Προσχολικά μεζεδάκια « Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία\n« Ο Μποστ και η επίσκεψη της Σοράγιας\nΑπό μικρός στα γράμματα (Γιώργος Κοτζιούλας) »\nThis entry was posted on 10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 09:56\tand is filed under Μαργαριτάρια, Μεταφραστικά, Μεζεδάκια. Με ετικέτα: Γενικομανία, Ζάκυνθος, Τουρκία, γαλοπούλα, εισαγωγικά. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, ή trackback from your own site.\n159 Σχόλια προς “Προσχολικά μεζεδάκια”\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 10:03\n>η Μεσόγειος δεν είναι μονάχα η κοινή εμπειρία των κρίσεων. Είναι, νομίζω, πολλά παραπάνω. Είναι η Ιστορία και ο πλούτος των πολιτισμών και των θρησκειών,\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 10:24\n…τεσσάρων αδειών παρόχων περιεχομένου επίγειας ψηφιακής τηλεοπτικής ευρυεκπομπής, ελεύθερης λήψης, εθνικής εμβέλειας ενημερωτικού προγράμματος γενικού περιεχομένου μεταδόσεων υψηλής ευκρίνειας.\nΕγώ μέτρησα 19 (18 συνολικά και μία κατόπιν ενεργειών μου)\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 10:30\nΗ περίπτωση της Μ.Τ. εντάσσεται στο φαινόμενο της μεταμοντέρνας δημοσιογραφικής αγραμματοσύνης, στης οποίας τα κείμενα συνυπάρχουν ανάκατα αβάσταχτη επιπολαιότητα, εξυπνακίστικο ύφος, διανοουμενίστικες μπαρούφες, ξενικούρες γραμμένες με λατινικά στοιχεία και απίστευτες κοτσάνες σε όλα τα πεδία του επιστητού. Μιλώντας για πειραματόζωα, θα μπορούσε η τέως εκδότρια να χρησιμοποιήσει το παράδειγμα του δικού μας εμφυλίου πολέμου, όταν η αεροπορία του ΔΣΕ έριχνε βόμβες ναπάλμ επί τας κεφαλάς των αντρών του Εθνικού Στρατού και των Αμερικανών συμμάχων, δοκιμάζοντας έτσι την αποτελεσματικότητα του νέου υπερόπλου. Ε, αν μπέρδεψα και τίποτα, ξεμπερδέψτε το εσείς. 😉\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 10:32\n>[Νικοκύρης] Ε, αφού ο 24χρονος λογαριάζεται ακόμα για έφηβος, θαρρώ ότι κι εγώ θα μπορούσα, με μια κάπως διασταλτικήν ερμηνεία, να διεκδικήσω τη μετεφηβική ηλικία\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 10:40\n2: Α, το πείραξες 🙂\n4: Ναι, λέμε -ακόμα νέοι είμαστε όλοι!\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 10:42\nΛίγα σχετικώς αλλά ζουμερά τα μεζεδάκια σήμερα\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 10:47\nΘα λείψω, να ειστε φρονιμοι!\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 10:52\nμε δεικτικό τρόπο η Ιερά Σύνοδος\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:00\n«ακατάληπτος, -η, -ο\nπου δεν μπορείς να τον καταλάβεις\nμιλούσε σε μια ακατάληπτη γλώσσα»\nΕμείς όμως τον καταλαβαίνουμε [τώρα πιά]\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:09\n«…αλλά το να αντιγράφει λέξεις και προτάσεις στο επίπεδο της συνθηματολογίας («πολυτασικότητα» «ελπίδα» «οδικός χάρτης») αντιπαρέρχεται στο ηγετικό προφίλ, …»\nΑπο εδω: http://www.avgi.gr/article/10811/7426894/k-metsotakes-kai-gia-opoion-den-katalabe-ste-n-d-ego-eimai-o-proedros-video-\nΑυτο το « αντιπαρέρχεται στο » μου χτυπαει ασχημα.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:29\nΣτο κείμενο της Μ.Τ, το brand new και το media shops δεν χρήζουν σχολιασμού;\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:32\nΕγώ πάντως για ένα τέτοιο λάθος δεν θα… «πυροβολούσα» τον πρωθυπουργό! 🙂\nΘα το παρέβλεπα για να μη του δώσω… επιχειρήματα ότι είμαστε πολύ αυστηροί απέναντί του.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:33\nΚαλημέρα, με πολύ ωραία μεζεδάκια. Ειδικά το αθλητικό !\nΔε διαβάζετε καλά, η Τουρκική αεροπορία είναι «ξεκλιριστικέ», πώς λέμε «σοφιστικέ»; Είναι μετοχή αόριστου ενεστώτα 🙂 (Αυτό το θυμήθηκα από αστειάκι «Ο ενεστώτας μου είναι αόριστος, και παρακείμενος…»)\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:35\nΚαι μπερδεύτηκα κι εγώ με τα «ι», προσπαθώντας να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα…\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:43\nΗ ελευθερία της έκφρασης [και της αυτογελοιοποίησης] είναι ανθρώπινο δικαίωμα\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:48\n>Θα το παρέβλεπα για να μη του δώσω… επιχειρήματα ότι είμαστε πολύ αυστηροί απέναντί του.\nΜην το παίζεις και αγαπησιάρης όμηρος.\n[Με σύνδρομο της Στοκχόλμης]\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:52\nΣυνήθιζα να βάζω εργασίες στους μαθητές για διάφορα θέματα π.χ για την Χρυσή Τομή στη Γεωμετρία, στην Τέχνη και όπου αλλού και είχα την χαρά να πάρω πολύ ωραίες εργασίες. Κάποιες μάλιστα τις κράτησα στο αρχείο μου για την αρτιότητά τους.\nΟι μαθητές είχαν εργαστεί με πολύ μεράκι !\nΥπήρχαν όμως και εργασίες όπου ακριβώς οι μαθητές έβαζαν την αυτόματη μετάφραση σε λειτουργία και φυσικά δεν έβγαζες νόημα.\nΦαίνεται ότι κάποιοι μαθητές από αυτή την κατηγορία, που χρησιμοποιούν δηλαδή άκριτα την αυτόματη μετάφραση, έχουν καταλάβει δημοσιογραφικά γραφεία οπότε το… κουσούρι δεν ξεχνιέται. Όπως πολύ σωστά επισημάνθηκε, υπάρχουν εξίσου… άνετοι προϊστάμενοι. Και αυτοί στη συνομοταξία του «ντάξει μωρέ δεν έγινε και τίποτα» !\n( Εδώ μπορεί και να είμαι λίγο αυστηρός… 🙂 )\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:56\nΚαι μια φράση που αντιγράφουν δεκάδες ΜΜΑ σήμερα το πρωί από αμέ-α(-μ)πέ\nμετρό δεν έχουμε αλλά στο τέλος θα βρούμε πετρέλαιο σίγουρα.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:59\nΚαλημέρα. Η αλήθεια είναι ότι συχνά η άσφαλτος είναι πιο ανοιχτόχρωμη, όταν έχει παλιώσει 🙂\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 12:00\n@16. Θυμήθηκα ένα σχόλιο-ρητορική ερώτηση που έκανα πριν μερικές μέρες. Είχα γράψει:Μέχρι πότε η ανυποληψία της αντιπολίτευσης στη χώρα μας θα σώζει την παρούσα κυβέρνηση;\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 12:04\nΜάλλον δεν είναι καν σπάνιο το φαινόμενο\nΝυχτερινές ώρες και με προτίμηση στη Δυτική Ελλάδα «χτυπούν» οι ανεμοστρόβιλοι στη χώρα μας και μάλιστα με ιδιαίτερη συχνότητα καθώς, όπως προκύπτει από μεγάλη έρευνα του Πανεπιστημίου Αθηνών, από το 2000 μέχρι και τον Μάιο του 2009, σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας το φαινόμενο καταγράφηκε 185 φορές.\nΚαι εμείς είμαστε τυφωνόπληκτοι, αφού ανεμοστρόβιλος κατέστρεψε το σπίτι μας, και εκατοντάδες άλλα σπίτια, στο χωριό μας στην Τριφυλία το 1957. Μου έλεγε ο παππούς μου ότι βρέθηκε η πινακίδα του Ειρηνοδικείου του χωριού κάπου στη Λακωνία.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 12:11\n21 Μπα, από πότε είσαι Πελοποννήσιος εσύ (…στρατηγέ Μπολιβάρ), ένας Κερκυραίος;\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 12:41\n22, Κατά το ήμισυ καταυλακιώτης, απ’ τη μητέρα μου.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 13:01\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 13:14\nΜια αγκαλιά κι ένα φιλί απ΄ τη σπαμοπαγίδα!!!\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 13:16\nΓια τις δεκάξι γενικές: εντάξει, η αρμαθιά αρμαθιά, αλλά και πώς αλλιώς να το έγραφαν; Η εναλλακτική θα ήταν να γεμίσουν το κείμενο με «για», επιλογή ελάχιστα πιο καλαίσθητη, κατά τη γνώμη μου. Κι άλλωστε, γιατί οι σχοινοτενείς ονομαστικές ή αιτιατικές να είναι προτιμότερες από τις σχοινοτενείς γενικές;\nΤο πραγματικό πρόβλημα εδώ είναι οι πολλαπλοί τεχνικοί προσδιορισμοί, που όπως και να τους γράψεις ο αναγνώστης θα σκοντάψει. Στους σχετικούς με τον ακαδημαϊκό χώρο είναι γνωστή αυτή η μάστιγα, που πλήττει τους τίτλους και το σώμα επιστημονικών και τεχνικών κειμένων. Όποτε για παράδειγμα πρέπει να αναφέρω σε κάποιον τον τίτλο της διατριβής μου, ακολουθεί μια αμήχανη σιωπή, καθώς ακόμα και αν ο συνομιλητής μου γνωρίζει από φυσική, παίρνει κάποιο χρόνο να αποκρυπτογραφήσει το μακρυνάρι. 😐\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 13:27\nΓια την τραγική είδηση της νεαρής Αγγλίδας που έπαθε σοβαρή ζημιά από νοθευμένα (υποθέτω με μεθυλική αλκοόλη) ποτά, μία γλωσσική και μία ουσιαστική παρατήρηση:\n= γράφουν ότι θα συνεχίσει «τις θεραπείες της». Δε λέω, η ακτινοθεραπεία λ.χ. και η χημειοθεραπεία είναι δύο θεραπείες — αλλά δεν σας ενοχλεί κάπως αυτός ο πληθυντικός; Σε πιο προσεγμένο γράψιμο θα έλεγα «τις θεραπευτικές της αγωγές». Κάποτε βέβαια με ενοχλούσαν και οι «πολιτικές» και οι «στρατηγικές», αλλά τις συνήθισα πια (και πώς αλλιώς να τις πεις;)\n= δεν υπάρχει άραγε τρόπος να βρεθεί ο παρασκευαστής των νοθευμένων ποτών και να τιμωρηθεί ως δηλητηριαστής; Επί Χαμουραμπή θα του τα κάνανε κλύσμα…\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 13:49\nΑπό τους Άγγλους, υπάρχει και στην Ελλάδα ένας αδικαιολόγητος βομβαρδισμός, ενώ ο πόλεμος τελείωνε, στην Πρέβεζα, Μάιος 1944. Και ίσως η απόφαση ελήφθη στο σχολείο του Ευκλείδη. Το ωραίο προγονικό του σπίτι στην Πρέβεζα δεν είχε χτυπηθεί.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 14:02\n28 Συγνώμη, ποιος πόλεμος είχε τελειώσει 27 Μάη του 44;\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 14:11\nΟ Α’ Π.Π.;\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 14:13\nΔεν ήταν εχθρικό έδαφος (ακόμα) για τους Άγγλους οι ελληνικές πόλεις. Ή μήπως ήταν (εννοώντας με τις σχετικές προεκτάσεις για τον Εμφύλιο); Αυτό το ζήτημα έχει θεσει και η τοπική κοινωνία.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 14:21\nΉταν υπό Κατοχή, άρα εχθρικό έδαφος. Τον Ιούνιο του 44 ρημάξανε όλη τη βόρειο Γαλλία για να κάμουν την απόβαση.\nΧιλια τετρακοσια πενηντα τεσσερα εκατομμυρια χιλιαδες ευρω\nΉ παταει στην τυχη αριθμους.\nΔεν εξηγείται αλλιως. pic.twitter.com/4wtkH6vCM8\n— Ygritte Snow (@AthenaDimiDimi) September 9, 2016\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 14:39\nΕχουν αρχισει και περιπλεκονται τα πραγματα ναπουμε. pic.twitter.com/9VEVRM5ZaK\n— ₯ DenAntexWallo (@Lampatzampa) September 10, 2016\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 14:42\nΝαι, ήταν κορυφαίο ταχτικό έδαφος η Β. Γαλλία τότε. Αλλά η Πρέβεζα τι ήταν, ώστε μετά τους Ιταλούς και τους Γερμανούς να δεχτεί στο λιμάνι της εγγλέζικους βομβαρδισμούς; Ταχτικό, όχι. Μήπως στρατηγικό για τον Εμφύλιο; Ερώτημα βέβαια.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 14:43\n«Άπειρον και ακατάληπτον το θείον.Τούτο μόνον εστί καταληπτόν: η απειρία και ακαταληψία αυτού.»\n(Από τα θρησκευτικά του σχολείου και μη με ρωτήσετε ποιος και πού)\nΗ διαφορά τ @atsipras απ τ @kmitsotakis\nδέν είναι η μόρφωση αλλά η τιμιότητα .\nΟ δικός σου είναι μιζαρισμένος https://t.co/E7TWYA0Mct\n— Μανόλης della Creta (@baxebanis) September 9, 2016\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 14:54\n*αναδημοσιευτεί (αναδημοσιευθεί δεν νομίζω ότι έχει τύχη…)\nΥ.Γ.. Με βάση τις λίγες γνώσεις μου, ο Παναθηναϊκός έχει δύο Βλαχοδήμους, τον Ο. και τον Π., και οι δύο ομογενείς εκ Στουτγκάρδης, ο εις εξ αυτών πρώην Ολυμπιακός, άρα προδότης.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 15:01\nΑνανήψας είναι ο Π. Βλαχοδήμος. 😊\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 15:16\nΑυτό του Τσιπράκου είναι σαρδάμ, πιστεύω. Διάβαζε το κείμενο στο άνετο (που του είχαν γράψει – α προπό: γνωρίζετε ποιοι είναι οι γκοστ ράιτερ του πρωθυπουργού;) και την πάτησε.\nΟ Σόιμπλε τα ‘χει παιγμένα: ποιοι να ‘ναι είναι οι σοσιαλιστές της Μεσογείου;\nΟ Αναστασιάδης; Ο ανταυτού του Ραχόι; Ή ο Ρέντσι; Ο Ρέντσι σοσιαλιστής! (Ο προντιανός μαργαρίτας, πρόσκοπος και καθολικός! (έλα χριστέ και παναγιά!) Όσο για τον Τσίπρμαν αίτηση έχει κάνει στο κλαμπ. Θα τον έχουν ακόμη στον πρόναο, ορφανό κι αβάπτιστο και περιμένει τον νουνό του, τον ΓΑΠ!\nΠάντως, με την απόφαση για την επόμενη μεσογειακή συνάντηση στην Πορτογαλία σώσανε τον Κούλη από την καζούρα …\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 15:22\nΔιάβασα πέντε (και παραπάνω) φορές τις αράδες του/της Μ.Τ. χωρίς να κοιτάξω τις διευκρινίσεις του Νικοκύρη και δεν μπορούσα να αποφασίσω αν πρόκειται για χαζό, για τρελλό ή για πλακατζή.\nΑκατάληπτο μεν, ακατάλυτα δεμένο με τον τρικυμιώδη εγκέφαλο της Μ.Τ. (αν είναι του λόγου της).\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 15:25\nPedis αυτή είναι, είμαι σίγουρος. Είναι χαζή και αμόρφωτη. Αν και δεν ευθύνεται για το κλείσιμο της Ελευθεροτυπίας.\nΤσάκω και μια ωραία παροιμία:\nΟ κόλακας κι ο κόρακας έχουν το ίδιο χρώμα, ο ένας το ‘χει στην ψυχή κι ο άλλος εις το σώμα pic.twitter.com/WkyjlstEZi\n— Φουΐτερ (@fouiter) September 9, 2016\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 15:35\nΔεν τα ξέρουν καλά τα σοιμπλεαδωνοειδή: όταν μαζεύονται σοσιαλιστές, σώζεται ο καπιταλισμός. Γνωστή εδώ και δεκαετίες η ανικανότητα των καραδεξιών σαν και του λόγου τους να διαχειριστούν αποτελεσματικά αυτό το σύστημα. Ας πούνε κάνα ευχαριστώ κι ας αφήσουν την πλακίτσα.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 15:38\nΟι Βλαχοδήμοι του Παναθηναϊκού είναι δύο, ο τερματοφύλακας Οδυσσέας και ο εξτρέμ Παναγιώτης, οπότε είναι ένα απλό τυπογραφικό λάθος (το πώς σημειώθηκε το αρχικό του τερματοφύλακα) που έκανε δυο παίκτες να παίζουν ταυτόχρονα σε δύο θέσεις. Προς το παρόν, μην ανησυχείς, δεν έχει ανακαλυφθεί το εξτρεμότερμα. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις με το ελληνικό ποδόσφαιρο.\nΣτο απόκομμα του Βήματος πρέπει να πω ότι μ’ ενοχλεί εξίσου με το περιεχόμενο η καθιερωμένη πια στις εφημερίδες συνήθεια να αφήνουν χωρίς τόνο το τονιζόμενο κεφαλαίο. Αλλά αυτό το έχουμε συζητήσει πλειστάκις.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 15:39\nΟυπς, δεν είχα δει ότι αναφέρθηκε ήδη για τους Βλαχοδήμους, σόρυ. Ο Παναγιώτης είναι αιτία δικαστικής εμπλοκής, καθώς είχε ρήτρα 300 χιλιάδων η αποδέσμευσή του από τον Ολυμπιακό σε περίπτωση υπογραφής συμβολαίου σε άλλην ελληνική ομάδα, με αποτέλεσμα να τρέχει τώρα ο Ολυμπιακός τον Παναθηναϊκό στα δικαστήρια.\nΚαι να πω ότι ήταν και κάνας παίκτης της προκοπής, χαλάλι. Αλλά δεν.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 15:42\n# 41 Pedis αυτή είναι, είμαι σίγουρος. Είναι χαζή και αμόρφωτη.\nκαι σε θέση (κάποια) εξουσίας. Όλεθριος συνδυασμός.\nΌσο επρόκειτο για σύνοδο σοσιαλιστών άλλο τόσο ήταν σύνοδος του Νότου. Στην πραγματικότητα κολλάει καλύτερα να πει κανείς σύνοδος του Μεσογειακού Βορρά με την Πορτογαλία υπό την εξουσία των Αψβούργων και την Κύπρο επί της προσκολλήσεως. (Α ρε Κούλη!)\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 15:43\nΠερί επιστολών στις εφημερίδες:\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 15:44\nναι, οι πρώην εργαζόμενοι είναι ακόμα στα δικαστήρια για τα δεδουλευμένα και τις αποζήμιώσεις. και θα είναι για καιρό…\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 16:00\nΚαλά, τόση ενέργεια, προσπάθεια και περηφάνεια για αυτό!;\nΤο ότι υπάρχει μπατσικός δάκτυλος (μπορεί και χέρι, ίσως και κεφάλι …) δεν αλληλοαποκλείεται με το ότι αρκετοί από δαύτους είναι «χαζοί κι αμμόρφωτοι», πλην «αγνοί», λέμε, αντιφασίστες.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 16:11\nΠολλά ΜΜΕ κατάπιαν αμάσητα την «είδηση» που τοποθετεί τη Μπρατισλάβα στη Σολβενία (αντί στη Σλοβακία). #FactCheck pic.twitter.com/yey5r0eZYG\n— Διομήδης Σπινέλλης (@DSpinellis) September 10, 2016\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 16:20\nΗ Μ.Τ. συνήθιζε από τον καιρό της «Ε» να γράφει ακατανόητα σημειώματα. Ήταν γνωστή γι’ αυτό. Ποιος ξέρει, πρόκειται για στυλ ή για κάποιους είναι κατανοητά; Αλήθεια, με τη βίλα του Γιωτοπουλου στους Λειψούς τι γίνεται; Την έχει ακόμα στην κατοχή της;\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 16:28\n50 Και στον προφορικό της λόγο τα ίδια και χειρότερα. Για τη βίλα δεν ξέρω, κανονικά πρέπει να την έχει πουλήσει.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 16:34\n«Ο Τζον Χίνκλεϊ, ο άνθρωπος που επιχείρησε να πυροβολήσει τον αμερικανό πρόεδρο Ρίγκαν».\nΤελικά μάθαμε αν τον πυροβόλησε;\nΚαι μια άμπαλη γενική:\n«Απαγόρευση οδήγησης απόστασης άνω των 48χλμ από το σπίτι της μητέρας του»\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 16:46\nαπό τη Μάνια στον Πέδρο\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 17:06\n8 Α γεια σου!\n10 Απάδει ή κάτι τέτοιο ήθελε να πει. Οπωσδηποτε δεν ταιριάζει το αντιπαρέρχεται, αλλά ας το αντιπαρέλθουμε.\n11 Ειδικά΄το brand new έχει πολύ ψωμί. Αλλά αφήνω κάτι και για σας 🙂\n24 Τόσο΄ψηλά έφτασε η πινακίδα του Ειρηνοδικείου; (Ήρχισε να κατέρχεται ο πρώτος Σπούτνικ)\n26 Αρκεί ένα «για» για να σπάσει την αλυσίδα\n36 Το ξέρω ότι έχει δύο, και ο Ο. μπήκε στο τέρμα.\n43 Το έχουμε συζητήσει πλειστάκις και πρώτα θα εξαλειφθεί η πείνα και η φτώχεια από τον κόσμο και μετά θα φτιαχτεί αυτό\n49 Και ο Μέφρι χτύπησε από τη Σολβενία\n54 Αυτό είχε κρατηθεί, συγνώμη\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 17:24\nΤελικά καταπίνουμε και τη μεσογειακή Πορτογαλία -από κυβέρνηση κι αξιωματική αντιπολίτευση- και το ανεκδιήγητο #EUMed…\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 17:29\n56 Αφού την προσκάλεσαν και συμμετέχει; Αν δηλαδή ήταν μέλος της ΕΟΚ το 1983 μπορεί να έπαιρνε και ΜΟΠ 🙂\n«Δεν κάνουμε τίποτα παραπάνω από το να θυμίζουμε πώς οι λεγόμενοι επίστρατοι φέρθηκαν στους προγόνους μας πρόσφυγες που τους ανεβοκατέβαζαν “τουρκόσπορους” ή ζητούσαν να τους κλείσουμε σε στρατόπεδα, να τους βάλουμε περιβραχιόνια, αυτές ήταν οι προσφιλείς τους φράσεις και τα επαναλαμβάνουν σήμερα τα σπέρματα των ηττημένων ναζιστών του 1945», λέει στην εφημερίδα μας ο κ. Μαϊστρέλλης.\nΜπράβο ο τζουντόκας!\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 17:32\nΣτη δήλωση Κούλη για τα Εξάρχεια στο πρω(κ)τοσέλιδο της Real που ανέβασε ο Σκύλος, δεν προσέξατε στη δευτερεύουσα δήλωση μια αντίφαση; Λέει ο γουρλομάτης «Δεν πρέπει να κλείσουν τα κανάλια. Είναι πλήγμα για τη Δημοκρατία». Αν το αντέστρεφα σε «Πρέπει να κλείσουν τα δημόσια κανάλια. Δεν είναι πλήγμα για τη Δημοκρατία» μια χαρά τρισαθλιοφιλελέ συνέπεια δεν έχει ο λόγος του;\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 17:41\nΕντωμεταξύ ο Πρετεντέ έχει κόψει καπίστρι, έχει πηδήξει τον ασπάλαθο και άλλα τέτοια\n#anatropi δηλ έξι τύποι μαζεύτηκαν στην Αθήνα να πουν στους Γερμανούς τι να κάνουν τα λεφτά τους! https://t.co/mloEheT1C6\n— Anatropi (@AnatropiMegaTV) September 9, 2016\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 17:47\n> > Στο διαδίκτυο αναρτήθηκε η απόφαση έγκρισης του πρακτικού της Επιτροπής Διενέργειας του Διαγωνισμού για τη χορήγηση τεσσάρων αδειών παρόχων περιεχομένου επίγειας ψηφιακής τηλεοπτικής ευρυεκπομπής, ελεύθερης λήψης, εθνικής εμβέλειας ενημερωτικού προγράμματος γενικού περιεχομένου για μετάδοση υψηλής ευκρίνειας. Αν μέτρησα καλά, δυο και δυο, κι άλλες δυο, και δυο κι οχτώ δεκάξι γενικές, σωστή αρμαθιά!\nΚατά τη γνώμη μου Νίκο δε μέτρησες σωστά.\nΑυτό που συνιστά κακό στυλ δεν είναι γενικά (pun not intended) οι γενικές, αλλά οι γενικές ως ετερόπτωτοι προσδιορισμοί, δηλαδή οι γενικές που εξαρτώνται από άλλες γενικές (συν η πρώτη απ’ όλες). Οι γενικές ως ομοιόπτωτοι προσδιορισμοί δε νομίζω ότι ενοχλούν κανέναν: το να πεις «της ροδοδάχτυλης νυχτοθρεμμένης αυγούλας» (τρεις γενικές) δεν είναι κατώτερο σε τίποτε από το «η ροδοδάχτυλη νυχτοθρεμμένη αυγούλα» (τρεις ονομαστικές), παρά μόνο στο μέτρο 🙂 .\nΣυνεπώς, εγώ θα μέτραγα ως εξής:\n0. [γενικό] περιεχόμενο\n1. [ενημερωτικό] πρόγραμμα [γενικού] περιεχομένου\n2. [επίγεια ψηφιακή τηλεοπτική] ευρυεκπομπή [ενημερωτικού] προγράμματος [γενικού] περιεχομένου\n3. περιεχόμενο [επ. ψ. τηλ.] ευρυεκπομπής [εν.] προγράμματος [γεν.] περιεχομένου (ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΔΩ!!!)\n4. πάροχοι περιεχομένου [επ. ψ. τηλ.] ευρυεκπομπής [εν.] προγράμματος [γεν.] περιεχομένου\n5. [τέσσερις] άδειες παρόχων περιεχομένου [επ. ψ. τηλ.] ευρυεκπομπής [εν.] προγράμματος [γεν.] περιεχομένου\n6. χορήγηση [τεσσάρων] αδειών παρόχων περιεχομένου [επ. ψ. τηλ.] ευρυεκπομπής [εν.] προγράμματος [γεν.] περιεχομένου\nΑφήνω έξω το «ελεύθερης λήψης» και το «εθνικής εμβέλειας» λόγω αμφιβολιών: δεν καταλαβαίνω πού ακριβώς κολλάνε, νομίζω πάντως ότι και αυτά, όπως και το 1 (προγράμματος), προσδιορίζουν το 2 (ευρυεκπομπής).\nΜ’ αυτό τον τρόπο υπολογισμού μαζεύονται 6 γενικές, κρεμασμένες η μία από τα πόδια της άλλης. Καθόλου λίγες, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι δύο από αυτές, σε διαφορετικά σημεία της συντακτικής αλυσίδας, είναι η ίδια λέξη (περιεχομένου)!\nΔε συμφωνώ με το «και πώς αλλιώς να το έλεγαν»: ας κόψουν το λαιμό τους, πάντως ΟΧΙ ΕΤΣΙ!! Το να καταλάβει κανείς τι λέει εκεί θα ήταν ανησυχητικό.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 17:51\nΚι όμως, τα είχα κλείσει τα πλάγϊα!\nΟ θεός με φώτισε και έβαλα τους ομοιόπτωτουςσε αγκύλες. Αρχικά είχα κοπυπαστώσει όλη τη φράση μονορούφι και είχα αρχίσει να μπολντάρω, μεμονωμένα, τις γενικές που ήθελα να ξεχωρίσω, αλλά μετά λέω άσε, μη γίνει κάνα λάθος και μαυρίσουν όλα, θα το κάνω με εντός και εκτός αγκυλών.\nΚάποιος πρέπι να το πει αυτό στην γουόρντπρες. Δεν είναι δουλειά αυτή.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 17:54\n— el sombrero (@sombrerogr) September 9, 2016\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 17:57\nΟ τίτλος του ΣΚΑΪ γράφει «ξεκληρίστικε», όχι «ξεκλιρίστικε». Μην τους φορτώσουμε και δεύτερη ανορθογραφία.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 18:17\n61 Να σου πω, και ο Κώστας στη Λεξιλογία είναι της ίδιας σχολής και στο συγκεκριμένο μακρινάρι είχε μετρήσει 8 γενικές. Αλλά η μέθοδος αυτή είναι υποκειμενική. Τέλος πάντων, μπορούμε να μετράμε και τα δύο και να έχουμε τη μικρή και τη μεγάλη, όπως στην πίεση: 16/8\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 18:20\n# 31, 32 – Συνοπτικά:\nΙn practice, the Allies carried pursued two types of bombing campaigns against Germany. These were precision bombing and area bombing.\n(και δεν εχω εύκαιρο το Cherwell report για να διαπιστωθεί για τα καλά η λεγόμενη ηθική ανωτερότητα … των «συμμάχων». Στη Συρία και πάλι βομβάρδισαν στρατηγικό άμαχο πληθυσμό…)\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 18:31\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 18:36\nΠοιος θα μας θεραπεύσει από τις θεραπείες. Υπερχρήση της λέξης.Αντί π.χ. για μέθοδος καθαρισμού του προσώπου, του δέρματος ,του εντέρου κλπ πλασάρουν (πονηρότατα) τις θεραπείες.Όπως και συνεδρίες για να δόσουν σοβαρότητα επειδή παραπέμπει σε ιατρική λειτουργία. Στις τόσες συνεδρίες/θεραπείες καθαρίζουμε την αύρα μας, μπουχαχά!\nθεραπεία με: σόδα,λεμόνι,ρόδι, σκόρδο,σταφύλι μπαχαρικά,ξίδι,βότανα,τζίντερ κλπ κλπ, αμέτρητα.\nπάντως εκτός από τις αντωνυμίες υπάρχουν και οι τροχιοδεικτικές βολές\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 18:40\nPedis, ποτέ δεν υπήρξαν βομβαρδισμοί ακριβείας. Στο Β’ Π.Π. οι πιλότοι ήταν νεαροί, με ελάχιστη εμπειρία και πολύ φόβο. Πήγαιναν, τα αμόλαγαν όπου τύχει και τον μπούλο πίσω. Υπήρξαν ελάχιστες περιπτώσεις πιλότων, που πρόλαβαν να αποκτήσουν εμπειρία και υπό τις ιδανικές συνθήκες μπορούσαν να ρίξουν βόμβα μέσα στο φουγάρο ενός πλοίου. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς, φυσικά, ήταν Ναζί.\nΤα συμμαχικά αεροπλάνα πετούσαν σε πυκνούς σχηματισμούς, ακολουθώντας τις υποδείξεις του master bomber και τις φωτοβολίδες των Pathfinders. Στο σκοτάδι πήγαιναν, και μάλιστα σε πολλαπλές στρώσεις. Έχουν καταγραφεί καταστροφές βομβαρδιστικών από άλλη βόμβα που τους ήρθε από πάνω!\nΣτην απόβαση στη Νορμανδία, όταν προσπάθησαν να συνεργαστούν η αεροπορία με το πεζικό, πολλές φορές φάγανε βόμβες συμμαχικά στρατά από δικά τους αεροπλάνα ή κανόνια.\nΤώρα, στη Συρία, οι Ρώσοι βομβαρδίζουν με βόμβες βαρύτητας (δλδ όχι έξυπνες) και διασποράς. Πώς να μην τα κάνουν λιώμα όλα;\nΕδώ βόμβα διασποράς στη Συρία (νομίζω Χαλέπι). Αν είναι Αθήνα και πέσει Πατησίων, πιάνει από ΕΜΠ μέχρι ΑΣΟΕΕ\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 18:52\nΠολύ μου άρεσαν τα σχόλια σήμερα.\n…και μη με ρωτήσετε ποιος και πού\nΚαλά τα λέει ο Λάμπρος, κάτι τέτοια μένουν στο μυαλό των παιδιών… 🙂 🙂\n(από τον Δογματολόγο Όσιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, Ἔκδοσις ἀκριβὴς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως , Κεφ. 4, τελευταία παράγραφος)\nΚαι για να συνδέσω κάπως τα θρησκευτικά με το #53 του Σκύλου 🙂\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 19:26\nΑν τ’ αλλάξει λίγο, ελάχιστα, ο Κούλης, το σώζει; 😊\n«Μέσα σ’ ένα μήνα θα τελειώσω τα κανάλια» 😈\n«Δεν πρέπει να κλείσουν τα Εξάρχεια. Είναι πλήγμα για τη δημοκρατία. » 😇\nΑπαξιώνει τη Σύνοδο του Νότου ο Σόιμπλε, χειροκροτά ο… Άδωνις https://t.co/EPboMYWfCu via @altsantiriGR\n— yiastra (@yiastra) September 9, 2016\nΆρθρο – καταπέλτης Γερμανού αναλυτή για τη στάση του Σόιμπλε απέναντι στην Ελλάδα https://t.co/zFQu7TIvcG via @altsantiriGR\n— yiastra (@yiastra) September 10, 2016\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 19:40\n# 70, Συμφωνώ απολύτως Σκύλε. Αυτή είναι η πωτη περίπτωση στο # 66 και σχετίζεται με την «ικανότητα», σχεδιασμό, τεχνολογία, εκπαίδευση κλπ. Η δεύτερη περίπτωση, στρατηγικός βομβαρδισμός, είναι πολιτική της βαρβαρότητας, ηθελημένη κι επί σκοπού.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 19:46\nΟι Αμερικάνοι δεν ξέρω τι κάνουν στη Συρία, καθώς διαθέτουν βόμβες ακριβείας αλλά αυτές οι ρουφιάνες θέλουν επίγειους καταδείκτες με ασφαλείς πληροφορίες. Υπάρχουν μεν αμερικάνοι ειδικοδυναμίτες επί τόπου αλλά ποιός ξέρει ποιοί ντόπιοι τους «ξεναγούν» και -βεβαίως- ποιές είναι οι ιεραρχήσεις τους.\nΟι Ρώσοι, πάντως, κάνουν area denial, πώς-το-λέτε-εσείς-εδώ. Εκκενώνουν ολάκερες περιοχές κι όποιον πάρει ο Χάρος.\nΓια τον στρατηγικό βομβαρδισμό, ακόμα κι ο Τσώρτσιλ σοκαρίστηκε όταν είδε φωτογραφίες της Δρέσδης. Σκέψου!\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 19:52\nΓιάννη, τον Άγιο Πέτρο τον Αλεούτιο τον ήξερες;\nΑυτόν θα ασπαστώ για γλιτώσω από την οργή του Κούλη! Είναι πιο κούλ!\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 19:57\n>>η άσφαλτος «άνοιξε»\n>>λογοπαίγνια με το «λιγκών»\nπ.χ.Το παιχνίδι των λιγκών ή λυγκών ε;\nΧορεύοντας με τς λύγκες 🙂\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 20:06\nΞέχασα να βάλω το λινκ από το αμε-απε και το «σε βάθος 650 μέτρων» http://www.amna.gr/article/123742/Programma-gia-dikaii-kai-biosimi-anaptuxi-apo-ton-prothupourgo–\nΤο ίδιο συνέβη και με το ΜπραΤηςΣλάβας. Δεν τους έπιασε κάτι ξαφνικό για τη μεσογειακή Σλοβενία, γειτόνισσα της επίσης μεσογειακής Κροατίας. Από το αμπέ ξεκίνησε, τώρα το διόρθωσαν όμως. Και οι άλλοι μετά αντιγράφουν με σαγιονάρα και λάπτοπ απ’ τον καναπέ, δημοσιογραφία και ρεπορτάζ μηδέν, σαβουριάζουν ΕΣΠΑ, ΟΠΑΠ και μπανεράκια τράπεζες.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 20:08\nΚαλό, σχετικά με την μλκία του Πρετεντέ στο σχόλιο 60\n#anatropi δηλ τρεις τύποι μαζεύτηκαν στη Γιάλτα να πουν στους Γερμανούς τι να κάνουν το στρατό τους! https://t.co/rl04ByWQ9s\n— Nikos Alepis (@nikosalepis) September 10, 2016\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 20:11\nεν τω μεταξύ στην Γενεύη το γλεντάνε…\nοι Αμερικάνοι βάζουν τις πίτσες και οι Ρώσοι την βότκα. Πολιτισμός, κερνάει ο Διαφωτισμός.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 20:14\nΚαι, προσέξτε: ΔΕΝ γέρνει – όχι σαν κάτι άλλα… #greek_exports pic.twitter.com/3WFn3R7JC1\n— Thomas Mavrofides (@blacktom1961) September 8, 2016\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 20:25\n62: Δοκίμασε αυτό (σε ρύθμιση HTML):\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 20:34\nΕπίσης υπάρχει και το πρόσθετο (για φάιρφοξ και κρωμ) Λάζαρος https://addons.mozilla.org/el/firefox/addon/lazarus-form-recovery/\nσώζει ότι κείμενο γράψεις σε φόρμα του φυλλομετρητή (σικ) και όταν χαθεί, πχ όταν έχεις πατήσει το κουμπί να το στείλεις, μπορεί να «αναστηθεί».\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 20:35\n55: το brand new έχει πολύ ψωμί\nΥπαινίσσεσαι ότι οι brand new βόμβες μπορεί τελικά να ήταν εμπρηστικές κι όχι ολοκαίνουργιες;\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 20:39\nΚαι η Παναγία η Αριζονίτισσα, σε κείμενο από τον (I am not making this up) Αρχιμ. Σαράντη Σαράντο\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 20:40\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 20:58\nΤην βλέπω και ρίχνω στο τραπέζι τον ιερομόναχο Αρσένιο Βλιαγκόφτη εκ Κοζάνης, άμα λάχει! Beat that!\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:00\nΕντωμεταξύ στα μέρη του Τζιπόιντ …\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:04\nΚαι στην οδό Εφέσσου φουλ σέρβις https://pbs.twimg.com/media/Cr3Ubu3XEAApFDZ.jpg\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:06\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:07\n41 – «Pedis αυτή είναι, είμαι σίγουρος. Είναι χαζή και αμόρφωτη.» Γιατί, δεν πήγε σχολείο; 🙂\n45 – «και σε θέση (κάποια) εξουσίας. Όλεθριος συνδυασμός.» Που επαναλαμβάνεται με μαθηματική ακρίβεια αιώνες τώρα. Πώς γίνεται να είναι πάντα οι ηλίθιοι που αποφασίζουν για μάς;\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:08\n91α: δεν το τέλειωσε, βαρέθηκε.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:10\n27,68 Θεραπεία είναι μια σειρά ενεργειών για την αντιμετώπιση μιας ασθένειας ή άλλης ιατρικής ανάγκης, με σκοπό την ίαση ή τη βελτίωση της ποιότητας ζωής του πάσχοντος. Συνεπώς, στην περίπτωση της είδησης, αφού πρόκειται για μία πάσχουσα και ένα ιατρικό πρόβλημα, ο πληθυντικός δεν έχει νόημα. Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει περισσότερες φάσεις ή συνεδρίες (πχ ενδοφλέβια χορήγηση φαρμάκων, αιμοκάθαρση, ειδική δίαιτα, τρία πατερημά την ημέρα και τέσσερις μετάνοιες), αλλά δεν παύει να είναι μία θεραπεία.\nΌπως και η ακτινοθεραπεία που αναφέρθηκε είναι μία θεραπεία, καταχρηστικά όμως δεν είναι σπάνιο ν’ αναφέρεται σαν θεραπεία η κάθε συνεδρία, χωρίς αυτό να παύει να είναι λάθος.\nΣημαντικές οι λεπτές διαφορές, μιας κι εδώ λεξιλογούμε, των ιατρικών όρων: Ασθένεια- αρρώστια-αδιαθεσία, θεραπεία-ίαση.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:15\n91β Πώς γίνεται εμείς να τους αφήνουμε; 🙂\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:17\nΕυχαριστώ για τα νεότερα! Αν έχετε αγωνία για τη Λοθαριγγία, το όψιμο καλοκαίρι συνεχίζεται!\n87 Τι κόβει ο Αρσένιος Βλιαγ-κόφτης;\n84 Το υπαινίχθηκε στο FB κάποιος, και δεν το αποκλείω!\n81 Μπορεί να είναι και κανονική μετάφραση αυτη (θαρρώ είχε συζητηθει στη Λεξιλογία)\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:21\n96 τη γιόγκα σίγουρα\n84, 96β τι εννοείτε;\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:27\n50 «Ήταν γνωστή γι’ αυτό. Ποιος ξέρει, πρόκειται για στυλ ή για κάποιους είναι κατανοητά;» Σιγά μην είναι κατανοητά για τον οποιονδήποτε, απλώς, όταν είσαι τίποτα και δεν έχεις να πείς κάτι, αλλά έχεις ένα όνομα, λές ακατανόητα πράγματα, αλλά με στύλ, και τότε γίνεσαι κάτι. Ο φτωχός αν πεί μια βλακεία, λένε τι είπε ο βλάκας, αν την πεί ο πλούσιος, γίνεται καυστικό χιούμορ. 🙂\nΟμιλία στη ΔΕΘ τώρα\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:28\n99 Τόσο μεγάλο; Κράτα μικρό καλάθι, λέμε!\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:30\n100 σωστά. Αλλά για τα κεράσα, όχι για τα ταξίματα. 😉\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:34\n71 – Άγιος ο θεός, άγιος ισχυρός, άγιος αθάνατος ελέησον ημάς (ή υμάς; 🙂 )\nΑυτός είναι ο δρόμος της αληθείας, όλα τα άλλα είναι περιττά.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:36\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:37\nΥΓ Ποσο θα ηθελα να ειχαμε ενα τετοιο ελληνικο συγκροτημα!\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:42\n# 75, Σκύλε, δεν πολυκαταλαβαίνω διαφορά μεταξύ του να πετύχεις το στρατιωτικό στόχο κάνοντάς τα πουτάνα γύρω ή vice versa.\nΦοβάμαι ότι όπως και τότε γινόταν δημόσια αναφορά σε έξυπνα όπλα και κτύπημα στρατιωτικών στόχων μονάχα, έτσι και κι έπειτα και τώρα και αύριο θα γίνεται το ίδιο.\nΌπως καλλιώρα συνέβη και κατά τη διάρκεια του πρώτου πολέμου του κόλπου ή στους ανθρωπιστικούς … βομβαρδισμούς ενάντια στη Σερβία-Κοσσυφοπέδιο. Μετά βγήκαν άλλα στη φόρα αλλά το μετά δεν μετράει για όσους δεν πιστεύουν … στην μεταθάνατον ζωή και τιμωρία.\nΚανείς εθελοντής να ανεβάσει το Cherwell/Lindemann report ή Dehousing memorandum;\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:47\n74 -75 – Mιά χαρά έξυπνοι είναι οι βομβαρδισμοί, απλώς υπάρχουν και οι παράπλευρες απώλειες, θα ρίξουμε στις βόμβες το φταίξιμο, ή στις δυνάμεις της ελευθερίας και της δημοκρατίας; Δηλαδή ΕΛΕΟΣ!!!\n«Για τον στρατηγικό βομβαρδισμό, ακόμα κι ο Τσώρτσιλ σοκαρίστηκε όταν είδε φωτογραφίες της Δρέσδης. Σκέψου!»\nΝαί είναι αλήθεια, ακούστηκε μάλιστα πως δεν έφαγε πρωϊνό, και δεν κάπνισε πούρο για μία ώρα, ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ τι να λέμε τώρα.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:49\nMα πού τις βρίσκετε τόσες βροχές και καταιγίδες!\nΕδώ στο Ηράκλειο, χτες μας τρέλανε ο λίβας με κάτι σαν σαραντάρια, και σήμερα μια ήπια ζέστη.\nυμάς, δηλ. εσάς (τους υπολοίπους), αφού ρωτάς εσύ 🙂\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:56\n97β: εμπρηστικές βόμβες, brandbomben στα γερμανικά, ήταν πολλές απ’ αυτές που πέσανε στη Γκερνίκα· τι brandbomben, τι brand new…\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 21:58\nΤι να σου πω ρε Πέπε…εδώ λέμε στον καταραμένο τόπο δεν βρέχει ποτέ !!\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 22:02\nδεν πολυκαταλαβαίνω διαφορά μεταξύ του να πετύχεις το στρατιωτικό στόχο κάνοντάς τα πουτάνα γύρω ή vice versa.\nΤο ξεκίνησαν τα Ναζήδια, βομβαρδίζοντας τις βιομηχανικές περιοχές (και τα πέριξ εργατόσπιτα) της Αγγλίας, προκειμένου να θίξουν όχι μόνο τη βιομηχανική παραγωγή αλλά και το ηθικό των εργατόπαιδων που πολεμούσαν.\nΔιότι ο εργατάκος που τον επήραν φαντάρο, άμα μάθει πως του σκότωσαν τη μάνα, μπορεί να γυρίσει και καμία ξιφολόγχη στο διοικητή του.\nΦυσικά, το λούστηκαν στο πολλαπλάσιο.\nΑποκορύφωμα, βέβαια, οι ατομικές βόμβες, που τις έριξαν επειδή μπορούσαν. Fuck them!\nΣοκ και Δέος, εις την χιλιοστή δύναμη.\n(κλατς! μείον ένα κουνούπι!)\nΟ στρατηγός της αεροπορίας Κέρτις ΛεΜέυ (καθαρματάρα) έκαψε το Τόκυο σε μια νύχτα (περισσότεροι νεκροί από Χιροσίμα και Ναγκασάκι, μαζί) με εμπρηστικές βόμβες, ξέροντας πως τα σπίτια και τα μαγαζάκια ήταν φτιαγμένα από ξύλο και χαρτί.\nΉ πιστεύεις πως η κινέζικη πρεσβεία στο Βελιγράδι τσίμπησε τον πύραυλο κατά λάθος; 😉\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 22:03\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 22:14\n88 – Όταν η φύση δημιουργεί οργασμικά σχέδια. Από μικρό παιδί με μάγευαν οι αστραπές. Θυμάμαι σε μια άσκηση με τον στρατό πάνω στο Καϊμακτσαλάν (πήραμε ξαφνικά διαταγή να επιβιώσουμε μια βδομάδα, ενώ δεν είχαμε πάνω από μια μέρα ξηρά τροφή) Ιούλιο μήνα, από το απόγευμα να γίνεται της αλεπούς ο θάνατος από αστραπόβροντα, τόσο κοντά μας έπεφταν που σχεδόν ανταλλάσαμε χειραψία. Έμεινα όλη την νύχτα ξάγρυπνος και μαγεμένος να τις κοιτάζω, ενώ η βροντή στο βουνό μέσα στο δάσος, έβγαζε έναν αλλόκοσμο ήχο. Από τα πιο δυνατά πράγματα που έχω ζήσει, κι από τις πιο όμορφες αναμνήσεις που έχω από τον στρατό.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 22:19\n95 – «Πώς γίνεται εμείς να τους αφήνουμε;» Αν κοιτάξεις με προσοχή γύρω σου την Δευτέρα το πρωϊ, θα δείς την απάντηση. 🙂\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 22:26\n97-108-111 Μια εικασία κάνουμε βέβαια 🙂\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 22:27\nΣκύλε, We will shatter Germany by bombing, στον Ι ΠΠ, δε, ο ίδιος, ξέρεις ποιος, γουστάριζε να κερδίσει τον πόλεμο ενάντια στη Γερμανία δια του λιμού.\nΆμα πας και πιο πίσω θα δεις τον βομβαρδισμό από αέρος κατοικημένης περιοχής (Ιρακ) από τους Βρετανούς (με την κατάλληλη στρατηγική σάλτσα κλπ κλπ).\nΟι Χάρρις και Λε Μευ δεν ήταν παρά τα στρατιωτικά καθάρματα … Διαταγές έπαιρναν από τα πολιτικά καθάρματα. (Πήγαν να στριμώξουν τον Χαρρις μετά τον πόλεμο όταν άρχισαν να βγαίνουν προς τα έξω ότι η καταστροφή των γερμανικών πόλεων δεν ήταν αποτέλεσμα παρπαπλευρων απωλειών αλλά σχεδιασμού και να του τα χρεώσουν όλα αλλά τσίνισε … και τον άφησαν ήσυχο.)\nΕίναι ενδιαφέρον να διαπιστώσει κανείς τις ομοιότητες στη χρήση πολεμικών μέσων και τακτικών κατακτημένων εδαφών με σκοπό τη δημιουργία αποικιών μεταξύ ναζιστικής γερμανίας και φιλελεύθερων δημοκρατιών. Ο Χίτλερ διατράνωνε το θαυμασμό του στον τρόπο που οι Αμερικάνοι έλυσαν το πρόβλημα με τους Ινδιάνους και την επιτυχία που είχαν οι Βρετανοί στην κατοχή και διοίκηση της Ινδίας.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 22:32\n107 τέλος – Για τον θεούλη το είπα, αλλά δύσκολα αποδίδεται γραπτά το όλο σκεπτικό της στιγμής. 🙂\n109 – Αυτή η αγάπη σου για την Κρήτη, είναι παροιμιώδης. 🙂\n110 τέλος – Τι υπάρχουν υπόνοιες πως δεν έγινε καταλάθος; NTROPI 🙂\nΆντε, σας καληνυχτώ μ΄αυτό το νανούρισμα, πάω να διαβάσω το βιβλίο μου, την Δευτέρα ανοίγουν τα σχολεία, μην πάω αδιάβαστος. 🙂\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 22:39\n115 – «Οι Χάρρις και Λε Μευ δεν ήταν παρά τα στρατιωτικά καθάρματα … Διαταγές έπαιρναν από τα πολιτικά καθάρματα.» Που έπαιρναν διαταγές από ποιούς;\nAν δεν βρούμε αυτή την απάντηση, θα ψηφίζουμε μια ζωή σαν μαλάκες.\nΔΟΥΛΕΥΕ ΨΗΦΙΖΕ ΚΑΙ ΣΚΑΣΜΟΣ.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:21\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:32\nΜετά από επιμονή σύσσωμου του τσούρμου των πιτσιρικιών της παρέας αποχαιρετίσαμε το καλοκαίρι με μπάνιο στη θάλασσα παρά τον καιρό. Ωραία ήταν. Διασχίσαμε την Αττική με βαριά συννεφιά, κολυμπήσαμε σε άδεια παραλία με ψιλόβροχο αλλά και ήλιο, επιστρέψαμε στο άστυ με αστραπόβροντα και κεραυνούς, καταλήξαμε σε μεζεκλίκια και αλκοόλ, επιστρέψαμε στο σπίτι με βαριά βροχή.\nΆιντε καλό φθινόπωρο, τα κεφάλια μέσα οριστικά.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:37\nEδώ το κείμενο (30/03/1942) κι εδώ εξηγήσεις (διά βησιγοτθομαθείς 🙂 )\nΚαι ο ίδιος ο Linemann με φόντο το Αμβούργο (1943) ….\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:39\n>>το όψιμο καλοκαίρι συνεχίζεται\nΚι ένα όψιμο μεζεδάκι:\nΤσουνάμι μαζικών αφίξεων στη Μεγαλόνησο κατά το …όψιμο καλοκαίρι, 26 Απριλίου!\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:41\nΔύσκολα ισχύει αυτή η εικασία, δεδομένου του μορφωτικού μας επιπέδου.\nΕ, ναι, ο πόλεμος θέλει καθάρματα. Όλοι έτσι είναι. Ο Ζούκοφ, νομίζεις, καλύτερος ήταν;\nΟ πόλεμος δεν κερδίζεται με τριαντάφυλλα, ούτε με μπαλαρίνες. Απλά, ο πιο σκληρός μπάσταρδος θα υπερισχύσει. Οκ, ο πιό σκληρός μπάσταρδος με τα μεγαλύτερα αποθέματα πρώτων υλών.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:42\n36 Συγγνώμη που επανέρχομαι, αλλά *αναδημοσιευρεί» γράφει ακόμη…\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:45\n116: (τέλος) ΛΑΜΠΡΟΣ\nΆντε, σας καληνυχτώ μ΄αυτό το νανούρισμα, πάω να διαβάσω το βιβλίο μου, την Δευτέρα ανοίγουν τα σχολεία, μην πάω αδιάβαστος\nΈμαθα, ότι ένας γνωστός σου είπε να διαβάσεις για τη νέα τάξη πραγμάτων αλλά όχι Λιακόπουλο γιατί είναι πολύ ψαγμένος για σένα ακόμα 🙂 Καληνύχτα ρε συ!\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:51\n123 Εμ τώρα κατάλαβα τι εννοούσες πριν\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:54\nΓια το Λάμπρο\nΠαρακαλάμε τ παιδιά ν πάρουν πρωινό\nμ 'ενα τραπέζι γεμάτο απ'αυτά π προτείνει η Τιβί\nΕμείς φεύγαμε σχολείο μ 1 φέτα ψωμί μ γλυκό σταφύλι.\n10 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 23:57\n87: Σκύλε, δεν βλέπω τον υπεύθυνο της Sacra Congregatio Propaganda Fide του ιστολογίου για να σε μαζέψει λίγο 🙂\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 00:01\nΞέρει το Λυκόπουλο… 🙂\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 00:04\n117. >>ΔΟΥΛΕΥΕ ΨΗΦΙΖΕ ΚΑΙ ΣΚΑΣΜΟΣ.\nκαι ΠΗΔΑ λέμε μεις, έτσι 😉\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 00:09\nΛυκόπουλα θεωρούνται αυτοί που έκαναν στρατιωτικό μαζί με τον Λέοντα Σγουρό, όταν αυτός ήταν ακόμα δόκιμος (ή προηγουμένως) 🙂\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 00:29\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 00:31\n131. Μπα; Με το συμμαθητή μου ήσουν συστρατιώτης; 🙂\n(Σα να θυμάμαι ότι έτσι είπες μια φορά.)\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 01:10\n# 120 – Μπράβο Γιάννη, ευχαριστώ πολύ! (Πέρασα από το λίκνο αυτο και δεν το πρόσεξα.)\nInvestigation seems to show that having one’s house demolished is most damaging to morale. People seem to mind it more than having their friends or even relatives killed. At Hull, signs of strain were evident, though only one-tenth of the houses were demolished. On the above figures we should be able to do ten times as much harm to each of the fifty-eight principal German towns. There seems little doubt that this would break the spirit of the people.\nOur calculation assumes, of course, that we really get one-half of our bombs into built-up areas. On the other hand, no account is taken of the large promised American production (6,000 heavy bombers in the period in question). Nor has regard been paid to the inevitable damage to factories, communications, etc., in these towns and the damage by fire, probably accentuated by breakdown of public services.\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 01:17\nΒρεχει μετα βγαζει αερα μετα σταματαει βγαζει ζεστη μετα ξαναβρεχει.Δεν ειναι καιρος αυτος. Συναισθηματικα μπερδεμενη γκομενα ειναι ναπουμε.\n— ₯ DenAntexWallo (@Lampatzampa) September 9, 2016\nΑπόψε παιζει ναχει 35 βαθμούς\n— Μανόλης della Creta (@baxebanis) September 10, 2016\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 01:23\n# 122 – Ναι, ο πόλεμος θέλει καθάρματα, όπως λές. Και δεν είναι δύσκολο να φτιάξεις τοπ λιστ.\nΠρόσεξε ότι για τα καθάρματα μαθαίνεις πολλά από άλλα (ενίοτε μεγαλύτερα) καθάρματα:\nI fired him [σημ. Mac Arthur] because he wouldn’t respect the authority of the President. That’s the answer to that. I didn’t fire him because he was a dumb son of a bitch, although he was, but that’s not against the laws for generals. If it was, half to three-quarters of them would be in jail. That’s why when a good one comes along like General [George] Marshall, why you’ve got to hang onto them, and I did….\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 01:39\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 01:47\n>ΔΟΥΛΕΥΕ ΨΗΦΙΖΕ ΚΑΙ ΣΚΑΣΜΟΣ.\nκαι ΠΗΔΑ λέμε μεις,\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 02:06\nΟ ΝουΔουαντιπρόεδρος,Σπυράδωνηςυμνεί τα κόλετζ/ιεκΞυνή ότι είναι ανώτερα από το δημόσιο παν/μιο.\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 02:15\nΗ Παναγία η Αριζονίτισσα κι αναρωτιέμαι τί γίνεται με την Παναγία την Ινδιάνα στην Καλιφόρνια.\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 02:29\n>το brand new έχει πολύ ψωμί\nΚαι θυμήθηκα τον φλούφλη με το Μπραντ Νιου Λαντ – Ρόβερ του.\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 02:44\nΜπραντ νιου, συνέχεια.\nΗταν κι ένας άλλος τύπος με μια μπραντ νιου καμπριολέ Μερσεντές\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 02:49\n138. Σκοινάκι, μωρέ! 🙂\nΓεια σου Γς .\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 03:03\nΠηδιέται το σκοινάκι;\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 04:59\nΤι λες ρε φίλε ; Από Δευτέρα ξανακαλοκαιριάζει είναιτο σωστό !\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 07:45\n..Σα να θυμάμαι ότι έτσι είπες μια φορά…\nΌχι ακριβώς, τότε έλεγα για τον άλλο συμμαθητή, τον Tiberius Iulius 🙂\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 08:24\n82 (62) Stazyzbo Horn\n..Δοκίμασε αυτό (σε ρύθμιση HTML)..\nΝαι μεν, αλλά σημειωτέον ότι δεν δουλεύουν όλα αυτά στο παρόν ιστολόγιο, έτσι όπως έχει ρυθμιστεί ….\n(αν δεν ξέχασα κάποιο, μόνο τα bold, italic και strike δουλεύουν στη μορφοποίηση κειμένου σχολίων και οι παραπομπές / σύνδεσμοι εικόνων κλπ.)\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 08:33\n>Εμείς φεύγαμε σχολείο μ 1 φέτα ψωμί μ γλυκό σταφύλι\nΚι εγώ κολλημένος ακόμα με εκείνο το το μέλι που έρεε αργά πάνω στη στρώση του βουτύρου\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 08:39\nΠότε λέμε ότι ένα φαινόμενο είναι σπάνιο; Μια άλλη ερμηνεία:\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 10:09\n126 – Θεωρώ ό,τι πιο ηλίθιο να παρακαλάς το παιδί σου να φάει, το, «πρέπει να φάς» είναι κυριολεκτικά αρρωστημένη κατάσταση που κάνει μεγάλο κακό στον χαρακτήρα του παιδιού.\nΈχω έρθει άπειρες φορές σε αντιπαράθεση με τους συγγενείς μου και με γνωστούς κι αγνώστους γιαυτό το θέμα, τέτοια σύμπνοια αντίδρασης, μόνο με το θέμα της εκπαίδευσης έχω αντιμετωπίσει, (τα πολιτικά, θρησκευτικά, και σρξουαλικά, ωχριούν μπροστά τους☺). Αλλά είπαμε, δύο πράγματα ζωτικής σημασίας δεν διδασκόμαστε σ’αυτή την κοινωνία, οικονομική διαχείρηση, και πώς να μεγαλώνουμε παιδιά, (τείνω να πιστέψω πως δεν είναι τυχαίο), παραδόξως όμως, όλοι νομίζουν πως τα ξέρουν και τα δύο. Δεν υπάρχει πιο σίγουρος «εχθρός» από τον γονιό που του λές πως κάνει λάθος με το παιδί του.☺\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 10:15\n129 – Είστε πολύ προχώ εσείς.☺\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 10:20\n139- Πού είναι το περίεργο; όλα τα σκυλιά γλείφουν το χέρι που τα ταΐζει, γιατί να κάνει διαφορετικά ο Μάρμαντιουκ;\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 10:56\n149 Το Αλτσχάιμερ κάνει θραύση συνονόματε… Γράφοντας το μεζεδάκι σκεφτόμουν αυτή την ατάκα του Ιωάννου, κι έλεγα, πού να ψάξω να βρω τη γελοιογραφία, και την είχα ανεβάσει εγώ!\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:09\n# 116 β\nΕίχες και συ πεθερά από την Κρήτη ;\nΑν όχι…μη μιλάς !\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:34\n(Η κρητικιά πεθερά και ο γαμπρός)\nΣ΄ ένα χωριό της Κρήτης ένα ανδρόγυνο που ο άντρας δεν τα πήγαινε καλά με την πεθερά του (σπάνιο μεν, αλλά να…) 🙂\nΜια φορά χρειάστηκε να πάει για δουλειές στη Χώρα και έλειπε πέντε μέρες. Η γυναίκα του φώναξε στη μάνα της να κοιμούνται μαζί γιατί φοβόταν.\nΓύρισε νύχτα αυτός, μπήκε αμέσως στην κρεβατοκάμαρα, ξάπλωσε στο κρεβάτι, και άρχισε να κάνει σεξ…. Αμέσως μετά όμως σηκώθηκε, γιατί άκουσε θόρυβο στην κουζίνα.\nΠάει και βλέπει τη γυναίκα του!!!\n– Εσύ είσαι εδώ; Και στο κρεβάτι ποια ήταν;\nΘηρίο έγινε η γυναίκα του…Πάει να βρει τη μάνα της….\n– Δυό χρόνια τώρα δε μου μιλεί αυτός και απόψε θα του μιλούσα εγώ;;;\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 11:38\nΤο βράδυ του Σαββάτου βρέθηκα στην ομιλία του πρωθυπουργού στην έκθεση Το σκηνικό ήταν περίεργο,σε σχέση με τις δυο προηγούμενες ομιλίες του στον ίδιο χώρο.Πρωτον τα μέτρα ασφαλείας με δυο ελέγχους στο δρόμο, έναν στα σκαλιά του Βελίδειου και ένα στον προθάλαμο της αίθουσας με σκανάρισμα.Σε συζήτηση μετά κατάλαβα ότι ήταν πρώτη φορά που μιλούσε ως πρωθυπουργός.Εδω που τα λέμε δεν είχα ξαναπάει σε ομιλία πρωθυπουργού..\nΈτσι υποστήκαμε ,μια μακροσκελή ψαλμωδία στην αρχή από Άνθιμο και δυο παπάδες,ομιλίες επισήμων και του Ρωσσου πρωθυπουργού κλπ\nΌλα τα λεφτά ήταν η ομιλία Άνθιμου όπου σε κάποιο σημείο που μιλούσε για την ¨Μακεδονια μας ΅ έπεσε ένα χειροκρότημα!\nΤρόμαξα ,μετά κατάλαβα ότι ήταν για να τελειώνει .. ακούστηκαν και αλλά στην διάρκεια της μακροσκελούς ομιλίας του.Οταν τελείωσε δεν ακούστηκε ούτε ένα.Ησυχασα.\nΣίγουρα έκανε σαρδάμ στην ομιλία του οΤσιπρας αλλά δεν τα συγκράτησα!\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 13:10\nΑγαπητέ Άγγελε, η κατάσταση πλέον έχει λάβει τόσο τραγικές διαστάσεις, που φίλος ιδιοκτήτης μπαρ μου εξομολογήθηκε πως δεν μπορεί ούτε ο ίδιος να επιλέξει την ποιότητα του ποτού που σερβίρει στο μαγαζί… Δυστυχώς…\nΗ λύση στο πρόβλημα είναι προφανής: Να μειωθεί η φορολογία στο ποτό, ώστε αυτό να φθηνύνει… Εναλλακτικά με τσαμπουκά να απορρίψουμε τη φορολογία στο τσίπουρο που είναι άριστο ποτό. Έτσι ο κόσμος θα πίνει τσίπουρα στην Ελλάδα σε λογικές τιμές. Πάντως τα λαθραία ποτά τα βρίσκει κανείς και στις κάβες πλέον…\nτο χύμα ποτό που παρασκευάζεται λαθραία δεν έχει τους ποιοτικούς ελέγχους, ή σταθερή παραγωγή… Έχω ακούσει χωρίς να γνωρίζω αν αληθεύει, ότι χημικές αναλύσεις που έχουν γίνει δειγματοληπτικά, έχουν δείξει τραγικά αποτελέσματα…\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 15:10\n147: Το τι δουλεύει στο γουόρντπρες-μετά-φιλοξενίας (στο .com, δηλαδή) το έχουμε πει αλλού. Το πρόσθετο του φάιρφοξ έχει περισσότερες δυνατότητες σύνταξης (σε HTML, BBcode και wiki).\n11 Σεπτεμβρίου, 2016 στις 20:40


Adobe Flash Professional CS3 Εκδόσεις Γκιούρδας Μ. Βιβλιοπωλείο Λεμόνι\n"Adobe Flash CS3: Professional Classroom in a Book for Windows and Mac OS" (Πρωτότυπος τίτλος στα αγγλικά)\nΣυγγραφή: · Brie Gyncild\nΗ Brie Gyncild έθετε πάντα ως πρωταρχικό της στόχο να κάνει τις τεχνικές πληροφορίες προσπελάσιμες σε αυτούς που τις χρειάζονται. Έχει γράψει βιβλία για πολλές εφαρμογές τής Adobe -μεταξύ των οποίων για το Adobe Photoshop, το Adobe InDesign, και το Adobe After Effects.\nΈκδοση: Ιούνιος 2007 από "Γκιούρδας Μ."\nΣελ.:339 (24χ17), Μαλακό εξώφυλλο, ISBN: 960-512-529-3\nΆλλοι τίτλοι από Brie Gyncild\nΤο "Adobe Flash CS3 Professional - Βήμα προς Βήμα" ανήκει στην best seller σειρά εκπαιδευτικών βιβλίων που έχει αναπτύξει η Adobe Systems για τα προϊόντα λογισμικού της, με στόχο να βοηθήσει τους χρήστες στη γρήγορη και αποτελεσματική εκμάθηση των εφαρμογών της. Το βιβλίο αυτό σας παρέχει κάτι το οποίο δεν θα βρείτε σε κανένα άλλο εγχειρίδιο ή εκπαιδευτικό βοήθημα - το επίσημο υλικό που χρησιμοποιείται στα εκπαιδευτικά σεμινάρια της Adobe Systems Incorporated, δημιουργημένο με την υποστήριξη ειδικών στα προϊόντα λογισμικού της Adobe.\nΤο "Adobe Flash CS3 Professional - Βήμα προς Βήμα" περιλαμβάνει 11 μαθήματα. Η ύλη του καλύπτει όλες τις βασικές λειτουργίες του Flash CS3, του πλέον προηγμένου περιβάλλοντος για τη δημιουργία πλούσιου, διαδραστικού περιεχομένου. Θα μάθετε πώς να προσδίδετε κίνηση σε σύμβολα, να προσαρμόζετε το Διάγραμμα Ροής Χρόνου, να δουλεύετε με στατικό και δυναμικό κείμενο, να εισάγετε αρχεία ήχου και βίντεο και να προσαρμόζετε συστατικά. Θα μάθετε επίσης πώς να χρησιμοποιείτε τις νέες λειτουργίες του Flash CS3, συμπεριλαμβανομένης της ActionScript 3.0 και της δυνατότητας εισαγωγής αρχείων του Illustrator. Οι ερωτήσεις επανάληψης στο τέλος κάθε μαθήματος σας βοηθούν να εμπεδώσετε τις γνώσεις που έχετε αποκτήσει. Η δομή του βιβλίου σας παρέχει τη δυνατότητα να μάθετε το πρόγραμμα με το δικό σας ρυθμό - μπορείτε να το διαβάσετε από την αρχή μέχρι το τέλος ή να επικεντρωθείτε μόνο στα μαθήματα που σας ενδιαφέρουν.\n(2008) Adobe After Effects CS3, Γκιούρδας Μ.


ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ - Συνέντευξη στην Τίνα Βαρουχάκη | TAR - Διαδικτυακό Περιοδικό για την Κιθάρα\nΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΥΛΟΥΔΑΚΗΣ - Συνέντευξη στην Τίνα Βαρουχάκη\n"…πιστεύω σε μια ελληνικότητα κοσμοπολίτισσα, ενώ ταυτόχρονα πιστεύω ότι ο Γερμανός, που έρχεται ως φυσιολάτρης και εκστασιάζεται με τον ήλιο και τις θάλασσές μας, δεν μπορεί να πάρει τίποτε απ’ την ουσία αυτών που βλέπει. Χρειάζεται ένα “ελληνικό βλέμμα” για να συμβεί αυτό, κάτι απ’ το DNA των παππούδων μας, κι αυτό που λέω τώρα το πιστεύω απόλυτα. Δεν βλέπουμε τα ίδια πράγματα μ’ αυτούς. Θα έπρεπε να νιώθουμε τυχεροί που γεννηθήκαμε σ’ αυτό το κομμάτι γης. Η κρίση που ζούμε δεν είναι τίποτα μπροστά σ’ αυτή την τύχη. Τι να σου κάνει ένας μυριοκακόμοιρος Σόιμπλε, όταν εσύ έχεις παππού σου τον Όμηρο, που σου μιλά ακόμα στην ίδια σου τη γλώσσα;!”\n“…Προτιμώ τις αλήθειες. Αυτό εννοούσα και πριν για το κοινό. Δεν θέλω κανέναν να μου σφίξει το χέρι συγκαταβατικά. Είμαι αρκετά περήφανος για να το δεχτώ. Θέλω να νιώθω πως κάπου μέσα μας ακουμπήσαμε κι αυτό είναι ιερό. Άλλωστε, η δουλειά μας δεν πληρώνεται. Αυτή η ικανοποίηση είναι η κύρια πληρωμή της.”\nΟ Γιώργος Μουλουδάκης σκύβει στην ψυχή του όπως και στην ταστιέρα της κιθάρας του. Φθάνει μέχρι την «άμμο του βυθού» και συλλέγει «θραύσματα μουσικών και ποιημάτων» όπως ο ίδιος προσδιορίζει το θαυμάσιο εγχείρημά του να συνθέσει το έργο «ημερολόγιο ενός άλλου» σε κείμενα και μουσική δική του. «Κρατούσα όντως σημειώσεις για ένα ημερολόγιο ιδιωτικής χρήσης, κυρίως για να λέω πράγματα που έπρεπε να ακούσω αρθρωμένα για να τα κατανοήσω. Κάποτε που ξανάνοιξα τις σελίδες αυτού του ημερολογίου, ανακάλυψα ότι εκείνος που μιλούσε δεν ήταν ακριβώς εγώ, αλλά ένας Άλλος, που δεν ήξερα, ή μάλλον που δεν ήξερα πλήρως», μας εξομολογείται. Στο «ημερολόγιο» δεν έχει νόημα να προσπαθήσεις να μαντέψεις τι εννοεί με κάθε συμβολισμό. Δεν έχει σημασία πώς αντιλαμβάνεσαι τον δικό του «Εαυτό» και «Άλλο». Όπως κάθε μεταμοντέρνα αφήγηση, σου αφήνει την ελευθερία να βιώσεις τη σχετικότητα των συμβόλων, να κάνεις τους δικούς σου συνειρμούς και ενδεχομένως να αφουγκραστείς τα νοήματα διαφορετικά σε κάθε σου ανάγνωση… Όπως και αν σε ταξιδέψει, εισπράττεις την ευαισθησία, το λυρισμό, την ποιητικότητα, το βάθος, το Ήθος, την Παιδεία, την καλλιέργεια, τη φαντασία, τη μουσικότητα και κυρίως τη βεβαιότητα ότι ο Ποιητής λέει μόνο Αλήθειες… Όπως τηρουμένων των αναλογιών συμβαίνει και με τα λόγια των «ριζίτικων» που ίδιος μελοποίησε κατόπιν παραγγελίας της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. «Εμένα με πάνε κατευθείαν στη ρίζα των πραγμάτων. Στο απαραίτητο και στο ελάχιστο» παρατηρεί. (...) «Χρειάζεται να επιστρέψουμε στα βασικά μας σύμβολα και να τα ξαναοπλίσουμε» υπογραμμίζει, επιβεβαιώνοντας τα λεγόμενά του στις γραμμές που ακολουθούν…\nT.B. Στο έργο σας με τίτλο: «Ημερολόγιο ενός Άλλου» με κείμενα και μουσική δική σας, βασισμένος σε μια βαθιά και πολύπλευρη πνευματική καλλιέργεια που δεν είναι αμιγώς μουσική, αλλά εμπεριέχει τη λογοτεχνία, την ποίηση, το θέατρο, τον κινηματογράφο, την πολιτική ως τέχνη και την τέχνη ως φιλοσοφία, δίνετε την εντύπωση ότι αφήσατε το ασυνείδητο να εκφραστεί με τη γλώσσα των ελεύθερων συνειρμών». Πώς προέκυψε αυτή η ιδέα;\nΓ.Μ. Ακριβώς με την αντίστροφη απ’ την αναμενόμενη πορεία. Κρατούσα όντως σημειώσεις για ένα ημερολόγιο ιδιωτικής χρήσης, κυρίως για να λέω πράγματα που έπρεπε να ακούσω αρθρωμένα για να τα κατανοήσω. Κάποτε που ξανάνοιξα τις σελίδες αυτού του ημερολογίου ανακάλυψα ότι εκείνος που μιλούσε δεν ήταν ακριβώς εγώ, αλλά ένας Άλλος, που δεν ήξερα, ή μάλλον που δεν ήξερα πλήρως. Μιλούσε, κατά κανόνα, με συλλαβές της Πυθίας, κι εγώ ο ίδιος χρειαζόταν να είμαι συντονισμένος σε μια “μέσα οπτική” για να μπορέσω να τον παρακολουθήσω. Προσοχή, “παρακολουθήσω” και όχι “κατανοήσω”... Η κατανόηση θα ήταν εμπόδιο. Η μουσική μπήκε εκ των υστέρων, για να συνομιλήσει με τον λόγο αυτού του Άλλου. Μετά, από το συρτάρι ανασύρθηκε και ένα παλαιότερο έργο, όπου ο λόγος μπήκε εκ των υστέρων για να συνομιλήσει με τη μουσική. Για να είμαι ειλικρινής, το χέρι του άλλου με έσπρωχνε μάλλον, παρά το έσπρωχνα, γιατί δεν κατάλαβα πώς αυτοί οι δύο κόσμοι συνομίλησαν και πότε. Ήμουν πάντα η μαριονέτα αυτού του Άλλου, και τώρα το λέω χωρίς φόβο. Αυτός δεν υποκύπτει σε υποσχέσεις πλασματικής ευτυχίας, αυτός θέλει το πλήρες του εαυτού μας, ακατέργαστο, γυμνό, πρωτόγονο, δεν είναι ένας χαμογελαστός κύριος, αλλά γελά με κάθε μασκαραλίκι μας..\nΤ.Β. Στη παρουσίαση του «ημερολογίου», η μουσική γίνεται γλώσσα και o λόγος αποκτά μουσικότητα. O ίδιος, παρότι είστε περισσότερο γνωστός ως σολίστ κλασικής κιθάρας και συνθέτης, δηλώνετε ρητά ότι επιθυμείτε να κρατήσετε ίσες αποστάσεις από το «Λόγο» και τη «Μουσική» διοχετεύοντας και τα δυο στο κοινό με την ίδια αμεσότητα, χωρίς διαμεσολάβηση. Πώς θα ερμηνεύατε αυτήν σας την ανάγκη;\nΓ.Μ. Σαν άσκηση αποστασιοποίησης και απελευθέρωσης από τον επαγγελματία που, συνήθως, μας δυναστεύει, ως πρώτη ή παλαιότερη επιλογή. Όμως είμαστε πρόσωπα πλήρη, και έτσι συνομιλούμε με τους φίλους μας. Εγώ, μιλώντας, χρησιμοποιώ -όταν είμαι στην καλή μου στιγμή- ολόκληρο το πρόσωπο. Τα αυτιά ακούνε τα λόγια του συνομιλητή, αλλά ταυτόχρονα, ασυνείδητα, παρακολουθούν τη χροιά, πώς μεταλλάσσεται κατά τη διάρκεια της ροής του λόγου. Τώρα ας πούμε μπορώ να μυριστώ αν βαριέστε, αν μου μιλάτε πίσω από μια μάσκα, αν κάνετε το καθήκον σας χωρίς έρωτα γι’ αυτό που κάνετε, ή απλά αν είστε κουρασμένη. Ο συνδυασμός έννοιας και ηχητικής εκφοράς είναι που μας συντονίζει με το πρόσωπο του άλλου. Επίσης η κίνησή του, το πόσο αυτό που λέει συμφωνεί με την εικόνα του, τα μάτια του, τον αέρα τον ίδιο γύρω του, τη θερμοκρασία του χώρου μπορώ να πω ακόμα, την υγρασία των χεριών.. Να γιατί μιλώντας στους φίλους αρχικά, στους ακροατές μου στη συνέχεια (που είναι κι αυτοί δυνάμει φίλοι, συγγενείς που συμμετέχουν με έναν δύσκολο τρόπο και συν-κοινωνούν αυτό που συμβαίνει στη σκηνή), θα ήθελα να φέρω όλο το σύστημα στην επιφάνεια, όχι μόνο τον ήχο. Βέβαια ο ήχος είναι το σημαντικότερο μέρος και όσο αφαιρείς από τα άλλα, τόσο περισσότερο επενδύεις σε αυτόν. Αλλά σήμερα χρειαζόμαστε βοήθεια για να μπούμε στη θέση του μύστη. Ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος, όπως σε άλλους αιώνες και πρέπει μέσα σε λίγα λεπτά, απροετοίμαστοι, χωρίς σιωπή και διαλογισμό, να ακούσουμε, να μοιραστούμε να βιώσουμε, να ζήσουμε μια κατάδυση στον μέσα κόσμο, τον μόνο παρήγορο. Συνήθως το σύστημά μας δεν προλαβαίνει να ανταποκριθεί στους ρυθμούς αυτούς. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε βοήθεια, κάποιον να μας οδηγήσει, να μας δώσει το κλειδί της αποκρυπτογράφησης... Αλλά ίσως σας πω άλλη στιγμή γι’ αυτό...\nΤ.Β.Σε μια συνέντευξή σας με αφορμή την παρουσίαση του πρώτου μέρους του ημερολογίου στο χώρο «Beton 7», αναφέρεστε στη «μείζονα παραξενιά του χρόνου» επισημαίνοντας ότι: «Μπορείς να ξαναδείς το παρελθόν σου σαν να το ονειρεύεσαι, ή σαν να το διαβάζεις έκπληκτος στις σημειώσεις ενός άλλου προσώπου». Τι ισχύει στην περίπτωσή σας;\nΓ.Μ. Ζω συχνά στους δυο κόσμους. Είναι απαραίτητο για την ισορροπία μου το να είμαι στο σύνορο και να αποσύρομαι κάθε τόσο. Βρίσκω ακραία ηθικό - και για σένα και οπωσδήποτε για τους γύρω σου εννοώ - το να αποσύρεσαι στα πίσω δωμάτια και να επιστρέφεις καθαρός. Αυτό το σημείο της απόσυρσης, το σύνορο ανάμεσα στην “πραγματικότητα” (αυτό που λέμε πραγματικότητα δηλαδή) και στις ανακλάσεις του Άγγελου, ας πούμε, είναι μια κατάσταση που μπορεί να σε κρατά σε μια διαρκή φάση ημιύπνωσης. Αλλά αυτή η ημιύπνωση είναι, με άλλον τρόπο ειπωμένη, η βαθιά εγρήγορση, η προετοιμασία για να ακουμπήσεις τον κόσμο με όλο σου το είναι, με όλες σου τις επιφάνειες, σαν νεογέννητος και σαν νεκρός ταυτόχρονα. Λίγο έξω απ’ τη ζωή και τον θάνατο. Το όνειρο είναι μια τέτοια συνθήκη, γι’ αυτό συχνά τρομάζουμε με τους αγγέλους του και μιλάμε για εφιάλτες. Το όνειρο είναι πλήρες απ ‘ αυτήν την άποψη. Στο όνειρο δεν μπορείς να πεις ψέματα, εκεί σου μιλά κατευθείαν ο Άλλος, αλλά με μια γλώσσα σιβυλλική. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να την αποκρυπτογραφήσουμε, αλλά αυτό δεν είναι πάντα εύκολο. Προσοχή λοιπόν, αν μας τρομάζει το περιεχόμενό του ονείρου, είναι που δεν μπορούμε να το μεταφράσουμε σε όρους της καθημερινότητάς μας. Αλλά, ακόμα κι αν δεν το καταφέρνουμε αυτό, τουλάχιστον ας το χαρούμε. Είναι πολύ δημιουργικό κομμάτι μας. Εγώ συχνά φτιάχνω κάτι στο όνειρό μου (ερήμην μου φυσικά) και στο ξύπνημα έχει συμβεί να έχω την εγρήγορση να το καταγράψω. Είναι μια ευτυχισμένη στιγμή, κι εκεί είναι που ευχαριστείς τον Άγγελο...\nΤ.Β. Θα θέλατε να αναφέρετε συγγραφείς - κείμενα των οποίων νιώθετε ότι σας έχουν επηρεάσει;\nΓ.Μ. Δεν έχω πια χρόνο να διαβάζω πολύ. Και πάντα προσπαθούσα να διαβάζω μόνο ό,τι με τραβούσε από μόνο του απ’ το μανίκι. Αυτό το πιστεύω και σήμερα. Το κείμενο σε διαλέγει, κι όχι εσύ το κείμενο. Απ’ αυτήν την άποψη, θα μπορούσες να πεις πως είμαι ελαφρώς αναλφάβητος, αφού όλα μου “δόθηκαν”. Αλλά είχα πάντα μια όχι συνειδητή εμπιστοσύνη στις “γραφές” των αφανών πραγμάτων. Ένα βλέμμα, το σκίρτημα ενός έρωτα, μια τρυφερή φωνή, μια φωνή ακαθόριστη, ένα σύννεφο που υποφωτίζει το καλοκαίρι, η θάλασσα και οι μύθοι της, το άγγιγμα των ανθρώπων, η αμηχανία τους και οι εκδηλώσεις της αδυναμίας τους, αυτή η κορυφαία στιγμή που δεν έχουμε αντιστάσεις, όλα αυτά ήταν πάντα πλούσια δοσμένα γύρω μου, πράγμα που ανακάλυψα πολύ αργότερα, βέβαια. Τότε μερικές φορές έμοιαζα με τον απροσάρμοστο του χωριού. Σε εκείνη την αναγκαστική μοναξιά είναι που μια μέρα ανακαλύπτεις τη διαφορετικότητά σου και την ίση αξία των κρυφών εκφράσεων μιας πνευματικότητας, ας πούμε. Οι γύρω σου συχνά δεν το πιάνουν αυτό, αλλά τι να κάνεις, είναι κι αυτό μια πρόνοια της ζωής, φαίνεται, ένας τρόπος να προστατεύει τις ισορροπίες. Αρκετά συχνά κι εσύ ο ίδιος δεν καταλαβαίνεις τι σου συμβαίνει, γιατί και το φιλμ του μυαλού μας χρειάζεται ένα κάποιο φίλτρο για να μην καίγεται απ’ τις κατά καιρούς αποκαλύψεις του θείου...\nΤα βιβλία λοιπόν -στην καλύτερη των περιπτώσεων- είναι τέτοιες στιγμές σε πακέτα, δικές μας ή των άλλων, όμορφα πακέτα που πρέπει να τους λύσεις το κορδόνι απ’ τη σωστή πλευρά, να τα απασφαλίσεις σαν χειροβομβίδα (και με το ίδιο ακριβώς δέος), είναι τέχνη κάποτε, αλλά δεν είναι το παν για μένα. Είναι ένας μόνο από τους τρόπους. Σ’ αυτά μ’ ενδιαφέρει πιο πολύ η Ποίηση, ό,τι κι αν καταλαβαίνει κανείς απ’ αυτήν την κουβέντα. Κι έχω νομίζω, ιδιοσυγκρασιακά, συγγένεια με κάποιους ποιητές -ε, για να μην παρεξηγηθώ, εννοώ πως μου φαίνεται οικείο το να τους διαβάζω. Αν τολμούσα να πω κάποια ονόματα, αδικώντας μέσα μου ας πούμε ο,τι αποσιωπηθεί, αυτόματα, θα μου έρχονταν: Ο Ελύτης και ο Γκάτσος. Ο Καζαντζάκης όταν ήμουν μικρός, πριν τον απομυθοποιήσω πλήρως, που θα πει σχεδόν ερήμην του έργου του. Η Σαπφώ και ο Καβάφης, μόλις κατάφερα να απελευθερωθώ απ’ την ομο-φοβική στάση απέναντι στην ποίησή τους. Ο Σεφέρης λιγότερο. Πάντα κάτι σαν πόζα με εμπόδιζε να τον πλησιάσω στα πρώτα μου χρόνια και λυπάμαι γι’ αυτό. Αργότερα τον ανακάλυψα, με κάποιες επιφυλάξεις -κάτι ανάμεσα σε θαυμασμό και θυμό. Ο Εμπειρίκος πάντα με τραβούσε, μ’ αυτήν την γλώσσα ανάτασης, τη γλώσσα ενός αρσενικού με γεύση ξύλου και κανέλας, μια γλώσσα που μπορούσε να μιλήσει ανυποχώρητα και με ευγένεια για τα πιο σωματικά πράγματα. Ήταν νομίζω ένα επίτευγμα. Ο “Ερωτόκριτος”, βέβαια, με όλο το αρχοντικό κέντημα του λόγου του. Νομίζω πως με έχει επηρεάσει πολύ. Και οι μαντινάδες στην Κρήτη. Ήταν μεγάλο σχολειό. Και τα μοιρολόγια και τα νανουρίσματα. Βλέπετε, τα διαβάσματά μου έχουν και ήχους και ρυθμούς, κάποτε.\nΟ Παπαδιαμάντης, μόλις βρέθηκα επαρκώς μακριά απ’ το σχολείο για να τον αφήσω να με παρασύρει στον υποφωτισμένο του κόσμο, που είναι ταυτόχρονα κόσμος υπέργειος. Η θάλασσα του Παπαδιαμάντη είναι η θάλασσά μου. Και τη ζηλεύω πολύ. Τη θέλω μόνο για μένα. Γιατί αυτή η θάλασσα είναι ιδιωτική, είναι σαν την “μικρή πράσινη θάλασσα” του Ελύτη, που είναι ταυτόχρονα ερωμένη και ιδανικός τόπος. Αυτή η θάλασσα δεν είναι πόρνη των ξενοδοχείων και των ωραίων τουριστικών διαδρομών. Μπορεί να σε καταπιεί όσο και να σε αναστήσει. Είναι και τα δυο το ίδιο πιθανά... Μετά ο Εγγονόπουλος, σαν ποιητής και σαν ζωγράφος, μαζί -δεν ξεχωρίζω τον έναν απ’ τον άλλον, κι αυτό ήταν μια εκκίνηση για τη μεταγενέστερη οπτική μου, το ότι δηλαδή κάποιος, εφόσον είχε κάτι να πει, το έλεγε με όποιο μέσο διέθετε εκείνη τη στιγμή. Ο υποβολέας δεν περιμένει την καλή μας τη στιγμή, μιλάει, μιλάει και όποιος προλάβει να καταγράψει είναι ευτυχής. Κάποια απ’ τα μέσα, βέβαια, μας ταιριάζουν περισσότερο, έχουμε περισσότερο ταλέντο σ’ αυτά ας πούμε απ’ ότι σε κάποια άλλα. Όμως προέχει πάντα το τι έχεις να πεις. Το μέγεθος της σημασίας του μέσα σου είναι που εκλεπτύνει τις μορφές και τις κάνει εύγλωττες, ικανές να χωρέσουν το πλήρες...\nΒλέπετε, μιλώ κυρίως για Έλληνες. Για κάποιο λόγο αυτοί είναι που με στιγμάτισαν. Κάθε άλλη συγγένεια αποδείχτηκε πλασματική και έσβησε μέσα στον χρόνο. Ο Ντοστογέφσκι δεν είναι συγγενής; Και όμως θα ήθελα να ακούω τον ήχο της γλώσσας του διαβάζοντας, γιατί σήμερα ξέρω πως αυτός ο ήχος περιέχει μεγάλο μέρος του νοήματος, που εξαερώνεται, όπως φαντάζομαι ότι συμβαίνει σαν πας να μεταφράσεις Ελύτη. Η ελληνική γλώσσα λοιπόν - και για μένα είχε σημασία το να μη παρεμβάλλεται το πρόσωπο του μεταφραστή - ήταν μεγάλο σχολείο στο σύνολό της. Και τη θαύμαζα πάντα το ίδιο στο στόμα του Παπαδιαμάντη και στο στόμα της θειας μου απ’ το χωριό. Επίσης η γλώσσα της εκκλησίας, μέσα στην ηχητική της εκφορά, που έχει την ευλογημένη ικανότητα να διαχέεται ακόμα και στο τυπωμένο κείμενο, γι’ αυτό και δεν καταλαβαίνω όσους θέλουν να την μεταφράσουν (θα πετούσαν το πιο ισχυρό της κομμάτι, εν ονόματι μιας κάποιας εκλαΐκευσης, ξεχνώντας πως ακριβώς τα παρθένα αυτιά του πιο λαϊκού εκκλησιάσματος είναι και τα πιο ικανά να αποκρυπτογραφήσουν τις βιωματικές έννοιες που προσπαθούν σ’ αυτά τα κείμενα να συναρμοσθούν με τον ήχο. Αυτοί “καταλαβαίνουν”, εμείς όχι. Αυτήν την βιωμένη καθημερινά στις εκκλησίες τέχνη θα την ευνούχιζε μια τέτοια ενέργεια. Λοιπόν, ακόμα με κίνησαν αποσπάσματα από αρχαία κείμενα που κατάφερνα να αισθανθώ τη ροή τους μέσα μου. Αμετάφραστα, και ομιλούντα ακόμα στην αίσθησή μου, εμένα που δεν είμαι καλός στις γλώσσες. Αλήθεια, με τις γλώσσες δεν είμαι καλός. Αλλά με τον ήχο της γλώσσας και με το αφανές φορτισμένο της στοιχείο, νομίζω πως ναι...\nΤ.Β. Κάνοντας λόγο για επιρροές, είναι γνωστό ότι είχατε την τύχη να συνεργαστείτε με τον Μ. Χατζιδάκι, και μάλιστα γευθήκατε την φιλοφρόνηση να γράψει ένα έργο για σας. H δημόσια εικόνα του, όπως κατασκευάζεται από τα ΜΜΕ, βρίσκεται σε συμφωνία με την εικόνα που ο ίδιος έχετε σχηματίσει για την προσωπικότητα και το έργο του;\nΓ.Μ. Ε, όχι βέβαια! Ποτέ δεν συμβαίνει αυτό. Τα μέσα έχουν ανάγκη την ομογενοποίηση, την ταμπέλα, για να κάνουν εύκολα τις αρχειοθετήσεις τους. Η τεμπελιά των δημοσιογράφων είναι που κατασκευάζει τους μύθους. Ο Χατζιδάκις υπήρξε πολύπλοκος, όπως είναι φυσικό για κάθε άνθρωπο με βάθος. Ποιητής και ποιητικός, λαϊκός σοφός, απλοϊκός αρκετά συχνά μέσα στην αγωνία του να βρει τα κατάλληλα σύμβολα για τα πράγματα που μιλούσε, βαθύς πάντα, αλλά με έναν τρόπο μουσικό -δηλαδή όχι του διανοούμενου- ρηχός επίσης μέσα στον θυμό του, ας πούμε κι άδικος κάποτε... Όλα αυτά είναι παράσημα για μένα, διευρύνουν το σκηνικό, και μας απομακρύνουν από κείνο το “Ο Μεγάλος Ερωτικός” και η “ευαισθησία”... Όλες οι ταμπέλες αδικούν τα πρόσωπα. Ο Χατζιδάκις είναι περίπτωση που θα ανακαλυφθεί. Σε ένα παλιό μου κείμενο στο Tar γι’ αυτόν, ισχυριζόμουνα ότι ο Xατζιδάκις είναι ένας εσωτερικός ποιητικός τόπος. Μένει να τον ανακαλύψουμε. Εννοώ πως είναι τόσο πλούσιος φορέας διαφορετικών πραγμάτων, που το έργο του θα το ανακαλύπτουμε πάντα. Γιατί ανακαλύπτοντας αυτό το συγκεκριμένο έργο, με την αφομοιωμένη πολυσυλλεκτικότητά του, ανακαλύπτουμε το εσωτερικό μας κομμάτι. Μόνο έτσι θα μπορεί σε διάρκεια να ακουστεί, αλλιώς θα μοιάζει αύριο γραφικό ή έστω χαριτωμένο, κάτι σαν τη Βουγιουκλάκη στο “Νιάου βρε γατούλα”, που κι αυτό βέβαια είχε την αξία του.. Προϋποτίθεται λοιπόν μια συγκεκριμένη οπτική, που ο καθένας τη βρίσκει μέσα του, μια προετοιμασία, και μετά η επαφή. Αλλά αυτό ισχύει για όλη την τέχνη. Απλά η τέχνη του Χατζιδάκι είναι μια τέχνη που χρειαζόμαστε, όπως αυτήν του Γκάτσου, του Ελύτη και του Τσαρούχη, γιατί είναι χρισμένη σε μια ελληνικότητα που έχουμε ανάγκη. Όχι για “εθνικούς λόγους”, αλλά γιατί δεν μπορούμε να της ξεφύγουμε. Χωρίς αυτήν θα είμαστε δυστυχισμένοι. Καταλαβαίνετε πως εγώ πιστεύω σε μια ελληνικότητα κοσμοπολίτισσα, ενώ ταυτόχρονα πιστεύω ότι ο Γερμανός, που έρχεται ως φυσιολάτρης και εκστασιάζεται με τον ήλιο και τις θάλασσές μας, δεν μπορεί να πάρει τίποτε απ’ την ουσία αυτών που βλέπει. Χρειάζεται ένα “ελληνικό βλέμμα” για να συμβεί αυτό, κάτι απ’ το DNA των παππούδων μας, κι αυτό που λέω τώρα το πιστεύω απόλυτα. Δεν βλέπουμε τα ίδια πράγματα μ’ αυτούς. Θα έπρεπε να νιώθουμε τυχεροί που γεννηθήκαμε σ’ αυτό το κομμάτι γης. Η κρίση που ζούμε δεν είναι τίποτα μπροστά σ’ αυτή την τύχη. Τι να σου κάνει ένας μυριοκακόμοιρος Σόιμπλε, όταν εσύ έχεις παππού σου τον Όμηρο, που σου μιλά ακόμα στην ίδια σου τη γλώσσα;! Αυτή η γραβατοφορούσα αλητεία θα φάει κάποτε το χέρι της ίδιας της τής υπεροψίας. Οι κύριοι αυτοί είναι νεκροί από κούνια. Δεν το ξέρουν βέβαια, αλλά εμάς αυτό δεν μας αφορά. Ο Χατζιδάκις έζησε κι αυτός πολλές τέτοιες αθλιότητες. Πάντα έτσι ήταν, μόνο οι λεπτομέρειες άλλαζαν, και τα ονόματα. Και με τι “καύσιμο” τις προσπέρασε; Νομίζω με την Ευλογία εκείνου του “Βλέμματος” και μόνο μ’ αυτήν. Αυτό το “Βλέμμα” εκφρασμένο σε μουσική λέω πως είναι ο Χατζιδάκις. Αλλά να πω και κάτι παρήγορο. Αυτού του βλέμματος φορείς είμαστε δυνάμει όλοι μας. Φτάνει να μας πιστέψουμε και να γυρίσουμε την πλάτη σε κάθε ανθρωπάριο που δεν καταλαβαίνει τι είδους ψυχισμό φτιάχνει η ηλιοφάνεια αυτού του τόπου..\nΤ.Β. Σ΄ ένα κείμενό σας, σατιρίζετε με πολύ γλαφυρό τρόπο το φαινόμενο να εμφανίζονται σε χώρους συναυλιών κλασικής μουσικής άνθρωποι των οποίων η συμπεριφορά υποδηλώνει μια ανάγκη επιδεικτικής κατανάλωσης και όχι απόλαυσης του πολιτιστικού γεγονότος. Αναφέρετε χαρακτηριστικά: «…Οι συνήθεις ύποπτοι των βορείων προαστίων με πολιτισμικά κενά προορισμένα να μασκαρευτούν πίσω απ’ την αγορά του ακριβότερου εισιτηρίου.» Και στη συνέχεια θέτετε στον αναγνώστη τον προβληματισμό: «Τι ήταν αλήθεια αυτό το κοινό;»\nΘα θέλατε να ερμηνεύσετε αυτή την συμπεριφορά και να σκιαγραφήσετε το προφίλ του κοινού που την υιοθετεί;\nΓ.Μ. Α, είναι δύσκολο να το ξέρω. Εγώ είμαι παρατηρητικός για ιδιωτική χρήση, δεν είμαι κοινωνιολόγος ή ψυχοθεραπευτής. Αν και για να πάψουμε να λέμε ψέματα, η δουλειά μας είναι μια χαμηλού κόστους ψυχοθεραπεία. Δεν κοστίζει πολύ σε χρήμα, εννοώ, αλλά είναι ακριβότατη κατά τα άλλα. Να λοιπόν: αυτό το κοινό που λέω δεν μπορεί να κατανοήσει την ιερότητα της δουλειάς μας, που είναι όπως η δουλειά ενός παπά. Ο παπάς δεν παίρνει καμιά δόξα, μόνο την ευγνωμοσύνη μας που λειτούργησε. Αλλά αυτή είναι η δουλειά του κι αυτό είναι αυτονόητο. Όλα τα άλλα ανήκουν στον Θεό. Λοιπόν, είμαστε -ερήμην μας ή όχι- φορείς μιας ιερότητας, μια γέφυρα προς το θείο, και το κοινό μας θα πρέπει να είναι ανάλογου ήθους και ενδυμασίας. Παλιά λέγανε πως οι γυναίκες δεν κάνει να μπαίνουν με φούστα στην εκκλησία. Αυτό ήταν βέβαια ένα πρόσκαιρο σύμβολο. Θυμάμαι: “Τον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον, και ένδυμα ουκ έχω, ίνα εισέλθω εν αυτώ. Λάμπρυνόν μου την στολή της ψυχής, Φωτοδότα, και σώσον με..” Αυτός είναι ο τρόπος. Να λαμπρυνθεί η στολή της ψυχής μας, και γι’ αυτό ακούμε Μουσική. Με αφορμή τη Μουσική, καθαριζόμαστε από τα περιττά και μπαίνουμε στο “Βλέμμα” που σας έλεγα πριν. Ο έτοιμος ακροατής είναι σαν ένα προετοιμασμένο όργανο, ένα πιάνο ας πούμε. Έχει μια λαμπερή ιδιοσυχνότητα, εξαιτίας της νηστείας του, που αν καταφέρει να συντονιστεί μέσα στους παλμούς της αίθουσας τότε “όλα γίνονται”. Κυρίως πραγματική Ζωή.\nΕδώ είναι το ανήθικο του ακριβού εισιτηρίου. Σκεφθείτε: Με το καλημέρα διαφοροποιείσαι, επιδεικνύεις το λούσο, την ξεχωριστή θέση μέσα στο εκκλησίασμα, είσαι δηλαδή ήδη αμαρτωλός σε σχέση με τη Μουσική. Αυτό είναι αρχικά ατόπημα των μεγάλων αιθουσών, που δίνουν με τις διαφοροποιήσεις τιμών και θέσεων τη δυνατότητα σε έναν ρηχότατο αστισμό να διεισδύσει στον χώρο που κανονικά η Μουσική - και μόνον αυτή - έχει τον λόγο. Είναι η ίδια αντιπνευματικότητα που διαφημίζει τις ορχήστρες και τους μαέστρους σαν “Μεγάλους!” Αυτό είναι μια “παπική” διείσδυση στην ορθόδοξη οπτική. Το ξαναλέω: τον μοναχό δεν τον κάνει το ράσο. Θυμηθείτε τον Διογένη μπροστά στον Αλέξανδρο, και τον Παπαδιαμάντη με το φθαρμένο του ρούχο στη Δεξαμενή, να πίνει το ουζάκι του την ώρα που οι άλλοι τον βράβευαν! Ε, ναι, αυτό είναι ηθική στάση, και ό,τι δεν την περιέχει θα πρέπει σιγά-σιγά να μπαίνει στον κάδο απορριμμάτων. Έχουμε γεμίσει τη ζωή μας με σκουπίδια, το σώμα ενός νεκρού που το περιφέρουμε σαν “νύφη ασημοκουκλωμένη”, για να θυμηθώ και το ήθος των ριζίτικων..\nΓια να φωτίσω λίγο περισσότερο, αν μπορώ, τους λόγους που πιστεύω ότι γίνεται αυτό: Η τάξη των ευγενών παλιά και η αστική τάξη στη συνέχεια, ήταν υποψιασμένη σχετικά με την αξία της τέχνης και των καλλιτεχνών στη ζωή της. Πάντα την χρηματοδοτούσε και αυτό ήταν κι ένα άλλοθι κάποτε για τις δικές της ανίερες ίσως πράξεις. Όπως ήθελε να τα έχει καλά με την εκκλησία, έτσι και με τους καλλιτέχνες. Ήταν τιμή το να χρηματοδοτείς κάποιον, το να γίνεσαι αφορμή για να δημιουργηθεί ένα ακόμη έργο. Τώρα, μια φτωχή ανάκλαση εκείνης της ανάγκης στην αστική φτώχια των ευρωπαϊκών αιθουσών είναι ίσως η είσοδος στη βιτρίνα των “καλύτερων” θέσεων. Πρέπει πάση θυσία να δηλώσουμε την συμμετοχή μας στον ανώτερο κόσμο των ιδεών, να πούμε ότι δεν είμαστε απλοί επιχειρηματίες, εισοδηματίες, ή ευγενείς άλλης εποχής. Στην περίπτωση των ευγενών, τα “ελέω θεού” δοσμένα προνόμια αιτιολογούνται, αφού αυτός ο θεός φρόντισε να τα δώσει σε ανθρώπους που τα άξιζαν, αφού, να, δέστε, είναι πρώτοι - πρώτοι στα πνευματικά γεγονότα της χώρας. Οι μεγάλες αίθουσες, προσαρμοζόμενες σ’ αυτήν την ανάγκη των πελατών τους, που είναι συχνά και οι μεγάλοι χορηγοί τους, εισάγουν αυτό το σύστημα για να τους κολακέψουν. Ο βασιλιάς πρέπει να ακουμπήσει τον κώλο του σε χρυσό θρόνο. Το παράδοξο είναι πως αυτός ο βασιλιάς κάθεται συχνά στον θρόνο του για να ακούσει το έργο ενός ζητιάνου, διδασκόμενος υποτίθεται απ’ την σημασία της ζωής του! Σιγά να μην... Είναι σαν να μιλάς σε άστεγους για τη σημασία οργάνωσης συσσιτίων, φορώντας το πιο ακριβό Αρμάνι της αγοράς, κάτι που δεν θα έχει διαφύγει της προσοχής ενός παρατηρητικού τηλεθεατή. Το ξαναλέω, δεν είμαι ο καταλληλότερος, αλλά κάπως έτσι νομίζω πως εξηγείται το φαινόμενο...\nΤ.Β. Οι μαθητές σας στην πλειοψηφία τους πηγαίνουν σε συναυλίες κλασικής κιθάρας και κλασικής μουσικής γενικότερα ή αυτές οι ευαισθησίες θυσιάζονται στο βωμό των επιταγών του σύγχρονου life style;\nΓ.Μ.Θα σας σοκάρω ίσως, αλλά ούτε κι εγώ πηγαίνω, έτσι, γενικότερα... Γιατί μπορώ να πολεμήσω με το όπλο που εσείς μου δίνετε τώρα: Στα δικά μου μάτια, το πιο επικίνδυνο life style είναι εκείνο που μασκαρεύεται πίσω απ’ την “ποιότητα”. Η γνώμη μου για τους κιθαριστές στην πλειοψηφία τους δεν είναι η καλύτερη -με καθαρά μουσικά κριτήρια εννοώ- και ας μην είναι καθόλου ευγενικό αυτό που λέω. Τουλάχιστον δεν θα με κατηγορήσετε για κολακεία ενός μέρους του κοινού μου. Θυμάμαι πως ο Χατζιδάκις με συμβούλευε όταν ήμουν παιδί, να ακούω τα πάντα εκτός από κιθάρα, κι έτσι θα γίνω, έλεγε, καλός μουσικός! Τον άκουσα... Λοιπόν, έχουμε γίνει όλοι ευγενείς μεταξύ μας και ανταλλάσσουμε επισκέψεις και φιλοφρονήσεις στις συναυλίες ο ένας του άλλου. Αυτό είναι παράνοια. Θέλω να πηγαίνω, αν μπορώ, μόνο εκεί όπου αισθάνομαι μια κάποια συγγένεια. Αυτό δεν έχει να κάνει με την ποιότητα της συναυλίας, αλλά με τη δική μου προσωπική σχέση με αυτό που γίνεται. Γιατί να στείλω λοιπόν τον μαθητή μου στο μαγαζάκι της συντεχνίας, όταν ξέρω ότι αυτό θα του κάνει ενδεχομένως κακό; Του λέω να διαλέξει μόνος του πού θα πάει, να πάει εκεί που του ταιριάζει. Και δεν πιστεύω ότι μπορείς να βιάσεις τα γούστα. Η αληθινή μας επαφή με τα πράγματα ωριμάζει σε βάθος χρόνου. Και εκείνο που εσείς μπορεί να θεωρείτε αγαθό για τον μαθητή μου, μπορεί να είναι η σταγόνα ψυχαναγκασμού που θα ξεχειλίσει το ποτήρι και που θα τον απομακρύνει για πάντα από την ιερή του σχέση με τη μουσική. Προτιμώ τις αλήθειες. Αυτό εννοούσα και πριν για το κοινό. Δεν θέλω κανέναν να μου σφίξει το χέρι συγκαταβατικά. Είμαι αρκετά περήφανος για να το δεχτώ. Θέλω να νιώθω πως κάπου μέσα μας ακουμπήσαμε, κι αυτό είναι ιερό. Άλλωστε, η δουλειά μας δεν πληρώνεται. Αυτή η ικανοποίηση είναι η κύρια πληρωμή της. Προτείνω να συμβάλλουμε όλοι σε κάτι καλύτερο που έρχεται, ο καθένας με τον τρόπο που το αντιλαμβάνεται αυτό το καλύτερο. Κατ’ αυτό, σέβομαι πολύ τους μαθητές μου για να τους πατρονάρω. Στη βάση μιας ουσιαστικής μαθητείας βρίσκεται η ελευθερία. Η ελευθερία να επιλέγεις το δικό σου λάθος, για να πηγαίνεις απ’ τον πιο σύντομο δρόμο -τον βιωματικό- στην αλήθεια σου. Εγώ δεν θα επέμβω στην εσωτερική περιπέτεια των μαθητών μου. Θα την παρακολουθώ, κι εύχομαι να έχω πάντα την ετοιμότητα να παρεμβαίνω προς την πλευρά μιας βοήθειας (φτάνει να ξέρουν να αρθρώσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο το τι βοήθεια θένε, προς τα πού θέλουν να πάνε!) να απλώνω ένα χέρι να πιαστούν όταν αυτοί μου το ζητήσουν. Έχει σημασία όμως αυτό το “να το ζητήσουν”. Κανείς μαθητής δεν πρέπει να υπογράφει λευκή επιταγή στον δάσκαλο, γιατί το μάθημα είναι Σχέση. Και ο μακρινός του στόχος είναι ο θάνατος του Δασκάλου. Την στιγμή που ο μαθητής θα φέρει τον Δάσκαλο μέσα του, δεν θα χρειάζεται πια να υπάρχει έξω. Αυτή είναι η συγκινητική στιγμή της Αναγέννησης ενός προσώπου, μέσα απ’ την περιπέτεια της Σχέσης. Βλέπετε λοιπόν θεωρώ πιο πολύπλοκο το σκηνικό. Ο καθένας έχει άλλες ανάγκες στη συγκεκριμένη στιγμή της πορείας του κι εγώ δεν γίνεται να βάλω τον αυτόματο πιλότο και να νομιμοποιήσω ένα κοινό “καλό” για όλους. Να αποφασίσουν μόνοι τους. Συνήθως πάντως πάνε στη μάχη, και επιστρέφουν πιο πλούσιοι απ’ τα λάθη τους...\nΤ.Β. Σ΄ ένα κείμενό σας, μεταφέρετε πολύ παραστατικά το κλίμα από μια συναυλία σας, όπου νιώσατε να επικοινωνείτε πολύ στενά με το κοινό. Αναφέρετε χαρακτηριστικά: «Από τις πρώτες κιόλας νότες -να πω καλύτερα ήχους- ένιωσα πως κάθε ανάσα της αίθουσας είχε γίνει χαμηλόφωνη και πως εκείνη τη στιγμή κάθε μικρή ενέργεια ακουμπούσε σε ό,τι ακούγαμε όλοι μας - και μόνο σ’ αυτό». Αυτό που περιγράφετε είναι κάτι αναμενόμενο στις ζωντανές σας εμφανίσεις ή σπανίζει;\nΓ.Μ. Α, όχι, αν δεν το έχω αυτό, δεν ικανοποιούμαι πλέον. Συνήθως συμβαίνει σε κάποιες στιγμές της συναυλίας, και κάποτε διαχέεται σε όλη της τη διάρκεια. Αυτό είναι μια ωραία συνθήκη. Πρέπει να καεί ο πυρήνας των πραγμάτων και γι’ αυτό έχω πάντα μια αγωνία πριν. Το μόνο που τρέμω είναι μήπως κάτι εμποδίσει τον Άγγελο να φανεί. Κάτι τεχνικό ή κάποια αλητεία του χώρου που δεν κατάφερα να αφομοιώσω. Όλα θένε την προσοχή τους. Κυρίως να μπεις στα πράγματα σαν αληθινός μουσικός, που θα πει ολόκληρος άνθρωπος. Συνήθως οι μαθητές, αλλά και οι περισσότεροι επαγγελματίες του είδους, αναλώνουν το πιο πολύτιμο κομμάτι της δημιουργικότητάς τους, κυνηγώντας ένα πράγμα που δεν τους κάνει ευτυχισμένους. Θυμάμαι τον Αϊνστάιν, που έλεγε -το θυμάμαι περίπου: “Αν πεις σε ένα χρυσόψαρο να σκαρφαλώσει στο δέντρο, θα περάσει ενδεχομένως ολόκληρη τη ζωή του πιστεύοντας πως είναι βλάκας”. Όλη η ιστορία είναι να βρει ο καθένας το δικό του δαχτυλικό αποτύπωμα, να ολοκληρώσει την περιπέτειά του στον προθάλαμο της μουσικής, και να μπει μέσα της, μεταλαμπαδεύοντας εκείνο που κι αυτός πήρε, με έναν τρόπο όμως αφομοιωμένο, σφραγισμένο απ’ τη δική του παρουσία. Αρκετά με τους μαφιόζους του χώρου, που για να επιβιώσουν ζητάνε να ομοιογενοποιηθεί κάθε ζωντανό κύτταρο, προς τα κάτω, προσπαθούν να φιμώσουν κάθε ακριβή φωνή για να μπορέσουν αυτοί και μόνοι ως φελλοί να επιπλεύσουν, πριμοδοτώντας εκείνο που αυτοί θεωρούν το πιο σημαντικό στην αγορά. Μα αυτό είναι τακτική εμπόρου όπως καταλαβαίνετε. “-Εδώ το καλό το προϊόν! Ελάτε να πάρετε!” Και η αγορά είναι αθώα μπροστά στη δική τους πονηριά, γιατί αυτοί οι κάποιοι χρησιμοποιούν την εξουσία τους στα παιδιά και χρησιμοποιούν την εμπιστοσύνη που αυτά τους δείχνουν, για να διαιωνίσουν την πώληση του προϊόντος τους, που κατά τα άλλα μπορεί και να έχει διαβεί την ημερομηνία λήξης και να μην αφορά πλέον κανέναν...\nΕπιστρέφοντας, για να αφήσω αυτή τη δυσάρεστη για το ήθος του χώρου κουβέντα: Αν καταφέρει λοιπόν κάτι να λειτουργήσει με έναν μαγικό τρόπο μέσα σε μια αίθουσα, κανείς δεν θα ρωτήσει πώς έγινε αυτό. Δεν θα τον ενδιαφέρει. Θα πάρει το δώρο του παραμάσχαλα και θα φύγει τρέχοντας μην και το χάσει. Μόνον οι κριτικοί, από επαγγελματική διαστροφή, θα προσπαθήσουν να συμπληρώσουν τη στήλη για το μεροκάματό τους, χάνοντας ενδεχομένως το δικό τους δώρο. Αλλά αυτό είναι η δική τους κατάρα. Μην την επωμιστούμε όλοι μας! Βλέπετε, επιστρέφω σε ένα καίριο ερώτημα: “Πηγαίνετε στις συναυλίες για να βιώσετε μια συγκίνηση εδώ και τώρα, ή για να πάρετε μια σειρά από τεχνικές πληροφορίες για την αυριανή σας συγκίνηση;” Το ερώτημα για μένα έχει απαντηθεί απ’ την εποχή της Πτώσης των πρωτοπλάστων. Απ’ το σημείο εκείνο κι έπειτα, ο Παράδεισος θα πρέπει να είναι συνεχής και πανταχού παρών!\nΤ.Β. Πρόσφατα παρουσιάσατε μετά από Παραγγελία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής τα «Ριζίτικα» σε δική σας μουσική. To αποτέλεσμα της μελοποίησης ήταν πραγματικά εξαιρετικό και πολύ ευχάριστο ακόμη και για ανθρώπους που δεν είχαν την παραμικρή εξοικείωση με αυτό το είδος μουσικής και ποίησης. Τι σημαίνουν για σας οι στίχοι αυτών των τραγουδιών, ανασύρουν μνήμες, βιώματα, συναισθήματα ή τι άλλο;\nΓ.Μ. Εμένα με πάνε κατευθείαν στη ρίζα των πραγμάτων. Στο απαραίτητο και στο ελάχιστο. Καλή ώρα, βρισκόμαστε σε φάση κρίσης και όλοι οι προβολείς είναι στραμμένοι στα οικονομοτεχνικά μεγέθη. Σε κάτι τέτοιες ώρες είναι απόλυτη ανάγκη να θυμόμαστε πως ο άνθρωπος, από τη φύση του, δεν είναι στραμμένος εκεί. Χρειάζεται να επιστρέψουμε στα βασικά μας σύμβολα και να τα ξαναοπλίσουμε. Είμαστε φτιαγμένοι για να κοιτάμε προς τα πάνω. Ε, να επιστρέψουμε εκεί! Το ριζίτικο είναι ένα τέτοιο κοίταγμα, και γι’ αυτό με συγκινεί πάντα. Θρέφεται απ’ την Σχέση, απ’ την παρέα, και αγαπά το οινόπνευμα όσο και το πνεύμα. Είναι το ίδιο πνευματικό και πνευματώδες κάποτε, ανάλογα τη φάση του, τη στιγμή του.. Αγαπά τη ζωή και δε φοβάται τον θάνατο. Υποκλίνεται στον μερακλή και σέβεται τον εχθρό του όταν είναι γενναίος. Έχει βαθιά ευγένεια. Το πρόβλημά μας σήμερα, είναι ότι έχουμε μάθει σε ρυθμούς που δεν μας αφήνουν το περιθώριο να σταθούμε σε μια τάβλα με ποτό και με τραγούδι και να βιώσουμε αυτήν την ευγένεια. Θέλησα λοιπόν να φτιάξω -πρώτα για τον εαυτό μου, γιατί κι εγώ αστός είμαι- ένα σκηνικό μέσα στο οποίο τα ριζίτικα να μπορέσουν να λειτουργήσουν στα αυτιά και στην αίσθηση ενός σημερινού αστού. Νομίζω πως το κατάφερα εν μέρει, γιατί κι εγώ συγκινήθηκα. Το δύσκολο ήταν να αφήσεις τους φορείς αυτής της παράδοσης (τους τραγουδιστές των ριζίτικων εννοώ) να λειτουργήσουν με τον δικό τους φυσικό τρόπο, να μην τους καπελώσεις, αλλά και ταυτόχρονα να μην τους αφήσεις εντελώς ελεύθερους να χαθούν μέσα στον λαβύρινθο ενός αυτισμού, που είναι το καταφύγιο κάθε φωνής που δεν είναι στο mainstream σήμερα, αλλά που πιστεύει στον εαυτό της, κι έτσι, από περηφάνια αποσύρεται. Αυτή η δύσκολη ισορροπία ήταν το πρώτο μέλημά μου, κι ελπίζω ότι το αποτέλεσμα την περιείχε σε έναν καλό βαθμό..\nΤ.Β.Πολλοί διατείνονται ότι η οικονομική κρίση που βιώνουμε σήμερα δεν είναι παρά η αντανάκλαση μιας βαθύτατης ηθικής και πνευματικής κρίσης στο πολιτικό γίγνεσθαι με ολέθριες συνέπειες για την οικονομία. Συμφωνείτε;\nΓ.Μ.Δεν με ενδιαφέρει η οικονομία, αλλά ο άνθρωπος. Η οικονομία είναι παράγωγο και ο ρόλος της είναι, υποτίθεται, το να υπηρετεί το συλλογικό καλό. Ενδιάμεσα πρόφτασε να γίνει το τέρας που μας δυναστεύει. Στα χέρια ποιων; Ή μάλλον με τη συναίνεση ποιων; Νομίζω πως όλοι μας αφεθήκαμε να διολισθήσουμε σ’ αυτή τη συναίνεση. Και εδώ -θα συμφωνήσω μαζί σας- είναι η πραγματική κρίση. Μέσα μας. Αν ταΐζεις τον δράκο, με τη λογική του “δεν πειράζει, ένα μωρό είναι κι αυτός”, κάποτε που θα μεγαλώσει θα πρέπει να είσαι έτοιμος και να τον σκοτώσεις. Αλλά οι Άι-Γιώργηδες δεν βρίσκονται κάθε μέρα, γι’ αυτό η πρόνοια θα ήταν η καλύτερη μέθοδος. Αντιθέτως, Εφιάλτες και πολιτικοί με κατουρημένα βρακάκια υπάρχουν σε αφθονία. Ο εχθρός μοιάζει να είναι η Μέρκελ και ο φασισμός της. Πολύ ξεκάθαρος εχθρός, όπως ο Χίτλερ κάποτε. Και μας ακουμπά και συναισθηματικά όσο τίποτα. Όμως εγώ λέω να σκοτώσουμε πρώτα εκείνα τα δρακάκια που τρέφονται στην δική μας την αυλή, και που θα επιτρέψουν σε όποια Μέρκελ να κάνει και αύριο εδώ τη δουλειά της κλέβοντας κομμάτια απ’ τη δική μας ζωή. Οι όψιμοι ευρωπαϊστές θα διαφωνήσουν βέβαια, αλλά εγώ θα εξακολουθώ να ψηφίζω την αγνότητα ενός Παπαδιαμάντη στη Δεξαμενή, γιατί είναι η μόνη στάση που δεν περιέχει μια νέα διολίσθηση, μια νέα προδοσία στη φύση μας. Πρέπει να διαλέξουμε. Με τους άγιους ή με τους μεγαλοπαπάδες; Η υπηρεσία και στους δυο αφεντάδες είναι που μας έφερε εδώ. Ταυτόχρονα λέω πως δεν πρέπει να φοβόμαστε την Ευρώπη, γιατί αυτή δεν είναι το μαύρο φάσμα που βλέπουμε στις συνδιασκέψεις. Όλοι οι Ευρωπαίοι έχουν αυτόν τον ίδιο εχθρό, άρα είναι σύμμαχοί μας. Εκείνος ο ιδανικός τόπος, όπου αφήνουμε το δικό μας δημιουργικό πνεύμα να διαχυθεί και να γονιμοποιήσει ξένες κουλτούρες -αυτό κάναμε πάντα με επιτυχία- δεν πρέπει να χαθεί απ’ την οπτική μας. Όχι απομονωτισμός, αλλά πίστη στην υπεροχή ενός πνεύματος με συνεχείς δυνατότητες υπερβάσεων. Το ΌΧΙ του ’40, αλήθεια, τι ήταν; Στον πυρήνα εκείνης της υπέρβασης έλαμπε η βαθιά πίστη στις δυνατότητές μας. Το αδιαπραγμάτευτο του δίκιου μας. Είμαστε παιδιά εκείνων των ανθρώπων ή όχι;\nΤ.Β.Είστε από τους Έλληνες σολίστ κιθάρας που έχετε πλούσια δισκογραφία. Η κρίση που μαστίζει τη δισκογραφική βιομηχανία, σας οδηγεί σε εναλλακτικές λύσεις;\nΓ.Μ. Α, να προσγειωθούμε! Είμαι εντελώς βλάκας σε σχέση με το θέμα. Βλέπω συναδέλφους, να τους πω έτσι, που ασχολούνται μόνο με αυτό. Πότε βρίσκουν καιρό για όλα τα άλλα; Δεν γίνεται να είσαι και διαφημιστής του εαυτού σου και εσύ... Και καλά, με το διαδίκτυο ασχολούμαι ελάχιστα, με την έννοια του καφενείου. Κάτι που δεν περίμενα, είναι να βρω μια ζεστασιά κι εκεί. Αν διαλέγεις τους φίλους σου είναι το ίδιο καλά εκεί και σε ένα καφενείο. Ή να μη λέω μεγάλες κουβέντες.. Λείπει το ποτό και η υγρή ματιά. Όμως υπάρχει το πλεονέκτημα της κατάλληλης για σένα ώρας. Βέβαια η σχέση θα παίζει πάντα τον πρώτο ρόλο. Είμαστε κουτσουρεμένοι άνθρωποι, μέσα σ’ αυτήν την πόλη που προσπαθούμε να εξανθρωπίσουμε, γι’ αυτό δεχόμαστε κουτσουρεμένες σχέσεις. Το όλον λείπει. Το όλον συμβολίζεται σήμερα απ’ το έργο μας. Φιλοδοξεί να περιέχει το πλήρες, το εγώ και το εμείς, το εμείς και το οι άλλοι, το σύμπαν και τον Θεό μαζί. Φιλοδοξεί, κι ο καθένας το καταφέρνει μέχρις εκεί που φτάνει το χέρι του στη συγκεκριμένη στιγμή. Δεν πιστεύω στους ανάξιους ανθρώπους και στους ικανούς. Μερικοί υπήρξαν πιο τυχεροί ή διορατικοί από άλλους, και συνάντησαν νωρίς εκείνο που ήταν να ερωτευτούν. Κάποιοι δεν θα το βρουν ποτέ, αν και συνεχώς είναι από πίσω του και το κυνηγάνε. Τίποτα όμως δεν πάει χαμένο. Πιστεύω στη δυνατότητα της ζωής να μας επιστρέφει εκείνο για το οποίο μέσα μας δουλέψαμε.\nΟι εναλλακτικές λύσεις λοιπόν θα ήταν πωλήσεις στο διαδίκτυο και η κίνηση προς αγορές έξω. Υπάρχει ακόμα εκεί έξω κόσμος που αγοράζει πακεταρισμένα πράγματα. Βέβαια κι εκεί στρέφεται περισσότερο προς το ζωντανό, την ενέργεια της συναυλίας, και καλά κάνει κατά τη γνώμη μου. Εδώ ο κόσμος έχει εθιστεί στο δανεικό και στο δωρεάν (και η κρίση δίνει και ένα καλό άλλοθι σ’ αυτό) χάνοντας έτσι το πιο σημαντικό κομμάτι, που είναι η προετοιμασία για το όποιο γεγονός. Κάποτε έπρεπε να κάνεις πολλά χιλιόμετρα για ν ‘ ακούσεις. Μετά έπρεπε να έχεις γραμμόφωνο, να στερηθείς κάτι για να αγοράσεις την πλάκα που θα βάλεις να ακούσεις. Μετά ήρθε η δυνατότητα του δωρεάν, που αρχικά ήταν μια ανακουφιστική απονομή δικαιοσύνης προς τις αγκυλώσεις των δισκογραφικών, που εξακολουθούσαν να κρατάνε τις τιμές στα ύψη, προς όφελος βεβαίως κυρίως δικό τους. Και τώρα έχουμε άπειρα αρχεία στον υπολογιστή, χωρίς τον χρόνο να τα ακούσουμε. Ο πληθωρισμός της πρόσβασης κατάπιε τον έρωτα. Κατέστρεψε εκείνη την πλούσια στιγμή μας που πιάναμε το εξώφυλλο στα χέρια μας και ονειρευόμασταν...\nΝαι, σήμερα η πλούσια δισκογραφία που λέτε, μου είναι χρήσιμη μόνο σαν όχημα. Με ενδιαφέρει κυρίως η ζωντανή παρουσίαση των έργων. Αλλά για μένα που κάνω συνεχώς καινούργια πράγματα, θα ήταν χρήσιμη η δυνατότητα “πακεταρίσματος”, που σήμερα είναι πιο δύσκολη, γιατί οι εταιρίες δεν μπορούν να κάνουν παραγωγές. Και το πακετάρισμα είναι ψυχική ανάγκη, γι’ αυτό μιλώ γι’ αυτό. Νιώθεις ότι το έργο σου ολοκληρώνεται όταν το δεις -σαν τον ζωγράφο- κρεμασμένο στον τοίχο, σε κοινή θέα. Τότε πας παρακάτω. Αυτό είναι ένα πραγματικό πρόβλημα. Η συσσώρευση έργων στα συρτάρια, σε εμποδίζει να τα ξαναγεμίσεις. Σταδιακά λοιπόν περνώ κι εγώ στην διανομή έργων μέσω του διαδικτύου. Μόνο που κι αυτά θα πρέπει με κάποιον τρόπο να πληρώνονται, για να μπορείς να κάνεις μόνος σου τις παραγωγές των επόμενων..\nΤ.Β. Είχατε μια πολύ δραστήρια ακαδημαϊκή χρονιά με ενδιαφέρουσες συνεργασίες. Μιλήστε μας λίγο γι΄ αυτές, αλλά και για ό,τι έπεται έως το τέλος του 2012.\nΓ.Μ.Η αλήθεια είναι πως η κρίση με ενεργοποίησε, ίσως με πείσμωσε κιόλας, και υπήρξα πιο παραγωγικός από ποτέ. Είχε κι ένα παράλληλο όφελος, όπως έλεγα κι αλλού: Αυτοί που πρώτοι την πατήσανε, ήτανε οι “ικανοί” των υπουργικών διαδρόμων, που τώρα βρέθηκαν σαν χαζοί να κοιτάνε τα άδεια θησαυροφυλάκια. Οι επιδοτήσεις κόπηκαν, το μακρύ τους χέρι έπαψε να μαζεύει, κι έμεινε αμήχανο να αιωρείται. Βέβαια αυτοί θα τα καταφέρουν πάλι, είμαι σίγουρος, και ήδη, αν προσέξατε, κάποιοι απ’ τους γνωστούς (κατά το ότι όσο πιο ψηλά ανεβαίνει η μαϊμού, τόσο πιο πολύ φαίνεται ο κώλος της!) ετοιμάζονται για την επόμενη μέρα, χτίζοντας τις νέες πολιτικές τους συμμαχίες ώστε να επωφεληθούν από κείνο που έρχεται. Στο μεσοδιάστημα όμως μέχρι να γίνει ηπιότερη η κρίση, αναδύονται ξαφνικά πίσω απ’ τις χοντρές πλάτες εκείνων των “ικανών”, άνθρωποι που πάντα δούλευαν στο μισόφωτο, από έρωτα για τη δουλειά τους. Αυτοί λοιπόν θα βρεθούν τώρα στην επιφάνεια, μια και αυτοί είναι που είχαν συνηθίσει το έργο τους να το κάνουν ως χειροτέχνες, με τα πιο λιτά μέσα, κατά πως πρέπει στα σοβαρά έργα. Να λοιπόν και κάτι παρήγορο για την κρίση. Σταμάτησε για λίγο τη χοντρή μασέλα των “ικανών”.\nΕγώ λοιπόν, που θεωρώ τον εαυτό μου χειροτέχνη, έκανα φέτος μια σχεδόν υπερπαραγωγή: Έκανα έξι παραστάσεις απ’ το “Ημερολόγιο ενός Άλλου,” με το Studio 19 σε προβολές κειμένων μου, και ηλεκτρονικό κουαρτέτο με μουσικές μου, με εμένα, τον Χάρη Κανελλίδη, τον Μιχάλη Σουλάκη και τον Γιάννη Λελούδα, την “Απογραφή Β’” σε κείμενα και μουσικές μου για σόλο κιθάρα, με αφηγητή τον Νίκο Κουλαμά, και ένα δεύτερο μέρος με τους Νίκο Κατριτζιδάκη και Χ. Κανελλίδη, το “Ριζίτικα-ο κύκλος της ζωής στην Κρήτη”, σε παραγγελία της Λυρικής Σκηνής, με την Νίκη Ξυλούρη, την Ειρήνη Δερέμπεη, τον Νίκο Κατριτζιδάκη, τον Άγγελο Ρεπαπή κι εμένα, και ετοιμάζω -σε συνεργασία με τον Ευγένιο Αρανίτση- το “Απ΄την Αναγέννηση και μετά οι πάντες βιάζονται”, και με την Αγαθή Δημητρούκα ένα έργο σε αραβόφωνη ποίηση του 10ου αιώνα, έργα που θα παρουσιαστούν μέσα στην επόμενη χρονιά. Ταυτόχρονα ξαναπαρουσιάζουμε με τη Στέλλα Γαδέδη και το Studio 19 το city1>live, μια παράσταση με φλάουτο, κιθάρα, προηχογραφημένους ήχους και προβολές, στηριγμένη σε παλαιότερο άλμπουμ μας στον “Σείριο”. Αυτά λοιπόν είναι μια υπερπαραγωγή, αν σκεφτείτε τις συνθήκες, και το γεγονός ότι όλα περνάνε από τα χέρια μου...\nΤ.Β.Προτείνω να τελειώσουμε αυτή τη συζήτηση στο ίδιο κλίμα με το οποίο την ξεκινήσαμε. Σας καλώ σε μια μετά-αφήγηση του ίδιου σας του ημερολογίου, όπου θα αναφέρω λέξεις από τις σελίδες του και θα απαντάτε ό,τι σας έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό:\nΓ.Μ. Α, αυτό προϋποθέτει το να ξέρει κάποιος ήδη τα κείμενα αυτά. Εγώ που τα ξέρω βέβαια, γιατί τα έγραψα, θα προσπαθήσω να μιλήσω αυτόματα γι΄αυτά...\nΤ.Β. Γαλάζιο αμαξάκι: http://www.youtube.com/watch?v=1m37023R-j8\nΓ.Μ. Η ελευθερία να επιστρέφεις στη μητέρα πόλη, κυρίαρχος της ζωής σου, αλλά και με το ξανακερδισμένο παιδικό βλέμμα.\nΤ.Β. Παλιοί συμμαθητές: http://www.youtube.com/watch?v=ISG8SsQGdU0\nΓ.Μ. Όχι, δεν τους χαρίζομαι. ΟΙ φιλοδοξίες τους ας είναι δικές τους, αλλά εγώ έχω να διαχειριστώ τον “θαλασσινό αέρα με τη μυρωδιά της Σαντορίνης”.\nΤ.Β. Δάσκαλοι: http://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=gfI69LFTVkQ&list=UURxMAqBjeRgavjUNeUsCyfg#t=4s\nΓ.Μ.Να δολοφονηθούν άμεσα, και να παραμείνει στην επιφάνεια, λάμποντας, η καθαρότητα του ήθους ενός “Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα”. Ο Δάσκαλος υπηρετεί, δεν υπηρετείται, ούτε καν απ’ τη συναίνεση στις θέσεις του.\nΤ.Β. Στην τραπεζαρία:\nΓ.Μ. Ο χρόνος πρέπει να επανιδρυθεί (να σκύψουμε και ν’ ακούσουμε τις στάσεις των δευτερολέπτων πάνω απ’ τη μελαγχολία μας, την οριζόντια κίνηση του πάνω απ’ τη χαρά μας), να γίνει σύμμαχός μας και συλλειτουργός.\nΓ.Μ. Το πένθος, ο αποχωρισμός απ’ τη βία ή και απ’ την τρυφερότητα της ζωής των άλλων είναι η εκκίνηση της αναγέννησής μας στον δικό μας πραγματικό τόπο και χρόνο.\nΓ.Μ. Μην αρνείσαι τις μικρές χαρές τις ζωής, το φως ενός γυμνού στήθους στο περβάζι, όσο και το πέταγμα ενός χαρταετού στην πιο διαυγή ηλιοφάνεια που μας χαρίζεται σ’ αυτόν τον τόπο.\nΤ.Β. Η άσπρη τούφα:\nΓ.Μ. Το μυστήριο του χρόνου που περνά, σπρώχνοντάς μας προς την πληρωμή αυτού του ακριβού πράγματος που είναι η ζωή, με το νόμισμα του θανάτου. Ο θάνατος νικιέται μέσα απ’ την συναίσθηση αυτού του ακριβού δώρου.\nΤ.Β. Αστερισμός νεογέννητος:\nΓ.Μ. Χρειάζεται να περάσεις απ’ το μαύρο των πραγμάτων, απ’ το αρνητικό της φωτογραφίας, για να έχεις το πλήρες λευκό της ανάρτησης ενός “αστερισμού,” όπως το “μελανόν της νύχτας, όπως λέει ο Κάλβος είναι ο καμβάς του φωτός των άστρων.\nΓ.Μ.Ο Ήφαιστος πράγματι κάποτε “τραβάει τον μοχλό της γης για να πετρώσουν οι στέγες των κυπαρισσιών”. Να σκύψουμε σε εκείνη τη στιγμή, για να αφουγκραστούμε τα μυστήρια των θεών στις κάτω αίθουσες. Έτσι η ζωή νοηματοδοτείται.\nΤ.Β. Ηλιοτρόπιο: http://www.facebook.com/photo.php?v=163987360294416&set=vb.100000494590247&type=2&theater\nΓ.Μ. “Δεν είναι θάνατος σε τέτοια μέρη, δεν είναι..” Ένα ηλιοτρόπιο που γέρνει το κεφάλι του καταμεσήμερο, όσο και μια παρέα παιδιών που δουλεύουν ακούραστα για τη γιορτή τους, είναι ο θρίαμβος της θνητότητας μέσα στο μυστήριο των αιώνων. Νομίζω πως μέσα απ’ αυτήν την εικόνα θα προσπεράσουμε αυτό που οι άλλοι λένε “κρίση”...


Όλες οι λεπτομέρειες για το look της Τατιάνας (23/11) - TLIFE\nΗΟΜΕ Μόδα Όλες οι λεπτομέρειες για το look της Τατιάνας (23/11)\nΌλες οι λεπτομέρειες για το look της Τατιάνας (23/11)\nΗ Τατιάνα εμφανίστηκε σήμερα στην τελευταία εκπομπή της εβδομάδας με ένα super stylish look. Αν ήσουν συντονισμένη στην εκπομπή “Μαζί σου” στο ΣΚΑΪ θα είδες τη στιλιστική της επιλογή και πιστεύω ότι αναρωτήθηκες για το brand που προτίμησε, τα παπούτσια και τα κοσμήματα που αποθέωσαν τη στιλιστική της επιλογή.\nΣήμερα λοιπόν η Τατιάνα φόρεσε ένα lady chic σύνολο σε pastel αποχρώσεις. Συνδύασε την midi tartan φούστα Μango σε wrap σχέδιο όπου συνδύασε με pink silk πουκάμισο Ted Baker από το Αttica και classic μαύρες γόβες Christian Louboutin. Το σύνολο ολοκληρώθηκε με υπέροχα κοσμήματα Imanoglou.


Εκκλησάκι εις μνήμην - Γιώργος Πράσσος - Γιώργος Μίλτσης - CycloNews.gr\nΑύριο κλείνει 1 μήνας, από εκείνη την τραγική Κυριακή 23 Ιουνίου, που θρηνήσαμε 2 θανάτους.\nΜια ασυνείδητη 62χρονη οδηγός από την Πτολεμαίδα, μπήκε στο αντίθετο ρεύμα και χτύπησε ένα γκρουπ 6 ποδηλατών, τραυματίζοντας θανάσιμα τους Γιώργο Πράσσο και Γιώργο Μίλτση. Ευτυχώς οι υπόλοιποι 4 – άλλοι με ελαφρά τραύματα, άλλοι με πιο σοβαρά – επέζησαν.\nΣύμφωνα με την τροχαία, η οδηγός είχε υπερβολική ταχύτητα, κοινός παρονομαστής για τα περισσότερα ατυχήματα σε αυτήν την χώρα. Και σίγουρα ήταν “απασχολημένη” με κάτι άλλο, εκτός απο το να οδηγεί σωστά το αυτοκίνητο της, ως όφειλε. Γιατί αλλιώς, δεν θα είχαμε αυτό το δυστύχημα…\nΣήμερα πήγαμε – όπως πολλές φορές έχουμε πάει – στο χώρο. Εκεί που έγινε το κακό, υπάρχει τώρα ένα εκκλησάκι και ένα ποδήλατο για τα παιδιά που χάθηκαν.\nΟτιδήποτε δημιουργείται εις μνήμην αυτών των παιδιών, που έφυγαν κάνοντας αυτό που αγαπούσαν, είναι κάτι θετικό, από όποιον και αν δημιουργείται.\nΜια ακόμα ευχάριστη έκπληξη, ήταν το εσωτερικό της φονικής στροφής, που ενώ είχε χορτάρια που έφταναν το ένα μέτρο όταν έγινε το δυστύχημα, τώρα έχουν όλα κουρευτεί. Φυσικά, όπως τα περισσότερα πράγματα στην Ελλάδα, πρέπει να γίνει πρώτα το κακό, και μετά να γίνουν τα αυτονόητα.\nΘέλουμε και ελπίζουμε, να έρθει κάποια θετική αλλαγή από όλη αυτήν την τραγωδία…\nPrevious article 15ο εταπ – 2η νίκη του Simon Yates\nNext article Tour de France & Sidi – Νίκες και διακρίσεις


Η διαφορά μεταξύ της έμμεσης προκατάληψης και του ρατσισμού - Αλλα | Ιούνιος 2021\nΝαι, υπάρχει έμμεση προκατάληψη - Όχι, αυτό δεν σε κάνει ρατσιστή\nΟι εγγενείς μηχανισμοί απόκρισης προγραμματίστηκαν εδώ και πολύ καιρό. οι σιωπηρές προκαταλήψεις είναι αντιδραστικές, ασταθείς, σε μεγάλο βαθμό κάτω από το ραντάρ της συνειδητής συνειδητοποίησης. Δεν υπονοούν τον γενικό ρατσισμό.\nΠιστωτική εικόνα: Facebook / Trinity Police Department\nΌταν δημοσίευσα ένα άρθρο σχετικά με ένα πρωτοβουλία από μια μικρή αεροπορική εταιρεία που προσφέρει σειρές «χωρίς παιδιά», ήξερα ότι τα σχόλια θα άρχιζαν να ξεκινούν. Περισσότερο από μια θερμή πολιτική εκστρατεία, η προσφορά προτάσεων για γονείς είναι βέβαιο ότι θα σας φέρει το σφυρί του Thor.\nΑυτό δεν προκαλεί έκπληξη: τα ανθρώπινα όντα είναι έμμεσα προκατειλημμένα, ειδικά όσον αφορά την οικογένεια. Μην πειράζετε ότι, όπως αναμενόταν, ορισμένοι σχολιαστές δεν διάβασαν πραγματικά το άρθρο, κάνοντας έτσι τον αόρατο δαίμονα. Οι εγγενείς μηχανισμοί απόκρισης προγραμματίστηκαν πολύ καιρό. οι έμμεσες προκαταλήψεις είναι αντιδραστικές, ευμετάβλητες, σε μεγάλο βαθμό κάτω από το ραντάρ της συνειδητής συνειδητοποίησης.\nΑυτό δεν σημαίνει ότι αυτές οι συμπεριφορές δεν μαθαίνονται. Η σιωπηρή προκατάληψη είναι θεωρούνται «Σχετικά ασυνείδητα και σχετικά αυτόματα χαρακτηριστικά προκατειλημμένης κρίσης και κοινωνικής συμπεριφοράς». Μέχρι την ηλικία των έξι ετών, έχουμε αρχίσει να κάνουμε ασυνείδητες σχέσεις με ορισμένες φυλετικές ομάδες που βασίζονται στο φόβο ή σε άλλες αρνητικές επιπτώσεις. Η σιωπηρή φυλετική μεροληψία έχει συνδεθεί με την ενεργοποίηση της αμυγδαλής του εγκεφάλου μας, η οποία διέπει την ανταπόκρισή μας στον φόβο. Είναι επίσης πώς μαθαίνουμε συναισθηματικά - ως εκ τούτου, όταν βλέπουμε κάποιον «ύποπτο» που «δεν αισθάνεται σωστά».\nΗ σιωπηρή προκατάληψη καλύπτει ένα φάσμα απαντήσεων. πολλά παραδείγματα είναι μάλλον καλοήθη. Για παράδειγμα, επηρεάζουμε εύκολα τις διαφημιστικές καμπάνιες. Όταν μια εταιρεία διεκδικεί την κυριότητα ενός όρου — Q-tip έναντι βαμβακερού επιχρίσματος. Αναζήτηση Google σε σχέση με το Διαδίκτυο - η καθημερινή καθημερινότητα μας προκαλεί μεροληψία στη χρήση αυτής της εταιρείας. Όταν μαθαίνουμε μια διαδρομή προς εργασία, τείνουμε να τηρούμε.\nΗ σιωπηρή προκατάληψη είναι ένα σχετικά νέο πεδίο στις κοινωνικές επιστήμες. βοηθά στην εξήγηση από πού προέρχονται προκαταλήψεις όπως ο ρατσισμός. Ενώ τέτοιες ρίζες μπορεί εν μέρει να βασίζονται σε αυτό το εσωτερικό GPS, η σύγχυση της σιωπηρής προκατάληψης και του ρατσισμού ως εναλλάξιμων είναι ένα λάθος Mike Pence δεν φαίνεται να καταλαβαίνω στη συζήτηση για τον αντιπρόεδρο την περασμένη εβδομάδα. Αυτή η σύγχυση όρων ανησυχεί ορισμένους κοινωνικούς επιστήμονες.\nΣυγχωνεύοντας τις δύο έννοιες, ο Πενς επανέλαβε ένα κοινό αλλά ψευδές σημείο ομιλίας: ορισμένα τμήματα του πληθυσμού δεν μπορούν να προκαλούν έμμεση προκατάληψη. Αν ο Πενς ήθελε να υπονοήσει ότι μερικοί άνθρωποι μπορεί να μην είναι ρατσιστές, έχει δίκιο. Αλλά δεν είναι αυτό που είπε. Όπως σημειώνεται στο NY Times άρθρο,\nΗ σιωπηρή μεροληψία είναι ο τρόπος του νου να κάνει πολύ γρήγορα ανεξέλεγκτες και αυτόματες συσχετίσεις μεταξύ δύο εννοιών. Σε πολλές μορφές, η σιωπηρή προκατάληψη είναι μια υγιής ανθρώπινη προσαρμογή - είναι μεταξύ των ψυχικών εργαλείων που σας βοηθούν να περιηγείστε χωρίς κόπο στις μετακινήσεις σας κάθε πρωί.\nΤο φαγητό είναι ένα συνηθισμένο παράδειγμα στο οποίο η σιωπηρή προκατάληψη παίζει συχνά. Αν περπατήσετε σε ένα κατάστημα για να αγοράσετε μια δέσμη χόρτων μόνο για να ανακαλύψετε μια μαραμένη και καφέ επιλογή, ίσως περιμένετε λίγες μέρες για να πραγματοποιήσετε αυτήν την αγορά στην τοπική αγορά αγροτών. Ενώ η απόφασή σας βασίζεται στην αντίληψη, δημιουργείται ένα συναίσθημα για το αν θα κατευθυνθείτε ή όχι στον πάγκο.\nΗ σιωπηρή προκατάληψη μεταφράζεται σε κάθε είδους συμπεριφορά, από τα άτομα που επιτρέπετε στα παιδιά σας να κάνουν παρέα με τον σύντροφο που παντρεύεστε. Τώρα που η σιωπηρή προκατάληψη έχει φτάσει στην εθνική σκηνή ως συζητήσιμο σημείο συζήτησης, οι πιθανότητες είναι αξιόπιστη έρευνα σχετικά με το τι την προκαλεί και τον τρόπο λειτουργίας της.\nΗ σιωπηρή προκατάληψη είναι μόνο μία από τις πολλές ψυχολογικές διαδικασίες που διαμορφώνουν τον τρόπο με τον οποίο αλληλεπιδρούμε μεταξύ μας. Τείνουμε επίσης να θυμόμαστε καλύτερα τα πρόσωπα των ανθρώπων στη δική μας φυλετική ομάδα, ή να ευνοούμε υποσυνείδητα τους ανθρώπους στην ομάδα μας. ο φόβος ότι το στερεότυπο ψυχολογικά βαρύνει τους ανθρώπους.\nΓια ένα παράδειγμα του πώς η σιωπηρή προκατάληψη μπορεί να μετατραπεί σε ρατσισμό, ας επισκεφτούμε τον Bill O'Reilly. Σε έναν πρόσφατο κόσμο Watters τμήμα στην εκπομπή του, ο Jesse Watters κατευθύνεται στην Chinatown της Νέας Υόρκης για να συζητήσει την πολιτική. Αυτό που ακολουθεί είναι μια κακοφωνία gaffs που σε οποιαδήποτε άλλη γειτονιά θα μπορούσε να θεωρηθεί ρατσιστική: διασκεδάζοντας τις πινελιές, υποθέτοντας ότι όλοι γνωρίζουν καράτε (ιαπωνική πειθαρχία), πιστεύοντας ότι όλα κατασκευάζονται στην Κίνα.\nη διαφορά μεταξύ χριστιανικού και καθολικού\nΑν οι Watters γυρίστηκαν στο Χάρλεμ ή στο Washington Heights, θα είχε ξεδιπλωθεί ένα πολύ διαφορετικό τμήμα. Όπως είπε ο O'Reilly, 'όλα είναι απαλά διασκεδαστικά'. Η πεποίθηση ότι η σιωπηρή προκατάληψη ισούται με τον ρατσισμό είναι μια ψευδή ισοδυναμία. Ο O'Reilly δεν συνειδητοποιεί ότι 'απαλή διασκέδαση' είναι ο ρατσισμός είναι ένα παράδειγμα σιωπηρής προκατάληψης σαφής :\nΤις περισσότερες φορές, αυτές οι προκαταλήψεις και η έκφρασή τους προκύπτουν ως το άμεσο αποτέλεσμα μιας αντιληπτής απειλής. Όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ότι απειλούνται, είναι πιο πιθανό να σχεδιάσουν όρια για να ξεχωρίσουν από τους άλλους… Οι λευκοί… εκφράζουν πιο αρνητικές στάσεις απέναντι στους Ασιάτες Αμερικής όταν αντιλαμβάνονται μια οικονομική απειλή.\nΗ ρητή προκατάληψη, η οποία χρησιμεύει ως σταθερή βάση για ρατσιστικές συμπεριφορές, μπορεί να ρυθμιστεί συνειδητά μέσω της κατάρτισης νοοτροπίας. Η έμμεση προκατάληψη είναι πιο αποχρώσιμη. Όπως αναφέρεται στο Φορές άρθρο, τα άτομα που παρακολουθούν προγράμματα ευαισθησίας μπορεί να πιστεύουν ότι «θεραπεύτηκαν» και ως εκ τούτου συνεχίζουν να ενεργούν με κατακριτέα αλλά ασυνείδητα μοτίβα. Δύο πρόσφατα παραδείγματα είναι Οι οικοδεσπότες της Airbnb και Προγράμματα οδήγησης Uber αρνούνται να νοικιάσουν ή να δώσουν σωστά συμβουλές σε άτομα άλλων εθνών.\nΗ προσπάθεια να επιθυμείτε ασυνείδητες διαδικασίες είναι μάταιη. Η σιωπηρή προκατάληψη είναι μέρος του θεμελίου του ρατσισμού, αλλά δεν είναι συνώνυμο γι 'αυτό. Η σύγχυση του Πενς σε αυτό το θέμα μας απομακρύνει από το να καταλάβουμε πώς λειτουργούν τέτοιες προκαταλήψεις στο δικό μας συλλογικός υποσυνείδητο. Το ξετύλιγμα του μίσους και της απόλυτης προκατάληψης ήταν έργο σε εξέλιξη για αμέτρητες γενιές. Εάν ελπίζουμε να σημειώσουμε πραγματική πρόοδο, το πρώτο μέρος για να ξεκινήσετε είναι να ορίσετε τους όρους - κάτι που ο Πενς απέτυχε να κάνει κατά τη διάρκεια του πρώτου πυροβολισμού του στη μεγάλη σκηνή.\nτι προκάλεσε τον επταετή πόλεμο