ΑΝΤΙΓΟΝΗ :: Antonio Νimertis\nΑρχική Σελίδα > Σ Ε Ν Α Ρ Ι Α > ΜΕΓ-ΜΗΚ > ΑΝΤΙΓΟΝΗ\n‘ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΩΝ ΤΡΕΝΩΝ’\nΕΣΩΤ. Τέλη Μάρτη. Σύγχρονη εποχή. Σε κάποιο βαγόνι αμαξοστοιχίας Αθήνας – Θεσσαλονίκης.\nΥπάρχουν ελάχιστοι επιβάτες. Σε μια θέση, δίπλα σε παράθυρο, κάθεται ο συγγραφέας Αντρέας Αφοσιωμένος Ένας άντρας γύρω στα 40 με άναρχο μαλλί, στοχαστικό βλέμμα, ευχάριστο πρόσωπο και αρκετά εμφανίσιμος.\nΤαξιδεύει προς την επαρχιακή πόλη Κ. καλεσμένος από την Αντιγόνη, μια φίλη που δεν έχει γνωρίσει ποτέ από κοντά αλλά μέσω του ιστολογίου του.\nΟ νους του Αντρέα ταξιδεύει στο χθες.\n[ΕΝΑΛΛΑΓΗ ΤΟΠΙΩΝ ΣΕ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΦΗΓΗΣΗ]\nΔεν το περίμενα, όμως τα τρένα είχαν εξελιχθεί πολύ από την εποχή που για τελευταία φορά είχα αποφασίσει να κάνω ένα ταξίδι εμπιστευόμενος τις υπηρεσίες των ελληνικών σιδηροδρόμων.\nΣτα νιάτα μου δεν ήμουν ‘άνθρωπος των τρένων’. Αυτή ήταν μια φράση ενός κουλτουριάρη θείου μου... Εκείνος ήταν υπάλληλος στον ΣΕΚ και είχε φάει όλη του τη ζωή σε μεταθέσεις. Δεν υπήρχε κατσικοχώρι και ερημότοπος που να μην τον είχε φιλοξενήσει στις πρώτες δεκαετίες μετά τον πόλεμο.\nΜαζί του έσερνε και τη θειά μου και μέχρι κάποιας ηλικίας και τα τρία παιδιά του. Δεν είχε ζήσει εύκολη ζωή ο θειός μου αυτός και καθώς είχε και την στάμπα του ‘εαμίτη’ στο φάκελό του, δεν υπήρχε τρόπος να την κάνει ευκολότερη.\n[ΣΚΗΝΗ ΑΠΌ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΟΥ ΑΝΤΡΕΑ]\nΤον θυμάμαι να γέρνει προς το μέρος μου, καθισμένος σε κείνη την ειδικά διαμορφωμένη πολυθρόνα που πια κόντευε να γίνει ένα αξεχώριστο όλο με το πληθωρικό του σώμα και να μού ψιθυρίζει, σχεδόν συνωμοτικά:\nΤρείς τύποι ανθρώπων υπάρχουν Αντρέα μου… οι άνθρωποι των δρόμων, οι άνθρωποι των τρένων και οι άνθρωποι των καναπέδων…\nΘυμάμαι πως χαμογελούσα προσπαθώντας ταυτόχρονα να αποφεύγω την ακτίνα δράσης της αναπνοής του που είχε μια παράξενη οσμή. Ο θείος είχε υπέρταση από νέος και στα γεράματα έπαιρνε σκόρδο. Υπήρχαν μέρες που δεν μπορούσες να τον ζυγώσεις.\nΚαι ποιοι είναι ποιοι θείε;\n(με στοχαστικό ύφος)\nΟι άνθρωποι των δρόμων είναι αυτοί που αλλάζουν τον κόσμο με τα χέρια τους. Οι άνθρωποι των τρένων είναι αυτοί που αλλάζουν τον κόσμο με τη σκέψη τους…\nΚαι οι τελευταίοι;\nΑυτοί υφίστανται τις συνέπειες.\nΈπειτα έμπαινε στο σαλόνι η θεία, τον μάλωνε που μού έλεγε τα ίδια και τα ίδια αλλά θυμάμαι πως κάποια μέρα, όταν είχε αρρωστήσει για τα καλά και ήταν στα τελευταία του, τόλμησα να τον ρωτήσω.\nΕσύ θείε, σε ποια κατηγορία ανήκεις;\n(με ζωηρεμένο βλέμμα)\nΕγώ ανιψιέ μου ήμουν στο ΕΑΜ… πίστευα ότι θα αλλάζαμε τον κόσμο… με συνέλαβαν δυο φορές, με καταδίκασαν, το έσκασα, γλίτωσα… έπιασα δουλειά, έκανα οικογένεια… μεγάλωσα τις ξαδέρφες σου… κάθισα στην πολυθρόνα μου… κατάλαβες;\nΚατάλαβα θείε μου.\nΈτσι είπα όμως δεν είχα καταλάβει απολύτως.\nΤα σκεφτόμουν όλα τούτα πάλι καθώς κοιτούσα έξω από παράθυρο να περνούν τα δέντρα και τα χωράφια και τα σπίτια και να αλλάζουν διαρκώς τα σκηνικά με μένα παρατηρητή.\nΤο ταξίδι με το τρένο ευνοεί την αναπόληση, την ονειροπόληση ακόμα και την εσωτερική γραφή. Είσαι ‘ακίνητος’ μέσα σε ένα βαγόνι, διασχίζεις κάμπους και βουνά, περνάς από χωριά και πόλεις κι ανάλογα συμβαίνουν μέσα σου. Άνθρωποι που γνώρισες, τοπία, καταστάσεις, συμβάντα, γεγονότα… ξανά και ξανά… ύστερα αναζητάς κάποια στιγμή το μπαρ… ένα καφεδάκι, ένα τσιγάρο, μια διαφυγή… το ίδιο το ταξίδι είναι πάντα μια διαφυγή βέβαια όμως…\nΟ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΣ ΤΜΗΜΑΤΑΡΧΗΣ\nΕΣΩΤ. Ο Αντρέας έχει σηκωθεί από τη θέση του και βαδίζει προς το διάδρομο, προς το τέλος του βαγονιού.\nΣτο στενόχωρο διάδρομο διασταυρώνεται με κάποιον ηλικιωμένο συνεπιβάτη. Ο Αντρέας μαζεύει το σώμα του όσο μπορεί για να διευκολύνει να περάσει. Ο άντρας κρατάει και ένα χαρτοφύλακα. Όμως σκοντάφτει και πέφτει πάνω στον Αντρέα.\nΩπ! Να με συγχωρείτε!\nΟ Αντρέας μαζεύει το σώμα του για να διευκολύνει τον συνεπιβάτη του.\nΟ Αντρέας τον παρατηρεί. Έχει ένα αυστηρό, καθαρό πρόσωπο ο άνθρωπος αυτός. Καλοντυμένος, ευπρεπής, παλαιάς κοπής.\nΠάτε στο μπαρ;\nΕίναι κλειστό… θ’ανοίξει σε λίγο … από κει έρχομαι.\nΑυτή η πληροφορία οδηγεί τον Αντρέα να επιστρέψει στη δική του θέση στο παράθυρο.\nΌταν είναι θ’ακούσουμε ανακοίνωση, έτσι μού είπαν.\nΟ ηλικιωμένος άντρας κάθεται λοξά και αριστερά από τον Αντρέα. Τον βλέπει να βγάζει ένα μαντήλι από το πέτο του, να καθαρίζει τη μύτη του και να το διπλώνει πάνω στο δεξιό μηρό του.\nΟ Αντρέας γυρνά το βλέμμα του ξανά στα εναλλασσόμενα τοπία έξω από το τζάμι. Έχει αρχίσει να σουρουπώνει. Πέφτει το βλέμμα του στο κλειστό βιβλίο στο μικρό τραπεζάκι. Δεν το έχει ανοίξει ως τώρα.\nΠιστεύετε πως είμαστε ενσυνείδητα όντα κύριε… δεν γνωρίζω το όνομά σας…\nΟ Αντρέας γυρνά και κοιτά τον άνθρωπο με τον χαρτοφύλακα. Έχει βγάλει το σακάκι του, το έχει διπλώσει με επιμέλεια πάνω στα γόνατά του και τον κοιτά με ένα σταθερό, κάπως ανατριχιαστικό βλέμμα.\nΚαι περιμένει απάντηση στο ερώτημά του.\nΑντρέας… το ψηλαφούμε.\nΙωσήφ Κεντρόπουλος, πρώην τμηματάρχης στο παλαιό Υπουργείο Γεωργίας… συνταξιούχος πλέον εδώ και χρόνια… χαίρω πολύ Αντρέα. Και τώρα ας ασχοληθώ με την ενδιαφέρουσα απάντησή σου… εκτός αν θέλεις να μείνεις στις σκέψεις σου ή να κάνεις κάτι άλλο… δεν επιθυμώ να γίνω ενοχλητικός.\nΟ Αντρέας πρόσεξε το πέρασμα στον ενικό. Ο άνθρωπος ήθελε όσο τίποτε να συζητήσει.\nΑφού το μπαρ είναι κλειστό…\nΣε λίγη ώρα θα σερβίρουν δείπνο. Νομίζω έχουμε δυο επιλογές. Κοτόπουλο με πατάτες ή ψάρι… μην με ρωτήσεις τι ψάρι γιατί δεν γνωρίζω…\nΔεν ξέρω αν θα φάω. Θέλω οπωσδήποτε καφέ και να καπνίσω ένα τσιγάρο.\nΟ πρώην τμηματάρχης ανοίγει χαμογελώντας τον χαρτοφύλακά του και βγάζει ένα πακετάκι με υγρά χαρτομάντιλα. Αρχίζει με σχολαστικότητα χειρουργού να καθαρίζει ξανά και ξανά τα χέρια του. Όταν τελειώνει, διπλώνει και αυτό το μαντηλάκι και το απιθώνει στον άλλο του μηρό.\nΠέσαμε στην περίπτωση.\nΛοιπόν, αυτό το ‘ψηλαφούμε’ που ανέφερες… πιστοποιεί και θα έλεγα τεκμηριώνει κατά κάποιον τρόπο την πρώτη μου εντύπωση για σένα.\nΟ Αντρέας τον κοιτά με αυξημένο ενδιαφέρον.\n(παίρνοντας ξανά το πρώην υγρό του μαντηλάκι για να επαναλάβει μερικές κινήσεις καθαρισμού σε σημεία των χεριών που ίσως να τού είχαν ξεφύγει)\nΕ, δεν είναι δα και τόσο δύσκολο… Είσαι ερευνητής… συγγραφέας ίσως… μπορεί και δημοσιογράφος… όχι, το παίρνω πίσω… δεν είσαι δημοσιογράφος… οι δημοσιογράφοι είναι υπερκινητικοί και συνήθως απότομοι… είσαι ευγενικός, οι κινήσεις σου μελετημένες, προσεκτικές, ήρεμες… εσύ ίσως δεν είσαι ήρεμος… γιατί σκέφτεσαι… διαρκώς… άρα…\nΣυγγραφέας… πάει και τελείωσε.\nΕντάξει, το πέτυχες. Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα.\nΟ Κεντρόπουλος μειδιά ικανοποιημένος. Επιτέλους εγκαταλείπει στην ησυχία του το χιλιοταλαιπωρημένο μαντηλάκι και ακουμπάει τα χέρια του στα πόδια του.\nΚαι λες ‘ψηλαφούμε’ που σημαίνει πως η έρευνά σου δεν έχει καταλήξει ακόμα κάπου. Είμαστε άραγε ενσυνείδητα όντα ή όχι; Δεν είσαι σίγουρος… κάποτε ίσως να ήσουν… κάποτε ήμουν κι εγώ… όμως τώρα έχουμε πάρει το δρόμο που δεν έχει γυρισμό.\nΑρχίζει τώρα να καταπιάνεται με το σακάκι του. Το ξεδιπλώνει, το ξαναδιπλώνει καλύτερα, το απιθώνει ευλαβικά σαν βαρύτιμο αντικείμενο στο διπλανό του κάθισμα. Το κοιτά για μια στιγμή. Νιώθει ικανοποιημένος. Γυρνά και κοιτά τον Αντρέα πάλι.\nΗ ψυχαναγκαστική του διαταραχή έχει πιάσει τα χίλια!\nΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ…\nΕΣΩΤ. Στην ίδια αμαξοστοιχία. Στο ίδιο βαγόνι. Απογευματινό ταξίδι. Επιβάτες ο Αντρέας και ο συνταξιούχος τμηματάρχης Κεντρόπουλος. Και ίσως δυο, τρεις ακόμα.\nΠάντα όταν ταξιδεύω είμαι νευρικός. Δηλαδή πάντα είμαι νευρικός… απλά όταν ταξιδεύω επιδεινώνεται η κατάστασή μου. Έτσι αρχίζω την κουβέντα. Κι έχω τρεις αγαπημένες ερωτήσεις. Εσένα σού έθεσα τη μια. Να σού πω τις άλλες δυο;\nΛέω να πάω μια βόλτα ως το μπαρ… ίσως άνοιξε και βαριούνται να το ανακοινώσουν.\nΟ Κεντρόπουλος τον κοιτά θλιμμένα.\nΝα με συγχωρείς Αντρέα… σε κούρασα ήδη…\nΟ Αντρέας το μετανιώνει και δεν σηκώνεται.\nΑκούγεται μια ανακοίνωση. Όχι για το μπαρ. Πλησιάζουν στο χωριό Μ.\nΑλήθεια, αν δεν είμαι αδιάκριτος, πού κατεβαίνεις;\nΡίχνει μια ματιά στο σακάκι, μετά στα χέρια του, είναι καθαρά, μετά στα μαντηλάκια, μετά πάλι στο σακάκι.\n(με λάμψη στο βλέμμα του)\nΑλήθεια; Αυτός είναι ο τόπος μου.\nΘα κατέβουμε μαζί λοιπόν.\nΌχι, εγώ πάω ως το τέρμα της διαδρομής… επισκέπτομαι το γιο μου… σπουδάζει…\nΟ Αντρέας κάνει ένα νεύμα αλλά μένει σιωπηλός.\nΚι άλλη ανακοίνωση με το απαραίτητο ηχητικό σήμα. Σερβίρεται το φαγητό.\nΊσα που προλαβαίνεις να φας. Σε κανένα εικοσάλεπτο είναι ο σταθμός σου.\nΑρχίζει να χαϊδεύει απαλά το σακάκι του με το πεντακάθαρο χέρι του. Τα μαντηλάκια στη θέση τους, όλα μια χαρά.\nΟ Αντρέας κοιτά αδιάφορα έξω από το παράθυρο. Πιάνει να βρέχει. Σε λίγο η βροχή γίνεται μπόρα. Χαλάζι. Πέφτει πάνω στα παράθυρα με κρότο λες και μας πετροβολούν.\nΧαρακτηριστικό της περιοχής. Ο πατέρας μου έλεγε ότι γεννηθήκαμε σε μια γωνιά του πλανήτη όπου κάθε μέρα ζούμε όλες τις εποχές. Το πρωί παγωνιά, το μεσημέρι ζέστη, το απόγευμα ανεμοθύελλες… παράξενα πράγματα.\nΠάει να πιάσει πάλι το σακάκι αλλά τον διακόπτει η κοπέλα που μπαίνει στο βαγόνι με το τροχήλατο. Στο πάνω ράφι δυο μεγάλες κατσαρόλες. Στα κάτω ράφια πιάτα, κουβέρ κλπ. Ο Κεντρόπουλος σπεύδει να οργανωθεί.\nΑπλώνει ένα άλλο μαντήλι πάνω στα πόδια του. Η κοπέλα εξυπηρετεί τους μπροστινούς κι έπειτα έρχεται προς τα πίσω με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπό της. Είναι κοντούλα και νόστιμη.\nΟ τμηματάρχης με το ολυμπιακό ρεκόρ των ψυχαναγκαστικών συνδρόμων επιλέγει το ψάρι. Ο Αντρέας το κοτόπουλο.\n(ενώ κοιτά προσεκτικά το πιάτο του πάνω στα πόδια του)\nΤελικά θα φας ε;\nΕ, είπα να δοκιμάσω την κουζίνα της ταχείας.\n(παρατηρώντας τον συνεπιβάτη του)\nΓιατί δεν χρησιμοποιείς το τραπεζάκι;\nΧα! Καλή ερώτηση φίλε μου. Ο ασφαλέστερος τρόπος να πέσει όλο πάνω μου και να με δει ο γιος μου τα μεσάνυχτα σε μαύρο χάλι.\nΟ Αντρέας αποφασίζει να απολαύσει το φαγητό του και για λίγη ώρα πέφτει σιωπή στο βαγόνι. Όλοι τρώνε.\nΠερνούν δέκα λεπτά ακόμα, η κοπέλα μαζεύει τα πιάτα, ρωτά αν έχουν μείνει όλοι ευχαριστημένοι και χαμογελά ζεστά.\nΣταμάτησε η βροχή… να δεις που όταν θα βγεις στο σταθμό θα πατάς πάνω στο χαλάζι… αλλά θα είσαι στεγνός.\nΤα περιττά μαντηλάκια έχουν κρυφτεί στις φωλιές τους, νέα υγρά μαντηλάκια μιας χρήσεως έχουν καθαρίσει ξανά και ξανά τα χέρια του, το σακάκι διπλώθηκε και ξαναδιπλώθηκε, ένας ευτυχισμένος άνθρωπος.\nΟ Αντρέας κοιτά το ρολόι του. Σε λίγο φτάνει στον προορισμό του.\nΚαι σε ποιο σπίτι θα μείνεις, αν επιτρέπεις την όντως αδιάκριτη ερώτηση;\nΕίμαι καλεσμένος μιας οικογένειας… είναι μεγάλη ιστορία.\nΟ συνταξιούχος τμηματάρχης εισπράττει ένα επιτιμητικό βλέμμα από τον Αντρέα.\nΜε συγχωρείς, υπερέβην τα εσκαμμένα.\nΣτο σπίτι του Μιχάλη Βάινα\nΕίναι η πρώτη φορά που η αντίδραση του ευγλωττότατου συνταξιδιώτη μου είναι η σιωπή. Μια παράξενη σιωπή όμως.\n(κάπως ανήσυχος από την αντίδραση του Κεντρόπουλου)\nΓια να πω την αλήθεια δεν έχω γνωρίσει κανέναν τους. Μέσω της Αντιγόνης έγινε η επαφή.\nΟ Κεντρόπουλος γυρνά ανήσυχος το κεφάλι του και τον κοιτάζει με ένταση.\nΗ οικογένεια αυτή βίωσε κάποτε μια μεγάλη τραγωδία.\nΝαι… η Αντιγόνη είναι η μικρότερη κόρη. Υπάρχει ακόμα η Ευμενία. Τρία χρόνια μεγαλύτερη και πρεσβυγενής… αλλά υπήρχε κι ένα ακόμα παιδί…\nΟ Κεντρόπουλος στρέφει το βλέμμα του προς το ένα μαντηλάκι.\nΤι έγινε με αυτό το παιδί;\nΣκοτώθηκε… έτσι μάθαμε… κανείς δεν ξέρει πως… δηλαδή ξέρουμε ότι έπεσε από την στέγη του σπιτιού τους και… ήταν μονάχα οκτώ ή εννιά… ο Ερρίκος. Η λατρεία της μητέρας και το καμάρι του πατέρα του…\n(σκύβοντας προς το μέρος του συνεπιβάτη του)\nΠριν αρκετά χρόνια… δέκα ίσως… όλοι βυθίστηκαν στο πένθος… φοβερές στιγμές… αδύνατον να περιγραφούν φίλε μου…\nΟ Αντρέας συνοφρυώνεται και σιγεί.\nΔεν είχα ιδέα για όλα τούτα.\n(με διαφορετικό ύφος και φωνή)\nΔεν ξέρω πως σε ανακάλυψε η μικρή. Όμως θα σού έλεγα να προσέχεις… και να μην μείνεις καιρό σε αυτό το σπίτι… και τώρα κάνε πως δεν τις άκουσες ποτέ αυτές τις φράσεις που ξεστόμισα.\nΟ ηλικιωμένος άντρας καταπιάνεται και πάλι με τα διπλώματα και τα ξεδιπλώματα. Επίσης ένα νέο υγρό μαντηλάκι κάνει την εμφάνισή του και νέοι καθαρισμοί σε χέρια, πρόσωπο, λαιμό.\nΑκούγεται η ανακοίνωση κι έπειτα ο Αντρέας σηκώνεται απ’τη θέση του.\n(προτείνει το χέρι του)\n(σφίγγει με θέρμη)\nΜένουν σιωπηλοί και όταν σταματά η αμαξοστοιχία ο Αντρέας προχωρά προς την έξοδο σκεπτόμενος ότι ίσως έπρεπε να ανταλλάξει αριθμούς τηλεφώνου με τον άνθρωπο αυτό.\nΤελικά αποφασίζει να κατέβει από το τρένο.\nΈχει ήδη νυχτώσει.\nΕΞΩΤ. Στην αποβάθρα του σιδηροδρομικού σταθμού της πόλης Κ. Έχει βραδιάσει. Ο Αντρέας μόνος.\nΑνάβει τσιγάρο και απολαμβάνει την ηδύτητα της νικοτίνης. Κάθεται στο μοναχικό παγκάκι του σταθμού πριν τηλεφωνήσει στον Βάινα.\nΘα μπορούσα βέβαια και να μην τον ειδοποιήσω… να φύγω… να το σκάσω… Θα βρω μια καλή δικαιολογία. Ήμουν άρρωστος, ξαφνικές υποχρεώσεις… κάτι θα σκαρώσω.\nΑκούει την κόρνα ενός αυτοκινήτου. Βγαίνει από το παλαιό κτήριο του σταθμαρχείου και βλέπει δυο φωτεινές δέσμες να τον σημαδεύουν.\nΣαν σκηνή από παλιό αμερικάνικο φιλμ-νουάρ. Ο μοναχικός ταξιδιώτης που φθάνει στον ακριτικό σταθμό μιας άγνωστης πόλης στη μέση του πουθενά και τον υποδέχεται… το πουθενά το ίδιο.\nΤο αυτοκίνητο ζυγώνει.\nΜπαίνω στο χορό. Θα χορέψω…\nΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ‘ΣΕΡΦΑΡΕΙ’ ΣΤΗΝ ΑΣΦΑΛΤΟ\nΕΞΩΤ. Ο Μιχάλης Βάινας έχει έρθει με το πολυτελές του αυτοκίνητο για να παραλάβει τον Αντρέα.\n(από το ανοιχτό παράθυρό του)\nΚαλώς τον. Πέρασε!\nΟ Αντρέας ανοίγει την πόρτα του συνοδηγού και δεν δυσκολεύεται να βολευτεί μέσα στην μαυλιστική πολυτέλεια του γερμανικού τετράτροχου θωρηκτού. Τα κρεμ δερμάτινα καθίσματα τον αγκαλιάζουν σχεδόν ερωτικά.\nΟ Βάινας του απλώνει το χέρι του με τα δάχτυλα-λουκάνικα. Ο Αντρέας το σφίγγει δυνατά.\nΕίχες καλό ταξίδι; Χαλάζι κι αυτό ε;.\nΕνδιαφέρον ταξίδι. Παραγωγικό θα έλεγα.\nΟ άντρας τον κοιτά με ένα εξεταστικό βλέμμα προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσει μάλλον τη λέξη ‘παραγωγικό’. Τελικά του χαμογελά κάπως πονηρά.\nΟ Αντρέας μελετά τον Βάινα. Βραχύσωμος. παχουλός, ροδοκόκκινος, ντυμένος παράξενα, κακαίσθητα αλλά στο όριο, με μικρά μάτια και έξυπνο, αεικίνητο βλέμμα που σε ‘έκοβε και σε έραβε’ μέσα σε δευτερόλεπτα. Γύρω στα 50.\nΟ κλασικός τύπος του νοικοκυραίου της ανερχόμενης μεσαίας τάξης που κατάφερε να πλουτίσει από την ένταξή του σε διάφορους χώρους και ομάδες, την απόκτηση και χρησιμοποίηση φίλων σε καίριες θέσεις και την περίφημη ‘ευελιξία’ του ‘ικανού και έξυπνου’.\nΟ Αντρέας εντυπωσιάζεται από το αυτοκίνητο. Μια BMW της σειράς 7, πολυτελέστατη, ‘επιθετική’ και… εντελώς ασύμβατη με τον κάτοχό της.\nΟ Βάινας αγγίζει ένα μοχλό και το πανάκριβο απόκτημά του, αθόρυβα και υπέροχα κυλά πάνω στο χωματόδρομο και στρίβει ρχοντικά για να βγει λίγο αργότερα στον επαρχιακό δρόμο που διασχίζει τη μικρή πόλη.\nΜάς περιμένουν, Η γυναίκα μου έχει μαγειρέψει. Από το πρωί ασχολείται. Την έβαλε βλέπεις η μικρή στη… δουλειά. Να σ’ευχαριστήσει.\nΟ Βάινας έχει περάσει κι αυτός ομαλά και ήρεμα στον ενικό όπως το θαύμα της τεχνολογίας και της πολυτέλειας που οδηγεί γλιστρά πάνω στο ελεεινό οδόστρωμα της επαρχιακής οδού.\nΦαίνεται κάπως αστείος έτσι στριμωγμένος στο κάθισμά του. Μοιάζει με τον οδηγό του πλούσιου αφεντικού που ‘δανείστηκε’ την λιμουζίνα και απολαμβάνει την παράνομη βόλτα του.\nΈχεις ξανάρθει στα μέρη μας;\nΌχι, πρώτη φορά.\nΟι προβολείς της BMW σχίζουν το πυκνό σκοτάδι και δίνουν μια εξωπραγματική υπόσταση στα σκοτεινά αντικείμενα μπροστά.\nΔεν ακούγεται ούτε ψίθυρος από τη μηχανή αυτού του τέρατος. Κάτι σαν φύσημα μονάχα όταν η ροπή αυξομειώνεται. Ο Βάινας είναι καλός οδηγός. Θα μπορούσες να κοιμηθείς μακαρίως ως τον προορισμό σου και να το απολαύσεις.\nΔεν λέει και τίποτα σπουδαίο η πόλη μας. Αλλά δεν θέλουμε την Αθήνα. Κάποτε η Μαρία, η γυναίκα μου, με είχε ‘φάει’ να φύγουμε και να πιάσουμε ένα διαμέρισμα στην Κηφισιά, κοντά σε μια ξαδέλφη της. Με είχε πρήξει σου λέω. Ήθελε Κηφισιά σώνει και καλά. Ωραία είναι βέβαια η Κηφισιά, συμφωνείς Αντρέα;\nΟ Αντρέας συμφωνεί κουνώντας το κεφάλι μου και κοιτάζοντας τα χαμηλά, άσχημα σπίτια που προσπερνούν, τους λερωμένους μαντρότοιχους, τις παράνομες κατασκευές, τα παρκαρισμένα αγροτικά σε όλες τις πιθανές γωνίες, κάποια σκελετωμένα σκυλιά που περπατούν νωχελικά στο πουθενά.\nΤην κατάφερα και το ξέχασε. Πήρα το κτήμα, χτίσαμε και το σπίτι… ωραία δεν περνάμε εδώ;, της είπα, τι τη θέλεις την Αθήνα; Για σκοτούρα; Καλά δεν της είπα Αντρέα;\nΟ Αντρέας κουνά ξανά το κεφάλι του πιο νωχελικά.\nΟ νους του ταξιδεύει στην αρχή όλων…\nΠΏΣ ΑΡΧΙΣΑΝ ΟΛΑ…\nΕΣΩΤ. Ο Αντρέας μέσα στο αυτοκίνητο του Μιχάλη Βάινα, ταξιδεύει στο παρελθόν.\n[ΕΝΑΛΛΑΓΗ ΣΚΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΑΦΗΓΗΣΗ]\nΌλα είχαν ξεκινήσει πριν από περίπου δυο χρόνια. Στην αρχή κάποιος ‘ανώνυμος’ άφηνε ενδιαφέροντα σχόλια, ενίοτε και προκλητικά αλλά ποτέ χυδαία σε κείμενά μου στις αναρτήσεις του λογοτεχνικού ιστολογίου μου. Σύντομα ο ανώνυμος έπαψε να είναι ανώνυμος και αποκαλύφθηκε η Αντιγόνη. Το πικάντικο και δηκτικό της χιούμορ μού κέντρισε την προσοχή. Όπως και το ότι δεν έχανε ανάρτηση που να μην τη σχολιάσει. Μετά από λίγους μήνες η Αντιγόνη εμφανίστηκε και στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Το πρώτο της μήνυμα ήταν μικρό αλλά χαρακτηριστικό.\n‘Καλησπέρα Μετάρσιε Λόγε… Μού κρατάς συντροφιά, με παιδεύεις, με μαθαίνεις, με εκνευρίζεις, με τεντώνεις και μερικές φορές με θυμώνεις κιόλας…’\nΑρχίσαμε να επικοινωνούμε.\nΚαθώς το βίτσιο μου είναι οι ‘επιθετικοί’ άνθρωποι που έχουν όμως περιεχόμενο και βάθος, έβρισκα την επικοινωνία με την Αντιγόνη γόνιμη, αν μη τι άλλο ουδέποτε πληκτική και επίπεδη. Η Αντιγόνη ήξερε να κρατά τις ισορροπίες του διαλόγου. Δεν απλωνόταν ποτέ περισσότερο απ’όσο άντεχε, δεν με προκαλούσε σε ζητήματα που ήξερε πως ήταν ‘ανοχύρωτη’ και συχνά πυκνά επιστράτευε το ιδιότυπο χιούμορ της για να εκτονώσει μια ας πούμε ‘φορτισμένη’ ατμόσφαιρα. Κάποια στιγμή μού αποκάλυψε πως ήταν 22 ετών και μού έστειλε μια φωτογραφία της. Φαινόταν μονάχα το κεφάλι της και οι ώμοι της. Έγερνε λίγο αριστερά, λίγο βαριόταν, λίγο χλεύαζε τον φωτογράφο –η αδελφή της μάλλον. Χωρίς να διαθέτει κάποιο ιδιαίτερα εντυπωσιακό ή έντονο χαρακτηριστικό, ήταν χαριτωμένη, αρμονική και γλυκιά. Στο όριο όμως. Εκείνο που ίσως ξεχώριζε κάπως ήταν το βλέμμα της. Μέσα από τη φωτογραφία αυτή δεν μπορούσα να το αξιολογήσω ικανοποιητικά, το ένιωσα όμως διαπεραστικό και θα έλεγα, με μια έννοια, ερεθιστικό. Καθώς πιστεύω πως το πλέον σεξουαλικό στοιχείο σε έναν άνθρωπο είναι το βλέμμα του, μετά η φωνή του κι έπειτα οι σωματικές του αναλογίες ή το όποιο φετίχ έχει ο καθένας, το βλέμμα της εντυπώθηκε μέσα μου. Για έναν περίεργο, ανεξήγητο λόγο με ενοχλούσε, με αναστάτωνε, ήταν σα να μού μιλούσε.\nΠέρασαν αρκετοί μήνες πυκνής επικοινωνίας όταν αποφάσισα να κάνω έναν ελιγμό ‘απόκρυψης-παραλλαγής’. Ο λόγος ήταν πως ένιωθα αυτή την ενόχληση να γίνεται ή να προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο. Κατελάμβανε ή διεκδικούσε ζωτικό χώρο μέσα μου και αυτό με αποσυντόνιζε. Έπιασα τον εαυτό μου σχεδόν να ‘απολογείται’ κάθε φορά που αναρτούσα κάτι λες και οι αναρτήσεις πλέον αφορούσαν αποκλειστικά εκείνη. Ένιωθα πλέον άβολα με την επικοινωνία μας και ιδιαίτερα όταν εκείνη άρχισε να περνάει σε πιο προσωπικά, πιο ιδιαίτερα ζητήματα. Αισθανόμουν ότι η Αντιγόνη δυσφορούσε μέσα στο οικογενειακό της περιβάλλον και αναζητούσε κάποιον ή κάτι για να ‘γραπωθεί’ ψυχολογικά, να ‘διασωθεί’. Κι αυτό με έφερνε σιγά σιγά σε μια παράξενη θέση, σα να είχα ‘χριστεί’ ξαφνικά εγώ ο πνευματικός της Μεσσίας, ένας ψυχολογικός της παραστάτης, ένας δάσκαλος και μαζί ένας ενδιάμεσος μεταξύ εκείνης και της μοναχικής ζωής της. Κι αυτό δεν μπορούσα να το εξηγήσω γιατί η Αντιγόνη δεν ήταν ένα τυχαίο κορίτσι. Ένιωθα μια σκοτεινή άλω να την περιβάλλει, κάτι βαθύτερο και δυσερμήνευτο ακόμη και δυσοίωνο κι έτσι άρχισα να υποχωρώ και να αραιώνω την επικοινωνία μας. Όταν μάλιστα το προηγούμενο καλοκαίρι έφτασα στο σημείο να μην της γράφω σχεδόν καθόλου, η αντίδρασή της αρχικά περιελάμβανε βίαια ξεσπάσματα, οργή και αυτολύπηση. Με κατέταξε στους ‘προδότες’ και ‘συνωμότες’ της ζωής της, τους ανθρώπους που αφού πέρασαν ένα διάστημα ‘παίζοντας’ μαζί της, στο τέλος την πέταξαν σε μια γωνιά, την εγκατέλειψαν. Το φορτίο ήταν πολύ βαρύ και παράλογο και με στρίμωξε στα σχοινιά του εαυτού μου. Είχα μπλέξει σε μια ‘σχέση’ που δεν την ξεκίνησα ούτε την τροφοδότησα με αυτό το νοσηρό υλικό. Υπήρχε ένα υπόβαθρο έρωτα ή σεξουαλικών φαντασιώσεων που καραδοκούσε στη γωνιά και δεν τόλμησα ούτε διανοήθηκα ποτέ να προσεγγίσω ή να ενθαρρύνω. Αν το έκανα ίσως τα πράγματα να ήταν χειρότερα. Όμως είχα εμπλακεί σε αυτό το λαβύρινθο και η Αντιγόνη ένιωθε πως έψαχνα τη διέξοδο μακριά της, στο ημίφως της επίγνωσής της. Ίσως να είχε δίκιο. Ήθελα βέβαια να απομακρυνθώ αλλά δεν ήθελα να την πληγώσω.\nΓια κάμποσο διάστημα έπαψε εντελώς η επικοινωνία μας. Εξαφανίστηκε από το ιστολόγιο, δεν λάμβανα μέιλ της για καιρό. Και τότε, γύρω στα Χριστούγεννα εμφανίστηκε ξανά περνώντας σε ένα καινούργιο ‘γήπεδο’. Μού εξομολογήθηκε πως είχε σκεφτεί πολύ σοβαρά τη ‘σχέση’ μας και πως τα κείμενά μου και ο στοχασμός μου την είχαν επηρεάσει βαθιά. Είχε μιλήσει στους δικούς της για μένα και είχαν αποφασίσει οικογενειακώς να με γνωρίσουν. Μού πρότεινε να με φιλοξενήσει για όλες τις ημέρες των εορτών. Ευγενικά της το αρνήθηκα. Η νέα προοπτική με τρόμαξε. Η δυαδική μας σχέση περνούσε σε έναν άλλο στίβο και δεν ήξερα τι να υποθέσω. Όμως από την άλλη η μετοχή και των άλλων σε αυτή τη σχέση με εξασφάλιζε και με ‘κατοχύρωνε’ απέναντί της. Θα ήμουν πλέον απλά ο πνευματικός της συνοδοιπόρος, καμιά διολίσθηση προς άλλες ατραπούς. Ήταν μια λύση αυτό όμως δεν ήμουν έτοιμος.\nΌλους αυτούς τους μήνες της επικοινωνίας μας, είχαμε αποφύγει την τηλεφωνική επαφή. Δεν την είχα ενθαρρύνει εγώ αλλά δεν είχε επιμείνει κι εκείνη. Αυτό άλλαξε. Μετά τις γιορτές, μού τηλεφώνησε αρκετές φορές, αρχίσαμε να συνομιλούμε. Μού μετέφερε την επιθυμία των γονιών της, ιδιαίτερα της μητέρας της που επίσης μελετούσε τα κείμενά μου, να με φιλοξενήσουν επιτέλους για ένα σαββατοκύριακο στο μεγάλο και άνετο σπίτι τους.\n‘Δεν δαγκώνουμε ανθρώπους Αντρέα, γιατί είσαι τόσο αρνητικός;’, μού είπε κάποια μέρα η Αντιγόνη κι ένιωθα στη φωνή της έναν υπόρρητο λυγμό. Δεν θέλω να κρυφτώ, η φωνή της ακουγόταν στ’αυτιά μου ιδιαίτερα ερεθιστική, η φωνή μιας γυναίκας όχι ενός κοριτσιού. Και οι επικοινωνίες μας ‘σερφάριζαν’ πάνω στα κύματα του φλερτ με τέτοια δεξιότητα που το όλο ζήτημα είχε αρχίσει να γίνεται τυραννικό και σωματικά και ψυχικά για μένα.\nΈνιωσα κάποια στιγμή πως αν εξακολουθούσα να ‘κρύβομαι’ το πράγμα θα γινόταν απλώς χειρότερο. Συσσωρευόταν ενέργεια ανάμεσά μας, χρειαζόταν εκτόνωση. Η βαλβίδα ήταν αυτό το σαββατοκύριακο. Μια πιθανή απομάγευση θα έλυνε από μόνη της το πρόβλημα. Θα ξαναβρίσκαμε όλοι τις ισορροπίες μας, θα μαζευόμασταν στις φωλιές μας.\nΈτσι, συμφώνησα γι αυτό το τελευταίο σαββατοκύριακο του Μάρτη. Και είχα πάρει Παρασκευή βράδυ το τρένο από την Αθήνα με χίλια δυο αλληλοαντικρουόμενα συναισθήματα. Κυριαρχούσε πάντως η ένταση. Η Αντιγόνη είχε καταφέρει τελικά αυτό που διεκδικούσε από την αρχή.\nΚατελάμβανε ζωτικό χώρο μέσα μου.\nΤώρα, καθώς έκανα τούτη την ανασκόπηση, καθισμένος στην πολυτελή θέση του συνοδηγού, δίπλα στον πατέρα της που οδηγούσε ήρεμα και σιωπηλά, αναρωτιόμουν για δυο βασικά πράγματα.\nΤο πρώτο, πώς να ήταν άραγε από κοντά το βλέμμα αυτής της κοπέλας;\nΤο δεύτερο, γιατί ποτέ της δεν μου ανέφερε για το τραγικό συμβάν με τον αδελφό της;\nΥπήρχε κι ένα τρίτο. Καθώς τα σκεφτόμουν όλ’αυτά, είχα μέσα μου τη φωνή της και συνέλαβα τον εαυτό μου να την επιθυμεί σαρκικά. Καθαρά σαρκικά όμως, πέρα από οποιαδήποτε άλλη συνάφεια. Κι αυτό είχε επιτείνει την έντασή μου.\nΟι προβολείς της ΜπεΕμΒε πέφτουν σε έναν ψηλό μαντρότοιχο και μια μεγάλη, διπλή καγκελόπορτα. Ο Βάινας βγάζει ένα τηλεχειριστήριο και το αριστερό του χέρι έξω από το παράθυρο. Σε λίγο τα δυο φύλλα ανοίγουν και το γερμανικό θωρηκτό των δρόμων κυλά αργά αργά και τεμπέλικα στην ιδιοκτησία της οικογένειας Βάινα.\nΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΒΙΛΙ…\nΣΚΗΝΗ. Μέσα στο κτήμα της οικογένειας Βάινα.\nΕΞΩΤ. Ο Αντρέας βγαίνει από το αυτοκίνητο και επιθεωρεί το μεγάλο σπίτι εμπρός του.\nΝεοπλουτισμός μαζί με την επαρχιώτικη παράδοση της μη-πρόκλησης. Πολυτέλεια που δεν προκαλεί αλλά προσκαλεί μάλλον.\nΚαθώς κάνει ένα βήμα ο Αντρέας, ακούει κοντά του ένα γάβγισμα. Στρέφει δεξιά.\nΟ Βίλι είναι ένα θηριώδες βελγικό λυκόσκυλο, κατάμαυρο και απολύτως τρομακτικό. Είναι δεμένο έξω από το μεγάλο του σκυλόσπιτο σε αρκετή απόσταση.\nΟ Βάινας το πλησιάζει και το μεγαλόσωμο σκυλί γρυλλίζει. Τούτος ο ήχος και η λάμψη των ματιών του μέσα στη νύχτα θα μπορούσε να καθηλώσει τον οποιονδήποτε.\nΗ κεντρική βεράντα του σπιτιού είναι λουσμένη στο φως και μετά από δευτερόλεπτα βλέπει την εξώπορτα να ανοίγει και μια γυναικεία φιγούρα να βγαίνει.\nΚαλώς τους. Έλα Μιχάλη, άσε το Βίλι έχει ψύχρα, ελάτε μέσα…\nΟ Βάινας αγαπά προφανώς παθολογικά το σκύλο του και δυσκολεύεται να το αποχωριστεί. Το σκυλί παίζει λίγο με το αφεντικό του κι έπειτα ο Βάινας πλησιάζει τον φιλοξενούμενο και τον συνοδεύει ως την είσοδο του σπιτιού.\nΕκεί περιμένει όρθια και χαμογελαστή η Μαρία.\n(απλώνει το χέρι της)\nΚαλώς ήρθατε κε Αντρέα.\nΌμορφη η μητέρα… η ομοιότητα με την Αντιγόνη προφανής.\nΗ Μαρία φαίνεται σχεδόν συνομήλικη με τον άντρα της. Όμως οι ομοιότητες σταματούν εκεί.\nΨιλόλιγνη, αριστοκρατική, με τους μορφωμένους, λεπτούς, ήρεμους τρόπους της ‘καλής κοινωνίας’ της επαρχίας. Χαμογελά εγκάρδια και τιμά την πατροπαράδοτη φιλοξενία της ιδιαίτερης πατρίδας της.\nΕλάτε, περάστε… ελπίζω να είχατε όμορφο ταξίδι.\nΑκούω τη βαριά εξώπορτα να κλείνει πίσω μου και προχωρώ στο εσωτερικού του σπιτιού.\nΣΤΟ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ ΒΑΪΝΑ\nΕΣΩΤ. Στο σαλόνι. Ο Αντώνης και η οικοδέσποινα.\nΗ γυναίκα συνοδεύει τον προσκεκλημένο στο ολοφώτεινο, μεγάλο σαλόνι που μοιάζει γιορτινό, λες και πρόκειται να υποδεχθεί δεκάδες καλεσμένους για μια εντυπωσιακή δεξίωση.\nΔώστε μου το σακάκι σας και καθίστε όπου θέλετε…\nΟ Αντρέας βγάζει την ταμπακιέρα του με τα στριφτά τσιγάρα, της παραδίδει το σακάκι του και την τσάντα του.\n(με κάπως απολογητικό ύφος)\nΕγώ πάω να κάνω ένα τηλεφώνημα κι έρχομαι αμέσως.\nΟ Αντρέας διαλέγει μια γωνιά στον μεγάλο γωνιακό καναπέ ακριβώς δίπλα στο καφασωτό παράθυρο με την μεγάλη αψίδα που πιάνει ουσιαστικά έναν ολόκληρο τοίχο ανάμεσα σε δυο κολώνες. Παρατηρεί εν τάχει την αρχιτεκτονική και την επίπλωση.\nΟ χώρος είναι πολύ μεγάλος αλλά όχι πνιγμένος. Στο πρώτο επίπεδο βρίσκεται ο μεγάλος καναπές με τις πολυθρόνες και ένα μακρύ, χαμηλό τραπέζι.\nΣτην απέναντι γωνία, δεξιά, ένα τζάκι με πάγκους και μαξιλάρια γύρω του ενώ αριστερά μια βαριά γεμάτη βιβλιοθήκη. Σε ένα από τα ράφια μια εντυπωσιακή επίπεδη τηλεόραση.\nΣτο δεύτερο επίπεδο, στην απέναντι πλευρά, λίγο ανυψωμένη, η τραπεζαρία. Όρθια φωτιστικά σε επιλεγμένα σημεία και φυτά εσωτερικών χώρων. Πίνακες ζωγραφικής προσεχτικά διαλεγμένοι σε συγκριμένα σημεία με διάφορα θέματα και γήινα, ζεστά χρώματα.\nΣας άφησα μόνο, να με συγχωρείτε.\nΟ Αντρέας βλέπει την οικοδέσποινα να τον πλησιάζει με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο χέρι. Παίρνει από κάπου ένα σουβέρ και το αφήνει πάνω στο τραπεζάκι δίπλα του.\n(κάθεται δίπλα του)\nΈτσι, να σας ζεστάνω πριν το φαγητό\nΜπορείτε και να καπνίσετε.\nΤου φέρνει από κάποιο άλλο τραπεζάκι ένα περίτεχνης διακόσμησης τασάκι.\nΟ Αντρέας παρατηρεί καλύτερα την κα Βάινα.\nΦορά ένα σκούρο απλό ημι-επίσημο φόρεμα που της πηγαίνει πολύ. Είναι όμορφη γυναίκα η Μαρία. Μακριά, λεπτά χέρια, ψηλά πόδια και λευκό δέρμα. Τα μάτια της έχουν μια ήρεμη μελαγχολία, μια γλυκιά θλίψη που κάνουν τις εκφράσεις της πολύ αριστοκρατικές. Οι κινήσεις της μοιάζουν όλες φυσιολογικές, απέριττες, η φωνή της ξεκούραστη, σχεδόν υπνωτιστική, ψιθυρίζει περισσότερο παρά μιλά. Και τα ελληνικά της προσεγμένα και ανεπιτήδευτα. Η βαριά προφορά του συζύγου της έχει εξαφανιστεί από τη δική της ομιλία.\nΕσείς λοιπόν είστε ο περίφημος Μετάρσιος Λόγος.\nΟ Αντρέας ανταποδίδει το χαμόγελο.\nΤα κορίτσια θα κάνουν την εμφάνισή τους όπου νάναι. Η Ευμενία είναι ακόμη σε ένα μάθημά της. Παραδίδει μαθήματα χορού ξέρετε.\nΤο πρόσωπο της γυναίκας φωτίζεται. Η φωνή της έχει έναν ελαφρύ συνωμοτικό τόνο.\nΕίναι πάνω. Στο δωμάτιό της. Θα κατέβουμε μαζί σε λίγο.\nΠριν προλάβει να πει οτιδήποτε ο Αντρέας, κάνει την δυναμική είσοδό του ο Μιχάλης Βάινας. Έχει αλλάξει ρούχα. Έχει βάλει μια γυαλιστερή ολόσωμη, μαύρη αθλητική φόρμα με λευκές ρίγες και αθλητικά παπούτσια. Το βλέμμα της συζύγου του καρφώνεται σαν ακτίνα λέιζερ πάνω του.\nΜιχάλη γιατί ντύθηκες έτσι;\nΤα βράδια, τα έχουμε πει, δεν μπορώ τα παντελόνια και τα σκαρπίνια… δεν παρεξηγεί ο Αντρέας, έτσι δεν είναι;\nΟ Αντρέας κάνει ένα νεύμα άρνησης και δεν σχολιάζει.\nΔεν είναι σωστό. Απλά αυτό έχω να σού πω. Δεν είναι σωστό!\nΤο τελευταίο ‘σωστό’ από τα δυο ακούστηκε δυνατότερο και με τις συλλαβές του χτυπητές. Ο Αντρέας πίνει σιωπηλός μια γουλιά κρασί.\nΤην αμηχανία διαλύει το το γάβγισμα του Βίλι απ’έξω. Γυρνά το κεφάλι του ο Αντρέας και βλέπει μια άλλη ψιλόλιγνη κοπέλα να τον πλησιάζει και να τον χαϊδεύει στη μουσούδα του. Το άπλετο φως της βεράντας διευκολύνει τη λεπτομερή παρακολούθηση.\nΑυτή είναι η Ευμενία, το δίχως άλλο αν και από μακριά θα μπορούσε κάποιος να την μπερδέψει με τη μητέρα της.\nΟ Βίλι γρυλίζει με ηδύτητα από τις περιποιήσεις της κοπέλας και έπειτα από η Ευμενία τον αποχωρίζεται και πλησιάζει δεξιά την εξώπορτα.\nΟ Αντρέας σηκώνεται από τη θέση του για να την υποδεχθεί μαζί με τους γονείς της.\nΑπομένει πλέον να γνωρίσουμε και την Αυτής Μεγαλειότητα… που κρύβεται άραγε;\nΣΧΕΔΟΝ ΟΛΗ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΒΑΪΝΑ\nΕΣΩΤ. Δείπνο προς τιμήν του προσκεκλημένου Αντρέα. Είναι παρόντες όλοι και όλες από την οικογένεια Βάινα. Ή σχεδόν όλες…\nΤο τραπέζι είναι στρωμένο. Υπάρχουν σερβίτσια για όλους. Για πέντε άτομα. Είναι ίσως τα καλά σερβίτσια, οι ακριβές πορσελάνες. Στη μέση τρεις μεγάλες σαλατιέρες με τρεις διαφορετικές σαλάτες. Ακόμη υπάρχουν δυο καλάθια με διαφορετικά είδη ψωμιού, μικρά πιάτα με κομμένα τυριά και διάφορα άλλα ορεκτικά.\nΤον Αντρέα τον έχουν τοποθετήσει τιμητικά στην κεφαλή του τραπεζιού. Η οικογένεια Βάινα δεν του επιδαψιλεύει μόνον τιμές επιτίμου καλεσμένου αλλά τον αναγόρευε και οιωνεί αρχηγό της βραδινής ευωχίας!\nΟ Αντρέας κοιτά το ωραίο έπιπλο-ρολόι κούκο απέναντι. Κοντεύει δέκα. Έπειτα ρίχνει μια ματιά στον καθένα τους.\nΔεξιά του έχει τον ‘φυσικό’ αρχηγό, την κεφαλή, τον Μιχάλη Βάινα που κολυμπά μέσα στην φουσκωμένη του αθλητική φόρμα.\nΑπέναντί του και αριστερά, η… πραγματική αρχηγός, η σύζυγός του, η Μαρία που έχει αρχίσει να κυριεύεται από νευρικότητα. Το βλέμμα της πέφτει δολοφονικό πάνω στο σύζυγό της καταδικάζοντας τη γελοία περιβολή του αλλά δεν είναι νευρική γι αυτό.\nΑκριβώς δίπλα της κάθεται η Ευμενία. Έχοντας μάνα και κόρη σε ένα βολικό κάδρο μπορεί ο Αντρέας να διακρίνει τις ομοιότητες και τις διαφορές τους.\nΗ 25χρονη Ευμενία μοιάζει με αντίγραφο της μητέρας. Οι γωνίες του προσώπου, το βλέμμα, τα μακριά μέλη, ακόμα και οι κινήσεις, η στάση του σώματος. Νομίζεις πως βλέπεις ταινία επιστημονικής φαντασίας για τα αποτελέσματα της κλωνοποίησης. Κι έπειτα γυρνούσες το βλέμμα στον πατέρα. Τι δουλειά έχει αυτός ο μικρόσωμος, παχουλός τύπος στο τραπέζι; Ίσως να είναι κι αυτός ένας ακόμα επισκέπτης, ένας ξένος, κάποιος που διαταράσσει την αρμονία του οίκου.\nΟ κούκος χτυπά την δεκάτη βραδινή.\nΠέρασε η ώρα. Πάω να τη φέρω.\nΝα πάω εγώ;\nΜε το ζόρι κρατιέται ο Βάινας. Η δική του νευρικότητα οφείλεται στην πείνα. Έπρεπε να ομολογήσω πως πεινούσα κι εγώ. Και το φαγητό δεν είχε καν σερβιριστεί ακόμα. Πόσα ‘πιάτα’ να είχε ετοιμάσει η σχολαστική νοικοκυρά του σπιτιού;\nΗ μητέρα αποχωρεί αθόρυβα. Την απουσία της φροντίζει να καλύψει αμέσως η Ευμενία. Με κοιτά χαμογελώντας ευγενικά.\n(παίρνοντας μια φτενή φετούλα μαύρο ψωμί και κόβοντάς την σε μικρά κομματάκια)\nΤο ιστολόγιό σου αποτελεί θέμα καθημερινής σχεδόν συζήτησης ξέρεις Αντρέα\nΜα βέβαια… ειδικά τα Σάββατα… διαβάζουμε όλοι μαζί και πέφτει μελέτη.\nΟ πεινασμένος άντρας αρπάζει ξεθαρρεμένος μια φέτα ψωμί, ένα κομμάτι κασέρι κι άρχισε να μασουλάει.\nΗ Ευμενία τον κοίταξε με αποδοκιμασία αλλά και με ανοχή. Δεν είχε άδικο να λιμοκτονεί ο άνθρωπος τέτοια ώρα.\n(γυρνώντας στον Αντρέα)\nΠραγματικά. Τα Σάββατα μάς βάζει τεστ η Αντιγόνη. Και μάς βαθμολογεί. Κανονικά!\n(αρχίζει να τσιμπολογάει σαν πουλάκι ένα κομματάκι μαύρο ψωμί)\n(βρίσκει την ευκαιρία να πάρει λίγο μπλε τυρί και λίγο ψωμί)\nΤο τελετουργικό έχει ως εξής. Πρώτα καθόμαστε στις θέσεις μας όλοι, στο σαλόνι. Ύστερα η Αντιγόνη μάς διαβάζει μια ανάρτησή σας που έχει εκτυπώσει μέσα στην εβδομάδα. Κι έπειτα αρχίζει η συζήτηση. Παράγραφο παράγραφο… φράση φράση!\nΓύρισα και κοίταξα τον πατέρα που μασούλαγε σαν υπερφυσικό κουνέλι μέσα σε φόρμα Adidas. Κούνησε το κεφάλι του συμφωνώντας με την κόρη του.\nΜα, αυτό είναι… υπερβολή!\nΈπειτα άκουσα θορύβους. Κάτι που κυλά, ρόδες, τροχοί πάνω σε πλακάκια. Κάποιοι ψίθυροι, γυναικείοι. Μάνα και κόρη έρχονταν.\nΟ Αντρέας έχει αναψοκοκκινίσει. Η αγωνία του είναι έκδηλη.\nΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ\nΕΣΩΤ. Στο βραδινό τραπέζι της οικογένειας Βάινα με προσκεκλημένο τον Αντρέα. Κάνει την εμφάνισή της και η Αντιγόνη.\nΑυτό που αντικρίζει ο Αντρέας καθώς βλέπει την Αντιγόνη τον αιφνιδιάζει. Ήταν προετοιμασμένος για αρκετά όχι όμως γι’ αυτό.\nΗ Αντιγόνη είναι καθισμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο. Πίσω της η μητέρα της που την ‘τακτοποιεί’ ακριβώς απέναντί του, στο τραπέζι κι έπειτα έρχεται και κάθεται ξανά στη θέση της, δίπλα μου.\nΤο σοκ αυτής της απρόσμενης εξέλιξης δεν καθηλώνει τον Αντρέα. Σηκώνεται και κάνει το γύρο του τραπεζιού. Πλησιάζει την Αντιγόνη που τον κοιτά εξεταστικά και της προτείνει το χέρι του.\n(με ένα κόμπο στο λαιμό)\nΧαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω Αντιγόνη. Σ’ευχαριστώ για την πρόσκληση.\nΕκείνη σηκώνει το δεξί, λεπτό της χέρι και το βάζει μέσα στην παλάμη του. Της το κρατά για λίγο κι έπειτα γυρνά ξανά στη θέση του χωρίς να παίρνει τα μάτια του από πάνω της ούτε εκείνη από τα δικά του.\nΠάμε να φέρουμε και τα τρία.\nΗ μητέρα μαζί με την Ευμενία σηκώνονται και με κινήσεις μπαλέτου χάνονται σχεδόν αθόρυβα στο εσωτερικό του σπιτιού.\nΗ Αντιγόνη δεν έχει πει ακόμα τίποτε. Με το βλέμμα της ακολουθεί τον Αντρέα στην παραμικρή του κίνηση.\nΕίναι πολύ πιο όμορφη απ’όσο νόμιζα… Δεν είναι όμως μονάχα αυτό. Το βλέμμα της, που τόσο με έχει διαπεράσει μέσα από τη φωτογραφία που μού είχε στείλει, είχε μεγαλύτερο βάθος… και κάτι άλλο… κάτι απροσδιόριστο που μού φέρνει ρίγη στην πλάτη… και έντονο ερεθισμό ανάμεσα στα πόδια μου.\nΟι μεθυστικές μυρωδιές προηγούνται κι έπειτα οι δυο γυναίκες εισέρχονται στην τραπεζαρία με τρεις μεγάλες πιατέλες που τις τακτοποιούν προσεκτικά στο κέντρο του τραπεζιού. Στη μεγαλύτερη αναπαύονται δυο τεράστια γεμιστά ρολά… το ένα χοιρινό και το άλλο μοσχάρι. Ολόγυρά τους πλήθος από πατάτες φούρνου. Στην δεύτερη υπάρχουν παϊδάκια και στην τελευταία αρνί της σούβλας.\nΟ Βάινας στα όρια λιποθυμίας δεν αντέχει και αδειάζει τη μισή σχεδόν πιατέλα με το αρνί στο πιάτο του.\nΜα εκείνος δεν ακούει πια. Και δεν μπορεί να τον αδικήσει κανείς.\n(προς τον Αντρέα)\nΘα σας βάλω απ’όλα. Και πρώτα σαλάτες. Επιτρέψτε μου να σας σερβίρω.\nΌταν του επιστρέφει το πιάτο του, υπάρχει φαγητό για μισό λόχο φαντάρων.\nΚαλώς μας ήρθες λοιπόν Αντρέα και καλή μας όρεξη.\nΣηκώνει το ποτήρι της. Ο Βάινας είχε ήδη γεμίσει όλων τα ποτήρια με το ίδιο κόκκινο ξηρό οίνο που είχα δοκιμάσει νωρίτερα.\nΤο βλέμμα του πέφτει βέβαια στην Αντιγόνη. Το πιάτο της είναι γεμάτο όμως δεν του δίνει καμιά σημασία. Κοιτά τον Αντρέα. Δεν χαμογελά ούτε αντιδρά.\nΟ Αντρέας μιμείται τον οικοκύρη δίπλα του και επιτίθεται κι αυτός με όρεξη στα υπέροχα εδέσματα.\nΑντιγόνη μου… δεν θα φας;\nΗ απάντησή της παγώνει την ομήγυρη.\nΔείχνεις μεγαλύτερος απ’όσο πίστευα.\nΓια ένα ή δυο δευτερόλεπτα όλες οι μασέλες ακινητοποιούνται, τα πιρούνια και τα μαχαίρια σιγούν και τα βλέμματα διασταυρώνονται.\nΟι δυο γυναίκες αριστερά από τον Αντρέα έχουν στυλώσει το βλέμμα τους στο πιάτο τους. Ο Βάινας τού κάνει ένα νεύμα που μεταφράζεται ως ‘μη δίνεις σημασία, τρώγε!’.\nΕΣΩΤ. Όλοι στο δείπνο στο αρχοντικό των Βάινα. Ο Αντρέας και η Αντιγόνη ετοιμάζονται για κάποια αντιπαράθεση. Η ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη.\nΤο βλέμμα του Αντρέα καρφώνεται στην Αντιγόνη. Για πρώτη φορά την βλέπει να χαμογελά. Όμως δεν είναι ένα καλόκαρδο, φιλόξενο χαμόγελο. Είναι ειρωνικό και περιπαικτικό. Νέα ραχιαία ρίγη.\nΣυνεχίζουν όλοι να τρώνε αν και με μικρότερες ταχύτητες. Με εξαίρεση τον πατέρα βέβαια που μοιάζει να κολυμπάει στη δική του θάλασσα των ηδονών.\nΕσύ πάλι δείχνεις πιο όμορφη απ’όσο πίστευα.\nΗ ατάκα του Αντρέα φάνηκε να ικανοποιεί τη μητέρα.\n(συνεχίζοντας το πινγκ-πονγκ)\nΚαι πιο… ακίνητη, ε;\nΤις ξέρω αυτές τις καταστάσεις. Σκληρές, φραστικές επιθέσεις που θέλουν να δοκιμάσουν, να ‘μετρήσουν’, να ζυγιάσουν… αξίζει άραγε τίποτε αυτός ο τύπος ή δεν είναι για πολλά πολλά; Επιθέσεις πικρόχολες, σαρκαστικές, δηλητηριώδεις. Πόλεμος πριν τον πόλεμο… για να δούμε, έχει κότσια κι ετοιμότητα να με βάλει στη θέση μου ο μάγκας ή θα τον ξαπλώσω στο ρινγκ και θα τον βγάλω νοκ-άουτ από τον πρώτο γύρο;\n(λίγο σκληρά προς την Αντιγόνη)\nΕίσαι σε φόρμα βλέπω.\n(μετά από μικρή παύση)\nΣτη φωτογραφία που μού έστειλες δεν φαινόταν το αμαξίδιο.\nΟ Αντρέας εισπράττει ένα γουρλωμένο βλέμμα από τη μητέρα κι ένα χαμόγελο από την Ευμενία. Ο πατέρας ετοιμάζεται για τον επόμενο γύρο κραιπάλης και τους αγνοεί όλους επιδεικτικά.\nΑν φαινόταν θα ερχόσουν; Ή θα το έβαζες στα πόδια και δεν θα μού ξανάγραφες ποτέ;\n(χτυπώντας με το πιρούνι της δυνατά το πιάτο)\nΗ Ευμενία απολαμβάνει προφανώς τη σκηνή γιατί συνεχίζει να τρώει κοιτάζοντας πότε εμένα και πότε την αδελφή της.\nΑν το αμαξίδιο φαινόταν, απλώς δεν θα έθετες σήμερα το ζήτημα της ακινησίας. Δηλαδή του αν εξακολουθώ να σε αποδέχομαι… ή μήπως δεν είναι αυτό το θέμα;\nΝέο βλέμμα απορίας από τη μητέρα προς εμένα. Όχι το ίδιο αυστηρό όμως, όχι αποδοκιμαστικό.\n(με σπασμένη φωνή)\nΔεν είμαι ακίνητη εκατό τοις εκατό.\nΤο πιάτο της παραμένει ανέγγιχτο. Το βλέμμα της έχει σκληρύνει.\nΤι συμβαίνει εδώ; Τι υποδοχή είναι αυτή παιδί μου;\nΤότε γιατί προβάλλεις πάνω μου το ποσοστό σου που είναι; Δυο χρόνια τώρα δεν στάθηκε εμπόδιο αυτό στην επικοινωνία μας.\nΗ Αντιγόνη τον κοιτά με σουφρωμένα τα φρύδια. Στο πρόσωπό της απλώνεται σιγά σιγά ένα δειλό χαμόγελο. Παίρνει το πιρούνι της κι αρχίζει να τρώει. Ξαφνικά η ένταση φαίνεται να υποχωρεί και η ατμόσφαιρα γεμίζει ξανά από οξυγόνο.\nΚοιτάω τον Βάινα. Μού κάνει τρώγοντας πάλι ένα νόημα σα να λέει ‘είδες πού σού είπα; Τρώγε και μη δίνεις σημασία… κρυώνει το αρνάκι’.\nΕΣΩΤ. Στην τραπεζαρία του αρχοντικού των Βάινα. Στο πρώτο δείπνο με προσκεκλημένο τον Αντρέα.\nΟ Αντρέας ρίχνει μια ματιά στον Βάινα δεξιά του κι αυτό που αντικρίζει τον κάνει να χαμογελάσει. Ο πάτερ φαμίλιας έχει καταναλώσει κολοσσιαίες ποσότητες κρέατος και άλλων μεζέδων και είχε περιέλθει σε μια κατάσταση επικοινωνιακής αδράνειας. Το λιγότερο.\nΈχει ξαπλώσει στην καρέκλα του με τα πόδια ανοιχτά και το πρόσωπό του πρησμένο.\nΦεστιβάλ υπερφαγικής κραιπάλης. Ας ελπίσουμε να… βγάλει τη νύχτα!\n(με βλέμμα αποδοκιμασίας)\nΓιατί δεν ανεβαίνεις να ξαπλώσεις;\nΔεν θα σερβίρεις παγωτό;\nΗ απάντηση του οικοδεσπότη αφήνει άλαλο τον Αντρέα αλλά κανείς άλλος δεν αντιδρά έτσι.\nΗ Ευμενία έχει σηκώσει με τη βοήθεια της μητέρας της το τραπέζι και στην προσπάθειά του Αντρέα να τις βοηθήσει τον έχουν ‘καθίσει’ στην καρέκλα του χωρίς δεύτερη συζήτηση.\nΌταν έρχονται τα επιβλητικά μπολ με το παγωτό (βανίλια και σοκολάτα), ως εκ θαύματος ο ημιθανής Βάινας συνέρχεται, λαμβάνει ξανά θέση στην αφετηρία, αρπάει στα παχυλά του χέρια το ποτήρι του και αρχίζει να καταβροχθίζει το περιεχόμενό του.\nΗ Αντιγόνη έχει αρνηθεί να φάει οτιδήποτε πέρα από το λιτό της δείπνο. Εξακολουθεί όλη τη βραδιά να καρφώνει με το βλέμμα της τον Αντρέα, να τον ‘σκανάρει’, να τον ζυγίζει.\nΠιάνει και ο Αντρέας το δικό του ποτήρι κι αρχίζει να τρώει το εύγευστο και δροσερό παγωτό όταν η Αντιγόνη αποφασίζει να περάσει το ματς στην… παράταση.\nΝομίζω πως στο τελευταίο σου κείμενο… της προηγούμενης Δευτέρας στο Μετάρσιο Λόγο… νομίζω πως κάνεις ένα πολύ μεγάλο λάθος.\nΑυτομάτως τα μακριά κουτάλια σταματούν στα ανοιχτά στόματα. Ακόμα και του Μιχάλη.\nΞέρεις τι παρατηρώ απόψε Αντιγόνη;\nΚανείς μάλλον δεν περίμενε να μιλήσω έτσι και με κοιτούν όλοι. Έχει πάντα ενδιαφέρον άλλωστε να τρως το παγωτό σου και να απολαμβάνεις και μια ωραία ταινία δράσης.\nΌτι δεν είπες ούτε μια φορά το όνομά μου.\nΗ παρατήρησή του κάνει τη μητέρα να κουνήσει το κεφάλι σα να έλεγε ‘μωρέ μπράβο, καλή ντρίπλα αυτή’.\nΑυτή η παρατήρηση θα ταίριαζε σε ένα ναρκισσιστή.\nΟ Αντρέας γυρνά στον Βάινα και εισπράττει ένα βλέμμα ‘βρε δως της να καταλάβει!’.\nΚαλός ελιγμός, δεν λέω. Το δεδομένο παραμένει όμως.\n(με φωνή που τρέμει)\nΉθελες ν’ακούσεις το όνομά σου από μένα απόψε;\n(τονίζοντας το όνομά της)\nΔεν θα καταλήξουμε πουθενά αν απαντούμε ο ένας στον άλλο με ερωτήσεις Αντιγόνη.\nΟι θεατές κοιτούσαν μια εμένα και μια εκείνη όπως ακριβώς τους παίκτες μιας παρτίδας τένις.\n(τονίζοντας το όνομά του)\nΕντάξει Αντρέα. Και ποια είναι η εξήγηση που δίνεις σ’αυτό;\nΗ εξήγηση είναι απλή. Και ταιριάζει απόλυτα με τον χαρακτήρα και την… πολεμική προετοιμασία που κάνεις εδώ και αρκετό καιρό για τούτη τη συνάντηση.\nΚαι ποια είναι η εξήγηση λοιπόν;\nΤο βλέμμα όλων τώρα πάνω στον Αντρέα.\nΘα μιλήσω ανοιχτά. Όπως κάνεις κι εσύ. Έστω κι αν είμαι φιλοξενούμενος.\n(τονίζοντας ξανά το όνομά του)\nΚαι βέβαια να μιλήσεις ανοιχτά Αντρέα.\nΕίσαι θυμωμένη μαζί μου… είσαι ακόμη θυμωμένη από το καλοκαίρι που διακόψαμε την επικοινωνία μας… που διέκοψα εγώ δηλαδή την επικοινωνία μας για λόγους που δεν έχουν τώρα σημασία, τέτοια ώρα, σχεδόν μεσάνυχτα και μάλιστα μετά από ένα τέτοιο δείπνο…\nΈνας βόγγος ακολουθεί τη λέξη ‘δείπνο’ από την πλευρά του Βάινα. Από τις δυο γυναίκες αριστερά σιγή. Ο Αντρέας νιώθει σχεδόν την ένταση στο πρόσωπο της Αντιγόνης. Τα σφιγμένα δόντια της, τα μαζεμένα της χείλια.\nΝιώθει επίσης τον ανδρισμό του να δυσφορεί μέσα στο παντελόνι μου.\nΟ βαθύτερος λόγος της πρόσκλησης αυτό το σαββατοκύριακο δεν ήταν άλλος από ένα… ξεκαθάρισμα λογαριασμών… ανάμεσά μας… και βέβαια δεν επρόκειτο να εκφέρεις το όνομά μου πριν αισθανθείς πως έχεις καταγάγει μια περηφανή νίκη… αυτό ήθελες να νιώσεις… να με δεις γονατισμένο εμπρός σου, νικημένο, παραδομένο… τότε θα ψέλλιζες με άφατη ηδύτητα το όνομά μου… με οίκτο ίσως… αυτό που θα άξιζα να μού δωρίσεις δηλαδή!\nΟ Αντρέας παύει να μιλά. Έχει ήδη πει πολλά και σε ακατάλληλη ώρα. Δεν μιλά κανείς. Μπορεί κανείς να ακούσει σχεδόν το σφυροκόπημα του αίματος στις αρτηρίες όλων εκεί μέσα.\nΈνταση που μπορούσες να την κόψεις φέτες.\nΘέλω ν’ αναπαυτώ.\nΝαι, κι εγώ.\n(σηκώνεται για να βοηθήσει την Αντιγόνη)\nΝομίζω πως είναι ώρα για όλους να αναπαυτούμε.\n(κοιτάζοντας τον Αντρέα)\nΕίμαι χαρούμενη που ήρθες.\nΕυμενία, συνόδεψε τον Αντρέα στο δωμάτιό του. Καληνύχτα.\nΒγαίνουν όλοι από την τραπεζαρία.\nΟ Αντρέας σηκώνεται από τη θέση του και για πρώτη φορά αισθάνεται το επιπρόσθετο βάρος της κρεατοκατανάλωσης που έχει προηγηθεί.\n(χτυπώντας ελαφρά στον ώμο τον Αντρέα)\nΠάω κι εγώ. Καληνύχτα φίλε μου.\n(ακολουθώντας την Ευμενία που έχει ήδη προπορευτεί)\nΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΠΟΥΛΟΥ\nΕΣΩΤ. Στον ξενώνα του σπιτιού. Ο Αντρέας και η Ευμενία.\nΤο δωμάτιο του ξενώνα είναι επιπλωμένο απλά και λειτουργικά και δεν του λείπει τίποτα.\nΜήπως θέλεις να σού φέρω κάτι για τη χώνεψη;\nΗ Ευμενία του ρίχνει ένα γλυκό βλέμμα, τον καληνυχτίζει και κλείνει την πόρτα πίσω της.\nΞαπλώνει στο κρεβάτι ολόγυμνος παλεύοντας να αγνοήσει τον ερεθισμό του.\nΤι ημέρα ξημερώνει άραγε; Πολύ δυναμικό ξεκίνημα κάναμε με τη μικρή… και να δεις… τι μου είπε ο Κεντρόπουλος στο τρένο… ‘να προσέχεις… και να μην μείνεις καιρό σε αυτό το σπίτι…’\nΟ Αντρέας δεν έχει άλλες δυνάμεις για επεξεργασία εικόνων και γεγονότων. Κλείνει τα μάτια και σχεδόν αμέσως αποκοιμιέται.\nΠΡΩΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ\nΕΣΩΤ. Την επόμενη μέρα στο αρχοντικό της Αντιγόνης.\nΟ Αντρέας με αργές κινήσεις τραβά το λεπτό στρώμα και αναζητά το ρολόι. Περασμένες δέκα!\nΗ ώρα τον αιφνιδιάζει.\nΣηκώνεται και αμέσως παρατηρεί ένα μικρό χαρτάκι πάνω στο κομοδίνο του. Μια χειρόγραφη πρόσκληση.\nΈλα στο δωμάτιό μου. Σε περιμένω.\nΗ Αντιγόνη, το δίχως άλλο. Πάνω στο κομοδίνο υπάρχουν επίσης μια κούπα καφέ, δυο κρουασάν και ένα ποτήρι φυσικός χυμός πορτοκαλάδας.\nΟ Αντρέας παίρνει το πρωινό του με την ησυχία του κι έπειτα, ντύνεται και βγαίνει από τον ξενώνα αναζητώντας κάποιον από την οικογένεια. Δεν υπάρχει κανείς.\nΓυρνά όλο το σπίτι, ψυχή. Αποφασίζει να ανεβεί στον πάνω όροφο και να βρει το δωμάτιο της Αντιγόνης.\nΑνεβαίνει τη μεγάλη ξύλινη σκάλα, ακολουθεί τον διάδρομο. Παντού κλειστές πόρτες. Εκτός από το τελευταίο δωμάτιο. Ακούει τη φωνή της.\nΕδώ είμαι Αντρέα, σε περιμένω… υπναρά!\nΕΣΩΤ. Στο υπνοδωμάτιο της Αντιγόνης. Για πρώτη φορά.\nΟ Αντρέας διαβαίνει το κατώφλι του δωματίου της διστακτικά και κοντοστέκεται. Είναι ξαπλωμένη κάτω από τα σκεπάσματά της. Κάτι διαβάζει. Μόλις τον βλέπει κλείνει το βιβλίο της και χτυπά με την παλάμη της το στρώμα δίπλα της.\nΈλα Αντρέα, έλα κάθισε δίπλα μου.\nΜια άλλη Αντιγόνη. Η χθεσινή δύστροπη σκύλα φαίνεται πως κοιμάται ακόμα. Τη θέση της έχει πάρει η δίδυμη αδελφή της. Ή μάλλον το άλλο της εγώ.\nΕτούτη χαμογελά, είναι εύθυμη, καλοσυνάτη. Την πλησιάζει, κάθεται δίπλα της, παρατηρεί το ευρύχωρο, κοριτσίστικο δωμάτιό της με τα ροζ και τα λιλιά και τα χιλιάδες κουκλάκια παντού.\nΙδιαίτερη εντύπωση του κάνει το κρεβάτι της. Μονάχα σε ταινίες εποχής είχε δει κάτι ανάλογο. Εντυπωσιακό, πολύ μεγάλο, με ουρανό, κολώνες με ξυλόγλυπτες παραστάσεις και στο κεφαλάρι μια ξυλόγλυπτη παράσταση… της ιδίας. Ένα πολύ επιτυχημένο πορτρέτο της.\nΤο δωμάτιο της Χιονάτης είναι αυτό;\nΕκείνη αρπάζει την παλάμη του και την κλείνει στη δική της.\nΚαλέ μου Αντρέα… τι σού’μελλε να πάθεις!\nΣκάει στα γέλια.\nΕίναι ακόμη πιο όμορφη από χθες.\nΤο φυσικό φως λούζει το ωραίο της παραμυθένιο δωμάτιο και δίνει μια ψεύτικη αντανάκλαση στα ξανθά της μαλλιά.\n(φιλά απαλά το χέρι του)\nΕίμαστε μόνοι στο σπίτι. Έλα πιο κοντά μου λοιπόν, φοβάσαι;\nΕκείνος διστακτικά μετακινείται ακόμη πιο κοντά της.\nΠου είναι οι δικοί σου;\nΤους έδιωξα. Τους είπα ότι θέλω να περάσω μερικές ώρες με τον πιο καλό μου φίλο και να τον αποζημιώσω για το εφιαλτικό βράδυ που πέρασε. Καλά δεν έκανα;\n(κοφτά, αποσύροντας το χέρι του)\nΜην αντιδράς έτσι… σε παρακαλώ… θα σού ζητήσω συγνώμη… θα κάνω ό,τι θέλεις… μην μού κρατάς μούτρα τώρα… έκανα τόσο αγώνα να σε καταφέρω να έρθεις ως εδώ…\nΈχει ‘ντυθεί’ το κοριτσίστικο παραπονιάρικο ύφος τώρα και είναι ακόμα πιο σέξυ από χτες. Ας μην ξεχνάμε βέβαια πως είναι ένα ανάπηρο κορίτσι και δεν πρόκειται ποτέ να εκμεταλλευτώ καμιά κατάσταση.\n(με ύφος δασκάλου στην άτακτη μαθήτρια)\nΓιατί έδιωξες τους γονείς και την αδελφή σου Αντιγόνη;\nΓιατί είσαι δικός μου και όχι δικός τους και δεν θέλω να σε μοιραστώ με κανέναν… ικανοποιήθηκες; Γι αυτό! Έχουμε μονάχα δυο μέρες και θέλω να εκμεταλλευτώ κάθε λεπτό… δυο χρόνια περίμενα γι αυτή τη στιγμή… ψέματα… τρία χρόνια!\nΤην κοιτά με σμιγμένα φρύδια.\nΤι με κοιτάς έτσι; Σε διαβάζω πολύ πριν… απλά κάποια στιγμή αποφάσισα να σού γράψω κάποιο σχόλιο… θυμάσαι το πρώτο μου σχόλιο; Θυμάσαι ποιο κείμενο ήταν;\n(σηκώνεται από το κρεβάτι θυμωμένος)\nΔεν θυμάμαι τίποτα Αντιγόνη.\nΚάνει μια βόλτα μέσα στο δωμάτιο όταν ένα μαξιλάρι περνάει ξυστά από δίπλα του και πέφτει στο πάτωμα. Σκύβει και το μαζεύει. Της το πηγαίνει πίσω.\nΔεν θέλω να είμαι μόνος στο σπίτι μαζί σου… δεν σε εμπιστεύομαι.\nΓιατί φέρεσαι σαν μαλάκας ξαφνικά; Μού λες;\nΟ Αντρέας παίρνει το κίνητό της που είναι στο κομοδίνο και της το δίνει.\nΠάρε τους τηλέφωνο και πες τους να επιστρέψουν. Αλλιώς θα φύγω.\nΕκείνη γουρλώνει τα μάτια της, τεντώνει το σώμα της, κοπανάει το στρώμα της. Και τον βρίζει μέσα απ’τα δόντια της.\nΈπειτα παίρνει το κινητό και το εκσφενδονίζει στον απέναντι τοίχο. Η συσκευή σπάει και γίνεται κομμάτια.\nΆντε γαμήσου κύριε ποιητά!\nΣηκώνει το σώμα της όσο μπορεί και τον φτύνει. Ξανά και ξανά. Ύστερα τινάζει από πάνω της το λευκό της πάπλωμα.\nΟ Αντρέας την κοιτά για μια στιγμή κι έπειτα στρέφει το βλέμμα του αλλού.\nΉταν λάθος μου από την αρχή που δέχθηκα αυτή την πρόσκληση.\nΠάει προς το παράθυρο. Βγάζει από την τσέπη του την ταμπακιέρα του και ανάβει ένα τσιγάρο.\nΘέλω να καπνίσω κι εγώ!\nΜού είχες γράψει κάποτε ότι δεν καπνίζεις.\nΨέματα σού είχα γράψει. Ό,τι σού είχα γράψει ήταν ψέματα!\nΚάνει σαν τρελαμένο παλιοκόριτσο που του αρνούνται ένα καπρίτσιο.\nΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΡΙΣΗΣ… ΣΥΝΕΧΕΙΑ\nΕΣΩΤ. Στο υπνοδωμάτιο της Αντιγόνης. Τα αίματα έχουν ανάψει.\nΗ Αντιγόνη αρχίζει να κλαίει.\nΡε λες να είχε δίκιο ο Κεντρόπουλος; Κάτι ήξερε για να με προειδοποιήσει… μπας κι έπρεπε να τον ακούσω και να μην πατήσω το πόδι μου σε αυτό το απομονωμένο γαμημένο τρελοκομείο;\nΠετάει τη γόπα έξω από το παράθυρο και μετά κλείνει το παραθυρόφυλλο. Γυρνά προς το κρεβάτι. Βλέπει την Αντιγόνη να έχει γυρίσει πλευρό και να έχει σκεπαστεί ξανά.\nΚάθεται δίπλα της και παίρνει μια βαθιά ανάσα.\nΑντιγόνη… μπορούμε να μιλήσουμε ήρεμα και απλά;\nΕκείνη δεν αντιδρά. Έχει γυρίσει το κεφάλι της και έχει σηκώσει το πάπλωμα ως το λαιμό της.\nΔεν είναι παιδιάστικη αυτή η συμπεριφορά; Εγώ τώρα τι πρέπει να κάνω; Να περιφέρομαι ασκόπως στο σπίτι σου περιμένοντας τους δικούς σου να επιστρέψουν; Ήρθα ως εδώ για σένα… το ξέρεις αυτό… ανταποκρίθηκα στην πρόσκλησή σου με κάποιο δισταγμό αλλά όχι εξαιτίας σου… δεν είμαι και τόσο εύκολος στις διαπροσωπικές σχέσεις… ήθελα να σε γνωρίσω… μού είχες κεντρίσει το ενδιαφέρον… από την αρχή…\nΓυρνά το πρόσωπό της. Κατεβάζει το σκέπασμα. Είναι δακρυσμένη.\nΜπορείς να με βοηθήσεις να κάνω μπάνιο;\nΤον αιφνιδιάζει για μια ακόμη φορά. Αυτό το πλάσμα έχει έμφυτη αυτή την ικανότητα.\nΝόμιζα πως ήθελες να μιλήσουμε. Πως έδιωξες τους δικούς σου, παρότι διαφωνώ, για να μείνουμε μόνοι… ωραία… είμαστε μόνοι… ας μιλήσουμε… ας μιλήσουμε για όλα όσα θέλεις… για όλα… ανοιχτά και ξεκάθαρα…\nΤου απλώνει το λεπτό της χέρι. Το κρατά στο δικό του. Η επαφή τον αναστατώνει.\nΜε νιώθεις καθόλου;\nΝομίζω πως σε νιώθω εδώ και αρκετό καιρό… ίσως γι αυτό είναι όλα τόσο πολύπλοκα…\nΜη μου μιλάς σαν λογοτέχνης… μίλα μου σαν Αντρέας… σαν άντρας… με βρίσκεις αποκρουστική;\nΜε το άλλο της χέρι κατεβάζει ξανά το σκέπασμα αποκαλύπτοντας τα μικρά της στήθη. Η στιγμή είναι γεμάτη ιδιαίτερη φόρτιση.\nΞαφνικά τη θέλει πολύ, παράλογα πολύ.\nΣού αρέσει να διαλέγεις τις πιο σκληρές και δυνατές λέξεις…\nΛέξεις πέτρες… έτσι δεν τις λες σε ένα σου κείμενο;\nΘέλεις να με πετροβολήσεις;\nΘέλω να κάνουμε έρωτα…\nΟ Αντρέας μένει σιωπηλός. Είναι φανερή η αναστάτωσή του.\nΝομίζεις πως είμαι ανάπηρη κι εκεί; Δεν είμαι… νιώθω τα πάντα… θέλεις να με αγγίξεις;\nΠροσπαθεί να κατεβάσει το στρώμα χαμηλά και την εμποδίζει.\nΚαι αμέσως συνειδητοποιεί τη λαθεμένη επιλογή λέξεων.\nΔεν θέλω να περιμένω άλλο για να ζήσω Αντρέα… κι αυτό που θέλω τώρα όσο τίποτε άλλο είναι να σε νιώσω κι εσένα… πάνω μου, μέσα μου… βγάλε τα ρούχα σου κι έλα δίπλα μου… ας μην κάνουμε έρωτα… απλά να σε νιώσω… το έχω ανάγκη…\nΠερνούν δευτερόλεπτα φορτισμένης σιγής.\nΚάτι ανέφερες πριν για μπάνιο…\nΓδύσου και ξάπλωσε δίπλα μου…\nΟι δικοί σου…\nΟι δικοί μου ξέρουν ότι είμαι ερωτευμένη μαζί σου από την πρώτη μέρα Αντρέα… μην μού πεις πως δεν το κατάλαβες… όλες αυτές οι βασιλικές περιποιήσεις, οι προετοιμασίες… πριν από το απόγευμα δεν θα επιστρέψει κανείς… βέβαια τώρα χωρίς το κινητό…\nΑρχίζει ξαφνικά να γελά… Να γελά δυνατά, να συσπάται από τα γέλια.\nΘα παίρνουν και δεν θα απαντά κανείς… το μηχάνημα μόνο…\n(αρχίζει να γελάει κι αυτός)\nΘα γκαζώσει τη ΜπεΕμΒε ο πατέρας σου και θα έρθει σε χρόνο μηδέν.\nΘα μπουκάρει στο δωμάτιο και θα μάς βρει αγκαλιά.\nΤο γέλιο της ξαφνικά καταπαύει όπως ένας άνεμος που αφήνει τα πανιά ενός σκάφους κρεμασμένα στο πέλαγος.\nΣκύβει και της δίνει ένα φιλί στα χείλη. Το πρώτο τους φιλί. Άτεχνο, δειλό, παράξενο.\nΑπλώνει τα χέρια της τον τυλίγει μέσα στην αγκαλιά της. αρχίζουν να δαγκώνονται, να παλεύουν, να γελούν και να κλαίνε μαζί.\nΈλα… γδύσου… μην με κάνεις να σε παρακαλάω συνέχεια.\nΣε λίγο βρίσκεται κι αυτός κάτω από τα σκεπάσματα, ολόγυμνος δίπλα της.\nΚλέβουμε χρόνο απ’το θάνατο.\nΚαι μένουν για λίγο σιωπηλοί. Απολαμβάνοντας ο ένας την αίσθηση του άλλου.\nΕΣΩΤ. Στο υπνοδωμάτιο της Αντιγόνης. Οι δυο τους. Μετά την πρώτη τους επαφή. Στο κρεβάτι.\nΗ πρώτη επαφή ήταν ένα μπλέξιμο… η μυρωδιά του νεανικού της κορμιού, οι ηδονές, οι κοφτές ανάσες, τα βογκητά, η πίεση των χεριών της στο κεφάλι μου, οι γρατζουνιές της σε όλο μου το σώμα… μπλέξιμο και πάλη και μάχη… τα σώματα γνωρίζονται με άλλους τρόπους απ’ό,τι τα μυαλά και οι καρδιές… έχουν άλλους κώδικες… αρχαίους, άγνωστους, μυστηριώδεις. Όλα τα υγρά και οι εκκρίσεις και οι γεύσεις και οι μυρωδιές ανακατεύονται και γίνονται ένας χυμός και καταπότι αλχημικό που το πίνεις και σε πίνει…\nΌταν ξεχωρίσαμε, μετά από ώρα, είχαμε άλλο βλέμμα. Αυτό συμβαίνει όταν για πρώτη φορά ‘σαρκωθείς’ μέσα απ’τον άλλο, περάσεις μέσα απ’τους δρόμους του αίματος και του σπέρματος και βγεις ρημαγμένος αλλά ολοφώτεινος, ένα περίεργο μίγμα στην άλλη άκρη του τούνελ… το βλέμμα έχει αλλάξει, ο κόσμος έχει αλλάξει, η σύντροφός σου έχει αλλάξει… εσύ έχεις αλλάξει… για πάντα… ως και το άγγιγμα είναι διαφορετικό, η γεύση του φιλιού, ο ιδρώτας, η γεωμετρία του σώματος… δεν είναι αυτός ο άνθρωπος που ερωτεύτηκες, που φαντασιώθηκες, που πόθησες… ποιος είναι;… δεν ξέρεις… σαν το κουτάβι είσαι που κουτουλιέται με τα αδελφάκια του τυφλό μέσα στο καλάθι… μέσα από τις κουτουλιές μαθαίνεται ο κόσμος, ο έρωτας, η ζωή, η ένωση με το μαγικό δοχείο της ύπαρξης που είναι ο άλλος…\nΟ Αντρέας σηκώνεται αργά και φέρνει τα τσιγάρα του. Καπνίζουν σιωπηλοί, ιδρωμένοι, πλήρεις.\nΠλήρης… τι ιερή, τι υπέροχη λέξη… για μια στιγμή πιστεύεις πως είσαι θεός και όχι το βροτό και άθλιο σκήνωμα που σέρνεται στους δρόμους και ψηλαφεί το φως μες στα σκοτάδια… για μια στιγμή αληθινός… ιερός και αυτάρκης…\nΎστερα την παίρνει στην αγκαλιά του και την βάζει στο αμαξίδιο. Έτσι, γυμνή.\nΤην βοηθά να πάνε ως το μπάνιο.\nΕΣΩΤ. Στο λουτρό. Οι δυο τους.\nΟ Αντρέας ετοιμάζει το μπάνιο της Αντιγόνης. Έπειτα, την βάζει μέσα στο ζεστό νερό κι αρχίζει να την περιποιείται, να τη θαυμάζει.\nΔεν μού εμπιστεύτηκε μονάχα την ηδονή και τον έρωτά της. Δεν μού παρέδωσε το σώμα της και το ρίγος της. Μού εμπιστεύτηκε τη μοναξιά, το λυγμό και την ανάσα του είναι της. Κι ήμουν ο πρώτος άντρας που έμπαινε στο ιερό της και ο συγκλονισμός από τη μέθεξη ήταν τόσο δυνατός που μού έφερνε ζάλη και αγωνία.\nΜυήθηκα στο βωμό της κι εκείνη με δέχθηκε ήρεμα και φυσικά, χωρίς περισπασμούς και αμφιταλαντεύσεις. Μονάχα με δάκρυα και γυναικείες κραυγές και ανθρώπινες επικλήσεις στο παράλογο που για λίγο μερεύει και γίνεται γλυκό.\nΚαι στο θάνατο που για λίγο αποξεχνιέται και σπλαχνικά χαρίζει τη λησμονιά αυτή στο σώμα και στο πνεύμα.\nΔεν μιλούν για ώρα. Ανασαίνουν. Ανασαίνουν και περιμένουν.\nΈπειτα, κάποια στιγμή, αρχίζει εκείνη να του μιλά. Να τού ιστορεί, να αφηγείται…\n[ΣΚΗΝΕΣ ΜΕ ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΎΟΥΝ ΤΗΝ ΑΦΗΓΗΣΗ]\nΕκείνο το απόγευμα, πριν από περίπου τρία χρόνια, ήμασταν όλοι στην κουζίνα μαζεμένοι. Τέσσερα ζόμπι γύρω από ένα τραπέζι. Κανείς δεν έτρωγε. Τα πιάτα μας ήταν γεμάτα από φαγητό και κανείς δεν έτρωγε. Η μάνα μου είχε αναφιλητό, η Ευμενία κοπάναγε το πιρούνι στο πιάτο, ο Μιχάλης είχε κλείσει το κεφάλι του μέσα στα χέρια του. Κι εγώ στο καρότσι μου.\nΤην προηγούμενη νύχτα ήμουν έτοιμη να αυτοκτονήσω. Είχα μαζέψει τα χάπια και τα είχα στη χούφτα μου. Ήμουν αποφασισμένη να τα καταπιώ. Δεν ήθελα να ξημερώσει άλλη μια μέρα με νεκροταφεία και μνημόσυνα. Είχα και τη φωτογραφία τού Ερρίκου κάτω απ’το μαξιλάρι μου. Μιλούσα μαζί του, κάθε μέρα, πιο πολύ τις νύχτες. Τού μιλούσα και μού απαντούσε. Και όταν του είπα μια μέρα ότι θέλω να έρθω να τον ανταμώσω μού είπε να πιω όλα τα χάπια που έχω μαζέψει μονομιάς. Και σιγά σιγά τα συγκέντρωσα και τα είχα στη χούφτα μου. Εκείνη τη νύχτα άνοιξα το λάπτοπ για να μιλήσω με την καλύτερή μου φίλη. Είχα σκοπό να της το πω. Θα ήταν η μόνη που θα το γνώριζε. Και τότε ‘κατά λάθος’ έπεσα πάνω στο ιστολόγιό σου. Μετάρσιος Λόγος… δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσω ούτε γραμμή απ’όσα αράδιαζες… μού κίνησε όμως την περιέργεια η φωτογραφία σου… είχες ένα βλέμμα γεμάτο θράσος… με θύμωσε πολύ αυτό… επειδή θύμωσα αποφάσισα να διαβάσω πρώτα, να σου γράψω μια κατσάδα και μετά να πάρω τα χαπάκια… ο Ερρίκος περίμενε… δεν μπορούσα να τον προδώσω… αλλά δεν πείραζε να περιμένει λίγο ακόμα… και τότε άρχισα να διαβάζω… η μια ανάρτηση έφερε την άλλη… κείμενα, ποιήματα… έπαθα ντελίριο… για μένα τα έγραφες όλ’αυτά… δεν μπορούσα να το εξηγήσω… αν ήμουνα θρησκόληπτη σαν τη θειά μου την Μαργαρίτα θα έλεγα ότι ο Κύριος το είχε κανονίσει όλο αυτό… αλλά εγώ έλεγα ότι εσύ το είχες κανονίσει… δεν ήξερα πως… το είχες κανονίσει να με θυμώσεις και να παρατήσω το σχέδιό μου… άνοιξα τη χούφτα μου και άφησα τα χαπάκια στο σεντόνι… διάβαζα, διάβαζα… μια θύμωνα, μια γελούσα… κοιτούσα και το πρόσωπό σου… αυτό το χαμόγελο της ειρωνείας… ο μάγκας που τα ξέρει όλα, που τα έχει σκεφτεί όλα πριν από μας για μας… θα σε συντρίψω, έλεγα μέσα μου… πρώτα θα σε συντρίψω και μετά θα πεθάνω… θα σε γαμήσω, έτσι έλεγα… και μετά θα πεθάνω… όμως δεν έγινε τίποτε απ’αυτά… με πήρε ο ύπνος… ξημερώματα με ανοιχτό το λάπτοπ… οι δικοί μου δεν με ενόχλησαν… πήγαν στο νεκροταφείο και γύρισαν… έπειτα με κατεβάσανε για φαγητό… αλλά κανείς δεν έτρωγε… κι εγώ δεν σκεφτόμουν τον Ερρίκο… σκεφτόμουν ότι ήθελα να σε γνωρίσω… να σε διαβάζω, να σου βγάζω γλώσσα, να σου λέω ότι αυτό δεν είναι έτσι, αυτό είναι αλλιώς, μην κοκορεύεσαι, μην σηκώνεις το κεφάλι, κάτω το κεφάλι, κύριε διανοούμενε, κύριε τα γαμώ όλα γιατί την έχω μεγάλη… έτσι σκεφτόμουν και οι άλλοι νόμιζαν ότι δεν έτρωγα γιατί σκεφτόμουν τον Ερρίκο…\nΠέφτει μια πυκνή σιωπή που ο Αντρέας δεν τολμά να διακόψει. Τα όσα ακούει τον γεμίζουν αντιφατικά συναισθήματα. Τα κρατά για τον εαυτό του.\n…Γεράσαμε πρόωρα όλοι μας σ’αυτό το σπίτι. Πιο πολύ γέρασε η ψυχή μας και λιγότερο το σώμα μας. Κι αλλάξαμε, όλοι μας. Η Μαρία έγινε περισσότερο σιωπηλή, η Ευμενία άρχισε να χορεύει πάλι για να μην κλαίει, ο Μιχάλης άρχισε να βρίζει όλον τον κόσμο στις οικοδομές και στους δρόμους. Κι εγώ άρχισα να σε ερωτεύομαι… νόμιζα πως θα πεθάνω παρθένα, αμόλυντη και ανέγγιχτη όπως θα έλεγε η θειά μου… νόμιζα πως θα με αφήσουν να σαπίσω πάνω στο καρότσι μου… αυτός ήταν ο εφιάλτης μου… για χρόνια… πως ξυπνάω ένα πρωί και δεν υπάρχει κανείς στο σπίτι… με έχουν όλοι παρατήσει, την έχουν κοπανήσει, με έχουν βαρεθεί και με άφησαν να σαπίσω… εγώ σέρνομαι ως το καρότσι, καταφέρνω να σκαρφαλώσω πάνω του, πέφτω, ξανασηκώνομαι, στρίβω το σώμα μου και κάθομαι… ύστερα το οδηγώ ως το κάτω πάτωμα… ξέρω ότι δεν υπάρχει κανείς αλλά βλέπω σε μια γωνιά τον Ερρίκο να παίζει με τις Φεράρι του… ο πατέρας τού είχε αγοράσει όλα τα μοντέλα… δεκάδες Φεράρι, μικρές, μεσαίες και μεγάλες. Όλες κόκκινες. Και γυαλιστερές. Τις έχει βάλει στη σειρά, τη μια πίσω από την άλλη και τις θαυμάζει… γυρίζει και με κοιτάζει… το σώμα του είναι σπασμένο, ξεχαρβαλωμένο από την πτώση… δεν μπορεί να περπατήσει καλά, το ένα πόδι πάει ξέχωρα απ’το άλλο… ύστερα με προσκαλεί να παίξουμε μαζί… κι εγώ ουρλιάζω απ’τη φρίκη και ξυπνάω… αυτό έβλεπα για χρόνια… τον αδελφό μου σαν σπασμένη κούκλα να μου χαμογελάει με ένα αφύσικο χαμόγελο και με τις φεράρι όλες παρκαρισμένες στο σαλόνι…\nΤην ακούει να τού μιλά. Δεν διακόπτει αυτό το χείμαρρο. Νιώθει την εγκατιαία ανάγκη της να πει, να ακουστεί.\nΚαι εκείνος θέλει να ακούσει. Ν’ακούσει τη φωνή της, τις δονήσεις, τους ήχους, την ψυχή της.\nΣαν να έχω μπει σε ένα απόκρυφο δωμάτιο, κρυμμένος κλέφτης που λαθρακούει μέσα απ’τη ντουλάπα.\n…Εκείνο το βράδυ μού έσωσες τη ζωή… και μού την έκλεψες… άρχισα να ξαναζώ σκεφτόμενη μονάχα εσένα… να διαβάσω την επόμενη ανάρτηση, να διαφωνήσω, να κλάψω που γράφεις τόσο όμορφα, να σε μισήσω, να σε αγαπήσω πιο βαθιά… ήσουν ο πρώτος άνθρωπος που μίλησες στην ερημιά της ψυχής μου… άρχισα να σε βλέπω κι εσένα στον ύπνο μου… σε κάποιο όνειρο σε έβλεπα να μπαίνεις στο δωμάτιό μου ορμητικός, θυμωμένος, άγριος. Να με ξεσκεπάζεις, να με παίρνεις στην αγκαλιά σου, να με καθίζεις στο καρότσι.\nΚι έπειτα να μού λες ‘σήκω… πάμε να φύγουμε απ’αυτό το κωλόσπιτο… έλα μαζί μου… πάμε να φύγουμε απ’αυτό το μαυσωλείο… έλα… σήκω κι έλα μαζί μου’.\nΚι εγώ πονούσα φοβερά κι έκλαιγα και σε μισούσα ακόμη πιο πολύ αλλά εσύ δεν σταματούσες. ‘Δεν μπορώ’, σού φώναζα, ‘δεν μπορώ, είμαι κομμένη στα δυο, δεν μπορώ!’\nΚι έτσι ξυπνούσα, φωνάζοντας, ‘δεν μπορώ’ κι έκλαιγα κι έμπαινε η μάνα μου ή ο Μιχάλης στο δωμάτιο και με αγκάλιαζαν και με παρηγορούσαν… ‘όνειρο αγάπη μου’, έλεγε η μάνα μου, ‘σώπασε τώρα, όνειρο είδες’.\nΌμως δεν ήταν όνειρο… γιατί αυτό μού έλεγες απ’την αρχή… από την πρώτη μέρα που σε διάβασα… αυτό μού έλεγες… πάμε να φύγουμε, αυτό έλεγες, παράτα τους όλους κι έλα μαζί μου, άσε τα φαντάσματα, τους νεκρούς, τα μνημόσυνα… έλα μαζί μου… αυτό μού έλεγες…\nΈχει κλείσει τα μάτια του. Δάκρυα τρέχουν στο πρόσωπό του. Έχει σταματήσει να της τρίβει την πλάτη… τα λόγια της μπαίνουν μέσα του σαν στιλέτα ενός δολοφόνου και τού ανοίγουν πληγές … οι λέξεις της μοιάζουν με αγκίστρια που έχουν αρπάξει τη σάρκα της ψυχής του και την ξεσκίζουν… αιμορραγεί… νιώθει το χέρι της να κλείνει σφιχτά το δικό του… αρχίζουν να κλαίνε δυνατά και οι δυο…\n[ΑΛΛΗΛΟΥΧΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΩΣ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ]\nΜετά το μπάνιο, Ο Αντρέας συνοδεύει την Αντιγόνη στο δωμάτιό της και την βοηθά να ξαπλώσει. Την φιλά απαλά και σχεδόν αμέσως εκείνη αποκοιμιέται.\nΈπειτα εκείνος κατεβαίνει στον ξενώνα του, κάνει κι αυτός ένα σύντομο μπάνιο και πέφτει να ξεκουραστεί.\nΌταν σηκώνεται είναι περίπου έξι το απόγευμα. Σηκώνεται, ντύνεται και ανεβαίνει να κοιτάξει Αντιγόνη. Την βλέπει να κοιμάται βαθιά.\nΚατεβαίνει κάτω και βγαίνει από το έρημο ακόμα σπίτι για να περιηγηθεί λίγο το κτήμα. Τελικά κάθεται σε μια ωραία πολυθρόνα δίπλα στην πισίνα.\nΣΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΜΕΝΙΑ\nΕΞΩΤ. Ο καιρός ανοιξιάτικος. Απόγευμα. Ο Αντώνης κάθεται στην μεγάλη πολυθρόνα δίπλα στην πισίνα και καπνίζει. Επιθεωρεί ολόγυρα το βασίλειο του Μιχάλη Βάινα και της οικογένειάς του. Ένας μικρός παράδεισος.\nΟι σκέψεις του ένα ολόκληρο σύμπαν. Μέσα σε λίγες ώρες έχουν συμβεί συγκλονιστικά γεγονότα στη ζωή του.\nΒγάζει από την τσέπη του το κίνητό του. Αποφασίζει να ηχογραφήσει κάποιες σκέψεις του.\nΑΝΤΡΕΑΣ [ΗΧΟΓΡΑΦΩΝΤΑΣ ΤΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥ]\nΕρχόμενος από την Αθήνα σκεφτόμουν αυτό το σαββατοκύριακο σαν μια πιθανή βαλβίδα εκτόνωσης της συσσωρευμένης έντασης δυο ετών ανάμεσα στην Αντιγόνη κι εμένα. Πίστευα πως η επαφή μας θα διέλυε το μαγικό ιστό και θα αποκαθιστούσε τις ισορροπίες. Η προσωπική επαφή έχει δύναμη βέβαια όμως πολλές φορές διαλύει και τις όποιες φαντασιώσεις.\nΤα πράγματα έχουν πάρει την αντίθετη φορά. Οι δυνάμεις ήταν τόσο μεγάλες και η φόρτιση τόσο ασφυκτική που ίσως να μην γινόταν διαφορετικά. Είχαμε και οι δυο βαθύτερα συναισθήματα που με το χρόνο έγιναν συμπαγείς βράχοι μέσα μας. Όταν αυτοί έσπασαν απελευθερώθηκαν όλα όσα προσπαθούσαμε να εκλογικεύουμε ή να παρεμποδίζουμε.\nΤο τσουνάμι που αντιμετωπίσαμε δεν μπορούσε παρά να μας κατακλύσει, να μας παρασύρει. Δεν το πίστευα πως υπήρχε μέσα μου τέτοιο δυναμικό για την κοπέλα αυτή.\nΤο ερώτημα όμως είναι τι θα κάνω, τι θα κάνουμε από δω και στο εξής.\nΤι γίνεται τώρα φίλε μου;\nΒλέπει ξαφνικά την Ευμενία να τον πλησιάζει. Διακόπτει την ηχογράφηση.\nΚάθεται σε μια άλλη πολυθρόνα δίπλα του. Της προσφέρει τσιγάρο αλλά εκείνη αρνείται.\nΤσιγάρο και λογοτεχνία πάνε μαζί φαντάζομαι… αλλά τσιγάρο και χορός ποτέ!\nΝιώθει στη φωνή της μια επιφυλακτική οικειότητα.\nΗ Ευμενία δεν με έχει συμπαθήσει. Ούτε με αντιπαθεί κιόλας. Νομίζω βρίσκεται κάπου στο ενδιάμεσο.\nΚείνη τη στιγμή βλέπει και τον Βίλι να τρέχει κάπου στην απέναντι πλευρά του μεγάλου κτήματος. Από πίσω του ο Βάινας φορώντας άλλη μια φόρμα από την συλλογή του που σίγουρα θα ήταν μεγάλη. Τούτη τη φορά είναι γαλάζια με μαύρες ρίγες.\nΉμασταν καλεσμένοι στο σπίτι του θείου Δημήτρη. Δεν ξέρω αν σού έγραψε ποτέ η Αντιγόνη για τον θείο μας ή για τη θεία Μαργαρίτα.\nΓια τη θεία σας ναι. Με έμφαση στις θρησκευτικές της πεποιθήσεις.\nΑ, ναι. Η θεία είναι αναγεννημένη χριστιανή. Δεν είναι ορθόδοξη. Πάει σε μια άλλη εκκλησία εδώ και λίγα χρόνια. Προσπαθεί μάλιστα να μάς προσηλυτίσει όλους, χωρίς επιτυχία όμως.\nΜετά από μικρό διάστημα σιγής.\nΉθελα να σε ρωτήσω κάτι Ευμενία. Χθες με την όλη αναστάτωση στο τραπέζι δεν υπήρχε χρόνος ούτε βρήκα την ευκαιρία να μιλήσω με κανέναν σας ουσιαστικά.\nΚαι βέβαια να με ρωτήσεις.\nΗ Ευμενία ανακάθεται στην πολυθρόνα της.\nΠοια είναι η γνώμη σου για μένα; Απάντησέ μου ειλικρινά σε παρακαλώ. Να είσαι σίγουρη πως θα το αντέξω.\nΧμ… Θα σού απαντήσω με ευθύτητα Αντρέα. Δεν έχω καταλήξει ακόμα. Τον πρώτο καιρό, έβλεπα θετικά την επιρροή που ασκούσαν τα κείμενά σου στην αδελφή μου. Με τον καιρό άρχισα να ανησυχώ. Έβλεπα τη μικρή να προσκολλάται πάνω σου, στα γραπτά σου δηλαδή, λες και ήταν η μοναδική σανίδα σωτηρίας της. Δεν ευθυνόσουν εσύ βέβαια άμεσα γι αυτό. Έμμεσα όμως ευθυνόσουν. Έβλεπα την Αντιγόνη να αλλάζει, να τα φιλτράρει όλα πλέον μέσα από τα κείμενά σου.\nΌταν άρχισαν οι σαββατιάτικες οικογενειακές συγκεντρώσεις με αναγνώσεις κειμένων και ερωταπαντήσεις από μέρους της, εκεί μπορώ να σού πω ότι είχα θυμώσει κιόλας μαζί σου. Ήταν παράλογο βέβαια, όμως σού είπα πως θα σού μιλήσω ανοιχτά. Υπήρχαν μέρες που καταριόμουν την ώρα και τη στιγμή που έπεσε πάνω στο μπλογκ σου…\nΟ Αντρέας κουνά το κεφάλι του.\nΔεν σε αδικώ καθόλου.\nΕκείνο μονάχα που με τρόμαξε κάπως ήταν η συμπεριφορά της του καλοκαιριού. Δεν γνωρίζαμε ότι εσύ είχες αποφασίσει να αραιώσεις ή και να σταματήσεις την επικοινωνία μαζί της. Η Αντιγόνη πέρασε πολύ δύσκολο φθινόπωρο Αντρέα. Δεν ξέρω αν σού είπε πως χρειάστηκε η συνδρομή ψυχοθεραπευτή για κάμποσο διάστημα.\nΟ Αντρέας ανάβει κι άλλο τσιγάρο\nΑπό την άλλη σκεφτόμουν πως αν αυτό που τελικώς ήθελα ήταν να έφευγες από τη ζωή της, τούτο είχε πραγματοποιηθεί κι ας υπέφερε εκείνη. Θα σε ξεπερνούσε κάποια στιγμή. Ήδη ο πατέρας είχε κανονίσει ένα μεγάλο ταξίδι στο εξωτερικό. Όμως η μικρή δεν ήταν απλώς ερωτευμένη μαζί σου, είχε μια μεγάλη και πανίσχυρη εμμονή με οτιδήποτε σε αφορούσε. Κάποιο βράδυ… δεν ξέρω αν πρέπει να στο πω…\nΘα στο πω… κάποιο βράδυ λοιπόν είπε στον πατέρα να προσλάβει έναν ιδιωτικό αστυνομικό και να τον βάλει να σε παρακολουθεί επί 24ώρου βάσεως… ναι, έφτασε εκεί… ο πατέρας δεν το δέχθηκε βέβαια…\nΟ Αντρέας συνοφρυώνεται. Σβήνει το τσιγάρο αλλά αμέσως ανάβει άλλο.\nΉταν πεπεισμένη ότι είχες κάποια σχέση, ότι πήγαινες για γάμο ή κάτι τέτοιο. Δεν ήθελε να σού κάνει κακό, ήθελε απλά να βεβαιωθεί… έτσι πιστεύω.\nΞαφνικά η Ευμενία σιωπά αισθανόμενη ίσως ότι έχει πει πάρα πολλά.\n(μετά από μεγάλη παύση)\nΟ Μιχάλης ξέρεις, σε συμπαθεί πολύ. Σε βρίσκει βέβαια αρκετά μεγάλο για την Αντιγόνη αλλά πάντα έπαιρνε το μέρος σου…\nΚαι η μητέρα σου;\nΜμμ… η μητέρα… ξέρεις η μητέρα μας μετά το θάνατο του Ερρίκου… γνωρίζεις φαντάζομαι γι αυτό, έτσι;\nΟ Αντρέας κατανεύει σιωπηλός.\nΜετά το θάνατο του Ερρίκου η μητέρα κλείστηκε πολύ στον εαυτό της. Βέβαια εξωτερικά δείχνει σα να μην έχει αλλάξει κάτι όμως… είναι σα να έχει περάσει σε έναν άλλο κόσμο. Είναι μόνιμα θλιμμένη, ακόμα κι όταν χαμογελά. Ο μικρός μας ήταν η μεγάλη της αδυναμία… όταν χάθηκε φοβήθηκα πως θα χανόταν κι εκείνη. Όμως άντεξε, κρατήθηκε… όχι για εμένα ή τον Μιχάλη… για την Αντιγόνη.\nΟ Αντρέας βλέπει τον πλησιάζει μέσα στην ωραία του φόρμα και προς στιγμήν του μοιάζει με κάποιο κάποιος παλιό προπονητή της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου.\nΑπόψε θα ψήσουμε έξω… έχει γλυκό καιρό, τι λες Αντρέα;\nΟ μεγάλος βέλγικος λύκος βρίσκεται πίσω από το αφεντικό του. Η αίσθηση είναι ανατριχιαστική. Ο μεγαλόσωμος, όμορφος σκύλος έρχεται δίπλα στον Αντρέα ανασαίνοντας γρήγορα με τη μακριά του γλώσσα έξω. Σκύβει στα πόδια μου και αρχίζει να τον μυρίζει.\nΜην τον φοβάσαι, είμαι εγώ εδώ.\n(προς την Ευμενία)\nΤα ετοιμάζω τώρα τα κάρβουνα… σε μια ώρα θα είμαι έτοιμος… μήπως βιαζόμαστε;\nΟ Αντρέας δεν πολυακούει τα λεγόμενα. Παρακολουθεί τον μελανότριχο θηριώδη φύλακα του οίκου να τον περιεργάζεται, να τον μυρίζει και να ανασαίνει ακριβώς δίπλα του.\nΝα μην επιχειρήσω να τον χαϊδέψω ε;\nΘα έλεγα πως όχι αν και δεν είναι γενικά επιθετικός όταν είμαστε εμείς παρόντες.\nΘα πάω να τον δέσω σε λίγο.\nΟ κύρης του σπιτιού κάνει μεταβολή για το σπίτι.\nΠάω κι εγώ να βοηθήσω τη μαμά.\nΟ Αντρέας σηκώνεται επίσης και με ήρεμε κινήσεις τους ακολουθεί σε κάποια απόσταση.\nΤι να κάνει το κορίτσι; Σου λείπει ε; Και έκανες και τον δύσκολο!\nΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΕΝΟΧΕΣ\nΕΣΩΤ. Στην κουζίνα του σπιτιού. Με την Ευμενία και την Μαρία.\nΟ Αντρέας μπαίνει στην κουζίνα και βλέπει την Μαρία μαζί με την Ευμενία σε μια έντονη κινητικότητα. Ετοιμασίες για το βραδινό τραπέζι στον κήπο.\nΉρθα να σάς πω μια καλησπέρα.\n(ήρεμα κι ευγενικά)\nΉθελα ακόμα να σάς πω δυο λόγια αλλά ίσως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή.\nΘέλεις να πάμε μέσα;\nΌχι, δεν υπάρχει κάτι που δεν θέλω να ακούσει η Ευμενία… ήθελα απλώς να πω ότι νιώθω κάπως άβολα… και για χθες… όσα έγιναν στο τραπέζι… δεν έπρεπε… θέλω να πω… δεν…\nΜην αισθάνεσαι καθόλου άσχημα Αντρέα.\nΗ παρουσία μου εδώ έχει επιφέρει αναστάτωση… ετοιμασίες… εντάσεις…\nΗ Ευμενία σταματά τις εργασίες της και γυρνά να τον κοιτάξει. Μάνα και κόρη έχουν σχεδόν πανομοιότυπο ως και το βλέμμα αμηχανίας, τη στάση του σώματος… το θέαμα είναι εντυπωσιακό και κάπως αλλόκοτο.\nΔεν δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε. Όμως θα δοθεί αυτή η ευκαιρία… νομίζω πολύ σύντομα… ίσως και απόψε…\nΚάνει μεταβολή και βγαίνει από την κουζίνα.\nΟδεύει προς την Αντιγόνη. Ανεβαίνει τη σκάλα σχεδόν τρέχοντας και πλησιάζει με λαχτάρα την ανοιχτή πόρτα του δωματίου της.\nΕΣΩΤ. Στο υπνοδωμάτιο της Αντιγόνης. Ξανά.\nΟ Αντρέας στέκεται στο κατώφλι του δωματίου της και ρίχνει μια ματιά. Την βλέπει στο κρεβάτι της με ένα ανοιχτό βιβλίο. Μόλις τον αντιλαμβάνεται το κατεβάζει και χαμογελά.\nΝόμιζα ότι το έσκασες.\n(κάνοντας ένα δειλό βήμα προς το εσωτερικό)\nΠράγματι το έσκασα.\nΈτσι ε; Και τι έγινε;\nΜε πήρε στο κατόπι ο Βίλι και με ακινητοποίησε.\nΟ Αντρέας πλησιάζει στο κρεβάτι της.\n(παιχνιδιάρικα αλλά και σκληρά)\nΤότε είσαι τιμωρία. Μην έρθεις εδώ, δεν σε θέλω.\nΟ Αντρέας μένει ακίνητος στη μέση του μεγάλου δωματίου σαν λακές που περιμένει τις εντολές της κυράς του. Αυτό το κορίτσι έχει έναν μοναδικό τρόπο να αιφνιδιάζει. Και συνεχίζει με θράσος να διαβάζει το βιβλίο της σα να μην συμβαίνει τίποτα.\nΝα ρωτήσω τι διαβάζεις; Του Κάφκα είναι;\n(κατεβάζει το βιβλίο πάνω στα σκεπάσματά της)\nΚάτι για τον Κάφκα. Τον αγαπώ πολύ αυτόν τον άνθρωπο… νομίζω πως σε κάποια άλλη ζωή ίσως να ήμασταν αδέρφια\n(μιμούμενη τη φωνή του)\nΜπα; Και γιατί κύριε ξερόλα δεν το νομίζεις;\nΔιότι ο Κάφκα ήταν εντελώς διαφορετικός από σένα.\nΕ, βέβαια, έχουμε και κριτικό λογοτεχνίας και ψυχίατρο στο σπίτι.\nΈπειτα βλέποντας τον Αντρέα να παραμένει ακίνητος στη θέση του, σε κάποια μέτρα απόσταση από το κρεβάτι της, σκάει στα γέλια.\nΤι κάνεις άνθρωπέ μου εκεί;\nΥπακούω εις τας εντολάς σας.\nΔεν έδωσα εντολή να έρθεις!\nΈχει βρεθεί ήδη στο κρεβάτι, καθισμένος δίπλα της.\nΕίσαι μεγάλο κάθαρμα λοιπόν!\nΣκύβει το κεφάλι του πάνω από τα ζεστά της χείλη. Του τα προσφέρει σαν κακομαθημένο κορίτσι που εξακολουθεί να δυστροπεί με το κάθε τι.\nΟ πατέρας σου ετοιμάζει βραδινό τσιμπούσι στον κήπο.\nΝαι, ήρθε πριν και μού το είπε.\nΚλείνει προς στιγμήν τα μάτια της και παίρνει μια βαθιά εισπνοή. Έπειτα τα ανοίγει ξανά και τον κοιτάει αυστηρά.\n(σηκώνοντας το βιβλίο της με απειλητικές διαθέσεις)\nΏστε δεν έχω καμιά σχέση με τον Κάφκα λοιπόν ε;\nΕ, ναι… ας το παραδεχθούμε… δεν έχεις…\n(προσπαθεί να τον χτυπήσει με το βιβλίο αλλά της σταματά το χέρι)\nΓίνεται μια μικρή πάλη όμως το λεπτό της χέρι δεν μπορεί να αντέξει για πολύ. Το πρόσωπό της έχει παραμορφωθεί από την ένταση.\nΧαλαρώνει ηττημένη. Της παίρνει το βιβλίο από το χέρι και του ρίχνει μια ματιά. Εκείνη τον παρατηρεί καθώς ξεφυλλίζει το εσωτερικό αυτής της μελέτης και τον αιφνιδιάζει για μια ακόμη φορά.\nΑρχίζει να κλαίει!\n(αφήνει το βιβλίο στο κομοδίνο της και την κοιτά ανήσυχος)\nΤα μάτια της έχουν υγρανθεί, τα δάκρυά της μουσκεύουν κιόλας το μαξιλάρι της. Το αριστερό της χέρι αναζητά το δικό του. Το σφίγγει δυνατά.\n(μέσα σε αναφιλητά)\nΤο ξέρω πως δεν είμαι για σένα… το ξέρω…\nΟ Αντρέας δεν λέει τίποτα, δεν σχολιάζει τίποτα.\nΤο ευμετάβλητο των ψυχικών της διαθέσεων τον σοκάρει. Της σκουπίζει τα δάκρυα από το πρόσωπο και την κοιτά τρυφερά.\nΤι σκέφτεσαι; Ότι είμαι ανισόρροπη;\nΣκέφτομαι ότι με σένα δεν μπορεί να νιώσει κάποιος τίποτε μέτριο, πλαδαρό, αναιμικό.\nΕκείνη του χαμογελά αλλά σκέφτεται άλλα.\n(βρίσκοντας την αυτοκυριαρχία της ξανά)\nΕίναι άδικο… άδικο αυτό… και ανήθικο!\nΓυρίζει το κεφάλι της στο πλάι να μην τον κοιτάζει.\nΕκείνη αποσύρει το χέρι της από το δικό του.\n(κοιτάζοντας στο πουθενά μέσα στο δωμάτιο)\nΑυτό πού σού έκανα… δεν μού το λες αλλά το σκέφτεσαι… το ξέρω… σε παγίδεψα…\nΟ Αντρέας δεν κάνει καμιά παρατήρηση. Αναζητά τα τσιγάρα του αλλά έπειτα σκέφτεται πώς μέσα στο υπνοδωμάτιο δεν θέλει να καπνίζει.\nΣηκώνεται και αρχίζει να βαδίζει αργά μέσα στο δωμάτιο. Τελικά φτάνει δίπλα στο παράθυρο, ανοίγει το ένα φύλλο και βγάζει τα τσιγάρα του. Έπειτα από λίγο το μετανιώνει, τα κρύβει και κλείνει το παράθυρο.\nΘυμάμαι κάτι που είχες γράψει… ήταν από τα πρώτα που είχα διαβάσει… για το βίωμα… έλεγες πως υπερεκτιμούμε το βίωμα επειδή δεν ανήκει στο πραγματικό αλλά στο αληθινό… πως ο άνθρωπος αναποδογυρίζει την πραγματικότητα μονάχα για να βιώσει το αληθινό και μετά προσπαθεί να εξηγήσει, να απομυθοποιήσει ό,τι έζησε μέσα στο πραγματικό… ξεχνώντας ότι αυτός ευθύνεται που τα αναποδογύρισε όλα…\nΤην ακούει να μιλά και θαυμάζει που θυμάται όλ’αυτά τα μπερδεμένα που είχε γράψει έναν αιώνα πριν… πλησιάζει ξανά προς το κρεβάτι.\nΔεν ξέρεις πόσο με είχε αγγίξει αυτό… σε είχα λατρέψει από αυτό το κείμενο… πόσο σιχαινόμουν πάντα όλους αυτούς τους ‘ζήστο’ ανθρώπους γύρω μου… ζήστο το ένα, ζήστο το άλλο… αηδία κι εμετός… με έπιανε ναυτία… ένιωθα πως συντονιζόμουν μαζί σου… πως κι εσύ την ίδια ναυτία ένιωθες…\nΟ Αντρέας χαμογελά κάπως πικρά.\nΚαι μετά από δυο χρόνια διάβασα για τη θεωρία σου… για το ‘μετα-βίωμα’… πω, πω… τι ήταν κι αυτό… τους είχα καθίσει όλους ένα Σάββατο στο σαλόνι κι από τις οχτώ ως τις δυο το πρωί αναλύαμε το κείμενό σου… μέχρι που η Μαρία εκνευρισμένη, το φαντάζεσαι, ως κι εκείνη βγήκε απ’τα όριά της, σηκώθηκε και έφυγε… ‘αρκετά ως εδώ’, είχε πει και χωρίς να μας καληνυχτίσει, πήγε για ύπνο!\nΤον κοιτά με ένοχο ύφος. Έχει στο προσωπάκι της ζωγραφισμένο ένα συνωμοτικό χαμόγελο. Της κρατά το χέρι και χαμογελά κι εκείνος.\nΑχ, ο καλός μου! Τούτος δεν βαρυγκομάει ποτέ Αντρέα… ποτέ! Είναι ψυχούλα ο Μιχάλης, να το ξέρεις…\nΗ φωνή της έχει έναν έντονο λυγμό. Τον συμμερίζεται.\nΈχει έναν έντονο λυγμό η φωνή της.\nΤον συμπάθησα από την πρώτη στιγμή νομίζω.\nΚι αυτός σε συμπάθησε… πριν έρθεις τον ρώτησα ξέρεις…\nΕκείνος την κοιτά ανήσυχος.\nΤι τον ρώτησες;\nΓια σένα… τι νιώθει, τι πιστεύει… ξέρεις τι μού είπε;\nΘέλω πολύ να μού πεις.\n(με προοδευτικά όλο και πιο σπασμένη φωνή)\nΘα σας δώσω τη βίλα κι εμείς θα πιάσουμε ένα διαμέρισμα στην πόλη… το αξίζει.\nΗ απάντησή του συγκινεί τον Αντρέα.\nΗ γενναιοδωρία του και η ετοιμότητά του να αποχωριστεί αυτό το σπίτι που για εκείνον έχει ιδιαίτερη σημασία, ομολογώ με συγκλονίζει.\nΦυσικά δεν θα το δεχόμουν ποτέ αυτό. Το λατρεύει το κτήμα και έφτυσε αίμα για να το αγοράσει, να το φτιάξει, να το ολοκληρώσει… και δεν θα δεχόμουν ποτέ να ζήσω μακριά του Αντρέα… είναι ο πιο διακριτικός άνθρωπος του κόσμου… καμιά φορά, τα πρωινά, έρχεται ως το κατώφλι μου… τον αισθάνομαι, θέλει να δει αν είμαι καλά, αν ανασαίνω, αν ζω… μπαίνει δειλά, φτάνει ως τη μέση, κοντοστέκεται, μετά το αποφασίζει, έρχεται, μού χαϊδεύει τα μαλλιά… ακούω την ανάσα, του… ακούω την ψυχή του… κι έπειτα νυκτοπατώντας γυρίζει και βγαίνει…\nΟ Αντρέας σκύβει και κοιτά το πάτωμα.\nΚαι δεν του φαίνεται ξέρεις… Ο Μιχάλης μπορεί να είναι ένας άνθρωπος των οικοδομών και των επιχειρήσεων, όμως σε σχέση με την οικογένειά του ήταν σαν… σαν τρυφερός μίσχος που τον κόβεις με ένα φύσημα.\nΈχω συμπαθήσει πολύ την οικογένειά σου Αντιγόνη.\nΚι εκείνοι… όλοι τους… σε δέχθηκαν με αγάπη.\n(για να ελαφρώσει το κλίμα)\nΕκτός από το Βίλι.\nΓελάς; Δεν θα ήταν αστείο να με δαγκώσει ένα τέτοιο θηρίο!\nΤου δίνει φιλιά στο χέρι.\nΝα τον προσέχεις το Βίλι… είναι τυφλά προσκολλημένος στον Μιχάλη… μονάχα την Ευμενία δέχεται να τον χαϊδεύει… δεν ξέρω γιατί… εγώ μια φορά πήγα να τον αγγίξω και άρχισε να γρυλλίζει άσχημα… όσο για τη Μαρία…\nΟ Αντρέας κοιτά το ρολόι του.\nΠέρασε η ώρα. Πρέπει σιγά σιγά να ετοιμαζόμαστε\nΕντάξει. Δώσε μου ένα φιλί.\nΕκείνος σκύβει και τη φιλά γλυκά. Τα χείλη της καίνε πάλι, τα μάγουλά της είναι μουσκεμένα.\nΠές στην Ευμενία να έρθει να με βοηθήσει να ντυθώ.\nΕγώ δεν μπορώ να το κάνω αυτό;\n(σηκώνεται απ’το κρεβάτι)\nΌποτε είσαι έτοιμη δώσε την πρώτη εντολή.\nΚαι βέβαια θα δώσω και να είσαι προετοιμασμένος να σε ταλαιπωρήσω!\nΚαι το βλέμμα της δεν έχανε την κοριτσίστικη λάμψη του.\n[ΑΛΛΗΛΟΥΧΙΑ ΣΚΗΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΓΙΟΡΤΙΝΟ ΒΡΑΔΙ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ]\nΈνα γιορτινό σαββατόβραδο σε έναν προστατευμένο χώρο έξω από την κουζίνα, πάνω στο περιποιμένο γκαζόν.\nΚαλή διάθεση, κέφι και ένας συντονισμός όλων των μελών της οικογένειας.\nΚαι ο Αντρέας πλέον άτυπα λογίζεται μέλος της οικογένειας.\nΟ Μιχάλης κάνει επίδειξη των δεξιοτήτων του με τις μπριζόλες στα κάρβουνα που αληθινά είναι τρυφερές και πεντανόστιμες.\nΗ Μαρία πιο χαλαρή, χαμογελά πηγαία και μάλιστα αφηγείται προσωπικές της ιστορίες με εύθυμο περιεχόμενο.\nΗ Ευμενία κάθεται απέναντι από τον Αντρέα και γελά πλατειά και εγκάρδια. Μερικά της βλέμματα μάλιστα σε κείνον και στην Αντιγόνη δίνουν την αίσθηση πως εγκρίνει ολόψυχα την προοπτική μιας σχέσης του με την μικρή της αδελφή.\nΗ Αντιγόνη απ’την πλευρά της απολαμβάνει τη συντροφιά, τη βραδιά, το φαγητό ακόμη και τα τραγούδια του Μιχάλη που όταν κατέβασε μερικά ποτηράκια απ’το ωραίο του κόκκινο κρασί άρχισε, ενθαρρυνόμενος από τις γυναίκες της φαμίλιας του να σιγοψιθυρίζει. Δεν έχει άσχημη φωνή ο κύρης του σπιτιού. Μα περισσότερο τραγουδά μέσα απ’την ψυχή του ωραία ερωτικά τραγούδια της νιότης του. Κείνο που συγκίνησε περισσότερο τον Αντρέα ήταν ότι ερχόταν πάνω απ’την Αντιγόνη, έσκυβε στον ώμο της και τραγουδούσε μονάχα γι’αυτήν.\nΩς και ο Βίλι απολαλμβάνει τη βραδιά ξαπλωμένος σε μια γωνιά, κοντά στο τραπέζι με τη μεγάλη του λυκίσια μουσούδα πάνω στα μπροστινά του πόδια.\nΗ γιορτινή σύναξη τελειώνει με παγωτό και γλυκό που σερβίρει η Ευμενία και λίγα ακόμα τραγούδια που ο Μιχάλης μουρμουράει πίνοντας το κρασάκι του.\nΌταν έρχεται η ώρα της καληνύχτας, ο Αντρέας συνοδεύει την Αντιγόνη ως το δωμάτιό της.\nΕΣΩΤ. Στο υπνοδωμάτιο της Αντιγόνης.\nΌταν έρχεται η ώρα της καληνύχτας, συνοδεύει ο Αντρέας την Αντιγόνη, τη βοηθά να ξεντυθεί, την κρατά και πάλι σχεδόν γυμνή στην αγκαλιά του και την αποθέτει απαλά στο κρεβάτι της.\n(με νυσταγμένο βλέμμα)\nΠολύ. Ένιωσα πως κι εσύ πέρασες όμορφα και αυτό μού έδωσε διπλή χαρά.\nΤης δίνει ένα φιλί για καληνύχτα. Πριν φύγει νιώθει το χέρι της να αναζητά το πρόσωπό του.\nΤι θα κάνεις τώρα μόνος σου στον ξενώνα; Θα είσαι άτακτος;\nΤο βλέμμα της παλεύει με την κούραση και έχει μια γλυκιά λάμψη.\nΘα κάνω πρώτα κανά δυο τσιγάρα και μετά ύπνον… νανάκια… όπως κι εσύ τώρα.\nΚαι αμέσως μετά παραδίδεται στην αγκαλιά του Μορφέα.\nΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ…\nΕΣΩΤ. Στον ξενώνα.\nΟ Αντρέας κατεβαίνει με αθόρυβα βήματα ως τον ξενώνα του κι όταν ανοίγει την πόρτα τον περιμένει μια έκπληξη. Η Μαρία είναι καθισμένη στο κρεβάτι τον και τον κοιτά.\nΉθελα να μιλήσουμε για λίγο Αντρέα… το απόγευμα στην κουζίνα δεν είχαμε την ευκαιρία.\nΟ Αντρέας παίρνει τη μοναδική καρέκλα του δωματίου και κάθεται απέναντί της.\nΉταν μια ξεχωριστή βραδιά απόψε, έτσι δεν είναι;\nΗ Μαρία τεντώνει τα μακριά της δάχτυλα και τα κοιτά για λίγο.\nΟ Αντρέας αντιλαμβάνεται την αμηχανία της στιγμής, προβλέπει σχεδόν τι θα ακολουθούσε. Η μητέρα που ανησυχεί για την κόρη της, μια ιδιαίτερη και ευάλωτη κατάσταση από κάθε πλευρά.\nΗ κόρη που είναι ερωτευμένη με έναν άνθρωπο που είναι αρκετά χρόνια μεγαλύτερός της –ακόμη δεν είχε τεθεί καν το συγκεκριμένο θέμα όμως ήξερα πως δεν θα αργούσε- που όμως λόγω της κατάστασης της υγείας της και του ντελικάτου ψυχισμού της έχει ανάγκη από όλη την αγάπη και όλη την τρυφερότητα και όλη την αποδοχή και ασφάλεια που θα μπορούσε ένας άνθρωπος να τής δώσει.\nΚαι είναι άραγε αυτός ο άνθρωπος ο κατάλληλος; Πέρα από τη διαφορά ηλικίας, πέρα από τα ζητήματα υγείας, είναι αυτός ο άνθρωπος ο ιδανικός για εκείνη;\nΗ οικογένεια έχει ήδη πληγεί από μια φοβερή τραγωδία που δεν θα ξεπεράσει ποτέ. Η σκιά του θανάτου υπάρχει στο βλέμμα, στις λέξεις ως και στις ανάσες όλων των μελών αυτής της οικογένειας. Υπάρχει ακόμη μέσα στο σπίτι, σε κάθε γωνιά, παντού. Η μητέρα που ανησυχεί, που έχει αγωνία, που θέλει να εξασφαλιστεί όσο κι αν αυτό είναι μια ουτοπία, μια φενάκη, ένα ψέμα.\nΠοιος μπορεί ποτέ να σε ασφαλίσει από οτιδήποτε;\nΞέρεις Αντρέα… η Αντιγόνη…\nΞέρω Μαρία… και επίτρεψέ μου να κάνω τη στιγμή λιγότερο αμήχανη.\nΑνησυχείς… όλοι σας ανησυχείτε… δεν με γνωρίζετε, δεν σας γνωρίζω, δεν ξέρετε τι μέρος του λόγου είμαι κι αν είμαι συμβατός και ο κατάλληλος για την Αντιγόνη… ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι έχουμε δεδομένη την προοπτική μιας σχέσης παρότι προς στιγμήν, επισήμως τουλάχιστον, δεν είμαι παρά ένας προσκεκλημένος για ένα σαββατοκύριακο…\nΤο κρασί και η ένταση της στιγμής έχουν αυξήσει την ευφράδειά του και παρακολουθεί την Μαρία να τον ακούει προσεκτικά.\nΔεν πρόκειται να κρυφτώ ή να κρύψω οτιδήποτε ούτε από εσένα ούτε από κανέναν Μαρία. Δεν ξέρω με τι συναισθήματα ήρθα στο σπίτι σας χτες το βράδυ. Αν σου πω ότι ήρθα με τα συναισθήματα που έχω τώρα, θα είναι ψέμα. Θα σου πω λοιπόν πως ήρθα περισσότερο πιεσμένος να κόψω τον γόρδιο δεσμό παρά να ανιχνεύσω πιθανότητες εξέλιξης σε οτιδήποτε που αφορούσε την Αντιγόνη κι εμένα. Δεν γνώριζα για το ζήτημα της υγείας της. Αυτή είναι η αλήθεια. Αιφνιδιάστηκα όταν την είδα χθες για πρώτη φορά μετά από δυο χρόνια επικοινωνίας σε ένα αμαξίδιο. Αιφνιδιάστηκα κάπως και από την επίθεσή της με τις αιχμηρές παρατηρήσεις της. Αιφνιδιάστηκα όμως περισσότερο σήμερα το πρωί από όσα έγιναν ανάμεσά μας. Για να σου μιλήσω ακόμη πιο ανοιχτά, αιφνιδιάστηκα από το βάθος και τη δύναμη των συναισθημάτων μου για εκείνη.\nΉρθα να κόψω με μια σπαθιά κάποιον γόρδιο δεσμό αλλά τελικά τα πράγματα ήρθαν αλλιώς… τούτη τη στιγμή που μιλάμε δεν υπάρχει κανένα μπλέξιμο μέσα μου, καμιά διάθεση απεμπλοκής, καμιά εκκρεμότητα, κανένα άχθος που θέλω να απαλλαγώ… η Αντιγόνη δεν είναι για μένα ένα αίνιγμα όπως πριν, μισό επιθυμητό και μισό ανεπιθύμητο… είναι ένα μαγικό και όμορφο πλάσμα, ένα ιδιότροπο αλλά καλόψυχο κορίτσι που δεν μεγάλωσε αλλά κυριολεκτικά γεννήθηκε μέσα στη μοναχικότητα, την ποίηση, τις σκέψεις και τα όνειρά της που ένιωθε ότι ματαιώθηκαν κάποτε από την αναπηρία του κορμιού της… και ακόμη, η Αντιγόνη είναι μια γενναία γυναίκα που δεν δίστασε να μού ανοίξει την καρδιά της, να διεκδικήσει τη ζωή της και περισσότερο… να κερδίσει τον εαυτό της…\nΟ Αντρέας έχει συγκινηθεί από την ένταση, τρέμει, αισθάνεται το ρίγος της κάθε λέξης, την αλήθεια της κάθε λέξης.\nΣέρνει το βλέμμα του αλλού, δεν θέλει να τον βλέπει δακρυσμένο η μητέρα της. Ψάχνει τα τσιγάρα του, ανάβει ένα, αρχίζει να καπνίζει νευρικά.\nΗ Μαρία δίπλα του σιωπηλή.\nΑν τώρα θέλεις να σού ξεκαθαρίσω ποιες είναι οι προθέσεις μου για εκείνην, αυτό που έντιμα και, καθώς λένε, αντρίκια μπορώ να σου πω είναι ότι αυτό που αισθάνομαι είναι πως θέλω, αν το επιθυμεί κι εκείνη, να δοκιμάσουμε… να δοκιμάσουμε αληθινά, δυνατά και με ακεραιότητα. Χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς μεγαλοστομίες και προβολές στο αύριο… αν μπορούσα να στο πω αλλιώς, θα προτιμούσα αυτό που κάποιοι ψυχολόγοι λένε μπέιμπι στεπς… σιγά σιγά… να ανιχνεύσουμε τις στιγμές, τις ώρες, τις μέρες… να δοθούμε σε κάτι με αλήθεια αλλά να μην εκβιάσουμε τίποτα… δεν τα έχω συζητήσει όλα τούτα με κείνη… σε σένα τα εξομολογούμαι γιατί είσαι η μητέρα της και αυτό για μένα σημαίνει το ιερότερο πρόσωπο μέσα στην ύπαρξη… στην ανθρώπινη συνθήκη… ίσως μονάχα μετά τον πνευματικό διδάσκαλο στην εσωτερική ατραπό που για μένα τουλάχιστον έχει μια ακόμη ισχυρότερη δύναμη και μια ιερότητα άλλης ποιότητας… κι είμαι έτοιμος να ακούσω ό,τι θέλεις να μού πεις… εσύ ή ο Μιχάλης ή η Ευμενία… αν και μεγίστη προτεραιότητα, δεν στο κρύβω, έχει για μένα τι θα πει η Αντιγόνη…\nΚυλούν μερικά λεπτά μέσα στη σιγή κι έπειτα η Μαρία αρχίζει να τού μιλά.\nΌταν χάθηκε ο Ερρίκος… πίστεψα πως όλα είχαν πλέον τελειώσει και για μένα… είχα βέβαια δυο κόρες, έναν σύζυγο, μια τακτοποιημένη ζωή… όμως η απώλεια του παιδιού μου ήταν ένα γεγονός που τα ανέτρεψε όλα… δεν σού κρύβω… μια κι είναι η βραδιά των εξομολογήσεων, πως σκέφτηκα αρκετές φορές να δώσω τέλος στη ζωή μου… κανείς εδώ μέσα δεν ήθελα να το ξέρει, δεν έπρεπε να ξέρει κανείς άλλος τίποτα… η μάνα μου έλεγε πως η γυναίκα είναι για την οικογένεια ό,τι η στέγη για το σπίτι… μπορεί ο άντρας να είναι η κολώνα όμως η γυναίκα είναι η στέγη… η αληθινή ασφάλεια, όχι ίσως η οικονομική αλλά η συναισθηματική… η μεγάλη φτερούγα, η μεγάλη αγκαλιά… και κάθε φορά το σκεφτόμουνα αυτό ξέρεις όταν έπαιρνα αγκαλιά την μικρή μου κόρη και την έκανα μπάνιο… πού πάς να την αφήσεις, έλεγα μέσα μου, με ποιο δικαίωμα θές να την αφήσεις;\nΤολμώ να πω ότι υπήρξε μια εποχή που δεν με ενδιέφερε ο Μιχάλης, η Ευμενία, θα βρουν τρόπο να επιβιώσουν αυτοί, έλεγα, όμως η μικρή σου τι θα γίνει;\nΚάποια στιγμή μπήκες στη ζωή της εσύ… δεν ξέρω πως και πότε ακριβώς… δεν ξέρω ακόμα το γιατί… βλέπεις εγώ δεν προσευχήθηκα ποτέ σε κανέναν θεό για να μου δώσει στηρίγματα κι ελπίδες… πίστευα πως ο άνθρωπος φτιάχνει τη μοίρα του μόνος του όμως απ’την άλλη δεν μπορούσα να εξηγήσω αυτό που είχε συμβεί με τη μικρή και μια απλή ίωση που είχαν περάσει όλα τα παιδιά στο σχολείο της και την ξεπέρασαν με ευκολία εκείνης της άφησε κληρονομιά μια σταδιακή παράλυση των κάτω άκρων… δεν μπορείς να φανταστείς τι περάσαμε… πόσους γιατρούς γυρίσαμε, κέντρα, ταξίδια στην Αμερική και στην Ευρώπη… όλη μου την περιουσία που είχα από τον πατέρα μου τη δαπανήσαμε χωρίς αποτέλεσμα… κάποια σπάνια νευρο-ψυχική νόσος, έλεγαν… σπάνια, πολύ σπάνια… καθόλου σπάνια για εκείνη… για εκείνη ήταν ένα γεγονός, ένας ογκόλιθος, μια φοβερή συγκυρία και μοίρα και πεπρωμένο… δεν έχει σημασία να σού πω τώρα τις λεπτομέρειες… δεν έχω σκοπό να γίνω μελό, σιχαίνομαι τα μελό και τις επικλήσεις του συναισθήματος… εκείνο που ξέρω είναι πως από την ώρα που μπήκες στη ζωή της άλλαξε… άλλαξε πολύ… ζωντάνεψε, έδειξε ενδιαφέρον για τη ζωή της, άρχισε να επικοινωνεί και πάλι με όλους μας, άρχισε να ζει ξανά… και τώρα έχουμε φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο Αντρέα… η Αντιγόνη είναι στα 22 της κι εσύ…\n… η απόσταση που σας χωρίζει δεν είναι μικρή… όμως δεν με απασχολεί τόσο αυτό… εκείνο που με απασχολεί είναι τι θα συμβεί αν εσείς οι δυο προχωρήσετε, επενδύσει πάνω σου συναισθήματα μιας ευτυχισμένης ζωής και κάποια μέρα εσύ…\n…κουρασμένος από το να συζώ με μια ανάπηρη γυναίκα, την εγκαταλείψω… αυτός είναι ο πυρήνας… έτσι δεν είναι;\nΗ Μαρία κατανεύει κουρασμένα. Ύστερα σηκώνεται, η συζήτηση έχει κρατήσει πολύ.\n(με δειλό χαμόγελο)\nΠοιος όμως μπορεί να ασφαλίσει οποιονδήποτε από οτιδήποτε… έτσι δεν είναι;\nΟ Αντρέας δεν απαντά. Μειδιά που η ακροτελεύτια φράση της ταυτίζεται με τη δική του σκέψη.\nΑνταλλάσσουν ευχές για μια ήρεμη νύχτα και την βλέπει να αποχωρεί με τις γνωστές αθόρυβες κινήσεις της και να τον αφήνει μόνο μέσα στο δωμάτιο να καπνίζει και να σκέφτεται ένα κορίτσι που κοιμάται στον πάνω όροφο με το πιο σκοτεινό και πιο φωτεινό μαζί βλέμμα του κόσμου…\n‘ΚΑΙ ΣΙΓΑ ΝΑ ΜΗΝ Σ’ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΠΗΡΗ!’\nΣΚΗΝΗ ΟΝΕΙΡΟΥ ΑΝΤΡΕΑ\nΕΣΩΤ. Στο πατρικό σπίτι του Αντρέα. Ο νεαρός Αντρέας ακούει τους γονείς του να συζητούν στο διπλανό δωμάτιο.\nΣηκώνομαι από το κρεβάτι όμως δεν βρίσκομαι στο σπίτι της οικογένειας Βάινα. Είμαι στο παλιό, παιδικό μου δωμάτιο στην Αθήνα. Ακούω γνώριμες φωνές, οι γονείς μου στο διπλανό δωμάτιο συζητούν. Για την ακρίβεια ψιθυρίζουν, σα να συνωμοτούν. Τους ακούω να αναφέρουν το όνομά μου κι έπειτα της Αντιγόνης.\nΗ μητέρα μιλά για κάποιον γάμο και ο πατέρας προσπαθεί να την μεταπείσει για κάτι.\nΜε μια απότομη κίνηση ανοίγω την πόρτα του δωματίου τους. Είναι εκεί, όπως πάντα, ξαπλωμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο και στην παρουσία μου αιφνιδιάζονται. Ο πατέρας μού ρίχνει ένα βλέμμα βλοσυρό, η μητέρα σηκώνεται και έρχεται προς το μέρος μου.\nΠήγαινε να ντυθείς ρε, γυμνός ήρθες εδώ μέσα;\nΞαφνικά συνειδητοποιώ ότι είμαι ολόγυμνος αλλά δεν με ενδιαφέρει. Τους ρωτώ για ποιο γάμο μιλούσαν και η μητέρα έρχεται κοντά μου για να με ηρεμήσει. Δεν θέλει να τσακωθώ με τον πατέρα όμως αυτό πρόκειται να γίνει.\n(σηκώνεται με απειλητικές διαθέσεις)\nΠήγαινε μέσα σού είπα να ντυθείς!\nΗ μητέρα με πιάνει από το μπράτσο αλλά εγώ της κατεβάζω το χέρι.\nΠοιος παντρεύεται μητέρα; Άκουσα το όνομά μου και της Αντιγόνης.\nΔεν άκουσες καλά αγάπη μου.\nΤι σού είπα ρε τσόγλανε; Πήγαινε μέσα!\nΕγώ δεν ακούω τίποτα και νιώθω απλώς τη μητέρα να μπαίνει ανάμεσά μας για να μην σκοτωθούμε.\nΚαι σιγά να μην σ’ αφήσουμε να παντρευτείς την ανάπηρη!\nΗ μητέρα αρχίζει να ουρλιάζει και να κλαίει κι εγώ απλώνω το χέρι μου και τον αρπάζω απ’το λαιμό.\nΘα τον πνίξεις Αντρέα, άστον, άστον σού λέω!\nΕΣΩΤ. Στον ξενώνα. Ξημερώνει μια βροχερή Κυριακή.\nΟ Αντρέας πετάγεται απ’το στρώμα του ιδρωμένος και ανακάθεται στο στρώμα ανασαίνοντας ακανόνιστα. Η καρδιά του χτυπάει έντονα. Αναζητά λίγο νερό και όταν πίνει μια γουλιά από το ποτήρι του κομοδίνου αισθάνεται το λαιμό του να πονάει.\nΠεριμένει λίγη ώρα να ηρεμήσει και έπειτα κοιτά το ρολόι του. Έξι παρά δέκα. Ακούει βροχή απ’έξω. Σκοτάδι, δυνατή βροχή και κρύο.\nΑποφασίζει να ντυθεί και να ανέβει στην Αντιγόνη.\nΈχω ένα προαίσθημα ότι η μικρή είναι ξύπνια.\nΒΡΟΧΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ… ΣΥΝΕΧΕΙΑ\nΟ Αντρέας, περπατώντας σαν τον διαρρήκτη, ολόμονος μέσα στο σκοτεινό σπίτι, φτάνει έξω από την πόρτα της Αντιγόνης. Στέκεται στο κατώφλι και δεν προχωρά. Σκύβει απλά το κεφάλι του. Την βλέπει κάτω απ’τα σκεπάσματά της. Κοιμάται. Σκέφτεται πως λάθεψε στο προαίσθημά του παρόλα αυτά χαίρεται που την βλέπει, έστω και για μια στιγμή από μακριά. Κάνει να γυρίσει πίσω όμως ακούει τη φωνή της.\nΑντρέα! Έλα μέσα! Κλείσε και την πόρτα!\nΟ Αντρέας αιφνιδιάζεται και χαίρεται μαζί. Κλείνει την πόρτα πίσω του και βαδίζει ήρεμα προς το μέρος της. Εκείνη ανάβει το φωτιστικό της και τον κοιτά χαρούμενη.\nΚάθεται στο στρώμα δίπλα της. Σκύβει και τη φιλά.\nΓελούν και οι δυο. Ο Νυχτοβάτης είναι ένα κείμενο του Αντρέα.\nΚάποια λευκά καλωδιάκια κρέμονται από τα αυτιά της. Ο Αντρέας ακολουθεί τη γραμμή τους και οδηγείται στο κινητό της που είναι κάτω από τα σκεπάσματα.\nΜού το έφτιαξε ο Μιχάλης… βέβαια η οθόνη είναι σπασμένη αλλά προσωρινά δουλεύει… αύριο θα μού πάρει ένα άλλο μού είπε…\nΚαι αμέσως βάζει ένα από τα ακουστικά στο αυτό του. Σκύβει πρόθυμα να ακούσει. Η φωνή της Δήμητρας Γαλάνη. Παλιό, αγαπημένο τραγούδι.\nΗΧΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΙΝΗΤΟ\n… Έχουν σταθεί τα ρολόγια / κόμπος γίναν τα λόγια / τι να πεις, τι να πω / Μες στο σκοτάδι σ’αγγίζω / σε κρατώ, δεν σ’ορίζω / σ’αγαπώ, σ’αγαπώ…\nΒγάζει το ακουστικό του και της το επιστρέφει.\nΑγαπημένος… και δικός σου;\nΝαι… βέβαια… από ποια ταινία είναι τούτο το τραγούδι;\nΆκου, άκου… το επόμενο…\nΤου ξαναδίνει το ακουστικό.\n…Ήλιος που τρέχεις τον ουρανό / βροχή και βρέχεις χώμα στεγνό…\nΟ Αντρέας βγάζει το ακουστικό. Της πιάνει σφιχτά το χέρι. Τρέμουν και οι δυο.\nΤραγούδια για ερωτευμένους. Μιας άλλης εποχής βέβαια όμως…\nΜη μιλάς! Φίλησέ με!\nΦιλιούνται έντονα, δυνατά, παθιασμένα.\nΓδύσου αμέσως και πέσε κάτω απ’το στρώμα… έχει ψύχρα!\nΜε κάποιο μικρό δισταγμό υπακούει στην εντολή της. Λίγα μέτρα πιο κεί είναι το υπνοδωμάτιο των δικών της. Σε λίγο βρίσκεται κάτω απ’το στρώμα κι εκείνος. Τη βοηθά να στραφεί προς το μέρος του. Κοιτάζονται ξαπλωμένοι σε απόσταση εκατοστών.\nΜπορεί να νιώσει τον ανδρισμό του, εκείνος το ρίγος του κορμιού της.\nΗ αίσθηση είναι μεθυστική. Και δεν θέλουν προχωρήσουν σε κάτι περισσότερο. Θέλουν να είναι απλά έτσι, κουκουλωμένοι κάτω απ’το στρώμα, ένα Κυριακάτικο βροχερό πρωινό που το ζούν μαζί. Το πρώτο τους.\nΔεν μπορούσες να κοιμηθείς;\nΈχω ξυπνήσει εδώ και ώρα. Ήθελα να ακούσω Γαλάνη. Θυμάσαι που σου είχα γράψει ότι είναι η αγαπημένη μου;\nΚάτι θυμάμαι αλλά… όχι δεν θυμάμαι.\nΔέχεται μια απαλή γροθιά στο στομάχι.\nΓέρασες και δεν θυμάσαι τίποτα!\nΑν μπει μέσα η μάνα σου…\nΞέρει Αντρέα… ξέρει όλα όσα έγιναν χθες.\nΤο μυαλό του δούλεψε γρήγορα.\nΤο αίμα… στο σεντόνι…\nΚι αυτό να μην ήταν, της τα είπα… δεν έχω μυστικά από τη Μαρία… για ποιο λόγο άλλωστε;\nΔια λόγους καθωσπρεπισμού!\nΗ μικρή γελά με το σχόλιό του. Όμως πρέπει να περάσουν και στα σοβαρά. Ξημερώνει η τελευταία ημέρα του στο σπίτι. Είναι η μέρα των αποφάσεων και για τους δυο τους\n(του πιάνει το χέρι)\nΧθες το βράδυ είχα μια συζήτηση με τη μητέρα σου… δηλαδή, για να πούμε τα πράγματα όπως είναι, είχαμε δυο παράλληλους μονολόγους… δυο παράλληλες ομολογίες…\nΝαι, μην σκιάζεσαι, είναι, ας το πούμε… εκκλησιαστικός όρος.\n(τον τσιμπάει ελαφρά)\nΚαι τι σημαίνει ακριβώς πάνσοφε νυχτοβάτη μου;\nΣημαίνει ότι… πως είναι το Πιστεύω ομολογία πίστεως… ε, κάτι τέτοιο… εξομολογείσαι, μιλάς για τον εαυτό σου, λες όσα σκέφτεσαι ή βαραίνουν την ψυχή σου.\nΕντάξει, κατάλαβα. Και λοιπόν;\n(παίρνει βαθιά ανάσα)\nΗ μητέρα σου ήθελε να μού εκφράσει την αγωνία της… για σένα… για εμάς… περισσότερο όμως μίλησα εγώ…\nΤον κοιτά με αγωνία. Η έκφραση στο πρόσωπό της έχει αλλάξει.\nΑνοίξαμε την καρδιά μας χθες, ο ένας στον άλλο… ήταν πολύ όμορφο και λυτρωτικό θα έλεγα…\nΉθελε να μάθει τις προθέσεις σου, έτσι δεν είναι;\nΠολύ φυσικό… κι εγώ στη θέση της το ίδιο θα έκανα.\nΜήπως προσπάθησε να σε πιέσει για κάτι;\nΌχι μάτια μου… η μητέρα σου είναι ένας πολύ διακριτικός άνθρωπος… από το λίγο, το ελάχιστο που την γνωρίζω… ήθελε απλώς να μού εκφράσει την έγνοια της για σένα… πες μου, πώς αντέδρασε για όσα έγιναν χθες;\nΠέρα από τους γονείς σου που είναι βέβαιο πως ανησυχούν και με το δίκιο τους για σένα και τη ζωή σου, θέλω να μιλήσουμε εμείς… εμείς οι δυο…\nΒοήθησέ με να γυρίσω αν θέλεις.\nΤη βοηθά να στρέψει το σώμα της σε ύπτια θέση. Τακτοποιεί το μαξιλάρι της και σηκώνει το κεφάλι της έξω από το στρώμα. Η μαγική στιγμή έχει κάνει φτερά. Κι ευθύνεται εκείνος βέβαια.\nΑποφασίζει να σηκωθεί από το κρεβάτι και να ντυθεί.\nΌχι, απλά ντύνομαι.\nΟι άνθρωποι όταν ντύνονται κάπου πρόκειται να πάνε.\nΟ Αντρέας δεν απαντά αλλά αποφασίζει να καθίσει στην πολυθρόνα και όχι στο κρεβάτι.\nΆλλωστε σήμερα θα φύγεις… ως το μεσημέρι θα έχεις φύγει γιατί είναι το τρένο σου... κι από αύριο θα αρχίσεις να αραιώνεις κατά το γνωστό σου συνήθειο… σε μια βδομάδα θα με έχεις ξεχάσει και θα χώνεσαι κάτω απ’τα στρώματα κάποιας από τις πουτανο-θαυμάστριές σου στο μπλογκ… δεν είναι και λίγες άλλωστε…\nΝομίζεις ότι δεν ξέρω τι έγινε το καλοκαίρι; Για ποιο λόγο έκοψες την επικοινωνία; Πώς τη λέγανε εκείνη τη λίγδω που σού έγραφε εκείνα τα ηλίθια σχόλια κάτω απ’τα ποιήματά σου; Πανδώρα… κάτι τέτοιο… κι εσύ ευγενικός και γλυκός με όλους και όλες, βέβαια, μη χαθεί το κελεπούρι!\nΕισπράττει ένα σκληρό και δηλητηριώδες βλέμμα.\nΕδώ είναι το δωμάτιό μου κύριε Αντρέα και δεν σου επιτρέπω να φωνάζεις! Εδώ μέσα φωνάζω μονάχα εγώ! Το κατάλαβες;\nΣηκώνεται για να βγει από το δωμάτιο. Είναι βέβαιο πως οι φωνές της έχουν ξυπνήσει τους δικούς της.\nΗρέμησε σε παρακαλώ!\nΑυτό την εξοργίζει περισσότερο. Αρπάζει ένα μαξιλάρι και το εκσφενδονίζει πάνω του.\nΜην μού ξαναπείς να ηρεμήσω! Σήκω φύγε! Έξω, έξω από το δωμάτιο και από το σπίτι μου! Έξω!\nΑμέσως μετά ξεσπά σε κλάματα.\nΕΣΩΤ. Έξω από το δωμάτιο της Αντιγόνης.\nΟ Αντρέας βγαίνει από το δωμάτιο και βλέπει τον Μιχάλη στο διάδρομο με το σλιπάκι του, τις κάλτσες και ένα λευκό φανελάκι. Θέαμα αξιομνημόνευτο αλλά δεν έχει διάθεση.\nΟ Αντρέας τον προσπερνά με γρήγορα βήματα και κατεβαίνει στον ξενώνα, παίρνει την τσάντα του και πηγαίνει στο σαλόνι του.\nΗ βροχή δεν έχει σταματημό.\nΚάθεται στον καναπέ κι ανάβει ένα τσιγάρο.\nΣε λίγο βλέπει τη Μαρία να κατεβαίνει τη σκάλα. Είναι ντυμένη με ένα παντελόνι και μια μπλούζα με λαιμό. Άψογη, καλοχτενισμένη, φρέσκια.\nΗ Μαρία οδεύει προς την κουζίνα. Μετά από κάμποση ώρα βλέπει τον Μιχάλη να κατεβαίνει κι αυτός τη σκάλα μέσα σε ένα ακόμη μοντέλο της Adidas. Πλησιάζει τον Αντρέα και του αγγίζει τον ώμο.\nΠάμε για πρωινό, έλα.\nΟ Αντρέας αρνείται. Δεν έχει όρεξη. Ο Μιχάλης επιμένει και τελικά τον ακολουθεί στην κουζίνα.\nΕΣΩΤ. Στην κουζίνα. Πρωί Κυριακής. Βρέχει ‘καρέκλες’. Μια μελαγχολική μέρα.\nΚάθονται οι τρεις, ο Μιχάλης, η Μαρία και ο Αντρέας μπροστά από ένα γεμάτο από πολύ πλούσιο τραπέζι με κρουασάν, κέικ, μαρμελάδες και ζεστά ψωμάκια κι αυτοί έχουν γραπωθεί από μια κούπα καφέ και πίνουν αργά και σιωπηλοί λες κι ακολουθούν ένα αρχαίο τελετουργικό.\nΕίναι όλοι βυθισμένοι στις σκέψεις τους, σε μια ιερή σιγή που δεν θέλουν να την διακόψει τίποτε.\nΟ Αντρέας κάποια στιγμή αναζητά με το βλέμμα του την Ευμενία αλλά φυσικά εκείνη είναι με την αδελφή της.\nΑπ’έξω ακούγεται η βροχή που τους έχει σχεδόν υπνωτίσει.\nΜαρία, μού επιτρέπεις να σε ρωτήσω κάτι;\n(σηκώνει το βλέμμα της)\nΠόσων ετών ήταν η Αντιγόνη όταν… όταν έγινε ό,τι έγινε με τον Ερρίκο;\nΟ Μιχάλης δίπλα του αφυπνίζεται από το λήθαργό του και για πρώτη φορά παρεμβαίνει σε μια συζήτηση.\nΓιατί το ρωτάς αυτό Αντρέα;\nΜιχάλη… είναι μια ερώτηση… μην αρπάζεσαι.\n(πίνει μια γουλιά από τον καφέ της)\nΔεκατριών… ο μικρός μας δεν είχε κλείσει ακόμα τα οχτώ.\nΜάλιστα… μια απλή ερώτηση ήταν… με συγχωρείτε… έχω συγχυστεί λίγο από όσα συνέβησαν πριν… από όσα έχουν συμβεί μέσα σε λιγότερο από δυο 24ωρα για να πω την αλήθεια… δεν είμαι συνηθισμένος σε τόσο βίαιες μεταβολές στη ζωή μου… μπορεί να φαίνεται αλλιώς ίσως αλλά ζω μια μάλλον πληκτική και μονότονη ζωή… και οι σχέσεις, αυτές που λέμε διαπροσωπικές δεν ήταν ποτέ το πεδίο που διέπρεψα… μάλλον το αντίθετο\nΓιατί ρώτησες για τον Ερρίκο;\nΗ φωνή του έχει μια άλλη χροιά, μοιάζει σαν του Βίλι, όταν ετοιμάζεται να ορμήσει στον ανεπιθύμητο ξένο.\nΦαίνεται πως έχω μείνει υπερβολικά πολύ στο αρχοντικό των Βαϊναίων.\nΓυρνά και κοιτά τον άντρα στα δεξιά του και δεν βλέπει το φιλόξενο παχουλό πρόσωπο της πρώτης συνάντησης αλλά έναν άνθρωπο που τον καρφώνει με αρνητικά συναισθήματα.\nΤι μαλ… έκανες. Πάτησες το λάθος κουμπί! Χώθηκα στο ναρκοπέδιο και το κατάλαβα. Το κακό με τα ναρκοπέδια δεν είναι βέβαια ποτέ η είσοδος. Είναι η έξοδος.\nΟ Αντρέας νιώθει το κλίμα πολύ βαρύ και την έντονη ανάγκη να φύγει. Το τρένο του δεν θα περνούσε πριν τις 2.30 το μεσμέρι. Κι ακόμη ήταν εννιά και πέντε.\nΆφθονες ώρες και η βροχή δεν λέει να κοπάσει.\n(σε μια προσπάθεια υποστήριξης)\nΟ Αντρέας μάλλον ρώτησε γιατί δεν του έχει μιλήσει ποτέ η Αντιγόνη για εκείνο το συμβάν… δεν είναι παράλογο να υπάρχουν απορίες… δεν το έκανε από αδιακρισία, είμαι βέβαιη… απλή περιέργεια.\nΤι είχε γίνει πράγματι εκείνη τη μέρα στο σπίτι;\nΠού ήταν η Αντιγόνη;\nΚαι… ποια ήταν γενικότερα η σχέση της με το νεαρό πριγκιπόπουλο της οικογένειας;\nΟ Ερρίκος ήταν μόλις οχτώ ετών και είχε πάνω του όλη την αγάπη, την προσοχή, την λατρεία των δικών του. ‘Λατρεία της μάνας και καμάρι του πατέρα’… κάτι τέτοιο είχε πει ο Κεντρόπουλος στο τρένο…\nΚαι η πρώην εκλεκτή της οικογένειας; Είχε μείνει παράλυτη από μια κωλο-αρρώστια του κερατά που φρόντισε να χτυπήσει απ’όλα τα παιδιά της πόλης μονάχα εκείνη. Η Αντιγόνη είχε καθηλωθεί σε ένα αναπηρικό καρότσι ενώ ο Ερρίκος έτρεχε, έπαιζε, χαιρόταν την παιδική του ζωή και γέμιζε χαρά και τους άλλους. Ήταν η αποζημίωση του Θεού για την κατάρα με την Αντιγόνη. Στα λογιστικά βιβλία της οικογένειας, ο ένας έβαζε συνεχώς δίπλα του ‘συν’ και η άλλη ‘πλην’…\nΔεν τολμούσα αλλά δεν μπορούσα να μην οδηγηθώ στην πιο σκοτεινή σκέψη μου… ποιος ο ρόλος της Αντιγόνης στο δυστύχημα που βύθισε την οικογένεια σε ένα μόνιμο πένθος;\nΤι έκρυβε όλη η οικογένεια σαν τρομακτικό μυστικό;\nΠρέπει να ηρεμήσεις και να πάψεις να βλέπεις θρίλερ.\nΠρόκειται για μια φυσιολογική οικογένεια, όσο ‘φυσιολογικός’ είσαι κι εσύ και όλοι μας. Φωτεινός και σκοτεινός, άσπρος και μαύρος, κάθαρμα και ιππότης… τα έχουμε πει, τα έχουμε γράψει, τα ξέρουμε… κανείς δεν είναι άγιος, κανείς δεν γεννήθηκε τέρας…\nΛέω… να βγω να περπατήσω λίγο.\nΜε τη βροχή;\nΓιατί δεν ανεβαίνεις ως την Αντιγόνη; Να τα πείτε λιγάκι; Θα έχει ξεθυμώσει ως τώρα και θα σε ζητάει.\nΤι συμβαίνει και με τους δυο;\nΗ συμπεριφορά τους είναι επιεικώς… αλλόκοτη.\nΠου έχω μπλέξει ο φουκαράς;\nΑ, ρε Κεντρόπουλε με τα μαντηλάκια σου… πόσο δίκιο είχες!\nΠρέπει να απεγκλωβιστώ από τούτο το σπίτι όσο γίνεται γρηγορότερα. Δεν θα είναι εύκολο όμως. Πρέπει να γίνει με τρόπο έξυπνο.\nΕκείνη τη στιγμή μπαίνει η Ευμενία στην κουζίνα και κάθεται δίπλα στον πατέρα της. Δεν της μιλά κανείς, δεν μιλά ούτε εκείνη σε κανέναν. Δεν λέει ‘καλημέρα’ στον Αντρέα, δεν του δίνει καν σημασία.\nΚάθετα ήρεμα κι αρχίζει να τρώει το πρωινό της.\nΜπαμπά θα πας στο γήπεδο σήμερα;\nΟ Βάινας δεν της απαντά. Έχει ‘λοκάρει’ το βλέμμα του πάνω στον Αντρέα όπως ο Βίλι πάνω στον ύποπτο για οποιαδήποτε απειλητική κίνηση.\nΘα πάω… το απόγευμα παίζουμε.\nΕγώ θα είμαι όλη την ημέρα εδώ… λέω να φτιάξω το αγαπημένο φαγητό της Αντιγόνης σήμερα.\nΕγώ θα πάω ως την Σίλια. Αλλά να πάψει πια αυτή η βροχή…\nΕσύ τι θα κάνεις φίλε σήμερα;\nΠέφτει ξανά σιωπή στη κουζίνα. Μια πυκνή, φορτισμένη σιωπή που δεν αντέχεται.\nΌλος ο οργανισμός του Αντρέα χτυπά συναγερμό, νιώθει πως κινδυνεύει.\nΔεν νιώθει πλέον απλά παγιδευμένος σε ένα ναρκοπέδιο…\nΚαι ένας αιχμάλωτος αναζητά σχέδιο διαφυγής.\nΕΣΩΤ. Στο τραπέζι της κουζίνας.\nΗ βροχή σταματά έπειτα από λίγο. Δεν περνούν δέκα λεπτά κι ένας ανοιξιάτικος, ελληνικός ήλιος ξεπροβάλλει και η Κυριακή γίνεται ξαφνικά φωτεινή και αισιόδοξη.\n(σηκώνεται απ’το τραπέζι)\nΠάω στον κήπο να δω το σκυλί.\nΚι εγώ λέω να ξεκινήσω ετοιμασίες… έχω και κανά δυο τηλεφωνήματα.\nΘα ανέβω πάνω… να δω την Αντιγόνη.\nΚανείς δεν σχολίασε τίποτε. Μονάχα η Ευμενία έρχεται δίπλα του και του σφίγγει τον ώμο. Έπειτα σκύβει και του ψιθυρίζει στ’αυτί:\nΕΣΩΤ. Ξανά στο δωμάτιο της Αντιγόνης.\nΑνεβαίνω τη σκάλα με εντελώς διαφορετικά συναισθήματα από ό,τι λίγες μονάχα ώρες πριν. Το σκηνικό είναι τόσο σουρεαλιστικό που σχεδόν θέλω να βάλω τα γέλια.\nΌλα έχουν γυρίσει τούμπα μέσα σε λίγες ώρες, σε λίγες στιγμές σχεδόν.\nΚι αν όλα όσα σκεφτόμουν είναι εντελώς λανθασμένα; Αν δεν υπήρχε καμιά έμμεση ή άμεση εμπλοκή της Αντιγόνης στο δυστύχημα του Ερρίκου; Αν απλώς κάποιος διάβολος μέσα μου είχε διαλέξει το κακό σενάριο και πάλευε να το επιβάλλει στο κεφάλι μου; Μπορεί το κορίτσι αυτό να χτυπήθηκε από μια τρομερή μοίρα και να βιώνει από τότε έναν αργό θάνατο καθηλωμένη σε ένα αμαξίδιο, ανήμπορη να κάνει όσα ένα ‘φυσιολογικό’ παιδί της ηλικίας του θεωρεί αυτονόητο, όμως σήμαινε αυτό πως είχε φτάσει και στο σημείο να…\nΠρέπει να συγκροτήσω τη σκέψη μου και να προσέχω περισσότερο το βάρος των συλλογισμών μου. Οι άνθρωποι της γραφής έχουν οργιώδη φαντασία κι αυτό δεν είναι πάντα καλός σύμβουλος. Διότι βέβαια όλοι οι άνθρωποι είμαστε ικανοί για το χειρότερο αλλά τούτο δεν σημαίνει πως υποχρεωτικά το πράττουμε.\nΟ Αντρέας φτάνει με δειλά, απρόθυμα βήματα ως το δωμάτιο της Αντιγόνης.\nΕκείνη τον περιμένει καθισμένη στη συνηθισμένη της στάση στο κρεβάτι της. Με ένα ντοσιέ ανοιχτό.\nΟ Αντρέας διακρίνει ένα τυπωμένο Μετάρσιος Λόγος στην πρώτη σελίδα του ντοσιέ.\nΔικά μου κείμενα διαβάζει!\nΚάθεται στην πολυθρόνα, δίπλα στο κρεβάτι της. Εκείνη εξακολουθεί να έχει ανοιχτό το ντοσιέ χωρίς να τού δίνει καμιά σημασία.\nΟ σουρεαλισμός χτυπάει κόκκινο στο αρχοντικό των Βαϊναίων.\nΞαφνικά αρχίζει να διαβάζει. Με αργή, καθαρή φωνή. Και επίσημο ύφος. Λες και εκφωνεί ομιλία σε κάποια συγκέντρωση.\n«…Η Δίψα είναι η πρωτογενής ανάγκη της ύπαρξης να λάβει τις συντεταγμένες της. Όσο δεν τις έχει, τόσο εκείνη μεγαλώνει, γίνεται βασανιστική, μαρτυρική. Σε σάρκα και πνεύμα. Στο συναίσθημα και στο όνειρο. Στην αγωνία και στην καθημερινή ζωή. Στις σχέσεις και στη μοναχικότητα. Στην ποίηση και στον πόλεμο. Παντού. Η Δίψα δεν ικανοποιείται με τίποτα όσο η ύπαρξη είναι χωρίς συντεταγμένες. Οι μεγαλύτερες επιτεύξεις δεν αρκούν για να τη σβήσουν. Μοιάζει όλο τούτο με τη δίψα του σώματος αλλά είναι πολύ βαθύτερη, μεγαλύτερη, αρχαιότερη. Και φυσικά γεννά το καλό και το κακό μέσα μας. Γεννά τα πάντα. Τους θεούς και τους δαίμονες. Την ιστορία και το χρόνο. Τις μεγάλες ανακαλύψεις και τους φόνους. Τα θαύματα και τις μικρότητες. Όλα τα γεννά εκείνη και παραμένει ενεργή. Ό,τι κι αν κάνει ο άνθρωπος για να την εξευμενίσει. Αν δεν κατανοήσει κανείς τι είναι η Δίψα, δεν μπορεί να κατανοήσει τίποτε. Ή σχεδόν τίποτε…»\nΚατεβάζει το ντοσιέ και την βλέπει για πρώτη φορά, μετά από το περιστατικό του πρωινού. Σοκάρεται. Ετούτη εδώ δεν είναι η Αντιγόνη γνώρισε. Έχει αλλάξει.\nΑπό την ώρα που την άφησε λες κι είχαν περάσει δέκα συνεργεία περιποίησης προσώπου και μακιγιάζ από πάνω της. Έχει βαφτεί λες κι επρόκειτο να πάει σε κάποια δεξίωση ή σε κάποιο ραντεβού. Η Ευμενία το δίχως άλλο την είχε βοηθήσει σ’αυτό τόση ώρα που έλειπε από την κουζίνα.\nΟ Αντρέας παρατηρεί ιδιαίτερα το κατακόκκινο κραγιόν στα χείλη της, τις σκιές κάτω απ’τα μάτια της, το άφθονο μέικ-απ. Και τα μαλλιά της είναι διαφορετικά. Έχουν φουσκώσει σε όγκο, πέφτουν τσουλούφια στα μάτια της, καλύπτουν τους λεπτούς της ώμους. Το θέαμα είναι κι αυτό σουρεαλιστικό όπως όλη η Κυριακή τελικά.\nΔεν έχει εμπρός του την Αντιγόνη όπως την είδε χθες και προχθές. Έχει μια γυναίκα που έχει κάνει ό,τι μπορεί για να είναι το αντικείμενο των σκοτεινότερων πόθων του αρσενικού.\nΔεν μπορώ να μην παραδεχθώ πάντως πως το εγχείρημα είναι επιτυχημένο. Η Αντιγόνη είναι όμορφη έτσι κι αλλιώς, όλη αυτή η… εργασία την έχει κάνει και εξαιρετικά ελκυστική.\nΤο αποτέλεσμα μέσα στο παντελόνι του είναι η ασφαλής απάντηση. Άλλωστε η σάρκα ποτέ δεν ρωτάει.\nΤο θυμάσαι αυτό το κείμενο;\n(δεν μπορεί να πάρει το βλέμμα του από πάνω της)\nΚαι βέβαια το θυμάμαι.\n(κάνει μια χειρονομία σχετική με το μακιγιάζ)\nΓιατί όλο αυτό το…\nΔεν σου αρέσω;\nΚαι άβαφτη μού αρέσεις… ίσως και περισσότερο… δεν ξέρω… με αιφνιδίασες… σήμερα όλοι και όλα με αιφνιδιάζουν…\n(λέγοντας από στήθους κάποιο απόσπασμα)\nΚαι φυσικά γεννά το καλό και το κακό μέσα μας. Γεννά τα πάντα. Τους θεούς και τους δαίμονες… Πώς μού ήρθε τώρα να ‘ξεθάψω’ αυτό το παλιό σου κείμενο ε; Η Δίψα… μού είχε κάνει μεγάλη εντύπωση τότε. Άλλο ένα μαρτυρικό Σάββατο για τους δικούς μου… συμφωνούσαμε, διαφωνούσαμε… τελικά τους έβαλα να ψηφίσουν.\nΗ Αντιγόνη χαμογελά και τα χείλη της γυαλίζουν.\nΤι να ψηφίσουν;\nΑν συμφωνούν με όσα γράφεις ή όχι. Φυσικά… κερδίσαμε. Μονάχα η Ευμενία ψήφισε κατά και για τιμωρία δεν την ξαναδέχθηκα στο δωμάτιο για τρεις μέρες!\nΤιμωρείς πάντα όσους σού πάνε κόντρα;\n(το βλέμμα της σκοτεινιάζει)\n(με επιτηδευμένα προκλητικό ύφος)\nΈλα κάθισε δίπλα μου.\nΣού είχα πει και παλιότερα ότι δεν μου αρέσουν οι προστακτικές.\nΝαι, μού είχες πει κι άλλα… ότι οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν πολύ τις προστακτικές είναι κακομαθημένοι και αγενείς. Ενώ εσύ που είσαι ευγενής και εκλεπτυσμένος χρησιμοποιείς τις υποτακτικές… βλέπεις που τα θυμάμαι όλα;\nΚαι λίγη… επιλεκτική αμνησία δεν θα έβλαπτε που και που.\nΝα, κάτι τέτοια λες και σ’αγαπώ!\nΘέλεις παρακάλια; Έλα κοντά μου!\nΟ Αντρέας υπακούει και κάθεται δίπλα της.\nΦίλησέ με!... συγνώμη… μήπως θα ήθελες να με φιλήσεις;\nΤη φιλά απαλά στα κόκκινα χείλη της. Έχει ερεθιστεί έντονα. Απλώνει το χέρι της και τον αγγίζει ανάμεσα στα πόδια.\nΝομίζω ότι ο φίλος μου εδώ με καλωσορίζει…\nΤην αποχωρίζεται απρόθυμα και κάθεται στη θέση μου.\n(με ρώτησε με τα μάτια της υγρά)\nΤι σού έχω κάνει Αντρέα; Γιατί μού φέρεσαι ψυχρά;\nΝα θυμίσω ότι λίγες ώρες πριν με έδιωξες κακήν κακώς από το δωμάτιό σου ουρλιάζοντας;\nΝιώθει το χέρι της να σφίγγει το δικό του.\n(σκληρά και λάγνα μαζί)\nΆσε που χαρακτήρισες… πώς το είπες… ‘πουτανο-θαυμάστριες’ κάποιες φίλες του ιστολογίου που δεν έχουν δώσει κανένα δικαίωμα… ειδικά η Πανδώρα.\nΌμως σε συγχώρησα. Και σε κατανοώ… αλήθεια… άντρας είσαι… και μάλιστα γοητευτικός, ελεύθερος και ποιητής… που σημαίνει ότι μπορείς να αλητεύεις όσο θέλεις… βλέπεις λοιπόν; Κανένα πρόβλημα… δίνεις διαστάσεις! Κι εγώ έκανα τόσο κόπο να ετοιμαστώ για σένα!\nΏστε γι αυτό όλη τούτη η δουλειά με το κραγιόν και τα σχετικά… επειδή πιστεύεις ότι με ελκύουν οι… ας μην επαναλάβω τη λέξη.\nΌλοι οι άντρες ποθούν τις πουτάνες… μην σε σοκάρει η λέξη κύριε ηθικολόγε… νομίζεις πως δεν το ξέρω; Επειδή είμαι καρφωμένη σε ένα καρότσι δεν ξέρω τι συμβαίνει στον κόσμο; Δεν ξέρω τι είναι αυτό που καυλώνει τους άντρες και τρέχουν σαν σκυλάκια πίσω απ’τις γκόμενες;\nΣταμάτα! Σε παρακαλώ σταμάτα τώρα να μιλάς έτσι!\nΑυτά που γράφεις λοιπόν δεν αξίζουν μία!\n(με μια απότομη κίνηση πετάει το ντοσιέ με τα κείμενα στο πάτωμα)\n‘Γεννούν τα πάντα, θεούς και δαίμονες, το καλό και το κακό... Μαλακίες! Μπλα, μπλα, μπλα… όταν έρχεται η ώρα της κρίσης το βάζουμε στα πόδια. Σηκώνουμε τη σημαία της ψευτο-ηθικής και γινόμαστε χειρότεροι απ’αυτούς που κρίνουμε! Υποκριτή, ψεύτη!\nΕντάξει, σταμάτα σε παρακαλώ… σε παρακαλώ!\nΗ Αντιγόνη σιωπά.\nΜού αρέσει να με παρακαλάς… μού αρέσεις γενικά Αντρέα… από την αρχή μού άρεσες… και σαν συγγραφέας και σαν άντρας… και τώρα που έχεις αυτό το μουσάκι και τότε που δεν το είχες…\nΗ Αντιγόνη δεν απαντά. Έχει πέσει στο λάκκο που είχε η ίδια σκάψει.\nΠώς ξέρεις ότι παλιότερα δεν είχα το μούσι;\nΟ Αντρέας νιώθει ξαφνικά μια ζαλάδα, σαν σκοτοδίνη. Του έρχονται στο νου τα λόγια της Ευμενίας στην πισίνα.\nΠράγματι λοιπόν ο Βάινας πλήρωσε ντέτεκτιβ να με παρακολουθεί. Μάζεψε ‘υλικό’… φωτογραφίες, συνομιλίες στο τηλέφωνο, ποιος ξέρει τι… για την Αντιγόνη! Τι διάολο συμβαίνει εδώ πέρα; Που έχω μπλέξει;\nΣηκώνεται από το κρεβάτι πανικόβλητος και παρά λίγο να σωριαστεί στο πάτωμα…\nΚάποια στιγμή νιώθει το έδαφος να χάνεται κάτω απ’τα πόδια του.\nΌΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ…\nΕΣΩΤ. Στο δωμάτιο της Αντιγόνης.\nΟ Αντρέας ξυπνά ξαπλωμένος στο κρεβάτι της. Κι ακούει τη φωνή της.\nΔεν έφταιγα εγώ… αυτός με είχε πάρει από πίσω… Αλήθεια στο λέω… δεν έφταιγα εγώ… όλη εκείνη την ημέρα προσπαθούσα να τον αποφύγω… δεν ήμουν καλά… κι αυτός με ακολουθούσε όπως ο Βίλι τον Μιχάλη… σαν σκυλάκι…\nΟ Αντρέας δείχνει να μην βρίσκεται σε πλήρη επαφή. Αγγίζει το σώμα του. Είναι ολόγυμνος, χωμένος μέσα στο πάπλωμά της. τυλιγμένος απ’τις μυρωδιές της.\nΕκείνη… πού είναι;\nΓυρνά το κεφάλι του και τη βλέπει να κάθεται στο αμαξίδιό της. Δεν έχει αυτό το παραμορφωτικό βάψιμο πλέον, το πρόσωπό της είναι ήρεμο αλλά το βλέμμα της δεν κοιτά κάπου συγκεκριμένα.\nΔεν μπορεί να ολοκληρώσει τη φράση του. Πιάνει το κεφάλι του μορφάζοντας απ’τον πόνο.\nΔεν ήθελα να του κάνω κακό… μπορεί να μην με πιστεύεις αλλά σού λέω την αλήθεια… απλά του είπα να φύγει και να με αφήσει ήσυχη… δεν ήμουν καλά εκείνη την ημέρα… με είχαν αφήσει πάλι μόνη μου… δεν θα αργούσαν, έτσι είχαν πει… ψέματα… όταν έφευγαν δεν τους ενδιέφερε αν θα αργούσαν… δεν τους ενδιέφερε τίποτε δικό μου… εγώ ήμουν απλά ένα βάρος… μια αποτυχία… κομμένη στα δυο… ανάπηρη… και ο μικρός με είχε ζαλίσει… του φώναζα να πάρει τα αυτοκινητάκια του και να παίξει κι αυτός με τραβολογούσε και μου φώναζε…\nΝιώθει τα δάχτυλά της να αγγίζουν τα δικά του. Παίρνει την παλάμη του στα χέρια της και την χαϊδεύει. Γυρνά και την κοιτά τρομοκρατημένος.\n…Δεν τον πήρα χαμπάρι πως βρέθηκε κει πάνω… βγήκε απ’την μπαλκονόπορτα… την είχα ξεχάσει ανοιχτή… δεν φταίω εγώ... ήταν έξυπνος… βρήκε τον τρόπο… ήθελε να με εντυπωσιάσει… ήθελε να με κάνει να τον προσέξω… σκαρφάλωσε στο επίστεγο της βεράντας… δεν τον κατάλαβα… εγώ ήμουν κάτω… στο σαλόνι… έβλεπα τηλεόραση… τους περίμενα… έπειτα βγήκα στη βεράντα με το καρότσι μου και τον είδα εκεί πέρα, ψηλά… καμάρωνε που είχε ανέβει… κοίταξέ με, έλεγε, κοίταξέ με Αντιγόνη!... τον κοιτούσα… και λοιπόν; Εκείνος μπορούσε ν’ανέβει πάνω σε μια στέγη κι εγώ έπρεπε να είμαι σε όλη μου τη ζωή καρφωμένη σε μια καρέκλα με ρόδες… κοίταξέ με, φώναζε και γελούσε… με μένα γελούσε… με μένα!\nΚάποια στιγμή βαρέθηκα… βαρέθηκα να τον ακούω να γελάει… πέσε αν τολμάς, του φώναξα… πέσε! Δίστασε λίγο… έπειτα άπλωσε το πόδι του κι έπεσε… έτσι, απλά… έπεσε πάνω στο γρασίδι… επειδή με εμπιστευόταν… επειδή πίστευε ότι θα τον πιάσω εγώ…’\nΟ Αντρέας δεν αντέχει να ακούει άλλο. Έχει φρικάρει. Κάνει να σηκωθεί από το κρεβάτι αλλά ακούει ένα βραχνό γρύλισμα. Σηκώνει αργά το κεφάλι του και βλέπει το Βίλι να έχει ορθώσει το σώμα του και τον καρφώνει μερικά μέτρα πιο πέρα, στο μέσο του δωματίου.\nΈχει γυμνώσει και τα δόντια του.\nΟ Αντρέας γέρνει πάλι πίσω, βυθίζεται με απελπισία στο μαξιλάρι.\nΟ σκύλος σταματά αυτό τον απαίσιο ήχο και ο Αντρέας ηρεμεί κάπως.\nΣτρέφει το κεφάλι του αριστερά. Η Αντιγόνη δεν μιλάει πια. Τον κοιτά σιωπηλή, με γερμένο το κεφάλι της και το αριστερό του χέρι μέσα στα δικά της. Έχει κι ένα γλυκό χαμόγελο στο πρόσωπό της.\nΕδώ θα ζήσουμε… σ’αυτό το δωμάτιο… σ’αυτό το σπίτι… Θα είσαι δικός μου, ολόδικός μου… θα ξυπνάς και θα κοιμάσαι με το άρωμά μου, τα φιλιά μου, τα χάδια μου, την ανάσα μου… δεν θα σε πάρει κανείς από δω ούτε θα φύγεις ποτέ… δεν έχεις που να πάς… το ξέρω… το έψαξα… χρόνια το ονειρευόμουν, το σχεδίαζα, το ετοίμαζα… οι δικοί μου θα μας τα παρέχουν όλα… δεν θα χρειαστεί να δουλέψεις ποτέ ξανά… δεν θα σού λείψει ποτέ τίποτε… μονάχα θα γράφεις… θα γράφεις όταν το θέλω εγώ, θα γράφεις για μένα, θα μού κάνεις έρωτα, θα με φροντίζεις και θα με αγαπάς… εδώ θα ζήσουμε αγάπη μου… εδώ θα γεράσουμε και θα πεθάνουμε… μαζί…\nΔιαμαρτύρεται φωνάζοντας και ακούει ξανά το βραχνό ήχο απ’το λαρύγγι του κωλόσκυλου.\nΜην μού μιλάς απότομα γιατί κάνεις τον Βίλι νευρικό. Με μια μου κίνηση θα ορμήσει και θα σε αρπάξει απ’το λαιμό. Έχει εκπαιδευτεί να σκοτώνει ξέρεις.\nΤην ακούει να μιλά και δεν την αναγνωρίζει πάλι.\nΠόσα πρόσωπα έχει αυτό το πλάσμα; Πόσες φωνές; Πόσες ψυχές;\nΑντιγόνη… σύνελθε σε παρακαλώ… δεν μπορείς να με κρατήσεις αιχμάλωτο εδώ… δεν γίνεται… μετά από λίγες μέρες θα με αναζητήσουν… υπάρχουν άνθρωποι, φίλοι μου, θα…\nΔεν υπάρχει κανείς. Το έψαξα καλά… γι αυτό σε διάλεξα… είσαι ολομόναχος… όπως κι εγώ… ολομόναχος… πάντοτε ήσουν… ποτέ κανείς δεν σε κατάλαβε ούτε σε αγάπησε… μονάχα εγώ… ζούσες μόνος σου σε μια άθλια, βρώμικη τρύπα… κανείς δεν θα σε αναζητήσει… όλες τις εκκρεμότητές σου θα τις ρυθμίσουμε μαζί, από δω… ο Μιχάλης έχει ετοιμάσει τα πάντα… έχει δικηγόρους, φίλους, γνωστούς… έχει λεφτά… τα έχουμε σκεφτεί όλα… τα σχεδιάζαμε μαζί… βράδια ατελείωτα συζητούσαμε… γι αυτό σε διάλεξα Αντρέα… για να είμαστε μαζί… για πάντα…\nΔάκρυα κυλούν από τα μάτια του Αντρέα…\nΕφιάλτης… κακό όνειρο… όπως αυτό με τους δικούς μου που ψιθύριζαν για το γάμο μου… αυτός ήταν ο ‘γάμος’ μου… η κηδεία μου… ο ενταφιασμός μου… χτισμένος ζωντανός νεκρός σε ένα δωμάτιο παρέα με μια παρανοϊκή…\nΌλα θα πάνε καλά… θα δεις…\nΟ Αντρέας τραβάει το χέρι του απ’τα δικά της. Κλείνει τ’αυτιά του να μην την ακούει.\nΜάταιος κόπος… η φωνή της τον διαπερνά, μπαίνει μέσα απ’τους πόρους του σώματος, τον πλημμυρίζει σαν το άρωμά της… δηλητήριο…\nΝαι, ησύχασε αγάπη μου… όλα θα πάνε καλά…\nΗ Α Φ Υ Π Ν Ι Σ Η\nΑντιγόνη… μέρος ΙΙ\nΗ ΕΚΛΟΓΗ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ\nΗ ΩΡΑ ΤΟΥ ΥΠΟΓΕΙΟΥ