ΠΟΙΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ; - Ντίνα Νικολάου\nΈχετε σκεφτεί ποτέ ποια είναι τα τρόφιμα ή ποια είναι τα προϊόντα που καταναλώνονται σε τεράστιες ποσότητες και είναι παγκοσμίως, τα πιο αγαπητά; Κρέας, ψάρι, τυριά, σοκολάτα… υπάρχει μεγάλη ποικιλία! Αν και κάθε χώρα έχει τα δικά της «αγαπημένα», παρ’ όλ’ αυτά, κάποια προϊόντα τα βρίσκουμε παντού!\nΑχ! αυτές οι τηγανητές πατάτες! Και σε ποιον δεν αρέσουν; Το αγαπημένο φαγητό μικρών και μεγάλων. Σε φέτες, σε μπαστουνάκια, χοντροκομμένες ή λεπτοκομμένες, κάθε χώρα έχει και τις δικές της. Στις ΗΠΑ π.χ. θα τις βρείτε σε μεγέθη XXL, στον Καναδά, πασπαλισμένες με τυράκι, στην Ελλάδα, με χοντρό αλάτι και ρίγανη, ενώ στη Γαλλία, οι πασίγνωστες French fries με το χρυσαφένιο τους χρώμα!\nΤο La vache qui rit\nΑυτό το μικρό, γαλλικό τυράκι, που τόσο αγαπάνε τα παιδιά, βρίσκετε παντού. Είναι το τυρί που καταναλώνετε πιο πολύ στον κόσμο! Το αγαπημένο λευκό τριγωνάκι που σύμφωνα με τον Γάλλο παρασκευαστή του, 125 μερίδες vache qui rit καταναλώνονται κάθε δευτερόλεπτο στον κόσμο.\nΜια «συμμαχία» γαλλικών και βρετανικών τυριών που γεννήθηκε το 1921, μας έδωσε αυτό το τυρί που το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είναι ότι διατηρείται και εκτός ψυγείου. Διαθέτει ένα από τα πιο γνωστά λογότυπα παγκοσμίως. Μια χαμογελαστή αγελαδίτσα που φορά σκουλαρίκια, την ίδια τη συσκευασία!\nΕντάξει… Εδώ δεν έχω να πω και πολλά! Την coca cola την γνωρίζουν και στο πιο μακρινό χωριό του πλανήτη. Η Coca-Cola υπερηφανεύεται για τα 1,5 δισεκατομμύριο μπουκάλια που πωλούνται στο κόσμο, είτε με ζάχαρη είτε χωρίς!\nΗ ιστορία της γνωστή… Ο δημιουργός, John Pemberton, ήταν φαρμακοποιός, βετεράνος του αμερικανικού εμφυλίου πολέμου και εθισμένος στη μορφίνη. Έτσι έφτιαξε την πρώτη συνταγή της Coca-Cola το 1870, σαν φάρμακο για την αποτοξίνωση! Το 1886, ένα ποτήρι Coca-Cola περιείχε 9mg κοκαΐνης που αυτό κράτησε μέχρι και το 1929…\nΘέλεις καφέ; Δε χρειάζεσαι πολλά για να τον φτιάξεις… Μια κουταλιά καφέ, ζεστό νερό και είσαι επίσημα ένας από τους 4.600 ανθρώπους που φτιάχνουν καφέ το ίδιο δευτερόλεπτο!\nΗ διαδικασία του στιγμιαίου καφέ εφευρέθηκε για το στρατό αλλά την πατέντα την έκανε επιτυχία η Nescafe. Ακόμη και σήμερα, η Nescafe παράγει τα περισσότερα κουτιά καφέ που καταναλώνονται σε ολόκληρο τον κόσμο.\nΤο ψάρι τιλάπια\nΤι είναι η Τιλάπια; Είναι ένα νόστιμο ψάρι ιδιαίτερα διαδεδομένο στον κόσμο, εκτός… από την Ευρώπη…. Αν και το ψαράκι αυτό, το 2004 κατάφερε να ξεπεράσει την πέστροφα και τον σολομό δεν έχει καταφέρει ακόμα να κερδίσει τους Ευρωπαίους. Στην Αμερική πάντως, καταναλώνουν περισσότερο από 200.000 τόνους ετησίως.\nΥπάρχει άνθρωπος που δεν γνωρίζει τις τσίχλες; Μια καραμέλα που δεν την τρως αλλά τη μασάς, ήταν ένα δύσκολο στοίχημα! Και φυσικά βοήθησε η διαφήμιση. Μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, και οι υποσχέσεις για τις ευεργετικές ιδιότητες έπεφταν βροχή. Λευκαίνει τα δόντια, δίνει φρεσκάδα στην αναπνοή ακόμα και ότι κόβει την πείνα.\nΝομίζετε ότι το γάλα είναι το πιο διαδεδομένο στον κόσμο; Λάθος… Το ζαχαρούχο γάλα είναι πολύ πιο γνωστό. Εφευρέτες… οι Αμερικανοί οι οποίοι είχαν την ιδέα να αφαιρέσουν το νερό από το αγελαδινό γάλα και να το αντικαταστήσουν με ζάχαρη φτιάχνονταν ένα μαγικό γάλα. Άσπρο και γευστικό, γλυκό σαν σιρόπι, είναι πλούσιο σε θερμίδες, πρωτεΐνες και λίπη. Και το σημαντικότερο… μπορεί να διατηρηθεί για πολλά χρόνια! Την επιτυχία του, δε, τη χρωστά στον Ομοσπονδιακό Στρατό των ΗΠΑ που το είχε πρώτο στις προτιμήσεις του.\nH Nutella είναι σαν τη Coca cola! Όλοι μας τη ξέρουμε! Είναι η αγαπημένη μας συντροφιά στο πρωινό ή στο κολατσιό. Η Nutella μας έρχεται από την Ιταλία. Είναι η πιο δημοφιλής σοκολατένια λιχουδιά που τρώγετε με το ψωμί. Με 350.000 τόνους Nutella που παράγονται παγκοσμίως κάθε χρόνο, ο γίγαντας του κακάου δεν έχει πλέον τίποτα να αποδείξει, πόσο μάλλον στη Γαλλία που καταναλώνουν 155 εκατομμύρια βάζα ετησίως.\nΤο μυαλό σας πάει αμέσως στο σούσι ή ακόμη και σε κάποια ιαπωνική σαλάτα. Και δεν έχετε και άδικο… Παρ’ όλ’ αυτά, τα φύκια καταναλώνονται πολύ περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε. Δεν ξέρω αν φταίει η πρόσφατη τρέλα που έχει κυριαρχήσει παγκοσμίως, ότι τα φύκια κάνουν καλό, πάντως όλο και περισσότεροι σεφ τα συνδυάζουν στα φαγητά τους ή τα καταναλώνουμε μέσα σε διάφορα προϊόντα χωρίς να το γνωρίζουμε ή μέσω διατροφικών συμπληρωμάτων, όπως η σπιρουλίνα. Αποτέλεσμα όλων αυτών, να καταναλώνουμε περίπου 1 κιλό θαλασσινά φύκια το χρόνο.\nΗ κέτσαπ Heinz\nΚαι ποιος δεν γνωρίζει την κέτσαπ; Κόκκινη και παχύρρευστη, γλυκιά και όξινη, η κέτσαπ ακόμα και σήμερα, προκαλεί διαμάχες για την προέλευσή της. Από τη μια, οι Άγγλοι ναυτικοί που μας λένε ότι την είχαν φέρει από την Ινδονησία σαν σάλτσα ψαριών, και από την άλλη, μια συνταγή των αμερικανίδων γιαγιάδων, που πρωτοδημοσιεύτηκε στο Confederate Book το 1868. Η αλήθεια; Ίσως είναι κάπου στη μέση!\nΑυτό που ξέρουμε σίγουρα είναι πως ο John Heinz, ο ιδρυτής της αμερικανικής εταιρείας, δεν ήταν ο δημιουργός της συνταγής, αλλά κατάφερε να την βάλει σε κάθε σπίτι, γλυκαίνοντάς με ζάχαρη και αρωματίζοντάς την με ξύδι, μπαχάρι, γαρίφαλο και κανέλα.


Σ. Αναγνωστοπούλου: Το βιβλίο, κιβωτός της γνώσης και της δημιουργίας δεν αξιολογείται από το κράτος και τα πιστωτικά ιδρύματα - Ειδήσεις και Νέα από την Ελλάδα και τον Κόσμο | Societe.gr\n27 Μαΐου, 2022 - 'Ωρα: 06:41\nΣ. Αναγνωστοπούλου: Το βιβλίο, κιβωτός της γνώσης και της δημιουργίας δεν αξιολογείται από το κράτος και τα πιστωτικά ιδρύματα\n«Η πολτοποίηση από τις πιστώτριες τράπεζες των βιβλίων που βρέθηκαν στην αποθήκη των εκδόσεων Γαβριηλίδη προκαλεί σοκ στους ανθρώπους του βιβλίου και του πολιτισμού», επεσήμανε η Σ. Αναγνωστοπούλου, Τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, σε δήλωσή της σχετικά με τα όσα αφορούν στην αποθήκη των εκδόσεων Γαβριηλίδη\nΗ Τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, Σ. Αναγνωστοπούλου, αναφέρθηκε με δήλωσή της στην πολτοποίηση των βιβλίων που βρέθηκαν στην αποθήκη των εκδόσεων Γαβριηλίδη. Συγκεκριμένα, ανέφερε:\n«Η πολτοποίηση από τις πιστώτριες τράπεζες των βιβλίων που βρέθηκαν στην αποθήκη των εκδόσεων Γαβριηλίδη προκαλεί σοκ στους ανθρώπους του βιβλίου και του πολιτισμού. Μετά το θάνατο του Σάμη Γαβριηλίδη, ο οποίος άφησε πίσω δυσβάσταχτα χρέη, οι τράπεζες εισβάλλουν στον εκδοτικό οίκο. Κατάσχονται μηχανήματα, ακίνητα πρόκειται να βγουν σε πλειστηριασμό, αλλά τα βιβλία, που αποτελούν την ιστορία και τη διαδρομή ενός ιστορικού εκδοτικού οίκου, δεν κρίνονται αξιοποιήσιμα. Δεν γίνεται η επιλογή να πλειστηριαστούν και αυτά, ή ακόμη —γιατί όχι;— να χαριστούν σε βιβλιοθήκες, δημόσιες ή σχολικές, σε φυλακές, νοσοκομεία, προνοιακά ιδρύματα. Δεν ενημερώνονται καν οι συγγραφείς των βιβλίων ώστε να τους δοθεί η δυνατότητα να αγοράσουν αντίτυπα των βιβλίων τους.\nΗ ιστορία μας θυμίζει μια ανάλογη πριν από έντεκα χρόνια. Το κλείσιμο του εκδοτικού οίκου «Ελληνικά γράμματα» από τον όμιλο ΔΟΛ το 2010 σημαδεύτηκε από τις φωτογραφίες βιβλίων σημαδεμένων με κόκκινη μπογιά καθ’ οδόν προς την πολτοποίηση. Ο εκδοτικός και δημοσιογραφικός όμιλος αρνήθηκε να διασώσει τα βιβλία παρόλο που αυτό υπήρξε αίτημα των εργαζομένων στον εκδοτικό οίκο.\nΟ συμβολισμός είναι ανατριχιαστικά δυσοίωνος. Το βιβλίο, κιβωτός της γνώσης και της δημιουργίας, δεν αξιολογείται από το κράτος και τα πιστωτικά ιδρύματα ως κάτι που πρέπει να διασωθεί, να διαφυλαχθεί, να διανεμηθεί, δωρεάν ή με χαμηλή τιμή, σε ανθρώπους που διψούν γι’ αυτό. Καταλήγει στην πολτοποίηση ως κάτι άχρηστο, μη ανταποδοτικό, μη εκποιήσιμο, χωρίς αξία. Ενδεικτικό τόσο των αξιών ενός οικονομικού συστήματος, όσο και της ανυπαρξίας πολιτικής για το βιβλίο και τις βιβλιοθήκες στη χώρα μας».


RepaHeel - απόψεις, τιμές, πού να αγοράσουν, φαρμακείο, αξίζει τον κόπο;\nHome / Νέα / RepaHeel – απόψεις, τιμές, πού να αγοράσουν, φαρμακείο, αξίζει τον κόπο;\nΌνειρο για περπάτημα χωρίς πόνο; Την ομαλή τακούνια χωρίς σπιρούνια; Σχετικά με απαλό και βελούδινο δέρμα; Πώς να φοράτε ανοιχτά παπούτσια toed και δεν πρέπει να ντρέπεται να την πάρει μακριά; Σταμάτα να ονειρεύεσαι! Το συμπλήρωμα RepaHeelwill βοήθεια σε σύντομο χρονικό διάστημα να φέρει το δέρμα των ποδιών, προκειμένου να απαλλαγούμε από τα σπιρούνια και τις σφραγίδες του δέρματος, βελτιώνει σημαντικά την κατάσταση της επιδερμίδας.\nΚρέμα RepaHeelfrom η άκανθα πτέρνας είναι ένα καινοτόμο design από κορυφαίους επιστήμονες και ειδικούς, η κρέμα έχει μια μοναδική σύνθεση και έχει μια σειρά από πλεονεκτήματα:\nβοηθά να απαλλαγούμε από τον οξύ πόνο?\nτο συμπλήρωμα εμποδίζει την εναπόθεση των αλάτων?\nRepaHeelsoftens την επιδερμίδα?\nη κρέμα δεν αναπτύσσουν τη νόσο σε?\nενεργοποιεί την αναγέννηση των ιστών?\nμειώνει και εξαλείφει τις φλεγμονώδεις διαδικασίες?\nη κρέμα βοηθά με πρήξιμο?\nβοηθά την ανοικοδόμηση των ιστών χόνδρου?\nRepaHeeldoes δεν προκαλεί αλλεργίες?\nλειτουργεί ομαλά και δεν είναι εθιστικό?\nσυμπλήρωμα RepaHeelthe αποκαθιστά την κανονική ροή του αίματος σε κατεστραμμένες περιοχές.\nΜοναδικές RepaHeelmakes αλοιφής είναι μοναδική σύνθεση:\nλίπος καρχαρία – ξεκινά το μεταβολισμό, προωθεί την ταχεία επούλωση και την αναγέννηση των ιστών?\nAdam ρίζα – συστατικό είναι υπεύθυνη για την διαφθορά του πόνου, έχει αντι-φλεγμονώδεις ιδιότητες, βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος?\ncomfrey – εμποδίζει την εναπόθεση των αλάτων, βοηθά να αντιμετωπίσουν την φλεγμονώδη διαδικασία, δεν αποτελεί τη φτέρνα σπιρούνια?\nκολλιτσίδα (root) – ανακουφίζει οίδημα, τρέφει την επιδερμίδα με ευεργετικά ιχνοστοιχεία?\nαπόσπασμα της Χρυσής μουστάκι – ενισχύει τοιχώματα των αγγείων, βοηθά να ξεπεραστεί ο πόνος?\nπιπέρι λάδι έχει θερμαντικές του ιδιότητες, προωθεί την ταχεία διείσδυση των θρεπτικών συστατικών?\nεκχύλισμα πεντάφυλλο – τονώνει την επιδερμίδα, αναζωογονεί το, ομαλοποιεί την κυκλοφορία του αίματος?\nLaurel (απόσπασμα) – που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία της μώλωπες, μώλωπες, βοηθά στην εξάλειψη του οιδήματος?\nλιλά εκχύλισμα – ενισχύει τη δράση των άλλων συστατικών?\nμελιού (απόσπασμα) – παρέχει αντι-βακτηριακή επίδραση?\nμυρμηκικό οξύ – εμποδίζει την εναπόθεση των αλάτων, ήχους, ανακουφίζει από τον πόνο\nΣημειώστε ότι το συμπλήρωμα RepaHeelcan επίσης να χρησιμοποιηθεί για κιρσώδεις φλέβες, κράμπες, κουρασμένα πόδια, με την παρουσία των αδύναμων αιμοφόρων αγγείων.\nΠριν από τη χρήση, ο κατασκευαστής του συμπληρώματος συνιστά να διαβάσετε την πλήρη λίστα των συστατικών για τον αποκλεισμό μεμονωμένων μισαλλοδοξίας ορισμένων συστατικών.\nRepaHeel- κρέμα από την άκανθα πτέρνας είναι τόσο ένα προληπτικό και θεραπευτικό παράγοντα.\nΜέθοδος RepaHeel εφαρμογής\nΗ κρέμα στις σφραγίδες των τακούνια σε χρήση δεν είναι δύσκολο, αρκεί να κάνει πολλά χειρισμοί:\nπριν πλύνετε τα πόδια σας, Στεγνώστε με μια καθαρή πετσέτα?\nρίξτε μια μικρή ποσότητα του συμπληρώματος?\nεφαρμόσετε ένα λεπτό στρώμα στην περιοχή της φτέρνας?\nκάνει ένα μικρό μασάζ?\nπεριμένετε μέχρι να απορροφηθεί κρέμα?\nεκτελεί τη διαδικασία κάθε μέρα?\nο ρυθμός χρήσης του συμπληρώματος θα εξαρτάται από την ατομική κατάσταση του δέρματος.\nΓια να αγοράσετε τα RepaHeelis συμπλήρωμα μόνο σε απευθείας σύνδεση για να αποφύγετε προϊόντα απομίμησης. Για να το κάνετε αυτό, κάντε κλικ στον ειδικό σύνδεσμο παρακάτω.\nΜε την τακτική και σωστή χρήση των εργαλείων, θα είστε σε θέση να ξεχάσουμε άκανθας πτέρνας και να είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει το συμπλήρωμα ως χαλαρωτικό και προληπτικής ιατρικής. Κρέμα RepaHeelpassed όλες τις δοκιμές και έλαβε τις καλύτερες κριτικές από τους κορυφαίους ειδικούς και τους προγραμματιστές.\nΜερικά σχόλια περιέχουν χρήσιμες συμβουλές για τη χρήση του FitoHeel συμπλήρωμα, δείχνει ότι πριν από την εφαρμογή του εργαλείου, μπορείτε να ατμό ελαφρά το δέρμα με την επούλωση ουσία το συντομότερο δυνατό φτάσει στο στόχο. Αυτή η διαδικασία μπορεί να πραγματοποιηθεί το πρωί και το βράδυ. Μετά τη διαδικασία καλό είναι να φοράτε φυσικές κάλτσες για να κρατήσει ζεστά πόδια. Κάλτσες μπορεί να αφαιρεθεί σε δύο ώρες μετά την επέμβαση, ή να αφήσει για τη νύχτα. Επιπλέον, συνιστάται να αφαιρέσετε προσεκτικά και απαλά τραχιές περιοχές του δέρματος, η οποία μπορεί να αποτρέψει την διείσδυση των θρεπτικών ουσιών.\nΣχόλια σχετικά με το εργαλείο RepaHeel\nVeronica, 27 ετών, Νιζνεβάρτοσκ έχω καιρό σπιρούνια στα πόδια, αυτό είναι το πόσο μπορώ να θυμηθώ την εποχή. Δεν ξέρω τι είναι αυτό, μπορεί να κληρονομική. Κυρίως έχω αντιμετωπίζονται με λαϊκές θεραπείες, αλλά πρόσφατα αποφάσισε να αγοράσει την κρέμα από τη φτέρνα σπιρούνια RepaHeeland δεν έχω μετανιώσει. Η κρέμα είναι καλή, λειτουργεί γρήγορα, δεν προκαλεί καμία ενόχληση, απορροφά γρήγορα, και αν και λίγο πόδι ατμού, το αποτέλεσμα θα είναι ακόμα καλύτερα. Θα RepaHeeluse σε τακτική βάση και κατά διαστήματα να αγοράσουν περισσότερα από αυτό, όταν ends.Sergei, 39 ετών, οδηγός Omsca και συνεχώς οδήγησης, τα πόδια είναι συνεχώς στα παπούτσια, προφανώς, εξαιτίας αυτής τακούνια εμφανίστηκε σπιρούνια, πολύ σφιχτό και ακόμα και το περπάτημα έγινε επώδυνη, κατά την οδήγηση και να αισθάνονται άβολα. Καλή ότι ένας συνάδελφος ενημέρωσε με για να αγοράσει Fitoheel, το συμπλήρωμα είναι αρκετά καλή και μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε στο χώρο. Παπανικολάου για ένα μήνα, και μπορεί να δώσει μόνο θετικό feedback.Olga, 46 ετών, σε Mosquitobite RepaHeelI συμπλήρωμα συνιστάται ένα φίλο, αυτή είναι μια αισθητικός και βλέποντας διάφορες τέτοιες καινοτομίες. Επιπλέον, το συμπλήρωμα RepaHeelbased σε φυσικά συστατικά που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους για να ενισχύσουν τις περιουσίες τους. Αυτό είναι ένα πολύ καλό αποτέλεσμα για τα ταμεία αυτά. Το δέρμα της κρέμας γίνεται λείο, απαλό, φυσικό χρώμα. Ι και σύμφωνα με πολυάριθμες κριτικές, δείτε τι άνθρωποι είναι ευχαριστημένοι με το αποτέλεσμα. Και η τιμή είναι πολύ καλή, συστήνω την κρέμα.\nPrevious ArticleRealquit – απόψεις, τιμές, πού να αγοράσουν, φαρμακείο, αξίζει τον κόπο;\nNext ArticleSustafix – απόψεις, τιμές, πού να αγοράσουν, φαρμακείο, αξίζει τον κόπο;


Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ – 10 ΗΜΕΡΕΣ\nΑφήστε την όραση, την όσφρηση και τη γεύση σας να έχουν κυρίαρχο ρόλο σε ένα μοναδικό ταξίδι γευσιγνωσίας κρασιού!\nΑνάμεσα στα πολλά πράγματα για τα οποία η Ελλάδα φημίζεται είναι και το κρασί της.\nΚαλώς ήρθατε σε μια ιδιαίτερη εμπειρία γευσιγνωσίας κρασιού. Κάθε αμπελώνας σε κάθε περιοχή παράγει τη μοναδική του ποικιλία κρασιών, διαφορετικών αρωμάτων και γεύσεων, ακόμη και για τους πιο απαιτητικούς.\nΔοκιμάστε τα πιο εκλεκτά κρασιά απολαμβάνοντας τα γραφικότερα τοπία. Από την Αθήνα στην Πελοπόννησο, την Κεφαλονιά και τη Σαντορίνη όχι μόνο θα γευτείτε την καλύτερη ποιότητα κρασιών αλλά θα δοκιμάσετε και τοπικές σπεσιαλιτέ.\nΕπισκεφθείτε ένα από τα καλύτερα αθηναϊκά οινοποιεία.\nΣαλπάρετε για μια μοναδική γευσιγνωσία κρασιού στην Αθηναϊκή Ριβιέρα.\nΤαξιδέψτε στην Πελοπόννησο για να γευτείτε κρασί ανάμεσα σε καταπράσινα τοπία και εντυπωσιακά φαράγγια.\nΕπισκεφθείτε τις καλύτερες παραλίες της Κεφαλονιάς και βουτήξτε στα γαλαζοπράσινα νερά.\nΑνακαλύψτε τα ειδικά οινοποιεία που παλαιώνουν τα κρασιά τους στο βυθό της θάλασσας, στην Κεφαλονιά και τη Σαντορίνη.\nΔοκιμάστε όλα τα είδη κόκκινων, λευκών και ροζέ κρασιών.\nΑνακαλύψτε τις παραλίες και τα αξιοθέατα της Σαντορίνης.\nΑπολαύστε φρέσκο ψάρι και θαλασσινά.\nΚαλώς ήρθατε στην Αθήνα! Ο ξεναγός μας θα σας περιμένει στο αεροδρόμιο και θα κατευθυνθείτε στο κατάλυμά σας όπου μπορείτε να πάρετε ένα σνακ πριν την έναρξη της πρώτης σας εμπειρίας. Θα φτάσετε με μίνι βαν, σε ένα διάσημο κτήμα κρασιού, όχι μακριά από το κέντρο της πόλης. Το κτήμα περιλαμβάνει ένα πολύ μοντέρνο οινοποιείο, το οποίο χρησιμοποιεί την παραγωγή των δικών του αμπελώνων. Το αρχοντικό ίδρυσε επίσης ένα μουσείο κρασιού, συμπεριλαμβανομένων σύγχρονων εργαλείων που δίνουν μια σαφή εικόνα της ιστορίας και του τρόπου παραγωγής κρασιών. Θα έχετε την ευκαιρία να δοκιμάσετε τα πιο διάσημα προϊόντα καθώς και να τα αγοράσετε σε ειδικές τιμές. Αργά το απόγευμα θα υπάρχει αρκετός χρόνος για δείπνο σε ένα εξαιρετικό εστιατόριο στην καρδιά της πόλης.\nΑκόμη μια μέρα ακόμη μια μαγευτική εμπειρία! Ετοιμαστείτε για μια ιδιωτική ασυνήθιστη και μοναδική περιήγηση γευσιγνωσίας σε ένα πολυτελές σκάφος στην πανέμορφη Αθηναϊκή Ριβιέρα. Αφήστε τον εαυτό σας να ταξιδέψει κατά μήκος της ακτογραμμής της πόλης μέχρι το σημείο του ναού του Ποσειδώνα. Πριν αρχίσετε να δοκιμάζετε κρασί, μπορείτε να κάνετε μια βουτιά στα καταγάλανα κρυστάλλινα νερά γύρω σας. Νιώστε την αύρα και την αλμύρα του αέρα ενώ δοκιμάζετε τα πιο εκλεκτά κρασιά. Μπορείτε να επιλέξετε ανάμεσα σε μισή ή μια ολόκληρη ημέρα περιήγησης. Θα έχετε τον ιδιωτικό σας σομελιέρ να σας καθοδηγεί σε αυτή την περιπέτεια. Μαζί με το κρασί σας, θα σας προσφέρουν και κάποια πιάτα ενώ παράλληλα θα έχετε την ευκαιρία να θαυμάσετε το όμορφο ηλιοβασίλεμα της Αθήνας. Διανυκτέρευση στην Αθήνα.\nΜετά από ένα καλό πρωινό, θα ταξιδέψετε με τον ξεναγό σας στην Πελοπόννησο, όπου θα σας περιμένει μια άλλη εμπειρία γευσιγνωσίας. Η πρώτη σας στάση θα είναι στο Οινοποιείο Cavino στην περιοχή Αίγιο, όπου θα δοκιμάσετε 8 διαφορετικές ετικέτες κρασιού. Στη συνέχεια, η περιοδεία συνεχίζεται με την άφιξή σας στην περιοχή του Διακοπτού, θα ταξιδέψετε με τρένο μέσα από μια μαγευτική διαδρομή με φαράγγια και καταπράσινα τοπία, μέχρι να φτάσετε στους αμπελώνες στο Μεγάλο Σπήλαιο στα Καλάβρυτα. Θα δοκιμάσετε και πάλι τέσσερα διαφορετικά είδη εξαιρετικού κρασιού και θα σας προσφερθεί ένα πλούσιο γεύμα. Διανυκτέρευση στα Καλάβρυτα.\nΝωρίς το πρωί θα φτάσετε στο λιμάνι της Κιλίνης προς την Κεφαλονιά. Μετά την άφιξή σας θα έχετε κάποιο χρόνο για χαλάρωση στο κατάλυμά σας στην περιοχή Ληξούρι. Έπειτα, είστε ελεύθεροι για την υπόλοιπη μέρα να εξερευνήσετε αυτό το μαγευτικό νησί. Ο ξεναγός μας θα είναι συνεχώς μαζί σας παρέχοντάς σας χρήσιμες πληροφορίες. Θα απολαύσετε εκπληκτικές παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά, εξοπλισμένα με ξαπλώστρες και beach-bar όπου μπορείτε να χαλαρώσετε κάτω από το φως του ήλιου μαζί με αναζωογονητικά ποτά και σνακ. Αργά το απόγευμα, θα δειπνήσετε σε ένα εξαιρετικό εστιατόριο και θα είστε ελεύθεροι για το υπόλοιπο βράδυ.\nΗ μέρα ξεκινάει με την επίσκεψή σας σε ένα αξιόλογο οινοποιείο με μια πολύ ιδιαίτερη τεχνική. Τα μπουκάλια του διάσημου κόκκινου κρασιού Μαυροδάφνη, τα λευκά κρασιά τύπου μοσχάτο και μια ποικιλία από ροζέ κρασιά, τοποθετούνται σε αμφορείς κάτω από το νερό, όπως ακριβώς γινόταν και στην αρχαιότητα. Τα κρασιά υφίστανται μια φυσική γήρανση χωρίς χημικές προσθήκες για αυτό και ξεχωρίζει η ποιότητά τους. Αργότερα, θα έχετε δείπνο που περιλαμβάνει φρέσκο ψάρι και θαλασσινά. Διανυκτέρευση στην Κεφαλονιά.\nΚαλημέρα! Μετά το πρωινό σας, θα αναχωρήσετε για την Αθήνα, καθώς επόμενη στάση είναι η Σαντορίνη! Με την άφιξή σας σε ένα από τα πιο γραφικά μέρη της Ελλάδας, θα έχετε ένα σύντομο διάλειμμα στο ξενοδοχείο σας στα Φηρά, πριν ξεκινήσετε μια ακόμη περιήγηση. Θα επισκεφθείτε τα αξιοθέατα και θα απολαύσετε τις διαφορετικές παραλίες του νησιού. Το Αμμούδι, η Κόκκινη Παραλία, η Θηρασιά και η Λευκή Παραλία, είναι μόνο μερικές από τις θαυμάσιες ακτές που θα σας καταπλήξουν. Επιπλέον, μπορείτε φυσικά να βουτήξετε σε κάθε παραλία που επισκέπτεστε και θα έχετε πιάτα με παραδοσιακό φαγητό. Το βράδυ είστε ελεύθεροι για βόλτα στα Φηρά, στη πρωτεύουσα της Σαντορίνης.\nΕλπίζουμε να κοιμηθείτε καλά γιατί μετά το πρώτο γεύμα σας θα κατευθυνθείτε σε ένα οινοποιείο που κατέχει ένα ιδιαίτερο μυστικό. Εδώ όχι μόνο θα βρείτε την καλύτερη ποιότητα των κρασιών που παράγονται μόνο σε αυτό το νησί, αλλά θα εκπλαγείτε επίσης από την τεχνική γήρανσης που χρησιμοποιείται στην παραγωγή του. Αυτό το οινοποιείο είναι το πρώτο που τοποθέτησε μπουκάλια κρασιού στο βυθό της θάλασσας για να παλαιωθούν χωρίς να περνά οξυγόνο στο μπουκάλι. Έτσι, τονίζεται τη γεύση και το άρωμα του κρασιού. Θα δοκιμάσετε τη μοναδική γεύση του κρασιού Θαλασσίτης ενώ θα απολαύσετε μερικές από τις λιχουδιές που προσφέρουν. Διανυκτέρευση στην πανέμορφη Σαντορίνη.\nΗμέρα 8η & 9η\nΟι δύο αυτές ημέρες περιλαμβάνουν πρωινό το πρωινό σας και τη δυνατότητα να εξερευνήσετε το νησί. Τα μέρη που μπορείτε να επισκεφθείτε είναι η περίφημη Οία, το Ημεροβίγλι, το Φηροστεφάνι, ο Πύργος και πολλούς μικρούς οικισμούς. Αν θέλετε να επισκεφθείτε το επιβλητικό ηφαίστειο του νησιού, μπορούμε να το εντάξουμε στο πρόγραμμά σας. Στη συνέχεια, μπορείτε να επιλέξετε πού θέλετε να έχετε το μεσημεριανό γεύμα σας και το δείπνο σας γεμάτο από τοπικές λιχουδιές, τόσο αλμυρές όσο και γλυκές. Διανυκτέρευση στη Σαντορίνη.\nΜετά από ένα καλό πρωινό και να αφού αποφασίσετε ποια είδη κρασιού θα πάρετε μαζί σας, ο οδηγός μας θα σας συνοδεύσει μέχρι το αεροδρόμιο της Σαντορίνης ώστε να πιάσετε την πτήση για την επιστροφή σας.\nΤα πολλαπλών προορισμών ταξίδια μας, σχεδιασμένα για ιδιωτικές και εταιρικές ομάδες που αναζητούν να εξερευνήσουν τις ομορφιές της Ελλάδας ενώ απολαμβάνουν μια βόλτα.\nΧάρτες και λεπτομερείς ταξιδιωτικές πληροφορίες\nΕμπειρίες με ξεναγό\nΌλοι οι φόροι και οι χρεώσεις υπηρεσιών\n24ωρο τηλεφωνικό αριθμό βοήθειας\n4 Κατ' Ελάχιστον\nΤα παιδιά επιτρέπονται άνω των 12 ετών\nΌλο το χρόνο ανάλογα με τη διαθεσιμότητα και τον καιρό. (Εάν ο καιρός δεν επιτρέπει το ταξίδι, εγγυόμαστε την αναπροσαρμογή αν είναι δυνατόν, ή την πλήρη επιστροφή χρημάτων).\n#Ταξίδι Κινήτρου Trip #Multi Destination Travel\nΑΥΘΕΝΤΙΚΉ ΕΜΠΕΙΡΊΑ ΟΙΝΟΓΝΩΣΊΑΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΊΑΣ - ΆΡΓΟΣ ΚΑΙ ΝΆΥΠΛΙΟ, ΠΕΛΛΟΠΌΝΗΣΟΣ\nΖήστε την απόλυτη εμπειρία οινογνωσίας σε ένα από τα καλύτερα οινοποιεία της Ελλάδας και ζήστε την φιλοξενία και τη γαστρονομία του τόπου.\n#Επιμορφωτικό Ταξίδι #Ταξίδι Γαστρονομίας #Ενίσχυση Ομαδικότητας\nΗ απόλυτη ευκαιρία για σύσφιξη των σχέσεων της ομάδας! Δώστε την ευκαιρία στην ομάδα σας να δεθεί μέσα από εξαιρετικές γεύσεις ελληνικών κρασιών και επαναπροσδιορίστε τους στόχους σας παίρνοντας μέρος σε μια συνεδρία Life Coaching.\n#Ταξίδι Κινήτρου Trip #Ενίσχυση Ομαδικότητας\nΕλάτε να ενταχθείτε με τους ντόπιους σε δημοφιλή μπαρ σε όλη την πόλη καθώς χαλαρώνουν, και περάστε καλά με φίλους, ποτό και μουσική.\nΤΑΞΙΔΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΑΝΤΡΟΠΑΡΕΑ - 5 ΗΜΕΡΕΣ\nΜερικές φορές το μόνο που χρειάζεστε είναι καλοί φίλοι και δίψα για περιπέτεια.\n#18-30s #Multi Destination Travel #Ενίσχυση Ομαδικότητας\nΤΑΞΙΔΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΡΕΑ - 5 ΗΜΕΡΕΣ\nΤο μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να απολαύσετε τις διακοπές σας και να αφήσετε τα μαλλιά σας λυτά!\nΠΑΤΡΙΝΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ - 4 ΗΜΕΡΕΣ\nΤο μεγαλύτερο γεγονός του Ελληνικού Καρναβαλιού είναι το Καρναβάλι της Πάτρας με μεγάλη παρέλαση στους δρόμους της πόλης, με κοστούμια, μάσκες και ατελείωτες υπαίθριες εκδηλώσεις την Κυριακή της Αποκριάς. Το Καρναβάλι της Πάτρας είναι ένα τριήμερο θέαμα με παρέες και πολλά άλλα δρώμενα.\n#18-30s #Κοντά στην Αθήνα


Lift+ Hydra-Lifting Sun Protect Cream SPF30 (50ml) | Health Corner\nLift+ Hydra-Lifting Sun Protect Cream SPF30 (50ml)\nDIADERMINE Lift+ Hydra-Lifting Sun Protect Cream SPF30 (50ml)\nΚωδικός: 8410436186551 Διαθέσιμο\nΗ ομορφιά σας, πιο δυνατή από τον χρόνο.\nΤΟ ΔΕΡΜΑ ΣΑΣ: Με την πάροδο του χρόνου, η παραγωγή κολλαγόνου του δέρματος μειώνεται και η δομή του δέρματος αλλάζει.\nΕπιπλέον η έκθεση σε ακτίνες UVA/UVB/IR προκαλούν πρόωρη γήρανση του δέρματος και έντονα σημάδια.\nΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΛΙΦΤΙΝΓΚ ΚΑΙ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ UVA/UVB/IR Ενώ η τεχνολογία SKINPLEX χαρίζει σύσφιξη και αντιρυτιδική δράση, το SPF30 και τα αντιοξειδωτικά προστατεύουν από την έκθεση στις ακτίνες UVA/UVB & IR και προστατεύουν από την φωτογήρανση και τα σημάδια.\nH τεχνολογία SKINPLEX κολλαγόνου είναι προηγμένος μηχανισμός lifting. Ενισχύει την παραγωγή ινών κολλαγόνου από το ίδιο το δέρμα και τα συνδέει με βέλτιστο τρόπο ώστε να ξαναδημιουργεί ένας δυνατός ιστός κολλαγόνου.\nΠιο λείο και ανασηκωμένο δέρμα.\nΑποτελεσματική και μεγάλης διάρκειας προστασία ενάντια στην έκθεση του φωτός.\nΤο δέρμα σας δείχνει απαλότερο, ελαστικό και προστατευμένο.\nΕφαρμόστε καθημερινά το πρωί μετά τον καθαρισμό.\nΚάντε απαλό μασάζ, κάνοντας ανοδικές κινήσεις.\nAqua, Octocrylene, Homosalate, Glycerin, Butyl Methoxydibenzoylmethane, Hexanediol, Ethylhexyl Isononanoate, Phenylbenzimidazole Sulfonic Acid, Propylheptyl Caprylate, Silica, Potassium Cetyl Phosphate, Arginine, Behenyl Alcohol, Cetearyl Nonanoate, Disodium Phenyl Dibenzimidazole Tetrasulfonate, Hydrolyzed Soy Protein, Tocopherol, Tocopheryl Acetate, Dimethylmethoxy Chromanol, Hydrogenated Palm Glycerides, Ammonium Acryloyldimethyltaurate/VP Copolymer, Acrylates/C10-30 Alkyl Acrylate Crosspolymer, Sodium Hydroxide, Xanthan Gum, Tetrasodium EDTA, Bis-Ethylhexyl Hydroxydimethoxy Benzylmalonate, Pentylene Glycol, Hydrogenated Palm Glycerides Citrate, T-Butyl Alcohol, Butylene Glycol, Parfum, Phenoxyethanol, Ethylparaben, Methylparaben.


Γερμανικές εκλογές: Οι αναποφάσιστοι και η απαξίωση της πολιτικής - sofokleous10.gr\n“Εκτιμώ ότι σε αυτό συνέβαλαν δυο γενικές τάσεις. Αφενός από τη δεκαετία του 1970 άρχισαν να διαρρηγνύονται οι παραδοσιακοί πολιτικοί δεσμοί με τα μεγάλα κόμματα. Αυτό σημαίνει ότι μειώνεται συνεχώς ο αριθμός των ανθρώπων που συνδέονται ή ταυτίζονται διαρκώς με ένα συγκεκριμένο κόμμα. Στις αρχές του 1980 ήταν ακόμη το 80% των πολιτών ενώ σήμερα περίπου 60%. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε να κάνουμε με έναν αυξανόμενο αριθμό μετακινούμενων ψηφοφόρων που αποφασίζουν για κάθε εκλογική αναμέτρηση ξεχωριστά”.\nΗ δεύτερη τάση που μπορεί να δικαιολογήσει τον υψηλό αριθμό των αναποφάσιστων, σύμφωνα με τον ειδικό, είναι η απαξίωση της πολιτικής: “Για να είμαστε ακριβείς, όχι απαξίωση της πολιτικής, αλλά των πολιτικών. Πρόσφατα δημοσιευμένη έρευνα του Ιδρύματος Μπέρτελσμαν επιβεβαιώνει τα στοιχεία μας. Περίπου το ένα τρίτο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων εκφράζουν δυσπιστία έναντι των παραδοσιακών κομμάτων. Το φαινόμενο αυτό αποτελεί τη ρίζα αυτού που σήμερα ονομάζουμε λαϊκισμό. Μπορούμε να εκτιμήσουμε ότι ένα μεγάλο μέρος των αναποφάσιστων δυσκολεύεται να ψηφίσει ένα από τα κόμματα που κατεβαίνουν σε αυτές τις εκλογές”.\n“Οι έρευνές μας καταδεικνύουν ότι υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που είτε δεν θέλουν να ψηφίσουν, είτε φλερτάρουν με τα πολιτικά άκρα, κυρίως το AfD (σσ. το εθνολαϊκιστικό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία) και την Αριστερά. Το να προσπαθήσεις μέσα σε λίγες εβδομάδες να πείσεις αυτούς τους ανθρώπους να εκφράσουν την εμπιστοσύνη τους σε ένα από τα παραδοσιακά κόμματα είναι εξαιρετικά δύσκολο”.\n“Ο μεγάλος αριθμός των αναποφάσιστων δεν είναι προβληματικός. Αντιθέτως, θα έλεγα ότι εκφράζει και τη διάθεση των πολιτών να ασχολούνται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση εκ νέου με τα κόμματα και τα προγράμματά τους. Αυτό που όμως είναι προβληματικό είναι η μεγάλη δυσαρέσκεια υπό την έννοια της δυσπιστίας και της απόρριψης των παραδοσιακών κομμάτων. Υπονόησα πριν ότι το ένα τρίτο των ψηφοφόρων δηλώνει ότι σε μεγάλο βαθμό συμμερίζεται βασικές θέσεις του λαϊκισμού. Αυτό θα πρέπει να μας ανησυχεί”.\nΓαλλία, Ιταλία και η αναβίωση παλαιών αντιπαλοτήτων\nΠαράδοση στη Νορβηγία οι κυβερνήσεις μειοψηφίας


ΑΠΩΤΕΡΗ ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΟΡΧΕΩΣ\nΟ ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΟΡΧΕΩΣ ΑΠΟ ΓΕΝΝΗΤΙΚΑ ΚΥΤΤΑΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΙΓΕΣ ΙΑΣΙΜΕΣ ΚΑΚΟΗΘΕΙΕΣ ΤΩΝ ΕΝΗΛΙΚΩΝ. ΠΕΡΙΠΟΥ 70–80% ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΜΕΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΟΡΧΕΩΣ ΘΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΠΛΗΡΗ ΥΦΕΣΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3–4 ΚΥΚΛΟΥΣ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ (ΧΜΘ) ΜΕ PVB (ΠΛΑΤΙΝΗ-CDDP, ΒΙΝΜΠΛΑΣΤΙΝΗ-VLB, ΜΠΛΕΟΜΥΚΙΝΗ-BLEO) Η BEP (BLEO, ΕΤΟΠΟΣΙΔΗ-VP-16, CDDP). Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΝΕΩΝ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΕΧΕΙ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΕΙ ΣΤΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑΣ ΧΩΡΙΣ ΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΚΑΛΗΣ ΠΡΟΓΝΩΣΗΣ, ΕΝΩ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΤΩΧΗΣ ΠΡΟΓΝΩΣΗΣ ΕΧΟΥΝ ΔΟΚΙΜΑΣΤΕΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ ΣΧΗΜΑΤΑ ΧΜΘ, ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΕΥΛΟΓΩΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΤΟΞΙΚΑ. ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΠΟΥ ΕΠΙΤΕΥΧΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΟΡΧΕΩΣ, ΕΧΟΥΝ ΑΥΞΗΘΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΓΝΩΣΕΙΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΗΣ ΧΜΘ. ΑΝ ΚΑΙ Η ΟΞΕΙΑ ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΧΜΘ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΓΝΩΣΤΗ, Ο ΤΥΠΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΧΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΑΠΩΤΕΡΩΝ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΩΝ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΗΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ. ΑΥΤΟ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΗΜΑΣΙΑ, ΑΦΟΥ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΟΡΧΕΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΤΟ ΣΥΧΝΟΤΕΡΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ΣΕ ΑΝΔΡΕΣ 25–35 ΧΡΟΝΩΝ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΣΟΥΝ 50 ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ. ΕΠΟΜΕΝΩΣ, Η ΕΛΑΧΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΩΤΕΡΩΝ ΕΠΙΠΛΟΚΩΝ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗ ΠΟΡΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΦΥΓΗ ΘΕΡΑΠΕΙΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΩΤΕΡΕΣ ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ ΤΗΣ ΧΜΘ. ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΕΜΦΑΣΗ ΕΧΕΙ ΔΟΘΕΙ ΣΤΙΣ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΙΤΕ ΔΙΑΡΚΟΥΝ ΕΠΙ ΜΑΚΡΟΝ, ΟΠΩΣ Η ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΤΗΣ ΑΚΟΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΑΤΙΝΗ, ΕΙΤΕ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΠΟΙΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΧΜΘ, ΟΠΩΣ ΟΙ ΔΕΥΤΕΡΟΙ ΚΑΡΚΙΝΟΙ ΚΑΙ Η ΛΕΥΧΑΙΜΙΑ. ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΩΤΕΡΩΝ ΕΠΙΠΛΟΚΩΝ ΤΗΣ ΧΜΘ ΣΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΟΡΧΕΩΣ.\nΛέξεις-κλειδιά: ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΚΑΡΚΙΝΟΥ ΤΟΥ ΟΡΧΕΩΣ, ΝΕΦΡΟΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ, ΝΕΥΡΟΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΓΓΕΙΑΚΗ ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ, ΠΝΕΥΜΟΝΙΚΗ ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ, ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΝΕΟΠΛΑΣΙΑΣ, ΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ\nΙΑΤΡΙΚΗ, 80(5), 412-420, 2001 - Ανασκόπηση


Η ημέρα που σίγησε η τελευταία φωνή που μας έκανε να ανατριχιάσουμε | Vantagemag\n23 July, 2020 23 July, 2020 9 months ago Vantage Magazine Amy Winehouse, music, singer, μουσική, τραγουδίστρια, φωνή\nΔεν ξέρω για εσάς αλλά πλέον με τη μουσική δεν μπορώ να ανατριχιάσω εύκολα. Μόνο αν δω ζωντανά κάτι που γνωρίζω από παλιά. Ίσως εκείνη η έρευνα που λέει πως μετά τα 30 δεν ακούς πολύ νέα μουσική, να είναι σωστή.\nTo 2006, που ακόμα δεν πλησίαζα καν τα 30, ίσως άκουσα την τελευταία φωνή που με έκανε να ανατριχιάσω. Όχι ότι δεν είχα ξανακούσει παρόμοια. Ωστόσο ο συνδυασμός της μουσικής και του σιωπηλού καλέσματος για βοήθεια που εξέπεμπε η Amy Winehouse στο «Back to Black» με έκαναν να κοιτάξω το κενό και να μη σκέφτομαι τίποτα άλλο εκτός από την soul, την RnB και την jazz μουσική της αλλά και τους βιωματικούς στίχους της.\nΤο πρώτο τραγούδι που άκουσα ήταν το «Rehab», όπως οι περισσότεροι. Βιωματικό, φαίνεται πως βρίσκεται σε μια άρνηση η οποία σταδιακά χάνεται όσο προχωρά ο δίσκος. Το τραγούδι όσο απότομα αρχίζει, άλλο τόσο απότομα τελειώνει και αυτό είναι το καλύτερο ορεκτικό για την συνέχεια.\nΣτο «You Know I’m No Good» υπάρχει μια παραδοχή. Μια ατασθαλία που όλοι κάνουμε και δεν την παραδεχόμαστε εύκολα. «Κορόιδεψα τον εαυτό μου» λέει το ρεφραίν. Πόσες φορές έχει συμβεί κάτι τέτοιο; Το τέμπο πέφτει σε σχέση με το «Rehab» και στα επόμενα τραγούδια ήταν ήδη έτοιμονα πέσει κι άλλο.\nΔεν είναι όλα τα τραγούδια του δίσκου εξαιρετικά. Σίγουρα όμως υπάρχει μια συνέχεια. Το «Back to Black» ίσως είναι και το καλύτερο, κατά τη γνώμη μου, κομμάτι του δίσκου. Ένα τραγούδι που αρχίζει να μπλέκεται ο έpωτας και το πόσο εκέινος μπορεί να σε πληγώσει. Αυτή η απαγοήτευση βέβαια δεν πηγάζει κυρίως από τον άλλον, αλλά από τον ίδιο μας τον εαυτό.\nΚάτι παρόμοιο συμβαίνει και στο «Love is a Losing Game». Αλλά εδώ υπάρχει μια μηδενιστική συνειδητοποίηση που είναι απολύτως φυσιολογική ύστερα από μια μεγάλη εpωτική απογοήτευση.\nΤο «Tears Dry on Their Own» είναι λίγο πιο αισιόδοξο. Υπάρχει μια υποβόσκουσα ελπίδα ότι όσο κι αν κάποιος πληγώθηκε, κάποια στιγμή θα του περάσει. Και πως η ζωή συνεχίζεται.\nΩστόσο το τελευταίο κομμάτι του δίσκου μπορεί να χαρακτηριστεί και ως συμπέρασμα. «Addicted». Μια παραδοχή που δεν είναι εύκολο να την κάνεις γενικά, πόσο μάλλον να την ξεπεράσεις.\nΜαζί με τον προηγούμενο δίσκο της το «Frank», αυτά τα δυο άλμπουμ ήταν όλη της η δισκογραφία. Γιατί η Amy Winehouse δεν κατάφερε να ξεπεράσει τον εθισμό της. Στα ναρκωτικά, στον έρωτα και στην μουσική. Πριν ακριβώς από 9 χρόνια η φωνή της σίγησε, έναν περίπου μήνα μετά την ακύρωση της συναυλίας της στην Αθήνα. Μπορεί να έφυγε νωρίς και να μπήκε στο «club 27», αλλά όπως και μερικοί άλλοι που ανήκουν σε αυτό, πρόλαβε να μας ανατριχιάσει και να μας κάνει να ονειροπολούμε με τον δικό της τρόπο. Και αυτό ήταν σίγουρα το μεγαλύτερο της επίτευγμα…\n13 July, 2020 13 July, 2020 9 months ago Vantage Magazine


Ενεργειακά αυτόνομη και με μηδενικό ανθρακικό αποτύπωμα η αποθήκη του μέλλοντος - Suxnotita.gr\nΑρχική ΕΛΛΑΔΑ Ενεργειακά αυτόνομη και με μηδενικό ανθρακικό αποτύπωμα η αποθήκη του μέλλοντος\n«Οι εφαρμογές της αειφόρου ανάπτυξης στη σύγχρονη εφοδιαστική αλυσίδα εκτός από αναγκαιότητα προσφέρουν σημαντικά οφέλη για τις επιχειρήσεις του κλάδου» σημείωσε ο Λυκούργος Μανωλιάδης, Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής της DIAKINISIS, στο πλαίσιο του 5th International Logistics Forum & Supply Chain Day. Το διεθνές διαδικτυακό συνέδριο με θέμα «Η αναδυόμενη εποχή των Logistics | Συνεργατικότητα, Τεχνολογία, Εκπαίδευση» διοργανώθηκε από το Ινστιτούτο Logistics Management Ελλάδος (ILME), την Τρίτη 5 Απριλίου, με αφορμή την Ευρωπαϊκή Ημέρα Εφοδιαστικής Αλυσίδας.\nΜέσα από την παρουσίαση του κ. Μανωλιάδη αναδείχθηκαν οι τρόποι με τους οποίους επιχειρήσεις του κλάδου μπορούν να αναπτυχθούν με βιώσιμο τρόπο. Ο Αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής της DIAKINISIS τόνισε πως σχεδόν το 1/3 των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα παγκοσμίως προέρχεται από τον κλάδο των logistics. Αυτή η συνθήκη δημιουργεί στις εταιρείες παροχής υπηρεσιών προς τρίτους (Third Party Logistics – 3PLs) την ανάγκη για ριζική αναθεώρηση των μοντέλων λειτουργίας τους μέσα από την ευρεία υιοθέτηση πρακτικών βιωσιμότητας.\nΣτο πλαίσιο αυτό, η αποθήκη του μέλλοντος πρέπει να είναι ενεργειακά αυτόνομη, 100% από ανακυκλώσιμα υλικά και με μηδενικό ανθρακικό αποτύπωμα. Μεταξύ των καλών πρακτικών που παρουσιάστηκαν αφορούσαν στην αξιοποίηση Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ), έξυπνων συστημάτων φωτισμού φιλικών προς το περιβάλλον, η χρήση αποτελεσματικών και βελτιστοποιημένων λύσεων συσκευασίας αλλά και η ανακύκλωση. Αντίστοιχα, όπως σημειώθηκε, οι στόλοι οχημάτων μπορούν να γίνουν πιο αποδοτικοί μέσα από συστήματα λογισμικού παρακολούθησης εκπομπών CO2, τη μεγιστοποίηση της χωρητικότητας των οχημάτων παράλληλα με τη βελτιστοποίηση των δρομολογίων για χαμηλότερη κατανάλωση καυσίμων, αλλά και την αντικατάσταση των οχημάτων από υβριδικά. Με γνώμονα τη σταδιακή προσαρμογή σε ένα σύστημα βιωσιμότητας χαμηλότερου κόστους, οι επιχειρήσεις αναπτύσσουν ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για νέους και υφιστάμενους πελάτες κατέληξε ο κ. Μανωλιάδης. Σημειώνεται ότι η DIAKINISIS είναι η μεγαλύτερη εταιρεία 3PL στην Ελλάδα και πραγματοποιεί ετησίως σε 24ωρη βάση, πάνω από 1,2 εκατ. παραδόσεις φορτίων σε όλη την Ελλάδα. Με έναν στόλο 300 πιστοποιημένων φορτηγών, υλοποιεί καθημερινά την πιο ολοκληρωμένη υπηρεσία διανομής εμπορευμάτων σε όλη τη χώρα, με ταχύτητα, ασφάλεια και αξιοπιστία.\nΕπόμενο άρθροΒρετανία: Ο πρωθυπουργός Τζόνσον και ο υπουργός Οικονομικών Σούνακ ζήτησαν «συγγνώμη»


Υποσημειώσεις: Έχει δίκιο ο Ιερώνυμος | HuffPost Greece\n26/09/2016 07:46 EEST | Updated 27/09/2017 08:12 EEST\nΥποσημειώσεις: Έχει δίκιο ο Ιερώνυμος\nΚαι στα μαθηματικά θα υπάρχουν προβλήματα απ' τη στιγμή που ο Χριστός πολλαπλασίασε τους πέντε άρτους και τα δύο ψάρια. Φυσικά κι εμείς εδώ βγάζουμε πρωτογενή πλεονάσματα χωρίς ανάπτυξη και με ύφεση, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το θέμα είναι ότι στα θρησκευτικά, δεν ισχύει ότι ένα κι ένα κάνουν δυο. Κι όσοι αμφισβητούν το θαύμα του πολλαπλασιασμού πέντε άρτων και των δύο ιχθύων και τον χορτασμό πέντε χιλιάδων ανθρώπων, ας αναλογιστεί ότι αυτά τα γράφει ένα βιβλίο, στο οποίο ορκίζεσαι στο δικαστήριο. Ορκίζεσαι ότι θα πεις όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Είναι δυνατόν να λέει ψέματα;\nΚαθίστε καλά ρε... θα τα τρελάνετε τα παιδιά; Θα γράφει δηλαδή ο μαθητής, όλα όσα έχει διδαχτεί σωστά σ ένα διαγώνισμα και θα του μηδενίζει την κόλλα ο καθηγητής της βιολογίας, γιατί έγραψε ότι ο άνθρωπος κατάγεται απ' τον Αδάμ και την Εύα; Θα πρέπει δηλαδή να μάθει μια κάποια πρόσφατη θεωρία της εξέλιξης των ειδών κι όχι τις πανανθρώπινες και διαχρονικές αλήθειες των ιερών βιβλίων; Το βιβλίο της Γενέσεως το οποίο δεν είναι έργο κάποιων ανίδεων ανθρώπων αλλά του θεού, τα έχει όλα κι απλώς παράπεσαν οι σελίδες για τους δεινοσαύρους.\nΣτο μάθημα της φυσικής θα πλακώνεται κάθε μέρα με τον δάσκαλο, που θα ισχυρίζεται ότι για όλους ισχύουν οι ίδιοι φυσικοί νόμοι απ' την αρχαιότητα και θα καταργεί τα θαύματα και το ρόλο της προσευχής; Όλοι φυσικά γνωρίζουμε ότι η προσευχή είναι η αίτηση ενός και μοναδικού αιτούντος να καταργηθούν οι νόμοι του σύμπαντος για πάρτη του, κάτι απολύτως λογικό και συμβατό φυσικά με την ορθόδοξη χριστιανική πίστη.\nΚαλά λέει ο Ιερώνυμος για τα θρησκευτικά. Τα παιδιά πρέπει να μαθαίνουν ότι οι βιολόγοι, οι φυσικοί, οι χημικοί, οι ιστορικοί λένε βλακείες. Κι οι αστρονόμοι. Σύμφωνα μ' έναν περίφημο Ιρλανδό αρχιεπίσκοπο, η γη γεννήθηκε Σάββατο 22 Οκτώβριου 4004 π.Χ., στις 6.00 μ.μ. Καλό είναι να τις ξέρουμε αυτές τις πληροφορίες, γιατί αν κάνουν κάποιο τεστ στο καθαρτήριο, να μην κοπούμε. Ο άλλος έχασε τον παράδεισο για ένα μήλο.\nΕκτός αν δε μετράει, επειδή αυτός ο Ιρλανδός δεν ήταν ορθόδοξος. Όλα κι όλα, ο Θεός είναι δίκαιος αλλά πρέπει να γεννηθείς και στο σωστό μέρος, στη σωστή χώρα. Αν γεννηθείς στη σωστή χώρα οκ, αλλά αν είσαι παιδάκι στη Σαουδική Αραβία την πάτησες. Δεν έχει σημασία αν είναι καλό παιδί, σημασία θα έχει αν είναι ορθόδοξο, όμως γεννήθηκε στη λάθος χώρα. Αν είχε γεννηθεί στην Ελλάδα, στη Σερβία, στη Ρωσία, συμπτωματικά θα ήταν ορθόδοξο και θα είχε σωθεί, αλλά στο Ριάντ; Στο πυρ το εξώτερο. Όλα κι όλα, να τα λέμε αυτά, υπάρχουν 4.000-6.000 καταγεγραμμένες θρησκείες στην ιστορία, σ' όλο τον κόσμο, αλλα εμείς είμαστε οι τυχεροί και πέσαμε στη σωστή.\nΆλλωστε εκτός απ' τον Θεό είναι κι ο Χριστός που γεννήθηκε από παρθένα. Βέβαια ο ημίθεος Περσέας γεννήθηκε απ' τον Δία που μεταμορφώθηκε σε χρυσή βροχή κι επισκέφτηκε την παρθένο Δανάη και την άφησε έγκυο, ο Βούδας γεννήθηκε από ένα άνοιγμα στα πλευρά της μάνας του, η Κοατλίκουε, η θεά που φοράει φόρεμα από φίδια, έπιασε στον αέρα μια μικρή δέσμη φτερών κι έτσι συνέλαβε το θεό των Αζτέκων Ουιτζιλοπότστλι ενώ την παρθένα κόρη ενός Μογγόλου βασιλιά την έλουσε ένα φως και γέννησε τον Τζένκις Χαν. Ακολούθως γέννησε η παρθένος Ντεβάκι τον Κρίσνα, η παρθένος Ίσις τον Όσιρι, η παρθένος Μάια τον Ερμή, η παρθένος Ρέα Σύλβια τον Ρωμύλο, αλλά όλ' αυτά είμαι σίγουρος, πως οφείλονται σε μύθους και δοξασίες, που πίστευαν οι άνθρωποι από γενιά σε γενιά, επειδή τους τα λέγαν οι προηγούμενοι κι όχι όπως εμείς εδώ, που τα ξέρουμε από ντοκουμεντα. Από ιερά βιβλία.\nΒέβαια και στο μάθημα της κοινωνικής και πολιτικής αγωγής, το σημείο που λέει ότι όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στους νόμους, να σημειώσουμε ότι εξαιρούνται λίγο οι ομοφυλόφιλοι, που βαρύνονται με το θανάσιμο αυτό αμάρτημα που λέει κι ο Άνθιμος και φαντάζομαι κι ο θεολόγος στο σχολείο. Αυτό λέει η θρησκεία, αυτό θα διδάσκεται. Οπωσδήποτε κι η στάση μας απέναντι σε μετανάστες, αλλοδαπούς και μαύρους, θα είναι ανάλογη μ' αυτή, των κατά τόπον μητροπολιτών.\nΚαι στα μαθηματικά θα υπάρχουν προβλήματα απ' τη στιγμή που ο Χριστός πολλαπλασίασε τους πέντε άρτους και τα δυο ψάρια. Φυσικά κι εμείς εδώ βγάζουμε πρωτογενή πλεονάσματα χωρίς ανάπτυξη και με ύφεση αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία*. Το θέμα είναι ότι στα θρησκευτικά, δεν ισχύει ότι ένα κι ένα κάνουν δυο. Κι όσοι αμφισβητούν το θαύμα του πολλαπλασιασμού πέντε άρτων και των δύο ιχθύων και τον χορτασμό πέντε χιλιάδων ανθρώπων, ας αναλογιστεί ότι αυτά τα γράφει ένα βιβλίο, στο οποίο ορκίζεσαι στο δικαστήριο. Ορκίζεσαι ότι θα πεις όλη την αλήθεια και μόνο την αλήθεια. Είναι δυνατόν να λέει ψέματα;\nΕν κατακλείδι, ας μείνουμε στις απλές, αναμφισβήτητες και λογικές αλήθειες κι ας αφήσουμε τις νεότευκτες, επιστημονικές και περίπλοκες εξηγήσεις. Ο θεός μας αγαπά κι έπλασε τον κόσμο για μας και γι' αυτό μας θέλει μόνιμα ευγνώμονες, υποταγμένους, φοβισμένους και δούλους του. Ο Θεός είναι ο δημιουργός των πάντων κι εμείς τον υμνούμε γιατί έκανε τη δουλειά του.\nΣτο τέλος τέλος, αν ο Φίλης έχει κάνει κακό στην εκκλησία και τους χριστιανούς, ...ας τον συγχωρέσουν.\n* Αντί ο Χριστός να είχε πεθάνει για όλες τις αμαρτίες μας, θα μπορούσε να ζει και ν' αναλάβει όλους τους λογαριασμούς και τα χαράτσια; Η δια θαύματος πληρωμή φόρου;\nPLUS: ΚΟΙΝΩΝΙΑ Εκκλησία θρησκευτικά Νίκος Φίλης Ιερώνυμος ΣΥΡΙΖΑ Άνθιμος ιερά βιβλία


"Κατεβαίνει" το βουνό στον χείμαρρο (video + photo) - AkritasNews.com\n“Κατεβαίνει” το βουνό στον χείμαρρο (video + photo)\nΜεγάλη η ανησυχία των κατοίκων της οδού Σοφοκλέους πάνω από το “νησάκι” στην Ξάνθη.\nΜια περιοχή ειδικού φυσικού κάλους με συνεχείς εκδηλώσεις όλο τον χρόνο, με το “Μονοπάτι της Ζωής” να είναι πόλος έλξης σε μικρούς και μεγάλους αλλά και σε πλήθος επισκεπτών κατά μήκος της δυτικής όχθης του χειμάρρου Κόσυνθου που διασχίζει την πόλη της Ξάνθης.\nΔυστυχώς το τελευταίο χρονικό διάστημα για τους κατοίκους η περιοχή τους γεμίζει τρόμο με αυτά που βλέπουν να έρχονται και να μην ενδιαφέρει την τοπική αυτοδιοίκηση (δήμος Ξάνθης) αλλά και την Περιφέρεια (Π.Ε Ξάνθης).\nΟΙ συνεχείς και έντονες βροχοπτώσεις “έφαγαν” τα θεμέλια του δυτικού προστατευτικού τοιχίου αντιστήριξης και κυριολεκτικά το μετακίνησαν προς την κοίτη του χειμάρρου.\nΜάλιστα μαρτυρίες κατοίκων περιγράφουν τα φαινόμενα ως ..τρομακτικά, με το νερό να φτάνει τα πολλά μέτρα σε ύψος και να κατατρώει το πρανές του βουνού το οποίο συνεχώς συρρικνώνεται.\n“Δεν ξέρουμε εδώ στην γειτονιά αν και πόσο ακόμα θα αντέξει το βουνό και δεν θα πάμε και εμείς με τα σπίτια μας κάποιο ξημέρωμα μέσα στο ποτάμι…” δηλώνουν με φόβο οι κάτοικοι.\n“Αν δεν γίνει τώρα, αμέσως, κάτι από τους υπεύθυνους, η ζημιά θα είναι πάρα πολύ μεγάλη για όλους μας…” συνεχίζουν εν χορό περίοικοι και διερχόμενοι που χρησιμοποιούν την διαδρομή του “μονοπατιού” .\n“Ήταν μια ζηλευτή από όλους του κατοίκους του νομού η περιοχή “νησάκι” με τους τρεις νερόμυλους και τώρα δέστε πως την αφήσανε να καταντήσει. Πριν από χρόνια έβαλαν φώτα με φωτοβολταϊκά πάνελ από κάποιο πρόγραμμα, μόνο και μόνο για τα χρήματα …. λειτούργησαν για κάτι βδομάδες και μετά το σκότος. Τώρα φεύγει και η γη κάτω από τα πόδια μας….\nΤι άλλο;…. πρέπει άμεσα να παρθούν πρωτοβουλίες πριν είναι πολύ αργά” συνεχίζουν να αναρωτιούνται….\nΔείτε το βίντεο – ρεπορτάζ του AKRITAS TV\nΚορονοϊογλέντι Ρομά στην Κομοτηνή: Σκορποχώρι η καραντίνα – Απειλή για τη δημόσια υγεία\nΒρέφος θετικό στον κορονοϊό στην Ξάνθη - Εξελίξεις τρέχουν


September | 2007 | Dimitris Athinakis | Latenighter\nPosted on Sunday, September 30, 2007 by Dimitris Athinakis\nΉταν βράδυ όταν ήρθε η Μάγδα από τη δουλειά. Δεν ήταν πολύ κουρασμένη σήμερα, γιατί έλειπε το αφεντικό και μπόρεσε να ξεκλέψει λίγες ώρες και απλώς να μην κάνει τίποτα. Η Μάγδα δουλεύει σε ένα γραφείο συνοικεσίων. Όχι πολύ μεγάλο και γνωστό, αλλά έχει τον τρόπο του, εξαιτίας κυρίως των γνωριμιών με όλο τον υπόκοσμο που έχει ο Λευτέρης, το αφεντικό. Ο Λευτέρης είναι, πρώην γιατρός’ πρώην γιατί μια φορά ξυλοκόπησε ένα παιδάκι που δεν καθόταν να το εμβολιάσει και έτσι του αφαίρεσαν την άδεια. Δεν θα μπορούσε ποτέ να ξαναδουλέψει και, επειδή λόγω ντροπής τον αποκλήρωσε ο πατέρας του, έπρεπε να βρει κάτι αξιοπρεπές να κάνει. Σίγουρα αυτό δεν ήταν οι ήδη δύο αποτυχημένοι γάμοι του. Κι έτσι προέκυψε το γραφείο συνοικεσίων ο «Ιπποκράτης». Περίεργο όνομα για τέτοιου είδους επιχείρηση, αλλά τα απωθημένα είναι βαρύτερα από δέκα ζωές μαζί!\nΗ Μάγδα είναι ερωτευμένη με το Λευτέρη εδώ και τρεις περίπου μήνες, από τη στιγμή δηλαδή που έπιασε δουλειά, μόλις που είχε ανοίξει ο «Ιπποκράτης» στην Ασκληπιού, στη γωνία με τη Σόλωνος. Η διαφορά ηλικίας τους, τα δύο διαζύγια και ο ξυλοδαρμός του παιδιού ήταν αποθαρρυντικά για μια ενδεχόμενη μεταξύ τους σχέση, αλλά η Μάγδα τον ήθελε. Αυτός, ο Λευτέρης, φαινόταν να το καταλαβαίνει, αλλά δεν έδινε πολλά σημάδια που να διευκόλυναν τη νέα του γραμματέα, θες γιατί ήταν κλισέ, θες γιατί το συνοικέσιο πρέπει να πληρώνεται, δεν έκανε κανένα πρώτο βήμα αυτός. Και η Μάγδα προσπαθούσε να του το βγάλει’ ήταν σίγουρη ότι θα έκαναν πολύ καλή σχέση οι δυο τους, θα τον άλλαζε.\nΤο βράδυ, λοιπόν, που γύρισε σπίτι, ετοίμασε κάτι να τσιμπήσει, ελαφρύ και χαλαρωτικό, και προσπάθησε να διαβάσει λίγο πριν μπει στο μπάνιο για να ετοιμαστεί για μια έξοδο, με κάποιον πελάτη που, τελικά, στέρησε από το γραφείο… Το διαμέρισμά της στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας ήταν πολύ παλιό, όπως και ο θερμοσίφωνάς της, που χρειαζόταν μία ώρα για να ζεστάνει μια χούφτα νερό. Αλλά δε βιαζόταν σήμερα. Είχε περιθώριο να ετοιμαστεί με την ησυχία της.\nΤο σπίτι της Μάγδας είναι πανέμορφο. Είχε πάρει ένα μικρό δάνειο και το είχε γεμίσει με πράγματα από διάφορα μαγαζιά που θύμιζαν εργοστάσιο! Δεν είναι πολύ μεγάλο και έτσι δεν της πήρε πολλές μέρες να το τακτοποιήσει όταν το νοίκιασε. Ούτε πολλές μέρες της είχε πάρει να το βρει. Είναι στον πέμπτο όροφο με θέα την κορυφή του Λυκαβηττού κι αυτό με το ζόρι. Το μπαλκόνι της είναι μεγαλύτερο από το σπίτι, αλλά δεν την ενοχλεί αυτό μιας και μένει μόνη της προσώρας. Άλλωστε ο Λευτέρης έχει ένα οροφοδιαμέρισμα στην πλατεία Εξαρχείων και θα μπορούσαν να ζήσουν εκεί… Και επιπλέον αυτή ζούσε στο νοίκι, δεν ήταν δικό της.\nΌταν πέρασε η ώρα και το νερό ήταν έτοιμο για το μπάνιο, τσάκισε τη σελίδα, ελλείψει σελιδοδείκτη, και έβγαλε τα ρούχα της που τα πέταξε κακήν κακώς στο πάτωμα του σαλονιού.\nΠριν ανοίξει τη βρύση του μπάνιου, ακούστηκε ο ήχος.\nΗ Σκουφά ήταν γεμάτη κορίτσια μιας ομάδας χορού που ήρθε για κάτι χορευτικούς αγώνες. Υπέροχα κορμιά, πανέμορφα πρόσωπα, ενοχλητικές φωνές. Ο Νίκος μπήκε στο πρώτο κατάστημα με ανδρικά και σε πέντε μόλις λεπτάκια είχε φορτώσει την πιστωτική του μπαμπά του κατά ογδόντα δύο ευρώ και ενενήντα εννέα λεπτά. Είχε ήδη αγοράσει ένα υπέροχο πόλο μπλουζάκι χρώματος πορτοκαλί με καφέ ρίγες που τον ψήλωναν και τον αδυνάτιζαν. Κούκλος έδειχνε στον καθρέφτη του δοκιμαστηρίου, αλλά αυτοί οι καθρέφτες γι’ αυτό ήταν εκεί. Για το δίκιο του πελάτη.\nΣε λιγότερο από επτά λεπτά είχε επιστρέψει στο σπίτι. Το σπίτι. Ένα πανέμορφο διώροφο διαμέρισμα στην Πλουτάρχου, στο Κολωνάκι, προίκα της μητέρας του στον πατέρα του. Τεράστιοι χώροι διακοσμημένοι με όλων των ειδών τους πίνακες Ελλήνων ζωγράφων που δημιούργησαν μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Βάζα και πιατάκια απ’ την Ανατολή γέμιζαν τα τραπέζια και τις βιβλιοθήκες και, φυσικά, πολλά βιβλία. Παντού βιβλία. Τόσα που να νομιμοποιούν την έδρα Ψυχανάλυσης στην Πάντειο που κατείχε ο πατέρας του αλλά και την ιδιότητα της ανεπάγγελτης αρσακειάδας που διατηρούσε η μητέρα του.\nΤο δωμάτιό του ήταν ένας χώρος περισυλλογής για τη μητέρα του, από τότε που αυτός έφυγε πρώτα για το Παρίσι και μετά για το Λονδίνο. Άδειο από προσωπικά αντικείμενα (υπολογιστή, κάτι βιβλία του Πολυτεχνείου, ρούχα, εσώρουχα και τσόντες), άνετα μετατράπηκε σε χώρο απομόνωσης και οδυρμού για τη μητέρα του.\nΔοκίμασε το νερό στο μπάνιο και ήταν ακόμα ικανοποιητικά ζεστό. Άναψε ένα τσιγάρο (κανονικό), ήπιε μια σόδα και πήρε τηλέφωνο το φίλο του στο Λονδίνο, τον Άνταμ. Δεν το σήκωσε, κάτι που τον ανησύχησε, αλλά αποφάσισε να μην τον ξαναπάρει. Όλο αυτός έπαιρνε τόσα χρόνια. Ας έβλεπε τον αριθμό του κι ας τον έπαιρνε.\nΆκουσε λίγο μουσική για να χαλαρώσει και έστριψε με τελετουργική άνεση το τσιγάρο που θα κάπνιζε μόλις έβγαινε από το μπάνιο. Έβγαλε όλα του ρούχα, τα δίπλωσε αναίτια πριν τα βάλει στα άπλυτα και μπήκε.\nΚυρίες και Κύριοι, διακόπτουμε το πρόγραμμά μας για να συνδεθούμε απευθείας με το κέντρο της Αθήνας, όπου διερχόμενο ι.χ. προσέκρουσε μετωπικά σε στάση λεωφορείου και παρέσυρε οκτώ νεαρές κοπέλες.\nPosted in το μολύβι μου\t| Tagged διήγημα\t| 4 Comments\nέκδωσέ το μόνος σου !\nPosted on Saturday, September 29, 2007 by Dimitris Athinakis\nà Ότι το βιβλίο έχει μπει εδώ και χρόνια στα πλοκάμια του σκληρού ροκ του μάρκετινγκ, είναι κοινός τόπος. Μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα, δαπανούν πακτωλό χρημάτων για να διαφημίσουν τα προϊόντα τους.\nà Η ετήσια εκδοτική παραγωγή ανέρχεται σε χιλιάδες νέους τίτλους παγκοσμίως. Οτιδήποτε μπορεί να εκδοθεί, οτιδήποτε μπορεί να ενταχθεί σε κάποια κατηγορία.\nà Αυτό που μου κάνει εντύπωση τελευταία είναι η αναζωπύρωση των ιστοσελίδων και των βιβλίων που κυκλοφορούν γεμάτα μαρκετίστικου τύπου συμβουλές προς φιλόδοξους συγγραφείς που δε βρίσκουν «διαπλεκόμενους» και μη εκδότες ή τους αποστρέφονται.\nà Οι συμβουλές που παρέχονται προς κάθε ενδιαφερόμενο είναι του τύπου: βρες την ιδέα και κάνε τη σαφή, γράψε το βιβλίο, έλα σε μας τους «ανεξάρτητους» και δες το βιβλίο σου εκδομένο σε λίγες μέρες. Υπάρχουν και συμβουλές για την προώθησή τους.\nà Τα πρώτα 30 κομμάτια δωρεάν!\nà Μερικά επιλεγμένα sites είναι:\nà Από βιβλία μπορεί κανείς να βρει στο http://www.amazon.com/: Getting Your Book Published for Dummies (Sarah Parsons Zackheim, Adrian Zackheim) ή How to Self-Publish Your Book With Little Or No Money! (Bettie E. Tucker, Wayne Brumagin)\nà Στο blog μου βρήκα ένα σχόλιο από παρόμοια εν Ελλάδι προσπάθεια (www.artbomber.com)\nà Καλή τύχη!\nμε την P.J. μέσα στην Plymouth (κάτι σαν sequel)\nPosted on Thursday, September 27, 2007 by Dimitris Athinakis\nΒγήκε στο δρόμο και ξεχύθηκε στην άσφαλτο σαν να ’ταν ο άνεμος που παιδί τον έπαιρνε ψηλά και τον ταξίδευε μέχρι το ποτάμι κι από ’κει χυνόταν στο πέλαγο που έριχνε άγκυρες.\nΆγκυρες ήταν οι φωνές της μητέρας του που τον ξύπναγε το πρωί να πάει στη δουλειά με το θείο του. Ελλείψει πατρός˙ τον πήρε η πόλη. Δεν άντεχε τη θάλασσα, ούτε το ποτάμι, ούτε καν τη λίμνη που δούλεψε για την κατασκευή της. Δεν αγάπησε το δημιούργημά του. Ίσως γιατί δεν ήταν μόνο δικό του, αλλά όλου του χωριού. Κι έτσι γύρισε στην πόλη, απ’ όπου τον έφερε η προίκα της γυναίκας του. Είχε σχεδιάσει μια εκδρομή εδώ και μέρες˙ μόνο που την επέσπευσε κατά εικοσιτέσσερις ώρες. Δεν άντεχε να περιμένει άλλο.\nΗ μέρα ήταν, μάλλον, συμπαθητική, παρόλο που ο ήλιος άργησε να λάμψει. Τι σημασία είχε, όμως; Η θάλασσα είναι πάντα εκεί, δεν κουνιέται ρούπι. Κατά τα φαινόμενα, τουλάχιστον. Γι’ αυτό έφυγε νωρίτερα. Δε χρειαζόταν να κλείσει ραντεβού μαζί της. Έτσι κι αλλιώς δεν ήταν και πολύ μακριά. Αν η θάλασσα είχε φύγει από ’κει που την άφησε την τελευταία φορά, θα επέστρεφε˙ διαφορετικός. Το αυτοκίνητο, που πάντα το παρατούσε στο πάρκινγκ του βενζινάδικου της Νέας Πόλης, τον περίμενε και ένιωσε πως είχε ήδη ανάψει τη μηχανή και περίμενε να ορμήσει προς τη θάλασσα.\nΗ πρώτη κίνηση που έκανε, μπαίνοντας στο αυτοκίνητο, μια Plymouth του… -ούτε ήξερε του πότε- η μόνη γονική παροχή, ήταν να βάλει μουσική. The city sunset over me, μουρμούριζε η PJ Harvey. «Έρχομαι να σου κάνω παρέα, να σε ξανακάνω παρέα μου», μουρμούρισε από πάνω. Στο δρόμο, συνάντησε πολλούς που έτρεχαν να προλάβουν τη θάλασσα. Να προλάβουν τη θάλασσα; Μα πού πήγαινε; «Μη φύγεις χωρίς να σε αποχαιρετήσω, χωρίς να σου πω αυτά που μάζευα όλον αυτόν τον καιρό», φώναξε κλαίγοντας. Το ήξερε πως οι άλλοι δεν καταλάβαιναν. Το ήξερε πως ήταν γι’ αυτούς mare incognita.\nΌταν έτρεχε πάνω σ’ αυτό το δρόμο, ένιωθε τις πολυκατοικίες, τα σούπερ μάρκετ, τα πάρκα, τα σινεμά, τα café, το δημαρχείο της πόλης, να περνούν από δίπλα του και να φέρνουν όλο και πιο κοντά τη θάλασσα’ δεν ένιωθε ποτέ πως φεύγει αυτός. Ακόμα κι αυτό το βαρύ εργοστάσιο με την τεράστια καμινάδα που κατασκεύαζε οικοδομικά υλικά – αλήθεια, τι άλλο να χρειάζονται αυτές οι πόλεις σήμερα; ούτε χρώματα ούτε δάκρυα˙ οικοδομικά υλικά – ένιωθε, λοιπόν, ακόμα κι αυτό το υπέρβαρο κατασκεύασμα να περνά τρέχοντας από δίπλα του. Τις στιγμές που πήγαινε στη θάλασσα, αισθανόταν να μένει ακίνητος και όλα να την τραβούν προς αυτόν. Σχεδόν το πίστευε.\nΔιασχίζοντας την τελευταία γέφυρα που τον χώριζε από το λυτρωτικό νερό, την είδε και έκλεισε τα παράθυρα της Plymouth, χαμήλωσε τη μουσική και σταμάτησε το αυτοκίνητο στο βοηθητικό δρόμο. Βγήκε έξω και το αποφάσισε, επιτέλους˙ ήταν η κατάλληλη στιγμή να ουρλιάξει, να ματώσει τις χορδές του, φώναξε και έπεσε στο κενό.\nΑυτή, τότε, ξεχύθηκε από τα όριά της έτρεξε να τον σώσει. Τον κράτησε στην υδάτινη αγκαλιά της και τον πήρε μαζί της. Όχι, όχι για πάντα. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα τον γύρισε στο σπίτι του και τον έβαλε να κοιμηθεί. Άνοιξε τα μάτια του μετά από δυο μέρες. Το σώμα του ήταν γεμάτο νερό και ένιωθε πως θα πλημμύριζε η πόλη, αν το πετούσε από μέσα του. Δεν τον έκανε.\nΤο ήθελε για πάντα μέσα του, να τον γεμίζει και να του θυμίζει τη γέφυρα στην οποία την είδε και της χαρίστηκε.\nPosted in το μολύβι μου\t| Tagged διήγημα\t| 5 Comments\nμια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πόλη\nPosted on Thursday, September 20, 2007 by Dimitris Athinakis\nΜια φορά κι ένα καιρό ήταν μια πόλη.\nΑυτή η πόλη ήταν γεμάτη λογής κόσμο, όπως και κάθε πόλη άλλωστε.Όλες οι κοινωνικές τάξεις ζούσαν σε διάσπαρτα γκέτο στην πόλη και είχαν κανονίσει τη ζωή τους έτσι, ώστε δύσκολα να εισέρχεται κάποιος που δεν ανήκε σε αυτά.Όταν κάποιος αποφάσιζε να διεισδύσει, ακόμα και με όλα τα εχέγγυα, στο χώρο μιας κοινωνικής τάξης, τότε ο αρχηγός της, όποτε μια τάξη είχε αρχηγό, δηλαδή, όταν αυτός δεν ασχολιόταν με έρωτες και τα σχετικά, τότε λοιπόν του ζητούσαν να τους αποδείξει ότι αξίζει και αυτός το έκανε με νύχια και με δόντια, επειδή το ήθελε. Τη στιγμή που κάποιος αποφάσιζε να αλλάξει χώρο και τάξη, το ήθελε πραγματικά. Όλοι φοβόντουσαν να το κάνουν έστω και για πλάκα, γιατί ήξεραν την επίπονη διαδικασία.\nΗ διαδικασία είχε ως εξής: ο υποψήφιος προς ένταξη σε άλλο γκέτο έπρεπε να μελετήσει την οργάνωση της μέλλουσας τάξης του και να κάνει μια ανάλυση των δομών και του πιθανού μέλλοντός της. Αυτή ήταν η πρώτη φάση.Το δεύτερο στάδιο είχε να κάνει με την παρουσιάση, ενώπιον του αρχηγού και της αυλής του, των αποτελεσμάτων στα οποία είχε καταλήξει. Η διαδικασία της παρουσίασης θα μπορούσε να διαρκέσει από ένα λεπτό μέχρι δύο μήνες το περισσότερο, ανάλογα με τις υποψηφιότητες και φυσικά τις γνωριμίες. Έχει ακουστεί ότι σε κάποια υποψήφια ποτέ δε δόθηκε η ευκαιρία της εν λόγω παρουσίασης για άγνωστους βεβαίως λόγους. Να σημειωθεί δε ότι καμμία απολύτως σημασία δεν είχε το είδος των πορισμάτων των υποψηφίων. Έπρεπε απλώς να εξυπηρετούν την ποσότητα. Αυτήν που κάθε φορά είχε οριστεί από τον αρχηγό.Η τρίτη φάση, τελευταία και φαρμακερή, ήταν παραδόξως η πιο απλή: τοιχοκολλούνταν τα αποτελέσματα της επιτυχούς έρευνας και ο κόσμος γιόρταζε για τρεις μέρες κάθε νέο μέλος. Το νέο μέλος απαγορευόταν για ανεξήγητους λόγους να είναι παρόν, μιας και έπρεπε να παρίσταται στα μοιρολόγια της τάξης, του γκέτο που τον έχανε.\nΑυτό γινόταν για αιώνες. Χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια και κανείς δεν είχε καταφέρει με την πρώτη αυτό που ποθούσε, δηλαδή την άμεση ένταξή του σε μια νέα τάξη, σε ένα νέο γκέτο. Ο νέος υπεραρχηγός της πόλης, αυτός που ήταν κοινά αποδεκτός από όλες τις τάξεις, βλέποντας πού οδηγείται η κατάσταση και ότι πια δε βελτιώνονται τα πράγματα, αποφάσισε μία ωραία πρωία να καλέσει ειδικούς σε τέτοια ζητήματα από τη διπλανή πόλη, η οποία τα τελευταία χρόνια είχε ξεπεράσει το πρόβλημα της διαμάχης και των μετεγγραφών μεταξύ των τάξεων και παρουσιάζε άνθιση.\nΟι ειδικοί, μετά από έρευνα και ανάλυση μηνών, μπορεί και χρόνων, δε θυμάμαι καλά κι εγώ, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι σ’ αυτήν την πόλη τίποτε δεν θα αλλάξει παρά μόνο αν πεθάνουν όλοι σε εύθετο χρόνο και εάν κανένας νέος πολίτης δε γεννηθεί σε κανένα γκέτο.\nΟ υπεραρχηγός μάζεψε όλους τους πολίτες τους, μέσα σε κλίμα αμήχανο και απαισιόδοξο και έκανε τη μεγάλη δήλωση:\n“Όταν το φως γυρίσει την πλάτη του στον κόσμο, τότε η θάλασσα του πάθους σας να γίνετε ένα άλλο, θα πλημμυρίσει την πόλη μας και θα την πνίξει. Ζήτω το σκοτάδι.”\nΟι πολίτες έμειναν στη θέση τους, ακριβώς όπως ο καθένας ήταν πριν ακουστεί αυτή η δήλωση. Για χρόνια πολλά. Ούτε κι εγώ ξέρω πόσα.\nΑργότερα, στη θέση των ανθρώπων αυτών, έχτισαν τον Παρθενώνα.\nPosted in το μολύβι μου\t| Tagged διήγημα\t| Leave a comment\nη κλάρα στο μισοσκόταδο – χοσέ κάρλος σομόθα\n“Το χειρότερο με την κόλαση δεν ήταν το πυρ το εξώτερον, το αιώνιο μαρτύριο, το να πέσεις στη δυσμένεια του Θεού ή να σε βασανίζουν τα δαιμόνια. Το χειρότερο στην κόλαση είναι το να μην ξέρεις αν βρίσκεσαι εκεί” σελ. 485 του βιβλίου\nΜαζί με το Τι είδε η γυναίκα του Λωτ;, είναι ό,τι καλύτερο διάβασα το καλοκαίρι. Ογκώδες, ακριβώς όσο το χρειαζόμαστε… Ίσως λιγότερο!\nΠαρατηρώ τελευταία ότι τα εξαιρετικά μυθιστορήματα που διαβάζω είναι μεγάλα σε όγκο και πυκνογραμμένα. Για παράδειγμα, αυτό για το οποίο γράφω τώρα, το προαναφερθέν, το “Σμήνος” του Σέτσινγκ, και αυτό που διαβάζω τώρα, το “Μανιφέστο της Ήττας” της Άντζελας Δημητρακάκη (αναφέρω μόνο πρόσφατα αναγνώσματα…).\nΑυτό μπορεί να είναι δίκοπο μαχαίρι για έναν συγγραφέα: αφ’ ενός μπορεί να αποδεικνύει το σπάνιο τάλαντο να γράφει χωρίς συχνές “κοιλιές”, αφ’ ετέρου μπορεί να εξαντλεί αυτό το τάλαντο “εδώ”…\nΟ Χοσέ Κάρλος Σομόθα (Αβάνα, 1959) έγραψε με την “Κλάρα στο μισοσκόταδο” (Πατάκης, μτφ. Χριστίνα Θεοδωροπούλου) το απόλυτο φουτουριστικό νουάρ μυθιστόρημα. Αναφέρεται στο εξαιρετικής σύλληψης σενάριο της χρησιμοποίησης ανθρώπινων σωμάτων ως καμβάδων για έργα τέχνης. Οι παραδοσιακοί πίνακες έχουν πια αντικατασταθεί από ανθρώπινα μοντέλα, που ασταρώνονται, περνούν όλες τις διαδικασίες που χρειάζονται (πλήρης αποτρίχωση, ειδικές κρέμες, ειδική γυμναστική κλπ.) και ζωγραφίζονται από καλλιτέχνες της λεγόμενης “Υπερδραματικής Τέχνης”. Και δε σταματά εδώ. Άνθρωποι χρησιμεύουν ως τασάκια, χαλιά, τραπέζια, φλυτζάνια και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί.\nΒρισκόμαστε στο 2006 (ίσως είναι ατόπημα του Σομόθα να τοποθετήσει τη δράση τόσο πρόσφατα χρονικά) και διεθνώς η Υπερδραματική Τέχνη έχει κυριαρχήσει. Στο Άμστερνταμ ετοιμάζεται η πιο φιλόδοξη έκθεση του πιο εκκεντρικού και βαθύπλουτου καλλιτέχνη Μπρούνο Βαν Τυς. Εν τω μεταξύ έχει αρχίσει ένας κύκλος άγριων δολοφονιών “καμβάδων”, στοιχείο που όχι μόνο προσδίδει το νουάρ στοιχείο στο μυθιστόρημα, αλλά θέτει και το βασικό ερώτημα που ψάχνει απάντηση:τα δολοφονημένα μοντέλα αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι που δολοφονήθηκαν ή ως χαμένα έργα δυνάμει ή ενεργεία έργα τέχνης; Αυτό το ερώτημα ταλανίζει τον αναγνώστη και φυσικά το συγγραφέα και εδώ είναι που πρέπει να σταθούμε. Είναι ένα σημαντικό ερώτημα που καλούμαστε όλοι και όλες να απαντήσουμε, με όποιες αναγωγές ή συμπεράσματα αυτό περιλαμβάνει…\nΠαράλληλα, ένας εξαιρετικός “καμβάς”, η Κλάρα Ρέγιες, δέχεται πρόταση να συμμετάσχει ως μοντέλο στην προαναφερθείσα έκθεση, στο πιο “σκληρό και ριψοκίνδυνο” έργο που έχει ποτέ φανταστεί. Η προσπάθεια των Μυστικών Υπηρεσιών του Ιδρύματος Βαν Τυς αλλά και επίσημων κέντρων τέτοιων Υπηρεσιών ξετυλίγει την πλοκή, οδηγώντας με συγκλονιστικό τρόπο στη λύση του μυστηρίου, διηγούμενος ο Σομόθα εν τω μεταξύ απίθανες καταστάσεις και θέτοντας ερωτήματα σχετικά με την τέχνη, τη χρησιμοποίησή της αλλά και σχετικά με τον άνθρωπο μέσα σ’ αυτήν.\nΟ Σομόθα (στα ελληνικά κυκλοφορεί επίσης το “Σπήλαιο των Ιδεών” από τον Κέδρο) καθιερώνεται με αυτό το μαγευτικό και τρομακτικό μυθιστόρημα ανάμεσα στους ευφυέστερους και πιο ταλαντούχους συγγραφείς της εποχής μας. Όπως έγραψε και το περιοδικό Lire, “η πνοή του σου κόβει την ανάσα, η φαντασία ξεπερνά το όνειρο…”.\nΘα ήθελα να πω πολλά ακόμα για να σας πείσω να το διαβάσετε. Θα σταματήσω εδώ ελπίζοντας ότι όσοι δεν έχετε βυθιστεί στον κόσμο του ακόμα, να το κάνετε.\n[“Η Κλάρα στο Μισοσκόταδο” έχει τιμηθεί με το βραβείο μυθιστορήματος Fernando Lara και το International Hammett Prize και έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες με μεγάλη επιτυχία]\nPosted in κριτικές | αναγνώσεις\t| Tagged χοσέ κάρλος σομόθα, ξένη λογοτεχνία\t| 3 Comments\nPosted on Wednesday, September 19, 2007 by Dimitris Athinakis\n«Ίσως η πραγματικότητα να μην είναι παρά μια ομαδική παραίσθηση»\nΤο βιβλίο αυτό είναι όχι μόνο η σπαζοκεφαλιά του Φιλέα Μπουκ, του ανθρώπου που εφηύρε ένα τρισδιάστατο σταυρόλεξο για τους λονδρέζικους Times και προσελήφθη για να λύσει το μυστήριο του θανάτου του Κυβερνήτη και των επιστολών των αυλικών, αλλά μία αδιάκοπη ανάταση της αναγνωστικής και διανοητικής αδρεναλίνης, που δεν κορυφώνεται ωστόσο μόνο στο τέλος, αφήνοντας εν τω μεταξύ ένα, θα έλεγε κανείς, ψήγμα έντασης και νοσταλγίας μετά και την ανάγνωση των τελευταίων λέξεων.\nΑκόμα και οι καιρικές συνθήκες, ο χαρακτήρας και η εξέλιξη των ηρώων, η περιγραφή της βήμα-βήμα πορείας της αφήγησης συμβάλλουν στην ατμόσφαιρα που δημιουργείται αναπόφευκτα κάθε στιγμή στο κείμενο. Τίποτε δεν είναι τυχαίο είτε στην επιλογή των ιδιοτήτων των πρωταγωνιστών είτε στα ονόματά τους. Η οργάνωση και η συμμαχία των ηρώων θυμίζει πλατωνική πολιτεία εφαρμοσμένη στο σήμερα, με όλα εκείνα τα στοιχεία που προσδίδουν, εκτός από την αναμενόμενη ταξική διάρθρωση, και στοιχεία εξευτελισμού αξιών, τουλάχιστον προσωρινά, και επιπρόσθετα βάζουν τον αναγνώστη να καταβυθιστεί σε έναν κόσμο που αναρωτιέται, όχι μόνο αν αποτελεί μέρος του, αλλά και πόσο έχει βοηθήσει στην εξέλιξή του.\nΟ πόθος και το πάθος, ο έρωτας, το ψέμμα, οι περσόνες καθ’ ολοκληρίαν είναι εξαιρετικά δοσμένα με τέτοιον τρόπο που η Μπουραζοπούλου αποδεικνύει ότι το μυθιστόρημα στην Ελλάδα μπορεί να γίνει διεθνές, μπορεί να κάνει μια νέα αρχή. Πέρα από μεταμοντερνισμούς ή διάσπαρτα στοιχεία επιστημονικής φαντασίας (άραγε πόσο επιστημονική φαντασία μπορεί κανείς να βρει στη Βίβλο;), το «Τι είδε η γυναίκα του Λωτ;» είναι απλώς ένα μυθιστόρημα που διαβάζεται απνευστί παρόλο τον όγκο του.\nPosted in κριτικές | αναγνώσεις\t| Tagged ελληνική λογοτεχνία, ιωάννα μπουραζοπούλου\t| 1 Comment\nPosted on Tuesday, September 18, 2007 by Dimitris Athinakis\n«Μόνο οι τρελοί και οι ανόητοι βλέπουν τον κόσμο μέσα από την ψυχική τους διάθεση»\n(σελ. 265)Στο τελευταίο αυτό μυθιστόρημα της Σώτης Τριανταφύλλου «αποδεικνύεται» για ακόμη μία φορά η ιδιαιτερότητα του δρόμου που η συγγραφέας έχει επιλέξει: μιας λογοτεχνίας που, στη δική μου ανάγνωση, κάθε λέξη που παρατίθεται είναι βγαλμένη από την ακραία γνώση και την on-the-ground experience (επιτόπου εμπειρία). Ίσως το μυθιστόρημα αυτό είναι ένα ακόμα μανιφέστο της συγγραφέως (προς τον κόσμο που την περιβάλλει και πολλές φορές τη θυμώνει, την πληγώνει), που του λείπουν –ευτυχώς για όλους μας- τα παλαιοκομματικά τσιτάτα.\nΤα «Κινέζικα Κουτιά» (κάτι σαν τις ρωσικές μπαμπούσκες) είναι μία ακόμα εκδρομή στην Αμερική του σήμερα, δοσμένη όμως με εκείνα τα χαρακτηριστικά που αποδεικνύουν ότι αυτή η χώρα έχει και μια άλλη πλευρά, κρυμμένη στους πολλούς. Η Σώτη Τριανταφύλλου είναι εξάλλου το χαρακτηριστικό παράδειγμα συγγραφέα που ωρίμασε ως ένα φυσικά καλώς εννοούμενο «αμερικανάκι» με βαθιές ρίζες στο μεταπολεμικό Παρίσι. Το μυθιστόρημα αυτό είναι φτιαγμένο με τα υλικά της λογοτεχνίας του πάλαι ποτέ κρατούντος pulp, με στοιχεία μπίτνικ τύπου Κέρουακ. Αναζητά το θύμα και όχι το δράστη, αναζητά να βρει τι κρύβεται πίσω από την αλήθεια· η αλήθεια στα βιβλία της Τριανταφύλλου μοιάζει προ πολλού ξεπερασμένο διακύβευμα.\nΟ ντετέκτιβ Μαλόουν, ξεπεσμένος ιδιωτικός αστυνομικός της Νέας Υόρκης, που φαντάζει σαν μακρινός συγγενής του Μάρλοου, αναλαμβάνει να εξιχνιάσει με τη σύμπραξη της βοηθού του μία σειρά δολοφονικών ενεργειών. Μέσα από τους δρόμους που ακολουθεί, ξετυλίγεται ένα κουβάρι καθημερινών στιγμών της σύγχρονης αμερικανικής κοινωνίας.\nΗ δράση τοποθετείται στη Νέα Υόρκη στην προ-Τζουλιάνι περίοδο, τέλη της δεκαετίας του ’80, την εποχή της zero tolerance, όπου, ό,τι περιγράφεται στο βιβλίο σχετικά με την εγκληματικότητα, βρισκόταν στην καθημερινή ατζέντα της πόλης. Το τρίγωνο Τσάινατάουν-Κουζίνα της Κόλασης-Κρεαταγορά είναι το στοιχείο παραμυθιού που η Τριανταφύλλου αποφάσισε να δώσει στο μυθιστόρημα, σε σχέση πάντα με την εποχή που το εντάσσει. Ακόμα και τα «κουλουράκια της τύχης», το αστυνομικό τμήμα, το υπό κατάρρευση γραφείο του Μαλόουν αλλά και η αποστασιοποιημένη παρατήρηση της ζωής από ένα παράθυρο, είναι χαρακτηριστικά μιας κατάστασης που εναποθέτει τις ελπίδες της στην πραγματικότητα ως κατασκεύασμα του μυαλού…\nΣτη συνέχεια, η περιγραφή του αμερικανικού νότου, με το ρατσισμό, την ξενοφοβία, τους βιασμούς και τη θρησκοληψία αποδίδεται, μέσω των ταξιδιών της βοηθού τού ντετέκτιβ (θυμίζει κλασικό road movie σε κάποια σημεία το βιβλίο), τόσο πιστά και με τέτοια ατμοσφαιρικότητα που επιβεβαιώνεται η άποψη ότι η Τριανταφύλλου ξέρει καλύτερα την Αμερική απ’ ό,τι την παλάμη της!\nΜετά τη «Συγχώρεση», το προηγούμενο μυθιστόρημά της που εκτυλισσόταν επίσης στις Η.Π.Α., έρχεται τώρα λοιπόν η συγγραφέας να μιλήσει για το «χάρισμα» της μοναξιάς και της έλλειψης. Χωρίς χλιαρούς ρομαντισμούς αλλά και χωρίς ερωτικούς στοχασμούς ποιητικής υφής, με μια δόση ωστόσο νοσταλγίας γι’ αυτό που πέρασε και απαισιοδοξίας γι’ αυτό που έρχεται. Η decadence ατμόσφαιρα αποσύνθεσης είναι ένα στοιχείο πολύ γνώριμο στους ήρωες της Τριανταφύλλου ακόμη και όταν παρουσιάζονται ως νικητές.\nΟ ντετέκτιβ Μαλόουν (η ίδια η συγγραφέας, σε μία συνέντευξη που μου παραχώρησε, χαρακτήρισε τον ντετέκτιβ ως «το απόλυτο μητροπολιτικό ον») έχω την αίσθηση ότι είναι το σύμβολο μιας πόλης που, όπως λέει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, είναι μια κατάσταση του μυαλού. Αυτό ίσως παραπέμπει στο μαγικό ρεαλισμό, αλλά σίγουρα η Τριανταφύλλου αυτό το στοιχείο το έχει ξορκίσει. Ακόμα και το μόνιμο πρόβλημα της αϋπνίας του ντετέκτιβ, ενώ γύρω του οι εποχές διαδέχονται η μία την άλλη, μπορεί μάλλον να αναχθεί στην κούραση και την αϋπνία μιας πόλης, μιας ολόκληρης κοινωνίας ενδεχομένως, που μένει σταθερή και ακλόνητη σε πίστεις και αξίες ενώ ο κόσμος γύρω της αποφασίζει να αλλάξει. Είναι η ίδια η χώρα όπου «κανείς δε θέλει να θυμάται το αναθεματισμένο Γούντστοκ!» (σελ. 198).\nΚαι μιας και μιλάμε για την Αμερική, πολύ ενδιαφέρον παρουσιάζει η θέση της Σώτης Τριανταφύλλου για τον αντιαμερικανισμό:\n«Ο αντι-αμερικανισμός είναι νοσηρός όταν εκφράζεται με πάθος και απροσμέτρητη άγνοια. Παράλληλα, υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να εξαπλώνεται σαν αρρώστια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνιστούν ένα ιμπεριαλιστικό, μιλιταριστικό και θεοκρατικό καθεστώς. Όσο για μένα, θα ήμουν μια άλλη αν δεν είχα ζήσει μέσα στο ροκ εντ ρολ και αν δεν είχα περάσει μέρες, εβδομάδες, μήνες και χρόνια στη Νέα Υόρκη, στους αμερικανικούς δρόμους, στο Ντητρόιτ και στην ακτή του Ειρηνικού. Θα ήμουν μια άλλη αν δεν μιλούσα αγγλικά προτού μάθω ελληνικά. Η αγγλική γλώσσα είναι ένα από τα μεγαλύτερα πολιτισμικά θαύματα όλων των εποχών. Ο αμερικανικός ουρανοξύστης: ένα από τα σύμβολα της ανθρώπινης φιλοδοξίας. Η αμερικανική Νέα Αριστερά: το πιο προηγμένο πολιτικό ρεύμα του 20ού αιώνα. Παρ’ όλ’ αυτά, η ηλιθιότητα επικρατεί τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στον υπόλοιπο κόσμο. We are surrounded by idiots. Πρέπει κανείς να μπορεί να ξεχωρίζει τον πολιτισμό από τα σκουπίδια του» (απόσπασμα από την ίδια συνέντευξη).\nΤα «Κινέζικα Κουτιά» είναι ακριβώς αυτό: η προσπάθεια διάκρισης ενός πολιτισμού από τα σκουπίδια του. Με όπου αυτό μπορεί να εφαρμοστεί…\nΤο ότι στο τέλος δεν υπάρχει λύση του όλου μυστηρίου σημαίνει ότι επιβεβαιώνεται ο τίτλος «Κινέζικα Κουτιά» (= άλυτο μυστήριο) ή αποδεικνύεται τελικά ότι δεν υπήρξε κανένα μυστήριο…\nΣυνέντευξη που μου παραχώρησε\nΒιβλιοθήκη – Προσωπικές Αναγνώσεις ]\nPosted in κριτικές | αναγνώσεις\t| Tagged σώτη τριανταφύλλου, ελληνική λογοτεχνία\t| Leave a comment\nθερμοκρασία δωματίου – δήμητρα κολλιάκου\nΗ Δήμητρα Κολλιάκου γεννήθηκε το 1968 στην Αθήνα. Σπούδασε κλασική φιλολογία και θεωρητική γλωσσολογία στην Αθήνα και στο Eδιμβούργο, και είναι επίκουρος καθηγήτρια γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο του Newcastle. Το πρώτο της μυθιστόρημα (Το Mαγείο, Eστία 1999) τιμήθηκε με το Bραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα Jim Wilson, που απένειμε για μοναδική φορά το 2000 το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου. Ανήκει στη σύγχρονη γενιά Ελληνίδων συγγραφέων και στην υποκατηγορία αυτών που έχουν σπουδάσει στη Μεγάλη Βρετανία. Αναφέρω τη χώρα αυτή συγκεκριμένα, γιατί εκεί ακριβώς παρατηρείται ένα λογοτεχνικό κύμα που αναπτύσσεται τόσο ραγδαία και τόσο κυριαρχικά που ακόμα και Έλληνες συγγραφείς που έχουν σπουδάσει ή ζουν εκεί σήμερα, εμφανίζουν επιρροές, σχετικά πάντα με τη μορφολογία του κειμένου τους αλλά και με το περιεχόμενό του. Επιπλέον, αυτή η υποκατηγορία συγγραφέων αποδεικνύει με τον πιο όμορφο τρόπο ότι η ελληνική λογοτεχνική παραγωγή μπορεί και πρέπει να ταξιδέψει πέρα από τη Θήβα.\nΑν θεωρήσει κανείς τη Μεγάλη Βρετανία ως τη θερμοκοιτίδα της σύγχρονης τέχνης, με όλο αυτό το συνονθύλευμα πολιτισμών, συνηθειών αλλά και παραδοσιακής φλεγματικής υπόστασης, τότε δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί τη δυναμική που μπορεί να παρουσιάζει αυτό το γεγονός σε όποιον, ξένο βεβαίως, επιχειρεί να ζήσει μέσα σε αυτό.\nΤο περιοδικό (δέ)κατα, δικαίως της απένειμε το Athens Prize for Literature για το 2007 και επιτέλους απέδειξαν κάποιοι ότι η λογοτεχνία εκ μέρους των γυναικών κινείται πέρα από τα όρια που μας έχει συνηθίσει…\nΗ ηρωίδα της Κολλιάκου, που ποτέ δε μαθαίνουμε το όνομά της (ένα στοιχείο ίσως της ενδοσκοπικής διάθεσης της συγγραφέα) γνωρίζει στο Λονδίνο, όπου σπουδάζει, έναν Εβραίο καθηγητή όπου την επέβλεπε στα μαθήματα Δημιουργικής Γραφής, τον ερωτεύεται και τον ακολουθεί στο Ισραήλ, όπου αυτή μαθαίνει εβραϊκά και προσπαθεί να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Αυτές συμπεριλαμβάνουν τον αδιάγνωστο πόνο στη μέση που οδηγούν σε προβλήματα ύπαρξης και ταυτότητας, ένταξης στη νέα αυτή χώρα, τη μητέρα του φίλου της, μια ψυχαναλύτρια ύποπτης επαγγελματικότητας και ένα «φιλικό» περιβάλλον που πολλές φορές παραπέμπει, μέσω λόγων, έργων και συμπεριφοράς, σε στοιχεία που συναντά κανείς σε νουάρ μυθιστορήματα.\nΓενικά, όλο το βιβλίο είναι ένας αδιάκοπος εσωτερικός μονόλογος, στοιχείο που καθιστά το μυθιστόρημα μια διαρκή αναζήτηση ταυτότητας και ανανέωσης θα έλεγε κανείς του εσωτερικού κόσμου, που σε καμία περίπτωση δεν είναι αποκομμένος από τον εξωτερικό. Οι συνεχείς υποθέσεις και οι ιστορίες που πλάθει στο μυαλό της η αφηγήτρια από τη μια χτίζουν μια μονόπλευρη αφήγηση, αλλά, από την άλλη, είναι απολύτως ολοκληρωμένες που το μυθιστόρημα αυτό δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το χτίσιμο των χαρακτήρων που η Atwood ή η Ogawa μάς έχουν χαρίσει, για να δώσω μόνο δύο παραδείγματα.\nΟι λεπτομερείς περιγραφές, τέλος, μπορεί να κουράσουν κάποιους αναγνώστες, ωστόσο η δομή του βιβλίου είναι τέτοια ώστε να φαντάζουν υπαρξιακή ταύτιση του εγώ της ηρωίδας με το εγώ του κόσμου στον οποίο ζει.\nΣτην ερώτηση το τι (άλλο ή τι τελικά) είναι αυτό το βιβλίο, αβίαστα θα απαντούσα ότι είναι το κομμάτι των νευρώσεων που όλοι μας θέλουμε να αποκρύψουμε, άλλα όλοι αποκαλύπτουμε σε γράμματα με άγνωστο παραλήπτη. Κάπως έτσι γράφτηκε, θέλω να φαντάζομαι, αυτό το βιβλίο. Η διαφορά είναι ότι η Δήμητρα Κολλιάκου έχει παραλήπτη: Το σύγχρονο status μιας κοινωνίας που έχει από τη μια ξεπεράσει τη δήθεν σύγχρονη διανόηση και από την άλλη έχει βαλθεί να αποδείξει ότι ενδιαφέρεται, για παράδειγμα, και για τις κοινωνικές/πολιτικές ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή.\nΑλλά ας δούμε πιο συγκεκριμένα κάποια επιπλέον στοιχεία.\nΜεταμοντερνισμός. Σε όλο του το μεγαλείο. Εγκιβωτισμοί, in media res για τους σχολαστικούς, αναπολήσεις, πισωγυρίσματα και νευρώσεις και αναζήτηση της ταυτότητας του σύγχρονου homo universalis. Το σήμερα. Όλο το σήμερα που το ίδιο το βιβλίο το προσπερνά. Και το πάει ένα βήμα παραπέρα: Στην αναίρεση. Το βιβλίο είναι μια διαρκής αναίρεση. Αναίρεση των κοινωνισμών, ως πλαισίου ψευδεπίγραφης διαφυγής από το προσωπικό, ως δήθεν ενσωμάτωση στον κοινωνικό ρου μιας ζωής που αποζητά λύτρωση από τα προβλήματα που η ίδια έχει δημιουργήσει. Θεωρίες…\nΗ ηρωίδα του βιβλίου της Κολλιάκου, όμως, παρουσιάζεται να ζει όλες αυτές τις θεωρητικοποιήσεις. Στο τώρα που είναι όλως σχηματισμένο και οριοθετημένο στο χθες. Το σήμερα της ηρωίδας είναι ο καθρέφτης των εμπειριών της. Λανθάνον κλισέ, το ομολογώ. Εντούτοις, είναι έτσι δοσμένο που μυρίζει φρέσκο αέρα, που δηλώνει την άλλη πλευρά ενός ακόμα πιο κλισέ φεγγαριού. Που ζει κι αυτό στ’ αλήθεια. Με όλη την τρομολαγνεία ή τρομοϋστερία του σύγχρονου κόσμου (η ιστορία εκτυλίσσεται και στην ταραγμένη Ιερουσαλήμ), με τα κέντρα της ζωής και νέων δομών των παγκόσμιων κοινωνιών (Λονδίνο), αλλά και σε μια κοινωνία που προσπαθεί να υψώσει ανάστημα και να ακουστεί (Αθήνα).\nΣτο βιβλίο υπάρχουν ψήγματα των νέων επιστημονικών ερευνών (εξελικτική βιολογια, -απάνθρωπη- γενετική), νύξεις για τα μαθήματα creative writing ή γίνε-καλός-συγγραφέας-σε-δέκα-μέρες, με αναγωγές ίσως στη σύγχρονη αντίληψη της λογοτεχνίας για τον εαυτό της.\nΗ Κολλιάκου καθρεφτίζει (μήπως υποκαθιστά;) στα πρόσωπα του περιβάλλοντος (στο αφηγηματικό παρόν) της ηρωίδας με όλα τα πρόσωπα που κατά καιρούς την περιτριγύριζαν και, εμφανώς, τη διαμόρφωσαν.\nΟ Γιαΐρ υποκαθιστά τον Ορέστη –τον ξάδερφο της ηρωίδας με τον οποίο ήταν ερωτευμένη στο παρελθόν, η Μάγδα, η μέλλουσα πεθερά της, τη νευρωτική και υπερπροστατευτική μάνα που υπονοείται στο βιβλίο, η θεία της είναι μάλλον πιο καταλυτικός παράγοντας, η Αστάρ, μια ψυχαναλύτρια μάλλον κομπογιαννίτικης υποστάσεως και σίγουρα αμφιβόλου προελεύσεως, μαζί με τον άτεγκτο γενετιστή του τέλους του βιβλίου, καθρεφτίζουν τις υστερίας μιας ολόκληρης κοινωνίας που φοβάται να μιλήσει στον πλησίον του, φοβάται να φωνάξει για να ακουστεί, παρά μόνο ψιθυρίζει κάποια λίγα πραγματάκια για όλα όσα την πονάνε και μόνο για λόγους ευθιξίας ή υποχρέωσης. Αλλά και δειλά κάνει νύξη όχι για τη μοναξιά του ενός αλλά για τη μοναξιά του Ενός ως Μισού που ανήκει σε ένα Άλλο: “Το ονοματεπώνυμό μου κι η διεύθυνσή μας”, λέει στη σελίδα 212.\nΗ συγγραφέας θεωρητικοποιεί, επίσης, στο βιβλίο της αυτό. Όταν αναφέρεται, στις σελίδες 216-217, στην παρατηρητικότητα του μοναχικού ανθρώπου, δηλώνει περίτρανα ότι ο συγγραφέας δεν έχει χώρα, δεν έχει χώρο, ανήκει στη μνήμη του και στις εμμονές του, όπου αυτές εντάσσονται, εδράζεται κι αυτός. Κάνει, επιπλέον, λόγο -υπαινικτικό πάντα, δεν είναι δασκάλα- για τις σύγχρονες ψυχαναλυτικές θεωρίες αλλά και για τον πατέρα τους, τον Freud.\nΈνα από τα ωραιότερα σημεία του βιβλίου βρίσκονται στη σελίδα 216 όταν γράφει πως ο Γιαΐρ “είχε υπόψη του πως ο κρετίνος συνδέεται ετυμολογικά με τη λέξη χριστιανός”. (Από το chrettienne, στα γαλλικά;) Εδώ έρχεται να μιλήσει για τη γλωσσολογία, άλλωστε την έχει σπουδάσει και τώρα τη διδάσκει, σε συνδυασμό και με ένα άλλο σημείο του κειμένου που αναφέρεται στη σύνταξη, την (αν)ορθογραφία και τη σημειολογία ενός γράμματος που η ηρωίδα έλαβε.\nΗ “Θερμοκρασία Δωματίου” έχει και κάποια αρνητικά στοιχεία, για να αποδώσω τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Η αδιάκοπη αναφορά στις νευρώσεις της πρωταγωνίστριας, όσο κι αν γίνεται με εύσχημο τρόπο, πολλές φορές μοιάζει παράταιρη με το κείμενο. Κουράζει, ίσως, και, κάποιες φορές, η λεπτομερής θεωρητικοποίηση σε διάφορα ζητήματα που έχει ήδη αναφέρει. Όπως προανέφερα, ίσως ο αναγνώστης νιώσει ότι οι λεπτομερείς αναφορές σε περιγραφές του περιβάλλοντα κόσμου αλλά και της μονολογικής έξαρσης της ηρωίδας, οδηγούν την ιστορία σε μονοπάτια που θεωρούνται πισωγύρισμα της σύγχρονης λογοτεχνίας σε λογοτεχνικά ρεύματα των αρχών του αιώνα. Αλλά ο μεταμοντερνισμός έχω την αίσθηση ότι είναι μέσα σ’ όλα ακριβώς το χωνευτήρι όλων των ρευμάτων της λογοτεχνίας που βράζουν στο καζάνι του και το αποτέλεσμα είναι η αδυσώπητη αποκάλυψη των σύγχρονων συνθηκών των ανθρώπων και των κοινωνιών που χτίζουν.\nΌλα αυτά η Κολλιάκου τα κομματιάζει και τα επανασυνθέτει τόσο όμορφα που απλώς τελειώνει το βιβλίο και μένεις να κοιτάς τις τελευταίες λέξεις με έκπληξη και θαυμασμό: Στη νέα εξορία (που δε μας επιβλήθηκε, αλλά την επιβάλαμε εμείς στον εαυτό μας) θα βγαίναμε μαζί απ’ τον φαύλο κύκλο, θα κάναμε μαζί τη νέα αρχή.\nAnnaBookLover – Βιβλία και Ξερό Ψωμί\nΣυνέντευξη που μου παραχώρησε ]\nPosted in κριτικές | αναγνώσεις\t| Tagged δήμητρα κολλιάκου, ελληνική λογοτεχνία\t| Leave a comment\nχάπι λου – εύη λαμπροπούλου\nΤο “Χάπι Λου” είναι το πρώτο βιβλίο της Εύης Λαμπροπούλου. Η συγγραφέας είναι μια ξεχωριστή εκπρόσωπος της νέας γενιάς συγγραφέων και μια ιδιαίτερη φωνή των σύγχρονων ελληνίδων λογοτέχνιδων που μιλά γι’ αυτά που ζει ή πρώτα ζει και μετά μιλά.\nΤο βιβλίο αυτό είναι ένα παζλ, ανολοκλήρωτο θα ένιωθε κανείς, για τη γενιά μας, για τη γενιά αυτών που σήμερα οδεύουν στα τριάντα ή τα έχουν εδώ και πολύ λίγα χρόνια προσπεράσει. Είναι ένα μυθιστόρημα που δε φοβάται να πει την αλήθεια των σκέψεων αλλά πάνω απ’ όλα των δράσεων που οι νέοι της εποχής μας τολμούν ή εξαναγκάζονται να τολμήσουν.\nΗ Λου, η Σέβη, ο Λες, ο Σων, ο Ευτύχης (που μόνο ως καθρέφτης και ίσως το alter ego της συγγραφέως εμφανίζεται), ο Μάνος-φάντασμα, ο Σάκης και τόσοι άλλοι που παρελαύνουν από το μυθιστόρημα αυτό, είναι κομμάτια, υπερβολικά πολλές φορές, μιας γενιάς που φωνάζει μπροστά στο παρελθόν (λέγε με γονέα) και που τρέμει μπροστά στο μέλλον (λέγε με εαυτό).\nΗ Λου. Μια νευρωτική, μόνιμα άυπνη, διαρκώς χαπακωμένη και ασέξουαλ ηρωίδα που τα έχει βάλει με όλους και με όλα, επειδή ακριβώς βαρέθηκε να τα βάζει με τον εαυτό της. Σπουδάζει, τσακώνεται με τη μαμά της, αποδομεί τα όποια χαρακτηριστικά προσπαθούν οι “μεγάλοι” να της κληρονομήσουν, γνωρίζει αγόρια συνεχώς και πάντα έχει ένα ερωτικό απωθημένο: το Μάνο, με τον οποίο μιλά, πια, μόνο στο τηλέφωνο. Η Λου παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια, ακούει σχεδόν ηδονικά μουσική, βαριέται και δουλεύει από ‘δω κι από ΄κει. Μαζί με τον Ευτύχη τον μόνο, τελικά, κολλητό της (αφού η Σέβη, το αντίπαλον δέος, της κρύβει πράγματα που η Λου δεν ανέχεται) βρίσκουν δουλειά ως Γυμνά Μοντέλα σε ένα κολέγιο τεχνών, ως Παραπλανητές Θυμάτων ή Μαρτύρων στη Βρετανική Αστυνομία ή ως εκφωνήτρια, μόνη τελικά, η Λου στο ραδιόφωνο.\nΗ Σέβη. Η κοπέλα τα-έχω-βρει-με-τον-εαυτό-μου-και-με-όλους-τους-άντρες-του-κόσμου. Μορφωμένη, συγκροτημένη και βαθιά μοναχική! Δεν μπορεί στιγμή χωρίς αγόρι, χωρίς κάποιον, τελικά, να τροφοδοτεί το ήδη αναίτια υπερτροφικό εγώ της. Διαθέτει μια ζηλευτή σιλουέτα, την οποία και διατηρεί με Πρόζακ και βουλιμία. Παντρεύεται, τελικά, τον Σων, έναν βρετανό, μέχρι το μεδούλι, που καταφέρνει να απεκδυθεί το δημοσιοϋπαλληλίκι και να γίνει αστέρας της μουσικής σκηνής της Γηραιάς Αλβιόνος και όχι μόνο.\nΟι υπόλοιποι χαρακτήρες είναι b-ήρωες που εξυπηρετούν την πλοκή του μυθιστορήματος της Λαμπροπούλου και που πολλές φορές λειτουργούν ως φερέφωνα της συγγραφέως για να πει σώνει και καλά αυτά που θέλει να πει.\nΗ φρέσκια και χωρίς καθωσπρεπισμούς γλώσσα, χωρίς εντούτοις την ενοχλητικά υπερβολική χρήση τής αργκό, η αμεσότητα του λόγου, οι υστερίες τής γενιάς μας, η πολλή φλυαρία, η ερωτική επαφή, η επαγγελματική αποκατάσταση, η καυστικότητα και, τέλος, η πολυπολιτισμικότητα του βιβλίου, συνοψίζουν το περιεχόμενό του.\nΤο background του βιβλίου τώρα:\nΗ ταράτσα με την υπαίθρια τουαλέτα που ο καθένας μπορεί, χωρίς κανένα κόστος, να χρησιμοποιήσει ως τέτοια ή ως τόπο στοχασμού! Η ταράτσα ανήκει σε όλους. Είναι ένα μεταμοντέρνο κοινόβιο που ο καθένας μένει εκεί κατά βούλησιν.\nΤο Λονδίνο. Η εμμονή πολλών νέων συγγραφέων. Δικαίως. Χωνευτήρι λαών και πρωτεύουσα του παγκόσμιου χωριού. Το μέρος που μπορείς να χαθείς, να παραμείνεις άγνωστος και να ζήσεις τις ξεχασμένες αλήθειες του εαυτού σου… Άλλωστε, ως ξένοι σε μια χώρα δεν είμαστε πιο αληθινοί (έστω και για λόγους επιβίωσης);\nΗ Θεσσαλονίκη. Το άκρο αντίθετο της βρετανικής πρωτεύουσας. Μια πόλη που γεννά έρωτες, ελευθερία αλλά μέχρις ενός σημείου. Περιοριστική και μόνιμα γκρινιάρα. Πανέμορφη και διαρκώς αληθινή. Υπάρχει πολλή αλήθεια στο βιβλίο αυτό της Λαμπροπούλου.\nΚαι φυσικά η μουσική. Το βιβλίο είναι ένα διαρκές soundtrack, ένα juke-box που δε παίζει ακατάπαυστα τραγούδια από το παρελθόν αλλά κυρίως το παρόν. Η ποπ, η εναλλακτική ροκ σκηνή, η brit-pop των ημερών μας κατακλύζει το σύμπαν του βιβλίου και που σε κάνει να θες να τραγουδάς.\nΗ Εύη Λαμπροπούλου δε φοβάται τον αυτοσαρκασμό. Αντιθέτως, τον συντηρεί με γενναιοδωρία. Ειρωνεύεται, μιλά για τις υστερίες και τις καταχρήσεις της γενιάς της (μας), καταρρακώνει τα όποια απομεινάρια των οικογενειακών στιγμών και ζει για τον εαυτό της και τους φίλους της. Υπαινίσσεται ότι οι διαφορές μεταξύ μας είναι εγκεφαλικές και προκατασκευασμένες από…πού άραγε;\nΕδώ ξεκινούν τα προβλήματα.\nΗ Εύη Λαμπροπούλου προσπαθεί να μεταλαμπαδεύσει τις αξίες της generation x που ενδεχομένως έζησε στην Αγγλία, τοποθετώντας τες σε ελληνικά στόματα και συνήθειες. Εδώ χωλαίνει το κείμενο και αφήνει μια αμηχανία, νομίζοντας πολλές φορές ότι ανερυθρίαστα παίζει με τον αναγνώστη, κάτι που δε νομίζω ότι κρύβει ή αποφεύγει. Νιώθεις, διαβάζοντας κάποια σημεία του κεφαλαίου, ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι στη γενιά μας, όσο κι αν φιλότιμα προσπαθεί να αποδείξει το αντίθετο η συγγραφέας.\nΣτα αρνητικά του μυθιστορήματος αυτού εντάσσεται και η αίσθηση ότι στις τελευταίες ογδόντα (80) περίπου σελίδες μπορείς κάλλιστα να θεωρήσεις ότι το βιβλίο φτάνει στο τέλος του ή, τελοσπάντων, μπορείς να πιστέψεις ότι και “τώρα” θα μπορούσε να μπει η τελευταία τελεία. Μια αμήχανη προσπάθεια της συγγραφέως υπάρχει στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα, για να οδηγηθεί…κάπου, να βάλει ένα τέλος.\nΚαι τέλος, τα πανταχού παρόντα ορθογραφικά/τυπογραφικά λάθη του κειμένου είναι το στοιχείο αυτό που στιγματίζει το προσεγμένο εξώφυλλο, την αισθητική του βιβλίου αλλά και την ίδια την έκδοση.\nΛόγος για το τέλος: Η Λαμπροπούλου ό,τι έχει να πει, ό,τι -πάνω απ’ όλα- σκέφτεται, το λέει. Και δεν έχει καμία αμφιβολία για την ορθότητά του.\nΕσείς;[Η Εύη Λαμπροπούλου γεννήθηκε στην Καβάλα και, όπως λέει η ίδια, σπούδασε “άλλα άντ’ άλλων”. Γράφει διηγήματα, κόμικς και ποιήματα. Έχει εκδώσει δύο μυθιστορήματα: Το Χάπι Λου (Κέδρος) και το Σχεδόν Σούπερ (Κέδρος)]\nPosted in κριτικές | αναγνώσεις\t| Tagged εύη λαμπροπούλου, ελληνική λογοτεχνία\t| Leave a comment\nη ΑΝΑΓΚΗ και ΕΜΕΙΣ (ο μονόλογος ενός γελοίου)\nΚι ούτε φωνή δε μου ‘μεινε.\nΟύτε μια λεξούλα δεν τολμά να βγει απ’ τα χείλη μου. Φοβάται μήπως και εξατμιστεί στο χώρο. Από το χώρο. Δεν ξέρω. Κι αν μάθω, δε θα ξέρω και τόσο καλά. Αν βέβαια δε μάθω μόνος μου. Γιατί, αν μάθω μόνος μου, θα ξέρω. Αν μου πουν ή αν μου δείξουν, δε θα ξέρω καλά. Αλλά τουλάχιστον φοβάμαι καλά γιατί φοβάμαι από μόνος μου, αφού τίποτα άλλο δε με φοβίζει. Δε μου προκαλεί φόβο.\nΚαμμιά φορά μάλιστα είμαι ευτυχισμένος που φοβάμαι, γιατί είναι από τα ελάχιστα πράγματα που μπορώ να κάνω μόνος μου. Όταν λέω μόνος μου, δεν εννοώ να είμαι μόνος κι έρημος σαν την καλαμιά στον κάμπο. Εννοώ να τα καταφέρνω ακόμα συν τη παρουσία άλλων. Γιατί, αν είσαι μόνος σου σαν την καλαμιά που σας έλεγα, όλα μόνος σου θα τα κάνεις και σιγά την κατάκτηση. Η ανάγκη, όταν γίνεται φιλοτιμία, είναι ανοησία. Αναγκαστικά πάλι φιλοτιμείσαι και πάλι στην ανάγκη επιστρέφεις. Προσπαθώ να μην έχω πολλές ανάγκες, αλλά κι αυτό καταντά ανάγκη.\nΆρα έχω μία ανάγκη, να μην έχω ανάγκες. Στην ανάγκη (είδατε; δε γλυτώνουμε από ανάγκες) θα προσποιηθώ ότι βρήκα την άκρη και τέλειωσε η υπόθεση. Δεν με απασχολούν τέτοιες ερωτήσεις και καταστάσεις. Καθόλου. Έχω άλλες ανάγκες (να τα πάλι!) να καλύψω. Και να ανακαλύψω. Και να αποκαλύψω. Και να επικαλύψω αν χρειαστεί, όπως έκανα μόλις πριν. Το καταλάβατε; Είναι λίγο δύσκολο να με καταλάβετε; Δεν είναι ανάγκη να καταλαβαινόμαστε πάντα. Δεν το ‘χετε ανάγκη.\nΤι ωραία! Μόλις σας απάλλαξα από μία ανάγκη. Δεν αισθάνεστε καλύτερα; Χαίρομαι ιδιαίτερα που σας απαλλάσσω από μία ανάγκη, την οποία πιθανώς δεν διαθέτατε ποτέ, αλλά -όπως και να ‘χει- δεν είναι ανάγκη να την αποκτήσετε. Όλη αυτήν την ώρα που σας μιλώ, ή που λέω και λέω και λέω, γιατί για να σας μιλώ προϋποθέτει να με ακούτε -πράγμα πολύ αμφίβολο. Εδώ χρειάζομαι λίγο την προσοχή σας και τη μνήμη σας και την συνδυαστική σας ικανότητα. Αλλά δεν είναι ανάγκη να το κάνετε. Όποιος ή όποια θέλει. Λοιπόν εκ του αποτελέσματος συμβαίνει το εξής αναπάντεχο: αναιρείται αυτό που είπα στην αρχή: Κι ούτε φωνή δε μου ‘μεινε. Ούτε μια λεξούλα δεν τολμά να βγει από τα χείλη μου. Φοβάται μήπως και εξατμιστεί στο χώρο. Από το χώρο. Θυμάστε; Εν πάση περιπτώσει, νομίζω ότι κατάφερα και κάτι ακόμα: έμαθα και ξέρω καλά γιατί έμαθα μόνος ανάμεσα σε πολλούς.\nΣας ευχαριστώ που είστε πολλοί. Δεν ήταν ανάγκη.\nτα ανάπηρα χρώματα του ουρανού (ή το Υ τονισμένο και τα παιχνίδια της τύχης)\nPosted on Tuesday, September 11, 2007 by Dimitris Athinakis\nΛαβύρινθος στης πόρνης το χορό\nκαι ομοθελήσεις να γίνοντ’ ένα\nΤο παν να διαιρεί τα επόμενα με τα προηγούμενα\nΗ έκπτωση και\nνα ζουν μαζί από κατάραΤα ανάπηρα χρώματα του ουρανού και\nτα άστρα της ληστρικής επιθυμίας\nηδονικά πώς εφορμούνται και\nσαρκικά πανέμορφα που κοινωνούν\nΤο κόκκινο και το πράσινο\nΤο δεν και το μη\nπου από κοντά κρυφογελούν\nλείπει από δω η καταραμένη\nτο βήμα κι η φωτιά\nΣτο χείλος του γκρεμού\nπροχωράς ή καις\nPosted in το μολύβι μου\t| Tagged ποίηση\t| Leave a comment\n…η παράνοια των blogs…\nPosted on Monday, September 10, 2007 by Dimitris Athinakis\n…εξαιρετικό ντοκουμέντο απ’ την Ισπανία…\n…και η αντιμετώπιση των αμερικανών…\nεδώ μια άποψη απ’ το 2005\nεδώ μια άποψη απ’ το 2006\nκι εδώ μία απ’ το 2007\nPosted on Thursday, September 6, 2007 by Dimitris Athinakis\nOι νέοι θεατές μ’ αγαπούν, όχι γιατί είμαι “οργισμένος”, όπως μερικοί ισχυρίζονται, αλλά γιατί οι ταινίες μου δεν τους απαγόρεψαν ποτέ να με αμφισβητήσουν και ακόμα γιατί με επιμονή αρνήθηκα -γεγονός που το εκτίμησαν- τα δεκανίκια που σε τιμή προσφοράς διανέμει χρόνια τώρα η “καθώς πρέπει” Eυρωπαϊκή προοδευτική διανόηση. Aρνήθηκα αυτό το παιχνίδι της προσφοράς και της τρομοκρατίας, έστω και αν προερχόταν καμμιά φορά από τους θεατές, γιατί ήταν ένα παιχνίδι εξουσίας, μια κρατική άποψη για το σινεμά και είναι γνωστό βέβαια πως το κράτος δεν πάει ποτέ σινεμά.\nOσο για το “οργισμένος”, δεν το δέχομαι σαν χαρακτηριστικό μου από την στιγμή που οι συχνότητές μου γέμισαν παράσιτα από διάφορους κάλπηδες που δίνουν συνεντεύξεις (κάθε εβδομαδιαίο ιλλουστρασιόν πρέπει να φιλοξενεί ή και να συντηρεί έναν τέτοιο) και βρίζουν τους πάντες και τα πάντα, δεν έχουν να προτείνουν κάτι τι και διεκδικούν ένα χώρο ιδιαίτερο και καθαρό που σίγουρα δεν τους ανήκει και δεν τον εκφράζουν.Tελικά όλοι αυτοί οι “απροσάρμοστοι” συγκροτούν ένα μέρος του συστήματος που ενεργεί σαν προπέτασμα καπνού για να μπορούν από πίσω να δουλεύουν ανενόχλητοι οι κρατικοί μηχανισμοί. Kαι αλλοίμονο στους κάποιος γνήσιους που πέφτουν στην παγίδα του “επώνυμου” χωρίς ποτέ να αναρωτηθούνε ποιά κέντρα αποφάσεων τους κόλλησαν την ταυτότητα του επώνυμου μοναχικού, οργισμένου, καταραμένου αναρχικού κ.τ.λ… Eρώτημα που θα προβάλλει αμείλικτο μπροστά τους απ’ τη στιγμή που θα ανακαλύψουν πως το επώνυμο μπορεί να πουλάει, αλλά πουλιέται κιόλας.\nπερισσότερα για το Νίκο Νικολαΐδη εδώ και εδώ\nκαι λίγια λόγια από τον Αλέξη Σταμάτη\nκαι πολλά από τον Νίκο Δήμου\nPosted in αφιέρωση, νέα\t| Tagged νίκος νικολαΐδης\t| 6 Comments\nο κυριακάτικος μανδύας και ο κλειδαράς\nPosted on Sunday, September 2, 2007 by Dimitris Athinakis\nΌταν κόβεται το ρεύμα τρομάζω τόσο πολύ που θέλω να ουρλιάξω.\nΑλήθεια. Ακόμα κι αν είναι μέρα. Δεν μπορώ να φανταστώ το σπίτι μου χωρίς ρεύμα. Δεν γίνεται. Για φανταστείτε να μην μπορώ να χτυπήσω το κουδούνι του σπιτιού μου. Να μην μπορώ να πάρω το ασανσέρ να πάω να πληρώσω τα κοινόχρηστα στην αξιοπρεπέστατη και ευτραφή κυρία διαχειρίστρια.\nΕγώ μένω στο ισόγειο και ως εκ τούτου δε χρησιμοποιώ το ασανσέρ, ή τον ανελκυστήρα αν προτιμάτε, αν κι εγώ δεν προτιμώ τον ελληνικό όρο γιατί θυμίζει εργοτάξιο. Φανταστείτε ένα ολόκληρο εργοτάξιο να μην λειτουργεί εξαιτίας της διακοπής του ρεύματος. Μα είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Εγώ δεν δύναμαι να τα καταλάβω. Δεν είμαι εις θέσιν, σας λέω. Με αντιλαμβάνεστε; Από την άλλη, βέβαια, τα εργοτάξια παράγουν πολύ θόρυβο, αλλά υπάρχουν και τα μονωμένα κουφώματα αλουμινίου που εύκολα και γρήγορα μπορεί κανείς να τοποθετήσει στο όμορφο, και μη, σπίτι του. Τώρα θα μου πείτε, τι γίνεται όταν κυκλοφορείς στο δρόμο και ακούς όλον αυτόν τον θόρυβο; Εδώ, το μόνο που έχω να σας προτείνω είναι να περπατάτε γρήγορα για να κρυφτείτε σε κανένα καφέ ή σε κανένα σπίτι κάποιου φίλου που θα έχει ήδη βάλει τα μονωτικά συστήματα που σας έλεγα προ ολίγου.\nΕπανέρχομαι: δεν μπορώ χωρίς ρεύμα. Επειδή δεν μπορώ να κουβαλάω κλειδιά μαζί μου. Θέλω να χτυπάω το κουδούνι της πόρτας του σπιτιού μου. Και θα με ρωτήσετε γιατί δεν χτυπάω την πόρτα απευθείας. Πολύ απλά γιατί έχω βάλει σούπερ μονωτική πόρτα και δεν ακούγεται κανένα χτύπημα, κανένας θόρυβος. Βέβαια και να ακουγόταν κάποιος θόρυβος, δεν θα υπήρχε κανείς να μου ανοίξει. Μένω μόνος μου. Μου ανοίγει πάντα ο αδερφός μου ο κλειδαράς που έχει, όπως όλοι, πανεύκολο τηλέφωνο, αλλά δεν το χρησιμοποιώ γιατί μπερδεύομαι με τα ίδια νούμερα και δεν ξέρω πόσα ίδια, και ποια, έχει και ποιο διαφορετικό έχει ανάμεσα στα έξι ίδια. Επί παραδείγματι το τηλέφωνό του είναι 555 8 555 ή 888 5 888 ή 999 7 999; Το ευκολότερο είναι να θυμηθείς σε ποια περιοχή μένει και να καταλάβεις ποιο είναι το σωστό, γιατί είναι ωραίος ο τηλεφωνικός διαχωρισμός των Αθηνών, αλλά, μια στιγμή, τώρα που το συνειδητοποιώ, είναι πολύ ρατσιστικό και ταξικό αυτό που συμβαίνει. Οι πανάκριβες περιοχές έχουν αρχικό νούμερο ένα μεγάλο νούμερο (από 6 και πάνω), πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ενώ οι φτωχότερες το πολύ μέχρι 5. Από την άλλη βέβαια, το 2-3-4-5 είναι ισοδύναμο του 6-7-8-9, άρα δεν υπάρχουν περισσότεροι πλούσιοι ή φτωχοί στην Αττική, αφού έχουν 4 αρχικά ψηφία οι μεν, 4 αρχικά και οι δε. Άρα μια χαρά όλα και διαγράψτε όσα σας είπα μέχρι τούδε. Και επανέρχομαι: ο αδερφός μου επείσθη υπ’ εμού να ανοίξει το μαγαζί του ακριβώς στο δίπλα στενό από το σπίτι μου για να έρχεται και να μου ανοίγει εύκολα και γρήγορα.\nΜ’ αρέσει που γίνεται έτσι, γιατί έχω έναν καλό λόγο να του βάζω φαγητό, εφ’ όσον έχει ανοίξει την πόρτα μέσα σε τόσο χρονικό διάστημα όσο να ήταν στο μπάνιο με σαπουνάδες μέχρι και στ’ αυτιά. Αν κάνει παραπάνω, του φτιάχνω μόνο καφέ και τον κερνάω κανένα τσιγαράκι. Ευτυχώς που ούτε καφέ πίνει ούτε τσιγάρα καπνίζει. Έχει έλκος. Το έλκος επίσης μου θυμίζει τον ανελκυστήρα και αναρωτιέμαι γιατί να έχουν το ίδιο συνθετικό. Στο ασανσέρ να το καταλάβω αλλά και στο στομάχι; Τι τραβιέται στο στομάχι δηλαδή; Περίεργα πράγματα συμβαίνουν με τη γλώσσα μας. Επανερχόμενος, πρέπει να σας πω, κάπως μεταξύ μας, πως το ρεύμα για να κοπεί πρέπει να ενωθεί. Βέβαια εδώ μέσα που είμαι μου λένε συνέχεια πως λέω ό,τι θέλω. Αλλά δε δίνω σημασία. Βαριέμαι.\nΕν πάση περιπτώσει, αν το καλοσκεφτείτε, ο πολιτισμός μας καταρρέει μόλις κατεβάσουμε τον οποιονδήποτε γενικό διακόπτη. Δεν έχω δίκιο; Καλό θα είναι να μου λέτε ναι. Η κατάφαση, ξέρετε, δημιουργεί για αρχή ένα πανέμορφο κλίμα μεταξύ αγνώστων. Τι ωραία, σκεφτείτε, που είναι να συμφωνούν τα μέλη μιας παρέας, αν κι εσείς δεν είστε φίλοι μου αλλά συμπονετικοί επισκέπτες. Τώρα εδώ στα σκοτεινά δεν είναι σα να έχει κοπεί το ρεύμα; Δεν είναι άβολο για όλους μας; Αφήστε που εδώ που τα λέμε δε σας βλέπω κιόλας και με αγχώνει διπλά αυτό. Είναι νύχτα ή είναι μέρα; για να ξέρω τι θα πω παρακάτω.\nΑν σας κούρασα, πάντως, είναι γιατί δεν καταλήγω κάπου και αυτό είναι πολύ κουραστικό, αλλά μέχρι να έρθει το ρεύμα καλό θα είναι να μ’ ακούτε και να σας ακούω γιατί φοβάμαι μέχρι θανάτου.\nΤώρα που ανέφερα το θάνατο, θυμήθηκα ότι ξέχασα να σας πω ότι ο αδελφός μου έχει πεθάνει εδώ και 2 χρόνια. Λένε ότι τον σκότωσα εγώ επειδή άργησε να μου ανοίξει μια μέρα που χτύπαγα και δεν μου άνοιγε κανείς. Λογικό τώρα που το ξανασκέφτομαι, γιατί, όπως σας είπα, μένω μόνος μου. Αλλά δεν είχε την υποχρέωση να έρθει και να μου ανοίξει γρήγορα κατά τον τρόπο που σας περιέγραφα λίγο πριν; Τελοσπάντων, νομίζω ότι δεν τον σκότωσα εγώ γιατί μόνο το δικό μου σπίτι δεν είχε ρεύμα εκείνη τη μέρα και το μόνο που είχε ήταν μια ηλίθια ειδοποίηση πως μου το κόψανε γιατί δεν πλήρωνα το λογαριασμό. Αφού δεν ερχόταν ποτέ κανένας λογαριασμός, άρα έπρεπε να σκοτώσω τον ταχυδρόμο. Τι μου έφταιγε ο αδερφός παύλα κλειδαράς μου;\nΕγώ, κατά τα άλλα, θυμάμαι να σκότωσα τον ταχυδρόμο.\nΌτι έκανα έγκλημα έκανα. Α, όλα κι όλα! Το σωστό να λέγεται. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι κάποιος που έμοιαζε του αδελφού μου φώναζε παρακλητικά κάτι ακαταλαβίστικα για διορισμούς, Ελληνικά Ταχυδρομεία και τα ρέστα. Λέτε να μπέρδεψα κάτι; Για να επανέλθω: όταν κόβεται το ρεύμα δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Νομίζω ότι δε βλέπω τίποτα, ακόμα κι αν είναι μέρα. Οφείλεται σε ψυχολογικούς παράγοντες μου είπε μια μέρα ένας κύριος αλλά δεν του έδωσα καμμιά σημασία. Μου φάνηκε μαλάκας. Αφήστε που αυτός σίγουρα θα βλέπει τη μέρα χωρίς ρεύμα. Αυτοί χαλάν την πιάτσα κύριοι. Και κυρίες.\nΠροπαντός κυρίες που χαλάτε την πιάτσα έτσι κι αλλιώς από τότε που τα ψυχιατρεία έγιναν μεικτά.\nΏρα να πάρω το χάπι μου.\nΚακός συνδυασμός οι χειροπέδες με το άσπρο, ρε πούστη μου.\nPosted in το μολύβι μου\t| Tagged μονόλογος\t| 4 Comments


Shabbies LOW STITCHDOWN LINED Black - Δωρεάν Αποστολή στο Spartoo.gr ! - Παπούτσια Μπότες Child 89,60 €\nShabbies LOW STITCHDOWN LINED\nΑπό τη νέα συλλογή της μάρκας Shabbies, επιλέγουμε το μοντέλο μπότας: Low Stitchdown Lined. Το μαύρο δερμάτινο στέλεχός τους αποτελεί ένα από τα καλύτερα χαρακτηριστικά τους. Η άνεση είναι εξίσου σημαντική, η σόλα από καουτσούκ είναι φτιαγμένη πολύ μαλακή. Τα μικρά μας, έχουν επίσης δικαίωμα στη μόδα!\n28 29 30 31 32 33 34 Shabbies\nΔεν υπάρχουν διαθέσιμες γνώμες για το Shabbies - LOW STITCHDOWN LINED