Σκέψου, είναι ανάγκη!: 2014\nΑγάπη και μοναχικότητα.\nΣτην πραγματική αγάπη μπορείς να είσαι μόνος. Μπορεί να αγαπά κανείς βαθιά κι όμως να είναι μόνος.\nΜπορεί μάλιστα κανείς να είναι μόνος, μόνο όταν αγαπά σε βάθος. Το βάθος της αγάπης δημιουργεί έναν ωκεανό γύρω σου, ένα βαθύ ωκεανό, και γίνεσαι νησί, εντελώς μόνος. Ναι, ο ωκεανός ρίχνει συνεχώς τα κύματά του στην ακτή σου, αλλά όσο πιο πολύ χτυπάει με τα κύματά του την ακτή σου ο ωκεανός, τόσο πιο ενοποιημένος είσαι, τόσο πιο ριζωμένος, τόσο πιο επικεντρωμένος. Η αγάπη έχει αξία μόνον επειδή σου δίνει τη μοναχικότητα. Σου δίνει αρκετό χώρο ώστε να είσαι μόνος σου.\nΈχεις όμως μια ορισμένη ιδέα περί αγάπης. Η ιδέα εκείνη δημιουργεί το πρόβλημα όχι η ίδια η αγάπη, αλλά η ιδέα. Η ιδέα είναι ότι, με την αγάπη, οι εραστές εξαφανίζονται ο ένας μέσα στον άλλο, διαλύονται ο ένας μέσα στον άλλο. Υπάρχουν πράγματι στιγμές διάλυσης αλλά αυτή είναι η ομορφιά της ζωής και κάθε τι του υπαρξιακού: ότι όταν διαλύονται οι εραστές ο ένας μέσα στον άλλο, τις ίδιες στιγμές εκείνες γίνονται πολύ συνειδητοί, σε μεγάλη εγρήγορση. Αυτή η διάλυση δεν είναι ένα είδος μέθης, εκείνη η διάλυση δεν είναι ασυνείδητη. Φέρνει μεγάλη συνειδητότητα, απελευθερώνει μεγάλη επίγνωση. Από τη μια μεριά διαλύονται, από την άλλη μεριά βλέπουν για πρώτη φορά την απόλυτη ομορφιά τού να είναι μόνοι. Ο άλλος προσδιορίζει, την μοναχικότητά τους κι είναι ευγνώμονες ο ένας προς τον άλλο. Είναι ακριβώς λόγω του άλλου που μπόρεσαν να δουν τον εαυτό τους ο άλλος έγινε ένας καθρέφτης μέσα στον οποίο αντικατοπτρίζονται. Οι εραστές είναι καθρέφτες ο ένας για τον άλλο. Η αγάπη σε κάνει να έχεις επίγνωση του πρωταρχικού σου προσώπου (image)\nΔείχνει λοιπόν πολύ αντιφατικό, παράδοξο πράγμα, όταν το λέει έτσι κανείς: Η αγάπη φέρνει μοναχικότητα. Πάντα νόμιζες ότι η αγάπη φέρνει συνύπαρξη. Δεν λέω πως δεν φέρνει συνύπαρξη, όμως αν δεν είστε μόνοι, δεν μπορείτε να συνυπάρχετε. Ποιοι θα συνυπάρξουν; Χρειάζονται δυο άνθρωποι που θα συνυπάρξουν, δυο ανεξάρτητοι άνθρωποι χρειάζονται που θα συνυπάρξουν. Η συνύπαρξη θα είναι πλούσια, απείρως πλούσια, αν είναι εντελώς ανεξάρτητοι κι οι δυο άνθρωποι. Αν είναι εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλο, δεν πρόκειται για συνύπαρξη, πρόκειται για σκλαβιά, πρόκειται για δεσμά.\nΑν είναι εξαρτημένοι ο ένας από τον άλλο, γαντζωμένοι, κτητικοί, αν δεν επιτρέπουν ο ένας στον άλλο να είναι μόνοι, αν δεν επιτρέπουν ο ένας στον άλλο να έχει αρκετό χώρο ώστε να μεγαλώσει, τότε είναι εχθροί, όχι εραστές είναι καταστροφικοί ο ένας για τον άλλο, δεν βοηθούν ο ένας τον άλλο να βρει την ψυχή του, την ύπαρξή του. Τι είδους αγάπη είναι αυτή; Ίσως να είναι απλώς φόβος μήπως μείνουν μόνοι. κι έτσι μένουν προσκολλημένοι μεταξύ τους. Όμως η πραγματική αγάπη δεν γνωρίζει από φόβο. Στην πραγματική αγάπη μπορείς να είσαι μόνος, εντελώς μόνος, και μέσα από αυτή τη μοναχικότητα προβάλλει η συνύπαρξη.\nOsho: The Dhammapada\nΑναρτήθηκε από Θεοδωρής Τσιαμίτας στις 5:09 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Αγάπη, άλλος, εραστές, ιδέα, μοναξιά, μοναχικότητα, μόνος, Όσο, πρόβλημα, συνύπαρξη, ύπαρξη, φόβος, Osho\nΣυνέντευξη του Ν. Λυγερού στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΘΡΑΚΗ ΝΕΤ. 14/12/2014\nΔημοσιογράφος: -Θα παρουσιάσετε μια ομιλία στην Αδριανούπολη, με θέμα "πολυκυκλικός χρόνος Ανθρωπότητας". Και μάλιστα θα την παρουσιάσετε στην Ελληνική συνοικία της παλιάς πόλης της Αδριανούπολης. Θα ήθελα να μου πείτε κατ'αρχήν πώς νιώθετε γι'αυτό.\nΝ.Λυγερός: -Νιώθω όπως νιώθει κάθε Έλληνας που δεν έχει ξεχάσει το παρελθόν και προετοιμάζεται για το μέλλον, με την έννοια οτι εμείς θεωρούμε οτι είναι ενιαίο το πλαίσιο της Θράκης και κατά συνέπεια όταν βλέπουμε ανθρώπους που θέλουν να ακούσουν πράγματα που αφορούν τον χρόνο σε έναν χώρο ο οποίος μπορεί να ξαφνιάζει αρχικά ακόμη και τους τηλεθεατές, πρέπει νομίζω να συνειδητοποιήσουμε οτι δε ξαφνιάζει ούτε τους Θρακιώτες ούτε τους Έλληνες γιατί θεωρούμε οτι υπάρχει μια συνέχεια. Μπορώ να σας πω οτι έχω μαθητές που οι ρίζες τους είναι απο την Αδριανούπολη, άρα φανταστείτε τώρα πώς νιώθουν όταν ακούν οτι μπορεί να γίνει αυτό το πράγμα, όταν κάνουμε αποστολές τέτοιου τύπου. Κατά συνέπεια μπορώ να σας πω οτι νιώθω ευχάριστα και όταν θα έχει γίνει φαντάζομαι οτι θα το μεταχαίρομαι.\nΔημοσιογράφος: -Το κοινό σας σ'αυτή σας τη διάλεξη θα είναι περισσότερο Τούρκοι.\nΝ.Λυγερός: -Όχι, κάνετε λάθος. Γιατί θα είχαμε ένα θέμα όσο αφορά τη γλώσσα. Θα είναι Έλληνες όπως εσείς κι εγώ.\nΔημοσιογράφος: -Και ο τίτλος της διάλεξης, "πολυκυκλικός χρόνος Ανθρωπότητας" θα μπορούσατε να μας πείτε τι συμπεριλαμβάνει;\nΝ.Λυγερός: -Η ιδέα είναι οτι ο χρόνος δεν είναι μόνο γραμμικός όπως νομίζουμε και μπορούμε να τον επεξεργαστούμε με μια διαδικασία πιό νοητική και να σκεφτούμε οτι το πρώτο πρόβλημα που έχουμε είναι οτι η νοημοσύνη ανατρέπει την κλασσική ιεραρχία και το βλέπουμε σ'αυτό που ονομάζουμε προβλεψιμότητα. Η νοημοσύνη μας επιτρέπει να προβλέψουμε το μέλλον επειδή βλέπουμε με ένα διαφορετικό τρόπο το παρελθόν. Η έννοια της πολυκυκλικότητας είναι οτι μερικά πράγματα έχουμε την εντύπωση οτι επαναλαμβάνονται αλλά είναι κάθε φορά λίγο διαφορετικά κι αυτή η μικρή διαφορά είναι αυτή που παράγει την εξέλιξη. Άρα έχει ενδιαφέρον να το ερμηνεύσουμε αν θέλετε σαν μαθηματικό μοντέλο και να πούμε οτι αν ερμηνεύσουμε την εξέλιξη ως αποτέλεσμα αυτής της διαφοράς των κύκλων του χρόνου τότε η πολυκυκλικότητα είναι το απαραίτητο εργαλείο για να προωθήσει αυτή την εξέλιξη.\nΔημοσιογράφος: -Κύριε καθηγητά, Δευτέρα αύριο, στις εννέα το πρωί θα βρίσκεστε στο δημοτικό θέατρο Αλεξανδρούπολης και θα κάνετε μια διάλεξη με θέμα "Ιστορικές Σκακιέρες και Διαχρονική Στρατηγική". Ωστόσο το απόγευμα, στις έξι, στο Πέπλο, θα μιλήσετε για τις ιδιότητες του Ζεόλιθου στην καλλιέργεια του πεπονιού. Και θα ήθελα να σταθούμε λίγο σ'αυτό αν έχετε κάποια εικόνα συγκεκριμένη για το ποιές είναι οι ιδιότητες.\nΝ.Λυγερός: -Ναι έχουμε μια εικόνα συγκεκριμένη γιατί προέρχεται κι απο τις μελέτες που έχουν γίνει κι απο το πανεπιστήμιο και έχει ενδιαφέρον γιατί όπως ξέρετε είναι μια ιδιαιτερότητα της παραγωγής της περιοχής και υπάρχουν μελέτες που συγκρίνουν το πλαίσιο του ζεόλιθου σε σχέση μ'αυτή την εφαρμογή με χωράφια που δεν έχουν ζεόλιθο. Άρα αυτό που βλέπουμε είναι οτι έχει όντως μια μεγάλη απόδοση και βλέπουμε και μια διαφορά στη γεύση. Η ιδέα λοιπόν είναι να το προωθήσουμε στους ανθρώπους που είναι ειδικοί, είναι και παραγωγοί πεπονιών και είναι πολύ σημαντική αυτή η δραστηριότητα σε επίπεδο οικονομικό και να το συνδυάσουμε με αυτές τις γνώσεις πάνω στον ζεόλιθο ο οποίος παρεμπιπτόντως είναι καθαρά αν θέλετε Θρακιώτικο στοιχείο εφόσον τα μεγάλα κοιτάσματα της Ελλάδος βρίσκονται στην Θράκη. Ο συνδυασμός των δύο μας επιτρέπει και εδώ να προκαλέσουμε μια διαφορά έτσι ώστε να βοηθήσουμε και τους αγρότες, τους καλλιεργητές αν θέλετε που το εκμεταλλεύονται ώστε να αξιοποιηθεί στα μέγιστα και να έχουμε μια αλλαγή φάσης και στο θέμα της εξωστρέφειας γιατί ξέρετε, όταν έχουμε ένα πολύ καλό προϊόν είναι πιό εύκολο να μπορείτε να το διακινήσετε και στο εξωτερικό και κατά συνέπεια να προκαλέσετε απολαβές στον Ελληνικό χώρο πιό σημαντικές απο απλώς μια τοπική δραστηριότητα.\nΔευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2014 Αλεξανδρούπολη Φορέας: Μ.Γ.Σ. Εθνικός Αλεξ/πολης – Σκακιστικό Τμήμα Διάλεξη με θέμα: "Ιστορικές Σκακιέρες και Διαχρονική Στρατηγική" Αίθουσα: Δημοτικό Θέατρο Αλεξανδρούπολης ώρα: 09.00΄-11.00΄\nΠέπλος Φορέας: Αντιδημαρχεία Φερών και Πρωτογενούς Τομέα Διάλεξη με θέμα: "Πεπόνι και Ζεόλιθος" Κεντρικό καφενείο Πέπλου Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου 2014, ώρα: 18.00΄\nΤρίτη 16 Δεκεμβρίου 2014 Αλεξανδρούπολη Φορέας: 2ο ΕΠΑ.Λ. Αλεξανδρούπολης Διάλεξη με θέμα: "ΑΟΖ, Ζεόλιθος και προοπτικές για τους νέους" ώρα: 09.30΄\nΤετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2014 Καβησός - Φέρες Φορέας: 31Μ/Κ Ταξιαρχία Διάλεξη με θέμα: "Δυναμική αναγνώρισης Τριάδας Γενοκτονιών" Στρατόπεδο Βογιατζή - Καβησός Φέρες, ώρα: 09.30\nΚαβάλα Φορέας: Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 17ου Δημ. Σχολείου Διάλεξη με θέμα: "Ανάπτυξη και αυτοπεποίθηση στην παιδεία της αγωγής" 17 Δημοτικό σχολείο Καβάλας Αγίας Παρασκευής Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου 2014, ώρα: 17.00΄\nΞάνθη Διάλεξη με θέμα: "Η δυναμική της Κυπριακής ΑΟΖ" Αίθουσα: Καπναποθήκη "Π" του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης & Παράδοσης Καπνεργατών 9, ώρα: 19.30\nΠέμπτη 18 Δεκεμβρίου 2014 Ν. Ορεστιάδα Φορέας: Ιστορικό & Λαογραφικό Μουσείο Διάλεξη με θέμα: "Ευρώπη & Χριστιανισμός". ώρα: 19.00\nΠαρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2014 Αδριανούπολη Διάλεξη του Νίκου Λυγερού με θέμα: "Πολυκυκλικός Χρόνος Ανθρωπότητας" Ελληνική συνοικία παλιάς πόλης Αδριανούπολης, ώρα: 19.00\nΣάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014 Αλεξανδρούπολη Φορέας: Σύλλογος Κρητών Ν. Έβρου «Ο Μίνωας» Διάλεξη με θέμα: "Ο Ερωτόκριτος ως Κληρονομιά Ελληνισμού" Αίθουσα: : Επιμελητήριο Έβρου - 3ος όροφος ώρα: 19.30΄\nΑναρτήθηκε από Θεοδωρής Τσιαμίτας στις 1:11 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Αδριανούπολη, ανθρωπότητα, Απομαγνητοφώνηση, ζεόλιθος, Θράκη, Λυγερός, Νίκος, πολυκυκλικότητα, σκέψου, συνέντευξη\nΣτρατιωτική θητεία τέλος\nΤέλος η στρατιωτική θητεία. Δεν ήταν κάτι το ευχάριστο σε ατομικό επίπεδο, το αντίστροφο μάλιστα. Ήταν όμως κάτι το αναγκαίο σε συλλογικό, εθνικό πλαίσιο. Και είναι απολύτως κατανοητή αυτή η ανάγκη. Εφόσον δεν έχουμε Ολλανδούς, Βέλγους, ή Σουηδούς για παράδειγμα, γείτονές μας, όπως θα θέλανε πολλοί απο μας, αλλά αυτούς που μας καταπατούσαν για 400 χρόνια, που έχουν διαπράξει γενοκτονίες τις οποίες ακόμη δεν έχουν αναγνωρίσει και θεωρούν τον γενοκτόνο εθνικό τους ήρωα, ενώ παράλληλα μέχρι και σήμερα καταπατούν κανονικά την πατρίδα μας στην Κύπρο και τη Θράκη. Οι περισσότεροι απο μας που πηγαίνουν στρατιώτες δεν έχουν στο μυαλό τους την πραγματικότητα, λες και είναι θέμα άποψης, οπότε βιώνουν ως κάτι το εντελώς καταναγκαστικό και αχρείαστο την θητεία τους. Σε αυτό φταίει φυσικά και το κράτος, που δεν φροντίζει να διαπαιδαγωγεί τουλάχιστον σε βασικό επίπεδο τους ανθρώπους που απαρτίζουν τον στρατό, έστω και για 9 μήνες. Πέραν των αγγαρειών θα ήταν πολύ καλό να γίνονται μαθήματα βασισμένα στην ιστορία, την φιλοσοφία και τη στρατηγική, ίσως σε μορφή σεμιναρίων. Έτσι θα υπήρχε άλλη προσέγγιση. Ένα παράδειγμα: πολλές φορές έτυχε κάποιος φαντάρος να πει τη χαρακτηριστική φράση "Και να γίνει πόλεμος, εγώ σιγά μη πάω". Αμέσως λοιπόν τον ρωτούσα τι εννοεί με το δε θα πάει, διότι δεν συνειδητοποιούσε πως αν γίνει πόλεμος θα είναι επειδή θα είναι οι άλλοι εδώ, κι όχι το αντίστροφο. Άρα μετά καταλάβαινε οτι ή θα υπερασπιζόταν την πατρίδα των δικών του και την ελευθερία τους, ή θα τους άφηνε στα δόντια της βαρβαρότητας κοιτάζοντας αποκλειστικά το τομάρι του. Χωρίς να σκέφτεται φυσικά οτι ακόμη και να έπραττε έτσι συνεχώς, κάποια στιγμή όταν η βαρβαρότητα είχε κατακτήσει τα πάντα δε θα έμενε αλλού τόπος να πάει, οπότε θα γινόταν σκλάβος ή ραγιάς. Οι περισσότεροι λοιπόν μετά απο αυτή τη μικρή συζήτηση άλλαζαν προσέγγιση. Και οι άνθρωποι θα ένιωθαν περισσότερο συνάνθρωποι κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Μ'αυτό τον τρόπο η θητεία θα γινόταν πιό δημιουργική και όχι μόνο και μόνο αποθητική σαν καταναγκαστικά έργα. Η δική μου τελείωσε εδώ λοιπόν και το χαίρομαι. Μερικούς μόνο φίλους έκανα, οι οποίοι μάλιστα μάλλον θα διαφωνήσουν εντελώς με αυτό το κείμενο αν το διαβάσουν, τουλάχιστον αρχικά, μα δε με πειράζει καθόλου. Εύχομαι σε όλους όσους απολύονται και θα απολυθούν απο εδώ και στο εξής: Καλοί Πολίτες, με Π κεφαλαίο, διότι έχουμε και την Πόλη μας που είναι αναγκαίο και πρέπον επιτέλους να απελευθερωθεί. Καλή συνέχεια.\nΕτικέτες Ανάγκη, γενοκτονία, Ελλάδα, θητεία, κράτος, Πόλη, πολίτης, σκέψου, στρατιωτική, στρατός, φανταρικό, φαντάρος\nΠρόσεξε την ετυμολογία\nτης λέξης συνουσία\nνα ονομάσουμε έτσι\nκαι όχι διαφορετικά\nτην πράξη του έρωτα\nμε την ένωση\nκαι την εξέλιξη.\nΑναρτήθηκε από Θεοδωρής Τσιαμίτας στις 11:17 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες ένωση, εξέλιξη, Έρωτας, ετυμολογία, Θοδωρής, πράξη, σκέψου, συνέχεια, συνουσία, Τσιαμίτας\nΑπομαγνητοφώνηση της διάλεξης του Ν. Λυγερού με θέμα: "Δίνω αυτό που είμαι και όχι αυτό που έχω". (+ βίντεο).\nΔίνω αυτό που είμαι και όχι αυτό που έχω\nΑπομαγνητοφώνηση: Τσιαμίτας Θεόδωρος.\n"Δεν ερχόμαστε επειδή γνωρίζουμε συγκεκριμένα την πόλη αλλά επειδή έχουν γίνει πράξεις εδώ, με την έννοια αν θέλετε και την αποστολική εφόσον κάνατε την πολύ ωραία αναφορά στον Χριστό. Έχει σημασία να δούμε ότι πολύ συχνά κάνουμε πολλές κινήσεις μέσα στη ζωή μας για να γεμίσουμε το κενό γιατί δε ξέρουμε πώς να το γεμίσουμε. Ενώ αν έχουμε μερικές γνώσεις για την κενότητα βλέπουμε ότι οι πράξεις είναι πολύ σημαντικές. Άρα θα αρχίσουμε με το θέμα της προσφοράς, της αιμοδοσίας. Για όσους έχουν παρακολουθήσει πράγματα συγκεκριμένα και τοποθετημένα με έναν κλασσικό τρόπο θα ξαφνιαστούν. Άρα εγώ σας προειδοποίησα, όσοι θέλετε το ακούτε. Για μένα το αίμα είναι πάρα πολύ σημαντικό, όχι μόνο ως βιολογικό προϊόν, το οποίο είναι ούτως ή άλλως, αλλά επειδή ανήκει σ’αυτές τις τρεις ουσίες οι οποίες χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο. Άρα έχουμε το αίμα –και ξέρετε ότι μέχρι να βρούμε τις ομάδες παιδευτήκαμε λίγο. Υπάρχουν και άνθρωποι που πέθαναν από μετάγγιση που δεν ξέραμε γιατί δε λειτουργεί. Έχει ενδιαφέρον λοιπόν άμα το συνδυάσουμε και με το γάλα και με το σπέρμα. Θα μου πείτε πώς αυτές οι τρεις ουσίες συνδυάζονται. Στην πραγματικότητα θα δείτε ότι σε πρώτο επίπεδο, το πιο κλασσικό, είναι ότι έχουμε το ζευγάρι, μετά το ζευγάρι έχουμε την μάνα και το παιδί, και μετά έχουμε τον κόσμο. Στο ζευγάρι λοιπόν είναι μία από τις ουσίες, μετά είναι η μάνα με το παιδί η δεύτερη ουσία και η πιο αφαιρετική κι επί του πρακτέου η πιο αλτρουιστική είναι το αίμα. Η διαφορά με τις δύο πρώτες είναι ότι τις δύο πρώτες συνήθως ξέρουμε πού τις δίνουμε. Ενώ στην τρίτη εκ φύσης όπως το ‘χει κάνει η Ανθρωπότητα δεν ξέρουμε, και είναι βέβαια ανώνυμη αυτή η δωρεά. Έχει ενδιαφέρον άμα το προσεγγίσουμε έτσι το θέμα γιατί πολύ συχνά αναρωτιόμαστε αν είναι υποχρεωτικό, αν πρέπει να το κάνουμε ή αν δεν πρέπει, ή αν είναι σε ένα πλαίσιο θρησκευτικό. Θα μιλήσουμε λοιπόν πολύ απλά γι’αυτό το θέμα απ’την αρχή. Πρώτα απ’όλα είναι πολύ δύσκολο στη ζωή μας να αφήσουμε κάτι. Όταν είμαστε μικροί αυτό που θέλουμε είναι να πάρουμε κάτι. Όταν μεγαλώνουμε και καταλαβαίνουμε ότι είμαστε θνητοί και μπορεί να μη μείνει και τίποτα από αυτά που πήραμε μετά προσπαθούμε να δούμε τι θα αφήσουμε. Συνήθως το κάνουμε με τα παιδιά μας, με την οικογένειά μας. Μπορεί να είναι μια προσφορά πιο γενικευμένη. Αλλά η ιδέα είναι ότι συνειδητοποιούμε ότι είμαστε μια σκυτάλη, ένας κρίκος από ένα ενδιάμεσο, παρελθόν και μέλλον. Στην αρχή, όπως είπα θυμόμαστε ότι είμαστε αθάνατοι, εφόσον είμαστε αθάνατοι δεν έχουμε ανάγκη από αίμα. Κι επειδή κάνουμε προβολή λέμε ούτε οι άλλοι έχουν ανάγκη. Μόνο άμα σας συμβεί μες στην οικογένεια κάτι το σοβαρό ξαφνικά ενεργοποιείται μια ανάδραση και λέτε τελικά είναι διαφορετικά τα πράγματα. Όσο δεν έχει γίνει αυτό θα λειτουργήσουμε πάνω-κάτω όπως όλοι οι άνθρωποι. Ξέρετε, όταν υπάρχουν σύλλογοι που ασχολούνται με ανθρώπους που έχουν έχουν κάποιες ειδικές ανάγκες σε έναν τομέα, πολύ συχνά θα βρείτε γονείς παιδιών που έχουν αυτό το πρόβλημα. Γιατί αυτοί ενεργοποιήθηκαν και μετά ήρθανε και οι άλλοι. Εδώ λοιπόν με το αίμα στην αρχή θεωρούμε ότι δεν είναι σημαντικό. Μετά, όταν μεγαλώνουμε καταλαβαίνουμε ότι θα είμαστε οι επόμενοι. Αυτό το βλέπουμε συνήθως αρχικά με το πρώτο σοκ που είναι όταν πεθαίνουν ο παππούς και η γιαγιά, αλλά δεν είναι ακόμα τόσο πρακτικό. Όταν πεθαίνουν οι γονείς τότε ξέρουμε ότι είμαστε οι επόμενοι. Μόλις ξέρουμε ότι είμαστε οι επόμενοι αναρωτιόμαστε αν θα είμαστε οι προηγούμενοι. Δηλαδή αν στα παιδιά μας θα αφήσουμε κάτι. Η ιδέα είναι λοιπόν ότι μόλις καταλαβαίνουμε αυτό, θέλουμε να βρούμε στοιχεία που θα αφήσουμε. Άρα είναι μερικοί από μας που θα αφήσουν χρήματα. Άλλοι θα αφήσουν σπίτι. Μιλάμε και για την παράδοση στην Ελλάδα. Μετά θα το αφήσουμε το σπίτι, μπορεί να είναι και το μισό σπίτι, μετά μπορεί να διαχωριστεί. Ξέρετε στην Ελλάδα είχαμε τον Μέγα Αλέξανδρο και μετά είχαμε τους διάδοχους. Οι διάδοχοι μόνο διάδοχοι δεν ήτανε. Είναι ακριβώς το ίδιο. Εσείς πασχίζετε για να κάνετε κάτι, το δίνετε, φτάνει στα παιδιά σας, το κομματιάζουν, τα εγγόνια δεν το ‘χουν καν δει. Ένας άλλος τομέας που θέλω να σας δώσω ως παράδειγμα είναι ακριβώς αυτό: όταν φτιάχνουμε ένα σπίτι, θεωρούμε ότι θα είναι εδώ. Να ξέρετε ότι τα μόνα σπίτια που θεωρούμε ορθολογικά και στρατηγικά ότι θα είναι ακόμα εδώ πολλά χρόνια μετά λέγονται εκκλησίες. Όλα τα άλλα σπίτια πολύ όμορφα μπορεί να είναι, μετά από μια εικοσαετία, πενηνταετία, μπορεί να μην υπάρχει τίποτα, ούτε καν θεμέλια, δηλαδή να έχει εξαφανιστεί εντελώς. Αυτό σημαίνει τελικά ότι είναι δύσκολο να αφήσουμε στους άλλους κάτι. Ενώ στην αρχή ο στόχος μας όπως είπαμε ήταν να πάρουμε. Όταν το παίρνουμε είμαστε ικανοί να πάρουμε ότι να’ναι. Ενώ όταν αφήνουμε δε μπορούμε να αφήσουμε ότι να’ναι. Εδώ μπαίνει λοιπόν το πλαίσιο της γενναιοδωρίας. Άρα η γενναιοδωρία συνήθως χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι είναι αυτός που δίνει στους άλλους χωρίς να περιμένει κάτι. Εδώ όμως υπάρχουν δύο χαρακτηριστικά της γενναιοδωρίας. Μπορεί να σας ξαφνιάσω. Υπάρχει η γενναιοδωρία του «έχω» και η γενναιοδωρία του «είμαι». Η διαφορά ποια είναι: είναι πολλοί που είναι γενναιόδωροι με αυτά που έχουν, αλλά όχι με αυτά που είναι. Θα μου πείτε «τι σημαίνει αυτό». Σημαίνει πρακτικά ότι έχουμε ανθρώπους που είναι ικανοί να δώσουν πολλά χρήματα σε κάποιον άλλον, ακόμη και σε έναν φίλο, αλλά άμα τους ζητήσουμε ένα νεφρό, ακόμη και μέσ’την οικογένεια, ακόμη και για τον αδελφό, τον πατέρα, τον γιο, εντάξει… αμφιταλαντευόμαστε και να ξέρετε ότι δεν παίρνουν όλοι την θετική απάντηση. Εκει πέρα καταλαβαίνετε αμέσως ότι τελικά από τις πιο δύσκολες γενναιοδωρίες που υπάρχουν στον κόσμο δεν είναι να δίνεις αυτό που έχεις, είναι να δίνεις αυτό που είσαι. Άρα θα μου πείτε «πώς μπορώ να το κάνω». Αρχικά μπορείτε να σκεφτείτε τον τομέα της εκπαίδευσης. Στον τομέα της εκπαίδευσης -γιατί το είπατε πολύ σωστά- είναι και θέμα παιδείας. Δηλαδή άμα δε το ‘χουμε ακούσει ποτέ λέμε «γιατί να πάω να κάνω αυτό το πράγμα. Μπορεί και να με πληγώσουν, μπορεί και να μη τραυματιστώ ποτέ». Άρα, ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Δάσκαλος. Ο Δάσκαλος είναι αυτός που χάνει χρόνο για να μάθει κάτι στον μαθητή, χωρίς να τον σπαταλήσει αυτό τον χρόνο γιατί είναι μια επένδυση κι είναι ο μόνος τρόπος να αφήσει κάτι. Η αξιολόγησή του είναι πάντοτε δύσκολη γιατί δε βλέπετε κάτι το χειροπιαστό. Όταν λέει ένας δάσκαλος «εγώ έμαθα σ’αυτόν κάτι» θα δυσκολευτείτε να το αξιολογήσετε. Ενώ μετά από πολλά χρόνια μπορεί να δείτε το ίδιο παιδί που έγινε μεγάλος και ξαφνικά λέει στον δάσκαλο «Δάσκαλε». Με το χαρακτηριστικό «δε μ’αναγνωρίζεις;» (Δείχνει με το χέρι του ότι κάποτε το παιδί ήταν «τόσο» δηλαδή κοντό κι έγινε ολόκληρος μαντράχαλος) Πού να σ’αναγνωρίσει; Εδώ είναι ακριβώς το ίδιο. Η ιδέα λοιπόν με το αίμα είναι όπως με τη γνώση. Τη γνώση άμα τη μάθετε σε κάποιον την ώρα που την έχει ανάγκη είναι αργά. Πρέπει να την ξέρει από πριν. Γι’αυτό μιλήσαμε για τον αρνητικό χρόνο. Ο αρνητικός χρόνος είναι όταν ζητάτε κάτι σε κάποιον και σας το έχει κάνει ήδη. Ένα παράδειγμα αρνητικού χρόνου το κάνουν πολύ συχνά οι μαμάδες με τα παιδιά τους όταν τους δίνουν νερό πριν τους ζητήσει. Γιατί καταλαβαίνουν από την υγρομετρία, την κατάσταση, το μωρό. Φανταστείτε τώρα να περίμεναν απ’την μάνα, να πει το παιδί «θέλω ένα ποτήρι νερό» όταν είναι νεογέννητο. Άρα, άμα δεν έχουμε λοιπόν αυτή την ικανότητα της προβολής της εσωτερικής δε θα προσφέρουμε. Εδώ λοιπόν είναι το ίδιο με το αίμα. Άρα το αίμα έχει δύο προβλήματα. Χύνεται. Και δεν ξαναμπαίνει εύκολα μέσα. Ο Παντελής το ξέρει πολύ καλά γι’αυτό κάνει ρεζέρβες πριν κάνει οποιαδήποτε πράξη. Η ιδέα λοιπόν είναι ότι όλος ο οργανισμός μας είναι φτιαγμένος με κάτι το οποίο κυκλοφορεί. Η κυκλοφορία του αίματος, για όσους νομίζουν ότι είναι κάτι το αυτονόητο, την καταλάβαμε το 1628. Θα μου πείτε «αφού όταν κόβουμε φλέβες» -μπορεί μερικοί από σας να έχουν αρχίσει από τώρα- «φαίνεται ότι φεύγει». Αλλά το θέμα είναι ότι δε ξέρουμε πώς επιστρέφει. Αλλά αλλού βλέπουμε ότι επιστρέφει. Στην πραγματικότητα έχουμε μερικά πολύ μικρά αγγεία που δε τα πιάσαμε με την πρώτη. Το άλλο πρόβλημα που έχει το αίμα είναι ότι για να καταλάβετε την κυκλοφορία του πρέπει να είναι ζωντανός ο άλλος. Είναι πολλά πράγματα στην ανατομία που τα ανακαλύψαμε πάνω σε νεκρούς. Για το αίμα όμως ήταν δύσκολο, δε μπορείτε να του πείτε του άλλου «θα σε κομματιάσω και θα βλέπω πώς κυκλοφορεί». Άρα, άμα το σκεφτείτε τώρα θα δείτε ότι έχετε μερικές ουσίες στο σώμα σας οι οποίες κυκλοφορούν και άλλες είναι απλώς στερεά. Ξέρετε ότι αποτελούμαστε πολύ από νερό, ότι ζούμε χάρις το οξυγόνο αλλά πολύ συχνά δε καταλαβαίνουμε πόσο σημαντικό είναι το αίμα μας. Μόνο όταν κάνετε διάλυση επειδή έχετε ένα πρόβλημα, ξαφνικά καταλαβαίνετε ότι χωρίς ανανέωση του αίματος τότε τα πράγματα πάνε πολύ γρήγορα στραβά. Άρα έχει ενδιαφέρον. Το αίμα μας λοιπόν αυτό το λεγόμενο κόκκινο που δεν είναι εντελώς ακριβώς κόκκινο αλλά τέλος πάντων, ας το αφήσουμε σ’αυτό το επίπεδο. Το αίμα για να δούμε πώς κυκλοφορεί εσωτερικά δυσκολευτήκαμε πάρα πολύ, χρειαστήκαμε αιώνες. Χρειαστήκαμε ακόμη περισσότερους αιώνες για να το κυκλοφορήσουμε. Τεράστιο θέμα. Ένα από τα πράγματα λοιπόν που μπορεί να κυκλοφορήσουν σε ένα δίκτυο ανθρώπων είναι το αίμα. Με έναν ανώνυμο τρόπο, γιατί είναι μια προσφορά, δεν υπάρχει αμοιβή. Και θα μπορούσαμε να πούμε με έναν νεολογισμό ότι δεν είναι μόνο αγάπη γιατί εκτός απ’την Αγάπη του Χριστού όλες οι άλλες αγάπες περιμένουν και κάτι λίγο… μήπως… γιατί χαμογελάτε; Λοιπόν, μπορείτε να φανταστείτε κάτι που να είναι πέρα απ’την αγάπη; Πέρα απ’την αγάπη είναι αυτό που θα λέγαμε εμείς η αμισεία. Δηλαδή το μη μίσος. Θα μου πείτε γιατί να μη το ονομάσουμε αγάπη. Στην πραγματικότητα είναι ακριβώς το ανάλογο σαν νοητικό σχήμα με το εξής: η διαφορά με το «δεν ξεχνώ» και «θυμάμαι» αν και φαίνεται να είναι το ίδιο, στην πραγματικότητα όταν θυμάστε μπορεί να ξεχάσετε. Επειδή αναφέρθηκες και σε Ποντιακά πράγματα είναι πολλοί που έχουν ξεχάσει πολλά πράγματα. Ενώ όταν λέτε εξ’αρχής «δεν ξεχνώ» δεν μπορείτε να ξεχάσετε. Όταν λοιπόν είσαστε της αμισείας δηλαδή του μη μίσους δεν είναι απλώς ότι αγαπάτε γιατί όταν αγαπάτε μπορεί και να μισήσετε. Έχετε σκεφτεί ότι όταν δίνετε το αίμα σας μπορεί να πάει παντού; Ακόμη και σ’αυτόν ή σ’αυτήν που θα περιμένατε κάτι ως αντάλλαγμα αν ήταν ακόμα η φυσιολογική αγάπη; Θα μπορούσε να πάει ακόμα και στον εχθρό σας. Τώρα άμα το σκεφτείτε, πόσες φορές στη ζωή σας μπορείτε να κάνετε μία πράξη η οποία να είναι τόσο κοντά στον Χριστό και να μπορεί να είναι μια προσφορά ανεξαρτήτως από το ποιος είναι. Και ειδικά αν είναι αυτός που δε θα θέλατε να είναι. Άρα μη το παίρνετε με έναν ύπουλο τρόπο, γιατί βέβαια αυτός όταν θα ξυπνήσει και του έχετε βάλει το δικό σας το αίμα δε ξέρω πώς θα το πάρει, φανταστείτε σε μερικά χωριά… αλλά η ιδέα είναι ότι δύσκολα θα βρείτε πράγματα που μπορείτε να κάνετε πρακτικά, εσείς οι ίδιοι, μόνοι σας. Η αιμοδοσία έχει αυτή την ικανότητα. Το άλλο που έχει ως ικανότητα -και αναφέρθηκες πολύ σωστά σ’αυτό- είναι η ικανότητα της χαράς. Γι’αυτό θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε και χαρα-δοσία. Δηλαδή δίνω χαρά. Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι δίνω χαρά στον άλλον χωρίς όμως να τον βλέπω. Άρα πάλι είναι μια πράξη γενναιοδωρίας. Άρα να μην ξεχνάτε ότι όταν δίνετε χαρά στον άλλον, όταν ας πούμε σας αγκαλιάζει κάποιος επειδή καταφέρατε να κάνετε κάτι γι’αυτόν, ακόμα κι ένα κινητό, ενώ θα ήταν πιο απλό να κάνετε κάτι άλλο, πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτό θα προκαλέσει μετα-χαρά. Άμα θέλετε να καταλάβετε πόσο σημαντική είναι η αιμοδοσία, θα ήθελα να φανταστείτε με έναν Καποδιστριακό τρόπο αν είχαμε ένα σύστημα που μας το απαγόρευε. Και θα πηγαίναμε όλοι να πούμε «γιατί να μη μπορώ να δώσω το αίμα μου, και ποιος είναι ο λόγος, εξηγήστε μου». Εκεί πέρα ξαφνικά θα είχαμε περισσότερους. Είναι ένας τρόπος να το σκεφτείτε. Όταν ψάχνουμε για φιάλες -ναι βλέπω είναι μερικοί που κατάλαβαν απ’τις πατάτες, είναι ακριβώς το ίδιο- όταν απλώς περιμένουμε την προσφορά από τους άλλους, αυτός που δεν είναι προετοιμασμένος, δεν έχει παιδεία, το βλέπει πιο πολύ σαν μία καταπάτηση, σαν μια αγγαρεία, σαν μια επιβολή μιας θέλησης που δεν είναι η δική του. Στην Ελλάδα ξέρετε εμείς είμαστε συνήθως του αντίθετου. Άρα άμα μας πουν «μη το κάνεις αυτό, μη το ακουμπήσεις αυτό»… Άμα θέλετε να σπάσουμε πλάκα, αφήνω αυτό το ποτήρι εδώ και σας λέω «μη τολμήσετε να το ακουμπήσετε» και φεύγω. Φαντάζομαι ότι κανένας δε θα’ρθει να το ακουμπήσει έτσι δεν είναι; Εφόσον είμαστε εκτός Ελλάδας. (Ακούγονται γέλια απ’το κοινό). Λοιπόν, έχει ενδιαφέρον, μου το λέγανε και χτες οι μαθητές, πολύ συχνά αφομοιώνουμε πιο γρήγορα το αρνητικό από το θετικό. Είναι θέμα επιβίωσης. Άμα σας πω ότι «είναι καλό να πιείτε απ’το ποτήρι» μπορεί και να μη το πιείτε. Άμα σας πω ότι «αυτό το ποτήρι έχει φαρμάκι» είναι σίγουρο ότι δε θα το πιείτε. Και γι’αυτό μεταδίδεται πιο εύκολα το κακό, η κινδυνολογία, όλα αυτά. Τα καλά μεταδίδονται πολύ δύσκολα γιατί θέλει κάθε φορά κάποιος να πάρει τη σκυτάλη και να το μεταφέρει στον επόμενο. Ενώ με το κακό δε το έχουμε ανάγκη. Άρα το θέμα της σκυτάλης είναι αυτό που είναι σημαντικό στο θέμα του αίματος. Πολύ συχνά -γι’αυτό δε πρέπει να μιλάμε μόνο για τράπεζες, μετά θα μας πουν αν υπάρχει μνημόνιο πάνω στο αίμα- η ιδέα δεν είναι της αποθήκευσης, είναι της προετοιμασίας. Άρα προετοιμαζόμαστε να έχουμε αίμα γιατί την ώρα που θα το έχουμε ανάγκη δε θα προλάβουμε να προετοιμαστούμε. Άμα το σκεφτείτε τώρα είναι λίγο παράξενο γιατί κάνουμε πριν μια προβολή προς το μέλλον, το εξετάζουμε μέσα στο παρόν και λέμε άμα δε φτιάξουμε το παρελθόν του μέλλοντος το μέλλον δεν θα υπάρχει. Στην πραγματικότητα δεν είναι μόνο προετοιμασία είναι μετ-ετοιμασία. Μετα-ετοιμαζόμαστε. Γιατί άμα είναι μόνο προετοιμασία, η προετοιμασία είναι για μια συγκεκριμένη δράση. Ενώ εδώ η δράση δε θα υπάρχει, θα δώσετε το αίμα σας, θα μπει σε φιάλες και μετά θα περιμένουμε. Και στην πραγματικότητα τι θα περιμένουμε: αυτό που δε θέλουμε να περιμένουμε. Άρα η διαφορά είναι ότι δεν είμαστε πια σε μια αίθουσα αναμονής, είμαστε σε μια αίθουσα ετοιμότητας. Δηλαδή, παρ’όλο που δε το θέλουμε, επειδή ξέρουμε ότι υπάρχει η δυνατότητα να συμβεί κι επειδή ξέρουμε ότι δε θα προλάβουμε να το κάνουμε πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι με μια μορφή κάπως παράξενη, ότι αποθηκεύω φιάλες όταν θα το χρειαστούν. Μερικές φορές, το κάνουνε εδώ και οι σύλλογοι -δεν είναι καλή προσέγγιση αλλά είναι αποτελεσματική σε πρώτο επίπεδο- είναι του τύπου: άμα δώσετε, άμα κάποιος από τους δικούς σας το ‘χει ανάγκη τότε θα ξανα’ρθει. Αυτό είναι πάρε-δώσε. Είναι απλό για αυτούς που δεν το’χουν στην αρχή, ενώ η ιδέα της αιμοδοσίας είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι πολύ πιο αφαιρετική, είναι πραγματικά μια πράξη γενναιοδωρίας και δεν περιμένω καμία επιστροφή. Δηλαδή δεν περιμένω εγώ προσωπικά να πάρω αίμα επειδή το ‘χω δώσει. Βέβαια πολλοί από μας θα ήθελαν. Και ευτυχώς επειδή είναι και ανώριμο δε μπαίνουμε σ’αυτή τη διαδικασία παρά μόνο σε εξαιρέσεις. Αλλά η ιδέα είναι ότι δε δίνω για να πάρω πίσω. Τώρα το θέμα είναι οτι άμα το εξετάσετε λίγο πιο παράξενα ακόμα: Θα ήθελα να σκεφτείτε τι θα γινόταν άμα δεν είχατε δώσει ποτέ το αίμα στη ζωή σας. Υπόθεση. Δεύτερη υπόθεση: άμα κάποιος σας ενημερώσει και σας πει «τελικά μπορεί να είσαι ζωντανός για να δώσεις το αίμα σου» αλλά εσύ δε το’χεις κάνει ποτέ. Τότε ξαφνικά λες «τότε η ύπαρξή μου είναι κάπως παράξενη». Ας πάρουμε το παράδειγμα του παπά εφόσον είναι αποτελεσματικός. Ας πούμε ότι τον φτιάχνω τον παπά και ξαφνικά του λέμε δεν έχει εκκλησία να λειτουργήσεις. Λέει «δε θα με πάτε πουθενά, δε θα κάνω τίποτα;». Και λέμε «Όχι, δεν έχουμε εκκλησία, είσαι απλώς παπάς». Ε, μετά σε κάποια φάση θα πει «παιδιά δεν είναι ακριβώς παπάς αυτό. Είμαι εν δυνάμη παπάς». Καταλάβατε; Εδώ είναι το ίδιο. Άμα κάποιος σας εξηγήσει ότι σε επίπεδο της Ανθρωπότητας άμα δε σκεφτείτε ότι οι άλλοι είναι πιο σημαντικοί από εσάς τότε δεν υπάρχετε γιατί στην πραγματικότητα δε συνυπάρχετε. Γιατί η συνύπαρξη είναι πιο σημαντική από την ύπαρξη. Με το θέμα της αιμοδοσίας, όσοι έχουν δώσει αίμα έχουν εξασφαλίσει τη συνύπαρξη. Αυτό είναι απίστευτο σαν κίνηση άμα το σκεφτείτε. Γιατί ότι και να πούμε για όλη τη ζωή τους, αν έχουν κάνει τουλάχιστον αυτό, είναι ήδη κάτι. Ενώ είναι μερικοί που έχουν κάνει πάρα πολλά πράγματα και μπορεί να είναι τίποτα. Που σημαίνει πρακτικά ότι εδώ μπαίνουμε στο θέμα της ουσίας και το χρηστικό. Το χρηστικό: αν μερικοί από σας πηγαίνουν και δίνουν το αίμα τους για λόγους χρηστικότητας είναι ότι δε το κατάλαβαν. Η ιδέα είναι η εξής: σε κάποια φάση μπορεί να μην έχουμε πια ανάγκη να δίνουμε το αίμα μας. Μπορεί να υπάρχει ένας τεχνικός τρόπος να φτιάχνουμε αίμα και να αφαιρέσουμε σε όλους αυτούς τους αιμοδότες τη δυνατότητα να δώσουν το αίμα τους. Εγώ μπορώ να σας πω από τώρα ότι θα είναι στεναχωρημένοι. Γιατί δε θα έχουν πια τη δυνατότητα να προσφέρουν χαρά. Να έχουν μετα-χαρά από αυτή την πράξη. Όπως λέει ο Βασίλης να περπατάνε πάνω στη θάλασσα τόση χαρά που έχουν. Γιατί έχει ενδιαφέρον, ξέρετε, ενώ κάνετε μια πράξη που δε βλέπετε τον άλλον, το δίνετε, το αφήνετε, κι όταν βγαίνετε είσαστε πάντοτε πολύ πιο χαρούμενος απ’ότι ήσασταν πριν μπείτε. Αυτό δε θα υπάρχει πια. Άρα πρέπει να αναρωτηθείτε αν θα το θέλαμε σαν κοινωνία. Πολύ συχνά ακούτε τις φιάλες αλλά ακούτε συνεχώς ότι λείπουν. Μερικές φορές σε μερικούς συλλόγους, επειδή έχουμε πολλές εταιρίες τέτοιου τύπου, τοπικά δε λείπει τίποτα. Αλλά ευτυχώς επειδή έχουνε περίσσευμα δίνουν σε άλλους που είναι πολύ πιο μακριά και δεν θα έχουν, αιμοπετάλια κλπ. Αυτό σημαίνει ότι στην πραγματικότητα -για να το χαρεί ο Γιάννης- η Αγάπη ακόμα κι όταν περισσεύει δεν πάει χαμένη. Ενώ θα λέγαμε «υπάρχει λύση ρε παιδί μου, το παράκανες, είναι υπερβολική αγάπη». Δεν υπάρχει υπερβολική αγάπη. Υπάρχει μόνο υπέρ-βολική αγάπη. Δηλαδή μόνο πρακτική. Αυτό σημαίνει ότι αν το μετατρέψουμε σε μια πράξη αγάπης το θέμα της αιμοδοσίας είναι πραγματικά ένας τρόπος -κι εδώ είναι πάλι σημαντικό κι υπάρχει μια διαφορά όταν δώσετε ένα όργανό σας- είναι ότι το αίμα σας ξαναφτιάχνεται. Που είναι απίστευτο άμα το σκεφτείτε. Δηλαδή όταν δίνετε ένα νεφρό δε ξαναφτιάχνεται το νεφρό, θα μείνετε με ένα νεφρό, τέλειωσε. Το αίμα ανήκει στις ουσίες που επανέρχονται. Έχει μια πολύ-κυκλική ιδιότητα. Στην πραγματικότητα εμείς, ο καθένας μας, είμαστε πηγές πολύ-κυκλικότητας αλλά δε το καταλαβαίνουμε. Γιατί όταν δε το δίνουμε μένει σε μας, άρα είμαστε του κύκλου. Μετά γίνεται φαύλος κύκλος γιατί δεν ανανεώνεται, είναι ακριβώς το ίδιο μόνο για μας. Άρα σε κάποια φάση εκφυλίζεται. Εμείς τώρα την ώρα που δίνουμε αίμα μπορούμε να αλλάξουμε κύκλο γιατί τότε το αίμα θα πάει στον άλλον. Τότε ξαφνικά αλλάζουμε το επίπεδο, δεν είμαστε πια στον κύκλο που μένει μόνο στο εσωτερικό, υπάρχει μια τάση προς τα έξω. Υπάρχει ένας εξωτερισμός αν θέλετε. Αυτά τα πράγματα δεν είναι μόνο φιλοσοφία, είναι μια προσέγγιση πολύ πιο βαρβάτη απ’ότι νομίζουμε, αλλά στην πραγματικότητα δε το νιώθουμε γιατί δεν την καταλαβαίνουμε μ’αυτό τον τρόπο. Άμα κοιτάξετε τα κύτταρά σας, ειδικά αυτά που αφορούν το αίμα, πόση διάρκεια έχουν, το καλύτερο που μπορεί να τους συμβεί είναι να μεταφερθούν σε άλλο σώμα. Εξηγώ: σε ένα παγκάκι στην Αθήνα είναι γραμμένο, στο Θησείο, «η φιλία είναι κάτι που ζει ταυτόχρονα σε δύο σώματα». Στην πραγματικότητα αυτή είναι η θετική άποψη. Στην πραγματικότητα η φιλία είναι η μοιρασιά της μοναξιάς. Μοιραζόμαστε την ίδια μοναξιά, και τότε ξαφνικά επειδή είναι μοναξιά ο ένας, μοναξιά ο άλλος, αλλά είναι και οι δύο μαζί, αυτό λέγεται φιλία, και βέβαια και αγάπη. Άμα το σκεφτείτε έτσι θα καταλάβετε γιατί δεν του επιτρέπουμε του παπά να είναι στην εκκλησία και να κάνει τη λειτουργία μόνος του. Γιατί αυτό είναι το κερασάκι. Πρωτύτερα πήραμε το παράδειγμα ότι δε έχει εκκλησία. Τώρα του βάζετε μια εκκλησία και του λέτε δε θα’ρχεται κανένας. Πάλι δε μπορεί. Και η ιδέα είναι ότι πρέπει να υπάρχει μια προσφορά, πρέπει να το κάνει για τον άλλον, δε το κάνει μόνος του, δεν είναι μια προσευχή στο σπίτι του. Είναι λοιπόν το ίδιο. Άμα το σκεφτείτε ορθολογικά, η ιδέα της προσφοράς είναι ένας τρόπος να πολλαπλασιάσετε τη ζωή σας. Σας δίνω ένα παράδειγμα απλό: ας πούμε ότι είσαστε ηθοποιός, παίζετε πολλούς ρόλους. Μερικές φορές έρχονται οι άνθρωποι να σας μιλήσουν για τον ρόλο σας, όχι για σας. Το καλύτερο που μπορεί να συμβεί σε έναν ηθοποιό είναι στο τέλος της παράστασης να μιλάν, το κοινό, για το πρόσωπο κι όχι τον ηθοποιό. Είναι να έχουνε ξεχάσει εντελώς ότι ήταν ηθοποιός. Μπορεί να τον αγάπησαν, μπορεί να τους εκνεύρισε κτλ. Άμα στο τέλος μιας παράστασης -το λέω τώρα γι’αυτούς που είναι στην ηθοποιία- σας πει κάποιος: «ήσουν πολύ καλός στο ρόλο σου», είναι κακό. Γιατί θέλει να πει ότι δε ξέχασε ότι είσαι ψεύτης. Στο θέατρο είμαστε ψεύτες, εντάξει, είναι επαγγελματικό. Κάνουμε ψέματα στο θέατρο για να μιλήσουμε για την αλήθεια. Στη ζωή λέμε αλήθειες αλλά… τέλος πάντων. Στο θέατρο λοιπόν μπορείτε να φανταστείτε έναν ηθοποιό να έχει παίξει αρκετούς ρόλους. Στην πραγματικότητα είναι μια πολλαπλότητα. Δηλαδή βλέπετε έναν άνθρωπο αλλά έχει πολλούς ρόλους. Άρα άμα φανταστείτε ότι οι ρόλοι υπάρχουν όντως, τότε αυτός αντιπροσωπεύει πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα. Είναι ακριβώς αυτό που γίνεται στην αιμοδοσία. Άμα σκεφτείτε ότι αυτός που έχει δώσει το αίμα του πολλές φορές κι έχει πάει σε διάφορους ανθρώπους, το αίμα του υπάρχει ταυτόχρονα, στην πραγματικότητα μετά ταυτόχωρα, σε πολλούς ανθρώπους. Αρχικά όταν κοιτάζουμε τα δέντρα ενός δάσους θεωρούμε ότι είναι ξεχωριστά. Μετά κάναμε διάφορες μελέτες και είδαμε ότι μερικά δέντρα -να το δείτε και σε μια ταινία, λέγεται «φαινόμενο», υπάρχει μια αναφορά- μερικά δέντρα είναι το ίδιο, από κάτω. Άρα ενώ εσείς βλέπετε ένα ολόκληρο δάσος, το δάσος είναι ένα δέντρο. Άμα το σκεφτείτε ορθολογικά θα ήταν κάπως το ανάλογο για τα κύτταρά σας. Άμα κοιτάξω ένα απ’ τα κύτταρά σας δε θα βρω την προσωπικότητά σας εκεί. Στο δεύτερο, το ίδιο. Αν τα κοιτάξω στη σειρά, δε θα βρω πουθενά που είστε. Είναι λοιπόν το ίδιο και τελικά βλέπετε -ναι Παντελή και Θανάση- ένα δέντρο μπορεί να κρύψει ένα δάσος. Αλλά το πιο ωραίο είναι ότι ένα δάσος μπορεί να κρύψει ένα δέντρο. Και αυτό δε το σκεφτόμαστε ακριβώς μ’αυτό τον τρόπο. Άρα, η ιδέα της πολλαπλότητας είναι ότι τελικά όταν θα δείτε έναν αιμοδότη, θα δείτε πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα εκεί που τον βλέπετε μόνο έναν. Κι είναι ένας τρόπος να πολλαπλασιαστεί. Ενώ παραμένει μοναδικός. Γιατί είναι πάντοτε ο ίδιος. Άλλα έχει πολλαπλασιαστεί με την έννοια ότι έχει βοηθήσει κι άλλους με όλες αυτές τις αιμοδοσίες που έχει κάνει και δε μπορείς πια να πεις ότι αυτός είναι μόνο εδώ. Αυτή η ικανότητα που έχουμε να δημιουργήσουμε ένα δίκτυο είναι ακριβώς αυτό που προσφέρει η αιμοδοσία. Μετά είναι μερικοί που θα σας πουν τα τεχνικά πράγματα: «πρέπει να είναι εγκαίρως»… δίνουν την εντύπωση ότι είναι τάνκερ. Δηλαδή «πρέπει να γεμίσουμε τις φιάλες, έχουμε τόσες φιάλες», και μετά σιγά-σιγά ξεχνάμε την ανθρωπιά, θυμόμαστε μόνο το υγρό. Άρα «θέλουμε αίμα, τόσες φιάλες. Οκ». Ή «Έχουμε τόσες φιάλες είναι εντάξει καθίστε στο σπίτι σας». Ενώ στην πραγματικότητα είναι μια ανατροφοδότηση της ανθρωπιάς. Είναι πολύ σπάνιο ως πράξη να κάνετε μια κίνηση ανθρωπιάς χωρίς να σας το ζητήσουν. Ακόμα και οι πιο γενναιόδωροι από μας κάνουν μια κίνηση επειδή βλέπουν κάπου μια ανάγκη, και την κάνουν εκείνη τη στιγμή, και φαίνεται από το χαμόγελο του άλλου, απ’το «ευχαριστώ» που θα πουν, ότι υπάρχει κάτι. Εδώ είναι ακριβώς μια θυσία φυσιολογική. Και τώρα θέλω να περάσω στο θέμα της θυσίας. Η ιδέα ποια είναι: υπάρχουν οι θυσίες οι οποίες είναι άχρηστες. Εξηγώ, ο Πατέρας να μη το πάρει στραβά. Θα κάνω μια διαφοροποίηση σε σχέση με τον μάρτυρα και τον ήρωα. Όχι σε θρησκευτικό επίπεδο, φανταστείτε το επίπεδο της επανάστασης. Έγινε η επανάσταση, είχαμε μάρτυρες και είχαμε και ήρωες. Οι ήρωες πάνω-κάτω είναι αυτοί που επέλεξαν στρατηγικά πότε να θυσιαστούν για να μη θυσιαστούν τα άτομα. Ενώ οι μάρτυρες δε το επέλεξαν αλλά θυσιάστηκαν. Άρα δεν υπήρχε καμία αλλαγή φάσης. Εδώ η ιδέα είναι η εξής: άμα κοπείτε είναι μια μικρή θυσία. Αλλά αυτό είναι χαμένο. Ενώ την ώρα που κάνετε την αιμοδοσία -που είναι η πληγή που δε ματώνει γιατί προσφέρεις στον άλλον όπως είπαμε- τότε αυτή την πράξη που θα ήταν χαμένη, την μεταβιβάζεις στον άλλον και ενεργοποιείτε μια σκυτάλη ενώ εσύ από μόνος σου δε μπορείς να το κάνεις. Αυτό σημαίνει ότι είναι μια στρατηγική θυσία. Μερικές φορές ακούτε τις εκφράσεις του τύπου «είμαστε όλοι ήρωες της καθημερινότητας»… αν ήμασταν όλοι ήρωες στην καθημερινότητα τότε δε θα υπήρχαν ήρωες. Γιατί ο ήρωας ουσιαστικά είναι αυτός που κάνει αυτό που δεν κάνουμε. Άμα το κάνουμε όλοι τότε τι να κάνει; Άρα, εδώ η ιδέα -άμα πραγματικά θέλετε να αγγίξετε μια πράξη που να έχει σχέση με τη θυσία και μπορεί να είναι ακόμα και η «ηρωική» είναι ότι μέσω της αιμοδοσίας έχουμε πολλές δυνατότητες για να εκφραστούμε μέσω των άλλων και να εκφράσουμε μια αγάπη η οποία δεν είναι περιορισμένη. Έχει ενδιαφέρον αυτό. Είμαστε πολύ συχνά περιορισμένοι από τις αποστάσεις. Είμαστε περιορισμένοι από τις επαφές μας. Είμαστε περιορισμένοι από τις σχέσεις μας. Θα ήθελα να αναφερθώ σε κάτι πολύ απλό, λέγεται στα μαθηματικά «το θεώρημα των μικρών κόσμων». Άμα πάρετε όλες τις επαφές σας και μετά ρωτήσετε στις επαφές σας τις επαφές τους, και στις επαφές των επαφών τις επαφές και αναρωτηθείτε σε πόσα στάδια μπορείτε να καλύψετε την Ελλάδα, η απάντηση είναι «τρία». Γι’αυτό λέγεται το θεώρημα των μικρών κόσμων. Οι επαφές δημιουργούν πολύ παραπάνω απ’αυτό που θα λέγαμε «το εκθετικό» και αυτό καλύπτει πάρα πολύ γρήγορα. Για να καταλάβετε για να καλύψετε τις Η.Π.Α χρειαζόσαστε τέσσερα στάδια. Άρα, φανταστείτε τώρα ότι λέτε αυτά που ακούσατε στις επαφές σας. Στην πραγματικότητα δε το κάνετε γιατί είναι πολλές. Δε μιλώ για τις επαφές που βάζουμε like. Μιλώ για τις επαφές που είναι σχέσεις. Τότε θα δείτε ότι πολύ εύκολα θα μπορούσαμε να αλλάξουμε μια κατάσταση αν όλοι μαζί ήμασταν συντονισμένοι στο ίδιο πλαίσιο. Άρα, εδώ λοιπόν η αιμοδοσία μας προσφέρει αν θέλετε και μια πλατφόρμα εφαρμογών, που μπορεί να είναι από το φιλοσοφικό έως το βιολογικό, περνώντας από το ανθρώπινο, και δεν αφορά το κοινωνικό. Δεν αφορά το φύλο, δεν αφορά το χρώμα. Είναι μια προσφορά από άνθρωπο σε ανθρώπους. Και επειδή είναι ασσυμετρική είναι πραγματικά αυτό που γίνεται σ’αυτό το ντουέτο Δάσκαλος-Μαθητής. Έχουμε αλλάξει πολλά πράγματα σ’αυτό τον τομέα, αλλά τα λέμε ότι έχουμε αλλάξει, μην ανησυχείτε είναι αναλλοίωτο. Ο Δάσκαλος δίνει και στην αρχή θεωρούμε ότι ο μαθητής παίρνει. Είναι λάθος. Ο Δάσκαλος δίνει, αυτό είναι σωστό, κι ο μαθητής μεταδίδει. Γιατί άμα παίρνει χωρίς να μεταδώσει τότε έχει νεκρώσει τη γνώση. Έχει σταματήσει εκεί. Άρα, είναι ακριβώς αυτό που βλέπετε και στην Ανάσταση με τα κεριά μας. Στην αρχή νομίζουμε ότι το σημαντικό είναι να ανάψουμε το κερί. Ενώ το πιο σημαντικό είναι να ανάψουμε το κερί του άλλου. Άρα, άμα ξαφνικά έβγαινε το φως από την εκκλησία, ανάβατε το κερί και πηγαίνατε όλοι στο σπίτι σας ξαφνικά, χωρίς να κάνετε τίποτα άλλο, είναι πολύ απλό η εκκλησία θα σας έλεγε «παιδιά, δε καταλάβατε τίποτα, για άλλο λόγο το κάναμε, για τη μετάδοση». Άρα, ο μαθητής που απλώς παίρνει και δε μεταδίδει, δεν είναι μαθητής, είναι βάρβαρος. Γιατί και ο βάρβαρος παίρνει γνώσεις και τις σταματάει. Άρα, άμα το σκεφτείτε τώρα, είσαστε ζωντανοί επειδή οι γονείς σας σας έδωσαν αίμα. Είσαστε ακόμα ζωντανοί επειδή θα δώσετε αίμα στα παιδιά σας. Αλλά μένετε στο ίδιο ποτάμι. Το θέμα με την αιμοδοσία είναι ακριβώς αυτό που κάνετε με το φως και τα κεριά. Και το ερώτημα είναι το εξής: έχετε ποτέ σκεφτεί ότι ο ρόλος των κεριών είναι να λιώνουν; Άμα το πάρετε έτσι είναι πολύ λυπητερό. Αλλά στην πραγματικότητα ο ρόλος των κεριών είναι να είναι αναμμένα. Άρα αυτό που έχει μεγάλη σημασία για το κερί δεν είναι η ύπαρξή του, είναι η μεταφορά του φωτός. Άμα σκεφτείτε ότι η αιμοδοσία μας εξηγεί πάνω-κάτω ότι αυτό που έχει σημασία είναι η μεταφορά του αίματος στους άλλους για να μπορώ να πω ότι εγώ πήρα, δίνω και αυτό μου επιτρέπει να διαδώσω. Χωρίς διάδοση, τότε έχουμε μια πράξη. Η οποία είναι πάντοτε πράξη βαρβαρότητας. Άμα το σκεφτείτε σε σχέση με τις γενοκτονίες -όπως το είπες πολύ σωστά- μια γενοκτονία όταν δεν την έχουμε υποστεί εμείς οι ίδιοι είναι δύσκολο να μας την εξηγήσουνε. Είναι δύσκολο. Όταν την έχουμε υποστεί είναι δύσκολο να την καταλάβουμε. Και το θέμα είναι ότι όμως κάποιος πρέπει να το μεταδώσει. Κάποιος πρέπει να το πει. Απλώς πώς να το πει εφόσον δεν ήταν ο ίδιος θύμα; Γιατί άμα ήταν θύμα θα ήταν νεκρός. Άρα, μεταφέρει κάτι. Στην πραγματικότητα, άμα το σκεφτείτε ορθολογικά -και το λέω για τους αγωνιστές και για τους μαχητές, γιατί υπάρχουν μερικοί εδώ, τουλάχιστον γι’αυτούς που γνωρίζουν- άμα απλώς λέτε «η γενοκτονία είναι αυτό» και δεν κάνετε τίποτα άλλο, αυτό λέγεται περιγραφή. Αν διαδίδετε στους άλλους ότι αυτό έχει γίνει, είναι απαράδεκτο και είναι έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας και δε πρέπει να ξαναγίνει, τότε αυτό είναι διάδοση. Υπάρχει λοιπόν μια ασυμμετρία. Εδώ είναι ακριβώς το ίδιο με το αίμα. Εμείς θεωρούμε όλοι μας ότι είμαστε το τέρμα του αίματός μας. Και έχει ενδιαφέρον γιατί πολύ συχνά λέμε «και μετά το θάνατο τι θα γίνει», αναρωτιόμαστε, ενώ πολλοί από μας δε μπορούν να απαντήσουν ούτε καν τι γίνεται πριν. Ούτως ή άλλως υπάρχουν ειδικοί για μετά, άρα ασχοληθείτε πρώτα με το πριν και μετά το βλέπουμε το μετά. Εδώ λοιπόν εμείς αποφασίζουμε μόνοι μας ότι είμαστε το τέρμα, γιατί δε θέλουμε να το μεταδώσουμε στον άλλον. Είναι κρίμα. Όχι είναι κρίμα για τους άλλους, είναι κρίμα για μας. Γιατί οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι για να είναι το τέρμα. Είναι φτιαγμένοι για να ανήκουν στη συνέχεια. Και η συνέχεια μεταβιβάζεται, παρελθόν-μέλλον, είναι ακριβώς το «αγάπα αλλήλους» αλλά και σε χρονικό διάστημα, τους προηγούμενους και τους επόμενους. Το ξέρετε πολύ καλά, ανάλογα με την ηλικία σας νιώθετε πιο πολύ προηγούμενος ή επόμενος. Στο ενδιάμεσο νιώθετε μπορεί και τα δύο. Στην πραγματικότητα όταν θα ξυπνήσετε εντελώς θα νιώθετε πάντα και τα δύο. Γιατί αυτό που έχει σημασία δεν είναι να είσαι ο προηγούμενος ή ο επόμενος, είναι να είσαι ταυτόχρονα και ο προηγούμενος και ο επόμενος γιατί σημαίνει ότι θα υπάρχει συνέχεια. Άρα, άμα το σκεφτείτε λοιπόν με τον ίδιο τρόπο με το αίμα, το αίμα μας -και έχει ενδιαφέρον γιατί θα χρησιμοποιήσουμε ακόμη και το κρασί λόγω παράδοσης θρησκευτικής για να είναι κάτι το αντιπροσωπευτικό απ’το αίμα- και θέλω να αναρωτηθείτε το εξής: έχετε ποτέ σκεφτεί γιατί ο Χριστός παιδεύεται για να μας εξηγήσει τι είναι το αίμα; Θα μπορούσε να το κάνει για το ψωμί, να πει «αυτό είναι το σώμα μου», τελείωσε. Γιατί να το κάνει και το άλλο; Έχετε σκεφτεί γιατί επιλέγει το ψωμί και το κρασί; Γιατί και τα δύο δεν είναι πράγματα που υπάρχουν από μόνα τους. Χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση δεν έχεις κρασί, δεν εμφανίζεται το κρασί έτσι, ούτε το ψωμί. Δεν δίνει σιτάρι, δε δίνει σταφύλι. Έχει ενδιαφέρον. Άμα το σκεφτείτε και λίγο πιο ιστορικά να θυμάστε ότι το πρώτο πράγμα που γίνεται με το κρασί είναι πώς να αποθηκεύσω κάτι το οποίο δε παραμένει. Το σταφύλι είναι εφήμερο. Η μετατροπή σε κρασί δεν είναι για το αλκοόλ. Αυτό είναι αυτό που νομίζουμε. Όχι, καθόλου. Στην πραγματικότητα είναι για να διατηρήσουμε σε πιο μεγάλο χρονικό πλαίσιο την ίδια την ουσία. Παλιά μάλιστα το αφυδατώνανε. Και μετά ξαναέβαζαν νερό. Σας εξηγεί και μερικά πράγματα που έγιναν. Αυτό που θέλω να σας πω είναι ότι αν έχουνε επιλεχθεί δύο στοιχεία μέσα στη θρησκεία μας που είναι τόσο χαρακτηριστικά και είναι και τα δύο φαινόμενα σύνθεσης, είναι ακριβώς γι’αυτό το λόγο. Είναι ότι δεν υπάρχουν από μόνα τους. Δεν υπάρχει ποτέ από μόνη της πηγή αίματος. Υπάρχει πηγή νερού, αλλά όχι πηγή αίματος. Είναι επειδή δε καταλάβαμε ακριβώς όλο το μήνυμα ότι εμείς είμαστε οι μεταδότες. Δηλαδή αυτό που λέει και κάνει, εμείς κάνουμε το ίδιο. Με την αιμοδοσία στην πραγματικότητα, Χριστικά (Χριστός) κάνουμε κάτι για τον άλλον. Δηλαδή ακολουθούμε αυτό που μας δίδαξε και το μεταδίδουμε. Δηλαδή παίρνουμε το μήνυμα του Δασκάλου και το μεταδίδουμε ως μαθητές. Και δεν καταλαβαίνουμε στην αρχή ότι είμαστε όλοι πηγές. Ενώ μόλις το καταλάβουμε αυτό θα αναρωτηθούμε -ξαναέρχομαι στον παπά για να τελειώσω- ότι αν είμαστε όλοι πηγές αίματος και δεν έχουμε δώσει ποτέ το αίμα μας, τι σόι πηγή είμαστε; Αυτό ήθελα να σας πω και να σας ευχηθώ καλή συνέχεια, να σας ευχηθώ καλό πολλαπλασιασμό, γιατί στην Ελλάδα είμαστε τρεις κι ο κούκος, άρα άμα δεν προσέχουμε και τους δικούς μας, μην αναρωτιέστε μετά γιατί δε προλαβαίνουμε. Γιατί ο Θεός μας έδωσε όχι μόνο καρδιά αλλά και εγκέφαλο. Είναι για να σκεφτούμε και λίγο από πριν το μετά. Όχι μετά το πριν. Γιατί μετά, τι να κάνουμε, δε προλαβαίνουμε μετά. Άρα όλη ιδέα της διάλεξης ήταν ακριβώς όπως το είπαν και οι προλαλήσαντες: άμα ξέραμε μερικά πράγματα τέτοιου τύπου τότε θα τα δούμε λίγο διαφορετικά, και μπορεί αυτό που μας φαινόταν μια αγγαρεία, να είναι τελικά μια απελευθέρωση πηγής. Αυτό ήθελα να σας πω, ευχαριστώ πολύ, να’στε καλά".\nΑναρτήθηκε από Θεοδωρής Τσιαμίτας στις 9:18 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες αίμα, αιμοδοσία, Απομαγνητοφώνηση, αυτό, βίντεο, διάλεξη, Δίνω, Λυγερός, Νίκος, που είμαι, που έχω\nΔιάλεξη του Ν. Λυγερού με θέμα: "Στρατηγική της βελτίωσης και ανάπτυξης μέσω αξιολογίας". Βίντεο + απομαγνητοφώνηση.\nΔε θα μπω σε ένα πλαίσιο σημερινό, συγχρονικό, θα μπω σε ένα πλαίσιο διαχρονικό. Ο δάσκαλος, που μπορεί μερικές φορές να είναι και δάσκαλος του γένους, μπορεί να είναι και δάσκαλος της ανθρωπότητας, αδιαφορεί παντελώς για το θέμα της αξιολόγησης. Τόσο απλά. Θα ήταν καλό να το πούμε μια φορά. Είναι καλό να το μελετάμε αλλά να το έχουμε κι αυτό στο σκεπτικό μας. Γι'αυτό επιλέξαμε το πλαίσιο της αξιολογίας. Είναι απίστευτο οτι είμαστε μια χώρα που έχει γεννήσει τον Ελληνισμό. Θα ήταν καλό να αναρωτηθείτε αν αξιολογούσαμε τον Ελληνισμό τι θα είχε βαθμολογία. Προσπαθώ να σας πω οτι στο επίπεδο της Ανθρωπότητας η αξιολογία είναι πολύ απλά 0 και 1. Και ο Ελληνισμός έχει πάρει 1. Είναι δύσκολο να πάρεις 1 για την Ανθρωπότητα. Ο πήχης είναι πολύ ψηλά. Και γι'αυτό ο Ελληνισμός θεωρείται οτι είναι κάτι που προσφέρει, ακόμα και τώρα. Ενώ έχουμε πολλούς "-ισμούς" που δεν προσφέρουν πια τίποτα, κι έχουν πάρει 0. Ο Δάσκαλος σ'αυτό το πλαίσιο δεν είναι εκπαιδευτικός. Και νομίζω πως πολλά απ'τα προβλήματα που έχουμε είναι επειδή έχουμε μετατρέψει τον Δάσκαλο σε εκπαιδευτικό. Γιατί μόλις τον μετατρέψαμε σε εκπαιδευτικό τον κάναμε επαγγελματία. Να θυμόμαστε οτι η ανάλογη κοινωνία έχει κατηγορήσει τον Σωκράτη γιατί έκανε μαθήματα τζάμπα. Ναι, ήταν μια μορφή αξιολόγησης. Ενώ οι άλλοι βέβαια τα έκαναν πανάκριβα γιατί ήταν θέμα αξίας του μαθήματος. Άρα η αξία δίνεται απο το μάθημα κι όχι απο τον Δάσκαλο. Ενώ ο Σωκράτης έλεγε απ'τον Δάσκαλο και μετά βλέπουμε το μάθημα ανάλογα πόσο είναι ο μαθητής. Το ντουέτο Δάσκαλος-Μαθητής δε διδάσκεται κοινωνικά. Και θα'ταν καλό να το ακούμε κάπου-κάπου αυτό γιατί κι εγώ έχω κουραστεί να ακούω συνεχώς "κοινωνικοποίηση, κανονικοποίηση κτλ" και έχει ενδιαφέρον γιατί το θέμα της διδασκαλίας δεν είναι μόνο σε μία κοινωνία, υπάρχει σε όλη την Ανθρωπότητα η έννοια του Δασκάλου. Ενώ η έννοια του εκπαιδευτικού δε μεταφράζεται εύκολα γιατί ανάλογα με την κοινωνία, δεν είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα που εννοούμε. Άμα κάνετε ας πούμε "δάσκαλος στην Κίνα, δάσκαλος στις πολεμικές τέχνες, δάσκαλος στη μουσική" όλα αυτά τα λέμε δάσκαλος, δε τα λέμε εκπαιδευτικός. Γιατί δεν είναι συγκρίσιμα. Αυτό που προβλέπει η αξιολόγηση είναι οτι υπάρχει συγκρίσιμο πλαίσιο το οποίο μπορούμε μετά να κάνουμε μια αξιολόγηση. Η αξιολογία που βασίζεται μόνο στις αξίες είναι οτι δε συγκρίνουμε τις αξίες, δε λέμε η μία αξία είναι καλύτερη απ'την άλλη, είναι αξίες. Η αξιολόγηση επειδή θα θέλει να κάνει ποσοτικές μετρήσεις θα περάσει πολύ γρήγορα σε αρχές, παρά αξίες. Άρα θα έχουμε ένα θεσμικό πλαίσιο που θα καθορίζει "φέτος οι αξίες μας θα είναι αυτές", Στην πραγματικότητα είναι αρχές. Οι αρχές είναι συγχρονικές ενώ οι αξίες είναι διαχρονικές. Όταν βλέπουμε λοιπόν το θέμα μας αυτό και το κοιτάζουμε απο την πλευρά μας, εμείς τώρα, που είμαστε απο τους παλιούς της Ανθρωπότητας. Είμαστε τόσο παλιοί που δεν έχουμε γεράσει. Ο Ελληνισμός δεν έχει γεράσει. Στην αρχή όταν γεννήθηκε μας έλεγαν οτι "δεν έχετε άσπρα μαλλιά", οι Αιγύπτιοι. Έχει συνεχίσει αυτό, παρ'όλο που μερικοί έχουν. Η ιδέα ποιά είναι: όταν προσφέρεις πραγματικά αυτό που είσαι κι όχι αυτό που έχεις τότε μπαίνεις στο πλαίσιο της διδασκαλίας. Ο δάσκαλος είναι ο ειδικός για χάσιμο χρόνου. Αλλά μη το παρεξηγήσετε. Με ποιά έννοια το λέω: ο δάσκαλος ξέρει ήδη το μάθημα κι όμως θα το παλέψει για να το μάθει ο μαθητής. Χάνει χρόνο για να εξηγήσει αυτό που ξέρει ήδη. Αυτό δεν είναι σπατάλη. Αλλά το χάσιμο χρόνου είναι μια απαραίτητη προϋπόθεση στο θέμα της διδασκαλίας. Δεν υπάρχει Δάσκαλος που δε χάνει χρόνο για τους μαθητές του. Άρα έχει ενδιαφέρον, γιατί δε προσφέρει κάτι που έχει, προσφέρει κάτι που είναι. Είναι το μεγαλύτερο δείγμα της γενναιοδωρίας. Πολύ συχνά λέμε οτι είναι σημαντικό, αυτός είναι γενναιόδωρος γιατί δίνει λεφτά. Ξέρετε η γενναιοδωρία θα εμφανιστεί ας πούμε όταν θα σας πούν "δώσε το νεφρό σου". Άμα έχεις δύο θα το δώσεις αλλά ακόμη κι όταν έχεις δύο το σκέφτεσαι. Ενώ όταν έχεις λεφτά λες θα δώσω, και λες αυτό λέγεται γενναιοδωρία. Δεν είναι ακριβώς αυτό. Άρα το δείλημα αν θέλετε που δίνει ο Δάσκαλος, ο Ελληνισμός, είναι "δίνω αυτό που είμαι και δεν δίνω αυτό που έχω". Μεγάλη διαφορά. Και αυτό, άμα θέλετε να το συγκρίνετε με πολλά επαγγέλματα. Κι είναι καλό να θυμόμαστε αυτό που έλεγε ένας γέρος φούρναρης: αυτός που επιλέγει σωστά το επάγγελμά του δεν πάει ποτέ στη δουλειά. Γιατί δεν το βλέπει ως δουλειά, είναι η ζωή του. Έχει επιλέξει σωστά τη ζωή του, ορθολογικά και στρατηγικά και δε το κάνει επειδή του έχουν βάλει βάσεις επειδή έχει περάσει σε έναν διαγωνισμό και στο τέλος γύρω στα 30-35 τον πιάνει κατάθλιψη γιατί είναι σε λάθος κλάδο. Τώρα έχουμε και νεοτερισμό, αρχίζουμε απο τα 18 κι αναρωτιόμαστε αν θα έχουμε σύνταξη, ενώ απ'οτι φαίνεται δεν υπάρχει πια αυτό το πρόβλημα. (Γέλια απ'τους ακρωατές). Τι θέλω να σας πω λοιπόν, αυτό που πρέπει να κοιτάξουμε είναι το εξής: απο τα νοητικά σχήματα που υπάρχουν στην ιστορία της ανθρωπότητας η έννοια της διδασκαλίας είναι η πιό παλιά. Όπως είναι και η συμβουλευτική. Δηλαδή διδάσκω στον άλλο γιατί μεταφέρω μια γνώση. Τώρα το θέμα είναι πώς τη μεταφέρω. Άρα είναι μερικοί που θεωρούν οτι η μεταφορά γίνεται μόνο προς την κατεύθυνση της μίμησης. Δεν είναι αυτό. Χρειάζεται μια δυσκολία. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο στην ιστορία. Άμα δεν υπάρχει δυσκολία τότε έχουμε ένα θέμα και με τη νοημοσύνη και με τη μνημοσύνη. Γιατί οτιδήποτε κατακτούμε πολύ γρήγορα το ξεχνάμε πολύ γρήγορα. Άρα άμα δεν υπάρχει μια δυσκολία δεν υπάρχει βραδύτητα στη μνήμη και η μνήμη λειτουργεί με τη βραδύτητα ενώ αυτό που λειτουργεί με την ταχύτητα είναι η λήθη. Άμα σκεφτούμε οτι ο Σωκράτης λέει απ'την αρχή οτι το πιο σημαντικό είναι η α-λήθεια, άρα η μη λήθη, σημαίνει στην πραγματικότητα οτι είναι πάνω απο τη μνήμη γιατί δεν είναι μόνο θυμάμαι, είναι οτι και δεν ξεχνώ. Ο δάσκαλος ότι και να του πουν, όπως και να τον αξιολογήσουν, μόλις μπει με τους μαθητές του θα κάνει αυτό που λέμε εργοώρες κι οχι εργατοώρες. Στις εργοώρες θα παράγει ένα έργο. Γιατί στις εργατοώρες απλώς ακολουθεί έναν θεσμό. Το θέμα είναι οτι μερικές φορές οι μαθητές δε το πιάνουν με την πρώτη, τι να κάνουμε, άρα θα πεις "αποτυχία"; Μπορείς να το συνεχίζεις. Έχουμε δασκάλους που αρχίζουν πιό νωρίς και τελειώνουν πιό αργά. Κι έχουμε δασκάλους που καλύπτουν ακριβώς το πρόγραμμα, τελειώνουν ακριβώς στην ώρα τους. Αυτοί μπορεί να είναι ωραίοι γιατί είναι στην ώρα τους αλλά δεν είναι όμορφοι. Η διδασκαλία ασχολείται με την ομορφιά γιατί ξέρει οτι μόνο η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Δεν ασχολείται με το ωραίο που θα είναι μόνο για μερικές στιγμές. Άρα, άμα σκεφτείτε τώρα οτι το πρώτο πράγμα που κάνει ο δάσκαλος είναι οτι χάνει χρόνο, μετά, την ώρα που διδάσκει διδάσκει τι, αρχές ή αξίες; Διδάσκει μόνο αξίες. Δηλαδή μεταφέρει γνώσεις-νοητικά σχήματα παλαιότερα, θεωρεί οτι είναι συνδετικός κρίκος -και μ'άρεσε που στην αρχή μιλήσατε για την αγάπη, πολύ περισσότερο απ'οτι νομίζετε. Γιατί θυμηθήκατε και τον Απόστολο Παύλο, αλλά είναι καλό να θυμόμαστε και το Χριστό. Ο Χριστός θα μπορούσε να είχε κάνει μια πολύ απλή επανάσταση, με την κλασσική έννοια δηλαδή μια συνέχεια συμβατική και να είχε προσθέσει πάλι κανόνες απαγορευτικούς. Η μεγάλη επανάσταση του Χριστού είναι οτι αντί να βάλω νέες εντολές, λέω στον άλλον "αγάπα αλλήλους". Ξαφνικά, επειδή μας απασχολεί τόσο πολύ αυτή η αγάπη δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε τα άλλα που μας είχαν απαγορεύσει. Άρα είναι μια εποικοδομητική προσέγγιση. Εδώ είναι το ίδιο, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μοντέλα όπως είναι η θερμοδυναμική, άκουσα και για την κβαντική θεωρία αλλά στην πραγματικότητα να θυμόμαστε οτι έχουμε μερικά θέματα σ'αυτό τον τομέα. Π.χ ξέρουμε οτι ένα σύστημα ισορροπημένο δεν είναι δημιουργικό. Άρα όταν ο Prigogine θα πάρει ακόμη και το βραβείο νόμπελ που θα αποδείξει οτι η δημιουργικότητα εμφανίζεται σε συστήματα μακράν ισορροπίας. Αυτό τι σημαίνει πρακτικά; Η ιδέα ποιά είναι: άμα δεν έχει ευελιξία, άμα δεν έχει ελευθερία, δεν έχει βαθμό ελευθερίας, δεν έχει βαθμό δημιουργικότητας. Το σημαντικό που ξέρουμε ακόμη και στα μαθηματικά -είναι πολλά παιδιά που έχουν πολλές δυνατότητες στα μαθηματικά- και ξέρουμε οτι εξαφανίζονται μόλις μπαίνουν στο σχολείο. Για ποιόν λόγο: γιατί έχουν μερικές τεχνικές που είναι ιδιόμορφες, ιδιότροπες και δε μπαίνουν στο γενικό καλούπι. Άρα όταν μπαίνουν στο σχολείο και τους μαθαίνουν έναν αλγόριθμο συγκεκριμένο κι όχι έναν άλλον μετά ξεχνάνε σιγά-σιγά αυτό γιατί δε μπορούσαν να το εξηγήσουν πώς λειτουργούσε. Αυτό λοιπόν το βλέπουμε πολύ συχνά στα παιδιά, επειδή τους βάζουμε σε ένα καλούπι αφαιρούμε την έννοια της δημιουργικότητας. Όταν λέμε λοιπόν οτι αξιολογούμε πρέπει να είμαστε συγκεκριμένοι. Αν είναι ένα σύστημα ανάδρασης όπως θα ήταν μια μηχανή Wiener σε σχέση με μια μηχανή Turing είναι μια χαρά. Δηλαδή εξελίσσεται, κάνει ανάδραση, προσπαθεί να σκεφτεί πώς λειτούργησε, αν ήταν αποτελεσματικό, είναι αυτό που κάνει κάθε εγκέφαλος, που κάνει καλά που το κάνει. Αλλιώς θα ήμασταν όλοι κόπανοι. Εννοώ στο πιάνο. Η ιδέα είναι οτι άμα δεν έχω ανάδαση δε μπορώ να έχω δράση. Είναι λίγο παράξενο γιατί θα μου πείτε η ανάδραση έρχεται μετά απ'τη δράση. Το θέμα είναι οτι δεν θα'χω επόμενη δράση, άρα δε θα μπορώ να είμαι διαδραστικός, δε θα μπορώ να είμαι (επεμβαίνει μια ακροάτρια λέγοντας "αντιδραστικός") αντιδραστικός μπορούμε πάντα μην ανησυχείς, στην Ελλάδα είμαστε... εμείς αρχίζουμε πρώτα με το αντί και μετά κάνουμε τη δράση. Είναι μερικοί που χτίζουν έναν τοίχο κι ο άλλος σου λέει ωραία θα μπορώ να τον σπρώξω. Γιατί πριν τον χτίσει δε μπορούσε να τον κάνει τίποτα. Άρα το αντί πολύ συχνά είναι απο πριν αλλά αυτό που έχει σημασία είναι η σκέψη πριν. Η σκέψη θέλει χρόνο. Άρα για να είσαι γρήγορος στη δράση πρέπει να είσαι αργός στη σκέψη. Δηλαδή πρέπει να το 'χεις σκεφτεί. Είναι πολλοί που θέλουν να έχουν άμεση δράση, το λέμε κιόλας "άμεση δράση" ενώ είναι λάθος να λέμε άμεση σκέψη. Μια φορά -επειδή μιλήσατε και για τον Foukault, κάνω αναφορές και σ'αυτά που είπατε- στη Γαλλία θέλανε να αξιολογήσουν έναν μαθηματικό γιατί έβλεπαν οτι εδώ και μια πενταετία δεν είχε παράγει τίποτα. Σου λέν τι κάνει αυτός. Του λέν "ξέρεις κανονικά κάθε χρόνο πρέπει να υποβάλλεις αυτά που έχεις εκπονήσει". Λέει "δεν το'χω δημοσιεύσει ακόμη". Και του λένε "κάνε κάτι, για να φανεί οτι κάνεις κάτι ας πούμε για να μη σε διώξουμε". Κρατικός φορέας. Λέει "εντάξει αφού θέλετε..." Ήταν νέα θεωρία. Το πιό ωραίο είναι οτι αυτή η νέα θεωρία έχει μείνει, όλα τα άλλα που έχουν δώσει οι άλλοι κάθε χρόνο δεν έχει μείνει τίποτα, ήταν απλώς άρθρα. Κι εδώ είναι που μπερδευόμαστε -και χάρηκα όταν μίλησες για την καινοτομία- μπερδεύουμε την καινοτομία με την πατέντα, μπερδεύουμε το άρθρο με την ανακάλυψη και έχουμε πήξει με άρθρα ενώ οι ανακαλύψεις είναι ελάχιστες. Έχουμε πήξει με πατέντες ενώ οι καινοτομίες είναι ελάχιστες. Τώρα, για να είμαι συγκεκριμένος και να μπορέσω να προσαρμοστώ και στο θέμα του χρόνου: έχετε ποτέ σκεφτεί οτι μία απο τις μεγαλύτερες καινοτομίες της ιστορίας της ανθρωπότητας είναι η διδασκαλία; Δηλαδή, εδώ και αιώνες λέει ακριβώς τα ίδια πράγματα, έχει πάντοτε ένα δάσκαλο, έχει πάντοτε μαθητές, πάντοτε ο ένας διδάσκει, ο άλλος μαθαίνει, μετά σιγά - σιγά μαθαίνει πώς να μαθαίνει, και αυτοί οι δύο λένε συνεχώς τα ίδια, εδώ και αιώνες. Έχει πολλές εργασίες που έχουν δημιουργηθεί που τις θεωρούσαμε υπερσύγχρονες οι οποίες έχουν εξαφανιστεί. Σε μουσεία έχουμε μερικά εργαλεία απο εργασίες που πρέπει κάποιος ξεναγός να σου εξηγήσει ποιά ήταν η εργασία ενώ τότε θεωρούσαμε οτι ήταν εντυπωσιακό. Αυτό που προσπαθώ να σας πω είναι το εξής: όποια και να είναι η αξιολόγηση άμα είναι μόνο αξιολόγηση χωρίς αξιολογία είναι πολύ απλό, αυτή θα πάει στο μουσείο. Η αξιολόγηση. Ο δάσκαλος κι ο μαθητής δε θα πάνε στο μουσείο, παραμένουν ζωντανοί. Δηλαδή παρόλο που βλέπουμε όλα αυτά τα πράγματα συνεχίζουν να παράγουν αυτό το έργο και δεν υπάρχει στην ιστορία της ανθρωπότητας κάτι που να μη προέρχεται απο το θέμα της διδασκαλίας. Κι έχει ενδιαφέρον όταν κοιτάζετε τους μεγάλους επιστήμονες και τους φιλόσοφους κτλ αυτό που σας λένε είναι "είχα τον δάσκαλο τάδε" δε σας λένε "είχα τον καθηγητή τάδε". Τον καθηγητή τον έχουν μετατρέψει σε δάσκαλο. Ακόμη κι αν ήταν καθηγητής θεσμικά. Θυμάμαι σε ένα πρόγραμμα επιμόρφωσης μου έλεγαν "κύριε Λυγερέ μπερδεύεστε εμείς είμαστε καθηγητές κι όχι δάσκαλοι" και λέω "φαίνεται". (Ακούγονται γέλια απ'τους ακροατές). Άρα η ιδέα για να είμαστε ξεκάθαροι είναι οτι μία απο τις μεγαλύτερες καινοτομίες είναι η διδασκαλία. Σε έναν τομέα που έχουμε κάνει πάλι μια καινοτομία είναι το θέμα του Ελληνισμού. Άμα το σκεφτούμε ορθολογικά -και θέλω τώρα να το αξιολογήσετε ντόμπρα και σταράτα συγχρονικά: ο Ελληνισμός έχει κάνει τα πάντα για να βρίσκετε σε δύσκολες θέσεις. Είναι στα νησιά, είναι σε άγονες γραμμές, ανεβαίνει πάνω στα Μετέωρα, δηλαδή λες ρε παιδί μου πού πήγες, που πας ρε Καραμήτρο; Η ιδέα ποιά είναι: στην πραγματικότητα έχει διαλέξει δύσκολες τοποθεσίες για να ταξιδέψει μεσ'τον χρόνο. Ο μόνος τρόπος να διασχίσετε τον χρόνο είναι να έχετε έναν χώρο δύσκολο. Όταν ο χώρος είναι εύκολος έρχονται όλοι πάνω σας. Όταν είναι δύσκολος σου λέει ποιός θα πάει εκεί πέρα. Άρα, άμα το σκεφτείτε, σας λέω ένα πράγμα πολύ απλό: το Πήλιο είχε πάρα πολλά χωριά, πολύ αναπτυγμένα επί Τουρκοκρατίας, για τον λόγο οτι μέχρι να φτάσεις απ'το ένα χωριό στο άλλο, ο Θεός κι η Παναγία, ενώ μόλις τέλειωσε η Τουρκοκρατία εμφανίστηκε ο Βόλος. Μα είναι πάρα πολύ απλό, άμα ξαναεμφανιστεί η Τουρκοκρατία ο Βόλος θα εξαφανιστεί, θα ξαναπάνε όλοι στα χωριά στο Πήλιο. Τι θέλω να πω μ'αυτό: οι δυσκολίες που επιλέγουμε στο πλαίσιο της διδασκαλίας και του Ελληνισμού είναι αυτό που μας επιτρέπει να είμαστε του χρόνου και να είμαστε διαχρονικοί και να μπορούμε τώρα εμείς που μερικές φορές λέμε μεταξύ μας οτι είμαστε "νεο-έλληνες, οτι είμαστε μοντέρνοι, πόσο μοντέρνοι, μεταμοντέρνοι" τέλος πάντων... απλώς Έλληνες είμαστε να το ξέρετε, όλα αυτά τα άλλα τα βγάζουμε. Στην πραγματικότητα αυτό που μένει απο την έννοια της διδασκαλίας είναι η έννοια της αξίας. Είναι πάρα πολύ εντυπωσιακό όταν λέμε οτι θα συμβιβαστούμε με ένα σύστημα -είπες την λέξη συμβιβασμός πριν ε, να το προσέχεις αυτό (μιλώντας σε μια γυναίκα) δεν είναι αναγκαίο. Προσπαθώ να σας πω το εξής: η δυσκολία προέρχεται απο τις επιλογές μας. Πολύ σωστά το είπατε στην αρχή, επιλέγω σημαίνει απορρίπτω κάτι άλλο. Άρα άμα το σκεφτούμε ορθολογικά οτι όταν διαλέγω σημαίνει απορρίπτω τότε η επιλογή έχει κόστος. Η μία απο τις μεγαλύτερες επιλογές που έχει κάνει ο δάσκαλος είναι η επιλογή της ελευθερίας. Δεν υπάρχει Δάσκαλος όταν δεν είναι ελεύθερος. Δεν είναι δάσκαλος. Χασάπης υπάρχει. Ελεύθερος, σκλαβωμένος θα είναι χασάπης. Ο δάσκαλος όμως λειτουργεί σε ένα πλαίσιο ελευθερίας. Αν τώρα το συνδυάσετε μ'αυτό που έχουμε εμείς επιλέξει ως Έλληνες σαν σύνθημα "ελευθερία ή θάνατος" δηλαδή απ'όλες τις επιλογές που είχαμε έχουμε επιλέξει αυτήν, και θα ήθελα να σκεφτείτε άμα λειτουργεί. Ναι λειτουργεί γιατί άμα κοιτάξετε τον Σωκράτη είναι ακριβώς αυτό, ελευθερία ή θάνατος. Δε θα είμαι ελεύθερος τότε προτιμώ να είμαι νεκρός. Κι όταν του λένε οι ίδιοι οι μαθητές του προσπάθησε να κάνεις μια απόδραση, λέει μα άμα το κάνω θα ακυρώσω όλο το έργο. Γιατί; Γιατί μέσω της διδασκαλίας αυτό που βλέπουμε είναι οτι δεν είναι το ον που δημιουργεί το έργο, είναι το έργο που δημιουργεί το ον. Η έννοια του δασκάλου -όταν σας έχει συμβεί, μιλάω τώρα για τους πιό μεγάλους συναδέλφους- να έχετε μικρούς που τώρα έχουν γίνει γίγαντες και να σας φωνάζουν στο δρόμο "δάσκαλε". Βλέπεις τον γίγαντα εσύ και σου λέει "δε μ'αναγνωρίζεις;" Εσείς τον είχατε δει τόσο (μικρό). Γι'αυτόν είναι ένα σημείο αναφοράς. Άρα θα ήθελα να τελειώσω λέγοντας οτι ο δάσκαλος είναι φάρος. Δηλαδή. άμα εξετάσετε έναν φάρο απο την πλευρά του ναυτικού: δεν κουνιέται, δεν φωτίζει τον εαυτό του, είναι άχρηστος, δε μεταφέρει τίποτα. Αν τον εξετάσετε τώρα από την πλευρά των καραβιών: ευτυχώς που δεν κουνιέται, ευτυχώς που δε φωτίζει τον εαυτό του και φωτίζει τους άλλους. Άρα αυτό που ζητάμε απο τον Δάσκαλο είναι να είναι ακίνητος, να είναι όρθιος όταν όλοι οι άλλοι γονατίζουν και να συνεχίζει να εκπέμπει το φως ότι και να γίνεται. Και ο δάσκαλος φαίνεται καλύτερα στο σκοτάδι παρά την μέρα. Άρα άμα κοιτάξετε έναν φάρο την ημέρα θα πείτε τι είναι αυτό το πράγμα. Όταν δε βλέπετε πια τίποτα βλέπετε μόνο τον φάρο. Κι αυτό που σας λέει ο φάρος είναι που θα πας. Και σας το λέει για την κίνησή σας ενώ αυτός είναι ακίνητος. Αλλά γιατί είναι διαχρονικός; Επειδή είναι ακίνητος, παραμένει μέσα στον χρόνο. Ο δάσκαλος είναι εκ φύσης διαχρονικός αλλά για όσους απο σας είναι όντως δάσκαλοι και ανησυχούν μ'αυτά που ακούν, μην ανησυχείτε είναι ακριβώς το ίδιο που έγινε και με τον Νίτσε όταν είπε "ο Θεός πέθανε. Νίτσε", σε ένα θεατρικό έβαλαν "ο Νίτσε πέθανε. Θεός". Άρα άμα είναι του τύπου, πιστεύετε οτι "ο δάσκαλος πέθανε, αξιολόγηση" στην πραγματικότητα είναι "η αξιολόγηση θα πεθάνει" μην ανησυχείτε, απο κάτω είναι γραμμένο "ο Δάσκαλος".\nΑναρτήθηκε από Θεοδωρής Τσιαμίτας στις 8:57 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες ανάπτυξης, αξιολόγηση, αξιολογίας, βελτίωσης, Δάσκαλος, διάλεξη, εκπαιδευτικός, Λυγερός, μέσω, Νίκος, στρατηγική\nΚανείς δεν μπορούσε να υπολογίσει όλες τις διακλαδώσεις.\nΚι όμως ο υπολογισμός έπρεπε να γίνει.\nΤουλάχιστον για μια πρώτη εκτίμηση.\nΈτσι επιλέχτηκε η σκέψη αντί της γλώσσας.\nΕίχαν βέβαια όλοι διαβάσει γλωσσολογία.\nΑλλά ποιος από όλους αυτούς τολμούσε να περάσει στη σκέψη;\nΛες και τα συμπεράσματα ήταν κλειστά.\nΕνώ ο κόσμος ήταν μια ανοιχτή δομή.\nΗ σημειωτική ήταν όντως μια πρώτη προσέγγιση.\nΜετά από το έργο του Peirce, υπήρχε συνέχεια.\nΑυτό το είχε αποδείξει ο Eco σε όσους μπορούσαν να τον διαβάσουν.\nΑπό την άλλη πλευρά ήταν και η προσέγγιση του Chomsky.\nΌλα αυτά ήταν ταυτόχρονα στο μυαλό τους από καιρό.\nΤο πρόβλημα ήταν η σύνθεση.\nΆλλοι προτιμούσαν τη γλώσσα κι άλλοι τη σκέψη.\nΕίχε έρθει η ώρα της νοημοσύνης.\nΚι έπρεπε να ήταν ακραία.\nΓια να γίνει το υπερβολικό, αλήθεια.\nΗ θεωρία αυτομάτων ήταν ισχυρή, αλλά δεν μπορούσε να εξηγήσει τα πάντα.\nΗ συστημική είχε αγγίξει τα όριά της εδώ και δεκαετίες.\nΕνώ τα δυναμικά συστήματα ήταν όλο και πιο ανθεκτικά.\nΑκόμα κι εκεί που δεν το περίμενε κανείς.\nΓια ν’ απελευθερωθούν από το δόγμα της θερμοδυναμικής.\nΔιότι εκεί υπήρχε και δημιουργικότητα.\nG – factor.\nΆλλη μια προσέγγιση.\nΑυτή τη φορά αφορούσε τον πυρήνα της σκέψης και της γλώσσας.\nΗ θεωρία του Spearman είχε στόχο τη νοημοσύνη.\nΔίχως συμβατικά όρια.\nΜόνο και μόνο για το αληθές.\nΣτο κάτω - κάτω της γραφής αφού ήταν η κοινή τομή.\nΓιατί να μη γίνει κόμβος καινοτομίας;\nΓια την υλοποίηση της ακραίας ψυχομετρικής.\nΔεν αφορούσε πια άτομα της διαφοράς που δεν έχουν τίποτα άλλο.\nΑλλά καταστάσεις πέρα από τα όρια της κατανόησης.\nΓι’ αυτόν το λόγο η επινόηση ήταν απαραίτητη.\nΟι επαφές είχαν γίνει.\nΑλλά η ουσία εμφανίστηκε με τις σχέσεις.\nΗ μέτρηση δεν επαρκούσε.\nΚαι το μοντέλο ήταν διαφορετικό.\nΟ λόγος ήταν απλός αφού το έργο δημιουργούσε το ον.\nΟι Μετασυντακτικές δομές άρχισαν με αυτόν τον τρόπο.\nΜετά το Tractatus Logico-Philosophicus, υπήρχε μέλλον.\nΟ Wittgenstein το είχε ζήσει.\nΌ,τι και να έλεγε ο Russell.\nΤο θέμα ήταν ποιος το ήξερε.\nΈτσι είχε γίνει και με τον Carroll αλλά όλοι κοίταζαν την Αλίκη.\nΘα έπρεπε να είχαν ενσωματώσει μερικά κριτήρια του Popper.\nΕίχε προσπαθήσει ο Kuhn.\nΚαι μερικά θέματα είχαν νόημα.\nΤο παίγνιο άλλαξε μορφή με τον Lakatos.\nΑλλά ποιος έπιασε τον Feyerabend.\nΔίχως να εκφυλίσει τη σκέψη του.\nΒέβαια βοήθησε ο Polya όμως η ανακάλυψη παρέμεινε αποκάλυψη.\nΟ εγκέφαλος ήταν πάντα ένα μαύρο κουτί.\nΛες και ήταν η μόνη απάντηση στην απαίτηση:\n«Ζωγράφισέ μου έναν εγκέφαλο»\nΜόνο που δεν υπήρχε Μικρός Πρίγκιπας να το αποδεχθεί.\nΗ φιλοσοφία δυσκολευόταν.\nΣκέφτηκε μια στιγμή την ψυχολογία.\nΌμως κατάλαβε ότι ήταν αδιέξοδο.\nΈπρεπε να σκεφτούν εκτός κουτιού.\nΓιατί δεν ήταν όλα μαύρα.\nΥπήρχαν και τα λευκά.\nΥπήρχε και το σκάκι που ζούσε εδώ και αιώνες.\nΔεν ήταν τυχαίο.\nΉταν θέμα ανάγκης.\nΚι η ανάγκη δημιούργησε.\nΤο πολεμικό εργαλείο είχε μετατραπεί σε όργανο νοημοσύνης.\nΔεν ήταν μόνο η Στρατηγική.\nΗ Χρονοστρατηγική διαπερνούσε όλη τη σκακιέρα.\nΑκόμα κι αν ήταν σπάνιοι όσοι το έβλεπαν.\nΕίχε φτάσει στα όριά της η ανάλυση.\nΈπρεπε να τη συμπληρώσει η σύνθεση.\nΠέρα από τη μηχανή του Turing έπαιζε πια η μηχανή του Wiener.\nΗ νευροφιλοσοφία ήταν μια απαίτηση.\nΈπρεπε να θεωρήσει τις μετασυντακτικές δομές.\nΑλλιώς το αόρατό τους δεν επέτρεπε την ανάλυση της φιλοσοφίας.\nΧρειαζόταν η σύνθεση της νευροφιλοσοφίας.\nΔεν ήταν πια επιστημολογία.\nΜε την έννοια επιστήμης για την επιστήμη.\nΑλλά δράση της νοημοσύνης ως συνείδηση.\nΉμασταν ήδη πέρα από τα προβλήματα της κλίμακας Stanford-Binet, Raven,\nΔίχως σκέψη, δίχως γλώσσα\nΔίχως σκέψη, δίχως γλώσσα.\nΜόνο με νοημοσύνη.\nΤότε ήταν απαραίτητη η μνήμη.\nΓια να διαχωρίζουν το παρελθόν από το μέλλον.\nΓια να διακρίνουν το εγκλωβισμένο μέλλον μέσα στο παρελθόν.\nΗ μνήμη ως κομμάτι της Ανθρωπότητας μέσα στη νοημοσύνη.\nΚαι η διαχείρισή της.\nΗ πρώτη κρίση.\nΕμβυθισμένη νοημοσύνη μέσα στην Ανθρωπότητα.\nΨηφίδα μέσα στο ψηφιδωτό.\nΗ ψηφίδα είναι η μονάδα.\nΜαθαίνεις πώς να μαθαίνεις.\nΓια ν’ αρχίσεις να μαθαίνεις.\nΟι μετακανόνες πριν τους κανόνες.\nΓια να είναι έτοιμο το μετά πριν το πριν.\nΚαι το πριν μετά το μετά.\nΔιαδικασία αναγνώρισης της γνώσης.\nΓια να υπάρξει γνώση.\nΠοιος μπορούσε να πιστέψει ότι υπήρχαν τέτοιοι άνθρωποι;\nΆνθρωποι που παρακολουθούσαν πριν ακολουθήσουν.\nΤουλάχιστον κανένα άτομο.\nΓιατί ήταν αδιανόητο.\nΉταν ταυτόχωρα παρελθόν και μέλλον.\nΚράμα ιστορίας και στρατηγικής.\nΗ σκέψη και η γλώσσα ήταν επεκτάσεις.\nΗ πηγή ήταν η νοημοσύνη.\nΑυτό σκέφτηκε ότι είπε.\nΑυτό είπε η σκέψη.\nΈτσι είχε αρχίσει ο πόλεμος των εγκεφάλων.\nΜετά την ανάσταση.\nΑνατροφοδότηση του πίνακα.\nΔίχως νέες εντολές.\nΘεωρία νοητικών σχημάτων.\nΟι κοινωνίες μισούσαν τα βιβλία.\nΠροσπαθούσαν να εκφυλίσουν και το διαδίκτυο.\nΘεωρούσαν ότι οι βιβλιοθήκες ήταν οίκοι ανοχής.\nΚι αποφάσισαν να τις απαγορεύσουν.\nΈτσι έγιναν παράνομες.\nΓιατί οι άνθρωποι δεν άντεχαν αυτόν το νόμο.\nΔεν ήταν ανθρώπινος και τον απέρριψαν.\nΌμως τα συστήματα προσπαθούσαν να τον επιβάλλουν παντού.\nΚι όταν έπιαναν έναν άνθρωπο να διαβάζει του έκαναν πλύση εγκεφάλου.\nΤου αφαιρούσαν τη μνήμη.\nΓια να ξεχάσει τα πάντα.\nΈχανε τα λόγια, έχανε τις σκέψεις του.\nΚαι στιγμάτιζε τη νοημοσύνη του για να μην μπορεί να ξαναδιαβάζει.\nΈνα νέο έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας.\nΣτην αρχή ακολούθησαν τις φάσεις που είχε περιγράψει ο Stanton.\nΜόνο που δεν υπήρχε ακόμα κάποιος σαν τον Lemkin.\nΟι άνθρωποι ξαφνιάστηκαν από αυτή την απόφαση.\nΚαι στη συνέχεια από τις καταδίκες\nΤουλάχιστον αυτοί που το αντιλήφθηκαν.\nΓιατί οι περισσότεροι μετατράπηκαν σε θύματα.\nΕλάχιστοι ήταν αυτοί που άντεξαν.\nΚαι οι κοινωνίες τους ονόμασαν τέρατα.\nΣαν τους σελιδοδείκτες ζούσαν ανάμεσα στα βιβλία από την αρχή.\nΉξεραν μάλιστα και να τα δημιουργούν.\nΔιάβαζαν τους νεκρούς και έγραφαν για τους αγέννητους.\nΉταν αυτοί που δεν υπήρχαν στο παρελθόν.\nΕνώ ήταν αυτοί που θα υπάρχουν στο μέλλον.\nΗ νοοκτονία δεν ήταν ένας πόλεμος.\nΉταν σαν την γενοκτονία μια συστηματική καταστροφή.\nΣτην αρχή τα συστήματα απαγόρευσαν τους εκδότες.\nΉταν πιο εύκολο από τους συγγραφείς.\nΈτσι οι τελευταίοι δεν μπορούσαν πια να εκδώσουν τα βιβλία τους.\nΉθελαν τα συστήματα να εκφυλίσουν ακόμα και τη συγγραφή.\nΆφησαν τις εφημερίδες και τα περιοδικά για να μη γίνουν αντιληπτοί.\nΌμως στις φυλλάδες πλήρωναν ήδη ραγιάδες για να καταδικάσουν τα βιβλία.\nΧρησιμοποιούσαν τη λέξη βιβλιογραφία σαν την πορνογραφία.\nΚαι τα άτομα που ακολουθούσαν μόνο το πρέπει, το ενίσχυσαν.\nΤο βιβλίο είχε γίνει χυδαίο κι η ανάγνωση αισχρή.\nΟι κατάδικοι του έργου\nΣε αυτό το νέο πλαίσιο, κυριαρχούσε η καθημερινότητα.\nΚανείς πια δεν έγραφε για το παρελθόν.\nΤουλάχιστον στις κοινωνίες.\nΥπήρχαν μόνο εφημερίδες και μιλούσαν αποκλειστικά για τις ημέρες.\nΣιγά σιγά, χωρίς να γίνει αντιληπτό έγραφαν τα ίδια.\nΚαι οι εφημερίδες κατέληξαν να είναι μία.\nΗ επίσημη εφημερίδα της κυβέρνησης.\nΌλες οι άλλες με την πάροδο του χρόνου είχαν κλείσει.\nΔιότι πόσες φορές να αγοράσεις τα ίδια νέα;\nΗ καθημερινότητα είχε μετατραπεί σε αιωνιότητα.\nΓιατί η ίδια η μέρα ήταν πια αθάνατη.\nΚάθε ημέρα ήταν η ίδια ημέρα.\nΤο σύστημα το είχε χρησιμοποιήσει για να καθορίσει την πολιτική του.\nΗ αλλαγή ήταν καλή, αν ήταν η ίδια.\nΤα βιβλία είχαν κυριολεκτικά εξαφανιστεί από τις αγορές.\nΔεν υπήρχε πια πεδίο σύγκρισης της διαφορετικότητας.\nΌλα ήταν ίδια.\nΔίχως βιβλία, το παρελθόν και το μέλλον ήταν άχρηστα.\nΜόνο και μόνο η αναφορά σε εργογραφία ήταν καταδικαστέα.\nΔεν υπήρχαν πια φύλλα.\nΜόνο μια σελίδα.\nΜια ιστοσελίδα μάλιστα.\nΗ επίσημη της κυβέρνησης.\nΕίχαν ακολουθήσει τα αυταρχικά συστήματα.\nΤο κενό ήταν η οδός της ευτυχίας.\nΤα άτομα ήταν ευτυχισμένα.\nΔεν υπήρχε πια κανείς να τα προβληματίσει, να τα βάλει σε σκέψεις.\nΚανείς δεν έβγαζε γλώσσα.\nΕίχαν εξαφανιστεί και τα λογοπαίγνια.\nΚάθε λέξη ήταν μονοσήμαντη.\nΚαθώς τα λεξικά ήταν βιβλία και μάλιστα χρηστικά είχαν αποσυρθεί.\nΌσο για τις εγκυκλοπαίδειες, η κατοχή τους και μόνο\nαποτελούσε αίτιο θανατικής ποινής.\nΔεν φαινόταν τίποτα άλλο στον ορίζοντα.\nΆλλωστε αυτός σταματούσε στο τέλος της ημέρας.\nΔεν μπορούσε να πάει πιο πέρα.\nΉταν το τελικό του όριο.\nΗ νύχτα είχε πέσει πάνω στην Ανθρωπότητα.\nΟι κοινωνίες είχαν βρει ένα μέσον για να την αφοπλίσουν.\nΓια να την εξουδετερώσουν.\nΓια να την αφανίσουν.\nΤότε φάνηκε η αντίσταση.\nΤα τέρατα απέκτησαν μια αποστολή.\nΘα ήταν τα απαγορευμένα βιβλία.\nΗ βιβλιοφορία άρχισε ως κίνημα κι έγινε πορεία.\nΤα τέρατα δεν ζούσαν μέσα στις κοινωνίες.\nΤους απασχολούσε αποκλειστικά η Ανθρωπότητα.\nΉταν ήδη μετετοιμασμένα.\nΚαι δεν είχαν καμιά δυσκολία για να μπουν στην αντίσταση.\nΆρχισαν έναν κλεφτοπόλεμο.\nΠήγαιναν σε διάφορους θεσμούς με τα βιβλία τους.\nΈβγαζαν φωτογραφίες κρατώντας τα βιβλία τους.\nΚι ανέβαζαν τις φωτογραφίες σε διάφορες ιστοσελίδες.\nΣιγά σιγά ακολούθησαν αυτό το παράδειγμα όλοι όσοι ζούσαν ελεύθεροι.\nΣε όλα τα κατεχόμενα μέρη από τις κοινωνίες, έβαζαν το στίγμα τους.\nΑυτή η αποστολή γέννησε ανάλογες και περισσότερες.\nΓιατί με την απαγόρευση των βιβλίων οι άνθρωποι είδαν την αξία τους.\nΈτσι έγιναν οι άνθρωποι των βιβλίων.\nΤότε τα τέρατα πήραν τις εγκυκλοπαίδειες.\nΑυτό πόνεσε το σύστημα.\nΔεν είχε υπολογίσει καμία αντίσταση.\nΑκόμα και τα τέρατα τα έβλεπε σαν μοναχούς, ακίνδυνους.\nΔεν είχε προβλέψει ότι υπήρχαν μοναχοί πολεμιστές.\nΟ πόλεμος των εγκεφάλων είχε αλλάξει φάση.\nΟι αθώοι είχαν πια τους Δίκαιους.\nΟι άνθρωποι μάθαιναν για τα τέρατα.\nΚαι οι αποστολές ήταν πράξεις.\nΠαράνομα βέβαια, άνοιξαν τυπογραφεία.\nΔεν περνούσαν πια από εκδότες που ήταν στόχοι.\nΟ συγγραφέας πήγαινε το έργο του στο τυπογραφείο.\nΗ επίσημη εφημερίδα αναγκάστηκε ν' αλλάξει.\nΉταν η πρώτη της ήττα.\nΈβγαλε νέους απαγορευτικούς νόμους.\nΑλλά η επανάσταση δεν ήταν τοπική.\nΗ ιστορία της ακολουθούσε άλλα σχήματα.\nΑκολουθία του Hofstadter αφού η Fibonacci ήταν προβλέψιμη.\nΗ νοημοσύνη δημιουργούσε μέσω του Χρόνου αντίσταση στο χώρο.\nΔεν προσπαθούσε να κυριαρχήσει.\nΚρατούσε σημεία του χώρου και τα μετέτρεπε σε κόμβους.\nΣτην συνέχεια τα τέρατα με τους δεσμούς έπλεκαν.\nΈτσι οι υπερχορδές άλλαξαν τις διακλαδώσεις.\nΗ ολιστική προσέγγιση δεν επέτρεψε στο σύστημα να είναι παντού.\nΓιατί το σύστημα δεν ήταν πλήρες.\nΘεώρημα του Gödel.\nΝοητικά η αντίσταση αξιοποίησε το θεώρημα Banach - Tarski.\nΈτσι τα βιβλία πολλαπλασιάστηκαν σαν τα ψάρια του ωκεανού.\nΊσως Χρειάστηκε Θαύμα Υπέρ Σκέψης.\nΤάδε έφη το βιβλίο.\nΓια το έργο (opus) του Ν.Λυγερού πατήστε εδώ.\nΘεώρημα του Gödel\nΑναρτήθηκε από Θεοδωρής Τσιαμίτας στις 2:03 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες ανθρωπότητα, βιβλίο, γλώσσα, επιστήμη, θεωρία, Λυγερός, μαθηματικοί, Μετασυντακτικές δομές, Νίκος, φιλοσοφία\nΑπομαγνητοφώνηση της διάλεξης του Ν. Λυγερού με θέ...\nΔιάλεξη του Ν. Λυγερού με θέμα: "Στρατηγική της βε...


energeiakozani: Κοζάνη: Επεκτάσεις του δικτύου Τηλεθέρμανσης\nΑνάρτηση: Petros την 2 Νοε 2012\nΗ ΔΕΥΑ Κοζάνης προσπαθεί να κάνει το καλύτερο για την επέκταση του δικτύου τηλεθέρμανσης σε όλο το εύρος της πόλης, αλλά και σε Δημοτικές Κοινότητες του Δήμου Κοζάνης, προς όφελος των καταναλωτών, όπως δήλωσε ο διευθυντής της τηλεθέρμανσης, κ. Λευτέρης Κυπηρτίδης.\nΗ τιμή της τηλεθέρμανσης, φθηνότερη κατά 75% από την τιμή του πετρελαίου θέρμανσης, δίνει μεγάλο οικονομικό όφελος στους κατοίκους. Στα 20 χρόνια λειτουργίας της, η τηλεθέρμανση καλύπτει το 95% της έκτασης της πόλης, και παρά τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, συνεχίζει απρόσκοπτα την λειτουργία όλη την περίοδο του χειμώνα, τόνισε ο κ. Κυπηρτίδης.\nΚατηγοριοποίηση... ΕΝΕΡΓΕΙΑ , ΘΕΡΜΑΝΣΗ , ΤΗΛΕΘΕΡΜΑΝΣΗ » Email Post »


Μάθετε πως να ελέγχετε αυτές τις κρίσεις,\nπριν αναγκαστείτε να ζητήσετε τη βοήθεια κάποιου ειδικού, που είναι το επόμενο βήμα, στην περίπτωση που επιμένουν. Οι φρενήρεις ρυθμοί της ζωής που διάγουμε, τρέχοντας από υποχρέωση σε υποχρέωση, έχουν οδηγήσει και οδηγούν ακόμα πολύ κόσμο, σε δυσκολία διαχείρισης όλου αυτού του φόρτου και απανωτές κρίσεις πανικού.\n1. Πάρτε βαθιές ανάσες Ένας από τους αποτελεσματικότερους και πιο άμεσους τρόπους αντιμετώπισης μιας κρίσης πανικού είναι να επιβραδύνετε την ανάσα σας. Επιβραδύνετε και πάρτε πιο βαθιές ανάσες, ώστε να χαλαρώσει το σώμα σας, καθώς κατά τη διάρκεια της κρίσης αυξάνονται οι παλμοί και ο ρυθμός των αναπνοών επιταχύνετε, με αποτέλεσμα την υπεροξυγόνωση του εγκεφάλου. Αν δυσκολεύεστε να ρίξετε τους ρυθμούς, δοκιμάστε να πάρετε μερικές ανάσες μέσα σε μια χάρτινη σακούλα, καθώς θα μειωθεί έτσι το οξυγόνο που θα φτάνει στον εγκέφαλό σας και θα καταφέρετε να ηρεμήσετε.\n2. Καλμάρετε οι ίδιοι τον εαυτό σας Υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι αυτή η κρίση που σας συμβαίνει είναι κάτι περαστικό και δεν θα κρατήσει για πάντα. Οι περισσότερες κρίσεις πανικού, διαρκούν γύρω στα 10 λεπτά, πριν αρχίσουν να υποχωρούν, γι’ αυτό, όσο κι αν είστε σε αυτή την κατάσταση, πανικόβλητοι και στρεσαρισμένοι, μην ξεχνάτε πως είναι κάτι απολύτως παροδικό.\n3. Θυμηθείτε πως κανείς δεν πέθανε από κρίση πανικού Μπορεί οι στιγμές της κρίσης να μοιάζουν οι τελευταίες σας, αλλά να είστε σίγουροι ότι δεν είναι. Κανείς δεν πέθανε από κρίση πανικού, ακόμα και αν το αίσθημα της κομμένης αναπνοής μοιάζει σαν ένα πιθανό τέλος της ζωής στον μάταιο τούτο κόσμο. Όσο και να θέλετε να το δραματοποιήσετε, δεν είναι το τέλος σας.\n4. Αποδεχτείτε το συμβάν Κάθε φορά που παθαίνετε μια κρίση μη μάχεστε να την αποφύγετε, γιατί είναι ήδη αργά και είναι ήδη σε εξέλιξη. Οι κρίσεις πανικού είναι κάτι το σύνηθες, συμβαίνουν σε όλους τους ανθρώπους και όσο πιο γρήγορα την αφήσετε να ξεσπάσει, τόσο πιο σύντομα θα περάσει και τόσο το καλύτερο για εσάς.\n5. Ενθαρρύνετε τον εαυτό σας Μην αποδοκιμάζετε τον εαυτό σας που βρέθηκε στην κατάσταση της κρίσης του πανικού. Πολλές φορές η ζωή, μας φέρνει αντιμέτωπους με καταστάσεις που ομολογουμένως δύσκολα μπορούμε να αντιμετωπίσουμε και εν τέλει όλες οι αντιδράσεις είναι στα πλαίσια του φυσιολογικού. Αντί να μέμφεστε τον εαυτό σας γι’ αυτο που πάθατε, στηρίξτε τον με σκέψεις ενθαρρυντικές και υποστηρικτικές. Οι αρνητικές σκέψεις και οι αυτομαστίγωση δεν βοηθάνε σε καμία περίπτωση.\n6. Στρέψτε αλλού την προσοχή σας Σε συνδυασμό με τις εμψυχωτικές σκέψεις, που θα σας βοηθήσουν να ηρεμήσετε, προσπαθήστε να σκεφτείτε κάτι τελείως άσχετο και –ιδανικά- ευχάριστο. Ο φόβος της κρίσης, ενισχύει την ένταση της κρίσης και οι αρνητικές σκέψεις απλά αναβάλλουν την υποχώρησή της, χωρίς να προσφέρουν απολύτως τίποτα καλό. Στρέψτε την προσοχή σας σε κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που σας προκάλεστε την κρίση πανικού και βοηθήστε το σώμα σας να την ξεχάσει και να την ξεπεράσει.\n7. Βγάλτε από το μυαλό σας τον αρνητισμό Κάθε φορά που σας έρχεται στο νου μια αρνητική σκέψη, μην την αφήσετε να εξελιχθεί και να εξαπλωθεί σε όλο σας το σώμα, αλλά αντικαταστήστε τη με μια πιο ευχάριστη και δημιουργική σκέψη. Μην κατηγορείτε εαυτόν για όλους τους λόγους που σας προκαλούνται οι κρίσεις, αλλά επικροτήστε τον εαυτό σας για τις προσπάθειες που καταβάλετε να τις ξεπεράσετε. Εάν οι κρίσεις πανικού σας αγχώνουν περισσότερο και δυσκολεύεστε να τις διαχειριστείτε μόνοι σας, μη διστάσετε να αναζητήσετε τη βοήθεια κάποιου ειδικού.\n28-10-2021 - 23:42


Αρχική σελίδαΣΥΝΤΑΓΕΣΜΠΙΣΚΟΤΑ-ΦΥΛΛΑ ΜΕ ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΣΑΙ\nby - botanologika.gr on - 10:47:00 μ.μ.\nΑν θέλετε να εντάξετε το πράσινο τσάι και τις εκπληκτικές τους ιδιότητες στην καθημερινή σας διατροφή, μπορείτε να το πίνετε ζεστό ή παγωμένο, σε όσο μεγάλη ποσότητα θέλετε. Ακόμη μπορείτε να το εντάξετε και στη μαγειρική σας.\nΤο μάτσα, είναι πράσινο τσάι σε σκόνη, χρησιμοποιείται σε πολλές συνταγές μαγειρικής, αλλά και σα ντρέσινγκ σε σαλάτες. Τα μπισκότα με πράσινο τσάι της παρακάτω συνταγής είναι ένα υγιεινό σνακ με εντυπωσιακή εμφάνιση για όλες τις ώρες.


Παραλία της Απονήσου, Αγκίστρι: Ενοικιαζόμενα για διακοπές | HomeAway\nΠαραλία της Απονήσου: Βρείτε τις καλύτερες επιλογές τουριστική κατοικίας για τις διακοπές σας.\nΠαραλία της Απονήσου, Αγκίστρι: Πού να μείνετε;\nΠαραλία της Απονήσου: Στις καταχωρίσεις των καταλυμάτων μας για το 2019, θα βρείτε 225 διαφορετικά εξοχικά σπίτια. Από 76 Οικίες έως 31 Διαμερίσματα, επιλέξτε το ιδανικό κατάλυμα για τις διακοπές σας ή για ένα σαββατοκύριακο. Με τη HomeAway θα νιώθετε όπως στο σπίτι σας.\nΜπορώ να νοικιάσω Οικίες σε Παραλία της Απονήσου;\nΝαι, φυσικά. Η HomeAway προσφέρει 76 Οικίες σε Παραλία της Απονήσου. Άλλοι δημοφιλείς τύποι ενοικιαζόμενων καταλυμάτων σε Παραλία της Απονήσου περιλαμβάνουν:\nΜπορώ να βρω κατάλυμα διακοπών σε αυτόν τον προορισμό (Παραλία της Απονήσου) με την επιλογή: πισίνα;\nΝαι, μπορείτε να διαλέξετε το κατάλυμα διακοπών που προτιμάτε με αυτήν την επιλογή (πισίνα) ανάμεσα στα 77 τουριστικά καταλύματά μας σε Παραλία της Απονήσου. Χρησιμοποιήστε τη μπάρα αναζήτησής μας για να αποκτήσετε πρόσβαση στα διαθέσιμα self catering καταλύματα.\nΜπορώ να κλείσω ένα κατάλυμα για διακοπές απευθείας online ή αμέσως κοντά σε Παραλία της Απονήσου;\nΝαι, η HomeAway προσφέρει μια επιλογή 225 διαθέσιμων τουριστικών καταλυμάτων για απευθείας κράτηση online και 73 για άμεση κράτηση κοντά σε Παραλία της Απονήσου. Μην περιμένετε, ρίξτε μια ματιά στα self-catering καταλύματά μας μέσω της μπάρας αναζήτησής μας και ετοιμαστείτε για το επόμενό σας ταξίδι σε Παραλία της Απονήσου!\nΠαραλία της Απονήσου - Εξερευνήστε προορισμούς στη γύρω περιοχή\nΕρείπια του Ρωσικού Ναυστάθμου\nΤερματικός Σταθμός Φεριμπότ Πόρου\nΕνορία Προφήτη Ηλία


ΟΙ PEUGEOT ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΣΤΗΝ PEUGEOT – carzine.gr\nΟΙ PEUGEOT ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ ΣΤΗΝ PEUGEOT\nΟριστικοποιήθηκε η είσοδος της κινέζικης Dongfeng στον όμιλο της PSA σε ποσοστό 14%. Τα πρώτα δεδομένα ήθελαν η συμμετοχή των Κινέζων να είναι σημαντικά πιο μεγάλη, κάτι όμως που τελικά αποφεύχθηκε χάρη στην επέμβαση της γαλλικής κυβέρνησης.\nΈτσι λοιπόν η Dongfeng Motor και το γαλλικό κράτος θα διαθέσουν από 800 εκατομμύρια ευρώ για να τονώσουν το ενεργητικό της PSA, με προοπτική μεγάλης διείσδυσης στην κινεζική αγορά. Οι δύο πλευρές μάλιστα φέρεται να έχουν καταλήξει σε συμφωνία, βάσει της οποίας μετά τη σχεδιαζόμενη έκδοση δικαιωμάτων μετοχών 3,8 δισ. ευρώ, θα κατέχουν η κάθε μια μερίδιο 14%. Αντίστοιχο θα είναι και το μερίδιο της οικογένειας Peugeot, που αυτή τη στιγμή είναι στο 25,4%.\nH PSA, η δεύτερη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή αυτοκινητοβιομηχανία, έχει ήδη ανακοινώσει μεγάλες απώλειες που θα συνεχιστούν έως το 2016. Συγκεκριμένα, σε σχέση με το 2012 λοιπόν η μείωση ήταν της τάξης του 4,9%, κάτι που σε απόλυτα νούμερα σημαίνει 2,82 εκατομμύρια μονάδες. Η πτώση βέβαια είναι σαφώς περιορισμένη σε σχέση με αυτήν του ’12 αναφορικά με το ’11 (-16,5%).\nΣε αυτό το άρθρο:Citroen, Peugeot, PSA, κινέζικη Dongfeng μπαίνει στην PSA, όμιλος PSA\nΕΙΣΑΙ 120+ ΚΙΛΑ; ΓΙΝΕΣΑΙ ΔΟΚΙΜΑΣΤΗΣ ΚΑΘΙΣΜΑΤΩΝ ΣΤΟ ΝΕΟ FORD F150


Αντελίνα Βαρθακούρη: «Έφυγα από τον ALPHA με έναν θυμό» - News - Youweekly\nΑντελίνα Βαρθακούρη: «Έφυγα από τον ALPHA με έναν θυμό»\n«Το πήρα όλο πάνω μου γιατί στην παρουσιάστρια το ρίχνουν όλοι»\nNews 13.03.2021 10:38\nΤο βράδυ της Παρασκευής, η Αντελίνα Βαρθακούρη βρέθηκε καλεσμένη στην εκπομπή του Θέμη Γεωργαντά, After Dark, μαζί φυσικά με τον Χάρη Βαρθακούρη και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην αποχώρησή της από το ALPHA και στα όσα έγιναν στη συνεργασία της με το κανάλι.\nΗ αγαπημένη παρουσιάστρια εξήγησε πως η απόφασή της να πάει στον ALPHA και να ξεκινήσει εκπομπή μέσα στον κορωνοϊό της στοίχισε ενώ για ακόμα μία φορά μίλησε για την κόνσεπτ που είχε η εκπομπή αλλά και για το αποτέλεσμα ενώ τόνισε πως κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες για να πετύχει η εκπομπή.\nΟι δηλώσεις της Αντελίνας Βαρθακούρη στο After Dark\n«Όταν έφυγα από τον Alpha, τα έβλεπα λίγο διαφορετικά τα πράγματα. Όταν φεύγεις έχεις κι ένα θυμό και συσσωρευμένα πράγματα. Κάναμε μια συνάντηση, υπήρχαν πολλά θέματα κι ήταν κι ο κορονοϊός, που δεν μπορούσες να πας σε σπίτια ανθρώπων για γυρίσματα. Ό,τι κάνω το υποστηρίζω αλλά δεν ήμουν εγώ.\nΌταν με παίρνεις και θες να με κάνεις κάτι άλλο από αυτό που είμαι, υπάρχει πρόβλημα. Όταν το νιώσω αυτό και δεν λύνεται, να συνεχίσουμε να κάνουμε τι. Ξεκίνησα σε κουτσή σεζόν με τον κορονοϊό και προσπαθούσα. Το έπαιρνα όλο επάνω μου γιατί στην τελική όλοι θα πούνε για τον παρουσιαστή.\nΠολλοί είπαν Αντελίνα γιατί το έκανες; Δεν έβλεπες; Δεν μπορούσες να χτυπήσεις το χέρι στο τραπέζι και να πεις όχι; Όχι δεν μπορείς γιατί εγώ δεν πήγα εκεί ως ντίβα. Άλλαξαν αυτές οι εποχές.\nΟφείλεις να πας σε ένα κανάλι και να το σεβαστείς, να ακούσεις. Λεκτικά το Αντελίνα Χτύπα το Κουδούνι, ακουγόταν ενδιαφέρον γιατί είμαι επικοινωνιακή. Όταν αυτό έγινε πράξη, δεν μου άρεσε. Μάθημα γιατί αν δεν το είχα περάσει αυτό, δεν θα εκτιμούσα αυτό που ζω σήμερα», ήταν τα λόγια της Αντελίνας.\n«Μου έστελναν να πάθω κακό εγώ και η οικογένειά μου»\nΑπό τη μεριά του, ο Χάρης Βαρθακούρης μίλησε για τις απειλές που δεχόταν τον καιρό που παρουσίαζε το Big Brother.\nΑυτού του είδους οι εκπομπές έχουν πολύ φανατικό κοινό. Να μου στέλνουν να πάθουν τα παιδιά μου κακό ή να εύχονται να πάθω εγώ κακό, η γυναίκα μου και τα παιδιά μου επειδή εξέλαβαν το ύφος μου ειρωνικό… Δεν είχα κανένα λόγο να ειρωνευτώ κανένα. Λες δεν μπορεί να μην έχεις ζωή κι επειδή κοίταξα κάποιον, να μου στείλεις απειλές. Δεν ξέρω αν θα έκανα ξανά το Big Brother», είπε χαρακτηριστικά ο Χάρης Βαρθακούρης.


ΑΣΤΕΡΕΣ, ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗΝ - ΤΕΥΧΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ\nΙδιωτική έκδοση ΑΣΤΕΡΕΣ, ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗΝ - ΤΕΥΧΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ Εις το παρόν τεύχος «Αστέρες» κατεβλήθη προσπάθεια όπως περιληφθούν, όσο το δυνατόν περισσότερα θέμα.. Product #: 520.00002 Regular price: 11.00€\t11.00€ 1\nΚωδικός προϊόντος: 520.00002\nΣυγγραφέας: Κωτσάκης Δ. Δημήτριος\nΤυπογραφείο: Τύποις: Α/φών Γ. ΡΟΔΗ, Αμαρουσίου 59 - Αμαρούσιον.\nΕικονογράφηση: Περιλαμβάνεται πλήθος σχημάτων, φωτογραφιών, πινάκων και διαγραμμάτων, ενώ στο τέλος συνάπτεται ξεχωριστό παράρτημα πινάκων με ονόματα αστερισμών και καταλόγου αστέρων.\nΠαρατηρήσεις: Έκδοσις Βελτιωμένη. Το αντίτυπο είναι άκοπο από την σελίδα 113-144. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο συγγραφέας υπήρξε δάσκαλος του διακεκριμένου Καθηγητή Αστροφυσικής του Πανεπ/μίου Αθηνών, Δρ. Μάνου Δανέζη.\nΕτικέτες: Αστροφυσική , Πλανήτες , Supernova , Απλανείς αστέρες\nΕις το παρόν τεύχος «Αστέρες» κατεβλήθη προσπάθεια όπως περιληφθούν, όσο το δυνατόν περισσότερα θέματα γενικού ενδιαφέροντος. Η ανά χείρας Γ' έκδοσις του τεύχους τούτου είναι πλήρως αναθεωρημένη. Εις αυτήν εγένοντο ωρισμέναι μεταβολαί εις την διάταξιν της ύλης, προσετέθησαν νέα στοιχεία εκ των προσφάτων ανακαλύψεων, έγινεν αντικατάστασις ή πρόσθεσις νέων σχημάτων. Ούτως αύτη παρουσιάζεται περισσότερον αρτία.\nΕις την έκδοσιν αυτήν -Ε'- έγιναν ωρισμέναι διορθώσεις και, όπου ήτο δυνατόν, συμπληρώσεις.\n(Από τους προλόγους των Γ' και Ε' εκδόσεων)\nΜεταβλητοί αστέρες καλούνται οι αστέρες των οποίων η λαμπρότης παρουσιάζει μεταβολάς. Ο Ίππαρχος πρώτος (134 π.Χ.) εσημείωσε την αιφνίδιαν μεταβολήν λαμπρότητος ενός καινοφανούς και εκ της αφορμής αυτής συνέταξε τον πρώτον κατάλογον των απλανών. Πιθανώς οι Άραβες παρετήρησαν τον β. Περσέως, ο οποίος μετέβαλε λαμπρότητα και τον ονόμασαν Αλγκόλ (Δαίμονα). Εις την Δύσιν, πρώτος ο Fabricius (1596) διεπίστωσε την περιοδικότητα των κυμάνσεων της λαμπρότητος του Κήτους, ο οποίος δια το παράδοξον του φαινομένου ονομάσθη θαυμάσιος (Mira ή Mirabilis) [...]\n(Από το Κεφάλαιο 6 - Μεταβλητοί Αστέρες)\nΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΡΗΞΗ ΩΣ ΤΙΣ ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΥΠΕΣ


Εγκαινιάστηκε αλλά δεν παραδόθηκε η γέφυρα Χαμεζίου - Κατηγορία: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, ΣΗΤΕΙΑ - Sitiapress.gr - Η πρώτη δικτυακή πύλη της Σητείας\nΒρίσκεστε εδώ: Αρχική / ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ / ΣΗΤΕΙΑ / Εγκαινιάστηκε αλλά δεν παραδόθηκε η γέφυρα Χαμεζίου\nΕγκαινιάστηκε αλλά δεν παραδόθηκε η γέφυρα Χαμεζίου\n03/05/2019 1282 Προβολές\nΟλοκληρώθηκαν πρίν απο λίγο τα εγκαίνια της γέφυρας του Χαμεζίου στον δήμο Σητείας. Μετά απο 15 χρόνια καθυστερήσεων ο Υπουργός Υποδομών και Μεταφορών κ. Χρήστος Σπίρτζης, λίγο μετά τις 11:30 το πρωί παρουσία φορέων της περιοχής και του νησιού εγκαινίασε το νέο γεφύρι της Άρτας.\nΠρέπει να πούμε βέβαια ότι η γέφυρα μπορεί να εγκαινιάστηκε αλλά δεν παραδόθηκε στην κυκλοφορία, ούτε είναι έτοιμη 100%. Πέρα από το γεγονός ότι δεν έχουν αποζημειωθεί πολλοί από τους ιδιοκτήτες των οποίων οι περιουσίες απαλλοτριώθηκαν αλλά ούτε και κάποιες από τις εργασίες της γέφυρας έχουν ολοκληρωθεί. Βέβαια η γέφυρα είναι έτοιμη για χρήση και τα σημεία που θέλουν ολοκλήρωση δεν επηρεάζουν την χρήση της αλλά στην παρούσα φάση θα περιμένουμε κι άλλο.\nΌσο για τα εγκαίνια της γέφυρας και του δρόμου εν γένει, είναι η πρώτη φορά στα 11 χρόνια του sitiapress.gr που ενημέρωση για παρουσία υπουργού και την παράδοση ενός σημαντικού έργου για τον τόπο γίνεται μέσω email από πολιτικό γραφείο κομματικής οργάνωσης…! και μάλιστα μία μέρα πριν!!!\nΣτην τελετή παρόν έδωσαν ο βουλευτής Λασιθίου του Σύριζα Μανώλης Θραψανιώτης, ο πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας και βουλευτής Λασιθίου Γιάννης Πλακιωτάκης, ο Περιφεριάρχης Κρήτης Σταύρος Αρναουτάκης, η αντιπεριφεριάρχης Λασιθίου Πελαγία Πετράκη, ο δήμαρχος Σητείας Θοδωρής Πατεράκης, ο γραμματέας του Σύριζα Σητείας Κωσταντίνος Αλούμπης, η πρόεδρος της Τ.Ο. ΝΔ Άννα Ζερβάκη, ο αντιδήμαρχος Σητείας Δάκης Τερζής, ο πρόεδρος του ΟΑΚ Φώτης Καζάζης, ο υποψήφιος δήμαρχος Σητείας και περιφεριακός σύμβουλος Γιώργος Ζερβάκης, κ.α.\nΟι φωτογραφίες προέρχονται από την Anatolh.com\nΠροηγούμενο Άρθρο Ανοιχτό το ΚΕΠ για την εξυπηρέτηση των υποψηφίων στις εκλογές\nΕπόμενο Άρθρο Άνοιξε ο δρόμος απο τη γέφυρα στο Χαμέζι


Πελματιαία Απονευρωσίτιδα (Άκανθα πτέρνης) - Hand Surgery\nΟ γιατρός σας μπορεί να συνταγογραφήσει αγωγή με αντιφλεγμονώδη για να ελαττώσει το άλγος. Η παγοθεραπεία μπορεί επίσης να ανακουφίσει τον πόνο. H παγοθεραπεία γίνεται με τοποθέτηση παγοκύστης στην πτέρνα και στην ποδική καμάρα 2-3 φορές ημερησίως για να μειωθεί η φλεγμονώδης αντίδραση. Γεμίστε ένα μπουκάλι με νερό και παγώστε το. Κατά την διάρκεια της παγοθεραπείας τοποθετήστε το στο πάτωμα και κυλήστε την ποδική καμάρα πάνω του τουλάχιστον για 10 λεπτά. Με αυτόν τον τρόπο επωφελείσθε ταυτόχρονα των πλεονεκτημάτων της παγοθεραπείας, των ασκήσεων διάτασης και του μασάζ.\n· Ενθέματα υποδημάτων πτέρνης. Αυτά τοποθετούνται στα υποδήματα για να χαραρώνουν την πελματιαία απονεύρωση και να υποστηρίξουν και ανακουφίσουν την πτέρνα.\n· Νυκτερινοί νάρθηκες. Πρόκειται για σκληρούς πλαστικούς νάρθηκες, που διατηρούν το πόδι και την ποδοκνημική σε ουδέτερη θέση μετά τις ασκήσεις διάτασης. Αυτό βοηθά στην επούλωση της πελματιαίας απονεύρωσης.\n· Έκχυση τοπικά κορτιζόνης. Η έκχυση κορτιζόνης είναι δυνατόν να ανακουφίσει ή να θεραπεύσει τον πόνο, ειδικά στη περίπτωση που υπάρχει εκσεσημασμένη οστική προεξοχή (άκανθα) που συμμετέχει στην έκλυση των ενοχλημάτων.\n· Ασκήσεις διάτασης. Οι ασκήσεις διάτασης αποτελούν σημαντικό τμήμα της θεραπείας της πελματιαίας απονευρωσίτιδας και πρέπει να γίνονται καθημερινά μέχρι να είστε χωρίς συμπτώματα τουλάχιστον για 3 μήνες.\nΌταν η συντηρητική αγωγή εφαρμόζεται συστηματικά για χρονικό διάστημα πλέον των έξι (6) μηνών και δεν αποδίδει τα αναμενόμενα αποτελέσματα, συνιστάται η χειρουργική θεραπεία. Κατ΄ αυτήν εκτελείται διάνοιξη-διατομή της πελματιαίας απονεύρωσης, και τα αποτελέσματα είναι πολύ καλά. Η χειρουργική θεραπεία έχει επίσης θέση στο σύνδρομο του ταρσιαίου σωλήνα, στο σύνδρομο της πιέσεως του πρώτου κλάδου του έσω πελματιαίου νεύρου και στο σύνδρομο του πρόσθιου ταρσιαίου σωλήνα, παθολογίες που έχουν διαφορετική αιτιολογία, πρέπει να διαγνωστούν σωστά και να αντιμετωπισθούν ανάλογα.


Τα 5 καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: Monument to Pitirim Sorokin\nΤα καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: Monument to Pitirim Sorokin, Syktyvkar\nOktyabrskiy Ave., 55, Syktyvkar, Ρωσία\nMonument to Pitirim Sorokin: Διαβάστε κριτικές\nΦίλτροΣε οποιαδήποτε απόσταση από: Monument to Pitirim Sorokin\n1,9 χλμ. από Monument to Pitirim Sorokin\n2,0 χλμ. από Monument to Pitirim Sorokin\n2,7 χλμ. από Monument to Pitirim Sorokin\n7,2 χλμ. από Monument to Pitirim Sorokin\n13,8 χλμ. από Monument to Pitirim Sorokin\n3,0 χλμ. από Monument to Pitirim Sorokin\n3,1 χλμ. από Monument to Pitirim Sorokin


Βήμα παραμονής για την Άουγκσμπουργκ | politischios.gr\nΒήμα παραμονής για την Άουγκσμπουργκ\nΓράφει στο Foxbet ο Λάμπρος Γκαραγκάνης.\nΆουγκσμπουργκ – Κολωνία: Ομάδες που αισθάνονται την πίεση από τα κάτω κλιμάκια της βαθμολογίας στην Bundesliga. Θα πρέπει να προκύψει συνδυασμός αποτελεσμάτων, αρνητικών για τις ίδιες, ώστε να κινδυνέψουν πολύ. Όμως, όσο η απόσταση από τα play out παραμονής είναι 3 βαθμοί για την Άουγκσμπουργκ και 6 για την Κολωνία τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Η πρόσφατη παράδοση είναι υπέρ των γηπεδούχων. Στα τελευταία 10 παιχνίδια δεν έχουν ηττηθεί από τον συγκεκριμένο αντίπαλο. Από το 3-0 υπέρ της, το 2011 εντός, έχει να γευτεί τη χαρά της νίκης η Κολωνία στο ζευγάρι.\nΔες εδώ καθημερινά προγνωστικα τενις\nΣτην έδρα δε της Άουγκσμπουργκ νίκησε τελευταία φορά τον Μάιο του 2008 (1-3) για τη 2.Liga. Μετά το 0-3 με τη Σάλκε, η ομάδα του κόουτς Χέρλιχ δεν σκόραρε με Πάντερμπορν (0-0) και Χέρτα (2-0) στο Βερολίνο. Οι φιλοξενούμενοι, μετά τη διακοπή, έχουν πρωταγωνιστήσει σε ματς με γκολ. Ζημιά έκαναν οι 2 ισοπαλίες με σκορ 2-2 απέναντι σε Μάιντζ και Φορτούνα Ντίσελντορφ εντός. Εν συνεχεία τους αγώνες με Χόφενχαϊμ (3-1) και Λειψία (2-4) δεν μπόρεσαν να τους παρακολουθήσουν. Σημαντική η πίεση, διότι προ διακοπής δεν έμπαινε το όνομα της Κολωνίας στην ίδια πρόταση με σενάρια play out ή υποβιβασμού.\nΑπό τη στιγμή που ο σκόρερ Φινμπόγκασον και ο πολυποίκιλος μεσοαμυντικός Μαξ είναι διαθέσιμοι, η Άουγκσμπουργκ δυναμώνει. Ο κόουτς Γκίσντολ, από την άλλη, μετρά 3 απουσίες χρήσιμων και κάτι παραπάνω παικτών. Η τιμωρία του Βέλγου Μπορνό στην άμυνα, η μη διαθεσιμότητα του επιθετικού Τερόντε και η απουσία του Ντρέξλερ από τα χαφ μετρούν αρνητικά.\nΤι σκέφτομαι: Η Κολωνία βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση αγωνιστικά. Το απουσιολόγιό της είναι πιο βαρύ και παίζει σε μία έδρα που συνήθως χάνει (αν και τα ματς είναι δίχως κόσμο στη Γερμανία). Σημαντικό μαξιλαράκι το +3 που έχει από την Άουγκσμπουργκ, για την οποία το παιχνίδι αυτό έχει τον χαρακτήρα… 6 βαθμών. Νικά και φθάνει τους 34 βαθμούς, όσους και η αντίπαλός της, δημιουργώντας πρόβλημα στις ομάδες που την ακολουθούν. Αν το επιτύχει θα έχει κάνει σημαντικό βήμα παραμονής.\nΒάζει μπρος το Λιμάνι των Μεστών για να εξυπηρετήσει το αλαλούμ του κεντρικού λιμένα\nΚλειστός ο Πύργος του Πιτυούς για το φετινό καλοκαίρι με ευθύνη της Εφ. Αρχαιοτήτων\nΑυτοί είναι οι 19 Χιώτες που θα συμμετάσχουν στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ\nΤαξίδι Πριν 3 ώρες


Ευχετήριο μήνυμα προς τους Βορειοηπειρώτες από τον Γ.Πρόξενο Κορυτσάς Ι. Πεδιώτη ~ Βορειοηπειρωτικά\nΕυχετήριο μήνυμα προς τους Βορειοηπειρώτες από τον Γ.Πρόξενο Κορυτσάς Ι. Πεδιώτη\nΖούμε όλοι σε δύσκολες εποχές. Για εσάς που ζείτε έξω από τα σύνορα της Ελλάδας μας και για όσους ζουν προσωρινά και εργάζονται στην Πατρίδα, είναι ακόμη δυσκολότερες. Γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, παράλογοι και αδιέξοδοι σωβινισμοί, οικονομική κρίση, αντικειμενικά προβλήματα, προσθέτουν βάρη που θα πρέπει κάποια στιγμή να εκλείψουν.\nΗ Κορυτσά, σε πείσμα πολλών, είναι ακόμη εδώ. Θέλει βοήθεια και συμπαράσταση. Είναι αναγκαία η επαναβεβαίωση του ιστορικού της ρόλου με σύγχρονες, όμως, ιδέες και πράξεις που θα ανταποκρίνονται στις ευρωπαικές αντιλήψεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις πολιτικές και θρησκευτικές ελευθερίες.\nPosted in: ΑΡΓΥΡΟΚΑΣΤΡΟ,ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ,ΕΥΧΕΣ,ΠΕΔΙΩΤΗΣ,ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ\n24 Δεκεμβρίου 2012 - 9:19 π.μ. Reply\nΑγαπητέ κύριε Πεδιωτη!\nΈνα μήνυμα αγάπης, συμπαράστασης και ζεστασιάς το δικό Σας, για μας τους βορειοηπειρώτες, και ειδικά για μας τους βορειοηπειρώτες της Κορυτσάς, που μάλλον τον έχουμε περισσότερα ανάγκη. Είσαστε πλάι μας από την πρώτη στιγμή που ηρθατε στην Κορυτσά. Ανοίξατε της πόρτες του Ελληνικού Προξενείου, έχετε πατήσει παντού στην περιοχή, οπού υπάρχουν Έλληνες. Απλός, ήρεμος, ξύπνιος, γελαστός, προσπαθήσετε να βοηθήσετε, να επιλύσετε, η κα να θεραπεύσετε τα προβλήματα που εμείς αντιμετωπίζουμε.\nΤα διάφορα συγκροτήματα που εσείς φέρατε στην Κορυτσά, η βραδιά Ελληνικής μουσικής που οργανώσατε για τα Χριστούγεννα, θέρμαναν της ψυχές μας.\nΓια αυτό ένα μεγάλο ευχαριστώ και ευγνωμοσύνη από τους βορειοηπειρώτες και τους Κορυτσαιους.\nΕπιβεί ζούμε σε δύσκολες εποχές, παρακαλαμε της ημέρες αυτές τον θεάνθρωπο, το 2013 να μας πραγματοποιήσει δυο πράγματα, το σπίτι του Σεφέρη, και διάκριση για τους Έλληνες της Κορυτσάς. Πιστεύω θα συμφωνήσετε!\nΤης καλύτερες ευχές λοιπών, και από μας!\nΚαλά Χριστούγεννα και Ευτικησμενο το 2013!\nΥγειά, επιτυχίες και Ευημερία για Σας και την οικογένεια Σας!


Δίαιτα: Χάσε 8 κιλά - Giortazo.gr\nPost published:5 Ιουλίου, 2018\nOλες θέλουμε να διορθώσουμε κάτι στην εμφάνιση μας. Γι αυτό ψάξαμε και βρήκαμε ένα από τις πιο καλά και δοκιμασμένα πλάνα διατροφών για εγγυημένα αποτελέσματα.\nΑκολούθησε τις συμβουλές και το πρόγραμμα άσκησης και διατροφής παρακάτω και δες πως θα χάσεις 8 κιλά σε λιγότερο από 15 ημέρες.\nΗ τακτική άσκηση είναι ως γνωστόν ένας από τους καλύτερους τρόπους να διατηρήσεις τη φόρμα σου, αλλά κυρίως να χάσεις βάρος. Βάλε την κίνηση στη ζωή σου –όσο μπορείς- και δες μέσα σε ένα μήνα που μας μένουν για τις γιορτές το σώμα σου όχι απλά να είναι πιο αδύνατο και σφικτό, αλλά να έχει μεταμορφωθεί και τονιστεί στα σημεία που πρέπει.\nΈτσι, ξεκίνα με το κλασικό μισάωρο περπάτημα που έχουμε ακούσει τόσες πολλές φορές να προτείνουν διαιτολόγοι, γιατροί και γυμναστές. Ενώ αν δεν προλαβαίνεις καθημερινά, εκμεταλλεύσου το σαββατοκύριακο πηγαίνοντας με τις φίλες σου μεγάλες βόλτες με τα πόδια ή τα ποδήλατα.\nΕπιπλέον, πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα καλό θα είναι να σταματήσεις να παίρνεις το ασανσέρ και να προτιμάς να ανεβοκατεβαίνεις τις σκάλες, ή αντί το αυτοκίνητο για τις μικροδουλειές να πηγαίνεις με τα πόδια.\nΑν είσαι από τις τυχερές που πηγαίνεις γυμναστήριο, απλά φρόντισε να εντάξεις στο πρόγραμμα σου περισσότερες αερόβιες ασκήσεις, αυξάνοντας τον χρόνο παραμονής σου στο διάδρομο, το ελλειπτικό, το στατικό ποδήλατο και το stepper.\nΉ απλά για αυτές τις δύο εβδομάδες να ακολουθήσεις ένα εξολοκλήρου αερόβιο πρόγραμμα σε καθημερινή βάση μέτριας προς μεγάλης έντασης και διάρκειας μέχρι το πολύ 45 λεπτά κάθε πρωί μετά από ένα ελαφρύ πρωινό ή το απόγευμα μετά που θα έχουν περάσει απαραιτήτως 3 ώρες από το γεύμα σου.\nΜεταξύ μας τίποτα δεν γίνεται χωρίς την κατάλληλη βοήθεια. Εκτός από τα συμπληρώματα βιταμινών που θα έπρεπε έτσι κι αλλιώς να πίνεις για να ενισχύουν τον οργανισμό σου καθημερινά, μια επίσκεψη στο φαρμακείο θα σου ανοίξει τις πόρτες σε έναν άλλο μαγικό κόσμο: αυτών με τα συμπληρώματα που βοηθάνε στο αδυνάτισμα.\nΡώτα το διαιτολόγο ή το φαρμακοποιό σου για τη γνώμη του, και μετά που θα ενημερωθείς και λύσεις όλες σου τις απορίες, επίλεξε το δικό σου μικρό άσο στο μανίκι για το colpo grosso που θα κάνει το αντίθετο φύλλο και τις φίλες σου να δίνουν και τα ρέστα τους!\nTags: Άσκηση, εμφάνιση\nPrevious PostΠαχύσαρκη μητέρα έχασε ξαφνικά 50 ολόκληρα κιλά και κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως. Τώρα αποκαλύπτει το μυστικό της!\nNext PostΔιάσημος Βιολόγος Αποκαλύπτει: » Με 5 Λεπτά Αυτής της Άσκησης Κάθε Μέρα θα Δείτε Απίστευτα Αποτελέσματα στη ζωή σας» !\nΗ πιο ανατρεπτική δίαιτα, που έχεις ακούσει! Χάσε 5 κιλά σε 4 μέρες τρώγοντας αυτό….


Γεωργιάδης: "Θα πάρουμε κι άλλα μέτρα εάν συνεχίσουν την απεργία" | Υγεία News\nΕιδικότερα, μιλώντας στον ΣΚΑΪ , ο υπουργός δήλωσε χαρακτηριστικά ότι «αν συνεχίσουν οι γιατροί το ΕΟΠΥΥ θα πάρουμε κι αλλά μέτρα για να μην στερηθούν οι πολίτες το συνταγματικό κατοχυρωμένο δικαιώματα τους στην πρωτοβάθμια περίθαλψη».\n«Η κυβέρνηση δεν εκβιάζεται και δεν το εννοώ. Δεν μπορεί ο γιατρός να απεργεί το πρωι και το βράδυ να εχει ιατρείο και να πληρώνεται απο τον ΕΟΠΥΥ, διακόπτουμε τις συμβάσεις, και τα ραντεβού θα τα μοιράσουμε στους άλλους συμβεβλημένους γιατρούς» επισήμανε.\n«Το υπουργείο Υγείας επεξεργάζεται συνολικό σχέδιο σε περίπτωση που επιμείνουν σε απεργίες. Το υπουργείο δεν πρόκειται να κάνει πίσω στο θέμα της διαθεσιμότητας (...) η πόρτα του γραφείου μου είναι ανοιχτή, όχι για το αν θα γίνει η μεταρρύθμιση, η μεταρρύθμιση θα γίνει οπωσδήποτε. Δεν δέχομαι επί της αρχής εξαίρεση κάποιων πολιτών που θεωρούν ότι είναι πάνω από τους άλλους πολίτες. Δεν είναι ούτε πάνω, ούτε κάτω. Είναι ίσοι» διεμήνυσε.


All Is Tourism: Σε τιμή ευκαιρίας θέλει να αγοράσει η Carlton ξενοδοχεία στην Ελλάδα\nΣε τιμή ευκαιρίας θέλει να αγοράσει η Carlton ξενοδοχεία στην Ελλάδα\nΕπαφές με μεγάλες ελληνικές τράπεζες για την πώληση περιουσιακών στοιχείων έχουν ξεκινήσει εξειδικευμένες στα distress assets εταιρείες. Συγκεκριμένα, η αμερικανική Carlton Group απέκτησε αντιπροσώπευση στην Αθήνα και ανοίγει γραφεία στο Κολωνάκι. Την εταιρεία εκπροσωπεί στην Ελλάδα ο πρώην τραπεζίτης Τάσος Τζαβέλας.\nΤο ενδιαφέρον της επικεντρώνεται στην αγορά κυρίως ξενοδοχειακών μονάδων και εμπορικών κέντρων και δευτερευόντως δανειακών χαρτοφυλακίων.\nΚατά πληροφορίες, εκτός από τις τράπεζες από την πλευρά της Carlton έγιναν συναντήσεις και με εκπροσώπους μεγάλων ξενοδοχειακών αλυσίδων που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λόγω των συσσωρευμένων δανείων.\nΗ Carlton εδρεύει στη Νέα Υόρκη και ειδικεύεται σε αναδιαρθρώσεις χρεών, συγκέντρωση κεφαλαίων, ανακεφαλαιοποιήσεις εταιριών κλπ. Μέχρι σήμερα έχει πραγματοποιήσεις συνολικά τέτοιες συναλλαγές ύψους 100 δισ. δολαρίων, εκ των οποίων τα 40 δισ. έγιναν μετά την χρηματοοικονομική κρίση του 2008.\nΗ στόχευση της Carlton στην Ελλάδα, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, φαίνεται να είναι στον τομέα του τουρισμού και του real estate...