με την οποία η φύση μπορούσε να αποδοθεί με επιστημονική σχεδόν ακρίβεια. Σε αντίθεση με τον Βαν Άυκ, που έφτασε στην ψευδαίσθηση της φύσης προσθέτοντας υπομονετικά την κάθε λεπτομέρεια, ώσπου η τελική εικόνα να είναι ένας καθρέφτης του ορατού κόσμου. Οι ανακαλύψεις των Ιταλών και Φλαμανδών καλλιτεχνών προκάλεσαν μεγάλη αίσθηση σε όλη την Ευρώπη και γοήτευσαν ζωγράφους και μαικήνες. Η τέχνη στον δέκατο πέμπτο αιώνα χωρίστηκε σε διάφορες «σχολές», και σχεδόν κάθε μικρή ή μεγάλη πόλη στη Ιταλία, τη Φλάνδρα και τη Γερμανία είχε τη δική της «σχολή ζωγραφικής». Ο αιώνας αυτός έβγαλε σπουδαίους καλλιτέχνες: Γκιμπέρτι, Φρα Αντζέλικο, Ουτσέλλο, Γκότσολι, Μαντένια, Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα, Μποτιτσέλι και πολλούς άλλους. Η ανακάλυψη της τυπογραφίας στη Γερμανία επιτάχυνε την ανταλλαγή ιδεών και η τυπωμένη εικόνα εξασφάλισε το θρίαμβο της Ιταλικής Αναγέννησης στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η αρχή του δέκατου έκτου αιώνα ήταν η εποχή του Λεονάρντο ντα Βίντσι και του Μιχαηλαγγέλου, του Ραφαήλ και του Τισιανού, του Κορρέτζιο και του Τζιορτζόνε, του Ντύρερ και του Χόλμπαϊν και πολλών άλλων περίφημων καλλιτεχνών. Ήταν η εποχή που ο καλλιτέχνης ήταν επιτέλους ελεύθερος! Και εξηγώ γιατί: Οι πολλοί μικροί ηγεμόνες που είχαν μεγάλη ανάγκη σεβασμού και γοήτρου, για να μείνει αθάνατο το όνομά τους και για να εξασφαλίσουν ένα άξιο μνημείο για το πέρασμά τους από τη ζωή, ήθελαν να χτίσουν μεγαλειώδη κτίρια, να παραγγείλουν έναν μεγάλο κύκλο από τοιχογραφίες ή να δωρίσουν έναν πίνακα για την Αγία Τράπεζα κάποιας γνωστής εκκλησίας. Η ζήτηση που είχαν οι πιο ονομαστοί καλλιτέχνες από πολλά κέντρα τους έδωσε τη δυνατότητα να υπαγορεύουν τους όρους τους. Παλιότερα, οι ηγεμόνες ήταν αυτοί που έδειχναν εύνοια προς τον καλλιτέχνη, ενώ, τώρα, ο καλλιτέχνης έκανε χάρη στους πλούσιους άρχοντες όταν δεχόταν τις παραγγελίες τους και δεν ήταν υποχρεωμένος να προσαρμόζει το έργο του στις ιδιοτροπίες τους.\nΡαφαήλ . Ο Άγιος Γεώργιος και ο δράκος\nΓύρω στο 1520, η ζωγραφική είχε φτάσει στο άκρον άωτο της τελειότητας και οι νέοι καλλιτέχνες δεν ήξεραν πως να την ξεπεράσουν. Έτσι, φτάσαμε στην «εποχή του Μανιερισμού» όπου μιμούνταν τον τρόπο των έργων ενός Μιχαήλ Άγγελου. Ο Τιντορέττο θέλησε να παρουσιάσει τα θέματά του από καινούρια σκοπιά, όμως ο δέκατος έκτος αιώνας στιγματίστηκε κυρίως από της μεθόδους του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, γνωστού ως El Greco. Στις χώρες του Βορρά, στη Γερμανία, στην Ολλανδία και στην Αγγλία, οι καλλιτέχνες βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια πραγματική κρίση, μεγαλύτερη από αυτή των συναδέλφων τους στην Ιταλία και στην Ισπανία. Δεν ήξεραν αν έπρεπε να συνεχιστεί η τέχνη της ζωγραφικής. Και αυτή η κρίση δημιουργήθηκε με τη Μεταρρύθμιση όταν πολλοί διαμαρτυρόμενοι θεωρούσαν ότι οι εικόνες ή τα αγάλματα στις εκκλησίες ήταν δείγματα της παπικής ειδωλολατρίας. Έτσι, οι ζωγράφοι στις προτεσταντικές περιοχές έχασαν την κύρια πηγή εισοδήματος που ήταν η ζωγραφική εικόνων για τις εκκλησίες. Μόνο η εικονογράφηση βιβλίων και οι προσωπογραφίες απόμειναν ως πηγή εισοδήματος για τους καλλιτέχνες. Η κρίση αυτή φαίνεται την περίοδο εκείνη στο έργο του Χόλμπαϊν του οποίου η κυριότερη δουλειά ήταν να ζωγραφίζει τα πορτρέτα της βασιλικής οικογένειας. Αποδείχτηκε πως ο μόνος κλάδος της τέχνης που δεν καταστράφηκε με τη Μεταρρύθμιση στην Αγγλία ήταν η προσωπογραφία την οποία τόσο στέρεα καθιέρωσε.\nΗ ζωγραφική του δέκατου έβδομου αιώνα δεν ήταν απλώς η συνέχεια του Μανιερισμού. Οι άνθρωποι της εποχής θεωρούσαν πως η τέχνη είχε φτάσει σε μια επικίνδυνη ρουτίνα και έπρεπε να βγει από αυτήν. Στη Ρώμη συζητούσαν για τις διάφορες «τάσεις» ανάμεσα στους καλλιτέχνες της εποχής τους και τους σύγκριναν με παλαιούς δασκάλους, παίρνοντας μέρος στις διαφωνίες και στις δολοπλοκίες των καλλιτεχνών. Ήταν η εποχή του Καρράτσι και του Καραβάτζιο. Ο τελευταίος είναι γνωστός για τον «νατουραλισμό» του, δηλαδή την επιδίωξή του να αντιγράψει τη φύση πιστά, και ο Καρράτσι είναι αυτός που, με τους οπαδούς του, διαμόρφωσαν την έννοια της εξιδανίκευσης, της «ωραιοποίησης» της φύσης, με μέτρο τα κριτήρια που επέβαλλαν τα κλασσικά αγάλματα. Αυτή η τάση ονομάστηκε «νεοκλασικισμός» ή «ακαδημαϊσμός», με μεγαλύτερο εκπρόσωπό της τον Πουσσέν. Απαράμιλλος τεχνίτης της ρεαλιστικής αναπαράστασης της φύσης ήταν ο Λορραίν ενώ άμεση επαφή με την ατμόσφαιρα της εποχής είχε ο Ρούμπενς, με σημαντικότερο μαθητή του τον Βαν Ντάυκ, συνομήλικο του Βελάσκεθ.\nΤότε, κύριο έργο των ζωγράφων έγινε η μελέτη της φύσης και η ανακάλυψη καινούριων αρμονιών, χρωμάτων και φωτισμών, και οι μεγάλοι ζωγράφοι της καθολικής Ευρώπης συμφώνησαν με τους μεγάλους καλλιτέχνες της προτεσταντικής Ολλανδίας. Ο μεγαλύτερος Ολλανδός ζωγράφος, κι ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους του κόσμου ήταν ο Ρέμπραντ, με τις εξαιρετικές αυτοπροσωπογραφίες του και τις μαγικές αντιθέσεις φωτός και σκιάς, που διατήρησαν την καλλιτεχνική του φήμη σε υψηλά επίπεδα παρόλη την προσωπική του τραγωδία και την πτώχευσή του. Μια γενιά μετά τον Ρέμπραντ γεννήθηκε και ο επίσης σημαντικός καλλιτέχνης Βερμέερ, με τον ερχομό του οποίου η ζωγραφική της καθημερινότητας εγκατέλειψε τελείως το ρόλο της χιουμοριστικής εικονογράφησης και αποκάλυψε στο κοινό την ήρεμη ομορφιά ενός απλού θέματος.\nΣτην αρχή του δέκατου όγδοου αιώνα, η ιταλική τέχνη παρουσίασε νέες ιδέες μόνο στη ζωγραφική και στη χαρακτική με θέμα το τοπίο. Υπήρχαν, φυσικά, ζωγράφοι και γλύπτες αξιόλογοι γύρω στο 1700 – όταν το Μπαρόκ έφτασε στο μεσουράνημά του στην Καθολική Ευρώπη- μόνο όμως ένας καλλιτέχνης μπορεί να συγκριθεί με τους μεγάλους ζωγράφους της εποχής: ο Βαττώ που, από τα όνειρα και τον κόσμο του, διαμόρφωσε τη μόδα του Ροκοκό.\nΗ θέση του ζωγράφου και του γλύπτη στην Αγγλία του δέκατου όγδοου αιώνα, δεν ήταν καθόλου αξιοζήλευτη. Η νίκη του Προτεσταντισμού και η πουριτανική εχθρότητα προς τις εικόνες και την πολυτέλεια στάθηκε μεγάλο χτύπημα για την παράδοση της τέχνης. Ο μόνος σχεδόν λόγος για τον οποίο υπήρχε ακόμη ζήτηση για ζωγραφική ήταν η επιθυμία των ανθρώπων ν’ απαθανατιστούν. Δεν έδιναν όμως εύκολα παραγγελίες σε ντόπιους καλλιτέχνες που δεν είχαν καθιερωθεί ακόμη στο εξωτερικό. Προτιμούσαν να αγοράσουν για τα αρχοντικά τους το έργο κάποιου ξακουστού Ιταλού καλλιτέχνη.\nRembrandt Αυτοπροσωπρογραφία ως Απόστολος Παύλος\nΑυτό ενοχλούσε πολύ τον Άγγλο χαράκτη Χόγκαρθ που ζούσε από την εικονογράφηση βιβλίων, με αποτέλεσμα να θελήσει να δημιουργήσει ένα νέο είδος ζωγραφικής που θα άρεσε στους συμπατριώτες του. Έτσι, άρχισε να ζωγραφίζει ηθοπλαστικές ιστορίες για να τους διδάξει και έγραψε και το βιβλίο «Η Ανάλυση της Ομορφιάς» για να εξηγήσει τις ιδέες του. Οι εικονογραφικές σειρές του τον έκαναν διάσημο και του εξασφάλισαν μεγάλη περιουσία, η φήμη του όμως βασιζόταν κυρίως στα αντίγραφα των πινάκων του που έφτιαχνε με τη μέθοδο της χαρακτικής και δεν κατόρθωσε να πείσει τους Άγγλους να πάψουν να προτιμούν τους παλαιότερους καλλιτέχνες.\nΜόνο μια γενιά αργότερα γεννήθηκε ένας Άγγλος ζωγράφος που η τέχνη του ικανοποίησε την κομψή κοινωνία του 18ου αιώνα και αυτός ήταν ο Ρέυνολντς. Ως διανοούμενος, ήταν ευπρόσδεκτος στα μεγάλα αρχοντικά των ισχυρών και των πλουσίων και, παρόλο που πίστευε στην ανωτερότητα του «ιστορικού πίνακα», παραδεχόταν πως η μόνη ζωγραφική που είχε πραγματική ζήτηση στην εποχή του ήταν η προσωπογραφία. Μπορούσε να είναι εξίσου κολακευτικός με τους προσωπογράφους της εποχής του, πρόβαλλε ωστόσο στους πίνακές του το χαρακτήρα των μοντέλων του και το ρόλο τους στην κοινωνία. Μεγαλύτερος αντίπαλός του στην προσωπογραφία υπήρξε ο Γκέινσμπορω ο οποίος δεν είχε κανέναν σκοπό να παραστήσει τον διανοούμενο και το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να ζωγραφίσει τίμια, ελεύθερα πορτρέτα.\nClaude Monet -Impression soleil levant\nΜε τη Γαλλική Επανάσταση το 1789, οι άνθρωποι άρχισαν να συνειδητοποιούν το «ύφος» και τους ρυθμούς και ήθελαν να ταυτίζονται με τους ελεύθερους πολίτες μιας νέας Αθήνας. Η ζωγραφική είχε γίνει πια ένα μάθημα όπως η φιλοσοφία και το δίδασκαν στις ακαδημίες που το 18ο αιώνα έγιναν βαθμιαία σχολές Καλών Τεχνών. Εκεί, η μεγάλη προβολή των δασκάλων του παρελθόντος έκανε τους πελάτες να μην παραγγέλνουν έργα στους ζωντανούς. Για αντίδοτο, οι ακαδημίες άρχισαν να οργανώνουν ετήσιες εκθέσεις με έργα των μελών τους που έγιναν κοσμικά γεγονότα και θέμα συζήτησης στην καλή κοινωνία. Έτσι, οι καλλιτέχνες έπρεπε τώρα να δουλεύουν όχι για το μεγάλο κοινό ή για άτομα που καταλάβαιναν τις απαιτήσεις τους αλλά για να πετύχουν σε μια έκθεση. Αναζητούσαν συνέχεια νέα θέματα, με αποτέλεσμα να αισθανθούν ελεύθεροι να διαλέξουν για θέμα τους οτιδήποτε ερέθιζε τη φαντασία τους και τους προκαλούσε το ενδιαφέρον.\nΗ Γαλλική Επανάσταση έδωσε τεράστια ώθηση στους ιστορικούς πίνακες και στα ηρωικά θέματα. «Επίσημος ζωγράφος» της Επαναστατικής Κυβέρνησης και ο σημαντικότερος καλλιτέχνης του νεοκλασικού ύφους ήταν ο Νταβίντ. Ανάμεσα στους καλλιτέχνες της γενιάς του που απέρριψαν τον παλαιό τύπο της θεματογραφίας ήταν και ο Γκόγια που απέδειξε ότι ο καλλιτέχνης ήταν πια ελεύθερος να εκφράσει τα προσωπικά του οράματα, μια ελευθερία που μέχρι τότε ανήκε μόνο στους ποιητές. Η «τομή στην παράδοση» που χαρακτηρίζει την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης φάνηκε και στην τέχνη του Τέρνερ και του Κόνσταμπλ και άλλαξε ριζικά τη θέση του καλλιτέχνη.\nΟ δέκατος ένατος αιώνας χαρακτηρίστηκε από την Βιομηχανική Επανάσταση και την εφεύρεση της φωτογραφίας. Οι επιχειρηματίες ή τα δημοτικά συμβούλια που είχαν ανάγκη από ένα καινούριο εργοστάσιο, ένα σταθμό τρένου ή ένα μουσείο ζητούσαν και πλήρωναν «Τέχνη». Οι καλλιτέχνες όμως έχασαν την αίσθηση της ασφάλειας που είχαν και η σχέση τους με τον πελάτη έγινε δύσκολη, μιας και έπαψαν να θέλουν να ακολουθούν τις συμβάσεις και να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις του. Ήθελαν πλέον να εκφράσουν την προσωπικότητά τους, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μεγάλο χάσμα ανάμεσα στους επιτυχημένους καλλιτέχνες που δημιουργούσαν την «επίσημη τέχνη» και τους αντικομφορμιστές, που τους εκτιμούσαν συνήθως μετά θάνατον.\nΚαλλιτεχνική πρωτεύουσα της Ευρώπης έγινε το Παρίσι και η νέα αντίληψη διαμορφωνόταν στα καφενεία της Μονμάρτρης. Η εποχή γέννησε καλλιτέχνες όπως ο Ενγκρ– μαθητής και οπαδός του Νταβίντ-, ο Ντελακρουά -που δεν αποδεχόταν τα κριτήρια της Ακαδημίας-, ο Κορό -που με την ποιητική του κλίση εξασφάλισε διεθνή φήμη-, ο Μιλλέ -που έφερε επανάσταση στη θεματογραφία- και ο Κουρμπέ – που σημάδεψε την τέχνη με το «ρεαλισμό» του. Υπήρξαν όμως και κάποιοι Άγγλοι ζωγράφοι, οι Προραφαηλίτες, που πίστευαν πως η τέχνη είχε χάσει την ειλικρίνειά της με τον Ραφαήλ και πως όφειλαν να ξαναγυρίσουν στην «Εποχή της Πίστης», με τον Ροσσέττι να αναζητά την απλότητα και την ειλικρίνεια σε παλιά θέματα ιδωμένα με νέο πνεύμα. Μεγάλη επανάσταση στην τέχνη έφεραν και ο Μανέ με τους οπαδούς του, που ήθελαν να επιτύχουν την εντύπωση του φωτός, της ταχύτητας και της κίνησης, με μόνο μία υπόνοια των μορφών και με διαφορετική απόδοση των χρωμάτων. Ο Μονέ τον υποστήριξε και επέμενε πως ο καλλιτέχνης όφειλε να εγκαταλείψει τελείως το εργαστήριό του και να μη ζωγραφίζει ούτε μία πινελιά παρά μόνο μπροστά στο θέμα του. Επειδή, μάλιστα, εξόργιζαν τους τεχνοκρίτες και δεν δέχονταν τα έργα τους στα «Σαλόν», το 1874 οργάνωσαν μια έκθεση στο εργαστήρι ενός φωτογράφου με το πολύ γνωστό έργο του Μονέ «Impression soleil levant» (Εντύπωση: Ανατολή) από το οποίο πήραν και την ονομασία τους: «Ιμπρεσιονιστές».\nΟ θρίαμβος του ιμπρεσιονισμού υπήρξε απόλυτος, με το Μονέ και το Ρενουάρ να γίνουν ξακουστοί και αξιοσέβαστοι σε όλη την Ευρώπη, με τα έργα τους να μπαίνουν στα μουσεία, στις πινακοθήκες και στα σπίτια των πλουσίων. Επηρεασμένος από τις αντιλήψεις τους υπήρξε και ο Ντεγκά ο οποίος απέδειξε στον ακαδημαϊκό κόσμο πως οι αρχές των νέων καλλιτεχνών δεν ήταν καθόλου αντίθετες με το καλό σχέδιο, απεναντίας μάλιστα έθεταν καινούρια προβλήματα, που μόνο ο τέλειος μάστορας θα μπορούσε να λύσει. Στη μάχη γύρω από τον «μοντερνισμό» πήραν μέρος και ο Ροντέν αλλά και ο Ουίσλερ.\nΣτο τέλος του δέκατου ένατου αιώνα, οι καλλιτέχνες ήταν όλο και πιο δυσαρεστημένοι με τις επιδιώξεις και τις μεθόδους της τέχνης που άρεσε στο κοινό και ονειρεύονταν μια «Νέα Τέχνη», βασισμένη σε μια καινούρια αίσθηση του σχεδίου και των δυνατοτήτων των εγγενών σε κάθε υλικό. Ήταν εποχή της Αρτ Νουβώ, του Σερά και του πουαντιγισμού, του Σεζάν-του πατέρα της «μοντέρνας τέχνης», η λύση του οποίου οδήγησε στον Κυβισμό-, του Βαν Γκογκ – οι προσπάθειες του οποίου οδήγησαν στον εξπρεσσιονισμό– και του Γκωγκέν – του οποίου η αναζήτηση της απλότητας των πρωτόγονων λαών οδήγησε στις διάφορες μορφές Πριμιτιβισμού.\nΟι καλλιτέχνες του εικοστού αιώνα για να εξασφαλίσουν την προσοχή, έπρεπε να αγωνιστούν για την πρωτοτυπία. Κάθε απομάκρυνση από την παράδοση προκαλούσε το ενδιαφέρον των κριτικών και τραβούσε οπαδούς που χαιρέτιζαν κάθε καινούριο «-ισμό». Ήταν η εποχή του εξπρεσσιονισμού ενός Μουνχ που είχε στόχο να εκφράσει πως μια ξαφνική συγκίνηση μεταβάλλει όλες τις εντυπώσεις της αίσθησης, και ενός Κοκόσκα που αρνιόταν να δείχνει την ευχάριστη όψη των πραγμάτων. Ήταν όμως και το ξεκίνημα της αφηρημένης τέχνης, με τον Καντίνσκυ να δημιουργεί τα πρώτα έργα δίχως αναγνωρίσιμο θέμα. Παράλληλα, στο Παρίσι, γεννήθηκε η ομάδα των Φωβ, με γνωστότερο τον Ματίς, και ο κυβισμός του Πικάσο – μια κίνηση που οδήγησε σε πολύ ριζοσπαστικότερες αποκλίσεις από τη δυτική παράδοση της ζωγραφικής- που αναζητούσε το απλό και το άμεσο. Οι Κυβιστές συνέχισαν από το σημείο που σταμάτησε ο Σεζάν: εφεξής όλο και περισσότεροι καλλιτέχνες θεωρούσαν δεδομένο πως προτεραιότητα είχε η «φόρμα» και όχι το «θέμα». Για τον Κλέε, αυτά τα πειράματα φανέρωναν νέες δυνατότητες για να παίξει με τις φόρμες και τον άφηναν να υποστηρίζει ότι η ίδια η φύση δημιουργεί μέσω του καλλιτέχνη. Το ενδιαφέρον για τα προβλήματα μορφής οδήγησαν τον Μπρανκούζι να πετύχει την άκρα απλοποίηση στη γλυπτική και τον Μοντριάν να οικοδομήσει τους πίνακές του με τα απλούστερα υλικά. Ο μοντέρνος καλλιτέχνης έπρεπε να έχει την αίσθηση πως έκανε κάτι που δεν υπήρχε πριν και ήθελε να δημιουργεί πράγματα, με έμφαση και στο «να δημιουργεί» και στα «πράγματα».\nHenry Moore – Recumbent Figure 1938\nΈτσι, ο Μουρ στα γλυπτά του δεν προσπαθούσε να φτιάξει μια γυναίκα από πέτρα αλλά μια πέτρα που υποβάλλει τη γυναικεία μορφή, δίνοντας την αίσθηση της μοναδικότητας ενός πράγματος που έφτιαξε η μαγεία του ανθρώπινου χεριού. Επίσης, ο μοντέρνος καλλιτέχνης πίστεψε και στον ερασιτέχνη ζωγράφο, με το Ρουσσώ να αποδεικνύει πως, όχι μόνο δεν είναι απαραίτητες οι σπουδές του επαγγελματία ζωγράφου, αλλά μπορεί και να τον καταστρέψουν.\nΜία ακόμη κατάκτηση που τους ενδιέφερε ήταν η γνησιότητα και η παιδικότητα στην τέχνη, με παράδειγμα τον Σαγκάλ που δεν άφησε τη γνωριμία του με τα μοντέρνα πειράματα να σβήσει τις μνήμες της παιδικής του ηλικίας. Ασχολήθηκαν επίσης με τη δημιουργία φανταστικών και ονειρικών εικόνων, με το Ντε Κίρικο να θέλει να αιχμαλωτίσει την αίσθηση του ανεξήγητου που μπορεί να μας συντρίψει όταν συναντάμε κάτι απροσδόκητο και τελείως αινιγματικό. Για να φτάσουμε στο Μαγκρίτ και στην ομάδα καλλιτεχνών που αυτοαποκαλούνταν Υπερρεαλιστές. Επηρεασμένοι από τα βιβλία του Φρόιντ, επιζητούσαν νοητικές καταστάσεις όπου εκείνα που είναι στο βάθος του νου ανεβαίνουν στην επιφάνεια. Ένας από τους πιο γνωστούς Υπερρεαλιστές ζωγράφους ήταν ο Νταλί ο οποίος προσπάθησε να μιμηθεί αυτή τη μαγική σύγχυση της ζωής του ονείρου.\nΟι Φουτουριστές με κύριο εκπρόσωπό τους τον Μποτσιόνι εισήγαγαν κάθε νέο μέσο στην καλλιτεχνική έκφραση και χαιρέτησαν τα νέα τεχνολογικά μέσα της εποχής ως ένα θρίαμβο του ανθρώπου απέναντι στη φύση. Αντιτάχτηκαν στο Ρομαντισμό υμνώντας την ταχύτητα και τις βιομηχανικές πόλεις και επηρέασαν σημαντικά τον ρώσικο Κονστρουκτιβισμό και το Ντανταϊσμό. Η ιδέα τους αναπτύχθηκε παραπέρα από το Ντυσάν ο οποίος το 1913 τοποθέτησε μια ρόδα ποδηλάτου σε ένα βάθρο, το υπέγραψε και τη μετέτρεψε σε έργο τέχνης, με αποτέλεσμα να γίνει αυτός η πατρική μορφή της μοντέρνας τέχνης και να επιδράσει σημαντικά στους εκπροσώπους του Φλούξους. Οι Ράουσενμπεργκ και Τζόουνς ξεκίνησαν την αντίδραση εναντίον του αμερικάνικου αφηρημένου εξπρεσιονισμού που έφτανε στη Νέα Υόρκη στο απόγειό του και θα γινόταν η κυρίαρχη νοοτροπία στην Ευρώπη τη δεκαετία του ’60. Στις ιδέες των καλλιτεχνών αυτών βασίστηκε η ποπ αρτ που το 1964 ήταν το κυρίαρχο στιλ στη Νέα Υόρκη και στο Λονδίνο και κατάργησε τα όρια μεταξύ τέχνης και ζωής, «υψηλής» και «χαμηλής» τέχνης, με το Γουόρχολ και τη φιλοσοφία του «να είσαι διάσημος για δεκαπέντε λεπτά» να θεωρείται το πρότυπο καλλιτέχνη.\nΤη δεκαετία του ΄60 αναπτύχθηκε και η Οπ αρτ, μια μορφή αφηρημένης γεωμετρικής τέχνης που είχε σαν σκοπό της την πρόκληση του θεατή μέσω φαινομένων οπτικής απάτης και ψευδαισθήσεων. Μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ήρθε στο προσκήνιο και ο μινιμαλισμός ο οποίος συνέχισε την παράδοση της τέχνης της γεωμετρικής αφαίρεσης, που ξεκίνησε με το Μάλεβιτς και το Μαύρο Τετράγωνο το 1915, με τη χρήση της μονοχρωμίας σε ζωγραφικούς πίνακες. Ο εικοστός αιώνας έδωσε και πολλά ακόμα καλλιτεχνικά κινήματα όπως είναι η Τέχνη της Γης με κύριο εκφραστή της τον Κρίστο, η χειρονομιακή τέχνη ενός Πόλοκ, η Τέχνη του Περιβάλλοντος, τα ασαμπλάζ, τα χάπενιγκς και η βίντεο τέχνη της οποίας έκθεση του Μπιλ Βαϊόλα το 1999 προσέλκυσε πάνω από 250.000 θεατές (!).\nΣήμερα ζούμε την τέταρτη Βιομηχανική Επανάσταση. Η επιρροή της είναι καθολική και, φυσικά, επηρεάζει και τον κόσμο της Τέχνης. Ζούμε μια καταιγίδα πληροφοριών και νέων δεδομένων και η τεχνολογία κάνει άλματα που η Τέχνη υιοθετεί. Τα έργα τέχνης που εγκλωβίζονται στους τοίχους των αιθουσών τέχνης αναζητούν νέα πρότυπα προώθησης.\nΟ Ντάμιεν Χιρστ, για παράδειγμα, παρακάμπτει τις γκαλερί που τον προωθούν και δηλώνει στις εφημερίδες πόσο πωλούνται τα έργα του και πως το κοινό μπορεί να αγοράσει πολλαπλά έργα από τον ίδιο ενώ, παράλληλα, πουλάει τα έργα του μέσω διαδικτύου. Οι καλλιτέχνες δεν μπορούν να αρκεστούν στα μαθήματα καλλιτεχνικών για να επιβιώσουν ούτε στις παραγγελίες πορτρέτων ή στην αγορά έργων τους από λίγους συλλέκτες, κι ας προσπαθούν να κινούνται στους οικονομικά εύρωστους κύκλους. Η νανοτεχνολογία, η τεχνητή νοημοσύνη και οι νέες μορφές τηλεπικοινωνιών είναι εδώ.\nΠοιος θα είναι λοιπόν ο νέος ρόλος και η θέση του καλλιτέχνη από δω και πέρα; Θα είναι συμβατοί με την επιταχυνόμενη καινοτομία; Η γνώμη μου είναι πως θα είναι. Κι αυτό γιατί ο κόσμος της Τέχνης δεν φοβήθηκε ποτέ τις νέες προκλήσεις. Είτε προσαρμόστηκε είτε προχώρησε μπροστά πέρα από συμβιβασμούς. Όσο για το γνήσιο, το απλό και το χειροποίητο πάντα ήταν στην προτίμηση των ανθρώπων. Και το ίδιο πιστεύω θα συμβεί και τώρα. Αναμένουμε.


Κορονοϊός-ΗΠΑ: Σκύλος θετικός στον ιό - Οι ιδιοκτήτες του είχαν νοσήσει | Pentapostagma\nΗ δεύτερη επιβεβαιωμένη περίπτωση σκύλου\nΈνας σκύλος από την Τζόρτζια των ΗΠΑ θεωρείται η δεύτερη επιβεβαιωμένη περίπτωση σκύλου που βγαίνει θετικός σε τεστ του κορονοϊού Sars-Cov-2.\nΣύμφωνα με αξιωματούχους υγείας ο σκύλος ηλικίας 6 ετών βγήκε θετικός σε τεστ, αφού οι ιδιοκτήτες του νόσησαν με Covid-19. Το τετράποδο υπέφερε από νευρολογικά προβλήματα, σύμφωνα με ανακοίνωση της Υγειονομικής Υπηρεσίας της Τζόρζια.\nΤελικά στο ημίαιμο σκυλί αποφασίστηκε να γίνει ευθανασία καθώς η νευρολογική του πάθηση εξελισσόταν ραγδαία. Όπως διαπιστώθηκε το πρόβλημά του δεν σχετιζόταν με τον κορονοϊό και απλώς συνέπεσε χρονικά.\nΣύμφωνα με τις οδηγίες του αμερικανικού Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, με βάση των περιορισμένων για την ώρα δεδομένων που είναι διαθέσιμα, ο κίνδυνος της μετάδοσης του ιού από κατοικίδια σε ανθρώπους θεωρείται χαμηλός.


Πως να γίνεις ρόμπα σε τρία λεπτά (Κεδίκογλου για ΕΡΤ) – ΜΟΥΣΑΙΟΣ\n« Κυνική ομολογία ΔΝΤ. Μας κατέστρεψαν για να σώσουν τράπεζες και ευρώ!\nΔιεθνής Τύπος για Ελλάδα: Η μόνη χώρα της ΕΕ χωρίς δημόσια τηλεόραση »\nΠως να γίνεις ρόμπα σε τρία λεπτά (Κεδίκογλου για ΕΡΤ)\nΑφιερώστε τρία λεπτά από το χρόνο σας για να δείτε το βίντεο με τις δηλώσεις του Κεδίκογλου για την ΕΡΤ. Τις δηλώσεις του τη Δευτέρα αλλά και δηλώσεις από το πρόσφατο παρελθόν…\nΘα ήταν για πολλά γέλια το υπερθέαμα κωλοτούμπας του κυβερνητικού εκπροσώπου. Δυστυχώς, όμως, είναι για κλάμματα… Δείτε, “απολαύστε”, κρίνετε.\nTags: ΔΝΤ, Ευρώ, Ξεπούλημα, Πολιτική, Πολιτικοί


Δερματολόγος - Skin Clinic 4you - Σοφία Συμεωνίδου - Profhilo\nΠρόκειται για μία νέα θεραπεία για την αντιμετώπιση της χαλάρωσης της επιδερμίδας, της βελτίωσης του δερματικού τόνου, της υφής και της ενυδάτωσης του δέρματος σε πρόσωπο, λαιμό, χέρια στην έσω επιφάνεια των βραχιόνων (μπράτσα), και κοιλιά.\nΤι είναι το profhilo;\nΤο profhilo είναι ένα νέο προιόν υαλουρονικού οξέος με μία από τις υψηλότερες συγκεντρώσεις σε υαλουρονικό (64mg/2ml). Πρόκειται για ένα σταθεροποιημένο υβριδικό σύμπλεγμα υψηλού (Η-ΗΑ) και χαμηλού (L-HA) μοριακού βάρους υαλουρονικού οξέος που παρασκευάζεται με μια ειδική πατενταρισμένη τεχνολογία χωρίς την προσθήκη διασυνδεδεμένων χημικών παραγόντων (NAHYCO® HybridTechnology). Αυτό το καθιστά ένα προϊόν με μοναδικά χαρακτηριστικά : Διαχέεται εύκολα μεσα στο δέρμα ενισχύοντας την ελαστικότητα και την καλή λειτουργία των κερατινοκυττάρων, των ινοβλαστών και των λιποκυττάρων και οδηγεί σε μια αναδιαμόρφωση των ιστών σε πολλαπλα επίπεδα δίνοντας ένα lifting effect (Bioremodeling). Είναι επίσης πολύ καλά ανεκτό από τους ασθενείς.Έτσι δεν είναι απλά ένα booster αλλά συμβάλλει σημαντικά στην σύσφιξη και στην ανόρθωση των ιστών.\nΤι επιτυγχάνει η θεραπεία profhilo;\n• Ανόρθωση (lifting effect).\n• Βελτίωση της ελαστικότητας και της σφριγηλότητας του δέρματος.\n• Βελτίωση του δερματικού τόνου και της υφής της επιδερμίδας.\n• Ενυδάτωση και λάμψη.\nΕφαρμόζεται σε πρόσωπο, λαιμό, χέρια στην έσω επιφάνεια των βραχιόνων (μπράτσα), κοιλιά.\nΤο profhilo εφαρμόζεται με μια συγκεκριμένη τεχνική (BAP) σε 5 σημεία στην κάθε πλευρά του προσώπου και σε 10 σημεία στην περιοχή του λαιμού.\nΗ θεραπεία είναι ασφαλής, ανώδυνη, χωρίς χρόνο αποθεραπείας. Μπορεί να υπάρχουν μικρά οιδήματα στα σημεία της έγχυσης τα οποία αποκαθίστανται σύντομα.\nΠροτείνουμε δύο συνεδρίες (μία συνεδρία κάθε 4 εβδομάδες). Ίσως χρειαστεί και μια τρίτη συνεδρία σε περιοχές όπως ο λαιμός ή το σώμα.Συνιστάται συντήρηση του αποτελέσματος συνήθως στους έξι μήνες.\nΗ θεραπεία με profhilo αντενδείκνυται σε:\n• Ιστορικό αυτοάνοσων νοσημάτων.\n• Στην κύηση και στην γαλουχία.\nΗ θεραπεία profhilo συνδυάζεται με άλλες θεραπείες;


ΦινΠα - Βικιπαίδεια\nFinnairin Palloilijat r.y.\nΟλυμπιακό Στάδιο του Ελσίνκι, Ελσίνκι\nΗ ΦινΠα ήταν μια φινλανδική ποδοσφαιρική ομάδα με έτος ίδρυσης το 1956. Βάση της ομάδας ήταν το Ελσίνκι. Το 1998 διαλύθηκε. Η ομάδα ιδρύθηκε από το προσωπικό των φινλανδικών εθνικών αερογραμμών Aero σαν «Aeron Pallo». Όταν η εταιρεία άλλαξε το όνομα της σε Finnair, η ομάδα μετονομάστηκε σε Finnairin Palloilijat.\nΤο 1976 η ομάδα ανδρών προβιβάστηκε στη δεύτερη κατηγορία, το τρίτο ψηλότερο επίπεδο του ποδοσφαίρου στη Φινλανδία. Το 1993 ανέβηκε στην ανώτατη κατηγορία. Το 1997 η ομάδα τερμάτισε στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα.\nΤο 1998 η ομάδα διαβαθμίστηκε στην πρώτη κατηγορία, χάνοντας σε αγώνες πλέι-οφ. Η Finnair δεν ήταν διαθετημένη να χρηματοδοτεί πλέον το σύλλογο, ο οποίος διαλύθηκε. Συμμετείχε συνολικά έξι σεζόν στην ανώτατη κατηγορία.\nΒαθμολογικοί πίνακες του πρωταθλήματος Φινλανδίας\n↑ «Yhdistysrekisteri». Register of Associations. Finnish Patent and Registration Office. Ανακτήθηκε στις 26 Φεβρουαρίου 2021.\n↑ 2,0 2,1 www.kyppi.fi/palveluikkuna/rapea/read/asp/r_kohde_det.aspx?KOHDE_ID=201225.\n↑ 3,0 3,1 (Γερμανικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά) archINFORM. 3148. Ανακτήθηκε στις 31 Ιουλίου 2018.\nΑνακτήθηκε από "https://el.wikipedia.org/w/index.php?title=ΦινΠα&oldid=6675367"\nΤελευταία τροποποίηση 19:31, 7 Οκτωβρίου 2017.


Το πελατειακό Κράτος… - Πρωινός Λόγος - Η καθημερινή εφημερίδα της Ηπείρου\nΑΡΧΙΚΗΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑΤο πελατειακό Κράτος…\nΤο πελατειακό Κράτος…\non 26 Ιουνίου 2019 .\nΤο ακούμε συνέχεια τόσο από επίσημα, όσο και από ανεπίσημα χείλη. Είναι η πιο σοφιστικέ εκδοχή του «δεν είμαστε Κράτος εμείς» και του δίδυμου ρητού «δεν είμαστε Λαός εμείς». Για να καταλήξουμε στο άλλο «σοφό», «η πολύ Δημοκρατία βλάπτει» και να το τερματίσουμε με έναν φανερό αναστεναγμό για «έναν Παπαδόπουλο που ΜΑΣ χρειάζεται» ή έναν αφανή αναστεναγμό του τύπου «ε ρε Στάλιν που ΣΑΣ χρειάζεται». Βλέπετε, η Δεξιά πάσχει από μαζοχισμό και η Αριστερά από σαδισμό. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το όλοπακέτο της σύγχρονης αγοραίας κριτικής περί Κράτους στην Ελλάδα εξαντλείται στα προαναφερθέντα «σοφά» ρητά. Και ψηφίζουμε έχοντας στο μυαλό μας τις παραπάνω διατυπώσεις. Δεξιοί και Αριστεροί, γιατί η διχοτόμηση της Ελληνικής κοινωνίας δεν είναι κάθετη στο συγκεκριμένο ζήτημα, αλλά οριζόντια διατρέχοντας όλο το πολιτικό φάσμα. Μπορεί κάποιοι να εξανίστανται ή και να απορούν σχετικά με τους διορισμούς και τις τοποθετήσεις συγγενών, κουμπάρων, υιών και θυγατέρων σε θέσεις της Κρατικής μηχανής επί ΣΥΡΙΖΑ, ζώντας για μια ακόμη φορά το μύθο τους περί Αριστεράς, αλλά για τη μεγάλη πλειοψηφία θεωρείται φυσικό.\nΚαι έτσι είναι, εάν βέβαια θεωρήσουμε ως φυσικό κάτι που είναι παλιό, γνωστό και οικείο. Μόνο που αυτό το παλιό, γνωστό και οικείο φαινόμενο δεν ψηλαφείται εκεί στα μετεμφυλιακά χρόνια και στο «Κράτος της Δεξιάς», το οποίο μιμείται τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό θα ήταν πολύ βολικό και σε τελική ανάλυση λυτρωτικό και εύκολα επιλύσιμο. Το φαινόμενο είναι παλαιότερο και σύμφυτο με τη γένεση του ίδιου του Νέο-Ελληνικού Κράτους. Και με τον ίδιο τον Άνθρωπο. Όποιο Κράτος φτιάχτηκε σε Ανθρώπινα μέτρα και με Ανθρώπινες αρχές δυσκολεύεται να παρακολουθήσει τα τεκταινόμενα την εποχή της Παγκοσμιοποίησης. Και το πληρώνει πολλαπλώς.\nΜα δε φτιάξαμε ένα κακό Κράτος; Η ερώτηση είναι λάθος. Η ερώτηση θα έπρεπε να τίθεται διαφορετικά όπως, με ποιο Κράτος θέλουμε να συγκριθούμε και τι δυνατότητες είχαμε και έχουμε ώστε να το κάνουμε καλύτερο; Όταν θέλουμε να δώσουμε απαντήσεις, πρέπει να θέτουμε σωστά τις ερωτήσεις. Και επιπλέον, καμία απάντηση σε τέτοια θέματα δεν μπορεί να είναι ανιστορική.\nΤα εθνικά Κράτη στην Ευρώπη προηγήθηκαν του Ελληνικού και κατά συνέπεια έθεσαν τα θεμέλια και τις αρχές ενός σύγχρονου Κράτους. Αυτά τα κράτη θελήσαμε να μιμηθούμε. Δεν είχαμε όμως τις προϋποθέσεις να το κάνουμε. Οι διαφορές μας πολλές. Μικρές, αυτόνομες σε μεγάλο βαθμό κοινότητες, με μια κεντρική εξουσία αλλόθρησκη και αλλοεθνή σε μεγάλο βαθμό, η οποία καμία σχέση δεν είχε με την απόλυτη μοναρχία των Δυτικών χωρών. Οι απόλυτες μοναρχίες Δυτικού τύπου, που προηγήθηκαν των εθνικών κρατών, έθεσαν τις βάσεις ενός συγκεντρωτικού κράτους με φορολογία, δημόσια έργα και κρατικές συγκεντρωτικές δομές που αποτέλεσαν τον προάγγελο των μετέπειτα εθνικών Κρατών.\nΗ ανάδυση των Εθνικών Κρατών στην Ευρώπη δεν περνούσε μέσα από την υποχρεωτική διάλυση των κρατικών δομών που προηγήθηκαν. Στην περίπτωσή μας, αλλά και στην περίπτωση των άλλων Βαλκανικών Λαών, η ανάδυση του εθνικού Κράτους περνούσε υποχρεωτικά μέσα από την καταστροφή και την διάλυση της συγκεντρωτικής Ανατολικής δεσποτείας. Από το 1821 μέχρι τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922 (100 χρόνια δηλαδή), κύριο μέλημα του Εθνικού μας Κράτους ήταν η εθνική ολοκλήρωση. Ποτάμια αίμα χύθηκαν, πακτωλοί χρημάτων δαπανήθηκαν. Από τότε πέρασαν μόλις 97 χρόνια, όχι πάλι χωρίς προβλήματα. Η γεωγραφική μας θέση στο σταυροδρόμι της Μεσογείου, δεν μα δίνει τη δυνατότητα να εφησυχάζουμε και να χαλαρώνουμε, ούτε και σήμερα ακόμη.\nΠώς όμως όλα τα παραπάνω διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα μας και τελικά το πελατειακό μας Κράτος; Οι μικρές αυτόνομες κοινότητες επί Τουρκοκρατίας αποτέλεσαν το κύτταρο του σύγχρονου ελληνικού Κράτους. Μικρά χωριά, μικρές έγγειες ιδιοκτησίες, έδωσαν προτεραιότητα στις στενές οικογενειακές σχέσεις. Οι οικογενειακοί δεσμοί θεωρούνταν και εξακολουθούν να θεωρούνται ιεροί. Ήταν προϋπόθεση επιβίωσης.\nΟι δυσκολίες της φτωχής και στερημένης ζωής, η αβεβαιότητα για το αύριο στις μικρές αυτές κοινότητες, οδήγησε σε τακτικές και στρατηγικές επιβίωσης σε μια διευρυμένη «οικογένεια», όπως οι κουμπαριές, η αλληλοβοήθεια μεταξύ συγγενών, αλλά και μεταξύ συγχωριανών. Ο τοπικισμός, καλώς εννοούμενος για την εποχή εκείνη, κυριαρχούσε και σε οποιαδήποτε υποτυπώδη ή μη επιχειρηματική δραστηριότητα. Τα καραβάνια προς την Ευρώπη στελεχώνονταν από συγγενείς, συγχωριανούς, κουμπάρους, ανιψούδια, βαφτιστήρια κλπ. Οι καραβοκύρηδες έμποροι των νησιών, εφάρμοζαν την ίδια τακτική. Το ίδιο και οι περιφερόμενες κομπανίες των μαστόρων ανά την επικράτεια.\nΑναφορές σε κάτι ευρύτερο, σε κάποιο Κράτος, απουσίαζαν. Και ήταν φυσικό. Το Κράτος που γνώριζαν ήταν πολλαπλώς ξένο, θρησκευτικά, γλωσσικά και εθνικά. Κοινή αναφορά όλων ήταν η Θρησκεία και μια Πόλη, για τους πιο μορφωμένους, η Κων/πολη, η οποία όμως βρίσκονταν στα χέρια αλλοθρήσκων. Η ανασφάλεια για το αύριο, ζώντας σε ένα Δεσποτικό Κράτος εξαρτώμενος από τα καπρίτσια του κάθε Οθωμανού τοπάρχη, διαμόρφωσε μια τάξη εμπόρων - επιχειρηματιών που επιδίωκαν το γρήγορο κέρδος με όλα τα θεμιτά και αθέμιτα μέσα.\nΚαι ενώ με την απελευθέρωση, κλήροι μοιράστηκαν και όλοι λίγο - πολύ μετατράπηκαν σε μικροϊδιοκτήτες γης, η νοοτροπία δεν άλλαξε. Και δε θα μπορούσε να αλλάξει. Η αβεβαιότητα εξακολουθούσε να υπάρχει. Το Κράτος για 100 χρόνια φορολογούσε βαριά για τον στρατό, με σκοπό την εθνική ολοκλήρωση. Νίκες και ήττες και διαρκής εμπόλεμη κατάσταση δεν δημιουργούσαν προϋποθέσεις για «σοβαρό» εθνικό Κράτος, ούτε για σοβαρή παραγωγική δραστηριότητα. Εάν παράλληλα λάβουμε υπόψη πως η Ελλάδα ήταν μια από τις πρώτες χώρες με δικαίωμα καθολικής ψηφοφορίας στην Ευρώπη (το οποίο συχνά το ξεχνάμε), δεν είναι δύσκολο να φανταστούμε πως οι στενές οικογενειακές σχέσεις των χωριών πέρασαν τόσο εύκολα στην πολιτική ζωή του τόπου. Ούτε είναι δύσκολο να φανταστούμε πως και γιατί ένας αγρότης με μικρό κλήρο, όπως η πλειοψηφία των Ελλήνων, προτιμούσε να γίνει χωροφύλακας ή δημόσιος υπάλληλος από το να ασχοληθεί με τη μικρή του ιδιοκτησία που εκτός από την αβεβαιότητα εξαιτίας του καιρού είχε και να σκεφτεί και την αβεβαιότητα εξαιτίας της συνεχούς εμπόλεμης κατάστασης. Τουλάχιστον το Κράτος θα υπάρχει πάντα (έτσι πίστευε και πιστεύει), έστω και με δάνεια από το εξωτερικό.\nΚαι η κατάσταση δεν άλλαξε από τότε, ούτε υποκειμενικά ούτε αντικειμενικά. Από το ΄22 περάσαμε στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και στην Κατοχή και μετά στον εμφύλιο. Κουβαλώντας πάντα τις προσωπικές σχέσεις, τις συγγένειες, τις κουμπαριές και τις φιλίες και αδυνατώντας να χτίσουμε σύγχρονο Κράτος. Αλλά πώς να επιβιώσεις τόσο μακρές περιόδους αβεβαιότητας χωρίς ανθρώπινες σχέσεις, χωρίς οικογένεια, κουμπάρο ή μπάρμπα; Τυχαίο που τα περισσότερα μέλη του ΚΚΕ στον εμφύλιο ήταν συγγενείς, κουμπάροι, γιοι και θυγατέρες; Τυχαίο που οι οικογενειακές σχέσεις γλύτωσαν κόσμο και κοσμάκη κατά τον εμφύλιο, αλλά και μετά, από βέβαιο θάνατο; Τυχαίο που τα ίδια συνεχίζονται και σήμερα σε όλους μα όλους τους πολιτικούς χώρους, ακόμη και στον «χώρο» της τρομοκρατίας (δες τις συγγένειες και τις σχέσεις στην 17Ν); «Οικογενειοκρατία» το ονομάζουμε και πολλαπλώς ανατριχιάζουμε ΜΟΝΟ με την «Οικογενειοκρατία» του απέναντι.\nΕίναι δυνατόν να αλλάξει η κατάσταση; Πολλοί ελπίζαμε πως με την μεταπολίτευση, την είσοδο στην ΕΕ και την γενικότερη ευημερία που τη συνόδευσε ότι τα πράγματα θα άλλαζαν. Διαψευσθήκαμε οικτρά. Και αυτό γιατί δεν έχουμε αποφασίσει τι θέλουμε να κάνουμε ως Λαός σε μια εποχή Παγκοσμιοποίησης. Θεωρούμε πως έχουμε χρόνο να θεωρητικολογούμε ασύστολα, πως υπάρχουν πολλά και διάφορα μοντέλα ανάπτυξης που μας ταιριάζουν και δεν καταλαβαίνουμε πώς μόνοι μας τα βγάλαμε τα ματάκια μας, όταν καταστρέψαμε το μόνο μοντέλο που μας ταίριαζε, το συνεταιριστικό, όταν ξεχάσαμε την ιστορική μας πορεία και όταν αποφασίσαμε πως όλοι οι άλλοι μας χρωστάνε και στριμωχνόμαστε στον γκισέ για να εισπράξουμε.\nΗ προσγείωση θα είναι ανώμαλη και οδυνηρή. Καλό κουράγιο. Και ο Θεός να ‘χει καλά τους γονείς μας, τα παιδιά μας, τους κουμπάρους και τα ανίψια. Θα μας χρειαστούν και θα τους χρειαστούμε.


Συνέντευξη με την Εικαστικό Βιργινία Χορμοβίτη\nΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την Εικαστικό Βιργινία Χορμοβίτη\nΈχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις σε Ελλάδα, Ισπανία και Πορτογαλία κι έχει συμμετάσχει αντίστοιχα σε ομαδικές, καθώς και σε Φεστιβάλ και Μπιενάλε στην Ελλάδα και στην Αγγλία, Πορτογαλία, Κύπρο, Ισπανία.\nΓιατί επιλέξατε την πόλη των Ιωαννίνων ως κεντρικό θέμα κι όχι κάποια άλλη στην ατομική σας έκθεση “Φωτο-Γυάλινα Γιάννινα” που παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο Μουσείο Αργυροτεχνίας του Πολιτιστικού Ομίλου της Τράπεζας Πειραιώς τον Οκτώβρη του 2018 και μετά στην Αθήνα, και πώς εμπνευστήκατε αυτό τον τίτλο;\nΕπέλεξα την πόλη των Ιωαννίνων γιατί η μισή μου καταγωγή είναι από εκεί αλλά και γιατί είναι μια πολύ όμορφη πόλη η οποία με ενέπνευσε να τη φωτογραφίσω τη χειμερινή περίοδο. Ο στόχος μου ήταν να αυτοπεριοριστώ έτσι ώστε να την παρουσιάσω μέσα από τη δική μου ματιά κι έχοντας ως επιρροές το ρεύμα του ρομαντισμού και του σουρεαλισμού. Στις φωτογραφίες κυριαρχούν στοιχεία όπως η ομίχλη, η βροχή, τα νυχτερινά τοπία, τα απρόσωπα πρόσωπα, η σεληνιακή ατμόσφαιρα που μπορεί να είναι και ηλιακή. Επίσης, μέσα από δύο συγκεκριμένες φωτογραφίες παρουσιάζω τη ζωή και το θάνατο στην πόλη αλλά και γενικά. Σε όλο το πρότζεκτ, ο χρόνος κι ο τόπος δεν διακρίνονται αλλά παρουσιάζονται με έμμεσο τρόπο κι έτσι θα μπορούσε να είναι η οποιαδήποτε πόλη, οποιαδήποτε χρονική στιγμή, κάτι που θεωρώ πως είναι από τα βασικά χαρακτηριστικά του συνολικού μου έργου.\nΣε σχέση με τον τίτλο προτιμώ τους ποιητικούς και λακωνικούς τίτλους ίσως γιατί η βάση της παιδείας μου και των σπουδών μου είναι η ποίηση. Κι η φωτογραφία, για μένα, είναι οπτική ποίηση. Με αυτό τον τρόπο ήθελα να συνδυάσω αυτές τις δύο τέχνες. Γνώριζα το ποίημα του Μιχάλη Γκανά, πήρα την άδεια κι είμαι ευγνώμων. Θεωρώ πως ο τίτλος είναι πολύ αντιπροσωπευτικός σε σχέση με αυτό που θέλω να δείξω.\nΠοια διαφορά έχει αυτό το πρότζεκτ σε σχέση με το προηγούμενο, το “Fata Maorgana II”, που παρουσιάστηκε στη ΣΤΟart της Εθνικής Ασφαλιστικής;\nΗ διαφορά είναι πως αυτό είναι πολύ πιο αφαιρετικό, μινιμαλιστικό, “καθαρό” και ατμοσφαιρικό. Κι αυτό συμβαίνει γιατί εξελίσσομαι σαν άνθρωπος οπότε εξελίσσεται κι η τέχνη μου, ο τρόπος που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο, την ίδια τη ζωή.\nΣτα έργα σας κυριαρχεί το ονειρικό στοιχείο, έτσι δεν είναι;\nΝαι. Με ενδιαφέρει η αλλοίωση της πραγματικότητας μέσα από την ονειρική της μεταμόρφωση. Αποτυπώνω τη δική μου πραγματικότητα, μέσα στις άπειρες που υπάρχουν, και με ελκύει αυτό που κρύβεται, αυτό που δεν είναι εύκολα αντιληπτό στο κοινό μάτι.\nΥπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα που θέλετε να περάσετε μέσα από τη δουλειά σας;\nΝαι. Για μένα, η φαντασία είναι από τα βασικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου και θεωρώ πως είναι ωραίο να ερμηνεύουμε οτιδήποτε βλέπουμε βασιζόμενοι στη δική μας ματιά και σε ό,τι έχουμε μέσα μας. Υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί χαρακτήρες και δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Κι αυτός είναι κι ο λόγος που στις εκθέσεις δε βάζω τίτλους στα έργα.\nΠιστεύετε πως η τέχνη σε περιόδους κρίσης, όπως αυτή που διανύουμε, βοηθά το κοινό; Συμβάλλει στην καλλιέργειά του;\nΗ τέχνη συμβάλλει στην καλλιέργεια του κοινού σε όλες τις περιόδους. Για μένα είναι ψυχοθεραπεία κι απελευθέρωση και πιστεύω πως και για το δέκτη λειτουργεί το ίδιο. Ή τέχνη είναι ένα από τα μέσα για να ασχοληθούμε με το πνεύμα μας, να κοιτάξουμε μέσα μας. Κι όπως είχε πει κι ο αγαπημένος μου Ταρκόφσκι: “Η τέχνη είναι η πνευματική πλευρά του υλικού κόσμου!”.\nΤρίτη, 20 Αυγ. 2019 - 18:22:58\nΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την Εικαστικό Βιργινία Χορμοβίτη Top of Page\n“Ξεριζωμοί” 1 λεπτό πριν\nΗ τέχνη καταστρέφει 2 λεπτά πριν\nDefrag 3 λεπτά πριν


La Maltese Estate Boutique Hotel: Νίκος Μπάλος – Μαργαρίτα Σιγάλα | Yes-i-do\nAdded on July 23, 2017 Myrto Kazi\nLa Maltese Estate Boutique Hotel: Νίκος Μπάλος – Μαργαρίτα Σιγάλα\nΈνα success story με ελληνικό χρώμα, ένα ζευγάρι αυτοδημιούργητο, μια ιστορία γεμάτη αγάπη, όρεξη για δημιουργία και επαγγελματισμό, ένας κόσμος πολυτέλειας που επαναπροσδιορίζει την έννοια της απόλυτης ικανοποίησης. Ο Νίκος Μπάλος και η Μαργαρίτα Σιγάλα, ιδιοκτήτες των ξενοδοχείων La Maltese Estate και La Maltese Private House στο Ημεροβίγλι, La Maltese Oia Luxury Suites στην Οία, Τerra Maltese Natural Retreat στη Μύκονο και Porto Maltese Boutique Estate στην Κρήτη, φωτογραφήθηκαν για το Yes I Do και μας μίλησαν για ένα από τα “παιδιά τους” -ίσως το πιο ρομαντικό- το La Maltese Estate που βρίσκεται σκαρφαλωμένο στο πιο ψηλό σημείο της Καλντέρας, στο Ημεροβίγλι της Σαντορίνης.\nΕλάτε να ταξιδέψουμε μαζί σε έναν κόσμο εκλεπτυσμένης κομψότητας!\nΚλείστε τα μάτια και μεταφερθείτε σε ένα κυκλαδίτικο περιβάλλον φινέτσας και μαγικής γαλήνης. Είστε στο Ημεροβίγλι, στην κορυφή της Καλντέρας και απολαμβάνετε μια θέα που κόβει την ανάσα. Αναπαυτικά και κλασικά έπιπλα, ιδιαίτερες αντίκες, ανατολίτικα χαλιά, πολυτελείς καθρέφτες, πολυέλαιοι κι ένα κλασικό πιάνο, συνθέτουν με αρμονία ένα έργο τέχνης μέσα σε ένα κυκλαδίτικο νεοκλασικό ξενοδοχείο που χτίστηκε το 1900 και ανακαινίστηκε με πολυτελή υλικά. Η βεράντα των 250 τετραγωνικών μέτρων είναι λουσμένη από τον αιγιοπελαγίτικο ήλιο και φιλοξενεί μερικές από τις πιο πολυτελείς και παραμυθένιες δεξιώσεις γάμου. Βρίσκεστε στο La Maltese Estate , μπορείτε να ανοίξετε τα μάτια σας και να ζήσετε ένα μοναδικό όνειρο! Συναντήσαμε τους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου, τον Νίκο Μπάλο και την Μαργαρίτα Σιγάλα και η συζήτησή μας ξεκίνησε από την επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα για να καταλήξει σε ένα ειδυλλιακό honeymoon στο La Maltese.\nΠώς αισθάνεστε που το La Maltese Estate Boutique Hotel έχει ταυτιστεί και χαρακτηριστεί από το διεθνή τύπο ως ένα από τα ιδανικότερα μέρη του κόσμου για την διοργάνωση γάμων και events;\nΕίμαστε ιδιαιτέρως περήφανοι που σε μια δύσκολη εποχή, η προσπάθειά μας έχει αναγνωριστεί, συμβάλλοντας κατά αυτόν τον τρόπο στην ανάδειξη της χώρας μας και συγκεκριμένα της Σαντορίνης.\nΠοιές παροχές – υπηρεσίες θα απολαύσουν οι καλεσμένοι σας στο La Maltese Estate;\nΤο La Maltese Estate είναι ένας χώρος προσεκτικά σχεδιασμένος ώστε να προσφέρει στους καλεσμένους bespoke υπηρεσίες με σκοπό να καλύπτουν τις μοναδικές απαιτήσεις και εμπειρίες που θέλουν να ζήσουν κατά τη διαμονή τους.\nΓάμος στo La Maltese Estate. Πόσο ξεχωριστή μπορεί να είναι η εμπειρία για ένα ζευγάρι να ζήσει το γάμο του με θέα την Καλντέρα της Σαντορίνης;\nΕίναι γνωστό ότι η Σαντορίνη είναι ένα νησί ιδιαίτερης και μοναδικής ομορφιάς και κάθε χρόνο φιγουράρει σε λίστες διεθνών έγκυρων μέσων ως ένα από τα μέρη που πρέπει να επισκεφτεί κάνεις στη ζωή του, οπότε και η εμπειρία ενός γάμου δεν θα μπορούσε να είναι κάτι λιγότερο από μοναδική. Θεωρούμε ότι μία τόσο προσωπική στιγμή που σηματοδοτεί και την έναρξη της κοινής ζωής ενός ζευγαριού πρέπει να είναι σχεδιασμένη πολύ προσεκτικά έχοντας πάντα υπ’ όψιν τη διαφορετικότητα κάθε ζευγαριού με σκοπό κάθε γάμος να είναι μοναδικός.\nΠόσο πολύ έχουν αλλάξει οι απαιτήσεις των ανθρώπων που επισκέπτονται ένα boutique hotel όπως το La Maltese Estate και πώς αισθάνεστε όταν καταφέρνετε να ικανοποιήσετε και τους πιο απαιτητικούς;\nΣαφώς και οι απαιτήσεις των πελατών με την πάροδο του χρόνου αλλάζουν καθώς η καθημερινότητα όλων είναι πολύ απαιτητική. Για αυτό το λόγο και η φιλοσοφία μας ως boutique ξενοδοχείου δεν είναι μόνο να παρέχουμε στους καλεσμένους μας μόνο ένα ωραίο αισθητικά χώρο αλλά ένα συνδυασμό εμπειριών και αισθήσεων.\nΜια μέρα στο La Maltese Estate. Πώς είναι το 24ωρο σας;\nΗ μέρα ξεκινάει από νωρίς το πρωί απολαμβάνοντας τον πρώτο καφέ και συζητώντας με τους υπευθύνους των τμημάτων τα θέματα της ημέρας και τη διευθέτησή τους. Συνέχεια έχουν τα προγραμματισμένα ραντεβού με συνεργάτες και η διευθέτηση της αλληλογραφίας, κάτι που απαιτεί πολύ χρόνο. Επίσης τις ημέρες που λαμβάνει χώρα κάποιο event (κάτι το οποίο είναι πολύ συχνό) στο La Maltese Estate, θέλουμε πάντα να είμαστε παρόντες και να λαμβάνουμε μέρος ενεργά στην όλη διαδικασία. Γενικά είμαστε της φιλοσοφίας ότι πρέπει να έχουμε μια πλήρη εικόνα για οτιδήποτε συμβαίνει στο ξενοδοχείο. Συχνά το τέλος της ημέρας μάς βρίσκει να χαλαρώνουμε απολαμβάνοντας ένα ωραίο δείπνο με αγαπημένα πρόσωπα και είναι και η ιδανική στιγμή για να έρθουμε σε επαφή με τους πελάτες μας συζητώντας για τις εμπειρίες τους στο La Maltese Estate.\nΤι αγαπάτε περισσότερο στο La Maltese;\nΤη δυνατότητα που μας προσφέρει να βρισκόμαστε όχι μόνο σε ένα χώρο ιδιαίτερης ομορφιάς και αισθητικής αλλά ιδιαιτέρως το ότι έχουμε την τιμή να γινόμαστε μάρτυρες ευχάριστων προσωπικών στιγμών ανθρώπων από όλο τον κόσμο. Το χαμόγελο όλων όσοι μας έχουν εμπιστευθεί όλα αυτά τα χρόνια είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή.\nΕίστε αυτό που λέμε το “success story” στην Ελλάδα της κρίσης. Πώς φτάσατε ως εδώ;\nΤα τελευταία χρόνια η ελληνική επιχειρηματικότητα περνάει μια πάρα πολύ δύσκολη περίοδο και αυτό είναι κάτι που δυστυχώς το βιώνουμε καθημερινά. Από την άλλη το γεγονός ότι δραστηριοποιούμαστε στον κλάδο του τουρισμού σε ένα μέρος όπως η Σαντορίνη, με την μοναδικότητα που τη χαρακτηρίζει καθώς και η συνεχής και αδιάκοπη προσπάθειά μας για την αναζήτηση και αναβάθμιση των πρωτοπόρων υπηρεσιών που προσφέρουμε στους πελάτες, πιστεύουμε ότι είναι κάποιοι από τους λόγους που μας έχουν φέρει στη θέση που βρισκόμαστε σήμερα.\nΤο ξενοδοχείο πήρε το όνομά του από την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία “Παναγία La Maltese ή Μαλτέζα” (Madonna La Maltese).\nHoneyMoon @ La Maltese! “Ζωγραφίστε μας την εικόνα”!\nΟι πελάτες του La Maltesete έχουν τη δυνατότητα να απολαύσουν διάφορες εμπειρίες κατά τη διαμονή τους με τη βοήθεια πάντα του concierge. Μπορούν να εξερευνήσουν τις ομορφιές της Σαντορίνης με διάφορους τρόπους, είτε επιλέγοντας να κάνουν μια εκδρομή με σκάφος γύρω απο το νησί, είτε απολαμβάνοντας τη θέα του νησιού από ψηλά με ελικόπτερο, είτε ανακαλύπτοντας το νησί με τη βοήθεια μας! Από την άλλη μπορούν απλά να χαλαρώσουν στο χώρο της πισίνας να απολαύσουν υπέροχα κοκτέιλ, να γευτούν εξαιρετικά πιάτα στο εστιατόριο του Buddha-Bar Beach στις εγκαταστάσεις του La Maltese Estate, έχοντας πάντα για συντροφιά την υπέροχη, μοναδική θέα της Καλντέρας του Αιγαίου και φυσικά τα υπέροχα χρώματα του ηλιοβασιλέματος….\nΣε τι λέτε πάντα YES I DO: Στην κόρη μας Λουκία, στην αισιοδοξία, σε ό,τι μας δημιουργεί θετικά συναισθήματα και στη δημιουργία!\nΣε τι λέτε πάντα NO I DON’T: σε οτιδήποτε δεν πιστεύουμε, δεν μας εκφράζει και είναι ενάντια στις αρχές μας.\nLa Maltese Estate Boutique Hotel\nδιεύθυνση: Ημεροβίγλι, Σαντορίνη,Κυκλάδες, Ελλάδα\nτηλέφωνο: +30 22860 24701 | +30 22860 24702\nHair & Make up: Σαββίνα Σκεπετάρη\nLa Maltese Estate Boutique Hotel , summer honeymoon destination , summer wedding destination , yes i do , yesido.gr , yesidofreepress , Μαργαρίτα Σιγάλα , μήνας του μέλιτος , Νίκος Μπάλλος , ξενοδοχείο , ρομαντικός προορισμός , Σαντορινή


10 μικρές wedo ιστορίες by Petros Michailidis - Issuu\nT.A.L.O.S. The Authentic Learners Of Science\n10 small WeDo stories 10 μικρές WeDo ιστορίες\nΙστορία 1η Τίτλος: Μια βόλτα με τα ρομποτάκια Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο ρομποτάκια που το ένα ήταν αγωνιστικό και το άλλο milo. Αυτά τα δύο ρομποτάκια πήγαν μία βόλτα στο πάρκο. Εκεί συναντήθηκαν και έλεγαν τις ιστορίες τους και έπαιζαν. Μια στιγμή εμφανίστηκε μπροστά τους ένας σκύλος και άρχισε να τους κυνηγάει. Αυτοί άρχισαν να τρέχουν και να φωνάζουν βοήθεια. Αλλά δυστυχώς δεν ήταν κανείς εκει για να τους ακουσει. Τότε τα 2 ρομποτάκια βρήκαν μια σπηλιά και κρύφτηκαν μέχρι να φύγει ο σκύλος τότε τα ρομποτακια πήγαν σε ένα ασφαλές μέρος. Όταν έφυγε ο σκύλος και ένιωσαν ασφάλεια, βγήκαν από τη σπηλιά και είπαν σε όλους τους φίλους τους, τα ρομπότ, την περιπέτεια που πέρασαν!! Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!\nΙστορία 2η Τίτλος: Το ρομπότ και ο άνθρωπος.\nΜια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ρομπότ που το είχε φτιάξει ο μίστερ Αλεξάντερ Τσαρλς αλλά σε δύο χρόνια πέθανε και το ρομπότ έμεινε μόνο του και έψαχνε σπίτι και κανένας δεν τον ήθελε. Ψάχνοντας παντού για άλλο σπίτι και για ιδιοκτήτη, σε πολλά στενά και σε πολλά δρομάκια κάποια στιγμή σε ένα στενάκι βρήκε μια γάτα. Απόρησε πάρα πολύ γιατί η γάτα έμοιαζε με την γάτα που είχε ο μίστερ Αλεξάντερ Τσαρλς την Λούση.H Λούση ήταν μια γατα σε απόχρωση καφέ επίσης είχε γαλάζια μάτια και ήταν πολύ όμορφη!!! Αμέσως λοιπόν το ρομπότ σκέφτηκε να το πάει στον κτηνίατρο για να βεβαιωθεί ότι είναι εκείνου δηλαδή του αφεντικού του μίστερ Αλεξάντερ Τσαρλς. Όταν την πήγε στον κτηνίατρο βεβαιώθηκε ότι ήταν η γάτα του μίστερ Αλεξάντερ Τσαρλς. Έτσι το ρομπότ βρήκε μια παρέα. Το ρομπότ παρέα με την γάτα άρχισαν να αναζητούν καινούριο αφεντικό. Τελικά βρήκαν μια καλή κυρία που την έλεγαν κ. Ματίνα και τους πήρε στο σπίτι της για συντροφιά. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!\nΙστορία 3η Τίτλος: Μια αξέχαστη περιπέτεια Ήταν μια σκοτεινή νύχτα στον πλανήτη των ρομπότ και τα δυο βασίλεια το ένα με το άλλο πολεμούσαν. Από την μια πλευρά ήταν ο βασιλιάς των καρτ και από την άλλη ο βασιλιάς των milo που υπερασπίζεται το βασίλειό του καλά. Και το αμάξι υπερασπίζεται το βασίλειό του αλλά τελικά τα αυτοκίνητα έχασαν γιατί ήταν λίγα και πέθαναν ηρωικά. Οι άλλοι νόμιζαν ότι είχαν πεθάνει όλα τα αυτοκίνητα αλλά δεν πέθαναν όλα. Ένα έμεινε και μπόρεσε να ξεφύγει και μετά από λίγα χρόνια μπόρεσε να ξαναφτιάξει την δική του αυτοκρατορία. Στην αυτοκρατορία αυτή όμως την καινούρια υπήρχε απέναντί της και μια άλλη αυτοκρατορία που την είχε φτιάξει το αμάξι που είχε τελικά επιζήσει . Έτσι η ιστορία συνεχίστηκε και οι δύο πάλι πλευρές μισούσαν η μία την άλλη . τα δύο βασίλεια είχαν διαφορετικό όνομα δεν ήθελαν να κρατήσουν τα παλιά τους ονόματα το ένα το έλεγαν exeris και το άλλο bollta και τα διοικούσαν δύο βασιλιάδες ο mefisto Και o prapsina που αυτοί οι δύο μισιόντουσαν πιο πολύ από όλους. Επειδή όλα τα ρομπότ κουράστηκαν να πολεμάνε, φώναξαν το ρομπότ-σαλιγκάρι που ήταν δικαστής για να τους βοηθήσει. Αυτό άργησε να πάει γιατί ήταν σαλιγκάρι, αλλά όταν έφτασε κατάφερε να τους κάνει όλους φίλους. Έγιναν ένας λαός, όλα τα ρομπότ έμεναν μαζί!! Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!\n4η ιστορία Τίτλος: Ο αγώνας αυτοκινήτων Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο αυτοκίνητα, ο Μίλος και ένα αυτοκίνητο αγώνων που είχαν πάει σε έναν αγώνα δρόμου. Τα δύο αυτοκίνητα όταν πήγαν να ξεκινήσουν έπαθαν κάτι τρομερό, έπεσαν σε έναν γκρεμό. Άρχισαν να φωνάζουν, αλλά ευτυχώς έπεσαν σε ένα χιονισμένο βουνό. Εκείνη την στιγμή άρχισαν να γελάνε! Σταμάτησαν όμως το γέλιο όταν είδαν μπροστά τους έναν γιγάντιο χιονάνθρωπο που έμοιαζε με γέτι. Ήταν μεγάλος και πολύ ψηλός, είχε κουμπιά για στόμα, ένα καρότο για μύτη, ένα μεγάλο καπέλο και ένα ριγέ κασκόλ. Άρχισε να τους κυνηγάει. Τα δύο αμάξια έτρεχαν και προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τον χιονάνθρωπο . Αλλά ο χιονάνθρωπος ήταν πολύ γρήγορος . Όμως ο Μίλος είδε μια σπήλια και μπήκαν μέσα. Τους είδε ο χιονάνθρωπος και πήγε να τους πιάσει μέσα στην σπηλιά, είδαν μια δάδα την έπιασαν και ο χιονάνθρωπος πήγε κοντά τους και σιγά σιγά έλιωνε. Τότε τα αυτοκίνητα κατάλαβαν ότι ο χιονάνθρωπος προστάτευε το παιδί του. Έτσι σταμάτησαν να τον ενοχλούν και έσβησαν τη φωτιά. Γρήγορα ο χιονάνθρωπος πάγωσε ξανά. Έγιναν φίλοι και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!\nΙστορία 5η Τίτλος: ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΡΟΜΠΟΤΑΚΙ\nΜια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ρομποτάκι που ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Ήταν άσπρο και τα υπόλοιπα ήταν μαύρα. Όταν μία φορά πήγε στο σχολείο που μόλις είχε γραφτεί, τα άλλα παιδιά άρχισαν να το κοροϊδεύουν. Και τότε έβαλε τα κλάματα. Το ρομποτάκι, με κλάματα πήγε στον Διευθυντή του σχολείου, τον κύριο Στράβωνα( έναν πολύ στραβό τύπο) ο οποίος δεν του έδωσε καμία σημασία. Όταν πήγε σπίτι του η μαμά του τον ρώτησε γιατί είναι κόκκινα τα μάτια του. Εκείνο της απάντησε πως τα παιδιά στο σχολείο τον κοροϊδεύουν και δεν τον παίζουν. Την επόμενη μέρα η μητέρα του πηγε στο σχολείο και μετά από τότε αυτό δεν έγινε ξανά. Το ρομποτάκι έκανε πολλούς φίλους. Κάποια στιγμή όμως δύο μαύρα ρομποτάκια πήγαν στο σπίτι του και του είπαν να μην κάνει παρέα με κανέναν γιατί τους έχει επηρεάσει πολύ με τη διαφορετικότητα του. Το ρομποτάκι όμως δεν τους έδωσε σημασία και συνέχισε. Μια εβδομάδα μετά τα δύο μαύρα ρομποτάκια έδωσαν ραντεβού λέγοντας του ότι θέλουν να γίνουν ξανά φίλοι. Το ρομποτάκι τους πίστεψε και πήγε να τους βρει. Χωρίς να το περιμένει εμφανίστηκαν μπροστά του και άρχισαν να τον δέρνουν και να τον βρίζουν. Όταν γύρισε στο σπίτι τα εξήγησε όλα στην μητέρα του. Εκείνη το επόμενο πρωί ξανά πήγε στο σχολείο και είπε πως εάν ξανά γίνει αυτό θα τον βγάλει από εκεί και θα τον πάει σε άλλο σχολείο. Μόλις το έμαθαν οι γονείς των μαύρων ρομπότ αμέσως τους φώναξαν και τους εξήγησαν το λάθος που έκαναν και πως δεν είναι σωστό να φοβερίζουν κανένα ρομπότ. Εκείνα το κατάλαβαν, ζήτησαν συγγνώμη και έγιναν όλοι φίλοι. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!\nΙστορία 6η Τίτλος: Τα ρομποτάκια. Μια φορά κι έναν καιρό ήταν δύο ρομποτάκια τα οποία είχαν πάει στο σινεμά και έβλεπαν ένα τρομακτικό θρίλερ και όταν επέστρεψαν στο σπίτι πήγαν στα κρεβατάκια τους και είδαν ένα τρομακτικό όνειρο που ήταν ένα τέρας που είχε ένα τεράστιο στόμα το οποίο ρουφούσε τους ανθρώπους και τα ρομπότ. Επίσης είδαν πως προσπαθούσαν να ξεφύγουν από το τέρας γιατί απειλούσε ότι θα τους σκοτώσει. Ήταν πολύ τρομαγμένοι ώσπου βρήκαν κάπου να κρυφτούν! Θα πεθάνουμε, λέει το ένα στο άλλο ψιθυριστά. Μετά από περίπου 3 λεπτά άκουσαν διάφορους θορύβους. Τρόμαξαν, νόμισαν πως ήταν το τέλος τους, αλλά ήταν… ο ήρωας που θα τους έσωζε από το τρομακτικό εκείνο τέρας… ‘Όταν τον είδαν τον ρώτησαν ποιος είναι και αυτός τους απάντησε ότι ήταν ο ‘ ΣΟΥΠΕΡ ΗΡΩΑΣ ‘ και ήρθε για να τους σώσει την ζωή και να μην τρομάζουν γιατί το συγκεκριμένο τέρας δεν έχει πολλές δυνάμεις και το έχει νικήσει αυτός και άλλοι φίλοι του εκατοντάδες φορές. Όταν το τέρας ηττήθηκε από τον ήρωα τα 2 ρομποτάκια !!! Το άλλο πρωί τα δύο μικρά ρομποτάκια όταν ξύπνησαν το είπαν στους γονείς τους τρομαγμένοι. Οι γονείς τους εξήγησαν ότι τα θρίλερ είναι για μεγάλους γιατί τρομάζουν τα μικρά ρομποτάκια. Έτσι συμφώνησαν να βλέπουν μόνο παιδικά στην τηλεόραση και τον υπολογιστή. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!\nΙστορία 7η Τιτλος: Το ρομποτάκι αποκτάει έναν φίλο στο διάστημα!!! Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα ρομποτάκι ο Μίλο που είχε ένα όνειρο να πάει στο φεγγάρι. Περίμενε μέρες, περίμενε χρόνια και μία μέρα επιτέλους, μπήκε σε έναν διαγωνισμό που ο νικητής θα πήγαινε στο φεγγάρι. Ήταν η ευκαιρία του να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Έτσι πήγε στον διαγωνισμό και πέρασε από διάφορες δοκιμασίες. Η πρώτη δοκιμασία ήταν τα σουτάκια ποδοσφαίρου. Σε αυτή βγήκε πρώτος γιατί πήγαινε ποδόσφαιρο και έκανε καταπληκτικά και δυνατά σουτ αλλά είχε άλλες τρεις δοκιμασίες. Η δεύτερη δοκιμασία ήταν να φάνε το περισσότερο φαγητό από ένα γεμάτο πιάτο. Στην δεύτερη δοκιμασία βγήκε 3 επειδή δεν μπορούσε να φάει πάρα πολύ. Στην τρίτη δοκιμασία έπρεπε να αντιμετωπίσουν διάφορα ρομποτάκια έτσι ώστε να μπορούν να προφυλαχτούν από τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουν στο φεγγάρι. Μετά ανακοινώθηκε ο μεγάλος νικητής όλοι οι παίκτες είχαν αγωνία αλλά τελικά ο μεγάλος νικητής ήταν ο Μίλος. ¨Έτσι το όνειρο του Μίλου έγινε πραγματικότητα. Δεν έχασε στιγμή και άρχισε να ετοιμάζεται για το ταξίδι στο φεγγάρι. Μετά από λίγες μέρες μπήκε σε έναν πύραυλο και ξεκίνησε το ταξίδι. Όταν έφτασε εκεί αισθανόταν μεγάλη χαρά. Πριν φύγει κάρφωσε μία κόκκινη και άσπρη σημαία, για να βλέπουν όλοι ότι ο Μίλο πήγε στο φεγγάρι.\nΙστορία 8η Τίτλος: Τα ιπτάμενα ρομποτάκια.\nΜια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Ρομπότ αγώνων δρόμου και ο Milo που ονειρευόταν να πετάξουν. Τότε τους ήρθε μια φοβερή ιδέα! Να κατασκευάσουν μια στολή που θα τους επέτρεπε να πετάξουν. Τότε ο Milo σκέφτηκε μια φοβερή ιδέα! Να φτιάξουν ένα jet pack! Μετά από πολλή δουλειά κατάφεραν να φτιάξουν μόνο ένα jet pack. Τότε ο Ρομποτ λέει στον Milo ότι δεν μπορούν να πετάξουν και οι δύο μόνο με ένα jet pack. Τότε ο Milo ξαναμπήκε στο εργαστήριό του για να φτιάξει κι άλλο ένα jet pack!Tότε ο Milo είπε ότι μπορούν να πετάξουν και οι δυο. Ο Ρόμποτ όμως δεν ήθελε να πετάξει, γιατί ήταν οδηγός αγώνων και δεν ήθελε να πετάξει, γιατί ήθελε μόνο να οδηγεί. Ο Milo απογοητεύτηκε. Ξεκίνησε να ψάχνει τρόπο για να πείσει το Ρομπότ να πετάξουν μαζί. Τότε του ήρθε μια καταπληκτική ιδέα!! Του είπε ότι αν πετάξουν με τα τζετ πακ, μετά ο Μίλο θα πάει μαζί του για να τρέξουν σε αγώνα δρόμου. Στο Ρομπότ άρεσε πολύ η ιδέα και δέχτηκε αμέσως τη πρόταση του Μίλο. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!\nΙστορία 9η Τίτλος: Μια βόλτα με τα μηχανήματα Μια ωραία μέρα τα ρομπότ αποφάσισαν να πάνε μια βόλτα στα δάση. Τότε είδανε ένα πολύ ωραίο ζώο κι αποφάσισαν να πάνε να το πάρουν. Αυτό το ζώο ήταν ένα μικρούλι κουταβάκι με μαύρο και άσπρο τρίχωμα χωρίς κολάρο που ήταν μόνο του στο δάσος , έτσι το λυπήθηκαν και το πήραν. Όταν το πήγαν στο σπίτι τους, του έδωσαν να φάει κροκέτες και μετά το κοίμισαν με ένα γλυκό νανούρισμα . Το επόμενο πρωί που ξύπνησαν όλο το σπίτι είχε γίνει χάλια γιατί το σκυλάκι είχε κάνει ζαβολιές αλλά δεν θύμωσαν, απλά τα καθάρισαν όλα πριν έρθει η μαμά τους και δει όλα αυτά. Όταν έφαγαν το πρωινό τους πήγαν έξω στην ρομποτοαυλή τους για το προγραμματίσουν [ αφού ήταν σκύλος ρομπότ]. Αλλά υπήρχε ένα προβληματάκι … Δεν ήξεραν να προγραμματίζουν, δεν το είχαν μάθει ακόμα στο σχολείο και αποφάσισαν να το πάνε στον προγραμματιστή ο οποίος ήταν πέντε τετράγωνα πιο κάτω από το σπίτι του Διονύση. Όταν το πήγαν ο προγραμματιστής το έφτιαξε και το έδωσε στα παιδιά να το πάνε σπίτι τους για να ξεκουραστεί . Μετά πήγαν στην αυλή του Διονύσης για να παίξουν με την μπάλα της Χριστίνας. Όμως καθώς έπαιζαν το σκυλάκι για να πιάσει την μπάλα πάτησε τα λουλούδια της μαμάς και έδιωξε την μπάλα προς το δάσος και άρχισε να την κυνηγάει. Τα παιδιά έτρεξαν να το βρουν προς στο δάσος. Όταν έφτασαν στο δάσος δεν πρόσεξαν το δρόμο και χάθηκαν. Συνέχισαν να ψάχνουν όμως τη μπάλα και το ρομποτ-σκυλάκι. Μετά από λίγη ώρα βρήκαν το ρομπότ-σκυλάκι που είχε ήδη βρει τη χαμένη μπάλα. Τώρα όμως έπρεπε να βρουν τον δρόμο της επιστροφής. Ευτυχώς ο προγραμματιστής είχε βάλει έναν χάρτη στο σκύλο ρομπότ. Τον χρησιμοποίησαν και με λίγο κόπο έφτασαν ξανά στον κήπο του σπιτιού του Διονύση, χωρίς να τους καταλάβει κανένας. Μετά έπαιξαν με την μπάλα και μετά από λίγο ήρθε και τους μάλωσε αλλά είδε το μικρό σκυλάκι και της άρεσε και δεν τους μάλωσε και έπαιξαν όλοι μαζί με την μπάλα όλο το απόγευμα. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!\nΙστορία 10η Τίτλος: Το παιδί ρομπότ. Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παιδί έξυπνο, ευγενικό και άκουγε τον πατέρα του. Μια μέρα πήγε στο εργοστάσιο του πατέρα του και τον έβλεπε όταν έφτιαχνε ένα πολεμικό ρομπότ. Και όταν μπήκε το παιδί έβλεπε το ρομπότ να πολεμά με τους κατασκευαστές του. Επειδή του παιδιού δεν του άρεσαν οι πόλεμοι, πήγε στο ρομπότ για να το πείσει να σταματήσει και του ρώτησε γιατί πολεμά. Το ρομπότ του απάντησε ότι πολεμούσε γιατί όλοι οι κατασκευαστές του που προσπάθησαν να το κατασκευάσουν όταν το έφτιαχναν λάθος το πετούσαν στα σκουπίδια. Τότε το παιδί στεναχωρήθηκε που το έκαναν όλα αυτά αλλά ήθελε να σταματήσει τον πόλεμο γιατί δεν του άρεσαν οι πόλεμοι. Τελικά μετά από πολλή κουβέντα το ρομπότ πείστηκε και σταμάτησε τον πόλεμο. Στο τέλος το παιδί και το πολεμικό ρομπότ έγιναν αχώριστοι φίλοι και έπαιζαν ολη την μέρα μαζί πολλά παιχνίδια. Μάλιστα μια μέρα το πήρε και στο σχολείο και έμαθε στα παιδιά του σχολείου πολεμικές τέχνες. Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!\nThe Authentic Learners Of Science\nParticipant schools • • • • • • • •\n2nd European School of Luxembourg 3rd European School of Brussels 5th Primary School of Alexandroupolis 6th Primary School of Ermoupolis - Syros 8th Primary School of Alexandroupolis Primary School of Biblos - Naxos Primary School of Poseidonia - Syros Primary School of Mathiatis - Cyprus\n10 μικρές wedo ιστορίες


Στη "μάχη" της Β' Εθνικής πόλο ρίχνεται ο ΟΕΑ/ΝΑΒ - e-thessalia.gr\nΣτη “μάχη” της Β’ Εθνικής πόλο ρίχνεται ο ΟΕΑ/ΝΑΒ\nΒασίλης Κρίσιλας 17 Ιουλίου 2021, 13:18 17 Ιουλίου 2021 Έντυπη Έκδοση\nΣήμερα θα γίνει η εκκίνηση της Β’ Εθνικής πόλο ανδρών, όπου μετέχει ο ΟΕΑ/ΝΑΒ. Λόγω κορωνοϊού δεν θα υπάρξει υποβιβασμός φέτος και ουσιαστικά η Α’ Φάση διεξάγεται για να καταρτιστούν οι όμιλοι στον επόμενο γύρο. Δηλαδή οι πρώτοι των τεσσάρων γκρουπ θα τεθούν επικεφαλής ομίλων και θα αποτελέσουν τους οικοδεσπότες στη Β’ Φάση, ενώ οι υπόλοιπες ομάδες θα χωριστούν σε δυναμικότητα με βάση την κατάταξή τους αυτό το Σαββατοκύριακο.\nΟ ΟΕΑ/ΝΑΒ συμπεριλήφθηκε στον όμιλο της Πάτρας μαζί με τον ΝΟ Ναυπλίου, τον Επειό Ήλιδας και τον ΝΑΟ Κέρκυρας και θα παραταχθεί σημαντικά ενισχυμένος. Οι αγώνες αρχίζουν σήμερα και ο προπονητής Λάμπρος Καρύδας τόνισε σχετικά στη «Θ»:\n«Το γεγονός ότι δεν υποβιβαστούν ομάδες διώχνει το άγχος από πάνω μας. Μας δίνει το δικαίωμα να αγωνιστούμε πιο ελεύθερα και να δείξουμε τον πραγματικό μας εαυτό. Θα μετρήσουμε τις δυνάμεις μας απέναντι σε πολύ καλές ομάδες και μένει να δούμε τα αποτελέσματα της προετοιμασίας που κάναμε το τελευταίο τρίμηνο, αφού νωρίτερα οι πισίνες ήταν κλειστές.\nΘα προσπαθήσουμε να πάρουμε όσους βαθμούς μπορούμε, αλλά ο βασικός μας στόχος είναι η κατάληξη μιας εκ των δύο πρώτων θέσεων στη Β’ Φάση, οι οποίες δίνουν το εισιτήριο για τα πλέι οφ της Β’ Εθνικής».\nΜοναδική απουσία για το βολιώτικο συγκρότημα είναι ο τραυματίας Γιώργος Γκρέμιλας. Ωστόσο ο Λάμπρος Καρύδας αισιοδοξεί ότι θα τον έχει υπό τις οδηγίες του στη Β’ Φάση, η οποία είναι και η πιο κρίσιμη.\nΤο ρόστερ έχει ως εξής: Γιάννης Δίπλας, Θάνος Κοζανίτης, Μανώλης Πάκος, Σταμούλης Σαραγγανίδας, Άγγελος Μαρτζούχος, Αλέξανδρος Λιβανός, Λευτέρης Ανδρής, Μανώλης Καραΐσκος, Κωνσταντίνος Καραΐσκος, Ιωάννης Κατσώνης, Ιάσων Μάρκου, Γιώργος Σούγγαρης, Μανώλης Γκατζούνας, Ηλίας Θάνος, Στέλιος Κουκορίνης και Δημήτρης Κούτρας.\nΤο πρόγραμμα του ομίλου που θα διεξαχθεί στο κολυμβητήριο «Αντ. Πεπανός» στην Πάτρα είναι το ακόλουθο:\nΒ Εθνική πόλοΟΕΑ/ΝΑΒ πόλο\nΠροηγούμενο ΆρθροΣτο «μικροσκόπιο» της Νίκης οι αδελφοί ΚυρίτσηΕπόμενο ΆρθροΑλ. Μεϊκόπουλος: Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ υποστηρίζει σταθερά τη δίκαιη και βιώσιμη επίλυση του Κυπριακού


Ανάσες ανακούφισης αρχίζουν να παίρνουν οι κάτοικοι της πρωτεύουσας, καθώς για πρώτη φορά μετά από πολύ μεγάλο διάστημα, τα νέα κρούσματα κορονοϊού, εμφανίζονται αισθητά μειωμένα. Και ο αριθμός εξακολουθεί να πέφτει… Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε ο ΕΟΔΥ, το Σάββατο 15/5 καταγράφηκαν 1.957 νέα κρούσματα κορονοϊού. Από αυτά, τα 886 είναι στην Αττική ... Περισσότερα\nTo άρθρο Αισιοδοξία: Κάτω από 1.000 τα νέα κρούσματα κορονοϊού στην Αττική - Ο χάρτης της διασποράς δημοσιεύτηκε στο NewsIT .\ntag Αισιοδοξία: Κάτω από 1.000 τα νέα κρούσματα κορονοϊού στην Αττική - Ο χάρτης της διασποράς Ανάσες ανακούφισης αρχίζουν να παίρνουν οι κάτοικοι της πρωτεύουσας, καθώς για πρώτη φορά μετά από πολύ μεγάλο διάστημα, τα νέα κρούσματα κορονοϊού, εμφανίζονται αισθητά μειωμένα. Και ο αριθμός εξακολουθεί να πέφτει… Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε ο ΕΟΔΥ, το Σάββατο 15/5 καταγράφηκαν 1.957 νέα κρούσματα κορονοϊού. Από αυτά, τα 886 είναι στην Αττική ... Περισσότερα To άρθρο Αισιοδοξία: Κάτω από 1.000 τα νέα κρούσματα κορονοϊού στην Αττική - Ο χάρτης της διασποράς δημοσιεύτηκε στο NewsIT . share save


Σόλων Τσούνης: Λίγο οι ρυτίδες, λίγο τα άσπρα μαλλιά, νιώθω ότι μεγαλώνω...»! | Gossip-tv.gr\nΣόλων Τσούνης: Λίγο οι ρυτίδες, λίγο τα άσπρα μαλλιά, νιώθω ότι μεγαλώνω...»!\nΝέος, ωραίος και ταλαντούχος! Ο Σόλων Τσούνης, παραχώρησε συνέντευξη σε γνωστό περιοδικό και μίλησε για όλα!\nΑναφέρθηκε μεταξύ άλλων, στη δουλειά του, στις δουλειές που έχει κάνει στο παρελθόν αλλά και στο χόμπι του!\nΑπό το 2007 που αποφοίτησα από το Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν. Υπήρξα τυχερός γιατί βγήκα στο επάγγελμα ακριβώς πριν την κρίση και πρόλαβα να φτιάξω ένα καλό βιογραφικό.\nΚαι πότε έκανες το μεγάλο «μπαμ»;\nΔεν έχει γίνει ακόμη. Νιώθω σαν να κάνω πρακτική σε αυτή τη δουλειά· Πώς είναι οι γιατρoί που κάνουν το αγροτικό τους κάμποσα χρόνια, ένα τέτοιο πράγμα κι εγώ. Ονειρεύομαι όμως να πετύχω πολλά πράγματα.\nΥπάρχουν ρόλοι που σε περιμένουν στη γωνία. Είχες βάλει εξαρχής ένα deadline, του στιλ «αν δεν τα καταφέρω μέχρι τότε, θα ψαχτώ για κάτι άλλο»;\nΝαι, είχα πει «Σόλων, αγόρι μου, υπάρχει ενδεχόμενο να μη σε απορροφήσει η δουλειά. Βγαίνεις εσύ και χιλιάδες άλλοι που θέλουν επίσης να γίνουν ηθοποιοί. Θα το προσπαθήσεις και αν δεν πάει καλά, γεια σας». Είμαι και ως άτομο έτσι. Αν δω ότι μια δυο σεζόν δεν έχω δουλεία, δεν θα καθίσω να το φιλοσοφήσω. Αναγκαστικά, θα κάνω κάτι άλλο.\nΠώς θα ζήσεις αλλιώς; Τι δουλειές έχεις κάνει;\nΣτα δώδεκα χρόνια που είμαι ηθοποιός, έμεινα χωρίς δουλειά κάποιους μήνες μόνο, οπότε χρειάστηκε να εργαστώ σε καφέ. Επίσης, όταν σπούδαζα φωτογραφία, δούλευα παράλληλα σε ένα μπαρ. Άντεξα μόνο για ένα μήνα. Ναι μεν είμαι βραδινός τύπος, τότε είναι που θα σκεφτώ ό,τι με απασχολεί, θα διαβάσω, θα ζωγραφίσω, θα δω ταινίες, αλλά δεν μου αρέσει να δουλεύω τη νύχτα. Ένιωθα πως έχανα το ωραίο. Οι άλλοι διασκέδαζαν και εγώ ήμουν αυτός που τους έβαζε τα ποτά.\nΕίναι αυτό που λένε «κάθε ηθοποιός οφείλει να έχει περάσει κάποια στιγμή στη ζωή του από μπάρμαν;»\nΚαι όχι μόνο. 'Εχω δουλέψει και ως μπουφετζής και ως υπάλληλος σε βιντεοκλάμπ, ενώ, όταν έφυγα για Παρίσι, ανακατασκεύαζα με συνεργείο σπίτια και οικοδομές. Ακόμα και σε σαντουιτσάδικο στη Γαλλία έχω εργαστεί. Έφτιαχνα γκουρμέ σάντουιτς, με συγκεκριμένα γραμμάρια τυρί κρέμα, μουστάρδα και αμυγδαλάκια.\nΜου μιλάνε στον πληθυντικό, (γέλια) Με φωνάζουν «κύριο Σόλωνα» και σκέφτομαι «Παναγιά μου, μεγάλωσα!», αλλά συγχρόνως είναι πολύ γλυκό αυτό.\nΤο αγαπώ πολύ, είναι η ψυχοθεραπεία μου. Άθληση, εκτόνωση και διασκέδαση μαζί! Κάνω κυρίως με τον κολλητό μου, τον Δημήτρη, που τον ξέρω από το δημοτικό στο Αγρίνιο. Έτσι ξεκίνησε και η ενασχόληση μας με το σκέιτ. Φέτος βέβαια το αποφεύγω γιατί φοβάμαι μη χτυπήσω και μου χαλάσει το ρόλο στο θέατρο. Αν ήμουν ακόμη μικρός, θα δοκίμαζα και παρκούρ.\nΥπάρχουν περίεργα βλέμματα όταν κάνεις σκέιτ;\nΦαντάζομαι ότι κάποιοι μπορεί να σκεφτούν «Ο μαντράχαλος έπιασε τη σανίδα;». Δεν με,αφορά και πάρα πολύ όμως. Προσπαθώ φυσικά να μην κάνω σε πολυσύχναστα μέρη. Προτιμώ συνήθως κάτι παρακμιακούς-κατέστραμμένους χώρους, όπως ένα skate park στους Αμπελόκηπους ή ένα σημείο στο Φλοίσβο. Δεν πάω στο Συνταγμα να με δει η μισή Αθήνα! (γέλια)\n(γέλια) 'Εχω δύο πατίνια. Ξέρεις, επειδή αυτά είναι ξύλινα, πρέπει να τα αλλάξεις συχνά, γιατί σαπίζουν και χάνουν το pop, που λέμε εμείς.\nΤι σημαίνει αυτό για μας που δεν ξέρουμε;\nΤη σκληρότητα τους. Πήζουν, μαλακώνουν. Πες ένα μυστικό για αρχάριους skaters.\nΣτο σκέιτ όλα κρίνονται στο εκατοστό γιο να «βγει» το κόλπο, πού θα κλοτσήσεις και με τι φορά. Είναι πολύ τεχνικό άθλημα, είπε χαρακτηστικά στο People!


Πώς έζησε ένα παιδί τη χθεσινή εκκένωση της Μενεμένης - Parallaxi Magazine ΚΛΕΙΣΙΜΟParallax ViewPhotoblogΘεσσαλονικηΜατιές στην πόληΧάρτης της πόληςΡεπορτάζΠρόσωπαΗ Θεσσαλονίκη αλλιώςLifeΤέχνες – ΠολιτισμόςΚινηματογράφοςOscar 2017ΤεχνολογίαΕκπαίδευσηΟμορφιά – ΥγείαΚόσμοςΠεριβάλλονΑγοράΒιβλίοAgendaΣινεμάΘέατροΔιαγωνισμοίΕκθέσειςEventsΜουσικήΤηλεόρασηΓευσηΕστιατόριαΚαφέ – ΜπαρΜαγειρικήΤαξιδιΕλλάδαΚόσμοςΔιαμονήΤευχηΑρχείο ΤευχώνΕΘΕΛΟΝΤΕΣΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΑΝΘΡΩΠΩΝ ΕΡΓΑΣΥΝΔΡΟΜΗΤΕΣΤΑΥΤΟΤΗΤΑ\nΠώς έζησε ένα παιδί τη χθεσινή εκκένωση της ΜενεμένηςΑπό parallaxi -February 13, 20172531 Εχτές χρειάστηκε να εκκενωθεί η Μενεμένη και το Κορδελιό για την εξουδετέρωση της περιβόητης βόμβας. Αυτή είναι μια μικρή ιστορία με τις σκέψεις και τα συναισθήματα ενός παιδιού για το πώς βίωσε αυτό το περίεργο Κυριακάτικο πρωινό. Λέξεις-εικόνες: Παρασκευά Σελίμ ΒιλανάκηΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2017, ώρα 8 το πρωί, ακούω αποσπασματικά έναν χαμηλόφωνο διάλογο. Είναι ο μπαμπάς που λέει στη μαμά να με ξυπνήσει, ήρθε η ώρα, λέει ο μπαμπάς. Ανοίγει η πόρτα του δωματίου. Είναι η μαμά. Μου φαίνεται χλωμή και νευρική. Κρατάει έναν άδειο σάκο στα χέρια της και το μόνο που μου λέει ” σήκω, δεν έχουμε χρόνο για χάσιμο, βάλε εδώ μέσα ό,τι σου είναι πολύτιμο και ετοιμάσου να φύγουμε”. Βγαίνει βιαστικά από το δωμάτιο και εγώ σηκώνομαι αμέσως από πίσω της. Δεν με “παίρνει” για το αγαπημένο μου χουζούρι. Δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς συμβαίνει αλλά από το ύφος της μαμάς καταλαβαίνω πως κάτι παράξενο και σοβαρό μαζί συμβαίνει.\nΠαίρνω τον σάκο και αρχίζω να σκέφτομαι τι μπορώ να χωρέσω μέσα σε αυτόν. Ακούω να χτυπάει το κουδούνι της εξώπορτας, ενώ γεμίζω τον σάκο που έβαλε στα χέρια μου η μαμά. Στρατιώτες είναι έξω από το σπίτι και χτυπούν την πόρτα μας. Ένας μεγαλόσωμος άντρας με ρούχα παραλλαγής και ένα γιλέκο σαν αυτά του δήμου τα κίτρινα με τις φωσφοριζέ ασημί ρίγες στέκεται στην είσοδο και μας υπενθυμίζει ότι ήρθε η ώρα να φύγουμε. Ξαναπιάνω τον σάκο και κάνω αποφασιστικά της επιλογές μου. Η φωτογραφία όλης της οικογένειας στην μπροστινή βεράντα σε κάποιο οικογενειακό γλέντι, μερικά μικρά εικονίσματα της Παναγίας και του Ταξιάρχη, μια αλλαξιά, μια ζεστή μπλούζα, μια τελευταία ματιά ένα γύρο. Α! Το σημειωματάριό μου. Στις σελίδες του εμπιστεύομαι τις σκέψεις μου. Ξαφνικά μπαίνει ο μπαμπάς λαχανιασμένος. Παίρνει προμήθειες και λέει στη μαμά πάρε τον μικρό και βγες έξω.Τρέχω στο δωμάτιο ανοίγω τον σάκο και βάζω μέσα το κινητό και το πάσο που είχα πάνω στο κομοδίνο. Βγαίνω έξω και βλέπω την μαμά να στέκεται μπροστά στην πόρτα αναστατωμένη να λέει φεύγουμε. Κάποιος κύριος ήρθε για τελευταία προειδοποίηση μάλλον θα ήταν αστυνομικός με αρπάζει η μαμά απ το χέρι και λέει δεν έχουμε άλλο χρόνο. Βγαίνουμε έξω αφήνοντας την πόρτα μισάνοιχτη το μόνο που βλέπω είναι οικογένειες να προσπαθούν να διαφύγουν μέσα απτό πλήθος των ανθρώπων. Η μέρα ψυχρή δίχως ήλιο σαν να είναι εγκλωβισμένη στην βουή των ανθρώπων.\nΜπαίνουμε στο αμάξι. Η ώρα 9:15 ο κόσμος στους δρόμους, αυξημένη κίνηση, κοιτάζω από το παράθυρο του αυτοκινήτου τον συννεφιασμένο ουρανό σαν να έχει θολώσει το τζάμι και δεν μπορείς να δεις προς τα μέσα.Σκέφτηκα και είπα θεέ μου γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι εγκαταλείπουν ό,τι πολύτιμο έχουν μήπως τους αναγκάζει κάτι; Ναι ίσως τους αναγκάζει κάτι όπως τον Μουχάμετ. Ο Μουχάμετ είναι συμμαθητής μου και είναι πρόσφυγας από την Συρία. Τώρα καταλαβαίνω τι θα πει πρόσφυγας. Ο Μουχάμετ άφησε πίσω του ό,τι πολύτιμο είχε και ζει σε ένα μέρος που λέγεται hot spot. Σκέφτηκα μήπως και εγώ καταλήξω να ζω σαν πρόσφυγας και είπα γιατί; H μαμά ρώτησε τι συμβαίνει, ο μπαμπάς κοίταξε από το καθρεφτάκι του αμαξιού. Ρώτησα τι ακριβώς γίνεται; πού πάμε; γιατί αυτοί οι άνθρωποι μας διώχνουν από το σπίτι μας;Ο μπαμπάς απάντησε πρέπει να απομακρυνθούμε για μερικές ώρες. Στο ραδιόφωνο άκουσα να λένε ότι άρχισε η εξουδετέρωση της βόμβας. Προβληματίστηκα. Ποιοι είναι αυτοί που μας διώχνουν και γιατί το κάνουν; Γιατί οι άνθρωποι έχουν διαφωνίες και φτάνουν σε σημείο να πρέπει να πολεμήσουν; Πρέπει να σταματήσουν να το κάνουν αυτό, να σταματήσουν να αναγκάζουν τον κόσμο να αφήνει το σπίτι του και να τρέχει να σωθεί. Δεν θέλουμε να συμμετάσχουμε σε αυτόν τον αναγκασμό που κοστίζει οικογένειες συγγενείς, περιουσίες, φίλους. Δεν θέλουμε να χάσουμε κανέναν από την ζωή μας, ούτε να αφήσουμε πίσω ότι μας ανήκει.Η ώρα 9:30 φτάνουμε στο κέντρο της πόλης οι καφετέριες γεμάτες από κόσμο. Σε λίγες ώρες θα είμαι και πάλι στο σπίτι σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Μιλάμε απλά για μια βόμβα του Β’ παγκόσμιου πολέμου που θα εξουδετερωθεί.\nΗ ώρα 12:00 η βόμβα έχει απενεργοποιηθεί και ετοιμάζεται η μεταφορά της. Τώρα καταλαβαίνω πώς νοιώθει ένας πρόσφυγας στην χώρα μου, τι σημαίνει να χάνεις την οικογένεια σου, να μην έχεις τίποτα και κανέναν.Η ώρα 15:00 το μεσημέρι γυρνάμε σπίτι. Είμαι κουρασμένος. Στο πάτωμα η φωτογραφία που είχα βάλει στον σάκο, μάλλον θα έπεσε από την βιασύνη μου να φύγω.\nΞαπλώνω στον καναπέ κλείνω τα μάτια και λέω ΘΕΕ ΜΟΥ ΑΣ ΜΗΝ ΑΝΑΓΚΑΣΤΕΙ ΑΛΛΟΣ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΕΙ Ο,ΤΙ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΕΧΕΙ.Share this:Click to email this to a friend (Opens in new window)Click to print (Opens in new window)Click to share on Facebook (Opens in new window)Click to share on LinkedIn (Opens in new window)Click to share on Twitter (Opens in new window)Click to share on Google+ (Opens in new window)Click to share on Tumblr (Opens in new window)Click to share on Pinterest (Opens in new window)\nΕΤΙΚΕΤΕΣβόμβα ΚορδελιόΠροηγούμενο άρθροΤώρα έχεις την ευκαιρία να προτείνεις όλα όσα θα έκανες αν ήσουν δήμαρχοςΕπόμενο άρθροΈνα εγκαταλειμμένο κτίριο στη Δυτική είσοδο βρίσκει χρήση.parallaxiTo No1 Free Press Περιοδικό στην Θεσσαλονίκη.\nΕίστε στο σωστό σημείο: Η parallaxi γνωρίζει την Θεσσαλονίκη καλύτερα.\tΠΑΡΟΜΟΙΑ ΑΡΘΡΑΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΜοιραίοι και απαθείςΜε αφορμή το πόρισμα για το ατύχημα στο ΆδενδροΛοιπόν το αποφάσισα, θα παω κι εγώ στον Τσανγκ2 ΣΧΟΛΙΑ\nΕίστε για κλάματα, καταρχάς αυτό δεν είναι παιδί είναι κάποιος ενήλικας φοιτητής μιας και έχει πάσο.Επίσης είναι άθλιοι γονείς όσοι μετέδωσαν το άγχος τους σε ένα παιδί και επέτρεψαν να νιώσει το παιδί τους διωκόμενο.Όταν το παιδί ρωτάει που πάμε, τους λες πάμε για ψωνια, αν έχεις χρήματα το πας να αγοράσει κάποιο παιχνίδι. Πηγαίνεις για φαγητό σε μία ταβέρνα σαν οικογένεια, επίσκεψη στα ξαδέρφια του ή σε φιλικη οικογένεια, περπάτημα στην παραλία……….Και έτσι αντί για σοκ νιώθει πως ήρθαν πάλι τα Χριστούγεννα…\nΌντως πολύ τραβηγμένο.Επωάζων τρομολάγνο παιδάκι, γαλουχημένο απο αγχωτικούς γονείς, που αντί να πεταχτουνε για βόλτα κάπου, κάνουν λες και περιμένουμε την καταιγίδα της ερήμου.Καταλαβαίνω το μήνυμα που θέλετε να περάσετε (και συμφωνώ οσον αφορά το θεμα πόλεμος και πως νιώθουν οι προσφυγεσ κλπ) αλλά το κείμενο μοιάζει με έκθεση στο γυμνάσιο με θέμα “περιγράψτε πως θα νοιώθατε αν μια μέρα σας σηκώνανε στα καλά καθούμενα απο το σπίτι και σας τρομοκρατούσανε για να φύγετε”


Πολύτιμοι Λίθοι, Διαμάντια, Αχαρνές | parnithosGOLD.gr Μαρίνα Ζεϊτινίδου\nΣτο Ενεχυροδανειστήριο - Αγορά Χρυσού της Μαρίνας Ζεϊτινίδου (Λ. Πάρνηθος 137, Αχαρνές), εξειδικευμένοι εκτιμητές παρέχουν δωρεάν ανάλυση & εκτίμηση σε πολύτιμους λίθους όπως διαμάντια, ρουμπίνια, ζαφείρια και σμαράγδια.\nΈνας λίθος χαρακτηρίζεται πολύτιμος με βάση τη σπανιότητα, την ομορφιά αλλά και την αντοχή του στο χρόνο. Ιδιαίτερα η χρήση διαμαντιών είναι ευρέως διαδεδομένη για τη δημιουργία κοσμημάτων.\nΗ λάμψη και σκληρότητα του διαμαντιού, το καθιστούν περιζήτητο ως πρώτη ύλη, με την εμπορική του αξία να καθορίζεται από τα 4C:\nCarat = Καράτι\nCut = Κοπή\nΤο καράτι είναι η μονάδα μέτρησης των πολύτιμων λίθων και ισούται με το ⅕ ενός γραμμαρίου, άρα αντιστοιχεί σε 0.2 γραμμάρια. Όσο μεγαλύτερο είναι το βάρος ενός διαμαντιού, τόσο μεγαλύτερη προκύπτει και η αξία του.\nΗ καθαρότητα ενός διαμαντιού επηρεάζει σημαντικά την εμπορική του αξία. Συγκεκριμένα, είναι σημαντικό να μην υπάρχουν σε αυτό ακαθαρσίες ή ψεγάδια.\nΗ παγκοσμίως αναγνωρισμένη μέθοδος για την περιγραφή των βαθμών καθαρότητας ενός διαμαντιού, είναι αυτή που παραχωρείται από τη GIA. Σύμφωνα με την έκθεση GIA-IGI-HRD, υπάρχουν 5 (πέντε) βασικοί βαθμοί καθαρότητας, που εξετάζονται κάτω από 10x μεγέθυνση:\nFL/IF: Πρόκειται για τα αψεγάδιαστα διαμάντια. Ο συγκεκριμένος τύπος διαμαντιών, δεν παρουσιάζει καθόλου εγκλείσματα, ακόμα και όταν εξεταστούν σε μεγέθυνση μέχρι και δέκα φορές μεγαλύτερη από το μέγεθός τους. Το εσωτερικώς αψεγάδιαστο διαμάντι, είναι εκείνο που δεν έχει καθόλου (ή μόνο ασήμαντες) ακαθαρσίες και καθόλου εγκλείσματα. Τα εσωτερικώς αψεγάδιαστα διαμάντια είναι ιδιαίτερα σπάνια, όμορφα και ακριβά.\nVVS1/VVS2: Αυτά είναι τα διαμάντια που περιέχουν απειροελάχιστα εγκλείσματα, τα οποία ακόμη κι ένας έμπειρος εκτιμητής δεν θα μπορούσε εύκολα να ανακαλύψει κάτω από το συνήθη μεγεθυντικό φακό. Αυτού του είδους τα διαμάντια είναι επίσης σπάνια και όμορφα.\nVS1/VS2: Τα διαμάντια της συγκεκριμένης κατηγορίας εμφανίζουν μικρά εγκλείσματα όπως κρύσταλλοι, προσμίξεις ή και νεφελώματα, τα οποία συχνά εντοπίζονται με μεγεθυντικό φακό. Πρόκειται για διαμάντια εξαιρετικής ποιότητας και άρα υψηλής εμπορικής αξίας.\nSI1/SI2: Περιλαμβάνουν μερικές ακαθαρσίες, τις οποίες ένας έμπειρος εκτιμητής πολύτιμων λίθων μπορεί εύκολα να διακρίνει με μεγεθυντικό φακό – ενίοτε και με γυμνό μάτι. Ωστόσο τα συγκεκριμένα διαμάντια εξακολουθούν να είναι μεγάλης αξίας.\nI1/I2/I3: Τα διαμάντια αυτής της κατηγορίας περιέχουν πολλά εγκλείσματα, ανιχνεύσιμα με γυμνό μάτι ακόμα και από μεγάλη απόσταση.\nΌσο ανεβαίνουμε στη βαθμίδα Καθαρότητας των διαμαντιών, τόσο αυξάνεται και το κόστος της πέτρας.\nΚατά την αγορά διαμαντιών, συνήθως προτιμάται το μικρότερο δυνατό περιεχόμενο χρώματος. Τα πιο περιζήτητα διαμάντια, είναι όσο το δυνατόν πιο άχρωμα και διακρίνονται σε 8 κατηγορίες:\n1. D (Exceptional White+=Εξαιρετικό Λευκό+)\n2. E (Exceptional White=Εξαιρετικό Λευκό)\n3. F (Rare White+=Σπάνιο Λευκό+)\n4. G (Rare White=Σπάνιο Λευκό)\n5. H (White=Λευκό)\n6. I/J (Slightly Tinted White=Ελαφρώς Σκούρο Λευκό)\n7. K/L (Tinted White=Σκούρο Λευκό)\n8. M (Tinted Color=Σκούρο Λευκό)\nΟ τέταρτoς και εξίσου σημαντικός παράγοντας που καθορίζει την εμπορική αξία ενός διαμαντιού, είναι η ποιότητα κοπής του. Με τον όρο κοπή εννοούμε το σχήμα που δίνουμε στον κρύσταλλο, τη στίλβωσή του (γυάλισμα), καθώς και τις αναλογίες των δομών της κοπής.\nΓια να κατανοήσουμε καλύτερα την κοπή ενός διαμαντιού, θα πρέπει να το κοιτάξουμε από το πλάι (profile). Η κορυφή του διαμαντιού είναι γνωστή ως κορώνα (crown), το μέσο τμήμα του διαμαντιού, εκεί δηλαδή που συναντώνται η κορώνα και ο κώνος είναι γνωστό ως ζώνη (girdle), ενώ το κάτω μέρος, το οποίο εκτείνεται από τον κώνο του διαμαντιού μέχρι την στενή όψη του λίθου, ονομάζεται και αυτό ζώνη (pavilion).\nΗ τεχνική κοπής των διαμαντιών, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο το φως αναδύεται από αυτά. Η πιο δημοφιλής τεχνική κοπής ονομάζεται “brilliant”, καθώς είναι αυτή που αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο το φως που περνά από το διαμάντι. Τα 7 πιο δημοφιλή σχήματα διαμαντιών είναι:\n1. Roud Brilliant Cut\nΔείτε τον πίνακα με τα δημοφιλέστερα σχήματα:


Dies brumalis: ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΕΣ\nΣτη διεθνή ειδησεογραφία σημαίνουσα θέση είχε τις τελευταίες μέρες η έκθεση που δημοσιοποίησε η Γερουσία για τα βασανιστήρια που χρησιμοποιούσε η CIA μετά την 11η Σεπτεμβρίου κατά τις ανακρίσεις υπόπτων για τρομοκρατία. Στην έκθεση αναφέρεται και η Ελλάδα σαν χώρα που συνεργάστηκε με τη CIA επιτρέποντας τη χρήση του εναέριου χώρου της και των αεροδρομίων της για πτήσεις που σχετίζονται με τα μυστικά προγράμματα ανακρίσεων της CIA κατά την περίοδο διακυβέρνησης του Τζορτζ Μπους. Στις εγχώριες ειδήσεις κυριαρχούν οι δολοπλοκίες για εκλογή του προέδρου της δημοκρατίας και η απειλή ή προτροπή για εκλογές, αναλόγως της οπτικής.\nΚαι για άλλη μια φορά αποκαλύπτεται η υποκρισία των αστικών μας δημοκρατιών όπου διατηρούνται οι αντιφάσεις μεταξύ των διακηρυγμένων συνθημάτων και της πραγματικότητας. Η ανωτερότητα του νόμου, η εξουσία της πλειοψηφίας, το γενικό εκλογικό δικαίωμα, η ισοτιμία των πολιτών κλπ. δημιουργούν την επίφαση της εξουσίας του λαού κρύβοντας πίσω από το δημοκρατικό περίβλημα την εξουσία του μεγάλου κεφαλαίου. Κι έτσι γίνεται λόγος από τη μια για σοκ που προκάλεσε η έκθεση της γερουσίας με πρώτο και κύριο τον πρόεδρο των ΗΠΑ ενώ από την άλλη γίνεται αναφορά απλώς σε «σκληρές μεθόδους ανάκρισης». Εξάλλου κυβερνήσεις, και η δική μας δεν εξαιρείται, πρόσφεραν διευκολύνσεις για μια ακόμα καταπάτηση νόμων και δικαιωμάτων. Για να συμφέροντά του κεφαλαίου καταπατώνται δικαιώματα, παραβιάζεται ο νόμος, όλα των αστικών δημοκρατιών, επιτρέποντας βέβαια σε ένα τμήμα της άρχουσας τάξης να διαμαρτύρεται εκ των υστέρων εξασφαλίζοντας έτσι την ισορροπία του και αποδοχή του συστήματος. Στα καθ’ ημάς, παίζονται πολιτικά παιχνίδια με τις εκλογές αποδίδοντάς σ’ αυτές δύναμη και δυναμική που ποτέ δεν είχαν στην αστική δημοκρατία, για να επενδυθεί σ’ αυτές κάθε αντίδραση, κάθε δυσαρέσκεια, ώστε να διαλυθεί. Πολιτική αβεβαιότητα, που θα είναι καταστροφική, θα προκαλέσουν οι εκλογές κατά Α. Σαμαρά, ενώ κατά Α. Τσίπρα με τις εκλογές και νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα προκύψει «κυβέρνηση του λαού, πολιτική για το λαό, εξουσία με το λαό». Και η αστική μας δημοκρατία παραμένει στο απυρόβλητο.\nΟ Λένιν στο «Κράτος και επανάσταση» αποκαλύπτει την ουσία της αστικής δημοκρατίας ως μορφής ταξικής κυριαρχίας των καπιταλιστών.\n«Στην καπιταλιστική κοινωνία, με την προϋπόθεση ότι αναπτύσσεται όσο το δυνατό πιο ευνοϊκά, έχουμε στο δημοκρατικό πολίτευμα ένα λίγο-πολύ πλήρη δημοκρατισμό. Ο δημοκρατισμός αυτός όμως συμπιέζεται πάντοτε από τα στενά πλαίσια της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και έτσι μένει πάντα στην ουσία δημοκρατισμός για τη μειοψηφία, μόνο για τις εύπορες τάξεις, μόνο για τους πλούσιους. Η ελευθερία της καπιταλιστικής κοινωνίας μένει πάντα περίπου η ίδια, όπως ήταν η ελευθερία στις αρχαίες ελληνικές δημοκρατίες: ελευθερία για τους δουλοκτήτες. Οι σημερινοί μισθωτοί δούλοι, εξαιτίας τα όρων της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, πιέζονται τόσο πολύ από την ανέχεια και την εξαθλίωση, που «δεν ενδιαφέρονται για τη δημοκρατία», «δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική» και μέσα στις συνθήκες της συνηθισμένης ειρηνικής ροής των γεγονότων η πλειονότητα του πληθυσμού έχει παραμεριστεί από τη συμμετοχή στην κοινωνική και πολιτική ζωή(…)\nΔημοκρατία για μια ασήμαντη μειοψηφία, δημοκρατία για του πλούσιους, αυτός είναι ο δημοκρατισμός της καπιταλιστικής κοινωνίας(…) Ο Μαρξ συνέλαβε θαυμάσια αυτήν την ουσία της καπιταλιστικής δημοκρατίας λέγοντας στην ανάλυση που έκανε πάνω στην πείρα της Κομμούνας ότι μια φορά στα τόσα χρόνια επιτρέπουν στους καταπιεζόμενους να αποφασίζουν ποιοι ακριβώς από τους εκπροσώπους της τάξης των καταπιεστών θα τους εκπροσωπούν και θα τους καταπιέζουν στη Βουλή!(…)\nΗ δημοκρατία έχει τεράστια σημασία στον αγώνα της εργατικής τάξης εναντίον των καπιταλιστών για την απελευθέρωσή της. Η δημοκρατία όμως δεν είναι καθόλου ένα ανυπέρβλητο όνειρο, αλλά μόνο ένας σταθμός στο δρόμο από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό και από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό.\nΔημοκρατία σημαίνει ισότητα. Είναι ευνόητο, πόσο μεγάλη σημασία έχει η πάλη του προλεταριάτου για την ισότητα και το σύνθημα της ισότητας, όταν το αντιλαμβανόμαστε σωστά με την έννοια της εξάλειψης των τάξεων. Δημοκρατία όμως σημαίνει μόνο τυπική ισότητα. Και αμέσως μετά την πραγμάτωσης της ισότητας όλων των μελών της κοινωνίας στο ζήτημα της κατοχής των μέσων παραγωγής, δηλ. της ισότητας στην εργασία, της ισότητας στην αμοιβή της εργασίας, μπροστά στην ανθρωπότητα θα τεθεί αναπότρεπτα το ζήτημα να προχωρήσει παραπέρα, από την τυπική ισότητα στην πραγματική, δηλαδή στην εφαρμογή του κανόνα: «ο καθένας ανάλογα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του». Το από ποια στάδια θα περάσει, το ποια πρακτικά μέτρα θα λάβει η ανθρωπότητα για να φτάσει σ’ αυτό το ανώτερο σκοπό, αυτό είναι κάτι που δεν το ξέρουμε και ούτε μπορούμε να το ξέρουμε. Έχει όμως σημασία να συνειδητοποιήσουμε πόσο απροσμέτρητα κίβδηλη είναι η συνηθισμένη αστική αντίληψη ότι δήθεν ο σοσιαλισμός είναι κάτι το νεκρό, το αποστεωμένο, το μια για πάντα δοσμένο, ενώ στην πραγματικότητα μόνο από το σοσιαλισμό θα αρχίσει η γοργή, η αληθινή, η πραγματικά μαζική κίνηση προς τα μπρός σε όλους τους τομείς της κοινωνικής και ατομικής ζωής, με τη συμμετοχή της πλειονότητας του πληθυσμού και στη συνέχεια με τη συμμετοχή όλου του πληθυσμού(…)\nΚαι επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται πλήρη αλλαγή πολιτικής, σε άλλες συγκυρίες θα υπόσχονταν και σοσιαλισμό άμεσα, προς όφελος των υποτελών τάξεων με την ανάδειξή του σε κυβέρνηση μέσα από τις εκλογές:\n«Οι μικροαστοί δημοκράτες, αυτοί οι δήθεν σοσιαλιστές, που αντικατέστησαν τον ταξικό αγώνα με τα ονειροπολήματα περί συμφωνίας των τάξεων, φαντάστηκαν ονειροπαρμένα και το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό όχι σαν ανατροπή της κυριαρχίας της εκμεταλλεύτριας τάξης, αλλά σαν ειρηνική υποταγή της μειοψηφίας στην πλειοψηφία που έχει συνειδητοποιήσει τα καθήκοντά της. Αυτή η μικροαστική ουτοπία, που συνδέεται άρρηκτα με την παραδοχή του υπερταξικού κράτους, στη πράξη οδηγούσε στη προδοσία των συμφερόντων των εργαζομένων τάξεων(…)»\n(Β. Ι. Λένιν: «Κράτος και Επανάσταση», εκδ. Σύγχρονη Εποχή)\nΑναρτήθηκε από Προλύτης στις 15.12.14\nΕτικέτες Κράτος και επανάσταση, Λένιν


by Ιωάννα Μπουροπούλου 16/09/2021 18:06 349\nΗ Νίκη Σερέτη, η γυναίκα που έγινε γνωστή ως τηλεοπτική “Δεβόρα” πλάι στο Γιάννη Μπέζο, πρωταγωνιστεί και πάλι σε σειρά μετά την απουσία της.\nΜε αφορμή την επιστροφή της στην τηλεόραση με τη σειρά “Το αύριο μας ανήκει” μετά από 12 χρόνια απουσίας, η Νίκη Σερέτη μίλησε στον Άρη Καβατζίκη. Η κάμερα του «Πάμε Δανάη» απόφαση να κάνει come back και το ενδεχόμενο να γίνει μητέρα.\n«Μένω σταθερή στις αξίες μου που αφορούν στερεότυπα και την τυποποίηση μου ως ηθοποιό. Δεν θέλω να τυποποιούμαι ως ηθοποιός. Μου έρχονταν συνέχεια ρόλοι που εστίαζαν στο χρώμα μου και αυτό με κούρασε. Αναφέρομαι ως η πρώτη μιγάδα ελληνίδα ηθοποιός και μακάρι να άνοιξα το δρόμο για τα παιδιά της επόμενης γενιάς», σημείωσε η γνωστή ηθοποιός, που έγινε γνωστή ως «Δεβόρα» στο «Εκείνες κι εγώ».\nΝίκη Σερέτη: Απωθούσα την ιδέα ενός παιδιού\nΓια το ενδεχόμενο να γίνει μαμά ανέφερε: «Στην ηλικία μου δεν θα έκανα παιδί, γιατί ένα παιδί χρειάζεται αντοχές. Απωθούσα την ιδέα ενός παιδιού, έχω γαμοφοβία και με έλκυαν οι νάρκισσοι που χρειάζονταν ντάντεμα. Θέλω πλέον να νταντέψουν και εμένα». Σε άλλο σημείο η ηθοποιός εξομολογήθηκε πως «φοβόμουν να κάνω παιδί γιατί σκεφτόμουν το χρώμα του και σε τι κόσμο θα το φέρω. Δεν ήθελα να βιώσει όσα βίωσα εγώ.»\nΗ Νίκη Σερέτη μίλησε και για τα παιδικά της χρόνια. «Με το δίδυμο αδελφό μου μεγαλώσαμε με ανάδοχη οικογένεια και χρειάστηκε να φροντίσω την ανάδοχη μητέρα μου ως το τέλος. Δεν ζει ούτε ο βιολογικός μου πατέρας και δεν τον έχω ζησει ποτέ στην καθημερινότητά μου.\nΔεν έχω συναντήσει ποτέ τη βιολογική μου μητέρα και δεν ήμουν ποτέ σίγουρη έαν ήθελα να την αναζητήσω, αλλά μέσα μου όλα αυτά είναι τακτοποιημένα. Στο σχολείο ήμουν μοναχική, αδύνατη, αδιάφορη, με γυαλάκια. Καθόμουν στο τελευταίο θρανίο. Bulling τότε ονομάζαμε διάφορα πράγματα που τρυπούσαν την ψυχούλα μου και τα έπαιρνα μέσα μου.\nΜε έβλεπα στον καθρέπτη και δεν μου άρεσα. Δεν με ήθελα, αλλά χαίρομαι που τα πέρασα όλα αυτά.Πριν από μια δεκαετία, αφού τελείωσα την ψυχοθεραπεία και στάθηκα στα πόδια μου χωρίς πατερίτσες, άρχισα να με βλέπω πιο καθαρά».\n20/10/2021 16:33 134\nΧριστίνα Παππά: Ο πατέρας μου έκανε κάτι πολύ άσχημο για τη παιδική μου ηλικία και η μητέρα μου με έδερνε\n20/10/2021 15:14 106\n19/10/2021 14:53 85\nΓιάννης Τσιμιτσέλης: «Είμαι πιο ευαίσθητος μετά τον ερχομό της κόρης μου. Δεν μπορώ να είμαι αυστηρός»\n17/10/2021 22:41 203


ΕΙΔΗΣΗ - Οι ταινίες του Gimme Shelter Film Festival | MiC - GREEK MUSIC MAGAZINE\nΟι ταινίες του Gimme Shelter Film Festival\nGIMME SHELTER FILM FESTIVAL / GAGARIN 205 / ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2017 / ΚΑΘΕ ΔΕΥΤΕΡΑ\nΠροπώληση: Η προπώληση θα ξεκινήσει σύντομαonline στο viva.gr , τηλεφωνικά στο 11876, και σταSevenSpots, ReloadStores, MediaMarkt και Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης.\nΤιμή Ημερήσιου Εισιτηρίου:7 ευρώ(προπώληση & ταμείο). H τιμη ημερήσιου εισιτηρίου ισχύει για κάθε Δευτέρα, για όλες τις προγραματισμένες προβολές κ.α. εκδηλώσεις της συγκεκριμένης ημέρας.\nΔιαρκείας: 55 ευρώ. Το εισιτήριο διαρκείας ισχύει για όλες τις Δευτέρες του φεστιβάλ.\nSpecial Events & Καλεσμένοι: Κάθε κινηματογραφικό Φεστιβάλ που φιλοξενείται στο Gagarin 205 συνοδεύεται από εκπλήξεις αλλά και ιδιαίτερους καλεσμένους. Έτσι και το GimmeShelterFilmFestival πρόκειται να φιλοξενήσει ανθρώπους οι οποίοι με τις γνώσεις και την εμπειρία τους θα δώσουν τη δική τους ματιά και θα παρασύρουν το κοινό στο υπέροχο rock ‘n’ roll σέλιλοιντ, αλλά και μοναδικούς μουσικούς που με τις εμφανίσεις τους θα κάνουν την συνολική εμπειρία μοναδική.\nΤαινίες: Το GimmeShelterFilmFestival θα παρουσιάσει μουσικές ταινίες παραγωγής της τελευταίας πενταετίας για πρώτη φορά στην Ελλάδα, αλλά και αγαπημένα μουσικά ντοκιμαντέρ. Όλες οι ταινίες θα προβληθούν με ελληνικούς υπότιτλους.\nΣύντομα θα ανακοινωθούν οι ώρες, τα specialeventsκαι οι προσκεκλημένοι για την κάθε προβολή.


Παραιτήθηκε ο πιο επιτυχημένος Διοικητής Νοσοκομείου της Χώρας\nYou are at:Home » Κοινωνία » Παραιτήθηκε ο πιο επιτυχημένος Διοικητής Νοσοκομείου της Χώρας\nBy Βασίλης Φουρτούνης on 11 Μαρτίου, 2015 Κοινωνία\nΤην παραίτησή του υπέβαλλε στον Υπουργό Υγείας ο Διοικητής του Γ.Ν Μεσσηνίας Γιώργος Μπέζος. Ο κ. Μπέζος με μία λιτή και ξεκάθαρη χθεσινή δήλωσή του ώρα μας κάνει γνωστό ότι έθεσε σήμερα την παραίτησή του στη διάθεση του Υπουργού Υγείας Παναγιώτη Κουρουμπλή.\nΣύμφωνα με την δήλωση του Γ. Μπέζου η κίνηση αυτή έρχεται -αποκλειστικά και μόνο – ως αυτονόητη συνέπεια, στην πρόσκληση του Υπουργού Υγείας προς τους Διοικητές της χώρας να του υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους. Χαρακτηριστικά τονίζει: «ύστερα από το κάλεσμα του Υπουργού Υγείας, η συνείδησή μου επιβάλλει την υποβολή σ’ αυτόν της παραίτησης μου. Υστερόβουλες λογικές, κατοχύρωσης δικαστικών αξιώσεων αποζημίωσης, ποτέ δεν συμβάδισαν με το πλαίσιο αρχών και λειτουργίας μου».\nΕίναι γνωστό, ότι το τελευταίο διάστημα η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας αναζητά τρόπο, ώστε να προχωρήσει σε αλλαγές στους Διοικητές των Νοσοκομείων, χωρίς ταυτόχρονα το Ελληνικό Δημόσιο να επιβαρυνθεί με εκατομμύρια ευρώ ως δικαστική αποζημίωση αυτών. Και αυτό διότι οι συμβάσεις σε όλους σχεδόν τους Διοικητές, λήγουν σε 2 χρόνια και «προστατεύονται» από το Ν. 4052/12.\nΓια αυτό και σύμφωνα με πληροφορίες μας, η πλειοψηφία των Διοικητών δεν πρόκειται να υποβάλλει παραιτήσεις προσβλέποντας σε κάποια παχυλή αποζημίωση.\nΟ διοικητής του Γ.Ν Μεσσηνίας Γιώργος Μπέζος, φαίνεται όμως ότι δεν ασπάζεται αυτή τη λογική και για αυτό υπέβαλλε την παραίτησή του. Μία ακόμη κίνηση από πλευράς του που χαρακτηρίζει την ποιότητα του ανδρός.\n“Πριν από λίγες ημέρες ο Υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων Παναγιώτης Κουρουμπλής δημοσιοποίησε την πολιτική του απόφαση, οι διοικητές των νοσοκομείων της χώρας να υποβάλλουν τις παραιτήσεις τους.\nΎστερα από αυτό, με πρωτοβουλία μου συναντήθηκα σήμερα μαζί του, τον ενημέρωσα για τα θέματα Υγείας στο Νομό Μεσσηνίας και έθεσα στη διάθεσή του την παραίτησή μου.\nΥστερόβουλες λογικές κατοχύρωσης δικαστικών αξιώσεων αποζημίωσης ποτέ δεν συμβάδισαν με το πλαίσιο αρχών και λειτουργίας μου».\nΠάντως, εμείς από την πλευρά μας πρέπει να τονίσουμε ότι σπανίζουν τέτοιοι Άνθρωποι σήμερα στο χώρο της δημόσιας Υγείας, αλλά και του δημοσίου συνολικά.\nΕπειδή παρακολουθούμε χρόνια την δουλειά του, θεωρούμε ότι ο Γ. Μπέζος είναι κυριολεκτικά ένας εργάτης της Υγείας, που έχει καταφέρει να επιτελέσει αξιοζήλευτο έργο στο Νομό.\nΓια αυτό και πάντα λέγαμε χαριτολογώντας «το Μπέζο και τα μάτια μας».\nΥπό αυτή λοιπόν την έννοια και σύμφωνα με την εικόνα που έχει όλη η Μεσσηνιακή κοινωνία για το Γ. Μπέζο θεωρούμε ότι αποτελεί συλλογική απαίτηση η συνέχιση της δημιουργικής πορείας των τελευταίων ετών στην Υγεία στο Νομό Μεσσηνίας.\nΑς το λάβουν σοβαρά υπόψη τους αυτό οι ιθύνοντες και ειδικά ο Υπουργός Π. Κουρουμπλής.


Υπάρχει ακόμα ελπίδα να ακυρωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών; - Pentapostagma.gr : Pentapostagma.gr\nΥπάρχει ακόμα ελπίδα να ακυρωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών;\nΔημοσίευση: 27 Ιανουαρίου 2019, 11:51 πμ\nΗ Συμφωνία ψηφίστηκε βυθίζοντας στο πένθος τον ελληνισμό και κάνοντας τα κόκαλα των προγόνων να τρίζουν. Υπάρχει δυνατότητα να διορθωθεί αυτό το λάθος;\nΧριστόδουλος Γιαλλουρίδης«Δεν αλλάζει. Είναι διεθνής συμφωνίας που έχει ψηφιστεί στα κοινοβούλια των δύο χωρών. Αν η Ελλάδα επιχειρήσει να αλλάξει το οτιδήποτε θα έχει κόστος. Είναι μια συμφωνία που έτυχε διεθνούς αναγνώρισης» σημειώνει ο Χρ. Γιαλλουρίδης και εξηγεί: «το κόστος που θα κληθεί να πληρώσει η χώρα είναι να χάσει την αξιοπιστία της διεθνώς. Δεν είναι διακυβερνητική συμφωνία αλλά διακρατική: δεσμεύει το κράτος και όχι την κυβέρνηση».\nΔημήτρης ΧριστόπουλοςΣε ό,τι αφορά τις εξαγγελίες της Νέας Δημοκρατίας εξηγεί πως δεν υπάρχει σχετική πρόβλεψη στη Συμφωνία των Πρεσπών για την ένταξη της πΓΔΜ στην ΕΕ. «Αν θέλει να το κάνει δεν εξαρτάται από τη Συμφωνία, είναι κάτι διαφορετικό που θα μπορούσε να το κάνει», συμπληρώνει εκτιμώντας πάντως πως δεν πρόκειται να επιμείνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε αυτή τη θέση. «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στέλνει το μήνυμα ότι θα τους ζορίσει για να ικανοποιήσει το κοινό του. Μην φανταστείτε ότι και η πΓΔΜ είναι ευπρόσδεκτη στην ΕΕ. Σήμερα οι πόρτες είναι κλειστές. Θα πρέπει να αρχίσουν πρώτα οι προενταξιακές διαδικασίες κεφάλαιο με κεφάλαιο», διευκρινίζει.


Παλλεσβιακό Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο : Δελτίο Τύπου Ένωσης Ιδιωτικών Υπαλλήλων Λέσβου\nΔελτίο Τύπου Ένωσης Ιδιωτικών Υπαλλήλων Λέσβου\nΠραγματοποιήθηκε την Κυριακή 2 Απρίλη, το ανοιχτό Διοικητικό Συμβούλιο της Ένωσης Ιδιωτικών Υπαλλήλων Λέσβου.\nΑποφασίστηκε η συμμετοχή του σωματείου στο συλλαλητήριο του Παλλεσβιακού Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου την Παρασκευή 7 Απρίλη, καθώς και κλιμάκωση του αγώνα και απάντηση με απεργία αναλόγως τις εξελίξεις.\nΜεταφέρθηκε πείρα από την πρόσφατη απεργία της Επιτροπής Εργαζομένων στη Μόρια, και αναπτύχτηκε συζήτηση με τους εργαζόμενους του κλάδου.\nΙδιωτικοί υπάλληλοι από άλλους εργασιακούς χώρους του νησιού, συμμετείχαν στην συζήτηση και τονίστηκε η αναγκαιότητα της συστράτευσης με το ταξικό τους σωματείο, καθώς τα προβλήματα των εργαζομένων είναι κοινά. Παράλληλα αποφασίστηκε η καμπάνια νέων εγγραφών στο σωματείο, ώστε να μην μείνει κανένας εργαζόμενος μόνος του. Να αναπτυχθεί η δράση μας σε εργασιακούς χώρους που είτε δεν έχουν καθόλου ή ελάχιστη συνδικαλιστική δράση, είτε κυριαρχεί ο εργοδοτικός – κρατικός συνδικαλισμός.\nΜε το πέρας της συνεδρίασης πραγματοποιήθηκε προβολή ντοκιμαντέρ για τους αγώνες των Ελλήνων του εργατικού κινήματος της Αμερικής.\nΑναρτήθηκε από ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΛΕΣΒΟΥ στις 2:57 μ.μ.