Ημερολόγιο ενός ανέργου – Ημέρα 186η: Ο γραμμικός κύκλος της ζωής | Ο άνθρωπος του μετρό\n51 Σχόλια to “Ημερολόγιο ενός ανέργου – Ημέρα 186η: Ο γραμμικός κύκλος της ζωής”\nΙανουαρίου 21, 2011 at 2:36 πμ\nΚυνικά αν το θέσουμε συμφωνώ απόλυτα. Και δεν είναι μόνο το ανθρώπινο είδος. Αυτός ο πλανήτης έχει τις λιθοσφαιρικές του πλάκες και κουνιέται στο δικό του ρυθμό. Τρισεκατομμύρια οργανισμοί ζήσαν τη δική τους ιστορία και εξαφανίστηκαν. Μόνο οι άνθρωποι νοιάζονται για το τι θα αφήσουν πίσω τους (πέρα από την απλή αναπαραγωγή) και αυτό δεν απασχολεί κανέναν άλλον, παρά μόνο εμάς τους ίδιους.\nΔηλώνω αίτηση στο club με τα κατεστραμένα πατρικά φίλτρα =p Α, και οι ομοφυλόφιλοι μπορούν να κάνουν απογόνους με παρένθετη μητέρα. Οπότε πάλι είναι θέμα προσωπικής διάθεσης και όχι προτιμήσεων.\nΙανουαρίου 21, 2011 at 2:55 πμ\nΑυτό ακριβώς είναι το point μου: Μόνο οι άνθρωποι έχουν αυτήν την εμμονή του «τι θα αφήσω πίσω μου», «τι θα πει η κοινωνία άμα κάνω παιδί εκτός γάμου», «άμα δεν κάνω παιδιά θα με λένε γεροντοκόρη» κλπ.\nΝαι, οι ομοφυλόφιλοι μπορούν να τεκνοποιήσουν με τεχνητό τρόπο – αλλά συνήθως δεν το επιθυμούν, λόγω φύσεως. Και το βρίσκω λογικό.\nΙανουαρίου 21, 2011 at 3:18 πμ\nαυτά που γράφεις είναι απόλυτα σωστά ως αυτονόητα, και δείγμα της κοινωνικής πλύσης εγκεφάλου που υφιστάμεθα απο γεννησιμιού είναι ότι αμφιβάλλεις για την ορθότητά τους και ανησυχείς μήπως ακούγονται ως παραλήρημα..\nΙανουαρίου 24, 2011 at 2:13 πμ\nΑυτονοητα δεν ξέρω αν είναι, πάντως κι εγώ τα βρίσκω λογικά. Το θέμα είναι ότι έρχονται σε σύγκρουση με τις κρατούσες κοινωνικές απόψεις, που σημαίνει ότι είτε εγώ, είτε όλοι οι άλλοι, κάπου έχουμε λάθος.\nΙανουαρίου 21, 2011 at 9:56 πμ\nγια το σοβαρόν της υπόθεσης, βλέπε:\nαλλά κατά τα άλλα, χμ, δεν έχεις και πολύ άδικο… εάν δεν υπήρχε η μεταφυσική να μας εξηγεί (σε άλλους περισσότερο σε άλλους λιγότερο πειστικά) το ρόλο μας στον πλανήτη αυτό, δεν θα ήθελα κανείς μας να πατήσει εδωπάνω με τις παρούσες συνθήκες!!!\nΙανουαρίου 24, 2011 at 2:19 πμ\nΓια το σοβαρόν της υπόθεσης, τα δύο κείμενα είναι καταπληκτικά, το καθένα με τον τρόπο του. Κατά τ’άλλα, με την μεταφυσική έχουμε τσακωθεί εδώ και περίπου 10 χρόνια, οπότε δε με ενδιαφέρει καθόλου τι λέει – κι άμα τη δεις, να της πεις ότι λέει μαλακίες. 😛\nΙανουαρίου 21, 2011 at 10:55 πμ\nΑσκήσεις επί χάρτου κάνετε φίλοι μου. ΚΑι φυσικά σχολιάζετε με κάποια (λέω κάποια) δόση κυνισμού θεωρώντας δεδομένα τα στερεότυπα τού τι σημαίνει να είσαι γονιός, οικογενειάρχης κτλ.\nΤι θαρρείτε πως είναι ο γονιός, κάποιο ιδιαίτερο είδος? Ενας άνθρωπος που το παλεύει με τον τρόπο του όπως κι εσύ. Με περισσότερες ευθύνες σίγουρα και με μια ισχυρή ώθηση προσωπικής εξέλιξης, γιατί το παιδί σου σε φέρνει σε επαφή με το καινούργιο και διαφορετικό, θες δε θες.\nΑυτά. Μην πέφτεις στη λούμπα των εύκολων λύσεων πληζ!\nΙανουαρίου 24, 2011 at 2:22 πμ\nΔε νομίζω ότι μιλάμε με «κάποια» δόση κυνισμού, αλλά με αρκετή δόση για να σκοτώσει ολόκληρο κοπάδι από νεροβούβαλους. Για να μιλήσω για τον εαυτό μου, είμαι ακόμα 26 στα 27, και είναι φανερό ότι δεν είμαι έτοιμος για πατέρας. Απλά, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα είμαι έτοιμος κάποτε. Και δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θέλω να είμαι έτοιμος κάποτε. Δεν είναι θέμα ευκολίας, είναι καθαρά θέμα φιλοσοφίας και, πιθανότατα, τύχης. Προφανώς έχει άλλη βαρύτητα ο δικός μου λόγος, και άλλη ο δικός σου. 🙂\nΙανουαρίου 21, 2011 at 3:24 μμ\nεμένα πάντως ωριμότατος μου φαινεσαι.\nεκτός κι αν φταίει που είμαι κι εγώ ανώριμη.\nΙανουαρίου 24, 2011 at 2:24 πμ\nΔεν είμαι σίγουρος για το τι από τα δύο ισχύει, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι ωραίο να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος. 😛\nΙανουαρίου 24, 2011 at 10:12 μμ\n1. Ο Stranger εμένα δε μου φαίνεται ωριμότατος για πατέρας.\n2. Συμφωνώ κι εγώ πως μπορεί κι η Кроткая να είναι ανώριμη για μητέρα.\n3. Εγώ θεωρώ τον εαυτό μου πολύ μα πολύ ανώριμο για γονιό.\nΑαααχ.. αυτό το «ε, και;»\nΜε πόσο μα πόσο πόσο πόσο απύθμενο πόνο νομίζω έχουν πληρώσει κάποιοι αυτό το «ε, και;»…\n«Απύθμενο». Είναι η μόνη λέξη που επιλέγω για να το περιγράψω. απύθμενο.\nΙανουαρίου 27, 2011 at 3:26 πμ\nΕμ, αυτό είναι το θέμα. Πόσο ελαφρά τη καρδία μπορείς να το πεις αυτό το «ε, και;»; Πόσο;\nΙανουαρίου 21, 2011 at 3:39 μμ\nΤι τα θες, τι τα σκαλίζεις… η μόνη αλήθεια πάνω σε αυτόν τον πλανήτη είναι το σουβλάκι… Πάντως αυτό που δεν καταλαβαίνω εγώ είναι γιατί για όσο διάστημα τα παιδιά είναι μηχανισμοί αφύπνισης γονέων που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να κλαίνε και να τσιρίζουν ο κόσμος λέει «άχου, τι γλυκούλι!» και μόλις γίνουν κανονικοί άνθρωποι που καταλαβαίνουν τι τους γίνεται όλοι τα βρίζουν.\nΙανουαρίου 24, 2011 at 2:26 πμ\nΔιαφωνώ, και το σουβλάκι έχει τις παραξενιές του και δεν είναι πάντα αληθινό. Η αλήθεια βρίσκεται στους Sex Pistols, τέλος.\nΤο θέμα είναι πως όταν τα παιδιά γίνουν «κανονικοί άνθρωποι», δεν μπορείς πια να τα διαμορφώσεις, έχουν ήδη φτιάξει τον χαρακτήρα τους (που σε μεγάλο βαθμό εσύ τον σχημάτισες), και για κάθε στραβό που κάνουν φταίνε πλέον αυτοί, και όχι εσύ. Έτσι λειτουργεί η κληρονομικότητα.\nΙανουαρίου 21, 2011 at 4:08 μμ\nΝα πνιγούν τα «πρέπει» και τα βιολογικά ρολόγια. Δεν είναι βιολογικά τα ρολόγια, η κοινωνία τα δημιούργησε για να δικαιολογήσει το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι επέλεξαν να γίνουν γονείς χωρίς να ξέρουν γιατί έγιναν γονείς. Συγχώρεσέ με που θα γράψω μεγάλο σχόλιο, αλλά πόσοι από εμάς δεν έχουμε σκεφτεί τι μας ήθελαν οι γονείς μας αφού δεν τους ενδιαφέρει η προσωπικότητά μας αλλά το πόσο καλούς βαθμούς θα βγάλουμε στο σχολείο, σε ποια σχολή θα σπουδάσουμε, τι δουλειά θα πιάσουμε, ποιο μαλάκα που θα έχει λεφτά θα παντρευτούμε (τα κορίτσια) και άλλες τέτοιες μπούρδες για τις οποίες δε μας ρώτησαν; Πόσα παιδιά κατέληξαν σε λάθος δρόμους, δυστυχισμένα και παραμελημένα; Ξέρεις τι είχε πει σε μία εκδήλωση ένας συνομήλικός σου που μεγάλωσε στα παιδικά χωριά SOS; Ότι όταν κάποιος θέλει να γίνει γονέας πρέπει να μαθαίνει και πώς να μεγαλώσει τα παιδιά του. Κι αν το πάρουμε μουσικά το θέμα, τι θέλει να πει ο στίχος των nirvana «Throw down your umbilical noose so I can climb right back»? Μήπως ότι ο κόσμος είναι πολύ απάνθρωπος για να βγεις από την κοιλιά και να ζήσεις εκεί;\nΈχεις ακόμα χρόνια μπροστά σου για οικογένεια (σιγά μην αποφασίσεις κι αύριο να κάνεις παιδί) κι όταν τελικά το πάρεις απόφαση, να έχεις βρει και το κατάλληλο έτερον ήμισυ. Να νιώθεις έτοιμος εσύ, όχι η κοινωνία. Κι αυτό ισχύει για όλους μας.\nΙανουαρίου 24, 2011 at 2:29 πμ\nΜεγάλη κουβέντα είπες: «Δεν είναι βιολογικά τα ρολόγια, η κοινωνία τα δημιούργησε για να δικαιολογήσει το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι επέλεξαν να γίνουν γονείς χωρίς να ξέρουν γιατί έγιναν γονείς». Couldn’t agree more.\nΕπίσης, ο στίχος των Nirvana τα λέει όλα. Και μόνο το ότι παρομοιάζει τον ομφάλιο λώρο με θηλιά, μου αρκεί.\nΕίναι αυτό που λες: Μπορεί κάποτε να αποφασίσω να κάνω οικογένεια και παιδιά. Αλλά θα το κάνω επειδή ΕΓΩ το θέλω, κι όχι επειδή θα κουτσομπολεύει η γειτονιά ότι θα μείνω γεροντοπαλίκαρο και θα καταλήξω σε γηροκομείο. Χέστηκα για την κοινωνία. Και νομίζω ότι αυτό θα έπρεπε να κάνουμε όλοι μας.\nΙανουαρίου 24, 2011 at 5:53 πμ\nΤο θεμα με αυτη την ποτανα την κενωνια ειναι οτι την ενσωματωνεις περισσοτερο απ’οσο νομιζεις και απο ενα σημειο και μετα δεν μπορεις να εισαι σιγουρος οτι οντως εισαι εσυ και οχι η κοινωνια που ειναι ετοιμη. Το ιδιο ισχυει και αντιστροφως.\nΙανουαρίου 27, 2011 at 3:27 πμ\nΜεγάλη κουβέντα είπες τώρα. Ισχύει 100%.\nΙανουαρίου 21, 2011 at 4:26 μμ\nόντως αυτό είναι το πιο δύσκολο με μας τις γυναίκες! το βρήκες 🙂\nόλα όσα γράφεις για παιδιά και αναπαραγωγή τα’χω σκεφτεί πολλές φορές κι εγώ. όχι δεν είναι κόσμος αυτός για να φέρεις παιδί. κι όχι τώρα αλλά από πάντα. έλα όμως που αυξανόμαστε και πληθαίνουμε. τι να πεις; το ένστικτό είναι πιο δυνατό απ’τη λογική παντα.\nη ζωή κάνει κύκλους και ξέρεις γιατί; γιατί ξεκινάς αβοήθητος, αδύναμος κι εξαρτημένος από άλλους κι εκεί καταλήγεις πριν πεθάνεις. αν αυτό δνε είναι κύκλος τότε τι είναι; 😉\nΙανουαρίου 24, 2011 at 2:32 πμ\nΈνα παράξενο πράγμα: Λες και γεννήθηκα χωρίς ένστικτο. Όποτε το εμπιστεύομαι, με οδηγεί σε λάθος δρόμο, γεγονός που μάλλον σημαίνει ότι δεν υπάρχει, και απλά εμπιστεύομαι κάτι ανύπαρκτο. Και όλα αυτά τα ένστικτα, της αναπαραγωγής, της επιβίωσης, της επικράτησης, κανένα δε φαίνεται να το κατέχω. Δεν καταλαβαίνω γιατί.\nΈτσι όπως το θέτεις, είναι όντως κύκλος. Είναι σαν εκείνο το αστείο που λέει πως όταν γεννιέσαι κατουράς τις πάνες σου, μεγαλώνοντας μαθαίνεις να χρησιμοποιείς την τουαλέτα, και στο τέλος της ζωής σου κατουράς πάλι τις πάνες σου. 😛\nΙανουαρίου 22, 2011 at 3:12 πμ\nΠάντως το να παραδέχεσαι οτι δεν είσαι έτοιμος να γίνεις γονιός (σιγά μην είναι έτοιμος ποτέ κανείς…) είναι δείγμα ωριμότητας. Ας μάθουμε να αγαπάμε τους γύρω μας (αυτούς που θέλουμε δηλαδή) όπως είναι κι είμαστε σε καλό δρόμο για οτιδήποτε νομίζω..\nΙανουαρίου 24, 2011 at 2:33 πμ\nΔεν ξέρω αν είναι ωριμότητα απαραιτήτως – μπορεί να είναι υπέρμετρος κυνισμός. Είμαι κυνικός, το ξέρω καλά αυτό, και ο κυνισμός συνήθως για μένα ταυτίζεται με τον ρεαλισμό, αλλά όχι πάντα. Μπορεί να λέω και μαλακίες, και σε 5 χρόνια να έχω ήδη δύο κουτσούβελα. Μόνο ο χρόνος θα δείξει. 🙂\nΙανουαρίου 29, 2011 at 10:53 πμ\nή η καφετζού\nΙανουαρίου 31, 2011 at 2:59 πμ\nΉ η χαρτορίχτρα. 😛\nΙανουαρίου 23, 2011 at 2:34 πμ\nκαι γιατι η ζωη πρεπει να εχει σκοπο;Συζηγο,παιδια, οικογενεια , απλως τη ζουμε και προσαρμοζομαστε στις αναγκες και τις εποχες και εκανες παιδια και εχεις μια καταπληκτικη δουλεια και ενα τεραστιο σπιτι και;;; ποιο το νοημα αν δεν εισαι πραγματικα ευτυχισμενος ; εχουμε βαλει μονο πρεπει και ξεχναμε τα θελω μας, μια ζωη ανουσια για να εκπληρωσεις τις επιθυμιες των γονεων σου ,της γειτονιας,των φιλων .Τελικα ποσα πραγματα τα κανουμε επειδη εχουμε τρελα με αυτα;;;;;;; Ομως οταν κανουμε αυτα που θελουμε και για τους αλλους δεν ειναι σωστα αντεχουμε τα σχολια και τα κοτσομπολια της γειτονιας;;αρα κατα ποσο ειμαστε ελευθεροι; οταν ειμαστε εγκωβισμενοι σε καποιες κοινωνικες συμβασεις; συγνωμη για τα συνεχει μου ερωτηματα αλλα εγω δεν εχω απαντησεις, εσεις εχετε;;;;;;;;\nΙανουαρίου 24, 2011 at 2:37 πμ\nΜην τα λες σε μένα, πες τα σε αυτούς που πιστεύουν ότι η ζωή έχει νόημα. Είχα δει ένα πανέξυπνο σύνθημα γραμμένο σε έναν τοίχο στη γειτονιά μου, που δεν πρόλαβα να το φωτογραφίσω επειδή το έσβησαν γρήγορα-γρήγορα: «Το νόημα της ζωής είναι να μην ψάχνεις το νόημα της ζωής». Επίσης, ένα άλλο που είχα φωτογραφίσει στην Καισαριανή, έγραφε: «Έκανες ποτέ κάτι που πραγματικά ήθελες;». Και το κοίταζα και αναρωτιόμουν αν αλήθεια έκανα ποτέ κάτι που πραγματικά ήθελα. Οι κοινωνικές συμβάσεις είναι κακό πράγμα – μπορεί να σε βοηθάνε στην κοινωνικοποίηση, αλλά σε καταπιέζουν. Choose life.\nΙανουαρίου 24, 2011 at 3:41 μμ\nγιατι το θεωρεις ευκολα και ανωδεινο;νομιζω οτι ειναι το ποιο δυσκολο πραγμα να διαλεξεις πως θα ζεις με ποιον θα ζεις. να σας πω ενα κρυφο μου μυστικο λιγο ασχετο θελω μια μερα να βρεθω στο αεροδρομιο με τον σωστο ανθρωπο διπλα μου και να δουμε τον πινακα των αναχωρησεων και να φυγουμε οπου μας αρεσει εκεινη τη στιγμη χωρις σχεδια ετοιμασιες ειδικα για εμας τις γυναικες τιποτα. λενε τα καλυτερα πραγματα ειναι αυτα που γινονται αυθορμητα χωρις σχεδια ετσι πρεπει να ειναι η ζωη να ζεις το σημερα χωρις να περιμενεις το αυριο.φοβαμαι αυτα που πιστευω τωρα δεν θα μπορω να τα λεω και στο μελλον γιατι θα εχω μεγαλωσει και θα πρεπει να χτισω μια μονιμη και ακρως συμβατικη ζωη και ολα αυτα θα τα λεω στα παιδια μου σαν ιστοριες ,αν αποκτησω!θελω οτι και αν κανω να ειμαι εγω η Ειρηνη και να μην φοβαμαι να το δειξω και να το πω ,θελω ο ανθρωπος που θα ειναι διπλα μου να μην με παρατησει επειδη στο μελλον ενταξει μετα απο κανα 20 χρονια θα βγαλω ασπρες τριχες θελω να ειμαι παντα αυθορμητη και απροβλεπη, γινεται ομως αυτο.Σας αφηνω τωρα γιατι εχω δουλεια θα τα πουμε συντομα . Εσυ stranger τι εχεις να πεις για ολα αυτα;\nΙανουαρίου 27, 2011 at 3:34 πμ\nΚαι ποιος δεν θα ήθελε να βρεθεί μια μέρα στο αεροδρόμιο με τον/την special one, να διαλέξουν έναν προορισμό στην τύχη και να φύγουν, έτσι απλά; Ο αυθορμητισμός είναι υπέροχο πράγμα, αλλά όταν από μία κίνηση εξαρτώνται άλλες ανθρώπινες ζωές, τότε αξίζει να το σκεφτείς λίγο παραπάνω πριν κάνεις κάτι αυθόρμητο. Και είναι βέβαιο ότι ο άνθρωπος που έχουμε επιλέξει (και μας έχει επιλέξει) για το υπόλοιπο της ζωής μας, αν τον βρούμε σε αυτήν τη ζωή, δε θα μας αφήσει ποτέ επειδή άσπρισαν τα μαλλιά μας, ούτε κι εμείς θα κάνουμε το αντίστροφο. Η «συμβατική» ζωή είναι κάτι το υποκειμενικό: Αυτό που για σένα είναι συμβατικό μπορεί για μένα να είναι υπερβολικό, και αντιστρόφως. Γενικά, το καλύτερο είναι πάντα να κάνουμε αυτό που μας αρέσει – αρκεί να μην πληγώνουμε ανθρώπους.\nΙανουαρίου 23, 2011 at 9:37 μμ\nΚατανοώ τα συναισθήματα και τις σκέψεις σου, διότι κι εγώ κάποτε έτσι ένιωθα και σκεφτόμουν. Όταν όμως είχα την τύχη να γίνω πατέρας και μάλιστα σε περίοδο πολύ δύσκολη για μένα με ημι-ημι-απασχόληση και σπουδές κτλ. τότε κατάλαβα… Το να περιγράφεις το να είσαι γονιός σε κάποιον που δεν είναι, είναι σα να θες να περιγράψεις το σεξ σε κάποιον που δεν το έχει κάνει. Ίσως και πιο δύσκολο. Ίσως και εντελώς αδύνατο. Η επαφή μου με το παιδί όχι μόνο μου έδωσε πολύ μεγαλύτερη ενέργεια στο να βελτιώσω την οικονομική και επαγγελματική μου κατάσταση, αλλά μου άνοιξε την πόρτα σε έναν χαμένο Παράδεισο: το να βλέπεις το πώς ξεκινά κάποιος από το μηδέν, το πώς φτιάχνεται ένα χαμόγελο σε μερικούς μήνες, το πώς μπορεί κάποιος να σε εμπιστεύεται όπως δεν σε εμπιστεύτηκε κανείς, το πώς γίνεται να πέφτει και να σηκώνεται με ανίκητο πείσμα, το βλέμμα της ανακάλυψης ενός απλού πράγματος για πρώτη φορά στη ζωή, τα απρόσμενα άλματα νοημοσύνης που βιώνονται σαν θαύμα, το ότι ανασυντάσσεις μέσα σου τον κόσμο για να τον δείξεις σε έναν νέο φρέσκο άνθρωπο είναι κάτι που δεν συγκρίνεται με καμία χαρά και με καμία διαδικασία ανάπτυξης από όσες έχω βιώσει. Για μένα μιλάω πάντως, δεν ξέρω πώς το βιώνουν άλλοι. Όμως όλοι έχουν τη δυνατότητα να δουν τη συναρπαστική πλευρά κοντά σ’ αυτήν των κόπων και των αγρυπνιών που όμως ως ευθύνες σε ωριμάζουν και σε παν πολύ μπροστά (αν θέλεις να πας, βέβαια). Αυτό το τοπίο που σου περιγράφω πιο πάνω είναι για όσους δεν έχουν γίνει ακόμα γονείς χαμένο. Διότι όλοι μας ήμασταν εκεί όταν περνούσαμε αυτό το στάδιο. Όμως η ζωή μας σκλήρηνε, και χάσαμε αυτή τη μαγεία του πρώτου βλέμματος. Αυτό σου ξαναχαρίζεται όταν γίνεσαι με τη σειρά σου γονιός και έχεις τακτική επαφή με το παιδί, δεν μπορείς να το ζήσεις με το λίγο κούτσου κούτσου με τα παιδιά των άλλων. Φυσικά δεν μπαίνουν όλοι οι γονείς μέσα. Η δυνατότητα όμως δίνεται σε όλους τους γονείς.\nΑυτά περί αύξησης του πληθυσμού ή του ότι δεν είναι κόσμος αυτός για μωρά τα βρίσκω δικαιολογίες για να αποφύγει κάποιος κάτι που τον απασχολεί. Αν δεν θέλεις κάτι, πες δεν θέλω, τελεία. Κανείς δεν θα σου ζητήσει το λογαριασμό. Το πρόβλημα του πληθυσμού λύνεται με την πολιτική 2 παιδιών (σταθερότητα) ή ενός (μείωση)· από την άλλη ο πληθυσμός στην Ευρώπη μειώνεται. Αλλά και να αυξηθεί ο συνολικός πληθυσμός του πλανήτη, τότε το πρόβλημα θα λυθεί από μόνο του, διότι κάποια στιγμή θα εκλείψουν οι πόροι, με αποτέλεσμα να πέσει πάλι ο πληθυσμός, όπως σε τόσα και τόσα παραδείγματα πληθυσμών ζώων σε απομωνομένα περιβάλλοντα. Τέλος, αυτό για τον εχθρικό κόσμο το βρίσκω πολύ εγωιστικό. Θα με έπειθε, μόνο αν αυτός που το έλεγε στη συνέχεια αυτοκτονούσε. Αλλιώς είναι ένα επιχείρημα βολέματος αυτών που είναι μεν στο λεωφορείο αλλά δεν θέλουν να ανέβουν κι άλλοι, διότι το λεωφορείο π.χ. βρωμάει.\nΙανουαρίου 24, 2011 at 2:43 πμ\nΕίμαι σίγουρος ότι τα συναισθήματα του ανθρώπου που μόλις έχει γίνει γονιός είναι κάτι που δεν μπορώ να κατανοήσω, ακριβώς επειδή δεν το έχω ζήσει. Και ναι, όλα αυτά που γράφω είναι ουσιαστικά ένα απροκάλυπτα κυνικό παραλήρημα ενός ανθρώπου που γράφει για κάτι το οποίο ουσιαστικά δεν γνωρίζει, και μιλάει εκ του ασφαλούς.\nΤο «σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας;» για μένα είναι σοβαρό επιχείρημα. Σκέφτομαι καμιά φορά: «Αν είχα τη δυνατότητα να αποφασίσω αν θα γεννηθώ ή όχι, κάνοντας μια γρήγορη τουρνέ σε όλο τον κόσμο, θα ήθελα να γεννηθώ;». Ε, νομίζω πως όχι. Δεν είμαι αισιόδοξος για το μέλλον, και δεν θα ήθελα να είμαι υπεύθυνος για τις κακουχίες που θα αντιμετωπίσουν τα παιδιά μου. Εγώ δεν αυτοκτονώ, απλά επειδή δε μου αρέσει να τα παρατάω – αν σκεφτείς τη ματαιότητα αυτού του κόσμου, ειδικά για έναν άθεο, δε θέλει και πολύ. Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι θέλω να φέρω ένα παιδί σε αυτόν τον κόσμο, που απλά ανέχομαι.\nΙανουαρίου 24, 2011 at 5:56 πμ\nΣυμφωνω με τον Stranger εδω και διαφωνω τοσο πολυ με τον Someone που θα εγραφα τρελο κατεβατο αν δεν ειχα να ξυπνησω σε 5 ωρες για να παω στη δουλεια. Ισως αυριο.\nΙανουαρίου 25, 2011 at 5:09 πμ\nΑπαντάς σοβαρά σε ένα κυνικό-χιουμοριστικό κείμενο. Γενικά συμφωνώ, όντας κ εγώ μπαμπάς, αλλά δε θεωρώ πως η πατρότητα (ή η μητρότητα) είναι αυτοσκοπός της ύπαρξής μας, ούτε ο μοναδικός τρόπος να ζήσουμε μια γεμάτη κ ευτυχισμένη ζωή.\nΑλλά τώρα άρχισα κ εγώ να αναλύω σοβαρά, οπότε σταματώ!\nΙανουαρίου 27, 2011 at 3:37 πμ\nΑλίμονο αν ο μοναδικός διαθέσιμος τρόπος για να ζήσουμε ευτυχισμένοι ήταν να κάνουμε παιδιά! Και ναι, μπορεί το κείμενο να είναι απροκάλυπτα και σε προκλητικό βαθμό κυνικό, αλλά όπως βλέπεις ανοίγει μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, που δε φαίνεται να έχει τέλος…\nΙανουαρίου 24, 2011 at 12:39 πμ\nΕίναι ελάχιστοι οι γονείς που δεν βλέπουν το παιδί τους σαν το μέσο για να κάνουν ότι δεν έκαναν.Θα είμαστε γεμάτοι ευτυχισμένους ανθρώπους στην αντίθετη περίπτωση\n(πολύ καλό ποστ)\nΙανουαρίου 24, 2011 at 2:44 πμ\nΦοβάμαι ότι κάποτε θα γίνω κι εγώ ένας τέτοιος γονιός, και τρομάζω. Να μου λείπει.\n(ευχαριστώ! 🙂 )\nΑυτο το ανεκδοτο που λεει γιατι θα επρεπε να γεννιομαστε γεροι και να πεθαινουμε μωρα εχει πεσει στην αντιληψη σου? γενικα τα σπαει!\nΌχι, αλλά θυμάμαι μια αντίστοιχη φοβερή διαφήμιση της Mercedes, που έλεγε ακριβώς αυτό, ότι θα έπρεπε προς το τέλος της ζωής μας να είμαστε νέοι και να απολαμβάνουμε τη ζωή μας!\nΙανουαρίου 24, 2011 at 1:10 μμ\nΘα συμφωνήσω με τον someone ίσως και λίγο από συναδελφική αλληλεγγύη… (πα-τέρας γάρ, όχι πολύ μεγαλύτερος από την ηλικία σου).\nΕντάξει, όταν τα βλέπεις απ’έξω όλα φαίνονται τόοοοσο μακρυνα 🙂 αλλά σιγά «τα βρίσκεις» με κάποιον άνθρωπο οπότε δεν είναι απίθανη η προοπτική ενός παιδιού. Το θέμα είναι να μη γίνεται από εξαναγκασμό (ή καταναγκασμό; ) του στύλ: γιατί περνούν τα χρόνια, γιατί γκρινιάζουν οι γονείς κλπ κλπ. Άν λοιπόν προκύψει (γιατί -θεωρητικά- προγραμματίζεται κιόλας 😛 ), τα βάζεις κάτω τα ζυγίζεις και πράττεις ανάλογα. Άν δεν αισθάνεσαι έτοιμος και βλέπεις ότι δεν θα την παλέψεις λύσεις υπάρχουν 😉\nΤο σίγουρο είναι ότι αλλάζει οριστικά η ζωή σου… Κάποιες φορές νοσταλγείς το λάγνο παρελθόν αλλά με ένα χαμογελάκι (που λέει και ο συνάδελφος) τα έχεις ξεχάσει όλα στο λεπτό. Και η δυσκολίες κομμάτι της πρόκλησης είναι… εξάλλου τι θα ήταν η ζωή χωρίς τις καθημερινές προκλήσεις της;\nΝαί δαγκωτό λοιπόν στα παιδιά, ακόμη και με τις όποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει ο «παράδεισος» που ζούμε. Άν μπορεί κάποιος να ανταποκριθεί σε λογικά πλαίσια τόσο οικονομικά αλλά -κυρίως- ψυχικά, τότε γιατί όχι. Εξάλλου περισσότερες αντοχές -για το εγχείρημα- έχεις κοντά στα 30 (συν/πλήν κάτι), πάρα όταν κοντεύεις τα 50…\nΙανουαρίου 27, 2011 at 3:42 πμ\nΣίγουρα, όταν βρεις σταθερό/ή σύντροφο, το θέμα της οικογένειας αρχίζει και γίνεται πιο σοβαρό. Αλλά, ειδικά με τις παρούσες οικονομικές συνθήκες, ποιο ζευγάρι θα μπει στη διαδικασία να καταστραφεί, ουσιαστικά, οικονομικά για να φέρει στον κόσμο ένα παιδί;\n(μη μου λες για προγραμματισμό εγκυμοσύνης, εγώ προσωπικά ήμουν «ατύχημα»!)\nΠραγματικά, θεωρώ πως αν δεν υπήρχαν κοινωνικές συμβάσεις και πίεση από τους γύρω, ούτε τα μισά ζευγάρια δεν θα έκαναν παιδί. Μπορεί να είναι ακραίο, και μπορεί να λέω μαλακίες επειδή είμαι απ’έξω, αλλά έτσι νομίζω.\nΌταν φτάσω στα 30, ή κάπου εκεί γύρω τέλος πάντων, ίσως αλλάξω γνώμη. Μπορεί να χτυπήσει το βιολογικό ρολόι, τι να σου πω…\nΙανουαρίου 27, 2011 at 11:57 πμ\nΚαταρχάς να καταρρίψουμε έναν μύθο: Δεν καταστρέφεσαι οικονομικά κάνοντας 1 παιδί. Εντάξει, θα έχεις μερικά έξτρα μηνιαία έξοδα για τα αναλώσιμα (πάνες, γάλατα κλπ) αλλά αν τα βάλεις κάτω θα δείς ότι δεν είναι περισσότερα από όσα χάλαγες με το ταίρι σου όταν βγαίνατε κάθε Σ/Κ για ποτάκι, σινεμαδάκι κλπ 😉 (πράγματα που δεν θα μπορείς να κάνεις πλέον 🙂\nΣχετικά με τον αρχικό εξοπλισμό, λόγω και της «ιδιομορφίας» της Ελληνικής οικογένειας, λίγο/πολύ θα παίξει κάποια βοήθεια υπό τη μορφή δώρου ενώ με λίγο ψάξιμο υπάρχουν και οικονομικές λύσεις.\nΤο ίδιο ισχύει και στο θέμα του τοκετού… κι εκεί υπάρχουν λύσεις αρκεί να μην γίνονται υπερβολλές.\nΕντάξει, δε λέω να δουλεύει μόνο ο ένας και να παίρνει 6 κατοστάρικα… εκεί είναι τελείως ουτοπικό. Αλλά άν εργάζονται και οι δύο γονείς με νορμάλ μισθούς τότε γίνεται…\nΔεν θα διαφωνήσω σχετικά με την «σιωπηλή πίεση» που ίσως να υφίσταται ένα ζευγάρι από τον περίγυρο. Θεωρώ όμως ότι η πλειοψηφία των ζευγαριών που προχωράει (είτε προγραμματισμένα είτε όχι), τα έχει βάλει κάτω και τα έχει συζητήσει -ειδικά με την κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στη χώρα.\nΙανουαρίου 28, 2011 at 2:46 πμ\ngsova αν εχεις παιδι στη εφηβια η φοιτητη και τα εξοδα σου ειναι οσο οι πρωην έξοδοι σε προσλαμβανω\n(φανταστικα παντα) για λογιστη μου! unbelievable!\nΙανουαρίου 31, 2011 at 3:03 πμ\nΝαι, κι εμένα σ’αυτήν την εξίσωση των αναγκών του παιδιού με την σαββατιάτικη έξοδο κάτι δε μου κολλάει, αλλά υποθέτω ότι εσύ ξέρεις καλύτερα.\nΠάντα βοηθάει η οικογένεια σε τέτοιες περιπτώσεις – το θέμα είναι αν αξίζει πραγματικά να επιβαρύνεις την οικογένειά σου με ένα νέο έξοδο που δεν μπορείς να καλύψεις μόνος σου…\n(θεωρώ απόλυτα λογικό ένα ζευγάρι να κάνει συζητήσεις επί συζητήσεων πριν καταλήξει στην απόφαση να κάνει παιδί, αλλά πρώτον υπάρχουν και τα ατυχήματα, και δεύτερον δεν σκέφτονται όλοι τόσο ώριμα…)\nΙανουαρίου 24, 2011 at 8:23 μμ\nΊσως επειδή είμαι ήδη μητέρα, οι σκέψεις που καταγράφεις και που τις έκανα κι εγώ, μου φαίνονται οδυνηρότερες απ’ τους πόνους του τοκετού. Ίσως απομεινάρια κοινωνικών συμβάσεων να προγραμματίζουν το βιολογικό μας ρολόι. Ενδέχεται επίσης, οι νέες οικονομικές συνθήκες να επιχειρούν να διαλύσουν τους παλιούς προγραμματισμούς και να μας επιβάλουν το δικό τους σκεπτικό: είμαστε φτωχοί, τα έχουμε θαλασσώσει, άρα δεν έχουμε τίποτα να προσφέρουμε στα παιδιά μας, γι αυτό ας μείνουμε άτεκνοι. Μπορεί να αξίζει στο ανθρώπινο είδος η εξαφάνιση κι οι κατσαρίδες να τα καταφέρουν καλύτερα. Μετά, μάλλον από αντίδραση, ίσως κι επειδή είμαι φύσει αισιόδοξη –μέχρι βλακείας, θα έλεγα- άρχισα να σκέφτομαι λίγο λοξά και προέκυψε το 2ο κείμενο που αναφέρει πιο πάνω το ξωτικό. Σε αντίθεση με σένα, πίστευα πως γεννήθηκα ώριμη για γονιός. Ο μύθος κατέρρευσε τη μέρα που βγήκα με το μωρό απ’ το μαιευτήριο. Μαθητεύω έκτοτε, σε εικοσιτετράωρη βάση δίπλα στα πιτσιρίκια μου. Αρκετές φορές είναι ζόρικο, αλλά τις περισσότερες, είναι ότι πιο ενδιαφέρον, μου έχει συμβεί. Προς το παρόν, τα μικρά δείχνουν να το διασκεδάζουν. Γράφεις καταπληκτικά.\nΙανουαρίου 27, 2011 at 3:46 πμ\nΜωρέ, κι εγώ φύσει αισιόδοξος ήμουν, μέχρι που η ζωή με έκανε απαισιόδοξο…\nΞέρω πως η γονεϊκή είναι ένα μάθημα που δε διδάσκεται, αλλά πρέπει να το μαθαίνεις μόνος σου καθημερινά. Και δεν αμφιβάλλω ότι σου αλλάζει τη ζωή, την φέρνει τούμπα. Ίσως κάποτε νιώσω κι εγώ έτοιμος για κάτι τέτοιο, μπορεί να αλλάξουν και οι συνθήκες, ή μπορεί να με αλλάξει καμιά γυναίκα…Ποτέ δεν ξέρεις! 🙂\nΙανουαρίου 24, 2011 at 11:05 μμ\nΓεια. Διάβασα την ανάρτηση, διάβασα και (ένα-ένα) τα σχόλια, και, κάθε φορά που διάβαζα ένα σχόλιο σκεφτόμουν «θέλω κι εγώ, κι εγώ, κι εγώ, θέλω κι εγώ να σχολιάσω!» διότι διάβασα πολλά πράγματα για τα οποία θα ήθελα να βάλω κι εγώ το δικό μου λιθαράκι σκέψης. Θα προσπαθήσω να βάλω στην άκρη αυτό τον χαμό από ιδέες και ανυπομονησία να σχολιάσω.. Ας προσπαθήσω να επικεντρωθώ στο ζουμί της υπόθεσης (δύσκολο)..\n1. Stranger, στέλνω τις συμπάθειές μου ως προς την «πίεση» που μπορεί να νιώθει κάποιος, την «πίεση» την προερχόμενη από την κοινωνία. Πραγματικά πιστεύω οτι επηρεαζόμαστε από «την κοινωνία» πολύ περισσότερο από όσο αντιλαμβανόμαστε. Επίσης, πιστεύω πως όσοι λένε πως «είναι εύκολο να αντιστέκεται κάποιος στις ‘πιέσεις’ της κοινωνίας», μάλλον, ίσως, είναι κάπως υπερβολικοί, επειδή, κατά τη γνώμη μου, πάντα (μα πάντα) υπάρχουν μερικά ακόμα περιθώρια απο-εξάρτησης από τις γνώμες της «κοινωνίας». (Φυσικά, το να είναι κάποιος ελεύθερος από τη γνώμη των άλλων και τη «γνώμη της κοινωνίας» δε σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, να υψώνει τη φωνή απέναντί της και να αντιδρά σα ΘΥΜΩΜΕΝΟ έφηβο παιδάκι. Σημαίνει, απλά, να αμφισβητεί ΓΟΝΙΜΑ τα πάντα, να μένει ανεπηρέαστος από τις καλές γνώμες των άλλων προς τον εαυτό του, και να τον ενδιαφέρει πάνω από όλα να έχει τη συνείδησή του ειλικρινά καθαρή. Αυτός είναι ο ορισμός μου του ελεύθερου ανθρώπου που δεν είναι εξαρτημένος από τη γνώμη της κοινωνίας. Αντίθετα, ο ορισμός μου για τον άνθρωπο που είναι «εξαρτημένος» από τη γνώμη της κοινωνίας είναι είτε 1.αυτός που κάνει όσα πράγματα που δεν θέλει μόνο και μόνο επειδή τα κάνουν οι άλλοι, είτε 2. αυτός που θυμώνει, νιώθει θύμα, εξοργίζεται απέναντι στην κοινωνία, και τις ‘πιέσεις’ της, και σε όσα ‘επιβάλλει’. Αυτή είναι η γνώμη μου. Έτσι νομίζω. Κλείσιμο παρένθεσης)\nΈγραφα οτι συμπάσχω μαζί σου για τα «κουτσομπολιά» και το «τι θα πει η κοινωνία». Νομίζω οτι δε θα έμενα εντελώς ανεπηρέαστη αν π.χ. η γειτονιά έλεγε π.χ. οτι θα μείνω «γεροντοκόρη» και θα καταλήξω στο γηροκομείο….\n2. Διάβασα σε κάποια σχόλια πως η πατρότητα (ή η μητρότητα) κάνει τον άνθρωπο να νιώσει πιο υπεύθυνος και πως αυτό είναι κάτι καλό. Προσωπικά, μου φαίνεται οτι είναι πάρα πολύ ωραίο (πάρα πολύ όμορφο) το να γίνεται κάποιος πιο υπεύθυνος λόγω του οτι είναι γονιός. Έγραψε ένας σχολιαστής πιο πάνω: «ως ευθύνες σε ωριμάζουν και σε παν πολύ μπροστά (αν θέλεις να πας, βέβαια)».\n3. Στο σημείο 3 θέλω να σχολιάσω την παραπάνω τελευταία φράση: «αν θέλεις να πας, βέβαια». Συμφωνώ απόλυτα. Πιστεύω κι εγώ πως οι ευθύνες μάς κάνουν πιο ώριμους, ΑΝ (και μόνο ΑΝ) θέλουμε να γίνουμε πιο ώριμοι.\n4. Προσωπικά, εντελώς μα εντελώς υποκειμενικά (ΕΝΤΕΛΩΣ λέμε), διατηρώ την άποψη πως είναι πολύ μα πολύ καλύτερο να ΜΗΝ κάνει παιδιά κάποιος άνθρωπος ο οποίος δεν είναι ενήμερος για το πόσο μα πόσο πόσο πόσο μεγάλη ευθύνη αναλαμβάνει απέναντι σε μια ανθρώπινη ύπαρξη που φέρνει στον κόσμο. Μια ευθύνη που διαρκεί κάθε ένα δευτερόλεπτο κάθε μίας ημέρας για πολλά πολλά χρόνια! Νομίζω οτι η τεκνοποιία λειτουργεί θετικά για τον άνθρωπο που είναι πρόθυμος να: να μετανιώνει πραγματικά για τα λάθη του, να αναλαμβάνει ευθύνες όλο και περισσότερες, να τον ενδιαφέρουν ΠΟΛΥ περισσότερο οι ευθύνες του προς τους άλλους ανθρώπους παρά τα δικαιώματα του εαυτού του, να κάνει (συνειδητό, ηθελημένο, χωρίς γκρίνιες) καθημερινό αγώνα για όλα αυτά.\nΝομίζω πως αν ένας άνθρωπος δεν έχει συναίσθηση του πόσο σοβαρό είναι το έργο που έχει να αναλάβει (με το γάμο ή) με την πατρότητα… ΚΑΙ… αν δεν κάνει όσα ζητά η σοβαρότητα του έργου… τότε, εντελώς υποκειμενικά, νομίζω οτι είναι πολύ καλύτερα να μην κάνει παιδί. –Τώρα πρέπει να φύγω για να δω «το νησί».\nΙανουαρίου 27, 2011 at 3:57 πμ\n1. Θεωρώ ότι, πάνω απ’όλα, είμαι άνθρωπος που αμφισβητεί και ερευνά τα πάντα. Αλλά ακόμα και αυτοί οι άνθρωποι, μπροστά στην πίεση της κοινωνίας, μπορεί να υποκύψουν και να κάνουν κάτι απερίσκεπτο, παρά τη θέλησή τους. Κάποιες φορές, η επίδραση της κοινωνίας στο άτομο είναι τόσο ισοπεδωτική, που δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Κι έτσι γίνονται τα μεγαλύτερα ανθρώπινα εγκλήματα.\n2. Ίσως η πατρότητα/μητρότητα να είναι κάτι σαν μαγικό ραβδάκι, που από τη μία μέρα στην άλλη σε κάνει υπεύθυνο άτομο. Αλλά αυτή η θεωρία δεν εξηγεί γιατί υπάρχουν γονείς που παρατάνε τα παιδιά τους σε κάδους σκουπιδιών, γονείς που σαπίζουν στο ξύλο τα παιδιά τους, ή γονείς που παρατάνε την οικογένεια και εξαφανίζονται από προσώπου γης.\n3. Και πώς μπορείς να ξεχωρίσεις τι πραγματικά θες, και τι σου επιβάλλει υποδόρια η κοινωνία χωρίς να το καταλαβαίνεις; Δεν είναι και τόσο εύκολο…\n4. Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να κάνει παιδί, αγνοώντας όλες αυτές τις (προφανείς) δυσκολίες και υποχρεώσεις. Η δουλειά του γονιού είναι full time και κρατάει ουσιαστικά για πάντα – δεν ξέρουν πού μπλέκουν; Εδώ το ξέρω εγώ, που δεν έχω καμία όρεξη ακόμα να κάνω παιδί! Τι να πω;\nΙανουαρίου 29, 2011 at 3:23 πμ\n1. Συμφωνώ με αυτό.\n2. Δε νομίζω οτι είπε κάποιος αυτή τη θεωρία.\n3. Συμφωνώ με αυτό.\nΙανουαρίου 25, 2011 at 5:24 πμ\nΝομίζω είχα να απολαύσω κείμενό σου τόσο πολύ, από εκείνα τα «400 ευρώ φριχτά».\nΚοίτα, κι εγώ έγινα μπαμπάς μικρός, και δε με λες κ τον πιο ώριμο… Έχει πλάκα όμως! Και είναι όντως μαγεία. Και για να μη με βρίζει ο γιος μου για τον κόσμο στον οποίο τον έφερα, θα προσπαθήσω να τον αλλάξω για χάρη του!\nΙανουαρίου 27, 2011 at 4:00 πμ\nΚι εμένα μου αρέσουν αυτά τα παραληρήματα, ίσως δεν πρέπει να την φιλτράρω τόσο πολύ τη σκέψη μου τελικά. 😛\nΤι ωραίο αυτό. «Θα προσπαθήσω να αλλάξω για να μη με βρίζει ο γιος μου για τον κόσμο στον οποίο τον έφερα». Έτσι είναι το σωστό, νομίζω. Αλλά και πάλι, δυο-τρία μπινελίκια θα τα φας, δε θα τη γλιτώσεις. 😛\nΙανουαρίου 28, 2011 at 2:33 πμ\nβασικα εισαι πολυ οριμος.και σε καταλαβαινω.\nθεωρω οτι ο μονος λογος που κανουν παιδια ειναι γιατι απλος δεν θελουν να βλεπουν ενα τοιχο μπροστα τους.γιατι ενα παιδι ειναι το μονο θαυμα που χαρησαν στον ανθρωπο για να μη ζηταει τιποτα και να δινει.ειναι ο ορισμος της ανιδιοτελειας. παρολαυτα επειδη ειμαι αυστηροτατος κριτης του θεσμου του γαμου και της αναπαραγωγης δηλωνω υπευθυνα οτι παααρα πολλοι γονεις ειναι ακαταλληλοι για αυτο το ρολο.(γονεα δε τον κανει καποιον η εγκυμωσυνη η ενα μωρακι αλλα η επικοινωνια με το παιδι του στη εφηβια- και δε νομιζω οτι αυτο το σκεφτονται)\nκαι για να τσεκαρεις το βιολογικο σου ρολοι μη φας μια ολοκληρη μερα.θα δεις οτι θα χτυπησε και θα σου πει »φαϊ».\nκαι εγω νομιζα οτι το ρολοι μου ηταν χαλασμενο ή οτι ειμαι μικρη τελικα σε καθε κουδουνισμα υπαρχει και απαντηση για μη-mainstream κοινό.\nΙανουαρίου 31, 2011 at 3:06 πμ\nΠράγματι, το παιδί είναι ο ορισμός της ανιδιοτέλειας. Συμφωνούμε σε όλα. Και το βιολογικό μου ρολόι θα το κοιτάξω, δεν είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα χτυπήσει. 😛\nΙανουαρίου 21, 2011 at 2:26 πμ\nΕτικέτες: Αμπελοφιλοσοφία, Ανεργία, Ημερολόγιο, Προσωπικά, Υπαρξιακά


Covid19: Μείωση στο ιικό φορτίων των λυμάτων στο ν. Χανίων | Creta Voice\nΑνακοινώθηκαν σήμερα από τον ΕΟΔΥ, τα αποτελέσματα των εργαστηριακών ελέγχων του Εθνικού Δικτύου Επιδημιολογίας Λυμάτων για την επιδημιολογική επιτήρηση του ιού SARS-CoV-2 σε αστικά λύματα, το οποίο λειτουργεί υπό το συντονισμό του ΕΟΔΥ.\nΠίνακας 1: Ποσοστιαία μεταβολή στη μέση συγκέντρωση του ιικού φορτίου του SARS-CoV-2 στα αστικά λύματα ανά 100.000 κατοίκους την εβδομάδα 30 Αυγούστου- 5 Σεπτεμβρίου 2021 σε σχέση με την εβδομάδα 23-29 Αυγούστου 2021.\nΣυμπεράσματα: Την εβδομάδα 30 Αυγούστου έως 5 Σεπτεμβρίου 2021, παρατηρήθηκαν αυξητικές τάσεις, σε σχέση με την εβδομάδα 23 έως 29 Αυγούστου 2021, στο μέσο εβδομαδιαίο ιικό φορτίο του SARS-CoV-2 στα αστικά λύματα των επτά από τις δώδεκα (7/12) περιοχές που ελέγχθηκαν από το Εθνικό Δίκτυο Επιδημιολογίας Λυμάτων του ΕΟΔΥ. Καθαρά αυξητικές τάσεις παρατηρήθηκαν στην Ξάνθη (+31%), στην Αλεξανδρούπολη (+36%), στη Λάρισα (+37%), στο Ηράκλειο (+74%) και στα Ιωάννινα (+200%), ενώ οριακές ήταν οι αυξήσεις στο εβδομαδιαίο ιικό φορτίο των αστικών λυμάτων στην Περιφέρεια Αττικής (+19%) και στο Βόλο (+25%). Σταθερό παρέμεινε το ιικό φορτίο των αστικών λυμάτων στη Θεσσαλονίκη (+4%).\nΠτωτικές τάσεις στο ιικό φορτίο των αστικών λυμάτων παρατηρήθηκαν σε τέσσερις από τις δώδεκα (4/12) περιοχές που ελέγχθηκαν από το Εθνικό Δίκτυο Επιδημιολογίας Λυμάτων του ΕΟΔΥ. Καθαρά πτωτικές μεταβολές παρατηρήθηκαν στο Ρέθυμνο (-64%) και στον\nΆγιο Νικόλαο (-63%), ενώ οριακές ήταν οι μειώσεις που παρατηρήθηκαν στο μέσο εβδομαδιαίο ιικό φορτίο των αστικών λυμάτων στα Χανιά (-15%) και στην Πάτρα (-27%).\nΘεσσαλονίκη: Την τελευταία εβδομάδα, 30/08-05/09/21, στη Θεσσαλονίκη, το μέσο εβδομαδιαίο ιικό φορτίο των αστικών λυμάτων παρέμεινε σταθερό (+4%) σε σχέση με την προηγούμενη εβδομάδα, 23-29/08/21. Τις τελευταίες τρείς εβδομάδες, το\nπαρουσίασε σημαντική αύξηση (+200%) σε σχέση με την προηγούμενη εβδομάδα, 23-29/08/21. Η αύξηση που παρατηρήθηκε αντιρροπεί τη μείωση της αμέσως προηγούμενης εβδομάδας (23-29/08/21) και επαναφέρει το ιικό φορτίο των αστικών λυμάτων σε υψηλά επίπεδα.\nTagged ιικό φορτίο, κορωνοϊός\nPrevious Post: Επίδειξη της ομάδας «Ζευς» αφιερωμένη στη μνήμη του σμηναγού Μανώλη Γαρεφαλλάκη\nNext Post: EBEX: Συμμετοχές για την Έκθεση ΟΙΚΟΔΟΜΗ Expo2021


Νέα-Ειδήσεις, Παρουσιάσεις του ΚΕΜΕΛ\nΤον Νοέμβριο 2010 ο πρόεδρος του ΚΕΜΕΛ Μανώλης Χλουβεράκης έκανε μια ομιλία προς τους σπουδαστές που συμμετέχουν στην AIESEC. Το περιεχόμενο της ομιλίας έχει ως εξής: Αγαπητοί μου φίλοι, αγαπημένα μου παιδιά θα έλεγα (γιατί και εγώ έχω δυό γιους λίγο μεγαλύτερους από σας) Ονομάζομαι Μανώλης Χλουβεράκης. Σπούδασα Μηχανολόγος Ηλεκτρολόγος στο ΕΜΠ και Οικονομικά στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής Αθηνών. Στη σταδιοδρομία μου δούλεψα σε τρείς εταιρίες. Η τελευταία μου δουλειά, για 24 χρόνια ήταν στην Johnson & Johnson όπου ανέβηκα όλα τα σκαλοπάτια. Από το τέλος του 2006 είμαι πρόεδρος του ΚΕΜΕΛ (Κέντρο Εθελοντών Μάνατζερ Ελλάδος), στο οποίο όλοι μας σ’ αυτό ότι προσφέρομε το κάνομε χωρίς καμμιά απολύτως αμοιβή.


Κρέσπο: «Στην Ελλάδα κλειδώθηκαν στα σπίτια τους παρότι έχουν πολύ λιγότερα κρούσματα» - THETIMES.GR\nΣτο επίσημο ραδιόφωνο της Σεβίλλης μίλησε ο Άνχελ Κρέσπο, ομάδα από την οποία ξεκίνησε την καριέρα του και αγωνίστηκε για πέντε χρόνια φορώντας τη φανέλα της.\nΟ αμυντικός του ΠΑΟΚ αναφέρθηκε στο πώς βιώνει ο ίδιος την κατάσταση με την πανδημία ενώ εξέφρασε την ελπίδα του πως αν η σεζόν αρχίσει και πάλι τον Μάιο ή τον Ιούνιο θα είναι σε θέση να αγωνιστεί.\n«Είμαι στη Σεβίλλη τώρα, ευτυχώς. Ηρθα για να κάνω μια επέμβαση και έπρεπε να γυρίσω στην Ελλάδα αλλά λόγω του κορωνοϊού αποφασίσαμε να μείνω εδώ. Εκεί έχουν κλειστεί στα σπίτια τους, παρότι έχουν πολύ λιγότερα κρούσματα», είπε αρχικά ο Κρέσπο και πρόσθεσε:\n«Εδώ είμαι στο σπίτι μου, είμαι καλά. Όταν είσαι με την οικογένεια πάντα βοηθάει. Τα κορίτσια περνάνε λίγο χειρότερα, αλλά κάθε μέρα κάτι ανακαλύπτουμε. Τα πρωινά τα αφιερώνω στην αποθεραπεία μου και μετά κάνω μια μικρή προπόνηση το απόγευμα, πριν περάσω τον υπόλοιπο χρόνο με την οικογένεια εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία. Ο τραυματισμός ήταν σοβαρός και χρειαζόταν χειρουργείο. Καταλαβαίνω πως η χρονιά έχει τελειώσει για εμένα, αλλά τώρα με την πιθανότητα να παίξουμε ξανά τον Μάιο ή τον Ιούνιο, ίσως έχω την ευκαιρία να παίξω ξανά. Αυτό θα ήταν πολύ ωραίο».\nΣτη συνέχεια, ο Ισπανός άσος αναφέρθηκε και στη Σεβίλλη μιλώντας με πολύ καλά λόγια για τον Χουλιέν Λοπετέγι αλλά και τον Χεσούς Νάβας με τον οποίο υπήρξαν συμπαίκτες στην ομάδα και εξέφρασε τον θαυμασμό του για την εξέλιξη που είχε στην καριέρα του.


Από τον Κούβελα στον Θεοδωρικάκο | newsbreak\nΟ Σ. Κούβελας και ο Τ. Θεοδωρικάκος\n26-08-2019 - 15:33μμ\nH πολιτική κυριαρχία είναι σημαντικότερη από ένα εκλογικό σύστημα. Το επισημάναμε από αυτήν εδώ τη θέση σε προηγούμενα σημειώματά μας, όταν το ΚΙΝ.ΑΛ. αρνήθηκε τελικώς να συναινέσει στην ψήφιση της ρύθμισης για το πανεπιστημιακό άσυλο.\nΗ επισήμανσή μας είχε την έννοια πως ο πρώτος και δυνατός δεν πρέπει να καλοπιάνει διαρκώς τον λιγότερο δυνατό εν όψει της συνταγματικής αναθεώρησης και ιδίως της ανάγκης αναθεώρησης της οικείας διάταξης για την άμεση κατάργηση της απλής αναλογικής.\nΑναγκαία η συναίνεση των 180, ουδεμία αντίρρηση, αλλά στη βάση των συσχετισμών των εκλογών της 7ης Ιουλίου. Το 8% δεν επιβάλλεται στο 40%. Είναι το 1/5 αυτού! Υπό αυτήν την έννοια οι πρώτες πληροφορίες που είδαν το Σαββατοκύριακο το φως της δημοσιότητας για το περιεχόμενο του εκλογικού νόμου («Πρώτο Θέμα», «Καθημερινή») δείχνουν ότι η κυβέρνηση επιδιώκει μεν τη συναίνεση, αλλά θα πράξει τα πάντα ώστε να διασφαλιστεί μελλοντικώς η πολιτική σταθερότητα και να διευρυνθεί το εκλογικό σώμα. Χωρίς εκπτώσεις. Και ας αναλάβει καθένας τις ευθύνες του. Συμφωνούμε απολύτως.\nΩστόσο, ας μας επιτραπεί να διατυπώσουμε ορισμένες σκέψεις με βάση όσα έγιναν γνωστά.\nΤρεις φαίνεται ότι είναι οι κατευθύνσεις που οδηγούν την κυβερνητική σκέψη:\nΠρώτον, διεύρυνση του εκλογικού σώματος κατά 2.500.000 ψηφοφόρους μέσω της καθιέρωσης της ψήφου των αποδήμων και της επιστολικής ψήφου.\nΔεύτερον, αντικατάσταση του νόμου Παυλόπουλου του 2007 με έναν νέο που κινείται στην ίδια φιλοσοφία. Ο παλαιός έδινε μπόνους 50 εδρών στο πρώτο κόμμα επειδή ήταν χαμηλό το όριο εισόδου για τα μικρά κόμματα (3%) που καταλάμβαναν έδρες. Ο νόμος Θεοδωρικάκου – Λιβάνιου μειώνει το μπόνους για το πρώτο κόμμα στις 30 έδρες, αλλά θα αυξάνει το πλαφόν εισόδου στο 5% για τα μικρά κόμματα ώστε να «αποδεσμεύονται» περισσότερες έδρες για το πρώτο κόμμα στην «πρώτη κατανομή». Κατ’ ουσίαν, «μία ή άλλη». Ως επιχείρημα για τυχόν αύξηση του πλαφόν εισόδου στη Βουλή αναφέρεται (όπως γράφει ο συνάδελφος Γ. Αντύπας) το εξής: Να μη δημιουργούνται κόμματα μιας χρήσης.\nΤρίτον, ο νέος νόμος θα προβλέπει τη δυνατότητα παροχής του μπόνους σε συνασπισμούς κομμάτων.\nΤο σχέδιο αυτό έχει και υπέρ (τα περισσότερα), αλλά και κατά. Πριν και πάνω απ’ όλα όμως περιέχει πολιτικές ειδήσεις. Είναι προφανές καταρχάς ότι η κυβέρνηση συνδέει το 2021 με την ψήφο των αποδήμων, προκαλώντας στρατηγική αμηχανία στην αντιπολίτευση. Και για το 2021 και για την ψήφο των αποδήμων. Είναι επίσης προφανές ότι τυχόν αύξηση του πλαφόν εισόδου στο 4%-5% αποτρέπει τη δημιουργία σχηματισμών αξιώσεων στα δεξιά της Ν.Δ. Αυξάνει τον συντελεστή δυσκολίας, εν πάση περιπτώσει. Είναι επίσης προφανές ότι, επειδή κανείς δεν ξέρει τι φέρνει το μέλλον, καλό είναι να λαμβάνει το μπόνους και ο συνασπισμός κομμάτων. Ισως στο μέλλον η Ν.Δ. απαιτηθεί να συμμαχήσει με δυνάμεις που θα κινούνται στα παλαιά όρια του 3%.\nΩστόσο, προτού νομοθετήσει κανείς –στέκομαι στην αύξηση του πλαφόν και στο μπόνους των συνασπισμών κομμάτων που απαγόρευε ο νόμος Παυλόπουλου- καλό είναι να μελετά και την εκλογική ιστορία της Ελλάδος. Το πλαφόν εισόδου στο 3% νομοθετήθηκε από τον υπουργό Εσωτερικών Σωτήρη Κούβελα το 1990 (για να περιορίσει τα μειονοτικά, εθνικιστικά, αμιγώς φυλετικά κόμματα) και άντεξε 29 ολόκληρα χρόνια. Δεν ήταν το 3% η αιτία δημιουργίας κομμάτων μιας χρήσεως, αλλά οι κατά καιρούς ανάγκες έκφρασης της κοινωνίας.\nΟύτε έφτασε το 3% για να ζήσουν κόμματα που εξεμέτρησαν το πολιτικό «ζην», προσκαίρως ή οριστικώς. Τόσο όσο ήταν. Και για την ΠΟΛ.ΑΝ. και για το ΔΗΚΚΙ και για τον ΣΥΝ (έμεινε εκτός Βουλής το 1993) και για την Ενωση Κεντρώων και για τον ανθεκτικότερο ΛΑΟΣ. Υπάρχει, βεβαίως, το επιχείρημα ότι σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες με διαφορετικό εκλογικό σύστημα και συνταγματική ιστορία το πλαφόν εισόδου είναι αυξημένο. Και στη Γερμανία και (κατά έναν τρόπο) στη Βρετανία.\nΣύμφωνοι. Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε δύο πράγματα. Μετά 30 χρόνια (ας αφήσουμε εκτός τις αναμενόμενες αντιδράσεις ΚΙΝ.ΑΛ., ΚΚΕ που έλαβε… 5,5%, Βελόπουλου και λοιπών θιγομένων) έχει διαμορφωθεί στο εκλογικό σώμα η κουλτούρα πως 200.000 και πλέον ψήφοι ισοδυναμούν με εκπροσώπηση στη Βουλή. Δεν νομίζω πως θα αφήσει καλή γεύση στη μεγάλη κοινωνία τυχόν κατάργηση αυτού του «κεκτημένου». Ο δικομματισμός κυριάρχησε μεταπολιτευτικά, αφήνοντας όλα τα λουλούδια να ανθίσουν. Επιπροσθέτως, το ψήλωμα του πήχη δεν διασφαλίζει τίποτε, αν υπάρξει πολιτική διεργασία με αιτία στην κοινωνική βάση.\nΟ ΛΑΟΣ έλαβε σχεδόν 4% σε συνθήκες πολιτικής ηγεμονίας της Ν.Δ. το 2007 (λόγω Σμύρνης) και 5,6% σε συνθήκες εκλογικής υποχώρησης της Ν.Δ. το 2009. Όσον αφορά τώρα την πριμοδότηση με μπόνους των εκλογικών συνασπισμών, μια φράση: Είναι καλή σκέψη στο μέτρο που υπάρχει συγκεκριμένο στρατηγικό σχέδιο για την περαιτέρω αναδιαμόρφωση του πολιτικού χάρτη. Ωστόσο, ας μη λησμονούμε ότι θα είναι ένα ευεργέτημα του οποίου τη χρήση θα μπορούν να κάνουν… όλοι -όχι μόνο η Ν.Δ.- ανάλογα με τις πολιτικές συνθήκες. Καταληκτική παρατήρηση:\nΟ νόμος Παυλόπουλου ψηφίστηκε το 2007, ίσχυσε 12 χρόνια και εφαρμόστηκε σε έξι εκλογικές αναμετρήσεις, οι τέσσερις μέσα στη θύελλα της κρίσης. Και υπήρξε διορατικός για τη χώρα και αποτελεσματικός για το πολιτικό σύστημα. Αν πρέπει να αλλάξει, γιατί τίποτα δεν κρατά αιώνια στη ζωή, ας αντικασταθεί από έναν καλύτερο.\nΚαι κάτι ακόμη: Οι κυριαρχίες δεν οικοδομούνται πάνω στα εκλογικά συστήματα. Τα συστήματα δεν είναι ανίκητα. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κατανίκησε την απλή αναλογική Κουτσόγιωργα με 47%. Η Ν.Δ. έχασε εκλογές και το 2009 και το 2015 με πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα εν ισχύι. Οι κυριαρχίες οικοδομούνται πάνω στην επιρροή. Η επιρροή γκρεμίζει τους κανόνες και τους υπολογισμούς. Καμία σημασία τι λένε τα κομπιούτερ και οι αριθμοί, «συγχωράτε με που δεν καταλαβαίνω», όπως έλεγε και ο Μητροπάνος στη «Ρόζα». Στον νέο κόσμο κανείς ανίκανος δεν μπορεί να εμποδίσει κανέναν ικανό. Μόνο να τον καθυστερήσει μπορεί! Η πολιτική με κοινωνικό όφελος είναι το καλύτερο εκλογικό σύστημα\n7-03-2021 - 21:09μμ


Χαιρετισμός του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, Αντώνη Σαμαρά στην εκδήλωση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ για την Παιδεία\nΝα θυμούνται όλοι αυτή την ημερομηνία: 21 Φλεβάρη του 2011. Είναι η ημερομηνία που η ΔΑΠ ΝΔΦΚ, μέσα από τη δική της πλατφόρμα, τη δική της διαβούλευση, τις δικές της προτάσεις, τελικά, έσπασε τα κατεστημένα άλατα δεκαετιών στην Ελληνική Παιδεία. Για να αλλάξει, επιτέλους, νοοτροπία η παιδεία μας.\nΘερμότατα συγχαρητήρια για την πρόταση αυτή.\nΜια πρόταση τολμηρή, πάνω απ΄ όλα. Με θάρρος. Χωρίς «στρογγυλέματα», συγκεκριμένη, όχι γενικόλογη. Μια πρόταση που βλέπει γύρω τι συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη και στον υπόλοιπο κόσμο. Εκεί που τα Πανεπιστήμια είναι πραγματικά «ατμομηχανές» Ανάπτυξης...\nΜια πρόταση που κοιτάζει μπροστά, κοιτάει στο μέλλον.\nΠου ανήκει στα παιδιά μας.\nΚαι τα παιδιά μας πρέπει να το κατακτήσουν.\nΜια πρόταση έξω και πέρα από τα στερεότυπα και τις αγκυλώσεις με τις οποίες –δεκαετίες τώρα έχει μπουχτίσει η Ελληνική Παιδεία.\nΗ πρόταση της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ προέκυψε μέσα από 3μηνο ανοιχτό διαδικτυακό διάλογο. Μια πρωτοβουλία με την επωνυμία «Παιδεία 2020», στην οποία συμμετείχαν χιλιάδες φοιτητές – 11.785 μεμονωμένοι επισκέπτες - και κατέθεσαν τις δικές τους προτάσεις για το πώς φαντάζονται τα σύγχρονα εκπαιδευτικά ιδρύματα.\nΑξίζει να σημειωθεί ότι στην πρώτη αυτή ανοιχτή δικτυακή διαβούλευση – πραγματικά «ανοιχτή» και πραγματική «διαβούλευση» – κατατέθηκαν, μεταξύ άλλων και 123 ολοκληρωμένες προτάσεις για τα Πανεπιστήμια...\nΜε την πρόταση αυτή η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ αποδεικνύει ότι δίκαια παραμένει πρωτοπόρα δύναμη -και βάζει τη σφραγίδα της ποιότητας- για περισσότερο από 25 χρόνια.\nΌχι μόνο πρωτοπόρα σε αριθμούς και ψήφους.\nΑλλά και πρωτοπόρα στην ουσία, στην ανάλυση, στη σύνθεση. Τολμά να προτείνει και να αγωνίζεται.\nΔεν ασχολείται μόνο με συντεχνιακά αιτήματα.\nΑνοίγεται στη νεολαία και χαράσσει το μέλλον.\nΗ σημερινή της πρόταση γίνεται έτσι μάθημα Πολιτικής, μάθημα Δημοκρατίας, μάθημα Συμμετοχικότητας. Και μάθημα αγωνιστικότητας.\n-- Μάθημα Πολιτικής, γιατί θέτει τα πραγματικά προβλήματα που πρέπει να λυθούν.\n-- Μάθημα Δημοκρατίας, γιατί δείχνει πως ξέρει να ακούει, δεν κρατάει τα μυστικά της «μοναδικής αλήθειας».\n-- Μάθημα Συμμετοχικότητας, γιατί εμπλέκει όλο και περισσότερους στη συζήτηση. Κι όσοι βλέπουν τις αγωνίες και τις απόψεις τους να βρίσκουν εκπροσώπηση και υγιή διέξοδο, γίνονται μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας. Τη νιώθουν και δική τους. Και είναι πάνω απ’ όλα δική τους...\n-- Και μάθημα Αγωνιστικότητας, γιατί θέλει πολύ θάρρος να θέτεις τέτοια θέματα, σε τέτοιες στιγμές, σε τέτοιες δύσκολες συνθήκες, όπως αυτές που περνά ο τόπος μας. Και να τα βάζεις με «πετρωμένες αντιλήψεις» που έχουν καταδικάσει την Ανώτατη Εκπαίδευση στο τέλμα...\nΜε αληθινή υπερηφάνεια διαπιστώνουμε όλοι, ότι η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ που ιδρύσαμε πριν 3,5 δεκαετίες, όταν κι εμείς είχαμε την ηλικία των παιδιών αυτών, σε δύσκολες εποχές και τότε, παραμένει, επίσης σε δύσκολες εποχές, αληθινά πρωτοπόρα. Κι έχει ξεπεράσει τις καλύτερες προσδοκίες μας.\nΒασικό σύνθημα των μελών της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ είναι το:\n«Αλλάζουμε νοοτροπία, Αλλάζουμε Παιδεία».\nΟι ίδιοι κάνουν με τόλμη την αυτοκριτική τους.\nΔεν ξεπερνούν απλώς τον εαυτό τους...\nΞεπερνούν τα στερεότυπα που έχουν κληρονομήσει από τις προηγούμενες γενιές. Και προχωρούν μπροστά.\nΑυτή η πρωτοβουλία δείχνει γενναιότητα, ωριμότητα και θάρρος για αλλαγές.\nΚαι χρειάζεται πραγματικό θάρρος για να πεις σήμερα απ’ εδώ: «Όχι» στο άσυλο της ανομίας.\nΗ Πρόταση Παιδείας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ανοίγει ένα πολύ ευρύτερο διάλογο μέσα στα Πανεπιστήμια. Μιλήσατε τόσο ώριμα, για αξιολόγηση, για εξωστρέφεια των Πανεπιστημίων. Για τη Διεθνοποίησή τους. Για τα κίνητρα στην έρευνα. Τα οποία τελικά, μαζί με το e - reading φέρνουν αυτή τη μαγική λέξη που μαγνητίζει το όνειρο του καθενός από μας. Φέρνουν τη λέξη Αξιοσύνη. Στην πράξη. Αυτό επιτυγχάνει η πρόταση αυτή. Μαζί τα άλλα αναγκαία, όπως είναι η χρηματοδότηση.\nΈτσι, αυτή τη στιγμή ανοίξατε έναν πολύ ευρύτερο διάλογο μέσα στα Πανεπιστήμια.\nΚαι πέρα από τα Πανεπιστήμια, μέσα στην κοινωνία ολόκληρη.\nΣτο διάλογο αυτό ασφαλώς θα συμμετάσχουμε κι εμείς, η Νέα Δημοκρατία.\nΑλλά δεν πρόκειται ούτε να τον ποδηγετήσουμε, ούτε να προεξοφλήσουμε την κατάληξή του.\nΈχουμε εμπιστοσύνη στα παιδιά αυτά. Έχουμε εμπιστοσύνη στη Νεολαία μας.\nΚαι η πρωτοβουλία τους σήμερα δείχνει ότι δίκαια τους έχουμε εμπιστοσύνη.\nΝα είστε σίγουροι ότι από το περιεχόμενο αυτής της συζήτησης θα αντλήσουμε κι εμείς πολύτιμα συμπεράσματα:\nΣτις προτάσεις που θα κάνουμε μέσα στο Κοινοβούλιο, και έξω απ’ αυτό, ώστε να κερδίσουμε ως χώρα το στοίχημα που λέγεται Πατρίδα και μέλλον.\nΓιατί όποια χώρα κερδίζει αυτό το στοίχημα δεν έχει τίποτε να φοβηθεί.\nΓια μια ακόμα φορά συγχαρητήρια για την τόλμη σας και καλή επιτυχία στην προσπάθειά σας.\nΠου είναι πολύ σημαντικό μέρος μιας συνολικής «σταυροφορίας» για την ποιοτική Αναγέννηση της Παιδείας μας. Και θα ήθελα να παρακαλέσω όλα τα κόμματα, πέρα και πάνω από ιδεοληψίες, να καταλάβουν ότι ήρθε η στιγμή ενός αναγκαίου διαλόγου, στην πιο κρίσιμη καμπή που περνάει ο τόπος μας.\nΓια μένα σήμερα, χτυπάει πιο γρήγορα το όνειρο μέσα στο αίμα μου.


H “ΚΡΙΝΟΣ Α.Ε.” ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΑ ΤΟΝ ΧΑΛΚΙΝΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΗ ΠΟΔΗΛΑΣΙΑΣ ΧΡΗΣΤΟ ΤΣΕΡΕΝΤΖΟΥΛΙΑ - Ποτοποιϊα ΚΡΙΝΟΣ - Ιωάννης Κ. Αναστασόπουλος\nΟ Χρήστος Τσερεντζούλιας αγωνίστηκε σε 3 αγωνίσματα στο φετινό πανελλήνιο πρωτάθλημα ποδηλασίας πίστας. Στα ομαδικό σπριντ ήταν 4ος με την ομάδα του Παναθηναϊκού , στα 200 μέτρα ταχύτητας κατέκτησε την 5η θέση και το χάλκινο μετάλλιο στο αγώνισμα του κεϊριν.\nΟ Χρήστος Τσερεντζούλιας επιλέγει καθ’ όλη την αγωνιστική του περίοδο να ενυδατώνει και να ξυπνά τον οργανισμό του με Φυσικό Μεταλλικό Νερό «ΚΡΙΝΟΣ» ! Γιατί η μοναδική του σύσταση διευκολύνει την διατροφική προετοιμασία ενός αθλητή, καθώς είναι χαμηλής περιεκτικότητας σε άλατα και κατάλληλο για δίαιτα πτωχή σε Νάτριο.


Δεν χωρούν δεύτερες σκέψεις για το ΓΕΣΥ - Κίνημα Οικολόγων - Συνεργασία Πολιτών\nΑρχική Σελίδα 9 Νέα 9 Δεν χωρούν δεύτερες σκέψεις για το ΓΕΣΥ\nΕν όψει της αυριανής πολύ σημαντικής συνάντησης του Προέδρου Αναστασιάδη και του Υπουργού Υγείας με τον ΟΑΥ και τον ΠΙΣ ως Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών ξεκαθαρίζουμε ότι δεν δεχόμαστε κανένα πισωγύρισμα στο χρονοδιάγραμμα εφαρμογής του ΓΕΣΥ ούτε στην δημιουργία ΓΕΣΥ δυο ταχυτήτων με την ελεύθερη άσκηση ιδιωτικής ιατρικής εντός ΓΕΣΥ.\nΑπορρίπτουμε επίσης κάθε ιδέα για επαναφορά της συζήτησής για πυρασφαλιστικό, εγχείρημα το οποίο θα αποτελέσει την χαριστική βολή για το ΓΕΣΥ.\nΜόνο οι απαιτούμενες και εντός αυτών των πλαισίων διαβεβαιώσεις προς τους γιατρούς μπορούν να δοθούν.\nΠέραν αυτού όμως δεν δικαιολογούνται οι σπατάλες και οι παρατυπίες από οποιονδήποτε ο οποίος μπορεί να νομίζει ότι μπορεί να αξιοποιήσει την μεγάλη ανάγκη του λαού για ένα Γενικό Σχέδιο Υγείας για ίδιον όφελος.\nΩς Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών θα παρακολουθούμε από κοντά την κατάσταση και θα υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των ασθενών έναντι κάθε εκμετάλλευσης ή κάθε άλλου συμφέροντος.\nΠροηγούμενος Το ζήτημα της ασφάλειας είναι κόκκινη γραμμή στη λύση του Κυπριακού\nΕπόμενο Επικίνδυνη διολίσθηση\nΕπιβάλλεται η υιοθέτηση μέτρων ανάπτυξης της κινηματογραφίας στην Κύπρο\nΑναμένεται αύξηση των περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας. Να στηριχθούν οι δομές αντιμετώπισης τους\nΤα γραφεία του Κινήματος Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών θα παραμείνουν κλειστά λόγω θερινών διακοπών\nΗ απραξία της ΕΕ και οι ενέργειες της Τουρκίας δημιουργούν επικίνδυνες καταστάσεις στο Κυπριακό


ΗΜΕΡΑ: 21 Φεβρουαρίου | Pink Power\nHome /Χρονοντούλαπο/ΗΜΕΡΑ: 21 Φεβρουαρίου\nΚατά την διάρκεια των χρόνων πολλές θρησκείες, πολιτικά κινήματα και πολιτισμοί έχουν αναπτύξει σύμβολά για να επικοινωνήσουν καίρια μηνύματα της εκάστοτε εποχής. Μηνύματα που δεν χωρούσαν απλως σε μια λέξη ή σε μια διήγηση, έμελλαν να μείνουν στην ιστορία καθορίζοντας την και άλλοτε εισχωρώντας τόσο βαθιά στο κατεστημένο της ίδιας, που πλέον έχουν εμπορευματοποιηθεί. Ένα σύμβολο σαν κι αυτό, είναι το σήμα της Ειρήνης. Ένα από τα νεότερα συμβολα ειρήνης μετά το κλαδί ελιάς των Αρχαίων Ελλήνων που χρονολογείται απο το 5ο αιώνα π.χ και το περιστέρι του Νώε, τον αρχαίων Ελλήνων και Ιαπώνων.\nΤο σύμβολο της ειρήνης παρουσιάστηκε πρώτη φορά στις 21 Φεβρουαρίου του 1958, κατά την διάρκεια μιας εκδήλωσης της επιτροπής άμεσης δράσης κατά των πυρηνικών όπλων στο Λονδίνο. Συγκεκριμένα οι διαδηλωτές είχαν ξεκινήσει από την πλατεία Trafalgar Square και κινούνταν πρός το Aldermaston του Berkshire του Λονδίνου, περιοχή της ερευνητικής εγκατάστασης για πυρηνικά όπλα. Η εκδήλωση ήταν η απάντηση των νέων προς σε μια σειρά δοκιμαστικών εκρήξεων που διεξήγαγε τοτε το Ηνωμένο Βασίλειο, ώστε να ενταχθεί στον πυρηνικό σύλλογο μετά τις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ.\nΠορεία από την πλατεία Trafalgar Square πρός το Aldermaston\nΣχεδιάστηκε από τον Τζέραλντ Χόρτομ, βρετανό εικαστικό και μηχανικό, πιστεύοντας ότι ένα σύμβολο θα έκανε το μήνυμα ισχυρότερο. Το σήμα επιλέχθηκε από την οργάνωση ΄΄Επιτροπή δράσης κατά του πυρηνικού πολέμου΄΄ και έγινε επίσημο σήμα της οργάνωσης ΄΄Καμπάνια για τον πυρηνικό αφοπλισμό΄΄ (CND). Το σύμβολο τότε δεν είχε καταχωρηθεί με πνευματικά δικαιώματα για το CND, ούτε περιορίστηκε. Με αποτέλεσμα την δεκαετία του 60΄ να καταφέρει να γίνει διεθνής αναγνωρισμένο, μέσα από την χρήση του σε νεανικές ομάδες αμφισβήτησης και την υιοθέτηση του απο τα παγκόσμια αντιπολεμικά κινήματα.\nΤο σύμβολο είναι ένας συνδυασμός των γραμμάτων Ν και D που αναφέρονται στις λέξεις Nuclear Disarmament – “πυρηνικό αφοπλισμό”, όπως εμφανίζονται στο αλφάβητο της σημαίας, το οποίο χρησιμοποιείται από τους ναυτικούς για να επικοινωνούν από απόσταση με σημαίες, δλδ απο το ναυτικό ως σήματα μετάδοσης. Σχηματίζεται από τρεις γραμμές και ένα κύκλο. Ο δημιουργός του Τζέραλντ Χόρτομ, δήλωσε σε μια συνέντευξή του: «Ήμουν σε βαθιά απόγνωση. Σκιτσάριζα τον εαυτό μου, όπως ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε αμηχανία, με τα χέρια τεντωμένα πότε πάνω και πότε κάτω, με τον τρόπο που ο χωρικός αντιμετωπίζει το εκτελεστικό απόσπασμα στον γνωστό πίνακα του Γκόγια. Τελικά, το σκιτσάρισα με μια γραμμή και έβαλα ένα κύκλο γύρω του» .\nΑποκωδικοποιώντας το σύμβολο της ειρήνης\nΣτην Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά την ίδια δεκαετία της εμφάνισης του, απο τον΄΄Σύνδεσμος Νέων για τον Πυρηνικό Αφοπλισμό ‘Μπέρτραντ Ράσελ΄΄ και αργότερα από την Νεολαία Λαμπράκη. Σχετική φωτογραφία υπάρχει στα αρχεία, παρουσιάζοντας τον βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη να κρατά ένα μικρό πανό με το σύμβολο της ειρήνης και τη λέξη ΕΛΛΑΣ κατά τη διάρκεια της μαραθώνιας ειρήνης στις 21 Απριλίου 1963. Όπου η πράξη του αυτή τον οδήγησε στη σύλληψή του και το σύμβολο απαγορεύτηκε από την Αστυνομία. Αντιμετωπίστηκε εξαρχής ως κομμουνιστικό σύμβολο και προκάλεσε ουκ ολίγες φορές το ενδιαφέρον και την επέμβαση των αστυνομικών αρχών. Στα πρώτα πυρά του Βιετνάμ, το σύμβολο ειρήνης υιοθετήθηκε από τους αντιπολεμικούς διαδηλωτές και το αντι-κουλτούρο κίνημα. Στην πρώην Τσεχοσλοβακία εμφανίστηκε ως σύμβολο κατά της σοβιετικής εισβολής και στη Νότια Αφρική για να αντιταχθεί στο Απαρτχάιντ.\nΜέχρι το 1970 το σύμβολο χρησιμοποιόταν ευρέως ως σήμα ειρήνης, καταφέρνοντας να διασχίσει μέχρι σήμερα εθνικά και πολιτισμικά όρια. Εκτός αυτου έχει αντικατασταθεί και σε ενα εμπορευματοποιημένο σήμα φιγουράροντας στα ράφια των καταστημάτων και στις μπλούζες των περαστικών.\nTAGS: 21 Φεβρουαρίου ιστορία σαν σήμερα σύμβολο ειρήνης


Κερδίστε ένα μερίδιο από $3,000 στο Redbet Poker Rake Race Δεκεμβρίου | PokerNews\nΚερδίστε ένα μερίδιο από $3,000 στο Redbet Poker Rake Race Δεκεμβρίου\n2013 Δεκέμβριος 26 Jason Glatzer\nΜπορεί οι Χριστουγεννιάτικες αγορές να είναι διασκεδαστικές, αλλά μπορεί να ελαφρύνουν το πορτοφόλι σας περισσότερο απ'όσο θα περιμένατε. Το Redbet Poker σας δίνει την ευκαιρία να πάρετε πίσω αυτά τα χρήματα παίζοντας τα αγαπημένα σας παιχνίδια online poker στο $3,000 Redbet Poker rake race του Δεκεμβρίου.\nΜπορείτε αυτόματα να πάρετε μέρος στο rake race αν έχετε δημιουργήσει το λογαριασμό σας στο Redbet Poker μέσω του PokerNews. Αν δεν έχετε ακόμη λογαριασμό στο Redbet Poker και θέλετε να πάρετε μέρος, είναι πολύ απλή η διαδικασία για να διεκδικήσετε ένα μερίδιο από $3,000 το Δεκέμβριο κάνοντας σήμερα ένα λογαριασμό στο Redbet Poker μέσω του PokerNews.\nΣε πολλά rake races είναι δύσκολο να πληρωθείτε. Σ'αυτό το rake race είναι πολύ πιο απλό αφού η προσφορά είναι διαθέσιμη μόνο για τους παίκτες που έχουν κάνει download το Redbet Poker μέσω του PokerNews.\nΟι μηνιαίες πληρωμές του, αποκλειστικού για το PokerNews, rake race στο Redbet Poker φαίνονται παρακάτω. Το rake race του Δεκεμβρίου συνεχίζεται με μερικές ακόμη μέρες δράσης. Όσοι τελειώσουν αυτό το μήνα στο top 15 θα πάρουν τουλάχιστον $25, με το νικητή να κερδίζει $800!\nΤο rake race θα τρέχει από 1 ως 31 Δεκεμβρίου και θα καθοριστεί από το ποσό σε ευρώ που κάνατε rake.\nΔείτε πώς ήταν το leader board του Δεκεμβρίου μέχρι τις 20 του μηνός:\nRake σε Ευρώ\nΜπορεί ο "highlander" να έχει σημαντικό προβάδισμα για την πρώτη θέση έχετε ωστόσο μερικές μέρες ακόμη για να τον προλάβετε. Ακόμη και αν δεν τα καταφέρετε, υπάρχουν μερικά εύκολα έπαθλα για να κυνηγήσετε.\nΤο Redbet Poker δίνει στους πελάτες του την ευκαιρία να παίξουν μέσω των δικτύων Ongame και Boss Media. Υπάρχουν πολλά τουρνουά και cash games και στα δύο δίκτυα και έτσι έχετε πολλούς τρόπους να ανεβάσετε τη θέση σας στην κατάταξη του rake race.\nΓια ακόμη περισσότερο value για όποιον καταθέσει χρήματα για να πάρει μέρος στην προσφορά, αν κάνετε κατάθεση στο Redbet Poker μέσω της Skrill θα πάρετε επιπλέον $20! Δημιουργήστε δωρεάν ένα λογαριασμό στη Skrill μέσω του PokerNews κάντε μία κατάθεση για τουλάχιστον $20 και η Skrill θα σας επιστρέψει $20 στο λογαριασμό σας στη Skrill! Μπείτε στη Skrill για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την προσφορά αυτή.\nΤο Redbet Poker είναι ένα από τα πιο διασκεδαστικά sites για να παίξετε πόκερ αφού σας δίνει την ευκαιρία να παίξετε σε δύο διαφορετικά δίκτυα μέσω ενός λογαριασμού. Αυτή η προσφορά θα σας βοηθήσει επίσης να ανεβάσετε το bankroll σας και να γίνει ένα από τα πιο κερδοφόρα sites που θα παίξετε. Εγγραφείτε στο Redbet Poker μέσω του PokerNewsσήμερα και κερδίστε ένα μερίδιο από $6,000!\nΟι παίκτες μπορούν να πάρουν μέρος στο rake race μόνο αν δεν εκκρεμούν bonus πρώτης κατάθεσης. Οι νέοι παίκτες θα ήταν καλό να μην βάλουν κάποιον κωδικό bonus κατά την κατάθεσή τους για να μπορέσουν να πάρουν μέρος στο rake race. Επικοινωνήστε με την εξυπηρέτηση πελατών της RedBet σε περίπτωση που έχετε κάποιο bonus που εκκρεμεί.


Ζώδια: Τι λένε τα άστρα για σήμερα, Σάββατο 17 Αυγούστου; - Ζώδια - Athens magazine\nΤι επιφυλάσσει η Σάββατο (17/08) για όλα τα ζώδια; Δείτε παρακάτω τις προβλέψεις! Δείτε Ποιο Αιγυπτιακό ζώδιο σας αντιστοιχεί και τι σημαίνει!\nΠρώτα καταλήξτε σε ένα και μόνο πλάνο, και έπειτα να κάνετε βήματα για να το πραγματοποιήσετε.\nΑν παρουσιαστεί η ευκαιρία να ταρακουνήσετε λίγο τα πράγματα, καλά θα κάνετε να την εκμεταλλευτείτε τώρα.\nΔοκιμάστε νέες συνταγές, τακτοποιήστε τα ντουλάπια της κουζίνας, αγοράστε υγιεινές τροφές από το σούπερ μάρκετ.\nΈνα ποτήρι κρασί, ένα ωραίο γεύμα στο σπίτι με τον σύντροφό σας. Αυτά χρειάζεστε άμεσα αυτή τη μέρα.\nΤώρα έχετε όλα τα εχέγγυα για να κάνετε πράξη κάθε σπουδαίο σας σχέδιο!\nΤο Athensmagazine.gr κάθε μέρα σας παρουσιάζει τις αναλυτικές προβλέψεις όλων των ζωδίων!Αυτή την φορά όμως θα εστιάσουμε στο ζώδιο του Υδροχόου και θα μάθουμε όλα τα χαρακτηριστικά του που τον κάνουν ακαταμάχητο!


ΚΙΛΟΜΠΟ ΚΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΙΑΤΡΟΓΥΜΝΑΣΤΗΣ\nΚωδ. Πολιτείας: 2760-4380\nΟ Κιλόμπο είναι ένας ελεφαντάκος που βρόμικος και εγκαταλειμμένος έφτασε στο νησί της Λέσβου από μια χώρα μακρινή. Τώρα έχει εξασφαλίσει στέγη και τροφή, όμως μοιάζει σαν χαμένος, και περνάει τις μέρες του χυμένος σαν λουκουμάς πάνω στον καναπέ. Καταφθάνουν "ειδικοί", που αφού τον εξετάζουν προτείνουν δραστηριότητες, ας πούμε αναρρίχηση ή καταδύσεις. Άλλοι προσπαθούν να του μάθουν κολύμπι και ποδήλατο... Τι όμως θέλει πραγματικά αυτός ο ελεφαντάκος που μοιάζει τόσο παράξενος; Πολύ απλά αυτό που θέλουν όλα τα παιδιά: φίλους. Και η γιαγιά ξέ...\nΟ ΒΡΟΜΙΚΟΣ ΕΛΕΦΑΝΤΑΚΟΣ\nΚωδ. Πολιτείας: 2760-3564\nΜία φιλόξενη αγκαλιά γεφυρώνει κάθε απόσταση και είναι πολύ λίγα αυτά που τελικά χρειάζεται κάθε πλάσμα για να νιώσει ζεστασιά, αποδοχή και ασφάλεια. Ο Κιλόμπο είναι ένας ελεφαντάκος που φτάνει στο νησί της Λέσβου από μία χώρα πολύ μακρινή. Βρόμικος και εγκαταλειμμένος, φαντάζει τόσο ξένος και διαφορετικός! Κι όμως είναι ίδιος με όλα τα παιδιά του κόσμου, και αυτά που ζουν στους προσφυγικούς καταυλισμούς και εκείνα που κοιμούνται ήσυχα στο σπίτι τους, μαζί με το λούτρινο ζωάκι τους... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)...


ΟΔΟΣ: Το νέο προεδρείο και οι αντιδήμαρχοι του Δήμου Άργους Ορεστικού\nΤο νέο προεδρείο και οι αντιδήμαρχοι του Δήμου Άργους Ορεστικού\nΠρόεδρος Δ.Σ.: Αλέξανδρος Καράτζιος.\nΑντιπρόεδρος Νικόλαος Δόλλας.\nΓραμματέας Δ.Σ. Βιργινία Δίγκα.\nΑντιδήμαρχοι για το διάστημα από 1-9-2014 έως 28-2-2017:\n-Πέτρος Χατζής υπεύθυνος για α) Οργάνωση, εποπτεία, συντονισμό του Τμήματος Οικονομικών Υπηρεσιών, καθώς και έκδοση και υπογραφή όλων των σχετικών εγγράφων-αποφάσεων αυτής της αρμοδιότητας εκτός των χρηματικών ενταλμάτων πληρωμής. β) Πρόεδρος Οικονομικής Επιτροπής. γ) Εποπτεία και διαχείριση των αδειών όλου του προσωπικού του Δήμου εκτός των υπαλλήλων του τμήματος Συντήρησης και Αμαξοστασίου, για τους οποίους υπεύθυνος είναι ο αρμόδιος αντιδήμαρχος. δ) Τέλεση πολιτικών γάμων. ε) Κατά τόπου Αντιδήμαρχος Ίωνα Δραγούμη.\n-Αφροδίτη Μπελονάκη υπεύθυνη για α) Θέματα παιδείας, αθλητισμού, Δια Βίου Μάθησης, λειτουργίας σχολείων, μαζικού αθλητισμού, εθελοντισμού, ισότητας των δύο φύλων, Δημοτικής Επιτροπής Παιδείας. β) Θέματα κοινωνικής μέριμνας, πρόνοιας, αλληλεγγύης, καθώς και Πρόεδρος της Κοινωνικής Επιτροπής Αλληλεγγύης του Δήμου. γ) Θέματα εύρυθμης λειτουργίας Ν.Π.Δ.Δ. και Ν.Π.Ι.Δ. δ) Θέματα Δημοσίων σχέσεων, Τύπου, Μ.Μ.Ε. ε) Τέλεση πολιτικών γάμων. στ) Εποπτεία, ευθύνη και συντονισμό των οργάνων και των διαδικασιών διαβούλευσης, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις. ζ) Επαφή και επικοινωνία με οργανώσεις και φορείς επαγγελματικού ενδιαφέροντος. η) Θέματα προστασίας και προαγωγής της Δημόσιας Υγείας. θ) Θέματα απασχόλησης και ανεργίας. ι) Θέματα διαφάνειας ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. ια) Θέματα εθιμοτυπίας, τελετών και εορταστικών εκδηλώσεων.ιβ) Θέματα αδελφοποιήσεων και συμμετοχής του Δήμου σε εθνικά και ευρωπαϊκά δίκτυα.\n-Κωνσταντίνος Κανδύλης υπεύθυνος για α) Πρόεδρος Επιτροπής Ποιότητας Ζωής. β) Θέματα γραφείου πολιτικής προστασίας. γ) Θέματα αδειοδοτήσεων, ανακλήσεων, καταργήσεων, σφραγίσεων καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος. δ) Θέματα αδειοδοτήσεων υπαίθριου, στάσιμου, πλανόδιου εμπορίου, λαϊκών αγορών, περιπτέρων. ε) Έκδοση όλων των αδειών που προβλέπονται από τις αρμοδιότητες του Δήμου, πλην των αδειών γάμου. στ) Θέματα ΤΑΠ. ζ) Τέλεση πολιτικών γάμων. η) Εμποροπανήγυρη. θ) Θέματα κυκλοφορίας οχημάτων και στάθμευσης, οριζόντιας και κατακόρυφης σήμανσης οδών, κυκλοφοριακές ρυθμίσεις. ι) Θέματα διανομής κοινόχρηστων χώρων στα κα- ταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος.\n-Ευάγγελος Βασιλειάδης υπεύθυνος για α) Θέματα καθημερινότητας, καθαριότητας, ανακύκλωσης, συντήρησης δημοτικών και αγροτικών οδών, ύδρευσης, αποχέτευσης, ηλεκτροφωτισμού. β) Θέματα συντήρησης δημοτικών καταστημάτων και εξοπλισμού-μηχανημάτων. γ) Θέματα συντήρησης, διαρρύθμισης και εξωραϊσμού κοινόχρηστων χώρων, πάρκων, χώρων πρασίνου, αλσυλίων, πεζοδρομίων, πλατειών κλπ. δ) Συντήρηση, επίβλεψη και λειτουργία παιδικών χαρών του Δήμου. ε) Θέματα ενημέρωσης, προστασίας, περισυλλογής, φύλαξης αδέσποτων ζώων. στ) Θέματα που αφορούν προγράμματα παροχής κοινωφελούς εργασίας. ζ) Θέματα καθαριότητας ευπρεπισμού και διαχείρισης κοιμητηρίων. η) Τέλεση πολιτικών γάμων. θ) Θέματα που αφορούν τη συνεργασία με τους προέδρους των τοπικών και δημοτικών κοινοτήτων, καθώς και εκπροσώπους τοπικών κοινοτήτων για την εύρυθμη επίλυση των προβλημάτων τους.\n-Εντεταλμένοι δημοτικοί σύμβουλοι:\n1) Αθανάσιος Ανδρόνικος: Υπεύθυνος αγροτικής, ζωικής παραγωγής, ανάπτυξης και οικονομίας αλλά και της εμποροπανήγυρης.\n2) Τιμολέων Ζέζος: Υπεύθυνος διαχείρισης και εκμετάλλευσης δημοτικών και δημοσίων δασών. Υπεύθυνος για τη διαχείριση πρασίνου, υδατικού δυναμικού.\n3) Φώτης Τατσίδης: Υπεύθυνος εκτέλεσης προϋπολογισμού, έργων προγραμματισμού και μελετών, κατάρτισης ετήσιου προγράμματος δράσης του Δήμου.\n4) Νίκος Χατζηκυριακίδης: Υπεύθυνος κατάρτισης προϋπολογισμού και ετήσιου προγράμματος δράσης ΔΗΚΕΔΑΟ.\n5) Ανδρέας Βιτούλας: Υπεύθυνος εποπτίας λειτουργίας κοινωνικών δομών, μέλος Επιτροπής Κοινωνικής Αλληλεγγύης.\n6) Μήνα Καλτσιάδη: Υπεύθυνη θεμάτων πολιτισμού, πολιτιστικών εκδηλώσεων του Δήμου σε συνεργασία με τη ΔΗΚΕΔΑΟ και θεμάτων τουριστικής ανάπτυξης.\n7) Στέργιος Φιλιάδης: Υπεύθυνος για θέματα Γουνοποιίας.\n8) Αθανασία Βακοπούλου: Υπεύθυνη θεμάτων κοινωνικής πρόνοιας, τρίτης ηλικίας, ΚΕΦΟ, νέας γενιάς.\n9) Βιργινία Δίγκα: Υπεύθυνη θεμάτων κοινωνικής πρόνοιας, υγείας, λειτουργίας αγροτικών ιατρείων, προγράμματος Βοήθεια στο Σπίτι κυρίως Δημοτικής Ενότητας Ίωνος Δραγούμη.\n10) Δημήτρης Ιωαννίδης: Υπεύθυνος θεμάτων αθλητισμού, εκδηλώσεων και αθλητικών εγκαταστάσεων.\n11) Βασίλης Κωστόπουλος: Υπεύθυνος δημόσιας ασφάλειας και τάξης αλλά και της εμποροπανήγυρης.


Ολα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Διπλό του ΟΦΗ στο ΟΑΚΑ! (video) - RedNews.gr - Τα νέα του Ολυμπιακού\nΟλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Διπλό του ΟΦΗ στο ΟΑΚΑ! (video)\nΕπιστροφή του Αβραάμ στη δράση. Καταχειροκροτήθηκε από τον κόσμο\nΕμεινε με την… κούπα στο χέρι! (video)


Fisher Price Thomas and Friends Φορητός Σταθμός Τρένων Percy (HGX72/HGX68) - HGX72/HGX68\nFisher Price Thomas and Friends Φορητός Σταθμός Τρένων Percy (HGX72/HGX68)\nΚωδ. Προϊόντος: HGX72/HGX68\nΟι μικροί μηχανοδηγοί τρένων μπορούν να φτιάξουν το δικό τους Σταθμό Τίντμουθ στο σπίτι τους με αυτό το σετ της Fisher-Price®! Κάθε φορητός σταθμός συνδέεται εύκολα με οποιοδήποτε σετ σιδηρόδρομου Τόμας το Τρενάκι και περιλαμβάνει ένα μεταλλικό τρενάκι με χαρακτήρα από τη σειρά, όπως τους Τόμας, Πέρσι και Κάνα. (Τα σετ πίστας πωλούνται ξεχωριστά.) Συλλέξτε και τα 3 φορητά σετ της σειράς Connect & Go και συνδέστε τα μαζί για να αναπαραστήσετε σκηνές στο Νησί του Σόντορ! (Το καθένα πωλείται ξεχωριστά και ανάλογα με τη διαθεσιμότητα.)\nΕτικέτες: Fisher Price Thomas and Friends Φορητός Σταθμός Τρένων Percy (HGX72/HGX68) , HGX72/HGX68 , Τρένα-Σιδηρόδρομοι


Δείτε τις Επικές Business Cards Μερικών Εμπόρων Ναρκωτικών\nΚάποιες απλώς αναγράφουν ένα όνομα και έναν αριθμό. Σε άλλες έχει πέσει σοβαρή γραφιστική δουλειά.\n30 Μάιος 2017, 5:00am\nTo άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο VICE Sweden.\nΠριν από περίπου δυο χρόνια, ακούστηκε πως ένας ιδιαίτερα εργατικός έμπορος χόρτου με το όνομα Jay άφηνε δείγματα του προϊόντος του μαζί με τις επαγγελματικές κάρτες του στο Φάλοουφιλντ, ένα προάστιο του Μάντσεστερ. Υπήρχε ένα μικρό σακουλάκι που περιείχε ένα δείγμα χόρτου, ένα νούμερο τηλεφώνου και μια ClipArt φωτογραφία μιας μοτοσυκλέτας, υπονοώντας πως ο Jay ήταν πιο γρήγορος από τον ανταγωνισμό.\nΟι κάτοικοι της περιοχής σοκαρίστηκαν: «Είναι εξωφρενικό, στοχοποιούνται οι μαθητές», έλεγε ένα σχόλιο. «Το Φάλοουφιλντ πλέον έχει διεθνή φήμη ως το καλύτερο μέρος, για να παρτάρεις και να βρεις τα ναρκωτικά σου». Αυτό, ναι, ήταν κάπως υπερβολικό.\nΔεν είναι ξεκάθαρο αν η κάρτα του Jay είναι αληθινή ή αν πρόκειται για κάποιο χωρατατζή που είπε να κάνει την πλάκα του. Άλλωστε, η συντριπτική πλειοψηφία όσων καπνίζουν χόρτο –πέρα από τους χρήστες των οποίων η γνώση πλησιάζει το ακαδημαϊκό επίπεδο– δεν έχουν ανάγκη από δείγματα. Απλώς θα αγοράσουν ό,τι έχει ο ντίλερ τους.\nΕντούτοις, οι επαγγελματικές κάρτες των εμπόρων είναι ένα πέρα για πέρα αληθινό πράγμα. Είναι βέβαια σαν να λες στην Αστυνομία, «ελάτε να με μπαγλαρώσετε», αλλά, ΟΚ, λογικά κάπως θα φυλάγονται και αυτοί. Κάποιες κάρτες απλώς αναγράφουν ένα όνομα και έναν αριθμό. Σε άλλες, έχει πέσει σοβαρή γραφιστική δουλειά, ενώ σε άλλες αναφέρονται ποσότητες, τιμές και διάφορα άλλα ενοχοποιητικά.\nΔείτε και μόνοι σας όσες βρήκαμε στο Twitter. Για κάποιον λόγο που δεν καταλαβαίνουμε πλήρως -ίσως επειδή έχει μεγάλο φοιτητικό πληθυσμό- πολλές από αυτές μας έρχονται από το Λιντς.\nΌποιος τουίταρε αυτήν την κάρτα ήθελε να παραμείνει ανώνυμος\nΑπό τον @ash_tomlinson96\nΆλλη μια ανώνυμη\nTagged:TwitterPhotosναρκωτικάΗνωμένο Βασίλειοέμπορος ναρκωτικών


ΠΥΛΑΡΟΣ: Φεβρουαρίου 2008\nΗ μάνα του Μίκη μοδίστρα έραβε για όλο το χωριό, ήταν κι αυτό μια εργασία επιβίωσης όλης της οικογενείας στις μαύρες μέρες της κατοχής, αν και χρήματα δεν υπήρχαν εν τούτοις η πληρωμή ήταν πάντα σε είδος, όσπρια, ή λάδι, ή καλαμπόκι, ή τυρί, ή ανταλλαγή εργασίας, ή οτιδήποτε άλλο υπήρχε στο χωριό.\nΟ Μίκης έπαιζε με άλλα παιδιά το κουτσό με αμάδα από ένα κομμάτι κεραμίδι, αυτό που είχε σπάσει από την σκεπή της κουζίνας, όταν ένας δυνατός αέρας το ξεκόλλησε και το πέταξε στην αυλή μετατρέποντάς το σε κομμάτια. Έπαιζε και κλώτσαγε την αμάδα με το ένα πόδι χωρίς να αγγίξει τη διαχωριστική γραμμή του παιχνιδιού αυτού που ήταν χαραγμένο στο χωματένιο δρόμο του χωριού. Η μάνα του πάσχιζε να τελειώσει ένα φόρεμα μιας κάποιας χωριανής που το ήθελε την Κυριακή να βγει περίπατο στο νυφοπάζαρο του χωριού. Τι κι αν ήταν ιταλική κατοχή; τι κι αν υπήρχε πείνα; αυτή είχε κάτι παραπάνω από τους άλλους. Ήταν Σάββατο είχε αρχίσει να σουρουπώνει όταν η επιτακτική φωνή της μάνας ακούστηκε.\n«Μίκη! Ε! Μίκη έλα σπίτι.»\nΤο παιχνίδι διαλύθηκε, έμεινε εκεί χαραγμένο στον χωμάτινο δρόμο σαν αθώες ξένοιαστες παιδικές ρυτίδες, που με την πρώτη βροχή θα εξαφανιζόταν.\n«Έλα παιδί μου να πας το φόρεμα στην κυρία τάδε. Είναι έτοιμο.»\nΟ Μίκης άπλωσε το δεξί του χέρι, εκεί επάνω κρέμασε η μάνα το φόρεμα, διπλωμένο για να μην αγγίζει το έδαφος.\n«Πρόσεξε να μην σου πέσει, να της πεις με γεια σας.»\nΤο χέρι τεντώθηκε ακόμα πιο πολύ, η χαρά του ήταν μεγάλη, θα τους έλεγε με τις υγείες σας και θα τον φίλευαν κάτι. Μόνο που ο σκύλος τους ήταν το εμπόδιο, τον φοβόταν τόσο, από μια φορά που τον είχε δαγκώσει ένας στον πισινό δεν ήθελε ούτε να τους βλέπει. Αλλά θα φώναζε από μακριά, έτσι να ξεσηκώσει όλη τι γειτονιά στο πόδι. Με το δεξί του χέρι πάντα τεντωμένο να ξεκουράζετε πάνω του το φόρεμα, ξεκίνησε για το διπλανό χωριό, έπρεπε να βιαστεί να γυρίσει πριν σκοτεινιάσει. Στην πλατειούλα έξω απ΄ το σχολείο συνάντησε τα παιδιά του διπλανού χωριού. Έπαιζαν ‘γουρουνούλα’. Ο κάθε ένας τους είχε ένα ραβδί και όλοι χτυπούσαν ένα ζαρωμένο κουτί προσπαθώντας να το βάλουν στη μεσαία λούμπα, χωρίς όμως να αφήνουν για πολύ ελεύθερη τη δικιά τους λούμπα εκεί όπου έχωναν τη μύτη του ραβδιού τους. Ο Μίκης στάθηκε και τους χάζευε, η σκόνη του χωματένιου δρόμου απ’ τα χτυπήματα των ραβδιών σηκωνόταν σα μικρό σύννεφο, σκέφτηκε ότι θα βρώμιζε και το φόρεμα. Για να πάει πιο γρήγορα βάδισε για το μονοπάτι, βγήκε πάλι στο δημόσιο δρόμο, εκεί πάνω στη στροφή ήταν και το σπίτι. Στα αριστερά του, φάνηκε η μεγάλη πόρτα της αυλής, πήγε σιγά, σιγά κοντά για να βεβαιωθεί ότι ήταν κλειστή, κόλλησε πάνω της κι άρχισε να φωνάζει τ’ όνομα της γυναίκας. Γαυγίσματα σκύλου ακούστηκαν, ήρθε πίσω απ’ την πόρτα κι έκανε σαν τρελός αλυχτώντας, ο Μίκης κρατούσε το πόμολο σφιχτά και δεν το άφηνε. Απ’ το θόρυβο πήρε χαμπάρι η γυναίκα, μισάνοιξε την πόρτα.\n«Σας έφερα το φόρεμα και με γεια σας.»\nΈδιωξε το σκύλο, κι άνοιξε διάπλατα.\n«Έλα μέσα,» είπε, ο Μίκης μπήκε στηv αυλή, αυτή πήρε το φόρεμα απ’ το χέρι του, το σήκωσε όρθιο, το έβαλε μπροστά της, περπάτησε μισό βήμα, γύρισε δεξιά αριστερά, κοίταξε στα μάτια τον Μίκη να δει αν του έκανε εντύπωση, τέλος του είπε να περιμένει και χάθηκε στο εσωτερικού του σπιτιού, μετά σα ν’ άλλαξε γνώμη βγήκε πάλι έξω και το ρώτησε:\nΟ Μίκης δεν απάντησε, μόνο έγνεψε με το κεφάλι. Ναι.\nΞανά μπήκε μέσα, ο Μίκης αισθάνθηκε ότι θ’ άνοιγαν οι ουρανοί, ποιος ξέρει τι αμβροσία θα του έφερνε;\nΊσως να πραγματοποιείτο το όνειρό του, ένα όνειρο να μπορούσε χορτάσει κάποτε, να φάει όσο ήθελε, και το φαγητό που ονειρευόταν ήταν γάλα βραστό με αλάτι, να μουσκεύει ψωμί μέσα, να το τρώει και να γελάει, με κάθε μπουκιά ψωμιού που βουτούσε να ξεχειλίζει το κύπελλο, να χύνεται το γάλα γύρω του, να σχηματίζει ένα γαλαξία, σα να ήταν το αθάνατο γάλα, αυτό που έτρεχε απ’ τα στήθη της θεάς Ήρας, να γίνεται ποτάμι στη σκεπή του νυχτερινού ουρανού, κι αυτός να πλέει, τυλιγμένος μέσα σε πουπουλένιο γαλακτικό αφρό, συνεπαρμένος από ευτυχία, χορτάτος, κάνοντας συντροφιά με τ’ άστρα.\nΗ πόρτα άνοιξε, φάνηκε η γυναίκα να κρατά κάτι στα χέρια της.\n«Να, πάρε», του λέει και του δίνει ένα κομμάτι ψωμί, η γλώσσα του άρχισε να υγραίνει, το σάλιο του έτρεχε απ’ τα άκρα των χειλιών του, η ανάσα του κόντευε να κοπή απ’ την αδημονία της δαγκωματιάς που θα έδινε στη σάρκα του ψωμιού. Έχωσε τα δόντια του, έκοψε μια τόσο μεγάλη μπουκιά, παρ’ ολίγο να πνιγεί, ένα μπλε-πράσινο χρώμα άνθισε μπρος τα μάτια του, στην αρχή του φάνηκε ότι ήταν ένα μπλε παντεσπάνι, μετά σα να ήταν ένα μπλε τριαντάφυλλο, αυτό που ζητούσε να βρει ο Σαχίμπ.\nΤο κοίταξε καλλίτερα, ήταν μούχλα. Ο Μίκης το έφαγε επί τόπου, τι κι αν ήταν μουχλιασμένο; Του φάνηκε σα να είχε βρει την πηγή της νιότης, το αθάνατο νερό, το μπλε τριαντάφυλλο.\nΟ σκύλος από κάπου είχε ξεφύγει, τον πλησίασε, τον κοίταζε και κουνούσε την ουρά του περιμένοντας να του πετάξει ένα κομμάτι απ’ το μουχλιασμένο ξεροκόμματο. Ο Μίκης κατάλαβε ότι είχαν γίνει φίλοι.\nΣτο γυρισμό τα παιδιά που έπαιζαν ‘γουρουνούλα’ σταμάτησαν το παίξιμο και τον κοίταζαν με ζήλια, καθώς αυτός αναγλυφόταν απ’ τα τρίματα του ψωμιού, αυτά που είχαν μείνει στις άκρες των χειλιών του.\nPosted by pylaros at 7:44 π.μ. 15 σχόλια: Links to this post\nΜια ακόμη σκονισμένη σελίδα που άκουσα τις διαμαρτυρίες της, γιατί τις εγκαταλείπω.\nΌταν άρχιζε να βρέχει στα Μαρκάτα Πυλάρου, ένα ορεινό χωριό της Κεφαλονιάς, ξεχνούσε να σταματήσει, μια βροχή ψιλή, αρρωστιάρικη, μολημέρια την ονόμαζαν οι χωριανοί. Οι τοίχοι του σπιτιού χοντροί πέτρινοι παραγεμισμένοι με χαλίκι σοβατισμένοι με ασβέστη έσταζαν υγρασία, σα να κλαίγανε τη μοίρα τους.\nΗ μάνα του Παναγή είχε κρεμάσει στους τοίχους κουρελούδες, μα και κιλίμια από το αργαλειό της γειτόνισσας, για να απορροφούν τις σταγόνες υγρασίας που έτρεχαν σαν δάκρυα. Η γειτόνισσα, της τα είχε δωρίσει γιατί αγαπούσε το γιο της και περίμενε να γίνει καλά με την ελπίδα να παντρευτούν κρυφά, αφού η μάνα δεν την ήθελε, γιατί υποπτευόταν την αρρώστια του γιου της. Είχε ανάψει και την φουφού, ένας κουβάς με κάρβουνα\nΟ Παναγής έβηχε από καιρό. Όλοι υποπτευότανε ότι θα είχε χτικιό αλλά κανένας δεν το έλεγε. Νέος ακόμα είχε γίνει ναυτικός, έμεινε στην Αμερική ένα χρονικό διάστημα και δούλευε στις σιδηροδρομικές γραμμές. Δεν του άρεσε και γύρισε πίσω στην Ελλάδα.\nΤώρα ήταν άρρωστος, είχε και δέκατα η μάνα του έτρεξε να πιάσει και να σφάξει την κότα να δώσει να πιει το ζουμί της το άρρωστο παιδί της, να δυναμώσει, να γίνει καλά. Έλα όμως που έβρεχε, μια βροχή μονότονη σιγανή, αποφασισμένη να πιάσει την κότα βγήκε στην αυλή. Παραμέρισε τα φύλλα που είχαν πέσει, έκανε στην άκρη τα χορτάρια, άπλωσε το χέρι της να την πιάσει, αυτή ήταν κρυμμένη κάτω από τη λεμονιά. Η κότα τρομαγμένη της ξέφυγε κι ανέβηκε στη λεμονιά.\n«Α! που θα μου πας δεν πρόκειται να μου ξεφύγεις», φώναξε κάπως θυμωμένη.\nΑνέβηκε στο χαμηλό διχαλωτό κλαρί, η κότα πήδησε πιο πάνω, σήκωσε το χέρι της να την πιάσει, γλίστρησε κι έπεσε στις λάσπες. Η βροχή εξακολουθούσε, τώρα είχε δυναμώσει, μουσκεμένη όπως ήταν –σκέφτηκε- πρέπει να την πιάσω, ξανά ανέβηκε στο διχαλωτό κλαρί της λεμονιάς, πάτησε το πόδι της σ’ ένα πιο πάνω, με το ένα χέρι κρατιόταν τέντωσε το άλλο κι έπιασε την κότα απ’ το ποδάρι. Αυτή είχε κουρνιάσει σε μια στάση ώστε άφηνε τη βροχή να γλιστρά από πάνω της. Την τράβηξε προς τα κάτω, πήγε στο μαγειρείο και την έδεσε απ’ το πόδι πάνω σε μια τρίποδη πυροστιά.\nΠέρασε τη μικρή αυλή, μπήκε στο σπίτι, η μικρή φουφού στη μέση του δωματίου προσπαθούσε να καταπιεί την υγρασία, αυτή που έτρεχε από τους τοίχους. Άλλαξε τα βρεμένα ρούχα της, φόρεσε κάτι πρόχειρο, ετοιμάστηκε να πάει δίπλα στο μαγειρείο να σφάξει την κότα. Ανυπομονούσε να ετοιμάσει τη ζεστή κοτόσουπα, ένα δυναμωτικό του γιου της.\nΠήρε το μεγάλο μαχαίρι και ξεκίνησε για το μαγειρείο. Έλυσε το ποδάρι της κότας από την πυροστιά, την τράβηξε σε μια χωματένια γωνιά, πάτησε με το ένα πόδι της τ’ απλωμένα φτερά, με το ένα χέρι χούφτιασε το κεφάλι, με το άλλο της πέρασε το μαχαίρι απ’ το λαιμό. Το κομμένο κεφάλι, της έμεινε στο χέρι, με το άλλο κρατούσε το μαχαίρι, σάστισε κι άφησε τα πατημένα φτερά από το πόδι της. Η κότα ακέφαλη άρχισε να πετάει, να μουντζουρώνει τους τοίχους, το πρόσωπό της με ζεστό αίμα. Φοβήθηκε και βγήκε απ’ το μαγειριό, η βροχή εξακολουθούσε. Ξανά γύρισε μέσα έπρεπε ν’ ανάψει φωτιά, αλλά είχε ξεχάσει τα σπίρτα στην τσέπη της και είχαν βραχεί. Πέρασε την αυλή και πήγε στο δωμάτιο με τη φουφού, πήρε με την τσιμπίδα ένα αναμμένο κάρβουνο το σκέπασε με την παλάμη της για να μη σβήσει, ξαναμπήκε στο μαγειρείο, έβαλε το κάρβουνο κάτω από τα ξερά φρύγανα που φύλαγε κρυμμένα κάτω απ’ τη γωνιά κι άρχισε να φυσά, από το φύσημα της ήρθε ζαλάδα, σταμάτησε και κοίταξε τη φλόγα που σαν ήλιος της αυγής ξεπηδούσε από κάτω, έβαλε κούτσουρα ν’ ανάψουν κι από πάνω την πυροστιά. Έβαλε μια εμαγιέ μπαλωμένη κατσαρόλα με νερό να βράσει για να μαδήσει την κότα. Περίμενε λιγάκι, το νερό έβρασε, βούτηξε την κότα έτσι όπως ήταν και την τράβηξε προς τα έξω. Άρχισε να μαδά, πρώτα τα μεγάλα φτερά ένα, ένα, μετά τα μικρά, τα χούφτιαζε και τα τραβούσε όλα μαζί, έπρεπε να τελειώνει. Μια μυρωδιά ωμού κρέατος της ήρθε στην μύτη, κάτι σα σάπια αυγά. Θα είναι απ’ τη βροχή σκέφθηκε. Την καθάρισε απ’ τα εντόσθια την έπλυνε και την έβαλε στην κατσαρόλα, να βράσει έστυψε κι ένα λεμόνι για να της βγάλει τη μαυράδα. Πήγε στο σπίτι με τη φουφού τα χώριζε μια μικρή αυλή, ο γιος της ξαπλωμένος στο κρεβάτι περίμενε το κοτόζουμο, το φάρμακο του δυναμώματος.\nΗ βροχή είχε δυναμώσει, τα κεραμίδια κουνιόταν απ’ τη δύναμη του αέρα, ακούστηκε ένα τακ, τακ, σταγόνες νερού έπεσαν στο πάτωμα. Έτρεξε έβαλε μια παλιά λεκάνη να πέφτουν μέσα οι σταλαματιές, τώρα ακουγόταν μπλουμ, μπλουμ. Βλαστήμησε για τον καιρό, μια αστραπή την τύφλωσε, η βροντή έκανε τα τζάμια να τρίζουν, τώρα οι σταλαματιές είχαν γίνει ρονιές. Έκανε το σταυρό της, πέρασε την αυλή και πήγε στο μαγειρείο, η κότα είχε βράσει. Γέμισε ένα πιάτο ζουμί και το πήγε στο δωμάτιο με τη φουφού, μετά θα έφερνε και την κότα. Ο γιος της χαρούμενος άρχισε να πίνει με το κουτάλι το ζουμί, περιμένοντας να καταβροχθίσει την κότα, μια πανάκεια της αρρώστιας του. Και η μάνα του τον πρόσεχε, τον καμάρωνε χωρίς ούτε να δοκιμάζει το κοτόζουμο. Ήταν για τον άρρωστο γιο της, να τον προλάβει πριν εμφανισθεί το χτικιό.\nBronx - Νέα Υόρκη\nPosted by pylaros at 8:36 π.μ. 6 σχόλια: Links to this post\nΝαυτική Ζωή σε NOIR\nΌ Κουμιότης ο θερμαστής,\nείχε την τράπουλα στην τσέπη,\nσαν τελείωνε τη βάρδια την 4-8\nφώναζε για 66 αγοραστό.\nΜάζευε κοντά του κι άλλους,\nκάπνιζαν σαν τα φουγάρα,\nπίνανε καφέ, γράφανε πόντους,\nαποτρέποντας ανίας φαγωμάρα.\nΕκεί όμως εις την πρύμη,\nπόκα στρώνανε κρυφά,\nφώναζαν και βλαστημούσαν\nκαι βιδάνιο σκορπούσαν.\nΜετά από τα μεσάνυχτα,\nστου καραβιού τη μέση,\nφωνές και φασαρίες.\nΞύπνησα, πετάχτηκα επάνω,\nένας Μανιάτης φάνηκε\nστο χέρι καραμπίνα,\nκλέφτη τον αποκαλούσε.\nΟ Καπετάνιος κατέβηκε\nτην καραμπίνα φούχτωσε,\nτην πήρε στο γραφείο.\nΦωνές, κακό, διαπληκτισμοί,\nέμοιαζε με λειτουργία.\nΩς που φωνή λάλησε: “--Ω! τι ευτυχία!\n“Δόξα τω Θεώ. Έσπασε η μονοτονία.”\nΗ ανάσα του έβγαζε αχνό,\nη δική της έβγαζε απορία.\nΞένε τι ζητάς\nστης νύχτας την παγωνιά;\nΕίμαι μονάχος ναυτικός,\nζητώ τη νύχτα, τη στεριανή,\nμπορείς να μου τη δώσεις;\nΣκέπασε εκείνη τη φωτιά,\nσυνταύλισε το τζάκι,\nπήγε κοντά του τρυφερά.\nΈλα αγκάλιασέ με.\nΕίμαι η νύχτα, η στεριανή,\nτου ναυτικού η νύχτα.\nΑπ’ το ιερό φυτό των Μάγια,\nτο λευκό και κίτρινο καλαμπόκι,\nτο μπουμπούκι της αγάπης.\nμπρος στο κλειστό μπουμπούκι,\nο ναυτικός το μύρισε\nκι άνθισε λουλούδι.\nPosted by pylaros at 10:40 π.μ. 5 σχόλια: Links to this post\nΕσείς Κάνετε παιχνίδι\nΤΑ ΕΚΑΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΣΠΑΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ\nLos Cien mejores poemas de amor de la lengua castellana.\nΜετάφραση από τo Ισπανικó Ρήγας Καππάτος\nΠρόλογος, εκλογή, σχόλια,Ρήγας Καππάτος-Pedro Lastra\nΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΧΑΔΙ\nΓλιστράει μέσα απ' τα δάχτυλά το αναίτιο χάδι,\nμου φεύγει από τα χέρια. Στον άνεμο όταν κυλάει,\nτο χάδι που πλανιέται δίχως σκοπό ούτε μέλλον,\nτο χαμένο χάδι ποιος θα βρει να το πάρει;\nΘα μπορούσα ν' αγαπήσω απόψε με μια άπειρη λύπη\nθα μπορούσα ν' αγαπήσω τον πρώτο τυχόντα.\nΚανένας δεν έρχεται. Μοναξιά στ' ανθισμένα δρομάκια.\nΤο χαμένο χάδι, θα κυλάει... θα κυλάει...\nΑν απόψε στον άνεμο σε καλούν ταξιδιώτη,\nαν ριγήσει τα κλωνιά ένας γλυκός στεναγμός,\nαν σου σφίγγει τα δάχτυλα ένα χέρι μικρό\nπου σε κρατάει και σε αφήνει, σε βρίσκει και φεύγει.\nΑν δε βλέπεις το στόμα που φιλάει, ούτε εκείνο το χέρι,\nαν το κάλεσμα δεν είναι παρά μια αυταπάτη\nτου αγέρα, ω, ταξιδιώτη που έχεις μάτια γαλάζια,\nδιαλυμένη στον άνεμο θα με αναγνωρίσεις;\nPosted by pylaros at 2:31 μ.μ. 1 σχόλιο: Links to this post\nΣκηνικό χωρίς φωτογραφία, Νέα Υόρκη\nΑποβραδίς τράβαγα το κουμπί από το ξυπνητήρι, σ’ ένα παλιό ραδιόφωνο που μου είχαν κάνει δώρο, το οποίο με κοίταζε με κάτι μάτια, μπλε μάτια που μέσα τους τρέχανε οι δείχτες μαρκάροντας τις ώρες, τον χρόνο, μετρώντας ακόμη και τις αναπνοές μου, μέχρι να έρθει η καταραμένη ώρα να αρχίσει να τρέμει, να χτυπιέται σα σεληνιασμένο, μια ώρα που ακόμα και τα κοκόρια κοιμόταν.\nΜου είχε γίνει συνήθεια να ξυπνώ πέντε λεπτά πριν λαλήσει το ξυπνητήρι, 3:00 χαράματα, πατούσα το κουμπί πάλι και το απενεργοποιούσα. Έριχνα νερό στα μάτια μου έτσι για να φύγουν οι τσίμπλες, ντυνόμουν κι έβγαινα στον δρόμο.\nΈβανα εμπρός το αυτοκίνητο ξεκινούσα οδηγώντας στους έρημους δρόμους της Νέας Υόρκης, κρατώντας το τιμόνι, σφιχτά με τα δυο μου χέρια, μέχρι να συνειδητοποιήσω που βρισκόμουν. Στη διαδρομή κοίταζα τ’ άστρα, το φεγγάρι αν υπήρχαν, αν όχι κοίταζα τη μαύρη μούχλα που ήταν ντυμένοι οι δρόμοι, τότε άρχιζαν τα όνειρα, αυτά μου έδιναν ένα θάρρος να συνεχίζω να υπάρχω, ένα πείσμα να νικήσω τη ζωή, την ξενιτιά, τις περιστάσεις, μέχρι να έρθει η λευτεριά, μέχρι να ξαναβρώ τον εαυτό μου, έτσι νόμιζα. Γυρίζοντας μια μέρα στο μέρος μου, θα εύρισκα αυτά που άφησα, αυτά που ήξερα. Μια ουτοπία που τόξερα ότι ήταν ουτοπία, έλα όμως που χωρίς αυτή την πίστη, η ζωή θα ήταν ωμή, άθρησκη, απαίσια. Μου φαινόταν βουνό η πράξη της προσαρμογής. Θεέ μου τι μαρτύριο ήταν οι σκέψεις αυτές, σκέψεις που ροκάνιζαν το μυαλό και μου μετέφεραν το νόστο για τον ήλιο που έλαμπε στο χωριό μου, στην Πύλαρό μου, για τα πέτρινα ξεροχώραφα, αυτά που η κάθε τους σπιθαμή ήταν ποτισμένη με σταγόνες παιδικού αθώου ιδρώτα, αυτές οι πέτρινες φλέβες χώματος που έσκαβα για να πέσει ο σπόρος για μια φτωχική σοδειά. Αυτά τα άγονα μέρη, αυτές οι βουνοκορφές είναι ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας, αυτής που με τη βία ξεριζώθηκε, απ’ τον τόπο μας, τότε που το φάσμα της ανεργίας, της φτώχειας, της πείνας, του εμφυλίου μας σκότωνε, μιας αθώας ηλικίας που χάθηκε στα γρανάζια της δουλο-μετανάστευσης, ίσως προς όφελος του τότε ελληνικού κατεστημένου.\nΔεν φταίω όμως εγώ, η Νέα Υόρκη Δεν έχει ομοιογενή πληθυσμό, είναι γεμάτη από γκέτο από όλες τις φυλές του κόσμου, κάτι που σε κάνει να ψάχνεις που ανήκεις, η κουλτούρα σου, τα πιστεύω σου, ψάχνεις για κοινά σημεία σκέψης, ερευνάς τους αφομοιωθέντας συμπατριώτες σου, παρατηρείς τους οικονομικά εύρωστους, δεν συμφωνείς στα πιστεύω τους, κοιτάς τριγύρω σου η μοναξιά σε αγκαλιάζει, μένεις αιωρούμενος αντλώντας δύναμη απ’ το παρελθόν.\nΤέρμα τα όνειρα, έφθασα στον προορισμό μου, εκεί που έπρεπε για το μεροκάματο.\nΜια αρμαθιά κλειδιά ήταν στις τσέπες μου. 4 η ώρα πρωινή, παρκάριζα στην άκρη του δρόμου και περίμενα να έρθει από την αντίθετη πλευρά κι ένα άλλο αυτοκίνητο ενός μεξικανού λαθραίου, εργάτη του εστιατορίου. Απότομα σταματούσαν οι σκέψεις. Περίμενα και φοβόμουν τη νυχτερινή μοναξιά, σε μια γειτονιά του Νότιου Μπρονξ όπου στους δρόμους ήταν επικίνδυνη η κυκλοφορία. Δεν κυκλοφορούσε κανένας πριν φέξει, έτσι όταν έβλεπα τα φώτα του άλλου αυτοκινήτου που ερχόταν από την αντίθετη πλευρά έπαιρνα θάρρος, σκεφτόμουν, 'έλα πάλι τυχερός ήμουν,' άλλη μια μέρα που φάνηκε συνεπής και ήρθε στη δουλειά του, ο μεξικανός. Πάντα είχα ένα μικρό αγκάθι αμφιβολίας αν τα φώτα του αντιθέτου ερχόμενου αυτοκινήτου δεν ήταν αυτά που περίμενα εγώ. Μαζί ανοίγαμε την πόρτα της αυλής αυτής που χρησιμοποιούσαμε για πάρκινγκ και μπαίναμε στο μαγαζί ένα εστιατόριο παλαιού τύπου σαν βαγόνι τρένου. Κλειδώναμε την πόρτα πίσω μας μέχρι να φέξη ώστε να έρθουν και οι υπόλοιποι εργάτες και παρασκευάζαμε το μενού της ημέρας, αρχίζοντας από το κολατσιό…\nΚάθε μέρα που ξημέρωνε ένας καινούργιος ήλιος ανέτειλε στον ορίζοντα, αλλά ήταν ένας ήλιος της νύχτας, που για άλλη μια φορά ήταν γεμάτος ουτοπικές, ανεκπλήρωτες επιθυμίες.\nPosted by pylaros at 2:46 μ.μ. 11 σχόλια: Links to this post\nΚυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008\nΤο άρωμα Ρέγκας\n(Μια ακόμη σελίδα, από αυτές τις παραπονεμένες ότι τις έχω εγκαταλείψει)\nΣτα Μαρκάτα Πυλάρου Κεφαλονιάς τίποτε δεν έμενε κρυφό, προπαντός την εποχή του πολέμου, της πείνας. Είχε βγει λοιπόν η φήμη ότι παραγγελιοδόχος είχε έρθει από την Αθήνα κρυφά με καϊκι (απαγορευόταν οι μετακινήσεις) και είχε φέρει ένα δέμα με τρόφιμα στην κυρά Ευδοξία που ζούσε με τον γέρο άνδρα της, μόνοι τους οι δυο με το αίσθημα μοναξιάς να τους αποκαρδιώνει. Αφού οι γιοι τους ήταν έμποροι και ζούσαν στην Αθήνα.\nΣτο χωριό ήμουνα ένας από τους λίγους που ήξερε το μυστικό της κυράς Ευδοξίας, (το ότι δεν ήξερε γράμματα). Πήγα λοιπόν έναν περίπατο προς τα εκεί προσποιούμενος ότι κυνηγούσα κοτσύφια με μια σφεντόνα κρατώντας την στο δεξί χέρι έτοιμος για δράση όταν εμφανιζόταν ένα οποιοδήποτε πουλί. Στην άκρη του χωματένιου δρόμου συνάντησα τον μπάρμπα Παναγιώτη που λιαζόταν στις ξεξασπρισμένες πέτρινες καθίστρες, που είχαν γίνει έτσι από τις ρονιές των κεραμιδιών, από το σπίτι της παραμυθατζούς, αυτής που έλεγε στα μικρά παιδιά παραμύθια καθισμένα δίπλα στη φωτιά με τα κούτσουρα για να ζεσταθούν, μέσα στην τσίγκινη παράγκα, που ο καπνός τους, τούς έτσουζε τα μάτια, τους έκανε να βήχουν, αλλά τους άρεσαν τα παραμύθια και οι ιστορίες του Ναστρεδίν Χότζα, ήταν κι αυτό μια φυγή στην πολυτέλεια των ονείρων, απ΄ τη μονότονη ζωή του χωριού .\nΜε το πηγούνι του να ξεκουράζεται ακουμπισμένο πάνω στο χέρι του που κρατούσε το μπαστούνι, έμοιαζε σαν φιλόσοφος που προσπαθούσε να μάθει γιατί γυρίζει η γη. Μου έπιασε κουβέντα μου εξηγούσε τα σημάδια των καιρών, το τι εννοούσε το κάθε συννεφάκι που ταξίδευε μόνο του στην απεραντοσύνη του ουρανού. Ήξερε τι καιρό θα έκανε την επόμενη μέρα παρατηρώντας αυτά τα σημάδια μα και το νυχτερινό φεγγάρι ανάλογα με τον αν είχε κύκλο. Μιλούσε ακόμα και για τα πουλιά πώς να τα πιάνει με ξόβεργα, μα και για τις κουκουβάγιες, τι εννοεί το λάλημά τους τη νύχτα, μα και γιατί τα κουκουβαόπολα ήταν άσπρα σαν το χιόνι.\nΣε μια στιγμή κατάλαβα ότι όσο ήταν ήλιος στο στερέωμα δεν θα ερχόταν η καλή μου τύχη. Έτσι έφυγα, αλλά μετά από λίγο ξαναγύρισα, περπατούσα κάνοντας τον αδιάφορο, ευτυχώς ο Μπάρμπα Παναγιώτης είχε φύγει απ’ το λιαστήρι του.\nΜε την σφεντόνα στο χέρι σα να παίζω κομπολόι πήγα και κάθισα κάτω από το μεγάλο πουρνάρι που ήταν στην άκρη της αυλής από εκεί ξεκινούσε ένας διάδρομος προς τη σιδερένια πόρτα της αυλής. Καθώς την άνοιξε έτριξε από την σκουριά. Η κυρά Ευδοξία με ένα καφέ χρώματος τσεμπέρι δεμένο στο κεφάλι της φάνηκε να κοιτάζει δεξιά αριστερά. Η ματιά της σταμάτησε πάνω μου, «έλα μέσα παιδί μου» μου είπε. Έκλεισε πίσω της τη σιδερένια πόρτα, μπήκαμε και οι δυο μαζί στην είσοδο του σπιτιού, έκλεισε την πόρτα.\nΔεν μου είπε να κάτσω σα να φοβόταν κάτι το αόρατο, αλλά βασιζόταν στην παιδική αθωότητά μου. Έχωσε το χέρι στον κόρφο της κι έβγαλε ένα φυλαχτό, το ξεδίπλωσε και μου το έδωσε.\n«Είναι από το γιο μου, τι μου γράφει; Είναι καλά;»\nΆρχισα να διαβάζω την επιστολή, τα μάτια της κοκκίνισαν, η ανάσα της κοβόταν σε κάθε μου λέξη. Αφουγκραζόταν και τον παραμικρό θόρυβο που έβγαινε από τα χείλη μου, κρεμόταν κυριολεκτικώς από αυτά. Στο τέλος της ανάγνωσης έβγαλε ένα βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης. Δόξα τω Θεώ ψέλλισε, είναι όλοι καλά, με το ρυτιδωμένο χέρι της πήρε την επιστολή, τη έβαλε ξανά στον κόρφο της.\n«Περίμενέ με εδώ» μου είπε και χάθηκε μέσα στο άλλο δωμάτιο. Ήξερα ότι κάτι θα με φίλευε, σε λίγο παρουσιάστηκε με μια ρέγκα καπνιστή, από αυτές που της είχαν στείλει από Αθήνα.\n«Να την πας σπίτι σου» είπε.\nΛίγα άχερα, αυτά που φυλάγαμε στον στάβλο για να τρώει το δανεικό γαϊδουράκι όταν μας το έδιναν για να κουβαλούμε ξύλα, ήταν το προσάναμμα μια και δεν υπήρχε χαρτί. Στην άκρη της αυλής με τον πυριόβολο άναψα τ’ άχυρα, στη φλόγα τους έψησα τη ρέγκα, η μυρωδιά έσπασε τη μονοτονία του λαχανόζουμου, το σάλιο άρχισε να υγραίνει στα στόματα των γειτόνων κι αυτοί μακάριζαν τους τυχερούς που θα έτρωγαν τη ρέγκα.\nΚι όλα εμείς τα παιδιά μαζευτήκαμε γύρω απ’ τον καπνό του ψησίματος της ρέγκας, γεμίζοντας τα πνευμόνια μας, με το εξωτικό σπάνιο άρωμά της.\nPosted by pylaros at 10:49 π.μ. 7 σχόλια: Links to this post\nΑγαπητέ φίλε Γαβριήλ καλημέρα από την όμορφη Ελλάδα μας.\nΑφού ευχηθώ σε σένα και στη σύζυγό σου ατελείωτες ευτυχισμένες ημέρες γεμάτες αγάπη...\nΘα ήθελα να σε παρακαλέσω, λόγω της σημερινής ημέρας, να αναρτήσεις στην όμορφη σελίδα σου, τις ολόθερμες ευχές μου, για υγεία, καλό γράψιμο, και να είναι πάντα ερωτευμένες με το σύντροφό τους, όλες τις γυναίκες της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η. και οι φίλες αυτής.\nΜια ανθοδέσμη, με ωραία τριαντάφυλλα, θα ταίριαζε, στην ομορφιά της προσωπικότητάς τους.\nΦίλε Δημήτρη, συμμερίζομαι τις καλοπροαίρετες ευχές σου…\nPosted by pylaros at 10:29 π.μ. 3 σχόλια: Links to this post\nΔεν αντέχω ν’ ακούω τα κλαψουρίσματα των σελίδων μου, (οι Άνθρωποι) έτσι σήμερα έβγαλα στην επιφάνεια απ’ την εγκατάλειψης μια σελίδα ακόμη:\nΕποχή της πείνας, ο Ιταλικός στρατός κατοχής είχε επιτάξει τα καλλίτερα σπίτια του χωριού, στην Κεφαλονιά μαζί κι ένα δικό μας. Ανεβασμένος ξυπόλυτος στο φράχτη τους χάζευα που μοίραζαν συσσίτιο στην αυλή, που κάποτε ήτανε δική μας, οι φαντάροι με κοίταζαν με πρόσωπα ανέκφραστα λες και φορούσαν κέρινες μάσκες.\nΤους κοίταζα λαίμαργα, τα μάτια μου γουρλωμένα μπρος στη θέα του φαγητού, ένας από τους στρατιώτες με λυπήθηκε, με φώναξε και μου έδωσε μια καραβάνα σούπα κόκκινη με μακαρόνια.\nΤο σάλιο άρχισε να υγραίνει τη γλώσσα μου, λίγο ακόμα θα έπεφτε μέσα στη σούπα. Χαρούμενος πήδηξα το φράχτη, ανέβηκα τα σκαλοπάτια δυο, δυο και φώναξα:\nΓρήγορα φέρτε μου ένα κουτάλι κοίτα τι σας φέρνω, αμβροσία.\nΗ θεια μου που απ’ τον φόβο της έμενε μαζί μας βγήκε στην εξώπορτα βλοσυρή, άγρια. Που την βρήκες την καραβάνα με τη σούπα την έκλεψες;\nΌχι θεια, ένας στρατιώτης μου την έδωσε, πρόσθεσα με περίλυπο ύφος.\nΝα πας να την δώσεις πίσω, δεν σου έχω πει χίλιες φορές να μην παίρνεις τίποτα από τους κατακτητές;\nΙκετευτικά την κοίταξα, Μα θεια πεινάω!\nΆντε χάσου από τα μάτια μου, δεν ντρέπεσαι ρε! Πήγαινέ την πίσω δεν τη θέλουμε!\nΦαΐ από κατακτητές, όχι ποτέ!\nΔάκρυα κύλησαν από τα μάτια μου, φοβήθηκα την ντροπή, ο Ιταλός με κοίταξε παράξενα με είδε πόσο χλωμός και κοκαλιάρης ήμουν, τα μάτια μου βαθουλωμένα στις κόγχες τους, απορημένος πήρε πίσω την καραβάνα με τη σούπα.\nΤο μίσος νίκησε την ανθρωπιά!\nΠόλεμος και ανθρωπιά δεν μπορούν να συνυπάρχουν.\nΌλοι μας μικροί κάνουμε όνειρα, για εμένα ο βιοπορισμός τα σκότωσε, και όταν ο χρόνος μου επέτρεψε να ονειρεύομαι δεν με άφηνε να σταθώ σε χλωρό κλαρί κυνηγώντας με, με το καμουτσί των γηρατειών. Ίσως στην επόμενη ζωή.\nΓαβριήλ Παναγιωσούλης Μπρονξ, Νέα Υόρκη\nPosted by pylaros at 11:05 π.μ. 8 σχόλια: Links to this post\nγιατί η μνήμη είναι,\nκαθεαυτό δική μου,\nπου καταλήγει σε θάνατο, υποχρεωτικό.\nΟι ιστορίες μου,\nτης ζωής αθάνατα παιδιά.\nΔεν πρέπει να φύγουνε μαζί μου..\nθα μείνουνε εκείνες αθάνατες…\nΓραμμένες στις μνήμες όλου του κόσμου…\nΤο στενό Ιθάκης-Κεφαλονιάς\nPosted by pylaros at 7:02 μ.μ. 2 σχόλια: Links to this post\nΤο Χρώμα των Αγγέλων\n…η Κυρά Μάρθα με περιεργάστηκε σα να αγόραζε κοτόπουλο, «Ιβάν φίλε μου άσε την εδώ, σαν καλή φαίνεται θα στρώσει.»\nΠέρασα τη νύχτα με τον Ιβάν, χάρηκε το κορμί μου, την επομένη με φώναξε η Κυρά Μάρθα:\n«Θα με βοηθήσεις να πάμε να επισκεφτούμε τις κόρες μου, είναι εσωτερικές σε μοναστήρι, σε σχολή καλογραιών,» φώναξε ταξί γιατί αυτή δεν οδηγούσε. ήταν περίπου 200 χιλιόμετρα στο εσωτερικό της χώρας…\nΗ μεγάλη σιδερένια πόρτα της σχολής άνοιξε, οι καλόγριες υποδέχθηκαν την κ. Μάρθα, εγώ ακολουθούσα φορτωμένη με πακέτα και δώρα για τις κόρες της, ξάφνου έβγαλε μια στριγκλιά,\n«Όχι αυτή μην την αφήσετε να μπει μέσα, δεν τη βλέπετε, είναι τέτοια,»\nΟι καλόγριες με κοίταξαν σα να είχα λέπρα, πήραν τα πακέτα από τα χέρια μου και μου έκλεισαν κατάμουτρα την πόρτα.\n«Να πας να με περιμένεις με τον ταξιτζή,» φώναξε η κ. Μάρθα.\nΈνας καλόγερος με καφετιά τριγωνική κουκούλα που έφθανε έως τα πόδια του, με μια ζώνη με φούντες χτύπησε συνθηματικά τη μεγάλη πόρτα της μονής, μια καλόγρια άνοιξε, κοίταξε δεξιά αριστερά μην τους βλέπει κανένας και τον έμπασε μέσα.\nΠήγα και κάθισα μαζί με τον ταξιτζή, σε αυτό το άγιο μέρος δεν υπήρχε ούτε ένα μπαρ να ξεδιψάσουμε, έτσι από κάτω από τον ίσκιο ενός δένδρου, ξάπλωσα κι έβαλα το κεφάλι μου στου ταξιτζή τα γόνατα.\n«Μου αρέσεις, του είπα, θα σε κάνω φίλο, θα σε πληρώνω. Του είπα τους πόθους μου, τα όνειρά μου, του ζήτησα να με βοηθήσει να πιάσω ναυτικό φίλο, να κάνω παιδί μαζί του, σαν κι αυτούς ξανθό, να μοιάζει με χερουβίμ, σαν αυτούς τους αγγέλους που είναι δίπλα από την εικόνα της Μαρίας, να έχω το γιο μου σαν εικόνισμα, ένα αγαλματάκι να το βάλω δίπλα στην Παρθένο έτσι όταν οι πιστοί θα προσκυνούν να βλέπουν ότι κι ο γιος μου έχει το ίδιο χρώμα...\nPosted by pylaros at 3:23 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια: Links to this post\nΈνα διήγημα χωρίς εικόνες, που είναι γεμάτο εικόνες.\nΗ καμπάνα του Αγίου Δημητρίου σήμαινε λυπητερά. Οι χωριανοί αναρωτιόταν ποιος να πέθανε άραγε;\nΤα παιδιά έτρεχαν να μάθουν τα νέα ώστε να προλάβουν να καπαρώσουν τα εξαπτέρυγα για την κηδεία, έτσι να κερδίσουν το δώρο τους συνήθως ένα μικρό χρηματικό ποσόν.\nΟ παπάς περνούσε απ’ την πλατεία με τα καφενεία πηγαίνοντας στο σπίτι του, που βρισκόταν ακριβώς κάτω απ’ το δημόσιο δρόμο. Εκεί σε μια γωνιά κρατούσε φυλαγμένα και τα δημόσια έγγραφα γεννήσεων, θανάτων γάμων κλπ. Ένα ολόκληρο ληξιαρχείο. Άκουσε κι αυτός την καμπάνα που σήμαινε λυπητερά.\n«Άλλη μια διόρθωση στα εκκλησιαστικά μητρώα,» σκέφθηκε.\nΣτα πεζούλια των καφενείων οι άνδρες κουβέντιαζαν και προσπαθούσαν να εξηγήσουν τις προφητείες του Αγαθάγγελου, αυτές που έλεγαν ότι το αίμα θα φτάσει ένα ζωνάρι από ένα ξανθό γένος που θα κατεβεί απ’ το βορρά. Νόμιζαν ότι θα ερχόταν το τέλος του κόσμου.\nΗ μοιρολογίστρα, στο σπίτι της έξαινε μαλλί προβάτου να το έχει έτοιμο για να γνέσει.\nΆκουσε κι αυτή την καμπάνα, έλυσε τις πλεξούδες των μαλλιών της σε μια μάζα ψαρών κατσαρών φουντωτών μαλλιών και περίμενε να την φωνάξουν στο ξενύχτι ώστε να τα τραβάει και να οδύρεται για τον πεθαμένο.\nΗ μάνα καβούρδιζε ρεβίθια, να τα ανακατέψει με μερικά κλωνιά καφέ, ώστε να τρατάρει τους χωριανούς που θα ερχόταν στο ξενύχτι.\nΟ πατέρας έκοβε ταμπάκο με το μεγάλο μαχαίρι της κουζίνας, αφού τον είχε κρεμάσει προηγουμένως στη στέρνα για να μην τρίβει. Είχε ετοιμάσει και τον πυριόβολο με φυτίλι για να ανάβουν τα τσιγάρα, αυτά που θα τους πρόσφερε.\nΟ γείτονας ο Αντώνης του είχε δώσει μερικά φύλλα χαρτιού από το βιβλίο με τις προφητείες, για τσιγαρόχαρτο. Είχανε και τσίπουρο, μα και κονιάκ, αν κάποιος ήθελε να πιει.\nΣ’ ένα κουβά μέσα υπήρχε νερό με διάλυση σουμπλιμέ, ένα κοκκινωπό υγρό, για να απολυμαίνουν τα χέρια τους αν έγγιζαν κάτι από το σπίτι του χτικιασμένου νεκρού.\nΗ μάνα είχε βρει ένα προϊστορικό σκανταλέτο-λιβανιστήρι, είχε βάλει κάρβουνα αναμμένα κι έκαιγε λιβάνι, μέσα στην κάμαρα που ήτανε το φέρετρο του πεθαμένου μπάρμπα.\nΟι ξένοι Ιταλοί κατακτητές, περνούσαν από τον δρόμο κι έλεγαν απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις. Σα νύχτωσε το φως του λύχνου μετά βίας φώτιζε τις γυναικείες σκιές που καθόταν ξαγρυπνώντας γύρω απ’ το νεκρό με τα λυτά τσεμπέρια τους σιγοκλαίγοντας και μοιρολογώντας. Έμοιαζε σκηνή αρχαίας τραγωδίας.\nΗ μεγάλη πόρτα της αυλής άνοιγε κι έκλεινε, οι άνδρες καθόταν πάνω στα λιθάρια σιγοψιθυρίζοντας, ο Θεός να τον συγχωρέσει κι έκρυβαν το φως της καύτρας απ’ τα τσιγάρα τους στην κλειστή παλάμη τους, μην τυχόν και περάσει Ιταλική περίπολος.\nΕγώ έτρεχα ανάμεσα στα τόσα καινούρια πρόσωπα, άκουγα συζητήσεις. Όλοι το περίμεναν\nότι θα πέθαινε, λέγανε μάλιστα ότι άργησε, αφού έκανε το λάθος να παντρευτεί. Δεν είχε το δικαίωμα, το χτικιό δεν το επέτρεπε. Τα μάτια μου είχαν συνηθίσει στο σκοτάδι. Κατά τα μεσάνυχτα πήγα στο διπλανό σπίτι. Εκεί ξάπλωσα πάνω στο αχυρένιο στρώμα του καναπέ.\nΟ ύπνος με πήρε στην αγκαλιά του. Με μετέφερε στον ουράνιο θόλο από όπου μπορούσα να δω το μέλλον. Από μπροστά μου χανόταν το χωριό μου, ο τόπος μου. Τρόμαξα, δεν μου άρεσε, διαμαρτυρήθηκα στο Θεό: «Το πεπρωμένο σου είναι γραμμένο, θα χαθείς από την Πύλαρό σου» ακούστηκε μια φωνή\nΞύπνησα όταν είχε ξημερώσει, οι περισσότεροι επισκέπτες είχαν φύγει, οι υπόλοιποι ετοιμαζόταν για την κηδεία. Τι παράξενο όνειρο σκέφτηκα, ευτυχώς που ήταν μόνο όνειρο.\nΟι καμπάνες του Αγίου Δημητρίου τώρα χτυπούσαν διπλές, λυπητερά, η κηδεία είχε αρχίσει, ο παπάς με το θυμιατό στο χέρι, τα παιδιά με τα εξαπτέρυγα είχαν έρθει στο σπίτι να συνοδέψουν το νεκρό στην τελευταία του κατοικία. Ο παπάς έβαλε λιβάνι στο θυμιατό. Καπνός γέμισε την ατμόσφαιρα, άφησε την ανατολίτικη μυρωδιά του και διαλύθηκε. Τέσσερις φίλοι χωριανοί σήκωσαν στους ώμους τους, το εκκλησιαστικό φέρετρο με το νεκρό, ακολουθώντας τις νεκρώσιμες ψαλμωδίες του παπά, από πίσω η νιόπαντρη χήρα, μαζί τα αδέλφια του σιωπηλά, οι πενθούντες συγγενείς, ο υπόλοιπος κόσμος του χωριού, ακολουθούσα κι εγώ ήθελα πολύ ν’ ακούσω το «πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα…»\nΣτην στροφή του δρόμου φάνηκαν τα πρώτα κοράκια, πετούσαν χαμηλά κι έκραζαν. Απ’ το έρημο παλάτι του Ροή, αυτού που είχε πλουτίσει και μείνει στο εξωτερικό αναδινόταν μια βρώμα κοπριάς προβάτων, κάποιος τσοπάνης, χρησιμοποιούσε το υπόγειο για μαντρί. Στη ρεματιά μέσα φάνηκε το πτώμα ενός γαϊδάρου, τα κοράκια μάλωναν αναμεταξύ τους. Η κηδεία προχωρούσε, ο παπάς έψαλλε το κύριε ελέησον, οι κατακτητές Ιταλοί κοίταζαν απ’ το παράθυρο σπιτιού που είχαν επιτάξει και γελούσαν. Στην εκκλησία μετά τον τελευταίο ασπασμό, έφεραν το φέρετρο, δίπλα στο μνήμα, σήκωσαν με το σεντόνι το νεκρό, τον πίθωσαν στο στόμα της γης, ξαναέβαλαν το φέρετρο στην εκκλησία για τον επόμενο. Ο παπάς έριχνε λίγο χώμα, άπλωσα το χέρι μου κι έριξα μια χούφτα χώμα, μια τιμητική συνήθεια από τα Ομηρικά χρόνια, μόνο που τότε έριχναν τον κονιορτό πριν την ταφή, ο γέρο Μπάμπης έφτυσε στις παλάμες του έπιασε το φτυάρι στο χέρι κι άρχισε να γεμίζει με χώμα τον τάφο, στα αυτιά μου ηχούσε ακόμα ο αντίλαλος των ψαλτών αιωνία αυτού η μνήμη…\nΓυρίσαμε σπίτι. Περνώντας από τη ρεματιά είδαμε ότι τα κοράκια είχαν ξεγυμνώσει απ’ τις σάρκες τα κόκαλα του γαϊδάρου, κόκκινα φάνταζαν σαν σταυρόλεξο από τριαντάφυλλα.\nΤην επόμενη μέρα ήρθε η σειρά της φωτιάς, κάηκαν τα ιμάτιά του νεκρού, το κρεβάτι του, τα πάντα. Μετά ήρθε από το Αργοστόλι ο κλίβανος.\nΤο χτικιό είχε νικηθεί.\nPosted by pylaros at 10:09 π.μ. 6 σχόλια: Links to this post\nΣήμερα πού Γιορτάζεις - Κάποιοι φίλοι πού σαν και μένα είναι παιδιά των εξήντα θα θυμούντια αυτό τό όμορφο τραγούδι της Μαριάνας Χατζοπούλου <<σήμερα πού γιορτάζεις κι' όλα τα βλ...


TENGOO Ανδρικά Σανδάλια Εξωτερική Αναπνεύσιμη Παπούτσια Παραλίας Ελαφριά Γρήγορα Στεγνωτήρια Παπούτσια Wading Water Sport Πεζοπορία Camping Sneakers Παπού Κριτικές - Banggood Ελληνικά Online Shopping\nΩραία σανδάλια για την παραλία ή την πισίνα. Ελαφρύ, ευέλικτο και άνετο. Πολύ ικανοποιημένος με την αγορά του.. Σημείωση: τα μεγέθη είναι εντάξει, όχι μεγαλύτερα ή χαμηλότερα. Χρησιμοποιώ ένα EU41 (8 ΗΠΑ μέγεθος) και αυτό είναι που παρήγγειλα. Ταιριάζει τέλεια!\nΤα προϊόντα είναι άψογα, ευχαριστώ.\nπολύ γρήγορη παράδοση, ο οδηγός μεγέθους είναι αρκετά ακριβής, αλλά το μήκος ποδιού είναι 1/1,5 εκατοστά μικρότερο από το μετρούμενο. Μην το κοιτάς αυτό, αλλά μόνο σε μέγεθος ΗΠΑ ή ΕΕ\nπολύ μαλακά και ελαφρά\nΓεια, είμαι πολύ ευχαριστημένος με τα παπούτσια της παραλίας. Ο λόγος που δεν έχω αγοράσει από εσάς εδώ και καιρό είναι επειδή η προηγούμενη παραγγελία μου με αριθμό 76659027 που πληρώθηκε στις 18 Νοεμβρίου 2019 δεν παραδόθηκε ποτέ.\nΠολύ ωραία και άνετα. Αγόρασα μερικά ζευγάρια για εσωτερική και εξωτερική χρήση. Ελαφρύ και αρκετά ανθεκτικό.\nCHILOCUBE Υπαίθρια Παπούτσια Νερού Πάνινα παπούτσια Αναπνέει Ελαφριά Κολύμβηση Κατάδυση Wading Γιόγκα Παπούτσια\nTENGOO Νέο Καλοκαίρι 2-σε-1 Παπούτσια Wading Αναπνεύσιμο Οσμή Αντιολισθητικό Εξωτερικό Παπούτσια Παραλίας Σανδάλια Σανδάλια Παντόφλες Κήπου Ανδ\nΑνδρικά Αδιάβροχα Αντιολισθητικά Plus Βελούδινα Πυκνά Χειμερινά Αντιανεμικά Ζεστά Μποτάκια Χιονιού


Βήμα Βήμα - Coding\nΕΠΙΤΕΥΞΗ ΣΕ 7 ΒΗΜΑΤΑ\nΕίστε έτοιμοι να εργαστούμε μαζί για την επίτευξή του στόχου σας ?\nΚατανοήστε πόσο σημαντικό είναι για εσάς να αποκτήσετε ιστοσελίδα. Σημειώστε τους λόγους που πιστεύετε ότι η δημιουργία της θα βοηθήσει ή θα προβάλει την εταιρεία σας ή εσάς. Ποια είναι τα σημαντικά στοιχεία που θα πρέπει να διαθέτει και πως την φαντάζεστε. Διαθέστε λίγο χρόνο για να ερευνήσετε σελίδες που σας αρέσουν. Καθορίστε πόσο χρόνο θα μπορέσετε να αφιερώσετε και συζητήστε μαζί μας.\nΗ εταιρική ταυτότητα είναι το στίγμα σας στην αγορά. Δημιουργία ή Εκμοντερνισμός. Παράλληλα με την εταιρική ταυτότητα επιλέγεται και το όνομα Domain Name της ιστοσελίδας. Συστατικά για την σωστή επιλογή ονόματος:\nΔείχνει τι κάνετε; Μένει αξέχαστο; Είναι “πιασάρικο”;\nΑναλύουμε με λεπτομέρεια τις λειτουργίες και εφαρμογές που θα θέλατε να έχει η ιστοσελίδα σας, για να διασφαλίσουμε ότι το λογισμικό που θα επιλεγεί σας καλύπτει απόλυτα. Το σύστημα που θα επιλεγεί, υποστηρίζει, πάντα, μελλοντικές αναβαθμίσεις και επεκτάσεις.\nΤο πώς θα θέλατε να προβάλλεται – εμφανίζεται η ιστοσελίδα σας. Σε αυτό το βήμα βοηθάει πολύ να έχετε κάνει μια έρευνα με σελίδες που σας αρέσουν και να μας ενημερώσετε για αυτές. Θα βρούμε πρότυπα που να αναδεικνύουν το ύφος και το στυλ της εταιρείας σας.\nΕδώ θα πρέπει να διαθέσετε τον απαραίτητο χρόνο για να συγγράψετε τα κείμενα της ιστοσελίδας σας, όπως επίσης και να συλλέξετε τις φωτογραφίες που θέλετε να παρουσιάσετε. Σε περίπτωση που δεν έχετε χρόνο μπορούμε να δημιουργήσουμε εμείς για εσάς.\nΜε την παράδοση του υλικού, ξεκινάει και η δημιουργία της ιστοσελίδας σας.\nΠροχωράμε στον προγραμματισμό των λειτουργιών που είναι απαραίτητες για την ιστοσελίδας σας. Καθώς επίσης και στην παραμετροποίηση – διαμόρφωση του προτύπου επιλογής.\nΜετά την ολοκλήρωση της υλοποίησης, γίνεται έλεγχος και αλλαγές.\nΜε την παράδοση του έργου κανονίζουμε το πλάνο εκπαίδευσης και συντήρησης που ταιριάζει με τις ανάγκες σας.\nSeptember 1st, 2020 08:14 pmadmin