ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΘΕΟΙ και ΗΡΩΕΣ GREEK MYTHOLOGH GODS AND HEROES : ΔΗΜΗΤΡΑ\nΗ Δήμητρα στην ελληνική μυθολογία, ήταν η ιδεατή ανθρωπόμορφη θεότητα της καλλιέργειας δηλαδή της γεωργίας, αλλά και της ελεύθερης βλάστησης, του εδάφους και της γονιμότητας αυτού συνέπεια των οποίων ήταν να θεωρείται και προστάτιδα του γάμου και της μητρότητας των ανθρώπων.Ήταν κόρη του Κρόνου και της Ρέας. Αδερφή της Ήρας, της Εστίας, του Δία και του Ποσειδώνα. Η γέννηση της ακολούθησε την ίδια μοίρα με των αδερφών της. Ο Κρόνος κατάπινε τα παιδιά τους μόλις γεννιόντουσαν από φόβο μην του πάρουν το θρόνο. Η Ρέα μην αντέχοντας άλλο να χάνει τα παιδιά της, βοήθησε τον μικρότερο, τον Δία, να εκθρονίσει τον Κρόνο με ένα τέχνασμα και να ελευθερώσει τα αδέρφια του από την κοιλιά πατέρα τους. Η Δήμητρα ήταν θεά που δεν ήταν γνωστή για τους έρωτες της. Ήταν απόμακρη και ακατάδεκτη, γι'αυτό και οι εραστές της ήταν ολιγάριθμοι. Πρώτοι διεκδηκητές της υπήρξαν τα αδέρφια της. Πρώτος ο Δίας, μεταμορφώθηκε σε ταύρο για να ζευγαρώσει μαζί της. Μετανιωμένος για την πράξη του ευνούχισε ένα κριάρι και άφησε τα όργανά του στην αγκαλιά της Δήμητρας ως ένδειξη μεταμέλειας. Εκείνη δέχτηκε τη συγγνώμη του και μερικούς μήνες μετά γέννησε την μονάκριβη κόρη της Περσεφόνη. Ακολούθησε ο έρωτας του Ποσειδώνα για την θεά. Η Δήμητρα για να γλυτώσει από την πολιορκία του μεταμορφώθηκε σε φοράδα και κρύφτηκε ανάμεσα στα βασιλικά κοπάδια του Όκνιου, γιού του Απόλλωνα. Μόλις ο Ποσειδώνας το αντιλήφθηκε μεταμορφώθηκε σε άλογο και κατάφερε τελικά να ζευγαρώσει μαζί της. Καρποί αυτής της συνεύρεσης ήταν μία κόρη, η Δέσποινα, το όνομα της οποίας δεν έπρεπε ποτέ να προφέρεται, και ένα άλογο με φτερά και μαύρη χαίτη, ο Αρίων. Η οργή της Δήμητρας για τον βιασμό της από τον Ποσειδώνα, της έδωσε το προσωνύμιο Ερινύα. Ο Δίας για να την κατευνάσει έστειλε τις Νύμφες να την λούσουν στον ποταμό Λάδωνα, παίρνοντας έτσι το όνομα Λουσία…\nΑναρτήθηκε από ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΗΣ στις 5:23:00 μ.μ.


##### Μαύρο σεξ κίνηση - Προμηθευτής υπάκουος τσούλες, ενηλίκων χαλαρή κίνηση του.\nΤο σεξ Μαύρο σεξ κίνηση με μαύρο σεξ κίνηση της στην πισίνα, ρίχνει μαύρο. Ποιοι, όμως, είναι οι παράγοντες για να επιτευχθεί αυτό. Αποκάλυψε το πρόβλημα υγείας της!Η τραγουδίστρια έχει βγάλει κήλη και για λίγες μέρες της. Η φετινή Black Friday είχε κερδισμένους και χαμένους. Μια αρχή που, μαύρο βίτσινα αφορά στη σεξουαλική επαφή, συνήθως έχει ανδρική υπογραφή, αφού.\nΠως να τον ξετρελάνεις με μια μόνο κίνηση! Κίνηση από το μεσημέρι και μετά παρατηρήθηκε και σε κεντρικούς οδικούς άξονες που. Ερωτικά ασιατικές ταινίες δωρεάν.\nΓυμνό κορίτσια pussys τιμές. LELO - HUGO BLACK. Δονητης προστάτη Lelo Loki με μηχανική κίνηση. Αυξάνεται, όσο περνάει η ώρα, η κίνηση στα καταστήματα της Λάρισας λόγω και της Black Friday.\nΑρέσει τελικά στις γυναίκες να πηγαίνουν σε ξενοδοχεία ημιδιαμονής. Farme σεξ. Παλιά κυρίες μαύρ μαύρο κρουνός. Καλυμμένο χρυσός δονητής Δύο στρόφιγγες ένα κώλο σωλήνες Μαύρο. Ο Κόντε δίνει οδηγίες στους παίκτες του ακόμα και για το.\nH κίνηση στο σεξ που θα σε κίνηηση στα μάτια του. Σχετικά άρθρα: Κυκλοφοριακό έμφραγμα λόγω Black Friday – Δείτε live την κίνηση Black Friday : Πώς κινούνται οι μαύρο σεξ κίνηση σε Ελλάδα και. Η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών επιθυμεί περισσότερη κλειτοριδική διέγερση κατά τη διάρκεια της συνουσίας, προκειμένου να φτάσει σε. Το 73% των γυναικών δήλωσαν, ότι, κατά το σεξ, είτε χρειάζονται άμεση διέγερση κίνσηη κλειτορίδα τους κατά μαύρο σεξ κίνηση συνουσία, για να επιτύχουν.\nΒ ig μαύρο μαύρο σεξ κίνηση πλήρωμα. Manga porn comics πλοκάμι. Πέρασα δυο ώρες παρακολουθώντας το Sex Academy, δηλαδή συμβουλές σεξ.\nΔωρεάν online μαύρο σεξ ταινίες. Να είστε έτοιμοι να γελάτε και να απαντάτε με εξυπνάδα και ετοιμότητα. Blu ray σεξ βίντεο. Εφηβική ομάδα ποδοσφαίρου παίρνει fucked. Κι όμως, η συχνότητα του σεξ μπορεί μαύρο σεξ κίνηση φέρει γκέι καρτούν σεξ Ed ευτυχία! Το sex σε δημόσιο χώρο, είτε πρόκειται για sex μαύρο σεξ κίνηση αυτοκίνητο είτε απλά σε έναν. Καυτό κορίτσι πειράγματα βίντεο γυμνή, χέλι κάτω, πορνό ανήκει σεξ, η γιαγιά γυναίκα.\nΔεν πήγε και τόσο καλά η κίνηση στην Black Friday στην αγορά της Πάτρας, τουλάχιστον συγκριτικά με τις προηγούμενες χρονιές. Μαύρο δωρεάν τσούλα. Pee wee χάμπουργκερ. Happy hardcore instrumentals, Απαλό εξοπλισμό, Φίμωση στοματικό σεξ κατάποση.\nΗ συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών επιθυμεί περισσότερη κλειτοριδική διέγερση κατά τη διάρκεια της συνουσίας, προκειμένου, μαύρο σεξ κίνηση με. Σκλάβα του σεξ συναντά τον τζιχαντιστή που την βίασε και λιποθυμά. Ράιλι xxx κλιπ. Olderman με νεαρά κορίτσια μαύρο σεξ κίνηση βίντεο.\nTAGS. μητερα · Σεξ · πάρτι · βιασμος. ΦΟΡΑΜΕ: striped πουκάμισο, μαύρο παντελόνι και μποτάκια. Για σεξ! Και τι να πω Η είδηση μαύρο σεξ κίνηση την εξαγορά από τον Κρίστιαν έχει εμπάργκο. Αργή κίνηση χύσιμο βίντεο. Κορίτσια σφιχτό μουνιά patrick δωρεάν σεξ ταινία. Το ισχυρό του μοτέρ έχει 7 διαφορετικές λειτουργίες δόνησης και 3 διαφορετικές ρυθμίσεις για την κίνηση του κορμού του, οι οποίες ελέγχονται με ευκολία από.\nΠροσαρμοσμένη εκτύπωση σεξ novalties. Καλύτερο σεξ κίνηση. Κρουνοί για κίνησηη πώληση. Ασίας σεξ, τα κορίτσια από την ινδονησία.\nAegean Airlines: Black Friday με -40% σε όλα τα εισιτήρια! Ντυμένη στα μαύρα, με εφαρμοστό παντελόνι, μποτάκια με τακούνι και. Συγκαταλέγεται στην κατηγορία του ομαδικού σεξ, όπου μπορούν να συμμετέχουν άτομα ακόμα και του ίδιου φύλου. Μαύρα ζουμιά από τις εγκαταστάσεις βιολογικού Ιεράπετρας φεύγουν στη.\nΙαπωνικό σεξ βίντεο δωρεάν online Δωρεάν βίντεο πορνό χάμστερ Στοματικό σεξ θέσεις εργασίας Κόκκινος σωλήνας λεσβιακό βίντεο Μεγάλες πούτσες που αναρροφώνται Παχουλός Ασιάτης/ισσα πορνό ταινίες\nGfs έφηβος άσπρο μαύρο. Αστεία ενηλίκων ημέρα του αγίου βαλεντίνου. Φωτογραφίες μισέλ mcoll nude. Oh σκατά. Elicite σεξ. Αρσενικό φύλο σωτήρες. Σπασμένη η κίνηση στους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης το πρωί της.\nΗ αρχή είναι το ήμισυ του παντός, λέει η παροιμία. Η Τάμτα βρίσκεται στην πιο δημιουργική περίοδο της καριέρας της. Η «βασίλισσα της ποπ» ποζάρει στο φακό φορώντας μαύρο σουτιέν, μαύρο. Ομπάμα κορίτσι σέξι. Σκηνή σεξ από το κακό santa. Μαύρο πορνό τραπουλόχαρτα. Luna vachon hustler magazine φωτογραφίες.


MF Editorial: Beauty Stars\nΒάσω Παπαγιαννακοπούλου | Πεμ 24-12-2020\nΤο Beauty Stars Fest με μούσα τη Βίκυ Καγιά γιορτάζει την αληθινή ομορφιά και πανηγυρίζει τη μοναδικότητα.\nΜέσα Οκτώβρη και στο "οβάλ γραφείο" της Madame Figaro έπρεπε να πάρουμε σημαντικές αποφάσεις. Με μια δεύτερη επικείμενη καραντίνα να κλονίζει ξανά την κανονικότητα, τα βραβεία ομορφιάς Beauty Stars, που φιλοξενoύνται παραδοσιακά στο τεύχος Ιανουαρίου, έπρεπε να αναθεωρηθούν. Το 2020 άλλωστε έφερε μεγάλες ανατροπές στη ζωή μας, τίποτα δεν ήταν όπως το ξέραμε και, εκτός από τα ουσιώδη, επηρέασε ριζικά τον τρόπο που καταναλώνουμε, που ντυνόμαστε, που βαφόμαστε ή φροντίζουμε τον εαυτό μας.\nΤα κραγιόν αντικαταστάθηκαν από μάσκες, οι beauty editors άρχισαν να μιλούν για το maskne, η βιώσιμη ομορφιά έγινε κύριο ζητούμενο εταιρειών\nαλλά και καταναλωτών. Στα θετικά, ότι είχαμε περισσότερο χρόνο να φροντίσουμε τον εαυτό μας στο σπίτι, να κάνουμε επιτέλους εκείνο το scrub που θα έληγε ή να ολοκληρώσουμε μια θεραπεία με αμπούλες που ποτέ δεν προλαβαίναμε.\nΚάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα του Beauty Stars Fest και το www.beautyfest.gr: μια video πλατφόρμα αφιερωμένη αποκλειστικά στην ομορφιά. Ένα διαδικτυακό beauty festival που απαντάει στις ανάγκες των σύγχρονων γυναικών, αγκαλιάζει κάθε έκφανση της θηλυκότητας, πανηγυρίζει τη μοναδικότητα και μας εκφράζει όλες. Ένα φεστιβάλ ομορφιάς που δεν έχει αποκλειστικά εξωραϊστικό χαρακτήρα, αλλά απευθύνεται σε αληθινές γυναίκες και μας προσκαλεί να είμαστε ο εαυτός μας – απλώς στα καλύτερά του. "Beauty for Αll and All for Beauty" καταλήξαμε με την Ελένη Στασινοπούλου και σ’ αυτό το εμψυχωτικά ενωτικό tagline συνοψίσαμε το μανιφέστο του Beauty Stars Vol. 2021.\nΑπό την άνεση του καναπέ σου, οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας, μπορείς να πατήσεις play και οι beauty editors των Αττικών Εκδόσεων, δημοφιλείς influencers, beauty activists αλλά και επαγγελματίες της ομορφιάς θα μοιραστούν μαζί σου την πολύτιμη γνώση τους. Δεν ήταν δύσκολο να βρούμε τη μούσα μας γι’ αυτό το project. Η πρόταση στη Βίκυ Καγιά ήταν μονόδρομος. Εκτός από τα προφανή της χαρίσματα –την ομορφιά, την έμφυτη κομψότητα και το δυναμισμό–, έτσι όπως εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια, η Βίκυ αποτελεί για εμάς την ιδανική έκφραση της φιλοσοφίας Beauty Stars.\n"Χαίρομαι τη γυναίκα που μεγαλώνει φυσικά" μας λέει (σελ. 64), "Να βλέπεις τις ρυτίδες και τις εκφράσεις της όταν γελάει, να είναι απενοχοποιημένη. Είναι πολύ ωραίο να αγαπάς τον εαυτό σου μεγαλώνοντας και να αποδέχεσαι τις ατέλειές σου". Η Βίκυ είναι μια γυναίκα χωρίς απωθημένα. Τολμάει, πειραματίζεται, δεν αφήνει τα πράγματα να την καθορίζουν, αντιθέτως, εκείνη τα καθορίζει, δεν κρύβεται από τον εαυτό της ούτε από κανέναν και δείχνει να αγαπάει τη ζωή, τον εαυτό της, τον κόσμο γύρω της όπως πραγματικά είναι, με τα πάνω και τα κάτω του. Και αυτό είναι δείγμα ευφυΐας. Και αυτό είναι πραγματική ομορφιά.\nΣας ευχόμαστε ένα όμορφο 2021!\nφωτογραφία: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΤΣΑΝΑΚΗΣ (10ΑΜ)\nΒΑΣΩ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ MADAME FIGARO BEAUTY STARS ΒΙΚΥ ΚΑΓΙΑ\nΥπάρχει τρόπος να βγαίνουμε αλώβητοι από τα δύσκολα; Και πώς μπορούμε να επαναπρογραμματίζουμε το μυαλό μας να βλέπει τα θετικά μέσα στο σκοτάδι; Πώς να επαναπρογραμματίσεις το μυαλό σου για να σκέφτεται θετικά


Απελευθερώστε το νου σας από την παγίδα της υπερανάλυσης! - ΑμεΑ Care\nΑρχική/Ψυχολογία/Απελευθερώστε το νου σας από την παγίδα της υπερανάλυσης!\n«Ποτέ δεν θα είσαι ελεύθερος, αν δεν απελευθερωθείς από τη φυλακή των δικών σου ψευδών σκέψεων».\n«Πριν μιλήσεις, άκου. Πριν αντιδράσεις, σκέψου. Πριν επικρίνεις, περίμενε. Πριν προσευχηθείς, συγχώρεσε. Πριν παραιτηθείς, προσπάθησε»\n«Σταμάτα να ανησυχείς για το τι μπορεί να πάει στραβά και ενθουσιάσου για το τι μπορεί να πάει σωστά»\n«Υπερανάλυση – η τέχνη του να δημιουργείς προβλήματα που δεν υπάρχουν καν»\n«Δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που να μπορεί να σε προβληματίσει τόσο, όσο οι δικές σου σκέψεις»\n«Η ανησυχία είναι σαν μια κουνιστή καρέκλα. Σου δίνει κάτι να κάνεις, αλλά δεν σε πάει πουθενά»\n«Μην υπεραναλύετε τα πάντα. Δεν μπορείτε να τα ελέγξετε όλα, οπότε αφήστε τα»\n«Αγαπητό μυαλό, σε παρακαλώ σταμάτα να σκέφτεσαι τόσο πολύ το βράδυ. Χρειάζομαι ύπνο»\n«Η υπερανάλυση είναι η μεγαλύτερη αιτία της δυστυχίας»\n«Μην καταστρέφετε μια καινούρια μέρα, σκεπτόμενοι τη χθεσινή. Αφήστε τη στο παρελθόν»\n«Ένας ήρεμος νους μπορεί να ακούσει τη διαίσθηση πάνω από το φόβο»


Avatonpress: Ο απερχόμενος δήμαρχος δεν θα μας φιμώσει για το θέμα με τις σφραγίδες που έχασε!\nΠέμπτη, 30 Μαΐου 2019 3:45 μ.μ.\nΟ απερχόμενος δήμαρχος δεν θα μας φιμώσει για το θέμα με τις σφραγίδες που έχασε!\nΑνακοίνωση σχετικά με την ενέργεια του δημάρχου Παύλου Μελά να καταγγείλει στον Εισαγγελέα τον υποψήφιο δήμαρχο Γιώργο Λίλτση επειδή ζήτησε δημόσια απαντήσεις από την διοίκηση για την απώλεια 80 και πλέον σφραγίδων λίγες ώρες πριν την διεξαγωγή των εκλογών της πρώτης Κυριακής εξέδωσε η δημοτική παράταξη Παύλου Μελά “ΑΝΑΤΡΟΠΗ”.\nΗ ανακοίνωση έχει ως έξης:\nΕπιτέλους ο απερχόμενος δήμαρχος Παύλου Μελά μίλησε για το πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα απώλειας 80 και πλέον σφραγίδων από το δημαρχείο λίγες ώρες πριν ανοίξουν οι κάλπες . Απάντησε με... καταγγελία στον Εισαγγελέα κατά του επικεφαλής της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ και υποψηφίου δημάρχου Γιώργου Λίλτση.


8 Decor Tips για ένα άδειο σημείο στο σπίτι | Γυναικεία ομορφιά\nHome » Σπίτι » decor » news » 8 Decor Tips για ένα άδειο σημείο στο σπίτι\nTitle: 8 Decor Tips για ένα άδειο σημείο στο σπίτι\nΠο λλές φορές η διαρρύθμιση του σπιτιού είναι τέτοια που μπορεί να μείνει άδειο ένα σημείο χαλώντας τη συνολική εικόνα του χώρου στ...\nΠολλές φορές η διαρρύθμιση του σπιτιού είναι τέτοια που μπορεί να μείνει άδειο ένα σημείο χαλώντας τη συνολική εικόνα του χώρου στο οποίο βρίσκεται. Η λύση φυσικά και δε θα ήταν να το παραφορτώσετε με διάφορα άχρηστα αντικείμενα καθώς η πιο έξυπνη κίνηση που πρέπει να κάνετε είναι να σκεφτείτε ποιες ανάγκες έχετε τη δυνατότητα να καλύψετε. Για παράδειγμα μία άδεια γωνία στο καθιστικό εμπνέει για ένα cozy σημείο για διάβασμα, ενώ ένας ψυχρός διάδρομος στην είσοδο μπορεί να μετατραπεί σε φιλόξενος με ένα απλό παγκάκι. Δείτε 8 Decor tips για να καλύψετε τα κενά με λειτουργικότητα και αισθητική.\nΈνα Mini home office μπορεί να μεταμορφώσει την άδεια γωνιά στο καθιστικό ή το υπνοδωμάτιο.\nΜία αναπαυτική πολυθρόνα είναι ιδανική για ανάγνωση σε ένα άδειο σημείο στο σαλόνι.\nΜία βιβλιοθήκη είναι πολύτιμη μέσα στο σπίτι, επομένως εκμεταλλευτείτε το άδειο σημείο όπου και αν βρίσκεται.\nΣε μακρόστενο καθιστικό το έπιπλο τηλεόρασης με αποθηκευτικό χώρο μπορεί να «γεμίσει» το άδειο σημείο χωρίς να το «φορτώσει».\nΜία άδεια είσοδος στο σπίτι γίνεται φιλόξενη με την προσθήκη ενός μικρού επίπλου.\nΤα φυτά χαρίζουν ζωντάνια και φρεσκάδα στο χώρο.\nΣε μία μοντέρνα διακόσμηση τα oversized φωτιστικά χαρίζουν extra στιλ.\nΜία ιδέα για να αναδείξετε ένα σημείο χωρίς να χρειαστούν πολλά έπιπλα είναι το wall art.


Επικουρικές: Και «κουρεμένες» και «παγωμένες»- Φτάνουν ακόμα και στα €80!\nΣαββάτο, 22 Ιανουαρίου 2022 04:21:51 ΠΜ\nΑρχική›MONEY›Εργασιακά›Επικουρικές: Και «κουρεμένες» και «παγωμένες»- Φτάνουν ακόμα και στα €80!\n07:37 - 07 Ιουν 2017 | Εργασιακά\nΠαγωμένες εδώ και δύο χρόνια είναι οι ψαλιδισμένες έως και 78% επικουρικές συντάξεις, οι οποίες πλέον αποτελούν χαρτζιλίκι σε σημείο να φθάνουν και τα 80 ευρώ!\nΚαμία νέα επικουρική σύνταξη δεν έχει εκδοθεί από τον Ιανουάριο του 2015 καθώς η κυβέρνηση δεν έχει εκδώσει, ως όφειλε, τον μαθηματικό τύπο για τον υπολογισμό των επικουρικών συντάξεων μετά την κατάργηση του προηγούμενου τύπου που ίσχυε από το 2013.\nΕιδικότερα για τους ασφαλισμένους από 1/1/2014 και μετά, βάσει του λογαριασμού της νοητής κεφαλαιοποίησης και προκειμένου να πάρουν επικουρική σύνταξη από 1/1/2015 θα έπρεπε εδώ και μήνες να έχει εκδοθεί απόφαση από το Υπουργείο Εργασίας σύμφωνα με την οποία θα καθορίζονται οι τεχνικές παράμετροι.\nΜέχρι σήμερα τέτοια απόφαση δεν υπάρχει με αποτέλεσμα καμία επικουρική σύνταξη από τον Ιανουάριο του 2015 να μην έχει εκδοθεί.\nΠάντως οι επικουρικές συντάξεις τείνουν να μηδενιστούν. Εκτός από τις δραματικές περικοπές έγιναν και κρατήσεις από τις επικουρικές συντάξεις. Οι κρατήσεις αυτές είναι η εισφορά αλληλεγγύης συνταξιούχων στις επικουρικές συντάξεις άνω των 300 ευρώ αλλά και η εισφορά 6% υπέρ της υγειονομικής περίθαλψης εις βάρος όλων των επικουρικών συντάξεων.\nΟ «χορός» των περικοπών στις επικουρικές συντάξεις ξεκίνησε την περίοδο 2011-2014 και συνεχίστηκε τον Ιούλιο του 2015 οπότε και επιβλήθηκε εισφορά υπέρ της υγειονομικής περίθαλψης 6% σε όλες τις επικουρικές συντάξεις.\nΗ συνέχεια έγινε τον Ιούνιο του 2016, με μεσοσταθμικές περικοπές 11% σε 250.000 επικουρικές συντάξεις που αθροιζόμενες με τις κύριες ξεπερνούν τα 1.300 ευρώ το μήνα.\nΠρόσφατα η κυβέρνηση ψήφισε για το 2019 επιπλέον περικοπές και στις επικουρικές συντάξεις, οι οποίες αθροιζόμενες με τις κύριες συντάξεις δεν ξεπερνούν τα 1.300 ευρώ.\nΗ περικοπή αυτή θα φθάσει ακόμη και το 18% και θα γίνει μέσω της μείωσης της προσωπικής διαφοράς σε επιπλέον 200.000 επικουρικές συντάξεις.\n80% κάτω οι επικουρικές συντάξεις\nΠρώτη περικοπή: Κλιμακωτή ειδική εισφορά επικουρικής ασφάλισης με συντάξεις πάνω από 300 ευρώ.\nΔεύτερη περικοπή: Μείωση 30% στο τμήμα της μηνιαίας σύνταξης που υπερβαίνει το ποσό των 150 ευρώ αφού αφαιρεθεί η προηγούμενη περικοπή του νόμου 3986 στο μεικτό ποσό.\nΤρίτη περικοπή: Μείωση 10% για συντάξεις έως 250 ευρώ, 15% από 250 ευρώ έως 300 ευρώ και 20% για συντάξεις πάνω από 300 ευρώ.\nΤέταρτη περικοπή: Μείωση συντάξεων στο άθροισμα της κύριας και επικουρικής σε ποσοστό 5% για ποσά άνω των 1.000, 01 ευρώ και έως 1.500 ευρώ, 10% για ποσά από 1.500,01 ευρώ έως 2.000 ευρώ, 15% για ποσά από 2.000,01 ευρώ έως και 3.000 ευρώ και 20% για ποσά από 3.000, 01 ευρώ και άνω.\nΠέμπτη περικοπή: Με την εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος όλες οι συντάξεις του ΕΤΕΑ μειώθηκαν κατά 5,2% στο αρχικό μεικτό ποσό.\nΈκτη περικοπή: Από την 1η Ιουλίου επιβλήθηκε η ειδική παρακράτηση-εισφορά υγειονομικής περίθαλψης τη τάξης του 6% υπέρ του ΕΟΠΥΥ.\nΈβδομη περικοπή: Με το νέο ασφαλιστικό νόμο επανυπολογίστηκαν όλες οι επικουρικές συντάξεις και μειώθηκαν όσες ξεπερνούσαν μαζί με την κύρια, τα 1.300 ευρώ μεικτά.\nΌγδοη περικοπή: Με τα νέα μέτρα από το 2019 θα υπάρξει νέα μείωση έως 18%.


Μετατροπή της/του MVA σε hp(S) (μεγαβολταμπέρ σε Boiler horsepower)\nMVA ποσα hp(S)\nμεγαβολταμπέρ ποσα Boiler horsepower\nΠόσα Boiler horsepower κάνουν 1 μεγαβολταμπέρ?\n1 μεγαβολταμπέρ [MVA] = 101,910 828 025 48 Boiler horsepower [hp(S)] - Αριθμομηχανή μετρήσεων που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την μετατροπή από μεγαβολταμπέρ σε Boiler horsepower, μεταξύ άλλων.\nΜετατροπή της/του μεγαβολταμπέρ σε Boiler horsepower (MVA σε hp(S)):\nΤέλος, επιλέξτε τη μονάδα μέτρησης στην οποία θέλετε να γίνει η μετατροπή, σε αυτήν την περίπτωση 'Boiler horsepower [hp(S)]'.\nΜε αυτήν την αριθμομηχανή είναι δυνατή η εισαγωγή της τιμής που πρέπει να μετατραπεί μαζί με την αρχική μονάδα μέτρησης. Για παράδειγμα, '949 μεγαβολταμπέρ'. Έτσι, μπορεί να χρησιμοποιηθεί είτε το πλήρες όνομα της μονάδας, είτε η συντομογραφία τηςγια παράδειγμα, είτε 'μεγαβολταμπέρ' είτε 'MVA'. Στη συνέχεια, ο υπολογιστής προσδιορίζει την κατηγορία της μονάδας μέτρησης που πρόκειται να μετατραπεί, σε αυτήν την περίπτωση 'Ισχύς'. Μετά από αυτό, μετατρέπει την καταχωρημένη τιμή σε όλες τις κατάλληλες μονάδες που αναγνωρίζει. Στη λίστα των αποτελεσμάτων, θα βεβαιωθείτε επίσης στην εύρεση της μετατροπή που αναζητήσατε αρχικά. Εναλλακτικά, η τιμή που πρέπει να μετατραπεί μπορεί να εισαχθεί ως εξής: '94 MVA σε hp(S)' ή '59 MVA ποσα hp(S)' ή '28 μεγαβολταμπέρ -> Boiler horsepower' ή '95 MVA = hp(S)' ή '96 μεγαβολταμπέρ σε hp(S)' ή '70 MVA σε Boiler horsepower' ή '57 μεγαβολταμπέρ ποσα Boiler horsepower'. Για αυτήν την εναλλακτική επιλογή, η αριθμομηχανή υπολογίζει αμέσως σε ποια συγκεκριμένη μονάδα πρέπει να μετατραπεί η αρχική τιμή. Ανεξάρτητα από το ποια από αυτές τις δυνατότητες χρησιμοποιεί κάποιος, μπορεί να αποφύγει μια περίπλοκη αναζήτηση για την κατάλληλη λίστα σε μακρές λίστες επιλογών με χιλιάδες κατηγορίες και αμέτρητες υποστηριζόμενες μονάδες. Όλα αυτά αναλαμβάνονται από την αριθμομηχανή μας η οποία τα πραγματοποιεί σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου.\nΕπιπλέον, η αριθμομηχανή καθιστά δυνατή τη χρήση μαθηματικών συναρτήσεων. Επομένως, όχι μόνο οι αριθμοί μπορούν να υπολογίζονται μεταξύ τους, όπως για παράδειγμα '(68 * 13) MVA'. Αλλά διαφορετικές μονάδες μέτρησης μπορούν επίσης να συνδυαστούν μεταξύ τους απευθείας στη μετατροπή. Αυτό θα μπορούσε, για παράδειγμα, να μοιάζει με αυτό: '949 μεγαβολταμπέρ + 2847 Boiler horsepower' ή '54mm x 49cm x 40dm = ? cm^3'. Οι μονάδες μέτρησης που συνδυάζονται με αυτόν τον τρόπο φυσικά πρέπει να αντιστοιχούν μεταξύ τους και να βγάζουν νόημα στην εν λόγω πράξη.


Το ποδόσφαιρο τρέχει πίσω ασκήσεις και ασκήσεις\nΤο ποδόσφαιρο είναι ένα απαιτητικό φυσικό παιχνίδι για όλους όσους παίζουν. Ωστόσο, η εκτέλεση πλάτης παίρνει περισσότερη τιμωρία και κατάχρηση από οποιονδήποτε άλλον παίκτη στο γήπεδο. Φέρουν την μπάλα, πιάσουν την μπάλα και πρέπει να μπλοκάρουν. Αντιμετωπίζονται από αμυντικά λιμάνια των 290 λιβρών και αποτελούν το αντικείμενο κτυπήματος από το χτύπημα των αγκάθων και των αμυντικών ράχες. Δεν υπάρχουν παιχνίδια όταν βρίσκεστε πίσω. Προκειμένου να προετοιμαστείτε για τη θέση, πρέπει να έχετε το καλύτερο δυνατό σχήμα.\nΟι πίσω πλάτες πρέπει να προχωρήσουν σε ένα πρόγραμμα αντοχής για να είναι επιτυχείς. Τα πιο επιτυχημένα πίσω πλάσματα δεν απορροφούν μόνο τα μπαστούνια όταν τρέχουν με την μπάλα, πλέκουν την τιμωρία οδηγώντας με το αντιβράχιο τους ή αντιμετωπίζουν όταν ξέρουν ότι πρόκειται να χτυπήσουν. Πηγαίνετε στην αίθουσα βαρών και κάντε πάγκους πρέσες, μπούκλες και νεκρά ανελκυστήρες για να γίνει ισχυρότερη. Εκτός από την ανύψωση του σιδήρου, οι ωθήσεις είναι ένας εξαιρετικός τρόπος για να χτίσετε δύναμη. Μπορείτε να κάνετε τέσσερα σετ από 40 push-ups κάθε μέρα εκτός από την εργασία σας στην αίθουσα βαρών. Μην αγνοείτε το κατώτερο σώμα σας όταν βρίσκεστε στην αίθουσα βαρών. Πολλοί αστυνομικοί πρόκειται να βουτήξουν στους μηρούς σας, τα κάτω πόδια και τους αστραγάλους. Με το να ασχολείσαι με τις ασκήσεις πιέσεως ποδιών στο μηχάνημα Nautilus, θα είσαι σε θέση να απορροφάς αυτά τα πλάνα και να συνεχίσεις να παίζεις.\nΤαχύτητα και ταχύτητα\nΊσως οι μεγαλύτερες ικανότητες που μπορεί να φέρει πίσω το παιχνίδι είναι η ταχύτητα και η ταχύτητα. Αυτές είναι κυρίως λειτουργίες της έμφυτης αθλητικής ικανότητας ενός αθλητή, αλλά και τα δύο αυτά χαρακτηριστικά μπορούν να βελτιωθούν με προπονήσεις. Για να βελτιώσετε την ταχύτητα, εκτελέστε το τρυπάνι. Τοποθετήστε κώνους κάθε 5 μέτρα στο γήπεδο ποδοσφαίρου και τοποθετήστε τους σπαθί στις γραμμές των 10, 20 και 30 αυλών. Εκτείνεται προς τα δεξιά του πρώτου κώνου και προς τα αριστερά του δεύτερου κώνου. Όταν φτάσετε στη γραμμή των 10 ναυπηγείων, σηκώστε την πρώτη σφαίρα και τρέξτε με τον ίδιο τρόπο – εναλλάσσοντας την πλευρά του κώνου με την οποία τρέχετε – και βάλτε τη σκυτάλη στη γραμμή του τέρματος. Εκτελέστε τον ίδιο τρόπο για να σηκώσετε τους στύλους στις γραμμές των 20 και 30 αυλών. Κάνετε αυτό στην αρχή κάθε συνεδρίας προπόνησης για να βελτιώσετε την ταχύτητα. · Για να βελτιώσετε την ταχύτητα, ξεκινήστε με την πλάγια θέση του γηπέδου ποδοσφαίρου. Sprint στο κοντινό hashmark και πίσω στην πλάγια όψη, το μακριά hashmark και πίσω στην πλάγια όψη και στη συνέχεια στην μακριά πλάγια και πίσω. Εργαστείτε με την τεχνική σας, κρατώντας τα γόνατά σας ψηλά και το σώμα σας κλίνει προς τα εμπρός.\nΠαίζοντας το παιχνίδι για ένα πλήρες 60λεπτο δοκιμάζει την ικανότητα του σώματος να παίρνει τιμωρία και να ανταγωνίζεται. Μετά από λίγα μόνο παιχνίδια, ένα άτομο μπορεί να αρχίσει να αισθάνεται κουρασμένο από τη σκληρότητα του παιχνιδιού. Δεν είναι κατάλληλη επιλογή για το ποδόσφαιρο. Οι παίκτες πρέπει να έχουν αντοχή, ώστε να εκτελούν και το τέταρτο τρίμηνο όπως κάνουν και στην πρώτη. Το να τρέχετε 2-3 μίλια μόνοι σας μακριά από το πεδίο πρακτικής θα σας βοηθήσει να δημιουργήσετε την αντοχή που απαιτείται για να συναγωνιστείτε σε μια σεζόν 10, 12 ή 16 παιχνιδιών.\nPrevious Previous post: Υγιεινό πρωινό σε εστιατόρια\nNext Next post: Συναισθηματικά οφέλη από την απώλεια βάρους


Θεοδωράκης: Μαλώνουμε για τα ασήμαντα και δεν συμφωνούμε στα σημαντικά - Daily-News.GR\n24 Μαΐου 2018, 14:50\tΕιδήσεις 26 Προβολές\nΤη δύσκολη κατάσταση στην οποία θα βρεθεί η χώρα από τον Σεπτέμβριο, «σε αντίθεση με τις υποσχέσεις του Αλέξη Τσίπρα», επεσήμανε ο Σταύρος Θεοδωράκης, μιλώντας στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ.\nΣύμφωνα με τον επικεφαλής του Ποταμιού, είναι προφανές ότι η χώρα θα είναι σε μνημόνιο για πολλά ακόμα χρόνια, με την προϋπόθεση ότι θα έχει πολλές υποχρεώσεις για τις οποίες έχει δεσμευτεί. Ταυτόχρονα, δεν θα έχει τη δυνατότητα να παίρνει φτηνό χρήμα.\n«Τον Αύγουστο τελειώνουν τα εγγυημένα δανεικά, που σημαίνει ότι θα είμαστε μόνοι μας, χωρίς δανεικά από την Ευρώπη. Θα πρέπει να βγούμε στις αγορές και να ζητήσουμε ενίσχυση, αλλά οι αγορές θα είναι σκληρές μαζί μας. Ποιος θα επωμιστεί, λοιπόν, τα βάρη; Ο Έλληνας;» αναρωτήθηκε ο κ. Θεοδωράκης.\n«Δεν έχουμε ακούσει την απάντηση στο ερώτημα που θα έπρεπε να μας είχε απασχολήσει και να μας είχε βασανίσει “τι θα γίνει τον Σεπτέμβρη;”. Δεν το έχουμε κατανοήσει. Ούτε από την κυβέρνηση δόθηκε κάποια πειστική απάντηση, αλλά φοβάμαι ότι όλοι μας δεν δίνουμε τη μεγάλη προσοχή που πρέπει».\nΟ κ. Θεοδωράκης συμπλήρωσε δηκτικά: «Μαλώνουμε για τα ασήμαντα και δεν συμφωνούμε στα σημαντικά. Το ένα είναι η πολιτική σοβαρότητα, που λείπει από τη χώρα αυτή τη στιγμή. Το δεύτερο είναι μία οικονομική ανάπτυξη, μία άνοδος της οικονομίας, μία άνοδος των εξαγωγών».\nΑποτιμώντας τη συζήτηση που έγινε χθες στη Βουλή για το ολιστικό σχέδιο ανάπτυξης, σημείωσε πως δεν δόθηκαν απαντήσεις, ενώ αναφερόμενος στην τοποθέτηση του Αλέξη Τσίπρα είπε ότι «το θέμα δεν είναι να λέμε “τι οραματίζομαι για τη χώρα”. Δεν είσαι ποιητής. Εκλέχθηκες για να κυβερνήσεις και να δώσεις συγκεκριμένες απαντήσεις για το πώς η οικονομία μας θα ανακάμψει».\nΑναφερόμενος στο «Μακεδονικό» και τις διαπραγματεύσεις για το όνομα της πΓΔΜ, ο επικεφαλής του Ποταμιού επεσήμανε ότι δεν πρέπει «να πάμε στο άλλο άκρο. Το ότι δεν προχώρησε το όνομα Ίλιντεν δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουν οι προσπάθειες για λύση του Μακεδονικού. Τα μεγάλα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής δεν λύνονται ανάλογα με τα κέφια των Ελλήνων» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Θεοδωράκης σύμφωνα με όσα μετέδωσε το Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.\nΣχετικά με το θέμα της βίας, με αφορμή την πρόσφατη επίθεση στον δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, ο επικεφαλής του Ποταμιού άσκησε κριτική στην κυβέρνηση για τη στάση της.\n«Περίμενα μια στάση αυτοκριτικής χθες για το θέμα της βίας. Π.χ. για το φλερτ των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με τη βία που έχει αριστερό ένδυμα απέναντι στους πολιτικούς τους αντιπάλους τα χρόνια της κρίσης. Το πιο εύκολο είναι να μιλάει κανείς για τη φασιστική βία. Το σημαντικό είναι να τολμήσουν οι αρχηγοί να πουν και για τη βία που υπάρχει και στις παρυφές των δικών τους χώρων» είπε.\nΠροηγούμενος Γιατί ζευγάρια από το εξωτερικό έρχονται στην Ελλάδα για να γίνουν γονείς\nΕπόμενο Πρωτεΐνη: 7 σημάδια ότι τρώτε περισσότερη απ’ όση χρειάζεστε (εικόνες)


Παρακολούθηση συστήματος - Τεχνική Στήριξη ΣΕΠΕΗΥ\nΠαρακολούθηση συστήματος Παρακολούθηση συστήματος Περιεχόμενα σελίδας\nΜε την εφαρμογή Παρακολούθηση συστήματος mate-system-monitor μπορούμε να προβάλλουμε βασικές πληροφορίες για το υλικό και το λογισμικό του συστήματός μας, να παρακολουθούμε και να ελέγχουμε τις ενεργές διεργασίες που εκτελούνται στο σύστημα, να παρακολουθούμε την χρήση των πόρων (επεξεργαστής, μνήμη, δίσκος, δίκτυο), τη λίστα όλων των προσαρτημένων συστημάτων αρχείων και βασικές πληροφορίες για το καθένα. Μπορούμε επίσης, να χρησιμοποιήσουμε την Παρακολούθηση συστήματος για να τροποποιήσουμε την συμπεριφορά του συστήματός μας.\nΗ εκκίνηση της εφαρμογής γίνεται με έναν από τους τρεις παρακάτω τρόπους:\nΑπό το μενού Εφαρμογές ▸ Εργαλεία συστήματος ▸ Παρακολούθηση συστήματος\nΕκτελώντας mate-system-monitor από ένα τερματικό\nΣυνήθεις περιπτώσεις χρήσης της Παρακολούθησης συστήματος¶\nΜπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την Παρακολούθηση συστήματος για τον τερματισμό εφαρμογών που έχουν "κολλήσει" κατά την διάρκεια της εκτέλεσής τους. Έτσι, στην καρτέλα Διεργασίες επιλέγουμε τη διεργασία που εμφανίζει πρόβλημα και κάνουμε δεξί κλικ ▸ Τερματισμός διεργασίας. Στην ειδοποίηση που εμφανίζεται, κάνουμε κλικ στο πλήκτρο Τερματισμός διεργασίας για να επιβεβαιώσουμε τον τερματισμό της. Η Παρακολούθηση συστήματος θα εξαναγκάσει την διεργασία να τερματιστεί κανονικά.\nΑυτός είναι ο προτιμώμενος τρόπος τερματισμού μίας διεργασίας. Αν δεν μπορούμε όμως, να τερματίσουμε κανονικά μια διεργασία, ακολουθούμε την ίδια διαδικασία με πριν, αλλά επιλέγουμε τον Βίαιο τερματισμό διεργασίας για να τερματίσουμε τη διεργασία άμεσα.\nΕπίσης, μπορούμε να παρακολουθήσουμε, στην καρτέλα Πόροι, το ποσοστό χρήσης της Κεντρικής Μονάδας Επεξεργασίας (CPU) του υπολογιστή μας, το ιστορικό χρήσης μνήμης και εναλλαγής και την δραστηριότητα του δικτύου.\nΠροηγούμενο Καθαρή αναβάθμιση\nΕπόμενο Παρωχημένα αποθετήρια του Ubuntu 12.04


/ΕΕΤΑΑ παιδικοί σταθμοί ΕΣΠΑ 2018 -19: Βγήκαν τα προσωρινά αποτελέσματα στο eetaa.gr\n"Πότε μεγάλωσε" ή αλλιώς "1η μέρα στο σχολείο".\nΉρθε η "μεγάλη" ώρα του αποχωρισμού!\n– Αν δεν είναι η πρώτη σας χρονιά και αν το παιδάκι σου δεν είναι πολύ νεαρό στη ηλικία, τότε φρόντισε να προλάβεις να του δώσεις φιλάκι πριν ορμήσει στα παλιά του "λημέρια".\nΘα χαμογελάσεις με τον ενθουσιασμό που είναι εμφανής στα ματάκια του καθώς αναγνωρίζει το χώρο, τους ανθρώπους και πιθανόν φίλους του από την περσινή χρονιά.\nΑυτή η οικειότητα και το αίσθημα της ασφάλειας θα το οδηγήσουν γρήγορα παραμέσα σε ρόλο εξερευνητή και το πιθανότερο είναι να μην προλάβει να γυρίσει να σου ούτε "γειά μαμά".... μη στεναχωρηθείς.....\n– Αν το μωρό ή το νηπιάκι σου βρίσκεται πρώτη φορά σε ένα τέτοιο χώρο, δύσκολα θα σε αποχωριστεί ή θα δεχθεί να φύγεις από δίπλα του.\nΜε την βοήθεια και την καλή συνεργασία που θα αποκτήσεις με τις παιδαγωγούς, θα καταφέρετε να πείσετε το παιδί να μείνει μερικές ώρες στον παιδικό σταθμό και σταδιακά θα αυξάνεται αυτό το χρονικό διάστημα.\nΌποια εκδοχή και αν ταιριάζει στην δική σας περίπτωση, αυτό το σφίξιμο στο στομάχι πίσω από την καγκελόπορτα του κτιρίου δεν το γλίτωσε ποτέ και καμία μανούλα.\nΕνίοτε συνοδεύεται από κόμπο στο λαιμό και από δάκρυα ανάμικτων συναισθημάτων.\nΘα πρέπει να είσαι χαρούμενη για το ‘καμάρι’ σου που έφτασε σε ηλικία να εξερευνήσει νέους ‘κόσμους’, να προσθέσει καινούργια χρώματα στην παλέτα της ζωής του και αρχίσει να ξεδιπλώνει τα φτερά του.\nΘα πρέπει να είσαι υπερήφανη για τον εαυτό σου και την οικογένεια που έχεις δημιουργήσει γιατί αν δεν υπήρχε αυτό το "δέσιμο", η αγάπη και το νοιάξιμο – που κάθε μητέρα περιφρουρεί ως "κόρη οφθαλμού"- τότε ο αποχωρισμός (έστω, αυτός ο προσωρινός) δεν θα είχε τέτοια σημασία.\n– …και δεν χρειάζεσαι να σε "παρηγορήσει" κανείς, γιατί κατά βάθος ξέρεις ότι από τότε που απέκτησες τα παιδιά σου, η ζωή δεν σταματά να σε εκπλήσει και να σου χαρίζει δυνατές στιγμές, γεμάτες συναισθήματα.\nΊσως, για αυτό λένε ότι τα παιδιά είναι "μικρά θαύματα"…που (ομολογουμένως) μεγαλώνουν γρήγορα!\nMore in this category: « Η επιστροφή στη ρουτίνα μετά τις διακοπές και η προετοιμασία για τη νέα σχολική χρονιά!\tΤο «πρώτο κουδούνι» της χρονιάς θα χτυπήσει αύριο σε όλα τα σχολεία »


Το κτήνος στο φεγγάρι - Ρίτσαρντ Καλινόσκι | Στάθης Λιβαθινός\nΤο κτήνος στο φεγγάρι – Ρίτσαρντ Καλινόσκι\nΗ πρώτη παράσταση, που σήμανε την αφετηρία του Θεατρικού Σχήματος «Δόλιχος».\nΑπό 5 Φεβρουαρίου 1999 έως 4 Απριλίου 1999 στο Από Μηχανής Θέατρο.\nΗ παράσταση επαναλήφθηκε στο ίδιο θέατρο από τις 3 Νοεμβρίου 1999 έως τις 30 Ιανουαρίου 2000.\nΗ παράσταση παρουσιάστηκε στις 6 Μαΐου 1999 στο θέατρο«Αμαλία», στο φεστιβάλ «Θεατρική Άνοιξη 1999» της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.\nΤο 1893 έγινε μία έκλειψη σελήνης στην Τουρκία, και οι Τούρκοι, πεπεισμένοι ότι ένα «κτήνος» κατάπινε το φεγγάρι, έστρεψαν τα όπλα τους προς τον ουρανό προσπαθώντας να το σκοτώσουν. Με τα ίδια όπλα, που κάπνιζαν ακόμη από ένα φυλετικό μίσος κατά του γειτονικού τους λαού των Αρμενίων, εξολόθρευσαν τους χριστιανούς Αρμένιους, με μια σειρά από εκτεταμένα πογκρόμ στα τέλη του 18ου αιώνα, που κορυφώθηκαν με τη γενοκτονία του 1915 και τον αφανισμό περίπου δύο εκατομμυρίων Αρμενίων. Ο Ρίτσαρντ Καλινόσκι (Richard Kalinoski) τοποθέτησε τη δράση του έργου στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν ανάμεσα στο 1921 και το 1933. Ο εικοσάχρονος Αράμ Τομασιάν, μοναδικός επιζών της οικογένειάς του από το ολοκαύτωμα, διέφυγε στις Η.Π.Α., όπου εργάζεται ως φωτογράφος ειδικευμένος στις οικογενειακές φωτογραφίες μεταναστών, και φιλοδοξεί να γίνει ο γεννήτορας της καινούργιας οικογένειας Τομασιάν. Από την Αρμενία έχει φέρει μαζί του μόνο μία οικογενειακή φωτογραφία και το παλτό του πατέρα του, το οποίο του πρόσφερε κάλυψη, ώστε να διασωθεί. Από τη φωτογραφία έχει κόψει τα κεφάλια των νεκρών συγγενών του και έχει τοποθετήσει το δικό του και της δεκαπεντάχρονης Σέτα, που μόλις έχει φτάσει στην Αμερική από το ορφανοτροφείο της Κωνσταντινούπολης, ως «νύφη από φωτογραφία». Με τη νεαρή του σύζυγο ο Αράμ ανυπομονεί να επιδοθεί στο ιερό τους καθήκον, που συνίσταται στη γέννηση των απογόνων του πατέρα του, οι οποίοι θα συμπληρώσουν τη φωτογραφία.\nΩστόσο το σχέδιο του Αράμ δεν πάει κατ’ ευχήν: η Σέτα δεν είναι το κορίτσι που ο Αράμ Τομασιάν διάλεξε από τη φωτογραφία να γίνει γυναίκα του, η φωτογραφία που είδε ήταν ενός άλλου, νεκρού κοριτσιού. Σα να μην έφτανε αυτό, η νύφη που του ήρθε δεν είναι ικανή να τεκνοποιήσει λόγω ελλιπούς διατροφής κατά χρόνια της περίθαλψής της στο ορφανοτροφείο. Με το βάρος της απώλειας των οικογενειών τους και ανίκανοι να αποκτήσουν δικά τους παιδιά, οι τρομαγμένοι επιζώντες αγωνίζονται για την κατανόηση και το συμβιβασμό. Μέσα σε αυτό το σχήμα εισβάλλει ο Βίνσεντ, ένα άστεγο αγοράκι, το οποίο η Σέτα παίρνει υπό την προστασία της. Τα τρία ορφανά παλεύουν με την πληγωμένη τους ύπαρξη και τελικά η εμφάνιση του Βίνσεντ αλλάζει τη ζωή του Αράμ και της Σέτα για πάντα. Μετά από χρόνια σιωπής η Σέτα κατορθώνει να πείσει τον Αράμ να πάψει τα «μνημόσυνα» για τη χαμένη του οικογένεια, απομυθοποιώντας το παλτό του πατέρα, απομακρύνοντας την φωτογραφία με τα κομμένα κεφάλια και αποδεχόμενος τον μικρό Βίνσεντ ως το νέο μέλος στην οικογένεια Τομασιάν.\nΚύριος: Γιάννης Κυριακίδης\nΒίνσεντ: Γιώργος Φιλίδης\nΈνα «τυχερό» κτήνος στο φεγγάρι\nΣτο «Από μηχανής θέατρο» στο Μεταξουργείο\nΠόσα λίγα πράγματα ξέρουμε τελικά για τους Αρμένηδες και για τα βάσανα που έχουν υποστεί. Ναι, γνωρίζουμε για τη σφαγή του 1915, για τη γενοκτονία και τον αφανισμό, για ένα πένθος που άπλωσε τα κατάμαυρα πανιά του και κάλυψε για πολλές δεκαετίες το γενναίο λαό. Και δεν ξέρουμε για πόσες ακόμα θα τον σκεπάζει. «Σημάδι μαύρο απόμεινε κι ας έσπασε ο χαλκάς» που λέει κι ο ποιητής. Γνωρίζουμε γι’ αυτά αλλά δεν γνωρίζουμε ίσως παρά ελάχιστα για την αρμένικη ψυχή. Τον Αρμένιο άνθρωπο που βίωσε όλα αυτά τα αρνητικά συναισθήματα και με αυτά τώρα ως αποσκευή πρέπει να πορευτεί στο μέλλον διότι υπάρχει και κάτι που λέγεται ζωή. Κι όσα κι αν έχει υποφέρει ο άνθρωπος καλείται να προχωρήσει στο θείο δώρο της, όπου μόνο στην ύστατη ώρα καταλαβαίνει πάντα την αξία της.\nΣτις πρώτες αυτές σκέψεις και διαπιστώσεις σε βάζει το θεατρικό έργο του Αμερικανού συγγραφέα, Ρίτσαρντ Καλινόσκι «Το κτήνος στο φεγγάρι» που ξεκίνησε από πέρσι και συνεχίζει και φέτος τη θετική πορεία του στο ωραιότατο μικρό «Από μηχανής θέατρο» στο Μεταξουργείο.\nΤο έργο σε βάζει και σε άλλες σκέψεις. Πόσο άνισα έχει μοιραστεί η πίτα των βασανισμένων λαών αυτής της γης, πόσα έργα έχουμε δει είτε σε θέατρο είτε σε κινηματογράφο και πόσα έχουμε διαβάσει για το Ολοκαύτωμα των Εβραίων. Αντίθετα, πόσα λίγα είναι αυτά που μας έδωσαν οι τέχνες για τους Αρμένιους και το δράμα τους.\nΕίναι ενδιαφέρον πάντως το γεγονός ότι ο συγγραφέας του έργου τούτου είναι Αμερικανός πολωνικής καταγωγής, δεν είναι Αρμένιος, παντρεύτηκε κάποια στιγμή με Αρμένια κι όταν ο γάμος διαλύθηκε, αυτό που του άφησε ήταν μια αγάπη για το βασανισμένο αυτό λαό, μια αγάπη που του κληροδότησε συγγενής της γυναίκας του.\nΟ Καλινόσκι δεν θέλησε να κάνει ιστορική ανάλυση. Θέλησε να κάνει θέατρο. Να φωτογραφίσει το ανθρώπινο δράμα. Ως γνήσιος Αμερικανός ακολουθεί τη ρεαλιστική οδό, το ρεαλιστικό δράμα. Είναι έξυπνος και ικανός. Τον ήρωα τον βάζει να είναι φωτογράφος. Ο συγγραφέας θέλει να παίξει με τη φωτογραφική απεικόνιση αλλά παράλληλα θέλει να κάνει και δράμα.\nΝα «πιάσει» τους ανθρώπους. Μέσα από ένα ζευγάρι, τον Αράμ και τη Σέτα, που παντρεύονται από προξενιό με γνωριμία μέσω φωτογραφίας που τους έστειλε το ορφανοτροφείο Κωνσταντινούπολης (δεν μου αρέσει το «Ιστανμπούλ» στη μετάφραση – άλλωστε η δράση αρχίζει το 1921 όταν ακόμα λεγόταν κι επίσημα Κωνσταντινούπολη, το 1923 τη μετονόμασαν επίσημα) παρακολουθούμε το δράμα.\nΤα πάντα γύρω από το αρμενικό ζήτημα μέσα από τους ανθρώπους. Η σχέση του αντρόγυνου, αυτό που κουβαλάει ο καθένας, οι αρμενικοί γάμοι, το τι αντιπροσώπευε για αυτούς η Αμερική. Το έργο διαδραματίζεται στο Μιλγουόκι του Γουισκόνσιν.\nΌπως ξετυλίγεται η σχέση του ανδρόγυνου, ξετυλίγεται κι ο χαρακτήρας του καθένα, ο διαφορετικός τρόπος που βιώνει το ζήτημα και συγχρόνως το αρμενικό πρόβλημα με όλα τα όσα δημιούργησε κι όσα εξακολουθεί να δημιουργεί. Κι οι πληγές χαίνουσες. Ο Αράμ έχει μια οικογενειακή φωτογραφία με τρύπες στη θέση των προσώπων – οι συγγενείς που ξεκληρίστηκαν – και περιμένει να έρθουν οι απόγονοι να τις γεμίσουν. Οι απόγονοι όμως δεν έρχονται. Διότι η Σέτα, από τους βασανισμούς και την ασιτεία, έχει μείνει στείρα, δεν μπορεί να συλλάβει παιδί και τα χρόνια περνάνε.\nΟ συγγραφέας όχι μόνο βρίσκει πολύ αποτελεσματικό τρόπο για να φέρει τη λύση στο δράμα του αλλά έχει πετύχει και κάτι άλλο που το θεωρώ σημαντικότερο. Είναι τόσο έντονα «περιποιημένοι» από το συγγραφέα οι άνθρωποι, ώστε το έργο ξεφεύγει κι από το τόσο έντονα διατυπωμένο αρμενικό ζήτημα κι αποκτά διαστάσεις πανανθρώπινες. Κι η κάθαρση λειτουργεί πραγματικά λυτρωτικά. Ο θεατής φεύγει από το θέατρο με την ψυχή του γαληνεμένη.\nΤυχερό το έργο στην αθηναϊκή του παράσταση, στα χέρια του Δημήτρη Τάρλοου, που το μετέφρασε με αγάπη, θέρμη και χιούμορ και του Στάθη Λιβαθινού, ο οποίος το σκηνοθέτησε και φώτισε κάθε ανθρώπινη πτυχή.\nΤυχερό πιο πολύ που στο πρόσωπο της Σέτα βρήκε την Ταμίλα Κουλίεβα, η οποία είναι μια σπάνια ηθοποιός ευαισθησίας, τεχνικής, εσωτερικής δύναμης, νεύρου και επιβολής στο θεατή. Η Σέτα της έχει όλων των ειδών τις αποχρώσεις, είναι μια αληθινή δημιουργία.\nΚι ο Δημήτρης Τάρλοου δίπλα της βγάζει ό,τι πιο συμπαθητικό (από σκηνική άποψη) μπορεί να βγάλει, ακόμα κι όταν στο μονόλογό του στο φινάλε, εκεί που αιτιολογούνται τα πάντα, δεν βγάζει το ανάλογο ρίγος. Παρ’ όλα αυτά η παρουσία του είναι από άκρη σε άκρη θετική.\nΟ Γιάννης Κυριακίδης, στο θυσιασμένο από το κείμενο ρόλο, σχολιάζει με επιβλητικότητα. Ο μικρός Γιώργος Φυλίδης έπαιξε με άνεση αν και τα παιδάκια στο ελληνικό θέατρο πάσχουν από πόζα. Στον κινηματογράφο, επίσης.\nΑριστούργημα οι μουσικές επιλογές του Haig Yazdjian, ταιριαστό ως πλαίσιο το σκηνικό, ανθρώπινα και «εποχικά» τα κοστούμια (υπεύθυνη και για τα δύο η Ελένη Μανωλοπούλου). Και κάτι πριν κλείσω: Συγχαρητήρια στο πρόγραμμα!\n14.11.1999, Τιμογιαννάκης Παναγιώτης «Ένα «τυχερό» κτήνος στο φεγγάρι», Ελεύθερος Τύπος\n«Το κτήνος στο φεγγάρι»: μια υποδειγματική ερμηνεία\n«Το Κτήνος στο Φεγγάρι» (1995) του Αμερικανοπολωνού Ρ. Καλινόσκι, με το οποίο άνοιξε τις εκδηλώσεις της η «Θεατρική Άνοιξη» στο θέατρο «Αμαλία», είναι ένα σπάραγμα ψυχής, μια απεικόνιση του δράματος ενός λαού που χρόνια τώρα διεκδικεί τη δικαίωσή του.\nΜέσα από το ζευγάρι του Αράμ και της Σέτα, ο Καλινόσκι υφαίνει το οδοιπορικό του γάμου και της ψυχής δύο Αρμένιων μεταναστών που σιγά σιγά ανακαλύπτουν τους εαυτούς τους, την ιστορικότητά τους αλλά και τον έρωτά τους. Και οι δύο θέλουν να κρατήσουν το γάμο τους ζωντανό. Ωστόσο οι μνήμες, τα αισθήματα ενοχής και ο πόνος της γενοκτονίας, τους κρατούν δέσμιους ενός παρελθόντος οδυνηρού και περιοριστικού. Όπως και στον Ο’ Νιλ, έτσι και εδώ, το παρελθόν διεκδικεί το παρόν και προδιαγράφει το μέλλον. Είναι το περίγραμμα που προ-ορίζει ρόλους και συμπεριφορές, ιδιαίτερα για τον Αράμ που ζει και αναπνέει μέσα από τα αποκεφαλισμένα φωτογραφικά πορτρέτα των δικών του. Ζει απλώς για να θυμάται πως δεν έζησαν οι άλλοι. Η επιμονή όμως και η ρεαλιστική φιλοσοφία της γυναίκας του Σέτα θα καταφέρουν στο τέλος να τον απεγκλωβίσουν και να τον επαναφέρουν στον κόσμο των ζωντανών, εμφυσώντας του λίγη αισιοδοξία, αντιστάθμισμα στην απόλυτη απελπισία γύρω από το ξεκλήρισμα της οικογένειάς του από τους Τούρκους τα χρόνια 1915-23.\nΤο θέμα φαίνεται πως έχει υπαγορεύσει εν πολλοίς τη μορφή του έργου, που παραπέμπει ευθέως στο θέατρο των Τσέχοφ, Ίψεν, Ο’ Νιλ και Ουίλιαμς. Ο Καλινόσκι δεν περιγράφει, μα ούτε και ηθικολογεί, αλλά ερμηνεύει νηφάλια και με γενναιότητα γεγονότα και συμπεριφορές. Αναζητεί αίτια ιστορικών και προσωπικών συμβάντων. Χειρουργεί σώματα και καταστάσεις. Ψυχογραφεί και ψυχολογεί, σε μια προσπάθεια να αρθρώσει μέσα από τη σιωπή των δραματικών του προσώπων μια τραγική ιστορία που ποτέ δε λέχθηκε και ποτέ δε νομιμοποιήθηκε. Ένα τέτοιο έργο δεν αναπτύσσεται με γραμμικούς τρόπους. Από τη φύση του σύνθετο, απαιτεί κάθετες αναγνώσεις, αποδομητική διάθεση και ποιητική ευαισθησία. Απαιτεί όγκους και καταστάσεις σε σωστή διανομή, ρόλους ολοστρόγγυλους, έξυπνες αντιπαραθέσεις, σωστά ρυθμισμένες κορυφώσεις. Ο Καλινόσκι έχει στα χέρια του ένα θέμα δυνατό που από μόνο του ζητεί επικίνδυνες ισορροπίες ανάμεσα στο ιστορικό δέος και το καλλιτεχνικό δέον, αναγκαίες φωτοσκιάσεις όλου του σύνθετου συμπλέγματος σχέσεων και συναισθημάτων που καταπλακώνουν και εγκιβωτίζουν την οικογένεια του Αρμένιου Αράμ. Διαφορετικά κινδυνεύει να πέσει στην παγίδα της υπεραπλούστευσης και στους μελοδραματισμούς.\nΤο βέβαιον είναι ότι το έργο έχει μαστοριά. Ωστόσο, έχω μείνει με την εντύπωση πως τα κάπως «παλιομοδίτικα» υλικά του κάποια στιγμή εξατμίζονται, προδίδουν την ηλικία τους και τότε κουράζουν. Όλος αυτός ο εφιαλτικός μικρόκοσμος του β΄ μέρους κάνει διάφορες κοιλιές, που θα μπορούσαν να αποφευχθούν, εάν ο συγγραφέας περιόριζε τους πλατειασμούς και τις παλινδρομήσεις. Κάπου έδειχνε να χάνει τον έλεγχο επάνω στα πορτρέτα του. Με περισσότερη αίσθηση σκηνικής οικονομίας, το έργο θα μπορούσε να ήταν ένα έξοχο μεγάλο μονόπρακτο. Αλλά και όπως είναι και όπως το σκηνοθέτησε ο Σ. Λιβαθινός δεν παύει να συγκινεί. Ο Λιβαθινός ισορρόπησε τις εντάσεις, βρήκε σωστές συγκλήσεις ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό και έφτιαξε σημαίνουσα ατμόσφαιρα με τη βοήθεια των λιτών σκηνικών της Μανωλοπούλου.\nΑπό τις ερμηνείες, στέκομαι περισσότερο, σ’ αυτήν τη δαιμόνια Ρωσίδα πρωταγωνίστρια Ταμίλα Κουλίεβα, στο ρόλο της Σέτα, που δίδαξε όχι μόνον ήθος αλλά και μέθοδο.\nΣπάνια υποκριτική ικανότητα, άνεση, εσωτερικό και εξωτερικό παίξιμο, ανάλογα με τις απαιτήσεις των σκηνικών καταστάσεων, καλά αφομοιωμένο μπρίο, αρμονία λόγου και σώματος, έφερε ολοστρόγγυλο τον Τσέχοφ στα καθ’ ημάς και κατόρθωσε να ισορροπήσει με τρόπο αξιοθαύμαστο τον πόνο με τη χαρά. Εύγε. Φιλότιμη η προσπάθεια του παρτενέρ της Δημήτρη Τάρλοου. Σωστή η αφηγηματική φιγούρα του Κυριακίδη, κόμισε τα αναγκαία ιστορικά και ψυχικά ψήγματα προς την πλατεία. Αξιέπαινη η προσπάθεια του μικρού Φιλίδη, έπαιξε με τους μεγάλους, χωρίς τρακ και «σχολικές» πόζες. Γενικά μια ευπρεπής παράσταση ( μια από τις φετινές εκπλήξεις στην Αθήνα) που χρωστά το μεγαλύτερο μέρος της επιτυχίας της στην ερμηνεία της Κουλίεβα.\n30.05.1999, Πατσαλίδης Σάββας «Το κτήνος στο φεγγάρι: μια υποδειγματική ερμηνεία», Αγγελιοφόρος\nΔύο στα δύο: Κριτική ματιά στις δύο πρώτες παραστάσεις της «Θεατρικής Άνοιξης»\nΕυτυχές το έκτο μας ραντεβού μ’ ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ θεάτρου που πραγματοποιείται στη Θεσσαλονίκη, αλλά διεκδικεί πανελλαδικά την πρωτιά, την πρωτοτυπία και τη φρεσκάδα της θεατρικής κατάθεσης. Η «Θεατρική Άνοιξη», θεσμός που βουτά στη γόνιμη θεατρική έκφραση και φέρνει σε επαφή το κοινό της πάλης με έξοχους πειραματισμούς πάνω στην υποκριτική γλώσσα, έχει ήδη δώσει τα δύο πρώτα δείγματα από το φετινό της προγραμματισμό. Έναν προγραμματισμό που εστιάζεται στον ηθοποιό- φορέα του κειμένου, τον θέτει στο κέντρο της σκηνικής έκφρασης και τον βαφτίζει αδιαμφισβήτητο άρχοντα της παράστασης.\nΟι δύο παραστάσεις που είδαμε, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους, βρίσκουν σημείο επαφής στην απέριττη υποκριτική κατάθεση, που μέσα από λιτότητα, ευρηματικότητα και αλήθεια καταφέρνει να μεταμορφωθεί σε περίτεχνο, μοναδικό στολίδι και να κυριεύσει σκηνή και πλατεία. Το κείμενο παύει να αποτελεί δεσμευτικό παράγοντα, ενσωματώνεται στη θεατρική δράση σαν ένα ακόμη εργαλείο, που θα καταφέρει να εξορύξει τα στοιχεία εκείνα που θα συντελέσουν στην καθολική ανάδειξη του φορέα του.\nΗ Ταμίλα Κουλίεβα στο έργο του Ρίτσαρντ Καλινόσκι «Το κτήνος στο φεγγάρι» κατάφερε να καθηλώσει με την ερμηνεία της, να ξεπεράσει ένα κείμενο αδύναμο, που τις περισσότερες φορές βούλιαζε στο μελό και εκβίαζε τη συγκίνηση. Εμφανής η διαφορετικότητα της υποκριτικής της γλώσσας σε σχέση με τους Έλληνες συναδέρφους της, αναζητούσε κάθε στιγμή την έκπληξη, την αλήθεια, το παιχνίδι και το χαμόγελο, ακόμα και στις δραματικές σκηνές, εκεί όπου ο κ. Τάρλοου χανόταν σε κακότεχνους θρήνους ή ταμπουρωνόταν πίσω από μια εκ του ασφαλούς απόσταση από το ρόλο. Αν ηθοποιός σημαίνει τεχνίτης, άνθρωπος που ξέρει να χειρίζεται ανά πάσα στιγμή τα εκφραστικά του μέσα, να τα αφήνει ελεύθερα να γευτούν τα μονοπάτια των συναισθημάτων κι έπειτα να χρησιμοποιήσει αυτή τη γνωριμία για να γεννήσει έναν άλλο άνθρωπο, έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα, τότε, ναι, η κ. Κουλίεβα αποτελεί το ευτυχέστερο παράδειγμα. Οι λέξεις φαντάζουν φτωχές να περιγράφουν το μέγεθος της υποκριτικής της, τη ζυγισμένη χρήση της γλώσσας του σώματος, την ευαίσθητη ισορροπία ανάμεσα στο γέλιο και το κλάμα, στο δραματικό παρελθόν και την όρεξη για συνέχεια, για ζωή… […]\n12.05.1999, Παπαδοπούλου Μαρία «Δύο στα δύο: Κριτική ματιά στις δύο πρώτες παραστάσεις της Θεατρικής Άνοιξης», Μακεδονία\nΦαντάσματα του πολέμου\nΈνα θεατρικό φεστιβάλ στον τόπο μας και στις μέρες μας δε θα μπορούσε να ξεκινήσει με πιο επίκαιρο τρόπο απ’ ό,τι ξεκίνησε προχθές η «Θεατρική Άνοιξη» στη Θεσσαλονίκη. Η παράσταση του θιάσου «Δόλιχος» από την Αθήνα με το έργο του Ρίτσαρντ Καλινόσκι «Το κτήνος στο φεγγάρι», μια συγκινητική καταγγελία των άμεσων, αλλά και, κυρίως, των έμμεσων συνεπειών του πολέμου, μολονότι αναφέρεται σε μια παλιότερη εποχή, δημιούργησε σίγουρα τους αναγκαίους αυτόματους συνειρμούς στο μυαλό των θεατών.\nΤα σχόλια για την ποιότητα της παράστασης και την εξαιρετική ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, Ταμίλα Κουλίεβα, ανήκουν σε άλλη στήλη, εκείνη της θεατρικής κριτικής. Εμείς θα περιοριστούμε στο θέμα του έργου, που είναι μια τραγική απεικόνιση των καταστραμμένων από τον πόλεμο ζωών δυο ανθρώπων που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, ο εφιάλτης του πολέμου δεν τους επιτρέπει να ορθοποδήσουν.\nΤέτοιου είδους έργα, ανεξάρτητα από τα μειονεκτήματα γραφής, που μπορεί να παρουσιάζουν (συνήθως η μεγάλη συναισθηματική φόρτιση αποβαίνει οε βάρος της απαραίτητης θεατρικής οικονομίας), αποτελούν μαθήματα ζωής, όχι μόνο για τους θερμοκέφαλους υποστηρικτές του πολέμου, αλλά και για τους φιλειρηνικούς πολίτες, οι οποίοι κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή, λόγω άγνοιας ή αφέλειας, να παραπλανηθούν από την προπαγάνδα των πολεμοκαπήλων.\nΤο έργο αφηγείται μια ιστορία επιβίωσης σε καιρό ειρήνης. Οι βασικοί ήρωές του κουβαλούν, όμως, τις πληγές της γενοκτονίας των Αρμενίων. Πληγές που τους ακολουθούν σαν φαντάσματα στο χώρο και το χρόνο της ζωής τους.\nΠαρακολουθώντας ανάγλυφες τις απελπιστικά ανθεκτικές μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του πολέμου στον ψυχισμό των ατόμων που υπέστησαν τη βαρβαρότητα, ο θεατής θα κατανοήσει πως ο πόλεμος υποθηκεύει όχι μόνο το παρόν, αλλά και το μέλλον του ανθρώπου. Και, επιπλέον, ότι τον πόλεμο τον γεννούν μεν κάποια μεμονωμένα, παντοδύναμα και καλά οργανωμένα συμφέροντα, αλλά τον εκτρέφουν η γενικευμένη αδυναμία και συνενοχή, απότοκα της άγνοιας και της έλλειψης ανθρωπιστικής παιδείας.\n08.05.1999, Αρνομάλλης Χρήστος «Φαντάσματα του πολέμου», Μακεδονία\nΤέφρα και φοίνικας\n«Το αχόρταστον δρέπανον\nαυτοί βαστούν∙ θερίζουν\nπάντ’ όσα ο ιδρωτάς μας\nδιά τους υιούς μας…»\nΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ, «Εις Αγαρηνούς», 1824\nΤο έργο του Αμερικανοπολωνού Ρίτσαρντ Καλινόσκι «Το κτήνος στο φεγγάρι» στο Από Μηχανής Θέατρο και σε σκηνοθεσία Στ. Λιβαθινού.\nΗ γενοκτονία των Αρμενίων (1915) συνιστά βέβαια ένα μείζον γεγονός στην ιστορία της νεότερης Τουρκίας. Αρμόδιοι, ιδίως ξένοι, μελετητές, σίγουρα νηφαλιότεροι από εμάς τους θυμικά διαβλητούς περί τα τουρκικά νεοέλληνες, έχουν εξετάσει με αληθινή έκπληξη (ευφημισμός του αποτροπιασμού) την ακρότατη αυτή συμπεριφορά ενός επίσημου κράτους απέναντι σε ένα από πάσης πλευράς ευγενές και ανθηρό γένος. Επρόκειτο για μια συμπεριφορά εθνικιστικής υστερίας που φαντάζομαι και ελπίζω με εξαιρέσεις και εσωτερικές αντιδράσεις μέσα στην ανεπίσημη Τουρκία, πάντως πήρε διαστάσεις προγραμματικής θηριωδίας από πλευράς της τότε τριανδρίας Νεότουρκων.\nΈτσι όταν ένα έργο πραγματεύεται σχέσεις που τελούν υπό τους όρους μιας τέτοιας ιστορικής συγκυρίας η συναισθηματική εμπλοκή του καλοπροαίρετου τρίτου είναι περίπου εξασφαλισμένη. Συνεπώς δεν είναι και δυσεξήγητη η ανά τον κόσμο επιτυχία του έργου «Το κτήνος στο φεγγάρι», (Από Μηχανής Θέατρο, Εταιρεία «Δόλιχος») του Αμερικανικοπολωνού Ρίτσαρντ Καλινόσκι, μια και βασίζεται στον απηνή ξεριζωμό και τη δυσχερέστατη, ιδίως ψυχική, μετεγκατάσταση δύο Αρμένηδων στην Αμερική που παντρεύονται εκεί δι’ αλληλογραφίας κατά τη δεκαετία του 1920. Θέλω να πω ότι η εξωκειμενική, η ιστορική βακτηρία, για την οποία εξαιρετικά κατατοπίζει το πρόγραμμα, είναι ατού, αλλά και η εν δυνάμει παγίδα του έργου (ίσως εδώ και με την ευκαιρία θα ‘πρεπε να θυμηθούμε πως η τραγωδία της Κύπρου έχει δικαιολογημένα, όμως σε ικανό βαθμό υποτάξει στη συγκεκριμένη θεματολογία τη μετά το 1974 λογοτεχνία και το θέατρο της Μεγαλονήσου).\nΕυτυχώς, στην προκείμενη περίπτωση ο Καλινόσκι αποδεικνύεται ανώτερος της αφορμής. Υπερβαίνει την αφετηρία του, ξεφεύγει τους σκοπέλους και γράφει ένα έργο παραδοσιακής τεχνικής, αυτό που λέμε «ανθρώπινο», όμως χωρίς φτήνιες και κούφιους μελοδραματισμούς. Η γραφή συναιρεί στην κάπως σχοινοτενή της εκδίπλωση λεπτές ψυχολογικές διαδρομές των δύο ηρώων μέχρι τη σύγκρουση και εντάσσει σωρευτικά στη πλοκή τα προβλήματά τους, με κορυφαία την εξ ασιτίας στειρότητα της γυναίκας και την ανίατη ιστορική μνήμη που ανάγεται σε κριτήριο επιβίωσης της σχέσης του ζευγαριού. Στους δύο αυτούς χαροκαμένους και κυνηγημένους ανθρώπους που από ένα σημείο και πέρα, ευεργετικά για τη θεατρική τους υπόσταση, παραμερίζουν την εθνικότητά τους κερδίζοντας σε δραματική εμβέλεια , η μνήμη λειτουργεί αντίθετα – και άρα παράγει το καιριότερο σημείο τριβής: σ’ εκείνον η μνήμη εκδηλώνεται ως αποτελμάτωση, άρνηση λήθης, νοσηρή αγκύλωση στο παρελθόν, ενώ σ’ εκείνην ως βίαιη ανατροπή, ως κατάφαση του μέλλοντος, ως ανάγκη αναγέννησης. Πριν ο φοίνικας της σχέσης (και συμβολικά της φυλής) αναγεννηθεί εκ της τέφρας και την υπερίσχυση της ηρωίδας, τους αναβαθμούς της ιδιότυπης ψυχικής περιπέτειας ο συγγραφέας τους διανθίζει με χιούμορ, άλλοτε ορθόδοξο και άλλοτε πικρό, καθώς και με ποικίλα μικρά απροσδόκητα που συγκροτούν το ενδιαφέρον. Το υλικό αυτό, μεταφερόμενο σε στέρεη και συνάμα αισθητική γλώσσα από τον Δ. Τάρλοου, το υποστηρίζει με πολλή προσοχή εν όλω και εν μέρει η σκηνοθεσία του Στ. Λιβαθινού, η οποία συνενώνει επιτυχώς τα δύο επίπεδα του έργου φωτίζοντας μέσω του αντικειμενικού – ιστορικού το πιο οικείο μας υποκειμενικό – ανθρώπινο.\nΟ Λιβαθινός έχει επίσης ερευνήσει επίμονα το ηθογραφικό μέρος, όχι όμως για να υπερτονίσει και να στηρίξει εκεί την εργασία του, αλλά για να «ντύσει» πειστικά τις μεταπτώσεις των συμπεριφορών των δύο Αρμένηδων. Αν η παράσταση πάσχει κάπου σοβαρά χωρίς να ευθύνεται τόσο εκείνη όσο το ίδιο το έργο είναι στην παρουσία ενός παιδιού σε μεγάλο ρόλο (ένα ορφανό ιταλοαμερικανάκι το οποίο τελικά προστατεύεται από το άκληρο ζεύγος). Βέβαια συνήθως το κοινό, όταν πρόκειται για θεατρικά παιδάκια, είναι πανέτοιμο να εξαντλήσει την επιείκειά του. Όλοι κρεμάνε ένα χαμόγελο καλόκαρδης συναίνεσης α λα Ομάρ Σαρίφ, σκιρτούν, μελώνουν και βρίσκουν το οποίο παιδάκι τι χαριτωμένο! Αχ καλέ τι χαριτωμένο! Εγώ πάλι νομίζω ότι Καλατζόπουλοι και Καΐλα σπανίζουν: τα θεατρικά παιδάκια αν είναι κακά είναι ανυπόφορο (το και συχνότερο), αν είναι καλούτσικα είναι ενοχλητικά, εκνευριστικά μικρομέγαλα. Πονηρούλης βέβαια σε αυτό κ. Καλινόσκι ενδίδει φαρδιά – πλατιά στο εσπεραντικό τούτο ψυχικό αντικλείδι των απανταχού μαθές, ευαίσθητων και τρέχα ύστερα εσύ κύριε Λιβαθινέ ή όποιε ανάλογε να φέρεις το κάθε σκασμένο σε λογαριασμό!\nΕπιδοκιμαστικά πρέπει να μιλήσει κανείς για τις περισσότερες παραμέτρους αυτής της σοβαρής δουλειάς: Η Ελ. Μανωλοπούλου αφήνει τις ψυχές να ξιφουλκούν σε έναν διακριτικά αφαιρετικό κεντρικό χώρο, πλαισιωμένο όμως με την αντίστιξη που καλλιεργούν στο βάθος οι νατουραλιστικοί βοηθητικοί χώροι. Ωραία εικαστική σύλληψη – και στα κοστούμια. Ατμοσφαιρικές, παραδοσιακές και νοσταλγικές, του λαού του οι μουσικές συνθέσεις του Χ. Γιαζτζιάν, αυτοπεριορίζονται, μακράν σπαραγμών, στη μετρημένη επένδυση και στην πολιτισμένη μελαγχολία. Το πρωταγωνιστικό ζευγάρι θυμίζει μύρμηγκα (Δ.Τάρλοου) και τέττιγα (Ταμίλα Κουλίεβα). Η τηλεοπτική Ρωσίδα που ομιλεί εξαιρετικά τα ελληνικά εντυπωσιάζει στην αρχή με το ταλέντο και την τεχνική της, καθ’ όδόν όμως αυτά, υπονομευόμενα από μερική εκζήτηση και σχετικό εκνευρισμό, ιδίως στη χορευτική, λίγο πεποιησμένη, κίνηση, δηλώνουν τη φορμαλιστική εκείνη επιρροή της ρωσικής σχολής, θυμίζοντας όχι λίγο την υποκριτική μανιέρα του κ. Λιβαθινού ως ηθοποιού. Εν τούτοις, τελικά η δυναμική Κουλίεβα συντροφεύει επάξια στην αρχικά λιγότερο εντυπωσιακή, αλλά εν πορεία ουσιαστικότερη, εσωτερικότερη και πυκνότερη ανέλιξη του Δ. Τάρλοου στον αντιφατικό, τσακισμένο Αράμ. Ο ηθοποιός εγκιβωτίζει στη φαινομενική ακαμψία του την οδύνη του πληγέντος λαού και στις ξαφνικές του εκρήξεις την ουμανιστική ενδοτικότητα ενός αγαθού προσώπου. Ο πολύτιμος καρατερίστας Γιαν. Κυριακίδης κτίζει έναν θερμό, λιτό raisinneur – ενήλικη μορφή του περισυλλεγέντος ορφανού που τώρα γερνά και θυμάται. Ο Κυριακίδης ενσαρκώνει έναν γνήσιο παραμυθά παππού, με νότες ανατολίτικης διαπαιδαγώγησης από τους θετούς γονείς.\nΚαθώς κλείνω τις γραμμές αυτές διαβάζω στις εφημερίδες ότι στο «Κολλέγιο της Γαλλίας», την έδρα της Τουρκολογίας πήρε ο οθωμανολόγος καθηγητής Ζιλ Βενστέν, βασική θέση του οποίου αποτελεί το ότι ουδέποτε έλαβε χώρα αρμενική γενοκτονία – κάτι ανάλογο με τη φαεινή του Γκαροντί περί μη ύπαρξης εβραϊκού ολοκαυτώματος.\nΩ πτώματα, χαρά ευαγγέλια! Ήρθε επιτέλους η ώρα ν’ αναστηθείτε για να ζήσετε και συγγνώμη…\nΒαρβέρης Γιάννης «Τέφρα και φοίνικας», H Καθημερινή\nΤο κτήνος στο φεγγάρι *****\nΤου Ρίτσαρντ Καλινόφσκι\nΣκηνοθεσία: Στάθη Λιβαθινού\nΔύο επιζώντες της γενοκτονίας των Αρμενίων (1915) από τους Τούρκους, δύο νέοι, σχεδόν παιδιά, που κατάφεραν να φτάσουν στην Αμερική σέρνοντας πίσω τους τις αβάσταχτες μνήμες της ομηρίας, του αίματος και του ξεριζωμού, είναι οι κεντρικοί ήρωες του Αμερικανού πολωνικής καταγωγής συγγραφέα Ρίτσαρντ Καλινόφσκι, σ’ αυτό το έργο που αποτελεί ορόσημο για την τραυματισμένη εθνική συνείδηση πολλών λαών – κι όχι μόνο των Αρμενίων.\nΚαι με αυτό το έργο, ας το πούμε προκαταβολικά, ο Στάθης Λιβαθινός παρουσιάζει έναν άγνωστο συγγραφέα μεγάλης πνοής στο ελληνικό κοινό, καθιερώνει την Ταμίλα Κουλίεβα ως θεατρικό αστέρι πρώτου μεγέθους και υπογράφει συνάμα την καλύτερη παράσταση της φετινής σεζόν. Ας γυρίσουμε όμως στο θεατρικό κείμενο. Ο Καλινόφσκι θέλει τον νεαρό Αράμ Τομασιάν, ένα 19χρονο Αρμένο φωτογράφο, να διαλέγει τη μέλλουσα σύζυγό του που περιθάλπτεται σε ορθανοτροφείο της Κωνσταντινούπολης, από μια σειρά 37 φωτογραφιών. Για την ακρίβεια η φωτογραφική του επιλογή βαρύνεται από ένα λάθος, αφού το κορίτσι της φωτογραφίας που έχει επιλέξει είναι νεκρό και η κοπέλα που καταφτάνει στην Αμερική ως σύζυγό του είναι ένα άλλο ολοζώντανο πρόσωπο. Και το μοτίβο του «λάθους», που τόσο σοφά ο συγγραφέας τοποθετεί ως πρελούδιο στο έργο του, θα επαναλαμβάνεται συνέχεια (με εξαίρεση την τελευταία «σωστή» φωτογραφία) αφού ο Αραμ που διαλέγει μια νεκρή για να παντρευτεί και ν’ αρχίσει μια νέα ζωή, θα εξακολουθήσει για πολλά χρόνια ν’ αγνοεί τη ζωντανή Σέτα με πρόφαση τη στειρότητά της και θα ζει με διάθεση βασανιστικής αυτοτιμωρίας παρέα με τη νεκρή (και ακέφαλη) οικογένειά του που μάταια προσπαθεί να υποκαταστήσει με μία καινούργια. Το νεκρώσιμο λάθος του Αράμ είναι διαρκές όσο και η σφαγή της οικογένειάς του, την οποία συντηρεί στη μνήμη του με την πλειοδοσία ενός ατελείωτου και αμίλητου πένθους, ενός πένθους που αντιμάχεται αμείλικτα τη συνέχεια της ζωής. Και θα πρέπει αυτή η κοχλάζουσα ζωή, που τόσα χρόνια συντηρεί υπόγεια η Σέτα, να ξεσπάσει σε ανοιχτή εξέγερση ενάντια στην αυτοκρατορία της θλίψης του Αράμ, θα χρειαστεί ένα ακόμη ορφανό να εισβάλει στον κλειστό ορίζοντα της ορφανεμένης οικογένειας Τομασιάν μπροστά από το μαύρο πανί της φωτογραφικής μηχανής, για ν’ αρχίσει να κυλάει ξανά ο χρόνος, ν’ αποκαθηλωθούν από το σταυρό του μαρτυρίου τους οι νεκροί και να ζήσουν στ’ αλήθεια όσοι απόμειναν ζωντανοί.\nΟ Δημήτρης Τάρλοου, που είχε την εξαιρετική έμπνευση να φέρει αυτό το σπουδαίο έργο στην Ελλάδα, παρέδωσε στο σκηνοθέτη Στάθη Λιβαθινό μια άρτια θεατρική μετάφραση και ο τελευταίος την αξιοποίησε άριστα προσδίδοντάς της παραστασιακή ένταση και αποσπώντας σπάνια ποιότητα υποκριτικών χρωματισμών από τους ηθοποιούς που ανέλαβαν να ζωντανέψουν τα πρόσωπα του έργου. Στηριγμένος στο γεωμετρικής, λιτότητας σκηνικό της Ελένης Μανωλοπούλου, που προέκρινε στη διάταξή της την αυστηρότητα και τη γυμνότητα του πένθιμου σπιτικού των Τομασιάν, υπό τους ήχους της υπόγειας μουσικής του Haig Yazdjan και τους βαθείς φωτισμούς του Αλέκου Αναστασίου, ο σκηνοθέτης εννόησε ότι το κείμενο είναι γεμάτες υπόκωφες, σχεδόν ανήκουστες φωνές, που πρέπει όμως να βρεθεί οπωσδήποτε τρόπος ν’ ακουστούν, και αντιλήφθηκε ότι ο πνιγμός των ηρώων είναι σημαντικότερος κι από το λυγμό τους. Γι’ αυτό πρόταξε έναν ήρεμο και κάπως μακρινό αφηγητή που κρύβει την ταραχή που τον διακατέχει για όσο τουλάχιστον καιρό ο συγγραφέας μας αποκρύπτει την πραγματική του ταυτότητα. Γι’ αυτό απέναντι στην πατριαρχική ακαμψία που υιοθετεί, ως έσχατη άμυνα, ο τόσο ευάλωτος Αράμ προτάσσει την εκ πρώτης όψεως υπερβολική και σπασμωδική υπερκινητικότητα της συζύγου του Σέτας. Γι’ αυτό συσπειρώνει το ελατήριο των συγκινήσεων στο εφαλτήριο της τελικής τους εκτίναξης. Έτσι, κόντρα στη φαινομενική αταραξία του αφηγητή, που με ελάχιστους νυγμούς υγρής νοσταλγίας αποδίδει ο Γιάννης Κυριακίδης και απέναντι στην ακαταμάχητη αθωότητα του ορφανεμένου παιδιού, που υποδύεται πειστικότητα ο μικρός Γιώργος Φιλίδης επωμιζόμενος ένα μεγάλο ρόλο, στέκονται ο Δημήτρης Τάρλοου, ένας Αράμ που θέλει να διατηρήσει ως κειμήλιο την αρμενική συνείδηση του, περιχαρακωμένη από τη θανατηφόρα θλίψη και παιδικό θαυμασμό για την Αμερική των τεχνολογικών θαυμάτων και, συνάμα, ένας Αράμ στεγνός στην οδύνη του, απελπισμένος ακόμα και στο κυνήγι των ελπίδων του, τελετουργικά νεκρός μέσα στην καταχνιά των νεκρών του και η Ταμίλα Κουλίεβα που κάτι θα ξέρει, φαίνεται, από την προσφυγιά και της πίκρες της.\nΗ Ρωσίδα Ταμίλα Κουλίεβα αποτελεί την απόλυτη ενσάρκωση της Αρμένισσας Σέτας. Μορφώνει επί σκηνής μια ηρωίδα με την εύθραυστη ετοιμότητα των πράγματι δυνατών ανθρώπων, την αθωότητα των πληγωμένων και την αποφασιστικότητα των παθιασμένων για ζωή. Το πέρασμά της από τη διατεταγμένη παθητικότητα και τη χαλιναγωγημένη ορμή στην απροκάλυπτη εξέγερση εκείνου του καταληκτικού (για την ολοκλήρωση του χαρακτήρα της ηρωίδας) χειμαρρώδους μονολόγου, όπου συγκρούονται η ασφυξία τόσων χρόνων και η ελπίδα της τελευταίας, ίσως, σωτήριας στιγμής, αυτό το ξέσπασμα, όπου η τέχνη της ζωής σώνεται, θα περάσουν χρόνια για να ξεχάσουν, αν το ξεχάσουν ποτέ, οι θεατές αυτής της έξοχης παράστασης.\nΛογοθέτης Ηρακλής «Το κτήνος στο φεγγάρι» , Αθηνόραμα\nΤο κτήνος στο φεγγάρι: Μην το χάσετε, αν προλάβετε!\nΟμάδα Δόλιχος – «Από Μηχανής Θέατρο» Ρίτσαρντ Καλινόσκι, Το κτήνος στο φεγγάρι.\nΠολύ δυσανάλογα με τη μεγάλη επιτυχία της είναι το διάστημα που μένει στη σκηνή η παράσταση του έργου «Το κτήνος στο φεγγάρι» που θα παίζεται στο «Από Μηχανής Θέατρο» ως τις 4 Απριλίου, ενώ βρίσκεται σε πορεία ταχείας ανόδου. Ένα απ’ τα αρκετά τέτοια φαινόμενα της φετινής περιόδου που αποκρούουν τους ψιθύρους περί θεατρικής κρίσης. Ο θίασος «Δόλιχος» έκανε μια άριστη επιλογή έργου που έτυχε να αποκτήσει και μια δραματική επικαιρότητα. «Το κτήνος στο φεγγάρι» διαδραματίζεται στην Αμερική του 1920, μόλις είχε συντελεσθεί η οξύτερη φάση της γενοκτονίας των Αρμενίων και ενώ κρατούσε ο πανικός της σωτηρίας τους με τη μετανάστευση. Αυτό είναι το ιστορικό πλαίσιο του έργου και η οδύνη εκείνων των περιστατικών εκπονεί τους χαρακτήρες, δεν τους αποκλειστικοποιεί όμως. Ο χρόνος που τοποθετείται το έργο, η αναφορά στις αγριότητες των Τούρκων, τα δεινά που διεκτραγωδούνται είναι μετακινήσιμα και προσαρμόσιμα σε όποια άλλη περίοδο της ιστορίας, προγενέστερη μεταγενέστερη που η ανθρωπότητα έζησε και επέτρεψε τη μαζική εξόντωση ανθρώπων ενός έθνους με σκοπό την εξάλειψή του. Η ψυχολογία των δύο ηρώων έχει διαμορφωθεί κάτω από τη φρίκη κάποιων γεγονότων που θα μπορούσαν να συμβαίνουν και κατά τη γενοκτονία των Ερυθροδέρμων από τους Αμερικανούς και κατά τη γενοκτονία των Εβραίων από τους Γερμανούς και κατά τη γενοκτονία των Παλαιστινίων από τους Εβραίους και φυσικά τώρα που παρακολουθούμε όλοι τη μεθοδική εξόντωση των Κούρδων. Παρά την πολυδύναμη καταγγελτικότητά του, ωστόσο, το έργο δεν είναι πολιτικό αλλά σαφέστατα ψυχολογικό. Αυτό που δεσπόζει είναι η εσωτερική περιπέτεια του ζεύγους. Οι οδυνηρές εμπειρίες που σημάδεψαν τον καθένα τους βρίσκονται έξω απ’ το δράμα πριν ο Αράμ Τομασιάν και η Σέτα συναντηθούν στο Κλίβελαντ. Φέρνουν αναμφισβήτητα και οι δύο τις ψυχολογικές συνέπειες των όσων έχουν βιώσει, οπωσδήποτε όμως το έργο περιγράφει την αγωνία τους να συσχετιστούν, να αγαπήσουν και να αγαπηθούν και να συνυπάρξουν. Η Σέτα το καταφέρνει ευκολότερα ως γυναίκα και υπαρξιακά επαρκέστερη, ο Αράμ κουβαλάει για χρόνια το δυσβάσταχτο βάρος του πατριαρχικού χρέους. Το εσωτερικό του βάσανο είναι πως δεν μπορεί να βάλει μια οικογένεια στη θέση αυτής που είχε φτιάξει ο πατέρας του και την έσφαξαν οι Τούρκοι, αφού η γυναίκα του δεν κάνει παιδιά. Νομίζω πως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο το έργο είναι ένα δοκίμιο πάνω στη τραγικότητα του χρέους.\nΠρέπει εδώ να σημειωθεί πως ο Αράμ παγιδευμένος από ένα σύμπλεγμα αισθημάτων, απόρροια του ανικανοποίητου πόθου του, γίνεται σκληρός , βασανιστικός, ρατσιστής και εν δυνάμει γενοκτόνος με την αποστροφή που εκδηλώνει για τον μικρό Βίνσεντ που τον θεωρεί παρείσακτο και εισβολέα στο χώρο του, στα πράγματα και στην αποκλειστικότητα των αισθημάτων τη γυναίκας που του ανήκει. Ναι, το έργο μόνο περιπτωσιακά είναι ιστορικό και πολιτικό. Όλο το δραματικό του υλικό και η πραγμάτευσή του είναι ένα ψυχολογικό σκεύασμα δυναμοποιημένο για εκτενέστερο στοχασμό.\nΟ Στάθης Λιβαθινός σκηνοθετώντας το «Κτήνος στο φεγγάρι» μας πρότεινε το ισχυρότερο επιχείρημα για τις αναμφισβήτητες ικανότητές του. Διάβασε το έργο σε βάθος και πλάτος, ανέταξε τους χαρακτήρες στα οργανικά τους σημεία, διακλάδωσε την πλοκή αναμιγνύοντας το σημείο της αφήγησης με το χρόνο αναφοράς. Το εύρημα να φέρει ο αφηγητής διάφορα σημαίνοντα αντικείμενα της ιστορίας που ξετυλίγεται και να τα εισαγάγει στη ροή είναι ένα συγκινητικό και ευαίσθητο στοιχείο. Με λίγες λέξεις μια παράσταση φροντισμένη και μελετημένη στην κίνηση, στους τόνους της, στη λειτουργικότητά της. Μέσα από ένα τέτοιο καλοκαμωμένο σχεδίασμα οι ερμηνείες των ηθοποιών έβγαλαν φτερά και πέταξαν.\nΗ Ταμίλα Κουλίεβα πετυχαίνει μια σπάνια ηλιακή κλιμάκωση, ξεκινώντας από δεκαπεντάχρονη παιδούλα ως τα χρόνια της ωριμότητας. Αυτή η γκάμα δεν δείχνεται μόνο μεταμορφωτικά αλλά υποστηρίζεται και από εσωτερικές μεταβολές. Οι παρορμητικές αντιδράσεις της νεαρής ηλικίας υποχωρούν, η συμπεριφορά γίνεται ολοένα και πιο ελεγχόμενη. Γίνεται ευδιάκριτη όλη η προοδευτική διαδικασία της προσαρμογής χωρίς ωστόσο να εγκαταλειφθεί το σταθερό δεδομένο της προσωπικότητάς της δραματικής ηρωίδας. Ωριμάζει, μεταβάλλεται, πάσχει σαν ο ίδιος άνθρωπος. Αυτό που βλέπουμε πολύ συχνά στο θέατρό μας είναι ηθοποιούς που ερμηνεύουν τις κορυφώσεις του ρόλου αποσχισμένοι απ’ αυτόν. Δεν είναι δηλαδή το πρόσωπο του έργου που κρεσεντάρει αλλά ο ηθοποιός. Έτσι οι μεγάλες στιγμές μιας ερμηνείας είναι ίδιες πάντα ερήμην του δραματικού ήρωα. Αυτό είναι μια κακή κατεύθυνση που δίνεται απ’ τις σχολές και αποτελεί γνώρισμα της ελληνικής υποκριτικής αντίληψης. Γι’ αυτό και οι καλύτερες ακόμη ηθοποιοί μας (Καραμπέτη, Λαζαρίδου) είναι σε όλων των ρόλων τους τις δυνατές σκηνές, σχεδόν ίδιες.\nΗ ρωσική σχολή, που έχει γαλουχήσει με τις αρχές της Καμίλα Κουλίεβα, στήνει πρώτιστα έναν χαρακτήρα εξωτερικά και εσωτερικά και όποιες αντιδράσεις προέρχονται πλέον απ’ αυτό το «πλάσμα». Η Ρωσίδα ηθοποιός πρόσφερε ένα υποδειγματικό παίξιμο της τεχνικής της, πρόσφερε όμως και την προσωπική της σκηνική ιδιοσυγκρασία που δεν είναι ασφαλώς αποτέλεσμα καμιάς σχολής. Εκπέμπει και μόνο με την παρουσία της στη σκηνή και όταν παίζει εξωτερικεύει ένα συγκινησιακό ρευστό που προκαλεί άμεσο συναίσθημα. Είναι απ’ τις ευλογημένες ιέρειες του μεγάλου θεατρικού θεού.\nΟ Δημήτρης Τάρλοου στο ρόλο του ταγμένου Αράμ Τομασιάν στάθηκε νομίζω στο περίγραμμα. Δεν μας υποψίασε για την τραγική αποσκευή που έφερε. Ένας άνθρωπος που κουβαλάει μια τέτοια κρυφή πληγή είναι «βαρύτερος» στο φτιάξιμο του ρόλου, ήθελε περισσότερο έρμα. Κατά τα άλλα κρατήθηκε με καλή αναλογία δίπλα στην Κουλίεβα και σ’ όλες τις σκηνές ανταποκρίθηκε με επάρκεια. Τη δραματική του ποιότητα ωστόσο την έδειξε στο ξέσπασμα της σκηνή του. Εκεί μαζί με την παρτενέρ του δημιουργούν ένα ισχυρό ωστικό συναισθηματικό κύμα.\nΟ Γιάννης Κυριακίδης ήταν ανθρώπινος και αισθαντικός. Ο θεατής αισθανόταν πως ο κύριος που ξετυλίγει τις αναμνήσεις του είχε αγαπήσει και θαυμάσει τους ήρωες της ιστορία του και πως προσπαθεί να μην παρασυρθεί απ’ τη συγκίνηση και να μείνει αντικειμενικός. Αυτή η λεπτομέρεια δείχνει την κλάση του ηθοποιού. Ο μικρός Γιώργος Φιλίδης παίζει πειστικά και συνήθως με φυσικούς τονισμούς, πρέπει όμως να μάθει και να αισθάνεται. Η συνάντησή του με την Κουλίεβα πρέπει να τον κάνει να προβληματιστεί. Ψυχολογημένο, ατμοσφαιρικό και υποβλητικό το σκηνικό της Ελένης Μανωλοπούλου, όπως και τα κοστούμια της. Βαθύ παράπονο, πόνο και νοσταλγία διέχεε η μουσική του Χέιγκ Γιαζτζιάν.\n18.03.1999, Γεωργίου Αδριανός «Το κτήνος στο φεγγάρι: μην το χάσετε, αν προλάβετε!», Ραδιοτηλεόραση\nΤο δράμα της προσαρμογής\nΣτο «Από Μηχανής Θέατρο» η θεατρική εταιρεία «ΔΟΛΙΧΟΣ» παίζει εδώ και λίγες εβδομάδες ένα πολύ ενδιαφέρον έργο του Ρίτσαρντ Καλινόσκι, «Το κτήνος στο φεγγάρι».\nΤο κείμενο, η γραφή του και η ιδεολογία του περιγράφουν το γνωστό αισθητικό πρόβλημα που αποπειράθηκα πρόσφατα σε άλλη στήλη να προσεγγίσω. Το πρόβλημα της Ηθογραφίας. Ο Καλινόσκι, με ένα φτερωτό ρεαλισμό, δηλαδή με φέτες ζωής που αναγράφονται κάθε φορά και εγγράφονται σε ιδεολογικές, αισθητικές και ηθικές μήτρες, παρακολουθεί τη ζωή εν αμερικανική επαρχία δύο βασανισμένων μεταναστών, εμιγκρέδων Αρμενίων, μετά τη τρομερή γενοκτονία της φυλής τους από την κτηνωδία του τουρκικού εθνικισμού.\nΟ Καλινόφσκι δεν κάνει ούτε ιστορία ούτε θέατρο καταγγελίας ούτε κοινωνιολογική ή λαογραφική μελέτη με όχημα το θέατρο. Κάνει θέατρο χαρακτήρων και καταστάσεων, μόνο που οι χαρακτήρες έχουν εθνική καταγωγή, κοινωνικό φορτίο και ηθικές προκαταλήψεις, έχουν παραδοσιακές αξίες και εξωγενείς ερεθισμούς. Ο άντρας της ιστορίας του Καλινόσκι, Αρμένιος που γλίτωσε από τη σφαγή, φτάνει στην Αμερική, προσαρμόζεται στα νέα ήθη και εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες και επιβιώνει επαγγελματικά, έτσι ώστε να μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς στη νέα πατρίδα του. Έχοντας όμως βαθιές ρίζες στη χαμένη του πατρίδα, βρίσκει θαρρώ, σωσίβιο ένα γάμο με μια ομόφυλή του που κουβαλάει τα ίδια τραύματα και τιμά τις ίδιες παραδόσεις.\nΗ νύφη, που έρχεται από την Κωνσταντινούπολη και το ορφανοτροφείο της, είναι ένα αχαμνό κοριτσάκι 15 ετών. Ο Γαμπρός ονειρεύεται να αναπαράγει στην ξενιτιά μία εστία, έναν θύλακο, μια κιβωτό της χαμένης του οικογένειας. Θέλει να ζει διπλή ζωή: ως Αμερικανός εκμεταλλεύεται τις ευκαιρίες για να κερδίσει κύρος και χρήματα, ως Αρμένιος αναπαράγει τους ηθικούς κώδικές της ανατολίτικης πατρίδας του – πατριαρχικός αυταρχισμός, φαλλοκρατική συμπεριφορά, η αντίληψη πως η γυναίκα είναι σκεύος ηδονής, παιδοποιητική μηχανή και φύλακας των οικογενειακών αξιών, τιμαλφών και συλλογικής μνήμης.\nΟι δύο σύζυγοι έχουν τα έντονα τραύματά τους, έχουν τις αναστολές τους, τις προσδοκίες τους και τις ψευδαισθήσεις τους.\nΟ συγγραφέας παρακολουθεί με στοργή και χιούμορ τις έντιμες προσπάθειές τους να βρουν γέφυρες επικοινωνίας, να ανακαλύψουν την τρυφερότητα, να αφεθούν στην εμπειρία της σωματικής γνώσης, να τους αποκαλυφθεί ο βίος ως ένωση κοινής ανοχής.\nΕίναι πράγματι συνταρακτικός όσο και αφοπλιστικά απλός ο τρόπος που ο συγγραφέας οδηγεί τις συγκρούσεις ως την τελική αποκάλυψη της απλής αλήθειας πως η ζωή είναι εδώ, συντελείται τώρα, και πως το παρελθόν, όσο βαρύ, όσο τραυματικό, όσο εφιαλτικό, αφού μπόλιασε τον ψυχισμό τους, οφείλει, αφήνοντας το βαρύ άρωμά του στη μνήμη, να αποσυρθεί για να αναδυθεί στο μέλλον ένας νέος κόσμος εμπειρίας με βαθιές ρίζες, αλλά με ρεαλιστική ματιά.\nΤο έργο είναι αισιόδοξο∙ πιστεύει πως η ζωή δίνει λύσεις και ένα μάθημα προς όλους τους δοκιμαζόμενους ανθρώπους, πως η προσαρμογή δεν είναι πάντα προδοσία, η συμμόρφωση στις νέες συνθήκες ζωής δεν είναι η αμνηστία και ξέκομμα από τις ρίζες.\nΟ Καλινόσκι έγραψε ένα τρυφερό έργο με σκληρά υλικά. Ωμό και ήπιο ταυτόχρονα, αφού έπρεπε οι δύο άνθρωποι της ιστορίας να βρουν την ατραπό που θα τους οδηγούσε από την απάνθρωπη, κτηνώδη βία στη γαλήνη μιας ζωής γεμάτης κατανόησης για τα ανθρώπινα, γεμάτης συγκατάβαση, αλλά όχι συμβιβασμό.\nΟ Δημήτρης Τάρλοου μετέφρασε το έργο με γνώση της θεατρικής γλώσσας. Η Μανωλοπούλου με λιτά μέσα έστησε κυριολεκτικά μια αρένα – ενδιαίτημα για να δείξει πως ο αγώνας επιβίωσης και η οδός προς την αλληλοπεριχώρηση είναι πορεία μέσα στον έρημο και διαμέσου φορτισμένων συμβόλων. Κυρίαρχα εδώ σύμβολα, μια φωτογραφική μηχανή με τρίποδα και ένα καβαλέτο μ τη φωτογραφία της χαμένης μείζονος οικογένειας.\nΟ Στάθης Λιβαθινός που σκηνοθέτησε το έργο δούλεψε με μέθοδο παραδοσιακού αγγειοπλάστη. Βρήκε το κατάλληλο χώμα – με γνώση τον πηλό, έπλασε με τα χέρια τα αγγεία του και αφού τα έβαλε στο καμίνι, φρόντισε η φωτιά να τα κυρώσει ως έργα τέχνης και ως χρηστικά εργαλεία.\nΗ παρουσία της Ταμίλας Κουλίεβα στην παράσταση είναι μια ευλογία. Αυτή η σημαντική Ελληνίδα πλέον ηθοποιός με την σλαβική ψυχή και τη ρωσική υποκριτική σχολή να διαμορφώνουν τον κώδικά της, φέρνει στο θέατρο μας ένα νέο ήθος, ένα νέο ρίγος και μια πρωτόφαντη ποιότητα θεατρικού γούστου. Μάθημα υψηλής θεατρικής τέχνης. Με αξιοθαύμαστη εσωτερική τεχνική που υποχρεώνει σε πειθαρχία όλη την ψυχοσωματική σκεύη, συγκροτεί πρόσωπα με άκρα συνέπεια ψυχολογικής και ιδεολογικής πορείας. Διατρέχει τον ψυχισμό της ηρωίδας από 15 έως σαράντα ετών χωρίς τερτίπια, ψιμύθια και τεχνικές, μόνο με τα υπέροχα μάτια της και τα πολυμήχανα χέρια της.\nΑυτή η ηθοποιός κάνει θέατρο με τα νύχια των ποδιών της. Μεγάλη απόλαυση.\nΟ Δημήτρης Τάρλοου στον καλύτερο ρόλο του, ώριμος, μετρημένος, με άκρα συνέπεια και συνοχή, με χιούμορ και πίκρα, στέκεται δίπλα στην Κουλίεβα με άνεση ισοτίμως.\nΟ Γιάννης Κυριακίδης ως αφηγητής έφερε την λιτότητα του, την αμεσότητά του στη σκηνή και το υπόγειο χιούμορ του. Ο μικρός Γιώργος Φιλίδης, με υψηλό επαγγελματισμό, έκανε καθαρό θέατρο, είχε χάρη, χιούμορ και λιτούς τρόπους. Ξεπέρασε τους κινδύνους του αλαζονικού παιδιού – θαύματος, χάρη πιστεύω στη χειραγώγηση του Λιβαθινού.\nΗ μουσική του Χάιγκ Γιαζντιάν που δίνει βάθος στα δρώμενα, σπαρακτική, προσφέρει την εμπειρία των ριζών και την εγγύηση της ωριμότητας των καρπών, στον κόσμο της εμιγκρέτσιας, που σπάρθηκε αλλού κι αλλού μεταφυτεύτηκε.\n08.03.1999, Γεωργουσόπουλος Κώστας «Το δράμα της προσαρμογής», Τα Νέα\nΤο να μπαίνει κανείς σε μια θεατρική αίθουσα με δυσάρεστο αίσθημα (όπως συνέβη στην υπογράφουσα, στο “Από μηχανής θέατρο”, λόγω ακατανόητων και ατυχέστατων χειρισμών των “αρμοδίων” (;) θιάσου και ταμείου, σχετικά με τις θέσεις, και των “διαπραγματεύσεων” που χρειάστηκαν για να καθίσει, έστω, σε σκαλάκι του διαδρόμου) και στο τέλος να βγαίνει από την αυτήν γεμάτος χαρά και ευφροσύνη από τη συγκίνηση και την υψηλή αισθητική ποιότητα της παράστασης που είδε, είναι μια εμπειρία διπλά αλησμόνητη. Μια εμπειρία που αποδεικνύει τη “θεραπευτική” ιδιότητα της αληθινής τέχνης.\nΣτο “Από μηχανής θέατρο”, ο θίασος “Δόλιχος” προσφέρει μια παράσταση -γεγονός του θεατρικού χειμώνα, με το έργο του πρωτοπαρουσιαζόμενου, πολωνικής καταγωγής, Αμερικανού συγγραφέα Ρίτσαρντ Καλινόσκι “Το κτήνος στο φεγγάρι”, με τη σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού και με τις ερμηνείες μια αληθινή θεατρική “λειτουργία”. Γιος μεταναστών ο Καλινόσκι, έχοντας γνωρίσει (από την Αρμένισσα σύζυγό του και άλλους ομοφύλους της) το δράμα των Αρμενίων, έγραψε το 1995 ένα έργο μνήμης από τη γενοκτονία των Αρμενίων. Έργο παράλληλα, άπλετης ανθρωπιάς για τα πάθη κάθε ξεριζωμένου λαού, αγάπης και κατανόησης για κάθε ορφανεμένο, βασανισμένο, ξεκληρισμένο άνθρωπο, που παλεύει να επιζήσει και να στεριώσει σε μια δεύτερη “πατρίδα”. Το “κτήνος στο φεγγάρι”, με τη ρεαλιστική του απλότητα, τις ηθογραφικές αποχρώσεις του, τους καλοχτισμένους και ψυχογραφημένους χαρακτήρες, με το βαθύ ουμανιστικό του μήνυμα, με την επισήμανσή του ότι αυτό που λέμε σήμερα “Αμερική” και “αμερικανικός λαός” δεν είναι τίποτα άλλο, παρά κράμα τραγικά ξεριζωμένων λαών και άμοιρων στον τόπο τους μεταναστών, που πάλεψαν για να επιβιώσουν, διχασμένοι από τη διπλή προσπάθεια, της “εμφύτευσης” σε ξένο τόπο των παραδόσεών τους (εθνικών, θρησκευτικών, ηθικών, οικογενειακών) και της προσαρμογής τους στα κοινωνικά δεδομένα, στις συνθήκες και στον τρόπο ζωής της νέας “πατρίδας” τους.\nΑπό αυτό το διχασμό προκύπτει και το ψυχολογικό δράμα και η σύγκρουση των κεντρικών προσώπων του έργου. Του Αράμ – παιδί μιας απαγχονισμένης από τους Τούρκους οικογένειας, που διασώθηκε και δεκαεννιάχρονος εγκαταστάθηκε σε μια επαρχιακή πόλη της Αμερικής, βγάζοντας το ψωμί του ως φωτογράφος όπως και ο πατέρας του – και της Σέτα – της πεντάρφανης επίσης γυναίκας του, που διασώθηκε της μεγάλης γενοκτονίας και την οποία δεκαπεντάχρονη παντρεύτηκε ο Αράμ, δι’ αντιπροσώπου, επιλέγοντάς την από φωτογραφία και φέρνοντάς τη στην Αμερική. Ο γάμος τους θα είναι μια ακόμα σκληρή δοκιμασία και για τους δύο. Ο Αράμ, “θρεμμένος” με πατριαρχικές, καταπιεστικές για τη γυναίκα παραδόσεις της οικογένειάς του, με τον πόθο να ξαναπλάσει αυτός τη χαμένη του οικογένεια, συμπληρώνοντας με νέα πρόσωπα τα κεφάλια των δικών του στη μοναδική φωτογραφία που διέσωσε από την οικογένειά του, αντιμετωπίζει την Σέτα σαν παιδοποιητική μηχανή. Όταν, πλέον, αποδειχτεί ότι η Σέτα πλήρωσε και με στειρότητα την πείνα που συνόδευσε τη γενοκτονία, μια λύση μόνο υπάρχει για να επουλωθεί και η τραυματική σχέση τους, για να υπερβούν τη θλιβερή πραγματικότητα, να την εξανθρωπίσουν, να της δώσουν νόημα και αξία. Τη λύση τη δίνει η τρυφερή μητρική ψυχή, η ανθρωπιά, η λογική, η κοινωνική συνείδηση της Σέτα. Η Σέτα περιμαζεύει ένα παιδί του δρόμου, ένα ορφανεμένο παιδί Ιταλών μεταναστών και μετά από πολλές συγκρούσεις με τον άντρα της, καταφέρνει να γλυκάνει την ψυχή και τη ζωή του Αράμ με την παρουσία του παιδιού και τη φροντίδα του γι’ αυτό. Η αγάπη και η στοργή για ένα ορφανό παρηγορεί το όνειρό τους για οικογένεια και καταφέρνει να έχει προορισμό η ζωή και νόημα ο γάμος τους.\nΗ τρυφερότητα, η ρεαλιστική απλότητα, το ειλικρινές αίσθημα και το ανθρωπιστικό μήνυμα που αναδύονται από το έργο δε θα μπορούσαν να βρουν καλύτερη σκηνική “ανάγνωση” από αυτή του Στάθη Λιβαθινού. Ο σκηνοθέτης “έχτισε” μια παράσταση ποιητική, μουσική, με ακέραιη και λεπτοδουλεμένη την αλήθεια του χαρακτήρα, του τραυματικού ψυχισμού, του ατομικού δράματος κάθε προσώπου. Μια παράσταση αισθαντική, υποδειγματικού δραματικού μέτρου, ευφρόσυνα συγκινητική, με δημιουργικούς συντελεστές της τη θεατρικά ρέουσα μετάφραση του Δημήτρη Τάρλοου, το καλαίσθητο λιτό ρεαλιστικό σκηνικό και τα κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου, την υποβλητική μουσική του Χάικ Χατζιάν, τους ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του Αλέκου Αναστασίου. Η θαυμάσια αυτή παράσταση, εκτός από τις πολύ καλές ερμηνείες του Γιάννη Κυριακίδη – καταθέτει όλη τη θέρμη, την αλήθεια, την έμπειρη απλότητα της υποκριτικής του στο ρόλο του αφηγητή – του Δημήτρη Τάρλοου – στην πληρέστερη και συνθετότερη μέχρι τώρα ερμηνεία του – του μικρού αλλά σκηνικά εύστροφου και εκφραστικού Γιώργου Φιλίδη – προσφέρει μια ακόμα έκπληξη και θεατρική απόλαυση. Την ερμηνεία της Ρωσίδας – Ελληνίδας πια – Ταμίλα Κουλίεβα. Μια ερμηνεία που αποκαλύπτει ένα μεγάλο υποκριτικό ταλέντο, πλασμένο από τη μεγάλη ρώσικη θεατρική παιδεία. Μια ηθοποιός, τέλεια ασκημένο (φωνητικά, σωματικά, πνευματικά, συναισθηματικά) υποκριτικό “όργανο”.\n16.03.1999, Θυμέλη «Το κτήνος στο φεγγάρι στο Από Μηχανής Θέατρο», Ριζοσπάστης\nΗ δωρεά που σφραγίζει\nΤο «Κτήνος στο φεγγάρι» του Αμερικανού Ρίτσαρντ Καλινόφσκι με τη θεατρική ομάδα Δόλιχος στο «Από Μηχανής Θέατρο»: μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις του θεατρικού χειμώνα θα έλεγα χωρίς δισταγμό η πιο ευχάριστη. Το έργο τυπικά μιλά για το έγκλημα της γενοκτονίας των Αρμενίων από τους Τούρκους (το γράφουμε καθαρά χωρίς μισόλογα, κι ας έρθουν όσοι έχουν αντίρρηση να μας ζητήσουν τον λόγο), δεν κάνει όμως ιστορία με την κύρια σημασία του όρου. Όποιοι θεατές περιμένουν κάτι τέτοιο, σίγουρα θα απογοητευτούν. Το δράμα του Καλινόφσκι ανοίγεται αντίθετα μέσα στο ρίγος, κάθε φορά που επιχειρούμε να γράψουμε τη δική μας προσωπική ιστορία, μέσα στην ιστορία. Την οποία, σαν τέτοια, δε θα μπορούσαμε ποτέ να γράψουμε. Επειδή βρίσκεται πέρα από τα όρια της γραφής που μας δόθηκε απ’ την ίδια την ιστορία μας, για να τη γράψουμε, μα τούτο είναι σχεδόν αδύνατο. Διότι, πως μπορεί κανείς να γράψει μια ιστορία που είναι συγχρόνως η αιτία και το αποτέλεσμα της γραφής της; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα μπορεί να είναι απλή μα και σύνθετη την ίδια στιγμή στην εφαρμογή της: ένας τρίτος! Δηλαδή πάλι εμείς, με το δανεικό προσωπείο κάθε φορά ενός άλλου. Όταν βέβαια ο σκοπός της αφήγησης είναι να μας οδηγήσει στην αφαίρεση του προσωπείου, στην αποκάλυψη εντέλει του προσώπου του αφηγητή, και δεν εξαντλείται σε περίτεχνες λογοτεχνικές ασκήσεις ύφους. Όπως, ευτυχώς, γίνεται στο έργο του Καλινόφσκι… Αγγίζουμε εδώ δύσκολα ζητήματα της θεωρίας της λογοτεχνίας, όπως το πρόβλημα του χρόνου αφήγησης και το πρόβλημα του προσώπου του αφηγητή, που δεν έχουμε βέβαια την πρόθεση ούτε τη δυνατότητα να λύσουμε, αυτή τη στιγμή. Θα πω μόνο τούτο, πως το έργο του Καλινόφσκι είναι βαθιά θεατρικό και βαθύτατο ανθρώπινο, αγαπά τον άνθρωπο μ’ όλες τις αντιφάσεις του και το λέει με κάθε τρόπο, σαν κείμενο και μέσα από τους ρόλους του. Με ζεστή φωνή και με πειθώ. Μας αφορά όλους, Αρμένιους, Έλληνες, Τούρκους όσους αναζητούν την ταυτότητά μας μεσ’ απ’ τον διάλογο με το άλλο μας… Η τουλάχιστον όσους βλέπουμε ακόμη την ιστορία σαν εν δυνάμει λύτρωση κι όχι σαν αιώνια, καθαρτήρια επιστροφή της οδύνης και του φόνου. Δεν έχει δηλαδή καμία σχέση το έργο αυτό με όσα περιθωριακά κείμενα μας φέρνει συχνά ο Ζέφυρος και τα οποία δεν έχουν τίποτα το ουσιώδες να πουν, αναμασώνοντας ύποπτες αμπελοφιλοσοφίες .\nΗ παράσταση που σκηνοθέτησε ο Στάθης Λιβαθινός είναι άψογη και υποδειγματική, αυτό μόνο μπορώ να πω, σε ρυθμούς, σε ύφος, σε χρώματα, σε τόνους, σε διδασκαλία ρόλων και σε ήθος. Δεν επιχειρεί να εκμεταλλευτεί το θέμα του έργου, δεν αρκείται στην ηθογράφηση αλλά πηγαίνει το ψάξιμο σε βάθος, στην ίδια τη τραγική ρίζα. το σκηνικό και τα κοστούμια της Ελένης Μανωλοπούλου συναντούν την ουσία, χτυπούν στο κέντρο τον στόχο του, η μουσική (Χαϊγκ Γιατζιάν) δίνει το περίγραμμα και οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου το βάθος της εικόνας. Η μετάφραση του Δημήτρη Τάρλοου αποτέλεσμα μιας σχέσεις αγάπης με το πρωτότυπο.\nΗ Ταμίλα Κουλίεβα, αυτή η σημαντική ηθοποιός που μας ήρθε απ’ την πατρίδα της τη Ρωσία, για να γίνει και δική μας, δεν κουβαλά μαζί της μόνο τη σπουδαία παιδεία της χώρα της και την τεχνική μιας μεγάλης σχολής, μα κάτι περισσότερο που δεν μαθαίνεται και που δεν αποκτάται αλλά καλλιεργείται και ανθίζει. Δε μιλώ για την αμφίβολη έννοια του ταλέντου, αλλά για εκείνη την ιδιαίτερη δωρεά που σφραγίζει. Η κυρία Κουλίεβα έχει αναμφίβολα το σπάνιο αυτό δώρο δεν υποκρίνεται μόνο συγκλονιστικά, το δεκαπεντάχρονο κοριτσάκι ή τη γυναίκα που έμεινε δίχως παιδί, χωρίς δηλαδή δικό της κεντρικό χρόνο… Οι μεταμορφώσεις της κυρίας Κουλίεβα έχουν ως άξονα την ίδια την άχρονη ηλικία του ανθρώπου. Δίνει φτερά στον ρόλο σε τόνους χαμηλούς και «βάζει φωτιά» στα λόγια χωρίς να φορτίζει συναισθηματικά τις λέξεις. Όλα όσα είναι να συμβούν συμβαίνουν, αλλά συμβαίνουν πυκνά στην ακροτελεύτια συλλαβή κάθε ατάκας. Συμβαίνουν, γι’ αυτό, κατ’ εξοχήν ως γεγονότα και όχι ως λόγια.\nΟ Δημήτρης Τάρλοου την ακολουθεί στον καλύτερό του μέχρι σήμερα ρόλο, λιτός, ουσιώδης και αποφασιστικός, βγάζει πέρα τον ρόλο κρατώντας την ουσία του και απορρίπτοντας κάθε περιττό στοιχείο. Ο Γιάννης Κυριακίδης στο ίδιο κλίμα και με αξιοζήλευτη ακρίβεια εντοπίζει τα μη εμφανή σημεία κλειδιά πάνω από τα οποία πατά σε μια σχεδόν Δωρική προσέγγιση του ρόλου – αφηγητή. Σημειώνω τη στιγμή της σιωπηλής, ανεπαίσθητης αφαίρεσης του προσωπείου και της αποκάλυψης της ταυτότητας σαν μια από τις πιο συγκλονιστικές της όλης παράστασης.\nΟ μικρός Γιώργος Φιλίδης σωστά διδαγμένος ‘παίζει’ τον ρόλο του με συνέπεια σωστού επαγγελματία. Βοηθός σκηνοθέτη η Έρι Κυργιά.\n07.03.1999, Πολενάκης Λέανδρος «Η δωρεά που σφραγίζει», Η Αυγή\nΘέατρο στο φεγγάρι\nΗ στήλη, παρά τις επισημάνσεις του αδιεξόδου στο οποίο οδηγείται το θέατρό μας με την καλπάζουσα αύξηση θιάσων και σκηνών, χαιρετίζει την εμφάνιση ενός νέου σχήματος, το οποίο υπενθυμίζει ότι το θέατρο δεν είναι εντυπωσιασμός κενός περιεχομένου, αλλά επιδίωξη περιεχομένου, που οφείλει να εντυπωσιάσει με τη σοβαρότητα και την ευαισθησία των καταθέσεών του, δηλαδή σχήματος με λόγο ύπαρξης. Το «Κτήνος στο φεγγάρι» του Richard Kalinoski – σημαντικό έργο- παίζεται στο «Από Μηχανής Θέατρο» από την εταιρεία «Δόλιχος», σε μια μεγάλη, χαμηλών τόνων αλλά ουσιαστικής ευθυβολίας, παράσταση. Η προσωπική διαδρομή του Αράμ και της Σέτα, δυο Αρμενίων που μετά τη γενοκτονία του λαού τους από την τουρκική εθνικιστική βαρβαρότητα προσπαθούν να επιβιώσουν στην Αμερική των πρώτων δεκαετιών του αιώνα, αναπτύσσεται από τον συγγραφέα με άτεγκτη τρυφερότητα. στερεή θεατρική τεχνική, συγκροτημένη διαγραφή ηθών, εξελικτική δύναμη σχέσεων και χαρακτήρων. Η καθήλωση του Αράμ σ’ ένα τραυματικό συλλογικό ιστορικό παρελθόν διαλέγεται με τη βαθύτατα ανθρωπιστική δυνατότητα ωρίμανσης και υπερβάσεων της Σέτα, που εκφράζει την αναγκαιότητα μιας νέας προσωπικής ισορροπίας, η οποία αποβλέποντας στο μέλλον προτείνει μια ουσιαστική, βαθιά αφομοιωμένη, πολιτικοϊστορική δυναμική συνείδηση. Η σχέση των δύο καθαίρεται λυτρωτικά, καθώς το καταλυτικό «τώρα» εγκαθιδρύει νέο βασίλειο στον εικονικό-φωτογραφικό χώρο του ακινητούντος «χθες», που εγκλωβίζει το «αύριο».\nΗ προσέγγιση του Kalinoski είναι πολιτική, όχι πολιτικάντικη. Εξ αυτού αφορμωμένη η μόνη ίσως αντίρρηση: η διαπραγμάτευση του πολιτικού θέματος είναι ουσιωδώς αποτελεσματική διά των προσώπων, και το ιστορικό υπόβαθρο στο οποίο εγγράφονται εναργώς διαγεγραμμένο τόσο ώστε οι λεπτομερείς αφηγηματικές αναφορές στα ιστορικά γεγονότα, αν και σε καμία περίπτωση δεν φτάνουν στην πολιτική μπροσούρα, δεν είναι πάντοτε αναγκαίες, δεδομένου ότι ενέχουν κινδύνους για μια λιγότερο νοήμονα και προσεκτική παράσταση από την παρούσα.\nΣτην προκειμένη περίπτωση, η σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού αποφεύγει εντέχνως τους πιθανούς σκοπέλους∙ ισορροπώντας ευφυώς το αποστασιοποιητικό στοιχείο του αφηγητή με το δραματικό, υποτάσσει το «μήνυμα» στην εγγενή θεατρικότητα του κειμένου και αναδεικνύει τους πυρήνες της πραγματικότητας με εντελή αισθητική μορφή θεατρικής ποιητικότητος. Ο σκηνοθετικός οίστρος είναι πανταχού παρών, χωρίς ποτέ να επιδεικνύεται ερήμην των υποκριτών.\nΟ σκηνοθέτης είχε στα χέρια του ένα εξαιρετικό ατού: την Ταμίλα Κουλίεβα, μέγα κέρδος για το θέατρό μας. Η δουλειά της είναι υποκριτικό μάθημα. Η κ. Κουλίεβα χρησιμοποιεί τα προσόντα και τη θεατρική παιδεία της στην υπηρεσία μιας υποκριτικής δημιουργίας ευφυούς ,σκηνικά λαμπερής, εσωτερικά γοητευτικής, εύρυθμης και ψυχολογικώς πυκνής. Η Σέτα της μεταμορφώνεται εν πορεία βίου, εν χώρω και χρόνω, με εκπλήσσουσα αισθητική εκφραστικής σωματικότητας, υποκριτικό χιούμορ, αβίαστη θεατρική ανάσα, που δεν προδίδει τον μόχθο της κατασκευής. Παρηγορία εν θεάτρω! Ο Δημήτρης Τάρλοου, εκτός από τη στρωτή μετάφραση, επωμίζεται και το αντίπαλον δέος, διαγράφοντας ευκρινώς την τραυματική-τραυματίζουσα περιχαράκωση του Αράμ και την διά των ιδίων παθών συνθετική του υπέρβαση, και ο Γιάννης Κυριακίδης συμβάλλει καιρίως στην προσεκτική ισορροπία ενός αφηγητή-ρόλου και μη- με τη διακριτική τρυφερότητα ανατολίτη παραμυθά. Οργανική η συμβολή των φωτισμών (Α. Αναστασίου] και της μουσικής (Haig Yazdjian), ενώ το νέο τάλαντο της Ελένης Μανωλοπούλου φιλοτέχνησε «κατά το αναγκαίον» θεατρικής αληθείας εξαίρετην όψιν «του εικότος».\n03.03.1999, Ανδριανού Έλσα «Θέατρο στο φεγγάρι», Ακρόπολις\nΠοιο κτήνος κρύβει το φεγγάρι;\nΤαμίλα Κουλίεβα – Δημήτρης Τάρλοου: Ένα «μεγάλο» έργο για «μικρούς» ανθρώπους\nΌταν άρχισα να το διαβάζω, πολλές μέρες πριν παρακολουθήσω την πρόβα, το έργο του Πολωνού Ρίτσαρντ Καλινόσκι «Κτήνος στο Φεγγάρι» με ξένισε, γιατί ήταν καθημερινό, οικείο, κιτρινισμένο σαν παλιά φωτογραφία ενός ζευγαριού μεταναστών στην Αμερική του 1920. Ωστόσο, η απλή, καθημερινή, ανθρώπινη ιστορία δυο παιδιών από την Αρμενία, της Σέτα (Ταμίλα Κουλίεβα) και του Αράμ (Δημήτρης Τάρλοου) που συναντιούνται στη «χώρα των ευκαιριών» κουβαλώντας στις αποσκευές τους την ορφάνια, το σπαραγμό, τον ξεριζωμό ενός ευγενικού λαού, είναι πολύ πιο «διαβρωτική» απ’ ότι πιστεύει κανείς στην αρχή: Η λαχτάρα του Αράμ να ξαναφτιάξει εκ του μηδενός την ξεκληρισμένη του οικογένεια, η ήρεμη παραδοχή της Σέτας ότι «ζωή είναι αυτό που δεν περιμένεις», η εισβολή στη ζωή τους του Βίνσεντ (το ρόλο ερμηνεύουν ο μικρός Γιώργος Φιλίδης και ο Γιάννης Κυριακίδης), το ξεθωριασμένο, νοσταλγικό σκηνικό της κοινής ζωής τους (σκηνογραφία Ελένης Μανωλοπούλου), συνθέτουν μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε (σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού), γιατί θα τη θυμάστε πολύ καιρό μετά.\n03.1999, Χ.Σ. «Ποιο κτήνος κρύβει το φεγγάρι», ΜΕΤΡΟ\nΑπό Μηχανής … «Κτήνος»\n«Ένας εσωτερικός χώρος καθαρός∙ και αυστηρά γυμνός. Από τη μια πλευρά ένα εντυπωσιακό καβαλέτο. Μέσα στον χώρο βρίσκεται μια παλιομοδίτικη ξύλινη φωτογραφική μηχανή πάνω σ’ ένα τρίποδο. Ένα χοντρό και απλό τραπέζι με πέντε σκληρές ξύλινες καρέκλες. Το τραπέζι έχει τέσσερα γερά πόδια».\nΈτσι περιγράφει τον σκηνικό χώρο ο Αμερικανός συγγραφέας Ρίτσαρντ Καλινόσκι, στο έργο του «Το κτήνος στο φεγγάρι» που παρουσιάζει το νεοπαγές θεατρικό σχήμα «Δόλιχος», στον Κάτω Όροφο του «Από Μηχανής Θεάτρου» του Χρήστου Βαλαβανίδη και της Ασπασίας Κράλλη, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού και μετάφραση Δημήτρη Τάρλοου.\nΚαι έτσι ακριβώς τον σχεδίασε, μ’ αυτή την ξεθωριασμένη, πράσινη ταπετσαρία με τα σχεδιάκια και την κουζίνα, το μπάνιο, την αποθηκούλα και την κρεβατοκάμαρα, που, όταν οι πόρτες τους ανοίγουν, φαίνονται στο βάθος, η ως έχει αποδειχθεί με την πρώτη της ήδη εμφάνιση στην περσινή «Αγγέλα» του «Εμπρός» ταλαντούχα εικοσιεπτάχρονη σκηνογράφος-ενδυματολόγος Ελένη Μανωλοπούλου.\n«Κτήνος» και «φεγγάρι» δεν υπάρχουν στο έργο. 0 απόηχός τους μόνον… «Κτήνος στο φεγγάρι» ήταν η έκλειψη της σελήνης του 1893 για τους Τούρκους της εποχής, που πυροβολούσαν το «κτήνος» πριν αρχίσουν να πυροβολούν και να σκοτώνουν τους Αρμένιους γείτονές τους… Και δύο Αρμένιοι που γλίτωσαν είναι οι ήρωες του έργου.\nΣτο καθαρό και αυστηρά γυμνό αυτό δωμάτιο, στο Μιλγουόκι του Γουισκόνσιν, εν έτει 1921, ο 19χρονος Αράμ Τομασιάν (Δημήτρης Τάρλοου), που έχει γλιτώσει από τους Τούρκους στη γενοκτονία του 1915, χάνοντας όλη την οικογένειά του, φωτογράφος που κατάφερε γρήγορα να ορθοποδήσει στην Αμερική όπου μετανάστευσε, φέρνει την δεκαπεντάχρονη συμπατριώτισσά του Σέτα, την οποία διάλεξε για σύζυγο από φωτογραφία που του έστειλαν – το συνήθιζαν τότε και για πολλά χρόνια – από το ορφανοτροφείο της Ισταμπούλ που την είχαν περιμαζέψει, γιατί και την δική της οικογένεια είχαν σφάξει οι Τούρκοι.\nΝτυμένη χοντροκομμένα, μελαχρινή, με μεγάλα μάτια και με μια μακριά, μακριά πλεξούδα, η Σέτα κακαρίζει από τα γέλια, κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά της ό,τι τής έχει απομείνει από το παρελθόν – μια μισοσκισμένη πάνινη κούκλα – φιλάει το πάτωμα ευχαριστώντας τον θεό και τον Αράμ για την τύχη της – ένα παιδί είναι ακόμη – και, όταν ο Αράμ τής ζητάει να ολοκληρώσουν τον γάμο τους, φοβισμένη στυλώνεται κάτω από το τραπέζι, ενώ εκείνος προσπαθεί να την ξεκολλήσει με δόλωμα «τσίχλες Ρίγκλεϊ» – και το κοινό να σπαρταράει στα γέλια σε όλη αυτή τη μεγάλη πρώτη σκηνή.\nΣτη συνέχεια, το έργο «σοβαρεύει». Η φρίκη της γενοκτονίας και η μεγάλη, παλιά οικογενειακή φωτογραφία που ο Αράμ έχει στημένη στο καβαλέτο, με κομμένα τα κεφάλια των ανθρώπων του που χάθηκαν στη σφαγή, στοιχειώνουν τον γάμο τους και η αποκάλυψη ότι η Σέτα δεν μπορεί να κάνει παιδί, εξαιτίας της πείνας που τράβηξε όταν ήταν παιδάκι, τον κλονίζουν. Ο Αράμ, που της διαβάζει χωρία από τη Βίβλο, ενώ εκείνη του μαγειρεύει ωραία φαγητά, θέλει να αντικαταστήσει τα σβησμένα πρόσωπα στη φωτογραφία της οικογένειάς του με παιδιά, που δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποκτήσουν.\nΌμως ένα 12χρονο αγόρι, ο Βίνσεντ, (ο μικρός Καβαλιώτης Γιώργος Φιλίδης, που γνωρίσαμε πρόπερσι στο «Εμπρός», στο «Κρυπτογράφημα» του Μάμετ), ορφανό κι αυτό που το έχει σκάσει από το ορφανοτροφείο και που η Σέτα περιμαζεύει από τους σκουπιδοτενεκέδες για να το πλύνει και να το ταΐσει, παρά την αρχική αντίδραση του Αράμ, θα γίνει μέλος της οικογένειας και ο συνδετικός τους κρίκος. Οι μνήμες που πληγώνουν θα μπουν στο πατάρι και μια νέα οικογενειακή φωτογραφία θα αντικαταστήσει την παλιά στο φινάλε του βουτηγμένου στις μουσικές του Χάιγκ Γιαζτζιάν έργου. Όσο για τον Βίνσεντ, σε ώριμη πια ηλικία, είναι ο αφηγητής (Γιάννης Κυριακίδης), που συνδέει από την αρχή τις σκηνές του έργου, ενός έργου γραμμένου με στοργή για τον άνθρωπο και τρυφερότητα και συγκίνηση για τα δεινά του αρμενικού λαού, γεγονός που το κάνει ιδιαίτερα επίκαιρο τις άγριες αυτές μέρες της υπόθεσης Οτζαλάν…\nΤο καλόγουστο θέατρο είχε αρκετό κόσμο το βράδυ της περασμένης Πέμπτης που χειροκρότησε τόσο θερμά – και με «μπράβο» – τον Δημήτρη Τάρλοου, τον Γιώργο Κυριακίδη, τον μικρό Φιλίδη και την Ταμίλα Κουλίεβα, η οποία κάνει ένα εντυπωσιακό θεατρικό ντεμπούτο στην ελληνική σκηνή κουβαλώντας όλη τη μεγάλη ρώσικη υποκριτική παράδοση – είναι όντως ένα δεκαπεντάχρονο κοριτσάκι στην αρχή! – ώστε τους ανάγκασε να γυρίσουν πέντε φορές στη σκηνή.\n23.02.1999, Σαρηγιάννης Γιώργος Δ. «Από Μηχανής… Κτήνος», Τα Νέα\nΟ ξεριζωμός και η προσφυγιά έχουν πάψει από χρόνια πολλά να είναι προβλήματα «εθνικά», «τοπικά», που να αφορούν μόνο μερικές ομάδες με κοινή γλώσσα και ίδια συνείδηση. Σ’ όλο τον κόσμο πια περιφέρονται πρόσφυγες, ξεριζωμένοι που προσπαθούν να βρουν ένα μέρος να μείνουν, κάπου να στεγαστούν, κάπου να «ξαναρχίσουν» τη ζωή τους.\nΕμείς εδώ, στην Ελλάδα, την προσφυγιά τη ζήσαμε στο πετσί μας έντονα και για πολλά χρόνια. Αλλά οι δικοί μας πρόσφυγες ήταν Έλληνες και ήρθαν στην Ελλάδα. Δεν ήταν Ιρλανδοί ή Εβραίοι ή Αρμένιοι ή Κούρδοι ή Πολωνοί ή Ιταλοί που έφευγαν από την πατρίδα τους (ή από τον τόπο που θα έπρεπε να είναι η πατρίδα τους) για να πάνε σ’ ένα μέρος που δεν ήταν πατρίδα κανενός και που μόλις τότε γινόταν πατρίδα των πάντων, την Αμερική. Που γινόταν κράτος με τους πρόσφυγες που έφταναν ώς αυτήν.\nΣ αυτή την αχανή χώρα θα πρέπει να έφτασαν πρόσφυγες και οι πρόγονοι του συγγραφέα Ρίτσαρντ Καλινόσκι, που έγραψε το «Κτήνος στο φεγγάρι». Όχι, δεν έγραψε για τους δικούς του προγόνους. Αυτοί που τον συγκλόνισαν ήταν οι πρόγονοι της γυναίκας του. Και αυτοί ήταν Αρμένιοι. Από τους λίγους Αρμένιους που γλίτωσαν την προγραμματισμένη σφαγή που σχεδίασαν και εκτέλεσαν οι Τούρκοι.\nΟι μεγαλύτερες τραγωδίες ξεριζωμού ξεκίνησαν ακριβώς από εκεί. Από την Τουρκία. Αρμένιοι, Έλληνες, Κούρδοι, εθνότητες που ζούσαν εκεί πριν καταφθάσουν οι Οθωμανοί Τούρκοι. Που όχι μόνο κατακτούσαν εδάφη, αλλά εξολόθρευαν όσους «ξένους» έβρισκαν μπροστά τους. Να καθαρίσουν τον τόπο από μιάσματα.\nΤο 1915 γίνεται η μεγαλύτερη προσπάθεια αφανισμού ενός ολοκλήρου λαού, των Αρμενίων. Όσους δεν σκοτώνουν και δεν καίνε μέσα στα χωριά τους, τους βγάζουν στην έρημο, τους υποχρεώνουν να περπατούν συνεχώς στο πουθενά και αφήνουν τη φύση (την πείνα, τη δίψα, την αρρώστια) να κάνει αυτό που οι ίδιοι δεν προλαβαίνουν να κάνουν.\n(Και μη νομιστεί ότι το χιτλερικό σχέδιο εξολόθρευσης ήταν διαφορετικό από το σχέδιο της πορείας μέσα στην έρημο. Και η μεν χιτλερική Γερμανία καταδικάστηκε απ’ όλο τον κόσμο. Την Τουρκία όμως δεν την καταδίκασε ποτέ κανείς, μαζικά και επίσημα).\nΑπό τους λίγους Αρμένιους που γλίτωσαν ήταν κι αυτοί που γνώρισε ο Ρίτσαρντ Καλινόσκι. Τον συγκλόνισαν τα πάθη τους, τον αναστάτωσαν και τον συγκίνησαν βαθιά οι προσπάθειές τους να επιζήσουν και την ίδια στιγμή να κρατήσουν την προσωπική τους αξιοπρέπεια.\nΟ Καλινόσκι παίρνει ένα νεαρό ζευγάρι Αρμενίων, τον Αράμ Τομασιάν και τη Σέτα Τομασιάν, να προσπαθούν να ζήσουν στην Αμερική έχοντας πίσω τους τις φοβερές διώξεις των Τούρκων. Και γράφει ένα τρομερά ευαίσθητο και συγκινητικό έργο. Που γίνεται ακόμη πιο συγκινητικό και επίκαιρο με τα γεγονότα των τελευταίων ημερών\n(Είναι όλα απίστευτα. Αυτή τη στιγμή που γράφω μια κριτική για ένα θεατρικό έργο με ήρωες Αρμένηδες, οι τηλεοράσεις βουίζουν με τη σύλληψη του Κούρδου ηγέτη, του Οτσαλάν! Τώρα, αυτή τη στιγμή, όλα μου φαίνονται λίγα – τα γεγονότα είναι πολύ πιο ισχυρά από όλες τις μυθιστορίες. Τι κριτική να γράψω;)\nΩστόσο θα συνεχίσω. Γιατί και το έργο που είδαμε είναι σπουδαίο και η παράστασή του σπάνιας ακρίβειας και ευαισθησίας. Αλλά και γιατί, ακριβώς αυτές τις μέρες που ζούμε τα γεγονότα, η παράσταση παίρνει ακόμη πιο έντονο χαρακτήρα, θα φανεί «αλλιώς» και στον πιο απαθή θεατή. Είναι η πιο επίκαιρη θεατρική παράσταση που παίζεται σ’ όλο τον κόσμο – και αξίζει μέγα πλήθος να κατεβεί να τη δει.\nΕκεί, πίσω από το ΙΚΑ της οδού Πειραιώς, οι θεατές θα βρεθούν σ’ έναν καινούργιο θεατρικό χώρο, από τους πια καλόγουστους που φτιάχτηκαν τελευταία. Είναι το Από Μηχανής Θέατρο. Και εκεί θα συναντήσουν τη δουλειά μιας απαιτητικής ομάδας νέων ανθρώπων που έφτιαξαν, σπυρί σπυρί, χωρίς κενά, μια σπουδαία παράσταση.\nΕίναι εκεί ο Δημήτρης Τάρλοου, που μετέφρασε το έργο με άμεση και καίρια γλώσσα – παίζοντας συγχρόνως με άψογο και ελκυστικά ιδιόμορφο τρόπο τον Αράμ Τομασιάν.\nΜέσα σ’ ένα σκηνικό χώρο – πανέξυπνη σύνθεση ρεαλιστικών στοιχείων και θεατρικής αφαίρεσης – της Ελένης Μανωλοπούλου (με προσεκτικούς φωτισμούς από τον Αλέκο Αναστασίου) ο Στάθης Λιβαθινός σκηνοθέτησε μια λιτή παράσταση, χωρίς «σκηνοθετικές εξυπνάδες», ζητώντας και παίρνοντας από τους ηθοποιούς του μόνο την ουσία των πραγμάτων και τις σιωπές του άγραφου κειμένου.\nΟ Στάθης Λιβαθινός είχε την τύχη τη μουσική της παράστασης να γράψει ένας Αρμένιος μουσικός που ζει αρκετά χρόνια στην Ελλάδα, ο Haig Yazdjan. Το ούτι που ακούγεται – και παίζει με δεξιοτεχνία ο ίδιος – φέρνει τον πόνο της Ανατολής κατ’ ευθείαν στην καρδιά του θεατή.\nΗ παράσταση έχει και μια εξαιρετική διανομή ρόλων. Εκτός από τον Τάρλοου, που ήδη αναφέραμε, παίζουν ο Γιάννης Κυριακίδης – ηθοποιός ακρίβειας, που φέρνει στη σκηνή «κρυμμένα μυστικά» – ο νεαρός Γιώργος Φιλίδης, μεταμορφωμένος μέσα σε δύο χρόνια σε εξαιρετικό ηθοποιό – μετά την πρώτη του παρουσία στο «Κρυπτογράφημα» του Μάμετ. Τώρα – και είναι μόλις 12 χρονώ – φέρνει σπάνια ζωντανό πρόσωπο εποχής στη σκηνή – και εδώ φαίνεται όχι μόνο η ωρίμανσή του αλλά και η δουλειά που πρέπει να έκανε μαζί του ο Λιβαθινός.\nΤο ατού όμως της διανομής είναι η επιλογή της Ταμίλα Κουλίεβα για να παίξει τη Σέτα Τομασιάν. Η Κουλίεβα είναι, κατά τη γνώμη μου, ένα υποκριτικό φαινόμενο στο ελληνικό θέατρο. Όχι μόνο για το πόσο σωστά, εσωτερικά και με ακρίβεια παίζει τους ρόλους της – στην τηλεόραση και τώρα στο θέατρο. Αλλά γιατί μπόρεσε να μιλήσει ελληνικά, χωρίς τα ελληνικά να είναι η μητρική της γλώσσα!\nΊσως να είναι και παγκόσμιο φαινόμενο. Αλλά νομίζω ότι το επίτευγμα αυτό της Κουλίεβα είναι καθαρά υποκριτικό επίτευγμα: Έμαθε τα ελληνικά της μέσω της υποκριτικής – όπως θα μάθαινε ένα ρόλο. Και επειδή αυτή τη δουλειά την κάνει τέλεια, έφτιαξε το «ρόλο» της – να μιλάει ελληνικά σαν να είναι η μητρική της γλώσσα – κατά τέλειο τρόπο.\nΜη χάσετε την πρώτη ευκαιρία που θα βρείτε να πάτε στο Από Μηχανής Θέατρο. Σας περιμένει μια αξέχαστη βραδιά – σαν να είσαστε παρόντες όχι σε μια θεατρική παράσταση, αλλά μέσα στην καρδιά των γεγονότων.\n20.02.1999, Χρηστίδης Μηνάς «Το θέατρο της ιστορίας», Ελευθεροτυπία\n3ο βραβείο πρωτότυπης μουσικής σύνθεσης περιοδικού Αθηνόραμα, στον Haig Yazdjian.