zuzue » EconomicsEconomics\nwelfare\tစာရေးသူများ ingyinzuzue You are here: Home >Author Archive\nအဖွဲ့အစည်း ဖွဲ့စည်းပြီဆိုတာနဲ့ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ရှိပြီး ဖြစ်ရပါတယ်။ အဲဒီရည်ရွယ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မယ့် လုပ်ဆောင်ချက်တွေကိုလည်း နေရာတကျစီမံခန့်ခွဲရပါမယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီလုပ်ဆောင်ချက်တွေအပေါ် လိုအပ်တဲ့ ထိန်းချုပ်မှု့တွေ ရှိရပါမယ်။ ဒီလိုအချက်အလက်တွေ ပြည့်စုံမှု့ ရှိမှ အဖွဲ့အစည်းလို့ ခေါ်နိုင်မှာပါ။ ပြီးတော့ အဖွဲ့အစည်းတွေ ဘာလို့ ဖွဲ့ကြသလဲဆိုရင် တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း မဆောင်ရွက်နိုင်တဲ့ အရာတွေကို စုပေါင်းလုပ်ဆောင်မှု့မှ အောင်မြင်မှု့ရနိုင်ဖို့ ဖွဲ့စည်းရခြင်းပဲ ဖြစ်တယ်။ အဖွဲ့အစည်းဖွဲ့ခြင်းမှ ရတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကတော့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဗဟုသုတကျွမ်းကျင်မှု့တွေ ဖလှယ်နိုင်မယ်။ အဖွဲ့အစည်းနဲ့ လုပ်ရတဲ့ အတွက် အလုပ်ပြီးမြောက်မှု့ မြန်လာပြီး အချိန်ကုန် သက်သာလာမယ်။ လုပ်ငန်းက သင်မယ့် အတွေ့အကြုံတွေ ရရှိလာမယ်။ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း လုပ်ရင် မရှိနိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုး အဖွဲ့အစည်းနှင့် လုပ်ကိုင်လျှင် [...]\nစီးပွားရေးလုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုရဲ့  Externality ဆိုတာကတော့ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ မပါဝင်တဲ့ ပြင်ပလူ့အဖွဲ့အစည်းအပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှု့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကောင်းတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု့မျိုးကို external benefit လို့ခေါ်ပြီး ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှု့ကိုတော့ external cost လို့ခေါ်ပါတယ်။ ဥပမာ – စက်ရုံတစ်ရုံရဲ့  လုပ်ငန်းလည်ပတ်မှု့ကနေ စွန့်ထုတ်လိုက်တဲ့ အညစ်အကြေးတွေက လေထုညစ်ညမ်းမှု့၊ ရေထုညစ်ညမ်းမှု့ ဖြစ်စေတယ်ဆိုရင် ဒါဟာ external cost or negative externality ကို ဖြစ်စေတယ်လို့ သတ်မှတ်ပါတယ်။ ဥပမာ- ပျားမွေးမြူရေးလုပ်ငန်းမှ ပျားတွေမွေးတဲ့ အတွက် ပျားရည်စတဲ့ ထုတ်ကုန်တွေရရှိတဲ့အပြင် အနီးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သီးနှံပင်များအပါ် ဝတ်မှုန်ကူးခြင်းဖြစ်ထွန်းစေတဲ့အတွက် သီးနှံပင်တွေသန်စွမ်းပွားများရာမှာ အထောက်အကူဖြစ်စေပါတယ်။ ဒီလိုမျိုး အကျိုးဖြစ်ထွန်းစေတာကို external benefit or positive [...]\nInflation In Economics, Inflation isarise in the general level of prices of goods and services in an economy overaperiod of time. ဈေးနှုန်းတွေ တက်လာတဲ့ အတွက် အရင်ကထက် ငွေကြေးတစ်ယူနစ်မှာ ဝယ်ယူနိုင်တဲ့ goods and services ပမာဏလျော့ကျလာပါတယ်။ ဥပမာ- အရင်တုန်းက ငွေတစ်ကျပ်နဲ့ ဝယ်လို့ ရတဲ့ ပစ္စည်းကို အခုမှာ ၁၀၀ ပေးပြီး ဝယ်ရတာမျိုးပါ။ ဒါကြောင့် ငွေကြေးဖောင်းပွမှု့ (Inflation) ဖြစ်လာပြီဆိုရင် ဝယ်နိုင်စွမ်းအား (Purchasing Power) လျော့ကျသွားပါတယ်။ ငွေကြေးဖောင်းပွမှု့က အနည်းငယ်သာဖြစ်ရင်တော့ [...]\nဒီတစ်ခါ ဆင်းရဲမှု့ကို လျော့ချနိုင်စေဖို့ Strategies တွေ အကြောင်း ဆွေးနွေးကြရအောင်။ Economic Growth စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု့က ဆင်းရဲမှု့လျော့ချခြင်းမှာ အများကြီးအရေးပါပါတယ်။ Good Governance က Economic development အတွက် အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ချက်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဆို Good Governance ကို ဘယ်လိုအောင်မြင်အောင် လုပ်မလဲ မေးစရာရှိလာပါတယ်။ Development policies တွေကို ချမှတ်လမ်းညွှန်ရမယ်။ ဒီ Policies တွေကို ထိထိရောက်ရောက် ဘယ်လိုဆောင်ရွယ်မယ်. ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေ သုံးမလဲ အခြေခံပါတယ်။ ဒီလို အကောင်အထည်ဖော်ရမှာ ငွေကြေးလိုအပ်ချက်တွေကို UNDP လိုမျိုး International Aid Agencies တွေကနေ ဘဏ္ဍရေးဆိုင်ရာ အကူအညီအထောက်အပံ့အနေနဲ့ ရယူနိုင်ပါတယ်။ ဝင်ငွေခွဲဝေဖြန့်ဖြူးမှု့ကွာဟခြင်းကို Government ကနေ Transfer [...]\n1. Public good ဆိုတာ တစ်ဦးတစ်ယောက်ရဲ့  သုံးစွဲခြင်းက တခြားသူတွေရဲ့  သုံးစွဲနိုင်မှု့ကို ထိခိုက်မှု့၊ လျော့ကျမှု့ မရှိနိုင်ကြောင်း ဆိုလိုတာပါ။ တစ်ဦးရဲ့  သုံးစွဲနိုင်မှု့ကို နောက်တစ်ဦးက တားမြစ်ပိုင်ခွင့်မရှိသလို သုံးစွဲမှု့ကို ဖယ်ထုတ်လို့လည်း မရပါဘူး။ ဥပမာ – မီးပြတိုက်ကို သင်္ဘောတိုင်းက လမ်းညွှန်အဖြစ် အသုံးပြုနေကြပေမယ့်လည်း ဒီမီးပြတိုက်ကို သုံးစွဲနိုင်မှု့ ၊ အသုံးချနိုင်မှု့ အနေအထားလျော့ကျသွားခြင်းမရှိပါဘူး။ အဲဒီသဘောပါ။ 2. Private Good – Public good ရဲ့  ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပါတယ်။ Public Good လိုမျိုး Free good သဘောမျိုးမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကုန်စည်ကို ဝယ်နိုင်စွမ်းအားမရှိတဲ့ သူတွေကို အလိုလိုဖယ်ထုတ်ပြီး ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါ့အပြင် [...]\nPoverty ဆင်းရဲမွဲတေမှု ကို ဘယ်လို အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုကြမလဲ။ စီးပွားရေးရှု့ထောင့် (Economic aspects of poverty) မှာ Absolute concept နဲ့ Relative concept ဆိုပြီး concept နှစ်မျိုးရှိပါတယ်။ Absolute concept of poverty အရ အနည်းဆုံး ရှိသင့်တဲ့ လူနေမှု့အဆင့်အတန်း (minimum standard of living) ထက် နိမ့်ကျနေရင် ဒါဟာ ဆင်းရဲတာပါပဲလို့ သတ်မှတ်ထားပါတယ်။ သောက်သုံးရေ၊ အစားအစာ၊ နေစရာ အစရှိတဲ့ ဘဝအတွက်မရှိမဖြစ်လိုအပ်တဲ့ အရာတွေ ရသင့်သလောက်မရဘဲ ၊ရှိသင့်သလောက်မရှိဘဲ လိုအပ်နေခြင်းကို ဆိုလိုပါတယ်။ Relative concept of poverty အရဆိုရင်တော့ လူတစ်ယောက်ဟာ ရှိသင့်တဲ့ ပျမ်းမျှဝင်ငွေ ပမာဏအောက် [...]\nEconomy မှာ အကန့်အသတ်နဲ့ ရှိတဲ့ ရှားပါးသံယံဇာတ အရင်းအမြစ်တွေ ( limited Scarce Resources) တွေကို အကောင်းဆုံး အကျိုးအမြတ်ရအောင် ဘယ်လိုခွဲဝေအသုံးပြုရမယ်ဆိုတာကို ပထမဦးစွာလေ့လာကြည့်ရအောင်။ အခြေခံအရင်းအမြစ်တွေကတော့ အကြမ်းအားဖြင့် Physical Resources တွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ Economy မှာ အဲဒီ Physical Resources တွေက အကန့်အသတ်နဲ့ သာ ရရှိနိုင်တာပါ. Limited Resources လို့ ဆိုရာမှာ မြေယာ (Land) ၊ လုပ်သား (Labour)၊ အရင်းအနှီး(Capital) နဲ့ လုပ်ငန်းပေါ်မူတည်တဲ့ တခြားအချက်အလက် (Other Factors) တွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဥပမာ – လယ်သမားတစ်ယောက်က စပါးနဲ့ ဂျူံကို စိုက်မယ်ဆိုပါတော့။ ဒါပေမယ့် သူ့မှာ [...]


(မိုးမခ) မတ်လ ၈၊ ၂၀၁၈\n● အစောဆုံး သတိရချက်များ\nမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အဲဒီနေ့က အမေ့ရင်ခွင်ကိုမှီပြီး ဘတ်စ်ကား အပြင်ကို ငေးမောကြည့်နေမိတယ်။ အပြင်က မိုး ကောင်းကင်ကင်ဟာ အရမ်းကို ပြာပြီး ကြည်လင်လှပနေတယ်။ တောင်တန်းကြီးတွေ သစ်ပင်ကြီးတွေဟာ မျက်စိရှေ့ကနေ တဝေါဝေါ ဖြတ်သန်းသွားနေတယ်။ ပြန်တွေးကြည့်လိုက်တော့ ဘာအကြောင်းကြောင့်မှန်းတော့မသိ။ အဲဒီနေ့က မိုးကောင်း ကင်ရဲ့အပြာရောင်ဟာ ကျွန်တော့်မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ အတောက်ပဆုံးနဲ့ အလှဆုံး အပြာရောင်ဖြစ်နေတယ်။\n၁၉၉၅ ခုနှစ်၊ နယ်စပ်ရွာလေးတရွာမှာတွေ့ရတဲ့ ဆရာမကြီးနဲ့ကလေးတသိုက် (ရှေ့တန်းညာစွန်က ကလေးမှာ ဆောင်းပါး ရှင်ဖြစ်သည်)\nကျွန်တော် သီချင်းတွေ အော်ဆိုနေတယ်။ ဘာသီချင်းတွေ ဆိုနေတာလဲ မသိတော့ဘူး။ အကြာကြီးပါပဲ။ ဘယ်လောက်ထိ အောင် ကြာသလဲဆိုရင် ကျွန်တော့်ကို ပွေ့ချီထားတဲ့ အမေတောင် တားယူရတယ်။ “သားတဲ့၊ တော်ပါတော့တဲ့။ ခရီးသွားဖော် ဦးဦးတွေ၊ ဒေါ်ဒေါ်တွေ အိပ်နေကြတယ်။ သားလည်း ခဏအိပ်လိုက်ဦး” တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမေ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကြင်နာဖော်ရွေတဲ့မျက်နှာထားနဲ့ အဒေါ်ကြီးတယောက်ဟာ အမေရဲ့စကားကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်တာကို ကျွန်တော့်မှတ် ဉာဏ်ထဲမှာ မှုန်ဝါးဝါးမှတ်မိနေတယ်။ “ဆိုပါစေ အေးရဲ့။ သူတို့တတွေလည်း နားထောင်နေကြတယ်” တဲ့။ အဲဒီနောက် ကျွန်တော် ထပ်ဆိုမဆို မမှတ်မိတော့ဘူး။ ထပ်မှတ်မိနေတာကတော့ အမေ့အသံ။ “အဲဒါ မင့်ကြီးကြီး။ ကြီးကြီးလို့ ခေါ်တဲ့”။\n“ကြီးကြီး”လို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်တဲ့ အဲဒီအချိန်အခါတုန်းက ကျွန်တော်တို့ စီးသွားနေတဲ့ ဘတ်စ်ကားဟာ ကိုယ့်ပြည်ကိုယ်မြေပေါ်မှာ ပြေးသွားနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မသိနိုင်သေးသလို၊ ဒီကြီးကြီးဟာ ကျွန်တော်မွေးစကတည်းက တောက်လျှောက် ကျွန် တော့ကို ကြီးပြင်းအောင် စောင့်ရှောက်ခဲ့သူ၊ အသိဉာဏ်ပညာ သင်ကြားပေးခဲ့သူဆိုတာ မသိန်ိုင်သေးဘူး။ ဒီခရီးကြမ်းကြီးရဲ့ ငြိုငြင်မှုများကို အပြည့်အဝခံစားခဲ့ရတဲ့ ကြီးကြီးဟာ ဆက်လက်ပြီး နောင်အချိန်ကာလတွေမှာ ကျွန်တော့်ကို သူမြေးအရင်းတ ယောက်လို စောင့်ရှောက်ဆုံးမပေးခဲ့သူဆိုတာ ပိုမသိနိုင်ခဲ့ဘူး။\nဒါပေမဲ့ ကြီးကြီးဟာ သူ့အသက်ဆုံးတဲ့အထိ၊ ကျွန်တော့ အသက် ၂၅ တိတိ အထိ။ သူဟာ ကျွန်တော့် တသက်လုံးရဲ့ ကြီး ကြီးပါ။ ထာဝရကြီးကြီးပါ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်ဟာ (၁) နှစ်သားကျော်ကျော် အရွယ်လောက်။ အဲဒီနေ့ဟာ ကျွန် တော့်ရဲ့ အစောဆုံး သတိရချက်ပါပဲ။\n● အစလို့ဆိုရတဲ့ နေ့ရက်များ\nတိုင်းတပါး နယ်ခြားမြေခြားမှာ နေရတဲ့နေ့ရက်တွေဟာ အလွန်ငြီးငွေ့ဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ … .. ကျွန်တော်တို့ဟာ အပေါ်ရွာ၊ အောက်ရွာရှိတဲ့ ကချင်ရွာလေး နှစ်ရွာအနက် အောက်ရွာလေးမှာ နေတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ နေတဲ့ ခြံဝိုင်းကြီးဟာ အလွန် ကျယ်ဝန်းပါတယ်။ ခြံဝိုင်းထဲမှ အသီးပင် အမျိုးမျိုး စိုက်ထားသလို ဟင်းသီး ဟင်း ရွက်တွေလည်း စိုက်ထားပါတယ်။ နေတဲ့ မိသားစုတွေကလည်း မနည်းလှ။ ငယ်ပေါင်း သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဝိုင်းထဲ မွေးမြူထားတဲ့ ကြက်တွေဘဲတွေနဲ့ ဦးဦးတွေ ဒေါ်ဒေါ်တွေ၊ ကလေး တွေ ရယ်မောသံ၊ ငိုသံတွေ ကြား ကျွန်တော် ပျော်မှပျော်။ ခြံစည်းရိုးတွေပေါ် ကျော်တက်။ ဖြတ်သွားတဲ့ ကျွဲအုပ်ဆိတ်အုပ်ကြီးတွေ ဒါမှမဟုတ် မောင်းဖြတ်သွားတဲ့ ထော်လာကျီတွေတွေ့ရင် အကြီးအကျယ် ကုန်းအောက်လိုက်ကြ တဲ့ ကျွန်တော်တို့တတွေ ချွေးကို ပြန်လို့။ အဖြူအမည်း ရုပ်မြင်သံကြားစက် အစုတ်တလုံး။ လိုင်းမိအောင် ဟိုဦးလေးက ဝါးလုံးခုတ် တိုင်ထောင်။ ဒီဦးလေးက ဒယ်အိုးအဖုံးအစုတ်တလုံးကို ဓာတ်ကြိုးသွယ်။ အမေနဲ့ ကလေးတွေက တယ်လီဗေးရှင်း ရှေ့မှာထိုင်။ ရုပ်တော့ပေါ်မလာ၊ အသံတော့ ကြားနေရတယ်။ တခွန်းမှလည်း နားမလည်။ အပေါ်ရွာက အစ်ကိုတွေ၊ အစ်မတွေလည်း လာလည်။ ဝိုင်းကျယ်ကြီးထဲ တူတူပုန်းတမ်း ကစားကြ။ အပင်ပေါ်တက်နိုင်တဲ့လူက အသီးခူး။ မတက်နိုင်တဲ့ ကောင်က အောက်ကနေ အသံကုန် ဟစ်အော်ငို။ ပြီးတော့ သူတို့ခူးတဲ့ အချဉ်သီးတွေ ငရုတ်သီးတွေနဲ့ တို့စား။ ပါးစပ်တွေ ပူ၊ နှပ်ချီးတွေထွက်။ ကျွန်တော်တို့ ကလေးတွေ မြူးခဲ့တဲ့ နေ့ရက်များ။\nဒီလိုနဲ့ ကြီးကြီးရဲ့ မျက်စိအောက်မှာ ပျော်ခဲ့ပါးခဲ့ပြီး ရှင်သန်လာခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်ဟာ ငယ်စဉ်တုန်းက ကျန်းမာရေး အတော် မကောင်းလှဘူး။ ဆေးရုံမှာ ချစ်အမေကျေးဇူးကြောင့် သေမင်းဆီမှ ပြန်လုပြီး ကျွန်တော် အခုလို ဆက်လက်အသက်ရှင် သန်ခဲ့တာပါ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အမေနဲ့ကြီးကြီး၊ ကြီးကြီးနဲ့အမေ တလှည့်စီ လူပြန်ဖြစ်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီလို ကျွန်တော် ငရဲပြည်က ငရဲမင်းထံ တလှမ်းလောက် ဝေ့လိုက် လို့လား မသိ။ ငယ်စဉ်ဘဝတုန်းက ကျွန်တော်ဟာ ဆော့မှဆော့၊ သောင်းကျန်းလွန်းလို့၊ နယ်လည်းမခြား မြေလည်းမခြား ဆော့လို ကောင်းလွန်းလှတယ်။\nကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်တုန်းက တက်ခဲ့တဲ့ ကျောင်းကို (၁ဝ) မိုင်လောက်တောင် ဝေးတယ်လို့ ခံစားနေမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းသွားဖို့ဆိုတာ လူကြီးမိဘတွေ အ စောကြီးထ၊ ထမင်းဟင်းချက်၊ ထမင်းဘူး ဟင်းဘူး ထုပ်ထည့်ပေးပြီး ကျောင်းကို မိုး မလင်း တလင်း အိမ်ကထွက် ခဲ့ရတာပါ။ တလမ်းလုံး ကျွန်တော်တို့တတွေ ပျော်မြူးအော် ဟစ်နေ တာပါ။ ကျောင်းခန်းထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို တတန်းလုံးက ဗမာပြည်သားမှန်း သိကြတယ်။ လာလာ စကြတယ်။ ရယ်စရာ လုပ်ကြတယ်။ ကြာလာတော့ စည်းကျော်လာတယ်။ အနိုင်ကျင့်လာကြတယ်။ ကျွန်တော်က ယောက်ျားလေးဆိုတော့ လာထားလေ၊ နပန်းလုံး ရန်တွေဖြစ်ကြလို့ နောက်ဆုံးတော့ ဆရာမက တခွန်းပဲ မှာလိုက်တယ်။ “မိဘခေါ်ခဲ့”တဲ့။ အဲဒီလိုမျိုး နေ့ရက်တွေဆိုရင် အိမ်ပြန်လမ်းမှာ တလမ်းလုံး မျက်နှာကို စူပုပ်ပြီး သွားတွေ ယားလို့။ ဒီကောင်တွေကို မုန်းမှမုန်း။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဗိုက်ကဆာ၊ အမေက ဆူ၊ ဘယ်လိုပဲ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မခံချင်စိတ် ဖြစ်နေနေ ဖော်ရွေချိုသာတဲ့ ကြီးကြီးရဲ့ မျက်နှာ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ပေါ်ထွက်လာတဲ့ အချိန်အခါတိုင်း ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငြိမ်သက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဒီအချိန်ခါမှာ ကျွန်တော် အငြိမ်သက်ဆုံး အချိန်ခါပင် ဖြစ်နိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။ ဒီအကြင်နာဆုံး မျက်လုံး ဒီအကြင်အနာဆုံး မျက်နှာဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွန်အားတွေပါ။\nကလေးတွေရဲ့ ကမ္ဘာဆိုတာ ဘယ်အချိန်ခါမဆို၊ အိပ်မက်ထွေပြားတဲ့ ပုံပြင်ပါပဲ။ ဘဝခရီး ရှေ့ဆက် လေလေ၊ ဒီပုံပြင်တွေ ဒီအိပ်မက်တွေ ပိုမိုပြီးထွေပြားလေလေပါပဲ။ ကျွန် တော့်ရဲ့ မခံချင်စိတ်တွေကလည်း ဒီကလေးဘဝမှာ ထွေပြားပြီး ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ဖုံးလွှမ်း လာသလိုလို။ တခေါက် အမေ ကျောင်းကဆရာမနဲ့ ကျွန်တော့်ကိစ္စတွေ ရှင်းပြပြီးခဲ့တဲ့ နောက် ကြီးကြီးက ကျွန်တော့်ကို သူ့ရှေ့ခေါ်ပြီး နူးညံ့တဲ့လေသံလေးနဲ့ ပြောတယ်။ “သားသား မင်းကျောင်းခန်းထဲမှာ တတန်းလုံးက ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေ မင်းကို နားမလည်နိုင်ပဲဖြစ်နေတာကို မင်းကိုယ်တိုင် ဘာတွေ လုပ်သင့်တယ်ဆိုတာ မင်းနား လည်ထားမှ ဖြစ်မယ်။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်နေနေ မင်း သူတို့တွေကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ရမယ်။ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေး နိုင်တယ်ဆိုတာ မင်းကိုယ့်ကိုကိုယ် ခွင့်လွှတ်ပေးတာနဲ့ အတူတူပဲ”တဲ့။ ရွာမှာ ကြီးပျင်းခဲ့တဲ့ ကာလတွေဟာ ကျွန်တော့် ကလေးဘဝမှာ အပျော်ရွှင် ဆုံးနေ့ရက်တွေပဲ။ မခံချင်စိတ်တွေ စတင်ပေါက်ဖွားခဲ့ပေမယ့် ရှိသမျှနဲ့ ပျော်ရွှင်နေလို့ရတဲ့ ကလေးဘဝမှာ ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာပါ။ ကြီးကြီးမှာကြားခဲ့တဲ့ စကားလုံးလေးတွေကို အဲဒီ အချိန်အခါမှာ သိပ်နားမလည်သေးခဲ့ပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ ရင်ထဲမှာ ကြီးကြီးကို အမြဲ တမ်းပဲ လွမ်းတပြီး အမှတ်ရမိနေတတ်တယ်။\nကံကြမ္မာအကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ကြီးကြီးတို့ဟာ ကာလတခု ရွာမှာနေနေရာက မြို့ငယ်လေးရဲ့ မြို့ဆင် ခြေပုန်း နေရာလေးတနေရာကို ပြောင်းရွှေ့သွားတယ်။ နောင်အချိန် ကာလတွေမှာ ကျန်တဲ့အိမ် ထောင်စုတွေ လည်း တသုတ်ပြီးတသုတ် ရွာမှ ထွက်ခွာသွားပြီး သားသမီးတွေရဲ့ ပညာရေးအတွက် စီးပွားရေးရှာကြံလုပ်ကြရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကလေးတွေလည်း လူကြီးမိဘတွေ ပြောင်းလဲသွားမှုနောက်ကို လိုက်ပါသွားကြရပြီး အချင်း ချင်း တနေရာဆီ ကွဲကုန်ပါတော့တယ်။ တချို့ ကြီးမှသာ ပြန်ဆုံတွေ့ကြရတယ်။ ကျွန်တော် တို့ အိမ်လည်း ရွာကနေ နောက်ဆုံးတော့ ထွက်ခွာခဲ့ရတယ်။ အဖေနဲ့ အမေ မြို့ပေါ်တက် စီးပွားရှာကြရတယ်။ အဲဒီလို မိဘတွေ စီးပွားရေးအတွက် ရုန်းကန်နေခဲ့တဲ့ အချိန်မှာ ကျွန် တော် ကြီးကြီးနဲ့ ကာလတချို့ ပြန်နေခဲ့ရတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ အိမ်က စီးပွားရေးက အဆင်မပြေ၊ ညီမလေးနဲ့ ကျွန်တော်တို့ မိသားစု ရွာကို ပြန်ရောက်ခဲ့ရပြန်တယ်။\nကံကြမ္မာဆိုတာ ပြောင်းလဲပစ်လို့ရတယ်။ ပြောင်းလဲပစ်လိုက် ချင်တယ်ဆိုတာဟာ ဒီကံကြမ္မာကို သူမယုံနိုင်လို့ပေါ့။ ကိုယ့်အစွမ်းအစနဲ့ ကိုယ့်အခန်းကဏ္ဍကနေ ကိုယ်လုပ်နိုင်သလောက် လုပ်ခဲ့တာဟာ ကိုယ့်ကြမ္မာပဲပေါ့။ ဒါဟာ မကြိုးစားခဲ့တာ အားထုတ် မလုံးပန်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးနော်။\nကြီးကြီးက ငယ်စဉ်ဘဝကတည်းကနေ တော်လှန်ရေးထဲ ရောက်ခဲ့တာပါ။ တော်လှန်ရေးထဲမှာပဲ ကြီးပြင်း တော်လှန်ရေးထဲမှာပဲ လူ့ဘဝရဲ့ နေ့ရက်တွေကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ အသုံးချသွားခဲ့တာပါ။ ကြီးကြီးနဲ့ ဒီတချီ အတူနေကြရ တော့ ကြီးကြီးက ဒီတော် လှန်ရေး ဘဝထဲက ပျော်ရွှင်မှုဘဝလေးတွေကို ရွေးပြီး ကျွန်တော့်ကို ပြောပြခဲ့ပါ တယ်။ ကြီးကြီးရဲ့ ငယ်စဉ်ဘဝက ဘယ်လို။ ကျွန်တော်တို့ ငယ်စဉ်ဘဝ သူထိန်းခဲ့တုန်းက သူ စာသင်ပေးခဲ့ တုန်းက ဘယ်လို။ အမေတို့ အမျိုးသမီးတသိုက်က ဘယ်လို။ ပါတီရဲ့ လွတ်မြောက်ဒေသ ပန်ဆန်းမှာတုန်းက ဘယ်လို။ အဖြစ်အပျက်မျိုးစုံကို ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ စကားလုံး လေးတွေနဲ့ သဘောပေါက်နားလည်အောင် ပြောပြပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ကြီးကြီးပါ။ ကျွန်တော်လည်း ဒါတွေကို‘ပုံပြင်’ကလေးတွေ နားထောင်ရသလို ပျော်ပါးပြီး ကြီးကြီးရဲ့ ‘ပုံပြင်’တွေကိုပဲ တမ်းတနေမိပါတယ်။\nဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သဘောပေါက်ပါတယ်။ ဘယ်နိုင်ငံက တော်လှန်ရေး ပုံပြင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပျော်ရွှင်စရာ ဘဝတွေနဲ့ချည်း ရေးဖွဲ့ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်တိုင်းပြည် ကိုယ့် အမျိုးသားတွေရဲ့ ကံကြမ္မာဆိုးကို ရှေ့ဆက်မဖြစ်စေချင်ကြလို့ အသက်သွေးချွေးများစွာ စတေးပြီး ဒီ‘ပုံပြင်’တွေကို ရေးခြယ်ခဲ့ကြတာပါ။ တော်လှန်ရေးဘဝထဲမှာ ကြီးကြီးလို ငယ်စဉ်ဘဝထဲကနေ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့လူတွေ မြောက်မြားစွာ ရှိခဲ့ပါတယ်။ နောက်မျိုးဆက် တွေကို ဒီလို ‘ပုံပြင်’တွေ ပြောပြပေးနိုင်ဖို့ဆိုတာ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် လမ်းလျှောက်ချီတက်ပြီး ‘ပုံပြင်’ကို လက်တွေ့ ရေးဆွဲနိုင်မှ သာလျှင် ‘ပုံပြင်’ဆိုတာ ရှိနိုင်ခဲ့မယ်မဟုတ်လား။ နောင် လူငယ်မျိုးဆက်တွေလည်း နောင်ဒီလိုမှသာ ဒီသမိုင်းအဖြစ်အပျက် ‘ပုံပြင်’တွေကို နား ထောင်ပြီး တန်ဖိုးထားနိုင်မယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီပုံပြင်တွေကို ဘယ်လိုမှ နားထောင်လို့ မဝနိုင်ပါဘူး ကြီးကြီး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကြီးကြီး။\nငယ်စဉ်ဘဝတုန်းက တခါ ကြီးကြီးနဲ့အတူ ညနေစောင်း လမ်းလျှောက် ထွက်တာကို ပြန်မြင်ရောင်နေမိတယ်။ အဲဒီနေ့ ညနေခင်းဟာ မှတ်မှတ်ရရ ကောင်းကင်ကြီးပေါ်မှာ တိမ်လွှာတွေ ရဲရဲနီတောက်ပြီး လှပလို့ နေဆဲ … …\nကြီကြီးတိမ်တွေ နီရဲနေလိုက်တာ။ မိုးရွာတော့မှာလား …. မုန်တိုင်း ကျတော့မှာလား …. မဟုတ်ဘူး သားသား၊ မနက်ဖြန် ကောင်းကင်ကြီးနဲ့ ရာသီဥတုတွေ ကောင်းမွန် နေမှာ ….\nနှစ်တွေလတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကုန်ဆုံးခဲ့တယ်။ ကြီးကြီးလည်း အသက် အရွယ်ကြီးလာပြီး ကျန်းမာရေးလည်း တစုံတရာ ချို့တဲ့လာတယ်။ မျက်စိခွဲတယ်။ ကျောက်ကပ်တွေ စစ်ဆေးခဲ့ရတယ်။ တခါတုန်းက လမ်းလျှောက်ရင်း ချော်လဲလို့ ကံကောင်း လို့ မကျိုးတာ။ ဒါပေမဲ့ ကြီးကြီးဟာ အဝေးရောက်နေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ လူငယ်တွေကို ဘယ်တော့မှ တကူးတက အကြောင်းမကြားဘူး။ ကြီးကြီးကို ကျွန်တော်တို့တတွေ လာ ကြည့်ရှုပြုစုမှာကို သူ့မှာ အားနာနေရှာတယ်။ “ကလေးတွေလည်း အလုပ်တွေများကြ တယ်။ နေပါစေတဲ့”။ ဒီစကားလုံးတွေတောင် ကျွန်တော် အမေ့ဆီက တဆင့် ပြန်ကြား ရတာ။ကြီးကြီးဘာကြောင့် မိုလို့ ဒီလိုရောဂါ ဝေဒနာ ခံစားနေရတဲ့အချိန်မှာ သူမြေးအရင်း တွေဖြစ်ကြတဲ့ ကျွန်တော်တို့တတွေကို အားနာနေရတာလဲ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် သဘောမပေါက်ခဲ့ဘူး။\nငယ်စဉ် နီတာရဲ ပေါက်စကလေးကတည်းက ကြီးကြီးလက်ပေါ် ကြီး။ ကြီးကြီး လက်ပေါ် ရှင်သန်။ ကြီးကြီး မျက်စိအောက်မှာပဲ အရွယ်ရောက်။ ကိုယ်အချစ်ဆုံး ကြီးကြီး ဆိုပြီး အစစအရာရာ ကိုယ့်ကြီးကြီးကို နားလည်သဘော ပေါက်ခဲ့မိတယ်လို့ ဆိုပြီး ထင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့တတွေ ငယ်စဉ်ဘဝကတည်းက ကိုယ့်နိုင်ငံ ကိုယ့်တိုင်းပြည်နဲ့ ခွဲခွာပြီး အခြားနိုင်ငံမှာ ကြီး၊ အခြားနိုင်ငံမှာ ပညာသင်၊ အခြားနိုင်ငံရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု အတွေးအခေါ်တွေနဲ့ ရောထွေးရှုပ်ပွနေပြီး တွေဝေနေခဲ့မိတယ်။ အာရုံတွေ များနေခဲ့တယ်။ လုပ်ငန်းပေါင်းစုံ ရွှေ့ပြောင်းလုပ်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒီလူလောကကြီးကို တစုံတရာ နားလည်နေပြီ။ ဒီခေတ်ဒီအခါ ရှေ့ရေးနောက်ရေး အများအပြားကို သဘောပေါက်နေပြီ။ ပညာတွေ တစုံတရာ တတ်နေပြီဆိုပြီး နောက်ဆုံးတော့ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတယ်၊ အလုပ် များနေတယ်။ ဒီအချိန်မရှိဘူး၊ ဟိုအချိန်မလောက်ဘူးဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြောင်း အမျိုးမျိုးပြကာ ငေးမောနေမိခဲ့တယ်။\nအဲဒီလိုနဲ့ပဲ ကိုယ့်ရဲ့ဝိညာဉ်ထဲ လုံးဝကို အပြည့်ပေးစပ်ခဲ့တဲ့ အဲဒီအစစ်မှန်ဆုံး ကြီးကြီးရဲ့ ချစ်မေတ္တာတွေ ကို ရုတ်တရက် သတိမထား၊ ဂရုမပြုမိလိုက်နိုင်ခဲ့တာ။ ကြီးကြီးရဲ့ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များမှာကိုတောင် ကျွန်တော် နံဘေးမှာ မရှိလိုက်နိုင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်မိပါပြီ။ ကြီးကြီးထွက်ပေါ် လာတဲ့ အားနာမှုတွေ ဆိုတာ ကျွန်တော့်အမှားပါ။ ကျွန်တော် မှားတာပါ။\n၂ဝ၁၄ ခု ဖေဖော်ဝါရီလထဲမှာ ကျွန်တော် လက်မှတ်ကိစ္စလုပ်ပြီး ကြီးကြီး နေအိမ်ကို ရောက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ က ကြီးကြီးတယောက် တည်း။ ကျွန်တော်ရောက်တော့ ကြီးကြီးဟာ မုန့်တွေ၊ ကော်ဖီတွေ ချပေး၊ သကြားလုံးတွေ ချပေးနဲ့။ ကြီးကြီးနေပါ။ လောက်ပါပြီလို့ ဘယ်လိုတားလို့မှ မရဘူး။ ကြီးကြီးက ကျွန်တော် ငယ်စဉ်ဘဝ အကြောင်းတွေကို ပြန်ပြောပြတယ်။ ကျွန်တော် ဘယ်လိုဖျားနာခဲ့တယ်။ ဘယ်လို အဆော့သန် တယ်။ အမေက ဘယ်လို ပြုစုခဲ့ရတယ်။ တချို့နေရာတွေမှာ ငယ်စဉ်ဘဝက ဟာသလေးတွေ ပြောပြီး မြေးဘွားနှစ်ယောက်သား တဟားဟားနဲ့ ရယ်မောနေခဲ့ကြသေးတယ်။ ကြီးကြီး ပြောတဲ့ စကားလုံးတွေ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နားထောင်ခဲ့ဖူးပေမယ့် ကျွန်တော်ပြန်ကြားခဲ့ ရတိုင်း ရင်ထဲမှာ ကြည်နူးနေမိပါတယ်။ မဖြစ်နိုင်မှန်းသိလျက်နဲ့ လောကကြီးထဲက ဒီနာရီပိုင်း အချိန်လေးကို ရပ်ဆ်ိုင်းထားလိုက်ရရင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက် မလဲလို့ ကျွန်တော် တွေးမိတွေးရာ တွေးနေမိသေးတယ်။ ကျွန်တော်သဘောပေါက်ပါတယ်။ ကျွန်တော့် အ သက်အရွယ် ဘယ်လောက်ပဲ ရှိလာရှိလာ၊ မုတ်ဆိတ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှည်ထွက် လာလာ၊ ကြီးကြီးရဲ့ ရင်ထဲမှာ တလျှောက်လုံး ကျွန်တော်ဟာ သူ့လက်ပေါ်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ ကလေးငယ် တယောက် သာပါပဲ။\nကြီးကြီးက ပြောတယ်။ သား-မင်းလုပ်ခဲ့တဲ့ လက်မှတ်ကလေး ပြပါဦးတဲ့။ ကျွန်တော့် လက်မှတ်ကလေး ကို ကြီးကြီးထံ ပေးလိုက်တယ်။ ကြီးကြီးက မှန်ဘီလူးကိုင်ပြီး ဘယ်ညာလက်ပြောင်း ရွှေ့လိုက်ပြီး ခဏကြည့်လိုက်တယ်။ ဒါကို ကျွန်တော်မြင်လိုက်ပေ မယ့် သတိကောင်းကောင်း မထားလိုက်မိဘူး။ နောက်မှ၊ ဪ æ ကြီးကြီးဟာ ဆေးရုံမှာ ဟိုတုန်းက မျက်လုံးခွဲပြီးတဲ့နောက် မျက်လုံးတဖက်ဟာ အဲဒီအချိန်ကတည်းက မမြင်ရတော့ ဘူးဆိုတဲ့ဟာကို သိရှိရတယ်။ ကျွန်တော် အလွန်အံ့အားသင့်သွားတယ်။ ကြီးကြီးဟာ အဲဒီလောက်ထိတောင် ရောဂါတွေ ဆိုးဝါး နေတာပါလား။\nညနေစောင်းတော့ ဘဘပြန်ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော်လည်း ပြန်ရတော့ မယ်ဆိုတော့ ကြီးကြီးက အိမ်ဝိုင်းတံခါးပေါက်ဝ အထိ လိုက်ပို့မယ်တဲ့။ “အမေ့ကိုလည်း အားရင် လာလည်ပါဦး”တဲ့ဆိုပြီး ကျွန်တော်နဲ့ မှာလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အပေါက်ဝထိ ကျွန်တော့်ကို လိုက်ပို့တယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ဝိုင်းတံခါး အပြင်ရောက်ပြီး “ကြီးကြီးရပါပြီ၊ ကျွန်တော် ပြန်လိုက်ဦးမယ်နော်” ဆိုပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။\nအဲဒီအချိန်လေးဟာ ကျွန်တော့် ဒီဘဝ ဒီတသက် ဘယ်လိုမှ နောက်ထပ် တွေ့ရ တော့မှာ မဟုတ်တဲ့၊ ကျွန်တော့်ကို အပေါက်ဝထိ လိုက်ပို့မယ်ဆိုပြီး လိုက်ပို့လိုက်တဲ့ ကြီးကြီးရဲ့ နောက်ဆုံး မျက်နှာ ဆိုတာကို ကျွန်တော့်ဘယ်လိုမှ မထင်မှတ်ခဲ့မိဘူး။\nမေတ္တာတွေ ပြည့်ဝနေတဲ့ မျက်နှာ …\nချစ်ခင်ကြင်နာမှုတွေ ပြည့်ဝနေတဲ့ မျက်နှာ …\nချိုသာမှုတွေ ဖော်ရွေမှုတွေ ပြည့်ဝနေတဲ့ မျက်နှာ ….\nပန်းလို နူးညံ့ပြီး အမွှေးနံ့ကလေးတွေ လွှင့်ပျံနေခဲ့တဲ့မျက်နှာ …\nနှင်းဆီလို မွှေးကြိုင်နေပြီး ပြုံးရယ်နေတဲ့မျက်နှာ …\nအားအင်တွေ အပြည့်အဝ ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ မျက်နှာ …\nယုံကြည်ချက်တွေ အပြည့်အဝ ပေးခဲ့ဖူးတဲ့မျက်နှာ …\nဘယ်လိုမှ မမေ့ရက်နိုင်တဲ့ မျက်နှာ …\nထာဝရ ကြီးကြီးရဲ့ မျက်နှာ။\nကျွန်တော်တို့တတွေဟာ မြောင်းအိုင်တွေထဲမှာ ကျရောက်နေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထဲက တချို့ လူတွေဟာ ခေါင်းမော့ပြီး ကောင်းကင်ပေါ်က ကြယ်တွေကို ကြည့်ရှုနေ တတ်တယ်။ (We are all in the gutter, but some of us are looking at the stars - Oscar Wilde Ireland) ဘဝတွေမှာ မထင်မှတ်တာတွေ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာ တတ် တယ်။ ၂ဝ၁၄ မတ်လ ၈ ရက်၊ ကမ္ဘာ့အမျိုးသမီးများနေ့မှာ ကြီးကြီးဟာ အမျိုးသမီးများနဲ့ စီမံကိန်းတစ်ခု အကောင်အထည်ဖော်ဖို့ ရှိလို့ ရောက်လာတယ်လို့ ကြားလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အလုပ်ချိန်ပြီးရင် ကြီးကြီးနဲ့ သွားတွေ့ဖို့ စိတ်ကူးထားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ မထင်လိုက်မိဘူး။ ည သန်းခေါင်ကျော်မှာ ကြီးကြီးဆေးရုံမှာ ဆုံးသွားပြီဆိုတဲ့ သတင်း ကြားလိုက်ရတယ်။ ဖုန်းချလိုက်ကတည်းက လူက မူးသွားသလိုပဲ။ ချက်ချင်း ကမန်းကတန်း ဆေးရုံဘက်ကို တန်းသွားလိုက်တယ်။ လမ်း တဝက်လောက် ရောက် တော့ ဘယ်လိုမှ မထိန်းနိုင်တော့ဘူး။ ဆိုင်ကယ်ကို လမ်းဘေးထိုးပြီး ပလက်ဖောင်း ပေါ် ငုတ်တုတ်ထိုင် တယောက်တည်း ဝမ်းနည်းနေမိတယ်။\nအဲဒီည ကောင်းကင်ပေါ်မှာ မြောက်မြားလှတဲ့ ကြယ်တွေထဲက ကြယ်တပွင့်ဟာ အင်မတန်တောက် ပနေသလိုပဲ။ တချို့လူတွေဟာ ဝမ်းလျားမှောက် ချော်လဲမိမှ ခေါင်းပေါ်က မိုးကောင်းကင်ကို တချက်လောက် ပြန်လှည့်ကြည့်မိတတ်တာကိုး။ ကျွန်တော်လည်း အခုမှပဲ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိတော့တယ်။\nကြီးကြီးရဲ့ ကြွင်းကျန်ရစ်တဲ့ ရုပ်ကလာပ်ကို မီးသင်္ဂြိုဟ်ပြီးတော့ အရိုးပြာတွေကို အရိုးပြာသေတ္တာထဲ ထည့်တဲ့အချိန်မှာ မီးသင်္ဂြိုဟ် စက်က လုပ်သားရဲဘော်ကြီးက အဲဒီ အရိုး ပြာခွက်ထဲကို ကြည့်ပြီး “အရိုးတွေ အတော်ကြေမွနေတာပဲနော် အသက် အတော်ကြီးပြီး ကျန်းမာရေး အတော်မကောင်းလောက်ဘူး ထင်တယ်”လို့ ပြောလိုက်တယ်။\nဒီတော့မှ ကြီးကြီးရဲ့ မျက်လုံးတဖက်ဟာ လုံးဝမရတော့ဘူးဆိုတဲ့စကားကို အရင်က ကြားခဲ့မိဖူးသလို ကြီးကြီးရဲ့ ကျောက်ကပ် နှစ်ခုလုံးဟာ အစောကြီးကတည်းက အလုပ်မလုပ်တော့ဘူးလို့ ကြီးနွယ်နဲ့ စကားစပ်မိပြီး သိထားတာတွေ ခေါင်းထဲပြန် ပေါ်လာ တယ်။\nအမှန်တကယ်တော့ ကြီးကြီးရဲ့ ရောဂါနဲ့ ပတ်သက်လို့ အတော်များများကို ကျွန် တော် မသိလိုက်ခဲ့ဘူး။ ကြီးကြီးကလည်း ဘယ်တုန်းကမှ လူငယ်တွေနဲ့ သူ့ရောဂါအ ကြောင်း မပြောဖူးဘူး။ အမြဲတမ်း ပြုံးပြနေတာပါ။ ဒီကိစ္စတွေကို ကျွန်တော် တယောက် တည်း ပြန်တွေးမိလိုက်တိုင်း “မင်း ဒီလောက် အရ၊ နရသလား။ မင်းဒီလောက်တောင် အခြေအနေ မသိဘူးလား” အကြိမ်ကြိမ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးရင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။\nကြီးကြီးဟာ ၁၅ နှစ်သမီးကတည်းက ကြမ်းတမ်းလှတဲ့ တော်လှန်ရေးဘဝထဲကို ရောက်ရှိခဲ့ တာဖြစ်တယ်။ သူတို့ခေတ် သူတို့ကာလရဲ့ ဗမာပြည်ကြီးရဲ့ မတိုးတက် ခေတ်နောက်ကျပြီး ပြည်သူတွေ ဆင်းရဲဒုက္ခကျရောက်နေတာ၊ အမျိုးသမီးတွေ ဘဝ မလွတ် မြောက်တာကို ခံစားတွေ့မြင်ခဲ့တယ်။ ဒီအခါ များပြားလှတဲ့ လူငယ်တွေ အမျိုးသမီးတွေဟာ တော်လှန်ရေးထဲ ပါဝင်လာကြတယ်။ ဘဝတခုလုံး တော်လှန်ရေးထဲမှာ မြှုပ်နှံခဲ့ကြတယ်။ တဘဝလုံး ရေရှည်တော်လှန်ရေးအတွက် ပေးဆပ် ခဲ့ကြတယ်။\nအသက် ၂ဝ တောင် မပြည့်သေးတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တယောက်ဟာ ဘယ်လို အင်အားတွေကြောင့် မိဘနဲ့ ဇာတိမြေကို စွန့်ခွာပြီး မဆုတ်မနစ် တော်လှန်ရေးလမ်းပေါ်ကို လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ရတာလဲ။\nဘယ်လိုအင်အားတွေကြောင့် ဒီလို ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချလိုက်နိုင်ရတာလဲ။ အသက်အရွယ်ကြီးရင့် ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါဝေဒနာတွေ ခံစားနေရတဲ့ အဘွားအို တယောက်ဖြစ် တော့လည်း ဘယ်လိုအင်အား တွေကြောင့် ဒီလောက်စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာ နေရတာလဲ။\nဘယ်လို အင်အားတွေကြောင့် ဘဝနဲ့တောင် ရင်းပြီး သူ့ရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တန်ဖိုးထားခဲ့တာလဲ။\nဘယ်လိုအင်အားတွေကြောင့် သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေထိတောင် တလျှောက်လုံး မျက်နှာမပျက်၊ ပြုံးရယ် နေနိုင်ခဲ့တာလဲ။\nဒါဟာ တိုင်းပြည်ကို လက်ဝါးကြီးအုပ် သွေးစုပ်အမြတ်ထုတ်နေတဲ့ ဖောက်ပြန်တဲ့ အုပ်စိုးသူ လူတန်းစား ကို မုန်းတီးနာကျည်း လွန်းလို့။\nဒါဟာ အဖိနှိပ်ခံ တိုင်းရင်းသားလူမျိုးပေါင်းစုံ ပြည်သူလူထုကြီးတရပ်လုံးကို ချစ်လွန်းလို့။\nဒါဟာ ကိုယ့်အိမ်၊ ကိုယ်မြေ၊ ကိုယ်ရွာ ကိုယ့်ဇာတိကို ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ ပြည်ချစ်ဝါဒ ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလို့။\nဒါဟာ တိုင်းသူပြည်သားတွေကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေတဲ့ အာဏာရှင် စနစ်ဆိုးတွေကို မုန်းတီးလွန်းလို့။\nဒါဟာ တရားမျှတတဲ့၊ တန်းတူတဲ့၊ စည်းလုံးညီညွတ်တဲ့၊ ဒီမိုကရေစီရှိတဲ့ နိုင်ငံတော်သစ်ကြီးတနိုင်ငံကို မျှော်လင့်ခဲ့လို့။ အမုန်းတရားများကို မမုန်းဘူးခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ် ချစ်တတ်နိုင်မလဲ။\nဒါတွေဟာ ကြီးကြီးတဘဝလုံး တန်ဖိုးထားခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့အင်အား၊ သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ် ချက်ပါပဲ။ ဒါဟာ ကြီးကြီး ရဲ့ ယုံကြည် ချက် လည်း ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်မိပါတယ်။\nဒီလိုတသက်တာ ဘဝလုံး သူချစ်မြတ်နိုးတဲ့ တိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးအတွက် သူ့ယုံကြည်ချက်အတွက် သူ့ဘဝကို ပေးဆပ် သွားခဲ့ပါပြီ။\nသူ့အနေနဲ့ သူမျှော်မှန်းထားတဲ့ ဗမာပြည်သစ်ကြီးကို မမြင်တွေ့လိုက်နိုင်ရတဲ့ အပေါ် လောကကြီးဟာ မတရားဘူးလို့ဘဲ ကျွန်တော် ဆိုလိုက်ပါရစေတော့။\nခုတော့ ကြီးကြီးလောကနိဗ္ဗာန်ကို ရောက်သွားခဲ့ပါပြီ။\nဒါပေမဲ့ ကြီးကြီးဟာ ကျွန်တော့်နှလုံသားထဲမှာ ထာဝရ ရှင်သန်နေမြဲပါ။\nဖဖော်ဝါရီ ၂၈၊ ၂ဝ၁၆။\n၂ဝ၁၄-၃-၈ ရက်နေ့ (ကမ္ဘာ့အမျိုးသမီးများနေ့) က ကွယ်လွန်သွားခဲ့တဲ့ ဆရာမကြီးဒေါ်ငွေအတွက် ကွယ်လွန်ခြင်း (၄) နှစ်ပြည့်အထိမ်းအမှတ် ပြန်လည်တင်လိုက်ပါတယ်။\nArticles Profiles Zaw Win Aye


March 6, 2019 – Department of Medical Service\nကလေးဝမြို့၊ ဖေဖော်ဝါရီ (၁၀) ရက် စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ ကလေးခရိုင်၊ ကလေးဝမြို့နယ် ပြည်သူ့ဆေးရုံ အဆောက်အဦးသစ် ဖွင့်လှစ်ခြင်းအခမ်းအနားကို ဖေဖော်ဝါရီလ (၁၀) ရက်နေ့က ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။ အဆိုပါအဆောက်အဦသစ်ဖွင့်ပွဲ အခမ်းအနားသို့ စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး အစိုးရအဖွဲ့၀န်ကြီးချုပ် ဒေါက်တာမြင့်နိုင်နှင့် ၀န်ကြီးများ၊ လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်များ၊ တိုင်းဒေသကြီး/ခရိုင်/ မြို့နယ် ဌာနဆိုင်ရာများ၊ တိုင်းဒေသကြီး/ခရိုင်/မြို့နယ် ကျန်းမာရေး၀န်ထမ်းများ နှင့် ဒေသခံပြည်သူလူထုတို့ တက်ရောက်ခဲ့ပါသည်။ ဆေးရုံ အဆောက်အဦသစ်ဆိုင်းဘုတ်အား... Read More | Share it now!\nနေပြည်တော်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ (၂၀)ရက် ကုသရေးဦးစီးဌာန၊ ကုသမှုအထောက်အကူပြုဌာနခွဲ၊ ဆေးလူမှုဆက်ဆံရေးဌာနစိတ် မှ ဗဟိုအဆင့်၊အထူးကုအဆင့်၊ တိုင်းဒေသကြီး/ပြည်နယ်/ခရိုင်အဆင့်ဆေးရုံကြီးများ၊ ခုတင် ၁၅၀ ဆံ့ ပြည်သူ့ဆေးရုံများနှင့် ခုတင်(၁၀၀)ဆံ့ ပြည်သူ့ဆေးရုံများတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်လျက်ရှိသော ဆေးလူမှုဆက်ဆံရေးဝန်ထမ်းတို့၏ ဆေးလူမှုဆက်ဆံရေးလုပ်ငန်းဆိုင်ရာ (Case Conference on Medical Social Works) ဆွေးနွေးပွဲ (မြန်မာပြည်အလယ်ပိုင်း) ကို (၂၀- ၂- ၂၀၁၉)ရက်နေ့တွင် နေပြည်တော်ပြည်သူ့ဆေးရုံကြီး၊ ခုတင်-၁၀၀၀ တွင် ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့ပါသည်။ ယခုကျင်းပပြုလုပ်သော... Read More | Share it now!\nနေပြည်တော်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ(၂၇)ရက် ကုသရေးဦးစီးဌာန၏ Knowledge Sharing Session အား ၂၀၁၉ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီလ (၂၇) ရက်နေ့တွင် ကုသရေးဦးစီးဌာနအစည်း အဝေးခန်းမ၌ ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အဆိုပါအခမ်းအနားတွင် ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် (ကုသရေး) ဒေါက်တာသီတာလှ၊ ညွှန်ကြားရေးမှူးများ၊ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးများ၊ လက်ထောက် ညွှန်ကြားရေးမှူးများနှင့် ဦးစီးအရာရှိများ တက်ရောက်ခဲ့ပြီး ဗဟိုစာရင်းအင်းအဖွဲ့မှ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဒေါ်နောဆောကပေါနှင့် Bloomberg မှ Dr. နန်းစုဝါတို့မှ “ Civil Registration and Vital Statistics in Myanmar နှင့် Medical Certification of Cause of Death ” ခေါင်းစဉ်တို့အား ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး တက်ရောက်လာကြသူများမှ... Read More | Share it now!\nကုသရေးဦးစီးဌာန၏ Lunch Time Talk ပြုလုပ်ကျင်းပ\nကုသရေးဦးစီးဌာန၏ Lunch Time Talk ပြုလုပ်ကျင်းပ နေပြည်တော်၊ မတ်လ(၁)ရက် ကုသရေးဦးစီးဌာန၏ “Lunch Time Talk” အား ၂၀၁၉ခုနှစ်၊ မတ်လ (၁) ရက်နေ့တွင် ကုသရေးဦးစီးဌာနအစည်း အဝေးခန်းမ၌ ကျင်းပပြုလုပ်ခဲ့ပြီး အဆိုပါအခမ်းအနားတွင် ညွှန်ကြားရေးမှူးများ၊ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးများ၊ လက်ထောက် ညွှန်ကြားရေးမှူးများနှင့် ဦးစီးအရာရှိများ တက်ရောက်ခဲ့ကြပြီး ဒေါက်တာမင်းဟံသာထွန်း၊ လက်ထောက်ဆရာဝန်(စစ်ဆေးရေး)မှ “ Digital Health ” ခေါင်းစဉ်အား တင်ပြဆွေးနွေးခဲ့ပြီး တက်ရောက်လာကြသူများမှ သိရှိလိုသည်များပါဝင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြပါသည်။ ... Read More | Share it now!


Success and Value | အတ္တကျော်ရဲ့ စာပေါင်းစုံ\nPosted on9September 2010 by lettwebaw\nအခုတစ်ခါ ဖောက်သည်ချပေးချင်တဲ့ သက်ကြီးစကားကတော့ နှိုင်းရအယူအဆကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ သိပ္ပံပညာရှင်ကြီး အဲ(လ်)ဘာ့(ထ်) အိုင်း(န်)စတိုင်း(န်)ရဲ့ စကားဖြစ်ပါတယ်။\nသူ့စကားကို မပြောခင် သူ့အကြောင်းလေးကို နည်းနည်းလောက် ပြန်ပြောပြချင်ပါသေးတယ်။\nသူ့ကို ၁၈၇၉ ခုနှစ်က ဂျာမနီနိုင်ငံမှာ မွေးဖွားခဲ့ပါတယ်။အသက် ၂၆ နှစ်အရွယ်၊ ၁၉၀၅ ခုနှစ်မှာ Relativity Theory လို့ ခေါ်တဲ့ နှိုင်းရအယူအဆကို သူက ဖော်ထုတ်တင်ပြနိုင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီ့အယူအဆကနေ ဒြပ်ထုနဲ့ စွမ်းအင်တို့ရဲ့ အဆက်အစပ် ပုံသေနည်းကို သူက ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီ့ပုံသေနည်းကြောင့် အဏုမြူစွမ်းအင်ကို လူတို့ သိလာခဲ့ကြတာပါ။\nအိုင်းစတိုင်းကိုယ်တိုင်က စစ်ရေးမှာ အဲဒီ့အဏုမြူစွမ်းအင်ကို သုံးနိုင်တာတွေကို ဖော်ထုတ်တင်ပြခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ သူဟာ အဏုမြူ လက်နက် ဆန့်ကျင်ရေး စည်းရုံးလှုပ်ရှားမှုတွေကို ဦးဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ ၁၉၅၅ ခုနှစ် အသက် ၇၆ နှစ် အရွယ်မှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါတယ်။\nကနေ့ လူတို့ အသုံးပြုနေကြတဲ့ အလက်ထရောနစ်ပစ္စည်း အတော်များများရဲ့ဖခင်ကြီးလို့တောင် အများက သူ့ကို သတ်မှတ် ကြပါတယ်။ သူသာ မရှိခဲ့ရင် ရုပ်သံလည်း ကြည့်နိုင်မှာမဟုတ်၊ ကွန်ပျူတာလည်း ပေါ်လာမှာမဟုတ်၊ အင်တာနက်လည်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့တောင် ပြောမယ်ဆိုရင် ပြောနိုင်တဲ့အထိ သူ့ရဲ့ စတင် တွေ့ရှိ ဖော်ထုတ်မှုက လူသားတွေအတွက် အကျိုးများစေခဲ့သလို အဏုမြူ လက်နက်တွေ ပေါ်ပေါက်လာတာဟာလည်း သူ့ကြောင့်ပဲလို့ ဆိုနိုင်ပြန်တယ်။\nကဲ… သူပြောခဲ့တဲ့ စကားလေးကို ပြန်ပြောပြမယ်နော်။\nအောင်မြင်မှုတစ်ခုရလာအောင် မကြိုးစားပါနဲ့။ အဲသလို ကြိုးစားမယ့်အစား တန်ဖိုးရှိတဲ့လူဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားပါ တဲ့။ အိုင်း(န်)စတိုင်း(န်)က အဲသလို ပြောခဲ့ပါတယ်။\nTry not to becomeasuccess, rather try to becomeaman of value. တဲ့။\nဆက်မဖတ်ခင် သူ ပြောတာလေးကို အရင်ဆုံး စဉ်းစားကြည့်တော်မူကြပါဦးလားခင်ဗျာ။ အောင်မြင်မှုရတဲ့သူနဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့သူ ကြားမှာ ဘာတွေ ကွာခြားသလဲ၊ ဘယ်လိုတွေ ကွဲပြားသလဲ၊ ဘာက ကိုယ့်အတွက် ပိုကျေနပ်စရာကောင်းသလဲ စသဖြင့် သေသေချာချာ အလေးအနက် စဉ်းစားကြည့်တော်မူကြစေချင်ပါတယ်။\n“အောင်မြင်မှု”ဆိုတာတော့ လူတိုင်းလိုချင်ကြတာပဲ။ ခင်ဗျားလည်း လိုချင်တယ်၊ ကျွန်တော်လည်း လိုချင်တာပဲ၊ မဟုတ်ဘူးလားဗျာ။\nဒါပေသည့် အဲဒီ့အောင်မြင်မှုကို ရဖို့ဆိုတဲ့ ဇောလေးတစ်ခုတည်းကို ရှေ့တန်းတင်၊ ထင်ရာစိုင်းရင်းကနေ ကိုယ်ဟာ တန်ဖိုးမရှိတဲ့သူ ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်ဖြစ်လာတာကျတော့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရတယ်။ အောင်မြင်မှုမှာ သာယာ ယစ်မူးနေဟန်နဲ့ ဖုံးဖိထားရတတ်တယ်။\nလူတွေဟာ အောင်မြင်မှုကို ဘာနဲ့ တိုင်းတာလေ့ရှိကြသလဲ။ ကြွယ်ဝမှုနဲ့ တိုင်းတာတဲ့သူရှိတယ်၊ အဆင့်(နေရာ)နဲ့ တိုင်းတာတဲ့သူ ရှိတယ်။ သည်နှစ်မျိုးပဲ ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ ကြွယ်ဝမှုနဲ့ အဆင့်ဆိုရာမှာ ပစ္စည်းဥစ္စာဆိုတဲ့ ရုပ်ဝတ္ထုလည်း ပါဝင်သလို အသိဉာဏ်ပညာလည်း ပါဝင်နေပါတယ်။ အသိကြွယ်တာ၊ အသိဉာဏ် အဆင့်အတန်း ရှိတာကိုလည်း တချို့က အောင်မြင်မှုရယ်လို့ သတ်မှတ် တိုင်းတာတယ်။ ဒါကြောင့် အောင်မြင်မှုကို တိုင်းတာရာမှာ ကြွယ်ဝမှုနဲ့ အဆင့်ဆိုတဲ့ ရေချိန်နှစ်မျိုးသာ ရှိတယ်လို့ ကျွန်တော်က ယူဆလိုက်တာပါ။\nရုပ်ဝတ္ထု (ဝါ) ပစ္စည်းဥစ္စာ ကြွယ်ဝမှုနဲ့ တိုင်းတာတဲ့ အောင်မြင်မှုကို ရယူနေသူတွေ ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ့ လူတိုင်းဟာ တန်ဖိုး ရှိတဲ့လူလားဆိုတာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော် မူလိုက်ပါဦး။\nကျွန်တော့်ကား ပြင်နေကျ စက်ဆရာက တကယ့် စက်ပြင်ဆရာကောင်းတစ်ယောက်ပဲ။ သူ့ဆီမှာ လာအပ်တဲ့ ကားထဲမှာ ၁၉၉၀ ပြည့်နှစ်ထုတ် ကျွန်တော့်ကားက အဆင့်အနိမ့်ဆုံး၊ အစုတ် ဆုံး။ တကယ်တမ်း သူ့ဆီအပ်တဲ့ကားတွေဟာ အဖျဉ်းဆုံး ၁၉၉၈ ခုနှစ် ထုတ်ပဲ။ အများစုက ၂၀ဝ၀ ပြည့်နှစ်နဲ့ နောက်ပိုင်းထုတ် အပျံစားကားတွေ။ သိန်းကို ထောင်ချီပြီး တန်တဲ့ကားတွေ။\nအဲဒီ့ကားတွေထဲမှာ မြန်မာပြည်ရဲ့ လျှမ်းလျှမ်းတောက် သူကြွယ်ကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ မြောက်များလှစွာသော ကားတွေလည်း ပါတယ်။ သူကြွယ်ကြီး ကိုယ်တိုင်ကတော့ အဲဒီ့ စက်ပြင်ဆိုင်ကို ဘယ်လာအပ်ပါ့မလဲ။ သူ့ယာဉ်မောင်းတွေက လာအပ်တာပါ။\nအဲဒီ့ ယာဉ်မောင်းတွေဟာ သူကြွယ်ကြီးရဲ့ ယာဉ်မောင်းတွေပီပီ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်၊ သားသားနားနား ဝတ်စားထားကြတယ်။ မျက်နှာထိ၊ မျက်နှာထားကအစ သူတို့ရဲ့ ဟန်ပန်အမူအရာတွေဟာ အသားလွတ်ကို မောက်မာနေကြတယ်။\nစက်ပြင်ဆရာဆီက သိလာရတာတစ်ခုက အဲဒီ့ယာဉ်မောင်း တစ်ယောက်စီ တစ်ယောက်စီဟာ သိန်း ၂၀ ကနေ သိန်း ၃၀ အတွင်းမှာ စုမိ၊ ဆောင်းမိဖြစ်နေကြပြီဆိုတဲ့ အကြောင်း။\nဟာ… သည် သူကြွယ်ကြီးက တယ်တော်ပါလား။ ကိုယ့်ယာဉ်မောင်းတွေကိုတောင် အဲသလောက်အထိ မြှောက်စားပါလားလို့ မတွေးလိုက်ကြပါနဲ့။ မဟုတ်ပါဘူး။ သူပေးထားတဲ့ ယာဉ်မောင်းလခက သူလိုငါလို နှစ်သောင်းခွဲ၊ သုံးသောင်းပါပဲ။ နို့… သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိန်းကို ဆယ်ဂဏန်းနဲ့ ချီလို့ ရနေကြတာလဲ။\nအဖြေက ရှင်းပါတယ်။ သူတို့ဟာ သူတို့ မောင်းနေရတဲ့ ကားအပေါ်မှာ နည်းမျိုးစုံနဲ့ အမြတ်ထုတ်ပြီး “အောက်ဆိုက်”လို့ ခေါ်တဲ့ အပိုဝင်ငွေ ရှာနေကြတာပါ။ ဓာတ်ဆီကို လိုသည်ထက် ပိုပြီး တောင်းတယ်။ ကားပြင်တဲ့အခါ စက်ပြင်ဆရာကို ကျသင့်ငွေ ပိုရေးခိုင်းတယ်။ ကားပစ္စည်း ဝယ်တဲ့အခါ ကားပစ္စည်းဆိုင်ကို ဈေးပိုတင်ပြီး ပြေစာဖြတ်ခိုင်းတယ်။ နည်းမျိုးစုံနဲ့ သူတို့ဟာ သူတို့ရဲ့အလုပ်ရှင် သူကြွယ်ကြီးဆီက ပိုက်ဆံတွေကို မသမာတဲ့ နည်းနဲ့ ရယူနေကြပါတယ်။\nသူ့မိသားစု၊ သူ့ဘဝ၊ သူ့ရပ်ကွက်ထဲမှာတော့ သူဟာ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူအဖြစ်နဲ့ ဝါလို့ ရကောင်းရနေလိမ့်မယ်။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူတို့ဟာ အောင်မြင်တဲ့သူတွေလို့ သူတို့ကိုယ် သူတို့ ထင်ကြပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ လိပ်ပြာက တကယ် စင်ကြယ်ရဲ့လား၊ တကယ် သန့်ရှင်းရဲ့လား။\nသူတို့စိတ်ထဲမှာ အလွယ်တကူ ရှိနေနိုင်တာလေး တစ်ခုကိုတော့ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်။ “ငါ မလုပ်လည်း၊ ငါ့ အလုပ်ရှင်အပေါ် တခြားလူတွေက သည်လိုပဲ လုပ်နေမယ့် အတူတူတော့ ငါလည်း လုပ်လိုက်တာ တရားပါတယ်”ဆိုတဲ့ အတွေးမျိုးပါ။\nအိုမင်းဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ကလီရှေး (cliché) ကို သုံးရင်တော့ “မိုးခါးရေ”ပေါ့။ အများသောက်နေတဲ့ အတူတူ ကိုယ် သောက်လို့လည်း ဘာမှ မထူးဘူးဆိုတဲ့ စိတ်ပေါ့။\nသည်နည်းနဲ့ သူတို့ရဲ့ ငွေကြေးအောင်မြင်မှုကို ရယူတယ်။ ကြွယ်ဝမှုကို ရယူနေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့တွေဟာ တန်ဖိုး ရှိတဲ့သူတွေ ဖြစ်လာကြမှာလား။ အတော်လေး စဉ်းစားစရာ ကောင်းပါတယ်။\nတခြားမကြည့်နဲ့၊ သူတို့နဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးနေတဲ့ သူတို့ရဲ့ စက်ပြင်ဆရာကတောင် သူတို့ကို အထင်ကြီး၊ လေးစားမှု မရှိဘူး။ စက်ဆရာက ဟောက်ရင် သူတို့တွေ ငြိမ်ခံနေကြရတယ်။ ဘာလို့လဲ၊ သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်တွေ၊ ဟာကွက်၊ ပျော့ကွက်တွေကို စက်ဆရာက တိတိပပ သိထားပေတာကိုး။ တစ်နည်းပြောရရင် သူတို့ဟာ တန်ဖိုးမဲ့သူတွေလို့ စက်ပြင်ဆရာက သတ်မှတ်ထားတာကိုး။\nသည်အထဲမှာမှ နောက် ယာဉ်မောင်းကြီးတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ သူကကျတော့ စောစောက ပြောတဲ့ သူကြွယ်ကြီးလောက် မချမ်းသာပေမယ့် သူလည်း သူ့ဟာနဲ့သူ ကြွယ်ဝတဲ့ သူဌေးတစ်ယောက်ရဲ့ ယာဉ်မောင်းပါ။ အဲဒီ့ ယာဉ်မောင်းကြီးကကျတော့ အစစ အရာရာကို မှန်မှန်ကန်ကန် တိတိကျကျ လုပ်တယ်။ သူ့ကို ပေးထားတဲ့ လုပ်ခလစာအပြင် ဘာကိုမှ ပိုမယူဘူး။\nစက်ဆရာက ပြောပြဖူးတယ်။ ကားလာပြင်စတုန်းက “အစ်ကိုကြီးအတွက် ပြေစာမှာ ပိုရေးပေးရမလား”လို့ စက်ဆရာက မေးဖူးသတဲ့။ “မလုပ်ပါနဲ့ မောင်ရာ။ အမှန်အတိုင်းပဲ ရေးပါ။ သူများပိုက်ဆံကို အဲဒီ့နည်းနဲ့ မလိုချင်ပါဘူး။ ကျုပ်မှာ မရှိရင် ရိုးရိုးသားသား ပြောပြပြီး လက်ဖြန့် တောင်းချင်တောင်းမယ်၊ မဟုတ်တဲ့နည်းနဲ့တော့ တစ်သက်လုံး မယူပါဘူး။ သူ့ကျွေး ရှိလို့ သူ့ဆီမှာ အခစား လုပ်နေရတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။ နောက် ဘဝမှာ သူ့မြေ ပါသွားမယ့်အလုပ်တွေ မလုပ်ပါရစေနဲ့”လို့ ယာဉ်မောင်းကြီးက ပြန်ပြောသတဲ့။\nစက်ဆရာက အဲဒီ့ နွမ်းနွမ်းပါးပါး ယာဉ်မောင်းကြီးကို အမြဲတန်း လေးလေးစားစား ဆက်ဆံတယ်။ သူ ကားလာပြင်တဲ့အခါ စက်ဆရာကတောင် အဲဒီ့ပုဂ္ဂိုလ်ကို ဇွတ်အတင်း လက်ဖက်ရည်တိုက်တာ၊ ထမင်းကျွေးတာတွေ မြင်ဖူးပါတယ်။\nကျွန်တော် ဆိုလိုချင်တာကို စာဖတ်သူလူကြီးမင်းများ မြင်ကြမယ် ထင်ပါတယ်။\nတချို့ရှိသေးတယ်။ အလုပ်ကို တော်တော်နဲ့ မလုပ်ဘဲ ပညာ ပြနေတာ၊ အလုပ် လာအပ်သူဆီက အပိုကြေးလေး ထွက်လာအောင် နည်းမျိုးစုံနဲ့ ညှစ်ထုတ်နေကြတာတွေ ရှိတတ်တယ်။ အညှစ်ခံရမှန်း သိပေမယ့် မလုပ်မဖြစ်တဲ့အခါကျတော့ ပေးလိုက်ကြရတာပဲ။ ဒါပေမယ့် သဒ္ဓါကြည်ဖြူစွာ ပေးတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါကို သိသိကြီးနဲ့ မြိန်မြိန့်ကြီး ယူငင်စားသုံးတာဟာ အင်မတန် ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်။ လောလောဆယ်မှာတော့ ဟုတ်သလိုလို ရှိနေပေမယ့် ကိုယ့်မှာ အဲသလို ပညာပြဖို့၊ ညှစ်ထုတ်ဖို့ အခွင့်အလမ်း မရှိတော့တဲ့ အချိန်ဆိုတာ အနှေးနဲ့ အမြန်တော့ ရောက်လာတော့မှာပဲ။ အဲဒီ့အခါကျတော့ သူ့ကို ဘယ်သူက သဒ္ဓါတော့မလဲဆိုတာ အင်မတန် စဉ်းစားစရာ ကောင်းလှတယ်။\nသူ့နေရာမှာ လာသမျှကို စေတနာအပြည့်နဲ့ လုပ်ပေးခဲ့သူကို ယှဉ်ကြည့်ရအောင်။ စေတနာအပြည့်နဲ့ လုပ်ပေးမှန်းသိတဲ့အခါ အလုပ် လာအပ်သူတွေက ရက်ရက်ရောရော ကူညီ ပေးကမ်းကြတယ်ဆိုပါစို့။ သူကလည်း ရမှန်းတော့ သိသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်တော့မှ ရရကောင်းစေ မအောက်မေ့ဘဲ ဘယ်သူ့ကိုမဆို စေတနာ အပြည့်နဲ့သာ လုပ်ကိုင် ဆောင်ရွက်ပေးမြဲ ပေးနေမယ် ဆိုရင် အဲဒီ့လူ ဘယ်ဘဝ ရောက်သွားသွား ပူပင် ကြောင့်ကြစရာ မလိုတော့ဘူး။\nအဲဒီ့မှာ အောင်မြင်မှုနဲ့ လူ့တန်ဖိုးရဲ့အလေးအပေါ့ ကွာခြားမှုကို အထင်အရှား တွေ့နိုင်ပါလိမ့်မယ်။\nသိပ်ရှည်မှာစိုးလို့ သည်အပိုင်းကို အကျယ်ထပ်မချဲ့တော့ပါဘူး။ ပြမယ်ဆိုရင်တော့ နမူနာတွေ အများကြီးပါပဲ။ စာဖတ်သူ လူကြီးမင်းများ ကိုယ်တိုင် အလေးအနက် တွေးကြည့်နိုင်ကြပါလိမ့်မယ်။\nအဆင့်နဲ့ တိုင်းတာတဲ့ အောင်မြင်မှုကိုပဲ ပြောကြည့်ကြပါဦးစို့။\nကိုယ့်အဆင့် တက်လာဖို့အတွက် သူတစ်ပါးကို နင်းသွားတာဟာ အောင်တော့ အောင်မြင်ပါရဲ့၊ ဒါပေမယ့် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အောင်မြင်မှု မဟုတ်တာတော့ အမှန်ပါပဲ။\nအထင်ရှားဆုံး ဥပမာပြရရင် ကျော်ဆွေ့ကို နင်းပြီး တက်လိုက်လို့ ကောလိပ်ဂျင်နေဝင်း ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ ကောလိပ်ဂျင် နေဝင်း ကွယ်လွန်သွားလို့ ကျော်ဟိန်း ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။\nဒါပေမယ့် နေရာအတော်များများမှာ လူတွေက လွဲနေကြတယ်။ ထိပ်တန်းကို ရောက်နေသူတွေ မရှိတော့မှ ကိုယ် ထိပ်တန်းကို တက်နိုင်မယ် ထင်ပြီး ထိပ်က လူတွေကို ထိုးနှက်ဖို့၊ ဖိနှိပ်ဖို့ ကြိုးစားတတ်ကြတယ်။\nအလယ်တန်း၊ အထက်တန်းမှာလဲ ဒါမျိုးတွေ တွေ့ရတာပဲ။ အဆင့်တစ်ကို ပျက်စီးသွားအောင်၊ ကျောင်းစာမှာ လစ်ဟင်းသွားအောင် ချောက်ချရင်လည်း ချတတ်ကြတယ်။ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်တိုင်က တခြား မသမာတဲ့ တနည်းနည်းနဲ့ အဆင့်တစ် နေရာကို လုဖို့ အားထုတ်ရင်လည်း ထုတ်တတ်ကြပြန်တယ်။\nတကယ်က လူတစ်ဦးစီမှာ ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ ကိုယ်ပါ။ ကိုယ့်ပင်ကိုအစွမ်းအစနဲ့ ကိုယ်ပါ။ အဆင့်တစ် ဖယ်ပေးလိုက်ပေမယ့်၊ အဆင့်တစ် မရှိတော့ပေမယ့် အဆင့်တစ် ဖြစ်လာ/မလာဟာ ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ရေ အစွမ်းပေါ်မှာပဲ တည်ပါတယ်။\nသူတစ်ပါးကို နင်းပြီး တက်လာတဲ့သူကို ဘယ်သူမှ အထင်မကြီးဘူး။ ဘယ်သူကမှလည်း တန်ဖိုးရှိတဲ့သူလို့ မသတ်မှတ်ဘူး။ အဆင့်တက်လာခဲ့သည့်တိုင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း လေးစားလို့ မရ၊ တန်ဖိုးထားလို့ မရ ဖြစ်နေတတ်တယ်။\nဒါကို လူငယ်လေးတွေ သိပ် သတိထားကြစေချင်လှပါ တယ်။\nဘဝကို လိပ်ပြာသန့်သန့်၊ သိက္ခာရှိရှိ၊ တန်ဖိုးပြည့်ပြည့်နဲ့ ထူထောင်ထားပါမှ အောင်မြင်မှုကို လက်ဆုပ်လက်ကိုင် ပိုင်ပိုင် ရလာတဲ့အခါမှာ အဲဒီ့ အောင်မြင်မှုရဲ့ အရသာကို တင်းပြည့် ကျပ်ပြည့် ခံစားနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ မဟုတ်လို့ကတော့ အောင်တော့ အောင်မြင်ပါရဲ့၊ စိတ်ထဲမှာ တစ်ချိန်လုံး စနောင့်စနင်း ဖြစ်နေရပြီး အဲဒီ့အောင်မြင်မှုအပေါ်မှာ မပျော်ပိုက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေဖို့က သေချာသလောက်ပါပဲ။\nဒါကြောင့် အိုင်း(န်)စတိုင်း(န်)က ပြောခဲ့တာပါပဲ။ အောင်မြင်မှုတစ်ခု ရလာအောင် မကြိုးစားပါနဲ့။ အဲလို ကြိုးစားမယ့်အစား တန်ဖိုးရှိတဲ့လူ ဖြစ်လာအောင် ကြိုးစားပါတဲ့။\nသူ့စကားက သိပ်စဉ်းစားစရာကောင်းပါတယ်။ သူ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ဘဝနဲ့ ယှဉ်ရင် သူဟာ သည်စကားကို ခံစားချက်အပြည့်နဲ့ ပြောထားတယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်။ သူဟာ နိဒါန်းမှာ ဖော်ပြခဲ့တဲ့အတိုင်း ၂၀ရာစုမှာ အထူးချွန်ဆုံး သိပ္ပံပညာရှင်ကြီးပါ။ အောင်မြင်မှုအရာမှာ ရာစု တစ်ခုစာတောင် အောင်မြင်တာမို့ သိပ်ကို ကြီးကျယ်လွန်းတယ်။ ပြီးရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှိရှိသမျှ လူသား အားလုံးထဲမှာ တစ်ရာစု တစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့ တာမို့ သူ့အောင်မြင်မှုဟာ ဘယ်သူမှ လိုက်မမီနိုင်တဲ့ အောင်မြင်မှုမျိုးပဲ။\nဒါပေမယ့် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်မီးကို အဆုံးသတ်ဖို့အတွက် ဂျပန်နိုင်ငံ ဟီးရိုးရှီးမားနဲ့ နာဂါဆာကီ မြို့ကြီးနှစ်မြို့ကို မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ပြာကျသွားအောင် လုပ်နိုင်တဲ့ အဏုမြူ ဗုံးလေး နှစ်လုံးဟာ သူ့ရဲ့အထက်က ဆိုခဲ့တဲ့ အောင်မြင်မှုများရဲ့ အသီးအပွင့်တွေပါ။ ဒါတွေကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်လိုက်ရတဲ့ အိုင်း(န်)စတိုင်း(န်)ဟာ သူ့အောင်မြင်မှုအတွက် ဝမ်းသာ ဂုဏ်ယူမိပါ့မလား။ သူ့ကိုယ်သူ တန်ဖိုးရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် မြင်လို့မှ ရပါ့မလား။\nစာဖတ်သူ လူကြီးမင်းများလည်း စဉ်းစားပါ။\nအောင်မြင်မှုရအောင် ကြိုးစားမလား။ တန်ဖိုးရှိတဲ့လူ ဖြစ်အောင် ကြိုးစားမလား။ နှစ်သက်ရာကို ရွေးချယ်နိုင်ကြပါလိမ့်မယ်။\n(၂၀ဝ၄ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီလထုတ် ဖူးငုံဆယ်ကျော်သက်မဂ္ဂဇင်းမှာ ဖော်ပြခဲ့ဖူးတာလေးကို ပြန်လည် တင်ဆက်လိုက်တာပါ။)\nThis entry was posted in Discussion, Reproduction by lettwebaw. Bookmark the permalink.\n3 thoughts on “Success and Value”\nAung Chan Thar on9September 2010 at 11:13 pm said:\nဆရာရေ… အမေ့အိမ်နဲ့ ဝေးနေတဲ့အချိန်မှာ တချိန်က အမေ ကျွန်တော့်ကို သွန်သင်ခဲ့တဲ့ ဆုံးမစကားတွေအတိုင်း ဆရာ့ဆီက ပြန်ကြားရလို့… ကျွန်တော် လွတ်နေတဲ့ ဆုံးမစကားတွေ ပြန်ကြားရသလို ခံစားရပါတယ်။\nဆရာ့ကိုလဲ ဒီလို တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ…\nမိုးကြီး on 12 September 2010 at 7:55 pm said:\nယိမ်းယိုင်သွားစေနိုင်တဲ့ စိတ်ကိုပြန်လည်သတိဝင်လာအောင် ဆုံးမပေးတဲ့အတွက် အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်…….ဆရာ….\nHlwam Moe Aung on 22 October 2016 at 10:04 pm said:\nလိပ်ပြာမလုံပဲနဲ့ ရတဲ့ အောင်မြင်မှု ဆိုတာကြီးတော့ မလိုချင်ဘူး ဆရာ ကျေးဇူးပါ


မိဘတှေ အားလုံး သိထားရမယျ့ ဆငျခွငျတုံ တရားရှိသူအဖွဈ ပွောငျးလဲပဈနိုငျသောအပွုအမှု (၆) မြိုး - Lifestyle Myanmar\nHome Family မိဘတှေ အားလုံး သိထားရမယျ့ ဆငျခွငျတုံ တရားရှိသူအဖွဈ ပွောငျးလဲပဈနိုငျသောအပွုအမှု (၆) မြိုး\nမိဘအားလုံးက ကိုယျ့သားသမီးတှကေို ခဈြတယျဆိုတာ သဘာဝပါပဲ။ ဒါပမေယျ့ သားသမီးနှငျ့ ပတျသတျလာရငျ ကိုယျ့ကလေးမှ ကလေးလို့ထငျသော အရမျးအတ်တကွီးတဲ့ မိဘတှေ၊ မိဘဘဝဆိုတာ တခွားသူတှထေကျ ပိုပွီးအမြှျောအမွငျရှိသူ၊ အခှငျ့အရေးတှေ၊ အကြိုးခံစားခှငျ့တှေ အပွညျ့အဝရရှိထားသူလို့ မှတျယူကွတဲ့ တခြို့မိဘတှေ ရှိကွပါတယျ။ တခါတလမှော မိဘတှဟော ကိုယျ့သားသမီးအကွောငျး ဇာတျလမျးရှညျကွီးကို ပွောပွခွငျးဖွငျ့ လုပျဖျောကိုငျဘကျတှရေဲ့ အဖိုးတနျအခြိနျကို ဖွုနျးတတျကွပါတယျ။ ဘယျသူမှမမေးရငျတောငျ သူတို့ရဲ့တနျဖိုးမဖွတျနိုငျတဲ့ အတှအေ့ကွုံတှကေို မြှဝရေတာကို ပြျောရှငျကွပါတယျ။\nမိသားစုအပျေါအခဈြကွီးတာက ကောငျးပမေယျ့ တခွားသူတှကေို မထိခိုကျစတေဲ့ ခဈြခွငျးမတ်ေတာဖွဈဖို့လိုပါတယျ။ ဘယျအရာမှ အစှနျးမရောကျသငျ့ဘူးလို့ ထငျပါတယျ။ ဒါတှကေတော့ တခြို့မိဘတှမှော ရှိနိငျတဲ့ မကောငျးသော အပွုအမှုတှပေဲ ဖွဈပါတယျ။ လလေ့ာမှုတှမှော ဒီလိုအပွုအမှုတှကေ တခွားသူတှကေို စိတျဆိုးစရာဖွဈယုံသာမက မိဘကိုယျတိုငျနှငျ့ သူတို့ကလေးတှအေပျေါ ထိခိုကျစနေိုငျကွောငျး သကျသပွေထားပါတယျ။\n၁။ ကလေးတဈယောကျဆိုတဲ့ ဆငျခွနှေငျ့အတူ လူမှုရေးစံခြိနျစံညှနျးမြားကို ခြိုးဖောကျခွငျး\nတခြို့လူကွီးတှအေတှကျ ကလေးနဲ့ပတျသတျလာရငျ ယဘေုယအြားဖွငျ့ လကျခံထားတဲ့ စညျးမဉျြးစညျးကမျးတှေ ခြိုးဖောကျမိရငျတောငျ တခြို့အပွုအမှုတှကေို ခှငျ့ပွုရမယျလို့ ခံယူထားပါတယျ။ ဒါက ဥပမာ- စူပါမားကတျမှာ တနျးစီတဲ့အခါ ကလေးမအပေဲဆိုပွီး ရှဆေုံ့းကို ကြျောတတျနရောယူတာမြိုး၊ ကလေးကို ပနျးခွံအလယျမှာ အဝတျအစားခြှတျပွီး သေးပေါကျစတောမြိုး၊ အမြားသူငါ စားသောကျနတေဲ့ ဆိုငျမှာ ကလေးဒိုကျပါလဲပေးတာမြိုး၊ အမြိုးသမီး အဝတျအစားလဲခနျးတဈခုထဲကို အရှယျရောကျလုနီးပါးသားကို ချေါသှားတာမြိုး စတဲ့ အသေးအမှားကအစ အကွီးကွီးထိ ရှိနိုငျပါတယျ။ အဲ့လိုမိဘတှကေို ဒီလိုမလုပျဖို့ သငျသှားပွောမယျဆိုရငျ သူတို့မှာ တနျးတူအခှငျ့အရေးရှိကွောငျး အျောလာနိုငျပါတယျ။\n၂။ ကလေးတှကေ အမွဲတမျးမှနျတယျလို့ တှေးခွငျး\nအရငျတုနျးက ကလေးတှဟော သူတို့မိဘတှေ ဘာပွောပွော လိုကျနာကွပွီး မိသားစုထဲမှာ မပွောရသလောကျရှိပါတယျ၊ ယခုခတျေမှာတော့ တခြို့ခတျေသဈ မိဘတှကေ ဆနျ့ကငျြဘကျဖွဈနပေါတယျ။ သူတို့ကလေးတှဟော သူတို့အတှကျ အရေးပါဆုံးမိသားစုဝငျဖွဈပွီး ဘယျဝဖေနျမှုမဆို ဆတျဆတျထိမခံ ဖွဈလာကွပါတယျ။ (ဥပမာ- စတိုးဆိုငျတဈခုထဲမှာ စြေးဝယျတုနျး ကလေးက သူကွိုကျတာ တဈခုခုကို ယူပွီး အိတျထဲထညျ့လိုကျတယျဆိုပါစို့။ ‘အဈမသားပစ်စညျးတဈခုယူထားတယျနျော’လို့ ဝနျထမျးကပွောလာရငျ သားမယူရဘူးလလေို့ ပွောရမယျ့အစား “ကလေးသဘာဝ လိုခငျြလို့ ယူတာပေါ့”ဆိုတာမြိုးက ကိုယျ့အတှကျလညျးမကောငျး၊ ကလေးအတှကျလညျးမကောငျးပါဘူး။)\nဒီလိုမိဘတှဟော ကိုယျ့ကလေး ဘာအမှားလုပျလုပျ မြှတတယျလို့ ထငျကွပါတယျ။ သူက တခွားကလေးတှကေို ရိုကျလိုကျတာလား? သူတို့က အရငျစပွီး ရိုကျတာလညျး ဖွဈနိုငျတာပဲ! သားက သူ့အဈမဆီကနေ ပိုကျဆံခိုးတာလား? နောငျပွောငျတာလညျး ဖွဈနိုငျတာပဲ။! စတိုးဆိုငျထဲက သကွားလုံးတခြို့ကို မဝယျဘဲ စားနတောလား? သူက ကလေးပဲလေ, ကလေးဆိုတော့ စားခငျြလို့ ဖွဈမှာပါလေ! လို့တှေးတတျကွပါတယျ။ ထိုကဲ့သို့ လူကွီးတှဟော သူတို့ကလေး မကောငျးတာတှေ လုပျတဲ့အတှကျ မကွာခဏ တာဝနျယူလိုစိတျမရှိကွပါဘူး။ သူတို့သငျယူလလေ့ာနတောလေ၊ ကလေးတဈယောကျမို့လို့ ဆိုကွပါတယျ။ တကယျတော့ ဒါတှကေ တခွားသူတှကေို ဒေါသထှကျစပေါတယျ။\n၃။ ကလေးမရှိတဲ့ သူတှထေကျ ပိုကောငျးတယျလို့ တှေးခွငျး\nကလေးတှဟော လူတိုငျးအတှကျတော့ မိသားစုဝငျအသဈတှေ မဟုတျပါဘူး။ တခါတရံ ကလေးတှကေို မိဘတှရေဲ့ လူမူရေးအဆငျ့အတနျး တိုးမွှငျ့ဖို့ နညျးလမျးတဈခု အဖွဈသာ အသုံးပွုကွပါတယျ။ တခြို့လူကွီးတှကေ သူတို့ ကလေးကို မှေးပေးပွီးတဲ့အခါ သူတို့မှာ နိုငျငံသား တာဝနျကပြွေီလို့ ထငျကွပါတယျ။ သူတို့ကလေးက သူတို့ကို ပိုပွီးအရေးပါစတေယျလို့ ထငျကွပါတယျ။ အထူးသဖွငျ့ ဒါက ဘဝမှာ အကြိုးစီးပှားတှေ(သို့) တခွားအောငျမွငျမှုတှေ မရှိတဲ့သူတှမှော ပိုပွီးသိသာပါတယျ။ မိဘတဈယောကျဖွဈလာယုံနဲ့ သူတို့ဟာ အောငျမွငျတဲ့ အသကျမှေးဝမျးကြောငျးရှိသူနှငျ့ ကလေးမရှိသူ မိတျဆှတှေထေကျ ပိုကောငျးတယျလို့ ခံစားရနိုငျပါတယျ။ လူလှတျတှကေ မိသားစုရှိသူထကျ တဈနှဈကို ၅ကွိမျလောကျ အားလပျရကျ အပနျးဖွခေရီးထှကျနိုငျကွတာကွောငျ့ မိသားစုရှိသူတှကေ “ဒီကောငျ အားနေ ငှပေဲဖွုနျးနတေယျ၊ စုမယျဆောငျးမယျမရှိဘူး၊ ဒီကောငျ မရငျ့ကကျြသေးဘူး”လို့ ဆိုလာနိုငျပါတယျ။ ဒီအပွုအမှုကွောငျ့ လူတှကေ သူတို့ကို စကားပွောခငျြကွမှာ မဟုတျပါဘူး။\n၄။ အလုပျအပျေါမှာ အထငျသေးသော သဘောထား ထားရှိခွငျး\nအထူးသဖွငျ့ ကလေးတှအေမြားကွီး မှေးထားတဲ့ တခြို့အမြိုးသမီးတှဟော ကလေးမှေးပွီးရငျ ကလေးပွုစုပြိုးထောငျတဲ့နရောမှာ ကိုယျ့ကိုယျကို အပွညျ့အဝ နှဈမွှုပျထားဖို့ ဆုံးဖွတျတတျကွပါတယျ။ သူတို့ရဲ့ ရှေးခယျြမှုက မှနျကနျတဲ့ ရှေးခယျြမှုမဟုတျကွောငျးလညျး သူတို့ နားလညျသဘောပေါကျကွပါတယျ။ တတျနိုငျမြှ အမွနျဆုံး အလုပျပွနျလုပျခငျြကွတဲ့ အမြိုးသမီးတှလေညျး ရှိပါတယျ။ တခြို့က အောငျမွငျတဲ့ အသကျမှေးဝမျးကြောငျးတဈခု ရှိဖို့အတှကျ ကလေးပွုစုစောငျ့ရှောကျမှုကို အရှုံးပေးဖို့တောငျ အဆငျသငျ့ဖွဈကွပါတယျ။\nတဈခြို့မိခငျတှကေ သူတို့မှာ ကလေးတှရှေိတယျဆိုတဲ့ အခကျြနဲ့တငျ သူတို့ကို တခွားသူတှေ လေးစားဖို့ လိုလားကွပွီး လူတှအေားလုံးဟာ ကိုယျ့လုပျနရေတဲ့ အလုပျတှကေို မုနျးကွပမေယျ့ ပိုကျဆံအတှကျ အလုပျလုပျနရေတယျလို့ ထငျကွပါတယျ။ ဒါ့ကွောငျ့ အဲဒီလိုမိခငျတှဟော အလုပျလုပျနတေဲ့ တခွားမိခငျတှအေပျေါ အနုတျလက်ခဏာ သဘောထားတဈခုရှိကွပါတယျ။\n၅။ သူတို့ကလေးတှဟော သူတို့ရဲ့ ပထမဦးစားပေးဖွဈခွငျးကို ဂုဏျယူခွငျး\nသူတို့သားသမီးတှဟော အကောငျးတကာ့ အကောငျးဆုံးမှ ရသငျ့တယျလို့ တခြို့မိဘတှကေ ထငျကွတယျ။ ထိုကဲ့သို့သော မိသားစုကလာတဲ့ မိခငျတဈယောကျဟာ သူမရဲ့ကလေးကို ပွုစုစောငျ့ရှောကျနိုငျဖို့အတှကျ သူမရဲ့ အောငျမွငျနတေဲ့ အသကျမှေးဝမျးကြောငျးကို ဘယျလို စှနျ့လှတျထားတယျဆိုတာ ဂုဏျယူစှာ ရှငျးပွနိုငျပါတယျ။ ဖခငျတဈယောကျဟာ သူရဲ့ ကလေးတှကေ ကစားစရာ အသဈတှဖွေဈစေ၊ devices အသဈတှဖွေဈစေ တခုခုကို အမွဲတမျး လိုအပျနတောကွောငျ့ နှဈအတျောကွာ အပနျးဖွခေရီးမထှကျနိုငျကွောငျး ပွောလာနိုငျပါတယျ။\nဒီခဉျြးကပျမှုက ကလေးတှအေတှကျ ဘယျလိုကောငျးသလဲ၊ ဆိုးသလဲဆိုတာ ပွောဖို့ တကယျခကျခဲပါတယျ။ “သူတို့လိုခငျြတာ တတိုငျးရနတေယျ”လို့ တှေးတဲ့ ကလေးတဈယောကျဟာ မိဘတှကေ အမွဲတမျးပံ့ပိုးပေးနတောကွောငျ့ ကွီးပွငျးတဲ့အထိ သူတို့ကိုယျသူတို့ အားကိုးခငျြတော့မှာမဟုတျပါဘူး။ ဒီလိုကလေးတှဟော အပွငျထှကျ အလုပျမလုပျခငျြကွတာကွောငျ့ တဈခုခု အကူအညီလိုအပျပွီဆိုရငျ မိဘဆီ ပွေးသှားတတျကွပါတယျ၊ ဒါက သကျကွီးရှယျအိုမိဘဆှမြေိုးတှဟော အရှယျရောကျပွီးတဲ့ သားတှေ၊ သမီးတှကေို ကွညျ့ရှုစောငျ့ရှောကျနရေဆဲ အခွအေနမြေားကို ဦးတညျစပေါတယျ။\n၆။ အထူးအခှငျ့အရေးတှေ ပေးဖို့ လိုအပျတယျလို့ ထငျခွငျး\nတကယျတော့ ဒါက ဘတျဈကားပျေါမှာ ကိုယျဝနျဆောငျအမြိုးသမီးတဈယောကျကို ထိုငျခုံတဈလုံး ပေးခွငျးအကွောငျး မဟုတျပါဘူး။ ဒါက ပိုကွီးမားတဲအရာတှနေဲ့ ပတျသတျတာပါ။ ဥပမာ- ဒီလို မိဘတှကေ အိမျမှာ ကလေးတဈယာကျရှိတာကွောငျ့ သူတို့ အိမျစောစောပွနျဖို့ (သို့)ပိတျရကျယူဖို့ သူဌေးကို မကွာခဏ ခှငျ့တောငျးတတျကွပါတယျ။\nဘတျဈကားစီးတဲ့အခါ လူအမြားစုက ကလေးခြီထားတဲ့ မိခငျတှရေ့ငျ ထိုငျခုံပေးတတျတာမြိုး၊ ကလေးခြီပေးထားတာမြိုး၊ ကူညီပေးတာမြိုး ရှိကွပါတယျ။ ဒါပမေယျ့ တခြို့ကလေးမိခငျတှကေ ပေါငျပျေါတငျထားလို့ရတဲ့ ကလေးကို ဘေးခုံမှာခပြွီး တခွားသူကို ပေးမထိုငျတာမြိုးစတဲ့ လိုတာထကျ အခှငျ့အရေးယူတာမြိုးတှေ ရှိကွပါတယျ။ တခါတလေ သူတို့ဟာ တနျးစီရငျ ထိပျဆုံးကနရောရဖို့ ၊ ပနျးခွံခုံတနျးရှညျပျေါမှာ သူတို့ကို ထိုငျခှငျ့ပေးဖို့ တခွားသူတှကေို တောငျးဆိုတတျကွပါတယျ။ ဒီအရာတှကေ ကလေးမအဟော ကလေးကို ဗနျးပွပွီး ကိုယျကောငျးစားဖို့အတှကျ အခှငျ့အရေးယူတယျလို့ တဈခွားသူတှကေို ခံစားရစပေါတယျ။ တကယျတော့ လူတိုငျးက ဒါကို သညျးမခံနိုငျပါဘူး။ အထူးသဖွငျ့ ကလေးမခဈြတတျတဲ့ သူတှအေတှကျတော့ စိတျအနှောကျအယှကျပါပဲ။\nသငျ့ရဲ့ ဘဝဟာ သငျ့ကလေးပျေါ လုံးဝဗဟိုပွုတာက ဘာ့ကွောငျ့ အန်တရာယျရှိတာလဲ?\nခတျေသဈလလေ့ာမှုတှမှော ကလေးတဈယောကျအပျေါ လုံးဝပုံအပျထားခွငျးက ကလေးနှငျ့ မိဘတှကေို အန်တရာယျဖွဈနိုငျကွောငျး တှရေ့ပါတယျ။\nလူငယျမိခငျအတျောမြားမြားက သူတို့ဟာ လူမှုရေး လှုပျရှားမှုတှေ မရှိတာ၊ အားလပျခြိနျ မရှိတာတှကွေောငျ့ စိတျကနြေပျမှု မရရှိခဲ့ကွောငျး၊ စိတျဓါတျကခြဲ့ကွောငျး ဝနျခံခဲ့ပါတယျ။\nကလေးမရှိတဲ့သူတှဟော သူတို့လိုခငျြတာတှပေျေါမှာ ပိုကျဆံပိုပွီးသုံးနိုငျ၊ ပိုပွီးခရီးသှားနိုငျတာကွောငျ့ ကလေးမရှိသူတှကေို ငယျရှယျတဲ့ မိဘတှကေ မကွာခဏ မနာလိုဖွဈခဲ့ကွပါတယျ။\nကလေးအပျေါမှာ ကိုယျ့ကိုယျကို လုံးဝမွုပျနှံထားတဲ့ သူတှဟော ကလေးတှကွေီးပွငျး လာတဲ့အခါ၊ အိမျကို စှနျ့ခှာသှားတဲ့အခါ ဆုံးရှုံးသှားသလို၊ ဘာမှမရှိတော့သလို မကွာခဏ ခံစားကွရပါတယျ။\nကလေးဘဝမှာ အမြားကွီး ဂရုစိုကျခံရတဲ့ တခြို့ကလေးတှဟော တဈခုခုဆိုရငျ အလိုမကစြိတျတှေ၊ စိတျဓါတျကတြာတှေ၊ စိုးရိမျပူပနျမှုတှနှေငျ့ ကွီးပွငျးကွရပါတယျ။ သူတို့ဟာ ကိုယျ့ကိုယျကို အားကိုးဖို့ အသုံးမခခြဲ့ကွတာကွောငျ့ လူကွီးဘဝကို အသုံးခဖြို့ သူတို့အတှကျ ခကျခဲပါတယျ။\nတခွားတဈဖကျကကွညျ့ရငျ ကိုယျ့ကိုယျကို အားကိုးတဲ့ကလေးတှဟော ကိုယျ့ကိုယျကို ယုံကွညျမှုရှိပွီး ပိုပွီးပြျောရှငျသော လူကွီးတှအေဖွဈ ကွီးပွငျးကွပါတယျ၊ သူတို့အကွိုကျဆုံး ဝါသနာတှနေဲ့ ခငျပှနျးအပျေါ သားသမီးအပျေါ အခြိနျတှေ ပိုပေးထားတဲ့ မိဘတှဟော အိမျထောငျရေးကှာရှငျးမှု နညျးပါးသလို သူတို့မိသားစုထဲမှာ ပိုပွီး အဆငျပွသေလို ခံစားရပါတယျ။\nမိဘတွေ အားလုံး သိထားရမယ့် ဆင်ခြင်တုံ တရားရှိသူအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သောအပြုအမှု (၆) မျိုး\nမိဘအားလုံးက ကိုယ့်သားသမီးတွေကို ချစ်တယ်ဆိုတာ သဘာဝပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သားသမီးနှင့် ပတ်သတ်လာရင် ကိုယ့်ကလေးမှ ကလေးလို့ထင်သော အရမ်းအတ္တကြီးတဲ့ မိဘတွေ၊ မိဘဘဝဆိုတာ တခြားသူတွေထက် ပိုပြီးအမျှော်အမြင်ရှိသူ၊ အခွင့်အရေးတွေ၊ အကျိုးခံစားခွင့်တွေ အပြည့်အဝရရှိထားသူလို့ မှတ်ယူကြတဲ့ တချို့မိဘတွေ ရှိကြပါတယ်။ တခါတလေမှာ မိဘတွေဟာ ကိုယ့်သားသမီးအကြောင်း ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးကို ပြောပြခြင်းဖြင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဘက်တွေရဲ့ အဖိုးတန်အချိန်ကို ဖြုန်းတတ်ကြပါတယ်။ ဘယ်သူမှမမေးရင်တောင် သူတို့ရဲ့တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို မျှဝေရတာကို ပျော်ရွင်ကြပါတယ်။\nမိသားစုအပေါ်အချစ်ကြီးတာက ကောင်းပေမယ့် တခြားသူတွေကို မထိခိုက်စေတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြစ်ဖို့လိုပါတယ်။ ဘယ်အရာမှ အစွန်းမရောက်သင့်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်။ ဒါတွေကတော့ တချို့မိဘတွေမှာ ရှိနိင်တဲ့ မကောင်းသော အပြုအမှုတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လေ့လာမှုတွေမှာ ဒီလိုအပြုအမှုတွေက တခြားသူတွေကို စိတ်ဆိုးစရာဖြစ်ယုံသာမက မိဘကိုယ်တိုင်နှင့် သူတို့ကလေးတွေအပေါ် ထိခိုက်စေနိုင်ကြောင်း သက်သေပြထားပါတယ်။\n၁။ ကလေးတစ်ယောက်ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနှင့်အတူ လူမှုရေးစံချိန်စံညွှန်းများကို ချိုးဖောက်ခြင်း\nတချို့လူကြီးတွေအတွက် ကလေးနဲ့ပတ်သတ်လာရင် ယေဘုယျအားဖြင့် လက်ခံထားတဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေ ချိုးဖောက်မိရင်တောင် တချို့အပြုအမှုတွေကို ခွင့်ပြုရမယ်လို့ ခံယူထားပါတယ်။ ဒါက ဥပမာ- စူပါမားကတ်မှာ တန်းစီတဲ့အခါ ကလေးမအေပဲဆိုပြီး ရှေ့ဆုံးကို ကျော်တတ်နေရာယူတာမျိုး၊ ကလေးကို ပန်းခြံအလယ်မှာ အဝတ်အစားချွတ်ပြီး သေးပေါက်စေတာမျိုး၊ အများသူငါ စားသောက်နေတဲ့ ဆိုင်မှာ ကလေးဒိုက်ပါလဲပေးတာမျိုး၊ အမျိုးသမီး အဝတ်အစားလဲခန်းတစ်ခုထဲကို အရွယ်ရောက်လုနီးပါးသားကို ခေါ်သွားတာမျိုး စတဲ့ အသေးအမွှားကအစ အကြီးကြီးထိ ရှိနိုင်ပါတယ်။ အဲ့လိုမိဘတွေကို ဒီလိုမလုပ်ဖို့ သင်သွားပြောမယ်ဆိုရင် သူတို့မှာ တန်းတူအခွင့်အရေးရှိကြောင်း အော်လာနိုင်ပါတယ်။\n၂။ ကလေးတွေက အမြဲတမ်းမှန်တယ်လို့ တွေးခြင်း\nအရင်တုန်းက ကလေးတွေဟာ သူတို့မိဘတွေ ဘာပြောပြော လိုက်နာကြပြီး မိသားစုထဲမှာ မပြောရသလောက်ရှိပါတယ်၊ ယခုခေတ်မှာတော့ တချို့ခေတ်သစ် မိဘတွေက ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပါတယ်။ သူတို့ကလေးတွေဟာ သူတို့အတွက် အရေးပါဆုံးမိသားစုဝင်ဖြစ်ပြီး ဘယ်ဝေဖန်မှုမဆို ဆတ်ဆတ်ထိမခံ ဖြစ်လာကြပါတယ်။ (ဥပမာ- စတိုးဆိုင်တစ်ခုထဲမှာ ဈေးဝယ်တုန်း ကလေးက သူကြိုက်တာ တစ်ခုခုကို ယူပြီး အိတ်ထဲထည့်လိုက်တယ်ဆိုပါစို့။ ‘အစ်မသားပစ္စည်းတစ်ခုယူထားတယ်နော်’လို့ ဝန်ထမ်းကပြောလာရင် သားမယူရဘူးလေလို့ ပြောရမယ့်အစား “ကလေးသဘာဝ လိုချင်လို့ ယူတာပေါ့”ဆိုတာမျိုးက ကိုယ့်အတွက်လည်းမကောင်း၊ ကလေးအတွက်လည်းမကောင်းပါဘူး။)\nဒီလိုမိဘတွေဟာ ကိုယ့်ကလေး ဘာအမှားလုပ်လုပ် မျှတတယ်လို့ ထင်ကြပါတယ်။ သူက တခြားကလေးတွေကို ရိုက်လိုက်တာလား? သူတို့က အရင်စပြီး ရိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ! သားက သူ့အစ်မဆီကနေ ပိုက်ဆံခိုးတာလား? နောင်ပြောင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။! စတိုးဆိုင်ထဲက သကြားလုံးတချို့ကို မဝယ်ဘဲ စားနေတာလား? သူက ကလေးပဲလေ, ကလေးဆိုတော့ စားချင်လို့ ဖြစ်မှာပါလေ! လို့တွေးတတ်ကြပါတယ်။ ထိုကဲ့သို့ လူကြီးတွေဟာ သူတို့ကလေး မကောင်းတာတွေ လုပ်တဲ့အတွက် မကြာခဏ တာဝန်ယူလိုစိတ်မရှိကြပါဘူး။ သူတို့သင်ယူလေ့လာနေတာလေ၊ ကလေးတစ်ယောက်မို့လို့ ဆိုကြပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒါတွေက တခြားသူတွေကို ဒေါသထွက်စေပါတယ်။\n၃။ ကလေးမရှိတဲ့ သူတွေထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ တွေးခြင်း\nကလေးတွေဟာ လူတိုင်းအတွက်တော့ မိသားစုဝင်အသစ်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။ တခါတရံ ကလေးတွေကို မိဘတွေရဲ့ လူမူရေးအဆင့်အတန်း တိုးမြှင့်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု အဖြစ်သာ အသုံးပြုကြပါတယ်။ တချို့လူကြီးတွေက သူတို့ ကလေးကို မွေးပေးပြီးတဲ့အခါ သူတို့မှာ နိုင်ငံသား တာဝန်ကျေပြီလို့ ထင်ကြပါတယ်။ သူတို့ကလေးက သူတို့ကို ပိုပြီးအရေးပါစေတယ်လို့ ထင်ကြပါတယ်။ အထူးသဖြင့် ဒါက ဘဝမှာ အကျိုးစီးပွားတွေ(သို့) တခြားအောင်မြင်မှုတွေ မရှိတဲ့သူတွေမှာ ပိုပြီးသိသာပါတယ်။ မိဘတစ်ယောက်ဖြစ်လာယုံနဲ့ သူတို့ဟာ အောင်မြင်တဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရှိသူနှင့် ကလေးမရှိသူ မိတ်ဆွေတွေထက် ပိုကောင်းတယ်လို့ ခံစားရနိုင်ပါတယ်။ လူလွတ်တွေက မိသားစုရှိသူထက် တစ်နှစ်ကို ၅ကြိမ်လောက် အားလပ်ရက် အပန်းဖြေခရီးထွက်နိုင်ကြတာကြောင့် မိသားစုရှိသူတွေက “ဒီကောင် အားနေ ငွေပဲဖြုန်းနေတယ်၊ စုမယ်ဆောင်းမယ်မရှိဘူး၊ ဒီကောင် မရင့်ကျက်သေးဘူး”လို့ ဆိုလာနိုင်ပါတယ်။ ဒီအပြုအမှုကြောင့် လူတွေက သူတို့ကို စကားပြောချင်ကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။\n၄။ အလုပ်အပေါ်မှာ အထင်သေးသော သဘောထား ထားရှိခြင်း\nအထူးသဖြင့် ကလေးတွေအများကြီး မွေးထားတဲ့ တချို့အမျိုးသမီးတွေဟာ ကလေးမွေးပြီးရင် ကလေးပြုစုပျိုးထောင်တဲ့နေရာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အပြည့်အဝ နှစ်မြှုပ်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်တတ်ကြပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုက မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုမဟုတ်ကြောင်းလည်း သူတို့ နားလည်သဘောပေါက်ကြပါတယ်။ တတ်နိုင်မျှ အမြန်ဆုံး အလုပ်ပြန်လုပ်ချင်ကြတဲ့ အမျိုးသမီးတွေလည်း ရှိပါတယ်။ တချို့က အောင်မြင်တဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခု ရှိဖို့အတွက် ကလေးပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို အရှုံးပေးဖို့တောင် အဆင်သင့်ဖြစ်ကြပါတယ်။\nတစ်ချို့မိခင်တွေက သူတို့မှာ ကလေးတွေရှိတယ်ဆိုတဲ့ အချက်နဲ့တင် သူတို့ကို တခြားသူတွေ လေးစားဖို့ လိုလားကြပြီး လူတွေအားလုံးဟာ ကိုယ့်လုပ်နေရတဲ့ အလုပ်တွေကို မုန်းကြပေမယ့် ပိုက်ဆံအတွက် အလုပ်လုပ်နေရတယ်လို့ ထင်ကြပါတယ်။ ဒါ့ကြောင့် အဲဒီလိုမိခင်တွေဟာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ တခြားမိခင်တွေအပေါ် အနုတ်လက္ခဏာ သဘောထားတစ်ခုရှိကြပါတယ်။\n၅။ သူတို့ကလေးတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ပထမဦးစားပေးဖြစ်ခြင်းကို ဂုဏ်ယူခြင်း\nသူတို့သားသမီးတွေဟာ အကောင်းတကာ့ အကောင်းဆုံးမှ ရသင့်တယ်လို့ တချို့မိဘတွေက ထင်ကြတယ်။ ထိုကဲ့သို့သော မိသားစုကလာတဲ့ မိခင်တစ်ယောက်ဟာ သူမရဲ့ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ အောင်မြင်နေတဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို ဘယ်လို စွန့်လွှတ်ထားတယ်ဆိုတာ ဂုဏ်ယူစွာ ရှင်းပြနိုင်ပါတယ်။ ဖခင်တစ်ယောက်ဟာ သူရဲ့ ကလေးတွေက ကစားစရာ အသစ်တွေဖြစ်စေ၊ devices အသစ်တွေဖြစ်စေ တခုခုကို အမြဲတမ်း လိုအပ်နေတာကြောင့် နှစ်အတော်ကြာ အပန်းဖြေခရီးမထွက်နိုင်ကြောင်း ပြောလာနိုင်ပါတယ်။\nဒီချဉ်းကပ်မှုက ကလေးတွေအတွက် ဘယ်လိုကောင်းသလဲ၊ ဆိုးသလဲဆိုတာ ပြောဖို့ တကယ်ခက်ခဲပါတယ်။ “သူတို့လိုချင်တာ တတိုင်းရနေတယ်”လို့ တွေးတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဟာ မိဘတွေက အမြဲတမ်းပံ့ပိုးပေးနေတာကြောင့် ကြီးပြင်းတဲ့အထိ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အားကိုးချင်တော့မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလိုကလေးတွေဟာ အပြင်ထွက် အလုပ်မလုပ်ချင်ကြတာကြောင့် တစ်ခုခု အကူအညီလိုအပ်ပြီဆိုရင် မိဘဆီ ပြေးသွားတတ်ကြပါတယ်၊ ဒါက သက်ကြီးရွယ်အိုမိဘဆွေမျိုးတွေဟာ အရွယ်ရောက်ပြီးတဲ့ သားတွေ၊ သမီးတွေကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်နေရဆဲ အခြေအနေများကို ဦးတည်စေပါတယ်။\n၆။ အထူးအခွင့်အရေးတွေ ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်လို့ ထင်ခြင်း\nတကယ်တော့ ဒါက ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ထိုင်ခုံတစ်လုံး ပေးခြင်းအကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ပိုကြီးမားတဲအရာတွေနဲ့ ပတ်သတ်တာပါ။ ဥပမာ- ဒီလို မိဘတွေက အိမ်မှာ ကလေးတစ်ယာက်ရှိတာကြောင့် သူတို့ အိမ်စောစောပြန်ဖို့ (သို့)ပိတ်ရက်ယူဖို့ သူဌေးကို မကြာခဏ ခွင့်တောင်းတတ်ကြပါတယ်။\nဘတ်စ်ကားစီးတဲ့အခါ လူအများစုက ကလေးချီထားတဲ့ မိခင်တွေ့ရင် ထိုင်ခုံပေးတတ်တာမျိုး၊ ကလေးချီပေးထားတာမျိုး၊ ကူညီပေးတာမျိုး ရှိကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် တချို့ကလေးမိခင်တွေက ပေါင်ပေါ်တင်ထားလို့ရတဲ့ ကလေးကို ဘေးခုံမှာချပြီး တခြားသူကို ပေးမထိုင်တာမျိုးစတဲ့ လိုတာထက် အခွင့်အရေးယူတာမျိုးတွေ ရှိကြပါတယ်။ တခါတလေ သူတို့ဟာ တန်းစီရင် ထိပ်ဆုံးကနေရာရဖို့ ၊ ပန်းခြံခုံတန်းရှည်ပေါ်မှာ သူတို့ကို ထိုင်ခွင့်ပေးဖို့ တခြားသူတွေကို တောင်းဆိုတတ်ကြပါတယ်။ ဒီအရာတွေက ကလေးမအေဟာ ကလေးကို ဗန်းပြပြီး ကိုယ်ကောင်းစားဖို့အတွက် အခွင့်အရေးယူတယ်လို့ တစ်ခြားသူတွေကို ခံစားရစေပါတယ်။ တကယ်တော့ လူတိုင်းက ဒါကို သည်းမခံနိုင်ပါဘူး။ အထူးသဖြင့် ကလေးမချစ်တတ်တဲ့ သူတွေအတွက်တော့ စိတ်အနှောက်အယှက်ပါပဲ။\nသင့်ရဲ့ ဘဝဟာ သင့်ကလေးပေါ် လုံးဝဗဟိုပြုတာက ဘာ့ကြောင့် အန္တရာယ်ရှိတာလဲ?\nခေတ်သစ်လေ့လာမှုတွေမှာ ကလေးတစ်ယောက်အပေါ် လုံးဝပုံအပ်ထားခြင်းက ကလေးနှင့် မိဘတွေကို အန္တရာယ်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရပါတယ်။\nလူငယ်မိခင်အတော်များများက သူတို့ဟာ လူမှုရေး လှုပ်ရှားမှုတွေ မရှိတာ၊ အားလပ်ချိန် မရှိတာတွေကြောင့် စိတ်ကျေနပ်မှု မရရှိခဲ့ကြောင်း၊ စိတ်ဓါတ်ကျခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။\nကလေးမရှိတဲ့သူတွေဟာ သူတို့လိုချင်တာတွေပေါ်မှာ ပိုက်ဆံပိုပြီးသုံးနိုင်၊ ပိုပြီးခရီးသွားနိုင်တာကြောင့် ကလေးမရှိသူတွေကို ငယ်ရွယ်တဲ့ မိဘတွေက မကြာခဏ မနာလိုဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။\nကလေးအပေါ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို လုံးဝမြုပ်နှံထားတဲ့ သူတွေဟာ ကလေးတွေကြီးပြင်း လာတဲ့အခါ၊ အိမ်ကို စွန့်ခွာသွားတဲ့အခါ ဆုံးရှုံးသွားသလို၊ ဘာမှမရှိတော့သလို မကြာခဏ ခံစားကြရပါတယ်။\nကလေးဘဝမှာ အများကြီး ဂရုစိုက်ခံရတဲ့ တချို့ကလေးတွေဟာ တစ်ခုခုဆိုရင် အလိုမကျစိတ်တွေ၊ စိတ်ဓါတ်ကျတာတွေ၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေနှင့် ကြီးပြင်းကြရပါတယ်။ သူတို့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားကိုးဖို့ အသုံးမချခဲ့ကြတာကြောင့် လူကြီးဘဝကို အသုံးချဖို့ သူတို့အတွက် ခက်ခဲပါတယ်။\nတခြားတစ်ဖက်ကကြည့်ရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားကိုးတဲ့ကလေးတွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုရှိပြီး ပိုပြီးပျော်ရွင်သော လူကြီးတွေအဖြစ် ကြီးပြင်းကြပါတယ်၊ သူတို့အကြိုက်ဆုံး ဝါသနာတွေနဲ့ ခင်ပွန်းအပေါ် သားသမီးအပေါ် အချိန်တွေ ပိုပေးထားတဲ့ မိဘတွေဟာ အိမ်ထောင်ရေးကွာရှင်းမှု နည်းပါးသလို သူတို့မိသားစုထဲမှာ ပိုပြီး အဆင်ပြေသလို ခံစားရပါတယ်။\nPrevious articleနလေ့ညျစာစားပွီးတိုငျး အိပျငိုကျတတျတဲ့ အကငျြ့ကို ဘယျလိုဖြောကျမလဲ\nNext articleHIV ဗိုငျးရပျဈပိုးကို အမွဈပွကုသနိုငျတဲ့ နညျးပညာ သုတသေနပညာရှငျမြား စမျးသပျအောငျမွငျ


Truth be known: တွန်းနေကြမယ့်သူတွေ\nPosted by generation96 at 9:39 AM\nကောင်းတယ်ဗျာ…ကျွန်တော်လည်းစတန့် ထွင်ပြီးမတင်တာမဟုတ်ဖူးဗျ။ အဲဒီနေ့ က ကိုသက်ဝင်းအောင် သတင်းဖတ်ပြီး အတော်လေးစိတ်မကောင်းဖြစ်သွားလို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဘက်ကလူတွေ အချိန်မတန်ခင်ွတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်လွင့် သွားတာသိလိုက်ရတိုင်း ရင်မှာခံရခက်တယ်ဗျာ။ သူတို့ တွေက ကျွန်တော်တို့ တွေရဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေပါ။ ကိုမင်းကိုနိူင် ကျန်းကျန်းမာမာ နဲ့ တိုင်းပြည်အတွက်ဆက်လက် အလုပ်တွေအများကြီး လုပ်ပေးနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်။\nသဘောပေါက်ပါတယ် ကိုစိန်မျောက်မျောက်ရေ။ ကျနော်လည်း ကိုသက်ဝင်းအောင် အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ blog ပေါ်မတင်ဖြစ်ပေမယ့် ရင်ထဲမှာတော့ရှိပါတယ်။ 7monkeys မှာ contribute လုပ်ဖို့ ကျနော် ပြောထားပေမယ့် ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေပါတယ်။ အဲဒါလေးလည်း လမ်းကြုံရင် guide လုပ်ပါအုံး။ ကျေးဇူးပါဗျာ။\n၀ိုင်းတွန်းနေတဲ့တခြား Blog တွေ ရှိသေးတယ်ဂျ။ ရှာဖွေ စုဆောင်းပေးပါဦးလို့။\nI've done the part for Ko Minn Ko Naing birthday as well.. although it's small, it is done with my heart.. happy birthday KMKN!\n1:14 AM, October 23, 2006\nအဲဒီနေ့က အိမ်မှာပဲ သူ့အတွက် ဆွမ်းတင်ပွဲလုပ်ပေးပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာပဲ သွားလှူပေးဖြစ်တယ်… လုံးဝ မအားတာနဲ့ ဘလော့ခ်ပေါ်တော့ တက်မရေးဖြစ်ဘူး …. ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုလိုသိရတာ ၀မ်းသာရပါတယ်.. အားလုံးဆုတောင်းသံတွေအတွက်ပေါ့….\nHi Ko Generation96, Can you remove all the blogger's links, and associated mentionings within this post? As your blog is very political, we are afraid of the consequences. We have already voiced our feelings in the blogs so I think that is quite fair and enough. (It is even more than enough compared to more than 100 of silent Myanmar bloggers). We know you are doing good but we can't afford or risks the danger as most of us are blogging with real identities and real names, Not using pseudonyms.\nWe also think this is end October so the post has already served its intention to wish Ko Min Ko Naing's birthday. Many people has already read this post. So its better not to archive it as it includes many non-political citizen bloggers.\n3:26 AM, October 31, 2006\nOhhhhh.... i didn't request to delete my link. pls do not remove. i appreciate it.\n12:08 PM, November 05, 2006


အောင်မြင်နေတဲ့သူတွေရဲ့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ မြင်ကြတဲ့အမြင်များ\nအောင်မြင်နေတဲ့သူတွေက သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘယ်လိုလူအဖြစ်မြင်ကြသလဲဆိုတာစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းပါတယ်.။ တနည်းအားဖြင့်တော့ သူတို့အောင်မြင်လာကြတဲ့အပေါ်အဲဒီ့အမြင်တွေက အများကြီးအ‌ထောက်အကူပြုနေတာပါပဲ။ အဲဒါကြောင့် သူတို့ကိုယ့်သူတို့ ပြန်တွေးတတ်ကြတဲ့အတွေးအခေါ်အချို့ကိုဖော်ပြပေးလိုက်ပါတယ်။\nရောက်တဲ့နေရာမှာ ရှင်သန်နိုင်ဖို့ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပါ။\nခုကာလနဲ့တိုက်ဆိုင်တာမို့ ဒီစာသားလေးကိုတွေးမိသွားတာပါပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းတော်တော်များများ ဖျားတဲ့သူကဖျား၊ Q ဝင်တဲ့သူကဝင်နဲ့ဖြစ်နေကြတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်အတွက်လည်း အရမ်းနီးကပ်လာပါလားလို့ ခံစားမိလာတာပါပဲ။ တကယ်တော့ ကွေးသောက်လက် မဆန့်မီ၊ ဆန့်သောလက်မကွေးမီ ဆိုတဲ့ စကားလိုပါပဲ၊ ဘယ်သူမဆို ကိုယ်မမြင်ရတဲ့ သေခြင်းတရားဟာ ကိုယ်နားဝန်းကျင်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို မေ့နေတတ်ကြတာပါ။\nအဆိုးဝါးဆုံးနေ့တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါမှာ သင်ထိုင်ပြီးစိတ်ညစ်နေရုံနဲ့တော့ အခက်အခဲကပြေလည်သွားမှာမဟုတ်ပါဘူး။ အခက်အခဲတွေ၊ အဆိုးတွေကို သင်ဖြေရှင်းနိင်မယ့်နည်းလမ်းကိုစဉ်းစားရမှာဖြစ်သလို၊ သင်မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးဆိုရင် သင့်ရဲ့စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ကြိုးစားရင်း ထပ်မံကြိုးစားနိုင်ဖို့ အားတင်းရမှာဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ့လို ဆိုးဝါးတဲ့နေ့တွေကြုံလာတဲ့အခါမှာ သင်ပြန်ပြီးသတိရသင့်တဲ့အချက်တွေဖတ်ပြီးအားတင်းလိုက်ပါ။\nကိုယ်က အရမ်းကြီး အထူးတလည်ဂရုစိုက်နေပေမယ့် တကယ်တမ်း ဂရုမစိုက်သင့်တဲ့အရာတွေလည်းရှိပါသေးတယ်. တခါတလေ ကိုယ်ကသာ အရမ်း တဖက်လူဘယ်လိုထင်မလဲတွေးနေပေမယ့် ကိုယ်အကြောင်းကို တဖက်လူက သိတောင်မသိလိုက်ဘူးဆိုတဲ့အခြေအနေမျိုးတွေပေါ့။ တခါတလေ ကိုယ့်ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်နဲ့ပတ်သက်တာမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ တခုခုပေါ့. ။ အဲဒါဆိုရင် သင်ဂရုမစိုက်သင့်တဲ့အရာတွေကို ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါအုံးနော်။


The MYAWADY Daily: စစ်သွေးကြွများ၏ ဓာတုလက်နက် အစီအစဉ်ကြောင့် အမေရိကန်က ဆီးရီးယားသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမည်လား ... ?\nစစ်သွေးကြွများ၏ ဓာတုလက်နက် အစီအစဉ်ကြောင့် အမေရိကန်က ဆီးရီးယားသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမည်လား ... ?\nဆီးရီးယားနိုင်ငံ အတွင်းရှိ ISIS စစ်သွေးကြွ များသည် ဓာတုလက်နက် များကို ထုတ်လုပ်လျက် ရှိသည်ဟု အမေရိကန်နှင့် ပြင်သစ်အစိုးရ တို့က မကြာမီကာလ အတွင်း အတည်ပြု ပြောကြားပြီးနောက် အဆိုပါ ဓာတုလက်နက် အစီအစဉ်ကြောင့် အမေရိကန်ပြည် ထောင်စု အနေဖြင့် ဆီးရီးယားနိုင်ငံ အတွင်းသို့ ကျူးကျော် တိုက်ခိုက်ရန် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြု လာနိုင်ဖွယ် ရှိသည်ဟူသော ထင်မြင် ယူဆချက်များ ထွက်ပေါ် လာသည်ကို တွေ့ရသည်။\nဆီးရီးယား အစိုးရသည် ဓာတုလက်နက်များ အသုံးပြု၍ အရပ်သားများကို တိုက်ခိုက်လျက် ရှိသည်ဟု အမေရိကန် သမ္မတ ဘားရက်အိုဘားမား က၂ဝ၁၃ ခုနှစ်အတွင်း ၌ စွပ်စွဲခဲ့ပြီး ယင်း စွပ်စွဲချက်ကို အကြောင်းပြချက် အဖြစ် အသုံးပြု၍ ဆီးရီးယားနိုင်ငံသို့ ဝင်ရောက် ကျူးကျော် လိမ့်မည်ဟူသော သုံးသပ်ချက်များ ထွက်ပေါ် ခဲ့ဖူးသည်။ သို့ရာတွင် တကယ်ဖြစ်ပေါ် လာခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ISIS စစ်သွေးကြွ များ၏ ဓာတုလက်နက် ထုတ်လုပ်မှု အစီအစဉ်သည် အီရတ်နှင့် ဆီးရီးယား နိုင်ငံအတွင်း အမေရိကန် ပြည်ထောင်စု၏ အကြမ်းဖက်မှု တန်ပြန် တိုက်ဖျက်ရေး အကြောင်းပြချက် တစ်ရပ်အဖြစ် အသုံးချ လာနိုင်ဖွယ် ရှိသည်ဟု စုံစမ်း ထောက်လှမ်းမှု ဆိုင်ရာ သတင်းထောက် ဂျန်းနက်ဖီလန် က သုံးသပ်ပြောကြား ထားသည်။\nအမေရိကန် ပြည်ထောင်စုသည် ၂ဝ၁၄ ခုနှစ် သြဂုတ်လမှ စ၍ ဆီးရီးယားနိုင်ငံ အတွင်းရှိ ISIS စစ်သွေးကြွ များအား လေကြောင်းမှ ဗုံးကြဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိရောက်မှု မရှိသောကြောင့် ISIS စစ်သွေးကြွ အဖွဲ့ကို တိုက်ဖျက်ပစ်မည် ဟူသော အိုဘားမား၏ ကတိပေးချက် များမှာ ယခု အချိန်ထိ အရာထင်လာခြင်း မရှိသေးသည်ကို တွေ့ရသည်။\nအမေရိကန် အစိုးရသည် အဆိုပါ ဖျက်အားပြင်း ဓာတုလက်နက် မဟာဗျူဟာကို အသုံးပြု၍ ၂ဝဝ၃ ခုနှစ်တွင် အီရတ်နိုင်ငံ သို့ ကျူးကျော် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်ကို တစ်ကမ္ဘာလုံး အမှတ်ရလျက် ရှိကြဦးမည် ဖြစ်သည်။ ယင်း အချိန်က အမေရိကန် သမ္မတဟောင်း ဂျော့ဒဘလျူဘုရှ် က အီရတ်နိုင်ငံ၌ ဖျက်အားပြင်းပြီး အစုလိုက် အပြုံလိုက် သေဆုံးနိုင်သည့် လက်နက် (WMD) များ ရှိသည်ဟု ဆိုကာ အီရတ်နိုင်ငံ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အမေရိကန် အစိုးရ၏ တစ်ဖက်သတ် စွပ်စွဲချက်မှာ တက်တက်စင် အောင်လွဲခဲ့ ရသည့်အပြင် အီရတ် သမ္မတဟောင်း ဆက်ဒမ်ဟူစိန် ထံတွင် အမေရိကန် အစိုးရက ရှိနေခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သော ဖျက်အားပြင်း လက်နက်များ မရှိဟု စီအိုင်အေ အဖွဲ့မှ ၂ဝဝ၄ ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ တွင် ဖော်ပြခဲ့သည်။\nသို့ရာတွင် အချိန်နှောင်းခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အကျိုးဆက် အနေဖြင့် ယင်းနိုင်ငံ အတွင်းမှ အမေရိကန် တပ်ဖွဲ့များ ပြန်လည်ရုတ်သိမ်း ပြီးနောက် စတင်ဖြစ်ပွား ခဲ့သည့် လက်နက်ကိုင် အကြမ်းဖက်မှု များမှာ ယခုအချိန်ထိ\nအမေရိကန် ပြည်ထောင်စု၏ ကျူးကျော်စစ် ကြောင့် အီရတ်ပြည်သူ တစ်သန်းကျော် သေဆုံးခဲ့ရသည့် အပြင် ယခုအခါ ISIS စစ်သွေးကြွ များ၏ သူတစ်လူ ငါတစ်မင်း လုပ်ဆောင်မှုကို အီရတ်ပြည်သူ များ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ခံနေရသည်။ ထို့ကြောင့် အီရတ်နိုင်ငံသို့ အမေရိကန် တပ်များ ဝင်ရောက် ကျူးကျော် ခဲ့ခြင်းသည် မဟာအမှား ကြီး တစ်ရပ် ဖြစ်ရုံသာမက ယင်းသို့ ကျူးကျော် ဝင်ရောက်မှုသည် ISIS စစ်သွေးကြွ များကို စတင်ပေါက်ဖွား လာစေခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်ဟု အီရတ်နှင့် အာဖဂန်နစ္စတန် နိုင်ငံအတွင်းရှိ အမေရိကန် အထူးတပ်ဖွဲ့၏ တပ်မှူးဟောင်း အငြိမ်းစား ဒုတိယ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး မိုက်ကယ်လ် ဖလင်း က ပြောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\nဆီးရီးယားနိုင်ငံ အတွင်းရှိ ISIS စစ်သွေးကြွ များကို တိုက်ဖျက် ချေမှုန်းရန် အမေရိကန် အစိုးရမှ ၄င်းတို့၏ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် ၅ဝ ဦးကို ဆီးရီးယား နိုင်ငံသို့ စေလွှတ်ခဲ့ သော်လည်း ယင်း လုပ်ဆောင်ချက် သည် ISIS စစ်သွေးကြွ များကို တိုက်ခိုက်နေသည့် ကာ့ဒ် တပ်ဖွဲ့ဝင် များအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေရန်သာ ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်မှုသည် အီရတ်နိုင်ငံ အတွင်းသို့ အမေရိကန် တပ်များ ဝင်ရောက် ကျူးကျော်ခဲ့ခြင်း ကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သမ္မတ ဘားရက် အိုဘားမား က ဒီဇင်ဘာလ အစောပိုင်းက ပြောကြား ခဲ့သည်။\nထို့ပြင် ဆီးရီးယားနိုင်ငံ အတွင်း ခြေကုပ် ရယူထားသည့် ISIS စစ်သွေးကြွ များကို လေကြောင်းမှ ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်ခြင်း အားဖြင့် အမြစ်ပြတ် တိုက်ခိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ကိုလည်း ၄င်းက ထပ်လောင်း ပြောကြား ထားသည်။ စင်စစ်တွင် အမေရိကန် အစိုးရသည် အာဖဂန် စစ်ပွဲတွင် ရရှိခဲ့သည့် သင်ခန်းစာကြောင့် တာလီဘန် များထက် ပိုမိုဆိုးရွား လှသည့် ဆီးရီးယားနိုင်ငံရှိ ISIS စစ်သွေးကြွ များကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းရန် ၄င်းတို့၏ တပ်များကို ဆီးရီးယားသို့ စေလွှတ်မည့် အလားအလာ မရှိပေ။\nအမေရိကန် အစိုးရသည် ဒေသတွင်း အင်အားကြီးနိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံအဖြစ် ရပ်တည် လာနေသည့် အီရန်နှင့် ဟစ်ဇ်ဘိုလာ ပြောက်ကျားများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် အခြေအနေ ကို ရှောင်ရှား နိုင်ရန်သာ ကြိုးပမ်း သွားနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။\nယခင်က အီရတ်နိုင်ငံသို့ ဝင်ရောက် ကျူးကျော်ခဲ့ခြင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ အမေရိကန် ပြည်သူများက ၄င်းတို့ အစိုးရအပေါ် အပြင်းအထန် ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်ကို ထောက်ရှုခြင်း အားဖြင့် အမေရိကန် အစိုးရသည် ပြည်သူများ၏ ထပ်မံ ဆန့်ကျင်မှုကို ရှောင်လွှဲနိုင်ရန် ဆီးရီးယားနိုင်ငံ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကျူးကျော် တိုက်ခိုက်နိုင်မည့် အလားအလာ နည်းပါးလျက် ရှိသည်ဟု သုံးသပ် ရပါသည်။