Ο Θεοφώτιστος βιοπαλαιστής και σύγχρονος Ιώβ - Αναστάσιος Μ. | Orthodox Fathers\n»»» Σαν το χρυσάφι στο καμίνι - Ο Θεοφώτιστος βιοπαλαιστής και σύγχρονος Ιώβ - Αναστάσιος Μ.\nΜετά την εκδημία του ευλογημένου Αναστασίου έβαλε σε κάποια σειρά τις σημειώσεις του για προσωπική του χρήση.\nΚατά θέληση, όμως, Θεού έλαβαν γνώσιν αυτής της θεοφιλούς εργασίας οι εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη» και, κατόπιν συνεννοήσεως με τον κοπιάσαντα αδελφόν, κρίθηκε χρήσιμο όπως δη το φως της δημοσιότητας προς δόξαν του ζώντος Τριαδικού μας Θεού, τιμήν του αφοσιωμένου δούλου Του Αναστασίου και πνευματική ωφέλεια των καλοπροαίρετων αναγνωστών.\nΕυχής έργον όχι μόνον προσεκτικά να μελετήσουμε αυτές τις φωτεινές εμπειρίες, αλλά και να μαθητεύσουμε στα όσα θεοδίδακτα μας καταθέτει ο στολισμένος με δωρεές, αρετές και καρπούς του Αγίου Πνεύματος δούλος Του Αναστάσιος, ο όποιος εφάρμοζε στην πράξη το Ευαγγέλιο και ζούσε ως ουρανοπολίτης εδώ κάτω στην πρόσκαιρη ζωή.\nΤέλος μετά Θεόν εκφράζαμε θερμές ευχαριστίες και στον εν Χριστώ αδελφόν που διέσωσε μέρος από τον πνευματικόν θησαυρόν του μεταστάντος, και ευχόμεθα από τον Κύριο να λάβη πλούσια την αντίδοση του κόπου της αγάπης του και της πνευματικής ελεημοσύνης.\nΠάντα χορηγεί το Πνεύμα το “Άγιον” βρύει προφητείας, ιερέας τέλειοι, αγράμματους σοφία δίδαξεν, αλιείς θεολόγους ανέδειξε, όλον συγκροτεί τον θεσμό της Εκκλησίας. Ομοούσιε και ομόθρονε, τω Πατρί και τω Υιώ, Παράκλητε δόξα σοι.\n(Στιχηρόν Ιδιόμελο του Εσπερινού της Πεντηκοστής).\nΣημείωσης: Το τεύχος αυτό διανέμεται δωρεάν προς παρηγοριά και στήριξη θλιβομένων συνανθρώπων μας από χρόνιες παθήσεις, από τις εκδόσεις «Ορθόδοξος Κυψέλη».\nΠληροφορίες στο τηλ. 2310.212659 και σε ώρες καταστημάτων.\nΟ Θεός διάλεξε τους απλοϊκούς που ο κόσμος θεωρεί μωρούς για να καταντροπιάσει τους σοφούς. Και εξέλεξε όσους ο κόσμος θεωρεί ανίσχυρους για να ντροπιάσει τελικά εκείνους που έχουν κοσμική δύναμη, και διάλεξε ο Θεός εκείνους που έχουν άσημη καταγωγή και τους περιφρονημένους κι εκείνους που τους θεωρούν τόσο τιποτένιους σαν να μην υπάρχουν καν, για να καταργήσει όσους θαρρούν πως είναι κάτι. Και τούτο για να μην μπορεί να καυχηθεί ενώπιον του Θεού κανείς απολύτως. (Α'Κορινθίους α', 27).\nΤα ανωτέρω αρμόζουν για τον ταπεινό και πολυβασανισμένο, μακαριστό κ. Τάσο, ο όποιος με την έμπρακτη πίστη του στον Χριστό, είχε λάβει πολλά ουράνια χαρίσματα. Γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1929 στην Κ..., ένα χωριό μικρό κοντά στην λίμνη.\nΑπό μικρό παιδί μπήκε στην βιοπάλη, ήταν ορφανός από πατέρα από την ηλικία των τριών ετών. Στην αρχή ήταν τσοπανάκος, μετά στα χωράφια, αργότερα στις οικοδομές, χαμάλης σε αποθήκες, καλλιεργητής σε λαχανόκηπους, πλανόδιος μανάβης. Όπως έλεγε ο ίδιος σε ηλικία 16 ετών, σκέφτηκε, ποιο δρόμο να πάρη κι από τότε, έπεσε στο βήμα του Χριστού, στο Ευαγγέλιο, νιώθοντας «σαν επιστρατευμένος». Όταν συναντιόνταν στα βουνά μ' έναν άλλον πιστό βοσκό τον κ. Νεοκλή, φώναζε ο ένας τον άλλον, σαν σύνθημα και σαν χαιρετισμό Αγαπάς τον Χριστό; -Ναι, τον αγαπώ! Με την πρώτη ευκαιρία πουλά ένα γομάρι κι αγοράζει μια Καινή Διαθήκη, απ' αυτές που κυκλοφορούσαν τότε σε παράφραση στην καθομιλουμένη. Αυτό το βιβλίο το έκανε κτήμα του, ώστε να το πονά και να κλαίει γι' αυτό. Είχε γίνει τόσο βίωμα του, ώστε όταν μιλούσε ανέφερε πάντα κάτι απ' το Ευαγγέλιο, δύο κεφάλαια μάλιστα τα έλεγε με την αργόσυρτη παιδική φωνή του απ' έξω: τους Μακαρισμούς από το κατά Ματθαίον, και από το κατά Ιωάννη το 14ο κεφάλαιο «μη ταράζεται η καρδιά σας... Πιστέψετε εις τον Θεόν και εις εμέ πιστέψετε... στην οικία του πατέρα μου είναι πολλά οικήματα...». Είχε βαθιά αγάπη για την Εκκλησία, για τις ακολουθίες της, τα μυστήρια της. Η λατρεία του Θεού είναι λαχτάρα, έλεγε. Σε ανάπαυε και μόνο που τον έβλεπες γιατί μιλούσε το παράδειγμα του, πράος, ανεξίκακος, εργατικός, πονόψυχος. Επειδή είχε ζήσει μες στα βουνά από μικρό παιδί, κατανοούσε αβίαστα τα χωρία εκείνα, τις παραβολές ιδίως του Ευαγγελίου που έχουν σχέση με την αγροτική ζωή κι έδινε με χαριτωμένο τρόπο παραδείγματα απ' τη ζωή στη φύση. Διδακτός Θεού, πράγματι, γιατί σχολείο ούτε τρεις τάξεις δεν πρόλαβε να πάει, κι έλεγε πράγματα που νόμιζες πως είχε διαβάσει πατέρες της Εκκλησίας ενώ αυτός το μόνο που είχε διαβάσει ήταν τα τέσσερα ευαγγέλια απ' την παλιά, φθαρμένη μα τόσο αγαπημένη του Καινή Διαθήκη. Μα δεν έλεγε μόνο, αλλά και τα εφάρμοζε στην πράξη με την βοήθεια της προσευχής. Έλεγε, αχ Θεέ μου, καθάρισε με από τα κρύφια κι άθελά μου, που βρίσκεται στον 18ο Ψαλμό, (εκ των κρύφιων μου καθάρισαν με) αλλά και στο Γεροντικό: «Κύριε, εκ των κρύφιων μου καθάρισαν με για να μην ντροπιάζομαι στην προσευχή μου».\nΣτα σαράντα του χρόνια τον βρήκε το «ζάχαρο» που το έλεγε ευλογία. Δέχτηκε την αρρώστια αυτή με τις πολλές επιπλοκές σαν έναν απαραίτητο σταθμό στην ζωή του. Δεν διέκοψε την εργασία του, παρά την ειδική αγωγή (ινσουλίνες, δίαιτα σχετική, συχνούς εργαστηριακούς ελέγχους), αντιθέτως, δούλευε ως τα 67 χρόνια του σκληρά, με την τσάπα, το φτυάρι, τα ποτίσματα στους μπαξέδες που νοίκιαζε, γιατί δεν είχε χωράφια δικά του. Όταν γινόταν η σοδειά, γυρνούσε στο χωριό με το κάρο κι αργότερα μ' ένα χειροκίνητο καροτσάκι με τρεις ρόδες και διαλαλούσε, με την αθώα παιδιάστικη φωνή του, την μαναβική του. Πάντα έβαζε στη σακούλα του αγοραστή περισσότερα απ' όσα ζύγιζε, χώρια που πήγαινε σε αναγκεμένους κι άφηνε κρυφά τα καλύτερα απ' τα προϊόντα του μόχθου του. Έπαθε πολλές φορές κώμα από υπεργλυκαιμία και το αντίθετο από υπογλυκαιμία, με νοσηλείες σε νοσοκομεία. Λόγω διαβητικής αγγειοπάθειας έπαθε γάγγραινα στο αριστερό πόδι που είχε συνέπεια να του το κόψουν κάτω απ' το γόνατο, ενώ σε λίγο τυφλώθηκε, λόγω διαβητικής αμφιβληστροπάθειας. Έτσι καθηλώθηκε, έγκλειστος τα τελευταία 7 χρόνια της ζωής του στο δωμάτιο του «μόνος μόνω Θεώ», μετακινούμενος μόνο μέσα στο σπίτι μ' ένα αναπηρικό καροτσάκι, ενώ και στο άλλο πόδι εμφανίστηκαν έλκη, οιδήματα, μελανά δάκτυλα από γάγγραινα, που του έφερνε πόνους. Κάποτε ένιωθε σαν να του πριονίζουν το πόδι, ενώ δεν έλειπαν οι πόνοι και στο ακρωτηριασμένο – αυτό που ονομάζεται ιατρικώς «φάντασμα μέλος». Όταν όμως τον ρωτούσες τι κάνει, έλεγε, καλύτερα εδώ μέσα, ίσως άμα ήμουν στο πλατάνι, στην πλατεία, να αμαρτανόμουν. Κι έτσι, στην ησυχία, έφτανε στην απαραίτητη γι' αυτόν αυτοσυγκέντρωση και στην πιο αγαπημένη του ενασχόληση, την προσευχή, που τον τραβούσε σαν μαγνήτης.\nΠροσεκτικός στα λόγια, ποτέ κατάκριση, αυτός που τόσα χρόνια είχε να βάλει γλυκό στο στόμα του, ποτέ δεν έβγαλε λόγο πικρό για κάποιον η να ρίξει κάπου μια σκιά, κι όλα αυτά αβίαστα χωρίς να σου δίνει την εντύπωση ότι αυτολογοκρίνεται ή κάτι άγνωστο εντελώς σ' αυτόν, να υποκρίνεται. Λες κι είχε ύπ' όψιν του τις συμβουλές του Άποστ. Παύλου στον Τιμόθεο, που δεν τις είχε διαβάσει: «να έχεις νίψη σε όλα, κακοπάθησε, κάμε έργο Ευαγγελιστού, να είσαι άμαχος, επιεικής, πράος». Τα πρωινά άκουγε, (από τότε που σταμάτησε να δουλεύει, γιατί προηγουμένως ξυπνούσε απ' τα χαράματα) από τον σταθμό της Λυδίας το συναξάρι του αγίου της ημέρας και ακούγοντας το ήταν σε κατάνυξη και περισυλλογή. Δες πως είναι η πίστη μας ζωντανή, έλεγε, και στο τέλος ακούγοντας το τροπάριο του αγίου, χαιρόταν. Χαρμολύπη!\nΤους τελευταίους μήνες της ζωής του ήρθαν απανωτές οι επιπλοκές της χρονιάς πάθησης του κι έγιναν πολλές εισαγωγές σε πολλά νοσοκομεία: πνευμονικό οίδημα με ορθόπνοια βασανιστική, στηθαγχικές προσβολές, εμφράγματα σιωπηλά και φανερά, και από κοντά αφόρητοι πόνοι στο γαγγραινιασμένο πόδι, με το ζάχαρο να απορυθμίζεται συχνά, τρυπημένος πόσες χιλιάδες φορές για τις ενέσεις ινσουλίνης, για τις αναλύσεις, σε ράντζα, σε θαλάμους και στην εντατική και από εκεί που ήταν σοβαρά να αναλαμβάνει πάλι. Χαρακτηριστικά ο διευθυντής μιάς καρδιολογικής κλινικής είπε απορώντας, πως «αυτός είχε μια μη αναμενόμενη βελτίωση». Και ο κ. Τάσος σαν άνθρωπος που μπαινόβγαινε σε νοσοκομεία, με φορεία και ασθενοφόρα, είχε βέβαια τα σημάδια της κόπωσης, την έγνοια ότι κουράζει τους άλλους, μια που εξαρτιόταν στις κινήσεις του, όμως στο πρόσωπο του, στην συμπεριφορά του, ήταν έκδηλος ο καρπός του Αγίου Πνεύματος: αγάπη και ενδιαφέρον για όλους, πίστη, ανεκτικότητα, υπομονή, εγκράτεια. Εγκράτεια σε όλα, στη γλώσσα, στην τροφή του που στην περίπτωση του ήταν κυριολεκτικά και το φάρμακο του. Τηρούσε τις νηστείες και όταν περίμενε να μεταλάβει, όπως όρισε ο ξομολόγος, περίμενε νηστικός ώσπου νάρθει ο παπάς μετά την απόλυση, έβλεπες ότι είχε απόπνοια οξόνης λόγω του διαβήτη, και περίμενε με πόθο την θεία Κοινωνία που μ' αυτήν «παίρνουμε, όπως έλεγε, μερτικό απ' τον Χριστό».\nΚι αφού καθαρίστηκε σαν το χρυσάφι στο καμίνι των θλίψεων με την υπομονή, έφτασε τις τελευταίες ήμερες της ζωής του να λέει: «Αχ Θεέ μου, σώσε με! Αχ Θεέ μου, συγχώρεσε με! Δώσε μου δύναμη και κουράγιο τ' όνομα σου να 'χω στην καρδιά μου. Αχ! Τίποτα δε θέλω άλλο...... Και τις επόμενες ημέρες δεν παρακαλούσε για τον εαυτό του αλλά έλεγε με φωνή ικετευτική, σαν σε παράκληση, ενώ το ίσο το κρατούσε ο βόμβος απ' το μηχάνημα που του έδινε οξυγόνο.\n-Αχ Θεέ μου, σώσε την ανθρωπότητα.., Θεέ μου σώσε την ανθρωπότητα..., σώσε την ανθρωπότητα... και νόμιζες ότι βρισκόταν άλλου...\nΚαι τώρα, εκεί που βρίσκεσαι, αγαθέ και χαριτωμένε κ. Τάσο, στην ουράνια αγαλλίαση, εσύ που δεν γνώρισες μάταιες χαρές του κόσμου τούτου, αλλά τις δωρεές της χάριτος, αιωνία σου η μνήμη....\nΟ κ. Τάσος (Αναστάσιος) Μ. Γεννήθηκε το 1929. Το 1932 πέθανε ο πατέρας του σε ηλικία 37 χρονών από «πούντα». Η καταγωγή του ήταν από στο Σχολάρι της Θράκης. Ήταν θεοσεβούμενος και είχε αγοράσει από ένα μετόχι την εικόνα των Αγίων Αναργύρων και την έφερε στην εκκλησία του χωρίου. Η μητέρα του ήταν κι αυτή Θρακιώτισσα από το Νηχώρι, κοντά στην Ραιδεστό, γέννησε 6 παιδιά. Όπως αφηγείται ο ίδιος, «Από μικρός πέρασα μαρτύρια. Ήμουν έως 2 χρονών, αβράκωτος, με φουστανάκι τότες μας είχαν, και πήγα κι έπεσα πάνω στην πυροστιά. Τότες νέ φάρμακα... νέ τίποτα... Με πρακτικά να με γιατρέψουν! Επειδή είμασταν 5 ορφανά, εμένα το τελευταίο μ' έδωκαν για υιοθεσία σ' ένα διπλανό χωριό. Ήμουν δίδυμος μ' έναν αδελφό μου που γεννήθηκε πολύ ζωηρός, μπαμπάτσικο μωρό λέγανε, ενώ εγώ ήμουν σα ψοφίμι, ζαλίμι με έλεγαν! Εκείνο το βύζαιναν, εμένα μ' είχαν παραπετάξει, μα ο πατέρας με λυπόταν και μου 'δινε λίγο λαδάκι με ζάχαρη. Περιφρονημένος ήμουν από μικρός. Και πεθαίνει εκείνο το κατάγερο και μνήσκω εγώ! Γι' αυτό να λέμε πόσος ντουνιάς πέρασε απ' αυτήν την γης, τι 'ναι τα χρόνια, σα μια μέρα, σαν ένα κύμα... Να λέμε ήμαρτον, συχώρεσε μας Κύριε, χορτάρια είμαστε. Μ' έδωκε η μάνα μου ένα κομμάτι πίτα, είχε το ταψί μπροστά εκείνη την ώρα, και έγινε η υιοθεσία! Δυόμισι χρονών να 'μουνα τότε που με έδωκαν ορφανό σε ξένα χέρια...\nΜε πήρε σα κουτάβι με κλειστά μάτια ο πατριός να με πάγει στο άλλο χωριό. Με πήγε κατευθείαν στο καφενείο. Εκεί μέσα 4-5 καρέκλες κι εγώ ούτε να κλάψω, να παραπονεθώ κι έλεγε ο πατριός μου στον κόσμο εκεί μέσα πως με πήρε για παιδί του. Μετά με πήγε στο σπίτι του. Δεν είχαν αυτοί παιδιά. Με δείχνει την γυναίκα του, αυτήν θα λες μητέρα, έμενα θα με λες πατέρα. Ναι; Ναι! Αυτή όμως η γυναίκα του ήταν σα τσαγκάδα (προβατίνα που όταν γεννά δεν παίρνει κοντά τα αρνάκια της). Με χτύπαγε αλύπητα, για σκοτωμό. Από το ξύλο, μια μέρα βάφτηκαν τα σανίδια της παράγκας όλο αίμα. Ύστερα από λίγο έφτασε αυτός. -τι 'ναι; -Μ' έδειρε η μάνα! Τότε κι αυτός άρχισε να δέρνει αυτήν. Ώσπου με τα πολλά κάτι γειτόνοι ειδοποίησαν τη μάνα μου, θα σκοτώσει αυτή το παιδί, τρέχα! Κι ήρθε και μ' αρπάζει αβράκωτον, κρυφά, απ' την αυλή. Την άλλη μέρα ήρθε αυτός για να με ξαναπάρει μα οι δικοί μου μ' έκρυψαν.\nΌλη η ζωή μου γεμάτη είναι με θαυμαστά, από τότε που ήμουν τσοπανάκος μέχρι και τώρα. Τα σπίτια μας ήταν παλιά, τούρκικα, σαν αχούρια. Με λάσπη και κοπριά για ντουβάρια, με άχερο μέσα, με ραγάζια (καλάμια), πλεγμένα σάζια. Τότε η ζωή ήταν απλή. Παλιά ο κόσμος μ' ένα παραμύθι το βράδυ κοιμόταν πολύ ευχαριστημένος. Τώρα δε παρηγορείται με τίποτα. Τότε ζούσαμε σαν αγριάνθρωποι, μες στους κινδύνους. Κάποτε ξέχασαν το ποντικοφάρμακο μες στην πινακωτή, παραλίγο να μας ξολόθρευε. Και τι τρώγαμε... κατσαμάκι (καλαμποκίσιο αλεύρι), σαμόλαδο με ζάχαρη, σα χαλβάς ήταν. Μικρό μ' έστελναν με τα γουρούνια στο βάλτο, μες στα μπαντάκια ( = λάσπη). Εκεί έπινα θολό νερό βροχής και κάποτε που δεν είχα ποτήρι, έβαζα το παπούτσι μου μέσα στις λακκούβες και έπινα... Πάσχα μόνο είχε κρέας, μετά άμα σφάζαμε κάνα γουρούνι, είχε λίγδα, τσιγαρίδα, καβουρμά, κι αυτά λιγοστά. Κάποτε τρώγαμε και χέλια από τη λίμνη. Τα φρούτα μας ήταν τα γκόρτσια (άγρια απίδια), τίποτα βατόμουρα, σταφύλια... Μες στις βατσινιές σαν αλεπούδες μεγαλώναμε... Ξυπόλητα μες στα μπαντάκια. Μια μέρα, καμιά 15αριά χρονών θα 'μουνα, βάλαμε τα γουρούνια μες στη λίμνη και μένα, μ' έπιασε ύπνος, κόβω ένα κομμάτι καλάμι, το βάζω όρθιο για να φυλαχτώ απ' τον ήλιο και πέφτω και ξαπλώνω με το κεφάλι μου πάνω στο χέρι' όταν σηκώθηκα είχε πρηστεί και μαύρισε το χέρι, πόναγα, τρόμαξαν να το γιάνουν....\nΤότε σα τσομπάνης 130 πρόβατα είχα... Ο τσομπάνης δεν κοιμάται, σαν τον Χριστό αγρυπνά. Όταν θελήσουν για να φύγουν τα πρόβατα, βάζουν το κουδούνι τους κοντά στο λαιμό και δεν ακούγονται και ξεμακραίνουν... Τα βάζει έτσι ο σατανάς για να τα φάει ο λύκος. Άμα σκαρίσουν, πάνε προς τα πάνω. Ένα βράδυ κοιμόμουν κι αυτά έφυγαν. Δίνω μια σκουντιά στον γέρο δίπλα μου και τραβώ κατά πάνω τροχάδην. Άμα ο λύκος αρπάξει την προβατίνα, την αρπάζει απ' το λαιμό, την βαρά με την ουρά και φεύγουν....\nΌταν έγινα 16 χρονών σκέφτηκα ποιόν δρόμο να πάρω της αρετής ή της κακίας; Γονάτισα κάτω, θυμήθηκα τι μας έλεγε ο δάσκαλος. Κι από τότε, αυτή η κατάσταση δεν μ' αφήνει.\nΕγώ είχα μεράκι στα πρόβατα και στην προσευχή. Με πιάνει μία συγκίνηση και θρηνώ και οδύρομαι για το πιστεύω. Γιατί το πιστεύω είναι ένα σχοινί που μας κρατά και προσπαθεί να μας το κόψη ο πειρασμός.\nΑπό 4 χρονών σαλάγιζα τη στρούγκα. Είδα πολλά: είμαστε μουρντάρικο μελέτι, στην Αλβανία σφάζαν μοσχάρια....\nΠήγαινα στα γουρούνια, από 6-7 χρονών, κρύο, χειμώνας, έτρεμα απ' την παγωνιά, τι να κάνω; πήρα μια σφεντόνα, έριξα σ' ένα πουλάκι, έτσι που ήταν παγωμένο, το 'ριξα κάτω. Όταν ήμασταν μικρά, τρώγαμε όλοι, δίχως πιάτα, μέσα απ' το ταψί, κατσαμάκι δίπλα απ' τη φωτιά. Από μικρός όλο με γέρους ήθελα να μιλώ, ότι άκουγα το κέρδιζα μέσα μου....\nΔεν γνώριζα τι θα πει κούραση. Έμπαινα σε ρεματιές, φορτωνόμουν ξύλα και τα ανέβαζα με την πλάτη. Ο βοσκός σα βραχεί το πρωί, το βράδυ θα στεγνώσουν τα ρούχα πάνω του.\nΜικρό παιδί, άφοβος ήμουν. Μια σκύλα με δάγκασε βαθιά, μου 'βγάλε κομμάτι. Το τύλιξαν με μια πατσαβούρα. Να το σημάδι....\nΘα 'μουνα καμιά 6-7 χρονών, όταν συλλογιόμουν κι έλεγα μόνος μου, πως θα χαθούμε; πως θα σβήσουμε; Αυτό που πιστεύω, με σκέπαζε... Φτωχός ήμουνα και έκαμνα όλες τις δουλειές, γεωργία, ζώα και λοιπά...\nΜετά απ' τη δουλειά, όταν θέριζα, δεν έτρωγα. Όταν αρρώστησε κάποτε η γυναίκα μου και χρειάστηκε να πάει στο νοσοκομείο, έπαιρνα τα παιδιά, τα πήγαινα σε μια αποθήκη που δούλευα και τ' άφηνα εκεί στα ντουβάρια και εγώ στοίβαζα χαμάλης 120 οκάδες στην πλάτη....\nΜικρός κοιμήθηκα πάνω σε φίδι. Όταν φυτρώνουν τα καλαμπόκια πάνε οι κάργες και τρώνε το σπόρο και εκείνο ξεραίνεται. Ε... κοιμόμουν και 'γώ και ήταν μισοπαραχωμένη μια οχιά στο χώμα' κοιμόμουν πάνω. Η οχιά δε χαρίζει. Έναν χωριανό μας, ήταν στο κάρο πάνω κι από κάτω του δίνουν ένα δεμάτι, να σου ένα φίδι, τον τσίμπησε, μέχρι να τον φέρουν έλιωσε. Μην πατήσεις λοιπόν φίδι, το 'χει για προσβολή, γιατί έχει εγωισμό. Σαρντίζεται πάνω σου... Έμαθα για τα ζώα πολλά. Ο λύκος άμα είναι γλυκαμένος, αν έχη φάει ανθρώπινο κρέας, θα ορμήξη... Παραφυλάει πότε το μουλάρι θα το πιάσει ύπνος να ορμήξη.\nΟ πισινός του μουλαριού, σα βυζούνι πετιέται, απ' εκεί το αρπάζει... Ενώ το άλογο άμα το ορμήξουν, φυσάει, φεύγει. Κάποτε που ήμουν τσοπανάκος, καμιά 9 χρονών, βλέπω ένα τσακάλι να ορμά πάνω στο μουλάρι, να το κρατά, να το σκάση. Ο άνθρωπος είναι το πιο θηρίο, γιατί λέει, κατακυριεύσατε τη γη, έτσι είπε ο Θεός. Το γελάδι δε φοβάται τίποτα. Γι' αυτό ο θάνατος είναι μια μύγα, νταβάνι. Άμα το τσιμπήσει κι άμα το τρυπήσει, σηκώνει την ουρά και τρελαίνεται. Η αλεπού πάλι μαγνητίζει τις κότες. Οι κάργες κάνουν βόλτες κι αρπάζουν σπουργίτια.\nΔεν φοβόμασταν τίποτα μικροί, ότι και ν' ανταμώναμε. Μέχρι που απολύθηκα κι ακόμα δυο χρόνια ήμουνα τσοπάνος, μετά καπνά, κι υστέρα πήγα με μαστόρους.\nΣχολείο πήγα τρεις τάξεις, και κείνο, μια τάξη δεν πήγα γιατί ήμουν πολύ άρρωστος, έβηχα, έξι μήνες άρρωστος. Ο δάσκαλος μας ήταν πολύ αυστηρός, μας έδερνε. Όμως μετά, όταν γέρασε, μας μάζευε κάτω απ' το πλατάνι κι έλεγε ιστορίες. Μια μέρα μας είπε την ιστορία του Δαβίδ, που ήταν τσοπανάκος, και πως έγινε βασιλιάς κι η στολή του είχε όλα τα χρώματα της γης. Πολλές ιστορίες μας έλεγε από την Βίβλο. Μας είπε κάποτε και για τον αδελφό του που έπαθε μελαγχολία και πως του είπανε να λέει το Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με....\nΔε φοβόμουν... Καμιά δέκα χρονών θα 'μουν, με στέλνουν μεσάνυχτα να πάω ψωμί στη λίμνη που 'χαν τα γουρούνια. Μόλις ξεφούρνισε το ψωμί, φορτώνω στο γαϊδούρι τα γκιούμια με το νερό, το ψωμί και πάω στους τσομπάνους μόνος μου...\nΜετά άρχισε ο πόλεμος, 10 χρονών, που ήμουν. Μ' άρεζε να μιλάω με γέρους, ότι άκουγα απ' τους μεγάλους το άρπαζα. Ό,τι άκουγα γινόταν προίκα μου.\nΤο '44 μας έκαψαν τα σπίτια στο χωριό.\nΈρχονταν το τραίνο με Γερμανούς, Βουλγάρους, έκαναν ενέδρα οι αντάρτες, πιστόλια ακουγόταν σα βατράχια, χαλασμός! Η μηχανή ξεκλείδωσε και έφυγε, τα βαγόνια έμειναν. Μετά οι Γερμανοί, για εκδίκηση, γκρέμισαν την σκεπή στο σχολείο και έκαιγαν τα σπίτια. Εγώ έβαλα ένα καπέλο στ' αυτί μου, οι σφαίρες σφύριζαν, και πετάχτηκα σ' ένα χαντάκι. Μετά φύγαμε στα βουνά... Εκεί ένα βράδυ με λέει ο αδελφός μου, δεν πάς στο χωριό μας μήπως βρεις ψωμί; Πάω! Τι ήμουν, 14 χρονών! Βλέπω ένα φως, ζητάω λίγο ψωμί, με δίνουν και ντομάτες και παίρνω κάτι ρεματιές, δεν ήξερα που θα βρεθώ, αλλά δεν ήξερα τι θα πει φόβος και βάζω μια φωνή 'Έεε Φωτάκι! Άκουσα φωνή, με την φωνή πήγα πάνω!\nΌταν κατεβήκαμε απ' το χωριό στην Μ.., ήμουν καμιά 35 χρονών, δούλεψα με μαστόρους, χτίζαμε σπίτια. Ένα αφεντικό έβριζε πολύ, όλο φώναζε, μέχρι και κλέφτη μ' έλεγε και συνέχεια ο θάνατος σου η ζωή μου, φώναζε κι εγώ να κουβαλάω τους ντενεκέδες με λάσπη στον ώμο. Τα 'βαζε με μένα, όμως τα έβαζε με τον αναμάρτητο Χριστό... βρισιές! Θα έσκαζα αν νευρίαζα, όμως εγώ δεν ήξερα τι θα πει θυμός, δεν ήξερα να παρεξηγηθώ, δεν σχολίαζα, δεν κατέκρινα. Όταν τελειώναμε δεν έλεγε ούτε ένα ευχαριστώ, μα εγώ δεν τον έκρινα στους άλλους. Μια μέρα, όταν ρίχναμε την πλάκα, έψησε ένα αρνί και μου έλεγε, έλα να φας, μα εγώ δεν έτρωγα γιατί ήταν Παρασκευή, εγώ ελιές... Από τότε που δεν έφαγα αρνί μ' έβαλε πιο πολύ στο μάτι... βρισιές! Ήξερε ότι είμαι απείραχτος κάκου κι όμως... Πώς ήρθαν όμως τα πράγματα, σα πέρασαν τα χρόνια, ένας δικός του...., ήλθε μετανιωμένος και άρχισε να ρωτά για το Ευαγγέλιο και την Εκκλησία και γύρισε στο πιστεύω....\nΓια την περιφρόνηση και τους πειρασμούς\nΟ κ. Τάσος για να διαθέτει στον κόσμο τα ζαρζαβατικά του στεκόταν έξω από μαγαζιά η στις γωνίες η προχωρούσε μ' ένα καροτσάκι φωνάζοντας με την χαριτωμένη, σαν παιδική φωνή του, ελάτε, πράσα, σέλινα, ντομάτες!\nΆφηνε να διαλέγουν ότι ήθελαν όσοι αγόραζαν κι από πάνω έβαζε στη σακούλα κι αλλά. Μια μέρα, μια γυναίκα αγόρασε μελιτζάνες. Μεγάλο βάρος το είχε, όταν τον ξαναείδε και του είπε ότι ήταν σποριάρικες, αυτός της έβαλε αλλά κηπευτικά και το είχε για αμαρτία του. Μια άλλη γυναίκα επειδή «ζουλούσε» τις ντομάτες για να διάλεξη και της είπε ευγενικά, τι θα γίνη αν όλοι κάνουν έτσι, τον άρχισε τις φωνές, εσείς μόνο με τους μεγάλους σταυρούς κ.τ.λ. Μια άλλη κάποτε που πουλούσε κουκιά, έξω από το μαγαζί της (άσχετο με μαναβική) τον έδιωξε με φωνές.... Φύγε απ' εδώ! Κι αυτός; Φρόντιζε κρυφά, σ' όσους την αδικούσαν να αφήνει έξω από τη πόρτα τους τα καλύτερα, τα πιο φρέσκα λαχανικά... Έλεγε: Το στόμα των ανθρώπων είναι σαν ηφαίστειο. Όμως όπως λέει, αλλοίμονον σας, αν πούνε καλά για σας λόγια.\nΌμως και όταν παλεύεις με την αδικία, πίσω, μπρος, πίσω, μπρος, σε σακατεύει....\nΜ' έναν πιαστήκαμε σε λόγια, γιατί ράντισα το χωράφι, και χωρίς να ξέρω ψόφησαν κάτι κουνέλια του, κι ήθελα να συχωρεθώ... Πάω και του αφήνω τα καλύτερα απ' τη σοδειά, στα κρυφά.\nΕίναι μερικοί που μάθανε μόνο να παίρνουν και να μην αναγνωρίζουν την καλοσύνη.\nΜια μέρα γυρνούσα με το κάρο απ' το χωράφι και 3 παιδιά, μεγάλα, για στρατό, μ' έφραξαν το δρόμο και με κορόιδευαν: μπάρμπα η κοπριά αγοράζεται; Ε.... ο κόσμος είναι ένας αναβρασμός....\nΕίναι αυτό που λέει, μίσησαν με δωρεάν. Όμως τις προσβολές μόνο η προσευχή τις διαλύει. Λιώνει την αδικία. Εάν είναι θλιμμένη η προσευχή μου, θα πάθουν κακό, γι' αυτό θέλει προσοχή να μην ριζώσει το μίσος μέσα σου. Όχι. Άμα πέσω σε θλιμμένη προσευχή θα πάθη ο άλλος ζημιά. Όχι να κάνω ζημιά στον άλλον. Έρχομαι σε απαρηγόρητη προσευχή και πέφτω στο ήμαρτον, ζητώ μια παρηγοριά, συχώρεση....\nΑν μ' έρθει περιφρόνηση, θεωρώ τον εαυτό μου αμαρτωλό, και αρχίζω, συχώρεσε με Κύριε, συχώρεσε με....\nΤο να ρωτάς γιατί βρίσκεσαι στο χάος. Δεν βρίσκεις άκρη. Ισότητα μόνο στον θάνατο. Όλα είναι σα μια μέρα. Και 100 χρονών να γενείς, σαν χθες να 'ρθες στον κόσμο. Οι ελπίδες μας να πέσουν στην άλλη ζωή, την αιώνια. Εάν μας λυπηθεί ο Θεός, εκεί δεν έχει τέλος.\nΔεν βλέπω ποια καλοσύνη έκανα εγώ, βλέπω πότε πλήγωσα αυτό το Φως μπροστά μου. Γιατί κι εγώ μέχρι 16 χρονών έκανα πολλές αταξίες παιδικές (θυμόταν σαν μεγάλο παράπτωμα του που πετούσαν κάτι γάτες από κάτι παλιά τούρκικα σπίτια και πέφτανε αυτές καταγής).\nΌλους να τους βλέπουμε καλούς, να παρακαλάμε για όλους. Δεν θα κάνεις κτήμα το κακό.\nΠολλοί πιστεύουν στον Μαμωνά. Θέλουν να κερδίσουν άκοπα δίχως κούραση. Έφυγε όμως η ευλογία. Γιατί, λέει, με τον ίδρωτα να βγάζεις το ψωμί σου. Όχι να βγάζουν πολλά λεφτά άκοπα. Αυτοί θέλουν αιχμάλωτους στο συμφέρον.\nΕμείς δεν θα κάνουμε κακό σ' όσους μας κάνουν κακό γιατί μετά θα το έχεις «κανόνα» για όλη σου τη ζωή, θα 'ναι αυτό εμπόδιο στην προσευχή. Αστούς, επειδή είναι αυτοί στη λάσπη, θέλουν να τραβήξουν κι εσένα προς τα κάτω. Εμείς χρωστάμε να αγαπάμε όλους.\nΚαι απ' τους Χριστιανούς έχει το μερτικό η κακιά ώρα. Ο άνθρωπος είναι ένα τίποτα. Τον νταλαμπέρνει ο λογισμός, άμα φωλιάζει μέσα σου και σε κάνει κτήμα του....\nΔεν θα κάνης κτήμα το κακό. Δεν θα το καλλιεργήσεις. Η μοχθηρία είναι απιστία. Άμα πιστεύεις, συγκρατιέσαι σε κάποια λογική. Αν κάτι δεν πιάνει τόπο... θάψτο το κατηγόριο. Απαγορεύεται αυστηρά.\nΤον εχθρό μας να τον φέρνουμε στο ύψος και εμείς στα πόδια του να παρακαλούμε τον Θεό να τον συχώρεση να δίνης εκτίμηση στον εχθρό. Στο ύψος να τους βάλουμε και μείς στα πόδια τους να είμαστε των εχθρών μας. Το πιστεύω μας δεν είναι αέρας, θα πει να μη χαλάσεις την καρδιά του άλλου. Όσο πιστεύεις στο Θεό τόσο δεν θέλεις να χαλάσεις την ψυχή του άλλου. Δεν λέει προσευχηθείτε για όσους σας κατατρέχουν; Αν σ' έλθη φώτιση να πεις αχ, Θεέ μου! Θα πόνεσης και θα κλάψεις για το Ευαγγέλιο.\nΈμενα με κύκλωσαν αδικίες κι έκανα προσευχή. Όταν έβλεπα αδικία και δεν μπορούσα να τη σταματήσω γονατούσα και φώναζα συχωώωωρεσέ με Κύριε... Έτσι με περνούσε η στεναχώρια... Γιατί οι προσευχές φτάνουν επάνω. Οι προσευχές τα πάντα τα λιώνουν, κι αμέσως προλαβαίνει η καλοσύνη του Θεού. Α! Που να σκάσης τρανέ σατανά! Αν με φερθούν άσχημα, να πέσω στο ήμαρτον. Αν το αφήσω θα με κάνει ζημιά. Αν ένας με φταίξει τον παρουσιάζω σ' ένα κλοιό προσευχής. Με την προσευχή τα διαλύεις όλα. Εάν μαλώσω με κάποιον χάνω την καλοσύνη του Θεού. Να μην χαλάσεις καρδιά ανθρώπου, γιατί σε παρασέρνει ο πειρασμός. Όσο λατρεύεις τον Θεό, τόσο να τιμάς και τον άνθρωπο. Η ανταπόκριση του ανθρώπου είναι στις δυσκολίες, είναι η υπομονή, .... Έχει ανθρώπους που κλαίνε γιατί δεν αρρωστάνε.\nΤα παλιά χρόνια ήξερες τον αντίθεο. Τώρα δεν τον γνωρίζεις. Άμα βγεις έξω και μιλήσεις όλοι θα σε περιλάβουν. Θέλει τα δικαιώματα του ο Σατανάς ανέκαθεν ήταν έτσι.\nΆκουγα ειρωνείες και στη δουλειά που έκανα και στην πλατεία όταν καθόμουν βρε τον κοιμισμένο, άκουσα να λεν για μένα, μα εγώ δεν ήξερα να παρεξηγηθώ. Με έλεγαν, γιατί δεν γλεντάς, γιατί δεν γυρνάς; Εγώ σαν άνθρωπος πήγαινα σε γιορτές μα δεν ήξερα άλλα, και τους λέω μια φορά βρε σεις, είδατε στις εικόνες κάνα Άγιο να γελάει;\nΚάποτε ένας δίχως να με ακούσει τι θα τον έλεγα, φώναζε: Ου ου ου... και κάνετε και μεγάλους σταυρούς! Κάποτε η δύναμη του πονηρού κυριαρχεί. Άμα όμως μπούμε στην κοινωνία όπως σκέφτονται αυτοί, θα φύγουμε οπωσδήποτε από το Ευαγγέλιο. Εμείς να πιστεύουμε σ' αυτό και θα είμαστε οι πιο θεραπευμένοι. Να μην πεις ποτέ ότι έχασα το δίκιο μου, γιατί θα σε ντελαπάρη. Άμα φωλιάσει μέσα σου το γιατί, να χάσω το δίκιο μου, γίνεσαι άλλος άνθρωπος, φεύγει η χάρη. Εμείς στόχο το Φως θα έχουμε. Αυτό είναι η καλύτερη περιουσία. Όλα να τα λιώνει η προσευχή. Είναι προσωρινή η κυριαρχία του σκότους, δεν έχουν φως αυτές οι δουλειές. Μεγαλύτερη περιουσία είναι να μείνουμε στον Χριστό με υπομονή, να μην διαλογιζόμαστε. Τότε είσαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος.\nΠάντα παραπέφτουμε όταν μιλάμε. Μια φορά στο χωριό, μια νευρικιά πολύ γυναίκα μάλωσε και μας έσπασε με πέτρες όλα τα τζάμια. Ήρθε η αστυνομία και ρώτησε, να κάνουμε μήνυση; Όχι είπα. Θα πας στην αστυνομία μόνο αν είσαι κάνας δεσπότης και σε παίρνει το κύμα, μαζί με παπάδες, για κάτι που γράφουν, τότε Ναι, αλλιώς όχι για τον εαυτό σου. Εσύ αποστραφήτω, που λένε, μ' ένα κρύο χαμόγελο και θα πάς μακριά....\nΑυτοί που πίστεψαν στον Σατανά είναι θολωμένοι, τους βοηθά με σατανικό φως, τους εξυψώνει. Με σατανικές ενέργειες κάνουν διαφώτιση, να διεγείρει την ανθρωπότητα στο σκότος. Δεν έχουν φώτιση. Από που να έχουν φώτιση; Άπ' την παραλογία; Ενώ οι άλλοι είναι φωτισμένοι από «άνωθεν». Μην συνερίζεσαι με τον κόσμο. Η αυστηρότητα όμως απαγορεύεται. Αλλιώς έχεις αιμοβορία μέσα σου. Κάνε κάποτε ότι δεν γνωρίζεις τίποτα, γιατί που θα βρεις άκρη αν μπλεχτείς με γλωσσοφαγιά;\nΤώρα ο κόσμος είναι χωρίς θεμέλια, από κάτω προς τα επάνω είμαστε σε μια ομίχλη όλοι μας. Όποιος φωνάζει όμως βοήθεια, θα σωθεί. Ο Χριστός είναι επανάσταση καλοσύνης. Ο κόσμος πίστεψε στο χρήμα και στον σαρκικό έρωτα. Η πίστη στον αναμάρτητο Χριστό μόνο θα μας σώσει.\nΆμα ρθεις σε λόγια με τον κόσμο, ζαλίζεσαι και δεν μπορείς να προσπέσεις σε προσευχή να, πως βάζεις νερό μες στο φαγητό και ξανοσταίνει, έτσι δύσκολα να βρεις τα «όστια σου» πάλι.\nΚαμιά φορά στον ύπνο βλέπω σκυλιά σα να με δείχνουν τα δόντια τους, όλα τα διαλύει όμως η προσευχή.\nΜικρός, όταν ήμουνα, δεν οργιζόμουνα καθόλου ούτε έβλεπα κακό ή αδικία... Να, ένας πήρε την κομπίνα στο χωράφι του ενώ εγώ είχα πει πιο μπροστά να έλθουν στο δικό μου χωράφι. Αυτοί όμως τον ξεγέλασαν και πήγε σ' αυτούς. Ε... αλωνίζει το δικό τους. Δεν ήλθε στο δικό μου. Το βράδυ εκείνο, όμως, πιάνει ένα χαλάζι, καταστροφή! Εγώ, τι να κάνω; Για να μην φωλιάσει μέσα μου το κακό, πήγα και θέρισα το χόρτο, αυτουνού δηλαδή που με ξεγέλασε, στα κρυφά. Για να μπορώ να τον φέρνω μετά στο μυαλό μου χωρίς κακία. Κι έφυγα, αφού θέρισα το χόρτο τους, χαράματα μη με δουν.\nΜιαν άλλη φορά, ο καφετζής είπε, επειδή, όταν πήγαινα για ξεκούραση κανένα απόγευμα στο καφενείο, δεν έπαιζα στα χαρτιά και δεν παράγγελνα πολλά – πολλά. Είπε λοιπόν ο καφετζής, ε, άμα ήταν όλοι σαν τον Τάσο, θα πεθνήσκαμε, θα το κλείναμε... τι να κάμω; Πάω, φορτώνω πουρνάρια και τ' αφήνω κρυφά έξω απ' το καφενείο, για τη σόμπα. Δεν του το 'πα. Χτύπησα με τέτοιο τρόπο τον Σατανά. Όταν κάποιος μ' έκανε κακό, κοίταζα στα σκοτεινά, να 'μαι μέσα στο στάβλο μοναχός μου, σκλήριζα, φώναζα με φωνή' ήμαρτον Κύριε! Συχώρεσε με' κι άλλοτε στα χωράφια, που δεν μ' άκουγαν συχωρά με, φώναζα, όπως ουρλιάζει ο λύκος γυρεύοντας βοήθεια. Αποκηρυγμένος ήμουνα....\nΈνα καλοκαίρι που αλωνίζαμε, με ένα ζευγάρι βόδια με το δοκάνι, έρχεται ένας στρατιώτης, ντυμένος σαν τους Μάηδες και μας διατάζει 'ξεζέψτε και πάτε να θερίσετε το χωράφι του τάδε... Μα, είπαμε εμείς, θέλουμε να λιχνίσουμε. Δεν έχει! Μη μιλάς γιατί έχεις δυο αδέλφια αντάρτες. Εγώ καθόλου δεν είχα ανάμειξη σε τέτοια. Μετά με αδικήσανε... Έφεραν ένα χασάπη έμπορα να πάρη τα ζώα και με λέει 'Λίρες θέλεις η λεφτά;\nΑυτός που ήταν 38 χρόνια παράλυτος και τον γιάτρεψε ο Χριστός, αυτός λένε ήταν που τον έδωσε το ράπισμα, τότε στον αρχιερέα. Όπως το λέει, εάν εμένα έδιωξαν, και εσάς το ίδιο. Όποτε να περιμένουμε απ' τους ανθρώπους πολλά. Έμενα μ' ενδιαφέρουν μόνο οι Άγιοι και ο Χριστός με τα αίματα στον Σταυρό. Βρήκαν να τον κατηγορήσουν επειδή έκανε καλοσύνες το Σάββατο και 'γω, ακούγοντας το, μ' ήρθε να πω, βρε το καλό μου το παιδί, τόσο πολύ το χάρηκα! Για κάποιον που τον πρόσβαλε, στεναχωριόταν κι έλεγε 'γιατί να χάση ο καλός Θεός μια ψυχούλα; Τον συνέλαβα στην προσευχή μου, για να μην φωλιάσει κακία μέσα μου....\nΤι περιπέτειες είχα και με το ζάχαρο που με βρήκε στα σαράντα χρόνια μου!... Θυμάμαι πως το κατάλαβα... Είχα φάει γλυκό κουταλιού κι' άρχισα να βλέπω τους ανθρώπους σα σκιές, σαν ένα δάχτυλο του χεριού. Πάμε στο νοσοκομείο, μ' αρχίζουν ινσουλίνες. Όταν επέστρεψα στο χωριό με σταματά ο γιατρός ο αγροτικός, με ρωτά, και μ' αρχίνα στις μούντζες, λέγοντας 'γιατί δέχτηκες; Και με πάνε στο Σανατόριο της Καβάλας, όλο φυματικοί. Γράφω γράμμα σπίτι, ελάτε να με πάρετε, πεθαίνω... Είχα γίνει ελεεινός... Έρχεται η γυναίκα μου με τον αδελφό της να με πάρουν, στον δρόμο δεν έλεγαν ούτε μια λέξη απ' τη στεναχώρια, νόμιζαν πως θα είχα πεθάνει. Μας δίνουν εξιτήριο και δίαιτα, τι να τρώω... Γυρνάμε σπίτι και άρχισα να τρώω τυρί, όπως το έπηζαν στην τσαντίλα. Έβαλα βάρος γιατί μ' είχε πει ένας γιατρός εκεί ότι, αν βάλεις κιλά, πέφτει το ζάχαρο! Κόβουμε την ινσουλίνη και παθαίνω ένα κώμα και με τρέχουν στο ΑΧΕΠΑ με το στόμα ανοιχτό. Εκεί μια φοιτήτρια, λέει στην γυναίκα μου, έλα να δής πως μυρίζει, η αναπνοή του, σάπιο μήλο. «Οξονάρα»! Κι άρχισα πάλι τις ενέσεις, τις μονάδες....\nΠαρ' όλο που είχε «ινσουλινοεξαρτώμενο διαβήτη» και δικαιούταν επίδομα από την Πρόνοια, δεν έπαψε να δουλεύει μέχρι το 1998, που του έκοψαν το αριστερό πόδι, και έλεγε γιατί να πάρω επίδομα εις βάρος του κράτους, αφού μπορώ να προσφέρω;....\nΑπό την οικογένεια να ξεκινά το ηφαίστειο της αγάπης, γιατί άμα θυσιάζεσαι για τον κόσμο και δεν υπολογίζεις την οικογένεια είναι άχρηστα. Είναι λάθος τεράστιο που μερικοί δεν υπολογίζουν οικογένεια. Εάν κρατάνε αντίθετη στάση προς τον Αναμάρτητο Χριστό τι θα γίνει; Μια μέρα θα πέσουν πάνω του.\nΗ γυναίκα τον άντρα της τον έχει κορώνα επειδή είναι απ' την πλευρά του. Από κει περιμένει χαρά, τα πάντα... Όλες οι γραφές για τον άντρα λένε... μακάριος ο ανήρ ο φοβούμενος τον Κύριο. Την γυναίκα σου να την έχεις σα παιδί. Πως χαίρεσαι ένα παιδάκι, πάντα έτσι να την έχεις. Άμα κάνη κάτι ο ένας να το ξέρη και ο άλλος, αλλιώς είναι σαν απάτη...\nΗ συνέπεια έχει και τα βάσανα της. Όμως η δύναμις της καλοσύνης δεν αφήνει. Μεγαλύτερη περιουσία είναι να μένουμε στο Χριστό με υπομονή και να μη διαλογιζόμαστε.\nΓια τα παιδιά να μην βασίζεσαι στις δικές σου δυνάμεις. Μόνο ο Θεός θα τα προστατεύει εκ θαύματος.\nΤώρα είναι μπόσικα τα λουριά – ξώλυτες γυναίκες.\nΕύα θα πει ζωή.\nΠάντα να επιμένεις για το Θεό στα παιδιά, μια μέρα θα πέσουν εκεί.\nΌταν είσαι παντρεμένος να λες ότι, πριν από μένα ο Χριστός το έβαλε αυτό το στεφάνι.\nΤα παιδιά να πιάσουν προζύμι πνευματικό από την Δημιουργία του Θεού, τι εντολές έδωσε...\nΞημερώνοντας Τετάρτη και Παρασκευή και Κυριακή ο άνθρωπος να είναι καθαρός.\nΑν δεν έχουν στο γάμο στόχο για παιδί, μαζεύονται οι σατανάδες και παίζουν... Ο γάμος είναι ένα επίγειο αγαθό. Χωρίς όμως τον γάμο είναι μόλυνση. Δεν το θέλει, διότι η Χριστιανοσύνη προήλθε από παρθενικό βίο. Η Ελισάβετ και ο Ζαχαρίας σε βαθιά γεράματα έκαναν τον Άγιο Πρόδρομο, το ίδιο και ο Ιωακείμ και η Άννα. Μεγάλη τιμή θέλει αυτό, να μην το πάρουμε σβάρνα....\nΑν είσαι πιστός έχεις εγκράτεια. Μετά ένα κήρυγμα όπου ένας μιλούσε κάπως για ελεύθερες σχέσεις, του έκανε έντονα παρατήρηση. Η θρησκεία μας προέρχεται από παρθενικό βίο. Θέλει τιμή. Η Παναγία παράδειγμα, ο Αγ. Ιωάννης Πρόδρομος....\nΌταν μιλάς με γυναίκες να δίνης εκτίμηση όπως ο π. Ζωσιμάς στην οσία Μαρία. Το ελάχιστο πονηρό να είναι, πάει, χαλάει το μέσα σου. Αγνά να βάδισης. Αν προκαλεί η γυναίκα θα πεις, αν έλθη σαρκική αγάπη θα πέσουμε στο βούρκο. Αν μπει ιδέα, μόνο φρένο που σταματά, είναι η τιμή.\nΗ παραβολή του ασώτου έχει εφαρμογή στον καθένα για να λέμε, 30-40-50 φορές το ήμαρτον....\nΜε τα σαρκικά μοιράζεται ο νους του άνθρωπου. Όταν ένας ριχτή στην αμαρτία, δεν μένει καθαρός, η καρδιά δεν είναι καθαρή, αλλά το Ευαγγέλιο λέει, οι καθαροί τον Θεόν όψονται. Γι' αυτό τον σαρκικό άνθρωπο και κοσμικό όσα και να του λες δεν πιστεύει αυτός στην Ανάσταση των νεκρών. Ο κόσμος είναι θολωμένος τώρα... Ένας τότε με τον Αλβανικό πόλεμο πήγε και πόρνεψε και μόλις γύρισε στο μέτωπο η σφαίρα πήγε σ' αυτόν! Η αμαρτία τραβά τον θάνατο.\nΗ μάνα μας, μας είπε να σταθείτε καθαροί με το στεφάνι σας, στο γάμο, κάτω απ' το Ευαγγέλιο. Όταν ήμασταν στην Καλαμάτα, στρατιώτες, ένα απόγευμα είχαμε έξοδο. Μόνος ήμουν κι εκεί που βάδιζα, να ένας χωριανός μου με πιάνει και με σβάρνα με φόρτσα, σχεδόν να παλεύουμε να με τραβήξει μέσα σ' ένα τέτοιο σπίτι με γυναίκες. Σου λέει αυτός δεν έχει ζυγώσει σε τέτοια μέρη. Αυτός ήταν μέσα προηγουμένως και βγαίνει και αρπάζεται και κρεμάζεται πάνω μου! Με σβαρνούσε να πάμε. Εγώ του λέω, η μάνα μου είπε θα σταθείτε κάτω από το Ευαγγέλιο σαν λουλούδια. Αύτη τη λέξη άκουσα και με έφτασε να γλιτώσω. Μόλις το είπα αυτό, εκείνος μ' άφησε. Καλά που δεν πήγα. Αν πήγαινα θα μάθαινα, γιατί όσο είναι αθώο το παιδί και δεν ξέρει από τέτοια, δεν τον τραβά.\nΗ μεγαλύτερη πτώση είναι η πορνεία, και το μεγαλύτερο τέχνασμα του σατανά, να παρασύρει τον άνθρωπο σ' αυτά. Όμως η δύναμη και η καλοσύνη του Θεού επεμβαίνει. Εκεί που είμασταν υπέρ αμαρτωλοί, ήρθε ο Χριστός για να σώσει ανθρώπους. Η Εκκλησία μας βασίζεται στον παρθενικό βίο, δες στον Άη-Γιάννη τον Πρόδρομο. Ο διάβολος βάζει όλες του τις δυνάμεις, όταν δη αγνό άνθρωπο, και τότε ο άνθρωπος λέει Θέ μου σώσε με, και τον κυκλώνουν τότε μεγάλες δυνάμεις. Άμα πιστεύει, έχτισε το σπίτι του πάνω στην πέτρα αν έχεις πίστη γερή ο άλλος δεν σε παρασέρνει.\nΑργότερα, όταν ήταν να απολυθούμε, μας ήλθε απόσπαση, είχαμε διοικητή τον κ, Σωτήριο Κουδουνά και από Καλαμάτα θα πηγαίναμε στα Σέρβια. Τρία μερόνυχτα μέχρι να φτάσουμε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί μείναμε βράδυ στο ξενοδοχείο και πέσαμε ψόφιοι για ύπνο. Τα μεσάνυχτα ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μια και με γαργαλάει στο πόδι. Εγώ δεν άνοιξα τα μάτια μου και λέω, είμαστε πεθαμένοι στην κούραση, Φύγε! Μ' άφησε, έφυγε. Δεν άφησα τον εαυτό μου να με παρασύρει η βρωμιά. Δυο καρπούζια δεν πιάνονται με ένα χέρι. Εμ να δουλεύεις, εμ να γυρίζεις και τη νύχτα. Παραπανίσια δεν έκανα, να πηγαίνω βόλτες, κι ας με κορόιδευαν πολλοί.\nΟ Θεός είναι εύσπλαχνος και θα μας λυπηθεί, όταν προσευχηθούμε. Η προσευχή συχωρά όλες τις αμαρτίες. Μόνο η προσευχή σβήνει το λάθος. Να εξαγνίσουμε το μόλυσμα. Ήμαρτον Θεέ μου! Γονάτισε και λυώστο με την προσευχή γιατί θα το σκέφτεσαι και θα σ' αρρωστήσει. Όταν πέση στην προσευχή ο άνθρωπος αγιάζει τον τόπο, θα έχη ευλογία το μέρος εκείνο. Μόνο με προσευχή ξεκολλά το μίσος των άλλων. Η αμαρτία είναι υγρασία, σαν ομίχλη που φτάνει στον ουρανό. Σαν παιδί που φωνάζει την μάνα του, έτσι πρέπει να κάνει. Όποιος ζητήσει βοήθεια, θα γλιτώσει. Πονάν τα όστια του (οστέα) όταν μιλάει στην προσευχή. Και λέει από μέσα του' τι είπα, που δεν έπρεπε να το πω; Μας λέει στο Ευαγγέλιο:\n«Δεν θέλετε εισέλθετε εκείθεν έως αποδώσετε το έσχατο λεπτό. Εάν μη περισσέψει η δικαιοσύνη σας περισσότερο από των Φαρισαίων, δεν θα ανεβείτε επάνω».\nΟ πειρασμός έχει συμμετοχή σ' όλους μας. Ο Θεός είναι δύναμη ελευθερίας και έχει δώσει το ελεύθερο και σ' αυτόν τον διάβολο, δεν τον εμποδίζει τον σατανά, δεν τον κατέστρεψε ο Θεός, κι ο σατανάς δουλεύει μέρα νύχτα, αλλά περισσότερο την νύχτα.\nΌμως έστειλε τον Θεάνθρωπο να τον πολεμήση, κι οποίος γυρεύει βοήθεια, να γλιτώνει.\nΗ προσευχή έχει πολύ περισσότερη δύναμη από τα μηχανήματα. Όσοι ξέρουν την δύναμη της προσευχής έχουν πολύ περισσότερη δύναμη απ' όσους κάνουν τα κομπιούτερ...\nΟ Αναμάρτητος Χριστός μας λέει 'ζητάτε πρώτα τη συχώρεση κι όλα τα άλλα θα σας προστεθούν δίχως να το καταλάβετε, και θα λές 'πως ήλθαν τόσο βολικά!\nΑφού δεν μας αφήνει εδώ να χαθούμε, δεν θα μας αφήσει ούτε εκεί επάνω. Ναι, δεν σ' αφήνει ο Θεός να χαθείς. Εγώ με τόσα που τράβηξα δεν ήξερα κατάθλιψη, δεν ήξερα αϋπνίες, όλα τα διαλύει αυτά η προσευχή.\nΜόνο ο αναμάρτητος Χριστός είναι το φως. Χριστέ μου, μην φεύγεις απ' την καρδιά μας. Θέλει όμως καλοσύνη. Να χαίρεσαι όταν σε κατηγοράνε. Το κατηγόρια είναι καλό γιατί είναι σαν να γίνεται ένα φαγάκι και ρίχνεις μέσα και λίγο αλατάκι. Τότε καταλαβαίνεις αν συχωράς τον άλλον. Εκεί φαίνεται η αξία του πιστεύοντα. Να σε κατηγοράνε και να κρύβεσαι σε κρυφό μέρος να παρακαλάς γι' αυτόν, να τον σώσει. Κάποτε νοίκιαζα ένα μπαξέ. Από 5 στρέμματα που νοίκιασα, το έκανα δεκαπέντε, μέσα στα καλάμια. Δουλειά! Βουρλιές μέχρι το μπόι μου! Τρία στρέμματα είχα σέλια, πράσα, ήταν σαν ένα κύμα ο μπαξές. Μια μέρα περνά ένας γεωπόνος, με κοιλιά μεγάλη, απ' τους αρχαίους... Στο τσαρδάκι καθόμουν Απαγορεύεται εν ονόματι του νόμου, ούτε ένα φύλλο δεν θα βάλεις από σήμερα, τίποτα... - Γιατί; ρωτάω εγώ. Ήταν κρατικό, υδραυλικό το χωράφι εκείνο, Γουέβ.... Κι όμως μου το πήραν τον μπαξέ. Φώναζε ο ένας Το θέλω το χωράφι μου τώρα. Βρε, τους έλεγα, με τα πράσα είναι, περιμένετε να τα δώσω... Αυτοί φώναζαν! Άλλος πήρε τα σέλινα, άλλος τα πράσα. Σ' αυτό το μέρος που έπεσα, εγώ ξέρω πόσο αδικήθηκα... Έρχεται ένας άλλος με κορδέλα, μετρά, μου το παίρνουν. Το 1975 αναγκάστηκα και το χάλασα το μπαξέ....\nΑυτός που με πείραξε τότε με τα χωράφια, μια μέρα ήρθε και με φωνάζει αμάν, η γίδα μου, βοήθεια! Πάω γρήγορα την σηκώνω τη γίδα, τη ζουπάω την κοιλιά και πετάει δυο κατσικάκια. Έγινα και μάμος! Έβλεπα ποιος κινδυνεύει και ποιος είχε ανάγκη και τον βοηθούσα. Κρυβόμουν μέσα στα θερμοκήπια και παρακαλούσα τον Θεό να του δίνη δύναμη.\nΓιατί το μίσος είναι δαιμόνων πειράξει. Φωλιάζει μέσα σου, είναι σατανικό πέρα ως πέρα. Πρέπει με κάθε θυσία, με προσευχή να φυγή αυτό το μίσος. Αν κάποιος σε προκαλεί, αποστραφήτω, που λέει, όμως να τον βάλεις στην προσευχή. Να μη φωλιάσει ο λογισμός μέσα σου. Δεν σκέφτομαι τα καλά, ούτε τα περνώ απ' το νου όσα έκανα για αυτούς. Μόνο τα σφάλματα μου σκέφτομαι. Γιατί δεν κάνει να κλάψει άνθρωπος για σένα, ότι τον αδίκησες. Κάποτε μ' ειρωνεύτηκαν σ' ένα σπίτι. Μόλις βγήκα έξω απ' το χωριό έλεγα γονατιστά, όπως ουρλιάζει ένα σκυλί 'συχώρεσε με Θέ μου! Δεν είπα τι με έκαναν. Έβαλα τον εαυτό μου κάτω από το Φως. Μέχρι τελευταία ώρα θα πολεμηθούμε, θα αντιμετωπίσουμε πειρασμούς, μόνο με προσευχή και με έργα θα νικήσουμε. Το μεγαλύτερο όπλο να αντισταθούμε είναι το όπλο της προσευχής. Να παρακαλάς από καρδιάς. Με την υπομονή σας θα αποκτήσετε τας ψυχάς, λέει το Ευαγγέλιο. Αυτό θα πει ότι προέβλεψε ο Χριστός, ότι θα ζείτε με ζόρι όλοι. Η υπομονή αποκτάται από το πιστεύω και από την προσευχή.\nΗ δύναμη της προσευχής είναι να ξαγρυπνήσει το μυαλό σου και να φτάσει ψηλά. Πώς φτάνει εκεί στο θρόνο του Θεού; Να λες, συχώρεσε με, συχώρεσε με, κι ο Θεός ξέρει τι ζητάς.\nΑν όμως κουραζόμαστε στην προσευχή; Ε... αυτό είναι ανθρώπινο. Τους μαθητές τους είπε, σταματάτε εδώ και προσεύχεστε, μην σας πάρη ύπνος, στον κήπο της Γεσθημανή. Αυτοί όμως κοιμόταν το πνεύμα πρόθυμο, η σαρξ ασθενής....\nΌταν είσαι μόνος, τότε πιο γερή προσευχή. Τα μεσάνυχτα είναι καλά, γιατί τότε δεν σ' εμποδίζει τίποτε....\nΜακάριος που δεν θα σκανδαλισθεί εν εμοί... Να θυμόμαστε αυτό που λέει ο αναμάρτητος Χριστός που είναι φως εκ φωτός. Γιατί άμα ερευνάμε το γιατί; πάμε χαμένοι. Μεσάνυχτα λέω προσευχή. Άγιος ο Θεός... Πολλές φορές... Πέφτω στα παρακάλια.\nΗ προσευχή είναι ένα αόρατο πράγμα. Για να προσευχηθείς πρέπει να έλθεις κοντά στον Θεό, όπως ζυγώνουν σ' ένα άνθρωπο; Πρέπει να είσαι επάνω, ίσως να πιαστεί, με δάκρυα εγκάρδια... Πολύ χαρά ο Χριστιανός.\nΑν, τον αφήσης τον λογισμό και αφουγκραστούμε και μιλά ο λογισμός θα φωλιάσει σιγά – σιγά και θα πούμε ας το κάνω... Θέλει, αμέσως μόλις ελθη ο λογισμός, τον σταυρό μας και να πούμε Χριστέ μου, σώσε με, εσύ θυσιάστηκες για μας, έρχεται σαν καϊμάκια τότε ο λογισμός, όμως θα λέμε 'Κύριε Ιησού Χριστέ, διά της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, ελέησέ με... Αυτό είναι ο αγώνας ο χριστιανικός.\nΌταν προχωράς σε έργα καλοσύνης είναι μεγάλος αγώνας στον όποιον σε βοηθά το φως. Άμα γλιστράς να πέσεις, η δύναμη του Θεού είναι μεγάλη, και δεν σ' αφήνει να χαθείς. Κάνεις αμάρτημα; είναι όπως μπαίνεις σε βάρκα και βουλιάζεις... Κάνεις καλοσύνη; γλιτώνεις. Όμως θέλει αγώνα....\nΝα εξετάζουμε καθημερινά πως βαδίζουμε. Τι είπα σήμερα που δεν έπρεπε; Ήμαρτον! Θέ μου, συχωρά με. Μακάριοι οι καθαροί... Αυτό ζητά: Καθαρή καρδιά, νου καθαρό.\nΑν η προσευχή σου είναι καλλιεργήσιμη φτάνεις ψηλά, αλλιώς νευριάζεις. Να μην ξεχνάμε τον Χριστό που είναι σταυρωμένος για μας. Γλίτωσε μας Εσύ, που θυσιάστηκες για μας. Ο Θεός είναι δύναμη καλοσύνης.\nΕάν κάποιος μας αδικήσει να παρακαλάμε γι' αυτόν Εγώ, τότε λέω: Θέ μου, από μένα σε παρακαλώ μη δικάσεις άνθρωπο, και λέγοντας Κύριε Ιησού Χριστέ, ελεησόν με τον αμαρτωλό, τον φέρνω αυτόν που με αδίκησε στο ύψος και είναι σαν να προσεύχεται αυτός. Εσύ τον παίρνεις εκ των προτέρων στην προσευχή σου κι αυτός από «άνωθεν» θα φωτιστή. Θα φέρεις αυτόν στο ύψος και θα προσεύχεσαι, ελέησέ με τον αμαρτωλό, το πνεύμα σου θα είναι σ' αυτόν, αλλά αυτά δεν λέγονται, γιατί η προσευχή είναι αόρατο πράγμα.\nΤώρα δεν είναι εύκολο να κερδίσεις άνθρωπο, γι' αυτό άμα δης κάποιον που σου έκανε κακό, όχι μούτρα, αλλά όχι και συναναστροφή με τέτοιον άνθρωπο, γιατί θα σ' αδικήσει....\nΠροπάντων μη πιάνεις κακία. Το χαμόγελο μην το κόβεις, την αγάπη σου θα δίνεις. Τι λέει; δια την υπομονή σας θα αποκτήσετε τας ψυχάς σας, δηλαδή θα γλιτώσετε τις ψυχές σας. Υπομονή, κι ας τον να πάει στο καλό. Ανεξικακία.... Ε πρέπει να 'χεις κι αντίπαλο για να δοκιμαστής, εκεί είναι που θα γίνει λίγο νόστιμο το φαΐ ρίχνεις το αλατάκι – υπομονή και νοστιμεύει....\nΤα μεσάνυχτα ζυγώνεις εκεί, πιο καλά να προσεύχεσαι τότε. Ο νους πρέπει να είναι καθαρός και μετά αρχίζω πολλές φορές, Άγιος ο Θεός... μετά Δόξα σοι ο Θεός... Μπροστά η δόξα κι υστέρα τ' άλλα... αφού δοξάσεις πρώτα, μετά προχωράς... Μετά Πάτερ ημών και αρχίζω λέω απ' το Ευαγγέλιο τους Μακαρισμούς... πέφτω στα παρακάλια Κύριε Ιησού Χριστέ, δια της Θεοτόκου και πάντων των Αγίων, ελέησαν με τον αμαρτωλό... Μετά λέω άλλο κεφάλαιο...” όταν έλθη ο Υιός του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού, θα χωρίσει ερίφια και πρόβατα...” εδίψησα, επείνασα... γυμνός ήμουν... και μετά πάλι” Κύριε Ιησού Χριστέ. Μετά λέω από τον Ιωάννη «εν τη οικία του πατρός μου πολλά οικήματα». Μετά προχωράω σ' άλλο κεφάλαιο” άνθρωπος νέος και πλούσιος, και ρώτησε τον Ιησού τι να κάνω να σωθώ; Τον είπε τι εντολές να τήρηση..., ου ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου, και στο τέλος” πώλησον τα υπάρχοντα σου και δός πτωχοίς” και λέει ο αναμάρτητος Χριστός “οι έχοντες θάρρος στα χρήματα δύσκολα θα σωθούν, κι αυτό θα πει 'να μην κάνης άλματα να πάρεις το ψωμί απ' τον άλλον, και μετά λέει' τα αδύνατα παρ' άνθρώποις, δυνατά στο Θεό είναι, που πάει να πει για τους αμαρτωλούς είναι αδύνατο, όχι όμως για τον Θεό. Φωνάζεις έλεος κι έρχεται το φως και ξελεφτερώνεσαι, αρκεί μόνο να ζήτησης βοήθεια.\nΓιατί ο αμαρτωλός γλιτώνει πιο γρήγορα απ' αυτόν που αγωνίζεται, αν κλάψει για βοήθεια. Αν πεις, συχώρεσε με Θέ μου και δακρύσεις. Πιάνει πολύ το δάκρυ εκείνο, σα να είναι μισό βάπτισμα...\nΈμενα πολύ μ' αρέσει εκείνο που λέει '«Τα πλήθη των πεπραγμένων μοι δεινών, εννόων ο τάλας, τρέμω την φοβεράν ημέραν της Κρίσεως, αλλά θαρρών εις το έλεος της ευσπλαχνίας σον, ως ο Δαβίδ βοώ σοι 'ελέησον με ο Θεός, κατά το μέγα σου έλεος».\nΟ Δαβίδ μετά τον φόνο και την πορνεία ντύθηκε ταπεινά κι έπεσε σε ένα λάκκο κι έκλαιγε με το 'Ελέησόν με και τους ψαλμούς..., γιατί ο Θεός συχωρά... Όπως ο κεχαγιάς που είχε 100 πρόβατα και γυρεύει το ένα το πλανεμένο και χαίρεται περισσότερο γι' αυτό που κέρδισε παρά για τα άλλα....\nΜετά στην προσευχή αρχινώ άλλο Ευαγγέλιο για τον Καλό Σαμαρείτη... Μετά, αφού πω Κύριε ελεήσόν, προχωρώ σ' εκείνο που λέει 'εγώ είμαι ο Ποιμήν ο καλός, ο μισθωτός φεύγει όταν δη τον λύκο... Όμως για να ζητήσω την βοήθεια του Θεού, πρέπει να μην έχω τίποτα στο νου για να φτάσει η προσευχή ψηλά. Έστω και μακριά, και σ' άλλον τόπο να είναι κάποιος, τότε θα τον βρει η προσευχή.\nΟ Χριστός στάλθηκε απ' τον Θεό για να σώσει τον άνθρωπο.\nΝα πιστεύουμε στο Αίμα του Σταυρού, στον Εσταυρωμένο. Το Αίμα που στάζει απ' τον Σταυρό να στάζει μέσα στην καρδιά σου.\nΠώς λυπάσαι το παιδί σου; Να γίνεις ένα σώμα με τον Χριστό. Να θυμόμαστε τι είπε στον Φίλιππο, όταν είπε, δείξε μας τον Πατέρα, τότε ο Χριστός του είπε, τόσο καιρό μεθ' υμών ήμουνα και δεν πιστεύεις; Έτσι και με μας... Έμενα πόσες φορές με Γλίτωσε απ' τον χάρο... Πόσες φορές γλίτωσα ήμαρτον, Θεέ μου!\nΗ προσευχή είναι το μεγαλύτερο όπλο στον άνθρωπο, έχει μεγάλη δύναμη.\nΗ προσευχή σου θα 'ναι οι άλλοι, και συ θα είσαι αλλού' θέλει πολύ αυτοσυγκέντρωση. Ο άνθρωπος αγιάζει τον τόπο όχι ο τόπος τον άνθρωπο. Άμα κάνεις προσευχή όλο το μέρος θα είναι στο φως. Λες ήμαρτον, πέφτεις στο ήμαρτον, αναγνωρίζεις την καλοσύνη του Θεού, κι όσο βαδίζεις στην αθωότητα και την καλοσύνη, τόσο σε τραβά ο μαγνήτης να προσεύχεσαι. Η προσευχή είναι σύντροφος της καλοσύνης. Το καλό θέλει και συμπαράσταση. Σε τραβά κάτι και προσεύχεσαι και σε διατάζει να κάνης καλοσύνη, σε μιλά να, πάρε το ψωμί και παν το στον φτωχό. Εάν αυτοσυγκεντρωθείς, γιατί γνήσια προσευχή είναι να μην σκεφτείς τίποτα, ο νους σου να είναι αφοσιωμένος πάνω, ώσπου να δώσεις παρών στο Θεό και ο Θεός σε φωτίζει. Η προσευχή είναι αόρατο πράγμα, δύσκολο να δώσεις να καταλάβει ο άλλος τι είναι.\nΜια μέρα είδα ένα φως να πηγάζει από γης, και εγώ έκλαιγα κι έλεγα 'Άγιος ο Θεός, Άγιος ο Θεός, συνέχεια... Τόσα χρόνια που το σκέφτομαι κλαίω μ' αυτό.\nΜια άλλη μέρα σα να είδα έναν νέο, σαν αξιωματικό και να βγαίνει όχλος πολύς σαν κύματα θαλάσσης, κι αυτός να τους κάνει, απ' εδώ, απ' εδώ και να τους βάζει σε μια μεριά!\nΗ αμαρτία είναι σαν παγόβουνο. Όπως υπάρχουν πάγοι στον Βόρειο Πόλο και για να λιώσουν θέλει θερμές ακτίνες ηλίου έτσι και η αμαρτία... Θέλει πολύ προσευχή, που είναι σαν τις ακτίνες του ήλιου. Η αμαρτία δύσκολα συχωρείται, δύσκολα διαλύεται, θέλει πολύ προσευχή.\nΌταν προσεύχεσαι για κάποιον, να τον πιάνεις σαν καθρέφτη, σαν να προσεύχεται. Να τον φέρνεις επάνω και να τον βλέπεις να προσεύχεται ο ίδιος επάνω. Εάν τότε βλέπεις, ότι αυτός ο άνθρωπος προσεύχεται, θα πει ότι έχει πίστη.\nΗ προσευχή είναι απαραίτητη γιατί καλλιεργείται η ψυχή.\nΗ λατρεία του Θεού είναι λαχτάρα.\nΜεγάλη αξία έχουν οι Άγιοι.\nΗ φοβία είναι ολιγοπιστία.\nΈνας κυνηγός σκότωνε πουλιά και του λέω, βρε! Αυτήν την ώρα μπορεί να δοξολογεί τον Θεό κι εσύ το σκοτώνεις!\nΗ βαθιά προσευχή είναι σαν επιστήμη, δεν μπορώ να στο εξηγήσω... Να παρακαλέσουμε τον Θεό να νεκρωθεί ο εαυτός μας και να βρεθεί εκεί που είναι ο πόνος. Τον εαυτό μας θα τον συγκεντρώνουμε να φτάσει στο φως κοντά και να ζητά βοήθεια. Θέλει μεγάλο αγώνα. Έχει χρόνια που παρακαλώ να με φώτιση όπως το θέλει Αυτός... Με την προσευχή μου και την βοήθεια του Θεού θα βρω ακόμη κι ένα ξένον άνθρωπο... Όταν ήμουν στην Σ... (στο νοσοκομείο για το πόδι, με την γάγγραινα) είδα την κόρη μου να κλαίει φαρμακερά. Πέφτω στην προσευχή να μας φωτίση. Μετά 3 μέρες μαθαίνουμε ότι ο εγγονός μου θα σκοτωνόταν με την μοτοσικλέτα στη γέφυρα πάνω. Χτύπησε κι έκανε πέρα. Ένα άλλο παιδί τον είδε, σαν να τον έπιασε ένας, ένα χέρι, με τέτοια φόρα που είχε, και να τον άφησε κάτω.\nΗ Εκκλησία είναι κιβωτός τον Νώε. Εγώ για τους καλόγερους και το ράσο κάνω ιδιαίτερη προσευχή. Χωρίς Ευαγγέλιο, δεν καταλαβαίνεις τι λέει η Εκκλησία. Θέλω να ζω για να προσφέρω λατρεία με το ήμαρτον στον Θεό, φέρνω στο νου μου και όλους τους πεθαμένους.\nΤην Μεγάλη Σαρακοστή είναι επικηρυγμένος ο Χριστός και με τους Χαιρετισμούς παρηγοράμε την Μάνα Του. Χαίρε Μήτηρ Θεού και πάντων των Αγίων, χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε... Των Αγίων η καλοσύνη δεν πεθαίνει. Όταν πέφτω στην προσευχή όλα τα ξεχνώ και είναι σαν θεραπεία. Άγιοι, Άγιοι, πιστεύω, Πάτερ ημών, και βλέπω τον Χριστό στον Σταυρό και την Μητέρα Του.\nΗ προσευχή είναι αόρατο πράγμα που δεν μπορεί να συλλάβη ο νους μας, εκ βάθους καρδίας πάντως και με αυτοσυγκέντρωση. Άμα κάνης σαρκικά είναι δύσκολο να 'σαι με δάκρυα κάτω από τον αναμάρτητο Θεό.\nΝ' αφήσω την φωνή μου πριν να φύγω από αυτόν τον κόσμο.\nΠαρακαλάω και βλέπω τον Χριστό σταυρωμένο μπροστά μου και λέω:\nΒοήθησε μου να σ' ευχαριστήσω...\nΕγώ από τότε που γνώρισα το Ευαγγέλιο, είδα τον εαυτό μου σαν αποκηρυγμένο.\nΚάποτε είδα κάτι φοβερό. Ήρθε ένας από ψηλά, σαν να με πίεζε, άρχισα να λέω 'Άγιος ο Θεός, Άγιος ο Θεός πολλές φορές, μα και εκείνος το έλεγε πιο δυνατά, όταν, όμως είπα 'Κύριε Ιησού Χριστέ, άκουσα μπάμ! Κι εξαφανίστηκε.\nΑυτός που προσεύχεται, Χριστέ μου, μην φεύγεις μέσα απ' την καρδιά του. Δεν κουράζεται η καρδιά του να λέει συνέχεια... Άγιοι Πάντες, συχωρέστε με, μη φεύγετε απ' την καρδιά μου κι έτσι αρχινάνε αυτοί να λένε, βοηθάνε αυτοί, βοήθεια από Αγίους, γιατί μόνος δεν μπορώ.\nΣτην προσευχή θέλει να σταματάς δυο λεπτά κάθε τόσο, να είσαι ήρεμος και να μην σκέφτεσαι τίποτα, και ξανά να ανεβαίνεις σαν σκαλοπάτι πάνω, σταματάς – προχωράς, σιγά – σιγά ώσπου να φτάσεις επάνω, βγαίνεις στο φως, φτάνεις στη λάμψη' άμα φτάσεις επάνω, μαγνήτης, δεν σ' αφήνει να πάς κάτω, χαρά, μόνο άμα ανταμώνω τη λάμψη φωνάζω 'ήμαρτον, ήμαρτον, συγκινείσαι. Όμως χρειάζεται να είσαι επιφυλακτικός, σα στρατιώτης με κράνος, και τότε αισθάνεσαι ότι είσαι αμαρτωλός... Άμα το αισθανθείς, έχει στήριγμα η προσευχή.\nΣιγά – σιγά φτάνεις στον καιρό των πρωτοπλάστων και διπλασιάζεις τις προσευχούλες. Γερό φρένο στην προσευχή είναι όταν τα οστέα σου να μην ξεσηκώνονται, να αποφύγουμε νευριασμό, να ζητάμε Χριστό.\nΘωρακισμένος τότε είσαι.\nΌταν βλέπω κάποιον, που υπάρχει έστω και ίχνος, ότι τον αδίκησα εγώ ή κάποιος δικός μου λέω, εγώ θα σε συλλάβω στην προσευχή μου, και θα βρεις καλύτερη κατάσταση...\nΟι Χάρες, οι Άγιοι πάνε σε απλούς ανθρώπους (ανέφερε την κ. Ελένη που ξεψυχώντας έλεγε συνέχεια από το Ψαλτήρι, το όποιο και συνέχεια διάβαζε, το «Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι»). Οι Χάρες φεύγουν από κει που πάνε τα λεφτά. Ο Χριστός όμως δεν ξεχωρίζει κανέναν, όλους τους έχει το ίσο, αν γυρέψουν την βοήθεια του. Ένας αντάρτης, καλή καρδιά, τον είχαν ξεγελάσει κι ανέβηκε στα βουνά, από τις αδικίες που είχε δει; από μόνος του; πάντως και μια βούκα ψωμί να 'χε την μοίραζε σε ψίχουλα σε όλους, κι όταν βρέθηκαν μ' άλλους αντάρτες σε ανάγκη, θα πεθάνουμε είπαν απ' την πείνα, κι Άγιο καπετάνιος πρόσταξε ρίξτε κάτω τα όπλα και κάντε το σταυρό σας. Και πράγματι, σε λίγο βρήκαν τρόφιμα και προμήθειες. Και εγώ ως άτομο, τι έκανα στην ζωή μου; Ήμαρτον με πόνο και δάκρυ. Μόνο μ' αυτήν την ελπίδα νικάμε ότι μας έρχεται. Τίποτ' άλλο, μόνο με προσευχή, όταν θα παρακαλάμε με πόνο, με πάθος, λέγοντας 'βοήθησε με, Κύριε, μόνο Εσύ είσαι η σωτηρία, μην φεύγεις απ' την καρδιά μου....\nΣτην προσευχή λέω, καθάρισε με από τα άθελα και τα κρύφια.... Γιατί Θέ μου, να σε πικραίνω;\nΝα προσέχουμε, να 'χουμε σεβασμό σ' όλους τους Αγίους αλλά και στον κάθε άνθρωπο, ας είναι και κακός. Παρακαλάτε να τον συχώρεση... Ο αμαρτωλός για να σωθεί πρέπει να αγωνιστή πολύ, όπως αγωνίζεται ένας για να κάνη περιουσία καινούργια. Χαρά στον άνθρωπο που θυσιάζεται γι' αυτό και κλαίει γι' αυτά που πιστεύει.\nΟ αναμάρτητος Χριστός είναι φως εκ φωτός και για να μας εμπιστευτεί πρέπει να δη τα παρακάλια μας, τα καλά μας έργα, και τις προσευχές μας\nΚάθε Κυριακή πήγαινα στην Εκκλησία (τώρα με το 'να πόδι κομμένο, και τυφλός, ακούω από ραδιόφωνο). Η Εκκλησία βοηθά πολύ τον άνθρωπο, σα παιδί της. Χαράματα ξύπναγα την Κυριακή... Κάθε μέρα, για να εχη το άλογο μας κουράγιο, ήθελε βοσκή. Τις Κυριακές, πέντε η ώρα το πρωί, το 'δενα στον βάλτο, στις καλαμιές και ήμουν έτοιμος για την εκκλησιά.\nΘα παίρνουμε παράδειγμα τον αναμάρτητο Χριστό. Ποιόν να έχουμε φίλο άλλον; Πουθενά εμπιστοσύνη άλλου. Φίλος μας ο αναμάρτητος Χριστός που μεγάλωσε με φτώχια, με τυραννία...\nΝα παρακαλάμε την μανούλα του 'Σώσε μας! Τους Αγίους να έχουμε μπροστά μας: άλλοι λιανισμένοι, άλλοι σφαγμένοι, άλλοι πετροβολημένοι.\nΤο πρωί θα κάνης τον σταυρό σου, αυτό το ρόφημα σου. Άμα είχαμε πίστη θα θεραπεύαμε.\n-Πώς να εμπιστευτούμε στον Θεό;\n-Αυτό είναι εμπειρία. Εμείς να Τον βλέπουμε με δεμένα τα χέρια και να τον χτυπάνε με το καλάμι. Εμείς θα πιστεύουμε σ' Αυτόν και θα είμαστε οι πιο θεραπευμένοι. Στόχος μας είναι το φως, πως να έχουμε το φως, αυτό είναι η καλύτερη περιουσία.\nΣαν την καλοσύνη, σαν το φως που χαρίζει δεν υπάρχει μεγαλύτερο. Εξ αρχής υπάρχουν καλοί και κακοί. Με το πέρασμα του χρόνου χάνονται οι καλοί. Όσο χαλά η άνθρωπότης αραιώνουν οι πιστοί σιγά – σιγά.\nΟι πιστοί είναι σαν τις κολώνες που στηρίζουν μια πλάκα 'αναφέρθηκε στην κ. Ελένη που γηροκομούσε την Εκατοντάχρονοι σχεδόν μάνα της με αγάπη και υπομονή, διαβάζοντας το Ψαλτήρι, κι είχε οσιακό τέλος, λέγοντας το «Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι». Να, τέτοιοι χαρακτήρες είναι δυσεύρετοι. Και για μια άλλη κ. Άννα, με καρκίνο που δοξολογούσε τον Θεό, αναφέρθηκε. Και με την ευκαιρία αυτή να σημειώσουμε πως ο κ. Τάσος μόνο σε καλά παραδείγματα επέμενε, χωρίς να σχολιάζει τα αλλά. Σε θέματα σκανδάλων, στον κλήρο κάποτε, έλεγε ο Χριστός μας λέει, στην καθέδρα του Μωυσής κάθισαν οι γραμματείς, όσα σας λένε να τα κάνετε, κατά τα έργα τους να μην κάνετε και σκέπαζε, αλλάζοντας θέμα. Η καλοσύνη, το θεμέλιο καλοσύνης πρέπει να συνοδεύεται με καθαρό έργο.\nΤο βήμα του Χρίστου είναι «άνωθεν» Σοφία. “Αν ήταν ανθρώπινο κάπου θα σκόνταβε. Κάθε πράγμα έχει την εποχή του. Υπάρχει και εποχή αμαρτίας. Η δύναμη του Θεού είναι πανταχού. Όπως ο ήλιος που όλους τους φωτίζει.\nΗ Αγία Φωτεινή, η Σαμαρείτισσα, όταν μετάνιωσε κατατάχτηκε στον μαρτυρικό χορό.\nΜήπως κι ο Χριστός δεν κουράστηκε στην έρημο; Κι όμως δεν έκανε πίσω.\nΔεν θα βασίζεσαι στην δική σου δύναμη. Δεν θα σας αφήσω ορφανούς, μας είπε στο Ευαγγέλιο. Ώρα τώρα είναι κανείς να γυρέψει βοήθεια και θα τον απαλλάξει αμέσως, γιατί ξέρεις τι σκοτάδι είναι μέσα στον κόσμο; Μόνο ένα πράγμα να πιστεύουμε, τον αναμάρτητο Χριστό, ότι είναι φως εκ φωτός.\nΗ πίστη μας είναι ζωντανή. Μέγας είσαι Κύριε! Δες στον βίο της Αγίας Θεοδώρας που ήταν στην Αλεξάνδρεια τον 5ο αιώνα. Αυτή κόπιαζε, με αφάνταστους κόπους να ξεπλύνει την αμαρτία της και πήρε το χάρισμα να θαυματουργή....\nΓια Πίστη και Ευαγγέλιο\nΗ Πίστη είναι εμπιστοσύνη στον Θεό.\nΌπως κρέμεται αυτό το σκυλί σε μένα, έτσι και εγώ κρέμομαι στον μεγάλο Θεό που μου λέει, πίστευε σε μένα.\nΣτο βραχυκύκλωμα που παθαίνουμε μέσα στον κόσμο, το φάρμακο είναι η προσευχή.\nΟ Χριστός απολύει ένα αγκίστρι από πάνω για να μας γλιτώσει από την πύρινη κόλαση που είναι ο κόσμος, γι' αυτό να παρακαλάμε με πίστη.\nΝα ζητάς προσευχή σαν πουλάκι άρρωστο, αδύναμο, δειλό, και να 'χεις τον εαυτό σου σα μυρμήγκι φτωχό.\nΗ πίστη είναι σα μαγνήτης.\nΈρχεται ώρα που σε λέει επιστρατεύεσαι! Σαν τον τελώνη, σαν τον Ματθαίο. Αν δώσεις σημασία, αρχινάς να προσεύχεσαι και σ' αρέσει αυτός ο δρόμος, κλαις γι' αυτόν, ότι και να 'χεις το καταπολεμάς μ' αυτό το κουράγιο. Έχεις κανόνα πίστεως. Αν όχι, φεύγει το πνεύμα του Θεού, η χάρη του Θεού είναι το μεγαλύτερο πράγμα.\nΕγώ εξελεξάμην, λέει ο Χριστός, οικογένεια μας να είναι οι Άγιοι.\nΤο Ευαγγέλιο τώρα είναι ορφανό και σα να κλαίει! Μόνο άμα κάνης τα έργα του Ευαγγελίου, τότε θα το πόνεσης και θα το κλάψεις.\nΕσένα ο κόσμος σου θα είναι ο αναμάρτητος Χριστός. Μόνο ο αναμάρτητος Χριστός είναι για μένα, αλλιώς δεν ξεκολλάς από τον Σατανά. Όλοι πολεμάνε να τον βγάλουν άκυρο τον Χριστό, αλλά δεν θα τα καταφέρουν. Όπως με την ξαστεριά, βλέπεις ένα αστέρι εδώ, ένα αστέρι εκεί, έτσι θα είναι οι δίκαιοι. Είναι αριά – αριά. Στύλος ακλόνητος, κάποιοι χριστιανοί. Έχει και τώρα σαν τον Λώτ ανάμεσα στον κόσμο. Εώς την συντέλεια του αιώνος, που γράφει, και δεν θα σταματήσει αυτό, «νυμφευόμενοι και νυμφεύοντες», και θα 'χει όμως και αγίους.\nΧαρά στον άνθρωπο που θ' αγωνίζεται να είναι έμπροσθεν του Θεού. Να μένη σ' αυτήν την οικογένεια. Τότε θα σωθεί!\nΌταν είναι καθαρά τα «εγκαρδά» σον, τον θεωρείς όλον τον κόσμο σαν τον εαυτό σου, και λυπάσαι και προσεύχεσαι.\nΔεν είναι μόνο να παραδεχόμαστε Θεό αλλά και να λατρεύομε.\nΆμα φτάσεις στην λεπτότητα δεν σε χωρά ο τόπος, άμα αμαρτήσεις σε κάτι, ελέγχεις και το ελάχιστο, αν δεν το ελέγξεις, θα σε μολύνει. Το παραμικρό αμάρτημα πρέπει να το κάνουμε προσευχή ώσπου να λιώσει.\nΓιατί να ρίξω το βάρος στον Θεό με το γιατί; Εκ του πονηρού είναι να στεναχωριέται κανείς με το γιατί. Άμα το καλλιεργούμε το γιατί, είναι εκ του πονηρού, για να σε εξολόθρευση. Ο διάβολος δίνει όλες του τις δυνάμεις για να μην χάση την συμμετοχή που έχει μέσα μας. Με την απελπισία καταβολαδιάζομαι. Πέφτω στο ήμαρτον, προχωράς σε έργα καλοσύνης, έρχεται το φως.\nΛεν υπάρχει μεγαλύτερη δύναμη απ' το πιστεύω. Κατά την πίστη σου, ας γίνη... Η πίστη κλονίζεται γι' αυτό θέλει επιφυλακή, μην φωλιάσει μέσα μας και μας ντελαπάρει η αρνητική δύναμη.\nΜόλις σκανδαλιστούμε, πολλές φορές να πούμε, ήμαρτον, όχι μία και δύο....\nΤα παράπονα μας επάνω, στον Πατέρα μας, επειδή είναι τα έσχατα όταν ένας επιμένει γερά, τον κυκλώνουν σατανάδες. Ο άπιστος έχει ένα σατανά, και μπορεί να ευλογήσει τα έργα του, ενώ ένας πιστός, που λέει όλο ήμαρτον, έχει γύρω του οκτώ σατανάδες για να τον κλονίσουν, κι όλο κατσιποδιές του έρχονται. Ο Χριστιανός όμως όχι σκυθρωπάζων...\nΠως να φέρεις χαρά μέσα σου; αδιαλείπτως προσευχή. Ήμαρτον... Ήμαρτον... Θα καταπραΰνουν τα ένστικτα σου. Εσύ μόνο, Κύριε, θα μας φύλαξης. Εμείς δεν μπορούμε να φυλαχτούμε ούτε από αρρώστια ούτε από κακά. Όλα σατανικά τα κινούμενα σήμερα. Ο Θεός δεν μπορεί να θέλει παρά το καλό μας, όχι την καταστροφή μας, αλλά εμείς βαδίζουμε ποιο δρόμο; Τον Αβελ; Του Κάιν; Ο κόσμος βαδίζει τον δρόμο του σκότους. Η Εκκλησία είναι άγρυπνη μέρα – νύχτα, το Αγιον Όρος σε επιφυλακή για να ζαπωθή το καλό, σκέψου να σταματήσει κι αυτό.\nΝα μην χάσουμε το πιστεύω μας. Είναι το σχοινί που μας ενώνει με τον Θεό, που μας δένει με τον Θεό.\nΕκκλησία: όπως μια μέλισσα μαζεύει απ' όλα τα λουλουδάκια λίγο – λίγο και τα κάνει μέλι, απ' όλα τα χρώματα της γης, έτσι κι ο Χριστός κρατά την καλοσύνη μες στην Εκκλησία.\nΝα μην σκανδαλίσεις την καλοσύνη, διότι φεύγει η χάρις του Θεού, φεύγει η δύναμις.\nΤο τάλαντο που λέει στην παραβολή ο Χριστός είναι η καλοσύνη. Όχι τα ταλέντα!\nΚάθε Χριστιανός είναι λυχνάρι. Είναι καθρέφτης να βλέπεις το πρόσωπο σου.\nΚάποτε λέγαμε θα χαλάσει ο κόσμος... τώρα λέμε θα χαθούμε. Τώρα ξεσκεπάστηκε η ντροπή....\nΟι ίδιοι εμείς θα χαθούμε. Θα λέμε σε λίγο, καλά που προλάβαμε και ζήσαμε....\nΆραγε έχει καλούς; είναι κανείς να καταδικάζει τον εαυτό του, να σκέφτεται καλά;\nΕίχα στο νου μου όσους με περιφρόνησαν και έλεγαν λόγια στην πλατεία, όταν με έβλεπαν, ας πούμε... εσείς που κάνετε τους μεγάλους σταυρούς και άλλα..., κι Έλεγε αυτοί δεν ξέρουν ότι κάνουν κακό, είναι τυφλοί. Νομίζουν ότι έτσι είναι.\nΤον καλό τον μισάνε (πρότερον εμέ μίσησαν). Το κακό καλπάζει. Σε βάζει να μαλώνεις. Για μερικούς ο καυγάς είναι η θεραπεία τους. Καυγάς ίσον η επανάσταση του κάκου. Άμα είναι δικός σου άνθρωπος, πες ένα λόγο, Κύριε Ιησού Χριστέ, δια της Θεοτόκου, ελέησόν με, και θα φέρω αυτόν τον άνθρωπο πάνω από μένα και θα παρακαλάω γι' αυτόν.\nΆμα είναι όμως ξένος, μην κάνεις αλισβερίσι μαζί του, θα σ' αδικήσει..., απόφευγε... Άμα είναι η κατασκευή του τέτοια, μην μαλώνεις μαζί του...\nΌταν λες είμαι αδικημένος από παντού, ρίχνεις το δίκιο όλο επάνω σου και επαναστατείς, ενώ αν πεις: αυτό το Φως (ο Χριστός) βγαίνει για όλον τον κόσμο, εγώ κάνω αραγες αυτό που θέλει; Πώς να ελέγξω; (βγάλε τον δοκό από τον οφθαλμό σου, λέει). Το πολύ – πολύ να πεις είμαι και γω στην ίδια ζυγαριά (Αράς τον σταυρό και ακολουθεί μοι).\nΆμα κάνης καλοσύνη, ε.... γίνεσαι πάντα βαρετός. Ε... θα πούνε... αστον αυτόν..., δεν έχει καμία απόδοση..., άχρηστος είναι... Εμείς όμως ούτε να το βάλουμε στην ιδέα μας... Να 'χουμε τους Αγίους στην οικογένεια μας να τους παρακαλάμε, τον Χριστό σταυρωμένο μπροστά, την Παναγία... Μακάριοι οι πενθούντες, είναι αυτοί που βλέπουν τον αναμάρτητο Χριστό μπροστά τους.\nΜακάριοι είναι δυσεύρετοι.\nΕμείς ανήκουμε στην οικογένεια των Αγίων. Εκείνους να παρακαλάμε να μας καταδεχτούν. Στεναχώρια όχι για το τι μας κάνουν οι άλλοι, στεναχώρια κυριότεροι άμα αμαρτήσεις, που δεν το επιτρέπει ο αναμάρτητος Θεός. Τα παράπονα μας εκεί: να μας συχώρεση να μην πιάσουν ρίζα μέσα μας.\nΓια έναν που μας φέρνει δυσκολίες να πούμε: Αυτός είναι η αιτία που θα με σώσει, να μην τον κερδίσει μόνο το σκότος. Ποτέ να μην σκέφτεσαι πονηρά. Η πονηρή ιδέα κακό επεξεργάζεται. Να πεις 'Κύριε Ιησού Χριστέ., και έτσι δεν γίνεται κτήμα σου η ιδέα αυτή. Γιατί αλλιώς γίνεται επαναστάτης ο εαυτός σου. Που να βρεις άκρη με τους άλλους; Καθένας έχει ράτσες τέτοιες, τόσες....\nΤο Άγιο Πνεύμα δεν κατεβαίνει στον περήφανο να τον φώτιση. Για να μην καλλιεργήσουμε το μίσος, να μην ζυμωθούμε με κακία..., να λέμε στον Πατέρα ήμαρτον..., στον Χριστό με τα αίματα στον Σταυρό, στους Αγίους Πάντες... Να μετατρέψεις την συνείδηση σου από μίσος σε καλοσύνη.\nΟ πολυμήχανος σε παγιδεύει σιγά – σιγά και φεύγει η θεία Χάρις, και ούτε μπορείς να δώσεις άνω προσευχή. Άμα πεις για τον άλλον, που σε έκανε κάτι, γιατί εμένα να με κάνης έτσι; πάει! Είμαι πεσμένος στα πόδια του εχθρού μου, αλλιώς θα μείνει στη συνείδηση το μίσος.\nΣτο Ευαγγέλιο μας, που είναι το βήμα του Χριστού, απαγορεύεται η κακία. Να τον πάρεις στην προσευχή σου, Κύριε Ιησού Χριστέ..., και να παρακαλάς να τον συχώρεση, για να μη ρίζωση η κακία, διότι γίνεσαι τότε κτήμα άγονο, ακαλλιέργητο, εκτός καλοσύνης...\nΑν, όμως, πω ήμαρτον... και φέρω την μεγάλη δύναμη στο φως και παρακαλάω να συχώρεση όλο τον κόσμο, που είναι καλύτεροι μου 'αν σκύψω το κεφάλι μου και πω, εγώ τι έκανα στη ζωή μου; Θα βρω ταπείνωση. Κι αυτό, το να μην σκεφτείς ότι εγώ αδικεύτηκα, προέρχεται από προσευχή. Ανάλογα με την δύναμη της προσευχής, έρχεται ταπείνωση.\nΜόνο όσοι είναι στα πόδια του Χριστού, είναι μια ξεχωριστή οικογένεια. Θέλει αγώνα, να μην αφήσουμε τον σατανά να μολύνει τον λογισμό. Μόλις έλθη λογισμός, Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησαν με..., γιατί η δύναμη του Θεού, είναι δύναμη καλοσύνης.\nΈμενα πολλοί κοιτούσαν να με κατεδαφίσουν..., άκρια δεν βγάζεις... ούτως έδιωξαν και τους προφήτες προ ημών... αλλά έξ' αρχής ήταν οι διωγμοί...”σε δίνει μια κεντριά και σε ξεπατώνει. Η απιστία των άλλων είναι σα βουνό. Σε φαίνεται βουνό ότι σε πει ο άλλος. Η στεναχώρια είναι βουνό. Αυτό θα πει, πες στο βουνό να πέση στη θάλασσα! Μόνο η προσευχή Λιώνει αυτό το βουνό. Που να τα πεις αυτά να σου φύγουν; Γι' αυτό όσοι πιστεύουν, πρέπει να ανταμώνουν, να δίνουν κουράγιο ο ένας στον άλλον.\nΕλάχιστη πίστη να έχεις, σα κόκκο σιναπιού, θα φυγή. Ενώ άμα δεν έχεις πίστη, γίνεσαι άγριο θηρίο, δεν σε χωρά ο τόπος η θ' αρρωστήσεις η θα μαλώσεις. Ο καλός Θεός να μας δίνη δύναμη. Να φωνάζουμε, εσύ αναμάρτητε Χριστέ, θυσιάστηκες για τον κόσμο, βοήθησε με κι εμένα τον αμαρτωλό.\nΒέβαια οι πολλοί σέβονται τον σκληρό άνθρωπο. Για τον μαλακό άνθρωπο, τον ευγενή, λένε κοροϊδίες: Όση καλοσύνη και να κάνεις ποδοπατιέται, δεν φαίνεται... Όμως, γράφει, να είστε φρόνιμοι σαν όφεις. Να εγώ πως το θυμάμαι αυτό: Ήμουν τότε τσοπανάκος, καμιά 18 χρονών, πάν' στα καλά μου και τα πρόβατα τα 'πιασε ζέστα και μαζεύονταν σα γροθιά, πίσω είχαν τον ήλιο, οι μούρες μπροστά σα κότσια χεριών έβλεπαν, και τότε είδα ένα φίδι τυλιγμένο, το κεφάλι του πάνω και μ' έβλεπε και τίναζε τη γλώσσα του. Μόλις έκανα να σηκώσω το ραβδί μου απ' το δεξί χέρι, έβγαζε τη γλώσσα του... Κάνω τα πρόβατα πίσω, τ' αναμερώ... μόλις ξανάπιανα τη γκλίτσα, τίναζε σα κύματα τη γλώσσα του... δεν μπορείς να το χτυπήσεις έτσι κουλουριασμένο... πρέπει να το χτυπήσεις απ' τη μέση και πάνω για να σπάσει, αλλιώς θα τυλίγονταν στο λαιμό μου αμέσως... Πισωπάτησα και δε με πείραξε... Πελώριο φίδι, κάτι άσπρα, γαλατάδες λέγονται...\nΗ καλοσύνη θάβεται εδώ στη γη. Η καλοσύνη δεν πιάνει τόπο σ' ανθρώπους. Πιάνει τόπο στον Θεό. Βρίσκεις δικαίωση μόνο στον Θεό.\nΆμα αχρηστευτεί ένα κοπάδι πρόβατα και δεν βγάζουν γάλα, δεν έχει καλά αρνιά, χαλάει σιγά – σιγά το κοπάδι, χαλάει και η ράτσα, και τότε λέει ο τσομπάνης, δε με συμφέρει, και παίρνει απόφαση στο χασάπη να τα δώσω! Έτσι και η άνθρωπότης χαλάει σιγά – σιγά. Ώσπου θα 'ρθη η Αγανάκτησης, η Δύναμις που κρατάει το γένος αυτό και τότε αλλοίμονον....\nΝα το χαίρεσαι όταν είσαι πρόβατο εν μέσω λύκων. Ο Σατανάς είναι μουσαφίρης στο σπίτι σου και θέλει να σ' αρπάξει... Ο Θεός δεν έχει κόψει το δικαίωμα του πονηρού να πειράζει, του άφησε δύναμη για να ελέχθη ο άνθρωπος, για να δοκιμαστή. Δίχως δοκιμασία δεν σώνεται κανείς. Πώς έκλαιγε η Παναγία για τον Υιό της στον Σταυρό, έτσι κλαίει για τον καθένα χριστιανό που πιστεύει. Κάποτε... (αυτά δε τα λέω, μα τώρα...) προσευχόμουν και όταν έφτασα στο ύψος, στον θρόνο ψηλά και ζητούσα βοήθεια..., πριν λίγα χρόνια, τότε που είχα τυφλωθεί απ' το ζάχαρο..., κι όμως βλέπω μια γυναίκα, φορούσε στιμέλα (σα μαντήλι στο κεφάλι) κάθισε απέναντι μου και μ' έβλεπε, κι όσο με κοίταζε δάκρυζε, κι όσο δάκρυζε άστραφτε το δάκρυ της. Θυμάμαι το δάκρυ. Αυτό το δάκρυ έπεσε στην καρδιά μου. Αυτό το δάκρυ μην το βγάλεις απ' την καρδιά μου. Ήταν μεγάλη χαρά, κουράγιο πήρα όταν το είδα, αν και τυφλός που είμαι, αυτό...\nΜια άλλη φορά είδα ατέλειωτο φως. Βλέπω ένα Φως απ' τη γη να ανεβαίνει, με πήρε λαχτάρα κι έλεγα μ' όλη μου την καρδιά' Άγιος ο Θεός... Άγιος ο Θεός..., σηκωνόταν τα «οστέα μου», χάνεται άμα συνάντηση ο άνθρωπος το Φως, χάνεται όπως το αλάτι το ψιλό μες στο νερό.\nΌταν ελθη το φως! Σαν ηφαίστειο φως. Έξι εφτά χρόνια το θυμόμουν δάκρυζα, και με λαχτάρα φώναζα, Άγιος ο Θεός!....\nΑυτά δε λέγονται... Εγώ παρακαλάω να με δη η Παναγία όχι να την δω εγώ... Η Παναγία, στη γη βρίσκεται η Χάρη της. Να πηγαίνουμε στις Χάρες. Οι Άγιοι είναι εδώ και μάχονται να μας γλιτώσουν.\nΌπως κλαίει η Παναγία στον αναμάρτητο Χριστό, έτσι κλαίει και για κάθε Χριστιανό. Κλαίει αλλά δεν την βλέπουμε. Δια να την δούμε δεν είναι δικό μας δεδομένο. Είναι «άνωθεν».\nΆλλος με παρακάλια κρατά την θεογνωσία, να μη χάσουμε αυτό που πιστεύουμε. Άλλος ξετροχιάζεται. Όχι μόνο να διαβάζεις αλλά και να πράξης, τότε θα το πόνεσης το Ευαγγέλιο Η μεγαλύτερη απόδειξη της άλλης ζωής είναι η Παναγία που παρακαλάει δακρυσμένη όπως στο Σταυρό, τον αναμάρτητο Υιό της.\nΣτα 40 μου χρόνια με βρήκε το ζάχαρο, ευλογία μεγάλη! Πολλές φορές έπεσα σε κώμα από ψηλό σάκχαρο κι άλλες σε ζάλη από υπογλυκαιμία. Μια μέρα, Ήμουν στα χωράφια μέσα, ένα χιλιόμετρο μακριά απ' τη δημοσιά. Μόνος, μέσα στ' αγριόχορτα. Και με πιάνει ζάλη, έπεσε το ζάχαρο. Δεν πατούσα θαρρείς στα πόδια μου, σηκωνόμουν στον αέρα, σα να 'μουνα πάνω από τη γη. Για να συνέλθω, για να βάλω κάτι στο στόμα μου, έπιασα να τρίβω τα στάχυα, σαν τους μαθητές του Χριστού, που λέει, όταν περπατούσαν στα χωράφια πετούσα τα άγανα και μασουλούσα το, στάρι, με κόπο πήρα να γυρίζω σπίτι. Μόλις έφτασα απέναντι απ' το σχολείο, φώναξα μ' όση μου απόμεινε δύναμη' ψωμί! Παρά τρίχα γλίτωσα. Άλλοτε το 'παθα μες στον μπαξέ. Μόλις ξεζεύω τ' άλογο με πιάνει ζάλη, τα πόδια μου δίπλωναν, δεν άνοιγαν, μπήγω το παλούκι και κρατιόμουν απ' τις ρόδες του κάρου. Έπιανα με τα χέρια τις ρόδες του κάρου να σηκωθώ. Συνήλθα, μετά 2 ώρες, τα χέρια μου κατσιρντούσαν... Άλλη μέρα πάλι, καθάριζα χόρτα και ξαφνικά χάνω τον κόσμο, άρχισε να σκοτεινιάζει και πέφτω πάνω στην καθίστρα του κάρου, πόση ώρα δεν ξέρω... Άλλοτε ξάπλωσα πάνω στον δρόμο, καλά που 'χα μαζί μου ένα μικρό σκυλάκι, που κάθονταν πάνω απ' το κεφάλι μου στα δυο του ποδάρια όρθιο τι εκτίμηση δίνουν τα σκυλιά στον άνθρωπο! Αυτό μ' έσωσε τότες γιατί έτσι που 'μαν ακίνητος στην ερημιά αν έρχονταν τσομπανόσκυλα, που ήταν σα λύκοι, απ' τους τσομπανέους, θα μ' έτρωγαν...\nΠολλές φορές γλίτωσα από θαύμα. Τότε, με τους αντάρτες απαγορεύονταν, όλοι μέσα στα χωριά κλεισμένοι ήταν. Από την Π έπρεπε να πάς ως την Ά…..για να βρεις άνθρωπο. Εγώ όμως, κάθε μέρα τα πρόβατα μου τα πήγαινα έξω' μετά στο μαντρί κι εγώ καθόμουν σ' ένα καμαράκι μ' ένα φαναράκι. Σφαίρες βούιζαν απ' έξω, τα πρόβατα όρθια, δεν τα 'πιανε ύπνος. Τα πρωινά τα πήγαινα στο βουνό για βοσκή. Ένα βράδυ έρχεται, κει που μέναμε σε κάτι αχερώνες μέσα, ένας και λέει στη μάνα μου εμείς οι Μάηδες αποφασίσαμε να σκοτώσουμε τον Τάσο, γιατί νόμιζαν πως πάω ψωμί στους αντάρτες, πως είμαι σύνδεσμος.\nΕγώ παρ όλ' αυτά συνέχιζα να βοσκάω τα πρόβατα μου στο παχύ χορτάρι που μόνο λαγοί πάγαιναν. Βγαίναν οι στρατιώτες παγάνα, μα εγώ γλίτωσα....\nΆλλη μέρα, μόνος μου ήμουν με τη γκλίτσα μου μέσα σε μια πολιάνα, λιβάδι με χορτάρια, και βλέπω να περνάνε μαυροσκούφηδες με πολυβόλο στην πλάτη. Ολόκληρος λόχος πέρασε. Άγγελος Κυρίου με προστάτεψε, 17-18 χρονών, θα 'μουν... γιατί απαγορεύονταν να βρίσκομαι εκεί που ήμουν (πίσω από το χωριό σαν άγρια ζούγκλα ήταν). Κι όπως περνούσαν αυτοί από δίπλα μου ούτε ένα πρόβατο, δεν σκιάχτηκε, δεν κουνήθηκε. Ούτε σκυλί να γαβγίσει. Πέρασαν και έφυγαν. Απ' τις φυλακές ήταν βγαλμένοι, τους όπλισαν, σα χάρος πέρασαν 5 βήματα κοντά μου... Βλέπω έναν να προχωρά σα σκαντζόχοιρος με όπλο, από μια πλαγιά στην άλλη. Φτάνω ψηλά, με ρωτάν, είδες τίποτε; Τίποτα, λέω...\nΜετά, ξάπλωνα σ' ένα λάκκο, σα μνήμα και κοιμόμουν στο λάκκο.... Τότε με το αντάρτικο, η Ρωσία, ούτε ασπιρίνη δεν έστελνε στους αντάρτες σα δεν παίρνανε μια πόλη.\nΜια ιστορία που άκουσα απ' τον εμφύλιο, για να δης, πως ο αναμάρτητος Χριστός παντού δίνει παρών και βοήθεια... Ζήτησες βοήθεια; Δεν εξετάζει ποιος είσαι... Ήταν τότες σε ενέδρα οι αντάρτες στο βουνό... πέθνησκες από την πείνα και λέει ο καπετάνιος τους: αφήστε τα όπλα κάτω να κάνουμε τον σταυρό μας... Και βγαίνει ένας μπροστά τους και πάει με μια ομάδα και φέρνουν τρόφιμα για δυο μήνες... Ο Θεός κάθεται στον Θρόνο και δεν κουνιέται και γι' αυτό έστειλε τον Υιό του τον Χριστό... Να θυμόμαστε τι είπε ο Φίλιππος στον Χριστό. Δείξον τον Πατέρα, και τι του απάντησε; Τόσο καιρό είμαι μεθ' υμών και δεν πιστεύεις; Πόσες φορές δεν γλίτωσα απ' τον Χάρο... Έτσι πίστεψα στην Θεία Πρόνοια. Άμα φωνάξεις βοήθεια, θα δεις....\nΔυο φορές σώθηκα από τροχαίο, στην δημοσιά. Την πρώτη φορά, περίμενα στην Π... να περάσω απέναντι και ξάφνου έρχεται μια νταλίκα με πλατφόρμα σα σίφουνας, έριξε ένα τηλεφωνόξυλο κάτω, πήρε την μισή γωνιά του Ν , έπεσε πάνω στο καφενείο, και πήγε και σφηνώθηκε σε ένα σπίτι. Πώς φωτίστηκα και τραβήχτηκα παραμέσα... Την άλλη φορά, νυχτούλα ήτανε, κρατούσα το σχοινί του αλόγου, ήμουν έτοιμος να περάσω το δημόσιο, και να μια νταλίκα. Κάνει τ' άλογο πίσω το κεφάλι, με γλιτώνει, (να το!... τόσο καιρό ήμουν μεθ' υμών Φίλιππε....).·\nΤότε με τον πόλεμο, το χωριό μας ήταν κυνηγημένο. Μου λεν οι δικοί μου να πάω γάλα και ψωμί για το θέρο. Το χωριό ήταν περιτριγυρισμένο με συρματοπλέγματα, με αμπριά. Μόλις με βλέπουν, έρχονται με υποκόπανο με βαρούσαν να κιοτέψω. Εγώ έτρεχα στα βάτα να γλιτώσω. Τα πρόβατα στάλιαξαν στα πλατάνια... Σηκώνω τα χέρια ψηλά, με φέρνει μια με τ' αυτόματο με τη γεμιστήρα κι ακούστηκε τότε μια φωνή” μη Παναγιώτη, μη, είναι απ' τα καλύτερα παιδιά! Σώθηκα!\nΆλλη φορά, καμιά 35αριά χρονών να 'μουνα, πηγαίναμε με το κάρο χαράματα στην Κ , μας έριξε ένα αυτοκίνητο κάτω, το άλογο ψόφησε, εμένα με πήγανε στο νοσοκομείο. Με έδωσαν, θυμάμαι, 5.000 για άλογο και 2.100 για κάρο....\nΓια την μετάνοια και συχώρεση αμαρτιών\nΟ αναμάρτητος Χριστός δεν εξετάζει το παρελθόν. Ουδείς αναμάρτητος ει μη Σύ ο δυνάμενος... Βάρδα όμως να μην αμαρτήσεις ξανά. Σε λέει τώρα που με γνώρισες, επιστρατεύεσαι! Σταμάτα εκεί πέρα. “Όποιος γυρέψει βοήθεια, θα τον γλιτώσει. Το αμάρτημα είναι, να, όπως βρέχει..., ε... άμα βγεις έξω, θα βραχείς....\nΗ δύναμη καλοσύνης και την τελευταία ώρα συχωρά. Μόλις πιστέψεις σε φωτίζει, άμα δεν μας συχωρούσε, δεν θα είχε το φως.\nΟ κ. Τάσος άκουγε κάθε μέρα το συναξάρι του Αγίου. Κάποτε, όταν άκουσε για τον Αγ. Μωϋσή τον Αιθίοπα, είπε 'Ε, για να γλιτώσει κι αυτός και να αγιάση πα να πει, πως έχει ο Θεός για όλους... Γιατί όταν τον είπαν οι άλλοι 'βρε μαύρε, αυτός είπε στον εαυτό του, είσαι άξιος να μιλάς με ανθρώπους; Έτσι, να έχεις μπροστά σου όλα τα αμαρτήματα σου και τότε δεν θα κατηγορήσεις κανένα. Γιατί ο άλλος από κάρβουνο μπορεί να γένη διαμάντι.\nΕίναι κακό πράγμα να παγιδεύεται ο άνθρωπος, τότε δεν φεύγει από την δύναμη του σκότους. Η μετάνοια είναι ένδυμα του νέου ανθρώπου. Ξαναγέννηση είναι, όταν μετανοή. Του έρχεται τότε μία ευλογία και λέει ήμαρτον, και τότε ξαναγεννιέται. Ο Χριστός αν τον δεχτής, σαν μαγνήτης σε τραβά με προσευχή. Όπως αν έχεις λεκέ στο ρούχο το πλένεις, έτσι με την προσευχή.\nΗ αγαθότης του Θεού είναι πιο μεγάλη απ' την δικαιοσύνη του, όπως τότε με την Νινευή που λυπήθηκε τα 120.000 παιδιά. Να μετανοούμε και να γινόμαστε άλλοι άνθρωποι. Να ενδυθούμε το Ευαγγέλιο, που είναι το βήμα του Χριστού. Οι αμαρτίες, και σαν τις τρίχες της κεφαλής να είναι η σαν τα φύλλα των δέντρων, όλες λιώνουν άμα πιστέψεις. Αν ένας μπόρεση απ' την ομίχλη να συνδεθεί με τον Θεό, είναι σαν ήρωας.\nΆμα λυγίσει το δεντράκι με αμαρτία, το αμάρτημα είναι σαν το αλάτι στο φαγί. Το αμάρτημα εκείνο γίνεται λατρεία στον Θεό, αν πέσουμε στο ήμαρτον. Και το λάθος που κάνεις να μη σε ρίχνει σε απελπισία, αλλά κάνε μια προσευχή ώστε ο νους σου να πάρη άλλη στροφή. Αυτό που σε φώτισε εκείνη την ώρα, εκείνο το κλάμα, σε έσωσε, θέλει αγρύπνια στην προσευχή. Κλαίνε τα «οστεά» σου, δεν είσαι εσύ, άλλος σε φωτίζει.\nΟ άνθρωπος είναι ένα φυτό, το χτυπάει αέρας, το λυγίζει, η αμαρτία γυρνά να μας ζύμωση.\nΘα σε φώτιση ο Θεός τι να κάνης, αρκεί να σταματάς στην καλοσύνη.\nΚάποτε ήμουν στο χωράφι, ακούω χτυπά η καμπάνα, βγαίνω παραέξω ρωτάω, ήρθε ο ξομολόγος μαθαίνω, ξομολογήθηκες ποτέ; Μόλις τ' άκουσα, ξεζεύω το άλογο και πάω. Ας είναι καλά που πήγα, και συνεχίζω. Μόνο με «άνωθεν» φωτισμό αλλάζει ο άνθρωπος. Οι αμαρτωλοί όπου μετανοήσουν, επιστρατεύονται σαν θαύμα. Το δεμένο πλοίο και στη φουρτούνα έχει ελπίδα να σωθεί....\nΟι Γιαχωβάδες είναι ζιζάνια. Όπως σπέρνεις και μετά από λίγο βγαίνουν ζιζάνια έτσι κι αυτοί. Εγώ κάποτε ήρθα σε αντιλογία μ' έναν απ' αυτούς και δεν τον αφήνω απ' την προσευχή μου, παρακαλάω γι' αυτόν να πέση στο ήμαρτον....\nΚάποτε στο χωριό μας εμφανίστηκε ένας που έλεγε ότι είναι της θρησκείας. Όταν τέλειωσε την ομιλία του, εγώ τον παρακαλούσα, γιατί είχα μεράκι να φιλοξενώ τους ξένους, να έλθη στο σπίτι μας. Ήλθε, τον κοίμισα στο σπίτι μου. Σα ξύπνησε το πρωί με ρωτάει, πόσα χρόνια είσαι παντρεμένος; Πέντε του απαντώ. Πόσα παιδιά έχεις; Δύο του λέω. Και ξαφνικά πετιέται επάνω φωνάζοντας, φονιάδες! Φονιάδες! Που είναι τα αλλά τρία; Κάθε χρόνο έπρεπε να 'χεις κι ένα παιδί... Τ' αλλά τα σκότωσες! Μα εγώ δεν είχα σκοτώσει κανένα.\nΚαι ποιά Γραφή διαβάζεις; με ρώτησε ξανά. Του έδειξα την Αγία Γραφή που είχα... Αυτό το Ευαγγέλιο μου το είχα αγοράσει από 16 χρονών με τα λεφτά που πήρα πουλώντας ένα ζώο. Δεν το αποχωριζόμουν ποτέ. Στο στρατό το 'χα μαζί μου συνέχεια και το διάβαζα φανερά. Μέ βαλαν όμως κατσάδα κι υστέρα το διάβαζα κρυφά. Σ' ένα συναγερμό, μ' έπεσε, το έχασα. Το βρήκε ο μάγειρας, το πήρα και χάρηκα πολύ, που δε λέγεται.\nΜόλις είδε ότι ήταν σε μετάφραση, από ιερωμένο ορθόδοξο και με έγκριση της Εκκλησίας μας, παρ' όλα αυτά άρχισε πάλι τις φωνές. Πεταχτέ τα! Πεταχτέ τα! Κι' έφυγε και πήγε στο καφενείο κι εκεί με κατηγορούσε κι έλεγε, ούτε καλημέρα να μη λέτε στον Τάσο, άθρησκος είναι! Εγώ, δεν παραπονέθηκα, παρά παγαίνω, βρίσκω τον παπά και τον ρωτάω, δείχνοντας του το Ευαγγέλιο μου, μήπως είμαι σε αίρεση και δεν το ξέρω; Όχι, με λέει ο παπάς, και γώ τράβηξα ήσυχος, δεν ήξερα να παρεξηγηθώ....\nΌταν τον ρωτήσαμε σχετικά με το αν είναι καλό για να τραβήξουμε τους νέους στην Εκκλησία να έρχονται ντυμένοι όπως είναι και έξω (σκουλαρίκια κ.τ.λ.) είπε η Εκκλησία δεν είναι θέατρο να θέλει να κόβει όσο το δυνατόν περισσότερα εισιτήρια. Σκοπός είναι αυτοί που έρχονται να πιστέψουν ότι υπάρχει άλλη ζωή, Ανάσταση, Δευτέρα Παρουσία, αλλιώς τι να το κάνης το πλήθος, ...γιατί να τους καλοπιάνεις να έρχονται όπως να 'ναι....\nΓια την μνήμη θανάτου και το μαρτυρικό του τέλος\n”Ε... δεν θα 'μαστε και απέθαντοι. Αφού υπάρχει θάνατος. “Ε... Μπερεκέτ' ( = αρκετά) τόσο που ζήσαμε....\nΜετά τα 70 χρόνια είσαι λαθραίος σ' αυτή τη γη. Ήμασταν τόσα αδέλφια, μονάχα εγώ έμεινα. Πάει τώρα, τις παχιές αγελάδες τις φάγαμε... Για τις αρρώστιες του έλεγε: αν δεν έλθη ο άνθρωπος σ' αυτό το σημείο, σ' αυτήν την παρακμή με την αρρώστια, δεν μπορεί να μπει στο νόημα.\nΜετά τις απανωτές εισαγωγές σε νοσοκομεία, λίγο καιρό πριν πεθάνει, έλεγε, η αρρώστια καλό πράγμα είναι. Σε βοηθά να μην αγανακτάς, να είμαστε υπέρ ευχαριστημένοι που βρεθήκαμε σ' αυτό το έργο, να δοξάζουμε τον Θεό, δόξα σοι ο Θεός! Δισεκατομμύρια φορές δόξα σοι, κι έκλαιγε... λέγοντας Άγιος ο Θεός! Ο αναμάρτητος Χριστός, τι θέλει από μας; Χριστιανά τα τέλη. Ήλθε στον κόσμο να σώσει αμαρτωλούς. Να παρακαλάμε τον φύλακα άγγελο, που θα έλθη εκείνη την ώρα, να μας προφύλαξη από τα πονηρά πνεύματα μην μας πάρουν... Αχ, Θεέ μου, σώσε με! Αχ, Θεέ μου, σώσε με! Ελεήμων, ελέησόν με ο Θεός! Η Παναγία, που είναι σα μια μάνα, να μας δεχτή στην αυλή των προβάτων... Κι ενώ πονούσε τόσο πολύ ο ίδιος, σαν να του πριόνιζαν το γαγγραινιασμένο πόδι, είχε και την δύσπνοια απ' την καρδιακή ανεπάρκεια, παρακαλούσε για άλλους. Τις τελευταίες ήμερες της ζωής του, έλεγε 'Αχ, Θεέ μου, σώσε την ανθρωπότητα! Θεέ μου, σώσε την ανθρωπότητα! Δε θέλω τίποτ' άλλο, δώσε μου την δύναμη και το κουράγιο τ' όνομα σου να 'χω στην καρδιά μου...\nΠέθανε στο νοσοκομείο ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ, οπου είχε γίνει και νέα εισαγωγή ξημερώματα Δευτέρας 30 Αυγούστου 2004, χωρίς να χάση καθόλου τις αισθήσεις του. Ζήτησε απ' τη γυναίκα του, να της ασπαστή τα χέρια, που τον φρόντισαν τόσο καιρό, κι άφησε με ειρήνη το πνεύμα του.\nΕίθε, αγαπητοί αναγνώστες, το φωτεινό παράδειγμα του πιστού δούλου του Θεού, του ανθρώπου της προσευχής, Αναστασίου, να μας ενίσχυση, ώστε και εμείς να ζήσουμε εδώ στην γη, με σωφροσύνη, δικαιοσύνη και γνήσια ευσέβεια.


ΕΛΑΣ: Συνελήφθη λιμενικός για ναρκωτικά και όπλα - inea.gr\nΕΛΑΣ: Συνελήφθη λιμενικός για ναρκωτικά και όπλα\nΕΛΑΣ: Στη σύλληψη ενός αξιωματικού του Λιμενικού Σώματος προχώρησε η αστυνομία το απόγευμα της Παρασκευής κατόπιν επιχείρησης για υπόθεση ναρκωτικών.\nΣύμφωνα με πληροφορίες κατηγορείται ότι τροφοδοτούσε με ποσότητες ναρκωτικών γνωστό ηθοποιό.\nΕπίσης, όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, συνελήφθησαν επίσης 5 ιδιώτες για ναρκωτικά και όπλα. Από την Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων Σωμάτων Ασφαλείας συνελήφθη Αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής και 5 ιδιώτες για ναρκωτικά και όπλα.\nΠροηγούμενο άρθροΡαφήνα: Όσα έγιναν στην Γενική Συνέλευση της Ένωσης Εμπόρων\nΕπόμενο άρθροΓυναικοκτονία στην Αργολίδα: Τι έγραφε το σημείωμα του 78χρονου που σκότωσε τη γυναίκα του


Γκαλινάρι: “Οι συμπαίκτες μου δεν το αξίζουν αυτό” ~ BitGi@Bit\nΓκαλινάρι: “Οι συμπαίκτες μου δεν το αξίζουν αυτό”\nΑπολογήθηκε εκ νέου ο Ντανίλο Γκαλινάρι στους συμπαίκτες του στην εθνική Ιταλίας μετά τον τραυματισμό, που προκάλεσε τον αποκλεισμό του από το Ευρωμπάσκετ.\nΤην Κυριακή (30/7), στο Τρέντο, ο 28άχρονος φόργουορντ των Λος Άντζελες Κλίπερς υπέστη κάταγμα στο δεξί χέρι, όταν γρονθοκόπησε αντίπαλο στο φιλικό της Ιταλίας με την Ολλανδία. Το παιχνίδι ήταν στο πλαίσιο της προετοιμασίας της ομάδας του Έτορε Μεσίνα για το Ευρωμπάσκετ, αλλά επισκιάστηκε από την ενέργεια και από τον τραυματισμό του Γκαλινάρι.\nΟ 28άχρονος φόργουορντ, ο οποίος θα μείνει μακριά από τα παρκέ για περίπου 40 μέρες, απολογήθηκε ήδη στους συμπαίκτες του. Μιλώντας στο ιταλικό πρακτορείο ειδήσεων ANSA πρόσθεσε: “Ήταν ένα λάθος, κυρίως από τη στιγμή που δυστυχώς τραυματίστηκα. Αισθάνομαι πολύ άσχημα για τους συμπαίκτες μου, στους οποίους απολογούμαι. Επαναλαμβάνω πως οι συμπαίκτες μου δεν το αξίζουν αυτό. Τώρα πρέπει να κρατήσω σταθερό το χέρι μου για ένα διάστημα και να μείνω σπίτι μου. Όταν ολοκληρώσω την αποθεραπεία, θα γυρίσω στο Λος Άντζελες”.


Τον ίδιο καιρό, όμως, η Νίκαια βρέθηκε ξανά σε σύγκρουση με ένα βυζαντινό κράτος. Αυτή τη φορά ήταν τόσο ιδεολογική όσο και στρατιωτική. Το 1224 ο Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας κατέλαβε τη Θεσσαλονίκη και το Δεσποτάτο της Ηπείρου πρόβαλε ως η επικρατέστερη δύναμη στην κούρσα για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Η πρώτη σύγκρουση με το Δεσποτάτο της Ηπείρου ήρθε το 1225 για την κατοχή της Αδριανούπολης. Οι κάτοικοι της πόλης έστειλαν πρεσβεία στον Βατάτζη ζητώντας του να στείλει δυνάμεις για την εκδίωξη την φραγκικής φρουράς. Ο τελευταίος άδραξε την ευκαιρία και το απόσπασμα που έστειλε κατέλαβε αναίμακτα την πόλη. Επίσης αναίμακτα αποχώρησαν, όταν ο Θεόδωρος Δούκας, ευρισκόμενος στην Θράκη, έσπευσε με τον στρατό του να εκδιώξει την μικρασιατική φρουρά. Κατά τη στιγμή της παράδοσης, ο διοικητής των Νικαέων Ιωάννης Καμμύτζης δεν αφίππευσε, ούτε προσκύνησε τον Θεόδωρο μην αναγνωρίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο άλλον αυτοκράτορα Ρωμαίων, πέραν του Βατάτζη. Τα πνεύματα οξύνθηκαν (ο Θεόδωρος λίγο έλλειψε να προβεί σε χειροδικία εναντίον του Καμμύτζη) αλλά τελικά δεν δόθηκε συνέχεια. Το γεγονός αυτό είναι χαρακτηριστικό της έντονης ιδεολογικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ηπείρου και Νικαίας. Μάλιστα, ο Καμμύτζης για την πράξη αυτή, τιμήθηκε με αξιώματα από τον Βατάτζη, κατά την επιστροφή του στη Νίκαια, αφού έδειξε στους κατοίκους της Θράκης ότι μόνον ο μονάρχης της Νικαίας ήταν ο γνήσιος αυτοκράτωρ Ρωμαίων. Το 1225 ή το 1227 ο Θεόδωρος εγκατέλειψε τον τίτλο του δεσπότη που χρησιμοποιούσε μέχρι τότε και στέθφηκε αυτοκράτορας από τον αρχιεπίσκοπο Οχρίδας στη Θεσσαλονίκη. Το 1230 ο Θεόδωρος πήρε την απόφαση να επιτεθεί στους Βούλγαρους για να εξασφαλίσει τα νώτα του για την προέλαση κατά της Κωνσταντινούπολης. ήταν μία λανθασμένη απόφαση. Ο Ιωάννης Ασάν Β', τσάρος της Βουλγαρίας, τον νίκησε στην μάχη της Κλοκοτνίτσα. Ο Θεόδωρος αιχμαλωτίστηκε και η δύναμη της Ηπείρου καταστράφηκε. Οι Βούλγαροι κατέλαβαν τη Θράκη, την Μακεδονία και την Αλβανία, αφήνοντας τα υπόλοιπα εδάφη της Ηπείρου μοιρασμένα ανάμεσα στον αδελφό και τους γιους του Θεόδωρου ως υποτελείς των Βουλγάρων. Ο τελευταίος διεκδικητής του αυτοκρατορικού τίτλου είχε τεθεί εκτός μάχης.\nΤο χρονικό διάστημα μεταξύ 1225 και 1231 ο Ιωάννης είχε αναλάβει μία εκστρατεία για να εξασφαλίσει και να ενισχύσει τα σύνορα της αυτοκρατορίας του στην Μικρά Ασία. Τώρα, ο μόνος ισχυρός αντίπαλος που είχε απομείνει στην προσπάθεια για την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης ήταν οι Βούλγαροι. Αλλά αυτή τη φορά η λύση ήταν διπλωματική. Ο Ιωάννης Β' Ασάν και ο Ιωάννης Βατάτζης συμμάχησαν εναντίον των Λατίνων της Κωνσταντινούπολης. Η συμμαχία επισφραγίστηκε με το γάμο του γιου του Βατάτζη, Θεόδωρου, και της κόρης του Ιωάννη Β' Ασάν, Ελένης. Όμως, οι δύο κοινές τους προσπάθειες για την κατάληψη της Πόλης κατέληξαν σε αποτυχία. Στην πρώτη, το 1235, οι ιταλικές ναυτικές δυνάμεις βοήθησαν τον αντιβασιλέα της Λατινικής αυτοκρατορίας, Ιωάννη Ντε Μπριέν, ενώ στη δεύτερη, το 1236, η βοήθεια ήρθε από τον πρίγκιπα της Αχαΐας Γοδεφρείδο Β' Βιλλεαρδουίνο. Ο Ιωάννης Β' Ασάν μετά από αυτές τις αποτυχίες έλυσε τη συμμαχία καταλαβαίνοντας ότι ο Βατάτζης κέρδιζε περισσότερα από τη συμμαχία από ότι αυτός. Μάλιστα συμμετείχε σε επιχείρηση των Λατίνων κατά των θέσεων της Νίκαιας στη Θράκη, αλλά τελικά αποστασιοποιήθηκε και από τους δύο αντιπάλους. Το 1241 ο Ιωάννης Ασάν Β' πέθανε, ενώ ήδη είχε γίνει μία μογγολική επιδρομή στη Βουλγαρία. Το 1242 μία νέα μογγολική επιδρομή αποδυνάμωσε ακόμη περισσότερο τη Βουλγαρία και έδωσε την ευκαιρία στον Ιωάννη Βατάτζη να δράσει ανενόχλητος στην Ευρώπη. Ήδη από το 1239 είχε βοηθήσει τον αδερφό του Θεόδωρου Δούκα, Μανουήλ,με στρατό και στόλο για να καταλάβει τη Θεσσαλία. Το 1241 προσκάλεσε τον Θεόδωρο Δούκα στη Νίκαια και τον κράτησε ως αιχμάλωτο. Το 1242 έφτασε με τον στρατό του στη Θεσσαλονίκη, και χρησιμοποιώντας τον Θεόδωρο σαν μεσολαβητή, και υποχρέωσε τον Ιωάννη Δούκα, γιο του Θεόδωρου, να παραιτηθεί από τον αυτοκρατορικό τίτλο, που είχε αρχίσει να χρησιμοποιεί το 1241, και να περιοριστεί στον τίτλο του δεσπότη αναγνωρίζοντας την επικυριαρχία του αυτοκράτορα της Νίκαιας.\nΤο 1259 ο Μιχαήλ της Ηπείρου συμμάχησε με τον Πρίγκηπα της Αχαΐας, Γουλιέλμο Βιλλεαρδουίνο, και με το Βασιλιά της Σικελίας, Μανφρέδο Χοενστάουφεν. Από αυτήν τη συμμαχία απειλούταν άμεσα η Θεσσαλονίκη, και μαζί της η θέση ισχύος της Νίκαιας στα Βαλκάνια και το προβάδισμά της στον αγώνα για την ανακατάληψη της Κωνσταντινούπολης. Ο Μιχαήλ έστειλε στρατό για να αντιμετωπίσει αυτήν την απειλή με επικεφαλής τον αδερφό του και σεβαστοκράτορα, Ιωάννη Παλαιολόγο, και το Θεόδωρο Δούκα, αδελφό του δεσπότη Μιχαήλ. Οι δύο στρατοί συγκρούστηκαν τον ίδιο χρόνο στην μάχη της Πελαγονίας. Ο στρατός της Νίκαιας θριάμβευσε, οι αντίπαλοι της κατατροπώθηκαν και μάλιστα ο Γουλιέλμος Βιλλεαρδουίνος πιάστηκε αιχμάλωτος. Στη συνέχεια ο στρατός της Νίκαιας προχώρησε νοτιότερα, κατέλαβε την Άρτα και λεηλάτησε τη Θήβα. Αν και τον επόμενο χρόνο ο δεσπότη Μιχαήλ ανακατέλαβε την Άρτα, το αποτέλεσμα της μάχης της Πελαγονίας είχε γείρει την πλάστιγγα στο μέρος της αυτοκρατορίας της Νίκαιας.\n* Θεόδωρος Α' Λάσκαρης (1204-1222)\n* Ιωάννης Γ' Δούκας Βατάτζης (1222-1254)\n* Θεόδωρος Β' Λάσκαρης (1254-1258)\n* Ιωάννης Δ' Λάσκαρης (1258-1261)\n* Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος (συναυτοκράτορας 1259-1261, έπειτα ανασύσταση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας)


Οι οπαδικές προτιμήσεις στο αγγλικό παλάτι! - betfootball.gr\nΜεταξύ Γουέστ Χαμ και Άρσεναλ η εντυπωσιασμένη από τον Βενγκέρ, βασίλισσα Ελισάβετ, την Μπέρνλι υποστηρίζει ο Κάρολος, «άρρωστος» με την Άστον Βίλα ο πρίγκιπας Γουίλιαμ, λίγο… Τσέλσι η Κέιτ Μίντλετον, οπαδός της Άρσεναλ ο νιόπαντρος Χάρι\nBetfootball 21/05/18 - 17:49\nΣτην βασιλική οικογένεια της Αγγλίας δεν έπεσε ποτέ… γραμμή για την ομάδα που θα υποστηρίξουν τα μέλη της. Έτσι αν και το Λονδίνο έχει κυρίως την τιμητική του, οι ποδοσφαιρικές προτιμήσεις στο Μπάκιγχαμ είναι ποικίλες…\nΗ βασίλισσα της Αγγλίας Ελισάβετ είναι λίγο… όπου φυσάει ο άνεμος. Παρότι δήλωνε οπαδός της Γουέστ Χαμ, ομάδας που υποστηρίζει κυρίως η εργατική τάξη του Λονδίνου, κάποια στιγμή εκδήλωσε φίλαθλα αισθήματα και για την Άρσεναλ, όταν η ομάδα του βορείου Λονδίνου είχε επισκεφθεί το Μπάκιγχαμ. Η γνωριμία της με τον Αρσέν Βενγκέρ έπαιξε καταλυτικό ρόλο, καθώς την εντυπωσίασε ο Αλσατός και ο Φάμπρεγκας τότε. Από το Λονδίνο δεν έφυγε πάντως…\nΟ πρίγκιπας Κάρολος δεν κοιτάει… ψηλά, καθώς υποστηρίζει την Μπέρνλι που εδρεύει στην ευρύτερη περιοχή του Λάνκασαϊρ και δεν έχει καμία σχέση με το Λονδίνο, ενώ βρίσκεται αρκετά κοντά στο Μάντσεστερ.\nΟ πιο ένθερμος ποδοσφαιρόφιλος της βασιλικής οικογένειας είναι ο πρίγκιπας Γουίλιαμ. «Άρρωστος» οπαδός της Άστον Βίλα ο μελλοντικός βασιλιάς. Δεν ήθελε να υποστηρίζει κάποια από τις ομάδες που είναι στη… μόδα, όπως ο ίδιος είχε πει.\nΗ Δούκισσα του Κέιμπριτζ Κέιτ Μίντλετον λέγεται ότι υποστηρίζει την ίδια ομάδα με τον σύζυγό της, δηλαδή είναι με την Άστον Βίλα. Παρόλα αυτά το 2015 σε μία εκδήλωση, της είχε ξεφύγει ότι υποστηρίζει την Τσέλσι.\nΌσον αφορά τον νιόπαντρο Χάρι σε σχετική ερώτηση που του έγινε προσπάθησε να κρατήσεις τις ισορροπίες, αναφέροντας ότι είναι εθνική Αγγλίας. Πάντως, στο Νησί ξέρουν ότι είναι Άρσεναλ.


Κερατίτιδα: Αιτία μπορεί να είναι ο ύπνος με φακούς επαφής\nΟ ύπνος με φακούς είναι από τις πιο επικίνδυνες και συχνότερα αναφερθείσες συμπεριφορές τόσο σε έφηβους όσο και σε ενήλικες. Αν θέλετε να αποφύγετε τη μόλυνση των ματιών σας και την επίσκεψη σε ένα τμήμα επειγόντων περιστατικών, η σωστή φροντίδα των ματιών είναι απαραίτητη.\nΈξι περιστατικά που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Annals of Emergency Medicine δείχνουν ότι ο ύπνος χωρίς την αφαίρεση των φακών επαφής μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρές λοιμώξεις.\nΟι αναφορές αυτές δημοσιεύθηκαν με τη συνεργασία των αμερικανικών Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) και ενός δικτύου επιτήρησης που ονομάζεται EMERGEncy ID Net. Το CDC εκτιμά ότι 1 εκατομμύριο άνθρωποι στις ΗΠΑ επισκέπτονται κάθε χρόνο τα εξωτερικά και έκτακτα τμήματα των νοσοκομείων λόγω κερατίτιδας.\nΟ ύπνος φορώντας φακούς επαφής είναι επικίνδυνος και μπορεί να οδηγήσει σε λοιμώξεις ή, σε ορισμένες περιπτώσεις, ακόμα και σε μόνιμη βλάβη.\nΑκόμα και ένας μικρός μεσημεριανός ύπνος ολίγων λεπτών, χωρίς την αφαίρεση των φακών επαφής, μπορεί να αυξήσει σημαντικά την πιθανότητα εμφάνισης σοβαρών προβλημάτων υγείας των ματιών.\nΗ σειρά των δημοσιεύσεων αναφέρεται με τον τίτλο, “Λοιμώξεις του κερατοειδούς που σχετίζονται με τον ύπνο με φακούς επαφής“.\nΣε μια περίπτωση περιγράφεται ένας άνθρωπος που έπασχε από κοκκινίλα στα μάτια του και θολή όραση και ανέφερε ότι κοιμόταν με τους φακούς επαφής μέχρι και τέσσερις φορές την εβδομάδα ενώ επίσης κολυμπούσε χωρίς να τους βγάζει. Αυτό τον οδήγησε να αναπτύξει βακτηριακή και μυκητιασική κερατίτιδα, για την οποία έλαβε θεραπεία.\nΣε ένα άλλο παράδειγμα, ένα έφηβο κορίτσι κοιμόταν με τους φακούς επαφής τους οποίους αγόρασε χωρίς συνταγή από μια αλυσίδα καταστημάτων. Το αποτέλεσμα ήταν έλκος του κερατοειδούς που προκάλεσε ουλές.\nΜια τρίτη αναφορά περιγράφει έναν άνθρωπο που φορούσε τους ίδιους φακούς για δύο εβδομάδες, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα έναν διάτρητο κερατοειδή και μια βακτηριακή λοίμωξη. Τελικά, έπρεπε να κάνει μεταμόσχευση στο μάτι του για να το σώσει.


Ποιες είναι οι επιπλοκές της βουβωνοκήλης; Τι είναι η μη ανατάξιμη και η περισφιγμένη βουβωνοκήλη; | ΓΕΩΡΓΙΟΣ Π. ΚΕΚΟΣ - ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΟ ΚΑΙ ΕΝΔΟΣΚΟΠΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ\nΜια βουβωνοκήλη μπορεί να γίνει «μη ανατάξιμη«, δηλαδή να μην είναι δυνατή η επαναφορά του προβάλλοντος περιτοναϊκού σάκου και του περιεχομένου του διαμέσου του βουβωνικού πόρου μέσα στην κοιλιά, λόγω συμφύσεων, αυξημένης μυϊκής τάσης ή και οιδήματος. Η κατάσταση αυτή δεν αποτελεί επείγον χειρουργικό περιστατικό, αφού δεν πρόκειται για επιπλοκή απειλητική για τη ζωή.\nΗ αρχική αντιμετώπιση μιας μη ανατασσόμενης βουβωνοκήλης, επί απουσίας κλινικών σηµείων περίσφιξης, είναι η προσπάθεια ανάταξης. Η ανάταξη πραγµατοποιείται µε τον ασθενή τοποθετηµένο σε θέση Trendelenburg. Ο αυχένας του σάκου της κήλης κρατείται µε το ένα χέρι, ενώ το άλλο χέρι ασκεί ήπια πίεση στο απώτερο µέρος της κήλης. Ο σκοπός είναι να επιµηκυνθεί ο αυχένας της κήλης ώστε το περιεχόµενό της να οδηγηθεί πίσω στην κοιλιακή κοιλότητα µε κινήσεις ταλάντωσης. Η απλή πίεση στο απώτερο τµήµα της κήλης προκαλεί την αναδίπλωση του σάκου γύρω από τον αυχένα της κήλης, που µπορεί να φράξει το στόμιο της κήλης και να εµποδίσει την ανάταξη. Η ανάταξη δεν θα πρέπει να πραγµατοποιείται µε άσκηση μεγάλης πίεσης. Στην περίπτωση που το µόρφωµα είναι ευαίσθητο και η πίεση σε αυτό προκαλεί πόνο, µπορούν να χορηγηθούν ήπια αναλγητικά, προκειµένου να επιτευχθεί λύση των ενοχληµάτων και η προσπάθεια ανάταξης επαναλαµβάνεται. Κάθε φορά θα πρέπει να πραγµατοποιούνται μία ή δύο προσπάθειες ανάταξης και αν είναι ανεπιτυχείς, η διαδικασία θα πρέπει να εγκαταλείπεται. Στη περίπτωση αυτή ο ασθενής οδηγείται στο χειρουργείο.\nΗ πιο σηµαντική επιπλοκή µιας µη ανατάξιµης κήλης είναι η περίσφιξη. Ο υπολογιζόμενος κίνδυνος περίσφιξης μιας βουβωνοκήλης είναι 4 έως 6%. Πρόκειται για µια σοβαρή και απειλητική για τη ζωή κατάσταση, επειδή το περιεχόµενο της κήλης μπορεί να νεκρωθεί και να θέσει σε κίνδυνο τη ζωή του ασθενούς. Εάν για παράδειγμα περισφιχθεί κάποια εντερική έλικα μέσα στο κηλικό σάκο, εμποδίζεται η αιμάτωση του εντέρου λόγω του οιδήματος, μία κατάσταση που σε σύντομο χρονικό διάστημα μπορεί να οδηγήσει σε φλεγμονή, απόφραξη του εντερικού σωλήνα, ειλεό, ισχαιμία, νέκρωση του εντέρου και περιτονίτιδα.\nΤα συμπτώματα μιας περισφιγμένης βουβωνοκήλης είναι δραµατικά και περιλαμβάνουν έντονο πόνο στην βουβωνική χώρα με αντανάκλαση στο όσχεο, την κοιλιά ή την πλάτη, ειλέο με αναστολή αποβολής αερίων και κοπράνων, εμετούς, πυρετό, πτώση αρτηριακής πίεσης, περιτονίτιδα και καταπληξία. Δεν ακούγονται εντερικοί ήχοι εντός της κήλης. Η περιοχή της κήλης είναι διατεταµένη και το υπερκείµενο δέρµα έχει κοκκινωπή ή κυανή απόχρωση. Ο ασθενής παρουσιάζει λευκοκυττάρωση µε στροφή του τύπου προς τα αριστερά και είναι σηπτικός, αφυδατωµένος και µε πυρετό. Τα αέρια αίµατος µπορεί να δείξουν µεταβολική οξέωση.\nΚάθε προσπάθεια ανάταξης περισφιγµένης κήλης πρέπει να αποφεύγεται, για να µην τραυµατισθεί το περισφιγµένο σπλάχνο και υποστεί διάτρηση. Επίσης, αν η κήλη είναι περισφιγμένη, ενδέχεται να αναταχθεί στην κοιλιακή κοιλότητα νεκρωµένο έντερο. Ωστόσο, σπάνια περισφιγμένο έντερο που βρίσκεται σε γαγγραινώδη κατάσταση, ανατάσσεται μέσα στην κοιλιά.\nΣε ασθενείς με περισφιγμένη βουβωνοκήλη θα πρέπει να γίνεται επείγουσα χειρουργική επέμβαση, αφού πρώτα πραγµατοποιηθεί ανάνηψη και ανάταξη των ζωτικών λειτουργιών. Η αρχική χειρουργική προσέγγιση είναι να γίνει µια τοµή ανοικτής επέµβασης βουβωνοκήλης. Αν το περισφιγμένο έντερο είναι βιώσιµο, αυτό ανατάσσεται στην κοιλιά πριν την αποκατάσταση της κήλης. Αν συναντηθεί κάποια δυσκολία στην ανάταξη της κήλης, διευρύνεται ο αυχένας της. Ο χειρουργός θα πρέπει να είναι ενημερωμένος για το ενδεχόμενο να αναταχθεί αυτόματα στην κοιλιά ένα µη βιώσιµο όργανο κατά τη διάρκεια των χειρουργικών χειρισµών ανάταξης, προτού να µπορέσει να το αναγνωρίσει. Εάν παρουσιαστεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, θα πρέπει να αξιολογηθεί ολόκληρος ο γαστρεντερικός σωλήνας. Αν βρεθεί έντερο µε εμφανή νέκρωση στο σάκο της κήλης, θα πρέπει να αφαιρεθεί το νεκρωµένο τµήµα. Σε ιδανική περίπτωση πραγµατοποιείται τελικοτελική αναστόµωση και το έντερο ανατάσσεται στην κοιλιακή κοιλότητα και εν συνεχεία αποκαθίσταται η βουβωνοκήλη. Στην παραµικρή υποψία ότι η όλη διαδικασία δεν µπορεί να πραγµατοποιηθεί με ασφάλεια από τη βουβωνική χώρα, θα πρέπει να πραγµατοποιηθεί ερευνητική λαπαροσκόπηση ή λαπαροτοµή.\nΕνώ λοιπόν η βουβωνοκήλη είναι μία πολύ συνηθισμένη πάθηση που θεραπεύεται εύκολα και αποτελεσματικά, οι επιπλοκές της, εάν αυτή δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, μπορεί να αποβούν πολύ επικίνδυνες για τον άνθρωπο. Ορθά οι χειρουργοί σε όλο το κόσμο αποδέχονται ότι όλες οι βουβωνοκήλες θα πρέπει να αποκαθίστανται χειρουργικά το δυνατό συντομότερα από τη στιγμή που γίνεται η διάγνωση, ακόμη κι αν είναι ασυμπτωματικές, για την πρόληψη της επιπλοκής της περίσφιξης και επειδή η βουβωνοπλαστική γίνεται δυσκολότερη όσο καθυστερεί η αποκατάσταση.


Ένα λιοντάρι που... νιαουρίζει | Contra.gr\nΈνα λιοντάρι που... νιαουρίζει\nΟ Αντώνης Τσακαλέας γράφει για το... ψέμα της στατιστικής που δείχνει μεν πολλές τελικές στον ΠΑΟΚ, αλλά ο αντίπαλος τερματοφύλακας ελάχιστα... ανησυχεί, μιας λείπει ο άνθρωπος που θα στείλει τα μπάλα στα δίχτυα μέσα από το κουτί.\npaok pas pasxalakis MOTIONTEAM\nΑν μη τι άλλο, ο ΠΑΟΚ είναι μια από τις πιο σταθερές ομάδες του φετινού πρωταθλήματος. Πάρτε για παράδειγμα τα τελευταία επτά παιχνίδια που έδωσε για το πρωτάθλημα κόντρα σε Ατρόμητο, Πανιώνιο, Παναθηναϊκό, Πλατανιά, Κέρκυρα, Λεβαδειακό και Γιάννενα. Η αναμέτρηση με τους “πράσινους” μοιάζει να είναι μια κακή παρένθεση, καθώς σε όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια οι ασπρόμαυροι είχαν κατοχή, είχαν δημιουργία φάσεων, είχαν συνδυασμούς, αυτοματισμούς και τελικές προσπάθειες. Μπόλικες τελικές προσπάθειες. Σε αυτά τα παιχνίδια ο ΠΑΟΚ μέτρησε τρεις νίκες και τέσσερις ήττες. Ούτε μια ισοπαλία. Ή άσπρο ή μαύρο.\nΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ... Ο ΜΑΤΟΣ\nΤο δείγμα γραφής είναι τέτοιο που πλέον δεν επιδέχεται αμφισβήτησης. Ο ΠΑΟΚ είναι όπλο χωρίς σφαίρες. Είναι λιοντάρι που νιαουρίζει. Του λείπει ένας παίκτης. Αυτός που όχι μόνο θα είναι η μεγάλη του ελπίδα για γκολ, αλλά θα είναι και εκείνος με τον οποίο θα ασχολούνται και οι αντίπαλοι. Αυτή τη στιγμή, οι αντίπαλοι προπονητές του ΠΑΟΚ δεν ασχολούνται με το ποιος θα παίξει στην κορυφή της επίθεσης του Δικεφάλου του βορρά. Δεν το κοιτάζουν αυτό, δεν τους αλλάζει τα πλάνα με το αν παίζει ο Αθανασιάδης ή ο Κουλούρης.\nΈνα πράγμα κοιτάζουν. Αν παίζει ο Μάτος. Εκεί στοχεύουν, εκείνον μπλοκάρουν. Αυτό έκανε ο Παράσχος με τον Πλατανιά, αλλά ο Βραζιλιάνος του βρήκε στην περιοχή σε στημένη φάση, αυτό ήθελε να κάνει και ο Γρηγορίου αλλά δεν του έβγαινε τίποτα στο ματς, αυτό έκανε ο Ντόστανιτς και ο Μάτος ήταν ωσεί παρών στην Λιβαδειά, αυτό προσπάθησε να κάνει και ο Πετράκης, αλλά στην Τούμπα, έχω την εντύπωση οτι εμφανίστηκε ο χειρότερος ΠΑΣ από την έναρξη του πρωταθλήματος, μια ομάδα που δεν θύμιζε σε τίποτα μια από τις ελάχιστες “ομάδες του προπονητή” στην φετινή Σούπερ Λιγκ.\nΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΘΕΜΑ ΠΟΣΟΤΗΤΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ\nΥπάρχει και μια άλλη παράμετρος που θα πρέπει να καταγραφεί. Ο αριθμός των τελικών προσπαθειών είναι μερικές φορές παραπλανητικός. Το θέμα δεν είναι πόσες τελικές κάνει μια ομάδα αλλά πόσες από αυτές αγχώνουν έναν γκολκίπερ με βάση και το οπτικό πεδίο που έχει ο παίκτης που κάνει την τελική προς την εστία. Ο ΠΑΟΚ είχε φτάσει να έχει 14 τελικές από το 46' μέχρι και το 78', με τις επτά να είναι στην εστία, αλλά από αυτές τις επτά, μόλις οι δυο - τρεις ήταν “άξιες αναφοράς”. Αυτές οι τελικές αξίζει να καταγράφονται κυρίως ως αδυναμία της ομάδας που αμύνεται να τις αποφύγει. Ακόμα και έτσι, ο ΠΑΟΚ καταφέρει να έχει "ποιοτικές" τελικές προσπάθειες, τις οποίες τις σπαταλά.\nΔΕΝ ΨΑΧΝΕΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟ, ΑΛΛΑ... ΜΕΣΣΙΑ\nΤο κακό αυτής της ήττας για τον ΠΑΟΚ είναι ότι πλέον ο Δικέφαλος του βορρά, όποιον επιθετικό και να πάρει, θα τον περιμένει σαν... Μεσσία.Όχι πως αυτό δεν θα γινόταν αν ο ΠΑΟΚ δεν έχανε από τον ΠΑΣ. Αν όμως είχε βρει το δρόμο για τα δίκτυα, θα είχε κάποια σημεία αναφοράς, μια...ελπίδα στο δρόμο για την αντίπαλη εστία. Ο Κουλούρης δείχνει πιο ψυχωμένος από τον Αθανασιάδη, αλλά φαίνεται να προσπαθεί να τελειώσει τις φάσεις με δύναμη και όχι με τεχνική, ο Αθανασιάδης βγαίνει εκτός συζήτησης καθώς πλέον - πλην όλων των άλλων - δεν τον θέλει και η τύχη, ο Περέιρα μάλλον δεν υπολογίζεται και ίσως αποτελέσει παρελθόν. Με όλα αυτά, ο ΠΑΟΚ αδικεί τον εαυτό του, από το καλοκαίρι που έψαχνε επιθετικό μέχρι και τώρα, που συνεχίζει να ψάχνει, και σκέφτεται να το βρει στο πρόσωπο του Ανσαριφάρντ.\nΠολικό κρύο και -5 στην Τούμπα\nΤούντορ: "Στην Ελλάδα υπάρχει η πραγματικότητα του Ολυμπιακού"


Τα 10 καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\nΞενοδοχεία κοντά σε: σιδηροδρομικό σταθμό Oxshott\nΤα καλύτερα ξενοδοχεία κοντά σε: σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\n2.414 από 7.739 καταλύματα ταιριάζουν με τα φίλτρα που έχετε επιλέξει. Απαλοιφή όλων των φίλτρων\nΦίλτροΣε οποιαδήποτε απόσταση από: σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\n1,9 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\nWoodlands Lane | Stoke D'Abernon, Cobham KT11 3QB, Αγγλία\n3,8 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\nPortsmouth Road | Fairmile, Cobham KT11 1BW, Αγγλία\n2,7 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\n4,9 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\n6,3 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\n6,9 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\n6,5 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\n7,1 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\n7,3 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\nOld Heath Road, Γουέμπριτζ KT13 8TX, Αγγλία\n6,4 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\n7,7 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\n7,2 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\n6,0 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\n9,4 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon\n8,5 χλμ. από σιδηροδρομικό σταθμό Cobham and Stoke D'abernon