arts: August 2008\nΑναδρομική στη Θεσσαλονίκη\nΤης ΠΑΡΗΣ ΣΠΙΝΟΥ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία / 7 - 31/08/2008\nΤο 1969 ο Γιάννης Γαΐτης είχε κάνει το έργο «Ολοι και μόνος»: ένα κρεβάτι με «ανθρωπάκια» που κοιμούνται, εκτός από ένα που είναι όρθιο, σε στάση επαγρύπνησης. Αυτός είναι και ο τίτλος της αναδρομικής έκθεσης του καλλιτέχνη που εγκαινιάζεται το ερχόμενο Σάββατο στη Θεσσαλονίκη, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, σε συνεργασία με το Ιδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου.\n«Είναι ένα έργο του Γαΐτη με πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο», εξηγεί ο Ντένης Ζαχαρόπουλος, που επιμελείται την έκθεση μαζί με την Κατερίνα Κοσκινά. «Ο καλλιτέχνης έτσι αισθανόταν, μόνος μέσα στο πλήθος, εξέφρασε την υπαρξιακή του αγωνία, τη θέση του ανθρώπου μέσα στην κοινωνία. Ο Γαΐτης ήταν μοναχικός, ενώ από την άλλη ήταν κοντά σε όλους, στους εικαστικούς και στους ποιητές που συναναστράφηκε, όπως ο Ελύτης, ο Εμπειρίκος, ο Δανιήλ, ο Τσόκλης, ο Κανιάρης, κ.ά.».\nΗ έκθεση που περιλαμβάνει αντιπροσωπευτικά έργα απ' όλες τις περιόδους του καλλιτέχνη και γίνεται σε συνεργασία με την κόρη του, αρχιτέκτονα και μουσειολόγο Λορέττα Γαΐτη-Σαρά, έχει στόχο να ξεδιπλώσει το βίο και την πολιτεία του κορυφαίου δημιουργού, το έργο και την εποχή του. «Ο Γαΐτης ήταν ένας γλυκύτατος άνθρωπος και το έργο του με την πρώτη ματιά φαίνεται ευχάριστο, έξυπνο, γοητευτικό, ωστόσο ήταν κριτικό της εποχής του, με καυστικό χιούμορ και πολιτική διάσταση», συνεχίζει ο Ντ. Ζαχαρόπουλος.\n«Δεν πίστευε σε μια τέχνη κλεισμένη στον εαυτό της», γι' αυτό και ασχολήθηκε με τις εφαρμοσμένες τέχνες, έκανε γλυπτά, κατασκευές, έπιπλα. Ορισμένα απ' αυτά θα παρουσιαστούν σε κεντρικά σημεία της Θεσσαλονίκης, σε βιτρίνες καταστημάτων και άλλους προσβάσιμους χώρους, προκειμένου να γίνει «διάλογος» με το κοινό.\nΠάθος για την ποίηση και την ψυχανάλυση\nΟ επιμελητής της έκθεσης μάς αφηγείται τη ζωή του Γιάννη Γαΐτη σαν παραμύθι. Παιδί ακόμα έκανε γκράφιτι στους τοίχους εναντίον της γερμανικής κατοχής. Αριστερός στις πεποιθήσεις του, αρνήθηκε όμως να πάρει μέρος στον Εμφύλιο. Οταν εκλήθη να παρουσιαστεί στο στρατό και του ζήτησαν να χτυπήσει ζωντανούς στόχους, τότε έκανε τον τρελό και απαλλάχτηκε.\nΕίχε μια τεράστια αγάπη για την ποίηση και την ψυχανάλυση, συναναστράφηκε τον Γονατά, τον Ελύτη, τον Εμπειρίκο, τον Κουτούζη, ενώ από τους ζωγράφους θαύμαζε τον Πικάσο. Με τον εκπατρισμό του στο Παρίσι, την εποχή της χούντας, ανακαλύπτει πεδία πειραματισμού και την ελευθερία της έκφρασης που τον χαρακτηρίζουν. Η κόρη του τον θυμάται να δουλεύει στο παρισινό εργαστήριό του: «Η ζωγραφική πράξη με τον τρόπο του Γαΐτη σημαίνει πάθος, ταχύτητα και δεξιοτεχνία. Χρησιμοποιεί το σώμα του, το στήθος κάποτε γυμνό, ζωγραφίζει με τις παλάμες του και τα δάχτυλα, συχνά γονατισμένος πάνω στο πάτωμα, με μια ζωτική δύναμη που θυμίζει Πικάσο...».\nΤα πρώτα του έργα, διαφορετικά από το κυρίαρχο κατεστημένο, ξεσήκωσαν «πολεμική», ακόμα και ο Αλέκος Σακελλάριος τον διακωμωδούσε. Ωστόσο, τα «μυρμηγκάκια» του, οι ανθρωπόμορφες κουκκίδες και πολύ περισσότερο τα «ανθρωπάκια» του θα αποτυπωθούν στη συλλογική μνήμη, θα γίνουν σύμβολα μιας αντίδρασης στο ασφυκτικό περιβάλλον που μετατρέπει τους ανθρώπους σε απλούς αριθμούς.\nΣτην περίοδο της δικτατορίας, οι οικείοι κύριοι με τα κοστούμια και τα καπέλα αντιστέκονται στην αδράνεια και στην πειθαρχία που κυριαρχεί. Στη μεταπολίτευση τα «ανθρωπάκια» στέκονται μπροστά από την Ακρόπολη για να «ειρωνευτούν την ελληνολατρεία αλλά και την επερχόμενη λαίλαπα του τουρισμού». Οταν τα ντύνει με κόκκινες και πράσινες φανέλες σαρκάζει την «ποδοσφαιρομανία» που τυφλώνει τους οπαδούς μπροστά σε άλλα, πιο σημαντικά προβλήματα. Κι όταν εκθέτει στην Αμερική κονσέρβες με «ανθρωπάκια-σαρδέλες» κλείνει πονηρά το μάτι στον Αντι Γουόρχολ και την ποπ αρτ. «Ο Γαΐτης είναι ο καλλιτέχνης που έδωσε την ευρωπαϊκή διάσταση στην ελληνική τέχνη. Ωστόσο τον κέρδισε η Ελλάδα, σε μια εποχή χωρίς θεσμούς να τον στηρίξουν και έχασε στο εξωτερικό», καταλήγει ο Ντ. Ζαχαρόπουλος.\nΤουλάχιστον, με πρωτοβουλία της κόρης του καλλιτέχνη θα γίνει στην αγαπημένη του Ιο, - ο ίδιος καταγόταν από την Τήνο- το Μουσείο Γαΐτη, που σε 2.000 τ.μ. θα στεγάσει τα έργα του και της συντρόφου του γλύπτριας Γαβριέλας Σίμωση.\nΤης ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΟΝΤΟΓΕΩΡΓΙΟΥ - φωτ: JOSEF KOUDELKA/MAGNUM PHOTOS/APEIRON, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία / 7 - 31/08/2008\nΠίσω από τα στρογγυλά γυαλιά, δυο πανέξυπνα μάτια. Πίσω από την ατημέλητη παρουσία ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα. Πίσω από το ήρεμο παρουσιαστικό, η συνεχής ετοιμότητα σε κλάσματα δευτερολέπτου να παγώνει στο φιλμ κορυφώσεις συμπυκνωμένων συγκινήσεων.\nΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ «ΧΑΟΣ»\nΤην εμπειρία αυτού του κράματος τολμηρών επιλογών ζωής και ταλέντου θα μας εξομολογηθεί στο Μουσείο Μπενάκη, στην Πειραιώς, μέσα από την αναδρομική έκθεση της δουλειάς του ο Ζόζεφ Κουντέλκα (17 Σεπτεμβρίου - 23 Νοεμβρίου, διοργάνωση Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη και «Apeiron Photos»).\n«Το μάξιμουμ. Αυτό είναι που πάντα με ενδιέφερε». Αυτή η φράση συνοδεύει τη φωτογραφία του στο σάιτ του πρακτορείου του, του Μάγκνουμ. Γυρνά ξανά και ξανά στα ίδια μέρη. Τα φωτογραφίζει μέχρι να πάρει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, ανταγωνιζόμενος... τον εαυτό του, αφού για τους ομότεχνους είναι δάσκαλος και εμπνευστής. Καλή φωτογραφία για τον Κουντέλκα είναι αυτή που μπορεί να αφηγηθεί πολλές ιστορίες σε διαφορετικούς ανθρώπους. Εχει καταφέρει να βγάλει πολλές τέτοιες και να τις δημοσιεύσει σε βιβλία, οι τίτλοι των οποίων αποκαλύπτουν πολλά για τη ζωή του. Βλέπετε, η ζωή του είναι το έργο του και αντιστρόφως. Η έκθεση θα είναι χωρισμένη σε ενότητες που αποδεικνύουν αυτή τη συγκινητική ταύτιση:\nΟι πρώιμες εικόνες\nΓεννιέται στο Μπόσκοβιτς της Τσεχοσλοβακίας, ένα χωριό 400 κατοίκων, το 1938. Στα 14 πηγαίνει σε σχολείο της Πράγας. Αποφοιτά από το Πολυτεχνείο και εργάζεται ως μηχανικός αεροπλάνων. Τη φωτογραφία την έχει ανακαλύψει ήδη, αφού στο τελευταίο έτος σπουδών κάνει την πρώτη του έκθεση. Στρέφει τον φακό του αρχικά στην οικογένειά του, για να προχωρήσει στη συνέχεια σε πιο ελεύθερες συνθέσεις. Αγαπά τα αεροπλάνα, ωστόσο η νέα του αγάπη αρχίζει να τον απορροφά ολοκληρωτικά. Το καθεστώς της χώρας όμως δεν επιτρέπει αλλαγή επαγγέλματος. Ο μόνος -πολύ δύσκολος- τρόπος να γίνει φωτογράφος είναι να τον δεχτούν στην Ενωση Καλλιτεχνών, πράγμα που καταφέρνει. Από την αρχή της πορείας του φαίνεται ότι δεν πρόκειται να γίνει σκλάβος εκφραστικών κλισέ. Αλλάζει τα μεγέθη των εικόνων ανάλογα με το αντικείμενο που φωτογραφίζει και δεν διστάζει να «παίξει» με τις φόρμες. Θέλει να είναι ανοιχτός στο καινούριο. Ακόμη και το έγχρωμο φιλμ δοκίμασε, χωρίς ωστόσο ποτέ να το υιοθετήσει στην απόδοση της βαθιάς δραματικότητας του κόσμου του. Κάνει θεατρική φωτογραφία και σε λίγο ξεκινάει τη φωτογράφηση των Τσιγγάνων της Τσεχοσλοβακίας.\nΔουλεύει για το «Divaldo Theatre» και γίνεται επίσημος φωτογράφος του «Theatre zu Branou» (1965-1970). Οι φωτογραφίες του ωστόσο φέρουν το προσωπικό του στίγμα. Δεν κάνει συμβατικές, περιγραφικές της παράστασης εικόνες, για τη μαρκίζα. Υπερβαίνει την ιδέα του σκηνοθέτη και δημιουργεί εικόνες απόλυτα προσωπικές (στάση στην οποία επέμεινε και όταν πολλά χρόνια αργότερα κλήθηκε να φωτογραφίσει τα γυρίσματα της ταινίας «Το βλέμμα του Οδυσσέα», του Θ. Αγγελόπουλου). Η θεατρική φωτογραφία τον καθορίζει, με την έννοια ότι το σύνολο του έργου του φέρει στοιχεία αυτής της περιόδου. Προσεγγίζει έκτοτε την πραγματικότητα σαν θεατρική σκηνή, της οποίας το δράμα και την ομορφιά παγώνει σε μεμονωμένα καρέ.\nΤον σαγηνεύει η ομορφιά των Τσιγγάνων της Ανατολικής Ευρώπης. Από το '62 και για οκτώ χρόνια αρχίζει να τους ακολουθεί στις μετακινήσεις τους, έλκεται από τις εκφράσεις, τα ρούχα και τον τρόπο ζωής τους, μέχρι που απορροφάται εντελώς, δένεται συναισθηματικά και αποφασίζει να τους προσεγγίσει όσο βαθύτερα μπορεί. Οι εικόνες του αναδύουν όλο το σεβασμό και την ένταση της προσέγγισής του: τα μουσικά τους τελετουργικά, τον αρχαίο πολιτισμό τους, το ισχυρό θρησκευτικό συναίσθημα και την αγάπη για τα άλογα. Οι Τσιγγάνοι τον αποδέχονται και του «παραδίδονται» πλήρως. Η δουλειά του γίνεται δεκτή στο ΜΟΜΑ το '75 - εικόνες του ο Ζαρκόφσκι συμπεριέλαβε το 1973 μεταξύ των 100 καλύτερων στον κόσμο- κι έκτοτε περνά στην ιστορία της φωτογραφίας.\nΗ Ανοιξη της Πράγας\nΗ εισβολή των στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας στην Πράγα, τη νύχτα της 21ης Αυγούστου του '68, τον οδηγεί στη φωτογράφηση των συγκλονιστικών γεγονότων, αν και ποτέ μέχρι τότε δεν είχε ενδιαφερθεί για το φωτορεπορτάζ. Το θέμα όμως τον αφορά άμεσα και αγνοεί τους κινδύνους. Το ανθρώπινο δράμα παίζεται στην πραγματικότητα, μπροστά στα μάτια του. Οι φωτογραφίες του αναδύουν θεατρική τραγικότητα. Περνούν κρυφά στις ΗΠΑ και σε όλο τον κόσμο, υπογεγραμμένες με τα αρχικά Ρ.Ρ. (Prague Photographer), από το φόβο του καθεστώτος (απέκτησαν υπογραφή μόνο μετά το θάνατο του πατέρα του, το 1984). Εικόνες που ξεχωρίζουν απ' όλες και γίνονται σύμβολα, που κοσμούν φοιτητικά δωμάτια. Το 1969 βραβεύεται γι' αυτές με το χρυσό μετάλλιο Ρόμπερτ Κάπα. Την επόμενη χρονιά εγκαταλείπει την Τσεχοσλοβακία για τη Δύση, απόλυτα συνειδητοποιημένος και αποφασισμένος να μην ενδώσει στις σειρήνες του καταναλωτισμού. Δεν τον ενδιαφέρουν τα χρήματα -μπορούσε να κερδίσει πολλά- μόνο η ελευθερία και η καλλιτεχνική δημιουργία. Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για προσωπική ιδιοκτησία, δεν δέχτηκε ποτέ παραγγελίες ή παρεμβάσεις στη δουλειά του. Αποφασίζει να βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με τους ανθρώπους που φωτογραφίζει. Η φωτογραφία είναι η ζωή του. Ζει κυριολεκτικά σαν Τσιγγάνος, στην ύπαιθρο, χωρίς να αποκτήσει ποτέ αυτοκίνητα ή άλλα αγαθά. «Επί 17 χρόνια δεν πλήρωσα ποτέ για να κοιμηθώ», λέει χαρακτηριστικά. Συνεχίζει να φωτογραφίζει Τσιγγάνους μέχρι την πρώτη έκδοση του βιβλίου «Gypsies» το 1970.\nΣτην αρχή ζητάει άσυλο στην Αγγλία, ωστόσο καταλήγει στο Παρίσι, όπου συνδέεται φιλικά με τον Μπρεσόν και αρχίζει τις επισκέψεις σε μουσεία. Γίνεται πλήρες μέλος του Μάγκνουμ το 1974. Από τότε ζει εξόριστος και το έργο του είναι απόλυτα συνδεδεμένο με αυτή την κατάσταση της ύπαρξης. Το 1987 παίρνει τη γαλλική υπηκοότητα. Την πατρίδα του την επισκέφθηκε ξανά πρώτη φορά το 1990. (Αργότερα αποκτά σπίτι στο Παρίσι και στην Πράγα, χωρίς ωστόσο να αλλάξει τρόπο ζωής).\nΤο 1988 κυκλοφορεί το βιβλίο του «Exils». Θέμα του η απουσία της επικοινωνίας, η θλίψη της αστικής ζωής, η αλλοτρίωση. Μετά τους Τσιγγάνους, εξακολουθεί να γυρνά τον κόσμο με ένα σλίπινγκ μπανγκ στην πλάτη, στρέφει όμως για πρώτη φορά τον φακό του σε εγκαταλειμμένα τοπία. Στις «εξορίες» ο Κουντέλκα γίνεται ιδιαίτερα αινιγματικός. Η ποιητική «ασάφεια» που υπάρχει στους Τσιγγάνους εδώ κορυφώνεται. Η ατμόσφαιρα που πλανιέται είναι ισχυρή και σκοτεινή, θεατρικά υπογραμμισμένη, αρπάζει αμέσως τον θεατή. Βασιλεύει η σιωπή και υπονοείται η ιδέα του θανάτου. Μακρόστενες ανθρώπινες σκιές, συντρίμμια, άνθρωποι που κοιμούνται: μοναξιά, θρησκεία, θάνατος και τελικά, η αβάσταχτη ελαφρότητα της ύπαρξης.\nΤο 1986 η γαλλική κυβέρνηση ζητάει τη συνεργασία του για την τεκμηρίωση του γαλλικού τοπίου στο τέλος του αιώνα. Τότε αρχίζει να χρησιμοποιεί την πανοραμική μηχανή (6Χ17εκ.). Διευρύνει την αναζήτησή του και σε άλλες χώρες. Το «Chaos» κυκλοφορεί το 1999. Εργο 10 ετών με παράδοξες πανοραμικές εικόνες τοπίων από Γαλλία, Ελλάδα, Λίβανο, Τσεχία, Γερμανία, Βοσνία, Πολωνία, Ουκρανία, Ρουμανία, Ουαλία. Ο Κουντέλκα γίνεται αμείλικτος μάρτυρας της απορύθμισης που επιβάλει το άτομο στη φύση. Με φωτογραφίες απαλλαγμένες από κάθε είδους καλολογικά στοιχεία εκθέτει τη γελοιότητα ενός κόσμου μετασχηματισμένου από πολέμους, ρύπανση, κακοδιαχείριση της δύναμης. Ο φόρος της σύγχρονης εποχής. Κάποιες εικόνες άθικτης επαρχίας υπάρχουν μόνο για να υπενθυμίζουν το παρελθόν. «Η ερήμωση είναι φωτογενής», σχολιάζει πικρά ο ίδιος.\nΟ Κουντέλκα έχει κερδίσει πολλά διεθνή βραβεία κι έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 12 βιβλία. Τελευταίο, ο εκπληκτικός τόμος που περιλαμβάνει όλες τις περιόδους της δουλειάς του υπό τον τίτλο «Κουντέλκα» (2006), και η οποία θα εκδοθεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Απειρον», μαζί με την ελληνική έκδοση για την Ανοιξη της Πράγας.\nPosted by Νίκος Λαγκαδινός at 3:05 AM No comments:\nΕικόνες που αποτυπώνουν τη φρίκη του πολέμου, τις καταστροφές και όσα αποφεύγουν να δείξουν τα ΜΜΕ παρουσιάζονται στο περίφημο Φεστιβάλ του Περπινιάν στη Γαλλία\nΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ, Το ΒΗΜΑ, 31/08/2008\nΚριστιάν Ποβέντα, Ελ Σαλβαδόρ, Ιούνιος 2004. Δύο πρόσωπα που δεν περνούν απαρατήρητα από τον φακό: ο «Serio» και ο «Gangster» μπορεί να βρίσκονται σε γυμναστήριο σωφρονιστηρίου που αριθμεί περισσότερα από 400 μέλη της συμμορίας mara Salvatrucha, δεν παύουν όμως να είναι επικίνδυνοι\n«Ο κόσμος είναι γεμάτος με εξαιρετικούς φωτογράφους, τις ιστορίες των οποίων κανείς δεν ενδιαφέρεται να δημοσιεύσει. Συχνά λένε ότι το φωτορεπορτάζ περνά κρίση. Λάθος! Τα μίντια περνούν κρίση, γι' αυτό άλλωστε προβάλλουν τα κοτσάνια και θάβουν τους ανθούς» λέει με την πυγμή που τον διακρίνει ο ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ του Περπινιάν Ζαν-Φρανσουά Λερουά, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην κυριακάτικη «Repubblica».\nΗ αυλαία του 20ού ραντεβού των σημαντικότερων ονομάτων από το διεθνές φωτογραφικό στερέωμα άνοιξε χθες και ως τις 14 Σεπτεμβρίου οι λάτρεις των κλικ θα έχουν την ευκαιρία να προβληματιστούν μπροστά από εικόνες «που λένε την αλήθεια χωρίς φόβο και πάθος», όπως ξεκαθαρίζει ο Ντ' Αρτανιάν του φωτορεπορτάζ. Πέρυσι έφτασαν στους πρόποδες των Πυρηναίων, με αφορμή το ξακουστό «Visa pour l'image», 280.000 επισκέπτες, αριθμός που εκτιμάται ότι θα ξεπεραστεί εφέτος, καθώς κλείνουν αισίως δύο δεκαετίες που έχουν καλυφθεί με άπειρα χιλιόμετρα φιλμ. Και η αναφορά μας αυτή στο μουσειακό σε λίγα χρόνια φιλμ δεν αποτελεί σχήμα λόγου, καθώς όσο πολιτικά φιλελεύθερος είναι ο Λερουά, άλλο τόσο συντηρητικός τεχνολογικά δηλώνει: «Ο σκοτεινός θάλαμος ισοδυναμεί με την ανατριχίλα του πρώτου ραντεβού: όλα είναι πιθανά και δεν μπορείς να είσαι 100% σίγουρος για το τι θα συναντήσεις» λέει ο άνθρωπος που επέτρεψε την ψηφιακή εισβολή στο φεστιβάλ του, μόλις το 2005.\nΗ λέξη «Visa», άλλωστε, δεν είναι διόλου τυχαία τοποθετημένη στον τίτλο της διοργάνωσης: «ένας μεγάλος αριθμός "επαγγελματιών" παίζει, ή καλύτερα εμπαίζει τη φωτογραφική μηχανή χωρίς νόημα και χωρίς ιδέες. Αν είναι έτσι οι επαγγελματίες, ζήτω οι ερασιτέχνες. Στο Περπινιάν δεν επιτρέπεται η είσοδος σε όποιους κι όποιους. Χρειάζονται visa, ένα νοερό διαβατήριο που πιστοποιεί την ποιότητα της δουλειάς τους. Εφέτος θα εκτεθούν περί τις 4.000 εικόνες και αν θέλετε το πιστεύετε, τις έχω δει όλες προτού εγκριθούν, μία προς μία» εξηγεί ο Λερουά. Ο ίδιος δίνει ένα σαφές παράδειγμα για τον τρόπο με τον οποίον τα μίντια «έχουν προκαλέσει μυωπία» στη φωτοειδησεογραφική ματιά: «Γίνεται μια έκθεση με θέμα τον πόλεμο στο Ιράκ και το μόνο που βλέπεις είναι αμερικανοί πεζοναύτες σε ρόλο ράμπο, είτε να παρελαύνουν είτε να επιδίδονται σε διάφορα ανδραγαθήματα. Οσο για την επομένη του τσουνάμι, ούτε λόγος. Ακόμη βλέπουμε στα κάδρα τους επιζώντες να μεταφέρουν τα πτώματα».\nΟ Λερουά δεν διστάζει να διαχωρίσει τη θέση του από το επίσης ξακουστό Φεστιβάλ της Αρλ, καθώς «ο μισθός μου προέρχεται από το κράτος και ανέρχεται σε 4.000 ευρώ τον μήνα. Δεν βασίζομαι σε εντυπωσιακούς χορηγούς για να πλουτίσω». Η φιλοσοφία του εδώ και 20 χρόνια είναι «να δώσουμε το δικαίωμα στο να δεις κάτι διαφορετικό, αφού πρώτα σε μάθουμε να βλέπεις». Οι φωτογραφίες που φιλοξενούνται στο φεστιβάλ είναι ικανές να μας ξεβολέψουν, να μας ταρακουνήσουν, να μας σοκάρουν. Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για εικόνες που θα έμπαιναν στο σαλόνι μας για να κοσμήσουν το κενό πάνω από τον καναπέ μας. «Τα στιγμιότυπα του Περπινιάν ζουν αποκλειστικά σε χαρτί εφημερίδας, είναι αλλεργικά σε οποιοδήποτε άλλο είδος χαρτιού, καθώς και στις πρωτοκλασάτες γκαλερί» ξεκαθαρίζει ο μαχητικός καλλιτεχνικός διευθυντής.\nΚάθε χρόνο, από το 1994 ως το 2002, το Περπινιάν αφιέρωνε μία ολόκληρη έκθεση στον ξεχασμένο από Θεό και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης πόλεμο στην Τσετσενία. Και στις περιπτώσεις εκείνες που η λογοκρισία είχε καταφέρει να φτάσει ως το γαλλικό οχυρό της φωτογραφίας, είχε πάλι βρεθεί ένας τρόπος για να ειπωθούν κάποια πράγματα με το όνομά τους, αν και όχι με την πλήρη εικόνα τους: γιγαντιαίες μαύρες οθόνες να προβάλλουν μόνο μία λέξη: Αλγερία. Και στην ερώτηση αν ο κόσμος αντέχει ή θέλει πραγματικά να βλέπει τις βιαιότητες που διαπράττονται καθημερινά στον πλανήτη, ο Λερουά απαντά με την αποστομωτική προσέλευση που σημειώνεται κάθε χρόνο: «Στο Περπινιάν οι φωτογραφίες έχουν ήθος. Δεν δέχονται να πλαγιάζουν με τον καθένα. Και αυτό τις κάνει κατά κάποιον τρόπο ιερές» καταλήγει.\nΓεύση από Περπινιάν\n* Ο Πασκάλ Μαιτρ ονόμασε τη σειρά που παρουσιάζει «Μία Αγία στην Κόλαση»: πρόκειται για τη Μαργκερίτ Μπαρανκίτσε από το Μπουρούντι, γνωστότερη ως Μάγκι, η οποία έχει αφιερωθεί στα παιδιά που έχουν μείνει ορφανά εξαιτίας του πολέμου και του AIDS. Στη μέση του χάους που επικρατεί στο Μπουρούντι, στη Ρουάντα και στο Ανατολικό Κονγκό, όπου εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν βίαια και άλλοι τόσοι παλεύουν να επιβιώσουν σε άθλιους καταυλισμούς, το μοναδικό φως έρχεται από τη φωτογραφική μηχανή. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το μόνο που μπορείς να ευχηθείς είναι να την κρατούν τουλάχιστον τα κατάλληλα χέρια.\n* Ανάμεσα στις μυριάδες καταστροφές που έπληξαν το Ιράκ από την έναρξη της αμερικανικής εισβολής, το 2003, εκείνη που έχει συζητηθεί λιγότερο από όλες είναι η μαζική έξοδος των Ιρακινών από τη γενέτειρά τους. Τραγική ειρωνεία, καθώς αυτή ακριβώς η καταστροφή είναι που θα φέρει τις πιο χρονοβόρες συνέπειες όχι μόνο για το Ιράκ αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο. Η Συρία και η Ιορδανία είναι οι δύο χώρες που έχουν δεχτεί το 90% των ιρακινών προσφύγων. Εδώ και 60 χρόνια οι αιματηρές συνέπειες της διασποράς των Παλαιστινίων εξακολουθούν να υπάρχουν. Το πιθανότερο είναι ότι η ιστορία θα επαναληφθεί και στην περίπτωση του Ιράκ. Ενα φρικτό déjà vu που μόνο η φωτογραφική μηχανή μπορεί να αιχμαλωτίσει τόσο εύγλωττα, διά χειρός Πάολο Πελεγκρίν.\n* Στις 5 Οκτωβρίου 2007 η φωτορεπόρτερ Αλεξάνδρα Μπουλά έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 45 ετών. Οσοι τη γνώριζαν προσωπικά, αλλά και όσοι θαύμαζαν τη δουλειά της θα επισκεφθούν την έκθεση που φιλοξενείται προς τιμήν της στο φεστιβάλ. Δεν πρόκειται για εξοντωτική αναδρομική έκθεση, αλλά για την ιστορία ενός βασανισμένου πλανήτη, όπως πρόλαβε να τη γράψει η ίδια. Με εικόνες.\nLabels: Φεστιβάλ του Περπινιάν, Φωτογραφία\nΑλμπρεχτ Ντύρερ, Αυτοπροσωπογραφία\nΕχουν γραφτεί πολλά βιβλία που ιχνηλατούν την εξέλιξη της προσωπογραφίας κατά την Αναγέννηση. Ως τώρα όμως καμία έκθεση δεν είχε αφιερωθεί σε αυτό το θέμα. Οι σχολιαστές που επισημαίνουν αυτή την έλλειψη διαπιστώνουν ότι τώρα την αναπληρώνει θεαματικά η έκθεση που φιλοξενείται στο Μουσείο του Πράδο υπό τον τίτλο, ακριβώς, Το πορτρέτο της Αναγέννησης. Με 126 έργα μεγάλων ζωγράφων, από τον Πιέρο ντέλα Φραντσέσκα ως τον Ρούμπενς, τον Γιαν βαν Εϊκ, τον Ντύρερ, τον Τισιανό, τον Ραφαήλο και άλλους, τα οποία χρονολογούνται ανάμεσα στο 1400 και στο 1600, η έκθεση φιλοδοξεί, όπως είπε ο επιμελητής της Μιγκέλ Φαλονίρ, να αποδείξει ότι οι ζωγράφοι της Αναγέννησης όχι μόνο υπήρξαν οι δημιουργοί αυτού του είδους αλλά και ότι εξερεύνησαν όλες τις περιπλοκότητές του «ως το σημείο να εξαντλήσουν πολλές από τις δυνατότητές του ως προς τη μορφή και το περιεχόμενο». Εξερευνώνται οι διάφορες παραδόσεις που επηρέασαν την εξέλιξη του είδους, το πέρασμα από την «προφίλ» απεικόνιση του μοντέλου στην «ανφάς» και η αλλαγή στην κοινωνική προέλευση των μοντέλων, τα οποία στην αρχή ήταν ηγεμόνες και άλλοι μεγαλόσχημοι αλλά βαθμιαία περιέλαβαν και κοινούς θνητούς, εμπόρους, τεχνίτες και λογίους. Κατά τη διάρκεια μεγάλου μέρους του 15ου αιώνα τα πορτρέτα κρύβονταν στα σεντούκια και ήταν μικρών διαστάσεων. Αργότερα απέκτησαν διακοσμητική και επιδεικτική αξία, τα κρεμούσαν στους τοίχους, και αυτό είχε ως συνέπεια την αύξηση των διαστάσεών τους. Ως τις 7 Σεπτεμβρίου.\nARS... BREVIS, ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΖΕΝΑΚΟΥ, Το ΒΗΜΑ, 31/08/2008\nLabels: Ντίρερ Αλμπρεχτ\nΦωτογράφοι «σαρώνουν» τη Σκόπελο με τις μηχανές τους. Δέκα νέοι φωτογράφοι θα πάρουν μέρος στο σεμινάριο που θα δώσει στο νησί των Σποράδων ο γνωστός φωτογράφος, Καμίλο Νόλλα (ο γιος του πεζογράφου Δημήτρη Νόλλα - ο Καμίλο θα νευριάσει που το γράφω αυτό αλλά για να καταλάβει ο συντάκτης του "Έθνους ότι ο Καμίλο δεν είναι "Γάλλος φωτογράφος"!!!], από τις 6 ως τις 14 Σεπτεμβρίου. Υποχρέωση των δέκα επιλεγμένων φωτογράφων -οι οποίοι είναι κάτω των 30 ετών, διαθέτουν σχετική εμπειρία και ψηφιακό εξοπλισμό- είναι με την ολοκλήρωση του σεμιναρίου να παραδώσουν στον δήμο Σκοπέλου 5-10 φωτογραφίες ο καθένας, με σκοπό τη δημιουργία αρχείου. Με ορμητήριο την ανακαινισμένη Ιερά Μονή της Αγίας Βαρβάρας, στα κελιά της οποίας θα φιλοξενηθούν, οι νέοι φωτογράφοι θα «σαρώσουν» με τις φωτογραφικές τους μηχανές κάθε σημείο της όμορφης Σκοπέλου. Κάθε απόγευμα θα γίνεται επιλογή των φωτογραφιών και θα ακολουθεί προβολή - αξιολόγηση, ενώ, παράλληλα, θα προβληθούν ντοκιμαντέρ και ταινίες σχετικές με τη φωτογραφία.\nPosted by Νίκος Λαγκαδινός at 4:16 AM No comments:\nΑρχιτέκτονες με πελάτες δικτάτορες\n[Του Χαρη Φαν Φερσεντααλ, Η Καθημερινή, 23-08-2008]\nΟι πόλεις στα αυταρχικά καθεστώτα διαγράφονταν κάποτε στον ορίζοντα με καταθλιπτικά τσιμεντένια οικοδομήματα. Οχι πλέον. Οι μεγαλύτεροι αρχιτέκτονες του κόσμου καταπλέουν σε αυτές τις χώρες με μαγνήτη τις παχυλές αμοιβές, τους χαλαρούς οικοδομικούς κανονισμούς και τις επιδεικτικές φιλοδοξίες των πελατών τους όσο και των ιδίων.\nΜπορεί κανείς σήμερα να θαυμάσει την πιο εξωστρεφή αρχιτεκτονική στο Ντουμπάι, στη Μόσχα και, φυσικά, στο Πεκίνο. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Κίνας έστρεψαν τα μάτια του κόσμου σε υψηλού επιπέδου αρχιτεκτονήματα όπως το εντυπωσιακό Ολυμπιακό Στάδιο των Herzog & Meuron, γνωστό ως «Η Φωλιά», τη γιγαντιαία έδρα της κινεζικής τηλεόρασης του Rem Koolhaas ή το εμβληματικό τέρμιναλ στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Πεκίνου από τον Νόρμαν Φόστερ και το ωοειδές Μέγα Εθνικό Θέατρο του Πολ Αντρέου, το οποίο υψώθηκε δίπλα στο σοβιετικού στυλ Μέγα Παλάτι του Λαού.\nΛίγοι αγνοούν το «μέλι». Στη διάρκεια μιας ομιλίας στο Μπέλφαστ πριν από λίγο καιρό, ο Ντάνιελ Λίμπεσκιντ αμφισβήτησε την ηθική των κτιρίων στην Κίνα, προσθέτοντας ότι εκείνος «δεν θα συνεργαζόταν με ένα ολοκληρωτικό καθεστώς».\nΤα σχόλια του γεννημένου στην Πολωνία αρχιτέκτονα και δημιουργού του Εβραϊκού Μουσείου στο Βερολίνο άναψαν σπίθες σε αρχιτεκτονικούς κύκλους και μπλογκ. Ορισμένοι πανηγύρισαν, ερεθισμένοι από την προθυμία των αποκαλούμενων «σταρ της αρχιτεκτονικής» να ανταλλάξουν το ταλέντο τους με τα λεφτά ανυπόληπτων κυβερνήσεων και αιμοσταγών δικτατόρων. Η γεννημένη στο Ιράκ, με έδρα το Λονδίνο, Ζάχα Χαντίντ έχει σχεδιάσει ένα Κέντρο Πολιτισμού στο Αζερμπαϊτζάν, που βαφτίστηκε με το όνομα του τελευταίου δικτάτορα της χώρας και πρώην εγκεφάλου της KGB Χεϊντάρ Αλίγιεφ. Το πρότζεκτ έγινε με πρωτοβουλία του γιου του Αλίγιεφ, που συμπτωματικά είναι ο νέος πρόεδρος της χώρας. Η Χαντίντ λέγεται ότι το παρατράβηξε και έφτασε στο σημείο να αφήσει λουλούδια στον τάφο του εκλιπόντος ηγέτη.\nΠαρόλα αυτά, ορισμένοι από τους συναδέλφους του Λίμπεσκιντ, όπως ο διάσημος Ολλανδός Erick van Egeraat, ξεσκέπασαν το «μποϊκοτάζ» ως «διαφημιστικό τρυκ». Οι επικριτές του Λίμπεσκιντ άρχισαν να δικαιώνονται όταν αποκαλύφθηκε ότι και ο ίδιος έχτιζε ένα δημόσιο κτίριο 25.000 τ.μ. στο Χονγκ Κονγκ, που επισήμως ανήκει στην Κίνα. Η σύζυγος και συνέταιρος του Λίμπεσκιντ, Νίνα, υπερασπίστηκε το πρότζεκτ δηλώνοντας ότι «το νομικό καθεστώς του Χονγκ Κονγκ καθησυχάζει τον Ντάνιελ». Η ζημία όμως είχε γίνει.\nΤο προφανές ερώτημα είναι «πού τραβάει κανείς τη γραμμή;». H Κίνα, λένε, καταπιέζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία έκφρασης. Το Καζαχστάν είναι σαφώς εκτός συναγωνισμού. Και μπορεί κανείς να πει ότι το Χονγκ Κονγκ είναι δημοκρατικό; Και η Ρωσία; Ο Λίμπεσκιντ έχει επίσης προτείνει μελέτη για τον νέο ουρανοξύστη της Gazprom στην Αγία Πετρούπολη. Η Gazprom είναι το κρατικό μονοπώλιο φυσικού αερίου στη Ρωσία που ελέγχει τα 2/3 της κεντροευρωπαϊκής παροχής. Και υπάρχουν άλλοι που ρωτούν: «Γιατί να τραβήξεις γραμμή στο κάτω-κάτω;». Γιατί θα έπρεπε οι αρχιτέκτονες να έχουν διαφορετική αντιμετώπιση από άλλους ελεύθερους επαγγελματίες; «Είμαι έτοιμος να δουλέψω ακόμη και για τον διάβολο αν θέλει να χτίσει ένα κτίριο», είχε πει κάποτε ο εκλιπών Φίλιπ Τζόνσον.\nΗ αλήθεια είναι ότι τα αυταρχικά καθεστώτα είναι πιο πιθανόν να προσφέρουν στους αρχιτέκτονες αυτό που επιθυμούν. Και αυτό, όλως παραδόξως, είναι η ελευθερία. Και η ελευθερία παίρνει πολλές μορφές. Σε καθεστώτα που κυβερνούν με σιδερένια γροθιά, οι αρχιτέκτονες δεν έχουν να συμβιβαστούν με οικονομικούς, κοινωνικούς ή περιβαλλοντικούς προβληματισμούς. Οι πελάτες τους έχουν χρήμα και καμία αντίσταση δεν προβάλλεται στην προώθηση των μεγαλεπήβολων σχεδίων τους. «Δεν είμαστε πολιτικοί, είμαστε αρχιτέκτονες», λένε όσοι εμπλέκονται. Και εδώ δημιουργείται ένα νέο ερώτημα: «Επιθυμούμε να στερήσουμε τον κόσμο από σπουδαία αρχιτεκτονική εξαιτίας πολιτικών παραγόντων;».\nΑλλά οι καιροί άλλαξαν. Οι αρχιτέκτονες δεν αποτελούν εξαίρεση. Ολοι όμως τείνουν να συμφωνούν ότι η συνεργασία με αμφιλεγόμενα καθεστώτα μπορεί πιο εύκολα να επιφέρει αλλαγή παρά η άρνηση συνεργασίας. Οπως λένε, τα κτίρια που χτίζουν δεν ενισχύουν τον μύθο του πελάτη αλλά εκτελούν πολιτιστικό ρόλο, σαν «Δούρειος Ιππος», όπως είχε πει σε συνέντευξή του στο Der Spiegel ο Ηerzog. Και από την άλλη, μπορεί να δίνουμε υπερβολική σημασία στη δύναμη του ντιζάιν. Τα κτίρια συμβολίζουν την αλλαγή, αλλά την επιφέρουν κιόλας; Ο τρόπος που χρησιμοποιείται ένα κτίριο είναι πιο σημαντικός από την εμφάνισή του. Οταν οι δημοσιογράφοι άνοιξαν τους υπολογιστές τους στο κτίριο της κινεζικής τηλεόρασης, ανέφερε το BBC, τους καλωσόρισε ένα σήμα για το «τι δεν θα έπρεπε να γράψουν».\nPosted by Νίκος Λαγκαδινός at 8:29 AM 4 comments:\nΚαλλιτέχνες κοσμούν με τα έργα τους διάσημους οίκους, μεταμορφώνοντας τις μπουτίκ της Αθήνας σε μικρές γκαλερί\n[Tης Σαντυς Τσαντακη, Η Καθημερινή, 24-08-2008]\nΤη νύχτα η Αθήνα αλλάζει. Περπατάς στους κεντρικούς δρόμους, στην Πανεπιστημίου, τη Σταδίου, τη Βουκουρεστίου και ανηφορίζεις στη Χάρητος ή την Αναγνωστοπούλου, για να δεις χρώματα και ιδέες, να τσεκάρεις στιγμές και εικόνες, να τις δανειστείς ή να τις οικειοποιηθείς, να ξεχάσεις ό,τι σε βασανίζει και το τελευταίο πράγμα που σκέφτεσαι είναι να ψωνίσεις. Αυτή είναι η μαγεία του windowshopping: χορταίνεις χωρίς να ξοδεύεις. Η εμπορική Αθήνα είναι ομορφότερη το βράδυ. Ειδικά τώρα που η μόδα φλερτάρει με την τέχνη...\nΟπως στο έργο του Μίλτου Μανέτα που δημιουργεί αντιθέσεις στη βιτρίνα του οίκου Ηermes με το έργο με τίτλο «Dust». «Η μόδα είναι η όμορφη αδερφή της τέχνης. Η μία παίρνει και φοράει τα ρούχα της άλλης προσπαθώντας και οι δύο να γλιτώσουν την τρέλα που φέρνει η διαρκής υποκρισία», μας λέει ο καλλιτέχνης. Ευκαιρία να ξεσκονίσουμε μερικά στερεότυπα, με έναν σύγχρονο ζωγράφο, που ζωγραφίζει ηλεκτρονικούς υπολογιστές, καλώδια, ηλεκτρονικά παιχνίδια και τους ανθρώπους που τα χρησιμοποιούν. Σαν καλλιτέχνης που αποκαλύπτεται μέσα από τη δουλειά του και το προσωπικό του site (www.manetas.com), δεν τρέφει αυταπάτες: «Να εκθέτεις τους πίνακές σου στον οίκο Hermes είναι για ένα ζωγράφο ακριβώς αυτό: Λέει την αλήθεια, βάζει την τέχνη του εκεί που δεν πρόκειται να παρεξηγηθεί για κάτι το επαναστατικό».\nΝαι, οι σχεδιαστές και οι οίκοι μόδας πουλάνε ρούχα και αξεσουάρ και εμείς καταναλώνουμε το παραμύθι με χαρακτηριστική άνεση. Αλλά συχνά επενδύουμε και υιοθετούμε και μια συγκεκριμένη φιλοσοφία. Μια εμπειρία... Ενα ταξίδι. Οπως εξηγεί και ο καλλιτέχνης: «Το ταξίδι αναψυχής, όπως και η σύγχρονη τέχνη, αποτελούν προνόμια ενός πολύ μικρού κομματιού της κοινωνίας μας, οι υπόλοιποι είναι ελεύθεροι να τα κοιτάζουν στις βιτρίνες».\nΣτα ταξίδια μας πάντα ζηλεύουμε τις βιτρίνες του Harrods, του Selfridges, του Bloomingdales, αλλά και πιο ψαγμένων, μικρότερων μπουτίκ. Και τι σχέση μπορεί να έχει τότε ένα κατάστημα, μικρό ή μεγάλο, με μία γκαλερί; Ο Μίλτος Μανέτας δίνει τη δική του απάντηση: «Οι βιτρίνες της σύγχρονης τέχνης είναι ακόμα πιο θολές από εκείνες των καταστημάτων: το αντικείμενο που εκτίθεται στα μουσεία και στις γκαλερί δεν έχει καθορισμένη τιμή, η αξία του μεταβάλλεται από τις αποφάσεις ανθρώπων του “χώρου” και όχι του πελάτη, μια και στην τέχνη όλοι αγοράζουν και πωλούν ή επενδύουν και κανένας δεν “καταναλώνει” πραγματικά. Σήμερα, η τέχνη έχει οικειοποιηθεί τον πραγματικό χώρο: ό,τι και να κάνεις σ’ ένα δωμάτιο ή σε μια πόλη, είναι για κάποιον επιμελητή, έργο τέχνης. Μόνο στο Ιντερνετ ξεχωρίζει το κοινότοπο από το εξαιρετικό και ουσιαστικά μόνο στο Ιντερνετ έχει διαφορά πού εκθέτεις».\nΜέρα ή νύχτα; «Δεν υπάρχει μέρα ή νύχτα στον πλανήτη του θεάματος. Είναι πάντα ένα τεχνητό απόγευμα». Και η ωραιότερη βιτρίνα που έχει δει μέχρι σήμερα ο Μίλτος Μανέτας; «Τα περίπτερα των διαφόρων κρατών στην Μπιενάλε της Βενετίας. Ιδιαίτερα η Αμερική ξέρει πάντα να προβάλλει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο τα προϊόντα της».\nΚι άλλες βιτρίνες\nΜαθαίνουμε όμως ότι και ο Σωκράτης Σωκράτους ετοιμάζει αυτές τις μέρες έργα τα οποία θα φιλοξενηθούν στις βιτρίνες του οίκου Hermes στο Ντουμπάι και στο Μπαχρέιν τα Χριστούγεννα. Στην Αθήνα είχαν φιλοξενηθεί δικές του εικόνες… παραδείσου, όπως ήταν ο τίτλος του έργου του, στις βιτρίνες του γαλλικού οίκου τον Μάιο του 2007, ενώ είχε προηγηθεί ο Νίκος Αλεξίου ένα χρόνο νωρίτερα. Τον Σεπτέμβριο θα εγκαινιαστούν τρεις νέες μπουτίκ σε Αθήνα και Κηφισιά, «εισαγόμενες» κι αυτές: Bottega Veneta, Lanvin, Manolo Blahnik. Δεν ξέρουμε ποια είναι τα σχέδια των δύο πρώτων, αλλά ο Μανόλο Μπλάνικ, ο βασιλιάς της γόβας στιλέτο, συνηθίζει να βάζει καταχωρίσεις στα περιοδικά με δικά του σχέδια που θυμίζουν αληθινά έργα τέχνης, οπότε θα πρέπει να προετοιμαστούμε για υπερμεγέθη σχέδια των άκρων με υπογραφή ενός ζωγράφου που δηλώνει υποδηματοποιός.\nΜέχρι τότε μπορούμε να τραγουδάμε «χάρτινο το φεγγαράκι», έξω από το Linea Piu με το πάντοτε καλοστημένο παραμύθι της Chanel και συνοδευτικά αντικείμενα που θυμίζουν installations μόδας, να θαυμάζουμε απομιμήσεις Μοντριάν, στο Attica με τις εξαιρετικά φωτισμένες βιτρίνες του το βράδυ, τις κιτς πάντα υπερβολές των Dolce & Gabbana, του Τζον Γκαλιάνο για τον οίκο Dior, τα χάιτεκ πλυντήρια με άσπρο και μαύρο φόντο στον Λάκη Γαβαλά, το τιρκουάζ κάδρο στον Αντόνιο Μάρκο που θυμίζει θάλασσα, τις πάντα αψεγάδιαστες βιτρίνες διεθνώς του Louis Vuitton που συνεργάζεται κάθε σεζόν και με έναν καλλιτέχνη.\nΟ Balenciaga στο Free Shop με τις γνωστές μαύρες πινελιές στο τζάμι, η φουτουριστική ματιά στην Βettina στην Αναγνωστοπούλου, και από εκεί και πέρα το… χάος. Βραβείο ωραιότερης βιτρίνας για το φετινό καλοκαίρι; Στην Ιλεάνα Μακρή. Και στη Μαγεία της οδού Χάρητος. Με ένα σούπερ κέντημα-εργόχειρο στη μία βιτρίνα, και στην άλλη η… απομυθοποίηση: τεράστιες κλωστές σε όλες τις αποχρώσεις σαν ζωντανός αργαλειός και ένα μονάχα φόρεμα.\nΜπερνάρ Τσουμί στην «Κ»\n«Επρεπε να τοποθετήσω τον εαυτό μου στον 21ο αιώνα και να σχεδιάσω ένα κτίριο που θα μιλάει καλύτερα γι' αυτό που είμαστε σήμερα. Στην περίπτωσή μου αυτό σήμαινε να μην καταφύγω τόσο σε φόρμες αλλά σε κόνσεπτ και ιδέες. Είχα στο μυαλό μου περισσότερο τον Πυθαγόρα παρά τον Φειδία». Ο Γαλλοελβετός αρχιτέκτονας Μπερνάρ Τσουμί μίλησε στην «Καθημερινή» από το γραφείο του στη Νέα Υόρκη για το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, την ηθική των κτιρίων, το τέλος της ευρωπαϊκής πόλης.\n[Συνέντευξη στον Χαρη φαν Φερσεντααλ, Η Καθημερινή, 24-08-2008]\nΟ Μπερνάρ Τσουμί δεν εντοπίζεται εύκολα. Μπορεί να βρίσκεται στην Αθήνα, κάνοντας τις τελευταίες ρυθμίσεις στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης· στο Σάο Πάολο, επιβλέποντας την κατασκευή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης· ή στη Δομινικανή Δημοκρατία, σχεδιάζοντας το Διεθνές Οικονομικό Κέντρο Αμερικής, γνωστό και ως «ελλειπτική πόλη». Ο Γαλλοελβετός αρχιτέκτονας μίλησε στην «Καθημερινή» από το γραφείο του στη Νέα Υόρκη για την ηθική των κτιρίων, το τέλος της ευρωπαϊκής πόλης και τις ενστάσεις κατά του μουσείου που ετοιμάζεται να φιλοξενήσει τους σημαντικότερους θησαυρούς της Ελλάδας.\nΠριν από μερικούς μήνες, ο αρχιτέκτονας Daniel Libeskind δήλωσε ότι οι συνάδελφοί του θα έπρεπε να σκεφτούν διπλά προτού αναλάβουν κάποιο έργο στην Κίνα, προσθέτοντας πως δεν θα εργαζόταν «για ένα ολοκληρωτικό καθεστώς». Πιστεύετε πως η αρχιτεκτονική υπερβαίνει την πολιτική;\n- Το ζήτημα της σχέσης αρχιτεκτονικής και πολιτικής κρατάει από πολύ παλιά. Θα μπορούσες να είχες κάνει την ίδια ερώτηση πριν από 4.000 χρόνια, την εποχή των πυραμίδων στην Αίγυπτο. Η αρχιτεκτονική είναι κομμάτι της δομής εξουσίας. Ο αρχιτέκτονας μπορεί να συμφωνεί ή να μη συμφωνεί με αυτή αλλά πρέπει να πάρει θέση. Το Κολοσσαίο της Ρώμης δεν χτίστηκε από το πιο συμπαθητικό καθεστώς, αλλά αποτελεί ένα σημαντικό κτίριο που θεωρείται όμορφο ακόμα και σήμερα. Στάδια όπως αυτό στο Πεκίνο μπορεί να κατασκευάστηκαν από ένα καθεστώς με το οποίο διαφωνείς, αλλά με τον καιρό θα εκτιμηθούν. Το καθεστώς μπορεί να αλλάξει, αλλά το στάδιο θα είναι εκεί σε 20 χρόνια.\nΟπότε θεωρείτε πως η αρχιτεκτονική μπορεί να αποτελέσει όχημα κοινωνικής αλλαγής;\n- Απολύτως. Βέβαια υπάρχουν όρια. Μπορεί, για παράδειγμα, να σου ζητηθεί να σχεδιάσεις ένα κτίριο το οποίο θα χρησιμοποιηθεί ως όργανο καταπίεσης. Δεν θα το έκανα αυτό σε καμία χώρα. Θυμάμαι τους φίλους μου τις δεκαετίες του '60 και του '70 που απέρριπταν προτάσεις στην Αμερική εξαιτίας του πολέμου στο Βιετνάμ. Είναι περίπλοκο θέμα. Γι' αυτό και είμαι μάλλον σκεπτικός απέναντι στον Libeskind, βρίσκοντας τη θέση του υπερβολικά απλοϊκή.\nΕχει ειπωθεί πως η κατασκευή ενός κτιρίου είναι κάπως σαν το γράψιμο. Κρατάμε ένα αρχείο αυτών που είναι σημαντικά για εμάς. Συμφωνείτε;\n- Οντως. Η μόνη διαφορά είναι ότι ως συγγραφέας η ευθύνη σου περιορίζεται στο κείμενο. Ως αρχιτέκτονας είσαι υπεύθυνος και για το κοινό καλό. Αυτό που χτίζεις έχει άμεσο αντίκτυπο στις ζωές των ανθρώπων, οπότε νομίζω πως η ευθύνη σου είναι μεγαλύτερη ως αρχιτέκτονα παρά ως συγγραφέα.\nΕχετε πει πως απολαμβάνετε την «αποδόμηση» των μεγάλων έργων της αρχιτεκτονικής. Μπορείτε να διευκρινίσετε τη θέση σας;\n- Μιλάω θεωρητικά και δεν εννοώ φυσικά την κατεδάφιση κτιρίων. Η αποδόμηση είναι μια προσπάθεια κατανόησης του πώς αυτά έχουν φτιαχτεί και όχι απλά πώς δείχνουν. Μου αρέσουν οι μηχανισμοί της σκέψης και πώς αυτοί λειτουργούν κατά την κατασκευή ενός κτιρίου. Αυτή είναι η έννοια της «αποδόμησης».\n- Αποδομώντας το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης βλέπει κανείς ότι αποτελείται από τρία τμήματα: Το πρώτο έχει να κάνει με την ανασκαφή. Ενα δεύτερο έχει να κάνει με τη γενική συλλογή, ενώ ένα τρίτο έχει άμεση σχέση με τον Παρθενώνα. Η σχέση μεταξύ των επιμέρους τμημάτων, ο τρόπος που είναι ανεξάρτητα και ταυτόχρονα τόσο στενά συνδεδεμένα, ο τρόπος που εκφράζεται στη δομή και στα υλικά - αυτό είναι μια μορφή αποδόμησης, ένας τρόπος σκέψης. Το συγκεκριμένο σχέδιο δεν θα μπορούσε να έχει συλληφθεί πριν από εκατό χρόνια.\nΣας κατηγορούν ότι δίνετε προτεραιότητα στη φόρμα εις βάρος της λειτουργικότητας...\n- Δεν το νομίζω. Μπορεί κάποιοι να το ισχυρίζονται, αλλά δεν ισχύει. Πίσω στις μέρες της μεγάλης έκθεσης για την αρχιτεκτονική της αποδόμησης (Deconstructivist Architecture) στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, πριν από 20 χρόνια, κάποιοι «είδαν» επτά αρχιτέκτονες οι οποίοι δούλευαν τη φόρμα. Αυτό που με απασχολούσε στην πραγματικότητα ήταν το κόνσεπτ και οι ιδέες. Η φόρμα είναι πάντοτε το αποτέλεσμα και ποτέ η αφετηρία.\nΝομίζετε ότι τα κτίρια μιλούν γι' αυτό που είμαστε ή γι' αυτό που θα θέλαμε να είμαστε;\n- Καλή ερώτηση. Θα έλεγα και τα δύο. Καθρεφτίζουν αυτό που είμαστε και διαμορφώνουν αυτό που θα γίνουμε. Ενας καλός αρχιτέκτονας είναι ένας πολύ φιλόδοξος αρχιτέκτονας.\nΕνα κτίριο που θα θέλατε να έχετε σχεδιάσει;\n- Είναι πολλά οπότε είναι δύσκολο να πω. Θα αναφέρω δύο, ώστε να δημιουργήσω μια ένταση ανάμεσά τους. Το ένα θα ήταν ένα πολύ μικρό χωριό στα χωράφια της Προβάνς και το άλλο θα ήταν η επιτομή μιας εποχής, όπως το Crystal Palace του Λονδίνου. Με άλλα λόγια, το πιο μοντέρνο της εποχής του απέναντι σε αυτό που εγώ αποκαλώ «αρχιτεκτονική χωρίς αρχιτέκτονα». Παραδόξως και τα δύο κτίρια που ανέφερα δεν σχεδιάστηκαν από αρχιτέκτονες. Το Crystal Palace σχεδιάστηκε από έναν κηπουρό. Εναν κηπουρό που κατασκεύαζε θερμοκήπια.\nΕχει δυναμική το νέο Μουσείο της Ακρόπολης\nΚάποιοι λένε πως το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης είναι υπερβολικά μεγάλο και υπερβολικά μοντέρνο. Πώς απαντάτε σε αυτό;\n- Υπερβολικά μεγάλο δεν μπορεί να είναι αφού η αφετηρία του σχεδίου είναι ο ίδιος ο Παρθενώνας. Η γυάλινη αίθουσα στην κορυφή του κτιρίου έχει σχεδόν το μέγεθος του Παρθενώνα. Οσο για το υπερβολικά μοντέρνο… Δεν σκέφτομαι με όρους «αρχαίο» και «κλασικό». Δεν είμαστε στο 500 π.Χ. και δεν είμαστε στον 19ο αιώνα. Πρέπει να κάνεις ένα κτίριο με τον τρόπο που το έκαναν οι αρχαίοι Ελληνες όταν με εξαιρετική καθαρότητα κατασκεύασαν την Ακρόπολη.\nΕπρεπε να τοποθετήσω τον εαυτό μου στον 21ο αιώνα και να σχεδιάσω ένα κτίριο που θα μιλάει καλύτερα γι' αυτό που είμαστε σήμερα. Στην περίπτωσή μου αυτό σήμαινε να μην καταφύγω τόσο σε φόρμες αλλά σε κόνσεπτ και ιδέες. Επρεπε να είναι λίγο σαν θεώρημα. Ετσι είχα στο μυαλό μου περισσότερο τον Πυθαγόρα παρά τον Φειδία. Δεν νομίζω ότι το κτίριο έχει κάποιο συγκεκριμένο στυλ.\nΥπάρχει πάντως αρκετή ένταση στο σχέδιο…\n- Ελπίζω πως υπάρχει. Το γεγονός ότι έχεις ένα κομμάτι που αναφέρεται στην ανασκαφή και ένα που αναφέρεται στον Παρθενώνα, προσφέρει κάποια δυναμική στο κτίριο. Δεν ήθελα ένα στατικό κτίριο. Πρέπει να έχει κάποιον δυναμισμό. Συνεπώς αντί για «ένταση» θα χρησιμοποιούσα τον όρο «δυναμική». Ακόμα και όταν εισέρχεσαι στο μουσείο διασχίζοντας τη γυάλινη ράμπα και ύστερα τον χώρο με τις κολόνες μέχρι να ανέβεις στην Αίθουσα του Παρθενώνα, η ιδέα ήταν ότι θα βιώνεις κάτι σαν κινηματογραφική αλληλουχία.\nΣας είχαν υποσχεθεί ότι τα δύο κτίρια επί της Διονυσίου Αρεοπαγίτου θα κατεδαφίζονταν;\n- Δεν νομίζω ότι είχε γίνει κάποια συζήτηση για το αν θα κατεδαφίζονταν ή όχι. Δεν ειπώθηκε στη συζήτησή μας, είτε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.\nΥποθέτω πως σας είπαν ότι η ευρύτερη περιοχή θα αναβαθμιζόταν;\n- Ηταν ξεκάθαρο όταν σχεδιάζαμε το κτίριο πως κανείς δεν γνώριζε αν τα κτίρια γύρω από το μουσείο θα έμεναν ή όχι - και εννοώ όλα τα κτίρια, όχι μόνα αυτά τα δύο. Υπήρχε ένα ερώτημα. Οπότε το μουσείο σχεδιάστηκε με τέτοιο τρόπο ώστε όλα τα κτίρια γύρω να μην αποτελούν εμπόδιο ακόμα και αν έμεναν στη θέση τους. Το ζήτημα δεν έχει να κάνει τόσο με το αν είχε προγραμματιστεί η κατεδάφισή τους ή όχι. Ο σχεδιασμός του κτιρίου μάς επέτρεπε να προχωρήσουμε στην κατασκευή του, ακόμα και αν υπήρχαν νομικά προβλήματα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το να μείνουν όλα γύρω είναι απαραίτητα καλό για το μουσείο. Επί της οδού Χατζηχρήστου, για παράδειγμα, δεν γνωρίζαμε αν όλα τα κτίρια θα κατεδαφίζονταν ή όχι, εξαιτίας νομικών ζητημάτων. Αλλά αυτό θα μπορούσε να είχε συμβεί σε οποιαδήποτε χώρα.\nΗ Αθήνα και οι διαφημιστικές πινακίδες\nΑς μιλήσουμε λίγο για την Αθήνα. Ποιο είναι κατά τη γνώμη σας το ισχυρότερο χαρτί και ποια η μεγαλύτερη αδυναμία της πόλης;\n- Η πόλη είναι πολύ καλύτερη απ' ό,τι ο κόσμος συνηθίζει να λέει. Το γενικότερο σχέδιο, η οργάνωση, οι δρόμοι. Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος δεν το «βλέπει». Από την άλλη, σπάνια έχω δει πόλη όπου οι διαφημιστικές πινακίδες έχουν τέτοιο παραμορφωτικό αποτέλεσμα. Φαίνεται σαν να μην υπάρχουν νόμοι και κανόνες. Οι περισσότερες πόλεις, το Παρίσι ή η Νέα Υόρκη, έχουν ξεκάθαρη άποψη για τη χρήση διαφημιστικών πινακίδων.\nΜπορεί μια άσχημη πόλη να έχει χαρακτήρα;\n- Τι είναι άσχημο; Το Παρίσι είναι πολύ ομοιογενές. Τα κτίρια στο κέντρο του Παρισιού δεν μπορούν να ξεπερνούν τα 25 μέτρα. Η Νέα Υόρκη, από την άλλη, είναι πολύ ετερογενής. Δεν υπάρχει απαραίτητα συνοχή, και όμως αυτό βγάζει κάποια δύναμη. Η ομορφιά είναι σχετική. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η καθημερινότητα της πόλης, πώς χρησιμοποιείται, αν προωθεί την κοινωνική επαφή, την κατανόηση μεταξύ των ατόμων. Μερικές πόλεις είναι εξαιρετικά αλλοτριωτικές. Δεν θα το έκρινα από αισθητική άποψη. Οπως με τη φόρμα και τη λειτουργικότητα. Δεν μπορείς να απομονώσεις το ένα από το άλλο.\nΑναφέρεστε στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη. Αν το Παρίσι ήταν η πόλη του 19ου αιώνα και η Νέα Υόρκη η πόλη του 20ού, ποια είναι για σας η πόλη του 21ου αιώνα;\n- Είναι λίγο νωρίς για να πει κανείς. Μάλλον δεν θα μπορούσα να επιλέξω ΤΗΝ πόλη του 21ου αιώνα. Πιστεύω ότι θα δούμε έναν τελείως διαφορετικό τύπο πόλης. Το αποκαλώ «εξειδίκευση» των πόλεων. Κάποιες πόλεις θα επιλέξουν να διατηρήσουν τον ιστορικό τους χαρακτήρα στο κέντρο ενώ στην περιφέρεια θα είναι τελείως καινούργιες. Αλλες πόλεις χτίζονται από το μηδέν. Αυτή τη στιγμή σχεδιάζουμε μια πόλη 40.000 κατοίκων στη Δομινικανή Δημοκρατία. Δεν θα μοιάζει με τίποτα που έχει γίνει μέχρι σήμερα. Κάποιες πόλεις που χτίζονται στο Αμπού Ντάμπι ή στο Ντουμπάι στη Μέση Ανατολή είναι τελείως διαφορετικές. Θα είναι σαν νησιά τελείως διαφορετικά το ένα από το άλλο, σε αντίθεση με τις πόλεις του 19ου αιώνα που ήταν πάνω-κάτω οι ίδιες, είτε μιλάμε για το Παρίσι, τη Βιέννη ή το Λονδίνο. Οσο διαφορετικές και να είναι, έχουν πάρα πολλά κοινά. Πιστεύω πως θα δούμε πόλεις με διαφορετικούς χαρακτήρες, κάτι σαν θεματικές πόλεις ας πούμε.\nΕντυπωσιακή πτώση που υπερβαίνει το 40% παρουσιάζει η επισκεψιμότητα στα ελληνικά μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους και συνοδεύεται από μικρότερης έκτασης μείωση στα αντίστοιχα έσοδα.\nΣύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας για το πρώτο τετράμηνο του 2008, τα μουσεία μας εμφανίζουν μειωμένο αριθμό επισκεπτών κατά 43,5% σε σχέση με το αντίστοιχο διάστημα του προηγούμενου έτους, ενώ στους αρχαιολογικούς χώρους η πτώση «περιορίζεται» στο επίσης ηχηρό 41,1%. Αναλογικά μικρότερη είναι η μείωση στις εισπράξεις: κατά 20,6% όσον αφορά τα μουσεία και κατά 10,2% για τους αρχαιολογικούς χώρους.\nΕκ πρώτης όψεως η πτώση μοιάζει ανεξήγητη. Σίγουρα δεν δικαιολογείται από την τουριστική κίνηση που για το διάστημα Ιανουάριος - Ιούλιος του 2008 παραμένει ουσιαστικά αμετάβλητη. Σίγουρα υπάρχουν δικαιολογίες για το μείον 78,5% του Μουσείου της Αρχαίας Ολυμπίας λίγους μήνες μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του περασμένου καλοκαιριού όπως, μέχρι ενός σημείου, και για το μείον 62% στο Παλάτι των Ιπποτών της Ρόδου που παρέμενε κλειστό για 40 ημέρες ύστερα από κατάρρευση τμήματος της εισόδου του. Αλλά τι να πει κανείς για το 47,1% στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο ή το 22,9% στην Ακρόπολη;\nΣτην κορυφή του καταλόγου με τις μεγαλύτερες απώλειες επισκεπτών, το Μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας, ακολουθούν το Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών (64,4%), το Παλάτι των Ιπποτών της Ρόδου και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο (47,1%).\nΣτους αρχαιολογικούς χώρους, «προηγούνται» οι Δελφοί (πτώση 61,2%) και ακολουθούν η Κνωσός (59%), το Σούνιο (56%), η Φαιστός (50,3%), η Αρχαία Κόρινθος (49,5%), η Επίδαυρος (46,9%), η Αρχαία Ολυμπία (38,1%) και ο Μυστράς (35,4%). [Η Καθημερινή, 19-08-2008]\nΑφιερωμένες σε θέατρο, ζωγραφική και φωτογραφία, εγκαινιάζονται τον Σεπτέμβριο\nAχαρο να μιλάς για Σεπτέμβριο και φθινοπωρινές εκθέσεις λίγες μέρες πριν τον Δεκαπενταύγουστο, αλλά μη βιαστείτε να ρίξετε το φταίξιμο σε μας. Το Μουσείο Μπενάκη ανακοίνωσε το εκθεσιακό πρόγραμμα του επόμενου μήνα για το κτίριο της οδού Πειραιώς και ο πειρασμός ήταν μεγάλος. Τρεις σημαντικές εκθέσεις, θέατρο, ζωγραφική, φωτογραφία, τρεις τομείς που το Μουσείο Μπενάκη έχει παράδοση.\nΑλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Φέτος συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννηση του Καρόλου Κουν και στις 25 Σεπτεμβρίου θα εγκαινιαστεί η μεγάλη, κεντρική έκθεση αφιερωμένη στον μεγάλο ανανεωτή του ελληνικού θεάτρου (συνδιοργανωτές: Μουσείο Μπενάκη, Πολιτιστικό Ιδρυμα Τραπέζης Κύπρου, Θέατρο Τέχνης). Στόχος της έκθεσης είναι να διερευνηθούν οι καλλιτεχνικές και αισθητικές επιλογές του ιδρυτή του Θεάτρου Τέχνης, οι λιγότερο και περισσότερο εμφανείς «συνομιλίες» του με σύγχρονους αλλά και παλαιότερους Ελληνες και ξένους καλλιτέχνες, ενώ έμφαση θα δοθεί στον διάλογο ανάμεσα στις διαφορετικές μορφές τέχνης που «συναντήθηκαν» στο έργο του Κουν. Η έκθεση θα πλαισιωθεί από σειρά παράλληλων εκδηλώσεων που περιλαμβάνει τη διοργάνωση επιστημονικής ημερίδας, συναυλίες με μουσικά έργα που γράφτηκαν για παραστάσεις του Καρόλου Κουν, με τη συμμετοχή της Ορχήστρας των Χρωμάτων, καθώς και έναν κύκλο προβολών μαγνητοσκοπημένων παραστάσεων. Εξαιρετικής σημασίας θεωρείται η συνοδευτική έκδοση με όλη την παραστασιογραφία του Ελληνα σκηνοθέτη.\nΗ περίπτωση του Γιάννη Μιγάδη στην ελληνική ζωγραφική του 20ού αιώνα είναι από τις πιο ξεχωριστές. Μαθητής του Παρθένη, με φόντο τη ζωγραφική της «ελληνικότητας» και καταβολές στο σύμπαν του Γιάννη Τσαρούχη, ο Γιάννης Μιγάδης περπάτησε τον δικό του δρόμο, μέσα από τους τέσσερις βασικούς θεματικούς κύκλους της δουλειάς του: πρόσωπα, τοπία, νεκρές φύσεις - αντικείμενα. Πρώιμα έργα, σχέδια, καθώς και μακέτες σκηνικών και κοστουμιών για το θέατρο που παρουσιάζονται για πρώτη φορά πλαισιώνουν τον κορμό της έκθεσης. Η αναδρομική έκθεση του Ελληνα ζωγράφου θα εγκαινιαστεί στις 19 Σεπτεμβρίου. Και μία ημέρα νωρίτερα θα έχει ανοίξει η μεγάλη έκθεση για έναν από τους σπουδαίους της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής φωτογραφίας, τον Τσέχο Γιόζεφ Κουντέλκα. Η έκθεση, σε επιμέλεια του ίδιου του καλλιτέχνη, αρχίζει με δύο πρωτόλειες ενότητες από το τέλος του 1950 και τις αρχές του 1960, συνεχίζει με μια επιλογή από τις καλύτερες εργασίες του («Το Θέατρο», «Οι Τσιγγάνοι», «Η Εισβολή», «Εξορίες») και τελειώνει με το «Χάος», τη σύγχρονη πανοραμική του δουλειά.\n[Της Μαργαριτας Πουρναρα, Η Καθημερινή, 02-08-2008]\nΤο 1958, o ζωγράφος Μάριος Πράσινος που είχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη το 1916 και μεγαλώσει στο Παρίσι, ανακαλύπτει για πρώτη φορά τη χώρα της καταγωγής του. Κάνει μια κρουαζιέρα στα νησιά του Αιγαίου με τον Αλμπέρ Καμύ και τον εκδότη Μισέλ Γκαλιμάρ, νοικιάζει για μερικούς μήνες ένα σπίτι στις Σπέτσες.\nΗταν ένα ταξίδι που θα επηρέαζε πολύ τη μετέπειτα δουλειά του. Η Ελλάδα χρειάστηκε πολλά χρόνια για να ανακαλύψει εκ νέου το σημαντικό έργο που άφησε πίσω του ο εικαστικός, ο οποίος πέρασε τη ζωή του στη Γαλλία. Τον τελευταίο καιρό διοργανώνονται αρκετές εκθέσεις που μας βοηθούν να μυηθούμε στην ευαισθησία της ματιάς του. Σήμερα, εγκαινιάζεται ένα λαμπρό αναδρομικό αφιέρωμα στην Πινακοθήκη Κυκλάδων στη Σύρο, στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Ερμουπόλεια», που διανύουν φέτος τη 17η χρονιά τους. Η έκθεση στην πρωτεύουσα των Kυκλάδων θα φιλοξενήσει 120 έργα του, τα οποία ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές.\nO Πράσινος δεν ήταν μονάχα ζωγράφος, αλλά χαράκτης, εικονογράφος, συγγραφέας και σκηνογράφος. Το γεγονός ότι αποχωρίστηκε βίαια από την πόλη που γεννήθηκε εξαιτίας των τουρκικών διώξεων, άφησε ανεξίτηλα σημάδια στον ψυχισμό, αλλά και το έργο του. Το μεγάλωμά του στο Παρίσι τού έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά μεγάλους καλλιτέχνες, όπως ο Πικάσο και ο Αρπ και λογοτέχνες, όπως ο Μπρετόν.\nΣτην αρχή της σταδιοδρομίας του εντάχθηκε στο κίνημα των σουρεαλιστών. Μετά, όμως, χάραξε μια αυτόνομη, πιο προσωπική πορεία. Καταπιάστηκε με τα τοπία, τη φύση (δέντρα, μπουκέτα) και τα πορτρέτα, έχοντας πάντοτε στο νου, μνήμες μακρινές. Η δουλειά του βραβεύτηκε στη Γαλλία και τα έργα του βρίσκονται σε πολύ σημαντικές συλλογές. Η έκθεση στην Ερμούπολη θα διαρκέσει από σήμερα ώς και τις 2 Σεπτεμβρίου.\nΗ Σύρος, με τις όμορφες ακρογιαλιές και τα παλιά αρχοντικά, διεκδικεί φέτος τον τίτλο του πιο εικαστικού νησιού του Αιγαίου, με τις εκδηλώσεις «Ερμουπόλια 2008». Μετά την αναδρομική έκθεση του Χρόνη Μπότσογλου εγκαινιάζεται το ερχόμενη Σάββατο στην Πινακοθήκη των Κυκλάδων, στην Ερμούπολη, ένα αφιέρωμα στον Μάριο Πράσινο.\nΓεννημένος το 1916, ο Πράσινος αναγκάστηκε το 1922 να εγκαταλείψει το πατρικό του στην Κωνσταντινούπολη εξαιτίας των διωγμών του κεμαλικού καθεστώτος και να εγκατασταθεί στο Παρίσι. Η παρισινή πρωτεύουσα δεν του έδωσε μόνο ευκαιρία για σπουδές αλλά και για να έρθει σε επαφή με διάσημους καλλιτέχνες, όπως ο Πικάσο, ο Νταλί, ο Ντισάν και τα εικαστικά κινήματα της εποχής του. Παίρνοντας στοιχεία από τον πουαντιγισμό του Σερά, τον οποίο θαύμαζε ιδιαίτερα, και τη χειρονομιακή ζωγραφική του Τζάκσον Πόλοκ, ανέπτυξε το δικό του, ιδιαίτερο ύφος.\nΤο κίνημα των σουρεαλιστών θα τον γοητεύσει, όμως δεν θα σταθεί για πολύ και με τις ενότητες «Ταύροι» και «Κοπάδια» χαράζει τη δική του πορεία. Ο Μάριος Πράσινος καταπιάνεται με τα τοπία, τη φύση και τα πορτρέτα, έχοντας πάντοτε στον νου μνήμες μακρινές και πληγωμένες. Οι εικόνες από τα χρόνια του διωγμού και του ξεριζωμού παράγουν συναισθήματα πόνου, λύπης, φόβου που αποτυπώνονται στη ζωγραφική του. Στην εικαστική του διαδρομή το «σκοτεινό» είναι το κύριο χαρακτηριστικό έκφρασης των συναισθημάτων του. Το «μαύρο» της λύπης και του τρόμου βρίσκεται σε διαρκή αντιπαράθεση με το «φωτεινό» της χαράς και της αισιοδοξίας.\nΟ καλλιτέχνης σχεδίασε κοστούμια για πολλές θεατρικές παραστάσεις, έκανε πάνω από 150 ταπισερί και εικονογράφησε πολλές ποιητικές συλλογές. Το γαλλικό κράτος τον τίμησε με τα μετάλλια της Λεγεώνας της Τιμής και των Γραμμάτων και Τεχνών. Μετά τον θάνατό του, το 1985 ιδρύθηκε το ομώνυμο ίδρυμα Saint-Remy της Προβηγκίας όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. [Π. ΣΠΙΝΟΥ, Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία / 7 - 27/07/2008]\nΓνωριμία με τον Μ. Πράσινο. Έκθεση στη Σύρο ενός σημαντικού ζωγράφου της διασποράς. Της Μαργαρίτας Πουρνάρα, στην Καθημερινή, 06-08-2008\nLabels: Πράσινος Μάριος\nΚτίρια-κουφάρια από μπετόν και σίδερα παίζουν μουσική


Φαρμακευτική Γερμανία: Ετοιμάζει εμβόλιο covid-19 που μπορεί να διατηρηθεί στο ψυγείο - Tromaktiko.gr\nΦαρμακευτική Γερμανία: Ετοιμάζει εμβόλιο covid-19 που μπορεί να διατηρηθεί στο ψυγείο\n17 Νοεμβρίου 2020 16:05\nΦαρμακευτική Γερμανία: Σύμφωνα με τον Φλόριαν φον ντερ Μιούλμπε, επικεφαλής παραγωγής της φαρμακευτικής εταιρείας Curevac, το εμβόλιο που αναπτύσσει για τον κορωνοϊό μπορεί να αποθηκευτεί επί μήνες σε θερμοκρασία ψυγείου, κάτι το οποίο διευκολύνει τη συντήρησή του.\nΠιο συγκεκριμένα, το δραστικό συστατικό του παραμένει σταθερό σε θερμοκρασία πέντε βαθμών για τουλάχιστον τρεις μήνες, όπως ανακοίνωσε η Curevac, επικαλούμενη δική της σειρά δοκιμών. Επιπλέον, μπορεί να διατηρηθεί έως και 24 ώρες σε θερμοκρασία δωματίου. Η εταιρεία δηλώνει «πεπεισμένη» ότι εάν επιτύχει το υποψήφιο εμβόλιό της, θα μπορούσε να διανεμηθεί και να χορηγηθεί στο πλαίσιο της συνήθους «τυπικής αποθήκευσης εμβολίων σε θερμοκρασία ψυγείου». Αυτό θα μείωνε σημαντικά το κόστος εφοδιασμού σε μελλοντικούς εμβολιασμούς.\nΤο εμβόλιο της Curevac βρίσκεται ακόμη στα αρχικά στάδια κλινικών δοκιμών\nΜερικά από τα πιθανά εμβόλια κατά του κορωνοϊού που αναπτύσσονται, επί του παρόντος πρέπει να αποθηκευτούν σε συνθήκες βαθιάς κατάψυξης. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνεται και το πολλά υποσχόμενο δραστικό συστατικό της γερμανικής φαρμακευτικής εταιρείας Biontech και της αμερικανικής Pfizer. Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα στοιχεία αυτών των εταιρειών, το δραστικό τους συστατικό διατηρείται μόνο πέντε ημέρες σε θερμοκρασία ψυγείου. Για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους πρέπει να αποθηκευτεί στους -70 βαθμούς, γεγονός που καθιστά τον εφοδιασμό του πιο περίπλοκο, δεδομένου ότι οι ευρωπαϊκές φαρμακαποθήκες αυτή τη στιγμή δεν έχουν τη δυνατότητα διατήρησης μεγάλων ποσοτήτων υπό τις απαιτούμενες συνθήκες βαθείας καταψύξεως.\nΤο εμβόλιο της Curevac βρίσκεται επί του παρόντος στα αρχικά στάδια των κλινικών δοκιμών και δεν μπορεί ακόμα να προβλεφθεί εάν τελικά θα είναι αποτελεσματικό και ασφαλές. Ούτε η ανάπτυξη του δραστικού συστατικού των εταιρειών Biontech και Pfizer έχει όμως ακόμη ολοκληρωθεί.


Αποτρίχωση laser. 4 λόγοι για να αλλάξετε το κερί | STEMA LASER\nΠολλοί από εσάς αναρωτιέστε γιατί να κάνετε αποτρίχωση laser αντί για αποτρίχωση με κερί. Αξίζει να κάνετε αυτή την αλλαγή; Η απάντηση είναι σίγουρα ναι και υπάρχουν αρκετοί λόγοι για αυτό καθώς ή αποτρίχωση λέιζερ είναι φθηνότερη μακροπρόθεσμα, κρατάει παραπάνω, δεν πονάει τόσο και σας γλιτώνει και πολύ χρόνο.\n1. Κόστος Αποτρίχωση laser\nΗ αποτρίχωση με κερί, μακροπρόθεσμα είναι μια αρκετά ακριβή διαδικασία. Υπολογίζεται ότι το μέσο άτομο ξοδεύει περισσότερα από15.000€ σε αποτριχώσεις κατά τη διάρκεια της ζωής του! Αντίθετα, η αποτρίχωση με Laser, προσφέρει μόνιμα αποτελέσματα σε ένα μικρό ποσοστό του κόστους.\nΣτο STEMA LASER, έχουμε σχεδιάσει ειδικά πακέτα που θα σας βοηθήσουν να απαλλαγείτε από την ανεπιθύμητη τριχοφυία, χωρίς να ματώσει η τσέπη σας. Επιπλέον, όσο η τριχοφυία μειώνεται, τόσο θα μειώνεται και το κόστος της laser εφαρμογής! Για να δείτε τις προσφορές μας, πατήστε εδώ.\n2. Αποτελέσματα Αποτρίχωση laser\nΗ αποτρίχωση λέιζερ προσφέρει μόνιμα αποτελέσματα γρήγορα. Σε φυσιολογικές συνθήκες, μετά από 4-5 συνεδρίες θα έχει φύγει το μεγαλύτερο κομμάτι της τριχοφυίας, ενώ από την πρώτη κιόλας συνεδρία, θα δείτε σημαντικά αποτελέσματα. Το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για την αποτρίχωση με κερί, καθώς θα χρειαστείτε πολλά χρόνια αποτρίχωσης, με αμφίβολα αποτελέσματα μονιμότητας.\nΗ αποτρίχωση λέιζερ σας γλιτώνει και πολύ χρόνο επίσης. Στο STEMA LASER οι συνεδρίες είναι γρήγορες. Αυτό συμβαίνει διότι χρησιμοποιούμε Laser Αλεξανδρίτη, που έχει το πλεονέκτημα μιας μεγάλης δέσμης, η οποία μας επιτρέπει να καλλύπτουμε μια μεγάλη περιοχή γρηγορότερα. Επιπλέον, σε ένα χρόνο το περισσότερο θα έχετε απαλλαγεί από το μεγαλύτερο κομμάτι της τριχοφυίας. Μετά από αυτό, ίσως χρειαστεί να επισκέπτεστε το Laser studio σας μια φορά το χρόνο για συντήρηση. Αντίθετα από τα παραπάνω, με το κερί, θα χρειάζεται να κάνετε αποτρίχωση κάθε μήνα για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής σας.\nΕσείς που έχετε κάνει αποτρίχωση με κερί, ξέρετε ότι είναι μια επίπονη διαδικασία που μπορεί επίσης να καταλλήξει σε ερεθισμούς στο δέρμα ή και εγκαύματα. Να μην αναφέρουμε επίσης τις περιπτώσεις θυλακίτιδας! Αντίθετα, η αποτρίχωση laser μπορεί να είναι μια ευχάριστη εμπειρία. Στο STEMA LASER, χρησιμοποιούμε το Zimmer Cryo 6 σύστημα ψύξης που διανέμει ψυχρό αέρα στις περιοχές που γίνεται η εφαρμογή, ελαχιστοποιώντας έτσι κάθε πόνο που μπορεί να νιώθατε. Με αυτό τον τρόπο, η laser αποτρίχωση μετατρέπεται σε μια εύκολη & ανώδυνη διαδικασία.\nΟπότε, ποιά είναι η ετυμηγορία;\nΑπό τα παραπάνω, μπορείτε ξεκάθαρα να καταλάβετε την υπεροχή της αποτρίχωσης με λέιζερ. Ρωτήστε τους φίλους σας για τις εμπειρίες τους και επιλέξτε με προσοχή το Ινστιτούτο Λέιζερ. Στο STEMA LASER είμαστε στη διάθεσή σας για να απαντήσουμε όλες τις ερωτήσεςι σας με ειλικρίνεια και επαγγελματισμό.


ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ: Πότε η εκκλησιαστική περιουσία ανήκει στο λαό; (Πρωτοπρ. π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός)\nΠότε η εκκλησιαστική περιουσία ανήκει στο λαό; (Πρωτοπρ. π. Γεώργιος Δ. Μεταλληνός)\nΤο 1984, σε ανύποπτο δηλαδή χρόνο, έγραφα σε ένα κείμενό μου: Σχετικά με την κατοχή οποιωνδήποτε αγαθών «υπάρχει ένας χριστιανικός κανόνας, που δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνεία. Πρέπει και η απόκτησή τους και η χρήση τους να γίνονται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, με τιμιότητα δηλαδή και δικαιοσύνη. Όσα προέρχονται από εκμετάλλευση ή αδικία ή απάτη κάθε μορφής, δεν μπορούν να καταξιωθούν χριστιανικά». (π. Γ.Δ.Μ., Ορθοδοξία και Κοινωνικοπολιτική διακονία, στο: Ορθόδοξη θεώρηση της Κοινωνίας, έκδ. ΜΗΝΥΜΑ, Αθήνα 1986, σ. 40)...\nΑν η αρχή αυτή αφορά σε κάθε άνθρωπο, πόσο μάλλον πρέπει να βρίσκει την εφαρμογή της στον χώρο του ίδιου του Χριστιανισμού, σχετικά με την εκκλησιαστική (επισκοπική και μοναστηριακή) περιουσία. Όχι ως καπιταλιστική συσσώρευση χρήματος, αλλά ως γεωκτησία, η περιουσία αυτή, κατά κανόνα, έχει «κατά Θεόν» πρόελευση (δωρεές, αφιερώματα των ίδιων των μοναχών στο μοναστήρι τους, πολιτειακές παροχές κ.τ.ό.). Και αυτό, διότι οι Επισκοπές και τα Μοναστήρια, σε δυσχείμερους μάλιστα καιρούς (παρατεινόμενη δουλεία), προσέφεραν τεράστιο κοινωνικό έργο, πού ο Λαός το εκτιμούσε απεριόριστα. Διότι τα Μοναστήρια ήταν αληθινή κολυμβήθρα πνευματικής και κοινωνικής αναγέννησης. Γι’ αυτό ο βαθύς γνώστης της Ορθοδοξίας, αείμνηστος καθηγητής Στήβεν Ράνσιμαν, έγραφε, ότι ήταν ευλογημένα τα χωριά που κοντά τους είχαν κάποιο μοναστήρι. Τα μοναστήρια μας αναδείχθηκαν σε αληθινή «κιβωτό του Γένους», σώζοντας και την πίστη του και τον τρόπο ζωής του, τον πολιτισμό του. Γι’ αυτό οι Βαυαροί το πρώτο που έκαμαν, μαζί με τα εγχώρια όργανά τους, για την προώθηση του εξευρωπαϊσμού μας, ήταν η διάλυση των μοναστηριών στην πλειοψηφία τους και η διαρπαγή της περιουσίας τους. Ήξεραν ότι στα Μοναστήρια σωζόταν κυριολεκτικά το Έθνος.\nΠολύς λόγος γίνεται σήμερα, με συγκεκριμένη και όχι αβάσιμη αφορμή, για την μοναστηριακή περιουσία, με κυρίαρχη τάση τον λαϊκισμό: Να μοιραστεί η περιουσία τους στον λαό, ακούμε, αλλά δεν διευκρινίζεται ποιος είναι αυτός ο λαός. Δίκαιο, βέβαια, είναι το ερώτημα: Γιατί δεν μοιράζει το Κράτος την περιουσία του στον λαό; Πώς όμως; Έτσι άτακτα και αόριστα; Δεν είναι λίγες οι φορές, που ο εκκλησιαστικός χώρος παρεχώρησε μέρος της περιουσίας του στο Κράτος για την αντιμετώπιση κοινωνικών αναγκών. Π.χ. η προσφορά γης στους πρόσφυγες (Βύρωνας, Καισαριανή) ή για την ανέγερση εθνωφελών Ιδρυμάτων. Όλα τα γνωστά και μεγάλα ιδρύματα της Αθήνας κτίσθηκαν σε γη, που παρεχώρησε η Εκκλησία (Πανεπιστήμιο, Ακαδημία, νοσοκομεία). Στον λαό δεν πηγαίνουν –και δεν ανήκουν- όλα αυτά τα Ιδρύματα;\nΗ συμπεριφορά αυτή του εκκλησιαστικού χώρου συνιστά τρόπο υπάρξεως του εκκλησιαστικού σώματος, που έχει κατοχυρωθεί –και διαιωνίζεται- από τους εν Πνεύματι συνταχθέντες συνοδικούς Κανόνες της Εκκλησίας. Πίστη (Ορθοδοξία) και Κανόνες καθορίζουν και διαφυλάττουν τον τρόπο υπάρξεως του ορθοδόξου πιστού στους αιώνες. Με κάθε συντομία θα παρουσιαστεί η αστασίαστη παράδοση του εκκλησιαστικού σώματος για την χρήση και διάθεση της εκκλησιαστικής περιουσίας. Θα περιοριστώ σε κάποιους ιερούς κανόνες, που αναφέρονται στην καρδιά του προβληματισμού.\nΟ Κανών 28 των Αγίων Αποστόλων ορίζει: «Πάντων των εκκλησιαστικών πραγμάτων ο Επίσκοπος εχέτω την φροντίδα και διοικείτω αυτά, ως του Θεού εφορώντος. Μη εξείναι δε αυτώ σφετερίζεσθαί τι εξ αυτών, ή συγγενέσιν ιδίοις τα του Θεού χαρίζεσθαι. Ει δε πένητες είεν, επιχορηγείτω ως πένησιν, αλλά μη προφάσει τούτων τα της Εκκλησίας απεμπολείτω». Κατά την ερμηνεία του μεγαλυτέρου Κανονολόγου μας, αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου (+1809) σε μία ελεύθερη και συντομευμένη χρήση της: «Ο Επίσκοπος έχει την φροντίδα όλων των πραγμάτων της Εκκλησίας, είτε χωραφιών και ακινήτων (απο)κτημάτων, είτε κειμηλίων και κινητών και τα «κυβερνά» (διαχειρίζεται) με φόβο και προσοχή, «στοχαζόμενος ότι έχει τον Θεόν έφορον και εξεταστήν εις την κυβέρνησιν (διαχείριση) αυτών». Όμως δεν έχει και την άδεια να τα οικειοποιείται και να λέγει, ότι είναι δικό του κάτι από αυτά, ή να τα χαρίζει σε συγγενείς του… Εάν δε οι συγγενείς του αυτοί είναι φτωχοί, ας δίνει και σ΄ αυτούς, επειδή όμως είναι φτωχοί και όχι ως συγγενείς του. Ας τους ελεεί από την ετήσια συγκομιδή και όχι εξ αιτίας τους να δικαιούται να πωλεί κάποιο από αυτά. Ο Επίσκοπος δηλαδή ή ο Ηγούμενος είναι όχι ιδιοκτήτες, αλλ’ απλοί «οικονόμοι» (διαχειριστές) των αγαθών, που ανήκουν στον Θεό και τον Λαό Του!\nΤο πνεύμα των αγίων Πατέρων μας είναι «να μένουν αναφαίρετα τα κειμήλια και τα κτήματα» των Εκκλησιών και αυτό κατοχυρώνεται από ολόκληρη σειρά Κανόνων και Διατάξεων των Αγίων. Και το ερώτημα είναι: Γιατί; Από τους πρώτους ήδη χριστιανικούς αιώνες ο Επίσκοπος μένει στα πνευματικά, υπάρχει όμως ειδικός κληρικός, ο «οικονόμος», που «οικονομεί» (φροντίζει) τα εκκλησιαστικά πράγματα και κτήματα, «ίνα μη διασκορπίζωνται και κακώς εξοδεύωνται», χάνονται δηλαδή. Η Σύνοδος μάλιστα έχει την ευθύνη να ελέγχει και τιμωρεί τον Επίσκοπο, που αμελεί, φθάνοντας μέχρι την έκπτωσή του από τον επισκοπικό θρόνο. Τα ίδια ισχύουν και για τον Ηγούμενο, που κακώς διαχειρίζεται την μοναστηριακή περιουσία.\nΑυτά διαλευκαίνονται ακόμη περισσότερο από άλλους ιερούς Κανόνες, όπως λ.χ. ο 12ος της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου (787), που προσθέτει και άλλα ενδιαφέροντα: Όποιος δηλ. Επίσκοπος ή Ηγούμενος μοναστηριού δώσει κτήματα εκκλησιαστικά σε άρχοντες «ή με πωλησίαν ή με αλλαξίαν» (ανταλλαγή!!!), να ακυρώνεται η πράξη και τα πράγματα να επιστρέφονται στην Επισκοπή ή το Μοναστήρι. Αν δε τυχόν –παρατηρεί ο άγιος Νικόδημος- ο Αρχιερεύς ή ο Ηγούμενος προφασίζονται, ότι το χωράφι δεν δίνει εισόδημα ή κέρδος, αλλά μάλλον ζημία, ας το πουλούν, όχι σε άρχοντες και δυνάστες, αλλά σε κληρικούς ή γεωργούς, ανθρώπους δηλαδή «ταπεινούς και ευτελείς». Το γιατί το εξηγεί ο ίδιος Πατέρας: Τα πράγματα αυτά έχουν αφιερωθεί στον Θεόν και είναι «ιερά» και «πτωχικά». Προορίζονται δηλαδή για την κάλυψη των αναγκών των φτωχών. Δεν προορίζονται για άρχοντες, λοιπόν, ισχυρούς, που θα τα προσθέσουν στην δική τους περιουσία. Αν τα πάρουν όμως φτωχοί, τότε μπορεί να τα ξαναγοράσει από αυτούς η Εκκλησία, κάτι που δεν μπορεί να γίνει με τους πλούσιους. Δεν πρέπει «να αποξενώνονται» τα πράγματα από τον φυσικό τους χώρο, για να μπορούν να διατίθενται και πάλι για την κάλυψη των αναγκών άλλων φτωχών και εμπερίστατων.\nΤο πνεύμα της Ορθοδοξίας είναι, ότι η εκκλησιαστική και μοναστηριακή περιουσία ΠΡΕΠΕΙ να μένει στην Επισκοπή ή το Μοναστήρι, διότι τότε είναι πραγματικά «λαϊκή», ανήκει στον λαό. Όταν το ίδιοποιηθεί κάποιος, και μάλιστα «άρχοντας», δηλαδή ισχυρός, παύουν να ανήκουν στον λαό και γίνονται δική του ιδιοκτησία. Αυτό πρέπει να ισχύει και σήμερα. Τα μοναστηριακά κτήματα μπορούν να εκχωρούνται για κάποια χρόνια σε φτωχούς γεωργούς, για να τα καλλιεργούν και να διαθρέφουν την οικογένειά τους. Να μην χαριστούν όμως, διότι, όπως έχει συμβεί, οι γεωργοί θα τα πουλήσουν και τα χωράφια θα χαθούν. Μετά να επιστρέφονται πάλι εκεί, όπου ανήκουν, για την συμπαράσταση και σε άλλους. Μέσα σ’ αυτό το πνευματικό και φιλάνθρωπο κλίμα μπορεί να κινηθεί η διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας.\nΔιαβάζω συχνά, ότι κάποιοι περιμένουν τον «χωρισμό» Εκκλησίας-Πολιτείας, για να βρουν «νόμιμους» τρόπους διαρπαγής της εκκλησιαστικής περιουσίας, στο πνεύμα των Βαυαρών και των μετά τον Καποδίστρια (ήθελε την αξιοποίησή της) κρατικών ηγετών. Ξεχνούν όμως, ότι κατά το Σύνταγμα (άρθρο 17) προστατεύεται η ιδιοκτησία. Γιατί λοιπόν να μην επικαλεσθεί το Σύνταγμα και ο εκκλησιαστικός χώρος; Μήπως δεν δικαιώθηκαν οι Μονές, που προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, όταν ζημιώθηκαν περιουσιακά επί Ανδρέα Παπανδρέου – Αντώνη Τρίτση (1987); Ο «χωρισμός» θα είναι μόνιμος πονοκέφαλος για την Πολιτεία! Ο διοικητικός χωρισμός υπάρχει (ν. 590/1977, ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας μας). Ο «χωρισμός», ως αποσύνδεση της Ορθοδοξίας από την ζωή του ΄Εθνους -αυτόν στην ουσία θέλουν- θα είναι αδύνατος, διότι δεν θα λείπει ποτέ «η μαγιά» του Μακρυγιάννη, άρα ματαιοπονούν.\nΚαι κάτι άλλο, μια και ο λόγος για διαχείριση περιουσιακών στοιχείων. Σε κάθε Μητρόπολη υπάρχει το «Μητροπολιτικό Συμβούλιο», που αποφασίζει γι’ αυτά. Σ’ αυτό μετέχουν ex officio και δύο κρατικοί υπάλληλοι (ανώτεροι): ένας δικαστικός και ένας οικονομικός. Αν συμβεί, λοιπόν, ποτέ κάποια ατασθαλία, σημαίνει ότι και αυτοί συγκατένευσαν. Ας το ξέρουμε, λοιπόν, όταν αναζητούμε ενόχους. Παπάδες και Ηγούμενοι μπορούν να «παραπλανήσουν» κρατικούς παράγοντες, όταν οι τελευταίοι στοχεύουν σε κάποιο δικό τους συμφέρον.\n(Περιοδικό "ΡΕΣΑΛΤΟ", τ. 33)\n(Πηγή ηλ. κειμένου: http://oode.wordpress.com/2008/11/15/metal-perious/)


Επίσημη δήλωση Εκκλησίας της Αλβανίας: Ο Νικόλα Μάρκου δεν είναι ιερέας αλλά μία συνεχή εξαπάτηση της κοινής γνώμης! ~ Βορειοηπειρωτικά\nΕπίσημη δήλωση Εκκλησίας της Αλβανίας: Ο Νικόλα Μάρκου δεν είναι ιερέας αλλά μία συνεχή εξαπάτηση της κοινής γνώμης!\n9:04 μ.μ. Βορειοηπειρωτικά 1 comment\nΗ Ιερέας Σύνοδος\nΟ Νικόλα Μάρκου δεν είναι ιερέας, αυτός είναι μία συνεχή απάτη της κοινής γνώμης.\nΤο τελευταίο διάστημα, έχουν αυξηθεί κατά πολύ και από διαφορετικές πλευρές η επιθέσεις εναντίων της ορθόδοξης κοινότητας στην Αλβανία. Ανάμεσα σ’ αυτά είναι και η κατ’ επανάληψη εμφάνιση στα ΜΜΕ του Νικόλα Μάρκου από το Ελμπασάν ως ιερέα ορθόδοξο.\nΕίμαστε υποχρεωμένοι να πληροφορήσουμε ξανά για τις κατάφωρες απάτες αυτού του αυτοαποκαλούμενο ορθόδοξο ιερέα της Αλβανίας. Αυτός δεν αναγνωρίσετε ως ιερέας από καμία Ορθόδοξοι Εκκλησία στο κόσμο, ούτε από καμία άλλη Εκκλησία η χριστιανική ομολογία και ούτε από το Αλβανικό Κράτος.\nΗ Ορθόδοξη Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Αλβανίας, το μόνο θρησκευτικό ορθόδοξο ίδρυμα στην Αλβανία, δηλώνει επίσημα, επαναλαμβανόμενα για πολλοστή φορά, ότι ο Νικόλα Μάρκου δεν είναι ιερέας. Το να δηλώνει πως είναι ιερέας δεν τον κάνει κληρικό, και ούτε των κάνει αποδεκτό από τους άλλους ως τέτοιο. Εάν κάποιος δηλώνει πως είναι «χειρούργος», «καθηγητή» ενός πανεπιστημίου που δεν υπάρχει, θα επιτρεπόταν άραγε να εξαπατήσει ανθρώπους?\nΟι παράνομες πράξεις του συνεχίσουν ακόμα και σήμερα και χρησιμοποιούνται καταχρηστικά καταλαμβάνοντας ένα μνημείο πολιτισμού, που σήμερα είναι στην κατοχή του κράτους, το Ναό της Παναγίας στην γειτονιά «Κάστρο» στο Ελμπασάν.\nΕίναι ξεκάθαρο ότι αυτός συνεχίσει να χρησιμοποιείτε επαναλαμβανόμενα από ακραία κυκλώματα για επιθέσεις αντι-ορθόδοξες. Αλλά όσο και να προσπαθεί να δείχνει ως υπερπατριώτης, αυτός είναι μία κούκλα στα χέρια των άλλων. Με τις καθημερινές του ιεροσυλίες που τελεί προσβάλει βαριά και βεβηλώνει την χριστιανική θρησκεία και την θρησκευτική ζωή της Αλβανίας πολύ χειρότερα και από το προηγούμενο καθεστώς και εξαπατά κατάφορα την κοινή αλβανική γνώμη.\nΕκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου, Επίσκοπος της Απολλωνίας Νικόλαος.\nΔιεύθυνση: Οδός Καβάϊας αριθμ. 151 Τίρανα Τηλ. 04) 22-34-117,22-35-095; Faks (04) 22-32-109\nPosted in: ΑΛΒΑΝΙΑ,ΑΠΑΤΗ,ΔΗΛΩΣΕΙΣ,ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ,ΕΚΚΛΗΣΙΑ,ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ\n31 Ιανουαρίου 2013 - 10:00 μ.μ. Reply\nΑντε ρε παλιοτσαρλατανε του σπαχιου.Κανα λεκ και κανα καλο ποστο εκει κοιτα μονο να αρπαξει.


##### Γράφοντας Αρχική e-mail online dating – Γράφοντας Το Τέλειο Online Dating, Email.\nΩστόσο, αξίζει να παίρνουν άλλο αντικειμενική ματιά σε ό, τι έχετε γράψει στο προφίλ σας. Γράφοντας Μια Μεγάλη Πρώτη Online Dating, Email. Galaxy dating υπηρεσία, παιχνίδια online dating sims πώς να διαγραφή ραντεβού dna. Online dating αρχική ηλεκτρονικού ταχυδρομείου παράδειγμα, βαλ στο.\nΓράφοντας το τέλειο ραντεβού email, γρήγορο μήνυμα σε ιστοσελίδα γνωριμιών. Βραζιλίας dating apps πώς να γράψει μια επιτυχημένη online dating μήνυμα dating sites. Online Dating Απάτες Φιλιππίνες / Το Ζευγάρωμα Λόγους Online Dating. Μετά την αρχική ρύθμιση, η εφαρμογή E-mail εμφανίζει τα περιεχόμενα. Καλή μηνύματα να γράψω για dating sites, δωρεάν dating αριθμό Γράφοντας Αρχική e-mail online dating. Θα πρέπει να Γρφάοντας τη συνδρομή σας μέσω e-mail.\nΗ αρχική οθόνη. Εγκατάσταση του On-Screen Phone στον. E-mail. Με την εφαρμογή Email μπορείτε να διαβάζετε email και από άλλες. Σχεδιάσαμε το Επιβεβαίωση Email για να είναι όσο το δυνατό πληρέστερη. Mike μετανάστευσαν σε γενικούς ρόλους διαχείρισης αρχικά σε δημόσια. Ο καλύτερος τρόπος για να γράψει ένα e--mail προφίλ και πλέον ανταλλαγές e-mail, αφήνοντας ένα γρήγορο, τριβές μέσο όπου ο.\nSearch. Καλύτερο Νιγηρίας dating ιστοσελίδα μας 24/7. 231 060 3503. Η αρχική αναλογία έχει ιδιαίτερη σημασία για τη μελέτη Γράφοντας Αρχική e-mail online dating χημικής εξέλιξης του.\nΣυμβουλές για τη σύνταξη ενός Απλά ζέρσεϊ dating σύνδεση, Αστεία Online Dating Προφίλ.\nΜετά την αρχική ρύθμιση, η εφαρμογή E-mail εμφανίζει τα περιεχόμενα των εισερχομένων On-Screen Phone. Χρονολογείται.\nΓράφοντας την επιτυχή σε απευθείας σύνδεση χρονολόγηση προφίλ χρονολογείται στο surfers paradise. Σε απευθείας σύνδεση δωρεάν γνωριμίες λογισμικό, όνειρα σχετικά με την πρώην μου με κάποιον άλλο. Ραντεβού παραπομπή υπηρεσίες να έχουν γράψει οι συμβάσεις με τους πελάτες. Αναζήτηση σε αυτό το δικτυακό τόπο Αρχική Το πρώτο ραντεβού. Online dating φιλοφρονήσεις κοινωνική dating sites στη σιγκαπούρη γράφοντας το αρχικό μήνυμα.\nΤα πράγματα που έμαθα από το χειρότερο Online Dating Προφίλ ποτέ. Month, Year, Agenda). 3 Tap on the date for which you wish to add an event and touch. Technology 2019-02-18. Online Dating, Email Αρχική Συμβουλές, Αμπέλου Που Χρονολογούνται Λονδίνο.\nΗ φιλοσοφία του online dating, bbc panorama του internet dating, πρώτο ραντεβού επικοινωνήστε με μήνυμα.\nΟ τιμ Ταχύτητα χρονολογίων στην KL online dating. Fonejacker. Κορεατική χρονολόγηση ξένοι. Email Address (required) Website Your Message. Tap Γράφοντας Αρχική e-mail online dating call log entry to view the date, time and duration of the Γράφοντας Αρχική e-mail online dating.\nΧρονολογείται cpa craigslist, online dating 2ο email παραδείγματα. Πώς να γράψει Γράφοντας Αρχική e-mail online dating μεγάλη online dating email στο eHarmony.\nΠρωτοπόρα όπως πάντα η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, του έδωσε και κατάλαβε χρόνια πριν ανακαλύψουν το online dating οι ετεροκανονικοί και. Δημιουργήστε ένα ξεχωριστό email μόνο για τα σάιτ online dating.\nΜετά την αρχική ρύθμιση, στην εφαρμογή E-mail εμφανίζονται τα. Αρμενία δωρεάν. Γράφοντας το τέλειο online dating, email.\nΠρωτοετής που χρονολογείται έναν ανώτερο. Online dating υψηλά πρότυπα σύμβουλος ραντεβού πελάτη σύνδεση. On-the-Go, π.χ. ποντίκι ή πληκτρολόγιο.\nRelated Πώς Να Γράψει Το Μεγάλο Online Dating, Email.\nΓράφοντας Το Τέλειο Online Dating, Email.\nπεριπέτειες, στο, προξενιό\nTouch any call log entry to view the date, time and duration of the call. Posted by Backcawersi • Filed under Δωρεάν μουσουλμανική dating site στη μαλαισία. Καλά λόγια για online dating πάνω από εξήντα dating site.\nΝιγηριανή ρομαντική ραντεβού απάτες Tutilar Νιγηριανή, ρομαντική, ραντεβού, απάτες\nΞεχάστε άλμα μέσα βρόχους ή γράφοντας μια βιογραφία. Ελλάδα ang χρονολογείται maningning. Βοήθεια γράφοντας προφίλ δωρεάν, χρονολογείται ντίβες ημέρα του αγίου.\nΚαλές τριχωτές ιστοσελίδες γνωριμιών Moogurn καλές, τριχωτές, ιστοσελίδες, γνωριμιών\nκαλύτερη, στιγμή, για, να, αρχίσετε, να, βγαίνετε, μετά, από, ένα, χωρισμό\nη, Τζεν, και, η, Ρέιτσελ,, ο, πραγματικός, κόσμος(3)\nτύπος, που, βγαίνω, μιλάει, για, την, πρώην, του.(10)\nβγαίνω, με, έναν, Ρώσο(5)\ndating, με, σύνδρομο, πολυκυστικών, ωοθηκών(10)\nφανταστική, dating, blog(10)


Οταν οι Blitz συνάντησαν τον Τσέχοφ - Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online\nΟταν οι Blitz συνάντησαν τον Τσέχοφ\nΗ παράσταση «Vanya. Δέκα χρόνια μετά» δίνει στο Θέατρο Τέχνης ένα δυνατό φιλί ζωής\n12 Δεκεμβρίου 2014, 19:17 Ενημερώθηκε: 13 Δεκεμβρίου 2014, 06:00\nΗ παράσταση «Vanya. Δέκα χρόνια μετά» δίνει στο Θέατρο Τέχνης ένα δυνατό φιλί ζωής, αναδεικνύοντας τόσο το υπαρξιακό μεγαλείο όσο και το υπαινικτικό χιούμορ του κορυφαίου ρώσου συγγραφέα.\nΟ αριθμός δέκα είναι σημαδιακός. Εχουν περάσει δέκα χρόνια από τότε που η Αγγελική Παπούλια, ο Γιώργος Βαλαής και ο Χρήστος Πασσαλής έγιναν ομάδα με το όνομα Blitz, εμπνέοντας αμέτρητους νέους ηθοποιούς να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να προτείνουν δικές τους δουλειές στο θεατρικό στερέωμα. Και μέσα από τη νέα τους παράσταση, «Vanya. Δέκα χρόνια μετά», επέλεξαν να συναντήσουν τους εμβληματικούς ήρωες του Τσέχοφ, τον Βάνια, τη Σόνια, τον Αστρόφ και την Ελένα, δέκα ολόκληρα χρόνια από τη στιγμή που τους άφησε ο συγγραφέας τους.\nΗ πρώτη ευχάριστη έκπληξη έρχεται από τον τρόπο με τον οποίο έχει αξιοποιηθεί η σκηνή του Θεάτρου Τέχνης στη Φρυνίχου. Το πίσω μέρος της παραμένει ανοιχτό, δημιουργώντας ένα πολύ ενδιαφέρον βάθος πεδίου. Η σκάλα του θεάτρου που οδηγεί στα καμαρίνια γίνεται λοιπόν μέρος του σκηνικού και την ανεβοκατεβαίνουν οι τέσσερις ήρωες – η Παπούλια κρατά τον ρόλο και των δύο γυναικών.\nΗ απόγνωση των ηρώων, η ματαιότητα που περιβάλλει την ύπαρξή τους είναι τόσο αφόρητη, που μοιραία οδηγεί σε χιουμοριστικά ξεσπάσματα – όποιος δεν αντιλαμβάνεται το υπαινικτικό και σωτήριο χιούμορ του συγγραφέα κάτω από τις συχνά βαρύγδουπες δηλώσεις των ηρώων του, καλά θα κάνει να ξαναδιαβάσει έστω και ένα από τα έργα του.\nΕγκλωβισμένοι σε έναν απροσδιόριστο χώρο, αλλάζουν τη διακόσμηση προσθέτοντας κάθε τόσο μεγάλα φυτά εσωτερικού χώρου, παίζουν πιάνο, στέλνουν μηνύματα προς την ανθρωπότητα με την ελπίδα ότι κάποτε θα εισακουστούν, αναπαριστούν, διορθώνουν, ξαναζούν σκηνές από τον «Θείο Βάνια», με τη σοφία αλλά και την ανία που έχουν προσθέσει σε σώμα και ψυχή αυτά τα δέκα χρόνια. Είναι φορές που σου θυμίζουν αλλόκοτους παίκτες ενός παράξενου ριάλιτι, χωρίς να έχουν ιδέα ποιο είναι, και αν τελικά υπάρχει, το τελικό έπαθλο. Ισως και να μη θέλουν να βγουν ποτέ από αυτό το σπίτι. Τα κείμενα που περνούν με υπέρτιτλους εντείνουν την ποιητικότητα μιας πεζής, θνητής ζωής: «Στο τέλος μου είναι η αρχή μου…» / «η λύπη φεύγει σιγά σιγά… αλλά ποτέ δεν φεύγει εντελώς».\nΘα μπορούσαμε να βλέπουμε για ώρες τον Γιώργο Βαλαή να κάνει μονόζυγο κρεμασμένος από το κάτω μέρος της διαγώνιας σκάλας – η σκηνή αυτή «γράφει» με κινηματογραφική γοητεία στο θεατρικό σκηνικό. Ο Χρήστος Πασσαλής φέρει όλη την απεγνωσμένη παρακμή κάθε τσεχοφικού ήρωα που σέβεται τον εαυτό του. Οσο για την Αγγελική Παπούλια, είναι στιγμές που νιώθεις ότι όντως σου μιλάει παγιδευμένη σε ένα παράλληλο σύμπαν, στο τότε και στο τώρα, στο θέατρο και στην πραγματικότητα, με την κάθε λέξη να έχει σημασία, βάρος και την ικανότητα να σε κάνει να αναρωτηθείς φεύγοντας «τι ζωή είναι αυτή;» ή «είναι ζωή αυτή;».\n«Θα ζήσουμε, θείε Βάνια…» ξαναλέει η Σόνια δέκα χρόνια μετά τον πρώτο της σπαρακτικό μονόλογο-επίλογο. Και όλα μοιάζουν ίδια, αλλά και τόσο διαφορετικά. Μια παράσταση τροφή για σκέψη, τόσο μέσα από τις παύσεις όσο και μέσα από τις δράσεις της.


Εξαπάτηση από το MEGA στο δημοψήφισμα…\nΠρόστιμο 20.000 ευρώ στο Mega για εξαπάτηση του τηλεοπτικού κοινού με τη φωτογραφία από την εφημερίδα «Espresso» την επομένη του κλεισίματος των τραπεζών, όταν ανακοινώθηκε το δημοψήφισμα από την ελληνική κυβέρνηση. Το ΕΣΡ στην απόφασή του σημειώνει πως «η μετάδοση της φωτογραφίας αυτής ήταν δυνατόν να προκαλέσει το αίσθημα του κινδύνου σε ορισμένους καταναλωτές, οι οποίοι ενδεχομένως να απέφευγαν να κάνουν χρήση αυτής της δυνατότητας». Επιπλέον, ο ισχυρισμός του καναλιού ότι, λόγω προηγούμενης δημοσίευσης της φωτογραφίας στην εφημερίδα «Espresso», «συγγνωστά ο σταθμός θεώρησε τη φωτογραφία επίκαιρη» δεν μπορεί να γίνει δεκτός διότι «η σχετική δημοσίευση δεν φέρει κανένα στοιχείο (π.χ., στοιχεία φωτογράφου, τοπικός προσδιορισμός) από το οποίο θα μπορούσε να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι πρόκειται για αξιόπιστη πηγή, άξια να αναπαραχθεί από άλλο Μέσο Ενημέρωσης». Η απόφαση ελήφθη τον περασμένο Σεπτέμβριο από το τετραμελές Συμβούλιο, με προεδρεύουσα τη Λίνα Αλεξίου, αλλά δημοσιεύτηκε πρόσφατα.\nFiled Under: Παραπομπές, Τηλεόραση Tagged With: "Espresso", Mega, ΕΣΡ


Fiat | Sptunes\nFiat Bravo 1.4 T-jet 120\n** Boost via stock N75 controller\n155 ps ——–> 184 ps\n220 Nm ——-> 280 Nm\nΈνα ακόμα Tjet, αυτή τη φορά η έκδοση με τα 120 άλογα και την μικρή VL37. Το Bravo τοποθέτησε VL36 Τurbo με εξάτμιση και με τον προγραμματισμό στο δυναμόμετρο απέδωσε 184 ίππους με το peak της ροπής στα 280 Nm!\nPunto 1.4TJET VL38\nFiat Grande Punto 1.4 Tjet 120\n** pops and bangs on lift off\n120 ps —–> 182 ps\n200 Nm —-> 292 Nm\nTjet και πάλι, Grande Punto αυτή τη φορά! Η μικρή VL37 δεν αρκούσε έτσι ο ιδιοκτήτης έβαλε μια VL38, ελεύθερη εξάτμιση με downpipe και εισαγωγή! Το αποτέλεσμα 182 άλογα με 292 Nm ροπή με χρήση απλής βενζίνης, καθόλου άσχημα για τη θερμοκρασία που επικρατούσε! Τέλος στο άφημα του γκαζιού βάλαμε crackles σε υψηλές στροφές!\nFiat Bravo 1.4 T-jet 155\n200cpi sport cat\n155 ps ——–> 189 ps\n220 Nm ——-> 296 Nm\nΈνα ακόμα Tjet, αυτή τη φορά 2ο στάδιο μιας και φοράει τη “μεγάλη” VL36 απο το εργοστάσιο με τα 155 άλογα! Το Bravo φόρεσε ολόσωμη εξάτμιση απο downpipe μέχρι πίσω, εισαγωγή, cooler και ήρθε για προγραμματισμό στο δυναμόμετρο! Το αποτέλεσμα καλό χωρίς να είναι πιεσμένο , απέδωσε 188 ίππους με το peak της ροπής στα 296 Nm!\nBravo 1.4TJET GT1446\nGt1446 Hybrid Turbo\nOpel 390 injectors\n1.2 NA Camshafts\n150 ps ——–> 241 ps\n220 Nm ——-> 337 Nm\nΤο Bravo μας επισκέφτηκε για custom προγραμματισμό μιας και στο setup του φοράει υβρίδιο 1446 Turbo. Τοποθετήθηκαν Opel μπεκ, ατμοσφαιρικά 1.2 έκκεντρα, ολόσωμη εξάτμιση και front mount intercooler! Για την απόλυτη ρύθμιση καυσίμου τοποθετήσαμε εξωτερικό wideband λάμδα και ρυθμίστηκε εξολοκλήρου στο δυναμόμετρο, με την εργοστασιακή N75 να διαχειρίζεται την πίεση Turbo. Το αποτέλεσμα πολύ καλό με 241 ζωντανούς ίππους και σταθερές καμπύλες!\nPunto Abarth GT1446\nGt1446 Abarth SS Turbo\nAbarth SS injectors\n150 ps ——–> 214 ps\n220 Nm ——-> 301 Nm\nΤο Abarth Grande Punto αποφάσισε να το κάνει “SS” setup και έτσι φόρεσε μια Garrett 1446 τουρμπίνα, εξάτμιση απο το downpipe και μπεκ Abarth SS. Για την απόλυτη ρύθμιση καυσίμου τοποθετήσαμε εξωτερικό wideband λάμδα και ρυθμίστηκε εξολοκλήρου στο δυναμόμετρο. Η ροπή κρατήθηκε χαμηλά επίτηδες και το σύνολο. Το προγραμματίσαμε για καθημερινή χρήση με γνώμονα την ασφάλεια και όχι την μέγιστη απόδοση έτσι κρατήσαμε τη πίεση/ροπή χαμηλά στις χαμηλομεσαίες στροφές.


Τοπικοποίηση: Πολίτες της αυτεπίγνωσης μέσα σε διαυγή κοινωνία\nΤο αμύγδαλο του κόσμου είναι βαθιά κρυμμένο\nκαι παραμένει αδάγκωτο\nΚαι στις μέρες των πατεράδων μας –δε λέω– υπήρχε η επιτηδευμένη συμπεριφορά, ακόμα και η διπλοπροσωπία. Αλλά στις μέρες μας τείνει να γίνει ο κανόνας της κοινωνικής μας συμπεριφοράς. ΟΙ άνθρωποι –χωρίς να το καταλαβαίνουν τις περισσότερες φορές– εκδηλώνουν μια συμπεριφορά άνευ αρχών, όρων και ορίων. Λες και δεν υπάρχει ούτε συμπαγές σύστημα αξιών ούτε ηθικό έρμα. Το σοβαρό βέβαια είναι ότι αυτή η διεργασία είναι ασυνείδητη. Διότι η αλλοτρίωση δεν επήλθε εφ’ άπαξ αλλά στάγδην, έτσι που ενώ επισυνέβη αυτή η τρομερή αλλαγή στο ανθρωποείδωλο του σύγχρονου πολίτη αυτός τις περισσότερες φορές είναι ανύποπτος. Είναι πια κανόνας στην κοινωνική μας συμπεριφορά αυτή η επιτήδευση στο λέγειν αλλά και στο πράττειν και στο συναλλάσεσθαι. Το γεγονός βέβαια απαιτεί διαύγαση. Πώς συμβαίνει αυτό και γιατί; Τι άλλαξε στις μέρες μας; Τι άλλαξε στον σύγχρονο κόσμο; Στις μέρες μας –και ποτέ άλλοτε– έχομε την κυριαρχία της ιδεολογίας του καπιταλισμού. Ενώ ο καπιταλισμός ως σύστημα δεν έλυσε τα προβλήματα των ανθρώπων, το αντίθετο θα έλεγα, νέα ακανθώδη και δυσεπίλυτα εδημιουργήθηκαν, και ενώ ως οικονομικό σύστημα μαστίζεται από την κρίση, εντούτοις σαν ιδεολογία δεν αμφισβητείται. Το καπιταλιστικό φαντασιακό κυριαρχεί στα μυαλά και στις καρδιές των ανθρώπων και εναλλακτικό μοντέλο δεν υπάρχει, ούτε αναζητείται, ούτε καν ψηλαφιέται. Παλαιότερα είχαμε την κομμουνιστική ουτοπία, είχαμε το όραμα μιας άλλης κοινωνίας της ευημερίας, και της επίγειας ευτυχίας. Σήμερα στην εποχή της διάψευσης των ελπίδων και της ενσωματωμένης αριστεράς, τέτοια ‘’ουτοπία’’ δεν υπάρχει. Όλα τα κόμματα ως συστήματα και ως μηχανισμοί εξουσίας στο τέλος του δρόμου δεν ευαγγελίζονται στην πράξη τίποτα διαφορετικό από την σημερινή μορφή κοινωνικής οργάνωσης. Η κοινωνία της απόλυτης καθαρότητας, της απόλυτης διαύγειας δεν θα υπάρξει, απλούστατα γιατί ο άνθρωπος έχει και τα σκοτεινά του σημεία. Χρειαζόμαστε νέες επεξεργασίες και νέες ιδέες για την συγκρότηση ενός νέου κοινωνικού και πολιτικού προτάγματος μέσα στο τοπίο της άμεσης δημοκρατίας και της αυτοκυβέρνησης των πολιτών. Πώς δηλαδή αυτή η τρικυμισμένη πολλαπλότητα των ανθρώπων θα συγκροτηθεί σε παλμικό κύμα προωθητικό της κοινωνίας; Ιδού το ερώτημα. Αλλά αυτή είναι μια άλλη κουβέντα. Πώς δηλαδή από τον πλούτο των αυτόνομων ομάδων, κινημάτων, δράσεων θα πάμε σε ένα στρατηγικό σχέδιο εξουσίας για τους πολλούς, από τους πολλούς; Σήμερα όμως έχομε την κυριαρχία του καπιταλιστικού φαντασιακού κατά Καστοριάδη. Ένας νέος ανθρωπολογικός τύπος ανεδύθη. Ενεργοβόρος, καταναλωτής, αγχώδης, φοβικός και φοβισμένος καριερίστας, ανταγωνιστικός, ατομιστής και μοναχικός, νευρωτικός και μετέωρος. Χωρίς συλλογική διαθεσιμότητα, αλτρουισμό, μοίρασμα και αλληλέγγυο πνεύμα. Κόντρα στην φύση του δηλαδή σαν μια εκτρωματική μορφή ανθρώπινου όντος, αφού είμαστε εκτός από την βιολογική κατασκευή μας και το ενσωματωμένο κοινωνικό γίγνεσθαι, το οποίο οφείλουμε να επιστρέψουμε στην κοινότητα. Ένας τέτοιος τύπος σε ένα κανόνα υπακούει. Την επιτυχία, την καριέρα, την καθιέρωση παντί τρόπω, και πάση θυσία. Προς αυτό τον στόχο ωθείται από οικογένεια, σχολείο, περιβάλλον. Η επιτυχία αυτού του στόχου θα έλθει μέσα από μηχανισμούς προσαρμογής, από μηχανισμούς υπακούοντες στο όφελος, αξιοποιώντας, χρησιμοποιώντας καθετί διαθέσιμο που θα βρεθεί στο δρόμο του.\nΠώς αλλιώς μπορεί να εξηγήσει κανείς την επιτήδευση, την διπλοπροσωπεία ,την συμπεριφορά ‘’και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ’’; Αυτό όμως δεν θα είχε αυτή τη μαγική δύναμη και καθολικότητα αν δεν είχε αναγορευτεί σε κοινωνική αξία στις μέρες μας. Διότι σκεφτείτε ποιος έχει αξία σήμερα; Μήπως ο διακατεχόμενος από εναγώνια ερωτήματα, υπαρξιακά χάσματα και ιδεολογικά διαπορήματα; Ή ο επιτυχημένος, ο παραγωγικός, ο φτασμένος, ο οικονομικά εύρωστος, ο λαμπερός, ο επιπλέων, ο αναγνωρίσιμος; Ποιος σήμερα κοιτάει το είναι ; Σημασία έχει το έχειν, για να μην πούμε το φαίνεσθαι. Καλά το λέει ο Γκυ Ντεμπορ ‘’Επειδή δεν είναι ακριβώς γι αυτό φαίνεται’’. Στην κατασκευή αυτού του ανθρωποείδωλου έρχεται υπηρέτης και το σχολείο με τη γνώση, και η οικογένεια. Το σχολείο δεν παράγει την γνώση ως αυταξία, αλλά ως σχέση με την παραγωγή και την αγορά. Δεν ενδιαφέρει π.χ. η Οδύσσεια ούτε καν ως γεωγραφική περιπέτεια, πόσο μάλλον ως υπαρξιακή διαδρομή του ανθρώπινου όντος –άλλωστε σήμερα στο σημερινό υλικό πολιτισμό δεν θα υπήρχε δυνατότητα να γραφτεί καν η Οδύσσεια– αλλά ενδιαφέρει η αποσπασματική, τεμαχισμένη γνώση. Η γνώση που θα εξασφαλίσει την είσοδο σε κάποιο ΑΕΙ για κάποιο πτυχίο, το οποίο στη συνέχεια θα είναι το διαβατήριο για την ανεργία. Πάει πια η ολική, σφαιρική γνώση της παραδοσιακής οικογένειας και φτάσαμε στην κοινωνία των ειδικών. Εντός της οικογένειας, εκεί που κάποτε παρήγοντο τα πάντα, (πολιτισμός, ιατρική, τεχνική γνώση και δεξιότητες) και που οι άνθρωποι μάθαιναν την αιτιώδη σχέση των πραγμάτων και εδιδάσκοντο ήθος και αξιακό σύστημα, σήμερα δεν επισυμβαίνει τίποτε. Κατήντησε χώρος μη δράσης, με όλα τα επακόλουθα. Έτσι ο σύγχρονος ανθρωπολογικός τύπος της υποκριτικής συμπεριφοράς, της επιτήδευσης και της χρησιμοθηρίας, δεν αμφισβητείται. Η δόμηση ενός άλλου κοινωνικού πλαισίου της αυτονομίας και της ελευθερίας και ενός άλλου ανθρωπολογικού τύπου, της αλληλέγυας συμπεριφοράς και της συλλογικότητας ανήκει στα διακυβεύματα του μέλλοντος. Είναι ικανός ο άνθρωπος να δομήσει μια κοινωνίας της διαύγειας και έναν ανθρωπολογικό τύπο της αυτεπίγνωσης; Το μέλλον θα το δείξει. Όμως η σωτηρία του ανθρώπου μέσα στο φυσικό περιβάλλον του πλανήτη κάτι τέτοιο απαιτεί.\nΑναδημοσίευση από το http://apokoinou.com/?p=558


Καθημερινή Πολεμική Εμπειρία στο Youtube (Συρία, Αίγυπτος, Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν κλπ) |EKEO » ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΟΠΛΩΝ\n« Αυτοσχέδιο Πυροβολικό στη Συρία – Σφενδόνες και Χειροβομβίδες (Άσκηση στο ΕΚΕΟ)\nΠρόβες Παρέλασης στη ΣΣΕ – Κορυφαία Εκπαίδευση και Προετοιμασία »\nΠολεμική Εμπειρία: Συνιστούμε στα Ενήλικα Μέλη των Ευελπίδων Ελλήνων και ιδιαίτερα στους Ευέλπιδες της ΣΣΕ και τα Στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και Σωμάτων Ασφαλείας να μελετούν καθημερινά τα βίντεο στο Youtube και LiveLeak τα οποία περιγράφουν με ρεαλιστικό τρόπο τις μάχες στη Συρία, στην Αίγυπτο και στη Λιβύη κλπ. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόσο αληθινό υλικό που να δείχνει τι σημαίνει πόλεμος και μάχη. Καμία σχολή και κανένας καθηγητής δεν μπορεί να σας περιγράψει στα βιβλία του αυτό που θα δείτε μέσα σε λίγα λεπτά στο βίντεο. Δείτε τα αποτελέσματα των όπλων το θάνατο των στρατιωτών και ανταρτών, τις τεχνικές πολέμου και τα θανάσιμα λάθη, διότι το Hollywood λέει ανοησίες και υπερβολές όσον αφορά τις επιπτώσεις των όπλων. Στο ΕΚΕΟ συλλέγουμε καθημερινά τα καλύτερα βίντεο που περιγράφουν τα αντικείμενα έρευνας και διδασκαλίας μας στην Οπλική Τεχνολογία και στον Έλεγχο Όπλων διότι αργά η γρήγορα θα κατέβουν από το διαδίκτυο. ΠΡΟΣΟΧΗ Οι Μαθητές και οι Αδύναμοι Ψυχικά ας αποφύγουν τα βίντεο αυτό και ιδιαίτερα ας αποφύγουν το επόμενο που δείχνει τα αποτελέσματα ενός αντάρτη που δεν ξέρει τι σημαίνει κάλυψη και απόκρυψη κατά τη βολή ενός RPG που το ΕΚΕΟ έχει μελετήσει εξονυχιστικά. (FSA: Free Syrian Army, Αντάρτες Ισλαμιστές)\nΤο άρθρο δημοσιεύτηκε Δευτέρα, Οκτώβριος 21st, 2013 στις 14:54 στην κατηγορία ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed. Τα σχόλια είναι κλειστά, αλλά μπορείς να αφήσεις ένα trackback από το site σου.


Τα καλύτερα ρομαντικά ξενοδοχεία - Bazaruto Archipelago\nΤα καλύτερα ρομαντικά ξενοδοχεία - Bazaruto Archipelago, Μοζαμβίκη\nBazaruto Archipelago - Ρομαντικά ξενοδοχεία\nΕιδοποίηση τιμών: Bazaruto Archipelago: Οι τιμές ξενοδοχείων είναι σταθερές. Είναι η κατάλληλη στιγμή για να κάνετε κράτηση!\nΝο 1 από 4 ξενοδοχεία: Bazaruto Archipelago\nΝο 2 από 4 ξενοδοχεία: Bazaruto Archipelago\nΝο 3 από 4 ξενοδοχεία: Bazaruto Archipelago\nΝο 4 από 4 ξενοδοχεία: Bazaruto Archipelago\nBazaruto Archipelago: Άλλα ξενοδοχεία εκεί κοντά (26)\nΝο 1 από 1 ξενοδοχείο: Inhambane\n14,4 χλμ. από Bazaruto Archipelago\nΝο 1 από 1 ειδικό κατάλυμα: Morrumbene\nΝο 2 από 24 ειδικά καταλύματα: Inhambane\nΝο 6 από 11 B&B: Inhambane\n15,9 χλμ. από Bazaruto Archipelago\nΝο 3 από 18 ειδικά καταλύματα: Tofo\nΝο 4 από 24 ειδικά καταλύματα: Inhambane\nΝο 1 από 24 ειδικά καταλύματα: Inhambane\nΝο 1 από 1 ξενοδοχείο: Praia da Barra\n26,4 χλμ. από Bazaruto Archipelago\nΝο 1 από 1 ειδικό κατάλυμα: Guinjala\n27,7 χλμ. από Bazaruto Archipelago\nΝο 4 από 11 B&B: Inhambane\n28,4 χλμ. από Bazaruto Archipelago\nΝο 9 από 24 ειδικά καταλύματα: Inhambane\n58,2 χλμ. από Bazaruto Archipelago\nΝο 1 από 3 ειδικά καταλύματα: Massinga


Τι θα συμβεί την πρώτη φορά που θα κοιμηθείς όλη νύχτα χωρίς να σε ξυπνήσουν τα παιδιά - Mothersblog.gr\n04 Οκτ 2019\tMommy Fine\nΤο απίθανο φανταστικό συνέβη: Τα παιδιά κοιμήθηκαν όλο το βράδυ!\nΤο αδύνατο συνέβη. Την στιγμή εκείνη που πίστευες πως δεν θα ξανακοιμηθεί 7 ή 8 ώρες σερί, στην φάση εκείνη που ήσουν με ένα μωρό και ένα νήπιο στο σπίτι και η αυπνία είχε γίνει κολλητή σου, συνέβη αυτό που δεν φανταζόσουν: Τα παιδιά κοιμήθηκαν! Ω ναι! Τα παιδιά κοιμήθηκαν σερί, τα παιδιά κοιμήθηκαν όλο το βράδυ.\nΑν αυτή τη στιγμή που διαβάζεις τις αράδες τούτες, δεν συγκινείσαι, πιθανότατα Α. δεν είσαι ακόμα μαμά Β. Τα παιδιά σου κάνουν φοιτητική ζωή Γ. Είσαι από εκείνες τις εξαιρέσεις στον κανόνα που τα βρεφάκια του κοιμήθηκαν σερί από την πρώτη εβδομάδα κι επειδή δεν θέλω να ανταλλάξουμε βαριές κουβέντες μεταξύ μας, μπορείς απλά να διαβάσεις το υπόλοιπο κείμενο και να διασκεδάσεις με το δράμα μας.\nΤι θα συμβεί λοιπόν το πρώτο βράδυ που τα παιδιά θα κοιμηθούν όλη τη νύχτα;\nΤην αλήθεια θα στην πω. Το πρώτο βράδυ που τα παιδιά θα κοιμηθούν, ΕΣΥ δεν θα κοιμηθείς. Μιλάω μπέσα. Εσύ θα ξυπνήσεις 20 φορές για να τσεκάρεις ότι αναπνέουν, να σιγουρευτείς ότι έχουν σφυγμό, θα ξυπνήσεις γιατί απλά έχεις μάθει να ξυπνάς μήνες τώρα είκοσι φορές στις 2, στις 3, στις 4 τα χαράματα και στο τέλος θα ξυπνήσεις για να τα βάλεις με σένα, που στην χρυσή αυτή ευκαιρία, δεν κατάφερες να κοιμηθείς.\nΘα τρέξεις το πρωί να βεβαιωθείς πως τα παιδιά αναπνέουν, θα τους βάλεις θερμόμετρο, θα τα ξυπνήσεις.\nΘα καταλάβεις γιατί είχες νεύρα τόσο καιρό: ΗΣΟΥΝ ΑΥΠΝΗ\nΘα είσαι σίγουρη ότι η ζωή είναι ωραία, ότι τα παιδιά σου είναι τα καλύτερα στον κόσμο.\nΘα δώσεις κουράγιο και στις φίλες σου μαμάδες που ακόμα δεν κοιμούνται.\nΘα σου λείψει λίγο η σειρά στο Netflix που έβλεπες στα μαύρα σκοτάδια ενώ θήλαζες και τα μπισκοτάκια σοκολάτα που απολάμβανες μόνη στις μικρές ώρες!\nΘα είσαι έτοιμη και για το επόμενο βράδυ που θα κοιμηθείς σερί (μπορεί να μην είναι το επόμενο ακριβώς αλλά μην το βάζεις κάτω).\nΘα εξαφανιστούν (λίγο) οι μαύροι κύκλοι σου.\nΘα έχεις όρεξη για τη μέρα που σε περιμένει.\nΘα έχεις ενέργεια.\nΘα έχεις όμως και μια μικρή μελαγχολία. Κακά τα ψέματα, τα παιδιά κοιμούνται, δεν είναι μωρά πια και αυτό είναι κάτι που σίγουρα θα σου λείψει.


Μεγαλομανία και Ωραιοπάθεια στο καιρό μας... - beasty-press.com\nΑρχική Lifestyle Blogs Μεγαλομανία και Ωραιοπάθεια στο καιρό μας…\nΚανείς δεν είναι καλύτερος από κανέναν!\nΌπου κι αν στραφούμε πλέον, όπου κι αν γυρίσουμε το κεφάλι μας, μόνο προσγειωμένους ανθρώπους δε θα βρούμε. Ζούμε δυστυχώς στην εποχή που μεγαλοποιούμε οτιδήποτε “μικρό” του χαρακτήρα μας και συν τοις άλλοις , έχουμε τη τάση να το πλασάρουμε σαν κάτι μοναδικό.\nΜε την επιβεβαίωση που δίνουν στις μέρες μας τα social media και όλες γενικά οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, έχουμε φτάσει να μη βλέπουμε τίποτα άλλο , παρά μόνο φωτοτυποποιημένες γυναίκες, οι οποίες διαφημίζουν ουσιαστικά τον εαυτό τους, χάρη στα μοδάτα ρούχα και κυρίως στο υπερβολικά φτιαχτό μακιγιάζ. Σκοπός τους φυσικά η προσοχή του αντίθετου φύλου. Από την άλλη, “αγοράκια” που λιώνουν στα γυμναστήρια (δίχως να ενδιαφέρονται τόσο για το κομμάτι της υγείας) , λες και σ΄αυτή τη ζωή έχει χαθεί το μυαλό κι τη θέση του έχουν πάρει οι μύες και οι πρωτεΐνες. Κακοντυμένα πρότυπα αρσενικών, με το ίδιο στυλ, το ίδιο κούρεμα, την ίδια ωραιοπάθεια, η οποία παρακαλά και ζητιανεύει η δύσμοιρη για τη χαμένη της αξιοπρέπεια. Αυτή που μέχρι και πριν κάποια χρόνια, ήξερε να ξεχωρίζει την αυθεντική γυναίκα, απ΄το “φθηνό γυναικάκι”.\nΓια τη συνέχεια, αξίζει να υπερτονίσουμε πως ένα πτυχίο, μια πιστοποίηση, ένα χαρτί τέλος πάντων, δε κάνει ούτε τον άνθρωπο, ούτε και τη μόρφωση αυτού. Ζώντας σε μια μόνιμη κρίση, οικονομικής φύσεως, έχουμε γεμίσει με πτυχιούχους, αρνούμενοι να ασχοληθούν με οτιδήποτε άλλο πέραν του αντικειμένου τους-και τους σερβιρίσματος εννοείται. Όλοι πια γίνανε μπαρίστες ξαφνικά-. Τελειώνοντας απλώς κάποιο πανεπιστήμιο, κανείς δεν εγγυάται σε κανέναν πως θα αποκτήσει όνομα στη κοινωνία και “πορτοφολιακή ευημερία”, έτσι ώστε να συνεχίζει να ζει ως ένας ακόμα influencer (!). Άλλη μανία και δαύτη! Κορέστηκε ο τόπος από επίδοξους (διάσημους και μη) που θέλουν να αρχίσουν νέα κινήματα σε διάφορους τομείς, επηρεάζοντας το υποτιθέμενο “ποίμνιο” τους. Ας μη ξεχνάμε όμως πως καμία επανάσταση στην ιστορία δεν άρχισε κατά μόνας. Έπειτα, είναι τόσοι πολλοί αυτοί που έχουν καταφέρει να στρέψουν ένα μικρόκοσμο αποκλειστικά γύρω τους και να ζουν σαν “εστεμμένοι” σε αυτόν, αμελώντας πως σαν και αυτούς υπάρχουν άλλοι τόσοι.\nΑποτέλεσμα όλων αυτών; Μια ανθρωπότητα φουλαρισμένη από διαζύγια, από ζευγάρια που δε μπόρεσαν να ισορροπήσουν τα “Εγώ” τους. Νέοι άνθρωποι που δεν έμαθαν να αγαπούν, παρά μόνο να ικανοποιούν τα εγωιστικά τους “Θέλω”. Άτομα δίχως αξίες, που λάτρεψαν οτιδήποτε τους οδήγησε στο δρόμο της μεγαλομανίας και του εγωκεντρισμού. Επιτέλους, ας επικεντρωθούμε λίγο στο “συλλογικό Εγώ” μας, που έχει στερέψει και αποτελεί είδος -ανθρώπου- υπό εξαφάνιση. Είναι κρίμα για τις νεότερες γενιές να μεγαλώνουν με λανθασμένα πρότυπα.\nΠροηγούμενο άρθρο«Η σιωπή ΔΕΝ είναι Χρυσός» Του Μαυρίκιου Μαυρικίου μετακομίζει λόγω επιτυχίας\nΕπόμενο άρθροΤο Χτεσινό Συλλαλητήριο για την Μακεδονία


Ελλάδα - The Reader Wiki, Reader View of Wikipedia\n224.456 δις € (52η)\nΗ παλαιότερη μαρτυρία ανθρώπινης παρουσίας στην Ελλάδα, ένα κρανίο από το σπήλαιο Πετραλώνων, χρονολογείται πριν από 300-400 χιλιάδες χρόνια. Με το πέρας της παλαιολιθικής περιόδου, η κατοίκηση σπηλαίων εγκαταλείφθηκε και από το 7.000 π.Χ. δημιουργήθηκαν οικισμοί, που εντοπίζονται κυρίως στην Κρήτη και τη βόρεια Ελλάδα, όπως στο Σέσκλο Μαγνησίας και στο Διμήνι, όπου καλλιεργούνταν σιτηρά και εκτρέφονταν εξημερωμένα ζώα. Η διάδοση του νεολιθικού τρόπου ζωής συνδέεται με την έλευση, πιθανώς από τη Μικρά Ασία, των ομιλητών της πρωτοελληνικής γλώσσας.\nΟι νέες εγκαταστάσεις που δημιουργήθηκαν στην Κρήτη μαρτυρούν μια πολιτισμική αλλαγή, που πιστώνεται σε ανθρώπους από την ηπειρωτική Ελλάδα που εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία της μινωικής Κρήτης και έγιναν κυρίαρχοι του αιγαιακού χώρου. Κατά την Εποχή του Ορείχαλκου στην ηπειρωτική Ελλάδα αναπτύχθηκε ένας πολιτισμός με χαρακτήρα πολεμικό που, λόγω του έντονου αναγλύφου οργανώθηκε σε χωριστά βασίλεια με έδρα τειχισμένες ακροπόλεις. Τα μέγαρα των ακροπόλεων ήταν πολιτικά και οικονομικά κέντρα, οι λειτουργίες των οποίων αρχειοθετούνταν καταγραφόμενες σε πινακίδες μία γραφής γνωστής ως γραμμικής Β´, που έχει αποκρυπτογραφηθεί ως μία μορφή της ελληνικής. Ο πολιτισμός αυτός ονομάστηκε μυκηναϊκός, γιατί ένα από τα σπουδαιότερα κέντρα του ήταν η «πολύχρυσος Μυκήνη», όπως αναφέρεται στα ομηρικά έπη[εκκρεμεί παραπομπή], που ανασκάφηκε από τον Ερρίκο Σλήμαν. Οι Μυκηναίοι συμμετείχαν σε ένα δίκτυο εμπορικών επαφών με τα παράλια του Αιγαίου και της Μεσογείου, όπου ίδρυσαν εμπορικές εγκαταστάσεις, και ανέπτυξαν πολεμική δράση στη δυτική Μικρά Ασία, περιοχή που ελεγχόταν από τους Χετταίους. Για λόγους που δεν έχουν προσδιοριστεί με βεβαιότητα τα μυκηναϊκά κέντρα κατέρρευσαν περί το 1200 π.Χ., εποχή που είχε συνδεθεί με τους λεγόμενους «λαούς της θάλασσας».\nΘραύσμα αθηναϊκού ψηφίσματος για την κατασκευή του ναού της Αθηνάς Νίκης ( IG I 3 35). \nΤο 1935 ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ επανήλθε στην Ελλάδα μετά από ένα νόθο δημοψήφισμα και τον Αύγουστο του 1936, σε συνεργασία με τον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά, επέβαλε δικτατορία,  Η Ελλάδα εισήλθε στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο το 1940, απαντώντας σε επίθεση της Ιταλίας, η οποία αντιμετωπιζόταν επιτυχώς. Ωστόσο, με την επέμβαση της Γερμανίας η χώρα ηττήθηκε και ακολούθησε περίοδος στρατιωτικής κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα (1941-1944). Στην κατεχόμενη Ελλάδα έδρασαν αντιστασιακές οργανώσεις, μαζικότερη από τις οποίες ήταν το αριστερό ΕΑΜ, που οργάνωσε στρατό, τον ΕΛΑΣ, και τη «λαοκρατική» άσκηση της εξουσίας στις περιοχές της Ελλάδας που απελευθέρωσε. Η αδυναμία ειρηνικής επίλυσης του ζητήματος του αφοπλισμού των αντιστασιακών στρατών μετά την αποχώρηση των Γερμανών είχε ως αποτέλεσμα μία αντικυβερνητική εξέγερση του ΕΛΑΣ στην Αθήνα το Δεκέμβριο του 1944, που κατεστάλη με την επέμβαση του βρετανικού στρατού, και τη διάλυση του ΕΛΑΣ το 1945. Κατόπιν παρακρατικών διώξεων αριστερών, το 1946 ξέσπασε ανάμεσα στο ΚΚΕ και την κυβέρνηση εμφύλιος πόλεμος, που κράτησε μέχρι το 1949 και τελείωσε με την ήττα του κομμουνιστικού στρατού και τη νίκη της κυβέρνησης, που από το 1947 λάμβανε αμερικανική βοήθεια μέσω του σχεδίου Μάρσαλ.


Skincare we loved: APIVITA – Αφρός Καθαρισμού Προσώπου & Ματιών με ελιά και λεβάντα. – Just-Bee\nΣήμερα ξεκινάει μια νέα στήλη στην «μελισσούλα» η οποία θα μιλάει για προϊόντα περιποίησης και ομορφιάς. Ξέρω ότι γενικά αυτό γίνεται από πολλά κανάλια -κυρίως μέσω YouTube – αλλά καθώς είμαι μια πελάτισσα πολύ απαιτητική όσον αφορά τα προϊόντα περιποίησης και ομορφιάς αποφάσισα πως θα ήταν ενδιαφέρον να μοιράζομαι μαζί σας τις δικές μου και καθαρά υποκειμενικές απόψεις για προϊόντα – και μόνο – που έχω χρησιμοποιήσει.\nΑποφάσισα να ξεκινήσω την σειρά αυτή με προϊόντα περιποίησης προσώπου (skincare) τα οποία επανάφεραν την επιδερμίδα μου μετά από μία περίεργη περίοδο ξηρότητας και αφυδάτωσης. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσω πως ο τύπος επιδερμίδας μου είναι μεικτός-λιπαρός με (ήπιες) τάσης ξηρότητας.\nΚαθαρισμός προσώπου: APIVITA – Αφρός Καθαρισμού Προσώπου & Ματιών LIMITED EDITION με ελιά και λεβάντα\nΑγόρασα το συγκεκριμένο προϊόν γιατί είχα τεράστιο πρόβλημα με το σαπούνι καθαρισμού που χρησιμοποιούσα προηγουμένως και μετά από μια μικρή έρευνα όλα με οδηγούσαν σε αυτόν τον αφρό καθαρισμού που πλέον μπορώ με ασφάλεια να χαρακτηρίσω θαυματουργό!\nΑποτελούμενος από 92% φυσικά συστατικά υπόσχεται ότι καθαρίζει απαλά πρόσωπο και μάτια από ρύπους και μακιγιάζ χωρίς να ερεθίζει ή να αφυδατώνει την επιδερμίδα. Και το κάνει!\nΗ λεβάντα και η ελιά ως συνδυασμός αποδεικνύεται πολύ δυνατός. Πιο συγκεκριμένα, η λεβάντα έχει μοναδικές ενυδατικές και καταπραϋντικές ιδιότητες, ενώ η ελιά προσφέρει αντιοξειδωτική προστασία, ενυδατώνει και θρέφει το δέρμα. Οι κόκκοι ελιάς δρουν ως ήπιο απολεπιστικό και συντελούν στο βαθύ καθαρισμό του δέρματος.\nΟ αφρός ενδείκνυται για όλους τους τύπους επιδερμίδας ενώ υπόσχεται αφαίρεση του μακιγιάζ χωρίς να είμαι σίγουρη ότι το πετυχαίνει στο μέγιστο. Προσωπικά, προτιμώ να αφαιρώ το μακιγιάζ με κάποιο άλλο προϊόν (συνήθως διφασικό μικυλλιακό νερό) και στην συνέχεια να συνεχίζω τον καθαρισμό του προσώπου μου με αυτό το προϊόν. Επίσης, κάθε πρωί το χρησιμοποιώ σαν καθαριστικό (όχι για αφαίρεση μακιγιάζ) και πέρα από το πολύ ωραίο του άρωμα, αφήνει την επιδερμίδα μου εξαιρετικά απαλή και βελούδινη. Μάλιστα, η limited edition συσκευασία που αγόρασα έρχεται με αυτήν την πολύ χρηστική αντλία.\nΤέλος, πολύ σημαντικό θεωρώ το γεγονός ότι η APIVITA αντικαθιστά το νερό με έγχυμα από βιολογικό πράσινο τσάι για την ισχυρή αντιοξειδωτική του δράση.


Υπουργός Εξωτερικών πΓΔΜ «Παράλογη η συμπεριφορά της Ελλάδας για την ονομασία» - Ειδήσεις - νέα - Το Βήμα Online\nΥπουργός Εξωτερικών πΓΔΜ «Παράλογη η συμπεριφορά της Ελλάδας για την ονομασία»\n«Με τον κ. Παπανδρέου έχουμε περισσότερες χειραψίες, χαμόγελα, φιλοφρονήσεις, αλλά επί της ουσίας δεν υπάρχει καμία κινητικότητα. Η Ελλάδα κάνει λόγο για κόκκινες εθνικές γραμμές», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Αντόνιο Μιλόσοσκι\n8 Οκτωβρίου 2010, 19:00 Ενημερώθηκε: 8 Οκτωβρίου 2010, 19:12\n«Η Ελλάδα συμπεριφέρεται παράλογα» και έχει απαιτήσεις από την πΓΔΜ δηλώνει σε συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Suddeutsche Zeitung ο υπουργός Εξωτερικών της πΓΔΜ Αντόνιο Μιλόσοσκι.\nΣτην ερώτηση της εφημερίδας άλλαξαν τα πράγματα με πρωθυπουργό της Ελλάδας τον Γιώργο Παπανδρέου, που θεωρείται μεταρρυθμιστής, ο κ. Μιλόσοσκι απαντά: «Με τον κ. Παπανδρέου έχουμε περισσότερες χειραψίες, χαμόγελα, φιλοφρονήσεις, αλλά επί της ουσίας δεν υπάρχει καμία κινητικότητα. Η Ελλάδα κάνει λόγο για κόκκινες εθνικές γραμμές.\n» Το κόκκινο όμως δεν είναι το χρώμα του συμβιβασμού. Η Αθήνα απαιτεί να αλλάξουμε ακόμη και τα διαβατήριά μας, το όνομά μας στο ίντερνετ, και το όνομα του κρασιού που εξάγουμε στη Γερμανία, γιατί δεν πρέπει να φέρει το όνομα ‘μακεδονικό κρασί’. Είναι παράλογο».\nΠροσθέτει ακόμα ότι η χώρα του δεν έχει «το ανάλογο πολιτικό βάρος για να πείσουμε την Ελλάδα. Έτσι η διαμάχη αυτή κρατάει όμηρο την ευρωπαϊκή μας προοπτική».\nΔιαβάστε περισσότερα στη στήλη της Deutsche Welle


Το πρωτόκολλο των 30 ημερών από τη Vichy | MomentsNstyle\nΚι εκεί που αναζητούσα ένα νέο προϊόν για να τονώσει και να προετοιμάσει την επιδερμίδα μου για την ανοιξιάτικη περίοδο, ήρθαν οι αμπούλες της Vichy να μου δώσουν τη λύση!\nΑν δεν τις έχεις ήδη ακούσει, πρόκειται για δυο πακέτα, ημέρας και νύχτας, που το καθένα περιέχει 30 αμπούλες. Ένα πρόγραμμα ή καλύτερα – όπως το ονομάζουν από την εταιρεία- ένα πρωτόκολλο 30 ημερών! Στο σημείο αυτό να σου πω ότι η έκπληξη μου ήταν μεγαλύτερη όταν είδα ότι το πρωτόκολλο αφορά ουσιαστικά δυο μήνες, αφού η κάθε αμπούλα περιέχει προϊόν για δυο χρήσεις.\nΤολμώ να πω ότι από την πρώτη χρήση είδα διαφορά στην επιδερμίδα μου. Όχι, δεν σβήστηκαν οι ρυτίδες, αλλά το δέρμα μου έγινε πιο λείο και πιο απαλό. Εντυπωσιάστηκα με το αποτέλεσμα, γι αυτό μελέτησα λίγο παραπάνω για να δω τα συστατικά τους και να σου μεταφέρω όλες τις πληροφορίες.\nΠρόκειται για μια ολοκληρωμένη σειρά περιποίησης από τη Liftactiv Specialist. Κάθε αμπούλα περιέχει δραστικά συστατικά υψηλής συγκέντρωσης, τα οποία χρησιμοποιούνται από δερματολόγους για τη μείωση ρυτίδων. Έτσι εξηγούνται και τα εντυπωσιακά αποτελέσματα μετά από ένα μήνα, όπου σύμφωνα με τις έρευνες η επιδερμίδα δείχνει πιο λεία, πιο σφριγηλή και πιο νεανική!\nΤι συστατικά περιέχει; Kαθαρή βιταμίνη C, βιο-πεπτίδια και υαλουρονικό φυσικής προέλευσης. Μια ισχυρή σύνθεση που καταφέρνει να μειώσει τις ρυτίδες που οφείλονται στην απώλεια κολλαγόνου.\nΠιο αναλυτικά, η βιταμίνη C διεγείρει την παραγωγή κολλαγόνου και ελαστίνης με αποτέλεσμα να βελτιώνεται η υφή και η όψη του δέρματος. Χάρη στη βιταμίνη C μειώνεται η οξειδωτική βλάβη στην επιδερμίδα και η οξείδωση της μελανίνης που είναι υπεύθυνη για τις ανεπιθύμητες πανάδες.\nΤα βιο – πεπτίδια γεμίζουν τις ρυτίδες και συσφίγγουν το περίγραμμα του προσώπου, ενώ το υαλουρονικό οξύ φυσικής προέλευσης ενυδατώνει την επιδερμίδα.\nΠρόκειται για μια ισχυρή σύνθεση που προσφέρει τα μέγιστα αποτελέσματα στην επιδερμίδα, αφού το προϊόν σε μορφή αμπούλας προστατεύεται.\nΑναζήτησε τις νέες αμπούλες της Vichy σε επιλεγμένα φαρμακεία και στείλε μου μήνυμα για τα αποτελέσματα που θα δεις στη δική σου επιδερμίδα.