Ziemia obiecana – czyli Łódź na styku przeszłości i współczesności - Fronda LUX\nZiemia obiecana Teatru Nowego w Łodzi w reżyserii Remigiusza Brzyka i w adaptacji Michała Kmiecika to sztuka osobliwie zawieszona. Bardzo współczesna, wyraźnie aluzyjna do „tu i teraz”, a zarazem na wskroś klasyczna, czerpiąca wprost z oryginalnego tekstu Władysława Reymonta. Realizatorsko bezpieczna, aktorsko chwilami nierówna, a mimo tego długo dyskutowana w Łodzi i poza nią.\nBrzyk i Kmiecik stworzyli świetne lustro, w którym Łódź – miasto drapieżne, amoralne, ale i fascynujące – może się przejrzeć, a także ponownie, u początków nowego wieku, zastanowić nad sobą. Z kolei ci, którzy nie znają i nie rozumieją jej nieokrzesanego charakteru, mogą, dzięki tej wielopłaszczyznowej adaptacji, poczuć namiastkę jej niesamowitości i wyjątkowości\nBrzemię Wajdy, prawda Reymonta\nTwórcy spektaklu zastosowali znany od czasów Rejsu Marka Piwowskiego „manewr inżyniera Mamonia”. Jak wiemy, widzowie lubią piosenki, które już raz słyszeli, a po filmie Andrzeja Wajdy z wielkimi kreacjami Daniela Olbrychskiego, Wojciecha Pszoniaka i Andrzeja Seweryna – tym bardziej! Taki zabieg ma jednak i „plusy ujemne”, gdyż – chcąc nie chcąc – będzie sztuka Remigiusza Brzyka zestawiana i porównywana z Wajdowską klasyką. Próba radykalnego odcięcia się od tego brzemienia, poprzez wierność oryginalnemu tekstowi Władysława Reymonta, nie wszędzie była pomocną. Wydaje się, że najbardziej rzutowała na część aktorów, która nie potrafiła znaleźć sposobu na wyjście z cienia filmu. I choć w zasadzie to zarzut, te zmagania z perspektywy widza wydały się interesujące. Najmocniejszą stroną łódzkiej inscenizacji Ziemi obiecanej jest zupełne odwrócenie wektorów z Wajdowskiej wizji indywidualizacji bohaterów – w której protagonistami byli trzej przyjaciele: Karol Borowiecki, Moryc Welt i Maks Baum – na rzecz kolektywizacji przekazu, ale i faktycznego, bo zaczerpniętego z literackiego pierwowzoru, podkreślenia sprzeczności interesów poszczególnych postaci. Tekst Władysława Reymonta tym samym okazał się doskonałą podstawą do budowy bohatera zbiorowego. Na tę konstrukcję dość zręcznie nałożono dodatkowe znaczenia, oblekające klasyczny fundament niczym pojęciowa siatka naciągnięta przez współczesnych twórców. W ten sposób obrazy krwiożerczego kapitalizmu, sprzeczności klasowych, relacji bogatych i biednych, waśni wynikających z nacjonalizmu i szowinizmu zostały zawieszone pomiędzy dziewiętnastowieczną przeszłością a teraźniejszością. Można powiedzieć wręcz, że Ziemia obiecana według Brzyka i Kmiecika znajduje się poza czasem i urasta tym samym do miana uniwersalnej metafory.\nSceniczny zabieg twórców Ziemi obiecanej jest tym ciekawszy, że oparty na dość ortodoksyjnym podejściu do adaptacji, zamiast typowego dla niektórych współczesnych twórców eksploracyjnego eksperymentu. Nie jest moim celem wartościowanie tych odmiennych koncepcji – każdy spektakl ma przecież własną temperaturę, rządzi się własnymi prawami. W tym wypadku Brzykowi i Kmiecikowi udało się z powodzeniem zrealizować pomysł zbudowania łódzkiej mitologii na zderzeniu idei kapitalistycznej mekki dla zaradnych (uosabianej przez postać Karola Borowieckiego, z czym osobliwie współgrała bezbarwność kreacji aktorskiej Michała Bielińskiego) z rzeczywistością wyniszczającego piekła wyzysku, przy jednoczesnym zachowaniu tradycyjnej konwencji teatralnej. To tym bardziej godne uznania, że zespołowi Teatru Nowego wciąż przecież ciążył na barkach – oczywiście na ich własne życzenie – świetny film Wajdy. Ziemię obiecaną warto w tym miejscu porównać chociażby do Teraz jest wojna! Moniki Strzępki i Pawła Demirskiego, którzy w sposób absolutnie eksperymentalny przetworzyli mitologię serialu Czterej pancerni i pies. Na użycie podobnej maszynki do teatralnego mięsa Brzyk się nie zdecydował, co tym razem, paradoksalnie, okazało się wyjątkowo trafne i… nowatorskie.\nO czym w takim razie jest Ziemia obiecana i co ważnego przekazuje? To przede wszystkim radykalny pamflet społeczny, którego ostrze wymierzone jest w ponadczasowy i niezmienny wyzysk kapitalizmu. Dobrze oddaje to scena, w której fabrykant Müller (Dariusz Kowalski) pokazuje Borowieckiemu swój przepiękny, ale pusty pałac. Pamiętamy tę scenę z filmu Wajdy – wszyscy mają płace, to ja też mam pałac – mówił Müller. W sztuce kiczowate pomieszczenia, jak pokój mauretański, są jedynie opowiedziane. Na obrzeżach sceny snują się jednak milczący, owinięci folią ludzie – widma, zepchnięci na margines biedacy, wyrzutki społeczne. Podział jest ostro zarysowany. Przypomnijmy sobie także pracujących w symbolicznej fabryce – jednoznacznie budzących skojarzenia z antycznymi niewolnikami, tzw. galernikami, choć zaimprowizowane tkackie warsztaty przypominają bardziej biurka współczesnych korporacji. W głębi świetnej scenografii Igi Słupskiej i Szymona Szewczyka znajduje się sterta ubrań, porozwieszanych, rozrzuconych na wielkich stosach – to tanie T-shirty, których pełno w supermarketach czy na bazarach, gdzie ubiera się dzisiejsze zdekapitalizowane społeczeństwo. Nie brakuje także czytelnego nawiązania do historii. Cyferki wieszanych ubrań to daty kolejnych buntów robotniczych – 1905, 1956, 1970. Znacząca jest scena, gdy podczas suto zakrapianej biesiady najbogatsi, trzęsący fabrykancką Łodzią „ludzie pierwszej kategorii”, intonują Łodziankę – pepeesowską pieśń z czasów rewolucji 1905 roku – a później rozbijają zabawę robotników. To zapowiedź konfliktów, które targały Łodzią w czasach Reymonta, a jednocześnie niewypowiedziane pytanie – czy mogą się one powtórzyć również dziś? Jedną z ważniejszych ról wątku różnic klasowych w sztuce jest kreacja Hermana Buchholza w wykonaniu Wojciecha Bartoszka. Co prawda jego pogrzeb nie był – co oczekiwano, plotkując przed premierą w kuluarach – czymś na wzór śmierci Jana Kulczyka, niemniej teatralny Buchholz z nieodłącznym balkonikiem i szlafrokiem jednoznacznie przywodził na myśl współczesnego magnata, choćby któregoś z rosyjskich oligarchów lub wszechpotężnego króla korporacji prasowo-telewizyjno-wydawniczej, Ruperta Murdocha. Innym odważnym i niecodziennym, ale dobrym chwytem, namacalnie przypominającym wymiar konfliktów klasowych, była decyzja o obsadzeniu ekipy technicznej teatru w roli klasy robotniczej. Gdy jeden z pracowników wciela się w postać chłopa – ofiarę wypadku w fabryce, w wyniku którego stracił obie nogi – czuć ciężar gatunkowy, a także autentyzm naturszczyka.\nAwers i rewers nacjonalizmów\nBrzyk, trzymając się wiernie prozy Reymonta, sprawia, że jesteśmy w Ziemi obiecanej świadkami nieuładzonych i niezamiecionych pod dywan (jak to jest miejscami nad wyraz widoczne u Wajdy) konfliktów narodowościowych. Karol Borowiecki, Moryc Welt i Maks Baum nie tylko nie są czołowymi postaciami, ale też w rzeczywistości średnio się przyjaźnią – ich współpraca ostatecznie kończy się zdradą. Ewidentnie grają też między nimi różne, dość widoczne resentymenty i ambicje. Najbardziej znany tekst z filmu Wajdy – Ja nie mam nic, ty nie masz nic, on nie ma nic. To razem właśnie mamy tyle, w sam raz tyle, żeby założyć wielką fabrykę – w spektaklu w zasadzie nic nie znaczy, jest retoryczny i ma raczej pokazać odcięcie się od idei trzech głównych bohaterów, wokół których orbitowała fabuła ekranowej adaptacji. Kluczem do zrozumienia rodzących się w społeczeństwie nacjonalizmów (jak wiadomo, Reymont sympatyzował z Narodową Demokracją) są dwa duże, dobrze i przejmująco zagrane monologi Beaty Kolak. Występuję ona w podwójnej roli przeżartej antysemickimi stereotypami, zdeklasowanej szlachcianki Wysockiej, a także wyniosłej, napędzanej swą drapieżnością i dumą, wdowy po „wielkim” Szai Mendhelsohnie. Te role to awers i rewers rodzącego się konfliktu i polsko-żydowskich uprzedzeń. Na marginesie warto dodać, że ideę powierzenia jednemu aktorowi podwójnej – i to przeciwstawnej – roli w Ziemi obiecanej zastosowano z sukcesem kilka razy. Joanna Król wciela się w rolę bogatej żydówki, kochanki Borowieckiego, Lucy Zuckerowej, ale jest zarazem biedną chłopką, Sochową. Wspomniany już Wojciech Bartoszek, prócz roli Buchholza, gra Adama Borowieckiego, ojca Karola – symbol odchodzącej w przeszłość herbowej szlachty, dla której nie ma już miejsca w czasach pulsującej „nowoczesności”.\nHalpern vs Myszkowski\nW Ziemi obiecanej jest jeszcze jeden ciekawy wątek. To rozważania filozoficzno-moralne nad tym, czym była, jaka jest i jaka może być w przyszłości Łódź. Czy jest to miasto metafora? Miasto symbol? Zawierają się one zwłaszcza w aktorskim pojedynku między Dawidem Halpernem (dobry Dymitr Hołówko) a Myszkowskim (doskonały Wojciech Oleksiewicz). Halpern to stary Żyd, który „dużo wie i dużo widział”, doświadczony przez los, zachowujący talmudyczny spokój i dystans. Jest zafascynowany Łodzią, jej szybkim rozwojem i dynamiką. Radują go kolejne inwestycje i ciągły napływ świeżej krwi. Moja Łódź jest i będzie wielką – mówi. Jego antagonista, Myszkowski, to Polak w średnim wieku, inżynier w fabryce Meyera, przeciwnik kultu pieniądza i bezcelowego napawania się dobrami materialnymi, lubiący życie i ciekawą rozmowę o duchowości. Zmęczony łódzkim wyścigiem szczurów rzuca pracę, by w poszukiwaniu nowego, bardziej inspirującego życia, wyemigrować do Australii. Myszkowski to typowy outsider z wyboru, kolorowy ptak o poetyckim usposobieniu, mający za nic materialistyczne życie, które w jego rozumieniu wyniszcza i wyjaławia człowieka. Żąda od Łodzi więcej niż tylko bycia maszyną do robienia pieniędzy. Wierzy w humanizm i twórczy obieg myśli. Tak chciałby widzieć swoją Łódź – a że nie może jej znaleźć, opuszcza ją. W tym aktorskim pojedynku, chyba najważniejszym w spektaklu Brzyka, zasadza się podstawowe pytanie: jaka będzie nowa Łódź? Czy tylko miastem potworem, wsysającym ludzi? Myszkowski nie ma nadziei, ale echa Łodzianki już są słyszalne…\nPrezent post mortem\nZiemia obiecana to spektakl o buncie, o niesprawiedliwości, która osiąga masę krytyczną, i o świecie, który zaczyna trzeszczeć – mówi Michał Kmiecik. I taki rzeczywiście ma wymiar ten sceniczny fresk o dawnej, ale i jakby trochę współczesnej Łodzi. Jego zachowawczość i wierność klasyce to w tym przypadku zalety. Twórcy spektaklu udowadniają, że czasem nie trzeba niczego ostentacyjnie przerysowywać i redefiniować – jak w przypadku Ziemi obiecanej Jana Klaty, pokazywanej w Łodzi podczas Festiwalu Czterech Kultur w 2009 r. – by powiedzieć coś nowego i interesującego. Mimo kilku potknięć i gorszych aktorsko ról, widowisko skłania do refleksji i długich dyskusji – a to przecież podstawa dobrego teatru. Myślę też, że Ziemia obiecana to także najlepszy pośmiertny prezent dla niedawno zmarłego, niezapomnianego dyrektora łódzkiego Teatru Nowego, Zdzisława Jaskuły. Jestem pewien, że po spektaklu, po rzuceniu pod nosem paru żarcików, biłby jego twórcom brawo.


Wady i zalety szkła szafirowego w zegarku - Blog Jego-Styl.pl\nPrzy produkcji najznakomitszych zegarków znaczenie mają najdrobniejsze detale, budowa zegarka ma duże znaczenie. Choć sercem zegarka jest jego mechanizm, dużą uwagę warto poświęcić szkiełku. To ono odpowiada za idealną przejrzystość oraz ochronę tarczy. Jednym z najbardziej pożądanych rodzajów jest szkło szafirowe. Jakie ma wady i zalety?\nPodczas zakupu zegarka wiele osób skupia się na rodzaju mechanizmu, a tymczasem wybór szkiełka również ma znaczenie. Jakie szkiełka stosuje się najczęściej w produkcji zegarków i jakie miejsce znajduje pośród nich szkło szafirowe?\nNajpopularniejsze typy szkiełek w zegarkach:\nHesalitowe – mimo tej szlachetnie brzmiącej nazwy, jest to szkiełko wykonane z plastiku, a dokładnie z oczyszczonego polipropylenu. Mimo utwardzania, szkło hesalitowe jest stosunkowo miękkie (2 w skali Mohsa) i podatne na zarysowania. Ma to jednak zaletę w postaci dużej elastyczności oraz możliwości łatwego spolerowania. Z tego powodu szkieł hesalitowych używa się nie tylko w tanich zegarkach, ale i modelach sportowych\nMineralne – szkiełka mineralne charakteryzują się wyższą twardością od hesalitowych. Osiągają twardość ok. 4-5 w skali Mohsa, a szkiełka mineralne utwardzane – ok. 6. Jednocześnie są na tyle sprężyste, że dobrze znoszą wibracje oraz delikatne uderzenia. Często stosuje się je w czasomierzach ze średniej półki, a także w zegarkach militarnych, survivalowych czy sportowych.\nSzafirowe – twarde i najbardziej przejrzyste szkiełko do zegarków. Stosowane głównie w droższych modelach, choć można je spotkać także w modelach budżetowych. Szafir uzyskuje 9 w skali Mohsa, co oznacza, że może być zarysowany jedynie diamentem.\nJak powstają szafirowe szkiełka do zegarków?\nSzafir to kamień szlachetny o charakterystycznej, dość ciemnej barwie. Jest niebieską odmianą korundu i cechuje się równie dużą twardością. Naturalne kamienie nie są jednak używane do produkcji zegarków. Szkiełka czasomierzy wykonuje się z szafiru syntetycznego, wytwarzanego z korundu i tlenku glinu. Pod względem chemicznym nie różni się on niczym od szafiru naturalnego i ma tę samą trwałość. Jest jednak krystalicznie przezroczysty, co zapewnia szkiełku zegarka najwyższą przejrzystość.\nZegarki ze szkłem szafirowym cieszą się dużym uznaniem w świecie czasomierzy, podobnie jak mechaniczne werki. Szafir jest materiałem ciężkim w obróbce, co przekłada się na wysoką cenę. Syntetyczny kamień wtłaczany jest do cylindrycznych form, a następnie cięty diamentowymi ostrzami. Do jego polerowania również używa się diamentów, tym razem w formie pyłu.\nSzkło szafirowe w zegarku – jakie ma zalety?\nJedną z głównych zalet szafiru jest bardzo duża odporność na zarysowania. Niewiele jest materiałów zdolnych do wytworzenia nieestetycznych rys, dlatego zegarek zachowa idealny stan przez długi czas. Szkiełko szafirowe nie matowieje i nie pojawiają się na nim skazy, dlatego doskonale sprawdza się w przypadku zegarków garniturowych, diverów lub innych używanych w formalnych sytuacjach.\nNiezwykle ciekawy efekt daje powłoka antyrefleksyjna stosowana w szkłach szafirowych do zegarków. Minimalizuje ona odbicia światła od szkiełka i umożliwia odczytanie godziny nawet w pełnym słońcu. Podwójna powłoka może wręcz stworzyć efekt… braku szkiełka! To efektowne rozwiązanie, zwłaszcza w modelach z ciekawie zdobioną, trójwymiarową tarczą.\nWady zegarka ze szkłem szafirowym\nSzafir, nawet syntetyczny, to szlachetny materiał, o wielu zaletach. Niestety, ma też jedną podstawową wadę – kruchość. Jest to kamień odporny na zarysowania, ale nie uderzenia lub wygięcia, dlatego nie stosuje się go raczej w zegarkach sportowych (z wyjątkami). Spośród dwóch typów szkiełek – wypukłych i płaskich – odporniejsze są te drugie.


Patryk Vega żałuje, że nakręcił "Politykę". Uznaje to za swój grzech: Zrobiłem ten film tylko po to, by sięgnąć do portfeli ludzi\nAW 12.02.2020 09:00\nW zeszłym roku fani twórczości Patryka Vegi mogli zobaczyć jego film "Polityka". Reżyser wziął pod lupę polską scenę polityczną i starał się pokazać, jak zachowują się członkowie partii, gdy znikają kamery i dziennikarze. Choć Vega był początkowo bardzo dumny ze swego dzieła i nie ukrywał, że "przez nie może stracić wszystko, włącznie z bezpieczeństwem swoich bliskich", to teraz uważa, że nie powinien go robić.\nPatryk Vega o "Polityce"\nKilka miesięcy temu Patryk Vega udzielił wywiadu, w którym opowiadał, że jest uzależniony od przelewów - dlatego też tak często powstawały kolejne produkcje. Jak się jednak okazuje, wszystko się zmieniło. W rozmowie z Plejadą wyznał, że postanowił zostać ascetą, w związku z czym sprzedaje samochód i biżuterię. Przyznał też, że "doznał iluminacji" i już wie, jakie filmy chce robić. Jak wspomnieliśmy, żałuje nakręcenia "Polityki".\nUważam, że nie powinienem robić, chociażby "Polityki". To było apogeum zapędzenia się w grzech w moim życiu - powiedział Plejadzie.\nZobacz też: Patryk Vega wspomina swoje nawrócenie. "Poczułem, jak jakaś siła przestawia mi kręgi w odcinku szyjnym kręgosłupa"\nW dalszej części rozmowy opowiedział, co nim wtedy kierowało i przyznał się, że tak naprawdę nie interesuje się polityką.\nZrobiłem ten film tylko po to, by sięgnąć do portfeli ludzi, a nie do ich serc. Jestem bodaj ostatnią osobą, która powinna zabierać się za tego typu kino. Byłem tylko raz na wyborach - w wieku 18 lat. Nie czytam ani gazet, ani publicystyki w internecie. W ogóle nie interesuje mnie scena polityczna. Co więcej, mam gdzieś, kto rządzi w naszym kraju. W związku z tym polityka to ostatni temat, za który powinienem się brać. No ale zapędziłem się w pogoni za sukcesem i pieniędzmi. Dziś żałuję, że nakręciłem ten film - dodał.\nJak na razie 21 lutego do kin trafi film "Bad Boy", w którym zagrają m.in. Antek Królikowski oraz Piotr Stramowski. Jednak reżyser zapowiedział, że już pracuje nad "pierwszym prawdziwym filmem w jego życiu". Będzie miał on premierę 4 września.


Rachmistrz spisowy to nie akwizytor natrętny sprzedawca ani wyłudzacz danych. Kiedy do Ciebie dzwoni, robi to po, żeby Ci pomóc wypełnić obowiązek spisowy‼ Dlatego gdy zobaczysz, że dzwoni 22 828 88 88, odbierz telefon od rachmistrza, wysłuchaj go i od razu spisz się razem z nim.\nNie jesteś jeszcze w gronie osób spisanych w Narodowym Spisie Powszechnym Ludności i Mieszkań 2021 (NSP 2021) Możesz w takim razie spodziewać się telefonu od rachmistrza. Nie ignoruj tego połączenia i nie odmawiaj pod byle pretekstem. Rachmistrz jest dla Ciebie wsparciem i naprawdę warto skorzystać z jego pomocy.\nDlaczego nie warto odmawiać rachmistrzowi


trawa :: eOstroleka.pl\nPożar w Rupinie [ZDJĘCIA]\nPowiat ostrołecki 2020-05-07 10:15\nW miejscowości Rupin (gmina Baranowo) doszło do pożaru. W akcji gaśniczej uczestniczyły dwie jednostki OSP Baranowo.\nPowiat ostrołecki 2020-04-06 09:00\nStrażacy z Ostrołęki i okolicznych jednostek OSP walczyli wczoraj z pożarami na nieużytkach rolnych. Spaleniu uległ obszar o powierzchni około 3 hektarów.\nPowiat ostrołecki 2020-04-05 13:44\nKolejny wniosek w sprawie miejskiej zieleni. Tym razem z osiedla Stacja\nOstrołęka 2019-07-24 13:24\nO stan miejskiej zieleni zatroszczył się kolejny samorządowiec - tym razem z rady osiedla Stacja. Przewodniczący zarządu osiedla Jarosław Łuba poprosił o wykoszenie traw.\nKłęby dymu nad osiedlem Wojciechowice. Spłonął ponad 1 hektar traw [AKTUALIZACJA, ZDJĘCIA]\nOstrołęka 2019-04-17 15:48\nPo godzinie 14 nad osiedlem Wojciechowice pojawiły się kłęby gęstego szarego dymu. W przemysłową dzielnicę Ostrołęki skierowano kilka jednostek strażackich. Na miejsce wciąż dojeżdżają następne jednostki z okolicznych OSP.\nNa terenie powiatu spłonęło ponad 1,6 hektara nieużytków rolnych\nPowiat ostrołecki 2019-04-04 12:31\nWczoraj w wyniku trzech pożarów spłonęło na terenie powiatu ostrołęckiego aż 1,6 hektara nieużytków rolnych. W akcjach gaśniczych uczestniczyło pięć zastępów strażackich.\nPowiat ostrołecki 2019-04-02 15:13\nPowiat ostrołecki 2019-04-01 11:06\nŁącznie ponad 67 arów traw na nieużytkach rolnych spłonęło w minioną niedzielę na terenie powiatu ostrołęckiego. Strażacy wyjeżdżali czterokrotnie do akcji gaśniczych.\nPowiat ostrołecki 2018-04-09 13:32\nPłonący śmietnik w Ostrołęce i nieużytki w Olszewo-Borkach\nOstrołęka 2013-05-02 13:17\nW środę, 1 maja dwukrotnie dyżurny ostrołęckiej komendy Państwowej Straży Pożarnej wysyłał podległe mu jednostki do interwencji związanych z gaszeniem pożaru.\nSpłonęło 13 arów traw i 5 arów poszycia leśnego\nOstrołęka 2013-04-23 06:06\nStrażacy z PSP Ostrołęka w ciągu ostatniej doby musieli dwukrotnie wyjeżdżać do pożarów traw. Trawy płonęły przy ul....\nARIMR: Wypalanie traw jest szkodliwe, zabronione i grożą za to kary\nPowiat ostrołecki 2013-04-10 17:59\nOSP Baranowo: Pożar trawy na poboczu drogi\nPowiat ostrołecki 2013-03-07 12:56\nW środę, 6 marca, w miejscowości Baranowo strażacy ochotnicy gasili płonącą na poboczu drogi trawę.


Tczew: Ukradł batona, grozi mu do 10 lat pozbawienia wolności\n3 marca 2017 | 16:27\nTczewscy policjanci zatrzymali 33-latka podejrzewanego o kradzież rozbójniczą. Sprawca na terenie jednego z supermarketów ukradł batona, a następnie podczas ucieczki zaatakował dwie osoby próbujące udaremnić mu kradzież. Zatrzymany mężczyzna trafił do policyjnego aresztu. Wczoraj mężczyzna usłyszał zarzut kradzieży rozbójniczej. Prokurator zastosował wobec niego policyjny dozór. Za tego typu przestępstwo grozi kara do 10 lat pozbawienia wolności.\nW miniony wtorek po godzinie 19.00 dyżurny tczewskiej policji został powiadomiony o kradzieży rozbójniczej, do której doszło na terenie jednego z supermarketów w tym mieście. W miejsce przestępstwa pojechali mundurowi z patrolówki, którzy ustalili, że sprawca wziął z półki sklepowej batona i nie płacąc za niego próbował wyjść z placówki handlowej. Pracownik ochrony wraz z klientką sklepu próbowali zatrzymać sprawcę, który zaczął szarpać się i zaatakował ich. Stróże prawa zatrzymali agresywnego 33-letniego mieszkańca Tczewa, którego przewieźli do miejscowej komendy i umieścili w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych.\nZatrzymany mężczyzna wczoraj został doprowadzony do prokuratury, gdzie usłyszał zarzut kradzieży rozbójniczej. Na podstawie zebranych przez śledczych dowodów prokurator zastosował wobec mężczyzny policyjny dozór. Za tego typu przestępstwo grozi kara do 10 lat więzienia.


Hodowla psów rasy Szpic Miniaturowy\nWitamy serdecznie na stronie naszej hodowli,\nJesteśmy domową hodowlą, która zajmuje się najpiekniejszą rasą na świecie. W ciele takiego malucha znajduje się ogromny potencjał jeśli chodzi o naukę komend jak również przy psich sportach. Naukę najlepiej zacząć już od szczeniaka - do czego bardzo zachęcamy.\nW hodowli używam suchej karmy marki Delikan CD (szczeniaki otrzymuja puppy, nastepnie w 12 miesiący życia przechodzimy na karmę dla dorosłych psów - Adult). Dodatkowo opieramy się na mokrej karmie Dolina Noteci, jak również na naturalnych gryzakach dla psów.\nKazdy szczeniak opuszczający naszą hodowlę otrzymuje:\noraz jest zaszczepiony i odrobaczony stosownie do wieku.\nJesteśmy w stałym kontakcie z nowymi nabywcami i zawsze służymy pomocą w razie jakichkolwiek pytań.\n"Pies jest jedyną istotą na ziemi, która kocha Cię bardziej, niż siebie samego. Ktoś, kto nigdy nie miał psa, przeoczył cudowną część życia..."\nMamy dostępna kremowa suczkę i białego pieska.


Podłogi Gdańsk a stanowiska robocze w firmie – Art with heart\nPodłogi Gdańsk a stanowiska robocze w firmie\nPodłogi Gdańsk to firma wyróżniająca się dobrym zorganizowaniem miejsca pracy.\nPrzedsiębiorstwa, w celu sprostaniu wysokiej konkurencji na rynku, muszą wytwarzać różnorodne wyroby nawet w ramach jednego zakładu produkcyjnego. Konsekwencją takiego zachowania jest zjawisko polegające na tym, że w jednym zakładzie mogą występować różne typy, formy i odmiany organizacji produkcji odnoszącej się do podłogi Gdańsk.\nTypem organizacji produkcji nazywamy stopień specjalizacji poszczególnych stanowisk roboczych związanych z wykorzystaniem wyznaczonych części i operacji wraz z ich obciążeniem. Wyróżniamy kilka rodzajów typów produkcji. Produkcja jednostkowa charakteryzuje się niepowtarzalnym wytwarzaniem pojedynczych wyrobów. Określana jest też mianem produkcji indywidualnej, o najmniej stabilnym charakterze produkcji na stanowiskach roboczych i najniższym stopniu ich specjalizacji. Produkcja jednostkowa występuje wtedy, kiedy mamy do czynienia\nz zapotrzebowaniem jednorazowym, jeżeli chodzi o podłogi Gdańsk. Produkcja jednostkowa charakteryzuje się następującymi cechami: różnorodnym asortymentem produkcji, wysoko wykwalifikowaną kadrą pracowników, niską produktywnością, niską wydajnością, uniwersalnym parkiem maszynowym, uniwersalnym oprzyrządowaniem czy wzrostem kosztów wytwarzania.\nPrzedstawiając podłogi Gdańsk warto wskazać, że produkcja seryjna polega na okresowym wytwarzaniu oznaczonej liczby (serii) jednakowych wyrobów. Produkcja seryjna nie jest uwarunkowana liczbą produkowanych wyrobów, lecz podobieństwem i okresowością ich powtarzalności. Produkcja seryjna w porównaniu z jednostkową charakteryzuje się następującymi cechami: większą efektywnością wykorzystania maszyn i urządzeń, większymi możliwościami zastosowania mechanizacji i automatyzacji produkcji, zmniejszeniem zapasów produkcji w toku, rozwiniętym podziałem pracy, wyższym poziomem specjalizacji stanowisk roboczych, a następnie skróceniem cykli produkcyjnych nakierowanych na podłogi Gdańsk.\nZ organizacyjnego punktu widzenia w produkcji seryjnej rozróżniamy produkcję małoseryjną, średnioseryjną i wielkoseryjną. Kolejne serie produkcyjne w produkcji seryjnej mogą być realizowane wielokrotnie, według tej samej dokumentacji konstrukcyjnej. Dla serii produkcyjnej jest wystawiana jedna dokumentacja produkcyjna i rozliczeniowa kosztów produkcji. Dokumentacja ta stanowi podstawę planowania operatywno-wykonawczego w przedsiębiorstwie. Produkcja masowa polega na długotrwałym lub stałym wytwarzaniu wyrobów na stanowiskach roboczych o najwyższym stopniu specjalizacji, jeżeli chodzi o podłogi Gdańsk. W tym przypadku nie jest istotna liczba wyrobów, lecz ciągłość ich wytwarzania, czyli niezmienne obciążenie stanowisk roboczych tym samym rodzajem pracy przez dłuższy czas (na przykład rok). Produkcja masowa charakteryzuje się następującymi cechami: wytwarzaniem dużej liczby wyrobów i ciągłością obciążenia operacjami poszczególnych stanowisk, zastosowaniem linii produkcyjnej; stanowiska robocze ustawione są w kolejności realizacji procesu technologicznego, wysokim stopniem specjalizacji maszyn i urządzeń o wysokim poziomie mechanizacji i automatyzacji, krótkimi cyklami produkcyjnymi, niskimi kosztami produkcji, sprawną gospodarką materiałową czy kompleksowym utrzymaniem maszyn i urządzeń.\nAnalizując typy produkcji w aspekcie ekonomicznym, możemy stwierdzić, że produkcja masowa i seryjna w znaczący sposób przyczynia się do redukcji kosztów produkcji. Dużym minusem produkcji masowej i seryjnej jest brak elastyczności, co w znaczący sposób utrudnia adaptację systemu produkcji do nowych oczekiwań i potrzeb klienta w zmiennych warunkach rynkowych.\nZ przedstawionej charakterystyki wynika, że z punktu widzenia organizacji i ekonomiki bardziej pożądana jest produkcja masowa i wielkoseryjna, której stosowanie jest możliwe w warunkach wysokiej koncentracji produkcji, należy jednak pamiętać, iż oprócz niewątpliwych zalet, zasadniczą ich wadą w aspekcie organizacyjnym jest brak elastyczności przystosowywania się do oraz bardziej zmiennych zapotrzebowani rynku.Jedynie w przypadku jednorodnej produkcji można odnieść charakter stosowanej organizacji produkcji do całości przedsiębiorstwa. W pozostałych przypadkach o organizacji produkcji należy wnioskować na podstawie charakteru przeważającej liczby komórek produkcyjnych przedsiębiorstwa. W związku z czym bardziej prawidłowe jest rozważanie wnętrza komórek produkcyjnych niższych stopni, a przede wszystkim stanowisk roboczych.


Jaki namiot szybkorozkładany? 1, 2 czy 4-osobowy? - Blog Jego-Styl.pl\nPolecamy: Co zabrać pod namiot?\nJaki namiot szybkorozkładany kupić?\nJaki namiot szybkorozkładany?\nIle powinien ważyć namiot?\nJaki namiot wybrać? Zwróć uwagę na wodoodporność\nJaki tropik i sypialnia w namiocie?\nJaki namiot wybrać? Przedsionki\nJaka konstrukcja namiotu?\nJaka wentylacja namiotu?\nJaki namiot wybrać? Chroniący przed słońcem\nNajważniejszą rzeczą, nad którą musisz zastanowić się przed zakupem namiotu, jest to, w jaki sposób zamierzasz spędzać czas. Jeśli planujesz dłuższe biwakowanie w jednym miejscu i podróżujesz samochodem, możesz wybrać komfortowy, duży namiot z obszernym przedsionkiem pełniącym funkcję salonu. Rozłożysz w nim krzesła turystyczne oraz stół i spędzisz wygodnie czas nawet podczas burzy.\nJeśli jednak wolisz często zmieniać pole namiotowe i podróżujesz np. rowerem lub transportem publicznym, warto wziąć bardziej kompaktowy namiot, który przytroczysz do plecaka. Zwróć uwagę na rozmiar złożonego namiotu, gdyż niektóre z nich (np. szybkorozkładalne) będą bardzo nieporęczne.\nNamiot szybkorozkładany, zwany także namiotem samorozkładającym się, to popularny wybór wśród miłośników biwaków. Jego rozłożenie trwa dosłownie kilka sekund i polega na odpięciu klamer i podrzuceniu namiotu. Elastyczny stelaż wewnętrzny wykonany z włókna szklanego sam przyjmie odpowiednią formę. To bardzo wygodne, zwłaszcza podczas deszczowej i wietrznej aury, która mocno skomplikowałaby rozłożenie klasycznego namiotu.\nNamiot pop-up ma konstrukcję samonośną i zintegrowaną sypialnię, więc możesz się w nim ułożyć do snu już kilka minut po przybyciu na pole namiotowe. Aby jednak ustabilizować namiot, warto przyszpilić do gruntu kilka odciągów. Szpilki oraz linki znajdziesz w zestawie z namiotem. Jeśli zależy ci na niskiej wadze, możesz wymienić śledzie na aluminiowe lub tytanowe.\nKiedy warto wybrać namiot szybkorozkładany? Przede wszystkim wtedy, gdy podróżujesz głównie samochodem. Po złożeniu namiot przyjmuje kształt dużego dysku, więc przytroczenie go do plecaka lub roweru może być kłopotliwe. Minusem może być także brak obszernych przedsionków. Nie zmienia to jednak faktu, że przez bardzo intuicyjną i prostą obsługę (z wyjątkiem składania), namiot samorozkładający się jest dobrym wyborem dla początkujących biwakowiczów. Ryzyko nieprawidłowego rozłożenia namiotu lub zgubienia części jest minimalne.\nJadąc na biwak samochodem, waga namiotu to rzecz trzeciorzędna. Odczujesz ją jednak, gdy będziesz musiał przenieść namiot na plecach lub przewieźć na rowerze. Standardowy 2-3 osobowy namiot waży około 3-4 kilogramy, jednak wybierając się na dłuższą wędrówkę, warto pomyśleć o modelu trekkingowym lub nawet ultralight.\nProfesjonalne modele mogą ważyć nawet poniżej jednego kilograma, ale standardem są lekkie namioty ważące ok. 1-1,5 kg. Warto po nie sięgnąć zwłaszcza podczas samotnych podróży, gdy nie ma możliwości rozłożenia ciężaru pomiędzy kilka osób. Co ważne, po złożeniu zajmują niewiele miejsca, więc bez trudu zmieścisz je w plecaku. Objętość ekwipunku trekkingowego ma równie duże znaczenie, jak waga.\nWodoodporność jest jednym z podstawowych kryteriów przy wyborze namiotu. Mierzy się ją w milimetrach słupa wody, które określają ciśnienie równe wysokości słupa napierającego na tropik. Przyjmuje się, że rozsądne minimum to 2000 mm dla tropiku oraz 5000 mm słupa wody dla podłogi. Taki namiot przetrwa spory, kilkugodzinny deszcz przy umiarkowanym wietrze. Im większa i dłuższa ulewa oraz silniejszy wiatr, tym większa powinna być wodoodporność namiotu. Zwróć uwagę także na szwy – powinny być zaklejone.\nZ czasem parametry tropiku mogą się osłabiać, dlatego warto regularnie impregnować materiał. Służy do tego specjalny impregnat do namiotów, ale w wielu przypadkach sprawdzi się także ten do butów lub tkanin.\nPrzed zabezpieczeniem namiotu sprawdź działanie preparatu w niewidocznym miejscu. Pamiętaj, że pełna wodoodporność jest możliwa tylko po poprawnym rozłożeniu namiotu. Tropik powinien być napięty (ale nie zbyt mocno), a sypialnia nie może się z nim stykać. Na ścianki namiotu nie może napierać żaden element ekwipunku, np. materac lub plecak.\nChoć często można spotkać lekkie namioty jednopowłokowe, w warunkach kempingowych znacznie lepiej sprawdzą się konstrukcje dwupowłokowe. Posiadają one oddzielny tropik (część wierzchnią) oraz sypialnię (wewnętrzną), co zapewnia lepszy obieg powietrza.\nNamioty dwupowłokowe konstruowane są na dwa sposoby. W pierwszym do stelaża podwieszana jest sypialnia, a na nią nakłada się tropik. Takie rozwiązanie umożliwia spanie bez tropiku, z widokiem na niebo, co ma niewątpliwe zalety w czasie gorących nocy. W drugim rozwiązaniu stelaż wkłada się w rękawy umieszczone w tropiku, a następnie podpina się do niego sypialnię. Ta opcja jest znacznie praktyczniejsza podczas rozkładania namiotu w deszczu, bowiem nie ryzykujesz przemoczeniem sypialni.\nNiepozornym, acz bardzo ważnym elementem namiotu, jest przedsionek. To w nim przechowasz zabłocone buty, duży turystyczny plecak lub ugotujesz w czasie deszczu wodę na herbatę. Przedsionek umożliwia także otworzenie wejścia namiotu w trakcie deszczu, co pozwala wywietrzyć i schłodzić namiot. Duży przedsionek może także, jak wspominaliśmy, stać się kuchnią, salonem, miejscem spotkań lub schowkiem na rowery.\nAlternatywą dla przedsionka może być tarp, czyli płachta biwakowa. Rozpięta nad wejściem do namiotem sprawdzi się zarówno podczas deszczu, jak i słońca. Zapewni osłonięte przed deszczem miejsce na wypadek deszczowych dni, a podczas upałów rzuci cień na namiot. Wodoodporna płachta biwakowa rozpięta na lince lub słupkach teleskopowych może być także wybawieniem podczas długotrwałych ulew, które mogłyby doprowadzić do przemoczenia namiotu. Koszt dobrej jakości tarpa waha się pomiędzy 100 a 300 zł. Najpopularniejszy rozmiar to 3x3 m.\nMinimalna szerokość namiotu na jedną osobę to ok. 60 cm. Pozwoli to zmieścić karimaty (o szerokości 50 cm) i zachować odrobinę zapasu pomiędzy ścianami namiotu. Długość zaś nie powinna być mniejsza niż 200 cm. Wybierając się z dużą ilością bagażu, warto jednak wybrać namiot przeznaczony dla jednej osoby więcej. Nie będzie sporo cięższy oraz droższy, a zapewni większy komfort snu i miejsce na bagaż. Rzeczą, którą łatwo przeoczyć, jest wysokość namiotu. Aby móc wygodnie w nim siedzieć, powinien mieć co najmniej 110 cm wysokości.\nCzasy brezentowych namiotów rozpieranych na dwóch tyczkach dawno już minęły. Dzisiejsze konstrukcje są mniejsze, lżejsze i bardziej stabilne. Jakie konstrukcje dziś dominują?\nNamiot kopułowy – czyli popularne igloo. Posiada dwa lub trzy stelaże, które rozpierają oraz utrzymują namiot. Zaletą tej konstrukcji jest samonośność, dzięki czemu możesz go rozbić nawet w miejscu, w którym ciężko wbić śledzie (np. na wysuszonej ziemi lub betonowej posadzce).\nNamiot tunelowy – w tym przypadku stelaże nie krzyżują się ze sobą, więc wymagają napięcia za pomocą odciągów oraz śledzi. Namiot tunelowy jest także mniej odporny na działanie wiatru. Zaletą jest możliwość uzyskania bardzo dużych powierzchni wewnątrz namiotu.\nNamiot geodezyjny – jest to bardzo zwarty i sztywny namiot, przeznaczony głównie na wymagające ekspedycje. Wiele punktów przecięć stelaży sprawia, że sprosta on nawet dużym wichurom.\nNamiot typu norka - jest to niewielki namiot o jednym lub dwóch stelażach, przeznaczony wyłącznie do nocowania. Ze względu na niewielką wysokość i przestrzeń wewnętrzną, często nie można w nim nawet usiąść. Jego zalety to niska waga oraz niewielkie gabaryty. Ten typ namiotu używany jest np. podczas długich pieszych wędrówek.\nW czasie nocowania pod namiotem, z pewnością zauważysz, że na ściankach gromadzi się woda. Czyżby przeciekał? Nie, to tylko kondensacja pary wodnej. Aby ją ograniczyć, wybierz model z dobrą wentylacją. Nieodzowne są okienka wentylacyjne oraz wstawki z siatki, które poprawią obieg powietrza. Zwróć też uwagę na to, by namiot miał na drzwiach moskitiery. Dzięki temu będziesz mógł nocować z „otwartym” wejściem. Doskonałym sposobem na przetrwanie upałów jest także zakup namiotu z dwoma wejściami. Po ich otwarciu środek momentalnie się ochłodzi.\nDobra wentylacja namiotu to podstawa, ale istnieją inne sposoby na radzenie sobie z nadmiernym nasłonecznieniem. Jeśli nie uda ci się znaleźć zacienionego miejsca na rozłożenie namiotu, upalne poranki staną się udręką. Rozwiązaniem tego problemu jest wybór namiotu z warstwą zaciemniającą. Przykładem takiej technologii jest tkanina FRESH & BLACK, stosowana w namiotach Quechua. Zaciemniająca powłoka obniża temperaturę w namiocie o kilka stopni.\nDodatkowym plusem warstwy nieprzepuszczającej światło jest większa intymność. To przydatne, zwłaszcza na mocno zagęszczonych polach namiotowych. Ma to jednak także swoje minusy. Brak dostępu światła słonecznego sprawi, że w środku namiotu zawsze będzie ciemno, nawet w środku dnia. Mrok nie każdemu przypadnie do gustu, dlatego sprawdź ten tym namiotu przed zakupem.\nKierując się tymi wskazówkami, z pewnością uda ci się znaleźć dobry namiot turystyczny, który posłuży ci przez długie lata. Przed wyjazdem na pole namiotowe przećwicz rozkładanie i składanie namiotu. Wakacyjny klimat, doborowe towarzystwo oraz wysokoprocentowe trunki mogą ci to utrudnić.


Purpurowy pożeracz ludzi / Purple People Eater [Lektor] (1988)\nPowrót żywych trupów 2 / Return of the Living Dead II [Lektor] (1988)\nZe ściśle tajnego transportu wojskowego ginie beczka z niezwykle niebezpieczną bronią (zombim) w środku. Jedyny konwojent i zarazem kierowca samochodu nie zauważa zguby, gdyż słucha głośno muzyki. Beczka wpada do wody. Po pewnym czasie odnajdują ją dzieci w kanałach blisko cmentarza. W tym samym czasie w grobowcu złodziejaszkowie pozbawiają zwłoki głów z zamiarem sprzedania ich dobrze płacącym kolekcjonerom. Kiedy dzieciaki otwierają beczkę wydostaje się z niej…\nSok z żuka / Beetle Juice [Lektor] (1988)\nGenerał Maczek i jego pancerni [Lektor] (1988)\nOśmiu z zespołu / Eight Men Out [ENG] (1988)


Z badania przeprowadzonego przez firmę McKinsey w 2016 roku wynika, że w innowacyjności najgorzej wypada rolnictwo, a zaraz po niej budownictwo (źródło). Jednym z kluczowych wskaźników badania były inwestycje w badania i rozwój. Dlaczego budownictwo nie inwestuje w ten obszar? Najkrótsza odpowiedź: bo nie musi. Zarówno w Polsce, jak i na świecie budownictwo to ok. 10% PKB. To z jednej strony cieszy, bo jesteśmy najsilniejszym fundamentem gospodarki, a z drugiej powoduje, że nie widzimy potrzeby zmian. Z tego powodu jest mniejszy nacisk na wydatki B+R, co powoduje, że sektor wolno wprowadza innowacje.


Convidado De Baco Solera Gran Reserva | Z innej beczki .com\n4 maja 2020 4 maja 2020 Radosław Janowski\nNa brandy Convidado De Baco Solera Gran Reserva natknąłem się w w największej w Hiszpanii sieci sklepów Mercadona. Mają oni chyba jakąś umowę na dystrybucję produktów Grupo Estevez, bo w każdej Mercadonie można znaleźć podstawowe portfolio bodegi Real Tesoro. Brandy Convidado De Baco próżno jednak szukać na stronie Grupo Estevez (www.grupoestevez.es/productos.cfm?idfam=8&idsubfam=30), więc jest ona raczej robiona specjalnie dla sieci Mercadona.\nDyskontowe Brady de Jerez już mi się zdarzało pić (MAJESTAT XO) i nie umarłem od tego, ale też szału nie było. Tutaj z jednej strony brandy wyszła z Real Tesoro y Valdespino, ale z drugiej 10,90 EUR to pieniądze za które można mieć co najwyżej zwykłą blended whisky. Hiszpania już nieraz mi pokazała, że dobre sherry można mieć za grosze i ogólnie wszystko jest tanio, więc czemu miałbym się tutaj uprzedzać. Jedziemy!\nJakiś czas temu poczyniłem teoretyczny wstęp w temacie sherry i brandy de jerez, więc jeżeli nie czytaliście, to gorąco zachęcam:\nConvidado De Baco Solera Gran Reserva, 38%\nNos: No, przede wszystkim jest sherry i to całkiem sporo jak na taką taniochę. To już od razu pachnie zdecydowanie lepiej niż dyskontowa Gran Reserva z Lidla. Niestety też od razu w zapachu rzucają się jakieś słodkie, trochę obce nuty. Można się zatem spodziewać, że brandy jest dosłodzona. Poza tym aromat bardzo przyjemny, słodkie cream sherry, arrope, rodzynki, karmele, krówki, orzechy. Prosto, ale skutecznie i grubo.\nSmak: W smaku też sporo sherry, może nie jest to stare kwaskowe i taniczne oloroso, ale robi robotę. Raczej znów wrażenie jakiegoś młodego, słodkiego cream sherry. Poza tym sporo wanilii, orzechy, jakieś lekko zaznaczone drewienko. W smaku już wyraźnie czuć, że brandy jest trochę wygładzona dosłodzeniem. Są nuty karmelowe, krówkowe, syropowe, flan z polewą itp. i to w sumie tyle. Prosto, grubo, słodko.\nFinisz: w zasadzie żaden, jest ślad sherry i trochę taninki.\nWnioski: Proste to jak konstrukcja cepa, ale smak jest całkiem przyzwoity i wpływu sherry tu by mogła pozazdrościć cała plejada obecnych podstawowych whisky single malt z beczek po sherry. Ta brandy jest zdecydowanie lepsza od Majestat XO, ale to jeszcze nie jest poziom Cardenal Mendoza czy Gran Duque D’Alba. Smak jest dość jednowymiarowy, ale wielbiciele sherry nie powinni narzekać. Na pewno niebo lepiej niż jakieś zwykłe blendy 😉\nOcena: naciągane 3/10\nBrandy i Wina, Degustacje brandy, Brandy de Jerez, Gran Reserva, Grupo Estevez, real tesoro, Solera, Solera Gran Reserva Permalink


grafki Aniula: PODSUMOWANIE LIPCA AUTOGRAFY OTRZYMANE OSOBISCIE\nPODSUMOWANIE LIPCA AUTOGRAFY OTRZYMANE OSOBISCIE\nDzisiaj cd. Notki tym razem podsumowanie autografów otrzymanych osobiście :)\nestem fanką Filipa Bobka :) bardzo lubię tego aktora. Jest bardzo miłą sympatyczną osobą :) Uczestniczyć w takim spotkaniu dzień jest bezcenny. Jestem Fan Clubie aktora. Dlatego miała okazję być na spotkaniu :) Mieszkam daleko od Warszawy ,ale po raz kolejny udało mi się pojechać na spotkanie było super :)\nAbsolwentka XI Liceum Ogólnokształcącego im. M. Reja w Warszawie. Ukończyła PWST w Warszawie w 1978. Zadebiutowała jako studentka w 1977 na scenie Teatru Współczesnego w Warszawie. Za rolę Klary w filmie Wiesława Saniewskiego "Nadzór" otrzymała w 1985 roku Brązowe Lwy Gdańskie na 10. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych. Występowała w kabarecieJana Pietrzaka oraz w Rodzinie Poszepszyńskich.\nEwa Błaszczyk jest również aktorką śpiewającą. Brała udział w przeglądach piosenki aktorskiejwe Wrocławiu. Śpiewa głównie piosenki Agnieszki Osieckiej, Jonasza Kofty, Jana Wołka, Jacka Kleyffa, Wojciecha Młynarskiego oraz Jacka Janczarskiego.\nGrażyna Wolszczak, właściwie Grażyna Wolszczak-Sikora (ur. 7 grudnia 1958 w Gdańsku) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna. Obecnie mieszka w Warszawie, gdzie gra wTeatrze Komedia i na Scenie Prezentacje. Współautorka książki Jak być zawsze młodą, piękną i bogatą (wyd. 2008).Jej matka, Krystyna Łaszewska, była higienistką w szkole podstawowej nr 45, do której chodziła. Ojciec, Henryk Wolszczak, inżynier budowlany, pracował w administracji, był m.in. prezesem spółdzielni mieszkaniowej w Rumi Janowie. W 1977 r. ukończyła III Liceum Ogólnokształcące im. Bohaterów Westerplatte w Gdańsku. Zdawała bezskutecznie na psychologię, a za namową koleżanki z klasy zgłosiła się do studium aktorskiego wrocławskiego Teatru Pantomimy Henryka Tomaszewskiego, którego spektakl obejrzała w Gdańsku. We Wrocławiu spędziła około pół roku (tam poznała m.in. Cezarego Harasimowicza), następne pół roku praktykowała w teatrze w Wałbrzychu. W 1978 r. dostała się na studia na Wydziale Aktorskim Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Warszawie. Egzamin końcowy zdała 9 czerwca 1983 r. z wynikiem „dobry”. Jej dyplom magistra sztuki w zawodzie „aktor dramatu” podpisał rektor prof. Andrzej Łapicki.\nArkadiusz Benedykt Jakubik (ur. 14 stycznia 1969 w Strzelcach Opolskich) – polski aktor,reżyser i scenarzysta teatralny, a także piosenkarz oraz wokalista.\nZbigniew Zamachowski (posiadam już podpis od Pana Zbigniewa :) ,ale teraz miałam okazję też dostać autograf podpisał mi się na zdjęciu na ,którym razem jesteśmy )\nAutor: Anula w o 07:30


Finał ogólnopolskiej akcji – Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka z UNICEF. | Zespół Placówek Oświatowych przy MCRD w Radziszowie\nMiędzynarodowy Dzień Praw Dziecka z UNICEF to wydarzenie, które jednoczy wszystkie dzieci na świecie. Tego dnia w wielu krajach podejmowane są wspólne inicjatywy w celu okazania wsparcia i solidarności z dziećmi, których prawa nie są respektowane. Rocznica uchwalenia Konwencji o prawach dziecka to dzień radosny, ale z poważnym przesłaniem. UNICEF inicjuje projekty, których celem jest upowszechnienie wiedzy o prawach dziecka. To okazja, aby zwrócić uwagę społeczeństwa na trudną sytuację dzieci w różnych zakątkach świata, gdzie prawa są łamane, bądź nie są przestrzegane.\nPrzez cały tydzień nasi wychowankowie angażowali się w różne formy aktywności zaznajamiające ich z Konwencja Praw Dziecka i przybliżające im znaczenie tych praw we współczesnym świecie. W trakcie zajęć wychowawczych cała społeczność uczniowska brała udział w pokazach multimedialnych, warsztatach o prawach dziecka, grach tematycznych o Konwencji Praw Dziecka oraz zajęciach plastycznych rozbudzający kreatywność. Wszyscy wychowankowie poznali prawa dzieci w oparciu o przygotowane przez UNICEF materiały informacyjno-edukacyjne.\nOstatnim etapem akcji było zaprojektowanie i wspólne wykonanie „papierowego muralu” poświęconego prawom dziecka, oraz wyeksponowanie przestrzeni na prace plastyczne naszych podopiecznych.\n19 listopada, w trakcie obchodów Międzynarodowego Dnia Praw Dziecka, nasi wychowankowi pamiętali o kolorze niebieskim – barwach organizacji UNICEF – który symbolizuje jedność ze wszystkimi dziećmi na świecie.\nWpis z dnia: 22 listopada 2021


Eksplodujące Kotki - opinie | GramywPlanszówki\nGlobalni wydawcy: Ad Magic\nAutorzy: Matthew Inman, Elan Lee, Shane Small\nMechaniki: Zarządzanie Ręką Karty Kuszenie Losu Zbieranie Zestawów\nSzybka gra dla wrednych ludzi\nŚwietna imprezowa karcianka. Dzięki opisom na kartach można grać praktycznie bez tłumaczenia a zasad właściwie też nie ma :) Dużo śmiechu. Z dodatkami jeszcze lepiej. Jak ktoś się wacha to niepotrzebnie.\nFajna karcianka, typowa gra imprezowa, dajaca dużo zabawy przy rozgrywkach na większą liczbę graczy. Proste zasady duuużo negatywnych interakcji.\n28 lipca 2021, 21:19\nFajna gra że sporą dozą negatywnej integracji, i sporą dozą humoru na kartach.\nTaka prosta karcianka z interakcja ujemna miedzy graczami. Dla mnie zbyt prosta i dziecinna, na jeden raz.\nŚwietna gra imprezowa, która humorem oraz grafikami przypadnie do gustu fanom Odjechanych Jednorożców. Gra jest karcianą wersją słynnej rosyjskiej ruletki. Na szczęście w trakcie rozgrywki nikt nie zginie, wszyscy poza zwycięzcą zostaną "rozerwani" przez eksplodującego kotka, który zawsze występuję w liczbie o 1 mniejszą niż liczba graczy. Moim zdaniem gra jest trochę odwrotną wersją typowych imprezówek, gdzie chętnie dobieramy karty aby zdobyć na rękę coś dobrego. Tutaj dobieramy kartę dopiero na koniec swojej kolejki, a wręcz musimy starać się aby nie musieć tego robić, gdyż następną kartą w kolejce może być eksplodujący kotek, który (jeżeli nie mamy karty rozbrojenia) automatycznie eliminuje nas z rozgrywki. Wiele rodzajów kart, m.in. jak zmiana kolejki, potasowanie stosu, podejrzenie kart wraz z możliwością zmiany kolejności kilku z nich, atak na gracza przez który musi on wykonać 2 kolejki naraz, pozwalają nam na zdjęcie z nas obowiązku dobrania karty (czasami jednak trzeba, musimy się w końcu jakoś bronić i atakować). Gra posiada sporo negatywnej interakcji, jednak wszelkie kombinacje i spychologia (zwłaszcza gry zostało już mało kart i ryzyko wyciągnięcia kotka jest większe) przysparza mnóstwo śmiechu i fajnej zabawy. Świetne grafiki i sympatyczny humor dopełniają całości. Często pojawia się zarzut o zbyt dużą losowość - faktycznie, jednak taka właśnie była rosyjska ruletka, albo szczęście albo pech ;)\nW Polsce wydawane są dodatki, które urozmaicają rozgrywkę wprowadzając nowe rodzaje kart, nowe zasady i więcej kotków które pozwolą nam bawić się w większym gronie - mam już w kolekcji Implodujące kotki oraz Frywolne Kotki, oraz wersję 18+, w którą można grać osobno. Serdecznie polecam, bardzo sympatyczna karcianka, jednak wg mnie w swojej grupie przegrywają z Odjechanymi Jednorożcami :)\nEksplodujące kotki to bardzo fajna gra imprezowa z masą negatywnej interakcji. Grafiki na kartach nie każdemu się podobają jednak mi one bardzo odpowiadają. Karty są bardzo dobrej jakości. Sprawdzi się bardziej w gronie ludzi, którzy dobrze się znają.\nLosowość, losowość i jeszcze raz losowość. Nawet spoko rysunki na kartach nie przekonają mnie do tej gry.\n11 lipca 2021, 14:32\nSuper karcianka! Każda rozgrywka wyglada inaczej. Ja czekam aż wyjdą dodatki, które urozmaicą rozgrywkę. Idealna dla tych, którzy lubią negatywną interakcję


Mateusz Grzesiak: Polskie firmy niegotowe na rezygnację z hierarchii pracowników. Zaufanie i zmiana pokoleniowa pomogą wprowadzić model firmy bez szefa - Konecki24.pl - Końskie\nMateusz Grzesiak: Polskie firmy niegotowe na rezygnację z hierarchii pracowników. Zaufanie i zmiana pokoleniowa pomogą wprowadzić model firmy bez szefa\n13 czerwca 2017 Redaktor\n– Turkusowe zarządzanie to nowoczesny model, którego idea opiera się na braku hierarchii wewnętrznej. Brak w nim systemu motywacyjnego w postaci kary i nagrody. Model skupia się na tym, w jaki sposób pracownik ma się samodzielnie motywować, samoorganizować i osiągać odpowiednie wyniki dla firmy. W Polsce dopiero zyskuje swoich zwolenników – mówi agencji informacyjnej Newseria Biznes dr Mateusz Grzesiak, doradca biznesowy i psycholog.\nPrzedsiębiorstwa, które działają w turkusowym modelu zarządzania, są przeciwieństwem firm o sztywnej hierarchii i korporacyjnym porządku, gdzie każdy musi raportować i wykonywać polecenia osób na wyższych stanowiskach.\nW „turkusowych” firmach nie ma kierowników ani dyrektorów, a struktura zatrudnienia jest płaska. Przełożeni nie kontrolują pracowników, którzy samodzielnie wyznaczają sobie zadania i cele do realizacji. To pobudza ich kreatywność, daje swobodę podejmowania decyzji i sprawia, że pracownik czuje się współodpowiedzialny za firmę.\nEksperci zauważają, że taki model zarządzania opiera się w dużej mierze na uczciwości i zaufaniu. Organizacja zarządzana w modelu turkusowym nie ma sztywnych budżetów przeznaczonych na premie, prowizje czy określone projekty. Nie ma również okresowych rozmów ewaluacyjnych. Pracownicy sami między sobą rozliczają się z wykonywanych zadań w ramach zespołu. Dzięki temu w „turkusowej” firmie zbędne stają się systemy premiowe czy motywacyjne, bo wszyscy mają poczucie, że pracują na wspólne dobro.\n– Motywowanie pracowników w turkusowym modelu zarządzania polega na roztoczeniu wspólnej wizji, ponieważ wtedy myślą oni kategoriami „Think Big”. Dodatkowo należy postawić na brak przymusu, zamienić słowo „muszę” na „chcę”. Pamiętajmy o tym, że szczególnie młode pokolenie nastawione jest na samorozwój i odpowiednie budowanie relacji. Jeżeli przedsiębiorstwa uwierzą, że pracownicy są skłonni sami się organizować i motywować, wówczas turkusowe zarządzanie stanie się w Polsce bardziej popularne – uważa Mateusz Grzesiak.\nZdaniem jednego z czołowych doradców biznesowych polski rynek pracy nie jest jeszcze w pełni gotowy na turkusowe zarządzanie. Pracownicy w Polsce przywykli do tradycyjnych organizacji i hierarchicznego modelu. Według dra Mateusza Grzesiaka, aby zmiana była możliwa, potrzebne jest większe zaufanie społeczne i transformacja pokoleniowa.\nObecnie wśród millenialsów popularność zdobywa praca zdalna. W tym modelu pracownik również sam wyznacza sobie zadania i obowiązki, a przełożony rozlicza go z efektów pracy. Z czasem ten model może przekształcić się w turkusowy.\n– Potrzeba nam zmian mentalnościowych, żeby turkusowe zarządzanie znalazło w Polsce więcej zwolenników. Jesteśmy przyzwyczajeni do pionowego, hierarchicznego systemu zarządzania, z szefem, który kieruje całością organizacji, uprawiając micromanagement, oraz pracownikiem, który w gruncie rzeczy ma niewiele do powiedzenia. Musimy bardziej zaufać sobie jako społeczeństwu, postawić na zmianę pokoleniową i podejście oparte na freelancerach. W gruncie rzeczy każdy może samodzielnie zarządzać swoim czasem, swoją motywacją oraz osiągać określone cele – mówi Mateusz Grzesiak.\nNa polskim rynku istnieje kilkadziesiąt, głównie młodych i innowacyjnych przedsiębiorstw, które działają w tym modelu. Przykładem z rodzimego podwórka jest krakowska firma szkoleniowa Leance. Turkusowa jest także holenderska organizacja Buurtzorg, skupiająca 80 proc. pielęgniarek z całego kraju.\n– Według moich obserwacji turkusowym zarządzaniem są zainteresowani nie tylko młodzi, lecz także coraz większa rzesza dużych rynkowych graczy. Wiąże się to z faktem, że model ten obniża koszty, przyspiesza wymianę informacji oraz powoduje, że każdy motywuje się samodzielnie. Dzięki temu presja i odpowiedzialność pracodawcy jest przeniesiona na pracownika, który samodzielnie jest w stanie podejmować decyzje – mówi Mateusz Grzesiak.\nZwolennicy turkusu podkreślają, że firmy, które wdrożyły ten model zarządzania, mogą się pochwalić zadziwiająco dobrymi wynikami.\nTurkusowy model zarządzania to koncepcja sformułowana przez Frederica Lalouxa (byłego partnera globalnej agencji doradczej McKinsey & Company) w książce „Pracować inaczej” (2014), która cieszy się wielką popularnością na całym świecie. Oprócz turkusu Laloux wyróżnił jeszcze model czerwony (autorytarny, charakterystyczny np. dla mafii), bursztynowy (sztywna hierarchia, np. kościelna), pomarańczowy (charakterystyczny dla korporacji, nastawiony na cel) oraz zielony – oparty na wartościach i zasadach demokratycznych, w którym decyzje są podejmowane wspólnie.\nZdaniem twórcy tej koncepcji turkusowe zarządzanie to ostatni i najlepszy, najbardziej świadomy model zarządzania organizacją. W Polsce zwolennikiem turkusowego zarządzania jest profesor Andrzej Blikle, który napisał o nim książkę „Można Inaczej” i propaguje ten model wśród pracodawców.\nŹródło: Mateusz Grzesiak: Polskie firmy niegotowe na rezygnację z hierarchii pracowników. Zaufanie i zmiana pokoleniowa pomogą wprowadzić model firmy bez szefa\nOla Ciupa: Na wakacje wyjeżdżam głównie jesienią i zimą. Latem pracuję nad Bałtykiem\n3 lipca 2018 Redaktor\n26 kwietnia 2017 Redaktor\n16 stycznia 2019 Redaktor\nZe względu na zagrożenie terrorystyczne w Europie Zachodniej turyści wybierają Polskę. Krajowy rynek hotelowy rośnie w siłę