Γουστάρουμε περί Avant- Garde, γουστάρουμε περί σοσιαλιστικός ρεαλισμός, γουστάρουμε περί τέχναι.. Καπέλο μας. | Γκράνμα\nEl Lissitzky: Νικήστε τους λευκούς με την κόκκινη σφήνα\nΟι επίσης περίεργες λέξεις Σουπρεματισμός (Suprematisme), (σε καθαρά ελληνικά Υπερβατισμός, αλλά αν υπήρχε καθαρότητα στη γλώσσα, το σοσιαλισμό θα τον λέγαμε κοινωνισμό), ή Κονστρουκτιβισμός (Constructivisme), ή Φουτουρισμός (Futurisme), είναι καλλιτεχνικές οντότητες που βρήκαν τις υλικές προϋποθέσεις για να αναπτυχθούν σε τεράστιο βαθμό, πάνω στην πρώιμα εγκαθιδρυμένη σοσιαλιστική πατρίδα?\nΑπ’ τις κατώτερες τάξεις φιλοσόφων παρατάξεις απ’ τις προνομιούχες κοινωνικές αναταράξεις»\nΣχόλια 42 Σχόλια\n← Στέλιος Καζαντζίδης η μεγάλη παντοτινή φωνή της εργατικής τάξης.\nΌλη η εξουσία στην Κομισιόν →\n42 Σχόλια to “Γουστάρουμε περί Avant- Garde, γουστάρουμε περί σοσιαλιστικός ρεαλισμός, γουστάρουμε περί τέχναι.. Καπέλο μας.”\nΑλέξανδρος Δελάρζ Απρίλιος 15, 2011 στις 12:07 πμ #\nΕύγε και δέκα με τόνο, ειδικά στο περί σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Είμαι κατενθουσιασμένος που βρήκα επιτέλους ένα μίνι αφιέρωμα στην πιο πρωτοπόρα καλλιτεχνική σχολή του αιώνος!\nΝα πληροφορήσωμεν το φιλότεχνο κοινό ότι εις την όμορφη Θεσσαλονική, στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Μονή Λαζαριστών, βρίσκεται η μοναδική στον κόσμο Συλλογή Κωστάκη, μια μοναδική συλλογή εικαστικών έργων ρωσικής αβαντγκάρντ (http://www.greekstatemuseum.com/kmst/collections/kostakis.html).\nΕκεί θα καταλάβετε τι θα πει δημιουργική έκρηξη, έμπνευση, επαναστατική δημιουργικότητα. Μπορεί να φαίνονται σε κάποιους παπαριές της «αφηρημένης τέχνης», αλλά σκεφτείτε ότι έφτιαχναν τέτοια έργα στην επαναστατημένη ρωσία απ’ τις αρχές του αιώνα, σε μια κοινωνία που ζούσε στο μαύρο σκότος της αμάθειας και της δεισιδαιμονίας.\nΑλέξανδρος Δελάρζ Απρίλιος 15, 2011 στις 12:13 πμ #\nΠρωτοπόρα σχολή εννοώ τη ρούσικη αβαντγκάρντ, έτσι όπως το γραψα μοιάζει σαν να μιλάω για το σοσιαλ. ρεαλισμό, ήτοι σαν να μην κατάλαβα χριστό απ’ όσα έγραψες prop-agit!\nprop-agit Απρίλιος 15, 2011 στις 1:09 πμ #\nΕίναι πραγματικά αναρίθμητες οι πρωτοπόρες μορφές σε όλο το φάσμα της τέχνης που αναδείχτηκαν εκείνη την περίοδο στην ΕΣΣΔ. Και το όλο εγχείρημα οφείλουμε να το δούμε εντός των αντιφάσεών του.\nΤη συλλογή του Κωστάκη την αγνοούσα μέχρι σήμερα, και ω του θαύματος την ακούω σήμερα από δεύτερο διαφορετικό άνθρωπο να μου την επαινεί! Εγώ παντως σε πρώτη επαφή με τη Ρωσική αβανγκάνρτ ήρθα στο Μπενάκη πριν 2 χρόνια.\nΜια επεξήγηση που πρέπει να κάνω για να μη φανεί ελιτίστικη η προσέγγιση αφού μου επισημάνθηκε:\nστο σημείο που καταλήγω για το ζήτημα του μεταμοντερνισμού και λέω ότι «για τα χαμηλότερα στρώματα της, το σύστημα αρκείται στο απλώς ευτελές και λούμπεν, που εύκολα, κριτικάρει κανείς.»\nΚαταρχάς ήθελα περισσότερο να κριτικάρω αυτό που οι κύκλοι της διανόησης μας πασάρουν ως ντεμέκ πρωτοποριακό.\nΑπέφυγα από την άλλη να κάνω μια πιο εκτενή αναφορά γιατί έχουμε πήξει στους Λαζόπουλους.\nΤι εννοώ. Είναι πραγματικά εύκολη κριτική και χιλιοειπωμένη ότι «μας σερβίρουν σκουπίδια στο χαζοκούτι», τα φασιστικού τύπου «ριάλιτι σόου» που διαφθείρουν την κοινωνία και την «εθίζουν στην κλειδαρότρυπα», «τα σκυλάδικα» κι άλλα ακόμα δημοσιογραφικά κλισέ. Και αν έμενα εκεί κακώς θα έμενα.\nΟμως αξίζει πραγματικά να διατυπωθεί ακόμα και με ξεχωριστό άρθρο ότι πέρα από το αισθητικό και ηθικίστικο κομμάτι στο οποίο παραμένουν οι ευκόλως κρίνοντες αστοί διαννοούμενοι και κριτικοί, για μας πιο σημαντικός είναι ο ταξικός ρόλος της ευτέλειας. Η κοινωνική σημασία δηλαδή του να αναπαράγω λοβοτομημένες συνειδήσεις μέσω λοβοτομημένων προγραμμάτων. Καθώς το λούμπεν και ευτελές πολιτιστικά απευθύνεται στο πιο εξαθλιωμένο ταξικά, ακριβώς για να το κρατάει εκεί με έναν ακόμη χαλκά, πέρα από τη σιδερένια μπάλα της υπερξίας που του αποσπά και του μεροκάματου που του στερεί το σύστημα.\nprop-agit Απρίλιος 15, 2011 στις 1:18 πμ #\nΝα πω επίσης ότι διόλου τυχαία η ανάρτηση συνέπεσε με τη 14η Απρίλη 1930, ημερομηνία θανάτου του Βλαδίμηρου Βλαδιμίροβιτς Μαγιακόφσκι.\nΑλέξανδρος Δελάρζ Απρίλιος 15, 2011 στις 1:53 πμ #\nΔεν αποκόμισα κάποια ελιτίστικη διάθεση στο σημείο που αναφέρεις, το αντίθετο μάλιστα. Η ευτελής, βιομηχανοποιημένη και εκχυδαϊσμένη «τέχνη» στην οποία υποπίπτουν τα φτωχά λαϊκά στρώματα, έχουν σοβαρά προβλήματα τεκμηρίωσης ως τέτοιας. Το μεταμοντέρνο, αυτό που ο κόσμος λέει λαϊκά και, ολίγον κοροϊδευτικά, «κουλτουριάρικο», «ψαγμένο» και τέτοια, είναι σαφώς η αντανάκλαση μικροαστικών αντιλήψεων στον τομέα της τέχνης. Το επαναστατικό, το πρωτοπόρο, το καινούριο όταν έρθει ως αποτέλεσμα των επαναστατικών κοινωνικών διεργασιών, θα είναι τέτοιο που θα το καλοδεχτεί ο απλός κόσμος, επειδή ήδη θα έχει μπει στο επαναστατικό «τριπάκι».\nΣήμερα αυτό που λεν μοντέρνο και τέτοια, στην ουσία αντικατοπτρίζει την παρακμή του τμήματος της αστικής τάξης που προλεταριοποιείται βίαια και εκφράζει τις αντιφάσεις και τις αυταπάτες του.\nΦυσικά υπάρχουν και ωραία, πρωτοπόρα πράγματα που αντικατοπτρίζουν την υποβόσκουσα οργή που δεν έχει εκδηλωθεί ακόμα. Και μια και το φερες στην επιφάνεια, νομίζω είναι ένδειξη ότι κάτι κυοφορείται και στην τέχνη.\nsentic Απρίλιος 15, 2011 στις 5:21 πμ #\nπολυ διαφωτιστικο και αφανταστα διδακτικο το αρθρο σου!!!\nΜια ερωτηση: Τι ειναι πανω κατω ο κονστρουκτιβισμος??\nΟσο για τον μεγαλο Βλαδιμηρο υπερπολυτιμη η κληρονομια του!!\nΣημερα αμόλησε τους κεραυνους της φωνής σου προλεταριατο\nλησμονησε της γενικης συχώριας το κερι\nΕξοντωμενος απο των φασιστων ληστων το συνδικατο\nστερνη φορα απο την μοσχα ο Βορόφσκι θα διαβει.\nΠόσοι θα λείψουνε…..ποσοι μας λείψαν..\nΠοσους λιανισανε…..ποσοι γιναν καπνος…\nΟπου αν λυγισανε..οποιοι αν λυγίσαν.\nΕμεις δεν λυγίσαμε,θα τραβήξουμε εμπρος.\nΣημερα την οργή φτιαξε μπομπα στρογγυλη,\nΣημερα τις φωνές κανε να αστράψουν ξιφολόγχες.\nΠρόβαλε σαν φάντασμα στα μάτια του Καπιταλίστα..\n…αναδιπλώσου στων ανακτόρων τις κόχες.\nΣτις ξετσίπωτες νότες απάντηση ας δώσει\nπολυεκατομμυριο το βήμα του λαού μας.\nΜιλιούνια στου κρεμλινου τα τείχη ας αναδιπλωθουν.\nΚι ας υπογγραμμίσει ο θάνατος του συντρόφου μας\nτην αθανασία του κομμουνισμου!!!!!\nkraftwerk Απρίλιος 15, 2011 στις 9:41 πμ #\nείμαι στην δουλειά , διαβάζω στα πεταχτά το άρθρο,\nPROP ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ, ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ!!\nο κομμαντο στο έαρ Απρίλιος 15, 2011 στις 9:43 πμ #\nΠολύ ωραίο κείμενο. Πολύ πιο μπροστά απ’ ό,τι μας έχει συνηθίσει το κόμμα σε τέτοια θέματα. Έχω κάποιες σημαντικές διαφωνίες που ίσως μπορέσουν να βοηθήσουν να ανοίξει μια κουβέντα. Επιφυλάσσομαι όμως για κάποιες μέρες λόγω μη πρόσβασης στο ιντερνετ\nΓια τον πανύψηλο, δείτε κι αυτό:\nΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΟΣ Απρίλιος 15, 2011 στις 9:51 πμ #\nΠολυ καλη δουλεια. Με μια μικρη αδυναμια δεν το παρακολοτθεις μεχρι το τελος το κινημα και την καταληξη που ειχε. Αν τελικα στην πορεια οικοδομησης του σοσιαλισμου κυριαρχησε σαν ρευμα και επιρεασε την σοβιετικη κουλτουρα και πολιτσμό..\nλαθραναγνώστης Απρίλιος 15, 2011 στις 10:38 πμ #\nΕξαιρετικό άρθρο. Ανέβασες πολύ τα στάνταρ. Συγχαρητήρια!\nSentic @ 6,\nΑν δεν κάνω λάθος και θα με διορθώσει κάποιος,στον Κονστρουκτιβισμό, ο καλλιτέχνης ΦΤΙΑΧΝΕΙ-ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΙ απ το μηδεν τη μορφή που χρειάζεται για να αποδώσει την ιδέα του.\nΔεν διαλέγει μια έτοιμη οικεία μορφή που ήδη υπάρχει στη φύση.\nΠ.χ το έργο του El Lissitzky: «Νικήστε τους λευκούς με την κόκκινη σφήνα», σε συμβατική-κλασσική απεικόνιση, θα έδειχνε ένα τάγμα του κόκκινου στρατού σε επίθεση με εφ όπλου λόγχη να διεμβολίζει μια μεραρχία λευκών.\nΣτην κονστρουκτιβιστική απεικόνιση, ο καλλιτέχνης «φτιάχνει» αυτόν τον διεμβολισμό με μια κόκκινη σφήνα (συμβολίζει την επιθετικότητα-ορμή-εξωστρέφεια) που καρφώνει εναν λευκό κύκλο (συμβολίζει την άμυνα-φοβο-εσωστρέφεια).\nΗ μετάβαση της ιδέας γίνεται από το μυαλό του καλλιτέχνη στο μυαλό του θεατή, χωρίς τη διαμεσολάβηση του συνειδητού,παρα μόνο με τη λεζάντα, την οποία όμως λογικά, ο θεατής θα διαβάσει μετά το impact απο την εικόνα.\nprop-agit Απρίλιος 15, 2011 στις 11:49 πμ #\nΤο κείμενο μπορεί να πάρει άπειρες προεκτάσεις αν κάτσει να σκεφτεί κανείς το εγχείρημα της τέχνης σε μια οικοδομούμενη νέα κοινωνία με τεράστιες αντιφάσεις και ανισότητες, βασισμένη σε στέρεες αντιλήψεις χιλιετιών. Σε επόμενα σχόλια ίσως επανέλθω, παρόλο που αξίζει νέο αυτόνομο κείμενο για να αποδείξουμε κάποιες δυσκολίες μόνο που αντιμετώπισε το εγχείρημα αυτό. Ευχαριστώ για τα καλά λόγια όλων.\nΝομίζω ο Λάθρα το περιγράφει τέλεια. Μιλάμε για μια τεχνοτροπία αφαιρετική και αρκετά γεωμετρική.\nΗ αφίσα με τις πιπίλες πχ κάνει αυτό που λέει ο λάθρα σου δίνει την εντύπωση ενός γεωμετρικού μωρού, χωρίς να σου δίνει στο πιάτο ένα καλοζωγραφισμένο στρουμπουλό μωράκι.\nΝομίζω έχουμε αλλάξει απόψεις και μπλοκ του απολιθώματος πάνω στο θέμα. Πάντως αν και άλλος θα κολακευόταν να του λένε ότι είναι μπροστά από το κόμμα, όμως σε μένα δεν ισχύει. Να πω ότι μεγάλο κομμάτι του άρθρου μου είχε θεωρητική τεκμηρίωση στο τεύχος 6 του 2010 της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης που βασίστηκε στην κουβέντα που άνοιξε στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ το 2010 πάνω στο σοσιαλιστικό ρεαλισμό.\nΣίγουρα μπορείς πάντως να βρεις ελλείψεις και αντιφάσεις που δεν πιάστηκαν. Πιο πολύ με ενδιέφερε να δώσω τη γέννεση παρά τη φθορά αυτών των κινημάτων. Η γέννεση και η ακμή οφείλονται στις πρωτόγνωρες υλικές συνθήκες που επέτρεψαν αυτή την ακμή, η παρακμή από την άλλη στην αντιστοίχηση της πραγματικότητας της ρώσικης κοινωνίας πάνω σε πτυχές του εποικοδομήματος, που έφεραν την προσγείωση και άλλες αντικειμενικές συνθήκες.\nradiocollectiva Απρίλιος 15, 2011 στις 5:45 μμ #\nradiocollectiva Απρίλιος 15, 2011 στις 5:47 μμ #\nY Απρίλιος 15, 2011 στις 5:57 μμ #\nλαθραναγνώστης Απρίλιος 15, 2011 στις 6:14 μμ #\nΑχ βαχ και πάλι βαχ!\nΗ αφίσα στην αρχή του You tube είναι μάλλον κινέζικη δεκαετίας του 50. Μιμείται το σοβιετικό στυλ τότε που τα είχαν καλά με τον Στάλιν.\nΠου να ήξερε όμως ο φουκαράς ο προλετάριος με την κοφτή χειρονομία και το άγριο βλέμα, ότι το κόμμα του, 40 χρόνια μετά, θα τον έβαζε να αποδεχτεί με βαθειά υπόκλιση τα «πακετάκια» που του προσέφερε ο χοντρός καπιταλιστής.\nλαθραναγνώστης Απρίλιος 17, 2011 στις 9:45 μμ #\nΤελευταία σκηνή του Σπάρτακου(σκην.Στάνλεϋ Κιούμπρικ).\nΜια απο τις ιστορικότερες σκηνές του κινηματογράφου.\nΟ σεναριογράφος Dalton Trumbo, εισάγει τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό στο Χολυγουντ.\nprop-agit Απρίλιος 18, 2011 στις 5:06 μμ #\nΑπό το Ριζοσπάστη που κυκλοφορεί.\nΜια πολύ καλή ιστορική προσέγγιση στο ζήτημα της τέχνης όπως αυτή αναπτύχθηκε στη Σοβιετική (1919) και μετέπειτα Λαοκρατική (1945-1989) Ουγγαρία.\nΚαθώς και μια απόπειρα θεωρητικής προσέγγισης του ρόλου του διανοουμένου ως προς το κίνημα με βάση τις Λενινιστικές αρχές.\nKOMMANTO 'θα ξανάρθεις, μου λεν, πάλι Λάμπρο σε πέντε γενιές..' Απρίλιος 24, 2011 στις 4:28 μμ #\nΥπάρχει μεγάλο πρόβλημα με τους όρους prop.\nΗ ΚΟΜΕΠ δε δικαιολογείται διότι η βιβλιογραφία και στα ελληνικά είναι τεράστια και επίσης η συζήτηση γι’αυτούς τους όρους μετράει πλέον μια τριακονταετία. Επειδή λοιπόν πραγμάτευση χωρίς ξεκαθαρισμένες βασικές έννοιες δε γίνεται,και επειδή ο μαρξισμός είναι φιλοσοφία που διεκδικεί την επιστημονικότητα και όχι την επιφανειακότητα, θα αναλάβω τον άχαρο ρόλο (γιατί δεν έχω καμμία όρεξη να το παίξω ξερόλας για πράγματα τα οποία είναι γνωστά εδώ και καιρό και μόνο στο Περισσό φαίνεται να μην έχουν ακούσει τίποτα -με το συμπάθειο) της ορολογικής αποσαφήνισης.\nΤο ‘μοντέρνο’ δεν είναι απλά μια αισθητική κατηγορία. Το ‘μοντέρνο’ είναι μια ιστορική στιγμή. Είναι το άνοιγμα προς την καθολικότητα, η ανάπτυξη ενός προτσές που διαρρηγνύει τα όρια της μεσαιωνικής φαιουδαρχίας, και συνεχίζει για να διαρρήξει τα όρια της κεφαλαιοκρατίας -όπως έκαναν τα πρωτοποριακά ρεύματα στη τέχνη τον 20ο αιώνα-. Αυτό το προτσές γεννήθηκε και τροφοδοτήθηκε, αλλά και δεσμεύτηκε στη συνέχεια, από τις αντιφάσεις του κεφαλαίου. Ο ίδιος ο μαρξισμός είναι γέννημα του ‘μοντέρνου’, της νεωτερικότητας -και βέβαια νόμιμος κληρονόμος των καλύτερων στιγμών του ευρωπαϊκού διαφωτισμού- και μάλιστα το καλύτερο, επειδή κατάφερε την αυτοσυνειδησία της και ζήτησε την αυτουπέρβασή της, δηλαδή, με απλά λόγια, την κατάργηση της κεφαλαιακής σχέσης.\nΗ αντιφατικότητα και η συνεχής επαναστατικότητα και αυτοαναίρεση των μορφών της ‘μοντέρνας’ τέχνης αντανακλά, σε τελευταία ανάλυση, τον πρωτεϊκό και αυτοαναιρούμενο χαρακτήρα της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής η οποία κοινωνικοποιείται και εξελίσσεται συνεχώς την ίδια στιγμή που η ατομική ιδιοκτησία την κρατά πίσω και την δεσμεύει.\nΕδώ βέβαια συζητάμε για το εποικοδόμημα και τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Το ‘μοντέρνο’ είναι (ήταν δηλαδή..) πολυποίκιλο. Η πρωτοπορία, η avant garde (υπερρεαλισμός, εξπρεσσιονισμός, φουτουρισμός κλπ) αποδομεί και συντρίβει τις μορφές και τα περιεχόμενα του αστικού τρόπου σκέψης και έκφρασης(όπως είχαν διαμορφωθεί από την αστική τέχνη όλο το 19ο αιώνα) με την διαλεκτική πεποίθηση μιας αναδιάταξης και σύνθεσης σε ένα ανώτερο απελευθερωτικό επίπεδο. Αντίθετα, αυτό που ονομάστηκε καλλιτεχνικός-λογοτεχνικός ‘μοντερνισμός’ (Έλιοτ, Τζόυς, Κάφκα) βιώνει και θεωρεί την κρίση και την κατάρρευση των αστικών αξιών και του αστικού πολιτισμού (στο Μεσοπόλεμο και ακόμα περισσότερο μεταπολεμικά) ως κρίση του πολιτισμού και της ανθρωπότητας γενικά, γι’αυτό και καταλήγει στο μηδενισμό και στρώνει το δρόμο για την επέλαση του ‘μεταμοντέρνου’ από το ’70 και μετά.\n-Λες επίσης: «το ίδιο το αβανγκαρντιστικό ρεύμα της πρωτοπόρας τέχνης άνθισε και κάρπισε στη νεαρά επαναστατημένη χώρα των Σοβιέτ και όχι στα μεγάλα σαλόνια της εσπερίας»\nΚαλός ο επαναστατικός πατριωτισμός αλλά, όπως όλοι οι πατριωτισμοί, οδηγεί σε ανακρίβειες. Στα σαλόνια της Γαλλίας όχι. Στους δρόμους όμως και στα μποέμικα καλλιτεχνικά καφενεία του Παρισιού ήταν που ο Μπωντλαίρ, ο Ρεμπώ (17χρονος μαχητής στη Κομμούνα) και οι άλλοι διαλύσανε τις παλιές ποιητικές μορφές και ανάψανε το φυτίλι της πρωτοπορίας που με τους υπερρεαλιστές έκανε το μπαμ κι ακούστηκε σ’όλο τον πλανήτη. Αλλωστε η ίδια η λέξη είναι γαλλική σύντροφε.. – Για τους Ρώσσους έχεις δίκιο μόνον όσον αφορά τα εικαστικά όπου όντως είχαμε μια πραγματική Αναγέννηση, αν και την ίδια περίοδο οι γερμανοί εξπρεσσιονιστές του Γαλάζιου Καβαλάρη και ο κυβισμός του Πικάσσο μπορούν άνετα να συμπεριληφθούν στο «αβανγκαρντιστικό ρεύμα της πρωτοπόρας τέχνης».\nΓια το ‘μεταμοντέρνο’.\nΤο μηδενιστικό, αντιδιαφωτιστικό, νιτσεϊκό ρεύμα του ‘μοντερνισμού’ βρίσκει εδώ την πλήρη ανάπτυξή του. Το τέλος της διαλεκτικής. Η ιστορική και καλλιτεχνική εξέλιξη έμεινε από καύσιμα, και όσες συγκρούσεις και αντιφάσεις και αν έχει, αυτές δεν λύνονται μέσα από μια καινούργια σύνθεση αλλά λιμνάζουν, αποδομούνται και συνδυάζονται κατά βούληση. Ο Άνθρωπος, η Φύση, η Ιστορία, η Τέχνη (αξίες του αστικού τρόπου σκέψης, την περίοδο που αυτή η τάξη ήταν προοδευτική για το ιστορικό προτσες) δεν αποτελούν πλέον πάγιες ουσίες. Δεν υπάρχει νόημα, περιεχόμενο (εξ’ου και το πρωτείο της μορφής, ‘το μέσο είναι το μήνυμα’ κτλ), δεν υπάρχει δέσμευση στα εμπειρικά/ιστορικά δεδομένα, όλα μεταβλήθηκαν σε έσχατα αποδομημένα στοιχεία και ο καλλιτέχνης ή ο φιλόσοφος μπορεί να τα συνδυάσει όπως του καπνίσει. Δεν υπάρχει συνεκτική εικόνα της πραγματικότητας και βέβαια ούτε δυνατότητα αντικειμενικής γνώσης του κοινωνικού είναι. Αυτό που τελικά λείπει εδώ -και γι’αυτό ο όρος έχει μια νομιμότητα- είναι ο θεμέλιος λίθος των μοντέρνων χρόνων, αυτό που μας έδωσε ο Διαφωτισμός: το πρωτείο του Λόγου, η δυνατότητα του ανθρώπου μέσω της επιστήμης και του πολιτισμού, να γίνει κύριος της πραγματικότητας. Στη μεταμοντέρνα κατάσταση τα πάντα συνδυάζονται με τα πάντα. ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ – ΟΛΑ ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ, που έλεγε κι ο Μπάροουζ. (ένα παράδειγμα για να γίνει κατανοητό: o Νταλάρας τραγουδάει Μάρκο στο Μέγαρο Μουσικής..) – Όλη την ιστορία με το ‘μεταμοντέρνο’ πρέπει να τη δούμε ως παρακμή του αστικού πολιτισμού. Όπως και ο τρόπος παραγωγής απ’τον οποίον προέρχεται, δεν έχει σήμερα να προσφέρει πραγματικά τίποτα στην πολιτισμική διάσταση του ανθρώπου. Γι’ αυτό το λόγο, προσπαθεί αυτό το τίποτα να το προσφέρει σαν καινούργιο. Όπως ωραία το είχε θέσει κάποιος που δε θυμάμαι τώρα: «Όταν η αστική τάξη λέει ότι το μέσο είναι το μήνυμα, το λέει ακριβώς επειδή δεν έχει τίποτα να πει.»\nΑυτά ως προς την ορολογία\npropagitor Απρίλιος 25, 2011 στις 7:43 μμ #\nΑν διέκρινες κάποιες ακροβασίες στην ορολογία δεν οφείλονται στην ΚΟΜΕΠ αλλά σε μένα περισσότερο, μια και το άρθρο της Μηλιαρονικολάκη δεν αναφέρεται πουθενά στον όρο «μοντερνισμός» και «μετα-μοντερνισμος».\nΑπο κει κι έπειτα δεν είμαι ιστορικός τέχνης και νομίζω ότι τα όσα λες είναι αρκετά ακριβή.\nΤα όσα αναφέρεις για τον μοντερνισμό είναι ακριβέστατα και δεν έχω κάποια κριτική να σου κάνω, ούτε στο άρθρο μου το σνομπάρω ή το κριτικάρω σα ρεύμα και σαν ορολογία.\nΗ ίδια η αβανγκάρντ έχει επίσης όπως λες, πολλές εκφράσεις και ρεύματα και πολλοί καλλιτέχνες ήρθαν να το υπηρετήσουν. Το ρώσικο ιστορικό παράδειγμα είναι άκρως ενδιαφέρον και το εξετάζω, γιατί μαζί με το κίνημα του προλετ-κουλτ, είναι οι 2 πιο στεθερές και συνεπείς φίλιες δυνάμεις της 1ης προλεταριακής επανάστασης από πλευράς διανόησης.\nΟ ίδιος ο αβανγκαρντισμός είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι σε άλλες περιοχές του κόσμου είχε τελείως διαφορετικό περιεχόμενο και πολύ πιο ανοιχτά οδήγησε στη σήψη και την παρακμή του μεταμοντέρνου από τα παραδείγματα του Κάφκα και του Έλλιοτ που αναφέρεις.\nΧαρακτηριστικότατο παράδειγμα είναι ο προικισμένος φουτουριστής καλλιτέχνης Μαρινέτι ο οποίος ήταν θερμότατος υποστηρικτής του Φασιστικού κόμματος του Μουσολίνι, ή η Ναζίστρια κινηματογραφίστρια Λένι Ρίφενσταλ που έχει ένα τεράστιας αισθητικής αξίας έργο, ταγμένο όμως στο φασισμό. Ο τεράστιος υπερρεαλίστης φιλοφρανκιστής Νταλί είναι ένα ακόμα παράδειγμα.\nΑπο κει και πέρα. Τα απόνερα της Γαλλικής επανάστασης και της κομμούνας αδερφέ είναι τέχνη επαναστατική και έχουν άπειρες διδαχές να μας δώσουν. Όμως απο κει και πέρα στην Εσπερία δεν είχαμε ποτέ οικοδόμηση μη εκμεταλλευτικής κοινωνίας και το εποικοδόμημα ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα στο Παρίσι είναι καθαρά μπουρζουάδικο. Ο δε μποεμισμός (δεν αναφέρομαι στους καλλιτέχνες που αναφέρεις) κατά πολλούς είναι κατηγορία και όχι αρετή στην τέχνη. Το αστικό εποικοδόμημα στη Γαλλία κυνήγησε σκληρά τους μη «δικούς της» εκφραστές και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Ρώσικη εμιγκράτσια της διανόησης, εκεί βρήκε καταφύγιο μετά τη συντριβή των στρατιών του Ντενίκιν από τον κόκκινο στρατό.\nΜεγάλη κουβέντα τέλος σηκώνει το ζήτημα των τομών στην τέχνη. Και τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στην κριτική αφομοίωση και την νέα παραγωγή πρωτοπόρας τέχνης.\nΓια το «μεταμοντέρνο» τέλος επιχείρησα μια γραμματολογική και εμπειρική κριτική. Η δική σου είναι ιδεολογική και πολύ σωστή προσέγγιση κατ’εμέ.\nΚΟΜΜΑΝΤΟ 'θα ξανάρθεις, μου λεν, πάλι Λάμπρο σε πέντε γενιές..' Απρίλιος 25, 2011 στις 8:09 μμ #\n«Κοινώς για να το κάνουμε πιο λιανά, σε αυτόν εμπεριέχεται ΚΑΘΕ εκφραστική μορφή που δύναται να υπάρξει, ρεαλιστική, σουρεαλιστική, κυβιστική, πουαντιγιστική, ιμπρεσιονιστική, φουτουριστική, πανκ, ποπ-αρτ, ροκ, ρέγγε, δόγμα 95, παραδοσιακή, ελαφρολαϊκή κι ότι άλλο μας καπνίσει με μια μονάχα προϋπόθεση: η τέχνη αυτή να μη γυρνάει ελιτίστικα την πλάτη στον κοινωνικό προβληματισμό και ενεργά να παίρνει μέρος στην άρση της αντίθεσης προς το συμφέρον του δυναστευόμενου και όχι του καταπιεστή.»\nΘα μπορούσα να συμφωνήσω απόλυτα με τα παραπάνω. Βέβαια, κατά τη γνώμη μου, αυτό το μοντέλο αφορά την τέχνη στο σήμερα, την τέχνη κάτω από το ζυγό της κεφαλαιοκρατίας. Όταν, όπως στην περίπτωση της σοβιετίας, έχει επέλθει η ρήξη, πρέπει και η τέχνη να ανασυγκροτηθεί και να αναζητήσει νέους δρόμους, πιο ‘ψυχολογικούς’ και ταυτόχρονα πιο ‘λαϊκούς’ -αλλά αυτό είναι πιο ειδικό θέμα, αν συνεχιστεί η συζήτηση θα πω κάποια πράματα.\nΠαρ’όλα αυτά, αυτά που περιγράφεις παραπάνω μπορεί να είναι οι διακυρήξεις του 24ου συνεδρίου του ΚΚΣΕ που μιλούσε για «πολυμορφία» και «ποικιλία» στην ανάπτυξη του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Μπορεί να έιναι ο Λουνατσάρσκι που το ’20 έλεγε πως εφ’όσον υπάρχουν πολλές τάσεις καμμία δεν πρέπει να κριθεί κατάλληλη για το καθεστώς και πρέπει να παρέχεται υποστήριξη στις καλλιτεχνικές αναζητήσεις. Μπορεί να έχουν σχέση με το Λένιν που διαφωνούσε με τον Μπογκντάνωφ και την προλετκουλτ και υποστήριζε πως η μονοπώληση του τίτλου της επίσημης προλεταριακής τέχνης από μία σχολή ήταν ιδεολογικά και πρακτικά επιζήμια. Μπορεί ακόμα να είναι ανανεωμένη η απόφαση της σύσκεψης για την κουλτούρα της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ τον Μάρτη του 1924 που αποδέχθηκε και επισημοποίησε την πολυμορφία στη μορφική αναζήτηση και το επαναστατικό περιεχόμενο.\nΔΕΝ ΕΙΝΑΙ όμως σε καμμία περίπτωση αυτό που πρωτοεμφανίστηκε ως ‘σοσιαλιστικός ρεαλισμός’ το 1932, το 1934 διατυπώθηκε επίσημα στο ‘Α Πανενωσιακό Συνέδριο Σοβιετικών Συγγραφέων και μέχρι το 1956 -τουλάχιστον..- μονοπώλησε την πολιτισμική παραγωγή στη σοσιαλιστική πατρίδα.\nΚαι βέβαια, η μετάβαση από την χαοτική πολυμορφία και τις πρωτοποριακές σχολές στα εικαστικά και την αρχιτεκτονική που ξεπηδούσαν σαν τα μανιτάρια, στο μοναδικό αποδεκτό δόγμα του ‘σοσιαλιστικού ρεαλισμού’ δεν έγινε και τόσο ανώδυνα όσο μας το παρουσιάζεις. Ήδη το 1931 πέφτουν σε δυσμένεια οι κονστρουκτιβιστές, διαλύονται οριστικά και «ενσωματώνονται» στο κεντρικό σώμα της Ένωσης Καλλιτενών κάτω από τον έλεγχο του κόμματος. Στην αρχιτεκτονική απορρίπτεται ο πειραματισμός που έδωσε απίστευτα πράματα όπως το Μαυσωλείο του Λένιν, η Λέσχη των μελών της κοινότητας του Ζνεβ και έκανε τα ρωσσικά περίπτερα να βάζουν τα γυαλιά σε όλους στις διάφορες ευρωπαϊκές εκθέσεις, και υιοθετούνται πλέον κλασσικές συντηρητικές φόρμουλες. Τον κονστρουκτιβισμό ακολουθούν όλοι, ο Τάτλιν με τον λειτουργισμό των Βχούτεμας, οι φουτουριστές, η ομάδα Ομπμόχου ακόμα και η προλετκουλτ συγκεντρώνονται κάτω από το έλεγχο της Ένωσης Καλλιτεχνών και συνακόλουθα ευνουχίζονται. Η πορεία πρωτοπόρων -σε παγκόσμιο επίπεδο- προσωπικοτήτων τα επόμενα χρόνια δείχνει πως μόνο ανώδυνα δεν έγινε η μετάβαση στο ‘σοσιαλιστικό ρεαλισμό’, και ότι είναι ζήτημα αν θα τη χαρακτηρίσουμε ‘μετάβαση’.. Ο Καντίνσκι, προσωπικός φίλος του Λουνατσάρσκι και για μια περίοδο υπεύθυνος παιδείας, φεύγει για τη Γερμανία. Ο Αϊζενστάιν σε ‘διαθεσιμότητα’. Ο μέγιστος Μάλεβιτς πεθαίνει χαμένος στην αφάνεια. Ο πανύψηλος Βλαντιμίρ αυτοκτονεί. Ο Μέγιερχολντ συλλαμβάνεται και εξαφανίζεται το 1939 μετά από παρέμβασή του στο συνέδριο σκηνοθετών που δήλωσε πως «Αυτό το αξιοθρήνητο και στείρο πράγμα, που αξιώνει να λέγεται σοσιαλιστικός ρεαλισμός, δεν έχει σχέση με την τέχνη».\nΤο βασικό πρόβλημα με το ‘σοσιαλιστικό ρεαλισμό’ είναι η μηχανιστική/θετικιστική αντίληψή του πως η τέχνη αποτελεί αντανάκλαση της αντικειμενικής πραγματικότητας. Η θέση αυτή, στην οποία εναντιώθηκε φιλοσοφικά και ο Λένιν, προέρχεται ουσιαστικά από το θετικιστικό πνεύμα της Β’ Διεθνούς και τον Πλεχάνωφ, του οποίου το σύγγραμμα «Αισθητική» αποτέλεσε οδηγό για τους κήρυκες του ‘σοσιαλιστικού ρεαλισμού’. Άμεση συνεπαγωγή είναι η εργαλειακή θεώρηση της τέχνης και της αισθητικής ως ένα βοηθητικό εργαλείο της πολιτικής.»Ό,τι δεν είναι ωφέλιμο για το λαό, δεν έχει αισθητική αξία», όπως έλεγαν κι οι ναρόντνικοι. Για τον Μαρξ όμως -που δεν είχε απορρίψει τον Χέγκελ ως αντιδραστικό όπως οι σοβιετικοί ηγέτες- η τέχνη δεν συνειδητοποιείται μόνο ως αντανάκλαση, αλλά ως διαδικασία γνώσης και πράξης, ως διαλεκτική πρακτική ‘απόκτησης’ του εξωτερικού κόσμου μεσολαβούμενη από ένα ΕΝΕΡΓΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ (αυτή η διαλεκτική αυτονομία του υποκειμένου η οποία εκφράζεται στην εκάστοτε ιδιαιτερότητα της μορφής καταργήθηκε στο ‘σοσιαλιστικό ρεαλισμό’ και συκοφαντήθηκε ως ‘φορμαλισμός’). Είναι συνεπώς μια μορφή γνώσης που αποκρυπτογραφεί την κρυμμένη πραγματικότητα του νοήματος του κοινωνικού είναι, όσον αφορά και το αντικείμενο αλλά και το υποκείμενο. Είναι, ως εκ τούτου, μορφή γνώσης καθολικότερη και από την επιστήμη και από την ιδεολογική πρακτική -την προπαγάνδα κτλ. Γι’ αυτό άλλωστε κι ο Μάρξ στα γραπτά του χρησιμοποιεί τον Σαίξπηρ, τον Δάντη κι άλλους κλασσικούς συγγραφείς που κάθε άλλο παρά σοσιαλιστές επαναστάτες ήταν. Γιατί αναγνωρίζει στα έργα τους αυτήν την καθολικότητα (αυτό που ο Έρνστ Μπλοχ ορίζει ως βασικό χαρ/κο της αληθινής τέχνης: το ‘ουτοπικό πλεόνασμα’) που ξεπερνάει τους ιστορικούς-οικονομικούς όρους της εποχής του ή την ταξική θέση του δημιουργού και μπορεί να χρησιμεύσει στο, εκάστοτε, παρόν της ανθρώπινης υπόθεσης.\nΑυτή η ‘οντολογική’ υποβάθμιση της τέχνης είχε ως αποτέλεσμα μεχρι το 1956 να έχει γεμίσει ο τόπος με προτομές, αγάλματα, πορτραίτα και εργόχειρα με τη φάτσα του Στάλιν. Όταν η ίδια η κοσμογονική επαναστατική πραγματικότητα απαιτούσε αυξημένο πλούτο εκφραστικών μέσων και θεμάτων, η σοβιετική εξουσία γυρνάει την πλάτη και υιοθετεί αναχρονιστικούς νατουραλισμούς και επαναστατικούς ρομαντισμούς (αυτές οι αστείες γιγάντιες μορφές που φαίνονται και στο βίντεο παραπάνω) – Και όσον αφορά το άτομο, τη ψυχολογία και τη συνείδηση το απόλυτο μηδέν, αυτά τα χάρισαν στον Πάστερνακ και την Αχμάτοβα. Αυτά τα ανθρώπινα που δε χωρούσαν στην εργαλειακή ‘προλεταριακή’ προπαγάνδα ήταν «η βάρκα του έρωτα» που » συντρίφτηκε στην καθημερινή ζωή» και έκανε το Μαγιακόφσκι να δώσει τέλος.\nΌλα αυτά χωρίς καμμία αφοριστική διάθεση και χωρίς να ξεχνάμε ότι για τα ολέθρια λάθη έχουν το μερίδιο τους και οι οικονομικές και παραγωγικές συνθήκες, ο β παγκόσμιος κλπ. Μπορούμε, ας πούμε, να δούμε πως η κλασσική μηχανική και ο θετικισμός στην ευρώπη του 19ου αιώνα συνέβαλλαν στην εμφάνιση του καλλιτεχνικού ρεαλισμού/νατουραλισμού και ότι σε επίπεδο παραγωγής η σ.ε. δεν διέφερε και πολύ.\nΑλλά αυτό δε σημαίνει πως θα χώσουμε τα θεμελιώδη λάθη κάτω απ’το χαλί ονομάζοντάς τα απλά ‘στρεβλώσεις’ για να ξεμπερδεύουμε. Χρειάζεται μελέτη και ξεκαθάρισμα και συζήτηση το πράγμα.\nΣεχτάρ ο Τρομερός Απρίλιος 26, 2011 στις 1:55 πμ #\nΜπορεί να φαίνεται πιασάρικο αλλά η ταύτιση της ιδεολογίας του μοναχικού αντιδραστικού ατόμου με τα «ανθρώπινα, που δε χωρούσαν στην εργαλειακή (!) ‘προλεταριακή’ προπαγάνδα… κλπ», όχι μόνο δεν ήταν ο άχρωμος «πλούτος» που (δεν) απαιτούσε η κοσμογονική επαναστατική πραγματικότητα (μια τέτοια τιτανική προσπάθεια έχει πιο συγκεκριμένες και δύσκολες απαιτήσεις από την ευκολούτσικη «ευρύτητα» ενός τάχατες «πλούτου εκφραστικών μέσων και ΘΕΜΑΤΩΝ (…)» με πολύ ευδιάκριτους σκοπούς) αλλά ήταν και παραμένει στόχος του γνωστού ιδρύματος….\n» One of the most important and fascinating discussions in Saunders’ book is about the fact that CIA and its allies in the Museum of Modern Art (MOMA) poured vast sums of money into promoting Abstract Expressionist (AE) painting and painters as an antidote to art with a social content. In promoting AE, the CIA fought off the right-wing in Congress. What the CIA saw in AE was an “anti-Communist ideology, the ideology of freedom, of free enterprise. Non-figurative and politically silent it was the very antithesis of socialist realism….”\n(Για να σε παραπέμψω σε πηγές-τσιτάτα, που μάλλον δύσκολα θα αμφισβητήσεις: Frances Stonor Saunders, «Who Paid the Piper: The CIA and the Cultural Cold War», και μια κριτική:\nΤα πραγματικά ολέθρια και θεμελιώδη λάθη, που μάταια πια προσπαθεί (με το ντεμοντέ σνομπ υφάκι…) η εξαγορασμένη διανόηση της …»Democratic Left» (!) να κρύψει κάτω από το χαλί είναι ο συμβιβασμός και η υποταγή της στην κυρίαρχη τάξη του κόσμου, που πρόκειται να καταρρεύσει.\nΗ μεγαλειώδης προσπάθεια του προλεταριάτου στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα για τον Σοσιαλισμό υποστηρίχτηκε κύρια από τον Σοσιαλιστικό Ρεαλισμό.\nProp- Agit Απρίλιος 26, 2011 στις 12:41 μμ #\nΣεχτάρ πέφτεις νομίζω σε μια τεράστια λούμπα όταν επιχειρείς την ταύτιση «μοντέρνα τέχνη + ΣΙΑ= πουλημένη τέχνη για αριστερούτσικους απολογητές του καπιταλισμού.» Εαν όντως κάνεις αυτό στην υπεράσπιση του σοσ. ρεαλισμού, τότε κάνεις αυτό που με το άρθρο αυτό θέλω να ξορκίσω..\nΚομάντο εκπλήσσομαι αλλά συμφωνούμε σε πολλά. Εννοώ ότι παρά την εντελώς διαφορετική τοποθέτησή μας σε μύρια άλλα πολιτικά θέματα, σε αυτό η κριτική που ασκείς έχει μεγάλη βάση. Την ίδια έκπληξη είχα πρόσφατα όταν είδα ότι η απόφαση της ΚΕ των Μπολσεβίκων του 1925 «για την πολιτική του κόμματος στην λογοτεχνία», που θεωρήθηκε μπούσουλας για την πολιτική των μπολσεβίκων στην τέχνη και θεωρητικοποιούσε κάπως τα πράγματα, είναι εμποτισμένη μέσες άκρες από τις θέσεις του (κομματικού τότε) Τρότσκι ο οποίος όμως είχε ήδη συντριπτικά ηττηθεί στην εσωκομματική διαπάλη. (Για να γλιτώσω την καζούρα δεν συγκρίνω τις 2 εκπλήξεις που ένιωσα 😛 😛 ).\nΗ αλήθεια είναι ότι την μετά το 30 περίοδο στην τέχνη της ΕΣΣΔ δεν την έχω τόσο αναλυτικά μελετήσει. Πάντως όσα στην τελευταία παράγραφο αναφέρεις ότι δεν τα παραβλέπεις αφοριστικά, πρέπει να σημειωθεί ότι παίζουν τεράστιο ρόλο στην ανάπτυξη του πολιτιστικού εποικοδομήματος. Εφόσον μιλάμε για τεράστιες αλλαγές στην ίδια τη Σοβιετική βάση.\nΕίναι βέβαιο ότι πέραν των πολλών πειραματισμών και του αρχικού τεράστιου ενθουσιασμού πολλών καλλιτεχνών κάποια στιγμή, θα ερχόταν και η προσγείωση στην αδυσώπητη ρωσική πραγματικότητα που ήταν σκληρότατη ακόμα και μετά από 2 δεκαετίες οικοδόμησης.\nΜπορεί σίγουρα να υπήρχε μια τεράστια φούρια να σαρωθεί κάθε τι το παλιό στα πρώτα χρόνια απο πολλούς και από διαφορετικές σκοπιες. Οι αβανγκαρντιστές από την οικουμενική σκοπιά της αποδόμησης των παλιών μορφών, οι προλετ-κουλτ από τη σκοπιά της οικοδόμησης μιας αμιγώς προλεταριακής κουλτούρας. Όμως χαρακτηριστικά ο Λουνατσάρσκι το 1924 σημείωνε:\n«Το πολιτιστικό μέτωπο λέγεται τρίτο όχι μόνο γιατί είναι τρίτο με την έννοια της φροντίδας μας, αλλά και γιατί είναι τρίτο ως προς τον αργό χαρακτήρα των διαδικασιών που συντελούνται σ’αυτό και τέλος τρίτο ως προς το ύψος και τον οριστικό χαρακτήρα των στόχων του».\nΆρα λοιπόν μιλάμε για μια αντιστοίχηση της οξυμένης πάλης αυτών των χρόνων με το παραγόμενο καλλιτεχνικό προϊόν έστω και πιο ετεροχρονισμένη απ’όσο εσύ κι εγώ θα περιμέναμε..\nΗ θεωρητικοποίηση και η θετικίστικη όπως λες χρησιμοποίηση του σοσιαλιστικού ρεαλισμού απο την άλλη δεν ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία το 32′ ενυπήρχε απο ξαρχής στη Σ.Ε. ως τάση.\nΥπάρχει ένα ολόκληρο υπόβαθρο στη διαπάλη ανάμεσα στα ρεύματα της τέχνης όλη τη δεκαετία του 1920, στην οποία το ρεύμα σκέψης του προλετ-κούλτ, παρά την κριτική που δεχόταν από το κόμμα, επικράτησε σε πολλά σημεία του αβανγκαρντιστικου ρεύματος. Η εύκολη ρετσέτα του «φορμαλισμού» για παράδειγμα είχε κολλήσει σε πολλούς αβανγκαρντιστές ως κριτική από το προλετ-κουλτ στην τέχνη τους πχ στον ίδιο το Μαγιακόβσκι!\n(Για την αυτοκτονία δε του Μαγιακόβσκι έχουμε ξαναμιλήσει και έχω πολλές αμφιβολίες για τα αμιγώς πολιτικά αίτια που πολλοί της αποδίδουν. Δεν ισχυρίζομαι ότι δεν δεχόταν πίεση και σε αυτόν τον τομέα αλλά δεν ήταν ο μόνος λόγος μια και παράλληλα με την κριτική, τύγχανε και μεγάλης αναγνώρισης απο εκατομμύρια κόσμου στη Σ.Ε.).\nΓια την περίοδο αυτή θα επανέλθω στη συζήτηση στο μέλλον γιατί έχει πολύ ψωμί και δεν έχω χρόνο αυτή τη στιγμή.\nΚατ’εμέ αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι ένα απο τα βασικά ζητήματα που προκύπτουν μαζί με το σοσιαλισμό αντικειμενικά προξενώντας συγχύσεις και στρεβλώσεις είναι η σύμφυση καλλιτεχνικής παραγωγής και κριτικής της τέχνης σε κρατικό πλέον επίπεδο.\nΤι εννοώ: Στον καπιταλισμό τα μέσα παραγωγής στην τέχνη (πχ στούντιο, παραγωγή CD, τυπογραφεία, εκθεσιακοί χώροι) τα έχουν ιδιώτες και καπιταλιστές και αυτοί με κριτήριο το τι πουλάει και τι όχι παράγουν και προάγουν εμπορεύματα τέχνης. Όταν αυτά τα μέσα παραγωγής περνούν στην κοινωνική κρατική ιδιοκτησία, και το κριτήριο δεν είναι πλέον το κέρδος, αλλά το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που αξίζει να τυπωθεί και να προαχθεί. Έτσι ο ίδιος ο παραγωγός της τέχνης γίνεται πιο φανερά και κριτικός της. Ποιά είναι λοιπόν τα κριτήρια στο να παραχθεί αυτή η τέχνη είναι πλέον αρκετά λεπτο ζήτημα.\nΕυτυχώς πάντως η τεχνολογία βοηθάει πλέον και σίγουρα ο νέος παραγωγός μπορεί απείρως πιο αυτόνομα να παράξει τέχνη σε σχέση με τις αρχές του 20ου αιώνα για τις οποίες συζητάμε, άρα ο σοσιαλισμός του μέλλοντός μας θα χει πιο εύκολο φορτίο να σπρώξει.\nΟφείλει το κράτος λοιπόν να προάγει τον πειραματισμό που συχνά στην κοινωνία μπορεί να τον κριτικάρουμε?\nΟ Λένιν σε διάλογο του με την Τσέτκιν απαντά: «Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι στη χώρα μας γίνονται πολλοί πειραματισμοί. Και πλαϊ στους σοβαρούς έχουμε και πολλούς παιδαριώδεις, ανώριμους που μας αφαιρούν δυνάμεις και πόρους. Μα καθώς φαίνεται και στη φύση, έτσι και στην κοινωνία η δημιουργική ζωή απαιτεί τη σπατάλη»\nΟ δε Λουνατσάρσκι τον συμπληρώνει: «Καλύτερα να επιτρέψουμε την ανώφελη, έστω και κάπως βλαβερή βλάστηση κάποιου ζιζανίου από τις διάφορες καινοτομίες, παρά να ξεριζώσουμε κάποιο μικρό φυτό που στην πραγματικότητα του μέλλονταν να γίνει μεγάλο δέντρο».\nProp- Agit Απρίλιος 26, 2011 στις 12:56 μμ #\n(Σόρι για κάποιες ασυνταξίες στα σχόλια μου, απλά έχω το κακό συνήθειο να μην κοιτάω 2η φορά το κείμενό μου 😉 )\nΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΟΣ Απρίλιος 26, 2011 στις 2:24 μμ #\nΤο κείμενο σου προπ με έκανε και άρχισα να ξαναδιαβάζω κάποια κείμενα για την αβαν γκαρτ που τα ειχα ξεχασμενα. Δεν είχα σκοπό να παρέμβω σε αυτόν τον καταπληκτικό διάλογο που αναπτύσσεται ανάμεσα σε σένα και τον κομάντο, όμως η παρέμβαση του σεχταρ οδηγεί ακριβώς σε αυτό που θέλεις να αποφυγής. Φυσικά το σπέρμα της υποταγής της τέχνης στα άμεσα κομματικά καθήκοντα, που είναι υπέρμαχος ο σεχταρ ενυπήρχε ήδη στον ένα ή άλλο βαθμό στο ρεύμα του κονστρουκτιβισμού. Τι τα θέλουμε τα εργαστήρια ζωγραφικής; αναρωτιόταν ο Κλούτσις σε άρθρο του στο περιοδικό του «ΛΕΦ» το 1924, παράλληλα με απόψεις που έφερναν σε αντιπαράθεση το Μουσείο με το Εργοστάσιο.\n«Η τέχνη δεν γεννιέται μαζική, γίνεται μαζική … η μαζικότητα είναι αποτέλεσμα της πάλης μας και όχι το τυχερό πουκάμισο με το οποίο γεννιούνται τα βιβλία κάποιας λογοτεχνικής μεγαλοφυΐας … το κατανοητό πρέπει να ξέρουμε να το οργανώνουμε. … Αν το βιβλίο προορίζεται για να είναι αποκλειστικά αντικείμενο κατανάλωσης των λίγων, τότε δεν χρειάζεται … αν όμως απευθύνεται σε λίγους έτσι όπως η ενέργεια κατευθύνεται σε λίγους υποσταθμούς μεταβίβασης, για να τη σκορπίσουν αυτοί στις ηλεκτρικές λάμπες, τότε ένα τέτοιο βιβλίο χρειάζεται. Αυτά τα βιβλία απευθύνονται σε λίγους, όχι όμως σε καταναλωτές, αλλά σε παραγωγούς». Και εδώ φαίνεται το πόσο δίκιο είχε γιατι , Η τέχνη δεν πρέπει και δεν μπορεί να καθηλώνεται μόνο στο επίπεδο της άμεσης χρηστικότητας και της προπαγάνδας. Ρόλος της είναι να δημιουργεί υπόβαθρο και κριτήρια.Να θέτει ερωτήματα και διλήμματα, να ανιχνεύει το μέλλον και τα υπόγεια κοινωνικά ρεύματα. Όχι απλά να αντανακλά, αλλά να μεγεθύνει, να διαθλά, να φέρνει στην επιφάνεια απόκρυφες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, να ψηλαφεί ανοιχτές πληγές να απελευθερώνει ανθρώπινα συναισθήματα. Αυτή φυσικά η προσέγγιση για τους οπαδούς του σταλινικού σοσιαλιστικού ρεαλισμοί (δεν ήξερα ότι υπάρχουΝ ακόμα) φτΑνει να καταλήγει και σε ανοησίες ολκης του είδους «η εξαγορασμένη διανόηση της …”Democratic Left” (!) να κρύψει κάτω από το χαλί είναι ο συμβιβασμός και η υποταγή της στην κυρίαρχη τάξη του κόσμου, που πρόκειται να καταρρεύσει.»\nProp- Agit Απρίλιος 26, 2011 στις 3:51 μμ #\nΚύριε Μίχο μου.\nΠολύ καλή η υποσημείωση του Μαγιακόφσκι που παραθέτεις, μόνο που στη συνέχεια στο όνομα της κατατρόπωσης του «Σταλινικού ανεμόμυλου» που έχεις χτίσει στο Δον-Κιχοτικό μυαλό σου χύνεις πάλι την καρδάρα. Άρα διορθώνω.\nΟ Σοσ. Ρεαλισμός είναι πνευματικό παιδί του καιρού του, το ίδιο και οι στρεβλώσεις του. Πάντως αμα του έδινες έναν προσδιορισμό δε θα τον έλεγες Σταλινικό αλλά Γκορκικό κατασκεύασμα που έχει δώσει μεγάλα αριστουργήματα και επηρέασε περισσότερα (εκτός κι αν ο Ρίτσος ή ο Βάρναλης που φαντάζομαι καλλιτεχνικά θα αγαπάς, επηρεάστηκε απο κάποιο άλλο μη ρεαλιστικό ρεύμα).\nΚαι για να δεις τι παιχνίδια παίζει η μοίρα Στάλιν ήταν μεγάλος θαυμαστής του Μαγιακόφσκι σε αντίθεση με τον Λένιν ο οποίος, Πλεχανοφικά επηρεασμένος (παιδί του καιρού του κι αυτός προφανώς), ήταν ακραιφνής κλασσικιστής στα γούστα του και αντιπαθούσε τον φουτουρισμό.\nΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΟΣ Απρίλιος 26, 2011 στις 4:24 μμ #\nΣε άλλο πράγμα απαντάς άλλα δεν πειράζει πάμε παρακάτω. Εγώ απαντώ στην στρέβλωση που περιγραφείς και που αποθεώνει ο σεχταρ. Τώρα αν ο Γκόργκι την υπηρέτησε απόλυτα αυτό δεν σημαίνει ότι οι σημαντικότερες στρεβλώσεις του Σ.Ρ δεν έγιναν την Σταλινική περίοδο, είναι σύμπτωση άραγε? Τώρα αν σε ενοχλεί σε πολιτικό επίπεδο ο προσδιρισμός «σταλινική περιοδος» τι να σου κάνω βρες κάποιον άλλον προσδιορισμό που να απαντά για παράδειγμα στο γιατί όλο αυτό το κίνημα που σωστά αποθεώνεις περιθωριοποιήθηκε, διώχτηκε και συκοφαντήθηκε την περιοδο αυτή. Ε όχι και η «σονάτα του σεληνοφώτος» σοσιαλιστικός ρεαλισμός\nY Απρίλιος 26, 2011 στις 8:02 μμ #\nΌποιος είναι Αθήνα και είναι για ουζάκι Πέμπτη βράδυ να στείλει μέιλ στο mygranma (παπάκι) gmail (τελεία) com.\nProp- Agit Απρίλιος 26, 2011 στις 8:07 μμ #\nΠιο πάνω Κώστα γανιάζω για να πω ακριβώς ότι δεν έγιναν μόνο στην «Σταλινική περίοδο» 32′-56′ οι στρεβλώσεις καθώς είχαν μεγάλο παρελθόν και μέλλον. Σίγουρα έγιναν πολλές κατα τη γνώμη μου καλοπροαίρετες προσπάθειες να αμβλυνθούν λάθη του παρελθόντος με λανθασμένα όμως εργαλεία και οργανωτικά μοντέλα.\nΑπό την άλλη δεν μου αρέσει ο όρος αποθεώνω γιατί δεν το κάνω. Και η αλήθεια είναι ότι και σε αυτό το κίνημα χωράει κριτική, όπως και στο κίνημα του προλέτ-κουλτ υπάρχουν πάρα πολλά θετικά στοιχεία προς εκτίμηση. Μπορώ να αναφέρω κάποια στοιχεία στο μέλλον.\nΟ σοσ. ρεαλισμός, δεν ήταν μια θεωρία επίθεσης, όσο μια συνενωτική θεωρία όλων αυτών των ρευμάτων που υπό κάποιες επιρροές κατανοήθηκε στρεβλά και εφαρμόστηκε φορμαλιστικά. Κομμάτι της στρεβλής σύλληψής του είναι ακόμα και η ίδια η κατακλείδα σου «Ε όχι και η «σονάτα του σεληνοφώτος» σοσιαλιστικός ρεαλισμός». Αν ο τιμημένος με βραβείο Λένιν ποιητής δεν είχε μια τέτοια σοσιαλιστική ρεαλιστική αντίληψη της πραγματικότητας, ποτέ δε θα παρήγαγε το καλλιτεχνικό έργο που παρήγαγε..\nΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΟΣ Απρίλιος 26, 2011 στις 9:58 μμ #\nοκ προπ σε κάποια δεν θα συμφωνήσουμε είναι σίγουρο. Παρόλα αυτά οι λίγες παρατηρήσεις μου είχαν στόχο να απαντήσουν όχι στο κείμενο σου, άλλα στον σεχταρ που κουβαλήσει όλη την λογική της στρέβλωσης αυτής της περιόδου στο σήμερα.\nΓια μένα ο Ρίτσος είναι ο μεγαλύτερος ποιητής που έχει περάσει πότε. Ίσως μεγαλύτερος και από τον Παλαμά. Όμως αυτό είναι το λάθος που κανείς και έκανα και εγώ παλιότερα. Το έργο ενός τέτοιου διαμετρήματος ποιητή δεν είναι μονοσήμαντο, γιατί διπλά στην σονάτα του σεληνοφώτος που δεν είναι σοσιαλιστικός ρεαλισμός συνυπάρχει το καπνισμένο τσουκάλι που είναι η πραγματικά επαναστατική πλευρά του Σ.Ρ και δίπλα από αυτό τα «παιδία της ΚΝΕ που λένε στην ζωή το μέγα ναι» που είναι η στρέβλωση του, και δίπλα σε αυτά τα «ερωτικά» που αν θυμάσαι είχε γίνει μεγάλοι συζήτηση στην «πολιτιστική» για αυτό το έργο\nProp- Agit Απρίλιος 27, 2011 στις 12:19 πμ #\nΟκ ας διαφωνήσουμε κι άλλο τότε 🙂\nΝαι το έργο του Ρίτσου είναι σαφώς πολυσήμαντο και η Σονάτα του Σεληνόφωτος όπως λες έχει πολλές υπερρεαλιστικές επιρροές καθώς και πολλές ρεαλιστικές και συμβολιστικές.\nΈνα λάθος στο οποίο υποπίπτουμε πολλές φορές στη λογοτεχνία όλοι μας είναι να θεωρούμε τη χρήση της μεταφοράς και του συμβολισμού ως υπερβατική και σουρεαλιστική, που δεν είναι πάντοτε τέτοια. Ο ίδιος ο ρεαλισμός χωρίς τη μεταφορά από την άλλη καταντά φτηνός νατουραλισμός, σκέτη περιγραφή.\nΣίγουρα πάντως η σονάτα είναι πολύ επηρεασμένη από μη ρεαλιστικά ρεύματα όπως και όλο το έργο του Ρίτσου.\nΌμως Κώστα Μίχο μου το βασικότερο point μου στην όλη κουβέντα και στο άρθρο μου είναι ότι το να είσαι με το σοσιαλιστικό ρεαλισμό είναι ζήτημα κοσμοαντίληψης και όχι ζήτημα μορφικής ένταξης σε κάποιο καλλιτεχνικό ρεύμα. Είναι ζήτημα περιεχομένου. Ο Ρίτσος λοιπόν (που κατ’εμέ είναι sui generis ποιητής) μπορεί να εντάσσεται στο ένα ή στο δείνα ρεύμα της τέχνης, όμως το περιεχόμενο της δουλειάς του είναι καθαρά στρατευμένο απο τη σκοπιά που βάζει ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός στην ουσία του και όχι στη στρέβλωσή του.\nΤο «Τα παιδιά της ΚΝΕ» δεν είναι καθόλου στρέβλωση Κώστα, ούτε το «Κ Κ Ε σεμνή υπογραφή του λαού μας στη λεωφόρο του μέλλοντος». Με την ίδια έννοια γιατί να μη θεωρείς στρέβλωση την Μαγιακοφσκική φράση «όταν θα παρουσιαστώ στου φωτεινού σας μέλλοντος την ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ, θα ρθω πάνω από τη συμμορία της ποίησης των πλεονεχτών και σαλταδόρων, ΣΕΙΩΝ ΣΑ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ 100 ΤΟΜΟΥΣ ΜΑΖΙ ΟΛΩΝ ΜΟΥ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΏΝ ΒΙΒΛΙΩΝ».\n‘Η αντίστοιχα πόσο στρεβλό φαντάζει το «A Mi Partido» (Στο Κόμμα μου) του Πάμπλο Νερούδα στο Κάντο Χενεράλ.\nΉ πόσο στρεβλός ήταν ο Πικάσο όταν ζωγράφιζε το πορτρέτο του Μπελογιάννη ή αυτό:\nΗ κομματικότητα στην τέχνη άλλωστε σηματοδοτεί για του κομμουνιστές τη συστράτευση με την ανώτερη μορφή οργάνωσης της εργατικής τάξης. Σαφώς δεν είναι τέχνη αν θες να μου το αντιτείνεις όλοι οι διάφοροι διθύραμβοι και παιάνες γλειψιματιών και κολαούζων στους ηγέτες των κυβερνώντων ΚΚ σε καιρούς που τους άρμοζε κριτική. Όμως άλλο κομματικότητα και άλλο μηχανιστική αποτύπωση μιας στείρας κομματολαγνείας.\nΓια τα ερωτικά σίγουρα δε θυμάμαι γιατί ήμουν νεογνό ή έστω νήπιο, αλλά η ανάγνωσή τους με προβλημάτισε κι εμένα μετέπειτα.\nΠοιός Παλαμάς;;; 😀 😀\nY Απρίλιος 27, 2011 στις 10:45 πμ #\nΗ Frida Kahlo ερωμένη του Τρότσκι για τον Στάλιν:\nλαθραναγνώστης Απρίλιος 27, 2011 στις 10:56 πμ #\nΑν δεν κάνω λάθως, η Φρίντα Κάλο, τα είχε με τον Ντιέγκο Ριβέρα που ήταν ακραιφνής Σταλίνας.\nΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΟΣ Απρίλιος 27, 2011 στις 11:29 πμ #\nΟ «αληθινός’ φυσικά.\nΔεν είπα προπ ότι οποία αναφορά στην τέχνη της κοματικότητας είναι στρέβλωση του Σ.Ρ. Επαναλαμβανω οτι για τις στρεβλωσεις του αναφερθηκα με αφορμη μια παρεμβαση και οχι απο την σκοπια της αποριψης του. Γιατι επιμενεις σε κατι που δεν ισχυριστικα? Αναφέρθηκα σε ένα συγκεκριμένο ποίημα που για μένα είναι στρέβλωση. Γιατί πρώτον δεν ήταν οι κνιτες αυτό που περιγράφει στο ποίημα και δεύτερο από αισθητική σκοπιά είναι απαράδεκτο, βέβαια προσωπικές προσεγγίσεις είναι και γούστα. Ένα είναι σίγουρο τόσο η δίκη μου όσο και η δίκη σου δεν έχουν καμιά αξία μπροστά στο συνολικό έργο του Ρίτσου. Για όλα τα άλλα που αναφέρεις ως παραδείγματα συμφωνώ απόλυτα ότι δεν αποτελούν στρέβλωση επειδή μιλούν για το κόμμα την επανάσταση, όπως ακόμα και πιο απλοϊκά της που γραφτήκαν για ηρωικές πράξεις της αντίστασης και του αγώνα εν γένει (Σοφία Μαυροιδη Παπαδάκη κλπ). Να που συμφωνούμε και σε κάποια εφαρμόζοντας την διαλεκτικη. Μια που μιλήσαμε για διαλεκτική καλό θα ήταν ένα ποστ για τον Μπρεχ, δεν ξέρω αν μπορεί εσύ η κάποιος άλλος θα ήταν ενδιαφέρων πάντως.\nλαθραναγνώστης Απρίλιος 27, 2011 στις 11:38 πμ #\nΔιόρθωση στο 32.\nΟ Ν Ριβέρα δεν ήταν Σταλινικός.\nΤον μπέρδεψα με τον Σικουέρος.\nProp- Agit Απρίλιος 27, 2011 στις 1:09 μμ #\nΟ Ριβέρα ήταν ακραιφνής Τρότσκα! 😉\nΧαίρομαι για τη συμφωνία μας Κώστα!\nKOMMANTO 'θα ξανάρθεις, μου λεν, πάλι Λάμπρο σε πέντε γενιές..' Απρίλιος 28, 2011 στις 6:14 μμ #\nΚαι τί με νοιάζει εμένα αν η CIA προωθούσε τον αφηρημένο εξπρεσσιονισμό ενάντια στην τέχνη με πολιτικό πρόσημο, στο ΜΟΜΑ? Και μάλιστα τη δεκαετία του ’60, δηλαδή πολύ αργότερα από την περίοδο που συζητάμε. Βρήκες εκεί τυχαία μια αναφορά που έχει μαζί δύο στοιχεία: CIA – abstract expressionism, και είπες να τη πετάξεις να θολώσεις τα νερά. Και βέβαια το αποτέλεσμα της εξίσωσης: όποιος δεν είναι με τα πολιτισμικά προϊόντα της σοβιετίας = πράκτορας της CIA. Aπλοϊκή, αντιμαρξιστική σκέψη που δεν αξίζει απάντησης. Αυτό που αξίζει απάντησης είναι η πρώτη παράγραφός σου -παρ’όλο τον βιασμό του συντακτικού της ελληνικής γλώσσας στον οποίο επιδόθηκες-: εκεί μας λες λίγο πολύ -σα να μην υπήρξε ποτέ ο Φρόυντ- πως το ανθρώπινο ψυχολογικό στοιχείο (η ‘βάρκα του έρωτα’ στο τελευταίο αυτοκτονικό σημείωμα του Μαγιακόφσκι), δηλαδή οι πολύπλοκοι μηχανισμοί της συνείδησης οι οποίοι ορίζονται από την πραγματικότητα και ταυτόχρονα την ορίζουν, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η «ιδεολογία του αντιδραστικού μοναχικού ατόμου». Για το πόσο ‘εύκολη’ ήταν αυτή η ‘ευρύτητα’ ρώτα τον Μέγιερχολντ και τον Μαγιακόφσκι. Για σένα το ανθρώπινο υποκείμενο δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο το πολιτικό υποκείμενο (κομμα) και το κοινωνικό (εργατική τάξη). Αυτή η διεύρυνση του πολιτικού πεδίου στο ανθρωπολογικό, και τελικά η εξαφάνιση του δεύτερου από το πρώτο (αισθητικό και πολιτικό γνώρισμα και του φασισμού)ήταν το μεγάλο πρόβλημα του ‘σοσιαλιστικού ρεαλισμού’. Μια τέτοια ανάλυση δείχνει ξεκάθαρα το διαζύγιο που έχεις πάρει και συ και οι τότε ρώσσοι μαρξιστές από την ευρωπαϊκή κληρονομιά του Διαφωτισμού/μεταδιαφωτισμού και από τους ίδιους τους Μαρξ-Ενγκελς.\n«Είναι βέβαιο ότι πέραν των πολλών πειραματισμών και του αρχικού τεράστιου ενθουσιασμού πολλών καλλιτεχνών κάποια στιγμή, θα ερχόταν και η προσγείωση στην αδυσώπητη ρωσική πραγματικότητα που ήταν σκληρότατη ακόμα και μετά από 2 δεκαετίες οικοδόμησης.»\nKαι βέβαια να έρθει η ‘προσγείωση’. Η τέχνη δεν είναι μόνο η εξερεύνηση της ουτοπίας, οφείλει να επικοινωνεί και με το παρόν γιατί αλλιώς θα γίνει ένας απλοϊκός αισιοδοξος επαναστατικός ρομαντισμός, όπως και έγινε σε μεγάλο βαθμό ο ‘σοσιαλιστικός ρεαλισμός’. Το προβλημα είναι ότι η ‘προσγείωση’ δεν μας είπε τίποτα. Ήτανε προσγείωση ‘μορφική’ και μόνο. Συνεχίστηκε η ‘τέχνη της προπαγάνδας’ απλά με λιγότερο πρωτοποριακά μέσα. Πού ήταν τα μυθιστορήματα τα οποία θα μας έδιναν την εικόνα της προσωπικότητας του ατόμου στην ΕΣΣΔ? Που ήταν τα ποιήματα που θα μας δίναν την εικόνα του έρωτα στην ΕΣΣΔ? Της οικογένειας? Του θανάτου? Της σχέσης ατομικού/συλλογικού? Ποιά ήταν η απάντηση της επανάστασης στο -λεηλατημένο από τον αστικό πολιτισμό- ανθρωπολογικό πεδίο? Καμμία. Ο ‘σοσιαλιστικός ρεαλισμός’ δεν μπόρεσε να δώσει απαντήσεις. Μόνο μυθιστορίες για την λατρεία των παραγωγικών δυνάμεων και για την υπεράνθρωπη (όντως!) προσπάθεια οικοδόμησης στα σταχοχώραφα του βορρά και τις χαλυβουργίες του νότου.\nΕίναι λάθος αυτό που λέει ο Λουνατσάρσκι. Το πολιτιστικό πεδίο είναι πολύ πιο γρήγορο στην ανάπτυξή του. Η τέχνη είναι ένα βήμα μπροστά, συνειδητοποιεί το παρόν καθολικά και πολύ πιο ολοκληρωμένα από την ‘επιτροπή οικονομικών’ της ΝΕΠ και διαβλέπει τις προοπτικές του μέλλοντος, το ‘ουτοπικό πλεόνασμα’ του παρόντος. Και αυτό γιατί είναι η πιο ανθρώπινη από όλες τις δραστηριότητες. Είναι η δραστηριότητα-αυτοσκοπός, που συνδέεται με την ανθρωπολογική μνήμη της απελευθερωμένης εργασίας πριν τον καταμερισμό της εργασίας και την ατομική ιδιοκτησία. Έχει μία σχετική αυτονομία, υπήρχε πριν τον καπιταλισμό, θα υπάρχει και μετά. Γι’αυτό είναι τόσο σημαντική και γι’αυτό ο Λουνατσάρσκι κάνει πάλι λάθος για το «ύψος και τον χαρακτήρα των στόχων».\nΑυτό που λες για το κράτος δεν το καταλαβαίνω. Εγώ νομίζω ότι στο σοσιαλισμό θα πρέπει να εκδίδονται τα πάντα όλα. Ο Μπρεχτ έλεγε πως η μόνη βοήθεια που χρειάζεται ο λαός από μας είναι να μην υποτιμάμε το γούστο του. Την ήρα απ’το στάρι θα την ξεχωρίσει το κοινό από μόνο του, όπως η απελευθέρωση της εργατικής τάξης θα είναι έργο της ίδιας ή δε θα γίνει. Και οικονομίστικα να το δούμε δηλαδή, στο σοσιαλισμό ο χ εργαζόμενος ικανοποιεί πλήρως τις ανάγκες του εφ’όσον εργάζεται και το μερίδιό του στον κοινωνικό πλούτο είναι ίσο με όλων των άλλων. Έχει άρα δικαίωμα να εκδόσει το βιβλίο του, ό,τι και ναναι αυτό. Το κράτος δεν θα πρέπει να ανακατεύεται σε τίποτα σε σχέσει με τον πολιτισμικό τομέα, αυτός είναι όρος απαράβατος για την ανάπτυξη της τέχνης. Μόνο στον τομέα της παιδείας και της ολόπλευρης μόρφωσης του λαού θα πρέπει να πέσει το βάρος.\nΔεν ήταν γκορκικό κατασκεύασμα. Ο πατερούλης πρώτος έθεσε τον όρο το 1932 σε μια μάζωξη διαννοουμένων στο σπίτι του Γκόρκι. Και μετά ο Γκόρκι το χτένισε και το παρουσίασε στο συνέδριο.\nΚαι ο Ρίτσος και ο Βάρναλης πόρρω απέχουν από το ‘σοσιαλιστικό ρεαλισμό’. Ο Ρίτσος όντως σε μερικά ελάσσονα ποιήματά του είναι κομματικοκεντρικός. Αλλά στα αριστουργήματά του (4η διάσταση ας πούμε) ασχολείται πολύ με αυτά που ο Σεχτάρ ονομάζει ‘αντιδραστική ιδεολογία του μοναχικού ατόμου’. Για τον Βάρναλη δες εδώ τον σύντροφο Νούτσο: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=163081\nΈνα άλλο σημαντικό θέμα που πρέπει να βάζει μια στρατευμένη -με την καλή έννοια- άποψη για την τέχνη είναι το ποιοί κάνουν τέχνη. Στο σήμερα είναι μετρημένοι. Είναι αυτοί που είναι ποιητές,πεζογράφοι, ζωγράφοι κτλ. Δε σκέφτεται κανείς ότι για να υπάρχουν αυτοί που κάνουν τέχνη, πρέπει να υπάρχουν αυτοί που δεν κάνουν -και αυτοί είναι οι περισσότεροι. Πρέπει δηλαδή να ξαναδούμε το αίτημα των υπερρεαλιστών: τέχνη από όλους, κατάργηση της αυθεντίας του δημιουργού -ακόμα περισσότερο: τέχνη συνεργατική, ένα ποιήμα γραμμένο από δέκα άτομα!. Δεν πρόκειται βέβαια να σπάσει έτσι ένα καθεστώς που υπάρχει λόγω ενός συγκεκριμμένου καταμερισμού εργασίας. Πρέπει να σπάσει πρώτα αυτός ο ίδιος ο καταμερισμός. Αλλά η κατάδειξη αυτού του γεγονότος και η οργανωμένη αμφισβήτησή του από τις μάζες στο σήμερα πρέπει να είναι πρώτης τάξεως ζήτημα.\nΚΩΣΤΑΣ ΜΙΧΟΣ Απρίλιος 29, 2011 στις 11:03 πμ #\nΚομάντο γιατί δεν κάνεις ένα ποστ για τον Μπρεχτ. Νομίζω ότι μετά τον Καζαντζίδη την Αβαν γκαρτ και ένας Μπρεχτ έρχεται σαν φυσική συνέχεια των πολιτιστικών αναζητήσεων του Γκρανμα . Αν και το Π.Γ του Γκρανμα συμφωνεί φυσικά\nProp- Agit Απρίλιος 29, 2011 στις 9:56 μμ #\nΝομίζω για την πιο ύστερη σοβιετική τέχνη νομίζω ότι παίρνεις την προσλαμβανόμενη εκ των δυτικών καρικατούρα περί σταχοχώραφου αποθέωσης κάθε τι μαζικού και όχι την πραγματικότητα.\nΕπίσης πιστεύω ότι υποτιμάς πολύ το Γκόρκι όταν τον λες απλά κομμώτρια του Στάλιν 😉 ..\nΤώρα στα υπόλοιπα και πιο συζητήσιμα.\nΗ φράση του Λουνατσάρσκι:\n“Το πολιτιστικό μέτωπο λέγεται τρίτο όχι μόνο γιατί είναι τρίτο με την έννοια της φροντίδας μας, αλλά και γιατί είναι τρίτο ως προς τον αργό χαρακτήρα των διαδικασιών που συντελούνται σ’αυτό και τέλος τρίτο ως προς το ύψος και τον οριστικό χαρακτήρα των στόχων του”.\nΕίναι θεωρώ ολόσωστη. Και εξηγούμαι.\nΛες για την τέχνη:\n«Είναι η δραστηριότητα-αυτοσκοπός, που συνδέεται με την ανθρωπολογική μνήμη της απελευθερωμένης εργασίας πριν τον καταμερισμό της εργασίας και την ατομική ιδιοκτησία.»\nΑυτό τον ορισμό προσωπικά τον βρίσκω βολονταριστικό και μακάρι να ήταν έτσι η τέχνη, «εξωταξική» και συνδεόμενη μεταφυσικά με ένα παρελθόν μιας συλλογικής μνήμης, που έχει παρέλθει ήδη πριν να χτιστούν οι πυραμίδες της Γκίζας. Όμως από τη ζωή προκύπτει πως δεν είναι. Συντριπτικά οι καλλιτεχνικοί δημιουργοί της εκμεταλλευτικής πραγματικότητας που ζήσαμε ως το 1917, ακόμα και οι πιο φιλο-προλεταριακοί, ήταν γόνοι υλικών συνθηκών ανώτερων του μέσου όρου και κοινωνοί μιας παιδείας κάθε άλλο παρά προλεταριακής.\nΗ «σχετική αυτονομία» που αναφέρεις στη συνέχεια στον ορισμό σου και με την οποία συμφωνώ απόλυτα, δεν είναι καθόλου σχετική, κατα τα όσα ορίζεις, αλλά σκέτη ιδεαλιστική αυτονομία. Μιλάμε λοιπόν για μια τέχνη ενταγμένη απόλυτα στο κοινωνικό ταξικό και χρονικό πλαίσιό της. Που όμως από την άλλη το υποκείμενο που την παράγει μπορεί από ανθρωπιστικά ΥΛΙΣΤΙΚΑ ελατήρια, να αντιλαμβάνεται τις αντιφάσεις του καιρού του και τις αδικίες που συντελούνται εις βάρος των καταπιεζόμενων, όμως πάντα εντός ορίων που ξεπερνιούνται κατα περίπτωση από τη διάνοια του δημιουργού (υπέρβαση πάντα πάλι εντός ορίου).\nΈτσι λοιπόν ο χαρακτήρας των αλλαγών στην τέχνη μπορεί φαινομενικά μόνο να είναι γρήγορος. Με άλματα πχ στον τομέα της μορφής. Άλλωστε σε αυτόν τον τομέα η σοβιετική αβαν-γκαρντ μεγαλούργησε όμως στον τομέα του περιεχομένου τελικά οι αλλαγές δεν ήταν τόσο δραματικές πάντοτε.\nΟ ενθουσιασμός για δημιουργία και ποιοτική εξύψωση του πολιτιστικού και αισθητικού κριτηρίου των μαζών υπήρξε. Όμως οι μάζες ήταν έτοιμες να ακολουθήσουν μια τέτοια εξύψωση??\nΗ Ρώσικη πατριαρχική μισοφεουδαλική κοινωνία μπορούσε να αφομοιώσει τελικά τόσο εύκολα όλον αυτό τον επαναστατικό ενθουσιασμό ακόμα και σε άλλους τομείς της οικονομίας όπου το υλικό συμφέρον ήταν απείρως πιο συντριπτικό (βλ. τεράστιες προσπάθειες και δυσκολίες για την κολεκτιβοποίηση, ή την εκβιομηχάνιση) για να τον αφομοιώσει και στο αισθητικό?? Νομίζω ότι το ερώτημα είναι ρητορικό.\nΟι στρεβλώσεις και οι αντιλήψεις αιώνων δεν μπορούν να καταπολεμηθούν τόσο εύκολα και γρήγορα όσο εμείς θα επιθυμουσαμε. Και ειδικά στον τομέα της παιδείας και της τέχνης με παράγοντες όπως οι προλήψεις, η θρησκεία, ο ρατσισμός, η φοβικότητα στο νέο, τα βήματα που μετρώνται ακόμα και στον τομέα της δημιουργίας δομών, δεν μπορούμε να αναμένουμε ότι είναι ποτέ δυνατόν να αποφέρουν σε ζητήματα στόχευσης τόσο σύντομα το σκοπό μας.\nΕνώ το ύψος των στόχων δε μπορεί να είναι σταθερό αλλά οφείλει να αναπροσαρμόζεται (και σ’αυτό απ’οτι κατάλαβα συμφωνείς) διαρκώς αναλόγως με τα κεκτημένα και τα δοσμένα στη συλλογική συνείδηση.\nΕαν τα πράγματα ήταν έτσι, θα πρεπε να συμφωνούμε με το Χρουτσοφικό ορισμό «σοβιετικός άνθρωπος» νέος τύπος ανθρώπου, που γοργά διαμορφώθηκε στη Σ.Ε.\nκομμάντο καλοκαιρινής εντροπίας Απρίλιος 30, 2011 στις 6:02 μμ #\nΔεν κατέω από Μπρεχτ σχεδόν τίποτα. Άσε που δεν είναι του γούστου μου.\nΘέλει μελέτη ένα τέτοιο ποστ και αυτη την περίοδο δεν προλαβαίνω με τίποτα.\nΑυτή ήταν η πραγματικότητα προπ, αν ήταν άλλη θα την ξέραμε. Την ιστορία του εργατικού κινήματος πρέπει να τη βλέπουμε κατάματα και να μη στρουθοκαμηλίζουμε. Έχουμε 2011.\nΚατά τα άλλα δεν έχω χρόνο για άλλο πόνο. Για μία σοβαρή μαρξιστική ερμηνεία του καλλιτεχνικού φαινομένου, απαλλαγμένη από θετικιστικές στρεβλώσεις δες σε παρακαλώ εδώ: http://www.greekbooks.gr/books/dokimio/homo-poeticus.product\nΑγόρασε το βιβλίο, μην κολλήσεις στο όνομα του συγγραφέα, πραγματικά αξίζει.\nΤα πρώτα δύο εισαγωγικά κείμενα είναι ανεκτίμητα.\n-επειδή έχεις ένα κάποιο δίκιο σε σχέση με το μαζικό πολιτιστικό επίπεδο της ημιφεουδαλικής ρωσσίας κλπ.. Ένα ωραίο σχετικό περιστατικό/ανέκδοτο (έγινε στη πραγματικότητα):\nΓύρω στο 1920, ο Λένιν αποφασίζει πως πρέπει να στηθούν αγάλματα σε όλη τη χώρα με σημαίνουσες μορφές του κινήματος, καλλιτέχνες, γενικά ανθρώπους του παρελθόντος που ήταν με την επανάσταση και τον κομμουνισμό κλπ.\nΤο έργο ανατίθεται στους πρωτοπόρους κονστρουκτιβιστές γλύπτες και γενικά σ’εκείνη την τρομερή γενιά καλλιτεχνών.\nΜετά από κάποιες μερες εμφανίζεται κάπου στην Πετρούπολη και η προτομή του Μπακούνιν. Όχι όμως με κλασσική γραμμή. Παραλλαγμένη κυβιστικά με εξογκώματα κτλ.\nΤο βράδυ πήγαν οι αναρχικοί και τη γκρέμισαν, ζοχαδιασμένοι από την ‘πρωτοποριακή’ μορφή που είχε δώσει στον θεωρητικό τους ο γλύπτης…!!\n-ήταν πολύ καλή η συζήτηση. νομίζω κρατήσαμε ψηλά το επίπεδο. μακάρι να γινόταν το ίδιο και στις πολιτικές συζητήσεις\na8lios Μαΐου 6, 2011 στις 11:51 πμ #\nProp- Agit Μαΐου 9, 2011 στις 2:53 πμ #\nΝομίζω κι εγώ ότι ήταν απο τις συζητήσεις που ακονίζουν το μυαλό.\nΠολύ ενδιαφέρον αυτό για το Μπακούνιν. Διαβάζοντας τις προάλλες είδα σε ποιους στηναν αγάλματα οι Μπολσεβίκοι με απόφασή τους στην αρχή της επανάστασης. Έτσι βλέπεις πλαϊ στους «αυτονόητους» Μαρξ και Ένγκελς, τους Σπάρτακο, Τιβέριο Γκράκχο (!),Βρούτο (!), Ροβεσπιέρο και Μαρά (!!), Λαφάργκ (!), Μπακούνιν (!!!!!), Σαιν Σιμόν και άλλους!\nΠολύ καλή η ανάρτηση που παραθέτεις. Αν και το ολοκληρωμένο μανιφέστο του ΛΕΦ είναι 3πλάσιο σε μέγεθος από το απόσπασμα που έχει αναρτηθεί στο Μπλογκ που παραθέτεις.\nΕξαιρετικό επίσης και το άρθρο του Τραγγανίδα που έχει λινκ στο Μπλογκ του Παραλληλόγραφου, από το Ριζοσπάστη.\nλαθραναγνώστης Μαΐου 9, 2011 στις 7:49 πμ #\nΛόγω της ημέρας,μια παρουσίαση της «Διεθνούς» με έργα «κοινωνικού ρεαλισμού» απο μεγάλους ζωγράφους. Τα έργα αυτά άνετα μπορούν να θεωρηθούν σοσιαλιστικός ρεαλισμός.\nΠοιός είπε ότι η συμβατική τέχνη δεν έχει δύναμη?


Πώς να Χειρίζεστε τις Προστριβές στο Γάμο | Οικογενειακή Ευτυχία\nΔΙΔΑΞΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ Ο Μάρκος Δεν Έπαψε να Προσπαθεί\nΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ Πώς να Χειρίζεστε τις Προστριβές\nΓιατί Πρέπει να Προσευχόμαστε στο Όνομα του Ιησού;\nΗ Σκοπιά | Φεβρουάριος 2008\nΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΗ(Ν) Ίμπο Αγγλική Αλβανική Αμχαρική Αραβική Αρμενική Αφρικάανς Βιετναμική Βουλγαρική Γαλλική Γερμανική Γεωργιανή Γκα Γκουν Γροιλανδική Δανική Ελληνική Εσθονική Εφίκ Ζουλού Ιαπωνική Ιλόκο Ινδονησιακή Ισπανική Ισόκο Ιταλική Κεμπουάνο Κινεζική Μανδαρινική (απλοποιημένη) Κινεζική Μανδαρινική (παραδοσιακή) Κορεατική Κρεολή της Αϊτής Κροατική Κόζα Λετονική Λιθουανική Μαλγασική Μιανμάρ Νορβηγική Ολλανδική Ουγγρική Ουκρανική Πολωνική Πορτογαλική Ρουμανική Ρωσική Σερβική Σεσούτου (Λεσότο) Σετσουάνα Σλαβική της ΠΓΔΜ Σλοβακική Σλοβενική Σουηδική Τάι Τέλαγκου Ταγκαλόγκ Τιβ Τουρκική Τσεχική Τσόνγκα Φινλανδική Χίντι Χιλιγκαϊνή\nΤα Κλειδιά της Οικογενειακής Ευτυχίας\nΠώς να Χειρίζεστε τις Προστριβές\nΑυτός λέει: «Αφού παντρευτήκαμε, η Σάρα * και εγώ μέναμε με την οικογένειά μου στο σπίτι των γονέων μου. Κάποια μέρα, η κοπέλα του αδελφού μου μού ζήτησε να την πάω στο σπίτι της με το αυτοκίνητό μας. Δέχτηκα να την εξυπηρετήσω και πήρα μαζί μου το μικρό μου γιο. Αλλά όταν επέστρεψα σπίτι, η Σάρα ήταν έξαλλη. Αρχίσαμε να μαλώνουμε και, μπροστά στην οικογένειά μου, με αποκάλεσε γυναικά. Έχασα την ψυχραιμία μου και άρχισα να λέω πράγματα που την εξόργισαν ακόμη περισσότερο».\nΑυτή λέει: «Ο γιος μας έχει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, και εκείνη την περίοδο αντιμετωπίζαμε οικονομικά προβλήματα. Γι’ αυτό, όταν ο Φερνάντο μπήκε στο αυτοκίνητο μαζί με την κοπέλα του αδελφού του και το γιο μας, αναστατώθηκα για διάφορους λόγους. Όταν γύρισε στο σπίτι, του είπα πώς ένιωθα. Είχαμε έναν άγριο καβγά και ανταλλάξαμε βαρείς χαρακτηρισμούς. Ένιωσα απαίσια ύστερα από αυτό».\nΑΝ ΚΑΠΟΙΟ ζευγάρι μαλώσει, μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν αγαπούν πια ο ένας τον άλλον; Όχι! Ο Φερνάντο και η Σάρα, οι οποίοι αναφέρθηκαν παραπάνω, αγαπούν πολύ ο ένας τον άλλον. Ωστόσο, ακόμη και στους καλύτερους γάμους, θα υπάρξουν μερικές φορές προστριβές.\nΓιατί δημιουργούνται προστριβές, και τι μπορείτε να κάνετε για να μην τις αφήσετε να καταστρέψουν το γάμο σας; Εφόσον ο γάμος είναι μια διευθέτηση την οποία θέσπισε ο Θεός, είναι λογικό να εξετάσουμε τι έχει να πει ο Λόγος του, η Αγία Γραφή, για αυτό το θέμα.—Γένεση 2:21, 22· 2 Τιμόθεο 3:16, 17.\nΚατανόηση των Δυσκολιών\nΤα περισσότερα αντρόγυνα θέλουν να συμπεριφέρονται ο ένας στον άλλον με στοργικό και καλοσυνάτο τρόπο. Εντούτοις, η Γραφή επισημαίνει ρεαλιστικά ότι «όλοι έχουν αμαρτήσει και υστερούν ως προς τη δόξα του Θεού». (Ρωμαίους 3:23) Γι’ αυτό, όταν ανακύπτουν διαφωνίες, μπορεί να είναι δύσκολο να τεθούν τα συναισθήματα υπό έλεγχο. Και αν αρχίσει μια λογομαχία, μερικοί ίσως δυσκολεύονται ιδιαίτερα να αντισταθούν σε κακές συνήθειες, όπως είναι οι κραυγές και οι ύβρεις. (Ρωμαίους 7:21· Εφεσίους 4:31) Ποιοι άλλοι παράγοντες θα μπορούσαν να προξενήσουν ένταση;\nΈνας άντρας και η σύζυγός του έχουν συνήθως διαφορετικό τρόπο επικοινωνίας. «Από την αρχή κιόλας του γάμου μας», λέει η Μιτσίκο, «διαπίστωσα ότι είχαμε πολύ διαφορετική άποψη για το πώς να συζητάμε τα διάφορα θέματα. Εγώ δεν θέλω να συζητάω μόνο το τι συνέβη, αλλά και το γιατί και το πώς συνέβη. Ο σύζυγός μου φαίνεται ότι ενδιαφέρεται μόνο για το τελικό αποτέλεσμα».\nΤο πρόβλημα που αντιμετώπιζε η Μιτσίκο δεν είναι πρωτόγνωρο. Σε πολλούς γάμους, ο ένας σύντροφος ίσως θέλει να συζητήσει μια διαφωνία εκτενώς, ενώ στον άλλον δεν αρέσουν οι αντιπαραθέσεις και θέλει να αποφύγει το θέμα. Μερικές φορές, όσο πιο πολύ επιδιώκει ο ένας σύντροφος να συζητήσει το ζήτημα, τόσο πιο πολύ προσπαθεί ο άλλος να το αποφύγει. Μήπως έχετε παρατηρήσει να συμβαίνει κάτι τέτοιο στο δικό σας γάμο; Μήπως ο ένας από εσάς φαίνεται να επιδιώκει συστηματικά τη συζήτηση και ο άλλος συστηματικά να την αποφεύγει;\nΆλλος ένας παράγοντας που πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι το οικογενειακό υπόβαθρο του ατόμου μπορεί να επηρεάσει την άποψή του σχετικά με το πώς πρέπει να επικοινωνούν τα αντρόγυνα. Ο Τζάστιν, ο οποίος είναι παντρεμένος πέντε χρόνια, λέει: «Προέρχομαι από ήρεμη οικογένεια και δυσκολεύομαι να μιλάω ανοιχτά για τα αισθήματά μου. Αυτό απογοητεύει τη σύζυγό μου. Η οικογένειά της είναι πολύ εκδηλωτική, και η ίδια δεν έχει πρόβλημα να μου δείχνει πώς αισθάνεται».\nΓιατί Πρέπει να Προσπαθείτε να Λύνετε τα Προβλήματα;\nΔιάφοροι ερευνητές έχουν διαπιστώσει ότι η συχνότητα με την οποία λέει ένα ζευγάρι ότι αγαπάει ο ένας τον άλλον δεν αποτελεί την πιο αξιόπιστη ένδειξη του πόσο ευτυχισμένος θα είναι ο γάμος τους. Ούτε η αρμονία στις σεξουαλικές σχέσεις και η οικονομική εξασφάλιση είναι οι πιο σπουδαίοι παράγοντες. Αντίθετα, η πιο αξιόπιστη ένδειξη για την επιτυχία του γάμου είναι το πόσο καλά χειρίζονται ο άντρας και η γυναίκα τις όποιες προστριβές δημιουργούνται.\nΕπιπρόσθετα, ο Ιησούς είπε πως, όταν παντρεύεται ένα ζευγάρι, δεν τους ενώνει άνθρωπος αλλά ο Θεός. (Ματθαίος 19:4‐6) Επομένως, ένας καλός γάμος τιμάει τον Θεό. Από την άλλη πλευρά, αν ο σύζυγος δεν δείχνει αγάπη και στοχαστικότητα για τη σύζυγό του, ο Ιεχωβά Θεός μπορεί να αγνοήσει τις προσευχές αυτού του άντρα. (1 Πέτρου 3:7) Αν η σύζυγος δεν σέβεται το σύζυγό της, στην πραγματικότητα δείχνει έλλειψη σεβασμού για τον Ιεχωβά, ο οποίος διόρισε το σύζυγο κεφαλή της οικογένειας.—1 Κορινθίους 11:3.\nΤα Κλειδιά της Επιτυχίας—Να Αποφεύγετε τα Επιβλαβή Είδη Ομιλίας\nΑνεξάρτητα από το δικό σας τρόπο επικοινωνίας ή το οικογενειακό σας υπόβαθρο, υπάρχουν μερικά είδη ομιλίας που είναι επιβλαβή και πρέπει να τα αποφεύγετε αν θέλετε να εφαρμόζετε τις Γραφικές αρχές και να χειρίζεστε τις προστριβές αποτελεσματικά. Κάντε στον εαυτό σας τα ακόλουθα ερωτήματα:\n“Αντιστέκομαι στην παρόρμηση να ανταποδώσω;”\n«Το χτύπημα της μύτης βγάζει αίμα και η παρόξυνση του θυμού βγάζει φιλονικία», δηλώνει μια σοφή παροιμία. (Παροιμίες 30:33) Τι σημαίνει αυτό; Εξετάστε το εξής παράδειγμα: Μια απλή διαφωνία για την εξισορρόπηση του οικογενειακού προϋπολογισμού («χρειάζεται να ελέγχουμε τα έξοδα που κάνουμε με τις πιστωτικές κάρτες») ίσως μετατραπεί γρήγορα σε επίθεση του ενός προς το χαρακτήρα του άλλου («είσαι πολύ ανεύθυνο άτομο»). Είναι αλήθεια ότι, αν ο σύντροφός σας “χτυπάει τη μύτη σας” εξαπολύοντας επίθεση στο χαρακτήρα σας, ίσως νιώθετε την παρόρμηση να ανταποδώσετε το “χτύπημα”. Εντούτοις, η ανταπόδοση οδηγεί μόνο σε θυμό και σε κλιμάκωση της διαφωνίας.\nΟ Βιβλικός συγγραφέας Ιάκωβος προειδοποίησε: «Δείτε! Πόσο μικρή φωτιά χρειάζεται για να ανάψει ένας τόσο μεγάλος δασότοπος! Και η γλώσσα είναι φωτιά». (Ιακώβου 3:5, 6) Όταν οι γαμήλιοι σύντροφοι δεν ελέγχουν τη γλώσσα τους, οι μικρές διαφωνίες μπορούν να φουντώσουν γρήγορα και να γίνουν έντονες προστριβές. Και οι γάμοι που πλήττονται επανειλημμένα από τέτοιου είδους συναισθηματικές «πύρινες λαίλαπες» δεν παρέχουν ένα περιβάλλον στο οποίο μπορεί να αναπτυχθεί η αγάπη.\nΑντί να ανταποδίδετε, μπορείτε άραγε να μιμείστε τον Ιησού ο οποίος, όταν τον εξύβριζαν, «δεν ανταπέδιδε εξυβρίζοντας»; (1 Πέτρου 2:23) Ο πιο γρήγορος τρόπος για να «σβήνετε» μια λογομαχία είναι να αναγνωρίζετε ότι ο σύντροφός σας έχει κάποιο δίκιο και να ζητάτε συγνώμη για το δικό σας μερίδιο ευθύνης στην προστριβή.\nΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΗΣ: Την επόμενη φορά που θα δημιουργηθεί διένεξη, ρωτήστε τον εαυτό σας: “Τι θα μου κοστίσει το να αναγνωρίσω ότι οι ανησυχίες του συντρόφου μου είναι δικαιολογημένες; Πώς συνέβαλα εγώ σε αυτό το πρόβλημα; Τι με εμποδίζει να ζητήσω συγνώμη για τα λάθη μου;”\n“Μήπως μικροποιώ ή υποτιμώ τα αισθήματα του συντρόφου μου;”\n«Να έχετε όλοι σας το ίδιο φρόνημα, να δείχνετε κατανόηση για τους άλλους», προστάζει ο Λόγος του Θεού. (1 Πέτρου 3:8) Εξετάστε δύο λόγους για τους οποίους ίσως να μην εφαρμόζετε αυτή τη συμβουλή. Ένας λόγος είναι ότι μπορεί να μην κατανοείτε σε βάθος τη νοοτροπία ή τα αισθήματα του συντρόφου σας. Παραδείγματος χάρη, αν ο σύντροφός σας είναι πιο αναστατωμένος για κάποιο ζήτημα από ό,τι εσείς, μπορεί να έχετε την τάση να λέτε: “Είσαι υπερβολικός”. Η πρόθεσή σας ίσως είναι να βοηθήσετε το σύντροφό σας να δει το πρόβλημα στη σωστή του διάσταση. Ωστόσο, λίγοι άνθρωποι παρηγορούνται με τέτοια σχόλια. Τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες χρειάζεται να γνωρίζουν ότι οι άνθρωποι τους οποίους αγαπούν τους καταλαβαίνουν και τους συμπαραστέκονται.\nΗ υπέρμετρη υπερηφάνεια μπορεί επίσης να ωθήσει κάποιο άτομο να υποτιμά τα αισθήματα του συντρόφου του. Το υπερήφανο άτομο προσπαθεί να εξυψώσει τον εαυτό του υποβιβάζοντας συνεχώς τους άλλους. Μπορεί να το κάνει αυτό μέσω χαρακτηρισμών ή αρνητικών συγκρίσεων. Εξετάστε το παράδειγμα των Φαρισαίων και των γραμματέων στην εποχή του Ιησού. Όταν οποιοσδήποτε—ακόμη και Φαρισαίος—εξέφραζε γνώμη διαφορετική από τη γνώμη εκείνων των υπερήφανων ατόμων, αυτοί κατέφευγαν σε χαρακτηρισμούς και προσβλητικά σχόλια. (Ιωάννης 7:45‐52) Ο Ιησούς διέφερε. Συμπαραστεκόταν σε όσους εκφράζονταν ανοιχτά προς εκείνον.—Ματθαίος 20:29‐34· Μάρκος 5:25‐34.\nΣκεφτείτε πώς αντιδράτε εσείς όταν ο σύντροφός σας εκφράζει τις ανησυχίες του. Δείχνουν τα λόγια σας, ο τόνος της φωνής σας και οι εκφράσεις του προσώπου σας ότι του συμπαραστέκεστε; Ή μήπως τείνετε να μικροποιείτε αμέσως τα αισθήματα του συντρόφου σας;\nΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΗΣ: Τις επόμενες εβδομάδες, προσέξτε πώς μιλάτε στο σύντροφό σας. Αν φερθείτε υποτιμητικά ή πείτε κάτι που τον μειώνει, ζητήστε αμέσως συγνώμη.\n“Μήπως υποθέτω συχνά ότι τα κίνητρα του συντρόφου μου είναι ιδιοτελή;”\n«Μήπως δωρεάν φοβάται ο Ιώβ τον Θεό; Δεν έστησες ο ίδιος περίφραξη γύρω του και γύρω από το σπίτι του και γύρω από όλα όσα έχει;» (Ιώβ 1:9, 10) Με αυτά τα λόγια, ο Σατανάς έθεσε υπό αμφισβήτηση τα κίνητρα του πιστού ανθρώπου Ιώβ.\nΑν οι γαμήλιοι σύντροφοι δεν είναι προσεκτικοί, μπορεί να αποκτήσουν παρόμοια συνήθεια. Παραδείγματος χάρη, αν ο σύντροφός σας κάνει κάτι καλό για εσάς, μήπως αναρωτιέστε τι θέλει πραγματικά ή τι προσπαθεί να κρύψει; Αν ο σύντροφός σας κάνει κάποιο λάθος, μήπως το θεωρείτε αυτό επιβεβαίωση για το ότι είναι ιδιοτελής και αδιάφορος; Μήπως σπεύδετε να θυμηθείτε παρόμοια λάθη του παρελθόντος και να προσθέσετε και αυτό το τελευταίο στον κατάλογο;\nΔΟΚΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΕΞΗΣ: Φτιάξτε έναν κατάλογο με τα θετικά πράγματα που έχει κάνει για εσάς ο σύντροφός σας καθώς και με τα καλά κίνητρα που θα μπορούσαν να τον έχουν ωθήσει σε αυτές τις ενέργειες.\nΟ απόστολος Παύλος έγραψε: «Η αγάπη . . . δεν κρατάει λογαριασμό για το κακό». (1 Κορινθίους 13:4, 5) Η πραγματική αγάπη δεν είναι τυφλή. Αλλά ούτε κρατάει κατάστιχο. Ο Παύλος δήλωσε επίσης ότι η αγάπη «πιστεύει τα πάντα». (1 Κορινθίους 13:7) Όχι ότι αυτή η αγάπη είναι εύπιστη, αλλά είναι πρόθυμη να δείχνει εμπιστοσύνη. Δεν είναι κυνική, καχύποπτη. Η μορφή της αγάπης που ενθαρρύνει η Γραφή είναι πρόθυμη να συγχωρεί και να δίνει στους άλλους το ευεργέτημα της αμφιβολίας. (Ψαλμός 86:5· Εφεσίους 4:32) Όταν οι σύντροφοι εκδηλώνουν αυτό το είδος αγάπης ο ένας για τον άλλον, θα απολαμβάνουν ευτυχισμένο γάμο.\nΠοια λάθη έκανε το αντρόγυνο που αναφέρεται στην αρχή του άρθρου;\nΠώς μπορώ να μην κάνω και εγώ παρόμοια λάθη στο γάμο μου;\nΣε ποιο από τα σημεία που αναφέρονται στο άρθρο χρειάζεται να εργαστώ περισσότερο;\nΓάμος Γάμος & Οικογένεια\nΠώς να Λύνετε Προβλήματα\nΗ σωστή προσέγγιση καθορίζει αν ένας γάμος θα είναι ισχυρός και ευτυχισμένος ή προβληματικός και δυστυχισμένος.\nΠώς να Χειρίζεστε τις Προστριβές στο Γάμο\nΠώς να Ζητάτε Συγνώμη


12:04:36 πμ Αθήνα\nselect-a-stock ΜΑΘΙΟΣ ΠΥΡΙΜΑΧΑ Α.Ε. (ΚΟ) ΦΙΕΡΑΤΕΞ ΑΦΟΙ ΑΝΕΖΟΥΛΑΚΗ Α.Ε. (ΚΟ) ΒΑΡΒΑΡΕΣΟΣ Α.Ε. ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΝΗΜΑΤΟΥΡΓΕΙΑ (ΚΟ) ΕΠΙΛΕΚΤΟΣ ΚΛΩΣ/ΡΓΙΑ Α.Ε.Β.Ε. (ΚΟ) ΚΛΩΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥΡΓΙΑ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ ΑΒΕΕ (ΚΟ) ΕΛ. Δ. ΜΟΥΖΑΚΗΣ Α.Ε.Β.Ε.Μ. & Ε. (ΚΟ) ΕΡΙΟΥΡΓΙΑ ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ Α.Ε. (ΚΟ) ΕΡΙΟΥΡΓΙΑ ΤΡΙΑ ΑΛΦΑ Α.Ε. (ΠΟ) MERMEREN KOMBINAT A.D. PRILEP (ΕΛΠ) ΑΦΟΙ Χ. ΚΟΡΔΕΛΛΟΥ Α.Ε.Β.Ε. (ΚΟ) ΣΙΔΜΑ ΜΕΤΑΛΛΟΥΡΓΙΚΗ ΑΕ (ΚΟ) ΕΛΑΣΤΡΟΝ Α.Ε.Β.Ε. - ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ (ΚΟ) ΜΠΗΤΡΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΗ Α.Ε.(ΚΟ) ΣΩΛΗΝΟΥΡΓΕΙΑ ΤΖΙΡΑΚΙΑΝ ΠΡΟΦΙΛ Α.Ε. (ΚΟ) ΕΛΒΑΛΧΑΛΚΟΡ Α.Ε. (ΚΟ) MEVACO ΜΕΤΑΛΛΟΥΡΓΙΚΗ Α.Β.Ε.Ε. (ΚΟ) VIOHALCO SA/NV (ΚΑ) ΑΛΟΥΜΥΛ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟΥ Α.Ε. (ΚΟ)\nselect-a-stock ΠΛΑΙΣΙΟ COMPUTERS Α.Ε.Β.Ε. (ΚΟ) FOURLIS Α.Ε.ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ (KΟ) ΛΑΝΑΚΑΜ Α.Ε. (ΚΟ) Ν. ΒΑΡΒΕΡΗΣ-MODA BAGNO Α.Ε. (ΚΟ) FOLLI-FOLLIE Α.Ε.Β.Τ.Ε. (ΚΟ) ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΝΑΚΑΣ (ΚΟ) A.S. Α.Ε. (ΚΟ) ΜΟΤΟΔΥΝΑΜΙΚΗ Α.Ε.Ε. (ΚΟ)\nselect-a-stock ΙΝΤΡΑΚΟΜ Α.Ε. ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ (ΚΟ) QUEST ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ Α.Ε. (ΚΟ) BYTE COMPUTER ΑΒ.Ε.Ε. (ΚΟ) QUALITY AND RELIABILITY Α.Β.Ε.Ε.(ΚΟ) PROFILE A.E.B.E. ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ (ΚΟ) PERFORMANCE TECHNOLOGIES Α.Ε. (ΚΟ) REAL CONSULTING Α.Ε. (ΚΟ) MLS ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ Α.Ε. (ΚΟ) Logismos ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗΣ Α.Ε. (ΚΟ) ΙΛΥΔΑ Α.Ε. (ΚΟ) EPSILON NET Α.Ε. (ΚΟ) ΕΝΤΕΡΣΟΦΤ Α.Ε. (ΚΟ) CPI Α.Ε.ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΥΠΟΛΟΓIΣTΩΝ (ΚΟ) ΟΜΙΛΟΣ ΙΝΤΕΑΛ Α.Β.Ε.Ε.Δ.Ε. & Σ. (ΚΟ)\nselect-a-stock ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ΑΙΓΑΙΟΥ (ΚΟ) ΚΥΡΙΑΚΟΥΛΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΗ Α.Ε. (ΚΟ) ΑΝΕΚ Α.Ε. (ΚΟ) ΑΝΕΚ Α.Ε. (ΠΟ `90) ΑΝΕΚ Α.Ε. (ΠΟ `96) ATTICA Α.Ε. ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ (ΚΟ) ΙΝΤΡΑΛΟΤ Α.Ε. (ΚΟ) ΟΠΑΠ ΑΕ (ΚΟ) ΛΑΜΨΑ Α.Ε. ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΩΝ (KΟ) ΓΕΚΕ Α.Ε. (ΚΟ)\nselect-a-stock ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ Α.Ε. ΣΥΜ/ΧΩΝ, ΑΚΙΝΗΤΩΝ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΩΝ (ΚΟ) ΕΚΤΕΡ Α.Ε. (ΚΟ) ΔΟΜΙΚΗ ΚΡΗΤΗΣ Α.Ε. (ΚΟ) INTRAKAT Α.Ε. (ΚΟ) Ι. ΚΛΟΥΚΙΝΑΣ - Ι. ΛΑΠΠΑΣ ΤΕΧΝ. & ΕΜΠΟΡ.Α.Ε. (ΚΟ) ΑΒΑΞ Α.Ε. (ΚΟ) ΑΕΓΕΚ (ΚΟ) ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΑ ΤΕΧΝΙΚΑ ΕΡΓΑ ΒΙΟΤΕΡ Α.Ε. (ΚΟ) ΕΛΛΑΚΤΩΡ Α.Ε. (ΚΟ) ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ Α.Τ.Ε. (ΚΟ) TITAN CEMENT INTERNATIONAL S.A. (ΚΑ) ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΣΙΜΕΝΤΩΝ ΤΙΤΑΝ (ΚΟ) ΒΙΟΚΑΡΠΕΤ Α.Ε. ΒΙΟΜ. & ΕΜΠΟΡ.ΕΠΙΧΕΙΡ. (KO) ΙΚΤΙΝΟΣ ΕΛΛΑΣ Α.Ε.(ΚΟ) ΑΚΡΙΤΑΣ Α.Ε. (ΚΟ)\nselect-a-stock CENERGY HOLDINGS S.A. (ΚΑ) ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ Α.Ε. (ΚΟ) Ν. ΛΕΒΕΝΤΕΡΗΣ Α.Ε. (ΚΟ) Ν. ΛΕΒΕΝΤΕΡΗΣ Α.Ε. (ΠΟ) ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΚΡΗΤΗΣ Α.Β.Ε.Ε. (ΚΟ) ΔΑΙΟΣ ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΑΒΕΕ (ΚΟ) ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΘΡΑΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ Α.Ε.Ε. (ΚΟ) ΒΙΣ Α.Ε. (ΚΟ) FLEXOPACK Α.Ε.Β.Ε.Π. (ΚΟ) Ε. ΠΑΙΡΗΣ Α.Β.Ε.Ε ΠΛΑΣΤΙΚΩΝ (ΚΟ) FRIGOGLASS Α.Β.Ε.Ε. (KO) ΝΤΟΠΛΕΡ Α.Β.Ε.Ε. (ΚΟ) UNIBIOS Α.Ε. ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ (ΚΟ) ΙΝΤΕΡΓΟΥΝΤ-ΞΥΛΕΜΠΟΡΙΑ Α.Τ.Ε.Ν.Ε. (ΚΟ) ΙΝΤΕΡΓΟΥΝΤ-ΞΥΛΕΜΠΟΡΙΑ Α.Τ.Ε.Ν.Ε. (ΠΟ) ΓΕΝ. ΕΜΠΟΡΙΟΥ & ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ (ΚΟ) ΙΝΤΕΡΤΕΚ Α.Ε. ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΕΧΝ/ΓΙΕΣ (ΚΟ) ΝΤΙΟΝΙΚ Α.Ε.Β.Ε. (ΚΟ) ΕΛΤΟΝ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΕΜΠΟΡΙΟΥ Α.Ε.Β.Ε. (ΚΟ) ΒΟΓΙΑΤΖΟΓΛΟΥ SYSTEMS Α.Ε. (ΚΟ) ΕΥΡΩΣΥΜΒΟΥΛΟΙ Α.Ε.(ΚΟ) ΦΟΥΝΤΛΙΝΚ Α.Ε.Β.Ε. ΤΡΟΦ., ΑΝΤΙΠΡ. & ΔΙΑΝΟΜΩΝ (ΚΟ) INFORM Π. ΛΥΚΟΣ Α.Ε. ΣΥΜΜΕΤΟΧΩΝ (ΚΟ) ΧΑΙΔΕΜΕΝΟΣ Α.Ε.Β.Ε. (ΚΟ) ΠΕΤΡΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ (ΚΟ) ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΘΕΣ/ΚΗΣ Α.Ε. (ΚΟ) ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε. (ΚΟ)\nselect-a-stock COCA-COLA HBC AG (ΚΟ) ΚΡΕ.ΚΑ Α.Ε. (ΚΟ) ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΣΠΥΡΟΥ Α.Ε.Β.Ε. (ΚΟ) ΚΥΛΙΝΔΡΟΜΥΛΟΙ Κ. ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε. (ΚΟ) ΑΡΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΡΑΜΟΛΕΓΚΟΣ Α.Ε. (ΚΟ) ΑΛΛΑΝΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΡΕΘΥΜΝΟΥ ΑΕΒΕ (ΚΟ) ΕΒΡΟΦΑΡΜΑ ΑΒΕΕ - ΒΙΟΜ/ΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ (ΚΟ) ΜΥΛΟΙ ΚΕΠΕΝΟΥ Α.Β.Ε.Ε. (ΚΟ) ΚΡΙ-ΚΡΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ Α.Β.Ε.Ε. (ΚΟ) Π.Γ. ΝΙΚΑΣ Α.Β.Ε.Ε.(ΚΟ) ΜΥΛΟΙ ΛΟΥΛΗ Α.Ε. (ΚΟ) ΚΑΠΝΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΚΑΡΕΛΙΑ Α.Ε. (ΚΟ) ΚΤΗΜΑ ΚΩΣΤΑ ΛΑΖΑΡΙΔΗ Α.Ε. (ΚΟ) Ι. ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ & ΥΙΟΣ HOLDING A.E. (ΚΟ) Ι. ΜΠΟΥΤΑΡΗΣ & ΥΙΟΣ HOLDING A.E. (ΠΟ)\nΟνομαστική αξία 0,2\nΑριθμός κυκλοφορούντων χρεογράφων 24.229.445\nΑριθμός εισηγμένων χρεογράφων 24.229.445\nΗμερομηνία εισαγωγής 2 Ιουν 1964\nΣχετικά σύμβολα ΑΤΤ STOCK FUTURES\nΑΤΤ REPO MARKET GREECE\nΧρηματιστήριο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών (2 Ιουν 1964)\nΚατηγορία Συναλλακτικής Δραστηριότητας ΥΨΗΛΗΣ ΣΥΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑΣ (11 Ιαν 2021)\nΣυμμετοχή σε δείκτες ΓΔ ΔΟΜ FTSEM ΣΑΓΔ FTSEA ΔΤΡ FTSEB\nΤελευταία αλλαγή κατάστασης διαπραγμάτευσης 29 Σεπ 2021\nΗμερομηνία τελευταίας διαπραγμάτευσης / Κλείσιμο 26 Οκτ 2021 / 3,92\nΗμερομηνία τελευταίας εταιρικής πράξης / Είδος εταιρικής πράξης 20 Οκτ 2021 / ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΜΕΤΟΧΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ\nΧρηματιστηριακή αξία μετοχής 94.979.424,4 (26 Οκτ 2021)\nΜέση ημερήσια αξία συναλλαγών / τρίμηνο 91.989,11 136.376,68 71.070,73 82.078,98\nΜέσος ημερήσιος όγκος / τρίμηνο 12.874 781.646 334.281 400.777\nΜέσος ημερήσιος αριθμός πράξεων / τρίμηνο 237 305 203 209\nΕύρος τιμής 52 εβδομάδων 13,53\nΥψηλό έτους / Ημερομηνία 17,16 / 28 Απρ 2021\nΧαμηλό έτους / Ημερομηνία 3,63 / 30 Σεπ 2021\nΜεταβολή έτους % -72,08\nΜεταβολή τριμήνου % 7,99\nΜεταβολή μήνα % 0,64\nΜεταβολή εβδομάδας % -1,26\nΜεταβολή ημέρας % -1,38


Ενοικιαζόμενα για διακοπές σε Οδός Jianwai, Πεκίνο: κλείστε Διαμερίσματα & άλλα | Vrbo\nΠεκίνο (και γύρω περιοχές)\nΟδός Jianwai: Βρείτε τις καλύτερες επιλογές τουριστική κατοικίας για τις διακοπές σας.\n1 υπνοδωμάτιο διαμέρισμα, στο Πεκίνο CBD Guomao, 5 λεπτά από το σταθμό του μετρό Guomao L1\nΠολυτελές μοντέρνο 2 υπνοδωμάτιο στην καρδιά της CBD\nHull σπίτι Ολυμπιακό πάρκο\nΟδός Jianwai, Πεκίνο: Πού να μείνετε;\nΟδός Jianwai: Στις καταχωρίσεις των καταλυμάτων μας για το 2022, θα βρείτε συνολικά 4 διαφορετικά εξοχικά σπίτια. Από 3 Διαμερίσματα έως 3 Στούντιο, επιλέξτε το ιδανικό κατάλυμα για εσάς, για να απολαύσετε μια αξέχαστη διαμονή με την οικογένεια και τους φίλους σας. Με τη Vrbo θα νιώθετε όπως στο σπίτι σας.\nΠοια είναι τα πιο δημοφιλή κοντινά σημεία ενδιαφέροντος και αξιοθέατα για να μείνετε σε Οδός Jianwai;\nΗ Vrbo Ελλάδα προσφέρει μεγάλη ποικιλία καταλυμάτων διακοπών κοντά σε υπέροχα μέρη που μπορείτε να επισκεφτείτε σε Οδός Jianwai. Σύμφωνα με τους ταξιδιώτες της Vrbo Ελλάδα αυτά είναι τα κορυφαία και δημοφιλέστερα σημεία ενδιαφέροντος κοντά στα οποία μπορείτε να μείνετε:\nΑρχαίο Αστεροσκοπείο: 16 ενοικιαζόμενα καταλύματα\nΣταθμός Yong'anli: 16 ενοικιαζόμενα καταλύματα\nΣταθμός Guomao: 16 ενοικιαζόμενα καταλύματα\nΣταθμός Dawanglu: 25 ενοικιαζόμενα καταλύματα\nΕμπορικό κέντρο Scitech Plaza: 16 ενοικιαζόμενα καταλύματα\nΩστόσο, υπάρχουν πολλά άλλα σημεία ενδιαφέροντος καταχωρισμένα στη Vrbo Ελλάδα, στα οποία μπορείτε να βρείτε το ιδανικό μέρος για να μείνετε σε Οδός Jianwai. Χρησιμοποιήστε τη μπάρα αναζήτησής μας, για να αποκτήσετε πρόσβαση στα διαθέσιμα ενοικιαζόμενα καταλύματα κοντά στο σημείο ενδιαφέροντος της επιλογής σας.\nΜπορώ να νοικιάσω Διαμερίσματα σε Οδός Jianwai;\nΝαι, φυσικά. Η Vrbo Ελλάδα προσφέρει 3 Διαμερίσματα σε: Οδός Jianwai. Άλλοι δημοφιλείς τύποι ενοικιαζόμενων καταλυμάτων μας σε Οδός Jianwai περιλαμβάνουν:\nΔιαμέρισμα: 3 ενοικιαζόμενα δωμάτια\nΜπορώ να βρω κατάλυμα διακοπών σε αυτόν τον προορισμό (Οδός Jianwai) με αυτήν την παροχή ή χαρακτηριστικό ίντερνετ/wifi;\nΝαι, μπορείτε να διαλέξετε το κατάλυμα διακοπών που προτιμάτε με αυτήν την παροχή ή χαρακτηριστικό (ίντερνετ/wifi) ανάμεσα στα 2 τουριστικά καταλύματά μας σε: Οδός Jianwai.Χρησιμοποιήστε τη μπάρα αναζήτησής μας, για να αποκτήσετε πρόσβαση σε ποικιλία διαθέσιμων ενοικιαζόμενων καταλυμάτων.


INTRAKAT: Οι αλλαγές στην Intrakat, με την είσοδο του κ. Δημήτρη Κούτρα, στο μετοχικό κεφάλαιο και στη διοίκηση, μπορεί να πυροδοτήσουν και... μεταγραφές, λένε οι γνωρίζοντες. Και όχι μεταξύ των παλαιών συνεργατών του κ. Κούτρα στον όμιλο Ελλάκτωρ.\nΣτην κατασκευαστική αγορά υποστηρίζουν πως ανώτερο στέλεχος της Ιntrakat έχει φτάσει μέχρι του σημείου να συζητά τη μεταγραφή του σε ισχυρό όμιλο του κλάδου.\nΤις επόμενες εβδομάδες, θα διαπιστώσουμε αν πρόκειται για απλές φήμες.\nΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ: Το υψηλό κόστος δανειοδότησης από τις αγορές δεν αφορά μόνο τις ελληνικές τράπεζες. Με επιτόκιο 12,5% φέρεται να κλείνει ομολογιακό δάνειο ύψους 220 εκατ. ευρώ, που θα ληφθεί προς το τέλος του έτους από την Τράπεζα Κύπρου.\nΝα σημειωθεί ότι η ίδια τράπεζα πούλησε στις αρχές του καλοκαιριού μη εξυπηρετούμενα δάνεια ύψους 3,3 δισ. ευρώ, μειώνοντας το ποσοστό των κόκκινων δανείων της στο 40,3%.


Λάμπρος Βακιάρος: Mr Comfort Food - www.olivemagazine.gr\nΑπό: Κώστας Μπουρούσης | 19.02.2021 | Πρόσωπα\nΑν ρωτήσεις τον Λάμπρο Βακιάρο να σου πει μια ανεξίτηλη γευστική ανάμνησή του, θα σου μιλήσει για τα ντολμαδάκια της γιαγιάς του, μαγειρεμένα σε παλιάς κοπής σκεύος, ψημένα και καπνισμένα στην ξυλόσομπα. Αναμενόμενη η επιλογή ενός «μαμαδίστικου», comfort food. Τα τελευταία τριάμισι χρόνια μέσα από τη δική του στήλη μαγειρικής στη «Φωλιά των Κου Κου», μέσα από την ηλεκτρονική σελίδα του, το Instagram και πλέον το κανάλι του στο YouTube, ο Βακιάρος μπολιάζει το καθημερινό φαγητό με fine dining φιλοσοφία. Χωρίς περιαυτολογίες, δυσνόητες τεχνικές ή πολύπλοκους όρους, ο σεφ μεταγγίζει τη γνώση του εύληπτα με έναν και μόνο σκοπό: την αρτιότητα, την ουσία, την απογείωση της γεύσης αλλά και της σωστής διατροφής. Αυτήν που κατάφερε να χωρέσει ακόμα και σε ένα βαζάκι για τη σειρά καρυκευμάτων flavorits® by LAMBROS VAKIAROS, με την οποία ασχολείται αυτόν τον καιρό στο γαστρονομικό στρατηγείο του. Παρεμπιπτόντως, αν η προσωπικότητα του ανθρώπου καθρεφτίζεται στον ιδιωτικό χώρο του, τότε ο νεαρός σεφ δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από το πιο κοντινό στο απόλυτο.\n«Αισθάνομαι πολύ καλά και επιδιώκω να βλέπω τις καταστάσεις πάντα από τη θετική τους πλευρά, παρά τις δυσκολίες που περνάμε όλοι. Αυτή τη στιγμή τρέχουμε το project με τα flavorits, τον τελευταίο ενάμιση μήνα έχω ξεκινήσει το κανάλι μου στο YouTube (Lambros Vakiaros) και μαγειρεύω για τέταρτη χρονιά στη “Φωλιά των Κου Κου”. Το πρωινό ήταν κάτι πρωτόγνωρο για μένα. Και η τηλεοπτική εμπειρία αλλά και ο τόσο μεγάλος όγκος των συνταγών σε τόσο σύντομο διάστημα. Είναι δύσκολο, θέλει συγκέντρωση, διάβασμα, ιδέες και καθαρό μυαλό για να το κάνεις καλά. Oμως σε όλο αυτό υπάρχει μια μεγάλη ανταμοιβή. Αυτή που εισπράττω καθημερινά από τον κόσμο, όταν μου στέλνουν στο Instagram (@iamvakiaros) και στα social media ενθουσιασμένοι για την επιτυχία τους, έχοντας κάνει κάποια από τις συνταγές μου. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή για εμένα. Γιατί άλλωστε ο κόσμος θέλει να κάνει συνταγές νόστιμες και με επιτυχία, έτσι ώστε να μη χάνει χρόνο και χρήματα». Το πλήθος των συνταγών που ο Βακιάρος έχει εμπνευστεί, δοκιμάσει και προτείνει τα τελευταία τριάμισι χρόνια μέσα από την τηλεοπτική στήλη του αθροίζεται στον δυσθεώρητο αριθμό σχεδόν των χιλίων. «Είναι πολύ δύσκολη δουλειά αλλά και ευθύνη. Για εμένα η επιτυχία στη μαγειρική είναι να μπορείς να διαχειριστείς απλά και ταπεινά υλικά με τέτοιον τρόπο που θα τους δώσεις υπεραξία και μοναδικό αποτέλεσμα μέσα από λεπτομέρειες και τεχνικές που κάνουν τη διαφορά. Είναι σημαντικό να ξέρεις σε ποιον απευθύνεσαι, να καταλάβεις ποια είναι η κόκκινη γραμμή της δικής σου γνώσης ώστε να μην κάνεις πράγματα που δεν μπορούν να έχουν εφαρμογή στο σπίτι από όσους σε παρακολουθούν».\nΣτα 19 του χρόνια, με το που αποφοίτησε από τη σχολή γαστρονομίας, κατέστρωσε το σχέδιό του. Πήρε στα χέρια του τη λίστα με τα 50 Καλύτερα Εστιατόρια του Κόσμου και αποφάσισε να στείλει βιογραφικό σε εκείνα που πραγματικά θα ήθελε να μαθητεύσει. «Το 2011 έκανα ένα πολύ μεγάλο άλμα. Ηθελε θάρρος, αλλά το είχα. Πήρα τη λίστα με τα 50 Καλύτερα Εστιατόρια του Κόσμου, έστειλα το βιογραφικό μου σε όσα με ενδιέφεραν και προσελήφθην στο “Martin Berasategui”, το 29ο καλύτερο εστιατόριο με τρία αστέρια Michelin το 2011. Δεκαεννιά χρονών βρέθηκα στην Ισπανία, στο Σαν Σεμπαστιάν. Δεν είχα πλάσει ακόμα τον μαγειρικό μου χαρακτήρα. Ηταν από τις πρώτες εικόνες που είχα. Κι αυτό ήταν καθοριστικό. Μέχρι και σήμερα αυτό με βοηθά ό,τι κάνω να το κάνω καλά. Μπήκα από πολύ μικρός σε ένα mentality κορυφαίας μαγειρικής. Εκεί είδα πώς δουλεύει μια ομάδα σε κορυφαίο επίπεδο, πώς διαχειρίζονται τα υλικά, ποια είναι η φιλοσοφία πίσω από κάθε κίνηση. Καθετί είναι μελετημένο, από το πώς θα κοπεί ένα υλικό μέχρι τον τρόπο που θα αξιοποιηθεί η πρώτη ύλη. Δουλεύοντας σε μια τέτοια κουζίνα κάνεις τα πάντα όσο το δυνατό πιο κοντά στο άριστο».\nΗ Ισπανία, όπου απέκτησε μια ανεκτίμητη γαστρονομική προίκα και ξεκίνησε μια επένδυ-ση την οποία με ευγνωμοσύνη (στον εαυτό του) βλέπει να καρποφορεί σήμερα, ήταν, γεωγραφικά μιλώντας, ο τέταρτος σταθμός στη ζωή του. «Γεννήθηκα στην Αμερική, αλλά δεν έχω ζήσει εκεί. Γυρίσαμε σχεδόν αμέσως στην Ελλάδα. Μέχρι την Α’ Γυμνασίου μέναμε στην Αθήνα και μετά πήγαμε στη Σάμο απ’ όπου κατάγομαι. Ηταν πραγματικό δώρο. Τα εφηβικά χρόνια μου ήταν μαγικά. Ηρεμα και ελεύθερα. Στην Αθήνα ξαναήρθα για τη σχολή. Οταν τελείωσα με πήρε ο sous chef της σχολής να δουλέψω σε ένα ξενοδοχείο στη Μύκονο το καλοκαίρι. Και μετά πήγα στην Ισπανία. Ηθελα εμπειρία», λέει. Οσο για την κλίση του στη μαγειρική; Την είχε εντοπίσει από μικρός. Τότε βέβαια ονειρευόταν τον ενήλικο εαυτό του μπασκετμπολίστα. «Ξεκίνησα να μαγειρεύω από πολύ μικρός. Είχα ένα τεφτέρι όπου είχα γράψει και την πρώτη συνταγή μου. Ημουν 8 ή 9 χρονών. Ηταν “η τρελοσάλτσα του Λάμπρου”, μια σάλτσα με πιπεριές για μακαρόνια. Την έκανα καλά. Ετσι μου λέγανε. Και την έφτιαχνα συνέχεια. Ασχολιόμουν πολύ και με τον αθλητισμό. Μέχρι που τελείωσα το σχολείο έπαιζα μπάσκετ. Ακόμα αγαπώ τα αθλήματα. Ξέρεις γιατί; Γιατί σε βάζουν σε ένα καθημερινό challenge με τον εαυτό σου, το οποίο είναι άμεσα αξιολογήσιμο και μετρήσιμο. Ξέρεις κάθε στιγμή αν σημειώνεις πρόοδο ή αν πισωγυρίζεις».\nΟι προκλήσεις είναι στο αίμα του Λάμπρου που πιστεύει πως αν επιλέγεις τα εύκολα, η ζωή σου θα είναι δύσκολη. Αντιθέτως, αν επιλέγεις τα δύσκολα, η ζωή σου μακροπρόθεσμα θα είναι εύκολη. Προφανώς για τον εαυτό του έχει διαλέξει τον δεύτερο δρόμο. Και τον ακολουθεί απαρέγκλιτα, χωρίς να κάμπτεται από τις εγγενείς δυσκολίες που αναγνωρίζει πως έχει η δουλειά του. Ναι, σεφ δεν σημαίνει μόνο ροκ σταρ, πρωτίστως σημαίνει ένα απαιτητικό επάγγελμα. «Είναι ζόρικη η δουλειά. Ενας σεφ μού είχε πει ότι από τους μαθητές που αποφοιτούν από τις σχολές, μόνο το 10% συνεχίζει να μαγειρεύει επαγγελματικά δύο χρόνια μετά. Υπάρχει πίεση. Το να είσαι σεφ είναι μια τεράστια γκάμα από πράγματα, δεν είναι μόνο μαγειρική. Είναι το να μπορείς ταυτόχρονα να διαχειρίζεσαι ανθρώπους και κοστολόγια,να είσαι δημιουργικός αλλά και αποτελεσματικός έτσι ώστε στο τέλος να βγάζεις ένα συναίσθημα στο πιάτο, που αυτή είναι και η ουσία της μαγειρικής».\nΠώς όμως ένας νεαρός σεφ αποφασισμένος για μαγειρικές εικόνες και εμπειρία έφτασε στο κατώφλι του «MasterChef», όπου μάλιστα κατέκτησε την πρώτη θέση; Επιστρέφοντας από την Ισπανία, όπου είχε την τύχη να μυηθεί στην τεχνική και τη φιλοσοφία του σούσι, ο Βακιάρος δημιούργησε το πρώτο σούσι μπαρ στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Σάμο. Αργότερα ανέλαβε άλλα δύο εστιατόρια ιαπωνικής κουζίνας στην Αθήνα. Η ιδέα για τον διαγωνισμό μαγειρικής ήρθε στη ζωή του σχεδόν από σύμπτωση, σε μια περίοδο που ο ίδιος έφτιαχνε βαλίτσες για να κυνηγήσει το όνειρό του στις ΗΠΑ. «Το “MasterChef” δεν υπήρχε στο πλάνο», θυμάται. «Εκείνη την περίοδο δεν ήμουν δεσμευμένος σε μια δουλειά. Σε μια συζήτηση, μια φίλη πέταξε την ιδέα. Στην αρχή δεν το πήρα ζεστά. Μετά σκέφτηκα “τι έχω να χάσω;”. Εκανα την αίτηση και το ξέχασα. Ηταν Φεβρουάριος του 2017. Προτού κάνω την αίτηση, είχα κλείσει εισιτήριο να φύγω για Αμερική, τον Απρίλιο. Είχα κάποιες οικονομίες και είχα αποφασίσει να πάω να δοκιμάσω την τύχη μου εκεί. Με τα πολλά, μου ήρθε μήνυμα από την εκπομπή που έλεγε: “Eλάτε την τάδε μέρα και ώρα με ένα πιάτο”. Η αλήθεια είναι ότι δεν γνώριζα τους σεφ γιατί δεν είχα δουλέψει πολύ στην Ελλάδα. Οταν πήγα το πιάτο μου στην κρύα οντισιόν, την πρώτη φορά, δεν είχα καταλάβει ποιος είναι ο σεφ και ποιος ο δημοσιογράφος από την παραγωγή. Είχα πέσει στον Σωτήρη Κοντιζά και παρεμπιπτόντως είχα φτιάξει ένα ασιατικό πιάτο. Πέρασα από το πρώτο στάδιο στις οντισιόν. Στις 17 Απριλίου ήταν η μέρα που θα μπαίναμε στο bootcamp των 50. Είχα δύο επιλογές. Ή θα έφευγα στην Αμερική ή θα έκαιγα το εισιτήριο και θα πήγαινα στο “MasterChef”. Πήγα. Πήρα τρία “ναι”, μπήκα στο σπίτι και έφτασα εκεί που έφτασα». Η νίκη του λέει πως δεν τον εξέπληξε. Την είχε βάλει στόχο από τη στιγμή που πέρασε την οντισιόν. Μάλιστα θυμάται ακόμα και μπορεί να περιγράψει με λεπτομέρεια τη μινιμαλιστική μπρουσκέτα που είχε δημιουργήσει με το αυγό ορτυκιού. Δεν ήταν όμως μόνο το έπαθλο και η αναγνωρισιμότητα που του έδωσε ο τηλεοπτικός διαγωνισμός. Ακόμα πιο πολύτιμη ήταν η συνειδητοποίηση ότι μπορούσε να είναι επινοητικός. «Μετά τις τρεις-τέσσερις πρώτες εβδομάδες ήταν σαν να ξεκλείδωσε η δημιουργικότητα μέσα μου. Πριν από το “MasterChef” το να φτιάξω μια συνταγή από το μηδέν με ένα βασικό υλικό μου φάνταζε πολύ δύσκολο. Τι έκανα λοιπόν όταν μπήκα στο παιχνίδι; Ξεκίνησα να δημιουργώ σενάρια στο μυαλό μου και τα έβαζα σε κουτάκια στο κεφάλι μου σε περίπτωση που… Ξεκίνησα να φαντάζομαι συνταγές». Η επινοητικότητα παραμένει μέχρι σήμερα ένα από τα πιο δυνατά όπλα στη γαστρονομική φαρέτρα του. «Οταν εμπνέομαι μια συνταγή μπαίνω σε άλλο state of mind, είναι σαν να τη μαγειρεύω στην πραγματικότητα αλλά στη φαντασία μου», λέει.\nΟ Λάμπρος Βακιάρος πιστεύει στη δύναμη του νου. Και κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να έχει το μυαλό του όχι μόνο σε εγρήγορση, αλλά και σε συνεχή άσκηση. «Δουλεύω με τον εαυτό μου πάρα πολλά χρόνια. Με ενδιαφέρει η αυτοβελτίωση, με βοηθά και ως άνθρωπο και σαν επαγγελματία. Είναι πράγματα που μπορεί πιο μικρός να τα έκανα λάθος, αλλά βρήκα δρόμους για να βελτιώσω εκείνα που δεν μου άρεσαν. Και ακόμα το κάνω. Αυτό δεν τελειώνει ποτέ». Αλλά και στο πρακτικό, στο καθημερινό πεδίο η ρουτίνα του είναι φτιαγμένη έτσι ώστε να κρατιέται σε φόρμα. «Ξυπνάω τις περισσότερες ημέρες κατά τις 6.30, πάω για τρέξιμο, κάνω ένα τέρμα παγωμένο ντους χειμώνα-καλοκαίρι, ακόμα και όταν έξω χιονίζει, και πηγαίνω στην εκπομπή. Το πρωί έχω μια ιεροτελεστία. Δεν ακουμπάω κινητό και προσπαθώ να ξεκινήσω την ημέρα μου σαν να πηγαίνω σε έναν αγώνα μπάσκετ. Οπως όταν ήμουν μικρός. Ηταν μια μέρα ξεχωριστή από τις άλλες η μέρα του αγώνα. Ξυπνούσα, έτρωγα σωστό πρωινό, έβαζα δυνατά μουσική στα αυτιά μου και πήγαινα έτοιμος. Αυτό επιδιώκω για το ξεκίνημα κάθε μέρας και τώρα. Εκανα και κάτι άλλο που πραγματικά μου βελτίωσε τη ζωή και την καθημερινότητα. Χρησιμοποιώ το κινητό μου, για να μη με χρησιμοποιεί εκείνο. Απενεργοποίησα όλες τις ειδοποιήσεις, ώστε να μη “χτυπάει συνέχεια” αφαίρεσα καθετί κόκκινο από την οθόνη και κάθε βράδυ μετά τις 10 το τηλέφωνο μπαίνει αυτόματα στη λειτουργία “μην ενοχλείτε”. Παίζει πολύ σημαντικό ρόλο για μένα η απόδοση. Θέλω να είμαι σε φόρμα, για να μπορώ να νοστιμεύω το οικογενειακό τραπέζι με μοναδικές συνταγές και ιδέες. Τελευταία έχω ξεκινήσει και ορειβασία. Καθαρίζει το μυαλό μου. Ο,τι σε βαραίνει, το βουνό το παίρνει»\nΛάμπρος Βακιάρος, Περιοδικό GALA, Συνέντευξη


BARBER GUIDE: Αγαπημένη μου πετσέτα! The B.Mag\nΠριν κάποια χρόνια η χρήση της ζεστής πετσέτας στο πρόσωπο, πριν το ξύρισμα, αναφερόταν μόνο σε ιστορίες που έλεγαν οι παππούδες στα εγγόνια τους. Οι άντρες έδειχναν να μην προτιμούν τα μπαρμπέρικα και κατέφευγαν στα κομμωτήρια για το κούρεμα τους. Οι ιδιαίτερες περιποιήσεις που είχαν τις ρίζες τους στα αρχαία χρόνια αλλά και σε περιοχές όπου ήκμαζε ο πολιτισμός και οι τέχνες, όπως η Αίγυπτος, έτειναν να εξαφανιστούν. Η αναβίωση του κλασικού μπαρμπέρικου, λοιπόν, δεν ήταν μόνο μια υπέροχη, επαγγελματική ευκαιρία για πολλούς αλλά και η δυνατότητα να μη χαθεί στη λήθη της ιστορίας η κουλτούρα αυτών των μικρών ναών του άντρα. Οι μικρές τελετουργίες grooming που λαμβάνουν χώρα στα μπαρμπέρικα, έχουν σημαντικούς λόγους για να γίνονται. Η ζεστή πετσέτα δεν προσφέρει μόνο την ευχάριστη αίσθηση της ανακούφισης αλλά και πολλά άλλα. Λογικό είναι να τραβάει το ενδιαφέρον των αντρών και ακόμα πιο λογικό είναι να την ζητάει κάποιος, ως μέρος της περιποίησής του. Γι’ αυτό και δεν είναι καλό να την στερείς από τους καλεσμένους σου. Εκπαίδευσέ τους στην διαδικασία και πείσε τους πως είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας που τους προσφέρεις. Ζήτησέ τους να εξασφαλίζουν συγκεκριμένο χρόνο για την επίσκεψή τους στο μπαρμπέρικο. Έτσι, θα μπορούν να χαλαρώνουν και να απολαμβάνουν κάθε βήμα της φροντίδας τους. Το πιο ιντριγκαδόρικο; Η πετσέτα. Ας την αναλύσουμε.\nΜπορεί να μην το έχεις σκεφτεί ποτέ, αλλά η πετσέτα που προορίζεται για το πρόσωπο έχει συγκεκριμένο μέγεθος. Πολλοί κάνουν το λάθος και χρησιμοποιούν στο πρόσωπο των καλεσμένων τους πετσέτες που έχουν φτιαχτεί για τα χέρια ή για το υπόλοιπο σώμα. Μεγάλο λάθος. Η πετσέτα θα πρέπει να καλύπτει το πρόσωπο, χωρίς όμως να φτάνει στο πίσω μέρος της κεφαλής, σκεπάζοντας την περιοχή των αυτιών. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ο πελάτης δεν θα αισθάνεται πολύ άνετα και η πετσέτα θα έχει αρκετό βάρος και δεν του επιτρέπει να χαλαρώνει. Το ιδανικό μέγεθος είναι 15Χ25cm ή 16Χ30. Αν δεν μπορείς να βρεις κάτι ανάλογο στην αγορά, αγόρασε ύφασμα και ανέθεσε κάπου το ράψιμό τους.\nΜια τόσο χαλαρωτική και απολαυστική διαδικασία δεν θα απαιτούσε τίποτα λιγότερο από ένα ύφασμα που φέρεται με ευγένεια και αγάπη στην επιδερμίδα. Οι πετσέτες στο μπαρμπέρικό σου λοιπόν, θα πρέπει να είναι από 100% βαμβάκι της καλύτερης ποιότητας. Το καλό βαμβάκι χαϊδεύει το πρόσωπο και δεν του δημιουργεί δυσάρεστη αίσθηση. Επιπλέον, είναι απορροφητικό. Έτσι, συγκρατεί το νερό στις ίνες του και δεν το αφήνει να κυλήσει. Αν χρειαστεί να ράψεις τις πετσέτες σου, διάλεξε ένα βαμβακερό ύφασμα από αιγυπτιακό βαμβάκι και θα μας θυμηθείς.\nΗ σωστή προετοιμασία της πετσέτας\nΜόλις κάτσει ο καλεσμένος σου στην καρέκλα, ξεκίνησε την διαδικασία της ζεστής πετσέτας: Με την προϋπόθεση ότι έχεις επιλέξει την πετσέτα με το σωστό ύφασμα και μέγεθος, προχωράς στην επιλογή του αιθέριου ελαίου με το οποίο θα την εμπλουτίσεις. Δεν αρέσουν σε όλους τους πελάτες τα ίδια αιθέρια έλαια και δεν αντέχουν όλοι την ίδια μυρωδιά. Τα πιο κοινά έλαια που χρησιμοποιούνται στα μπαρμπέρικα είναι η λεβάντα, ο ευκάλυπτος και το σανταλόξυλο. Η λεβάντα είναι μια κλασική επιλογή που ικανοποιεί τους περισσότερους. Το σανταλόξυλο είναι πιο ιδιαίτερο αλλά και πιο ακριβό. Ο ευκάλυπτος, πάλι, είναι ιδανικός για να ανοίγει τους πόρους αλλά και τις αναπνευστικές οδούς. Εναλλακτικά του ευκαλύπτου, χρησιμοποίησε το κοινό Vicks VapoRub. Είναι πολύ οικονομικό, έχει μια ξεχωριστή ικανότητα να ανοίγει τους πόρους και να τους απελευθερώνει από τους ρύπους και παράλληλα, είναι πολύτιμο όταν κάποιος είναι κρυωμένος, μπουκωμένος και χρειάζεται κάτι για να τον βοηθήσει στην αναπνοή του. Λίγες σταγόνες αιθέριου ελαίου αρκούν για να αποκτήσει η πετσέτα το άρωμα που θέλεις. Ρίξε τις στο κέντρο της πετσέτας, για να απλωθούν παντού όταν ζεσταθεί. Για να ζεστάνεις την πετσέτα και να την φέρεις στην κατάσταση που πρέπει για να χρησιμοποιηθεί στο πρόσωπο του καλεσμένου, υπάρχουν διάφοροι τρόποι. Ο πιο κοινός είναι το καυτό νερό της βρύσης, αρκεί ο θερμοσίφωνάς σου να είναι προγραμματισμένος για να προσφέρει τόσο καυτό νερό. Ο δεύτερος απλός τρόπος είναι να βρέξεις την πετσέτα, να την τοποθετήσεις σε ένα μπολ και να την βάλεις στο φούρνο μικροκυμάτων. Ο τρίτος, απλός και εύκολος, τρόπος είναι να χρησιμοποιήσεις το νερό από τον βραστήρα σου. Σε κάθε περίπτωση, οφείλεις να είσαι πολύ προσεκτικός για να μην κάψεις τα χέρια σου. Μόλις η πετσέτα είναι έτοιμη για χρήση, φόρεσε τα γάντια σου και τοποθέτησέ την στο πρόσωπο του καλεσμένου σου με μεγάλη φροντίδα και προσοχή. Συμβούλευσε τον καλεσμένο σου να χαλαρώσει και να απολαύσει την διαδικασία. Το ξύρισμα είναι μια όμορφη τελετουργία και η μαγεία της βρίσκεται στο να δίνεται σημασία στο κάθε βήμα της. Μόλις η πετσέτα κρυώσει, θα πρέπει να αφαιρεθεί από το πρόσωπο και να συνεχίσουν τα επόμενα βήματα.\nΤα μεγάλα πλεονεκτήματα της ζεστής πετσέτας\nΈνα από τα μεγάλα οφέλη της πετσέτας είναι ότι μαλακώνει τα γένια. Οι τρίχες στο πρόσωπο είναι πάρα πολύ δυνατές. Πολλοί τις παρομοιάζουν με ίνες χαλκού. Όταν βρέχονται, ιδίως με ζεστό νερό, μαλακώνουν κατά πολύ. Η πετσέτα, λοιπόν, διευκολύνει πάρα πολύ το ξύρισμα που θα ακολουθήσει. Επίσης, το ζεστό νερό με τα αιθέρια έλαια, ανοίγει τους πόρους και τους βοηθά να απαλλαγούν από τους ρύπους. Έτσι, μειώνεται η πιθανότητα εμφάνισης μαύρων στιγμάτων αλλά και ελαχιστοποιείται το φαινόμενο του γυρίσματος της τρίχας, που προκαλεί ερεθισμό και κνησμό στο πρόσωπο. Όταν, μάλιστα, τα μούσια είναι πλούσια και πυκνά, η ζεστή πετσέτα που παραμένει στην επιδερμίδα για κάποια ώρα, καταφέρνει να εισχωρήσει στο βάθος τους προσφέροντας έντονη φροντίδα.\nΣυνεχίζοντας τη διαδικασία του ξυρίσματος\nΑν και οι σύγχρονες, ηλεκτρικές μηχανές προσφέρουν τέλειο ξύρισμα σε ελάχιστο χρόνο, ο παραδοσιακός τρόπος με το ξυράφι και το ψαλίδι για τριμάρισμα, παραμένει γοητευτικός και αξεπέραστος. Αν τον επιλέξεις για το ξύρισμα του καλεσμένου σου, θα πρέπει μετά την εφαρμογή της πετσέτας, να απλώσεις στο πρόσωπο και τον λαιμό του μια κρέμα ξυρίσματος με καλλυντική δράση. Αυτή θα αναλάβει να κάνει τα γένια ακόμα πιο μαλακά και τις λεπίδες να τρέχουν πάνω στο πρόσωπο. Για να κερδίσεις την εμπιστοσύνη των πελατών σου, καλό θα ήταν, αφού ολοκληρωθεί το ξύρισμα, να τους προτείνεις μερικά προϊόντα για την φροντίδα στο σπίτι. Ένα καλό λάδι για τα γένια, είναι απαραίτητο σε όσους έχουν πλούσιο μούσι, όπως και μια κρέμα προσώπου με ενυδατική δράση. Σκέψου, πως οι καλεσμένοι σου σε αντιμετωπίζουν σαν τον guru της εμφάνισής τους. Αν δεν τους επισημάνεις εσύ, πριν απ’ όλους, ότι μια τέλεια εμφάνιση στηρίζεται στην υγεία και την καθαριότητα, ποιος θα το κάνει; Μην θεωρείς, λοιπόν, χάσιμο χρόνου τις συμβουλές και τα tips που τους προσφέρεις. Αφιέρωσε χρόνο στην επικοινωνία μαζί τους και δεν θα χάσεις. Όπως επιλέγεις μια καλή, βαμβακερή πετσέτα, έτσι επιλέγεις και τα σωστά λόγια που θα αλλάξουν την κοσμοθεωρία τους.


επαναπροσδιοριστεί - φέρνοντας τα πράγματα πίσω στη ζωή - Ομορφιά | Ενδέχεται 2020\nΦυσική συνταγή θεραπείας αλοιφής φυτών\nΑνατρέφεται: Φέρνοντας τα πράγματα πίσω πίσω στη ζωή\nΤο καφενείο μου σε μια σχολή κολλεγίων είναι κλειστό για το πρώτο μέρος του καλοκαιριού, οπότε έπρεπε να βρω δουλειά για μόλις έξι εβδομάδες. Αποφάσισα να δουλέψω για το κολλέγιο με βαριά καθήκοντα, το οποίο είναι το τμήμα που φροντίζει τα σκουπίδια, καθαρίζει τα μπάνια, συλλέγει όλα τα ανακυκλώσιμα υλικά και καθαρίζει τους κοιτώνες. Δεν είχα ιδέα για τα πράγματα που έμειναν πίσω όταν οι μαθητές κινούνται έξω. Μέσα σε λίγες μέρες έχω βρει ένα σωρό πράγματα που θα επαναλάβω με ενδιαφέροντα τρόπους.\nσπιτική κρέμα γάλακτος με αυγά\nΑναποφάσιστοι! Επαναχρησιμοποίηση κοινών στοιχείων\nΕίμαι μόνο στη δουλειά για μια εβδομάδα, αλλά ήδη έχω συγκεντρώσει ένα σωρό πράγματα που πρόκειται να χρησιμοποιήσω για ένα σκοπό διαφορετικό από αυτό που προοριζόταν.\nΚουρτίνα μήκους δαπέδου - Θα το χρησιμοποιήσω ως κουρτίνα ντους με μια επένδυση πίσω από αυτό.\nΠαλέτες- Αυτά θα γίνουν η βάση του κοτόπουλου που κτίζω.\nΟθόνες - Αυτά θα χρησιμοποιηθούν και για το κοτόπουλο coop.\nΑργός μάγειρας- Όλοι γνωρίζετε ότι θα φτιάξω σαπούνι σε αυτό!\nΜικρή κυλιόμενη βαλίτσα- Θα το χρησιμοποιήσω για να μεταφέρω τα αναλώσιμα που χρειάζομαι για την πώληση αντικειμένων στην αγορά της πίσω πόρτας.\nΜεγάλη κυλιόμενη βαλίτσα- Αυτό θα κάνει μεγάλη αποθήκευση για εξοπλισμό camping μου.\nΚρεβάτι μωρού- Τον έβγαλα και χρησιμοποίησα το στρώμα για ένα κρεβάτι σκύλου.\nΒρεφική κουβέρτα-Έβαλα αυτό στο κρεβάτι για το σκυλί μου.\nτζιν παντελονι- Αυτά είναι πολύ μικρά και κατεστραμμένα, γι 'αυτό τα έκοψα για να φτιάξω μια ποδιά.\nΚασκόλ- Πήρα πραγματικά μερικά κασκόλ, τα οποία κάνουν σπουδαίους δρομείς στο τραπέζι.\nΦακές- Μη γνωρίζοντας πόσο χρονών ήσαν, τα χρησιμοποίησα σε ένα φλυτζάνι για να βοηθήσω τα στυλό μου να σηκωθούν.\nΜεγάλο κομμάτι χαρτόνι- Το έβαλα κάτω από μια καρέκλα από το γραφείο μου για να βοηθήσω να κυλήσει καλύτερα.\nΣαφείς σακούλες με φερμουάρ που περιείχαν σύνολα φύλλων- Αυτά θα χρησιμοποιηθούν για τη συλλογή υφασμάτων μου, ώστε να μπορώ να δω με μια ματιά τι υπάρχει σε κάθε τσάντα.\nΜπλοκ σκυροδέματος- Έβαλα αυτά κάτω από μια παλιά άνοιξη κλίνης για να κρατήσω μερικά από τα φυτά μου πάνω από το έδαφος.\nΑνεμιστήρας- Το έβαλα αυτό στο δωμάτιο θεραπείας για το σαπούνι μου για να το βοηθήσω να μένει στεγνό εκεί.\nΚλιπ κλιπ- Έχω μια δέσμη από αυτά κολλημένα στον τοίχο για να κρατάς φωτογραφίες, άρθρα και συνταγές.\nΚρεμάστρες κλιπ- Αυτά δουλεύουν τέλεια για την ξήρανση φύλλων και μεγαλύτερων πράξεων έξω\nΜεγάλο σχέδιο- Από αυτό βγάζω ένα τεράστιο ημερολόγιο. Απλά δεν μπορείς να τα βρεις τόσο μεγάλα!\nΚαφές- Αυτό είναι ίσως σπασμένο, έτσι στον κήπο πηγαίνει, ή θα το χρησιμοποιήσω για να κάνει σαπούνι.\nΦτηνές τρίχες- Είδα μια ηλεκτρονική άκρη σχετικά με τη χρήση καρτών σόδα σε μια κρεμάστρα για να διπλασιάσετε το χώρο στο ντουλάπι σας. Βρήκα ότι οι φτηνοί δεσμοί τρίχας, διπλασιάστηκαν, δουλεύουν εξίσου καλά.\nΜπάλες βαμβακιού- Δεν είμαι σίγουρος αν αυτά είναι αποστειρωμένα, γι 'αυτό θα τα χρησιμοποιήσω για έργα τέχνης και βιοτεχνίας.\nΜέρος από ένα παλιό φούτερ- Έστρεψα αυτό το εσωτερικό για μια ξηρή γόμα σανίδας.\nΟμπρέλα- Αυτό είχε ένα σπασμένο αυτί, έτσι το χρησιμοποιούσα ως σκιά για τα φυτά μου.\nΣτόχος ποδοσφαίρου για παιδιά- Κοίταξα αυτό και σκέφτηκα, hey! Φαράγγι για τα κατσίκια!\nΡούχα καλάθι- Αυτό έγινε αποθήκευση χορτονομής.\nΚυνοτροφείο- Έβαλα τα κορίτσια μου εδώ, όταν είναι μεγαλύτερα, αλλά δεν είναι ακόμα έτοιμα να είναι μαζί με τα μεγάλα κορίτσια.\nΚαστορέλαιο- Χρησιμοποιώ το για να λιπαίνω τις μεντεσέδες πόρτας που τσιρίζουν.\nΠανέμορφα παντελόνια (πολύ μικρά ή με σχισμένα πόδια)- Κόβω αυτά μακριά για να φτιάξω τα ελαστικά σορτς.\nΝάυλον- Μερικοί έχουν τρέχει, αλλά τους έκπλυσα και τους χρησιμοποίησα για να κρεμάσω και να φυλάω πατάτες.\nΓυαλισμένο δίσκο ψυγείου- Δουλεύει καλά για να φυτέψει νερό για να κρατήσει λίγο νερό στο κάτω μέρος.\nΑκροφύσιο ψεκασμού για έναν εύκαμπτο σωλήνα- Το έβαλα αυτό στον υπαίθριο σωλήνα ντους.\nΠαλιές πόρτες bifold - Αυτές έγιναν οι πλευρές για το υπαίθριο ντους μου.\nΜπάλες του τένις- Παιχνίδια σκύλου, φυσικά!\nΓυάλινα βάζα με καπάκια- Αυτά θα κρατήσει τα βότανα μετά τη συγκομιδή και το στέγνωμα τους.\nΤσιμέντο ανάμειξης τσιμέντου- Χρησιμοποιώ αυτό για να αναμειγνύω το χώμα μου για φύτευση.\nΣουρωτήρι- Χρησιμοποιώ αυτό για το κοσκίνισμα λεπτότερου εδάφους για να καλύψω τους μικρούς σπόρους.\nΘερμαντήρας- Θα το χρησιμοποιήσω την επόμενη άνοιξη για να θερμάνει απαλά το κάτω μέρος των δίσκων εκκίνησης σπόρων για να δώσει ώθηση στις ρίζες.\nΈνα κομμάτι ξύλο- Θα το χρησιμοποιήσω για την εμφάνιση κοσμημάτων που πωλίζω σε εκπομπές.\nΠαλιά εφημερίδα- Βάζω το κάτω μέρος των δοχείων απορριμμάτων με εφημερίδα σε περίπτωση διαρροών υγρών.\nΑκατάλληλα πιάτα πορσελάνης- Αυτά κάνουν μεγάλες στάχτες στάγδην για φυτά εσωτερικού χώρου.\nΣπασμένα μίνι τυφλά- Κόβω αυτά σε ταινίες μεγέθους μολυβιού. Στη συνέχεια τα χρησιμοποιώ στα φυτά μου για ταυτοποίηση.\nΠαλιό τύμπανο με λείπει κορυφή - Αυτό έκανε ένα δροσερό φυτευτή.\nΑυτό είναι μόνο μια μερική λίστα καθώς βρήκα επίσης ρούχα και κούπες και πράγματα που θα χρησιμοποιηθούν όπως θα κάνατε κανονικά. Είμαι βέβαιος ότι θα βρω περισσότερα πράγματα αύριο και τις επόμενες μέρες.\nβάμμα για πόνο\nΠοια είναι μερικά από τα καλύτερα ευρήματα που είχατε; Πώς επανατοποθετήσατε αυτά τα πράγματα; Μοιραστείτε παρακάτω!\nΙδέες δώρων διακοπών που είναι ιδανικές για το DIY-er\nΤι είναι τα βότανα de Provence και πώς το χρησιμοποιείτε;\nΣπιτικά καθαριστικά γυαλιού και άκρες καθαρισμού με ελατήρια\nEchinacea Purpurea ή Angustifolia: Ποια είναι η καλύτερη;\nΑυτά τα λουλούδια είναι όμορφα και βρώσιμα!


the Greek CLOUD » Ο τρόπος που δείχνω είναι μόνο ο τρόπος που δείχνω\nΔίκιο είχε η φίλη μου η Τ. Αυτή η Λατινοπούλου, είναι λογικό να βγάζει μια απέχθεια προς όλες τις γυναίκες που γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τις προσταγές της κατασκευασμένης μόδας. Που τρώνε ότι θέλουν, φοράνε ότι θέλουν, που δεν έχουν κανένα κόμπλεξ αν το σώμα τους είναι μοντελέ, που δεν είναι ανταγωνιστικές ως προς τις άλλες γυναίκες διότι δεν βλέπουν τον άντρα σας έπαθλο, και κυρίως, που τα λεφτά που θα έδιναν σε φωτόλυση, σύσφιξη, αποσυμπίεση, ανόρθωση αποελ σημειώσατε Χ — τα κρατούνε για διαφορετικές επενδύσεις.\nΕκεί τραβάει το ζόρι η Λατινοπούλου, σου λέει γιατί αυτές οι ρουφιάνες, πώς το μπορούν; Και είναι και χαρούμενες ενώ εγώ είμαι με τον θερμιδομετριτή τα γυμναστήρια και τα ραντεβού με την νυχού και μου έχουν σπάσει τα νεύρα.\nΟπότε αν το δούμε απ‘ αυτή την άποψη, η Λατινοπούλου δεν πρέπει να συγκεντρώσει την οργή αλλά την συμπόνοια μας.\nΑκόμη ένα θύμα της πατριαρχικής κοινωνίας, προσαρμοσμένο στο να πληρώνει μια βιομηχανία καλλυντικών και κέντρων αισθητικής με μια συνεχή αγωνία για το αν “περνάει” σαν γυναίκα, λες και η γυναίκα είναι μοντέλο κινητού.\nΟ κάθε άνθρωπος ας είναι όπως γουστάρει με ή χωρίς τρίχα, με ή χωρίς μακιγιαζ, με ή χωρίς πλαστικές, φτάνει να νιώθει καλά και να το κάνει για να ευχαριστήσει τον εαυτό του και end of story.\nΤέλος να σας πω, ότι εμένα μου αρέσουν οι κοκέτες διότι είμαι επαρχιώτης, αλλά ξέρετε, υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που ποτέ δεν ξεχνώ. Δεν έχει καμία σημασία τι αρέσει σε μένα, γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός και κύριος του εαυτού του. Ή τουλάχιστον θα ‘πρεπε.\nΟπότε αν με ρωτάτε γιατί δεν έχω κοιλιακούς, η απάντηση είναι πως βρίσκω τα παγωτά υπέροχα. Δεν απαιτώ να με αποδεχθούν για το σώμα μου, ούτε για τα παπούτσια μου, ούτε για τα μούσια μου, ούτε για το χτένισμά μου, αλλά αυτό δεν πάει να πει ότι θα κράξω και κάποιον που θέλει να το κάνει.\nΚαλή λευτεριά λοιπόν στην κυρία Λατινοπούλου όπως και στον κάθε άδικα σκλαβωμένο συνάνθρωπο μας, είτε είναι υπέρ είτε είναι κατά της τρίχας. Λευτεριά από τον ζυγό της εξωτερικής εμφάνισης.\nΑς κάνει καθένας ότι του αρέσει. Έχουμε 2021, έχουμε εκτοξευθεί στο μέλλον πως το λένε.