Outro 291 by Outro Beyond outlines - Issuu\nMATERIAŁ PROMOCYJNY str /\nImpreza eksploruje to, co fascynujące w mło-\nżyserek i reżyserów. Nagrodę – statuetkę i ty-\ntuł Czarnego Konia oraz 500 EUR – w tym\ni pozostałych konkursach przyzna festiwalowa\npubliczność. Nominowane tytuły poznamy we\nmy pełnometrażowe) oraz Czarny Koń Animacji (krótkometrażowe animacje) prezentują filmowe debiuty reżyserów z całego świata, często w charakterze polskiej premiery. Czarny Koń Gier Wideo i Czarny Koń Wideoklipu poświęcone są nowym grom i teledyskom. Ponadto co roku w programie czekają na festiwalowiczów i festiwalowiczki: pokazy filmów, animacji i teledysków, wystawy gier wideo, wirtualnej rzeczywistości i nowych technologii, panele dyskusyjne i spotkania z twórcami, koncerty i muzyczne aftery.\nBohaterowie zmieniają twarze, imiona i nazwiska. Tylko jedna rzecz łączy ten filmowy patchwork – miłość - zdradza Matylda Badera, koordynatorka\nO czym mowa? „Ladies & Gentlemen: Final Cut” (2012) György’a Pálfiego to majstersztyk found footage. Fragmenty z blisko 500 filmów – od „Siedmiu samurajów”, przez „Czy leci z nami pilot?”, po serialowe „Twin Peaks” składają się nie tylko na imponujący kinofilski hołd, ale również bezkompromisową implementację idei kultury mash-upu. Na Ars Independent film ten zobaczymy z autorską\nmuzyką na żywo, skomponowaną specjalnie Konkurs Czarny Koń Filmu to jak zawsze 6 pełnometrażowych filmów debiutujących re-\nna festiwal przez katowickie trio Bękarty Bacha.\nszamy festiwalową publikę, odkrywając na no-\nwo stop motion. W trzech konkursowych setach Czarnego Konia Animacji zobaczymy około 30 krótkometrażowych filmów animowanych. Tradycyjnie bę-\n„Królowa Śniegu” (1957), czyli ekranizacja ba-\ndzie to nietuzinkowy przegląd wyobraźni mło-\nśni Hansa Christiana Andersena, to klasyka\ndych twórców i przeróżnych kresek, jakie zna\nradzieckiej (zresztą światowej też) animacji,\nuhonorowana mnogością nagród: od Cannes po Moskwę. Hayao Miyazaki, współzałożyciel studia Ghibli i autor takich klasyków anime jak\nStop!Motion! przypomni nam o istnieniu animacji poklatkowej. Ta zdawałoby się wymarła w cyfrowej dobie technika, jak się okazuje, trzyma się mocno w swojej niszy. Bohaterowie przeglądu „stają w obliczu nieoczekiwanego” – jak pisze Gaba Palicka, kuratorka animacji na Ars Independent. Do tego samego zapra-\n„Księżniczka Mononoke” czy „Spirited Away” po latach przyznawał się do czerpania inspiracji z filmu Atamanowa i Fiodorowa. W Katowicach obraz ten zobaczymy w odrestaurowanej cyfrowo wersji z muzyką na żywo. Jan Maksimowicz i Arkady Gotesman, duet młodych i szalenie utalentowanych litewskich jazzma-\nnów, specjalnie na Ars Independent skompo-\nWyruszymy też w podróż Od Marienbadu do\nnowali nową ścieżkę muzyczną do filmu, którą\nNovigradu, przez historię polskich gier wideo\nwykonają we wrześniu.\ni gier wideo w Polsce. „Marienbad” – przez Bartka Kluskę uznany za pierwszą polską grę – cofnie nas w czasie do roku 1962. Od wro-\ncławskich zakładów Elwro (gdzie na kompute-\nW galeriach Katowice Miasto Ogrodów czekać\nrze Odra 1003 Witold Podgórski napisał\nna nas będzie interaktywna wystawa Czarnych\n„Marienbad”) do wizyty w Wolnym Mieście No-\nKoni Gier Wideo. 7 tytułów, w które zagramy\nw tym roku bez wątpienia wywróci nasze my-\n„Wiedźmina 3: Dziki Gon”), nieśpiesznie prze-\nślenie o dzisiejszych grach (i nie-grach).\nwiniemy się przez ponad pół wieku historii\nelektronicznej rozrywki w Polsce.\nWIDEOKLIP Blisko 30 teledysków zobaczymy w konkursie Czarny Koń Wideoklipu. Podobnie jak w latach ubiegłych zanurzymy się w zakamarki YouTube’a, które zostawią nas po seansie z refleksją: czy to jeszcze wideoklip?\nPowraca Choked&Blind! Vol. 2, czyli druga odsłona przeglądu szokujących teledysków, tym razem eksperymentować będzie z tabu trans-\nhumanizmu i fizycznej transgresji. Seans tylko\nNa pewno jednym z highlightów festiwalu bę-\ndzie live act Władysława Komendarka – ojca\nelektroniki w Polsce – którego usłyszymy\nw Jazz Clubie Hipnoza. Komendarek to definicja awangardy i eksperymentu. W latach ‘80 pioniersko wytyczał granice polskiej muzyki\nPodobnie jak od kilku już lat, przyjrzymy się też nowościom z okolic wirtualnych rzeczywistości. Tegoroczna Strefa VR zaskoczy nas\njeszcze bardziej multimedialnym charakterem, balansując między teledyskami, grami, cinematic VR, a trudnymi do sklasyfikowania inte-\nw limitowanej, promocyjnej cenie (80 PLN). Karnety dostępne są wyłącznie online w sklepie arsindependent.pl oraz na platformie Bilety24.\nPełne kalendarium programowe ujawnione zostanie 11 września wraz z regularną, ostatnią pulą karnetów (100 PLN) oraz biletów na poszczególne wydarzenia (13 PLN). Karnety upoważniają do uczestnictwa we wszystkich wydarzeniach Ars Independent Festival 2018. W dniach 25-30.09 karnety należy wymienić na imienny identyfikator oraz pakiet powitalny w Biurze Festiwalowym w budynku Katowice Miasto Ogrodów (plac Sejmu Śląskiego 2).\nFestiwal odbędzie się w Katowicach, m.in. w Katowice Miasto Ogrodów, festiwalowej klubokawiarni Drzwi Zwane Koniem, w Jazz Clubie Hipnoza, na Akademii Sztuk Pięknych, w Pałacu Młodzieży oraz w katowickich kinach raktywnymi doświadczeniami 360. Na rozpi-\nstudyjnych: Światowid i Rialto.Znamy już sporo\nskę programową Strefy będziemy jednak mu-\nogłoszonych wydarzeń tegorocznego festiwalu:\nsieli zaczekać do września. Festiwal organizują Katowice Miasto Ogrodów-\n–Instytutcja Kultury im. Krystyny Bochenek\nDo 10 września nabyć można drugą pulę karnetów (późna przedsprzedaż) na festiwal\noraz Miasto Katowice.\nMałe wokół nas strona 14 Źdźbło w oku strona 14 Wielkie małe rzeczy strona 32 Dwie twarze perfekcjonizmu strona 40 Piękno, którego nie widać strona 48\nMałe podróże do wielkiego świata strona 56 W żydowskim mieście Błękitnej Ludwiki strona 62 Daj innym światło! strona 72 Estuarium strona 78 Świat czterech potęg strona 82 Znajdź mnie, jeśli potrafisz strona 96 XXII wiek strona 104 Pieniądze za nic jako przyszłość gospodarki? strona 112 Wróżenie z nauki, czyli kilka słów o sztucznej inteligencji strona 120 Toyota Avensis I strona 128\nParadoks to jedno z najciekawszych zjawisk towarzyszących człowiekowi. Choć niemożliwy lub przynajmniej trudny do wyjaśnienia, to towarzyszy każdemu z nas pod wieloma różnymi postaciami. Jednym z tych wcieleń jest to, jak wielkie znaczenie mogą mieć rzeczy niewielkie. We współczesnym świecie dominują dwie tendencje, potwierdzające zasadę wyłączonego środka. Albo staramy się, jako ludzkość, wszystko niepomiernie zwiększać, albo też doprowadzać do formy najmniejszej rozmiarowo. Pierwsza z tych tendencji dominuje choćby w architekturze. Wydaje się, że Burj Khalifa w Dubaju, najwyższa budowla na świecie jest tego dobrym przykładem. Skłonność do megalomanii nie jest zresztą nowa—już starożytni próbowali wznieść sięgającą nieba wieżę Babel, natomiast średniowieczni architekci gotyckich katedr niezwykle zabiegali o to, by sprawiały wrażenie pnących się aż pod sam pułap chmur, a nawet i wyżej. Jako ludzie XXI wieku jesteśmy więc wiernymi kontynuatorami tych tradycji.\nTendencja do zmniejszania rozmiarów o objętości obejmuje z kolei inne dziedziny nauki. Najbardziej charakterystyczna wydaje się miniaturyzacja dla świata nowoczesnych technologii. Pogoń za jak najmniejszym procesorem czy układem scalonym widocznym jedynie pod mikroskopem trwa. Dawno zapomnieliśmy o telefonach komórkowych noszonych w walizkach (a były takowe), ponieważ współczesne smartphone’y mieszczą się w kieszeni spodni lub torebce kopertówce. Również komputery, jeszcze nie tak dawno wielkie i nieporęczne skrzynki, współcześnie przyjmują postać cienkich, lekkich i zgrabnych laptopów, a w przyszłości… Kto wie, czy hologramowe ekrany z science-fiction nie trafią do realiów.\nWreszcie drobiazg to wszystko to, co trudno dostrzegalne. Może to być coś ulotnego, zmysłowego, coś, co dla innych jest pozornie nieistotne, dla ciebie natomiast posiada wielką wartość. Paradoks: coś realnie i pragmatycznie nieistotnego dla konkretnej osoby w danej sytuacji może być niezwykle istotne i cenne. Mając to na uwadze, chcielibyśmy w nowym wydaniu zachęcić cię do poszukania wokół siebie tego, co nie jest dostrzegalne przy pierwszym spojrzeniu. Spróbuj wniknąć w otaczającą cię rzeczywistość odrobinę głębiej i docenić je j różnoro dność. Dostrzec, w jaki sposób sekwencje elementów budują niepowtarzalne całości.\nWydaje się, że wszystko zależy od sytuacji.\nmieszczących się w przedziale 15–19 lat od-\nZ pewnością z dużo większym entuzjazmem\nsetek ten wynosi aż 91%, natomiast pośród\nkażdy z nas odniesie się do przedmiotów nie-\nmłodych dorosłych do 29. roku życia 88%.\nwielkich rozmiarów, gdy zamiast potężnego\nWspomnieliśmy już słowem o słynnych telefo-\npudła ze srebrnym ekranem z kineskopem wy-\nnach z logiem nadgryzionego jabłka. Nie bez\nstarczy wnieść na ósme piętro cienki niczym\npowodu, bo to właśnie Apple jest pionierem\nliść nowoczesny telewizor. Zadowolenie pręd-\nwe wdrażaniu smartfonów na świecie. Wraz\nko znika, gdy objawem miniaturyzacji staje się\nz premierą iPhone’a pierwszej generacji w\nposzukiwanie po kątach bezprzewodowej słu-\n2007 roku zaczęła się era telefonów z ekrana-\nchawki do najnowszego iPhone’a.\nSpójrz przed siebie. Prawdopodobnie gdzieś\nOczywiście, próby podejmowano już wcześniej.\nw zasięgu wzroku znajduje się twój telefon ko-\nZ ciekawostek warto nadmienić, że w 1992 r.\nmórkowy. Prawdopodobnie jest to smartfon,\nIBM zaprezentowało cudowny, jak na swoje\nbo jak wynika z badań TNS-u zatytułowanych\nczasy wytwór techniki, który pozwalał wybierać\nnumer za pomocą przycisków wyświetlanych\nw 2016 roku, już blisko 58% użytkowników\nna monochromatycznym ekranie. Luksusowe\ntelefonii komórkowej korzysta z nowoczesnych\nurządzenie posiadało do tego kalkulator, ka-\ntelefonów dotykowych. Zróżnicowanie wieko-\nlendarz, zegar i notatnik, a nawet pozwalało\nwe jest znaczące – w grupie respondentów\nna wysyłanie wiadomości mailowych! Niestety,\nkosztował bagatela 900 dolarów, co skutecz-\n- może służyć nam za komputer, radio, telewi-\nnie ograniczało jego dostępność. Można więc\nzor, kalkulator i kto wie, co jeszcze.\nśmiało powiedzieć, że na początku był Chaos\nEwolucja zaszła bardzo prędko. 2007 rok\nto pierwszy iPhone, ale za to w 2000 roku\na z niego wyłonił się iPhone, który w dniu pre-\nmiał premierę najbardziej kultowy telefon\nmiery też nie należał do najtańszych – blisko\nw dziejach, czyli Nokia 3310. Jak wynika z da-\n500 dolarów w podstawowej wersji.\nnych producenta, w różnych odmianach sprze-\nW niespełna 10 lat wynalazek ekipy Steve’a\ndano na całym świecie blisko 130 mln egzem-\nJobsa podbił świat. Podobne rozwiązania szyb-\nplarzy. Dziś, choć od szczytu popularności nie\nko przejęli inni producenci i dzisiaj prawie\nupłynęło nawet 20 lat, „ceglasta” Nokia mo-\nwszyscy używamy owoców ich mniej lub bar-\ngłaby zająć godne miejsce na wystawie muze-\ndziej żmudnej pracy. Telefon mieści się w kie-\nalnej (kto wie, może już gdzieś zajmuje).\nszeni, a przecież nie jest tylko telefonem –\nNokia też zresztą nie była pierwsza. Pierwszym\nprotoplasty Nokii, były za to horrendalnie dro-\npolskim operatorem na rynku telefonii komór-\ngie – blisko 2000 dolarów, co w przeliczeniu\nkowej była trochę dziś zapomniana Era GSM,\nna polskie złote sprzed denominacji dawało\nuroczyste otwarcie pierwszych salonów miało\nponad 20 mln!\nmiejsce w 1996 roku. Telefony z tamtego okresu raczej trudno było wsadzić do kieszeni. Jeszcze trudniej te, które w ogóle przecierały\nw Polsce szlaki. W 1992 roku Centertel uru-\n… nawet kilkudziesięciu, bo komputer ENIAC\nchomił pierwsze połączenia na terenie Polski,\nzajmował powierzchnię blisko 140 metrów\nopłaty trzeba było jeszcze wnosić w dolarach,\nkwadratowych. Zbudowany w latach 1943–\nnatomiast pierwsze telefony trzeba było nosić\n1946 na Uniwersytecie Pensylwanii, uchodził\nw oddzielnych walizkach. Te, które można było\nza najwybitniejsze osiągnięcie ówczesnej tech-\nwsadzić do teczki, wysokie na dwadzieścia\nnologii. Choć do jego obsługi potrzebnych było\ni grube na cztery centymetry telefony Mobiry,\nkilkunastu ludzi, natomiast moc obliczeniowa\nre 64, nieśmiało przedostający się za żelazną\nbyła sporo gorsza od dzisiejszego taniego pe-\nkurtynę różnymi mniej lub bardziej oficjalnymi\nceta, a do tego ulegał ciągłym awariom, i tak\ndrogami. Pozwolić sobie mogli na niego tylko\nbudził podziw i dumę z ludzkich możliwości.\nnieliczni, jednak posiadanie takiego trofeum\nbudziło nie lada podziw. Tym, co może zaska-\nza pierwszy komputer na świecie.\nkiwać nawet współcześnie, to fakt, że cała\nPóźniej miniaturyzacja postępowała coraz prę-\naparatura mieściła się w jednym niewielkim\ndzej. Z czasem komputery zaczęły mieścić się\nmodule z wbudowaną klawiaturą. Commodore\nw szafie, a później nawet na jednym biurku.\nbył nie tylko narzędziem użytkowym, ale też\nPierwszym komputerem, który zrobił szerszą\nwszedł na stałe do kultury poprzez kompozy-\nkarierę w Polsce, był amerykański Commodo-\ncje muzyki elektronicznej i pierwsze gry kom-\nputerowe, w bardzo ograniczonej formie, na\nszą propozycją, która wyglądem i ekranem o\nktórą pozwalały 64 kilobajty pamięci operacyj-\nobłędnej jak na swoje czasy rozdzielczości\ndwunastu cali przypominała znane nam kom-\nKolejnym etapem było komputery stacjonarne\nputery przenośne, był HP Vectra Portable CS,\nz interfejsem graficznym i jednostką główną\nzaprezentowany w 1987 roku. Później kon-\nzabudowaną w oddzielnej jednostce, zwanej\nstrukcję tego typu doskonalono. Kolejnego\npopularnie „skrzynią”. Tego rodzaju pecety po\nprzełomu dokonał Microsoft, wprowadzając na\nraz pierwszy projektował Apple w latach 80.,\nrynek urządzenie łączące w sobie funkcje lap-\nnatomiast szczyt ich popularności przypadał\ntopa i tabletu. Jaki będzie kolejny krok? Kto\nna lato 90., kiedy to konstruktorzy prześcigali\nwie… Na pewno jednak efekty miniaturyzacji\nsię w budowaniu coraz wydajniejszych kon-\nsą dostrzegalne i komputer, na którym czytasz\nten artykuł, z pewnością nie przypomina w ża-\nKolejnym krokiem było wprowadzenie laptopów. Pierwsze próby podejmowano jeszcze w latach 70., jednak powstające wtedy konstrukcje IBM trudno jeszcze nazwać nawet protoplastami późniejszych laptopów. Pierw-\nden sposób ENIAC-a ani nawet Commodore’a.\nPlastik może wszystko Na koniec zajrzyj jeszcze do swojego portfela. Nie znajdziesz tam ani sztabek złota, ani kora-\nlików, ani muszelek. Tak mniej więcej zaczyna-\nilości kruszcu w innym mieście. Pierwsze pie-\nła się historia pieniądza. Fenicjanie zaczęli go\nniądze papierowe w znanej nam dziś postaci\nużywać jako pierwsi i to właśnie dla nich środ-\nwprowadzili Szwedzi na początku XIX wieku.\nkiem płatniczym były niewielkie muszle z wyry-\nDziś płacimy przede wszystkim wygodnymi\ntymi w nich oznaczeniami. Później świat staro-\nbanknotami, a coraz częściej kartami kredyto-\nżytny przeszedł na pierwsze monety wybijane\nwymi czy debetowymi. O ile pieniądze papiero-\nze szlachetnych kruszców. W średniowiecznej\nwe są już wynalazkiem z całkiem długą histo-\nEuropie kupcy przez setki lat zmuszeni byli do\nrią, o tyle na plastikowy pieniądz czekaliśmy\nwożenia ze sobą kosztownych sztabek i bilo-\ndo XX wieku. Pierwsze próby podejmowano w\nnu, co narażało ich na rabunki. Dopiero ban-\nStanach Zjednoczonych jeszcze przed I wojną\nkierzy z Sieny wpadli na pomysł, by za złoto\nświatową, jednak dopiero Diners Club w 1950\noddane w zastaw w jednym banku wydawać\nroku wydał pierwszą kartę kredytową pozwala-\nblankiet pozwalający na wypłacenie tej samej\njącą płacić za usługi we wszystkich hotelach\ni restauracjach należących do sieci. Osiem lat później powstała BankAmericard, pierwsza w historii pełnoprawna karta płatnicza.\nW latach 60. plastikowy pieniądz dotarł na Stary Kontynent wraz z amerykańskimi turystami i wymusił na Europejczykach dostosowanie się do trendów przybywających zza oceanu. Co ciekawe, od lat 60. karty bankowe obsługiwały też wybrane przedsiębiorstwa w Polsce, jednak usługi te prowadzono wyłącznie dla obcokrajowców. W 1990 roku ze struktur państwowego ORBIS-u wydzielono jednostki organizacyjne odpowiedzialne za funkcjonowanie systemu kart płatniczych. Na ich bazie założono Polcard i już w 1991 pierwsi klienci banków stali się posiadaczami kart płatniczych do swoich kont. Dzisiaj, choć coraz częściej płacimy za pomocą telefonu, to jednak nadal pozostajemy przywiązani do prostokątnego kawałka sztucznego tworzywa, który zajmuje tak niewiele miejsca, a daje tak szerokie możliwości. Może się wydawać paradoksem, że w świecie dążącym do ukazania pełni swej potęgi, pełnym monumentalnych dokonań ludzkości, tak bardzo fascynuje miniaturyzacja. Wydaje się jednak, że w jednych dziedzinach życia żądamy rozwiązań coraz bardziej kompaktowych, podczas gdy w innych objawia się nasza megalomania. Może kontrasty rozmiarów są nam potrzebne? Może to, co małe, staje się piękne dopiero w obliczu wielkiego?\nUmiejętności dostrzegania szczegółów nie dostępuje każdy. Nie spada także z nieba, a wykorzystać ją można, mając jedynie określone predyspozycje. Ale czy faktycznie opłaca się z niej w ogóle korzystać? str /\nIdea mikrokosmosu zakłada, że każda drobin-\nkryminalnej zagadki, które zdołał wychwycić,\nka kurzu, a wręcz każdy atom stanowi cały od-\noraz dowiedzieć się, w jaki sposób okazały się\nrębny wszechświat. Każda zatem rzecz, zjawi-\none pomocne. Mniej więcej tak (choć zdecydo-\nsko czy istota żywa, nieważne jak prosta na\nwanie mniej efektownie) funkcjonuje dobry\npierwszy rzut oka, kryje w sobie cały kosmos,\nzmysł obserwacji. Po sznurku do kłębka. Czło-\nczekający tylko na odkrycie. Jedynie osoby\nwiek obdarzony takim talentem jest w stanie\nuważne, ciekawskie oraz niezwykle empatycz-\nwiele zyskać. Im więcej informacji posiada\nne są w stanie to dostrzec. Zmysł obserwacji\no swoim otoczeniu, tym lepiej się w nim odnaj-\njest trochę podobny do słuchu absolutnego.\nduje. Ta umiejętność przydaje się zarówno w\nIstotna różnica polega na tym, że zamiast wy-\nżyciu prywatnym, jak i zawodowym. Dzięki niej\nłapywania melodii z przypadkowych dźwięków\nmożna poznać naturę drugiego człowieka\nuważny obserwator dostrzega elementy ukła-\ni zrozumieć zachowania napotkanych osób.\ndanki, które pozwalają mu na poszerzenie po-\nOczywiście nie daje nam to takiej przewagi jak\nznajomość psychologii, jednak intuicyjnie pozwala określić nasze nastawienie. Tym sposobem unikamy znajomości, które wydają się\nbyć szkodliwe, i jednocześnie rozpoznajemy\nFani seriali na pewno kojarzą współczesną\nludzi szczerych i sympatycznych.\nwersję Sherlocka Holmesa stworzoną przez BBC. Ta produkcja bardzo dobrze obrazuje proces myślowy słynnego detektywa, czyli de-\ndukcję. Za każdym razem, kiedy Sherlock opi-\nJak ze wszystkim, talent stanowi jednak tylko\nsuje jej przebieg, można zobaczyć te elementy\nZe zmysłem obserwacji można się urodzić, ale\nnie lubią, kiedy ktoś dostrzega to, co starają\ntrzeba nauczyć się umiejętnie go wykorzysty-\nsię ukryć. Czasem można dowiedzieć się wię-\nwać. Należy wiedzieć, na jakie rzeczy powinno\ncej, niż się chciało. Człowiek dowiaduje się\nsię zwracać uwagę. Wszelkie nieścisłości mo-\nrzeczy, które nierzadko dotyczą jego samego\ngą prowadzić do niesprawiedliwej bądź niewła-\nlub jego bliskich, takich, o których wolałby nie\nściwej oceny danego stanu rzeczy. Zamiast\nwiedzieć. Jak to mówią: im mniej wiesz, tym\nwięc sobie pomóc, możemy wyrządzić nieprze-\nlepiej śpisz. Nie zawsze jesteśmy też w stanie\nwidzianą szkodę… Powstaje zatem pytanie,\nwykorzystać naszą spostrzegawczość w słusz-\nczy posiadanie takich uzdolnień to rzeczywi-\nnym celu. Zdarza się, że możemy nią kogoś\nście same plusy.\nskrzywdzić, nawet niechcący. Niełatwo jest też przefiltrować bodźce, które do nas docierają.\nZwracanie uwagi na szczegóły często bywa traktowane jako wścibskość. Ludzie na ogół\ndo zacierania prawdziwych informacji, a tego chcemy przecież uniknąć.\noświetlenie. Mają one równie znaczące od-\ndziaływanie na naszą ocenę co nasze warunki Zastanawiając się nad korzyściami i szkodami, jakie płyną ze zmysłu obserwacji, warto też pochylić się nad tym, na czym w zasadzie polega i od czego zależy nasze postrzeganie szczegółów. Odpowiedź znaleźć można m.in. w artykule Widzimy to, co jest ważne dla nas profesor Ewy Gruzy z Katedry Kryminalistyki Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Według autorki na czynniki mające decydujące znaczenie w dokonywaniu obserwacji składają się: wiek, skupienie uwagi, motywacja, emocje, jakie nam towarzyszą w danej chwili, atrakcyjność wyglądu obiektu lub osoby, rola społeczna, płeć oraz światopogląd, w którym szczególną rolę odgrywają stereotypy. Wniosek jest taki, że wszelkie poczynione obserwacje musimy z góry uznać za całkowicie subiektywne. Istotne w tym przypadku są zwłaszcza emocje. To przez ich pryzmat postrzegamy poszczególne zdarzenia czy osoby. Od emocjonalnego zaangażowania w sprawę\npsychologiczne. Nie mamy na nie wpływu, a niestety potrafią w znacznym stopniu zniekształcić percepcję. Wystarczy jedynie gorsze oświetlenie, a już widziany przez nas obraz może zmienić się diametralnie. Czy zatem istnieje w ogóle coś takiego jak obiektywna obserwacja? I tak, i nie. Jeżeli nasze zmysły nie są ograniczone żadnym z czynników obiektywnych, to niektórym faktom nie da się po prostu zaprzeczyć, tym bardziej jeśli są sprawdzalne, jak na przykład to, jaka pogoda panowała danego dnia. Jak jednak wynika z przedstawionych powyżej obserwacji, nawet to potrafi być czymś zupełnie względnym. Tylko czy to naprawdę coś złego? W końcu każdy ma własną, ufa intuicji i doświadczeniu. Owszem, pod uwagę można brać jeszcze inne źródła wiedzy, ale one także nie są pozbawione czyjejś opinii. Koniec końców, każdy z nas dokonuje samodzielnych wyborów, za które musi później wziąć odpowiedzialność.\nzależy to, jak zapamiętamy jej poszczególne wątki. Według profesor Gruzy zbyt dużo emocji dezorganizuje naszą uwagę, zbyt mało zaś obniża nasze zainteresowanie całą sprawą.\nAnaliza życia Doskonalenie się w obserwacji wiążę głównie z tym, co robimy w życiu. W niektórych profe-\nIstnieją także czynniki obiektywne, takie jak\nsjach spostrzegawczość wydaje się niezbęd-\npogoda, pora dnia, roku czy odległość lub\nnym wymogiem. Detektywi, dziennikarze czy\npisarze muszą być wręcz znawcami życia. Mu-\nDostrzeganie szczegółów niesie ze sobą za-\nszą wiedzieć, jak przedstawiciel danego typu\nrówno ryzyko, jak i spore korzyści. Wszystko\nosobowości zachowa się w danej sytuacji, i jak\nzależy od tego, czy wiemy jak z tego korzystać.\nw takim razie odnieść się do kogoś takiego.\nJak uczy Biblia, najpierw powinno się zauwa-\nMuszą rozumieć pewne zjawiska społeczne\nżyć belkę w swoim oku a nie źdźbło w oku bliź-\ni sytuacje, jakie te prowokują. Jednak to nie\nniego. Jednak czy dostrzeganie także samego\njedyne zawody, które wymagają kreatywności\n„źdźbła” to faktycznie zawsze coś złego? Wyty-\nna tym polu. Także w biznesie spryt, wynikają-\nkanie innym wad nie jest mile widziane, ale to\ncy z dobrej orientacji, jest kluczowym czynni-\nnie znaczy, że należy przestać zwracać na nie\nkiem. Zawarcie korzystnej transakcji zależy\nuwagę. Tym bardziej że metafora „źdźbła” nie-\nprzede wszystkim od tego, czy odpowiednio\nkoniecznie musi oznaczać wady. To także\nrozpoznamy intencje przedstawicieli drugiej\ndrobne sygnały i znaki, które mówią nam, cze-\nstrony. Trening czyni mistrza, a co za tym\ngo mamy się spodziewać po danej osobie.\nidzie, ludzie od dawna związani z handlem sta-\nCzasem „widzieć źdźbło w oku” znaczy też do-\nją się wyczuleni na drobnostki, które pozostali\nstrzec to, co ukryte. Co z tą wiedzą zrobimy,\nnajpewniej by przeoczyli lub szybko o nich za-\nzależy już tylko od nas.\nIstnieje wiele sposobów na odnalezienie szczęścia – wartości, której większości z nas przez całe swoje życie nieustannie szuka. Napisano wiele poradników, książek, kursów z „receptami” na sukces. Jednak jednym z wielu realnych sposobów na doświadczenie szczęścia jest dostrzeżenie i docenienie codziennych, z pozoru nic niewartych drobiazgów.\nkrajobrazy? Dużo miejsca do spacerowania?\nCzego nie dostrzegasz\nOkazałe lasy i jeziora?. Spróbuj docenić to,\nże masz do kogo i gdzie wracać oraz to, że\nNajczęściej jest tak, że nie jesteśmy w stanie\nw swoim miasteczku czujesz się bezpiecznie.\ndostrzec zalet naszego miejsca zamieszkania. Za przykład mogą nam posłużyć osoby, które na okres studiów wyjeżdżają z malutkich miej-\nscowości do tętniących życiem, dużych, liczą-\nPrawdziwe szczęście możesz poczuć wtedy,\ncych kilkaset tysięcy mieszkańców miast.\ngdy żyjesz w zgodzie sam ze sobą i dbasz\n„Słoiki” doświadczają uroków nowego miej-\no dobre relacje z bliskimi, wtedy, gdy korzysta-\nsca, widzą, ile możliwości im oferuje i… zaczy-\njąc z promocji, dostaniesz drugą ulubioną\nnają narzekać na rodzinne strony. Bo mało\nrzecz gratis lub – kiedy pijesz kawę z przyja-\nmieszkańców, bo nikt o nich nie słyszy, bo nic\nciółką w waszej ulubionej knajpce. Wymieniać\ntam się nie dzieje, bo każdy się zna i jest cie-\nmożna w nieskończoność. Najlepiej zapisywać\nkawy cudzego życia… ale taka małomiastecz-\ni później odczytywać te drobnostki, a z czasem\nkowość może nam wyjść na plus! Żeby jednak\nzaczniemy doceniać to, co przynosi codzien-\nto docenić, musisz nabrać dystansu. Pomaga\nność. Istnieje bardzo pomocny sposób na to,\nw tym wyjazd do innego miasta. Nigdy nie\nżeby życie, potocznie mówiąc, nie przepływało\nzmienisz tego, gdzie się urodziłeś, ale na pew-\nnam między palcami. Mam tutaj na myśli\nno miejsce to czegoś cię nauczyło, coś stam-\nmindfulness – technikę medytacji popularyzo-\ntąd wyniosłeś, poznałeś w nim ważnych dla\nwaną przez Jona Kabata-Zinna, amerykańskie-\nsiebie ludzi… Dopiero ktoś inny, obcy, patrząc\ngo terapeutę, a także założyciela Kliniki Re-\nna to obiektywnie, jest w stanie pokazać nam,\ndukcji Stresu. Jest to takie podejście do świa-\nz czego powinniśmy być dumni. Może piękne\nta, które opiera się przede wszystkim na sze-\nroko rozumianej uwadze. Mindfulness poka-\nnic nie znaczące drobiazgi, które, po skoncen-\nzuje jak wiele wspólnego ze szczęściem ma\ntrowaniu się na nich, są w stanie poprawić\nkoncentracja. Jon Kabat-Zinn radzi skupiać\nnam humor na cały dzień.\nsię na tym co teraz, bez wracania do przeszłości, bez rozpamiętywania jej i roztrząsania po tysiąckroć. Zachęca nas do zwrócenia szcze-\ngólnej uwagi na to, co dzieje się teraz, w da-\nCzęsto wydaje nam się, że gdybyśmy byli\nnym momencie. Może to być zapach kawy\nw innym miejscu, z innymi ludźmi i robili coś\nz samego rana, ciepły dzień po kolejnym tygo-\ninnego to bylibyśmy szczęśliwsi. Nic bardziej\ndniu ulewy, miły sms od koleżanki – z pozoru\nmylnego. Psychologia (i wcześniej wspomnia-\nstagrama czy też kolorowo ilustrowanych ksią-\nperspektywę, sposób patrzenia na otoczenie.\nżek. W „Kursie Szczęścia” opowiada swoim\nNie trzeba podróżować przez całe życie, żeby\nczytelnikom o tajemniczej podświadomości,\nodczuwać radość – należy koncentrować się\nodpowiedzialnej za myśli i odczucia. Poczucie\nna tym, co jest dzisiaj. Mówi o tym również\nszczęścia jest stanem umysłu pozbawionego\nw wielu swoich książkach Beata Pawlikowska,\nstrachu bo jest on tylko fałszywym kodem\npopularna dziennikarka i podróżniczka. Nieu-\nw naszej podświadomości – mówi Pawlikow-\nstannie płynie od niej pozytywna energia, któ-\nrą stara się nam przekazywać w każdy możli-\nO tym, że strach jest przeszkodą w odczuwa-\nwy sposób. Czy to za pomocą Facebooka, In-\nniu codziennych przyjemności mówił już epi-\nny Kabat-Zinn) pokazują, że warto zmienić\nkureizm, zapoczątkowany w starożytności przez Epikura. Lęki, o których mówił Epikur, dzisiaj nazywamy lękami egzystencjalnymi. Obawa przed cierpieniem, bólem, śmiercią jest większa niż chęć cieszenia się z życia. Beata Pawlikowska nie była zbyt odkrywcza, wspominając o tym w swojej książce, jednak kto dzisiaj szukając odpowiedzi na swoje pytania, znajduje je w filozofii?\nSlow life Zauważyłeś, jak szkodliwe bywają czasem informacje płynące z mediów? Zdarza się, że niesamowicie drażnią. Dlatego zamiast trwonić czas na przeglądanie nowych postów, może poświęcisz ten czas rodzinie i przyjaciołom i spróbujesz się zrelaksować? Tak właśnie działa hygge, filozofia najszczęśliwszego państwa świata – Danii. Samo słowo oznacza komfort, wygodę, a używa się go do określenia wewnętrznej równowagi i bezpieczeństwa. W dużym skrócie – hygge to umiejętność życia w zgodzie ze sobą i ze społeczeństwem. Krytycy duńskiej filozofii uważają, że jest to poprzestawanie na małym i hołubienie przeciętności, ale właśnie tym jest szczęście. Istnieje wiele sposobów na odnalezienie szczęścia. Można go szukać w medytacjach, w slow life, w praktykowaniu buddyzmu. Najważniejsze jest jednak to, żeby nauczyć się akceptacji i uwagii (czyli poćwiczyć mindfulness), żeby zrozumieć, że porównywanie się z innymi ściąga w dół, a twoje osobiste szczęście jest na wyciągnięcie ręki. Sprawdzonym sposobem na przećwiczenie mindfulness jest wypisywanie rzeczy, które w danej chwili cię ucieszyły, a później wracanie do tych zapisków i uzupełnianie je o nowe. Z czasem lista będzie się powiększać, a twój poziom szczęścia zacznie rosnąć. Do dzieła! Do dzisiejszej listy koniecznie dopisz przeczytanie kolejnej, jednak mniej wymagającej niż inne, „recepty” na szczęście.\nD WIE TWARZE\nPERFEKCJONIZMU Doskonałość wzbudza pozytywne skojarzenia, tak samo jak dążenie do niej. To zjawisko – perfekcjonizm – prowadzi do uzyskania satysfakcji z wykonanej pracy oraz stałego doskonalenia się. Może ono jednak przerodzić się w obsesję i ostatecznie przynieść więcej szkody niż pożytku – zarówno samemu perfekcjoniście, jak i jego otoczeniu.\nGłówne czynniki wpływające na rozwój perfek-\nW krajach Dalekiego Wschodu ta sytuacja wy-\ncjonizmu u każdego człowieka to\ngląda nieco inaczej. Kultura pracy w tym regio-\ni otoczenie oraz krąg kulturowy, z którego się\nnie wymaga sumienności i skrupulatności.\nwywodzi. Ta cecha jest szczególnie powszech-\nNacisk kładzie się tam jednak na pracę grupo-\nna w świecie zachodnim. W dobie wszecho-\nwą. Przygotowywanie danego przedsięwzięcia\nbecnego kultu sukcesu, nierzadko utożsamia-\npolega na długotrwałych konsultacjach, mają-\nnego ze szczęściem, łatwo jest wpaść w pułap-\ncych na celu dopracowanie jego szczegółów\nkę pogoni za doskonałością. To usposobienie\ntak, by zminimalizować ryzyko ewentualnych\njednak kształtuje się głównie w dzieciństwie,\nbłędów. Dopiero po osiągnięciu niemal stupro-\npod wpływem rodziny i otoczenia. Jeśli bliscy\ncentowej pewności powodzenia projektu zo-\ndziecka odbierają pozornie błahe niepowodze-\nstaje on wdrożony. Odpowiedzialność za po-\nnia jako porażki, to takie nastawienie przecho-\nmyłki ponosi cała grupa. Ludzie już od dzieciń-\ndzi na dziecko. Wiele osób już jako nastolatko-\nstwa są szkoleni na perfekcjonistów. Dyscypli-\nwie i potem dorośli zaczyna umniejszać swoje\nna i dążenie do bycia najlepszym to funda-\nosiągnięcia i odczuwać lęk przed porażką. Nie\nmenty dalekowschodnich systemów edukacji,\ntylko unikają błędów, lecz także za wszelką\nw których szkoły działają niczym sprawne fa-\ncenę ukrywają te, które już popełnili. W pracy\nbryki produkujące geniuszy. Talent zauważony\nzaś ich indywidualne osiągnięcia, szczególnie\nu dziecka powinien być rozwijany jak najwcze-\nw porównaniu z sukcesami innych, decydują\nśniej. Dlatego młodzi Azjaci spędzają wiele\no ich pozycji zawodowej oraz poczuciu własnej\nczasu na nauce – zarówno w szkole, jak i na\nzajęciach pozalekcyjnych. Zwykle mają także\nogromne ilości zadań domowych do zrobienia.\nna skrupulatnym wykonywaniu zadań, wytrwa-\nTakie podejście do edukacji i pracy w poszcze-\nłej pracy nad sobą oraz dążeniu do podnosze-\ngólnych krajach Dalekiego Wschodu wynika\nnia swoich kwalifikacji. Także wymagania i sto-\nz odmiennych czynników. W Chinach, w któ-\nsunek do niepowodzeń odgrywają tutaj kluczo-\nrych system emerytalny raczkuje, dzieci stano-\nwą rolę. Pomyłka skłania rozsądnych perfek-\nwią zabezpieczenie dla rodziców. Z kolei w Ja-\ncjonistów do wyciągnięcia z niej wniosków\nponii te tendencje są kształtowane przez obo-\ni podjęcia kolejnej próby wykonania zadania.\nwiązującą kulturę pracy. Chińczycy i Japończy-\nZ kolei ich wymagania są dostosowane do ich\ncy słyną z obowiązkowości i sumienności,\nmożliwości oraz wagi sprawy, którą należy za-\na także silniejszego niż na Zachodzie lęku\nłatwić. Tacy ludzie wiedzą, do którego zadania\nmuszą się szczególnie przyłożyć, a które mogą potraktować nieco łagodniej. Dlatego nie mają problemu z terminowym wypełnianiem swoich\nobowiązków i lepiej sobie radzą w życiu i pracy\nZdrowy perfekcjonizm jest mile widziany w ży-\nniż osoby mające obsesję na punkcie dosko-\nciu codziennym i zawodowym. Polega on\nprofesji oraz konieczności dostosowywania\nsposobu pracy do różnych sytuacji. W wielu zawodach perfekcjonizm jest jednak niezbędny, zwłaszcza, gdy popełnienie nawet niewielkiego błędu wiąże się ze znacznym ryzykiem. Do tej kategorii należą szczególnie profesje medyczne – zwłaszcza zawód lekarza czy pielęgniarstwo – oraz techniczne: od budownictwa i geodezji po lotnictwo. W nich każda pomyłka może bezpośrednio zagrażać ludzkiemu życiu. Jednak nie mniejsze znaczenie od wykonywania pracy z należytą starannością ma stałe zdobywanie wiedzy oraz podnoszenie kwalifikacji. Wynika to ze stałego rozwoju tych\nPerfekcyjny as w rękawie Istnieją także profesje, w których perfekcjonizm stanowi zaletę, ale nie jest konieczny. Według mnie perfekcjonizm wśród kosmetologów postrzegany jest raczej jako dodatkowy atut. Nie każdy go posiada. W każdym zawodzie znajdą się osoby chaotyczne, robiące tzw. masówkę, zamiast skupić się na indywidualnych potrzebach swoich klientów. Podobnie\njest z makijażem. Perfekcjonizm to pozytywna\nu fryzjerów. Należy przede wszystkim uważać\ncecha w zawodzie kosmetologa, ale nie powi-\nprzy doborze kosmetyków i narzędzi pracy, po-\nnien przeradzać się w obsesję. Istnieje wiele\nnieważ pomyłka w tej sprawie może zaszko-\nsalonów kosmetycznych, które mają rzesze\ndzić klientowi. Z kolei końcowy efekt pracy ko-\nwiernych klientek, a dążenie do perfekcji nie\nsmetologa i fryzjera nie musi wyglądać niena-\nstanowi ich priorytetu, tłumaczy studentka ko-\ngannie. Perfekcjonizm lub jego brak nie zaw-\nsmetologii Natalia Korbacz. W tej profesji waż-\nsze przesądzają o renomie danego salonu.\nne są jednak inne przejawy perfekcjonizmu, mianowicie stałe podnoszenie kwalifikacji oraz skrupulatność w doborze kosmetyków,\na także wykonywaniu zabiegów zgodnie z za-\nDążenie do perfekcji w pracy i życiu prywat-\nsadami bezpieczeństwa i higieny pracy. Dąże-\nnym często nie tylko jest bezsensowne, ale\nnie do doskonałości odgrywa podobną rolę\nwręcz szkodliwe. Nadmierny perfekcjonizm\nto jeden z najbardziej charakterystycznych ob-\nprzedsięwzięcia. Ponadto perfekcjoniści nie\nzgadzają się na cudzą pomoc, nawet jeśli sa-\nod pracy utrzymują swoją pozycję zawodową\nmi ledwo dają radę ze swoimi zadaniami. Wy-\ntylko dlatego, że w wielu kulturach sumien-\nnika to z przeświadczenia, że nikt inny nie wy-\nność i poświęcenie się obowiązkom służbo-\nkona ich tak, jak oni sami by oczekiwali. Takie\nwym są postrzegane w pozytywny sposób.\nzachowanie prowadzi do przedwczesnego wy-\nChorobliwy perfekcjonizm stanowi jednak\npalenia zawodowego oraz różnych schorzeń,\nprzeszkodę w życiu zawodowym. Osoby zwra-\ntakich jak depresja, nerwice czy różnego ro-\ncające nadmiernie dużo uwagi na bezbłędne\ndzaju zaburzenia psychosomatyczne – od mi-\nwypełnianie swoich obowiązków pracują mniej\ngren i bezsenności po chorobę wrzodową\nwydajnie niż mniej skrupulatni pracownicy.\ni nadciśnienie tętnicze. Perfekcjonizm jest jed-\nMają także tendencje do odkładania realizacji\nną z wielu zmiennych zwiększających podat-\nzadań na później. Twierdzą bowiem, że z cza-\nność na tego typu zaburzenia.\nsem stają się bardziej przekonane o sukcesie\nNadmierny, chorobliwy perfekcjonizm stanowi\nChorobliwe, toksyczne dążenie do perfekcji\ntakże poważny problem w życiu prywatnym.\njest możliwe do złagodzenia lub całkowitego\nOsoby obdarzone tą cechą stawiają wysokie\nwyleczenia. Wizyta u psychoterapeuty stanowi\nwymagania zarówno sobie samym, jak i bli-\ndobry początek tego procesu. Jeden z jego\nskim. Wierzą przy tym, że w ich zachowaniu\nnajważniejszych elementów polega na do-\nnie ma nic złego. Wygórowane cele i skrajny\nkrytycyzm w rzeczywistości przynoszą więcej\nzmem i problemami osoby nim obciążonej.\nszkody niż pożytku. To, komu w ten sposób\nNależy zrozumieć, że ta, często ceniona przez\nbardziej szkodzą, w dużej mierze zależy od\notoczenie cecha, w pewnym momencie staje\nukierunkowania perfekcjonizmu. Ludzie kładą-\nsię szkodliwa – jako źródło konfliktów oraz\ncy nacisk na własną doskonałość niszczą\nprzeszkoda w życiu zawodowym i prywatnym\ngłównie siebie. Zaś perfekcjoniści ukierunko-\nwani zewnętrznie swoimi wymogami i krytycznym nastawieniem do każdego przejawu niedoskonałości\nNie zawsze świadomie przekazują bliskim swoje nastawienie. Ponadto zdecydowanie trudniej im przychodzi nawiązywanie bliższych relacji. Jednym z głównych problemów jest przekonanie, że potencjalny partner lub przyjaciel nie zaakceptuje ich niedoskonałości. Z drugiej strony takie osoby mają wobec bliskich zawyżone oczekiwania, co często rodzi konflikty albo nawet skłania je do zrywania znajomości.\nPIĘKNO, KTÓREGO NIE WIDAĆ Makro – to słowo ma wiele znaczeń. W fotografii to nie tylko wstawanie skoro świt i bieg na mglistą łąkę, żeby uchwycić z bardzo bliska budzącą się do życia przyrodę. To również inscenizacje, które można realizować we własnym domu czy ogrodzie, w których ograniczeniem jest tylko jedna rzecz – wyobraźnia. str /\nGdy poznasz już możliwości swojego aparatu,\nruszaj śmiało szukać okazji do zdjęć. Nie bój Makrofotografia to dziedzina pokazująca to, czego nie potrafi dostrzec gołe oko. Ten obraz wywołuje w nas przyspieszony oddech, sprawia, że zatrzymujemy się w miejscu i podziwiamy. Właśnie ten otaczający nas szary, niepozorny świat potrafi niejednokrotnie zaskoczyć swoją magią i pięknem. Łono natury i jego piękno jest niejednokrotnie trudne do dostrzeżenia na pierwszy rzut oka, co rozwija wyobraźnię, gdy nad tym rozmyślasz. Żeby zobaczyć\nsię zajrzeć w krzaki, między kamienie, zejść z utartej ścieżki, by poszukać drobiazgu, którzy inni ludzie mijają bez zainteresowania. Ciekawym sposobem może być również zmiana perspektywy, czyli fotografowanie z poziomu obiektu oraz robienie zdjęć pod słońce – - w tym przypadku zwłaszcza stare manualne obiektywy z fotografii analogowej mają w zwyczaju złapać kilka flar, które dodają odrobinę magii.\nto życie, potrzebne będzie duże zbliżenie oraz sporo cierpliwości. Warto wspomnieć, że na pewno nie należy używać intensywnych perfum, idąc na takie\nzdjęcia. Trzeba też pomyśleć o ubiorze – wła-\nściwe będzie założenie ubrania w ciemnych kolorach. Zdecydowanie unikaj robienia hałasu, przydatne będzie włączenie trybu „ninja” i uważne patrzenie na to, gdzie stawiasz kroki.\nNa to pytanie nie ma jednoznacznej odpowie-\nWielu spośród tych, którzy zastanawiali się,\ndzi. Znaleźć modeli do naszych zdjęć możemy\njak takie zdjęcia powstają i jak oni sami mogli-\npraktycznie wszędzie, począwszy od parków,\nby je wykonać, nie bardzo wie, od czego za-\npól, lasów, stawów, jezior po kwiaty w ogro-\ncząć? Jeśli chodzi o optykę, to rozwiązań jest\ndzie. Najlepszą porą jest świt lub wczesny ra-\nkilka. Do makrofotografii można wykorzystać\nnek, gdy najmniejsi przedstawiciele fauny się\nprzeznaczone do tego obiektywy makro.\nbudzą i łapią pierwsze promienie słońca lub\nNa rynku dostępne są również soczewki i kon-\nzachód słońca – wtedy z kolei są zmęczone\nwertery dokręcane na obiektyw, można też\ni trochę mniej skore do ruchów. Warto też do-\nskorzystać z pierścieni pośrednich oraz od-\ndać, że tzw. złota godzina nada zdjęciom spo-\nro charakteru. Skorzystać z niej możemy w dwóch porach dnia – o wschodzie słońca i około dwóch godzin przed zmierzchem.\nObiektywy makro to rozwiązanie najprostsze,\npad do zoo, w góry czy też fotografowanie dzi-\njeśli chodzi o obsługę oraz samo robienie\nkiej przyrody z bliska. Można je nawet wykorzy-\nzdjęć, ale również najdroższe – mogą koszto-\nstywać do portretowych zdjęć studyjnych oraz\nwać nawet kilka tysięcy złotych. Warto zaopa-\nw plenerze. Ogranicza cię tutaj tylko wyobraź-\ntrzyć się w nie u producentów zewnętrznych\nfirm (innych niż marka aparatu), które oferują\nSoczewki i konwertery makro to stosunkowo\nobiektywy w niższych cenach niż szkła syste-\nnajtańsza opcja, ale nie zawsze korzystne\nmowe. Warto również wypróbować stare\nz powodu dokładania kolejnych warstw szkła,\nobiektywy z lustrzanek analogowych, które\nco pogarsza warunki optyczne obiektywu.\nkosztują grosze, a za pomocą odpowiedniej\nTo rozwiązanie polecam szczególnie przy foto-\nprzejściówki można je podpiąć do każdego\ngrafowaniu nieruchomych obiektów, takich jak\naparatu cyfrowego. To rozwiązanie sprawdzi\nkwiaty, pąki na drzewach czy zwierzęta.\nsię świetnie w każdym miejscu i sytuacji – wy-\nPierścienie odwrotnego mocowania pozwalają\nstare obiektywy z czasów analogowych – wiele\nna uzyskanie dużych przybliżeń, które mogą\nosób ma chyba w szafie starego radzieckiego\nbyć porównane do obrazu uzyskanego z mikro-\nZenita i obiektyw Helios, których zastosowanie\nskopu. Znakomicie sprawdzą się przy malut-\nmoże przynosić niebywałe efekty.\nkich obiektach, takich jak wszelkiego rodzaju\nSprawdzą się w sytuacjach, w których chcemy\nowady napotkane w ogrodzie.\npokazać z nietypowej perspektywy pierwszoplanowy obiekt – jeśli mamy chwilę na zaba-\nZa pomocą pierścieni pośrednich zwiększamy\nwę, statyw i stary obiektyw, to można zrobić\nodległość obiektywu od matrycy aparatu.\nzdjęcie, od którego długo nie uda się oderwać\nTakie zestawy pozwalają na tanią zabawę w\nwzroku. Polecam je do uwieczniania kwiatów,\nmakrofotografię: można za ich pomocą, a tak-\nowadów, wszelkiego rodzaju stworzeń mało\nże z wykorzystaniem adaptera M42 podpinać\nwidocznych na pierwszy rzut oka.\nGdzie szukać? To pytanie zadaje wielu początkujących pasjonatów fotografii. Czy trzeba jechać w jakieś odległe miejsce, gdzie nie ma śladu człowieka, żeby zrobić dobre zdjęcie makro? Odpowiedź brzmi: „nie”. Wystarczy, że wyjdziesz do swojego ogródka przed domem o świcie i już masz świetne miejsce do działania.\nznaleźć wiele ciekawych\nokazji do ciekawych ujęć to jeziora i stawy, np. tyskie Paprocany, katowickie Trzy Stawy. Tam w drodze zrobiłem zdjęcie biedronki spacerującej po liściu.\nMałe podróże do wielkiego świata W ciągu ostatnich 30 lat nastąpiła niewątpliwa rewolucja w komunikacji – zarówno lądowej, jak i powietrznej. Przelot na inny kontynent nie stanowi już żadnego problemu. Ceny lotów są na tyle przystępne, że tak naprawdę każdy jest w stanie zobaczyć to, o czym marzy.\nrozmawiała: Klaudia Bąk\nOczywiste jest że większość turystów obiera za\nnowi Hum, czyli według Księgi Rekordów Guin-\ncele podróży miejsca popularne, polecone\nnessa najmniejsza znana miejscowość.\nprzez znajomych czy odpowiednio zareklamowane. Dzięki przeanalizowaniu statystyk biur podróży łatwo można zauważyć, które z państw są najbardziej oblegane. Hiszpania, Grecja, Włochy – nie ma chyba osoby, która nie słyszałaby o pięknie i wyjątkowym klimacie tych krajów.\nCmentarz, restauracja, galeria sztuki, jeden parking… Tak niewiele potrzeba, aby miasto stało się na swój sposób wyjątkowe. Mimo swojej powierzchni nie brak w tej chorwackiej mieścinie atrakcji.\nJedną z nich jest XVI-\nwieczna dzwonnica, z której podziwiać można najbliższą okolicę. Ze względu na nią koniecz-\nSą jednak miejsca, które wyróżniają się swoim\nne było przesunięcie granic miasta, gdyż wcze-\nniewielkim rozmiarem. Małe także może być\nśniejsze nie zdołały jej „pomieścić”.\npiękne i ciekawe. Pojedźmy w podróż po świecie, który jest dosłownie na wyciągnięcie ręki.\nZe swojej wyjątkowości słynie także miejscowy kościół pod wezwaniem św. Hieronima, w którym podziwiać można unikatowe freski. Ciekawa jest także nietypowo prowadzona polityka,\nPodróż do najmniejszego\nbowiem burmistrza miasta co roku wybierają\nmieszkańcy, których jest raptem dwudziestu.\nŚwiat dąży do urbanizacji: do zwiększania liczby ludności w miastach, do powiększania ich powierzchni. Jednak to, co niewielkie, także może być imponujące. Znakomity przykład sta-\nWyjątkowa Wiślica Przenieśmy się do Polski, a dokładniej do najmniejszego miasta pod względem liczby lud-\nności. Do miejscowości, którą ledwo dostrzec\npozytywnie zaskoczyć nawet najbardziej wy-\nmożna na mapie. 1 stycznia 2018 tytuł miasta\nzostał przywrócony Wiślicy. Liczy sobie ona zaledwie 500 mieszkańców – prawie 400 razy mniej niż Kielce leżące w zasięgu 60km.\nJednym z głównych zabytków w mieście jest bazylika kolegiacka Narodzenia Najświętszej Marii Panny, której 1 października 2004 pa-\nBędąc w województwie świętokrzyskim, zdecy-\npież Jan Paweł II nadał godność bazyliki mniej-\ndowanie powinno się zajrzeć do Wiślicy. Uroku\ndodaje jej położenie w niesamowicie pięknym regionie: Nadnidziańskim Parku Krajobrazowym.\nChoć Wiślica jest małą mieściną, to jakże osobliwą. W końcu nie każde miasto może szczycić się tytułem najmniejszego miasta w Pol-\nPrzez miasto prowadzi wiele szlaków turystycz-\nsce. Być może następnym razem warto zasta-\nnych o różnym stopniu trudności, które mogą\nnowić się, czy wybierając miejsce na wyciecz-\nkę, nie zrezygnować z dużych miast na rzecz\nności. Ma niecałe 0,44 km2; dla porównania,\nczegoś, co wyróżnia się pod innym względem…\nStadion Narodowy w Warszawie zajmuje powierzchnię\nNa tle globu jest to „prawie” nic – a jednak\nprzyciąga miliony turystów każdego roku.\npaństwo na mapie\nWarto zastanowić się nad fenomenem tego\nŚwiat ma powierzchnię około 510 milionów\nmiejsca. Przede wszystkim jest to siedziba naj-\nkm². Człowiek nie jest sobie w stanie wyobra-\nwyższych władz Kościoła katolickiego. Waty-\nzić jego ogromu. Są kraje, które rzucają się w\nkan stanowi jeden z głównych celów pielgrzy-\noczy od razu po otwarciu atlasu… Są też takie,\nktórych nie można dostrzec na „papierze” go-\nPonadto obfituje w sakralne zabytki – zapew-\nne każdy słyszał o Bazylice św. Piotra. Słynie\nWatykan od momentu powstania szczyci się\nnie tylko ze swojego piękna, ale także z faktu,\ntytułem najmniejszego państwa świata, zarów-\nże jest to drugi pod względem wielkości ko-\nno pod względem powierzchni, jak i liczby lud-\nściół na świecie.\nTuryści uwielbiają watykańską architekturę,\npiękne zdobienia, freski tak wielkich artystów jak Michał Anioł czy Pietro Perugino. Budowla-\nŚwiat tak „zmniejszony” przez globalizację stoi\nmi w tym regionie można cieszyć oko godzina-\nprzed nami otworem, jest na wyciągnięcie rę-\nki. Człowiek rozwija się wraz z technologią.\nJest spragniony postępu. Warto jednak samemu zbadać to, co jeszcze niezbadane, odkryć to, co nieodkryte. Jest tyle pięknych miejsc, o których się nie mówi.\nW ży Błę\nydowskim mieście ękitnej Ludwiki Fot. ze zbiorów prywatnych autorki\nBędzin jest jednym z najstarszych miast w województwie śląskim. Leży nad Czarną Przemszą w Zagłębiu Dąbrowskim – historycznej części zachodniej Małopolski. Jedna z legend głosi, że nazwa miasta pochodzi od słów Kazimierza Wielkiego, który miał powiedzieć: „Tam rosną dąbrowy, tam sosnowy, tutaj będziem my, tam pogoń, a tam czeladź nasza, a jeżli tu mało będzie miejsca, to reszta stanie za górą”. Nadał tym samym nazwy okolicznym miastom: Dąbrowa Górnicza, Sosnowiec, Będzin, Czeladź oraz dzielnicom Sosnowca: Pogoń i Zagórze. Inna legenda z kolei mówi o tym, że nazwa Będzin pochodzi od imienia rycerza Bolesława Chrobrego – Bendy. Poniżej przedstawiam najważniejsze zabytki miasta, które warto zwiedzić.\nW średniowiecznym grodzie Centralnym punktem Będzina jest górujący nad miastem zamek obronny. Znajduje się na Górze Zamkowej nad Czarną Przemszą, na Szlaku Orlich Gniazd. Otoczony ruchliwą drogą, blokowiskami i starymi kamienicami nadaje miastu magiczny wygląd. Zamek został zbudowany z inicjatywy króla Kazimierza Wielkiego w XIV wieku w celu obrony zachodniej granicy Polski. Składa się z kamiennej wieży cylindrycznej, z której można podziwiać panoramę miasta, dwóch rzędów murów obronnych rozdzielonych suchą fosą, bramy wjazdowej, czworobocznej wieży oraz budynku mieszkalnego. Podczas pobytów w województwie śląskim gościli tu m.in. Jan III Sobieski z żoną Marysieńką oraz Stanisław August Poniatowski.\nJednym z ważniejszych wydarzeń historycznych, jakie miały miejsce na zamku w Będzinie, było podpisanie traktatu będzińskobytomskiego pomiędzy Rzeczpospolitą a krajami habsburskimi i uznanie tym samym Zygmunta III Wazy za króla Polski. Zamek został zniszczony\na w czasie II wojny światowej popadł w ruinę. Odbudowano go w 1952 roku. Obecnie jest siedzibą Muzeum Zagłębia w Będzinie, utworzono przy nim także Bractwo Rycerskie Zamku Będzin, które co roku organizuje turnieje\nNieopodal zamku znajduje się Pałac Mieroszewskich, zbudowany w XVIII wieku w stylu barokowo-klasycystycznym, na wzór pałaców francuskich. Wybudował go Kazimierz Mieroszewski pochodzący z rodu gospodarującego na pograniczu śląsko-małopolskim. Za sprawą stylowych wnętrz zapełnionych dawnymi meblami w pałacu unosi się duch minionych czasów. Na ścianach i sufitach salonów reprezentacyjnych można zobaczyć polichromie przedstawiające antycznych wodzów\n– Hannibala, Scypiona i Pompejusza. Ponadto\nWedług legendy w pałacu pojawia się duch\nw pałacu eksponowane są obrazy zagłębiow-\nLudwiki, prawnuczki Kazimierza, ostatniej z\nskich malarzy m.in. Jana Świderskiego i Samu-\nrodu Mieroszewskich. Zakochała się ona w\nela Cyglera, artysty żydowskiego pochodzenia,\nmłodym arystokracie, a podczas hucznych za-\noraz wystawy etnograficzne i archeologiczne,\nręczyn ubrana była w błękitną suknię, przez co\nw tym zabytki osadnictwa łużyckiego i średnio-\nnazywana bywa Błękitną Ludwiką. Niedługo\nwiecznego grodu. W muzeum znajduje się tak-\npotem narzeczony wyjechał na wojnę i długo\nże izba zagłębiowska, gdzie prezentowany jest\nnie wracał, dlatego rodzice Ludwiki zmusili ją\nregionalny ubiór łączący elementy stroju mało-\ndo ślubu z innym mężczyzną. Gdy po latach\npolskiego, śląskiego i mazowieckiego. W pała-\nukochany wrócił, Ludwika zemdlała na jego\ncu organizowane są liczne wystawy czasowe,\nwidok i wkrótce potem zmarła z rozpaczy. Od\nnp. na temat gier planszowych, a także kon-\ntamtego momentu co roku wraca w błękitnej\ncerty kameralne muzyki klasycznej.\nsukni do sali balowej, wspominając najszczę-\nśliwszy dzień w swoim życiu – dzień zaręczyn.\nwie Górniczej czy nieco oddalonej rafinerii\nW Podziemiach Będzińskich We wnętrzu Góry Zamkowej znajdują się tajemnicze podziemia. To nieukończony schron przeciwlotniczy – początkowo przeznaczony dla wojsk hitlerowskich, a później także dla ludności cywilnej. Jego budowa wiązała się z nalotami zagrażającymi przede wszystkim zakładom przemysłowym w Sosnowcu, Dąbro-\nw Trzebini. Schron budowali więźniowie obozów koncentracyjnych w latach 1943–1944. Prac nigdy nie ukończono ze względu na wkroczenie do miasta Armii Czerwonej w styczniu 1945 roku. Wśród znalezionych w schronie przedmiotów można wymienić wagonik do przewożenia ma-\nFot. ze zbiorรณw prywatnych autorki www.outro.pl /\nteriałów, zamurowaną w ścianie siekierę oraz\nz Gołonoga (dzielnicy Dąbrowy Górniczej) i ja-\nworki z cementem. W podziemiach znajdują\ndąc przez zagłębiowskie miasta, spotykają się\nsię także uskok będziński, który powstał w wy-\nna Dorotce, gdzie oprócz mszy za tych, którzy\nniku przesunięcia się płyt tektonicznych, oraz\nzginęli na drogach, odbywają się koncerty\ntzw. hibernakulum – niedostępne dla zwiedza-\ni pokazy sztucznych ogni.\njących miejsce schronienia m.in. nietoperzy.\nŻydowskie miasto Na Zagłębiowskim Olimpie\nW Będzinie można znaleźć nie tylko zabytki\nWażnym miejscem na mapie Będzina jest XVII-\narchitektoniczne, ale także relikty kultury ży-\nwieczny kościół znajdujący się na Górze św.\ndowskiej. Historia będzińskich Żydów sięga\nDoroty (381,3 m n.p.m.), zwanej przez miesz-\nXIII–XIV wieku. W drugiej połowie XIX wieku\nkańców Dorotką. Ze szczytu rozciąga się pano-\nosoby żydowskiego pochodzenia stanowiły nie-\nrama Zagłębia i Śląska. Przy dobrej widoczno-\nmalże 80% mieszkańców miasta, jednak\nści można dostrzec Beskidy, a nawet Tatry.\nprzed wojną było to już tylko około 44% –\nU stóp wzgórza mieści się źródełko z kaplicz-\n- w 1938 roku w mieście żyło niecałe dwadzie-\nką. Niegdyś wierzono, że woda w nim ma wła-\nścia trzy tysiące Żydów. W 1939 roku Będzin\nściwości uzdrawiające. Wewnątrz świątyni\nwłączono do III Rzeszy, a w sierpniu 1942 ro-\nznajdował się obraz Matki Bożej z Pierścion-\nku w dzielnicy Warpie władza niemiecka zało-\nkiem, który w 1968 roku został skradziony.\nżyła getto, które zamieszkiwało około dwadzie-\nDo dzisiaj go nie odnaleziono, a jego miejsce\nścia siedem tysięcy osób. Większość z nich\nzginęła w obozie Auschwitz-Birkenau. Getto\nzostało zlikwidowane w sierpniu 1943 roku\nze względu na znajdujące się w nim krucyfiks\npo buncie Żydowskiej Organizacji Bojowej.\nbarokowy oraz dzwonek z XVIII wieku. Świąty-\nObecnie w jego miejscu znajduje się pomnik.\nnia mieści się na Drodze św. Jakuba do sank-\nCentralnym punktem dla będzińskiej społecz-\ntuarium św. Jakuba Apostoła w Santiago\nności żydowskiej była synagoga przy dawnej\nde Compostela, a także na Szlaku Husarii Pol-\nulicy Bożniczej. Podczas II wojny światowej zo-\nskiej. Od kilku lat co roku w sierpniu u podnó-\nstała doszczętnie spalona przez hitlerowców\nża kościoła organizowany jest Zagłębiowski\nwraz z modlącymi się w niej ludźmi. Podczas\npożaru Żydów ratował ksiądz Mieczysław Za-\nwadzki, który pośmiertnie w 2007 roku został\nPowstał pod koniec XIX wieku z inicjatywy Ja-\nodznaczony tytułem Sprawiedliwy wśród Naro-\nkuba Chila Winera. Niezniszczony przetrwał\nII wojnę światową, podczas której służył jako\nJednym z zabytków kultury żydowskiej jest\npiwnica do przechowywania węgla. Na ścia-\ncmentarz, który mieści się na zboczu Góry\nnach w Domu Modlitwy znajdują się polichro-\nZamkowej przy ulicy Podzamcze. To jedyny za-\nmie przedstawiające Ziemię Świętą. Na wiele\nchowany cmentarz żydowski w Będzinie\nlat mieszkańcy Będzina zapomnieli o synago-\n(oprócz niego istniały jeszcze dwie inne nekro-\ndze i nieznane było jej dokładne położenie.\npolie). Chowano na nim zmarłych na cholerę.\nUstalono je dopiero w 2004 roku. Drugą za-\nNa cmentarzu odkryto 850 macew z napisami\nw języku hebrajskim i jidysz, najstarsze pocho-\nw 2005 roku, jest prywatny Dom Modlitwy Cu-\ndzą z 1831 roku. W czasie wojny nekropolia\nkermana w kamienicy przy alei Kołłątaja, po-\nzostała zniszczona przez hitlerowców. Niestety\nwstały na przełomie lat 20. i 30. XX wieku\nobecnie coraz bardziej popada w ruinę.\nz inicjatywy Nuchima Cukermana. Podczas\nInnym zabytkiem kultury żydowskiej jest pu-\nII wojny światowej hitlerowcy zamienili go\nbliczny Dom Modlitwy Mizrachi mieszczący się\nna magazyn. Dzięki staraniom założonej w tym\nw bramie kamienicy przy ulicy Potockiego.\ncelu Fundacji Brama Cukermana w synagodze\nprzeprowadzono remont i odrestaurowano\nsy II wojny światowej sprawiły, że po będziń-\nskich Żydach praktycznie nie ma śladu, zachowały się jedynie nieliczne pamiątki. Z żydow-\nBędzin nie bez przyczyny był historyczną stoli-\nską tradycją można się zapoznać także w ka-\ncą Zagłębia Dąbrowskiego – wszak to najstar-\nwiarni Cafe Jerozolima. W przyszłości w mie-\nsze miasto tego regionu, posiadające w dodat-\nście ma powstać Muzeum Historii Żydów Za-\nku zamek obronny będący jego wizytówką.\nTo nie jedyny zabytek znajdujący się w mieście. Ze względu na żydowską tradycję Będzin\nbył nazywany Jerozolimą Zagłębia. Jednak cza-\nNa przestrzeni lat ulega zmianom to, jak postrzegamy ot nas świat. Przez to także zmienia się nasze postępowani drugiego człowieka. Dawanie innym światła to mała r która potrafi rozjaśnić drogę życia. Sprawia, że inny ale też nam samym, poprawia się humor.\naczajÄ…cy ie wobec rzecz, ym,\nWystarczy stać się dobrym\ngi. Podążają w stronę określonego celu i nie\ndla ludzi, dla świata.\nzauważają tego, co ich otacza.\nAle jak to pokazać? W czym tkwi trudność? Wyrażania emocji uczymy się już od samego Oczywiście, że karmienie głodnych, leczenie\npoczątku naszego życia. Pojawia się pytanie –\nchorych czy pocieszanie strapionych należą do\n- dlaczego wielu z nich dzisiaj nie okazujemy?\nmożliwych sposobów okazania swej dobroci. Istnieje jednak zachowanie, której nie da się\nPrzyczyną może się okazać niewłaściwe zrozu-\nzastąpić niczym innym ani pomaganiem po-\nmienie pojęcia „uśmiech”, którym nie powi-\ntrzebującym, ani wspieraniem fundacji chary-\nnien to być tak zwany „banan na twarzy”, lecz\ntatywnych ogromną ilością pieniędzy. Wydaje\nszczery gest, który wywołuje pozytywne uczu-\nsię to być sprawa prosta i oczywista, ale tak\ncie. Potrafi poprawić czyjś humor, a nawet\nzmienić postrzeganie świata. Jest jedno „ale”. Nie każdy potrafi przekazać swoją empatię,\nCzłowiek potrzebuje czułości – to nie musi być\nmimo że ona cały czas w nim przebywa. Może\nod razu miłość czy przyjaźń. Wystarczy jeden\nprzyczyna tkwi w samozaparciu, wstydzie, po-\ndrobny gest. Idąc ulicą, mijamy wiele osób,\nstrzeganiu własnej osoby jako silnej psychicz-\nktórzy nie dają po sobie poznać żadnych emo-\nnie, nie do złamania. Ponadto ludzie w dzisiej-\ncji, niezależnie od tego, czy mowa o miastach,\nszych czasach nierzadko zakładają maski. Pod\nczy o wsiach. Ludzie podążają własnymi dro-\nnimi chowają się zarówno pozytywne, jak i ne-\ngami, nie zwracając na siebie nawzajem uwa-\nCo dzieje się z nami, gdy przez tygodnie, mie-\nNie zwracamy uwagi na świat nas otaczający -\nsiące czy lata nosimy maski?\n– a może powinniśmy?\nPo pewnym czasie pocimy się, stajemy się\nKiedy widzimy osobę smutną, przygnębioną,\nbrudni – tak można metaforycznie określić tłu-\nnie zostawiajmy jej samej. Usiądźmy obok i po\nmienie w sobie emocji. Czy nie lepiej dać im\nprostu bądźmy. Zazwyczaj jest to lepsze roz-\nupust? Jest to trudne dla osób, które ukrywają\nwiązanie niż udzielanie rad.\nsię za pozą silnego człowieka. Dawać światło to być szczerym z samym sobą i ze światem. Być dobrym dla siebie i innych. Co pomyślą przechodnie, kiedy zobaczą nas na ulicy zapłakanych? Będą się śmiać, płakać razem z nami czy może nie zwrócą nawet uwagi?\nZza okna wyłaniały się kolejno co ło zdania zlewające się w tło, kt Chmury przypominające rozlane ochoty. Podróż toczyła się dobrze rozsiad i wysiad. Po raz p\noraz to nowe migawki. Słychać bytórego nie sposób przeskoczyć. e mleko, na które nikt już nie ma e znanym utartym szlakiem. Siad, pierwszy widziałam świat.\nMiasto witało. Kiedy już jest po, nie ma ciszy,\nz szarego mydła „Biały jeleń”, którego nazwa\njak to się marzy człowiekowi. Jest ryk, huczące\nnie budzi żadnych zbędnych skojarzeń. Kupuj\nrozmowy, krzyczące spojrzenia tęsknoty. Przez\ntylko to, czego naprawdę potrzebujesz, czyli w\nkilka tygodni robiłam trasę w tę i z powrotem\nzasadzie nic, bo przecież jesteś minimalistą.\ndo długo wyczekiwanego raju.\nMożesz wybrać ostatni okruszek z psiej miski\nPrzystanki były czymś oblepione niczym smo-\nlub też żywić się energią słoneczną – co ci\nłą. Nie można nazwać tego szarością, bo to\nszkodzi. Z czasem jednak dadzą o sobie znać\nsugerowałoby zbyt wielki optymizm, którego\ntwoje przyzwyczajenia – potrzeba szybkości,\nw tym miejscu brakowało. Oczekujący osnuci\nnudy, a także gnoju.\nniepotrzebnymi już myślami mieli coś z marzy-\nLubisz przecież, gdy krajobraz za oknem zlewa\ncieli ostatniej szansy. Mężczyzna z wydłuba-\nsię w maź, której nie można ani przełknąć, ani\nnym okiem obok mnie grał skoczne piosenki,\ntym bardziej podziwiać. Lubisz, kiedy po całym\nktóre nijak nie pasowały do tej ciężkiej wagi\ndniu zajęć i pracy, czujesz się człowiekiem\nbytu. Podróżowanie do wielkich miast ma coś\nsukcesu, który zasypia przy Netflixie o 20. Lu-\nw sobie z sadomasochizmu. Przypomina\nbisz te chwile, gdy czekasz na piątek z utęsk-\nto sięganie za każdym razem po używany stry-\nnieniem godnym kata i masz te kilka godzin\nspokoju, które zwykle nazywają się sobotą\nSzumne hasła o „slow life”, „zero waste” do-\nskonale się sprzedają. Zacznij robić domowe\nNawet nie chodzi o to, że w dużym mieście nie\njogurty albo załóż własną mleczarnię, piecz\nmożna żyć. Można. Jak mewa musi, to weźmie\nchleb na liściu chrzanu i pierz w płatkach\nkąpiel w morzu wypełnionym plastikowymi bu-\ntelkami. To ty jesteś tą mewą, ale nigdzie nie\nale u estuarium, które nie przyjmuje każdego\nodlecisz. Trzyma cię poczucie obowiązku, ko-\ngościa, a intruzów spycha na boki. Nawet ma-\nnieczność bycia kimś, a najlepiej jeszcze sobą\nłe marzenie zasługuje na to, by poświęcić mu\ni odrobina nadziei na świetlaną przyszłość.\nuwagę, bo być może zapoczątkuje zmianę,\nNiewiele w tobie wiedzy o kierunkach świata,\nktórej nikt się nie spodziewał, bo przecież kro-\no tym, że w tłumie nie jesteś nawet cieniem.\npla drąży skałę nie siłą, lecz często padając.\nSukcesem nie jest znaleźć się u brzegu delty,\nŚ WIAT CZTERECH POTĘG Już starożytni filozofowie poszukiwali arche, uniwersalnej zasady stworzenia, czegoś stojącego na początku, rzeczy tworzącej wszystko.\nŻywioły pojawiały się w koncepcjach filozoficz-\nŻywiołami pod tą czy inną nazwą zajmowali się\nnych kultur z całego świata. Uważano, że sta-\nfilozofowie w starożytności. Wbrew pozorom\nnowią podstawowe elementy wszechświata.\nich przemyślenia w tym temacie były zacząt-\nW czasach przednaukowych były często jedy-\nkiem do tego, co wiemy dzisiaj. Jedni bazowali\nnym wyjaśnieniem rzeczywistości przyrodni-\nna nauce drugich i dochodzili do kolejnych\nczej. Zajmowały ważne miejsce w wierzeniach\nwniosków; wspólnie budowali most zwany\nludowych, łączyły się z magią i astrologią. Do-\nbrze było zyskać ich przychylność. W dzisiejszych czasach, gdy wszystko (lub prawie\nwszystko) da się udowodnić naukowo, żywioły\nOgień – niesamowity żywioł. Chyba najbardziej\nnie mają już większego znaczenia, a astrolo-\nze wszystkich kojarzy mi się z magią. Jedna\ngia, z którą się łączą, została uznana za pseu-\niskierka może sprawić, że płonie cały las. Poje-\ndyncza świeca jest w stanie zapalić tysiąc in-\nJednak nie obdzierajmy świata z magii. We\nnych. Ten nieujarzmiony żywioł drzemie w zim-\nwszystkim można znaleźć coś niesamowitego,\nnym kawałku krzesiwa. Mnoży się i ginie; nie-\na już w żywiołach na pewno. Są hipnotyzujące,\nskończony. Jest w nim coś hipnotyzującego,\nwalczą ze sobą, chociaż przecież muszą się\nmożna się w niego wpatrywać, nie czując wca-\nłączyć. Mogą być inspiracją, taką samą jaką\nle upływu czasu. Ogień to żywioł skrajności:\nbyły dla dawnych ludów wieki temu. Traktujmy\nz jednej strony daje poczucie bezpieczeństwa\nje z dystansem, ale czasem dajmy puścić wo-\ni wspólnoty, a z drugiej stwarza niebezpieczeń-\nstwo. W dawnych wierzeniach symbolizował chaos, zmianę i pasję. Heraklit z Efezu właśnie w ogniu widział arche. Uważał, że wszystko\njest przemianą ognia i powstaje przez jego roz-\nw ziemię) bądź „drogą w górę” (ziemia rozta-\nrzedzenie lub zagęszczenie. Owe zmiany nazy-\npia się i powstaje z niej woda), twierdził, że\nwał „drogą w dół” (zwilgotniały ogień zamienia\nto właśnie dzięki temu powstaje świat.\nsię w wodę, a zgęstniała woda przemienia się\nI taką wodą być, a nie tą, co żałośnie całą noc\nw gardle pali ogniem – śpiewał zespół HappyWoda także posiada swoje skrajności. Z jednej strony daje życie, a z drugiej potrafi być nieokiełznana i nieprzewidywalna. – I taką wodą być, co nawilży twoje wargi, uwolni kąciki ust, gdy przyłożysz je do szklanki. I czarną kawę zmieni w płyn, kiedy dni skute lodem. A kiedy z nieba poleje się żar, poczęstuje chłodem.\nsad, idealnie ukazując naturę wody. Żywioł ten symbolizuje życie, odrodzenie i odnowienie. Tales z Miletu uważał, że początkiem wszystkiego jest właśnie woda. Sądził, że wszelkie życie bierze początek w wodzie, a gdy ulega destrukcji, to znów zmienia się w jej czystą formę.\nfundamentem wszystkiego. Symbolizuje spo-\nkój, stabilizację i konsekwencję. Jest trwała, Ziemia jest pewnego rodzaju spoiwem – łączy wszystkie żywioły w całość. Także Platon twierdził, że w przeciwieństwie do innych nie może przemieniać się w nie, a one w nią. To po niej przepływa woda, z niej rodzi się ogień, a powietrze muska jej stwardniałą skorupę. Choć wszystkie żywioły są ze sobą połączone, to w przypadku ziemi widać to najłatwiej. Jest\nma się wrażenie, jakby była od zawsze do zawsze. Ksenofanes z Kolofonu uważał ziemie za arche. Mówił, że wszystko z ziemi powstaje i wszystko musi się w nią obrócić. Ziemia wraz z ogniem były również uważane, za zasadę wszystkiego przez Paramidesa z Elei. Ogniu oddawał on role twórczą, zaś ziemia była uznawana przez niego za materie.\nSymbolizuje nieprzewidywalność i inspiracje,\nPOWIETRZE – ŻYWIOŁ\njest nieokreślone. Powietrze było uznawane za\narche przez Anaksymenesa z Miletu. Uważał,\nPowietrze to najbardziej nieuchwytny ze\nże jest materią, której wszystko powstało\nwszystkich żywiołów; nie da się go objąć\ni tworzą się z niej kolejne żywioły.\nwszystkimi z pięciu zmysłów. Powietrze to wol-\nto zgęstniałe powietrze, ziemia to jeszcze bar-\nność, niepodleganie żadnym regułom. Koi\ndziej zagęszczona woda, zaś ogień to ono\nswoją delikatnością, ale potrafi też burzyć.\nw rozrzedzonej formie.\nGorący dzień, ale nad brzegiem morza bryza – ukojenie. Siada na plaży tuż przy brzegu i zamyka oczy. Z tyłu bucha gorące powietrze, z przodu przyjemne orzeźwienie. Wiatr owiewa jej twarz; rozwiewa kosmyki włosów, jakby czesane niewidzialną szczotką. Mocniejszy podmuch i kapelusza nie ma na głowie. Wiatr to psotnik, lubi się bawić w berka. Kiedy mu się znudzi, zostawia zabrany przedmiot i biegnie dalej; po nowe przygody. Czasami z nudów lubi podburzać morskie fale. Dalej, dalej, buntujcie się! – - krzyczy. A one wierzą, że mogą podbić ląd. Zamknięte oczy, wyczulony słuch. Kojący szum morza, drzew, trawy. Szszszszszumi, opowiada stare historie z zamierzchłych lat, językiem, którego już nikt nie pamięta.\nSam temat żywiołów, jest tak samo pełen kon-\npodobnych odpowiedzi, ale też wielu zupełnie\ntrastów jak one same. Z jednej strony dawne\ninnych. Wszystkie dla wierzących w nie były\nwierzenia i kultura ludowa – klimat lekki i baj-\njednakowo prawdopodobne. My już znamy te\nkowy; z drugiej filozofia, odkrywanie świata\npoprawne. Czytanie o dociekaniach minionych\nprzyrody, maleńkie kroczki do rozwoju nauki,\npokoleń jest jak studiowanie dawno już napi-\nwionie powagą. Niesamowite, że ludzie z róż-\nsanego listu. Choć doskonale pamiętamy za-\nnych częściach świata niezależnie od siebie\nkończenie opisywanej w nim historii, to i tak\nposzukiwali odpowiedzi na fundamentalne py-\nponownie nas fascynuje. Teraz możemy wy-\ntania związane ze światem w tak podobnym\nbrać i uwierzyć choćby na niby.\nobszarze. Zadziwiające, że udzielali tak wielu\nOrganizatorzy Akademia Menedżerów Muzycznych rozpoczyna rekrutację do 13. już edycji pierwszej w Polsce szkoły kształcącej w zakresie biznesu muzycznego. Organizatorzy, jak zwykle w przypadku nowych naborów, przygotowali dodatkowe atrakcje zarówno dla nowych uczestników, jak i absolwentów Akademii Menedżerów Muzycznych.\nNa pewno najważniejszą kwestią jest dodanie\nna indywidualne konsultacje z uczestnikami\ndo programu zajęć pt. „Współpraca z rynkami\nAMM – mówi Przemek Kubajewski, koordyna-\nzagranicznymi”, które poprowadzi wybitna po-\ntor Akademii. – Widzimy coraz więcej perspek-\nstać, Greg Przygocki – Kanadyjczyk polskiego\ntyw na poszerzania popularności na inne niż\npochodzenia, który przez 30 lat swojej kariery\nrodzimy rynki, dlatego chcemy wyjść naprze-\nzawodowej był głównym zarządzającym firmy\nciw naszym studentom, by dzięki nam mogli\nfonograficznej Naxos w Kanadzie. Zajmował\nz powodzeniem promować się i wydawać za-\nsię również promocją takich artystów jak: Ade-\nle, Carla Bruni, The National czy Vampire Weekend. Pan Greg oprócz tego, że jest ekspertem cały czas aktywnym w branży, jest również bardzo ciepłym człowiekiem, który wręcz garnie się do prowadzenia zajęć. Już zapowiedział, że po części właściwej, która trwa 8 godzin, chętnie poświęci wieczór\nOczywiście Akademia także skupia się na polskim rynku. W 13. edycji kompleksowo będzie uczyć, jak być menedżerem kompletnym (łącznie z tym jak zdobywać fundusze na swoje projekty i organizować imprezy masowe). W tej edycji będą również elementy wprowa-\ndzenia projektów stricte biznesowych w bran-\nOdbywają się również spotkania w ramach\n„Dyskusyjnego Klubu Płytowego”, gdzie rozmawia się o największej pasji wszystkich, któ-\nna praktykę – w ostatnim czasie uczestnicy pracowali przy trasach zespołu LemON oraz\nrzy są związani z AMM, czyli o muzyce. Spotkania te prowadzi Piotr Stelmach, redaktor radiowej Trójki.\nAgnieszki Chylińskiej, a także podczas Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu.\n13. edycja rozpoczyna się w październiku. Dla wszystkich, którzy zapiszą się wcześniej, prze-\nAkademia to jednak nie tylko nauka – organizatorzy w trakcie zjazdów przygotowują jam session dla uczestników i ich podopiecznych.\nwidziane są spore promocje cenowe. Wszelkie szczegóły dotyczące terminów i płatności znajdują\nWiele obrazów przedstawia dość łatwe w – pejzaże czy sceny z życia codziennego. C na pozór niepasujące do siebie element misz-masz, który potrafi por\nŹ MNIE , OTRAFISZ www.outro.pl /\nodbiorze odzwierciedlenia rzeczywistości Ciekawiej robi się, gdy twórca łączy ze sobą ty. Efektem tego zabiegu jest artystyczny rządnie namieszać w głowie.\nTwórca często posługuje się artystycznym szy-\nrzut oka widać w nim duży bałagan, który aż\nfrem. Przedstawia, wydawałoby się, obraz te-\nprosi się o wyjaśnienia.\ngo, co jest nam dobrze znane. Jednak czasami\nTytuł daje pierwszą podpowiedź. Największymi\nmoże się wydawać, że wyczuwamy ukryty prze-\ni najjaśniejszymi postaciami są mitologiczne\nkaz. Jest w nim coś innego, intrygującego.\nbóstwa. Poznać je możemy dzięki posiadanym\nTrudno dokładnie określić co.\natrybutom. Autor przedstawił Wenus ze złotym\npo ścieżce ku zrozumieniu, nie dostaniemy\njabłkiem, które bogini otrzymała od Parysa –\nmapy, istnieją jednak ważne poszlaki – szcze-\nten owoc jest także symbolem wybuchu wojny\ngóły, które mogą sprawić, że poczujemy się jak\ntrojańskiej. Kupidyn posiada za to skrzydła\nbyśmy uczestniczyli w podchodach. Im więcej\ni kołczan ze strzałami. Dzięki tym znakom mo-\nszczegółów uda się nam wychwycić, tym bar-\nżemy mieć pewność, że obraz przedstawia\ndziej zaczyna nam się podobać. Czujemy, że\nmatkę i syna. Tutaj pojawia się pierwszy\nmeta się zbliża, a razem z nią satysfakcja\nzgrzyt. Kompleks Edypa? Postaci przedstawio-\nno w wyraźnej scenie miłosnej. Bronzino na-\nPosłużę się przykładem Alegorii z Wenus i Ku-\nmalował więc w manierystyczny sposób zwią-\n– włoskiego malarza tworzącego w XVI wieku. Dzieło to można określić jako skomplikowane, wieloznaczne i owiane tajemnicą. Obraz stworzono w konwencji manierystycznej – czyli jego elementy są wyrafinowane, a całość dokładnie dopracowana. Mimo to na pierwszy\nZiarnko do ziarnka… Zwróćmy uwagę na tło. Jakaś anonimowa postać w prawym górnym rogu sprawia wrażenie, jakby chciała ukryć przedstawioną scenę, zakryć ją niebieską tkaniną. Jeśli przyjrzymy się\nAgnolo Bronzino, Alegoria z Wenus i Kupidynem, 1540-1546, olej na desce, 1,46 x 1,17 m, National Gallery w Londynie str /\nuważniej, to zauważymy, że za jej twarzą roz-\nże czas nie pozwoli zapomnieć, ukryć tego,\nciąga się pustka. Możliwe, że w ten sposób\nautor dzieła mógł przedstawić zapomnienie. Zarzucenie zasłony skutecznie uniemożliwia jakiś mężczyzna, z siwą brodą będącą alegorią jego doświadczenia. Oprócz skrzydeł powyżej jego pleców znajduje się klepsydra. Klepsydra symbolizuje czas, ten przedmiot dowodzi, że mężczyzną przedstawionym na obrazie jest Chronos. Twórca w ten sposób podkreśla,\nNieco niżej widzimy dziecko, które jest symbolem niewinności. Rozentuzjazmowany wyraz jego twarzy pozwala sądzić, że stanowi alegorię przyjemności. Skrada się za Wenus, w rękach trzymając płatki kwiatów. Tak, jakby chciało obsypać nimi parę. Jeśli jednak wytężymy wzrok, zauważymy, że kroczy po cierniach. Kolce róży, w renesansie często łączo-\nne z cierpieniem wywołanym wielkim uczu-\nZa czasów życia tych arystokratów, na począt-\nciem, przebijają jego stopę na wylot, twarz za\nku szesnastego tysiąclecia, rozpowszechniła\nto pozostaje nieskazana bólem.\nsię pewna choroba. Do jej objawów należały\nZa chłopcem ukrywa się potwór – zdeformo-\nmiędzy innymi zaniki pamięci, wypadanie zę-\nwana kobieta o niewinnej twarzy z ogonem\nbów, łysienie, wrzody, przeszywające bóle oraz\ngada, symbolem podstępu. Może oznaczać\nzdradę. W jednej ręce trzyma plaster miodu,\nza grzeszną miłość. Tą chorobą jest kiła.\na w drugiej kolec jadowy skorpiona. Rozkosz\nW tym momencie poszczególne elementy łą-\nzestawiono z cierpieniem. Artysta prawdopo-\nczą się w całość. Obraz nie mówi jedynie o mi-\ndobnie chciał w ten sposób przekazać,\nłości grzesznej, jej radości i trudach. Oprócz\nże wszystko ma swoją cenę.\ntego to alegoria okropnej choroby, której\nDodatkowo pod prawą nogą Kupidyna, w le-\nśmiertelne żniwa pochłonęły tysiące ludzi.\nwym, dolnym rogu pola obrazowego znajdują\nNie w każdym przypadku jesteśmy w stanie\nsię dwa białe gołębie, oznaczające miłość.\ndomyślić się czy dowieść, co autor miał na my-\nPo przeciwnej stronie leżą dwie teatralne ma-\nśli. Pozostają nam przypuszczenia. Dzieła\nski, mogące symbolizować coś zamaskowane-\nsztuki bardzo często posiadają drugie, ukryte\ngo, ukryte znaczenie czy też oszustwo.\nznaczenie. Choć trudno je rozszyfrować, to nie\njest to niemożliwe do wykonania. Takie analizowanie obrazów było jedną z rozrywek na wy-\n…Aż zbierze się miarka Jest jeszcze jedna, kluczowa postać, chowająca się za Kupidynem. Przerażający wyraz twarzy, brakujące zęby, pożółkła skóra, zaczerwienione palce. Sprawia wrażenie, jakby wyrywała sobie włosy, wpadła w obłęd. W zakresie odczytania tej postaci można snuć wiele przypuszczeń. Na tym etapie analizy przyda się rys historyczny. Obraz został sprezentowany w XVI wieku Franciszkowi I, królowi Francji, przez księcia Kosmę\nrafinowanych dworach szesnastowiecznej Europy. Co dopiero dziś, kiedy wyszukiwanie informacji przychodzi z dużo większą łatwością. Kiedy znajdziesz obraz, który wyda ci się niezrozumiały, zanim nazwiesz jego twórcę szaleńcem, przyjrzyj się, czy ten „szalony” człowiek nie chce ci czegoś przekazać. Mógł z premedytacją przygotować zagadkę, której rozwiązanie okaże się zaskakujące i skłoni do ciekawych refleksji.\nXXI wie str /\nPo kilku dekadach sytuacja ustabilizowała się;\nsię jakaś skaza, będzie można jej zapobiec.\njak na ironię, plaga wyeliminowała problem\nLecz, jak powszechnie wiadomo, nic nie jest\nprzeludnienia, z którym wielu państwom przy-\ndoskonałe, każdemu pokoleniu coś umyka,\nszło się borykać. Tempo życia zwolniło, tera-\nkonkretna jednostka. A nawet kilka jednostek.\npeuci mogli teraz pomóc wielu pozostałym przy życiu ludziom, który zmagali się z konse-\nkwencjami doświadczenia samobójstwa bli-\nNie sądziła, że ze wszystkich osób na świecie,\nwłaśnie jej to się przydarzy. Miała się za osobę\nMinęło ponad dwadzieścia lat, nadeszło nowe pokolenie, wolne od traumy starszego. Mając jednak w pamięci los dziadków, starało się stworzyć idealny świat, w którym zanim pojawi\nrozsądną, zorganizowaną, twardo stąpającą po ziemi. W swoim wolnym wycinku czasu nie potrafiła i nie chciała znaleźć miejsca, by myśleć o kimkolwiek w sposób inny niż przyjacielski. Przez takie podejście parę osób postrze-\ngało ją jako kobietę głęboko nieszczęśliwą\nPoczucie więzi z tym człowiekiem sprawiało,\ni samotną. Jednak to było tylko ich zdanie, ona\nże, nie będąc zbyt rozrywkową czy entuzja-\nsama czuła się w obecnej sytuacji bardzo do-\nstyczną osobą, chciała częściej wyruszać poza\nobręb miast, po których głównie się poruszała.\nChciała poszerzać swoje horyzonty, nabywać nowe umiejętności - zapisała się więc na kurs językowy dla dorosłych oraz do miejskiego koła historycznego w celu poznania dziejów rodzimej miejscowości, które do tej pory niezbyt ją interesowały. Adam i uczucie, jakie do niego żywiła, stały się jej siłą napędową do działania\nw kwestiach towarzysko - samorozwojowych. Po raz pierwszy od kilku lat poczuła, że ktoś zaczyna być równie ważny jak ona sama. I była niemal przekonana, że jej uczucia są odwza-\njemnione. Po kilku konsultacjach ze wspólny-\nOd tego momentu każde spotkanie z Adamem\nmi znajomymi oraz samą sobą postanowiła\nsprawiało jej ból nie do zniesienia. Serce dziko\notwarcie przyznać się przed obiektem zako-\nnapierało na mostek, jakby chciało się wydo-\nchania, że chce czegoś więcej niż przyjaźń.\nstać z piersi, oddech był ciężki i urywany, jakby\nJak zaplanowała, tak uczyniła. O ironio, nie przewidziała jednak najgorszego scenariusza, przecież do tej pory zawsze tworzyła takich tysiące, jeśli nie miliony – dla jednej sytuacji potrafiła wymyślić ich nawet sto. Niestety, różo-\ncoś zatykało drogi oddechowe, uniemożliwiając swobodną wentylację. Z pozoru mogłoby się wydawać, że rozmawiają normalnie, jednak gdy zostawali sami, zapadała niezręczna cisza.\nwe okulary skutecznie przesłoniły wszelkie\nNie mogła zerwać z nim kontaktu. Zdając so-\nwątpliwości, które powinna wcześniej wziąć\nbie sprawę z własnego złego położenia chciała\nto zrobić, ale na przeszkodzie stało między in-\nInformacja zwrotna o przesłaniu " Przepraszam, ale nie jestem tobą w ten sposób zainteresowany. Pozostańmy przyjaciółmi " okaza-\nnymi zbyt wielu wspólnych znajomych, więc siłą rzeczy musiała się liczyć z późniejszym spotkaniem.\nła się dla niej olbrzymim ciosem, większym niż\nCzas upływał, a ona czuła się coraz gorzej.\nprzypuszczała. Na zewnątrz s, uśmiechając się\nJeśli wcześniej wręcz nie potrafiła usiedzieć\nnajszczerzej jak tylko potrafiła skłamała, że\nna miejscu, cierpiała na nadmiar energii, tak\nbyła przygotowana na taką odpowiedź, tak w\nteraz miała wrażenie, jakby była małym baloni-\nśrodku poczuła, jakby coś w niej skamieniało.\nkiem, z którego ktoś spuścił całe powietrze.\njadła, umiała zasnąć w dowolnym miejscu i położeniu.\nHanahaki - nazwa fikcyjnej choroby, przewijającej się przez wszelkie fanfiction. Powoduje ją nieodwzajemniona miłość. Objawia się wykaszliwaniem/wymiotowaniem kwiatków, które w miarę postępu choroby zarastają drogi oddechowe i doprowadzają do śmierci osoby chorej. Wyleczyć ją może odwzajemnienie uczucia przez obiekt westchnień lub operacja, co wiąże się z utratą wszelkich wspomnień o ukochanym/ ukochanej.\nPewnego dnia, kiedy wreszcie udało jej się do-\ni dlaczego mówi. Nie wspominając już o od-\nprowadzić do porządku i wyjść na zakupy, zo-\nwróceniu głowy w stronę pytającej.\nbaczyła go na ulicy w towarzystwie nieznajomej dziewczyny. Szli trzymając się za ręce. Adam patrzył na towarzyszkę jak na ósmy cud świata.\nZ dnia na dzień przegrywała coraz bardziej. Nie potrafiła spotykać się z innymi ludźmi, ponieważ większość z nich pochodziła ze wspólnego towarzystwa jej i Adama; przebywanie\nz nimi wywoływało niechciane wspomnienia,\nLedwie dopadła toalety w galerii, a z jej ust prócz krwi wydobył się strumień różnokolorowych kwiatów. Kiedy skończyła wymiotować, wpatrywała się z osłupieniem w unoszące się po zabarwionej na czerwono wodzie płatki. Nie mogła w to uwierzyć. Zachorowała na drugą\na te z kolei rozpalały płuca Evy żywym ogniem. Rzadko kiedy wyjście z przyjaciółmi nie kończyło się spędzeniem przynajmniej piętnastu minut w toalecie, zanosząc się kaszlem i wypluwając całe główki kwiatów, a nawet łodyżki razem z listkami.\nnajgroźniejszą chorobę po depresji, która\nPo kontaktach ze znajomymi przyszedł czas\nzdziesiątkowała ludzkość w okolicach połowy\nna pracę. Była tak osłabiona atakami, że nie\ndwudziestego pierwszego wieku. Zachorowała\npotrafiła skupić się na danej czynności dłużej\nna hanahaki - zachorowała śmiertelnie na nie-\nniż kilkanaście sekund. O ile w ogóle potrafiła\nsię skupić. Lub chociaż opuścić łóżku w celach innych niż załatwianie spraw fizjologicznych. Co prawda nie zwolniła się od razu, wzięła\nurlop zdrowotny, przysługujący jej już od kilku\nZamierzasz tutaj tak siedzieć póki nie zakasz-\nładnych lat. Nie sądziła jednak, że kiedykol-\nlesz się na śmierć, Eva? – osoba, która zadała\nwiek z niego wróci.\nto pytanie musiała poczekać na odpowiedź dłużej, niż przewidywała. Adresatka, ze względu na swój stan zdrowia, nie była w stanie odpowiedzieć od razu. Zbyt wiele wysiłku wymagało od niej zarejestrowanie tego, że ktoś cokolwiek\nMało kto do niej dzwonił, pisał, o odwiedzinach nie było mowy. Znajomi nie byli głupi, połączyli szybko fakty i chyba nie było osoby, która nie miała pojęcia o rodzaju choroby, na jaką zapadła Eva. Niestety, ta wiedza nie uczyniła ich bardziej empatycznymi - ich własny stan\nzdrowia stanowił w tym przypadku priorytet.\nce z nią więź silniejszą niż koleżeństwo potrafi-\nPrawdopodobieństwo zarażenia się hanahaki\nły sobie zwizualizować posiadanie przez Adele\nbyło dość spore; jedna na pięć osób, mających\noczu, jednak w przypadku każdego wyglądały\nkontakt z chorym, sama ulegała zakażeniu.\nnieco inaczej. Starszy brat kobiety mówił, że\nNikt nie chciał być piątym nieszczęśnikiem.\nsą jasnoszare, Eva widziała je w ciemnym błę-\nTowarzystwo przyszło do Evy z dość nieoczekiwanej strony. Do jej drzwi zapukał nie kto inny, jak dawna przyjaciółka - Adele. Kobieta jeszcze parę miesięcy temu była nosicielką dziw-\nkicie. Ale jedna rzecz się zgadzała - zawsze były pełne ciepła. Nowe, sztuczne oczy może i miały piękną, brązowo-zieloną barwę, jednak nie wyrażały absolutnie niczego.\nnego schorzenia, prawdopodobnie natury ge-\nNieoczekiwana zmiana w wyglądzie nie stano-\nnetycznej, przez które urodziła się bez gałek\nwiła powodu, dla którego przyjaciółki oddaliły\nocznych, co, o dziwo, nie pozbawiło ją wzroku.\nsię od siebie. Zarówno dla Evy, jak i Gabriela,\nWiązała się też z tym inna rzecz - osoby, mają-\nbrata Adele, niepokojące było to, że nowe oczy\nprzejęły nad nią pewną władzę - przedtem\n- Przynajmniej się nie okłamujesz. Tyle dobrze.\nuczuciowa, uśmiechnięta kobieta przybrała\nWiesz...są inne rozwiązania.\nnową twarz osoby pozbawionej jakichkolwiek uczuć. Albo pozbawionej po prostu możliwości okazywania ich . Jeśli coś działo się w sercu\nczy głowie Adele, nie wyrażała tego żadnym\n- Adele... Wszystko wszystkim, ale patrząc na\ngestem, ani mimiką. To sprawiało, że Eva czu-\nto, co ty przeżywałaś…przeżywasz – niepewnie\nła się w jej obecności bardzo nieswojo. Cho-\nsię poprawiła – to nie miałam pojęcia, że bę-\nciaż nie chciała zostawić przyjaciółki samej\ndziesz kogokolwiek namawiać do jakiegokol-\nw nowej sytuacji, zrobiła to. Nie mogła znieść\nwiek leczenia. A mnie to już w ogóle…\nspoglądania na swoje odbicie w pustych oczach Adele.\n- Jestem bardziej niż daleka od pozytywnego nastawienia w tej sprawie. Uwierz mi. Ale…\nNie miała pojęcia, dlaczego Adele przyszła tu-\npo prostu chcę, żebyś wiedziała, że masz wy-\ntaj i na swój sposób próbowała ją przekonać\nbór. Widzisz... mi tego wyboru nie dali. Jestem\ndo "zrobienia czegoś", cokolwiek to znaczyło.\njedyną znaną w tym kraju niewidomą widomą.\nMogła puścić mimo uszu wieść o jej chorobie,\nWiem, że są ludzie podobni do mnie, cierpią\nzostawić Evę samą z jej problemem. Postąpić\npodobnie, bo decyzje dotyczące nas samych\npodobnie jak ona. Ale tego nie zrobiła.\npodejmują, dajmy na to, "bliskich", bo nikt nie\n- A co mam niby zrobić, Adele? Nie wierzę w nagły cud wielkiej miłości Adama do mnie i cudownego ozdrowienia.\nwie, jak ma z nami żyć. Bo jest nas malutko. Lecz twój przypadek jest inny, sama możesz zdecydować o własnym losie. Patetycznie umierasz z miłości, czy żyjesz dalej?\nPieniądze za nic jako przyszłość gospodarki? str /\nZamknij oczy i pomyśl o świecie, w którym co miesiąc na twoje konto wpływa określona kwota. Nie jest to jednak wypłata. Nie może jej być, bo przecież… nie pracujesz. Okazuje się, że otrzymujesz pieniądze od państwa za sam fakt bycia obywatelem. Otwórz teraz oczy i zastanów się, czy to była tylko fantazja? Nowa książka Macieja Szlindera Bezwarunkowy dochód podstawowy to pasjonująca debata o idei ekonomicznej, która może zrewolucjonizować nasze życie. Wydana sumptem PWN książka to jedno\nwowy. Zapewnia przy tym, że taki wyjątkowy\nz pierwszych dostępnych na rynku polskich\nsposób redystrybucji dóbr ze strony państwa,\nopracowań na temat dochodu podstawowego\nniewymagający od świadczeniobiorcy żadnego\n(UBI). Już we wstępie autor przekonuje,\nwzajemnego działania, nie jest wcale utopijną\niż obecnie jest najlepszy czas, aby zacząć nad\nwizją. W 2017 roku sporo uwagi poświęcił te-\nWisłą poważną debatę o tej koncepcji. Dopie-\nmu zagadnieniu Międzynarodowy Fundusz\nro co podnieśliśmy się z kryzysu ekonomiczne-\nWalutowy. Z jego obliczeń wynikało, iż wprowa-\ngo, który dowiódł, że neoliberalizm nie spraw-\ndzenie tzw. UBI jest ekonomicznie możliwe.\ndza się, zachłysnęliśmy się socjalnymi programami typu 500+, a do tego wciąż dostrzegalne są negatywne społeczne skutki transforma-\ncji z początku lat 90.\nZejdźmy jednak na ziemię. Nawet jeśli dochód\nJako receptę na gospodarcze bolączki Szlin-\npodstawowy zostałby w Polsce wprowadzony,\nder proponuje bezwarunkowy dochód podsta-\nto, zgodnie ze wspomnianymi wyliczeniami\nMFW, wyniósłby… od 250 do 600 zł. Nie są\nnic ze swoich dochodów, gdyż wszystko idzie\nto kwoty imponujące (choć stanowią jedynie\nna bieżące wydatki oraz koszty utrzymania.\nzałożenie teoretyczne, niekoniecznie tak musiałyby wyglądać w rzeczywistości), ale być może ma to też swoje zalety. Niska stawka po-\nwstrzymałaby katastrofalne gospodarczo myśli\nW swojej pracy autor wypunktowuje możliwe\ntypu: „Po co mam pracować, skoro jest UBI?”.\npozytywne skutki społeczne UBI, które mają\nJednak w dłuższej perspektywie czasowej na-\nnaprawić szkody wyrządzone, jego zdaniem,\nwet niski dochód podstawowy stworzyłby dla\nprzeciętnego Kowalskiego – dzięki połączeniu\nzwłaszcza na nierównościach społecznych\ngo ze stałą pensją – możliwość zaoszczędze-\noraz problemach rynku pracy. W obu tych sfe-\nnia całkiem sporych kwot. Dobiegłby w ten\nrach wpływ dochodu podstawowego ma być\nsposób końca odwieczny problem klasy śred-\nbardzo dobroczynny i modernizacyjny.\nniej i niższej, która nie jest w stanie odłożyć\nGdzieniegdzie w pracy przejawiają się również\nzyskać i czerpać z niego niemalże same korzy-\nmożliwe negatywne skutki wprowadzenia do-\nchodu podstawowego. Szlinder dostrzega choćby możliwość wzrostu inflacji, a co za tym\nidzie, wzrostu cen wielu produktów. Ten\nTo wszystko jednak teoria, wizje i nadzieje.\naspekt autor zdaje się jednak nieco bagateli-\nNasuwa się więc pytanie: czy UBI zostało już\nzować, skupiając się przede wszystkim na za-\ngdzieś na świecie wprowadzone? Okazuje się,\nletach opisywanego rozwiązania.\nże tak. Przykładem takiego kraju są Indie,\nJedynymi stratnymi wprowadzenia bezwarunkowego dochodu podstawowego mają być, zdaniem autora, najbogatsze elity oraz przedsiębiorcy zatrudniający tanią siłę roboczą. Wszystkie inne grupy społeczne mają na UBI\na konkretnie stan Madhya Pradesh. To właśnie tam przeprowadzono eksperyment z dochodem podstawowym. W latach 2011–2012 zagwarantowano UBI mieszkańcom kilku najbiedniejszych wiosek tego regionu.\nWyniki próby, jakiej poddano dochód podsta-\nkowy dochód pobudził talenty przedsiębiorcze\nwowy w Indiach są, zdaniem Szlindera, bardzo\nHindusów i wykorzystywali go oni do pomnoże-\noptymistyczne i potwierdzają wszelkie zalety\ntej ekonomicznej koncepcji. Wśród mieszkańców objętych eksperymentem zaobserwowano wzrost dbałości o higienę, przystąpienie\ndo spłaty zaległych zadłużeń, a także ogólny\nKsiążka Bezwarunkowy dochód podstawowy\nwzrost konsumpcji. Co ciekawe, jedynym pro-\nprzypomina w swojej formie naukowy wywód,\nduktem, którego spożycie spadło, był alkohol.\njednak pisana jest prostym i łatwo przyswajal-\nZdaniem autora to dowód na niesłuszność po-\nnym językiem. Wynika to z popularyzatorskie-\nglądu, że biedne środowiska wykorzystają UBI\ngo charakteru publikacji.\ngłównie na używki.\nW rozdziale pierwszym autor drobiazgowo de-\nCo jeszcze ciekawsze – w badanych wioskach\nfiniuje tytułowe pojęcie oraz przedstawia kon-\nzaobserwowano wzrost… aktywności zawodo-\ncepcje pokrewne, które jednak z różnych\nwej mieszkańców. Okazało się, że bezwarun-\nwzględów uznaje za gorsze. Szlinder nie ukry-\nwa zresztą sympatii do idei dochodu podsta-\ntość płynąca z lektury książki Szlindera – dzię-\nwowego. Widać to zwłaszcza w rozdziale dru-\nki zawartej tam szczegółowej wiedzy o UBI mo-\ngim, w którym jawnie jej broni i usprawiedliwia\nżemy przygotować się na to, co być może nie-\nw różnych kontekstach, a także w kolejnej czę-\nści książki, w której przeprowadza krytykę neo-\nDochód podstawowy może być wielkim kro-\nliberalnej gospodarki, prezentując liczne pro-\nkiem w walce z globalną biedą i nierównościa-\nblemy przez nią wywoływane.\nmi społecznymi, a mówiąc jeszcze szerzej –\nTa stronniczość sprawia, iż można odnieść\n-,w zmaganiach o godność człowieka. Nie jest\nwrażenie, że cała monografia nie jest próbą\nto wizja tak idealistyczna, jak mogłoby się wy-\nobiektywnego zbadania i przedstawienia zjawi-\ndawać; wystarczy przypomnieć sobie, że jesz-\nska, lecz została napisana pod przyjętą z góry\ncze sto kilkadziesiąt lat temu równie nierealne\ntezę. Ten właśnie aspekt książki Szlindera\nwydawały się emerytury czy nawet pomoc spo-\nuznać należy za jej podstawową wadę.\nłeczna. Dziś już nikt nie wyobraża sobie świata\nW czwartym rozdziale pracy, przeznaczonym\nzachodniego bez tych wynalazków.\ngłównie dla zawodowych ekonomistów, autor\nUBI stanowi jednak pomysł mocno niepewny,\nwpisuje dochód podstawowy w różne mecha-\no nieprzewidywalnych konsekwencjach. Jedy-\nnizmy gospodarcze i próbuje dowieść, iż jest\nnym miernikiem tego, jak może działać\non możliwy do sfinansowania. Następna część\nw praktyce, jest przedstawiony w książce Ma-\nksiążki poświęcona jest różnym wariantom\ncieja Szlindera indyjski eksperyment z począt-\nwprowadzenia UBI w życie. Z kolei dwa ostat-\nku dekady. Niestety, jak zauważa sam autor,\nnie rozdziały to zapis debaty, jaka odbyła się\nzostał on przeprowadzony w najbiedniejszym\n(i odbywa) nad dochodem podstawowym\nstanie Indii i nie odzwierciedla skutków UBI\nna świecie, a także w Polsce.\ndla rozwiniętych państw zachodnich. Skutki te wciąż pozostają zagadką. Być może jednak wkrótce poznamy jej rozwiązanie. Na własnej\nKoncepcja bezwarunkowego dochodu podstawowego to niezwykle intrygująca i ciekawa wizja, która może stanowić o ekonomicznej przyszłości świata. Stąd też wynika podstawa war-\nWróżenie z nauki, czyli kilka słów o sztucznej inteligencji str /\nWalsh ma wszelkie uprawnienia, by zajmować własne stanowisko w dyskusjach o sztucznej\ninteligencji. To jeden z najlepszych naukow-\nców zajmujących się tym tematem, wykładow-\n…tak autor podzielił swoją książkę, wskazując,\nca na Uniwersytecie Nowej Południowej Walii\nczym zajmie się w kolejnych rozdziałach. Oba\ni kierownik grupy badawczej Data61, która\nkońce tej osi czasu są zamglone. Początków\nzajmuje się technologiami informacyjnymi\nsztucznej inteligencji można upatrywać zarów-\ni komunikacyjnymi. W 2014 roku za swój\nno w trzecim wieku przed naszą erą (wiąże się\nwkład w rozwój AI (Artificial Intelligence –\nto z narodzinami logiki formalnej), jak i dwa\nprzyp. red.) otrzymał nagrodę Humboldta, któ-\ntysiące lat później. Jej przyszłość zależy\nrą przyznaje się naukowcom wybitnym w swo-\nod bardzo wielu czynników, a efekty ich dyna-\nmicznej zmienności są trudne do przewidzenia.\nWarstwa niezaprzeczalnych faktów w tej publikacji to teraźniejszość – tu autor prezentuje\ndotychczasowe osiągnięcia naukowe w pra-\ncach nad sztuczną inteligencją. Najtrudniejsze\nSporo miejsca poświęcono temu, gdzie już\njego zdaniem zadania (tj. skutkujące najwol-\nstosuje się sztuczną inteligencję – są to m.in.\nniejszymi postępami) stoją według niego przed\nprzemysł, transport czy wojskowość. Walsh\nrobotyką, bo maszyny muszą „odnaleźć się”\nopowiada o programach komputerowych, któ-\nw świecie rzeczywistym, podlegającym pra-\nre pokonywały mistrzów świata w różnego typu\nwom fizyki, ograniczeniom wynikającym z wagi\ngrach: Logistello, Chinooku, AlphaGo czy Deep\ni siły czy niepełnych zmysłów. Co innego, gdy\nBlue. To programy, które grają inteligentnie,\nmowa o jej formie nie do końca materialnej,\nczyli analizują sytuację, podejmują decyzje,\nczyli na przykład oprogramowaniu.\nprzewidują na podstawie obliczeń kolejne\nmożliwości ruchu. Uczą się, jak wygrywać,\nDość bezpiecznie mogą czuć się pisarze, me-\nw tempie wielokrotnie szybszym niż ludzkie.\nchanicy naprawiający rowery, fryzjerzy, progra-\nWalsh pokazuje zarówno pozytywne, jak i ne-\nmiści czy naukowcy – jedni dlatego, że ich pra-\ngatywne strony korzystania z osiągnięć AI,\nca jest kreatywna i trudna do zastąpienia, inni\nwskazując jednak, że to nie sama sztuczna\ndlatego, że automatyzacja ich pracy jest nieo-\ninteligencja decyduje o tym, jak się zachować\npłacalna ekonomicznie. Najbezpieczniejsze\ni do czego jest wykorzystywana. Ważne jest\nzawody? Prym wiedzie medycyna: najmniejszą\nbranie odpowiedzialności za to, jak z niej ko-\nszansę na wyparcie przez maszyny mają chi-\nrurg szczękowy i dentysta. Według raportu oksfordzkiego, do którego odnosi się Walsh, zastąpieni zostaną recepcjoni-\nści, ochroniarze, arbitrzy, kierowcy oraz niektó-\nMnie szczególnie zaciekawiła sekcja przewidy-\nrzy kucharze (zwłaszcza ci, którzy odtwarzają,\nwań dotyczących tego, jakie zawody mogą być\na nie tworzą przepisy) ze względu na dużą po-\nzastąpione AI, a jakie przetrwają jeszcze dłu-\nwtarzalność czynności w wykonywanej pracy.\n10 przewidywań Na koniec autor dzieli się z czytelnikiem dziesięcioma prognozami na temat tego, jak zmieni się świat do 2050 roku. Przewiduje m.in., że samochody autonomiczne staną się powszechne i dość tanie, komputer każdego dnia będzie nam udzielał fachowych porad lekarskich, a filmy staną się interaktywne i to my będziemy decydować, jak przebiegnie opowieść. W prognozach widoczna jest duża doza ostrożności i rozsądku przy formułowaniu tez, co dodatkowo podnosi ich wiarygodność.\nPrzyszłość zależy od nas Książka Walsha jest warta przeczytania, bo uświadamia, jak duży wpływ (o czym czasem zapominamy) ma na naszą codzienność technologia. Publikacja jest napisana przystępnym językiem, który nie sprawi trudności nawet laikowi. Pokazuje dwie strony medalu: zarówno zagrożenia, jak i szanse wynikające z wykorzystania AI. Nie straszy, a wręcz przeciwnie – oswaja z tym, co nieznane, sprawiając, że sztuczna inteligencja nie wydaje się aż taka straszna. To o wiele lepsze źródło wiedzy i argumentów niż wszystkie, tak często upraszczające temat wytwory popkultury, nastawione przede wszystkim na wywołanie silnych emocji. To lektura w sam raz dla tych, którzy mają o AI złe zdanie lub nie mają go w ogóle – z pewnością pomoże rozwiać wątpliwości.\nTo str /\noyota Avensis I Toyota str /\nW tym numerze chciałbym wam zaprezento-\nsprzedaży) na całym świecie, kilka lat temu\nwać szczególny samochód, który jest żywym\njednak została nieznacznie wyprzedzona przez\ndowodem na legendarną trwałość Toyoty. W\nroli głównej Avensis pierwszej generacji z silni-\nModel Avensis I powstał jeszcze w latach naj-\nkiem benzynowym i przebiegiem przekraczają-\nwiększej potęgi tej marki, dokładnie w 1997 r.\ncym 400 000 kilometrów! Zobaczymy, czego\ni miał zastąpić przestarzałą już jak na tamte\nmożna się spodziewać po samochodzie, który\nczasy Carinę. Lifting pierwszej generacji Aven-\nprzejechał już dystans z Ziemi na Księżyc i po-\nsis przeprowadzono w 2000 roku, a produkcję\nwoli wraca z powrotem…\nzakończono w 2002. Druga odsłona tego samochodu, wprowadzona w 2003 roku, zachwiała nieco opinię niezawodności Toyoty\nprzez nowoczesne i delikatne silniki diesla\nToyota jest japońskim producentem samocho-\nD-4D (Direct injection 4 stroke Diesel, czyli\ndów, który od lat szczyci się wyjątkową solid-\nskomplikowany system wtrysku bezpośrednie-\nnością swoich produktów. Do niedawna była\ngo). Mimo to była jednym z najlepiej sprzeda-\nabsolutnym liderem rynku (pod względem\njących się modeli tej marki. Obecnie sprzeda-\nNieco futurystyczna linia nadwozia wany jest Avensis III i najprawdopodobniej bę-\ndzie to ostatnia generacja samochodu o tej Nasz avensis pochodzi z polskiego salonu, na-\nnazwie. Avensis jest „limuzyną” klasy średniej, czyli ulubionym samochodem prezesów niewielkich firm i wyżej postawionych pracowników korporacji (oczywiście mowa o pojazdach prosto z salonu). Auta z tego segmentu charakteryzują się sporymi rozmiarami, komfortowym wnętrzem i stosunkowo bogatym wyposażeniem. Toyota oczywiście nie odstaje od konkurencji, niestety jednak jej samochody bywają droższe\nleży od początku do jednego właściciela i służy mu od około 416 000 kilometrów, a przebieg ten nadal rośnie. Jak na silnik benzynowy, jest to nie lada wyczyn. Ten egzemplarz to model poliftingowy, wyprodukowany w 2002 roku w podstawowej wersji wyposażeniowej Terra. Nie oznacza to jednak, że jest ubogo wyposażona. Posiada klimatyzację półautomatyczną, cztery poduszki powietrzne, centralny zamek, przednie szyby ste-\nod konkurencyjnych marek.\nZaokrąglona klapa bagażnika jest spójna stylistycznie z całym nadwoziem rowane elektrycznie, rozbudowany komputer\nW przypadku tego egzemplarza nawet nie bę-\npokładowy, ABS i welurowe siedzenia – jak na\ndę próbował określić jego wartości, ponieważ\n2002 rok, to całkiem dobry wynik. Dodatkowo\ntrudno jest znaleźć Avensisa z tym samym sil-\nmamy też do dyspozycji dobrej jakości fabrycz-\nnikiem i tak wysokim przebiegiem, a do tego w\nny system audio z odtwarzaczem CD i ciekło-\npodobnym stanie wizualnym i technicznym.\nkrystalicznym wyświetlaczem, co wtedy nawet\nTych samochodów na rynku wtórnym jest bar-\nw samochodach wyższej klasy było nowinką\ndzo niewiele – nie były szczególnie popularne\ntechniczną. Jeszcze jedną innowacją w tym\nnawet jako nowe pojazdy, a większość używa-\nsamochodzie jest silnik – benzynowy 1,6\nnych trafia do krajów afrykańskich. W dodatku\nz szesnastoma zaworami i zmiennymi fazami\nwiększość z dostępnych sprowadzono z Za-\nchodu i ich faktyczny przebieg już na zawsze pozostanie tajemnicą sprzedawcy…\nOgólne ceny Avensisa wahają się między dwo-\nma a dziesięcioma tysiącami złotych. Moim zdaniem najlepiej celować w górny przedział, ponieważ tańsze egzemplarze mogą być już mocno wysłużone i skorodowane. Mogą też pojawiać się pozornie atrakcyjne, tanie oferty, ale sugeruję unikać ich jak ognia, ponieważ bez pełnej historii serwisowej w tak starym aucie może na nas czekać niezliczona ilość przy-\nToyota nigdy nie potrafiła obrać jednego, ogólnego stylu projektowania samochodów. Niektóre modele wyglądają futurystycznie i atrakcyjnie, inne zaś są zupełnie nieszczególne, wręcz nijakie. Często zależało to od rynku, na który projektowany był dany samochód – - te sprzedawane tylko w Japonii miały nieco bardziej atrakcyjną stylistykę.\nDuża, ale bardzo kiepsko zagospodarowana przestrzeń bagażowa o nieregularnych kształtach str /\nMoim zdaniem Avensis I należy do tej pierw-\ndach, jakie narzucają nam europejskie marki.\nszej grupy. Jak na początek XXI wieku wygląda\nProjektanci z Azji zawsze mieli nieco inne prio-\nnietypowo, w przypadku kombi może nawet\nrytety, jeśli chodzi o ergonomię, i tak napraw-\nnieco kosmicznie. Efekt ten został osiągnięty\ndę dopiero kilka lat temu nauczyli się od kole-\nza sprawą obłych kształtów karoserii połączo-\ngów ze Starego Kontynentu, jak należy kon-\nnych z aerodynamicznym przodem i ostro na-\nstruować prawdziwie komfortowe i przemyśla-\nkreślonymi dodatkami (na przykład lampami).\nSzczególnie podobają mi się wytłoczenia\nW tym samochodzie pozornie wszystko jest\nna masce, które stanowią kontynuację kształ-\nna swoim miejscu – przełączniki, przyciski,\npokrętła – wydaje się, że rozmieszczone są wręcz idealnie. Drażniące są jednak niuanse. Na przykład otwarcie szyby za każdym razem\nwymagało ode mnie nerwowego szukania\nZaglądając do środka japońskiego samocho-\nprzełączników, które znajdują się na wysoko-\ndu, trzeba na chwilę zapomnieć o standar-\nści nadgarstka, a nie palców lewej dłoni.\nPrzestronny i łatwy w obsłudze kokpit\nTo samo tyczy się cupholderów (uchwytów na\nwanym samochodzie nie widać nadmiernego\nkubek), których do dyspozycji mamy aż cztery\nzużycia wnętrza. Nieco tandetne mogą się wy-\n(dwa z przodu i dwa na tylnej kanapie, w skła-\ndać plastikowe wstawki imitujące aluminium,\ndanym i otwieranym podłokietniku). Niestety\nale moim zdaniem jest to kwestia mocno su-\nwszystkie są zbyt płytkie, co przy gwałtownym\nbiektywna. Mnie osobiście to nie przeszkadza-\nhamowaniu lub skręcaniu kończy się rozla-\nło, szczególnie, że w wyższych opcjach monto-\nniem napoju. Jeszcze jednym poważnym błę-\nwano wyjątkowo kiepską, plastikową imitację\ndem jest brak środkowego podłokietnika\ni umieszczenie tego w drzwiach zbyt nisko,\nTo wszystko składa się w nie do końca spójną,\nprzez co ręce kierowcy stale znajdują się\nale ostatecznie komfortową całość. Biorąc pod\nw niewygodnej pozycji.\nuwagę ówczesną ofertę innych producentów,\nTrzeba jednak zwrócić uwagę także na pozy-\nw tym aucie jest naprawdę wygodnie i prze-\ntywne strony tego kokpitu, a wcale ich nie bra-\nstronnie, szczególnie że Avensis wizualnie jest\nkuje. Najważniejszą z nich jest oczywiście\nmniejszym samochodem niż na przykład kon-\nprzestronność wnętrza. Każde siedzenie gwa-\nkurencyjny Volkswagen Passat.\nrantuje sporo miejsca. Miałem też zadowalający zapas przestrzeni zarówno nad głową, jak i na nogi niezależnie od miejsca, które zają-\nto prawdziwe kombi?\nPatrząc na Avensis w nadwoziu kombi, można odnieść wrażenie, że „wymyślne” kształty karoserii będą miały dramatyczny wpływ na wielkość przestrzeni bagażowej. Na szczęście jest zupełnie inaczej. Bagażnik jest naprawdę pojemny – najmniej mieści 580 litrów, a po roz-\nMateriały zastosowane do wykończenia deski\nłożeniu kanapy otrzymujemy aż 1480 litrów.\nrozdzielczej, a także welurowe siedzenia\nDo tego rozłożone oparcia kanapy (dzielone w\ni boczki w drzwiach są przyjemne w dotyku\nstosunku 2:1) tworzą z podłogą bagażnika nie-\ni niezwykle trwałe. Nawet w tak wyeksploato-\nmal płaską powierzchnię.\nWyświetlacz komputera pokładowego nietypowo umieszczony w konsoli centralnej. Świetna klimatyzacja półautomatyczna str /\nPrzestrzeni na tylnej kanapie nie powinno zabraknąć nawet wysokim podróżnym Razi natomiast nieprzemyślane wykorzystanie\ntej przestrzeni. Nie ma tutaj żadnych uchwytów, które umożliwiałyby zabezpieczenie ładunku. Do tego można zapomnieć o jakichkolwiek schowkach czy półeczkach. Nawet obszar pod podłogą bagażnika, przeznaczony na koło zapasowe, zaprojektowano jakby na ostatni moment. Lewarek i podstawowe\nTen samochód na pewno nie prowadzi się idealnie. Nie jest to auto bardzo zwarte, zwinne czy szybkie. Zawieszenie i silnik w żaden sposób nie zachęcają\ndo sportowej jazdy,\na w mieście, przez długie przełożenia skrzyni, nie da się wybrać optymalnego biegu.\nnarzędzia umieszczono luzem we wnęce obok\nJednak pomimo powyższych niedociągnięć jaz-\nkoła, a do tego zbiera się tam woda spływają-\nda tym samochodem sprawiała mi dużo frajdy.\nca po krawędziach klapy bagażnika.\nWszystko jest tutaj dosyć toporne, co niektó-\nBardzo praktyczny, zamykany schowek na płyty CD, za to bezużyteczne cupholdery str /\nrym może nie przypaść do gustu. Wspomaga-\nukład, który odpowiada za zmienne parametry\nnie kierownicy jest słabe, sprzęgło bardzo cięż-\npracy silnika w zależności od jego obrotów.\nkie, aby mocno wcisnąć pedał gazu też trzeba\nW praktyce przekłada się to na maksymalną\nużyć więcej siły niż w innych samochodach.\nmoc osiąganą przy bardzo wysokich obrotach.\nDo tego zmiana biegów odbywa się w specy-\nW przypadku tej jednostki 110 koni osiągane\nficzny, mechaniczny sposób.\njest dopiero w okolicach 6000 obrotów na mi-\nZ drugiej jednak strony wszystkie wymienione\nnutę! Oznacza to, że ten silnik lubi się wysoko\npowyżej elementy dzięki swojemu prymitywne-\nkręcić. Daje się to odczuć wyraźnie podczas\nmu wręcz działaniu dają niezwykłe wyczucie\njazdy. Przy spokojnym prowadzeniu, do około\ni precyzję w prowadzeniu. Szczególnie polubi-\n3000 obrotów na minutę, auto jest ospałe\nłem skrzynię biegów, która może i jest topor-\ni powolne. Kiedy zaczniemy wkręcać je na wy-\nna, ale biegi wbija się bardzo precyzyjnie i nie\nsokie obroty, jego charakter zmienia się całko-\ntrzeba szukać konkretnych przełożeń, jak to\nbywa w niektórych (szczególnie francuskich) samochodach. Toyota Avensis, jak na samochód klasy śred-\nniej przystało, jest stworzona do prędkości au-\nJak to możliwe, że szesnastoletni samochód\ntostradowych. Nie mówię tu oczywiście o nie-\nz silnikiem benzynowym przejechał tyle kilo-\nmieckich autostradach bez ograniczeń pręd-\nmetrów? Wynik ponad 400 000 km na liczni-\nkości, ale 140 km/h to dla tego auta środowi-\nku przez te wszystkie lata wiąże się z licznymi\nsko naturalne, w którym odnajduje się najle-\nusterkami, naprawami i wątpliwościami, czy\npiej. Spalanie wtedy nie jest wysokie – średnie\nnadal warto inwestować.\nzużycie benzyny na poziomie 7,2 litra to przy-\nW tym samochodzie wymieniono bardzo wiele\nczęści. Największymi naprawami były wymiana\nPisząc o benzynowej Toyocie, koniecznie trze-\nskrzyni biegów, a także silnika. Ten odmówił\nba wspomnieć o jej sercu. W tym przypadku\nposłuszeństwa dosyć wcześnie, bo już przy\njest to silnik 1,6 o mocy 110 koni mechanicz-\n75 000 km. Związane to było z wadą produk-\nnych i enigmatycznym oznaczeniu VVT-i. Są to\ncyjną jednostki, która doprowadziła do prze-\nzmienne fazy rozrządu – skomplikowany\ngrzania i zatarcia.\nTen przebieg jest autentyczny. Dla silnika benzynowego to nie lada wyczyn Pierwsze jednostki VVT-i charakteryzują się\nw rozrządzie i silnik będzie wymagał bardzo\nwysokim zużyciem oleju, więc trzeba go regu-\nlarnie uzupełniać. Ten obecny silnik nie ma\nOdwieczną bolączką japońskich samochodów\nlekkiego życia, bo zdarzało mu się jeździć\njest szybkie korodowanie nadwozia. W tej toy-\nna zbyt niskim poziomie oleju. Dodatkowo wy-\nocie nie jest inaczej. Gnijąca klapa bagażnika\nmieniano go zbyt rzadko, więc często był za-\nto reguła w avensisach. Do tego przednie\nnieczyszczony. Mimo to jednostka pracuje ide-\ndrzwi rdzewieją przy odpływach wody, progi\nalnie równo, nie kopci, nie pali więcej benzyny,\nrównież wymagają wymiany. Zakup używanych\nniż powinna, a nawet przyzwoicie trzyma swo-\ndrzwi czy klap nie jest drogi, jednak nowe pro-\ngi są już bardziej kosztowne.\nNie znaczy to jednak, że zachęcam do zanie-\nNiestety utrzymanie toyoty w dobrym stanie\ndbywania tych silników. Wręcz przeciwnie!\njest dodatkowo utrudnione przez bardzo wyso-\nWyposażone są one w łańcuchowy napęd roz-\nkie koszty części i napraw. Ten producent zaw-\nrządu. Teoretycznie powinien on wystarczyć\nsze korzystał z nietypowych rozwiązań, przez\nna całe życie samochodu, ma jednak hydrau-\nco brakuje na rynku nieoryginalnych części\nliczne napinacze uruchamiane ciśnieniem ole-\nzamiennych, a wiele napraw jest w stanie wy-\nju silnikowego. Kiedy jest go zbyt mało istnieje\nkonać tylko autoryzowany serwis, który narzu-\nryzyko, że luźny łańcuch zacznie dzwonić,\nca absurdalne wręcz koszty usług.\na w najgorszym wypadku przeskoczy „ząbek”\nto na końcową średnią ocenę wyciągniętą\nz wcześniejszych. W tym przypadku będzie Toyota Avensis pierwszej generacji to zwykły wóz o niezwykłej wytrzymałości. Trudno znaleźć inny samochód benzynowy z przełomu wieków, który tak dzielnie znosi ciężkie traktowanie i polskie warunki drogowe. Dbając o avensisa, możemy cieszyć się jazdą przez\nto werdykt szczególnie subiektywny, wynikający zarówno ze specyfiki prezentowanego samochodu, jak i moich preferencji i wrażeń. Postaram się także brać pod uwagę możliwości ówczesnego (dla danego samochodu) rynku motoryzacyjnego.\nsetki tysięcy kilometrów, wymieniając tylko podstawowe elementy eksploatacyjne. Jeżeli nie będziemy uważać, będzie trzeba wykonywać poważniejsze naprawy, jednak Toyota nadal będzie dzielnie służyć. Właśnie to moim zdaniem nadało temu autu prawdziwą duszę, znaną z klasycznych, dużo starszych pojazdów. Teoretycznie jest naszpikowany elektroniką odbierającą charakter samochodom, w praktyce jest żywy, humorzasty i wytrwały. Dodatkowo avensis jest tak praktyczny i wygodny, że można go z powodzeniem używać na co dzień, a szczególnie podczas wielokilometrowych wypraw, które dobrze znosi zarówno sam samochód, jak i komfortowo podróżujący pasażerowie. W tym miejscu należy ocenić poszczególne\nWyposażenie: 8/10 Prowadzenie: 8/10 Ergonomia i komfort: 7/10 Cena i koszty utrzymania: 5/10 Dusza 10/10\naspekty związane z użytkowaniem samochodu w skali od 1 do 10. W tym numerze postanowiłem zagrać nieczysto w stosunku do wcześniej przetestowanych aut i dodać rubrykę „dusza”.\nNiewątpliwie pozytywnie wpłynie\nData: 14 listopada 2018r. Miejsce: Uniwersytet Łódzki, Wydział EkonomicznoSocjologiczny, ul. Rewolucji 1905r. 41, 90-214 Łódź\nJesteś w szkole średniej lub na studiach? Inte-\ndo budowania swojej kariery i własnego wize-\nresujesz się rozwojem osobistym albo chciał-\nrunku. A to wszystko w formie luźnych wykła-\nbyś się w końcu nauczyć czegoś, co pomogło-\ndów i pogadanek o istotnych kwestiach. Dzia-\nby w nauce? Jeśli tak, to konferencja KOMPAS\nłalność koła opiera się na realizacji naszych\njest czymś na Ciebie! KOMPAS to wydarzenie\nautorskich projektów. Część z nich to kolejne\nskierowane przede wszystkim do licealistów\nedycje dobrze rozpoznawanych przedsięwzięć,\ni młodzieży z technikum, ale również do braci\ninne zaś powstają w odpowiedzi na oczekiwa-\nnia studentów. Dzięki ciągłemu zdobywaniu nowych kwalifikacji możemy sprostać tym\nNazwa projektu wcale nie jest przypadkowa –\n- to skrót od nazwy: Konferencja O Metodach Pamięciowych i Aspektach Samodoskonalenia\nW razie wszelkich pytań proszę pisać do na-\n– wydarzenia, które łączy ze sobą środowisko\nszych tegorocznych koordynatorów:\nstudenckie, coachów, mentorów i maturzystów. Każdy uczestnik może liczyć na zdobycie\nprofesjonalnej wiedzy na temat rozwoju i mar-\nInicjatywa SKN Progress “KOMPAS” zrodziła\nsię z myślą o młodych ludziach na rynku pracy.\nNasza misja to pokazanie, jak ważne jest do-\nbre nastawienie i odpowiednie przygotowanie\nMonumentalność otaczającego nas świata może nieraz okazać się przytłaczająca. Ściany potężnych wieżowców, długie i rozliczne perony potężnyc...