Coincidentia Oppositorum: Δεκεμβρίου 2009\nDavid Lynch Tribute\nΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΚΑΛΑ ΤΟ 2009 ΚΑΙ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ 2010.\nΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.\nΚΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΔΟΣΗ RAMMSTEIN? ΤΕΛΕΙΟ!!!\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/31/2009 11:55:00 μ.μ. 2 σχόλια:\nΕτικέτες David Lynch\nΤΟ ΦΟΝΙΚΟ - ΚΟΡΜΑΚ ΜΑΚΚΑΡΘΥ\nΣτην αρχή του οροπεδίου υπήρχε μια κατολίσθηση από βράχια. Εκεί πέρασαν τη νύχτα τους, κι εκεί συνέβη και το φονικό στο οποίο αναφέρθηκε η προφητεία. Ο λευκός Τζάκσον είχε μεθύσει στο Γιάνος και βρισκόταν δύο μέρες τώρα με κατακόκκινα μάτια, βαρύς κι αμίλητος. Καθόταν τώρα αναμαλλιασμένος δίπλα στη φωτιά με βγαλμένες τις μπότες του, κι έπινε από 'να φλασκί διάφορα αποστάγματα από οινόπνευμα, περιστοιχισμένος από τους συντρόφους του, τα αλυχτήματα των λύκων και τη νύχτα την ίδια. Κι έτσι καθόταν όταν στη φωτιά πλησίασε ο νέγρος. Απλωσε κάτω τη νιτσεράδα του, κάθισε και καταπιάστηκε να γεμίζει την πίπα του.\nΣτη στρατοπέδευση αυτή είχαν ανάψει δύο φωτιές και δεν υπήρχαν κανόνες γραφτοί ή άγραφτοι για το ποιος μπορούσε να χρησιμοποιήσει ποια. Αλλά όταν ο λευκός σήκωσε το βλέμμα του κι είδε ότι στην άλλη φωτιά καθόντουσαν οι ινδιάνοι Ντελαγουέρ, ο Τζον Μακ Γκιλ και οι νιόφερτοι στην ομάδα, και έτρωγαν εκεί, απαίτησε από το νέγρο με τραχιά χειρονομία και βλαστήμια να φύγει και να πάει με τους άλλους.\nΕδώ όμως δε λειτούργησε η ανθρώπινη κρίση, και συμφωνίες ή λόγοι ήταν πολύ εύθραυστα. Ο νέγρος σήκωσε το κεφάλι και τον κοίταξε μέσα από τον καπνό της πίπας του. Γύρω από την φωτιά κάθονταν άντρες που τα μάτια τους λαμπύριζαν σαν κάρβουνα πυρακτωμένα που τα 'χαν χώσει μέσα στις κόχες τους, κι άλλοι που το βλέμμα τους ήταν σβηστό, αλλά τα μάτια του νέγρου στυλώθηκαν πάνω στον λευκό σαν διάδρομοι μέσα από τους οποίους πηγαινοερχόταν η γυμνή και ανεπανόρθωτη νύχτα μ' ό,τι υπήρχε εκεί και ό,τι επρόκειτο ακόμα να 'ρθει. Ο καθένας σ' αυτή την ομάδα μπορεί να κάθεται όπου του αρέσει, είπε.\nο λευκός τίναξε το κεφάλι, το 'να μάτι μισόκλειστο, το χείλι να κρέμεται. Η ζωστήρα με το όπλο βρισκόταν δίπλα του. Απλωσε το χέρι τράβηξε το περίστροφο και σήκωσε τον κόκορα. Τέσσερις από τους άντρες που καθόντουσαν εκεί δίπλα σηκώθηκαν και απομακρύνθηκαν.\n-Πρόκειται να μου ρίξεις; ρώτησε ο νέγρος.\n-Αν δεν πάρεις αποδώ το μαυρόκωλό σου, όχι μόνο θα σου ρίξω, αλλά θα σου βάλω και την ταφόπετρα ο ίδιος.\nΓύρισε και κοίταξε στο μέρος που καθόταν ο Γκλάντον.\nΑυτός απλώς τους παρατηρούσε. εβαλε την πίπα στο στόμα του, και σηκώθηκε.\n-Είναι η τελευταία σου κουβέντα;\n-Δεν έχει πιο τελευταία.\nΟ νέγρος κοίταξε άλλη μια φορά προς το σημείο που καθόταν ο Γκλάντον, και μετά απομακρύνθηκε μες στο σκοτάδι. Ο λευκός κατέβασε τον κόκορα από το περίστροφο και το ακούμπησε στο έδαφος δίπλα του. Δύο από αυτούς που είχαν φύγει επέστρεψαν στη φωτιά και στέκονταν τώρα αμήχανοι. Ο Τζάκσον καθόταν με τα πόδια σταυρωμένα. Το 'να του χέρι ήταν πεσμένο ανάμεσα στα σκέλια του και τ' άλλο ακουμπισμένο πάνω στο γόνα του, κρατούσε ένα μακρύ μαύρο πούρο. Ο πλησιέστερος άντρας ήταν ο Τόμπιν κι όταν ο νέγρος βγήκε μέσα από το σκοτάδι κρατώντας την τεράστια κυνηγετική κάμα με τα δυο του χέρια, σαν κάποιο τελετουργικό όργανο, ο Τόμπιν ξεκίνησε να σηκωθεί αποκεί που καθόταν. Ο λευκός τον κοίταξε μέσα στο μεθύσι του κι ο νέγρος έκανε ένα βήμα και με μια κίνηση του πήρε το κεφάλι.\nΔύο χοντροί και δύο λεπτότεροι πίδακες ζεστό αίμα ξεπετάχτηκαν σαν φίδια από τον κομμένο σβέρκο και κάνοντας ένα τέλειο τόξο πέσανε τσιρίζοντας μέσα στη φωτιά. Το κομμένο κεφάλι κύλησε στο πλάι κι ήρθε και στάθηκε στα πόδια του Τόμπιν. Εμεινε εκεί ακίνητο με τα μάτια ανοιχτά και έντρομα. Ο Τόμπιν τίναξε το πόδι του μακριά, σηκώθηκε και απομακρύνθηκε. Η φωτιά άτμιζε τώρα κι είχε μαυρίσει, κι έβγαζε ένα πυκνό γκρίζο σύννεφο καπνού, κι οι πίδακες από το αίμα άρχισαν να ελαττώνονται σιγά σιγά μέχρις ότου εκεί μόνο ο λαιμός κόχλαζε λίγο αίμα σαν το βραστό που σιγοβράζει στη φωτιά και στο τέλος σταμάτησε κι αυτό. Ο λευκός Τζάκσον παρέμεινε στην ίδια θέση με το πουράκι στο χέρι, γεμάτος αίματα και χωρίς κεφάλι, γέρνοντας τώρα ελαφρά προς το σκοτεινό και γεμάτο κανπνούς θυσιαστήριο που πριν λίγες στιγμές του είχε πάρει τη ζωή.\nΟ Γκλάντον σηκώθηκε από τη θέση του. Οι υπόλοιποι άντρες απομακρύνθηκαν σιωπηλοί. Οταν με την αυγή ξεκίνησαν, ο ακέφαλος άντρας καθόταν ακόμα στην ίδια θέση σαν το κουφάρι κάποιου αναχωρητή, λίγη σάρκα και πολλή στάχτη. Κάποιος είχε πάρει το περίστροφό του αλλά οι μπότες του είχαν μείνει εκεί που τις είχε αφήσει.\nΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΟΣ ΜΕΣΗΜΒΡΙΝΟΣ\nΤΟΥ ΚΟΡΜΑΚ ΜΑΚ ΚΑΡΘΙ\nΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΠΗΛΙΟΣ ΜΕΝΟΥΝΟΣ\nΕΚΔΟΣΕΙΣ Σ. Ι. ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΣ & ΣΙΑ Ο.Ε.\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/31/2009 08:07:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Cormac McCarthy\nΕγκαρτέρηση - Λάσκαρης Χρίστος\nΤο θέμα είναι να μπορείς να υπομένεις,\nνα σε παιδεύει η βροχή και να υπομένεις,\nόπως μονάχα ξέρουν να υπομένουν\nμες τις πλατείες\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/31/2009 11:15:00 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Λάσκαρης Χρίστος\nΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ Ο Άγιος της προπαγάνδας ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ 31-12-2009\nΤου Γιώργου Αγγελόπουλου gangel@dolnet.gr\nΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2009\n«Γιατί μισώ τον Άγιο Βασίλη»· «Ναι, ο Άγιος Βασίλης είναι ένα κακό παράδειγμα για τα παιδιά»: η εποχή που ουδείς σκεφτόταν να πει κακή κουβέντα για τον «Άγιο των παιδιών» έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί.\nΌχι πως δεν υπάρχουν πολλοί που υπογραμμίζουν τη θετική συμβολή του. Βοηθάει τους μικρούς να αναπτύξουν τη φαντασία τους, λένε Αμερικανοί ψυχολόγοι. Το ψέμα των γονιών για την ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη είναι απαραίτητο, σύμφωνα με την ψυχολόγο Ζακλίν Γούλεϋ του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Ώστιν, επειδή αναπτύσσει τη φαντασία που έχει ζωτική σημασία για την ανάπτυξη των παιδιών. Μάλιστα, σύμφωνα με την Άλισον Γκόπνικ, συγγραφέα του βιβλίου «Τhe Ρhilosophical Βaby», οι μικροί ξέρουν πολύ καλά όταν κάτι, όπως ο Άγιος Βασίλης, δεν είναι αλήθεια, όμως «συνεχίζουν να προσποιούνται πως το πιστεύουν». Και όταν προσποιούνται, «αναπτύσσουν αυτή την κρίσιμη ικανότητα του ανθρώπου να σκέπτεται τις πιθανές εναλλακτικές δυνατότητες ύπαρξης του κόσμου». Στους ενηλίκους, αυτή η ικανότητα βρίσκεται στη βάση της εφευρετικότητας και των νεωτερισμών.\nΌμως δεν έχουν όλοι την ίδια γνώμη. Ο Νέιθαν Γκριλ γράφει στη Βρετανική Ιατρική Επιθεώρηση πως ο Άγιος Βασίλης αποτελεί ένα παράδειγμα προς αποφυγήν, σε όρους δημόσιας υγείας. Είναι παχύσαρκος και στις διαφημίσεις καλεί τα παιδιά να αγοράζουν Coca Cola, χάμπουργκερ, παγωτά, προϊόντα λιπαρά, με πολύ αλάτι ή πολλή ζάχαρη. Σύμφωνα με τον Γάλλο καθηγητή της Φιλοσοφίας Ζαν-Ζακ Ντελφούρ, ο Άγιος Βασίλης είναι ένα θαυμάσιο εργαλείο προπαγάνδας, μαθαίνει στα παιδιά να απαιτούν να είναι χειροπιαστή η αγάπη, τα εκπαιδεύει στον κυνισμό και την υστεροβουλία. Αποτελεί επίσης μια μεταφορά για το σεξ. Ο παχουλός και κοκκινοπρόσωπος Άγιος Βασίλης, γράφει ο Ντελφούρ στη «Λιμπερασιόν», «είναι ένα πέος που διεισδύει στην κατοικία-μητέρα, της οποίας η καμινάδα είναι το αιδοίο, το τζάκι είναι η μήτρα και τα δώρα τα παιδιά που γεννώνται». Είναι ακόμη ένας διαφημιστής: η εικόνα του χρησίμευσε στη στρατιωτική προπαγάνδα και μετά στην εμπορική. Υποστήριξε τους Βόρειους στον αμερικανικό εμφύλιο, με τα σκίτσα του Τόμας Ναστ, γύρω στο 1863. Και πολύ πριν αρχίσει να πουλάει τον χημικό χυμό της Coca Cola, το 1930, είχε πουλήσει αυτοκίνητα, στιλό, καραμπίνες, τσιγάρα, ελαστικά, σαπούνια, καφέδες, κλινοσκεπάσματα, καύσιμα, κάλτσες.\nΓια τον Γάλλο καθηγητή, ο Άγιος Βασίλης είναι ο παγκόσμιος εμπορικός αντιπρόσωπος του καπιταλισμού. Είναι ένας άγιος αφιερωμένος ψυχή τε και σώματι στην υπόθεση των εμπόρων. Ανακατεύεται στις οικογένειες και μετατρέπει τις συναισθηματικές σχέσεις σε υλικές. Εκπαιδεύει στον κομφορμισμό (δώρα παίρνουν μόνο τα καλά παιδιά), στην υστερόβουλη υπακοή και στην υποκρισία. Και ο μύθος των ξωτικών, που δουλεύουν από ευχαρίστηση στο εργαστήριο των δώρων του Άγιου Βασίλη, χωρίς μισθό ούτε κοινωνική ασφάλιση, τονίζει ο Ντελφούρ, εκφράζει το μυστικό όνειρο κάθε καπιταλιστή.\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/31/2009 09:42:00 π.μ. 2 σχόλια:\nΕτικέτες ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ\nΟ Βρυκόλακας (Θανάσης Βάγιας) - Βαλαωρίτης Αριστοτέλης\n-"Ελεημοσύνη Χριστιανοί, κάμετ' ελεημοσύνη,\nέτσι ο Θεός παρηγοριά κι αγάπη να σας δίνει.\nΕλεημοσύνη κάμετε στην έρημη τη χήρα"!\nΦτωχή γυναίκα φώναζε σ' άλλης φτωχής τη θύρα.\n-"Η νύχτα, τ' αστραπόβροντα, το χιόνι δε μ' αφήνει\nνα πάγω μπρος. Χριστιανοί, κάμετ' ελεημοσύνη!\nΑνοίξετέ μου... πέθανα... κι εγώ Θεό λατρεύω...\nΑνοίξετέ μου, Χριστιανοί, έμαθα να νηστεύω\nκαι το ψωμί σας δε ζητώ, δε θέλω να το πάρω.\nΦτωχός φτωχόνε συμπονεί, γλυτώστε μ' απ' το Χάρο.\nΜε φτάνουνε δυο κάρβουνα, με φτάνει το φυτίλι\nπου κάθε βράδυ ανάφτετε, που καίτε στο καντήλι,\nεμπρός στη Μάνα του Θεού, εμπρός εις τη Παρθένο...\nΕλεημοσύνη, λίγο φώς... προφτάστε με... πεθαίνω..."\n-"Μάνα μου ξύπνα, δεν ακούς; Τη θύρα μας χτυπάνε".\n-"Αγέρας δέρνει τα κλαριά του λόγγου και βογγάνε".\n-"Σκιάζομαι μάνα, σα πουλί φεύγει, πετά η καρδιά μου".\n-"Είναι σκυλιά που ρυάζονται. Πέσε στην αγκαλιά μου".\n-"'Ακουσα κλάψες και φωνές".\n-"Θα τα δες στ' όνειρό σου.\nΚοιμήσου, γύρισ' από 'δω και κάμε το σταυρό σου".\n-"Ακούω στη θύρα μας σα βογγητό,\nσα ψυχομάχημα. Θα πά' να δω".\nΣκώνετ' η δύστυχη και πα να δει.\nΣτο χώμα κοίτεται ένα κορμί.\nΑχνό το πρόσωπο και τα μαλλιά\nξήπλεγα σέρνονταν στη τραχηλιά,\nτα χέρια κρούσταλλο, σιδερωμένα\nμέσα στο κόρφο της τα χει χωμένα.\n-"Παιδί μου, πρόφτασε, δος μου βοήθεια,\nεκείνα π' άκουσες ήταν αλήθεια".\nΣτα χέρια γλήγορα τη ξένη παίρνουν\nκαι στο κρεβάτι τους τη συνεφέρνουν.\n-"Σύρτε παιδάκια μου ν' αναπαυτείτε.\nΕίναι μεσάνυχτα, να κοιμηθείτε".\n-"Καλό ξημέρωμα, καλή αυγή,\nκοιμήσου ήσυχη, μαύρη φτωχή"!\nΑντάμα πέσανε μάνα, παιδί,\nτα μάτια κλείσανε σ' ύπνο βαθύ.\nΗ ξένη, δύστυχη, δε κλει το μάτι.\nΤι να την ηύρηκε μες στο κρεβάτι;\n-"Πες μου τι στέκεσαι Θανάση, ορθός,\nβουβός σα λείψανο, στα μάτια μπρος;\nΓιατί Θανάση μου, βγαίνεις το βράδυ;\nΎπνος για σένανε δεν είν' στον 'Αδη;\nΤώρα περάσανε χρόνοι πολλοί...\nΒαθιά σε ρίξανε μέσα στη γη...\nΦεύγα, σπλαχνίσου με. Θα κοιμηθώ.\n'Ασε με ήσυχη ν' αναπαυθώ.\nΤο κρίμα που 'καμες με συνεπήρε.\nΒλέπεις πως έγινα; Θανάση σύρε.\nΌλοι με φεύγουνε, κανείς δε δίνει,\nστην έρμη χήρα σου, ελεημοσύνη.\nΣτάσου μακρύτερα... Γιατί με σκιάζεις;\nΘανάση τί έκαμα και με τρομάζεις;\nΠώς είσαι πράσινος; Μυρίζεις χώμα...\nΠες μου... δεν έλυωσες, Θανάση, ακόμα;\nΛίγο συμάζωξε το σάβανό σου...\nΣκουλήκια βόσκουνε στο πρόσωπό σου.\nΘεοκατάρατε, για δες... πετάνε\nκι έρχονται πάνω μου για να με φάνε.\nΠες μου πούθ' έρχεσαι με τέτοια αντάρα;\nΑκούς τι γίνεται; Είναι λαχτάρα.\nΜες απ' το μνήμα σου γιατί να βγεις;\nΠες μου πουθ' έρχεσαι; Τ' ήλθες να δεις";\n-"Μέσα στου τάφου μου τη σκοτεινιά\nκλεισμένος ήμουνα, τέτοια νυχτιά\nκι εκεί οπού έστεκα σαβανωμένος,\nβαθιά στο μνήμα μου συμαζωμένος,\nέξαφνα πάνω μου, μια κουκουβάγια\nακούω που φώναξε: -"Θ α ν ά σ η Β ά γ ι α\nσήκω και πλάκωσαν χίλιοι νεκροί\nκαι θα σε πάρουνε να πάτε κει"-.\nΤα λόγια τ' άκουσα και τ' όνομά μου.\nΣκάνε και τρίβονται τα κόκαλά μου.\nΚρύβομαι, χώνομαι όσο μπορώ\nβαθιά στο λάκο μου, να μη τους δω.\n-"Έβγα και πρόβαλε Θανάση Βάγια,\nέλα να τρέξωμε πέρα στα πλάγια.\nΈβγα μη σκιάζεσαι, δεν είναι λύκοι.\nΤο δρόμο δείξε μας για το Γαρδίκι"-.\nΈτσι φωνάζοντας σα λυσσασμένοι\nπέφτουν επάνω μου οι πεθαμένοι.\nΚαι με τα νύχια τους και με το στόμα\nπετάνε, σκάφτουνε το μαύρο χώμα.\nΚαι σα με βρήκανε όλοι με μια\nέξω απ' του τάφου μου την ερημιά,\nγελώντας, σκούζοντας, άγρια με σέρνουν\nκι εκεί που είπανε με συνεπαίρνουν.\nΠετάμε, τρέχουμε, φυσομανάει,\nτο πέρασμά μας κόσμο χαλνάει.\nΤο μαύρο σύγνεφο, όθε διαβεί,\nοι βράχοι τρέμουνε, ανάφτ' η γη.\nΦουσκώνει ο άνεμος τα σάβανά μας\nσα ν' αρμενίζουμε με τα πανιά μας.\nΠέφτουν στο δρόμο μας και ξεκολάνε\nτα κούφια κόκαλα, στη γη σκορπάνε.\nΕμπρός μας έσερνε η κουκουβάγια\nπάντα φωνάζοντας: -"Θ α ν ά σ η Β ά γ ι α"-.\nΈτσι εφτάσαμε σ' εκειά τα μέρη,\nπου τόσους έσφαξα μ' αυτό το χέρι.\nΩ τι μαρτύρια! Ω τι τρομάρες!\nΠόσες μου ρίξανε σκληρές κατάρες!\nΜου 'δωκαν κι έπια αίμα πηγμένο.\nΓια δες το στόμα μου, το 'χω βαμένο.\nΚι ενώ με σέρνουνε και με πατούνε\nκάποιος εφώναξε... στέκουν κι ακούνε.\n-"Καλώς σε βρήκαμε Βιζίρη Αλή"-.\nΕδώθε μπαίνουνε μες στην αυλή.\nΠέφτουν επάνω του οι πεθαμένοι.\nΜε παρατήσανε... Κανείς δε μένει.\nΚρυφά τους έφυγα και τρέχω 'δω,\nμε σε γυναίκα μου να κοιμηθώ".\n-"Θανάση σ' άκουσα, τραβήξου τώρα.\nΜέσα στο μνήμα σου να πας είν' ώρα".\n-"Μέσα στο μνήμα μου για συντροφιά,\nθέλω απ' το στόμα σου τρία φιλιά".\n-"Όταν σου ρίξανε λάδι και χώμα\nήλθα, σε φίλησα κρυφά στο στόμα".\n-"Τώρα περάσανε χρόνοι πολλοί...\nΜου πήρ' η κόλαση κειό το φιλί".\n-"Φέυγα και σκιάζομαι τ' άγρια σου μάτια.\nΤο σάπιο κρέας σου, πέφτει κομάτια.\nΤραβήξου, κρύψε τα, κείνα τα χέρια.\nΑπ την αχάμνια τους λες κι είν' μαχαίρια".\n-"Έλα γυναίκα μου, δεν είμαι 'γω\nκείνος π' αγάπησες, ένα καιρό;\nΜη με σιχαίνεσαι, είμ' ο Θανάσης".\n-"Φεύγ' απ' τα μάτια μου, θα με κολάσεις".\nΡίχνεται πάνω της και τήνε πιάνει,\nμέσα στο στόμα της τα χείλη βάνει.\nΣτα έρμα στήθια της τα ρούχ' αρχίζει,\nπου τη σκεπάζουνε, να τα ξεσχίζει.\nΤήνε ξεγύμνωσε... το χέρι απλώνει...\nΜέσα στο κόρφο της άγρια το χώνει...\nΜένει σα μάρμαρο. Κρύος σα φίδι\nτρίζει απ' το φόβο του, στο κατακλείδι.\nΣα λύκος ρυάζεται, τρέμει σα φύλλο...\nΣτα δάχτυλα έπιασε το Τίμιο Ξύλο.\nΤη μαύρη γλύτωσε, το φυλαχτό της,\nκαπνός, εσβήστηκεν απ' το πλευρό της.\nΤότε ακούστηκε κι η κουκουβάγια\nέξω, που φώναζε: -"Θ α ν ά σ η Β ά γ ι α !"-\n-"Ξύπνα παιδί μου κι η αυγή απ' το βουνό προβαίνει,\nξύπνα ν' ανάψωμε φωτιά κι η ξένη μας προσμένει".\n-"Καλή σου μέρα μάνα μας, ησύχασες κομμάτι";\n-"Λίγο κοιμώμαι η δύστυχη, δεν έκλεισα το μάτι.\nΈχετε γεια, έχετε γεια, πρέπει να σας αφήσω.\nΕίναι μακρύς ο δρόμος μου και πότε θα κινήσω";\n-"Γιατί δε μας εξύπνησες κι έμεινες μοναχή σου;\nΣύρε μανούλα στο καλό και δος μας την ευχή σου".\n-"Για το καλό που κάματε, για την ελεημοσύνη,\nύπνο γλυκό ο Κύριος κι ήσυχο να σας δίνει.\n'Αλλο καλό να σας 'φχηθώ στο κόσμο μας δε ξέρω,\nνύχτα και μέρα το ζητώ και δε μπορώ να εύρω".\n-"Μάνα, η φτώχεια είναι κακή γιατί έχει καταφρόνια".\n-"Τα πλούτη τα δοκίμασα, περάσαν με τα χρόνια".\n-"Μέσα στο λόγγο οι δύστυχοι ζούμε κι εμείς σα λύκοι,\nαπ' το καιρό που χάλασε το έρμο το Γαρδίκι".\nΩ δυστυχιά μου! Ω δυστυχιά! Ο κόσμος θα χαλάσει!\nΚαι ποιόνε μελετήσανε; Το Β ά γ ι α το Θ α ν ά σ η!\n-"Κι εγώ είμ' η γυναίκα του. Κάμετε το σταυρό σας,\nπάρτε λιβάνι, κάψετε, να διώξτε τον εχτρό σας.\nΕψές τη νύχτα μπήκε 'δω, εστάθηκε σιμά μου...\nΣχωρέστε τόνε, Χριστιανοί, κλάψτε τη συμφορά μου..."\nΠαίρνει το λόγγο. Το παιδί κι η μάνα ανατριχιάζουν\nκαι το σταυρό τους κάνοντας, τρέμουν που τη κοιτάζουν.\nΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο Θανάσης Βάγιας ήταν αυτός που πρόδωσε το μυστικό πέρασμα του Γαρδικιού στον Αλή Πασά.\nΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/31/2009 12:25:00 π.μ. 2 σχόλια:\nΕτικέτες Αριστοτέλης Βαλαωρίτης\nΠΕΡΙ ΕΡΜΟΥ – ALEISTER CROWLEY\n1. Στην ατραπό του Μπετ, στο Δέντρο της Ζωής, τον βλέπουμε να κατέρχεται από το Κέτερ, το Στέμμα, στο Μπίνα, τη Μεγάλη Θάλασσα\n2. Συνοπτικοί ονομάζονται οι ευαγγελιστές Ματθαίος, Μάρκος και Λουκάς, επειδή τα Ευαγγέλια που συνέγραψαν αποκαλέστηκαν Συνοπτικά, μην περιέχοντας λεπτομερή αφήγηση των γεγονότων\n3. Πρβλ. τα Αγια Ζώντα Δημιουργήματα του οράματος του Ιεζεεκιήλ: Αγγελος, Αητός, Λιοντάρι, Βόδι\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/30/2009 05:58:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Aleister Crowley\nΣΕ ΜΙΑ ΚΑΠΟΙΑΝ ΗΛΙΚΙΑ - Czeslaw Milosz\nΘελήσαμε να εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας, αλλά έμειναν αζήτητες.\nΛευκά σύννεφα αρνήθηκαν να τις δεχτούν, και ο άνεμος\nΉταν πολυάσχολος· έτρεχε από τη μια θάλασσα στην άλλη.\nΔεν καταφέραμε να ενδιαφερθούν τα ζώα·\nΟι σκύλοι, απαγοητευμένοι, περίμεναν μια προσταγή·\nΈνας γάτος, πάντοτε υπεράνω ηθικής, αποκοιμιόταν.\nΈνα πρόσωπο, τάχα πολύ κοντινό μας,\nΔεν νοιάστηκε ν' ακούσει για πράγματα προ πολλού παρωχημένα.\nΚουβέντες με φίλους, πίνοντας βότκα ή καφέ,\nΔεν θα 'πρεπε να παρατείνονται πέρα από το πρώτο σημάδι ανίας.\nΘα ήταν ταπεινωτικό να πληρώσεις με την ώρα\nΚάποιον με δίπλωμα, μόνο για να σε ακούσει.\nΕκκλησίες. Ίσως εκκλησίες. Μα, εκεί, να εξομολογηθείς τι;\nΠως κάποτε βλέπαμε τον εμαυτό μας ωραίον κι υπερήφανον,\nΚι ωστόσο αργότερα στη θέση μας ένας άσκημος βάτραχος\nΜισανοίγει τα βαριά του βλέφαρα\nΚαι βλέπεις καθαρά «Εγώ είμαι αυτός».\nμτφρ. Γ. Π. Σαββίδης\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/29/2009 11:37:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Czeslaw Milosz\nΜια βραδιά στο μπαρ - Madame M\nΗ πείνα μου μ' οδήγησε\nΤ' αποψινό το βράδυ\nΣε μπαρ που βρόμαγε λαρδί\nΚαι καπνισμένο λάδι\nΠελάτες είχε τέρατα\nΠου 'τρώγαν καυτό γκούλας\nΦτιαγμένο από βολβούς ματιών\nΚαι τρίχες ταραντούλας\nΜε μια χαψιά κατάπιναν\nΣυκώτια ωμά με κάρι\nΠου ένας σεφ κανίβαλος\nΕφτιαχνε στο κελάρι\nΜπριζόλα με το αίμα της\nΗ σπεσιαλιτέ του\nΙσάξια σε νοστιμιά\nΜε το ωμό πατέ του\nΚι όταν ηρθε η σερβιτόρα\nΖήτησα ένα πιάτο μύδια\nΜα όταν κοίταξα καλά\nΤα μαλλιά της ήταν φίδια!\nΤα μαλλιά της ήταν φίδια;\nΣέρνονταν και σύριζαν\nΟύρλιαξα! Μου είπε\nΣηκώνοντας τα φρύδια\n"Τα θέλετε τα μύδια;"\nΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΜΙΚΡΑ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΑ ΝΑΝΟΥΡΙΣΜΑΤΑ\nΤΗΣ MADAME M\nΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΟΛΓΑ ΚΩΣΤΑΚΗ\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/29/2009 08:56:00 μ.μ. 2 σχόλια:\nΕτικέτες Madame M\nSONG - JOHN DONNE\n[Goe, and catche a falling starre...]\nΠιάσε τ' άστρο αυτό που σβήνει,\nγιο με μανδραγόρα κάνε,\nπες, τα χρόνια μας που πάνε,\nποιος στο Διάβολο οπλές δίνει,\nπως ν' ακούω τις σειρήνες\nκι απ' της ζήλειας μου τις δίνες\nνα ξεφύγω, ποιος\nτους δικαίους σπρώχνει εκεί που είν' ο Θεός.\nΑν τ' αλλόκοτα να δρέπεις\nθες και τ' άφαντα να βλέπεις,\nφύγε, κάλπασε για χρόνια,\nφέρε στα μαλλιά σου χιόνια,\nπες για θαύματα που ζάλη\nφέρνουν, κι όμως πες πως πάλι\nδεν βρήκες να ζει\n(πάρε όρκο βαρύ!)\nκάπου μια γυναίκα ωραία και πιστή.\nΓιατί αν κάπου ζει, θα σπεύσω\nν' ασπαστώ και να προσπέσω.\nκι άδικα η ορμή θα πάει,\nέστω κι αν ζει εδώ πλάϊ,\nέστω κι αν δεν είχε ενδώσει\nπριν το γράμμα σου στεγνώσει.\nώσπου να 'μαι εκεί,\nχρόνο θα 'χει βρει\nσε δύο να 'ναι άπιστη... Σε τρεις; Μπορεί...\nΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΓΑΜΩΝ ΥΔΡΑΡΓΥΡΟΥ ΚΑΙ ΘΕΙΟΥ\nΕΚΔΟΣΕΙΣ ΥΨΙΛΟΝ / βιβλία\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/29/2009 08:19:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΠεριμένοντας να επανέλθει η σύνδεση μου.\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/26/2009 06:48:00 μ.μ. 3 σχόλια:\nΕΡΩΤΗΜΑΤΑ - Σαλάχ Αμπντέλ Σαμπούρ\nΟ Πωλ Ελυάρ με ρωτάει\nΤη σημασία της λέξης\nΟ Μπέρτολντ Μπρεχτ με ρωτάει\nΟ Ντάντε Αλιγκιέρι με ρωτάει\nΟ Ιμπν Χουσέιν Ελ Κέντι\n-αυτός που λέμε Μουτανάμπι-\nΟ Γέροντάς μου, ο τυφλός σεΐχης μου,\nΜη βρίσκοντας απάντηση\nΠερπατώ στους δρόμους της οικουμένης,\nΔιασχίζω τον κόσμο,\nΔιασχίζω τον ήλιο,\nΠληγωμένα από την περιπλάνηση,\nμτφρ. Κωστής Μοσκώφ\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/26/2009 06:39:00 μ.μ. 3 σχόλια:\nΕτικέτες Σαλάχ Αμπντέλ Σαμπούρ\nΑΣΚΗΣΗ - W.S. Merwin\nΠρώτα ξέχασε τι ώρα είναι\nεπί μία ώρα\nκάνε το ταχτικά κάθε μέρα\nύστερα ξέχασε τι μέρα είναι\nκάνε το ταχτικά επί μία εβδομάδα\nύστερα ξέχασε σε ποια χώρα βρίσκεσαι\nκι ασκήσου κάνοντάς το με παρέα\nεπί μία εβδομάδα\nύστερα κάνε τα μαζί\nμε όσο γίνεται λιγότερες διακοπές\nκατόπι ξέχασε πως να προσθέτεις\nή να αφαιρείς\nδεν κάνει διαφορά\nμπορείς να τα εναλλάξεις\nύστερα από μία εβδομάδα\nκαι τα δυο θα σε βοηθήσουν αργότερα\nνα ξεχάσεις πώς να μετράς\nξέχασε πώς να μετράς\nαρχίζοντας από την ηλικία σου\nαρχίζοντας από την αντίστροφη μέτρηση\nαρχίζοντας από τους ζυγούς αριθμούς\nαρχίζοντας από τους λατινικούς αριθμούς\nαρχίζοντας από τα κλάσματα των λατινικών αριθμών\nαρχίζοντας από το παλαιό ημερολόγιο\nπροχωρώντας στο παλιό αλφάβητο\nπροχωρώντας στο αλφάβητο\nώσπου όλα να γίνουν ξανά ενιαία\nπροχώρησε στο να ξεχνάς στοιχεία\nαρχίζοντας από το νερό\nσυνεχίζοντας στη γη\nανεβαίνοντας στη φωτιά\nξέχασε τη φωτιά.\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/26/2009 06:31:00 μ.μ. 3 σχόλια:\nΕτικέτες W.S. Merwin\nΠαραρλάμα - Δημοσθένης Βουτυράς\nΚάποτε του Φάρμα του ερχότανε και αναμνήσεις. Και θυμόταν ότι είχε πατέρα, που φορούσε φέσι και κόκκινο ζωνάρι, και μάνα, της οποίας είχε ξεχάσει και αυτής τη μορφή, που φορούσε τσεμπέρι. Άλλο τίποτα! Όλα τα άλλα τα είχε φάει το γύρισμα της ρόδας και έπειτα το κρασί, που έπινε για ξεκούρασμα. Αλλά τι ήθελε να θυμάται;\nΤη γυναίκα την είχε λησμονήσει και κανείς δαίμονας δεν καταδεχόταν να του τη φέρει στο νου για να τον πειράξει. Όταν κάποτε έβλεπε καμιά να έρχεται μέσα στο κατάστημα, την κοίταζε χάσκοντας, σαν παράξενο πράγμα που πρώτη φορά το έβλεπε.\nΟι τεχνίτες τον περίπαιζαν. Αυτός δεν απαντούσε ποτέ. Σχεδόν είχε χάσει τη λαλιά του. Μόνο αισθανότανε μίσος, το μόνο ανθρώπινο που του έμενε. Δε γελούσε ποτέ, είχε απομάθει να γελά και κανείς ποτέ δεν είδε έστω να χαμογελά.\nΤο μόνο, μέσα στο σβησμένο και έρημο από άλλα αισθήματα σώμα του, που έμενε ήτανε το μίσος, όπως μένει, σε ερειπωμένο σπίτι ή πύργο, φίδι.\nΌταν εσχόλαζε, έπινε όσο που μεθούσε, και έτσι παραμιλώντας, χωρίς να εννοεί κανείς τι έλεγε, σα να μιλούσε τη γλώσσα της ρόδας, επήγαινε να κοιμηθεί.\nΕίχε και παρέα στο κρασοπουλειό που πήγαινε, αλλ' ήταν σ' αυτή σα βουβό της πρόσωπο. Φαινότανε μόνο να προσέχει σε ό, τι λέγανε. Δύσκολα όμως να του μείνει τίποτα στο νου απ' ό, τι άκουγε, όλα περνούσανε δίχως ν' αφήσουν ίχνος.\nΜια βραδιά άκουσε κάποιον πολύξερο της παρέας να διηγείται κάτι της Γραφής. Έλεγε για το χέρι κείνο που είχε γράψει στο συμπόσιο του Βαλτάσαρ τις λέξεις: Μενέ θεκέλ, ου φαρσίν. Και ότι οι λέξεις είχαν φέρει τον τρόμο στο βασιλέα και σε όλους τους άλλους του συμποσίου και κανείς δε βρισκότανε να τις εξηγήσει τι εννοούσαν.\nΑυτά τα άκουσε με προσοχή μεγάλη, ανοίγοντας και τα μάτια του τρομαχτικά. Ήτανε το μόνο που μπόρεσε να χαραχθεί στο νου του μαζί με τους κρότους της ρόδας.\nΤην άλλη βραδιά, άμα εσχόλασε, αντί να πάει στο κρασοπουλειό, διευθύνθηκε στο δωμάτιό του. Είχε συγκάτοικο έναν πατριώτη του, ο οποίος πήγαινε πολύ ενωρίς και κοιμότανε. Την πόρτα ποτέ δεν την έκλειναν και μπήκε ο Φάρμας μέσα χωρίς να μεταχειρισθεί κλειδί ή να χτυπήσει. Ο συγκάτοικος ήτανε κει και κοιμότανε.\nΈνα λυχναράκι έκαιε πάνω στο τραπέζι και φώτιζε ένα ξερό κομμάτι ψωμί και τρεις ελιές σάπιες, βαλμένες αντί σε πιάτο σ' ένα χαρτί κίτρινο. Μια μύγα, άγνωστο γιατί, ξενυχτούσε, καθότανε πάνω στο ξεροκόμματο του ψωμιού συλλογισμένη.\nΟ Φάρμας έμεινε αρκετή ώρα συλλογισμένος και αυτός, έπειτα έφυγε γρήγορα και πήρε το δρόμο του καταστήματος που δούλευε, κοιτάζοντας κάποτε, καθώς πήγαινε, την ημισέληνο, που του φαινότανε σα χρυσό λαμπερό ψάρι φτερωτό.\nΤο κατάστημα είχε και αυλή πίσω, και απ' εκεί πήγε. Ανέβηκε σε μια ελιά, μια ψωριασμένη ελιά που ήταν απ' έξω, και απ' εκεί ο άνθρωπος της ρόδας και του κρασιού ελαφρός πήδησε στην αυλή. Φύλακας δεν έμεινε στο κατάστημα άλλος εκτός από ένα σκυλί, αλλ' αυτό πήγε κοντά του, μετά από ένα μικρό γάβγισμα, και του έγλειψε τα χέρια.\nΜπήκε μέσα από ένα φεγγίτη πόρτας, όπου στήριξε μια μισοσπασμένη σκάλα. Στάθηκε στην κάτω αίθουσα, όπου ήτανε μεγάλα εργαλεία και τα γραφεία του καταστηματάρχη. Εκεί άναψε ένα σπίρτο και, αφού κοίταξε σα να ζητούσε κάτι στον τοίχο, ανέβηκε σ' ένα εργαλείο και άρχισε να γράφει ψηλά στον τοίχο με κάρβουνο μια λέξη:\nΉταν φανταστική η λέξη, του την είχε βγάλει το κρανίο του, αλλά του φαινότανε να λέει κάτι κακό.\nΈφυγε όπως είχε πάει.\nΤο πρωί, όταν πήγε στην εργασία, επρόσεχε να δει τι θα γίνει για τη λέξη. Και δεν πέρασε πολύ και άκουσε τη φωνή του καταστηματάρχη να φωνάζει:\n- Τι είναι αυτό εκεί; Ποιος το 'γραψε αυτό;\nΗ φωνή του καταστηματάρχη ήτανε σα φοβισμένη.\nΌλοι άφησαν τις δουλειές τους και τρέξανε να δουν.\nΗ λέξη που έβγαλε το κρανίο του βρισκότανε στα χείλια όλων. Μα ποιος την έγραψε;\nΕπρόβαλε και αυτός το πρόσωπό του από πάνω από τη σκάλα και κοίταξε. Κανείς δεν ημπορούσε να υποπτευθεί αυτόν, και ούτε ακόμα παρατήρησαν ότι δεν έτρεξε και αυτός να δει.\nΟ αρχιτεχνίτης αυτόν έβαλε να τη σβήσει. Και την έσβησε λέγοντας σιγά σιγά τη λέξη.\nΤη νύχτα έκανε πάλι το ίδιο. Αλλά τη λέξη δεν την έγραψε τώρα με κάρβουνο αλλά με χρώμα κόκκινο:\nΤο πρωί άλλος θόρυβος. Ο καταστηματάρχης κιτρίνισε πολύ. Ζητούσε τον άνθρωπο, αλλ' έξαφνα φοβήθηκε μη δεν ήταν άνθρωπος. Και όμως είπε δυνατά:\n- Πρέπει να βρεθεί!\nΗ ιδέα πάλι μην κάποιος ήθελε να παίξει, να τον γελωτοποιήσει, τον έκανε έξω φρενών και φώναζε ότι θα τους διώξει όλους.\nΟ Φάρμας άκουσε τους τεχνίτες να λένε μεταξύ τους, μη φροντίζοντας γι' αυτόν, όπως και για το σκύλο, το φύλακα, ότι φάντασμα θα βγαίνει στο κατάστημα και αυτό θα το έγραφε! Και οι τεχνίτες έμειναν πεισμένοι ότι φάντασμα, δίχως άλλο, βγαίνει τη νύχτα και γράφει αυτή την παράξενη λέξη που κάτι θα σήμαινε στη δική του γλώσσα!\nΤη νύχτα ο κύριος του καταστήματος έβαλε φύλακες. Το πρωί δεν υπήρχε η λέξη. Αλλά σε λίγο, καθώς ο καταστηματάρχης έμπαινε, η λέξη ήτανε πάλι στον τοίχο, γραμμένη με τα κόκκινα γράμματά της.\nΟ Φάρμας είχε βρει ευκαιρία και την είχε γράψει.\nΌλοι στο πόδι. Ο καταστηματάρχης ταραγμένος, κίτρινος, ο αρχιτεχνίτης, οι τεχνίτες, όλοι στεκόντανε μαρμαρωμένοι εμπρός στα κόκκινα γράμματα, που κάτι θα σήμαιναν κακό μεγάλο.\nΟι τεχνίτες άρχισαν να ορκίζονται τους μεγαλύτερούς των όρκους, πολλοί έκλαιγαν ότι δε γνωρίζουν τίποτα, δεν ξέρουν ποιος τα γράφει, αλλά κάποιος, κάποιο… Ήθελαν να πουν φάντασμα, αλλά δεν τολμούσαν…\nΟ Φάρμας φάνηκε από ψηλά να κοιτάζει. Έπειτα τραβήχτηκε γρήγορα και πήγε κοντά στη ρόδα, κι εκεί κρατώντας το χερούλι της γέλασε, ύστερα από τόσα χρόνια, ένα σιωπηλό γέλιο!…\nΆπαντα, τόμος Α'\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/17/2009 05:03:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Δημοσθένης Βουτυράς\nΑσμα σαν άσμα - Ανδρέας Εμπειρίκος\nΟ δικηγόρος των δρυμών πίπτει και η φωνή του είναι μια χοάνη. Η θερμουργός δύναμίς της είναι η σημασία που δίνουν στην πτώσι του και η πτώσι του διαρκεί τώρα τριαντα πέντε χρόνια με βράχους στα πόδια της και δάκρυα στα χέρια της. Κανείς δεν μπορεί ν' απλώσει το λαιμό του γιατί ο κίνδυνος της πτώσεως του είναι πάντοτε κοντά σαν πάπλωμα επί του οποίου χτίζεται από πέρυσι η χειμωνιάτικη δοσοληψία. Η κόρη που αγάπησε την χοάνη μπορεί να διανοίξει τους πάγους της καρδιάς των χρεωπιστώσεων γιατί στο μέτωπό της αντανακλάται από καιρό η χάρη της μέσης της και η αλληλουχία των ιστών του στήθους της. Η πτώσις όμως εξακολουθεί και δημιουργεί ακόμη τους ανερμάτιστους κύκλους ενός άγχους που μερικοί αποκαλούν "Τουθόπερ" και άλλοι "Φωτεινή ανταύγεια ριπής επί πλεκτάνης" παρά τις διαμαρτυρίες του Τουθόπερ κα παρά την δροσερή συναυλία των σπαρτών μέσα σε στόματα στρουθοκαμήλων.\nΣημείωση Παρείσακτου: Το ζόρικο μπλουζ Yer Blues των Beatles εδώ σε μια εκτέλεση που οι συμμετέχοντες είναι από μόνοι τους η ιστορία της pop - rock μουσικής τα τελευταία 50 χρόνια.\nJohn Lennon on vocals and guitar από τους Beatles\nEric Clapton on lead guitar από τους Cream, Yardbirds και οχι μόνο\nKeith Richards on bass από τους Rolling stones\nMitch Mitchell on drums από τους The Jimi Hendrix Experience\nΕχουν πεθάνει ο Lennon (08/12/1980) και ο Mitchell (12/11/2008)\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/17/2009 12:20:00 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΟ Μέσος Άνθρωπος - W.H. Auden\nΣαν σκλάβοι δούλευαν οι γέροι του οι γονιοί,\nγια να μπορέσει ο κανακάρης τους να βγει\nστον κόσμο κι ένα επάγγελμα να ακολουθήσει,\nπου πλούτη και ραχάτι να του εξασφαλίσει.\nΑπό την άκρατή τους τη φιλοδοξία,\nτο δόλιο χωριατόπαιδο έπαθε ασφυξία.\nΔεν εδημιούργησε αξιόλογη καριέρα.\nΜόνο ένας ήρωας θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα.\nΈτσι βρέθηκε χωρίς χάρτη κι εφόδια,\nμίλια από την κοντινότερη πόλη μακριά.\nΟ καυτός ήλιος έκαιγε τα σωθικά του.\nΉταν αβάστακτη η σιωπή. Κοιτώντας κάτου\nείδε ενός Μέσου Aνθρώπου την αχνή σκιά\nνα κάνει θαύματα και το ‘βαλε στα πόδια.\nμετάφραση Γ. Νίκας\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/16/2009 05:42:00 μ.μ. 1 σχόλιο:\nΕτικέτες W.H. Auden\nΤο ποιητικό συναίσθημα - Edgar Allan Poe\nΤο ποιητικό συναίσθημα μπορεί βέβαια να εξελιχτεί με διαφορετικές μορφές — στη Ζωγραφική, στη Γλυπτική, στην Αρχιτεκτονική, στο Χορό — εντελώς κατ' εξαίρεση στην Αρχιτεκτονική των κήπων. Το θέμα μου, ωστόσο, σχετίζεται εδώ μόνο με την έκφραση του Ποιητικού Συναισθήματος μέσα από λέξεις. Και επιτρέψτε μου να μιλήσω για το ζήτημα του ρυθμού. Όντας βέβαιος ότι η μουσική, με τους διάφορους τρόπους της: μέτρου, ρυθμού και ομοιοκαταληξίας, παίρνει στην Ποίηση μια τέτοια θέση, ώστε κανείς που είναι λογικός δεν μπορεί να την απορρίψει —είναι ένα βοήθημα τόσης ζωτικής σημασίας, ώστε είναι απλώς ανόητος εκείνος που αρνείται τη συνδρομή του, κι έτσι δεν πρόκειται τώρα να καθυστερήσω με σκοπό την υποστήριξη της απόλυτης ανάγκης του: Στη Μουσική, ίσως, είναι που η ψυχή προσεγγίζει περισσότερο τον μεγάλο σκοπό για τον οποίο αγωνίζεται, όταν εμπνέεται από το Ποιητικό Συναίσθημα —δηλαδή, τη δημιουργία της υπέρτατης Ομορφιάς. Πραγματικά, μπορεί στ'αλήθεια να πετυχαίνεται εδώ, κάπου κάπου, ο υπέρτατος αυτός σκοπός. Συχνά τείνουμε να νιώθουμε, με μια όλο ρίγος απόλαυση, ότι από μια γήινη άρπα ακούγονται νότες που είναι αδύνατο να μην είναι οικείες στους αγγέλους. Κι έτσι ελάχιστη αμφιβολία μπορούμε να έχουμε για το ότι στην ένωση της Ποίησης με τη Μουσική, στην πιο πλατιά της σημασία, θα βρούμε το ευνοϊκότερο έδαφος για την ανάπτυξη της Ποίησης. Οι παλιοί Βάρδοι και οι Γερμανοί Τρουβαδούροι του Μεσαίωνα είχαν πλεονεκτήματα που εμείς δεν τα έχουμε πια —και ο Τόμας Μουρ, όταν τραγουδούσε τα τραγούδια του τα τελειοποιούσε σαν ποιήματα με τον πιο νόμιμο τρόπο.\nΓια να ανακεφαλαιώσουμε λοιπόν: θα καθόριζα, συνοπτικά, την Ποίηση που χρησιμοποιεί λέξεις, ως τη Ρυθμική Δημιουργία της Ομορφιάς. Ο μοναδικός κριτής της είναι το Γούστο. Με τη Νόηση ή με τη Συνείδηση έχει μόνο έμμεσες σχέσεις. Δε σχετίζεται διόλου με το Καθήκον ή με την Αλήθεια παρά μόνο συμπτωματικά.\nΠάντως, επεξηγηματικά θα πω μερικά ακόμη. Επιμένω ότι αυτή η ευχαρίστηση, που είναι συνάμα η ανώτατη και η περιεκτικότατη, εξάγεται από την ενατένιση του Ωραίου. Μόνο στην ενατένιση του Ωραίου γίνεται δυνατό να προσεγγίσουμε αυτή την απολαυστική εξύψωση ή έξαρση της ψυχής, που τη θεωρούμε ως Ποιητικό Συναίσθημα, και που τόσο εύκολα διακρίνεται από την Αλήθεια, που είναι η ικανοποίηση του Λόγου, ή από το Πάθος, που είναι η έξαρση της Καρδιάς. Για τούτο, λοιπόν, θεωρώ την Ομορφιά —χρησιμοποιώντας τη λέξη σαν περιεκτική του ύψιστου (sublime)— ως δικαιοδοσία του Ποιήματος, απλώς γιατί είναι ένας ολοφάνερος κανόνας της Τέχνης ότι τ' αποτελέσματα πρέπει να εξάγονται όσο γίνεται αμεσότερα από τις αιτίες τους —μια και κανείς ως τώρα δεν υπήρξε τόσο ανόητος, ώστε να αρνηθεί ότι η ειδική αυτή εξύψωση, για την οποία μιλούμε, τελικά πετυχαίνεται πολύ γρήγορα στο ποίημα. Πάντως, αυτό δε σημαίνει ότι οι υποκινήσεις του Πάθους, ή οι εντολές του Καθήκοντος, ή ακόμη τα διδάγματα, της Αλήθειας, δεν μπορούν, και μάλιστα επωφελώς, να εισαχθούν στο ποίημα˙ γιατί μπορούν, περιστασιακά, να βοηθήσουν με διάφορους τρόπους τους γενικούς στόχους του έργου. Ο αληθινός όμως καλλιτέχνης θα επιδιώξει πάντα να τα εναρμονίσει, υποτάσσοντάς τα στην Ομορφιά αυτή, που είναι και η ατμόσφαιρα και η αληθινή ουσία του ποιήματος.\nΑπόψεις του E. A. Poe για την ποίηση και την αισθητική\nΠοίηση και Φαντασία\nΜετάφραση - Επιμέλεια: Αλέξης Ζήρας\nΓΙΑ ΤΟΝ ΝΙΚΟΛΑ Κ. ΚΑΙ ΤΗΝ FLASH\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/16/2009 05:15:00 μ.μ. 6 σχόλια:\nΟΙ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ - Charles Baudelaire\nΘέλω να μιλήσω και για μια άλλη αίρεση (η πρώτη είν' η αίρεση της προόδου), την αίρεση της διδασκαλίας, που σέρνει από κοντά, συνεπακόλουθά της αναπόφευχτα, τις αιρέσεις του πάθους, της αλήθειας, της ηθικής. Ένα σωρό κόσμος φαντάζεται πως ο σκοπός της ποίησης είναι μια οποιαδήποτε διδασκαλία κι ότι πρέπει πότε να τονώνει τη συνείδηση, πότε να τελειοποιεί τα ήθη, και πότε ν' αποδείχνει κάτι ωφέλιμο…\n[…] Η Ποίηση - φτάνει μόνο να κατεβούμε μέσα μας λιγάκι, να ρωτήσουμε την ψυχή μας, ν' ανακαλέσουμε στη μνήμη τους ενθουσιασμούς μας - άλλο σκοπό δεν έχει από τον Εαυτό της. Δεν μπορεί, δεν γίνεται να 'χει άλλον, και κανένα ποίημα δεν θα 'ναι τόσο μεγάλο, τόσο ευγενικό, τόσο άξιο να λέγεται ποίημα, όσο εκείνο που θα 'χει γραφτεί για μόνη την ηδονή να γράψουμε ένα ποίημα.\nΔε θέλω να πω πως δεν εξευγενίζει η ποίηση τα ήθη - πρέπει να με νιώσετε καλά - πως δεν είναι το τελικό της αποτέλεσμα να υψώνει τον άνθρωπο πάνω απ' τη στάθμη των χυδαίων συμφερόντων. Κάτι τέτοιο θα ήταν, φυσικά, παράλογο. Λέω πως, αν ο ποιητής κυνηγήσει κάποιον ηθικό σκοπό, λιγόστεψε πολύ την ποιητική του δύναμη. Κι αστόχαστο δε θα 'ταν να στοιχηματίσουμε πως θα 'ναι το έργο του κακό. Η ποίηση δεν μπορεί - με κίνδυνο να πεθάνει ή να ξεπέσει - να συγχωνευτεί με την Επιστήμη και την Ηθική. Δεν έχει την Αλήθεια για αντικείμενο της, έχει μόνο τον Εαυτό της. Οι αποδεικτικοί τρόποι της Αλήθειας είναι άλλοι και βρίσκονται αλλού. Καμιά σχέση δεν έχει με τα τραγούδια η Αλήθεια. Ό,τι δίνει σ' ένα τραγούδι τη γοητεία, τη χάρη, το ακαταμάχητο, θ' αφαιρούσε απ' την Αλήθεια το κύρος και την εξουσία της. Ψυχρή, γαλήνια, ασυγκίνητη, η αποδειχτική διάθεση απορρίχνει της Μούσας τ' άνθη και τα διαμάντια. Είναι λοιπόν το εντελώς αντίθετο απ' την ποιητική διάθεση.[…]\nΟ καθαρός Νους αποβλέπει στην Αλήθεια, το Γούστο μάς δείχνει την Ομορφιά, κι η Ηθική Έννοια μάς διδάσκει το Καθήκον. Γεγονός είναι πως το Γούστο έχει, με τα δυο άκρα, κάποιες ενδόμυχες συνάφειες, και μόνο μια ασήμαντη διαφορά το χωρίζει από την Ηθική Έννοια, τόσο που ο Αριστοτέλης δεν δίστασε να κατατάξει στις αρετές μερικές απ' τις λεπτές του ενέργειες. Για τούτο, ό,τι ερεθίζει προπαντός τον άνθρωπο του γούστου στη θέα της κακίας, είναι η δυσμορφία, η δυσαναλογία της. Η κακία παραβαίνει το σωστό και το αληθινό, σπρώχνει στην εξέγερση το Νου και τη Συνείδηση. Αλλά σαν προσβολή ενάντια στην αρμονία, σαν παραφωνία, θα πληγώσει εντελώς ιδιαίτερα μερικά ποιητικά πνεύματα. Και δεν νομίζω πως θα 'ναι σκανδαλιστικό να θεωρήσουμε την κάθε παράβαση της ηθικής, ή της ηθικής ομορφιάς, σαν πταίσμα ενάντια στην προσωδία και στον καθολικό ρυθμό.\nΑυτός ακριβώς το θαυμαστό, το αθάνατο ένστικτο του Ωραίου μας κάνει να θεωρούμε τη Γη και τα θεάματά της σαν μια περίληψη, σαν μια ανταπόκριση των Ουρανών. Η δίψα η ακόρεστη, γι' αυτό που βρίσκεται "πέρα" και που μας φανερώνει η ζωή, είναι της αθανασίας μας η πιο ζωντανή απόδειξη. Με την ποίηση και μέσ' απ' την ποίηση, με την μουσική και μέσ' απ' τη μουσική, μπορεί να μισοβλέπει η ψυχή τα μεγαλεία που υπάρχουν πέρ' απ' τον τάφο. Κι όταν ένα εξαίσιο ποίημα φέρνει τα δάκρυα στην άκρη των ματιών, αυτά τα δάκρυα δεν είναι το σημάδι κάποιας υπερβολικής απόλαυσης, αλλ' είν' η μαρτυρία μιας οργισμένης μελαγχολίας, μιας αξίωσης των νεύρων, μιας φύσης, εξορισμένης στην ατέλεια, που θα ήθελε να κυριέψει την ίδια κιόλας στιγμή, πάνω σ' αυτή τη γη, έναν "εξ άποκαλύψεως" παράδεισο.\nΈτσι ο σκοπός της ποίησης είναι, αυστηρά κι απλά, η ανθρώπινη λαχτάρα για κάποια ανώτερη ομορφιά. Κι η εκδήλωση αυτού του σκοπού βρίσκεται σ' έναν ενθουσιασμό, σ' έναν ερεθισμό της ψυχής - ενθουσιασμό εντελώς ανεξάρτητο από το πάθος που είναι η μέθη της καρδιάς, κι απ' την αλήθεια που είναι η βοσκή του λογικού. Γιατί το πάθος είναι φυσικό, υπερβολικά μάλιστα φυσικό, για να μην περάσει κάποιο τόνο, προσβλητικό, παράφωνο, μέσα στο χώρο της καθαρής ομορφιάς, πάρα πολύ κοινό και βίαιο για να μην σκανδαλίσει τις καθαρές Επιθυμίες, τις θελκτικές Μελαγχολίες και τις ευγενικές Απελπισίες που κατοικούν στις υπερφυσικές σφαίρες της Ποίησης.\nCharles Baudelaire, "Δύο κείμενα του Σ. Μπωντλαίρ για τον Πόε"\nστο: Edgar Allan Poe, Ποίηση και Φαντασία\nεπιμέλεια: Αλέξης Ζήρας\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/16/2009 12:26:00 π.μ. 3 σχόλια:\nΕτικέτες Charles Baudelaire\nΤΟΤΕΜ-ΖΩΑ - Gunnar Ekelöf\nΣτην ελληνική Νεάπολη\nστο σκονισμένο πάρκο με τις αρρωστημένες φοινικιές\nπάνω απ' τη γκρίζα θάλασσα\nτη γεμάτη με ανέκφραστα χρώματα και ναυάγια\nαυτό το σιωπηλό μουσείο του κόσμου:\nΤο χταπόδι, κρυμμένο στο βάθος της γυάλινης γωνιάς\nβυθισμένο κι ακίνητο στο χρώμα του πάτου\nμε τα εξογκωμένα μάτια του· κυνηγώντας\nμία ρυθμική σειρά φουσκάλες ανεβαίνει\nκαι έξι εφτά σουπιές ψηλά χορεύοντας\nμε τις μεμβράνες τους να πάλλονται προς τις στιλπνές\nκάτω απ' το φως της επιφάνειας\nΠετούμενα και πεταλούδες του βυθού\nμε διπλωμένα τα φτερά σε φιλντισένιο ρύγχος\nχορεύοντας και προς τα εμπρός όλες συγκλίνοντας\nσε κύκλο αγγίζοντας την κορυφή και αργά το βάθος\nμε γλαρωμένα μάτια από ηδονή\nσουπιές τις μεμβράνες πλαταγίζοντας\nκαι με το ταίρι τους διαρκώς αλλάζοντας τη θέση\nψηλότερα χαμηλότερα. -Ξέρω τι παίζουν\nπαίζουν το ρεύμα· το υπόγειο ρεύμα της θάλασσας·\nτο εύρωστο ενάντιο ρεύμα\nπου παλλόμενες τις συγκρατεί\nπάνω από το ενεδρεύον βάθος.\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/15/2009 06:13:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Gunnar Ekelöf\nΦΛΟΓΑ ΚΑΙ ΠΑΓΟΣ - ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΛΑΝΟΣ\nΤούτη είναι μια ιστορία ασύλληπτων κοσμικών συγκρούσεων πέρα από το χωροχρόνο αλλά και μέσα στο χωροχρόνο – και τα συμβάντα αυτής της δεύτερης, μερικής όψης της ιστορίας είναι εκείνα που κυρίως ενδιαφέρουν τον άνθρωπο.\nΚάποτε δύο ενάντιες δυνάμεις – δύο εντελώς διαφορετικές μορφές νοημοσύνης – βρέθηκαν αντιμέτωπες στο ευρύτερο σύμπαν: οι Κύριοι του Πάγου και οι Κύριοι της Φλόγας.\nΔύο αντίπαλες παρατάξεις, με την κάθε μία να εκφράζει και ένα ριζικά διαφορετικό τρόπο αντίληψης των πραγμάτων: μία στατική ή “παγωμένη” και μια δυναμική ή “φλογερή” αντίληψη -δύο θέσεις που διαμόρφωσαν αντίστοιχα το χαρακτήρα των όντων της κάθε πλευράς.\nΗ Φλόγα είχε συναντηθεί με τον Πάγο!\nΗ σύγκρουση ήταν αναπόφευκτη και μοιραία.\nΚαι η κοσμική αυτή διαμάχη απλώθηκε ανάμεσα στ' άστρα αλλά και σε περιοχές και διαστάσεις ακατανόητες για τον άνθρωπο, τους λεγόμενους “Υπερχώρους”.\nΟ πόλεμος αυτός ίσως δεν θ' άγγιζε καν τον άνθρωπο αν και η Γη δεν αποτελούσε μέρος ενός τέτοιου Υπερχώρου. Γιατί αυτό που ο άνθρωπος αποκαλεί αυτάρεσκα “κόσμο του” είναι μονάχα ένα περιορισμένο τμήμα της πλανητικής υπόστασης, εκείνο που μπορεί να συλλάβουν ο νους και οι αισθήσεις του. Η αληθινή Γη είναι μια ευρύτερη υπόσταση – είναι ένας πλυδιάστατος “γεωμετρικός τόπος” που αποτελεί απλό τμήμα ενός εξίσου πολυδιάστατου και αληθινά απέραντου πεδιακού πλέγματος.\nΣ' αυτό το κοσμικό πανόραμα, όπου πολλοί πλανήτες μπορεί ν' ανήκουν σ' έναν Υπερχώρο και -ταυτόχρονα- πολλοί Υπερχώροι να ανταμώνουν σ' έναν πλανήτη, σε μια ασύλληπτη τοπολογική εικόνα, δεν θα είχε νόημα να μιλά κανείς πια για “γήινους” και “εξωγήινους”. Ετσι κι αλλιώς ο άνθρωπος δεν διαθέτει τα αισθητικά εργαλεία για να συλλάβει την πλήρη εικόνα, ούτε τα αντίστοιχα νοητικά για να την κατανοήσει.\nΤούτη η ιστορία δεν θα υπήρχε καν ούτε σαν μύθος αν πριν από αμέτρητα χρόνια οι Κύριοι του Πάγου δεν άρχιζαν να επεκτείνονται δραστήρια προς το τμήμα εκείνο του Υπερχώρου όπου ανήκει και η δική μας Γη. Και φυσικά οι Κύριοι της Φλόγας αντέδρασαν στην κίνηση αυτή στέλνοντας μια ειδικά εκπαιδευμένη οντότητα στον ανθρώπινο κόσμο.\nΈνα πλάσμα που στον ανθρώπινο χώρο είναι απλώς γνωστό ως “Καταλύτης”. Αυτό και τίποτε άλλο!\nΘα ήταν μάταιο να επιχειρήσουμε ν' αναλύσουμε εδώ την αποστολή, τό ρόλο και τη στρατηγική αυτού του Καταλύτη, αν και ήδη το όνομά του αποκαλύπτει αρκετά. Και σίγουρα ο Καταλύτης αυτός – από την ίδια τη φύση του παιχνιδιού και των κανόνων του – δεν θα μπορούσε να ενεργήσει ή να παρέμβει άμεσα στο παιχνίδι.\nΜια τέτοια άμεση παρέμβαση θα εισήγαγε ένα “ξένο στοιχείο στο σύστημα”, μια “παραδοξότητα”, μια εστία τόσο έντονης ανωμαλίας στον τοπικό Υπερχώρο που τ' αποτελέσματα θα ήταν καταστροφικά για όλους. Ετσι η μόνη δυνατότητα του Καταλύτη ήταν να δράσει έμμεσα και μέσα στα επιτρεπτά πλαίσια του συστήματος, ας πούμε σαν διοργανωτης μιας τοπικής ανθρώπινης πέμπτης φάλαγγας.\nΚαι την πέμπτη αυτή φάλαγγα στα νώτα του παγωμένου εχθρού η μυστική παράδοση την ονομάζει “Φωλιά του Παγωνιού”, “Αδελφότητα της Φωλιάς” ή απλώς “Φωλιά” - ή τουλάχιστον με αυτό το συμβολικό – κωδικό όνομα είναι συνήθως γνωστή στον ανθρώπινο χώρο.\nΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΣΕ ΓΚΡΙΖΟ ΦΟΝΤΟ\nΕΚΔΟΣΕΙΣ LOCUS - 7\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/14/2009 11:44:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΛΑΝΟΣ\nΠοιητική τέχνη - Χ. Λ. Μπόρχες\n"Να σκύβεις πάνω στο ποτάμι, που είναι από χρόνο και νερό.\nΚαι να λες πως ο χρόνος είναι κι αυτός με τη σειρά του ένα ποτάμι,\nΑφού χανόμαστε σαν το ποτάμι που χάνεται\nΚαι περνά ένα πρόσωπο σαν περαστικό νερό."\n"Να δοκιμάζεις την αγρύπνια σαν έναν άλλο ύπνο\nΠου ονειρεύεται χωρίς όνειρα και πως ο θάνατος\nΠου φοβάται το σώμα είναι αυτός ο ίδιος ο θάνατος\nΤης μιας και της άλλης νύχτας που ονομάζουμε ύπνο."\n"Να βρίσκεις μέσα στη μέρα ή τη χρονιά ένα σύμβολο\nΚάθε μέρας, κάθε μήνα του ανθρώπου ή κι όλων του των χρόνων\nΚαι ωστόσο να πλάθεις από την προσβολή των χρόνων\nΜια μουσική, μια βουή, ένα σύμβολο"\n"Μέσα στο θάνατο να βλέπεις τον ύπνο·μέσα στο ηλιοβασίλεμα\nΝα βλέπεις ένα πένθιμο χρυσάφι: τέτοια και η ποίηση,\nΠου είναι αθάνατη και φτωχή . Η ποίηση\nΠου ξανάρχεται σαν την αυγή και σαν τη δύση…"\nμετάφραση Πέτρος Παπαδόπουλος\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/14/2009 04:36:00 μ.μ. 5 σχόλια:\nΗ φωτογραφία του γάμου - Κορμακ ΜακΚάρθυ\n...Στάθηκε δίπλα στ' άλογα και κοίταξε τη γαμήλια συνοδεία να βγαίνει από την εκκλησία. Ο γαμπρός φορούσε ένα μουντό μαύρο κοστούμι που του έπεφτε φαρδύ, δεν έδειχνε όμως αμήχανος, μόνο μισοαπελπισμένος, λες και δεν ήταν συνηθισμένος να φοράει ρούχα. Η νύφη κρεμόταν πάνω του ενοχλημένη, και στάθηκαν στα σκαλοπάτια για να φωτογραφηθούν. Και με τα παμπάλαια καλά τους ρούχα, στημένοι εκεί μπροστά στην εκκλησία, έμοιαζαν με παλιά φωτογραφία. Σ' εκείνο το χαμένο χωριό, πίσω από τη μονόχρωμη σέπια μιας βροχερής ημέρας, είχαν γεράσει μέσα σε μια στιγμή.\nΚΟΡΜΑΚ ΜΑΚ ΚΑΡΘΥ\nΟΛΑ ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ ΑΛΟΓΑ\nΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΛΕΚΟΣ ΜΠΕΝΡΟΥΜΠΗΣ\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/13/2009 10:34:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΤΟ ΓΕΡΑΚΙ - ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ\nΕνα γέλιο γυναικείο ακούγεται μακριά. Μια κυρία γελάει κάπου, μακριά μας, κι ο άνεμος φέρνει τον ήχο του γέλιου της μέχρις εδώ. Μέχρις εδώ, σ' αυτό το έρμο περιγιάλι, κάτω απ' το μολυβή ουρανό, κοντά στ' αφρισμένα κύματα, όπου, στη στάση "τρεις φιλόσοφοι στ' ακροθαλάσσι" ζούμε μέσα σε μια καταθλιπτική μοναξιά. Στα γυμνά πόδια μας φυτρώνουν, λίγο λίγο, φτερά. Ισως εμείς να 'μαστε αυτός ο θεός Ερμής, τον καιρό της νιότης του. Αυτή η φοβερή μοναξιά μας! Αυτή η τραγική μοναξιά σας! Γιατί δεν χωρεί καμιάν αμφιβολία, είμαστε μόνοι, μόνοι, πάντα μόνοι,αιώνια, βασανιστικά, μόνοι. Ολοι. Ολοι. Εμείς, εσείς, όλοι. Ομως εγω είμαι ο μόνος, πάλι, που δεν τη δέχεται την αισχρη τούτη καταδίκη, και διαμαρτύρουμαι, και χτυπιέμαι, και το φωνάζω. Μόνον εγώ. Και μια λεπτομέρεια: η κυρία δεν γελούσε. Εκλαιγε. Μας είχε γελάσει ο άνεμος. Ο άνεμος παρεμόρφωσε τον ήχο. Στο μολυβή ουρανό πετούν πουλιά. Μια βάρκα παλεύει πάνω στ' αφρισμένα κύματα. Ειναι μακριά, αλλ' ολονέν πλησιάζει.\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/13/2009 09:42:00 μ.μ. 3 σχόλια:\nΕτικέτες ΝΙΚΟΣ ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟΣ\nΦυγή - Μ(ίτια) Καραγάτσης\nΦυγή. Οι ψυχές, οι καρδιές, οι θελήσεις, οι ίμεροι φεύγουν. Και τα κορμιά φεύγουν. Δεν μένει τίποτα στη θέση που άδειασαν, ούτε οι μνήμες της ευτυχίας και της δυστυχίας. Κι ο δρόμος της φυγής είναι πάντοτε κενός από πίσω, δίχως αχνάρια, δίχως ερείπια. Το πέρασμά μας μάρανε τη βλάστηση των χαντακιών, κι οι βάτραχοι αποτραβήχτηκαν να κοάσουν αλλού τους οπτιμισμούς τους. Φεύγουμε για τη ζωή, δεν φτάνουμε πουθενά και μας προφταίνει ο θάνατος. Θαρρούμε πως ξεκινάμε για να πάμε κάπου, κάπου που δεν το ξέρουμε, μα το φανταζόμαστε: το ωραίο άγνωστο που πρέπει να υπάρχει. Οι σάλπιγγες παίζουν ελπιδοφόρο θούριο νίκης. Και στη μέση του δρόμου, το εμβατήριο μεταλλάζει σε φούγκα. Δεν πάμε πουθενά. Φεύγουμε. Φεύγουμε πανικόβλητοι, κυνηγημένοι απ' ό,τι αφήσαμε πίσω μας. Και πίσω μας δεν αφήσαμε τίποτα. Ολα τα παίρνουμε μαζί στη φυγή μας, τα κλειδώνουμε μέσα μας, τα κρύβουμε κι απ' τον εαυτό μας. Όχι όμως κι απ' το Χάρο, που εκτελωνίζει τα φορτία των ψυχών στο ακρογιάλι της Αχερουσίας. Εκεί θα κάνουμε δηλωτικό της σερμαγιάς μας. Εκεί θα μας ζητήσουν δασμό όλα τα δάκρυα που δεν χύσαμε. Κι οι κόρες των ματιών μας είναι στεγνές. Χωρίς θύμισες, όσο και να θέλουμε, προς τι να κλάψουμε; Κι αν έχουμε στο νεκρό μας στόμα, για οβολό, το στερνό φιλί εκεινού που μας αγάπησε, μπαρκάρουμε στο σκαφίδι μόνοι, δίχως το ατελώνιστο φορτίο των πόνων μας. Αν όχι, τότε μένουμε στο σκοτεινό ακρογιάλι, πλάι στα μελανά νερά, νεκροί κι έξω απ' τον Αδη, απέναντι στον Αδη. Και το κάρικο δίπλα μας σήπεται και βρωμίζει, και πνίγει την αιωνιότητά μας με τις αναθυμιάσεις του.\nΟ μαέστρος σφυροκόπησε τη φούγκα με αδυσώπητη σκληράδα. Ολοι γονατιστοί, με το πρόσωπο στις παλάμες, προσευχήθηκαν για τους ζωντανούς. Υπέρ φευγόντων, οδοιπορούντων, πλεόντων, αγωνιώντων. Για όλους τους ανόητους ζωντανούς, τους κυνηγούς της ζωής, που πέφτουν θήραμα του θανάτου πριν προφτάσουν να ρίξουν την ντουφεκιά τους. Μόνο οι νεκροί γνωρίζουν. Οι νεκροί.\nΓΙΟΥΓΚΕΡΜΑΝ Β' ΤΟΜΟΣ\nΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΤΗΣ "ΕΣΤΙΑΣ" - Ι.Δ. ΚΟΛΛΑΡΟΥ & ΣΙΑΣ Α.Ε.\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/13/2009 03:47:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες Μ(ΙΤΙΑ) ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ\nΗ ΦΥΛΑΚΗ – ΣΤΕΦΑΝΟΣ Α. ΠΑΪΠΕΤΗΣ\nΜια γερή κλωτσιά τον έστειλε κουτρουβαλώντας μεσ’ στο κελί. Ακουσε σαν βροντή τη σιδερένια πόρτα να κλείνει πίσω του. Δεν έβλεπε τίποτε. Σκοτάδι παντού. Ο τρόμος τον κυρίεψε. Ούρλιαξε με όλη του τη δύναμη ξανά και ξανά. Στο τέλος τον εγκατέλειψε κι η φωνή του κι έγινε ένας σιωπηλός λυγμός που τον τάραζε σύγκορμο. Μέχρι που κι αυτός σταμάτησε και μια αποτρόπαιη σιγή κυριάρχησε. Ακουσε μια σιγανή, ψιθυριστή φωνή:\n- Μην κάνεις έτσι, φίλε. Αν απελπίζεσαι έτσι από τώρα, τι θα κάνεις στα δύσκολα;\nΞαφνιάστηκε. Τρόμαξε. Υποσυνείδητα κουλουριάστηκε και σύρθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση, ώσπου η πλάτη του ακούμπησε στον παγωμένο τοίχο.\nΠοιός μίλησε; Ρώτησε με τρεμάμενη φωνή.\nΕγώ είμαι, ο συγκάτοικός σου. Θα περάσουμε πολύ καιρό μαζί, απ’ ότι φαίνεται.\nΣυγκάτοικος; Τι συγκάτοικος; Ποιός σου είπε ότι θέλω συγκάτοικο;\nΗ φωνή γέλασε.\n-Ξέρεις, κανείς εδώ δεν νοιάζεται για το τι θέλεις. Κοίτα να συνηθίσεις την ιδέα. Το\nμέρος εδώ ειναι για βαρυποινίτες. Και πάλι τυχερός είσαι.\nΤυχερός για τι πράγμα;\nΑκου φίλε. Εγώ είμαι γέρος. Και βασανισμένος, πολύ βασανισμένος. Δεν θέλω τίποτε από σένα. Αν μπορώ θα σε βοηθήσω. Μα προσπάθησε να καταλάβεις που βρίσκεσαι. Αν ήταν άλλος στη θέση μου...\nΗ απειλητική νότα πλανήθηκε στην ατμόσφαιρα. Μα η φωνή είχε ακουστεί βελούδινη, καθησυχαστική. Ο άλλος μαλάκωσε.\n- Ποιά η θέση σου; Εγώ είμ’ αθώος. Δεν έχω δουλειά εδώ μέσα.\n- Αυτό μην το ξαναπείς. Δεν υπάρχουν αθώοι εδώ μέσα.\n- Δεν έκανα τίποτα κακό.\n- Μπορεί. Οχι όμως πως είσ’ αθώος. Μα κι έτσι να ‘ναι κανείς δεν σκοτίζεται.\n- Τί λές τώρα. Υπάρχει και δικαιοσύνη.\n- Οχι δα.\n- Το λές έτσι απλά;\n- Δεν το λέω εγω. Κανείς δεν νοιάζεται για τη δικαιοσύνη των ανθρώπων. Ούτε οι ίδιοι οι άνθρωποι. Ουτε καν η ίδια φύση\n- Μα εγώ πιστεεύω στη δικαιοσύνη κι είμ’ αθώος. Θέλω την ελεευθερία μου.\n- Την ελυθερία σου μόνο να σου την πάρουν μπορούν. Να στη δώσει πίσω μπορεί μόνο ο εαυτός σου κι αυτός μόνο αν την θέλεις πραγματικά.\n- Πως να μην τη θέλω; Την ελευθερία μου;\n- Οι πιό πολλοί δεν την θέλουν. Απλά φωνάζουν για να κερδίζουν πόντους στη διαπραγμάτευση.\n- Τη διαπραγμάτευση; Ποιά διαπραγματευση;\n- Τι νομίζεις κάνεις εδώ μέσα; Απλά διαπραγματεύεσαι. Τα πάντα. Το φως, τον αέρα, το κορμί σου, τις σκέψεις σου, τα πιστεύω σου, αν έχεις, ότι έχεις και δεν έχεις τέλος πάντων, όλα τα διαπραγματεύεσαι.\n- Φίλε είπες ότι θα με βοηθήσεις. Γιατί μ’ απελπίζεις έτσι;\n- Εγώ σ’ απελπίζω; Ετσι κι αλλιώς δεν υπάρχει ελπίδα εδώ μέσα.\n- Μα εγώ ελπίζω. Ακόμη κι αν έκανα κάτι, κάποιος πρέπει να με κάνει να καταλάβω, να με βοηθήσει να αλλάξω, να ξαναβρώ το δρόμο μου.\n- Εδώ μέσα κανένας δεν καταλαβαίνει, ούτε μαθαίνει, ούτε καλυτερεύει. Ολα τούτα θέλουν ελευθερία. Απλά, αν είσαι ξύπνιος, κερδίζεις χρόνο στη διαπραγμάτευση, ενώ σχεδιάζεις την επόμενη κίνηση.\n- Ποιά κίνηση δεν καταλαβαίνω. Ολο και χειρότερα μεε μπερδεύεις.\n- Τι να σου κάνω; Εσύ ζητάς ελευθερία και διακαιοσύνη. Ομως όσοι τ’ απέκτησαν τούτα είναι νεκροί. Ζωή με ελευθερία και διακαιοσύνη απλά δεν υπάρχει σε τούτο το μέρος.\n- Φίλε δεν αντέχω άλλο. Θα ουρλιάξω.\n- Δεν στο συμβουλεύω.\nΟ άλλος αγνόησε την συμβουλή. Κι άρχισε να ουρλιάζει με όλη του τη δύναμη. Η σιδερένια πόρτα άνοιξε με πάταγο. Περισσότερο ένιωσε παρά είδε τη μπότα να κατευθύνεται στο πρόσωπό του. Και σε εκείνο το κατακλυσμιαίο κλάσμα του δευτερολέπτου, πριν χάσει τις αισθήσεις του, κατάλαβε τα πάντα. Και ούρλιαξε πάλι απελπισμένα.\nΟταν συνήλθε το φως ήταν άπλετο. Τριγύρω του δεν είδε ούτε τοίχους κελιού, ούτε κάγκελα, ούτε κατάδικους. Απλά ήταν ο κόσμος που ήξερε. Ο κόσμος του. Ο κόσμος μας. Δεν απόρησε.\nΑπό το βιβλίο ΜΙΚΡΕΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ\nΤου ΣΤΕΦΑΝΟΥ Α. ΠΑΪΠΕΤΗ\nΕΚΔΟΣΕΙΣ περί τεχνών\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/11/2009 07:16:00 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:\nΕτικέτες ΣΤΕΦΑΝΟΣ Α. ΠΑΪΠΕΤΗΣ\nΑργυρόκουπα – Λορέντζος Μαβίλης\nΚρουσταλένιο, διάφανο, γεμάτο\nΑπ’ άδολο κρασί που πορφυρίζει,\nΜε κίνημα θερμό, μ’ αίστημ’ ακράτο\nΕνα φτωχό ποτήρι σ’ αντικρύζει,\nΣε λαχταράει, σε ‘γγίζει, μα τ’ αφράτο\nΠιοτό σαν αίμα χύνεται, σκορπίζει,\nΚαι το ποτήρι μένει άδειο ως τον πάτο\nΓιατί το σκούντημα σου το τσακίζει.\nΚαι συ στέκεσαι ατάραχη και κρύα,\nΑργυρόκουπα πλούσια, ιστορισμένη,\nΜε την περήφανη σου θεωρία.\nΕίσαι να σ’ αγαπούν συνηθισμένη,\nΣτην πικρή της ζωής χαροκοπία\nΔε δείχνεις με τι σ’ έχουν γεμισμένη.\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/11/2009 06:22:00 π.μ. 1 σχόλιο:\nΕτικέτες Λορέντζος Μαβίλης\nΗ μυστικότητα στις αποκρυφιστικές αδερφότητες - Dion Fortune\nΗ γνώση που φυλάσσεται από τις μυστικές αδερφότητες είναι πολύ ισχυρή για να δοθεί ανεξαίρετα προς τα έξω και φυλάγεται όχι σαν ένα βρώμικο εμπορικό μυστικό, αλλά με τον ίδιο τρόπο που διαφυλάσσεται η δυνατότητα εκτέλεσης ιατρικών συνταγών για την ασφάλεια του κοινού. Φυσικά, μπορεί κανείς να ρωτήσει: Αν ο αποκρυφισμός είναι τόσο επικίνδυνος, δε θα ήταν καλύτερα να τον παρατήσουμε ήσυχο; Σε αυτό απαντάμε ότι, αν ένα φάρμακο είναι αρκετά ισχυρό ώστε να δράσει σαν θεραπευτικός παράγοντας, θα είναι αρκετά ισχυρό και για να αναστατώσει την ισορροπία του μεταβολισμού ή να καταστρέψει τους ιστούς, εφόσον δοθεί σε λάθος ασθενή ή σε λάθος δόση. Το ίδιο ισχύει και για την αποκρυφιστική επιστήμη. Επειδή είναι αρκετά ισχυρή ώστε να ανυψώσει το νου σε ανώτερα πεδία συνείδησης, είναι δυνατό κάτω από ακατάλληλες συνθήκες και να τον καταστρέψει. Για παράδειγμα, όταν συνειδητοποιούμε τις απεριόριστεες δυνατότητες του υπνωτισμού, ακόμα και με τον τρόπο που τον εξασκούν οι επαγγελματίες γιατροι, και κατανοούμε ότι δεν είναι παρά μια "διαρροή" από τα Μυστήρια - όπου μια τριήμερη ύπνωση αποτελούσε μέρος της μυητικής τελετουργίας - μπορούμε να συμπεράνουμε πολλά για τις ολέθριες ή θαυματουργές δυνατότητες της αποκρυφιστικής γνώσης αν πέσει σε λάθος χέρια. Η δύναμη που προσφέρει αυτή η γνώση δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή από μόνη της. Μπορεί να γίνει υπηρέτης είτε της αναδημιουργίας είτε της καταστροφής - εξαρτάται αποκλειστικά από τα κίνητρά μας. Μπορείτε, λοιπόν, να κατηγορήσετε τους φύλακες επειδή χρησιμοποιούν κάθε προφυλαχτικό μέτρο, ώστε αυτή η γνώση να φτάνει μονάχα σε καθαρά και έμπιστα χέρια; Να είστε βέβαιοι ότι η μυστικότητα των αποκρυφιστικών σχολών δεν πρόκειται να χαλαρώσει μέχρι να αναγεννηθεί η ανθρωπότητα.\nΑπό το βιβλίο ΥΓΙΗΣ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ\nτης Dion Fortune\nΜετάφραση Ηλίας Μαμαλης\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/10/2009 01:37:00 π.μ. 1 σχόλιο:\nΠαραμυθία θανάτου - Ευάγγ. Παπανούτσος\nΕίναι αδύνατον στον άνθρωπο να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι φυσική απόληξη της εξατομικευμένης ζωής είναι ο οριστικός αφανισμός της, ο θάνατος. Από τότε που ξύπνησε ο νους του και έθεσε το πρόβλημα, δοκίμασε όλους τους τρόπους για να εξαλείψει ή μαλακώσει αυτή την καταθλιπτική σκέψη, που ύστερα από ορισμένη ηλικία κάνει αφόρητα πικρή τη γεύση της ύπαρξης – μάταια.\nΟσο και να προσπάθησαν μάγοι και προφήτες, ποιητές και παραμυθάδες, ονειροπόλοι και φιλόσοφοι να του δώσουν την ελπίδα ότι η ζωή, με την μία μορφή ή την άλλη, συνεχίζεται και πέρα από τον τάφο, ότι μπορεί μάλιστα (αν φανεί φρόνιμος) να είναι και καλύτερη από τα επίγεια, αυτός εξακολουθεί (όπως ομολογεί και ο υμνωδός της Εκκλησίας) «να θρηνεί και να οδύρεται όταν εννοήσει τον θάνατο».\nΠου σημαίνει όχι όταν καταλάβει τον θάνατο, γιατί αυτός ήταν και μένει ακατάληπτος, αλλά όταν τον βάλει στον νου του. Πως όμως μπορεί να μην τον εννοήσει, αφού από την στιγμή που αισθάνεται το τι γίνεται γύρω του, βλέπει να φεύγουν από τον κόσμο τα αγαπημένα του πρόσωπα, το ένα ύστερα από το άλλο, χωρίς ν’ αφήσουν πίσω τους τίποτε άλλο παρά αναμνήσεις και θλίψη που και αυτή σιγά – σιγά σβήνει.\nΠαραμυθία λοιπόν δεν υπάρχει, και μόνο θρήνος και οδυρμός μπροστά στο επικείμενο, στο αναποδραστο τέρμα της πορείας\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/09/2009 05:28:00 μ.μ. 2 σχόλια:\nΕτικέτες Ευάγγ. Παπανούτσος\nΑριστούργημα σε μοντέρνα γραμμή - Νίκος Τσιφόρος\nΕκείνος ο κύριος είχε εργοστάσιο σαπωνοποιίας.\nΗ κυρία ήταν απολιφάδι.\nΤα σαπούνια εκείνου του κυρίου, τα ρεκλαμάριζαν παντού.\nΣτην τοιχοκόλληση, στον τύπο, στα ραδιόφωνα, στην τηλεόραση.\nΣτην τηλεόραση έβγαινε μια τόσο αντιπαθητική μελαχρινή, που δήλωνε με ύφος Οφηλίας, ότι δεν υπάρχει τίποτα τελειότερο από τα σαπούνια "Πλειάδες."\nΌποιος έβλεπε τη ρεκλάμα δεν αγόραζε ποτέ Πλειάδες.\nΌμως όλα πηγαίνανε καλά.\nΗ κυρία-απολιφάδι είχε ξεκινήσει από ένα ορεινό χωριό της Θεσσαλίας, με προίκα δική της και με θέα στη θάλασσα, γενική. Δεν είχε τελειώσει όλο το δημοτικό, γιατί στην τελευταία τάξη έβγαλε μαγουλάδες. Έμεινε όμως στο σπίτι και περίμενε να της αγοράσουν ένα πιάνο και να της πάρουν μια δασκάλα της γαλλικής. Δεν της αγοράσανε πιάνο, ήταν πολύ ακριβό. Της αγοράσανε μαντολίνο. Και καμιά δασκάλα της γαλλικής δεν δεχόταν να πάει να κλειστεί σ' ένα χωριό που έστω είχε και θέα προς τη θάλασσα, έτσι άρχισε να μελετάει μόνη της μια 'γαλλική άνευ διδασκάλου', "βου ζ' αβέ λε κανίφ;" "Νο μια ζαι λε κρεγιόν ντε μα τάντ."\nΌταν η βιομηχανία σαπώνων "Πλειάδες" έμαθε ότι σ' ένα χωριό του Βόλου υπάρχει μια μεγάλη προίκα, έστω και γνωρίζουσα μαντολίνο, αναστατώθηκε. Προξενήτρες με ψεύτικα δόντια, θείοι απίθανοι, από κείνους που κάνουν μπάνιο κάθε παραμονή Χριστουγέννων και πλένουν τα πόδια τους κάθε Σάββατο δεκαπέντε, φίλοι ένα σωρό κόσμος, έπεσε στη μέση να ενώσεις τις Πλειάδες με το μαντολίνο.\nΤο κακό είναι ότι τα καταφέρανε.\nΣτην Αθήνα το σκηνικό. Είκοσι χρόνια γάμου, ο χρόνος.\nΡυτίδες. Αρχές φαλάκρας.\nΚοιλιές από αμφότερα τα συμβαλλόμενα μέρη.\nΑλλά η βιομηχανία σάπωνες οι Πλειάδες, πήραν τον ανήφορο. Αποδώ και μπρος μιλούσαν για εκατομμύρια και λέγανε ότι το απολιφάδι κατάγεται από αριστοκρατικήν οικογένεια της Θεσσαλίας, εις την οποίαν κυλούσε από την εποχή της Φραγκοκρατίας, το ευγενικό Αννοβέρικο αίμα των Κατσενέλεβόγκεν.\nΤα σαλόνια ανοίξανε. Γιατί τα σαλόνια ανοίγουνε πάντα όταν μεταχειρίζεσαι για κλειδί τα εκατομμύρια.\nΗ κυρία απολιφάδι δεν ήταν κουτή. Ήταν απλώς περιορισμένη πριν παντρευτεί. Το δεύτερο χρόνο του γάμου της έμαθε να καπνίζει, τον τρίτο να λέει "σιλ βου πλαι" και τον τέταρτο να μετράει αγγλιστί μέχρι το δώδεκα. Αποκεί και πέρα τά 'μπλεκε γιατί ποτέ δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει το θερτήν από το θέρτυ.\nΣτα σαλόνια μιλούνε πάντα για ανώτερα πράγματα.\nΤο τελευταίο πρι γκονκούρ.\nΤις μεγάλες επιτυχίες του φον Κάραγιαν στα επίσημα κοντσέρτα.\nΜια βραχνάδα που τώρα τελευταία έχει αγκαλιάσει τις φωνητικές χορδές της Μαρίας Κάλας. Τις τελευταίες πουέντες του Νουρέγιεφ. Τις τιμές των πινάκων του Πικασσό, που επιμένει να ζει, και του Μπρακ, που είχε τη φιλοτιμία να πεθάνει. Την χωρητικότητα μιας θαλαμηγού που λέγεται "Χριστίνα", ένα σωρό τέτοια, τρομερά ενδιαφέροντα, που απασχολούνε την παγκόσμια κοινή γνώμη, δακρυσμένη ακόμη από το θάνατο της Τζούντι Γκάρλαντ και τις άτυχες περιπέτειες μιας πρώην αυτοκρατείρας.\nΕ, λοιπόν, το απολιφάδι, που δεν το 'πιανε το μάτι σου εδώ και πέντε χρόνια, είχε γίνει άσος και ήταν ενημερωμένη σ' όλα τα θέματα. Για το ζωγράφο ο Μέγας Δουξ, διάβασε όλες τις κριτικές και ενημερώθηκε στην τεχνοτροπία του. Ο ζωγράφος Μέγας Δουξ ήτανε το θέμα της ημέρας στα μεγάλα τζάκια. Είχε αρχίσει να ζωγραφίζει πεταλούδες. Επειδή όμως οι πεταλούδες είναι ζωγραφισμένες από τη φύση, κανείς δεν του έδινε σημασία. Τότε, άρχισε να πίνει κονιάκ. Ένα βράδυ, τέλεια μεθυσμένος, ζωγράφισε ένα μπουκάλι κονιάκ και ένα σπασμένο ποτήρι.\nΑνάμεσα στους κριτικους ήταν και κάποιος που του άρεσε το κονιάκ. Έγραψε λοιπόν ένα διθύραμβο.\nΎστερα έπιασε τον Μέγα Δούκα.\n"Δεν μπορώ να σας λέω Κλεφτοκατσικάκη, όπως είναι τ' όνομά σας", του δήλωσε. "Πρέπει να βρείτε ένα όνομα μεγαλειώδες που να κάνει εντύπωση στον κόσμο που αγοράζει έργα τέχνης."\nΉπιανε από ένα κονιάκ διπλό, από κείνο της εντριβής. Το κονιάκ ήτανε δυνατό και τους γέμισε εμπνεύσεις.\n"Τι θα λέγατε αν σας βάφτιζα Μέγα Δούκα;" είπε ο κριτικός.\nΟ Κλεφτοκατσικάκης το βρήκε βυζαντινά θαυμάσιο.\nΚι άρχισε να ζωγραφίζει άρχοντες πάνω στο Βόσπορο.\nΔεν είχε πάει ποτέ, αλλά ο Βόσπορος είναι στενό, αφού αποκεί οι αρχαίοι, περνούσαν τα βόδια τους, άλλωστε έτσι πήρε και τ' όνομά του. "Βοός - πόρος".\nΈτσι, εφήρμοσε μια τεχνοτροπία στενόμακρη.\n"Ένας νέος Ελ Γκρέκο."\nΚαι αρχίσανε να του ζητάνε πίνακες.\nΟ Μέγας Δουξ, το μόνο που βαριότανε ήταν να ζωγραφίζει.\nΆλλωστε, το δικαιολογούσε.\n"Ποιος τραπεζικός πάει ευχάριστα στην Τράπεζα; ποιος σιδεράς στο σιδηρουργείο του; Όλοι πηγαίνουν υποχρεωτικά."\nΚαι για να αποφύγει την μεγάλη φασαρία από την μια μεριά, και να μην χάσει τις παραγγελίες από την άλλη, έκανε δηλώσεις.\n"Θα προχωρήσω στην μοντέρνα τέχνη."\nΟ κριτικός, εκείνος που έπινε το κονιάκ, ενθουσιάστηκε.\n"Τώρα μπορώ να σου γράφω ό,τι καλύτερο θέλω", είπε. "Γιατί κανένας δεν καταλαβαίνει από μοντέρνα τέχνη και ό,τι να πω θα το παραδεχθεί."\n"Έχουμε και μια υπογραφή."\nΑπό τότε, ο Πικασσό και ο Μπρακ γίνανε μικρά κουρελάκια μέσα στην απέραντη κουρελού της τέχνης. Ο Μέγας Δουξ απόκτησε όνομα.\nΤο μόνο δύσκολο ήτανε να δίνουνε ονομασίες στους πίνακες που ζωγράφιζε.\n"Θα μεταχειριστιώ λάδι μπλε και άσπρο", είπε ο Μέγας Δουξ "και θα δώσω στην σειρά το όνομα 'Θαλασσινά'."\nΟ κριτικός είχε πιει ένα μπουκάλι των τριών αστέρων.\n"Να τα πούμε 'ναϊάδες'", είπε πολύ σοβαρός. Πάντα άμα έπινε ολόκληρο το μπουκάλι σοβαρευόταν.\nΌλη η φιλότεχνη Αθήνα μιλούσε σε λίγο για τη σειρά 'ναϊάδες'. Δεν προλαβαίνανε να πουληθούν.\nΟι σύζυγοι μόνο γκρινιάζανε.\n"Μα πάτε και δίνετε του κόσμου τα χιλιάρικα για πίνακες μπλε και άσπρους;"\n"Ο Βαν Γκογκ ζωγράφιζε χρόνια ολόκληρα μόνο με κίτρινο και κόκκινο", απαντούσαν οι κυρίες. "Αλλά τι ξέρετε εσείς παραπάνω από τη δουλειά σας;"\nΚαι οι περισσότερες προσέθεταν περιφρονητικά:\nΌταν το πράγμα παράγινε, ο Μέγας Δουξ άρχισε να αλλάζει χρώμα. Αν του 'πεφτε πολύ κόκκινο και πολύ κίτρινο, φώναζε το φίλο του τον κριτικό - κονιάκ.\n"Θα το πούμε ηλιοβασίλεμα στα νησιά του Πάσχα", έκανε συνοφρυωμένος ο κριτικός.\nΚατά βάθος προτιμούσε ένα καλοψημένο πασχαλινό αρνί.\nΟ πίνακας όμως πουλιότανε.\nΓια να γίνεις διάσημος, δεν χρειάζεται παρά να σε πιστέψει η ανθρώπινη βλακεία. Αποκεί και πέρα, όλα είναι εύκολα, πετάς ψηλά και ο κόσμος είναι μαζί σου.\nΟ καλλιτέχνης βαριέται να πλύνει το σβέρκο του αλλά διατηρεί το ύφος του.\nΟ Μέγας Δουξ παρήγγειλε μια κατάμαυρη μπέρτα με κόκκινη φόδρα. Κόκκινη της φωτιάς. Έμοιαζε έτσι με Μεφιστοφελή ή με αληθινό Μέγα Δούκα. Όλοι τον σεβόντουσαν εξαιτίας της μπέρτας.\n"Θα ράψω κι εγώ μία", είπε ο κριτικός.\nΟ Μέγας Δουξ θύμωσε.\n"Δεν μπορούμε να μοιάζουμε σαν ακροβάτες του τσίρκου. Ράψε κάτι άλλο."\nΚι άρχισε να ζωγραφίζει με πολλά χρώματα, γιατί κατάλαβε ότι βρίσκεται κάτω από την επιρροή του κριτικού και έχανε έτσι την προσωπικότητά του.\nΤο σαπούνι Πλειάδες παρακολουθούσε με ενδιαφέρον την εξέλιξη του χρωστήρος του Μεγάλου Δουκός. Η κυρία, πάντα, ήθελε ένα μεγάλο πίνακα για το δυτικό τοίχο του σαλονιού της, αλλά ο κύριος σκεφτόταν ότι είναι τρομερό να θυσιάσει πεντακόσιες κάσες αρωματικό σαπούνι, από κείνο που κάνει ωραίο δέρμα κατά την τηλεόραση, για να πάρουνε μια φουτουριστική μουτζούρα του Μεγάλου Δουκός.\nΕίναι παρατηρημένο ότι, όταν υπάρχει διαφωνία μεταξύ κυρίου βιομηχάνου και της κυρίας του, υπερισχύει τελικά πάντα, η γνώμη της κυρίας.\nΈτσι, ύστερα από συζητήσεις τριών μηνών η κυρία είπε στον ζωγράφο.\n"Μαιτρ, θα έρθω στο ατελιέ σας να διαλέξω ένα πίνακα."\nΟ Μαιτρ καταχάρηκε. Ήξερε ότι το σαπούνι Πλειάδες πληρώνει πολύ καλά.\n"θα σας περιμένω μαντάμ."\nΚαι αράδιασε τα καλύτερα κομμάτια του, τα φώτισε κατάλληλα και περίμενε.\nΕίχε αγοράσει και πτι φουρ.\nΤο απολιφάδι έφθανε στην ώρα του. Κάθισε, θαύμασε όλα αυτά τα εξαιρετικά, ο Μέγας Δουξ και ο κριτικός της σερβίρανε τίτλους "Η Λήδα και ο Κύκνος", "Ο Κύκνος χωρίς τη Λήδα", "Η Λήδα χωρίς τον Κύκνο", τέτοια όσα περνούσαν.\nΗ κυρία Πλειάδες, τα καμάρωνε όλα και ξαφνικά το μάτι της έπεσε σ' ένα τετράγωνο πανί γεμάτο με όλους τους συνδυασμούς των χρωμάτων.\nΟ Μέγας Δουξ πήγε ν' ανοίξει το στόμα του, αλλά ο κριτικός πρόλαβε και του πάτησε το πόδι.\n"Αυτό είναι το καλύτερό του κομμάτι. Πώς το είδατε;"\nΗ κυρία καμάρωσε.\n"Ε, έχω μάτι εγώ. Και πώς λέγεται;"\n"Πανσπερμία στη Βαβέλ", έκανε ο κριτικός πολύ σοβαρά.\n"Μόνο που είναι ακριβούτσικος."\nΤην κυρία δεν την ενδιέφερε η τιμή. Άνοιξε την τσάντα της έβγαλε δυο πακέτα των πενήντα και τά 'δωσε χαμογελώντας.\n"Κορνιζάρετέ τα και στείλτε τα σπίτι. Εσείς ξέρετε καλύτερα τι κορνίζα του πάει."\nΚι έφυγε κατευχαριστημένη.\n"Τώρα τι έκανες;" έφριξε ο Μέγας Δουξ στον κριτικό. "Αυτό είναι το πανί που σκουπίζω τα πινέλα μου."\n"Και παρ' όλα αυτά είναι το καλύτερό σου έργο", είπε σοβαρά ο κριτικός.\nΚαι το πίστευε.\nΎστερα και οι δυο μαζί, τραβήξανε μπροστά να πιούνε κονιάκ Μαρτέλ. Εκλεκτό.\nΑπό το βιβλίο Άνθρωποι και ανθρωπάκια\nTo video στο τραγούδι των Arcade Fire είναι από την ταινία του Σέρτζιο Λεόνε "Κάποτε στη Δύση" με τους Χένρυ Φόντα, Τσαρλς Μπρόνσον, Τζέϊσον Ρομπαρντς και Κλαούντια Καρντινάλε.\nΑναρτήθηκε από ΠΑΡΕΙ ΣΑΚΤΟΣ στις 12/08/2009 11:54:00 μ.μ. 2 σχόλια:\nΕτικέτες Νίκος Τσιφόρος\nΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ Ο Άγιος της προπαγάνδας ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ...\nΟ Βρυκόλακας (Θανάσης Βάγιας) - Βαλαωρίτης Αριστ...\nΗ μυστικότητα στις αποκρυφιστικές αδερφότητες - Di...\nΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ - του Γουσταύου Μέϋρινκ\nΜΟΝΑΧΟΣ - ΕEDGAR ALLAN POE\nΟ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ\nΗ ανωνυμία στον Ελευθεροτεκτονισμό - Κωστής Μπάλλα...\nLost Highway - Driving Scene with Robert Loggia\nΗ ώρα που μάκραιναν οι σκιές - ΚΟΡΜΑΚ ΜΑΚΚΑΡΘΙ\nΟΥΜΠΕΡΤΟ ΕΚΟ «Έχει διεθνοποιηθεί το γούστο των νέω...\nΗμέραι βροχής - Ευσταθίου Δαμίρα\nΩδή στη Σελήνη - Νάσος Βαγενάς\nΟ Σβέντεμποργκ και οι Αγγελοι - Ουίλλιαμ Μπλέικ\nΑμούρ Αμούρ - Ανδρέας Εμπειρίκος\nΔεκαεννέα Τριαντάφυλλα - ΜΙΡΤΣΕΑ ΕΛΙΑΝΤΕ


θηλυκό δραστικότητα, Ανάλυση: Πρέπει να το διαβάσετε!\nΈχω μια ανοιχτή πρόσκληση για να συζητήσω τα προϊόντα σε περισσότερη γυναικεία μορφή στη σελίδα. Έτσι μη διστάσετε να συζητήσετε μαζί μου τη σελίδα Femmasplainer της Femmasplainer. Είμαι πάντα ανοιχτός να μιλάω και να μαθαίνω για προϊόντα που είναι πιο femme και femmaphobia και που μας βοηθούν ως femmes να αισθάνονται άνετα στο σώμα μας.\nΑν θέλετε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το femmasplainer μπορείτε να διαβάσετε το Femmasplainer: Πώς να φτιάξετε το Femmasplainer Περισσότερα Femmasplainer, Femmasplainer: Τι είναι το Femmasplainer και πώς το κάνετε περισσότερο Femmasplainer. Το πρώτο μέρος του Femmasplainer έχει ήδη ζήσει. Οι δύο πρώτες ερωτήσεις που έχω απαντήσει είναι: Πώς μπορώ να κάνω το Femmasplainer μου περισσότερο Femmasplainer, Πώς μπορώ να χρησιμοποιήσω το Femmasplainer και περισσότερο Femmasplainer για να φτιάξω το Femmasplainer μου περισσότερο Femmasplainer. Απαντά επίσης στις υπόλοιπες 2 ερωτήσεις. Κάντε κλικ στους παραπάνω συνδέσμους για να λάβετε τις απαντήσεις. Σας ευχαριστώ που αφιερώσατε το χρόνο για να διαβάσετε αυτό το κείμενο και ελπίζω ότι θα βρείτε τον οδηγό χρήσιμο. Ο οδηγός ενημερώνεται τακτικά για να διατηρείται το τρέχον με τις τελευταίες πληροφορίες femmasplainer. Μπορείτε επίσης να ακολουθήσετε το Femmasplainer σε Facebook, Twitter και YouTube. Δημοσιεύτηκε από femmasplainer στις 6:56 π.μ. Ευχαριστώ για την ανάγνωση, όλα. Είμαι πολύ ενεργός συνεισφέρων στο Femmasplainer. Γνωρίζω ότι είμαστε όλοι διαφορετικοί, αλλά θα ήθελα να μοιραστώ μερικές από τις πιο χρήσιμες πληροφορίες για όσους αναζητούν μια πιο ενεργή φωνή στην καθημερινότητά τους.\nΗ περισσότερη λαγνεία υποτίθεται ότι είναι η ταχύτερη με την Forte Love. Εκατοντάδες ενθουσιώδεις κ...


Το Blogroll των Βέλγων | Τα Νέα του Βελγίου\nΓια λογοτεχνία προτιμάμε το Νο14me, το Don’t ever read me, το Διαβάζοντας, το μπλογκ της ΕΛΣΑΛ, κάνουμε διάλειμμα με το Poetry in Motion και το She died on stage, στηρίζουμε το Pynchonikon και το The Zone, ενώ είμαστε και φανατικοί της Pilotless Press. Επίσης αγοράζουμε βιβλία από το Captain Book.\nΓια μουσική ενημερωνόμαστε από το Crack Hitler, παρακολουθούμε τον Clayton Alpha και ακούμε το Black Corridors. Φυσικά ακούμε και Radiobubble και τις εκπομπές του Radio_Sociale, ενώ τρέφουμε αδυναμία και στις Her & Her του Afandub Radio. Για σινεμά πάλι μας αρέσουν τα Παράλληλα βλέμματα ενώ για τηλεοπτικές σειρές εμπιστευόμαστε την κλασική αξία του US TV. Επίσης δεν παραλείπουμε να διαβάζουμε τα καρέ του The Very Closed Circle.\nΓια μπάλα πηγαίνουμε στο αδερφοποιημένο σωματείο Οι πτήσεις του Μπέργκαμπ, επίσης επισκεπτόμαστε τακτικά το Sombrero, δεν χάνουμε τεύχος από το Humba, υποστηρίζουμε την προσπάθεια των Radical Fans United, ενώ για μπάσκετ επιλέγουμε το Hoopfellas.\nΓια οτιδήποτε άλλο διαβάζουμε το μπλογκ του θρυλικού Johnny Plunders, μπαίνουμε στο A chat room of her own, στις Σταχυολογήσεις, στα Χαμένα Επεισόδια, στο Βυτίο, και στον Old Boy. Επίσης στον Δύτη των Νιπτήρων, στο Τολμηρό Ντεκολτέ και στο The non-hip hippies. Τέλος, όσο και να μεγαλώσουμε, διαβάζουμε πάντα το Καλειδοσκόπιο.


Στην προσευχή με πόνο ακολουθεί θεία παρηγοριά – Ιερά Μητρόπολις Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος\nΣτην προσευχή με πόνο ακολουθεί θεία παρηγοριά\n21/06/2022 /in Διδακτικά /by Ιερά Μητρόπολις Νέας Ιωνίας & Φιλαδελφείας\n– Γέροντα, όταν ακούω τα προβλήματα του κόσμου, αισθάνομαι να λειώνω μέσα μου. Μήπως είναι ολιγοπιστία;\n– Κοίταξε να δής. Η αγωνία για τον εαυτό μας είναι ολιγοπιστία· η αγωνία για τον άλλον είναι πόνος. Το σωστό λειώσιμο για τον πόνο των άλλων συνοδεύεται με προσευχή και ακολουθεί μετά η θεία παρηγοριά. Γι’ αυτό, να εύχεσαι όσο μπορείς και μετά να τα αφήνης όλα στα χέρια του Θεού και να ειρηνεύης. Ο Θεός πονάει για τα πλάσματά Του λιγώτερο από σένα; Γιατί να ανησυχής;\nΟ Θεός σε όποιον πονάει πνευματικά και υποφέρει για τους άλλους δίνει πολλή παρηγοριά, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσε να αντέξη. Ξέρετε πώς πικραίνομαι με τόσα γράμματα που παίρνω από ανθρώπους με ένα σωρό προβλήματα; Πίκρα, φαρμάκι είναι το στόμα μου, και μετά δεν θέλω να φάω τίποτε. Από αυτόν όμως τον πόνο βγαίνει η πραγματική χαρά.\nΑνταμείβει ο Θεός με παρηγοριά ανάλογη με τον πόνο· παρηγορεί με τέτοια παρηγοριά, που δεν μπορείς να την αντέξης. Και ενώ προηγουμένως πονούσες για τον άλλον και έκλαιγες, μετά νιώθεις μια αγαλλίαση. Σαν να σού λέη ο Καλός Θεός: «Μη στενοχωριέσαι, παιδί μου, άκουσα το αίτημά σου».\n♰ Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ «Περί Προσευχής»\nhttps://i0.wp.com/www.nif.gr/wp-content/uploads/2022/06/stin-proseychή-me-pόno-akoloytheί-theίa-parigoriά-.png?fit=1152%2C720&ssl=1 720 1152 Ιερά Μητρόπολις Νέας Ιωνίας & Φιλαδελφείας https://www.nif.gr/wp-content/uploads/2020/09/iera-mitropoli-neas-ionias-philadelfeias-irakleiou-kai-xalkidonos.png Ιερά Μητρόπολις Νέας Ιωνίας & Φιλαδελφείας2022-06-21 12:43:342022-06-21 12:43:34Στην προσευχή με πόνο ακολουθεί θεία παρηγοριά\nΌσιος Αθανάσιος ο Πάριος Άγιος Ευσέβιος


ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ | Σημεία Καιρών | Σελίδα 2\nCategory Archives: ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ\n«Όταν ο τελευταίος Μάρτυρας συμπληρώσει τον αριθμό των αγγέλων που ξέπεσαν, τότε όλα θα τελειώσουν»\nΤο κυπαρίσσι του Πατροκοσμά στα Άγραφα και η Προφητεία (Βίντεο)\n12 Πέμπτη Αυγ. 2021\nPosted by ssatsok in ΒΙΝΤΕΟ, ΕΛΛΑΔΑ, ΙΣΤΟΡΙΑ, ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ\nΆγιος Πορφύριος: «Θα έρθει ένα παλικάρι που θα είναι πολύ πιστό και θα φέρει όλη τη νεολαία κοντά στον Χριστό»\n«Αι ερχόμεναι πληγαί θα είναι βαρύτεραι των προηγουμένων» – Προφητικά λόγια του μακαριστού Γέροντος π. Φιλόθεου Ζερβάκου\n09 Δευτέρα Αυγ. 2021\n…Ανοίξατε τους οφθαλμούς υμών και ίδετε το δυστυχισμένον έθνος μας πόσα κακά υποφέρει, διότι δεν ακούει τον λόγον του Θεού, δεν μελετά τον νόμον Του.\nΑν μια φορά λέγαμε το: «Κύριε ελέησον» τα προηγούμενα χρόνια, σήμερα πρέπει να το πούμε εκατό και χίλιες φορές\nΕπισκόπου Αυγουστίνου πρώην Φλωρίνης\n~ Η ειρήνη του κόσμου κρέμεται από μία κλωστή! Αυτοί προφητεύουν ότι είμεθα εγγύς θυέλλης.\nΓέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός: «Να είστε έτοιμοι. Θα γίνουν αυτά»\n07 Σάββατο Αυγ. 2021\nΣας λέω υπεύθυνα, διότι ασχολήθηκα με την εσχατολογία. Εντός ολίγου, θα ξεκινήσει παγκοσμίως αυτό.\n«Τότε μόνο ο νοητός ήλιος θα θερμάνει την ελληνική γη και αμέσως θα βλαστήσει, θα ανθίσει και θα καρποφορήσει, όπως και άλλοτε, προς δόξαν Θεού»\n06 Παρασκευή Αυγ. 2021\nΔιδαχές και προφητικές ρήσεις Αγίων και Γερόντων για την σημερινή Ελλάδα\n«Θα έρθει εποχή πού θα πλησιάζετε τα δέντρα και δεν θα μπορείτε να φάτε φρούτα»\nPosted by ssatsok in ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ\nΔιδαχές και προφητικά λόγια Αγίων Γερόντων για την φύση και το περιβάλλον\n31 Σάββατο Ιολ. 2021\nΆγιος Σωφρόνιος του Εσσεξ\nΣας προσκαλώ σε υπομονή, σε προσεκτική κατάσταση προσευχής με την ακατάπαυστη αναζήτηση του θελήματος του Θεού.\n30 Παρασκευή Ιολ. 2021\nPosted by ssatsok in ΒΙΝΤΕΟ, ΓΕΡΟΝΤΕΣ-ΠΑΤΕΡΕΣ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ-ΩΦΕΛΙΜΑ, ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ\nΠαραδώστε τον εαυτό σας στο θέλημα του Θεού κι από το χέρι Του να δέχεστε τα πάντα κάθε μέρα, χωρίς να κοιτάτε το μακρινό αύριο.\nΤα προφητικά λόγια της Γερόντισσας Λαμπρινής: «Η Ελλάδα, μια ώρα, οικονομικά θα πέσει έξω! Τα λεφτά θα εξευτελιστούν»\n21 Τετάρτη Ιολ. 2021\nΓερόντισσα Λαμπρινή Βέτσιου – Δρίβα (+2002, ανέκδοτη): ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ.\nΓέροντας Αμβρόσιος Λάζαρης: «Από εδώ και πέρα, δεν έχεις διανοηθεί τι θα δεις και τι θα ακούσεις. Δεν έχουν ξαναγίνει ποτέ στον κόσμο…»\n20 Τρίτη Ιολ. 2021\n…Το 1990 είχε πει ότι σύντομα ο Θεός, επειδή θέλει να στηρίξει τους ανθρώπους, θα αποκαλύπτει τους Αγίους Του οφθαλμοφανώς.\n*20 Ιουλίου 1974 – 47 χρόνια από την εισβολή του Αττίλα. Καλή λευτεριά στην Κύπρο μας με τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου και των Αγίων μας.


.: ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΟ!!!ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ!!!!\nΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΟ!!!ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΘΗΡΙΟΥ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΑ!!!!\nΟ ΠΑΠΑΣ ΕΥΛΟΓΕΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΤΕΣΦΑΞΑΝ… και συνεχίζουν και σήμερα…. Παράλληλα βλέπουμε τον Πατριάρχη της Ορθοδοξίας να σφιχταγκαλιάζεται με τον πάπα, να παίρνει το βραβείο των Μακκαβαίων (Εβραίοι που κατέσφαξαν τότε τους Έλληνες), παραβιάζοντας τους Ιερούς Κανόνες, ακυρώνοντας έτσι όλους τους αγώνες για ελευθερία που έκαναν οι Άγιοί μας και οι πρόγονοί μας.\nΝα σημειώσουμε εδώ ότι και η Εκκλησία της Ελλάδος ακολουθεί τα χνάρια που χάραξε ο Βαρθολομαίος, και όλοι μαζί μας οδηγούν ως πρόβατα στην σφαγή. Η πνευματική σφαγή έχει ήδη τελεστεί και αναμένεται και η σωματική. Να σημειώσουμε ότι ο Πατριάρχης είναι πρώτος μεταξύ ίσων, δηλαδή όλοι τους αποστατούν όχι μόνο η κεφαλή, όλοι τους είναι προδότες των Ελλήνων.\nΕπίσης, για όσους δεν το γνωρίζουν ο Βαρθολομαίος είναι Τούρκος, και στην ενθρόνισή του είπε: «Δυστυχώς το 1821 ξεσηκώθηκαν κάτι ξεβράκωτοι και διέκοψαν την υπέροχη συμβίωση Ελλήνων και Τούρκων» ! Εδώ ο πατριάρχης παίρνει το βραβείο των Μακκαβαίων Όταν σκύβεις και φιλάς το χέρι ιερέα, το πνεύμα του φιλάς, όχι το πρόσωπο. Κι εδώ «ορθόδοξος» ρασοφόρος προσκυνά το παπικό πνεύμα;;;; !!!!!\nΌ,τι γράφουμε δεν είναι υστερίες μερικών Ελλήνων, αλλά μια σκληρή πραγματικότητα, ένα μάτριξ, μέσα στο οποίο οι Έλληνες εγκλωβίστηκαν και δεν τολμούν να πιστέψουν αυτά που συμβαίνουν ότι είναι αλήθεια…. Κι όμως είναι η Αλήθεια. Προδόθηκαν οι Έλληνες από τους ίδιους τους ποιμένες τους, από αυτούς που κάποτε κράτησαν το έθνος όρθιο. Όταν ο Κοσμάς Αιτωλός έλεγε «τον Πάπα να καταράσθε, αυτός θα είναι η αιτία του κακού», δεν το έλεγε τυχαία. Ήξερε. Όταν ο Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς έλεγε «Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις:\nΤου Αδάμ, του Ιούδα και του Πάπα» ήταν αφελής; Όταν ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός έλεγε «Εμείς δι’ουδέν άλλο απεσχίσθημεν των Λατίνων, αλλά διότι είναι όχι μόνον Σχισματικοί, αλλά και Αιρετικοί. Δια τούτο σας παρακαλώ• αποφεύγετε τους Παπικούς όπως φεύγει κάποιος από φιδιού και από προσώπου πυρός, αλλά και τους «Ορθοδόξους» που σχετίζονται με παπικούς. Όσο πιο μακρυά φεύγει κανείς απ’ αυτούς τους «Ορθοδόξους», τόσο πιο κοντά έρχεται εις τους Αγίους Πατέρες.\nΕνώ όσο πιο κοντά τους έρχεται, τόσο πιο πολύ απομακρύνεται από τους Αγίους μας. Δεν χωρεί καμμία συγκατάβασις σε ό,τι έχει σχέση με την Ορθόδοξη Πίστη μας», και τόσοι άλλοι άγιοι και άξιοι ποιμένες ανά τους αιώνες, ήταν πλανεμένος; Όταν ο Κοσμάς Αιτωλός έλεγε για τους εβραίους και το κακό που κάνουν στους Έλληνες, δεν το έλεγε τυχαία, ήξερε. Και φυσικά οι ίδιοι οι Εβραίοι ομολογούν ότι πλήρωσαν για να τον σκοτώσουν, το οποίο και έγινε. Εδώ η ομολογία ραβίνου για τον θάνατο του Κοσμά του Αιτωλού, κατά την επιταγή του ιερού τους βιβλίου Ταλμούδ «οι καλύτεροι των Ελλήνων πρέπει να φονεύονται», ABHODAH ZARACH (26Β).\nΒρείτε στο διαδίκτυο το βίντεο όπου ο εν λόγω ραβίνος παραδέχεται ότι οι Εβραίοι εκείνης της εποχής σκότωσαν τον Κοσμά τον Αιτωλό. Όταν λοιπόν μας κυβερνούν οι Εβραίοι, τους ορκίζει η Εκκλησία ως Βασιλεύουσα που είναι, όταν οι ιεράρχες μας έχουν σκύψει κεφάλι, οι Έλληνες τι περιμένουν; Σωτηρία από τους προσκυνημένους;;; Είναι δυνατόν;;; !!!!\nΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΔΩΣΕΙ, ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !!!! ΞΥΠΝΑΤΕ ΈΛΛΗΝΕΣ !!!!! ΕΝΩΘΕΊΤΕ ΜΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΑΠΑΙΤΗΣΤΕ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ !!!!! ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΞΙΟΙ ΙΕΡΕΙΣ, ΠΟΥ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΝ, ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ Η ΖΩΗ ΤΟΥΣ ! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΑΣ ΑΠΕΜΕΙΝΕ, ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΟΛΕΘΡΟ. Ο ΑΔΕΡΦΩΜΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ.


«Νόμος και Τάξη Μητσοτάκη»: Οργή για πρόστιμο που επιβλήθηκε σε 80χρονο παππού επειδή φορούσε… στραβά τη μάσκα του! – Candia Doc\n«Νόμος και Τάξη Μητσοτάκη»: Οργή για πρόστιμο που επιβλήθηκε σε 80χρονο παππού επειδή φορούσε… στραβά τη μάσκα του!\nΕίναι φανερό ότι από τις δαγκάνες του αυταρχισμού δεν εξαιρούνται ούτε τα 5χρονα που χτυπιούνται από τα ΜΑΤ ούτε τα «περήφανα γηρατειά». Και όλα αυτά για να καλυφθεί η γύμνια ουσιαστικών και προληπτικών μέτρων για την πανδημία\nΗ σημερινή φωτογραφία στην Κέρκυρα, όπου ένας αστυνομικός με ποδήλατο επιβάλει πρόστιμο σε έναν ηλικιωμένο έχει προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων. Ο 80χρονος παππούς φόραγε τη μάσκα κάτω από τη μύτη, τον πλησιάζουν οι αστυνομικοί και ζητούν τα στοιχεία του. Ο παππούς δίνει την ταυτότητα του και ξεκινάνε να τον γράφουν χωρίς να έχει καταλάβει αυτός τι γίνεται. Περαστικοί –ευτυχώς – διαμαρτυρήθηκαν για να εισπράξουν την απάντηση: «πηγαίνετε στην δουλειά σας και μην ασχολείστε εσείς».\nΕΛΛΑΔΑκερκυρα, ΜΑΣΚΑ, παππους, ΠΡΟΣΤΙΜΟ


Ρωσία: Στην Σιβηρία σχεδιάζουν τη θανάτωση 3.000 λύκων – dasarxeio.com\nΑρχική σελίδα › Άγρια ζωή › Ρωσία: Στην Σιβηρία σχεδιάζουν τη θανάτωση 3.000 λύκων\nΡωσία: Στην Σιβηρία σχεδιάζουν τη θανάτωση 3.000 λύκων\nΟι αρχές μιας επαρχίας στην Σιβηρία σχεδιάζουν τη θανάτωση 3.000 λύκων έπειτα από μια αύξηση των επιθέσεων των ζώων αυτών σε άλογα και ταράνδους, μετέδωσε σήμερα το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων Ρία Νοβόστι.\nΟι αξιωματούχοι της βορειοανατολικής επαρχίας Σάχα δήλωσαν ότι οι λύκοι σκότωσαν πέρυσι περισσότερους από 16.000 ταράνδους και 3.000 άλογα.\nΠερίπου 3.500 λύκοι υπάρχουν στην αραιοκατοικημένη αυτή περιοχή, η οποία είναι επίσης γνωστή ως Γιακουτία. Οι αξιωματούχοι ελπίζουν να μειώσουν τον πληθυσμό τους σε περίπου 500.\nΓια τον σκοπό αυτόν, η τοπική κυβέρνηση έχει ορίσει ένα ποσό αντίστοιχο του ενός εκατομμυρίου δολαρίων τα οποία θα δοθούν σε αυτούς που θα τους σκοτώνουν. Το ποσό που θα χορηγείται σε αυτούς θα αυξάνεται ανάλογα με τον αριθμό των λύκων που θα έχουν σκοτώσει.\n‹ Έρευνα στην ευρωπαϊκή βίδρα – Τα χημικά συρρικνώνουν το πέος\nΑρειος Πάγος: Yποχρέωσε Δήμο να αποζημιώσει για ζημιές που προκλήθηκαν από πτώση δένδρου ›\nTags: Λύκοι, Σιβηρία


Για πρώτη φορά δοκίμασα ακανέ πολύ μικρός και ομολογώ πως δεν μου άρεσε. Αυτή η υπερβολική γλύκα του με την άχνη, που λέρωνε τα χείλη και τα ρούχα μου, αυτό το βαρύ άρωμα βουτύρου, που πλημμύριζε το στόμα μου ήταν κάτι που τότε δεν μπορούσα να εκτιμήσω.\nΌταν μεγάλωσα, επανεκτίμησα αυτό το προϊόν, που με τόση τέχνη και μεράκι παρασκευάζεται στην πόλη μας, τόσο πολύ, που βάλθηκα να εξιλεωθώ απέναντί του με τον εξής τρόπο. Όπου κι αν ταξίδευα και σε όποιους κι αν ήθελα να πάω κάτι σαν δώρο, ο ακανές ήταν στην πρώτη και μοναδική επιλογή μου. Ακανέδες στον Αθηναίο συγκάτοικό μου στα φοιτητικά μου χρόνια, ακανέδες σε συμπαθή καθηγητή μου στο πανεπιστήμιο, ακανέδες στο αφεντικό μου, όταν δούλευα σε μπαρ της Κομοτηνής ως φοιτητής, ακανέδες στο στρατό, ακανέδες στη δουλειά, σε γνωστούς και φίλους.\nRead more: Ο Αθηναίος συγκάτοικός μου με φώναζε «ακανέ»\nΠεριφερειακός Σύμβουλος μού εκμυστηρεύτηκε την πρόθεσή του να είναι το όνομά του στη λίστα των υποψηφίων που θα διεκδικήσουν την ψήφο των πολιτών για Αντιπεριφερειάρχης, υπερτονίζοντας μάλιστα ότι η «εκλογική ασυλία» που είχαν κάποιοι ήταν μεγάλη αδικία.\nRead more: Αντιπεριφερειάρχης με «σταυρό» & θα’χουμε «γλέντια»!\nΜία βλάβη στο μηχανάκι μου με έβγαλε το πρωί της Πέμπτης «πεζή» στους δρόμους της πόλης μας. Βγαίνοντας από την πολυκατοικία είδα μια νεαρή γυναίκα, που σκουντώντας το καρότσι, όπου μέσα του φιλοξενούσε το μωρό της, να προπορεύεται. Δεν θα την πρόσεχα, αν στη γωνία του πεζοδρομίου δεν την έβλεπα να κάνει κύκλο για να ανέβει στο απέναντι στο πεζοδρόμιο, γιατί ακριβώς μπροστά στη ράμπα είχε σταθμευμένο αυτοκίνητο.\nRead more: Η «Οδύσσεια» μιας μητέρας με καρότσι στους δρόμους των Σερρών !\n11 ημέρες άδειας και δεν μου έφτασαν !


PATRINAKI: ΞΕΚΙΝΑ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΥΡΟΣ ΣΤΟ ΡΙΝΓΚ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΒΕΝΤΕΤΑΣ....ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ - ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ !!!\nΞΕΚΙΝΑ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΥΡΟΣ ΣΤΟ ΡΙΝΓΚ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΒΕΝΤΕΤΑΣ....ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ - ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ !!!\nΕίναι απλώς το… σίκουελ μιας προσωπικής πολιτικής βεντέτας ή το επόμενο ταραχώδες κεφάλαιο μιας – βαριά ζαλισμένης – κεντροαριστεράς;\nΤο βέβαιο είναι ότι η μάχη Γιώργου Παπανδρέου και Ευάγγελου Βενιζέλου αναβιώνει. Εγγράφει ήδη θερμό παρασκήνιο και βάζει υποθήκες για θερμές διεργασίες, κατ΄αρχάς, στο ΠΑΣΟΚ.\nΑφετηρία αυτής της αναβίωσης αποτελεί η σαφής πρόθεση του πρώην.....''πρωθυπουργού'' να επανενεργοποιηθεί, σε ρόλο ασαφή μεν ακόμη αλλά στον – απολύτως σαφή – χώρο εντός και πέριξ του ΠΑΣΟΚ και της κεντροαριστεράς. Οι πληροφορίες φέρουν τον πρώην αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Σαμαρά σφόδρα ενοχλημένο από τις κινήσεις Παπανδρέου, για τον οποίον θεωρεί ότι επιχειρεί να χρησιμοποιήσει τις προσπάθειες διεύρυνσης και ανασύνταξης της κεντροαριστεράς για να ανακτήσει προσωπικό πολιτικό ρόλο «μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα εισόδου στη Βουλή και μια αποτυχημένη προσπάθεια ακόμη και να κατέβει στις εκλογές», όπως υπενθυμίζουν δηκτικά «βενιζελικά» στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές δε, ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει επανειλημμένα διαμηνύσει στην Φώφη Γεννηματά πως η όποια σκέψη για επιστροφή Παπανδρέου στο ΠΑΣΟΚ μπορεί να συζητηθεί μόνον σε «ρόλο απλού στρατιώτη». Κι αυτό, υπό προϋποθέσεις. Σ’ αυτή την τακτική και σ’ αυτή τη γραμμή αναμένεται να κινηθούν και οι επόμενες πρωτοβουλίες του Γιώργου Παπανδρέου. Ο οποίος δεν έχει κανέναν λόγο να μην υποδαυλίσει την αμηχανία και τα προβλήματα που προκαλεί στο ΠΑΣΟΚ το «κεφάλαιο Βενιζέλου», στέλνοντας παράλληλα μηνύματα και προς τον ΣΥΡΙΖΑ.


ΜΑΡΤΥΡΙΑΡΗΣ: Δεν τσιμπάει με τίποτα ο Σήφης. Έρχεται ο "κροκοδειλάκιας"\nΣχεδόν έναν μήνα από την έναρξη της επιχείρησης εγκλωβισμού του, ο Σήφης αποδεικνύεται «σκληρό καρύδι», αρνείται να παραδοθεί και αποφεύγει τις παγίδες με τα δολώματα όπως.... ο διάβολος το λιβάνι.\nΟλες αυτές οι κινήσεις έχουν καταγραφεί από τους επικεφαλής της επιχείρησης, οι οποίοι ήδη έχουν διπλασιάσει τις παγίδες, σε μια προσπάθεια να αυξήσουν τις πιθανότητες εγκλωβισμού του. Συνολικά έχουν τοποθετηθεί τέσσερα μεταλλικά κλουβιά, καμουφλαρισμένα με κλαδιά. Τα τρία έχουν τοποθετηθεί στην περιοχή του «Πατσού», το οποίο είναι το αγαπημένο μέρος του Σήφη, ενώ έχουν εγκαταστήσει ακόμα μία παγίδα στις «Βαγιωνιές», ένα άλλο σημείο στο οποίο «συχνάζει» το ερπετό, όπως αποκαλύπτουν οι πατημασιές του.\nΟπως δήλωσε στο «Εθνος» ο κ. Βαγγέλης Μαμαγκάκης, διευθυντής Διαχείρισης Συγκοινωνιακών και Υδραυλικών Εργων του Οργανισμού Ανάπτυξης Κρήτης, στον οποίο υπάγεται το φράγμα των Ποταμών, όλα θα κριθούν τον Δεκαπενταύγουστο.\n«Βρισκόμαστε σε συνεχή επικοινωνία με τον κ. Μπερά, ο οποίος αναμένεται να έρθει στην Κρήτη μετά τον Δεκαπενταύγουστο. Θα έρθει είτε πιάσουμε τον Σήφη, είτε όχι. Υπάρχουν μαρτυρίες ότι στο φράγμα ζει και ένας δεύτερος, μικρότερος κροκόδειλος. Εμείς δεν τον έχουμε δει, όμως οι πληροφορίες που καταφτάνουν επιμένουν και για δεύτερο κροκόδειλο. Η παρουσία του κ. Μπερά είναι σημαντική, προκειμένου να κάνει έναν έλεγχο στο φράγμα και να αξιολογήσει τα ευρήματα ως ειδικός. Πρέπει να γίνει αυτή η διαδικασία για να είμαστε σίγουροι, να ηρεμήσει και ο κόσμος που έχει περιουσία στην περιοχή. Οσο για τον Σήφη, για τον κ. Μπερά η ?σύλληψή? του είναι απλή διαδικασία».\n«Πρέπει να έχουμε υπομονή. Και για μας είναι μία πρωτόγνωρη εμπειρία. Ισως να σταθούμε τυχεροί και να ?τσιμπήσει? το δόλωμα μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο. Πριν μερικές ημέρες ο Σήφης κοιμήθηκε δίπλα ακριβώς από μία παγίδα, αλλά δεν μας έκανε τη χάρη. Ιδωμεν», σχολίασε ο κ. Μαμαγκάκης. Ποιος ξέρει, ίσως η Παναγία κάνει το θαύμα της.\nΕτικέτες Ελλάδα , Κρήτη , κροκόδειλοι , Περιβάλλον


ΜΠΟΞΕΡ – Boxer | ΣΚΥΛΑΚΙ\nΤα Μπόξερ είναι μια ράτσα μεγαλόσωμων σκύλων με Γερμανική καταγωγή. Με ύψος 53 – 63 εκατοστά και βάρος 25 – 32 κιλά, ανάλογα με το φύλο στο οποίο ανήκουν, συγκαταλέγονται στην κατηγορία των μολοσσών. Είναι σκυλιά με πολύ δυνατά σαγόνια και εξαιρετικά ισχυρή δύναμη δαγκώματος. Χαρακτηριστικό τους είναι το σχήμα του κεφαλιού τους το οποίο δημιουργείται απο το φαρδύ και κοντό κρανίο τους.\nΤο τρίχωμά τους είναι κοντό, λείο και γυαλιστερό και όπως οι περισσότερες κοντότριχες ράτσες δεν χρειάζεται ιδιαίτερη περιποίηση. Το χρώμα του τριχώματός τους μπορεί να είναι καστανόχρυσο ή ριγωτό με ή χωρίς λευκά σημεία στην κοιλιά και στα πόδια. Επίσης συχνά παρατηρείται ένα είδος “μαύρης μάσκας” στο πρόσωπο τους.\nΣε σπάνιες περιπτώσεις έχει παρατηρηθεί ακόμα ένας χρωματισμός των σκυλιών αυτής της ράτσας. Είναι τα λευκά Μπόξερ τα οποία γενετικά είναι ή καστανόχρυσα ή ριγωτά με υπερβολικά λευκά σημεία τριχώματος που επικαλύπτουν το βασικό τους χρώμα. Τα σκυλιά με αυτό το χρωματισμό είναι πολύ πιο ευαίσθητα στον ήλιο και διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο να πάθουν εγκαύματα ή καρκίνο του δέρματος σε σχέση με τα Μπόξερ άλλου χρωματισμού. Έρευνες έχουν δείξει ότι τα σκυλιά αυτής της ράτσας με αυτό το λευκό τρίχωμα συνήθως δεν ακούν απο το ένα ή και απο τα δύο αυτιά.\nΣε επίπεδο χαρακτήρα τα Μπόξερ είναι σκυλιά που επιλέγουν πολλοί άνθρωποι για κατοικίδια τους και αυτός είναι και ένας απο τους λόγους που είναι μία απο τις δημοφιλέστερες ράτσες. Είναι σκυλιά με μεγάλη αγάπη και αφοσίωση προς τον ιδιοκτήτη τους ιδαιτέρως πιστά προς τους ανθρώπους της οικογενείας τους αλλά χωρίς να εμπιστεύονται εύκολα ανθρώπους που δεν γνωρίζουν.\nΕίναι σκυλιά που δεν βγάζουν εύκολα επιθετική συμπεριφορά όμως όπως όλα τα σκυλιά θα πρέπει να κοινωνικοποιούνται απο μικρή ηληκία να αποτρεπεί κάποια άσχημη συμπεριφορά ως προς άλλα σκυλιά. τα Μπόξερ θεωρούνται απο πολλούς πεισματάρικα στο θέμα της εκπαίδευσης και η καλύτερη μέθοδος εκπαίδευσης για αυτή τη ράτσα είναι η “θετική”.\nΤα Μπόξερ χρειάζονται επαρκή άσκηση αφού είναι σκυλιά γεμάτα ενέργεια και με μεγάλη όρεξη για παιχνίδι. Η καθημερινή φυσική δραστηριότητα είναι απαραίτητη γιατί είναι σκυλιά που βαριούνται εύκολα και τότε προσπαθώντας να εκτονώσουν την ενέργειά τους μπορεί να κάνουν διάφορες ζημιές, όπως να μασάνε έπιπλα ή να σκάβουν.\nΟ μέσος όρος ζωής τους είναι περίπου τα 10 χρόνια και οι συνηθέστερες ασθένειες που μπορεί να εμφανίσουν είναι κάποια είδη καρκίνου, καρδιακά προβλήματα και δυσπλασία οστών.\nΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΡΑΤΣΑΣ: ΜΠΟΞΕΡ\nΜΠΟΥΛ ΜΑΣΤΙΦ – Bull mastiff\tΑΓΓΛΙΚΟΣ ΠΟΙΜΕΝΙΚΟΣ – English sheepdog\tΑΓΓΛΙΚΟ ΜΠΟΥΛΝΤΟΓΚ- English bulldog\tΣΚΥΛΙΑ ΣΕ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΣΕΡΦ\tΜΠΟΡΖΟΪ – Borzoi\tΨΗΦΙΣΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΣΕΛΙΔΑ ΩΣ:\t(2 ψήφοι, μέσος όρος: 5.00 από 5)\nΑΓΓΛΙΚΟ ΚΟΚΕΡ ΣΠΑΝΙΕΛ - English cocker spanielΑΓΓΛΙΚΟ ΜΠΟΥΛΝΤΟΓΚ- English bulldogΑΓΓΛΙΚΟΣ ΠΟΙΜΕΝΙΚΟΣ - English sheepdogΑΓΙΟΥ ΒΕΡΝΑΡΔΟΥ - Saint BernardΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΚΟΚΕΡ ΣΠΑΝΙΕΛ - American cocker spanielΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΣΤΑΦΟΡΝΤΣΑΙΡ ΤΕΡΙΕ - American staffordshire terrierΑΦΓΑΝΙΚΟ ΛΑΓΩΝΙΚΟ - Afgan houndΒΕΛΓΙΚΟΣ ΠΟΙΜΕΝΙΚΟΣ - Belgian sheepdogΓΑΛΛΙΚΟ ΜΠΟΥΛΝΤΟΓΚ - French bulldogΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΠΟΙΜΕΝΙΚΟΣ - German sheepdogΓΙΟΡΚΣΑΙΡ ΤΕΡΙΕ - Yorkshire terrierΓΚΟΛΝΤΕΝ ΡΙΤΡΙΒΕΡ - Golden retrieverΓΚΡΕΙ ΧΑΟΥΝΤ - GrayhoundΔΑΛΜΑΤΙΑΣ - Dalmatian dogΙΑΠΩΝΕΖΙΚΟ ΑΚΙΤΑ - Akita inu (Japanese Akita)ΙΑΠΩΝΕΖΙΚΟ ΤΣΙΝ - Japanese chinΚΑΝΕ ΚΟΡΣΟ - Cane corsoΚΑΝΙΣ - Poodle canicheΚΕΡΝ ΤΕΡΡΙΕ - cairn-terrierΚΟΛΙ - CollieΛΑΜΠΡΑΝΤΟΡ - Labrador retrieverΛΑΣΑ ΑΠΣΟ - Lhasa apsoΛΙΣΤΑ ΡΑΤΣΩΝΜΑΛΑΜΟΥΤ ΑΛΑΣΚΑΣ - Alaskan MalamuteΜΑΛΤΕΖ - MalteseΜΑΣΤΙΦ ΝΑΠΟΛΙΤΑΝΟ - Mastiff NapolitanoΜΕΓΑΛΟΣ ΔΑΝΟΣ - Great DaneΜΠΑΣΕΝΤΖΙ - BASENJIΜΠΑΣΕΤ ΧΑΟΥΝΤ - Basset houndΜΠΙΓΚΛ - English BeagleΜΠΙΣΟΝ ΦΡΙΖΕ - Bichon friseΜΠΟΡΖΟΪ - BorzoiΜΠΟΥΛ ΜΑΣΤΙΦ - Bull mastiffΜΠΟΥΛ ΤΕΡΙΕ - Bull terrierΝΕΑΣ ΓΗΣ - New foundlandΝΤΑΤΣΧΑΟΥΝΤ - DachshundΝΤΟΜΠΕΡΜΑΝ - Doberman PinscherΡΑΤΣΕΣ ΓΕΝΙΚΑ


Locus Publicus: Ο νέος κύκλος βίας\nΟ νέος κύκλος βίας\nΤο καλοκαίρι του 2007 θα μείνει στην ιστορία της Ελλάδας σαν ένα απο τα χειρότερα. Κάηκε σ’ αυτό το καλοκαίρι πάνω απο το 10% των εθνικών δασών μας. Ο δεύτερος κύκλος φωτιάς άρχιζε καθώς έφευγα απο την Ελλάδα. Είχα έρθει στις αρχές Αυγούστου με χαρά, να περάσω μερικές εβδομάδες στην πατρίδα. Εφυγα τσακισμένος. Στο δρόμο Αθηνών-Πατρών, έξι η ώρα το πρωί, είδα μιά φοβερή φωτιά να καίει στην Αχαία. Ξημέρωνε, και με φόντο την αυγή, ο πυρήνας της φωτιάς ξεχώριζε σαν λαμπάδα αναμμένη στον ήρεμο πρωινό ορίζοντα. Οι φλόγες υψώνονταν με βία ξηλά στον ουρανό, και μια μαύρη κάπνα ξεχύνονταν παντού.\nΕφτασα στην Αμερική μερικές ώρες αργότερα. Οι Αμερικανοί γείτονές μου, που δεν γνωρίζουν και πολλά για την Ελλάδα, με ρώτησαν όλοι αν οι φίλοι μου και συγγενείς είναι καλά, αν οι πυρκαγιές τους έχουν επηρεάσει. Ακουσαν τη βιβλική καταστροφή στα νέα. Τους διαβεβαίωσα πως όλα ήταν καλά. Δικαιολόγησα και τις αιτίες τις φωτιάς. Αύγουστος μήνας, ζέστη πολύ, τέτοιες φωτιές είναι συνηθισμένες.\nΝοιώθω άβολα πολύ. Ενοχλημένος. Αυτή τη γή που λέγεται Ελλάδα, εγώ την έχω έχω στερηθεί. Την αγαπώ ανιδιοτελώς, την υποστηρίζω, την ανεβάζω στα μάτια των ξένων. Την επισκέπτομαι συχνά, την εξιδανικεύω. Μα δεν το κρύβω πως με ενοχλεί παράφορα η παρακμή της.\nΓια μένα, οι φωτιές αυτές είναι σημάδι πως η κοινωνία μας μπαίνει πιά σε νέο στάδιο παρακμής. Και το νέο στάδιο εμπεριέχει βία. Είναι τόσο μεγάλη η παρακμή της ελληνικής κοινωνίας αυτή τη στιγμή, που οι θρασείς συντεχνίες των παντών είδους νταβατζήδων, έχοντας πλέον καταλάβει πως δεν υπάρχει καμιά νομική, ή συνειδητή αντίδραση εναντίων τους, περνούν στον επόμενο κύκλο θράσους, και αυτός εμπεριέχει ωμή βία.\nΜακάρι να διαψευστώ, αλλά φοβάμαι πως απο δώ και πέρα, τα παντός είδους ξεσπάσματα θα παράγουν θύματα. Θύματα στη επαρχία με φωτιές, θύματα στα γήπεδα με τους οπαδούς, θύματα στην νυχτερινή διασκέδαση, θύματα στα πανεπιστήμια. Οταν η παρακμή αυξάνεται, αυξάνεται και το θράσος. Οι αναστολές μειώνονται, η βία θεριεύει.\nPosted by Locus Publicus at 11:57 AM\nΌσο για τις πυρκαγιές, ένας άμεσος υπαίτιος ήταν το ίδιο το κράτος, με τον ελλειπή του σχεδιασμό και τις τραγικές του παραλήψεις...Σε ένα από τα πρώτα μου post στο ιστολόγιό που συμμετέχω είχα θίξει το θέμα: http://perivallonsos.blogspot.com/2007/07/blog-post_20.html\nΓιώργο, σου τρώνε τη καρέκλα\nΟραμα και ηγεσία


Παιχνίδι Η Χιονάτη μαμά Ρεάλ Makeover σε απευθείας σύνδεση. Παίξτε για δωρεάν\nΠαιχνίδια σε απευθείας σύνδεση Παιχνίδια για τα κορίτσια Παιχνίδια για τα παιδιά Ντύσου Μακιγιάζ Snow White Οθόνη αφής HTML5 Android\nMoms για τις κόρες - την κύρια αρχή, που διδάσκουν τα μωρά από την παιδική ηλικία όλοι οι θηλυκοί κόλπα: πώς να συμπεριφέρονται, πώς να ντύνεται και πώς να φροντίζουν τον εαυτό τους. Ομορφιά - άστατος πράγμα, όλα αυτά τα χρόνια που φεύγει, αλλά με την κατάλληλη φροντίδα είναι δυνατό να παρατείνει τη νεολαία. Η Χιονάτη και τα γνωστά μυστικά ομορφιάς που θέλει να τους δώσει στην κόρη της στο παιχνίδι Χιονάτη μαμά Ρεάλ Makeover. Ελάτε μαζί μας και θα αποκτήσουν πολύτιμη εμπειρία και να μάθουν πώς να φροντίζουν τον εαυτό τους. Princess μαγειρεμένα καλλυντικές κρέμες, μάσκες, τα εργαλεία, τα καλλυντικά, και τις έχει τοποθετηθεί στην αριστερή και δεξιά πλευρά των ραφιών. Χρησιμοποιώντας τα πάντα προκειμένου: Εφαρμόστε μια μάσκα, αφαιρέστε την ακμή, σωστή φρύδια, να επιβάλει μακιγιάζ. Για τη μαμά και το μωρό Υπάρχουν διάφορα είδη καλλυντικών. Το κορίτσι ακόμα πολύ νωρίς για να χρησιμοποιήσετε τις σκιές και ρουζ, και την ομορφιά της μητέρας μου να γίνει μόνο φωτεινότερο από αυτούς. Κάντε χτενίσματα στο Snow White μαμά Ρεάλ Makeover και να πάρει τα ρούχα για τις όμορφες γυναίκες, που είναι σε αναμονή για την μπάλα. Είναι προς τιμήν της γέννησης της κόρης του Snow White, αναμένεται μια μεγάλη ροή των επισκεπτών, όλοι ανυπομονούν να δουν το μωρό, την πρώτη φορά που θα κυκλοφορήσει και θα εμφανιστεί πριν από ένα εκλεκτό ακροατήριο. Από την ικανότητα και τη γεύση του παιχνιδιού σας Χιονάτη μαμά Ρεάλ Makeover εξαρτάται από την επιτυχία των κοριτσιών.


Συνάντηση Ζαγοράκη με Τσέφεριν — Grandsport.gr\nαπό Νίκος Καντάρας\t 20/04/2021 - 12:35\nΟ πρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, Θοδωρής Ζαγοράκης, συναντήθηκε με τον πρόεδρο της UEFA, Αλεξάντερ Τσέφεριν, με τον Θοδωρή Ζαγοράκη, να παρίσταται για πρώτη φορά υπό την ιδιότητα του προέδρου της, σε συνέδριο της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας στο Μοντρέ.\nΟ Θοδωρής Ζαγοράκης, εξέφρασε την την πλήρη αντίθεσή του στη δημιουργία της European Super League, ενώ επεσήμανε ότι θα τεθεί το ζήτημα εκ μέρους του, ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.\nΑναλυτικά η ενημέρωση της ΕΠΟ: «Συνάντηση με τον πρόεδρο της UEFA Αλεξάντερ Τσέφεριν είχε ο κ. Θεόδωρος Ζαγοράκης, ο οποίος παρίσταται για πρώτη φορά υπό την ιδιότητα του προέδρου της Ε.Π.Ο. σε συνέδριο της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας στο Μοντρέ.\nΑ1 ΕΠΣΗ: Οι παρατηρητές των αγώνων της Τετάρτης (20/10)


Δεν αρνούμαι ότι μεγάλωσα με άνεση και προνόμια. Το να είσαι μαύρος μετανάστης στην Αμερική είναι πολύ διαφορετικό από το να είσαι μαύρος απόγονος των σκλάβων. Το αναγνωρίζω αυτό. Πάντα ένιωθα, βέβαια, όχι τόσο Νιγηριανή και όχι τόσο Αμερικανή. Είναι λίγο άβολο να μεγαλώνεις σε τόσο εχθρικό προς τους μαύρους περιβάλλον, με γονείς που προέρχονται από ένα μέρος όπου όλοι είναι σαν αυτούς. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν / LiFO


29 Νοεμβρίου 2020 11:00:54\nΜια σειρά από φονικά και μια επιδημία ευλογιάς συνταράσσουν τη μικρή κοινωνία της Καπράγιας. Οι ήρωες πασχίζουν να περισώσουν ό,τι μπορούν από τις επιθυμίες τους, ερχόμενοι σε ευθεία σύγκρουση με τις κοινωνικές επιταγές- όλα αυτά λίγο πριν το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου πολέμου. Ένα δυστοπικό περιβάλλον το οποίο παίρνει σάρκα και οστά μέσα από το δεύτερο μυθιστόρημα της Πέμης Γκανά με τίτλο «Καπράγια» ( εκδόσεις Πνοή).\nΗ Βριλησσιώτισσα συγγραφέας συστήνει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ το νέο της πνευματικό παιδί, μοιράζεται μαζί μας την βαθύτερη ανάγκη που την ώθησε στην συγγραφή και εξομολογείται ποια είναι η σχέση της με τους ήρωες που κατά καιρούς πλάθει η δημιουργική γραφίδα της.\nΘα μας συστήσετε την «Καπράγια»;\nΚαλωσήλθατε στην Καπράγια, ένα νησί, πεταμένο σ ένα πέλαγο. Καλωσορίσατε στο Τοσκανικό Αρχιπέλαγος στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, στο σπίτι της Ρομίνας, του Μάσσιμο, του καπτα Μπαρτόλο. Η Καπράγια είναι ένα μάλλον κλειστοφοβικό ανάγνωσμα που εμπεριέχει στοιχεία ψυχολογικού θρίλερ. Σε δεύτερη ανάγνωση o αναγνώστης αντιλαμβάνεται τον αιώνιο, ανθρώπινο φόβο μπρος στη λήθη, μπρος στο τέλος. Η παράνοια έρχεται αντιμέτωπη με τις προκαταλήψεις, αντιμέτωπη με τον φόβο του ανθρώπου μπρος στο άγνωστο, στο διαφορετικό.\nΗ βλασφημία, η άγνοια, το θανατικό, ο φόβος και η λήθη που συχνά μετουσιώνεται σε φόβο της λήθης. Ασφυκτικοί, και εδώ, οι δεσμοί της οικογένειας (χαρακτηριστικό άραγε της μεσογειακής κουλτούρας;) γίνονται θηλιά στο λαιμό και πνίγουν, ενίοτε δολοφονούν και άλλοτε πάλι μήτρα γυναικεία, προστατευτική, θυσία στο βωμό της μητρικής αγάπης.\nΗ Ρομίνα, η ηρωίδα, ένα κορίτσι που ακροβατεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και στην παράνοια. Και από δίπλα μια μάμα που ορίζει, κατά όπως θέλει, την ζωή του άντρα και της κόρης, ένας λοστρόμος που νοσταλγεί λιμάνια και θάλασσες καθώς ζει ριζωμένος στον βράχο της Καπράγιας, ένας γιατρός που μάχεται με τους προσωπικούς του δαίμονες. Πρόσωπα που πλαγιάζουν μαζί, ονειρεύονται, εκδικούνται, μπερδεύονται οι εφιάλτες τους. Κοινός παρονομαστής η αγωνιώδης προσπάθεια της επιβίωσης, της λύτρωσης, που μοιάζει αδύνατη καθώς όλοι έχουν να αντιπαλέψουν τον σκοταδισμό και τις δεισιδαιμονίες της εποχής.\nΟι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι με δολοφονίες, και την αφόρητη σιωπή που συνθλίβει αργά, μα σταθερά, τις ζωές τους, μα το χειρότερο είναι πως έχοντας περάσει μέσα από την κόλαση δεν έχουν καμία ελπίδα για το μέλλον.\nΣτο βιβλίο, που διαδραματίζεται δυο αιώνες πριν, γίνεται αναφορά σε επιδημία ευλογιάς. Σήμερα ζούμε την πανδημία του κορωνοϊού. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι μια συμφορά είναι ίδιος ή αλλάζει κάθε φορά που αλλάζει η εποχή και οι συνήθειες;\nΈνας παθογόνος παράγοντας, έχει τη δυνατότητα να σκοτώσει δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους, να προκαλέσει προβλήματα στις οικονομίες και να αποσταθεροποιήσει την εθνική ασφάλεια. Και αυτό δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο καθώς ο πλανήτης έχει βιώσει πολλές πανδημίες. Πανδημίες που άφησαν πίσω τους εκατομμύρια νεκρούς. Σύμμαχος πάντα η επιστήμη, δίνοντας μάχες και αγώνα δρόμου για την ίαση, άλλοτε πιο γρήγορα άλλοτε σε βάθος χρόνου αντιμετωπίζει τις κρίσεις.\nΤο ιατρικό τέλος συμβαίνει, όταν τα νέα κρούσματα και οι θάνατοι σταδιακά εξαφανίζονται. Το κοινωνικό τέλος επέρχεται, όταν ο φόβος της λοίμωξης εξαφανίζεται μεταξύ των ανθρώπων. Δυστυχώς, το δεύτερο μπορεί να συμβεί πριν το πρώτο. Με άλλα λόγια, ένα τέλος μπορεί να ανακηρυχθεί πρόωρα όχι επειδή πράγματι η νόσος έχει εξαφανιστεί, αλλά επειδή οι άνθρωποι κουράστηκαν να ζουν φοβισμένοι. Το ζήσαμε και εδώ, στην πατρίδα μας, κατά την διάρκεια του καλοκαιριού.\nΟ μέσος άνθρωπος συχνά βρίσκει παρηγοριά στην εκκλησία. Πολύτιμος ο ρόλος της, καθώς θα πρέπει να ανακουφίζει και να δροσίζει τις ψυχές του ποιμνίου. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι μια συμφορά, σε γενικές γραμμές, φαντάζομαι, πως είναι ίδιος. Άρνηση αρχικά, φόβος, στροφή στην εκκλησία, και τέλος εμπιστοσύνη στην επιστήμη.\nΠοια ανάγκη σας ώθησε στην συγγραφή;\nΗ αλήθεια είναι πως η συγγραφή δρα καταλυτικά στη ζωή μου. Δεν θα μπορούσα να λειτουργήσω δίχως τις σημειώσεις μου, τους ήρωες, τα πάθη τους, τις ανάσες τους. Ζω τις ζωές τους, γεννιέμαι και πεθαίνω μαζί τους. Τους ακούω τις νύχτες να συνωμοτούν, να τραγουδούν να φοβούνται. Χαίρομαι με τις χαρές τους, σπαράζω με τον χαμό τους. Κι όταν μια ιστορία τελειώνει οι ήρωες ευτυχώς δεν με εγκαταλείπουν. Στέκονται στο πλάι μου, μου χαμογελούν και με προτρέπουν να συνεχίσω. Κι όταν δεν γράφω σίγουρα διαβάζω\nΤο πραγματικά συγκλονιστικό «Τρεις σύντροφοι» του πραγματικά κορυφαίου συγγραφέα Erich Maria Remarque.\nΠιστεύετε στην έμπνευση ή είστε από τους συγγραφείς που υποστηρίζουν ότι το γράψιμο οφείλει να είναι καθημερινή εργασία με ωράριο;\nΗ έμπνευση, βρίσκεται παντού γύρω μας, στον αέρα, στις νότες της μουσικής, στα παιδιά που τρέχουν, στις ματιές των ερωτευμένων, των απελπισμένων, των μοναχικών. Στα αυτοκίνητα που περνούν δίπλα μας. Στο μετρό. Παντού, κυριολεκτικά παντού. Αν ο γραφιάς παρατηρήσει, αν ο γραφιάς είναι έτοιμος να αφουγκραστεί και αφήσει ελεύθερο τον εαυτό του να περιπλανηθεί, τότε σας λέω πως μια καινούργια ιστορία γεννήθηκε. Όμως, τίποτα δεν μπορεί να γίνει αν δεν υπάρξει σκληρή δουλειά. Η συγγραφή απαιτεί πρόγραμμα, αφοσίωση, μέθοδο και πάνω απ’ όλα συνέπεια. Κατά την ταπεινή μου γνώμη το ταλέντο μόνο του δεν αρκεί.\nΈχετε βιώσει ποτέ το περίφημο «writer’ s blog»;\nΝαι, το βιώνω κάθε φορά που, λανθασμένα, πιστεύω ότι οι ήρωες είναι «μαριονέτες» κι εγώ αυτή που τους δίνει ανάσα. Πρέπει, λοιπόν, να αφήσω στην άκρη κάθε δική μου ματαιοδοξία και να αφήσω τους πραγματικούς πρωταγωνιστές να αυτονομηθούν και να διεκδικήσουν τον χρόνο και τον χώρο τους στην ιστορία.\n«Γράφω πρώτα απ’ όλα για εμένα και για την δική μου ικανοποίηση»\nΣτις σπουδές σας συμπεριλαμβάνεται ένα μεταπτυχιακό στην Ψυχολογία του Καταναλωτή. Ο Καρλ Γιούνγκ έλεγε ότι η ψυχολογία και το ασυνείδητο επηρεάζουν την καταναλωτική συμπεριφορά μας. Είναι αυτά δυο στοιχεία που επηρεάζουν και τον χώρο του βιβλίου;\nΤα παραδοσιακά εγχειρίδια του marketing εξηγούν την καταναλωτική συμπεριφορά με την «φόρμουλα AIDA»(Attention, Interest, Desire, Action), που υπαγορεύει ότι το μόνο που έχει να κάνει ο marketer είναι να παράξει ενδιαφέρον διεγείροντας την επιθυμία του καταναλωτή. Παρομοίως, η «λογοτεχνία» του marketing συχνά εξηγεί τη σχέση καταναλωτή–προς–προϊόν με τα «4P»(Product, Price, Promotion, Placement). Οι θεωρίες AIDA, 4Ps και άλλες φόρμουλες του marketing υποδηλώνουν ότι το μυαλό του καταναλωτή είναι ένα άγραφο χαρτί, που περιμένει να γραφτεί από την αγορά. Σύμφωνα με αυτή την οπτική, η σχέση marketer – προς – καταναλωτή είναι μάλλον Παβλοφική.\nΗ καταναλωτική ψυχολογία από την άλλη, αναγνωρίζει ότι το μυαλό του καταναλωτή είναι ο δημιουργός της πραγματικότητας της αγοράς. Επομένως, η καταναλωτική ψυχολογία εστιάζει και στη συναισθηματική σκέψη, μαζί με τη λογική, αλλά και στα ασυνείδητα, όπως και στα συνειδητά, κίνητρα. Και εδώ αντιλαμβανόμαστε την συνεισφορά του Καρλ Γιούνγκ. Προσωπικά, πιστεύω πως πέρα από το ασυνείδητο και την ψυχολογία του καταναλωτή, το marketing καταφέρνει και παίζει μεγάλο ρόλο. Κοιτάξτε πώς καθορίζεται η τάση, το trend, στον χώρο του βιβλίου, χθες ήταν π.χ. τα ιστορικά μυθιστορήματα, σήμερα η αστυνομική λογοτεχνία.\nΤι θέλει να διαβάσει ο αναγνώστης του 2020;\nΟ αναγνώστης τα τελευταία χρόνια αγαπά να διαβάζει αστυνομική λογοτεχνία. Διαβάζεται μάλλον εύκολα καθώς ο ρυθμός της γραφής είναι σύγχρονος, κινηματογραφικός, καταιγιστικός και κρατά τις αισθήσεις του αναγνώστη σε εγρήγορση.\nΟι συγγραφείς οφείλουν να «πάνε» προς τις επιθυμίες του κοινού ή να δημιουργήσουν το δικό τους αποτύπωμα και το αναγνωστικό κοινό να ακολουθήσει;\nΤελειώνοντας το κείμενο προχωράς στο επόμενο, ίσως (λέω ίσως) δίχως την επιθυμία μιας δεύτερης ανάγνωσης. Προσωπικά, διαβάζω τα trends μα δεν μπορώ να συμμορφωθώ και με τις επιταγές του αναγνωστικού κοινού, καθώς γράφω πρώτα απ’ όλα για εμένα και για την δική μου ικανοποίηση.\nΥπάρχει κάποια φράση που σας επηρέασε βαθιά από τα βιβλία που έχετε διαβάσει;\n«Και συμπονούσε όλους τους μπακάληδες, τους υφασματέμπορους που είχαν έρθει και φύγει μαζί με το εφήμερο έργο τους, μερικά ξεχασμένα περιττώματα ή ένα σάπιο ύφασμα. Και η τρομερή φρίκη του θανάτου και της λήθης, ανατάραζε την καρδιά του. Θλιβόταν για όλους εκείνους τους ανθρώπους που είχαν πεθάνει δίχως να ’χουν χαράξει το όνομά τους πάνω σ ένα βράχο, δεν είχαν λαξέψει μια ένδειξη, κάποιο έμβλημα ώστε να έμεναν αξέχαστοι για πάντα». Από το «Γύρνα σπίτι, άγγελέ μου» του Tomas Wolfe.\nΖείτε στα Βριλήσσια. Πείτε μου κάτι που σας αρέσει στο προάστιο και κάτι που αν είχατε την δυνατότητα θα αλλάζατε.\nΜεγάλωσα στα σύνορα του Χολαργού με του Παπάγου και στα τέλη του ’80 μετακομίσαμε στα Βριλήσσια. Έκανα νέους φίλους που ήρθαν και προστέθηκαν στους παλιούς, τους παιδικούς. Αυτό που αγαπώ στα Βριλήσσια είναι ότι υπάρχουν ακόμα «γειτονιές», και τα παιδιά μου μεγαλώνουν με τα παιδιά των φίλων μου.\nΗ Πέμη Γκανά γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Χολαργό. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και έκανε μεταπτυχιακό στην Ψυχολογία του Καταναλωτή στο πανεπιστήμιο John Moores του Λίβερπουλ. Το 2016 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της, «Kairlov», από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Το 2019 συμμετείχε με το διήγημα «Τα όνειρα του κυρίου Πάντιγκτον» στη συλλογή διηγημάτων «Μαζί ξανά», από τις εκδόσεις Βακχικόν. Διηγήματά της δημοσιεύονται κατά καιρούς σε ηλεκτρονικά περιοδικά, ενώ το διήγημα «Charleston chew», της σειράς «Μπόλτον Κρικ», βραβεύτηκε το 2018. Η «Καπράγια» είναι το δεύτερο μυθιστόρημά της και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή (www.eksodeispnoi.gr για ηλεκτρονικές παραγγελίες).\nTags: Βριλήσσιαεκδόσεις ΠνοήΚαπράγιαΠέμη Γκανάσυγγραφές\nΓ. Λαγουδάκης: «Δεν θα κάνουμε βήμα πίσω στις θέσεις μας για τη διαχείριση των απορριμμάτων»