1 ISSN X A N N A L E S A C A D E M I A E M E D I C A E S T E T I N E N S I S R O C Z N I K I P O M O R S K I E J A K A D E M I I M E D Y C Z N E J W S Z C Z E C I N I E Neurokognitywistyka w patologii i zdrowiu Sympozja II P o m o r s k i U n i w e r s y t e t M e d y c z n y w S z c z e c i n i e SZCZECIN 2013\n3 A N N A L E S A C A D E M I A E M E D I C A E S T E T I N E N S I S R O C Z N I K I P O M O R S K I E J A K A D E M I I M E D Y C Z N E J W S Z C Z E C I N I E Neurokognitywistyka w patologii i zdrowiu Sympozja II P o m o r s k i U n i w e r s y t e t M e d y c z n y w S z c z e c i n i e SZCZECIN 2013\n4 R e d a k t o r n a c z e l n y E d i t o r - i n - C h i e f prof. dr hab. n. med. IRENEUSZ KOJDER M i ę d z y n a r o d o w a R a d a N a u k o w a I n t e r n a t i o n a l S c i e n t i f i c C o u n c i l Prof. Dr. Raymond Ardaillou (Paryż, F), prof. dr hab. n. med. Andrzej Cretti, Prof. Dr. Antonio J.G. Ferreira (Lizbona, P), prof. dr hab. n. med. Janusz Fydryk, Prof. Dr. Yücel Kanpolat (Ankara, TR), prof. dr hab. n. med. Irena Karłowska, Prof. Dr. Koichi Kono (Osaka, J), prof. dr hab. n. med. Ireneusz Kojder, Prof. Dr. Falk Oppel (Bielefeld, D), Prof. Dr. Mary Osborn (Getynga, D), prof. dr hab. n. med. Andrzej Paradowski, Prof. Dr. Wolfgang Straube (Rostock, D), prof. dr hab. n. med. Eugeniusz Szmatłoch K o m i t e t r e d a k c y j n y E d i t o r i a l c o m m i t t e e prof. dr hab. n. med. Dariusz Chlubek, prof. dr hab. n. med. Maria Jastrzębska, prof. dr hab. n. med. Mariusz Lipski, prof. dr hab. n. med. Tomasz Miazgowski, prof. dr hab. n. med. Anhelli Syrenicz, prof. dr hab. n. med. Andrzej Żyluk, dr hab. n. med. Anna Machoy Mokrzyńska, dr hab. n. med. Alicja Walczak, mgr Dagmara Budek, mgr Bożena Opiela R e d a k c j a t e c h n i c z n a i k o r e k t a T e c h n i c a l e d i t o r a n d p r o o f r e a d e r Wojciech Markowski Bożena Opiela S k ł a d i ł a m a n i e P u b l i s h i n g l a y o u t Waldemar Jachimczak Copyright by Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie, 2013 Publikowane prace powstały w ramach studiów podyplomowych Neurokognitywistyka w patologii i zdrowiu dzięki realizacji projektu pn. Postaw na jakość realizacja Strategii Rozwoju Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie nr KSI POKL /08 współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej Europejskiego Funduszu Społecznego Program Operacyjny Kapitał Ludzki w ramach Priorytetu IV Działanie 4.1 Poddziałanie Wzmocnienie potencjału dydaktycznego uczelni A d r e s r e d a k c j i E d i t o r i a l o f f i c e a d d r e s s Pomorski Uniwersytet Medyczny w Szczecinie Szczecin, ul. Rybacka 1 WYDAWNICTWO POMORSKIEGO UNIWERSYTETU MEDYCZNEGO W SZCZECINIE Wydanie I. Nakład 250 egz. Format A-4. Objętość: ark. druk. 25,3. Druk i oprawa: PPH ZAPOL, Dmochowski, Sobczyk, Spółka jawna, Szczecin, tel ,\n5 SPIS TREŚCI Wprowadzenie Iwona Ruść Wola wolna czy narzucona? Bioneuropsychologiczne podłoże woli w cyklu życia człowieka Ks. Jarosław Grybko Wokół neurobiologicznego podłoża ja osoby ludzkiej Wiesław Piesiak Genetyka starzenia się mózgu Magdalena Reuter Rozwój teorii umysłu u dzieci uwarunkowania neurobiologiczne i społeczno-kulturowe Agnieszka Kisielska, Beata Rusin W sprawie leworęczności błogosławieństwo czy przekleństwo? Agnieszka Kowalska Mózg a sen Justyna Krauzowicz Stres konstruktor czy destruktor procesów poznawczych? Aleksandra Kinga Kurdybacha Neurologiczne uwarunkowania wyboru partnera Sylwia Jankowska Potęga umysłu, czyli doping doskonały Marzena Dżon Móżdżek jego rola w rozwoju funkcji poznawczych i procesie starzenia się Justyna Krochmal Laickie i religijne rozważania wokół tematyki dawstwa Maria Anna Kilimnik Wola w procesie odzyskiwania energii życia, studium przypadku zaburzeń układu nerwowego w następstwie kryzysu kardiologicznego Irena Baranowska Bosiacka Regulacja komunikacji międzykomórkowej poprzez zewnątrzkomórkowy ATP w układzie nerwowym Patrycja Wiktorczyk Wpływ aktywności fizycznej na funkcje poznawcze Aleksandra Burba Qualia jako efekt kulturowo biologicznych uwarunkowań Justyna Bankiewicz, Milena Werner Wpływ wczesnych doświadczeń życiowych na rozwój układu nerwowego i wzorców reakcji z perspektywy potencjalnych zagrożeń. Jak naprawiać szkody czy psychoterapia zmienia mózg? Marta Witkowska Czy potrzebne nam qualia? Aleksandra Suchanecka Rola dopaminy w procesach motywacyjnych i powstawaniu uzależnień Ilona Bartłomiejska, Magdalena Siusta Czy rośliny mogą mieć świadomość? Hanna Bartnik Zasada tajemnicy i refleksji w obmyślaniu świata. Pod prąd do źródła naszych myśli Olga Wachterowa O pocieszeniu jakie daje neurokognitywistyka Beata Szuflitowska Wpływ pola magnetycznego i komórek glejowych na funkcje poznawcze. Partnerstwo czy rywalizacja? Anna Okupińska, Andrzej Krzywowiąza Biofeedback jako efektywna metoda w terapii deficytów poznawczych w ujęciu teorii umysłu\n7 N e u r o k o g n i t y w i s t y k a w p a t o l o g i i i z d r o w i u, P o m o r s k i U n i w e r s y t e t M e d y c z n y w S z c z e c i n i e 5 2 Wprowadzenie Niniejszy wolumen kończy cykl rozważań Słuchaczy i Absolwentów kursu Neurokognitywistyka w patologii i zdrowiu więc, jak należy rozumieć, w życiu w ogóle i w odniesieniu do każdego człowieka. Tym razem przyjęliśmy rozszerzoną redakcyjną formułę kwalifikacyjną. Publikujemy wszystkie prace zawierające znamiona kompleksowości więc łączące elementy humanistyki kognitywnej z neurobiologią, odmawiając tych publikacji, które ciążą ku powszechnej a ograniczającej polaryzacji rozważań podzielonych już to na nauki przyrodnicze, już to filozofię, osobno brane. Wychodzimy przy tym z założenia, że takie wąskie widzenie fenomenu umysłu było przyczyną inercji nauki o nim w pierwszej połowie XX w. i w znacznej mierze później. Nadto zakładając, iż każda praca jest też przejawem indywidualnej równoprawnej odmienności każdego umysłu, w tym jakim jest Autor, i świadczy o nim bogacąc potencjalną wiedzę czytelnika o różnorodnej bogato umysłowości w wymiarze powszechnym. W związku z tym redakcja pozostawiła treść i formę esejów następnie tu zawartych w tomie Sympozja II, w stanie jak najbardziej zbliżonym do oryginału. Wyjaśnia to ich różnorodny poziom akademicki, intelektualny i formalny, więc ilościowy i jakościowy. Przyświecała nam bowiem przy tym idea, iż nic tak nie zabija rozwoju nauki, jak scholastyczno-akademicka unifikacja hermetyczna dla twórczej fantazji fenomenologicznej. Oddając niniejsze opracowanie mamy nadzieję, że nie tylko do rąk i pragniemy zachęcić Czytelnika do uczestnictwa w rozmyślaniu nad Nim samym, tj. nad mózgiem w kluczowym dla nauki poznawczej dziele, gdzie mózg poznaje mózg. Ireneusz Kojder, wrzesień 2013\n9 N e u r o k o g n i t y w i s t y k a w p a t o l o g i i i z d r o w i u, P o m o r s k i U n i w e r s y t e t M e d y c z n y w S z c z e c i n i e 7 14 Iwona Ruść Wola wolna czy narzucona? Bioneuropsychologiczne podłoże woli w cyklu życia człowieka* Pamięci mojego Ojca Stanisław Jerzy Lec mawiał żartobliwie, że życie zmusza nas do wielu czynności dobrowolnych. Z tego powodu największą trudnością, z jaką musi się zetknąć dyskusja o woli, jest prosty fakt, że nie ma żadnej innej władzy umysłu, której istnienie negowałoby lub powątpiewało w nią tak wielu filozofów (Arendt 1996, s. 26). Niemożność pogodzenia woli z determinizmem stała się także powodem usunięcia w II połowie XX w. pojęcia wola ze słownika psychologii naukowej. Okazało się jednak, że bez treści zawartych w tym pojęciu nie sposób opisać funkcjonowania umysłu i zachowania człowieka. Spróbowano zatem w jego miejsce wprowadzać inne pojęcia, tj.: samokontrola, sprawstwo, podejmowanie decyzji, działanie celowe itp. (Sotwin 2001, s. 13). W końcu jednak skapitulowano i pojęcie wola znów powraca do terminologii psychologii akademickiej. Świadczyć to może o tym, że nie jest ono pustosłowiem. Chociaż biorąc pod uwagę fakt, że w świecie (oprócz krajów Europy Zachodniej, Stanów Zjednoczonych i Kanady) dominują kultury kolektywistyczne, w których (w przeciwieństwie do kultur indywidualistycznych) przekłada się wolę grupy nad własną, można dojść do wniosku że wolna wola podobnie jak świadomość nie jest nam niezbędna do życia. Potwierdza to także geneza woli. Według jednego z pierwszych teologów Tacjana Bóg stworzył nas dobrymi, jednak nasza wolna wola nas zrujnowała. Jednak dogłębna analiza Starego Testamentu oraz innych starożytnych tekstów takich jak Iliada, Odyseja itp. ukazuje, że w starożytnych pismach zamiast świadomych decyzji opartych na introspekcji występują raczej działania zainicjowane pod wpływem wewnętrznych głosów lub halucynacji słuchowych interpretowanych jako polecenia bogów, władców itp. Na tej podstawie psycholog Julian Jaynes z Princeton wysunął hipotezę, że ludzie stali się świadomi swoich procesów myślowych dopiero ok lat temu, na skutek neurologicznej adaptacji do coraz bardziej złożonych warunków życia społecznego (Jaynes 1976). Dotyczyć to miało rozwoju metaforycznego języka i pisma, za pomocą których można było zacząć wyrażać coraz bardziej subtelne stany wewnętrzne. Powyższą hipotezę potwierdza Bruno Snell w pracy Die Entdeckung des Geises, w której ukazuje, że pomiędzy czasami Homera a Sokratesa nastąpiła wyraźna zmiana w zakresie introspekcji (Snell 1982). Dowód na to ma stanowić fakt, że do czasów Eurypidesa (żyjącego w latach p.n.e.) nikt nie wspomina m.in. o wyrzutach sumienia wynikających z analizy własnych stanów psychicznych i przemyśleń. Także w filozofii pojęcie woli nie może się poszczycić zbyt długim rodowodem. Co prawda, pierwszych zalążków koncepcji woli naukowcy próbują doszukiwać się w arystotelesowskim pojęciu poraciresis, które oznaczało wybór w sensie opowiedzenia się za jedną z możliwości. Należy jednak zwrócić uwagę, że nie towarzyszy jemu jakakolwiek wzmianka o wolności decyzji. Nastąpiło to dopiero u progu naszej ery za sprawą rodzącego się chrześcijaństwa i nowożytnego stoicyzmu. Epiktet i św. Paweł niezależnie od siebie odkryli wolną wolę. Pełny opis tej władzy umysłu został jednak dokonany dopiero kilka wieków później przez św. Augustyna, który uznawany jest za pierwszego filozofa woli. Poprzez istnienie wolnej woli próbował on odpowiedzieć na pytanie jak powstaje zło, skoro Stwórca jest absolutnym Dobrem i na dodatek jest Wszechmogący? Filozofia św. Augustyna przyczyniła się do silnego zaakcentowania autonomii woli w stosunku do rozumu. Zapoczątkowało to długi spór średniowiecznych scholastyków dotyczący prymatu woli nad rozumem (i vice versa), który znalazł kontynuację w późniejszych wiekach, doprowadzając m.in. do racjonalizowania woli (Spinoza, Kant). To z kolei wywołało reakcje prądów irracjonalnych, które zakwestionowały Iwona Ruść magister psychologii * Praca pod kierunkiem prof. dr. hab. n. med. Ireneusza Kojdera\n10 8 Iwona Ruść wartość poznawczą rozumu, wysuwając na jego miejsce nieświadome siły życiowe. W efekcie wola nazwana została mistyfikacją w świetle panującego determinizmu (Schopenhauer, Nietzsche, Hartmann i in.). Ten ostatni pogląd zdaje się potwierdzać współczesna neurobiologia. Tym bardziej, że na podstawie studium przypadków osób cierpiących na zespół Tourette a, zaburzenia psychogenne (np. turyzm) czy syndrom obcej ręki można stwierdzić, że również zachowania o wysokim stopniu skomplikowania nie wymagają istnienia woli. Oznacza to, że nie tylko bicie serca, oddychanie, mruganie czy przełykanie odbywa się automatycznie. Wiele rzeczy w naszym ciele dzieje się niejako same z siebie i jest kierowanych przez różne mechanizmy nieświadomej percepcji i regulacji 1, o czym zaświadczyć mogą stany lunatyzmu, dysocjacji czy przebieg niektórych epizodów epileptycznych. Stoją za nimi uogólnione odruchy korowe (nabyte i wrodzone), nazywane przez naukowców ukrytymi, utajonymi (implict), czy wręcz agentami zombie (Koch 2004). Służą one realizacji zadań w automatycznych łukach odruchowych, co umożliwia biologiczne przetrwanie. Reagują one bowiem znacznie szybciej niż w sytuacji świadomej percepcji 2 i otrzymują o wiele więcej informacji docierających do receptorów zmysłowych człowieka niż świadomość 3. A zatem wbrew pozorom agenci zombie nie działają wyłącznie w przypadku uszkodzeń mózgu (kiedy są jedynie bardziej widoczne), lecz stanowią znaczną część codziennych zachowań zdrowego człowieka, zwłaszcza działań rutynowych. W miarę bowiem jak wzrastają nasze zdolności, zmniejsza się potrzeba dokonywania świadomych wysiłków woli i dlatego po opanowaniu na przykład sztuki chodzenia nie musimy się już zastanawiać jak ustawić nogę i zachować równowagę. Jest to możliwe, gdyż u większości ludzi dwie starsze struktury wyróżnione w trójjedynym modelu mózgu MacLeana 4 (tzw. węchomózgowie i układ limbiczny) są tak harmonijnie przystosowane do siebie nawzajem, że umożliwiają 1 Istnieje wiele nieświadomych przejawów funkcji mózgu, zachodzących poza kontrolą świadomości (począwszy od ślepowidzenia, mikrokspresji twarzy, uczenia mimowolnego, automatyzmów w reakcjach społecznych po detekcję bodźców podprogowych itp.). 2 Przyczyną tego stanu jest przesunięcie między procesem myślowym a wykonaniem działania ze względu na konieczność umożliwienia w każdej chwili powstrzymania działania. W związku z tym, świadomość znacznie by wydłużyła, a nawet zakłóciła przebieg zautomatyzowanych procesów. Dlatego, w czynnościach rutynowych intencje przeważnie dotyczą tylko ogólnego kierunku i sekwencji rozpoczęcia działań, podczas gdy szczegóły kontrolowane są w nieświadomy sposób. 3 Liczba informacji docierających w ciągu sekundy na powierzchnię recepcyjne naszych zmysłów szacuje się na 100 miliardów bitów, podczas gdy w tej samej sekundzie jesteśmy w stanie uświadomić sobie nie więcej niż 100 bitów (Wróbel, 2001). 4 Model Macleana, który powstał w połowie lat 50. XX w. pomaga wyjaśnić proces ewolucji ludzkiego mózgu. Według niego mózg tworzą kolejno nadbudowane na sobie trzy struktury. Najgłębsza, najstarsza i najbardziej prymitywna struktura, odpowiedzialna za zachowania instynktowne to tzw. mózg gadzi, albo inaczej węchomózgowie. Nad nim umiejscowiona jest struktura odpowiedzialna za emocje, szczególnie za agresję i seks tzw. mózg starych ssaków z układem limbicznym. Zaś najwyżej położoną strukturą jest nowa kora, w której zachodzą procesy myślowe, przez co nazywana jest mózgiem wyższych ssaków. Oczywiście ten model stanowi bardzo uproszczony schemat. Pomaga jednak w metaforycznym zrozumieniu dlaczego ludzie różnie reagują na podobne sytuacji, w zależności od tego jakiej struktury mózgu do tego użyją. zaspokajanie podstawowych potrzeb i przeprowadzanie wszystkich działań człowieka (łącznie z tymi, które przypisujemy inteligencji) bez potrzeby poczucia samoświadomości. Prowadzi to do wniosku, że mózg także preferuje tzw. jazdę na autopilocie (Eagleman 2012). Jak bowiem zauważyły Susan Fiske i Shelley Taylor umysł ludzki działa jak skąpiec poznawczy. Dąży on do możliwie najlepszych efektów, przy minimalnej konsumpcji zasobów (czasu, operacji umysłowych itp.). Angażuje do tego jedynie niezbędną część dostępnych zasobów poznawczych, przez co chroni się przed ryzykiem przeciążenia, a jednocześnie sprzyja powstawaniu heurystyk, schematów działania, stereotypów itp. Na dodatek, jak twierdził Karl Jung w każdym z nas jest ktoś kogo nie znamy. Dotyczy to budowy mózgu, a konkretniej istnienia dwóch półkul mózgowych, co również stanowi przyczynę, że tak wiele spontanicznie zachodzących procesów w mózgu pozostaje nieuświadomionych. Można by się wręcz pokusić o stwierdzenie, że w pewnym sensie cierpimy na syndrom obcego mózgu 5. Wynika to z faktu, że ośrodki zaangażowane w rozumienie i generowanie mowy (pole Broca i pole Wernickego) umiejscowione są zazwyczaj w dominującej półkuli. Oznacza to, że u osób praworęcznych choć prawa półkula mózgu odgrywa równie duży wpływ na zachowanie co lewa, to nie potrafi tego zwerbalizować. Dokonuje jedynie analizy sytuacji w emocjonalnym kontekście, a lewa półkula (na podstawie analizy okoliczności i wdrukowanego systemu postaw i przekonań) próbuje dociec o co chodzi prawej półkuli. Następuje wówczas proces, podczas którego tworzy się racjonalny model zachowania, poprzez przypisywanie komentarzy słownych do serii powiązanych ze sobą stanów mózgu (Gazzaniga 1997). Nie zawsze się to jednak udaje, gdyż interpretator ma ograniczony dostęp do informacji. Tym bardziej, że w mózgu nie ma obrazów, dźwięków, zapachów itp., gdyż wszystkie informacje zostają przetworzone na impulsy elektryczne 6. Oznacza to, że nie wszystko to, co dzieje się w mózgu dociera do interpretatora. Poza tym, możliwości skojarzenia danej kategorii stanów z reprezentacjami fonologicznymi pojęć je określających są dalekie od doskonałości. Z tego powodu tak trudno jest nam czasami opisać swoje własne uczucia i pragnienia. Efektem tego są nagminnie powtarzające się sytuacje z sali sądowej i z życia codziennego, kiedy ludzie przyznają się, że nie wiedzą co ich podkusiło i tłumaczą, 5 Analogia do syndromu obcej ręki (powstałego notabene na skutek przecięcia połączenia między półkulami) w którym jedna z rąk zachowuje się autonomicznie, a druga podlega naszej woli. W skrajnych przypadkach ręce mogą ze sobą walczyć poprzez realizację sprzecznych działań np. jedna zapina guziki u koszuli, gdy druga ręka w tym samym czasie zaczyna je odpinać. 6 Skoro wszystkie informacje zostają przetworzone na impulsy elektryczne to skąd wiemy, że dane wrażenie jest wrażeniem dźwiękowym a nie wzrokowym? Okazuje się, że nauczyliśmy się korelować pewne powtarzające się stany mózgu ze sposobem wykorzystywania swoich zmysłów i strukturą informacji, która do nich dochodzi. Jednak w sytuacji, gdy nie wywołują one typowych stanów mózgu (tzn. podobnych do często doznawanych) można się pomylić co do natury swoich wrażeń (Duch, 2011). Dzieje się tak np. we śnie, przy pobudzeniu mózgu za pomocą pola magnetycznego wywołanego przezczaszkową stymulacją magnetyczną czyli TMS (Lau i in., 2007). A także przy próbach wykorzystania silnie maskowanej informacji, jak to ma miejsce np. przy użyciu słuchu do orientacji w przestrzeni za pomocą echolokacji (Duch, 2012).\n11 WOLA WOLNA CZY NARZUCONA? BIONEUROPSYCHOLOGICZNE PODŁOŻE WOLI W CYKLU ŻYCIA CZŁOWIEKA 9 że to było silniejsze od nich. Tak samo jak niektórzy artyści. Na przykład Wiliam Blake o swoim poemacie powiedział Pisałem ten wiersz pod dyktando, po dwanaście, a czasami dwadzieścia wersów za jednym posiedzeniem, bez żadnej premedytacji, a niekiedy wręcz wbrew własnej woli (Eagleman 2012, s. 15). Natomiast Goethe twierdził, że Cierpienia młodego Wertera stworzył niemal bez udziału świadomości, jakby trzymał pióro, które samo się poruszało. Próby uzasadnienia swojego postępowania często bywają również błędne, co prowadzi tym samym do racjonalizacji i konfabulacji decyzji. Za przykład mogą posłużyć wyniki analizy ponad 1000 decyzji ośmiu sędziów izraelskich z 20 letnim stażem pracy (Danziger 2011). Gdy byli krótko po posiłku przyznawali przepustki 65% więźniów, a kiedy robili się głodni to procent ten spadał do zera. Oczywiście nie zdawali sobie z tego sprawy, uważając, że podejmują obiektywne decyzje zgodne z prawem. Tymczasem, rzeczywistym determinantem ich decyzji był poziom cukru we krwi, który jeżeli jest zbyt niski lub gdy nie może być efektywnie wykorzystany przez mózg (na przykład przy niskim stężeniu insuliny) powoduje odczuwanie głodu, irytacji lub niepokoju 7. To w konsekwencji zaburza koncentrację uwagi, kontrolę emocji, walkę z nałogiem, odporność na stres, hamowanie agresji i tym samym skłania do dokonywania niewłaściwych wyborów (Baumeister 2010). Dowodzi to, że wielką rolę w regulacji naszego zachowania odgrywają substancje chemiczne. Potwierdzić to mogą kobiety cierpiące na zespół napięcia przedmiesiączkowego, do którego dochodzi na skutek nadmiernej aktywności lub produkcji estrogenów oraz niedoboru progestagenów w drugiej fazie cyklu 8. Należy jednak podkreślić, że oprócz hormonów na nasze czynności wolicjonalne wpływ mają także neuroprzekaźniki. Pierwszym z nich jest dopamina, która odpowiada za motywację, poczucie istotności, zapał oraz pobudzenie 9. Stanowi ona główny neurotransmiter układu 7 Nie należy jednak wyciągać pochopnych wniosków, że w diecie powinny dominować cukry. Okazuje się bowiem, że wątroba człowieka większość węglowodanów, białek i tłuszczów przekształca na glukozę, a zatem prawie każda dieta zapewnia utrzymanie właściwego poziomu glukozy. Oczywiście pod warunkiem ze jest regularna i że zawiera tiaminę czyli witaminę B1, która umożliwia metabolizm glukozy (Kalat 2006). 8 Estrogeny i progestageny są to kobiece hormony płciowe produkowane przez jajniki. Estrogeny między innymi pobudzają wydzielanie wazopresyny i aldosteronu substancji odpowiedzialnych za zatrzymywanie wody i sodu w organizmie. Prowadzi to do powstawania obrzęków: m.in. obrzęku komórek ośrodkowego układu nerwowego, który staje się przyczyną bólów i zawrotów głowy, nudności, płaczliwości, wahania nastroju, napięcia psychicznego, bezsenności, lęku, skłonności do depresji oraz wzmożonego apetytu. 9 Niski poziom dopaminy wiąże się zatem z brakiem motywacji i energii, słabą koncentracją, problemami z kontrolowaniem impulsów, z pewnymi formami depresji, a także z chorobą Parkinsona oraz ADD. Wyniki wielu badań wskazują, ze subiektywne odczucie przyjemności, np. bezpośrednio po zażyciu amfetaminy, wynika właśnie z bardzo silnego pobudzenia układu dopaminergicznego. Notabene reakcja kory przedczołowej na dopaminę kontrolowana jest przez geny. Na przykład gen COMT, który ma 2 warianty wpływa na ukierunkowaną eksplorację prawdopodobnych decyzji. W eksperymentach osoby z pierwszym wariantem trzymały się błędnej wskazówki w 50% przypadków, a z drugim tylko w 30%. Z kolei badanie dwóch wariantów genu DARPP 32, regulującego sposób reakcji prążkowia na dopaminę i sprzyjającego szybkiemu uczeniu się na podstawie samych obserwacji bez żadnych wskazówek, wykazało, że osoby, które go posiadają trzymają się złych wskazówek aż w 65% przypadków. Natomiast wolniej uczące się osoby (czyli z drugim wariantem tego genu) trzymały się złych wskazówek tylko w 40% przypadków (Duch, 2012). nagrody w mózgu 10. Z wysoką aktywnością tego układu (a w szczególności jąder podstawnych mózgu) związane jest m.in. uczucie miłości, które przeciwstawiane jest często istnieniu wolnej woli. Jak bowiem twierdzi Marie von Ebner Eschenbach, kto wierzy w wolność woli, ten nigdy nie kochał i nigdy nie nienawidził. Badania neurologiczne faktycznie wykazują, że miłosne zauroczenie, przyjaźń i miłość macierzyńska związane są ze zmniejszoną aktywnością kory, a w szczególności kory przedczołowej, czyli obszarów zaangażowanych w procesy poznawcze i racjonalne myślenie. Na dodatek okazuje się, że często w przypadku miłości romantycznej człowiek nie jest świadomy, co kieruje wyborem partnera/ki 11. W związku z tym, jak dowodzą psychologowie Donald Dutton i Art Aron także zakochanie może być dziełem przypadku lub zbiegu okoliczności 12. Ważną rolę w neurochemicznym podłożu woli odgrywają także endorfiny, czyli endogenne opiaty, które stanowią naturalne środki przeciwbólowe. W dużym stopniu uczestniczą one w tworzeniu się uzależnień i utracie kontroli, gdyż to właśnie ich receptory w mózgu odpowiedzialne są za nagradzające właściwości takich substancji, jak np. morfina. W efekcie narkotyki, które działają bezpośrednio na układ nagrody wywołują przyjemne uczucia, ale za cenę utraty naturalnej równowagi. Układ dopaminergiczny szybko bowiem przyzwyczaja się do sztucznego pobudzenia wywołanego substancjami chemicznymi i żąda ich coraz więcej i więcej, co w efekcie prowadzi do powstania uzależnień. Neuroprzekaźnikami związanymi z zachciankami i siłą woli są również: kwas gamma aminomasłowy GABA (którego funkcją jest uspokojenie, zrelaksowanie mózgu) oraz serotonina, którą uznaje się za związek chemiczny odpowiedzialny za poczucie szczęścia. Dlatego większość stosowanych obecnie środków antydepresyjnych oddziałuje właśnie na receptory serotoniny, gdyż przy jej niskim poziomie pojawia się lęk, niepokój, depresja i obsesyjne myślenie, co może prowadzić do braku woli życia Trzon układu nagrody stanowi: kora przedczołowa, odpowiedzialna za koncentrację, ocenę sytuacji i kontrolowanie impulsów; jądro półleżące (będące częścią jąder podstawnych umiejscowionych w głębi mózgu) stanowiące ośrodek przyjemności i motywacji oraz ciało migdałowate ośrodek pamięci emocjonalnej, który daje impuls do danego działania. 11 Udowadniają to badania mężczyzn, którym pokazano zdjęcia kobiet z normalnymi i z rozszerzonymi źrenicami (co jest sygnałem podniecenia i gotowości do stosunku). Większość mężczyzn uznała kobiety z rozszerzonymi źrenicami za atrakcyjniejsze, choć nie umieli wyjaśnić dlaczego. Co więcej, widok wybranych kobiet tak na nich działał, że ich źrenice również mocno się powiększały, w odpowiedzi na wzrost poziomu adrenaliny we krwi, choć nie byli tego świadomi (Eagleman 2012). 12 W przeprowadzonym przez siebie eksperymencie, wykazali zależność, która stała się podstawą tzw. dwuczynnikowej teorii emocji. Ich badania potwierdziły tezę mówiącą o tym, że to czy dana osoba stanie się dla nas atrakcyjna, zależy głównie od wystąpienia pobudzenia emocjonalnego przed aktem zakochania. Często jest to pobudzenie podyktowane atrakcyjnością osobnika płci przeciwnej. Jednak zdarza się, że to pobudzenie jest spowodowane czynnikiem niezależnym od osoby potencjalnego partnera, np. stresującą sytuacją, która miała miejsce tuż przed spotkaniem. 13 Okazuje się, że proces depresji może zostać również zainicjowany m.in. przez niedostateczną ilość światła w ciągu dnia, czego w szczególny sposób doświadczamy w okresie późnej jesieni. Mechanizm powstania tej depresji zwanej depresją sezonową (SAD) jest tłumaczony pozostawieniem wysokiego stężenia melatoniny we krwi, która po nocy, pod wpływem intensywnego światła powinna ulec rozpadowi.\n12 10 Iwona Ruść Znaczącą rolę neuroprzekaźników w sterowaniu zachowania człowieka wykorzystują pasożyty (Koch 2012). Na przykład jednokomórkowy organizm o nazwie Toxoplasma gonidii, który rozwija się wyłącznie w jelitach kota potrafi przejąć kontrolę nad mózgiem swojego żywiciela i poprzez produkcję odpowiednich neuroprzekaźników mogą sprawić, że myszy ku swojej zgubie zakochują się w kotach, dzięki czemu trafiają do kociego żołądka (czyli tam, gdzie Toxoplasma gonidii chciałoby się znaleźć). Ponieważ zakażanie toksoplazmozą człowieka jest z reguły bezobjawowe, to do niedawna uznawano, że stanowi ona zagrożenie jedynie dla osób ze znacznie osłabionym układem odpornościowym i dla nienarodzonych dzieci. Ostatnio mnożą się jednak doniesienia o związkach między toksoplazmozą a schizofrenią 14 (Einzmann 2010). Na dodatek, badania Lafferty ego wykazują, że zakażenie toksoplazmozą może sprzyjać... dążeniu do dobrobytu i posiadania dóbr materialnych, a także wykształceniu tzw. męskich wartości, jak gotowość do współzawodnictwa i pewność siebie oraz chęci unikania niepewności za pomocą ściśle określonych praw i reguł. Innym zarazkiem atakującym system nerwowy człowieka i wpływającym na jego zachowanie jest wirus wścieklizny. Niektórzy badacze twierdzą, że utrwala on swoją egzystencję zakażając określone rejony układu limbicznego i kory mózgowej, co czyni ofiarę agresywną. Tym samym zwiększa prawdopodobieństwo, że zarazek np. poprzez ugryzienie trafi do nowego gospodarza (Koch 2012). Oprócz reakcji biochemicznych zachodzących w mózgu na nasze decyzje, preferencje i pragnienia mogą mieć także wpływ zmiany w fizjologii mózgu. Przykładem może być historia Alexa, który w wieku 40 lat zaczął przejawiać zainteresowania dziecięcą pornografią. Ze względu, że równocześnie zaczął się skarżyć na coraz silniejsze bóle głowy, wykonano mu tomografię mózgu, która wykazała obecność rozległego guza w korze okołooczodołowej. Gdy zespół neurochirurgów go usunął, jego preferencje seksualne wróciły do normy na około 6 miesięcy. Po tym okresie znów powróciły jego skłonności pedofilskie, co jak się okazało było skutkiem nieusunięcia fragmentu guza, który zaczął się rozrastać. Po raz drugi zatem trafił na operację, po której jego zachowanie wróciło do normy (Eagleman 2012). Reasumując powyżej przedstawione fakty, można by stwierdzić, że wszyscy jesteśmy więźniami z wyrokiem dożywocia. Więźniami naszych umysłów. Ubiegamy się o zwolnienie warunkowe, lecz pozostajemy w niewoli własnej złości, strachu, pragnień 15, uzależnień, dysfunkcji, a nawet pasożytów. Czyżby zatem rację miał Freud, który twierdził, że nie jesteśmy Panami we własnym domu? 14 Zespół pod kierunkiem psychiatry Edwina Fullera Torresa ze Stanley Medical Research Institute w Betesda, w stanie Maryland stwierdził bowiem, że we krwi pacjentów ze schizofrenią, przeciwciała przeciwko zarazkowi toksoplazmozy występują dwa razy częściej niż we krwi osób zdrowych. 15 Cytat ten pochodzi z filmu dokumentalnego Ayelet Menahemi i Eilony Ariel: Odsiedzieć Swoje Medytacja Vipassana w indyjskich więzieniach, który ukazuje ogromną rolę jaką w resocjalizacji odgrywa medytacja i trening uważności (o którym mowa będzie w dalszej części eseju), ze względu na wpływ na rozwój płatów czołowych kontrolujących nasze zachowanie. Wyniki licznych eksperymentów z zakresu neuromarketingu dowodzą, że faktycznie deklarowane preferencje zakupowe, polityczne itp. nie mają zbyt wielkiego związku z rzeczywistymi wyborami 16. Pomimo że nam się cały czas wydaje, że dysponujemy wolną wolą, gdyż mamy niezależne myśli i pragnienia, zgodnie z którymi zachowuje się później nasze ciało. Wyniki licznych eksperymentów, tj. drażnienia prądem (Desmurget i wsp. 2009), manipulacji polem magnetycznym (Brasil Neto i wsp. 1992) oraz wewnętrznych pobudzeń w mózgu (zbyt słabych i trudnych do odróżnienia, aby je świadomie odczuwać) wskazują jednak, że akt woli powstaje w całkiem innym obszarze mózgu niż generowanie ruchu 17. Na dodatek okazuje się, że nie jest przyczyną dobrowolnego czynu, a tylko pojawiającym się w świadomości symbolem tego etapu czynności mózgowych, który stanowi bezpośrednią przyczynę owego uczynku 18. Prowadzi to do wniosku, że świadoma decyzja jest poprzedzona nieświadomą aktywnością mózgu 19. Najsłynniejszym eksperymentem potwierdzającym tę tezę jest badanie Libeta z 1986 r., zainspirowane odkryciem Hansa Kornhubera, że dobrowolny ruch palcem wskazującym jest poprzedzony mniej więcej o sekundę nagłym skokiem potencjału czynnościowego, czyli jakby iskrą woli badanych decydujących się ruszyć palcem. Libet postanowił pójść dalej. Polecił badanym, aby podczas czynności podnoszenia palca zapamiętali, kiedy dokładnie w ich umyśle pojawiła 16 Przykładem może być eksperyment Laird a, który polegał na tym, że badanym kobietom dano do wyboru 4 opakowania rajstop, spośród których miały wybrać parę najwyższej jakości. W rzeczywistości wszystkie pary były tym samym produktem, a różnica między nimi polegała jedynie na tym, iż trzy pary były nasycone zapachami: kwiatowym, ziołowym i narcyzowym, a jedna pozostała bez zapachu. Spośród 250 uczestniczek badania tylko 6 osób zauważyło, że oglądane produkty mają jakikolwiek zapach. Pozostałe uczestniczki były przekonane, że wybierając produkt najwyższej jakości kierowały się takimi cechami jak: faktura, ścieg, trwałość, połysk i waga. Chociaż, jak się okazało nieuświadomiony bodziec, którym był zapach miał zasadniczy wpływ na dokonanie wyboru. Ponad 50% kobiet wybrało bowiem produkt o zapachu narcyzów, podczas gdy tylko 8% produkt bez zapachu (Falkowski i Tyszka, 2001). 17 Elektryczna stymulacja pola przedruchowego i dolnego płacika ciemieniowego (Desmurget i in. 2009) u pacjentów poddanych lokalnemu znieczuleniu wykazała, że aktywność neuronalna związana z działaniem i intencją działania realizowana jest w odrębnych obszarach mózgu. Podczas gdy stymulacja pola przedruchowego wywoływała ruchy twarzy i kończyn, tak dopiero stymulacja prawego dolnego płacika ciemieniowego wywoływała silną intencję poruszenia lewą ręką, ramieniem lub stopą. Natomiast stymulacja prawego płacika by poruszać ustami i mówić. Zwiększenie siły stymulacji w tych obszarach zostało zinterpretowane przez pacjentów jako intencja i przekonanie o wykonaniu tych ruchów, chociaż nie zaobserwowano zwiększonego napięcia mięśni. Pacjenci doświadczając iluzorycznych ruchów pytali: ruszałem ustami co powiedziałem? Prowadzi to do wniosku, że świadome intencje ruchów związane są z aktywnością kory ciemieniowej. Okazuje się jednak, że nie tylko, gdyż pobudzanie dodatkowego obszaru ruchowego (SMA supplementary motor area) w korze czołowej powoduje odczuwanie aktu woli wykonania ruchu, a przy mocniejszych impulsach wykonywanie go w przeświadczeniu, że to akt woli, a nie wynik stymulowania mózgu przez neurochirurgów 18 Cytat przytoczony za (Duch, 2010) z książki T. Huxley a Éléments d ana tomie comparée des animaux invertébrés wydanej w 1874 roku! 19 Okazuje się jednak, że prawdopodobnie postrzegany moment pojawienia się intencji zależy przynajmniej częściowo także od aktywności neuronalnej, która dokonuje się już po wykonaniu działania. Do takiego wniosku doprowadziła seria eksperymentów Lau i jego współpracowników, którzy zastosowali magnetyczną stymulację przezczaszkową (TMS) okolic znajdujących się przed dodatkowym polem przeruchowym (pre SMA). Wykazała ona, że po wykonaniu spontanicznego ruchu przesuwa postrzegany moment pojawienia się intencji wstecz w czasie, przesuwając jednocześnie postrzegany moment wykonania czynności wprzód w czasie (Lau i.in. 2007)\n13 WOLA WOLNA CZY NARZUCONA? BIONEUROPSYCHOLOGICZNE PODŁOŻE WOLI W CYKLU ŻYCIA CZŁOWIEKA 11 się chęć podniesienia palca. Okazało się wówczas, że kora motoryczna mózgu uaktywniała się na pół sekundy przed świadomym podjęciem przez nich decyzji. Zgadzałoby się to ze słowami Shopenhaurer a, który stwierdził, że to nie człowiek określa swoje chęci, lecz to zindyiwidualizowana uprzedmiotowiona w nim wola rządzi jego czynami, życiem i nawet rozumem. Człowiek jest tylko marionetką, której sznurki pociąga jakaś siła chcenia, nadrzędna nad nim. Tym bardziej, że jak wykazały późniejsze badania czas pomiędzy podkorowym pobudzeniem mózgu a uświadomieniem sobie dokonanego wyboru może wynosić nawet 7 10 s (Frith 2011). Następne eksperymenty z tego zakresu doprowadziły naukowców z Instytutu Maksa Plancka do możliwości przewidzenia, którą ręką badany naciśnie guzik. I to kilka sekund wcześniej, niż ten o tym dobrowolnie zdecydował. Nie jest to podobno zbyt trudne, gdyż jak wykazały wyniki innego eksperymentu monitorując aktywność niewielkiej grupy 256 neuronów, można z 80% trafnością przewidzieć, co wybierze badany człowiek, zanim on sam zda sobie z tego sprawę (Cieśliński 2010). To skłoniło wielu naukowców do pogodzenia się ze słowami Harrisa, że myśli i zamiary wynikają z ukrytych przyczyn, których sobie nie uświadamiamy i na które nie mamy wpływu. Nie jesteśmy tak wolni, jak nam się wydaje 20 (Schermer 2012, s. 22). W dyskurs o woli włączyli się wówczas niektórzy fizycy (np. Roger Penrose). Stoją oni na stanowisku, że działanie naszego mózgu nie opiera się na regułach fizyki klasycznej, tylko podlega prawom mechaniki kwantowej, które zachodzą w mikrotubulach neuronów. Według tej teorii intencje musiałyby się pojawiać w umyśle bez żadnego związku z zachodzącymi w mózgu procesami, odpowiedzialnymi za osobowość człowieka, jego przekonania, nawyki oraz charakterystyczne formy zachowania i myślenia. Takie rozumowanie nie prowadzi jednak przynajmniej jak na razie do wyjaśnienia naszych wyborów, ani też nie wskazuje na to, co moglibyśmy nazwać wolną wolą (Earman 1986). Idąc zatem tym tokiem myślenia nadziewamy się na tzw. widły Hume a: albo nasze działania są zdeterminowane, a więc nie ponosimy za nie odpowiedzialności, albo są wynikiem losowych zdarzeń, a wówczas również nie jesteśmy za nie odpowiedzialni (Pinker 2005, s. 258). 20 Płaty przedczołowe tworzą konkurujące ze sobą plany różnych działań. Jeden z planów zwycięża, a zaangażowane w jego tworzenie neurony hamują aktywność neuronów uczestniczących w tworzeniu konkurencyjnych planów zgodnie z procesem zwycięzca bierze wszystko. Narastająca gotowość do podjęcia konkretnego działania rozpoznawana jest jako intencja działania, ale świadome ja dowiaduje się o tym dopiero po osiągnięciu dostatecznie wysokiego progu aktywacji, przypisując sobie podjęcie decyzji. Należy tutaj zauważyć, że w przypadku, gdy istnieje kilka alternatywnych planów, to wybór pomiędzy nimi może być szybki. Odpowiada za to pole przedruchowe (presma), znajdujące się pomiędzy korą ruchową i przedczołową, które specjalizuje się w kontroli wolicjonalnych ruchów w sytuacjach konfliktowych (Nachev i in. 2007). Jednak rola tego pola może być związana głównie z przygotowaniem do działania. Aktywacja samego dodatkowego pola ruchowego (SMA) jest związana z przygotowaniem do wykonania specyficznych sekwencji ruchów. Znajdujące się tam komórki pobudzają się selektywnie w różnych konfiguracjach przy spontanicznie inicjowanych ruchach (Lau i in., 2007). Nie ma się więc co dziwić, że coraz częściej pojawiają głosy twierdzące, że wolna wola to samooszustwo 21 lub iluzja 22, co w konsekwencji stawia przed nami mnóstwo pytań natury filozoficznej, moralnej i prawnej. Ich sedno trafnie puentują rysunki satyryczne opublikowane w New Yorker. Na pierwszym z nich oskarżony zwraca się do sędziego: Panie sędzio, jestem niewinny z uwagi na determinizm biologiczny, z kolei na drugim oskarżona tłumaczy się: To prawda, mój mąż bił mnie wskutek swojego traumatycznego dzieciństwa, ale ja zamordowałam go pod wpływem własnego 23. Z drugiej strony jak dowodzi Lichtenberg człowiek to arcydzieło stworzenia, choćby tylko dlatego, że żadna ilość determinizmu nie jest w stanie zachwiać jego wiary w to, iż jest istotą wolną. Ma to swoją dobrą stronę, gdyż jak udowadniają badania psychologiczne warto wierzyć w wolną wolę. Dzięki temu bierze się większą odpowiedzialność za siebie, swoje życie, czyniąc poprzez to świat lepszym (Baumeister 2010). Poza tym, jak wykazują badania nad wytwarzaniem BDNF 24 podczas ćwiczeń fizycznych szczury zmuszane do ćwiczeń wytwarzają dużo mniej BDNF niż te, którym towarzyszy poczucie, że biegają z własnej, nieprzymuszonej woli. Być może także u ludzi istnieje bezpośredni związek pomiędzy poziomem BDNF a czynnościami wykonywanymi z własnej woli. Dlatego warto powtórzyć za Singerem musimy wierzyć w wolną wolę, nie mamy wyboru. Zwłaszcza, że tak naprawdę determinizm zakłada niejako płynięcie z prądem, co dobitnie pokazał John R. Searle, kpiąc sobie z faktu, że skoro i tak napisane jest na górze, czy zapłaci rachunek w restauracji, czy nie, to on posiedzi i poczeka, co się wydarzy 21 W książce O naturze ludzkiej ojciec socjobiologii Wilson pisał: Wielki paradoks wolnej woli i determinizmu, który od pokoleń absorbuje najmędrszych filozofów i psychologów, można w terminach biologicznych sformułować następująco: jeżeli odziedziczyliśmy geny, a środowisko, w którym żyjemy, jest rezultatem ciągu wydarzeń, który zaczął się, zanim przyszliśmy na świat, to w jaki sposób w mózgu może istnieć rzeczywiście niezależna siła? Siła ta jako taka powstała w rezultacie wzajemnego oddziaływania genów i środowiska. Tak więc zdawać by się mogło, że nasza wolność to samooszustwo (za Duch 2012). 22 Daniel Wegner, psycholog z Harwardu, w książce Illusion of conscious will (2002) omawia liczne eksperymenty, w których ludzie mylą się co do swoich intencji i działania. Okazuje się, że w pewnych sytuacjach człowiek może aktywnie działać nie zdając sobie z tego sprawy, np. poruszając różdżką radiestezyjną, popychając talerzyk w czasie seansu spirytystycznego, czy wykonując czynności pod wpływem hipnozy. Możliwa jest także sytuacja odwrotna, czyli iluzja kontroli. Wtedy człowiek przypisuje sobie nie swoje działania, ulegając złudzeniu, że kontroluje sytuację. Ma to miejsce na przykład podczas gier komputerowych, kiedy to ludzie często traktują ruchy postaci jako wywołane przez nich, choć w rzeczywistości są one od nich niezależne. Jak to wygląda od strony mózgu? Neurobiologicznie świadomość własnego działania związana jest z aktywnością przedniej części kory wyspy (AIC), a świadomość uczestnictwa biernego (czyli że ktoś inny wykonuje za nas ruchy) z aktywacją dolnej kory ciemieniowej (IPC) (Farrer i Frith, 2002). 23 Z tego powodu w wielu systemach prawnych podstawowymi warunkami rozważania odpowiedzialności oskarżonego są dwa pojęcia: artus reus i mens rea, które wzięte zostały z rozważań angielskiego prawnika sir Edwarda Coke a. A konkretnie z jego zasady: actus non facit reum nisi mens sit rea, czyli akt nie czyni człowieka winnym dopóki jego umysł nie jest również winny (za: Jaśkowski 2009). 24 BDNF to neurotropowy czynnik pochodzenia mózgowego, który odgrywa kluczową rolę w tworzeniu nowych neuronów. Dodatkowo, ochrania także już istniejące neurony zapewniając im tym samym przetrwanie oraz ułatwia powstawanie synaps (czyli połączeń między poszczególnymi neuronami), co jest niezbędne w procesach myślowych, uczeniu się i wyższych czynnościach mózgu.\n14 12 Iwona Ruść (Searle 2010). Owszem, najczęściej nasze rachunki płacimy bezwładnie, gdyż zdecydowana większość naszych codziennych wyborów, o czym już było wspomniane, rzeczywiście odbywa się nieco automatycznie i jest niejako dedukowalna z utartych wzorów w naszych mózgach. Nie stanowi to jednak dowodu, że mózg jest z góry zdeterminowany lub niezmienny. Jest raczej narządem przystosowania, o czym zaświadczyć może jego niezwykła właściwość zwana neuroplastycznością, którą można zdefiniować jako zdolność mózgu do przekształcania fizycznej struktury połączeń w odpowiedzi na warunki zewnętrzne 25. Można zatem powiedzieć, że mózg i układ nerwowy, neuron po neuronie są budowane i kształtowane poprzez interakcje programu genetycznego z wpływami środowiska w procesie, który można nazwać rozwojem zależnym od używania (Cozolino 2002). To w konsekwencji umożliwia płynięcie pod prąd. Potwierdza to Frankl, który na pytanie o determinizm człowieka odpowiedział: jako neurolog i psychiatria jestem rzecz jasna w pełni świadom, w jak wielkim stopniu człowiek podlega różnym uwarunkowaniom biologicznym, psychologicznym, socjologicznym. Jednak, oprócz tego iż jestem profesorem dwóch specjalizacji, jestem też byłym więźniem czterech obozów koncentracyjnych. A co za tym idzie, naocznym świadkiem tego, w jaki stopniu człowiek był, jest i zawsze będzie w stanie znosić nawet najgorsze warunki, dzielnie stawiając im czoło (Frankl 2010, s ). W innej ze swoich książek dodaje: My, którzy żyliśmy w obozach koncentracyjnych, pamiętamy ludzi, którzy chodzili po barakach pocieszając innych, rozdając ostatni kawałek chleba. Być może było ich niewielu, ale są oni wystarczającym dowodem na to, że człowiekowi można zabrać wszystko za wyjątkiem jednej rzeczy: ostatniej z ludzkich wolności wyboru swojej postawy w każdych okolicznościach, wyboru swojej drogi (Frankl 2011, s. 109). Dowód na istnienie woli mogą stanowić również świadectwa osób z uszkodzeniami automatycznych systemów kontroli motoryki ciała. Na przykład Waterman, który cierpiąc na całkowitą utratę zmysłu propriocepcji opisuje w swojej książce The Man who lost his body jak uczy się w pełni świadomie kontrolować swoje ciało. Natomiast inna osoba z tą samą chorobą stwierdza, że dopiero walcząc ze sparaliżowanym ciałem doznała prawdziwego poczucia woli (Kitter 2010). Nowe światło na spojrzenie woli rzuca również sam Libet, sugerując, że choć nasze zamiary są inicjowane bez udziału świadomości, to zanim dojdą do skutku nasza jaźń ma prawo weta. Oznaczałoby to zatem, że nasza jaźń jest cenzorem dla nieświadomych procesów. Potwierdza to studium dwóch neurobiologów, Marcela Brassa i Patricka Haggarda, którzy w 2007 r. opublikowali wyniki swojego eksperymentu, różniącego się od badania Libeta tylko tym, że badani mogli odstępować od podjętej decyzji w ostatniej chwili. Badacze odkryli wówczas, że lewa grzbietowa kora 25 Gdy, przykładowo, dochodzi do udaru i całkowitej utraty władania w prawej ręce, to mózg może utworzyć nowe ścieżki, które umożliwią lewej ręce wykonywania czynności wcześniej wykonywanych wyłącznie prawą. czołowo przyśrodkowa uaktywnia się podczas świadomego powstrzymania się od jakiegoś działania. Wywnioskowali z tego, że sieć połączeń w ludzkim mózgu odpowiadająca za świadome działanie obejmuje także strukturę inicjującą celowe zaniechanie 26. W świetle powyższych badań ludzka wola stanowi istotny element sieci przyczyn i skutków. Podejmowane przez nas wybory mają rzeczywisty wpływ na struktury fizyczne, połączenia nerwowe w naszym mózgu. Jak zauważył Merzenich: Doświadczenie w połączeniu z uwagą prowadzi do fizycznych zmian w strukturze i przyszłym funkcjonowaniu systemu nerwowego. To oznacza dla nas czysto fizjologiczny fakt: Chwila po chwili wybieramy i tworzymy sposób, w jaki działać będą nasze stałe zmieniające się umysły w bardzo rzeczywisty sposób wybieramy, kim będziemy w następnej chwili; a te wybory zostają fizycznie wyryte w naszym materialnym ja (Perlmutter i wsp. 2007, s. 120). Oznacza to, że tak jak biochemia mózgu ma wpływ na nasze zachowanie, tak my możemy wpływać na biochemię mózgu. Potwierdzają to interakcje zachodzące między układem nerwowym, immunologicznym i stanami psychicznymi człowieka (które doprowadziły m.in. do powstania teorii psychoneuromięśniowej 27 itd.). Z jednej strony układ odpornościowy wydziela cytokiny, które mają swoje miejsca wiążące w mózgu, a szczególnie w układzie limbiczno- podwzgórzowym 28. Z drugiej jednak strony nasze myśli wywołują emocje, które poprzez układ hormonalny mogą oddziaływać na prawie wszystkie narządy, a także na ekspresje poszczególnych genów. Układ autonomiczny pozwala nam także na cielesne odczuwanie emocji m.in. poprzez przyspieszenie lub zwolnienie pracy serca, gęsią skórkę, zimny pot, zmiany ciśnienia krwi, omdlenia, a nawet śmierć. Tym mechanizmem próbuje się bowiem wyjaśnić 26 Dokładniejsza analiza aktywacji kory zaangażowanej w proces powstrzymywania intencjonalnych ruchów za pomocą obrazowania fmri (Brass i Haggard 2007) ukazała dodatkowe trzy struktury: przednie pole grzbietowo- czołowo przyśrodkowe (dfmc, czyli pole Brodmana BA9), obustronne aktywacje przedniej brzusznej części kory wyspy (avins) oraz prawostronnego górnego zakrętu skroniowego (rsts), który związany jest z reprezentacją obserwowanych intencjonalnych akcji i reaguje na relacje pomiędzy ruchem i kontekstem w jakim był wykonywany (Saxe i inn. 2004). Co ciekawsze, w sytuacjach podjęcia i powstrzymania się od działania zaobserwowano brak kontrastu w aktywacji pola przedruchowego presma. Doprowadziło to do wniosku, że główną rolą tego pola jest przygotowanie do działania. Natomiast zablokowanie jest wynikiem aktywacji presma przez dfmc, którego aktywacja przy braku blokowania działania jest niewielka. Potwierdza to zatem, że rolą dfmc jest raczej przygotowanie do blokowania, a nie planowanie działania, które odbywa się na wcześniejszym etapie w płatach przedczołowych. Taka interpretacja zgodna jest również z analizą połączeń funkcjonalnych tego obszaru i modelami zstępującej (top down) kontroli samoregulacji, w których przepływ informacji zmierza od obszarów przedczołowych przez presma i SMA do pierwotnej kory ruchowej (Kühn, Haggard i Brass 2009). Z kolei aktywacja kory wyspy może być związana z uczuciem frustracji spowodowanym zablokowaniem intencjonalnego działania. 27 Teoria ta zakłada, że w czasie wizualizacji ruchu kora motoryczna (gdzie znajdują się neurony lustrzane) wysyła poprzez tzw. motoneurony w rdzeniu kręgowym, impulsy do włókien mięśniowych. Te impulsy, jak pokazuje elektromiograf, nie różnią się niczym od tych, które są generowane podczas rzeczywistego ruchu. Są tylko od nich nieco słabsze. Na skutek wielokrotnych powtórek dochodzi do tzw. torowania połączeń nerwowych, przez co sygnał staje się silniejszy i bardziej precyzyjny. 28 Zawiaduje on emocjami oraz kieruje autonomicznym układem nerwowym i przysadką mózgową (a za jej pośrednictwem układem hormonalnym), a także stanowi główne źródło neuropeptydów.\n15 WOLA WOLNA CZY NARZUCONA? BIONEUROPSYCHOLOGICZNE PODŁOŻE WOLI W CYKLU ŻYCIA CZŁOWIEKA 13 zjawisko samospełniającego się proroctwa, którego skutkiem może być tzw. śmierć wudu 29 oraz efekt placebo 30. W powyższym świetle determinizm nie unieważnia koncepcji wolności woli, a wręcz przeciwnie, stanowi jej niezbędne założenie (Herrmann 2009) 31. Pytanie zatem nie powinno brzmieć czy nasze decyzje w danej sytuacji są z góry określone, tylko co je określa? Przyjrzyjmy się zatem kształtowaniu aspektów woli w rozwoju i biegu życia człowieka. Jak zauważył Marek Hłasko człowiek się rodzi wbrew własnej woli, żyje bez przyjemności i umiera bez własnej woli 32. Na dodatek, jeżeli weźmiemy pod uwagę czynniki decydujące o naszym działaniu, tj.: dziedzictwo biologiczne, wychowanie i samorozwój, to zrozumiemy co miał na myśli Stanisław Lec pisząc, że człowiek we własnym życiu gra zaledwie mały epizod. Już bowiem w okresie prenatalnym pod wpływem genów i zachowania matki powstaje znaczny procent ścieżek nerwowych w naszym układzie limbicznym, wpływając na to, jak później postrzegamy świat, jak myślimy, uczymy się, reagujemy emocjonalnie, śnimy, jaki jest nasz biorytm oraz dominujące samopoczucie (Kornas Biela 2009). Dzieje się tak dlatego, gdyż okres rozwoju prenatalnego jest fazą szczególnej wrażliwości ze względu na bardzo szybkie tempo rozwoju. A im szybszy jest rozwój, tym większa skuteczność działania czynników na niego wpływających. Dlatego już sama ekspozycja płodu na różne substancje (nie tylko lekowe) wydaje się wpływać nie tylko na preferencje smakowe 33, ale także na jego zachowanie w przyszłości 34. Na przykład palenie przez matkę papierosów lub picie alkoholu w okresie ciąży zwiększa ryzyko wystąpienia zachowań przestępczych u dzieci (Seligmann 1997). Obok używek, leków, preferencji żywieniowych i kondycji zdrowotnej rodzicielki szczególną rolę w kształtowaniu płodu wydaje się odgrywać także poziom stresu doświadczany przez matkę. Hormony stresu 29 Śmierć wudu polega na tym, że zdrowa osoba umiera tylko dlatego, że wierzy, iż klątwa sprowadziła na nią śmierć. Odczuwane wówczas doświadczenia stresowe pobudzają mocno autonomiczny układ nerwowy, co w efekcie może wpłynąć na zwiększenie szybkości bicia serca, doprowadzając tym samym do jego zawału. 30 O sile placebo zaświadczyć może autentyczny i najlepiej udokumentowany medycznie przypadek pana Wrighta z bardzo zaawansowanym nowotworem złośliwym układu limfatycznego. Dwukrotnie był umierający, przykuty do łóżka. Jego wiara i nadzieja pokładana w eksperymentalnym leku pod nazwą Krebiozen tak pobudziła układ odpornościowy, że dwukrotnie wyzdrowiał w ciągu kilku tygodni, mimo że za drugim razem podawano mu tylko wodę destylowaną czyli placebo. Jego lekarz, Dr. West, opisał, że po podaniu wody destylowanej (pacjent był przekonany, że to udoskonalony Krebiozen) guzy zmniejszały się, jak topniejące kule śniegu na rozżarzonym piecu (Wirga, 2010). 31 Wymusza to tworzenie się stanowisk kompatybilistycznych (reprezentowanych m.in. przez Hume, Hobbes a), które głoszą, że wolność woli można pogodzić z determinizmem. Dokonuje się to poprzez rezygnację z zasady alternatywy i spełnienie dwóch pozostałych zasad (sprawstwa i autonomii). Ujęcie kompatybilistyczne za wolne uznaje zatem tylko te zdarzenia mentalne, które są zgodne z intencjami, wierzeniami, pragnieniami oraz uczuciami danej osoby i nie są wykonywane pod przymusem ludzi lub sytuacji (Hume, 1739). 32 Rozmowa B. Czekałowej z M. Hłasko, audycja Muzyka i aktualności, emisja w Polskim Radiu, r. 33 Dzieci, których matki podczas w ciąży jadły anyż, wykazywały po urodzeniu upodobanie do jego spożywania, w przeciwieństwie do noworodków, które w okresie płodowym nie miały z nim kontaktu. 34 Ze względu, że koncentruję się głównie na rozwoju zdrowego płodu, a nie na patologii, dlatego nie poruszam kwestii uszkodzeń płodu i chorób z tym wiązanych (jak FAS, MPDz itp.). mogą bowiem przekraczać barierę łożyskową informując płód o dokładnym stanie nastroju i uczuć, w jakim znajduje się jego rodzicielka. Ze względu na to, że płód jeszcze nie ma wykształconych płatów czołowych (które stanowią rolę buforów/modyfikatorów), kluczowym komponentem reakcji na stres staje się wówczas oś podzwgórzowo przysadkowo- nadnerczowej (HPA) i aktywność jądra półleżącego. Ma to istotne znaczenie dla programowania osi HPA oraz systemu dopaminy, serotoniny oraz noradrenaliny w zakresie temperamentu i behawioralnej reaktywności 35. Te inklinacje są później wzmacniane zasadami postępowania oraz repertuarem emocji, których dziecko uczy się od rodziców. Drugie zagrożenie dla płodu związane z przeżywaniem stresu przez matkę wiąże się z faktem, że w reakcji na stres u kobiet zwiększa się poziom testosteronu. Ten hormon płciowy produkowany w jądrach płodu męskiego (podobnie jak estragon wytwarzany w jajnikach płodu żeńskiego ok tygodnia ciąży) zaczyna kształtować podłoże dymorfizmu płciowego i różnic indywidualnych w zakresie zachowań związanych z płcią, jak np. orientacji płciowej, tożsamości płciowej, prawidłowych zróżnicowań, a także odchyleń od normy dotyczących przejawianego poziomu męskości lub kobiecości. Dodatkowy testosteron rodzicielki, który w dużej mierze krąży niezwiązany we krwi, może przeniknąć przez łożysko wpływając na płód w macicy, tym samym prowadząc do zmaskulinizowania mózgu płodu. Tak się właśnie stało w połowie lat 90. ubiegłego wieku, kiedy przyszłym matkom, u których występowało ryzyko poronienia podawano męskie hormony płciowe. Urodzone w tym czasie dziewczynki okazały się chłopczycami, które nastręczały wyjątkowych kłopotów wychowawczych (Seligmann 1997). Z ciała matki dziecko wychodzi z niemal wszystkimi komórkami mózgowymi, jakie kiedykolwiek będzie miało 36. W ramach wyprawki na ten świat dostaje również zdolność do uczenia się poprzez warunkowanie oraz ponad 20 odruchów dowolnych, które zostały wyselekcjonowane przez ewolucję 37. Mają one za zadanie zwiększyć jego szanse przeżycia poprzez ułatwienie fizycznego i emocjonalnego związku z matką. Kora, w miarę swojego rozwoju, stopniowo przejmuje kontrolę, zahamowując podstawowe odruchy, które organizują prymitywne programy motoryczne pnia mózgu. W miarę, jak środkowa część kory czołowej rozrasta się i rozciąga swoje włókna w dół do układu limbicznego i pnia mózgu u dziecka stopniowo zwiększają się zdolności hamowania odruchów oraz pamięci. To pozwala na pojawianie się zachowań wymagających opóźnienia reakcji oraz zahamowania reakcji niewłaściwych. Jeżeli jednak 35 Zbyt duże rozregulowanie osi HPA może również wywołać obniżenie stopnia rozpoznawania, pamięci i habituacji, czyli utrwalania nawyków. 36 Wyjątek stanowią komórki w móżdżku i hipokampie, których liczba po urodzeniu znacznie wzrasta. 37 Na przykład wczesna zdolność do rozpoznawania twarzy opiera się prawdopodobnie na strukturach podkorowych (tzn. znajdujących się pod korą mózgową). Struktury podkorowe stanowią część drogi mózgowej, która umożliwia wykonywanie niezwykle szybkich i automatycznych ruchów pod wpływem tego co się zobaczy. Dopiero od ok. 2. miesiąca życia odpowiedzialność za rozpoznawanie twarzy przez niemowlę zaczynają przejmować okolicy kory mózgowej w płatach skroniowym i potylicznym.\n16 14 Iwona Ruść płat czołowy ulegnie uszkodzeniu, to utracone zostaną zahamowania, czyli możliwość kontroli impulsów, odsłaniając pierwotne, czyli mroczniejsze warstwy populacji neuronów (Damasio 2011). Wiąże się to z brakiem samokontroli, impulsywnością, niekiedy prowadzącą do agresji, stępieniem emocjonalnym oraz brakiem zainteresowania otoczeniem, co można zaobserwować u ludzi cierpiących na otępienie czołowo skroniowe lub zespoły czołowe 38. Dodatkowo, uszkodzenia tej części mózgu prowadzą również do nieumiejętności planowania działań oraz problemów z uwagą i koncentracją, co także odgrywa znaczącą rolę w procesach wolicjonalnych. Powolny rozwój kory oznacza, że wielu rzeczy uczymy się nie mając jeszcze odpowiednich systemów korowych służących świadomości i pamięci 39. W konsekwencji oznacza to, że większość z najważniejszych aspektów życia podlega wpływom odruchów, zachowań i emocji, które zostały wyuczone i zorganizowane poza naszą świadomością (Cozolino 2002). Dotyczy to zarówno wiedzy, systemów przekonań i postaw. Według psychologów większość przekonań pochodzi właśnie z okresu wczesnego dzieciństwa, kiedy logiczna i analityczna funkcja myślenia nie jest jeszcze rozwinięta. (Sprawia to, że dzieci interpretują wszystko dosłownie, przyjmując wprost do siebie, zwłaszcza, gdy pochodzi to od autorytetu, jakim jest rodzic, niania czy wychowawczyni w żłobku lub przedszkolu). Powstają one w tzw. warstwach ukrytych, które jako matryca utajonej pamięci emocjonalnej, proceduralnej i sensoryczno motorycznej tworzą naszą rzeczywistość na milisekundę przed pojawieniem się świadomego ja. Warstwy ukryte przedstawiają nam obraz świata z programem na podstawie tego, co było skuteczne w przeszłości. Przywołując przeszłość, determinują nasze obecne doświadczenia i wytyczają drogę w przyszłość 40. Efektem utajonego uczenia się jest m.in. marker 38 Inspiracją do badań nad funkcjami płatów czołowych i powstania teorii wg której płaty czołowe są odpowiedzialne za kontrolowanie emocji i procesy podejmowania decyzji był przypadek 25 letniego zdrowego rzemieślnika P. Gage a, który w 1848 r. został uderzony w głowę metalowym prętem wskutek nieszczęśliwego wypadku. Pręt przebił wówczas na wylot czaszkę, przelatując przez lewą szczękę, oczodół, płat skroniowy i sklepienie czaszki. Choć Gage przeżył, to wystąpiły diametralne zmiany w jego charakterze. 39 Pamięć jawna wymaga udziału sieci obejmujących hipokamp i wyższych struktur korowych. W związku z tym, rozwój pamięci świadomej przebiega równolegle z dojrzewaniem tych systemów w pierwszych latach życia. Z tego powodu z racji reorganizacji połączeń w mózgu występuje tzw. amnezja wczesnodziecięca, czyli brak jawnych wspomnień z najwcześniejszego okresu życia (pierwszych dwóch lat). Oznacza to, że pierwszym ważnym lekcjom, przechowywanym w sieciach neuronowych mózgu i całego ciała brakuje atrybucji źródłowej (tzn. że nie pamiętamy jak się tego uczyliśmy). Nie wiemy zatem jak rozwijały się podstawowe zdolności poznawcze takie jak rozróżnianie obiektów i fonemów mowy, teoria umysłu (swojego i innych), próby określenia swojego charakteru i rozwoju jaźni. W związku z tym, tylko dzięki systematycznym obserwacjom i eksperymentom prowadzonym przez psychologów rozwojowych dowiadujemy się, jak te procesy przebiegają. 40 Neuofizyk P. Eagleman w swojej książce Mózg incognito odnośnie uczenia utajonego przytacza japońską metodę sekowania kurczaków (tzw. sekowanie kloaczny), która pozwala ekspertom w tej dziedzinie błyskawicznie ustalić płeć jednodniowych piskląt. Metoda ta polega na staniu zawodowego seksera nad uczącym się i przyglądaniu się jego pracy. Uczeń w tym czasie bierze do ręki pisklę, ogląda kuper i wrzuca je do jednego lub drugiego kosza. Zawodowiec mówi wówczas: dobrze lub źle. Po wielu tygodniach takiego treningu mózg ucznia jest już wyćwiczony do perfekcji, choć uczeń nadal na poziomie świadomości nic nie wie. somatyczny określany jako reakcja afektywna (pozytywna lub negatywna) organizmu na przewidywane konsekwencje przyszłych zdarzeń 41. Kształtuje się on m.in. poprzez rozwój więzi matka dziecko, w wyniku którego organizowane są trwałe schematy, kształtujące sposób doświadczania ludzi wokół nas przez całe życie 42. Jest to możliwe dzięki temu, że dziecko rodzi się już z wykształconym ciałem migdałowatym 43, które odgrywa istotną rolę w sieciach związanych z emocjonalnym uczeniem się. Potrafi również naśladować swoich opiekunów (kopiując m.in. wyraz ich twarzy) dzięki tzw. neuronom lustrzanym, które uaktywniają się podczas wykonywania czynności lub obserwowania ich u osobników, co pomaga zrozumieć intencje i emocje innych, otwierając tym samym drogę do porozumiewania się i uczenia 44. Poza tym, wszystkie potencjalne doznania, tj. uczucie ciepła, szczęścia, ból rozłąki, radość i podniecenie wywołane powrotem matki mają korelaty neurochemiczne, które umożliwiają doświadczanie wspaniałych uczuć. Za pomocą kaskady biochemicznej interakcje pomiędzy matką a dzieckiem stymulują wydzielanie oksytocyny, prolaktyny, endorfin i dopaminy, które wywołują uczucia pozytywne i nagradzające, stymulując tym samym dojrzewanie strukturalne kory oczodołowo czołowej. Oznacza to, że brak troskliwej opieki i nieprawidłowo kształtowana więź między matką a dzieckiem może powodować nie tylko trudności z przystosowaniem się do życia, ale również zmiany w ośrodku mózgu, który jest odpowiedzialny za przeżywanie emocji. Takie osoby w przyszłości z trudnością rozpoznają własne uczucia i nie potrafią im zaufać. Ważną rolę w kształtowaniu naszych automatyzmów, postaw i nawyków odgrywa pamięć związana z umiejętnościami motorycznymi i ruchem tzw. pamięć proceduralna. Jej rozwój zależy od jąder podstawy, które rozwijają się 41 Według Damasio brzuszno przyśrodkowa kora przedczołowa oraz ciało migdałowate to kluczowe struktury, których prawidłowe funkcjonowanie warunkuje nabywanie markerów somatycznych. 42 Do badania więzi/przywiązania u małego dziecko opracowano procedurę zwaną obcą sytuacją. W warunkach laboratoryjnych matka zostawia dziecko z obcą osobą w pokoju i po chwili wraca. Obserwując reakcje dzieci w tej sytuacji Aisworth wyróżniła trzy wzorce przywiązania: 1) przywiązanie lękowo unikające (kiedy dziecko nie przejawia oznak stresu po wyjściu matki i ignoruje ją po jej powrocie). Jest to powiązane z odrzucaniem dziecka przez matkę, która w warunkach domowych nie zaspokaja potrzeby bliskości, jakiej potrzebuje dziecko; 2) przywiązanie ufne (kiedy nieobecność matki odczuwana jest jako dyskomfort, a powrót matki budzi zadowolenie) dające poczucie bezpieczeństwa; 3) przywiązanie lękowo ambiwalentne (gdy dziecko, zestresowane separacją przestaje eksplorować otoczenie po jej wyjściu i z trudnością uspokaja się po jej powrocie), co wynika z braku spójności w zachowaniu matki w warunkach domowych (Rostowski 2013). 43 Pierwotnie rozwinęliśmy bazujące na ciele migdałowatym reakcję walcz lub uciekaj oraz instynktowne emocje w celu zapewnienia przetrwania naszemu gatunkowi. To pozwalanie ciału migdałowatemu na kontrolowane naszego mózgu może w efekcie doprowadzić do sytuacji, w której to przetrwanie zostanie utrudnione. Na szczęście ludzki mózg ma możliwość zmienić połączenia między neuronami, by utworzyć nowe, dzięki którym nie będziemy powtarzać już tych samych zużytych programów agresji i lęku. 44 Od wczesnego dzieciństwa do okresu późnej młodości niemal równolegle z systemem neuronów lustrzanych rozwija się i kształtuje neuronalna siec środkowych struktur czołowych CMS obejmująca środkowo przedczołową korę, korę przedniej obręczy oraz przedni klinek. Aktywność tych struktur związana jest w głównej mierze z przetwarzaniem informacji dotyczących samego siebie i społecznego poznania, a w powiązaniu z systemem neuronów lustrzanych (czyli przy udziale prawobocznej sieci czołowo ciemieniowej) również procesów nie tylko samopoznania, ale również społecznego rozpoznawania i rozumienia innych (Rostowski 2012).\n17 WOLA WOLNA CZY NARZUCONA? BIONEUROPSYCHOLOGICZNE PODŁOŻE WOLI W CYKLU ŻYCIA CZŁOWIEKA 15 dopiero ok. 3. miesiąca życia. Niemowlę zaczyna odkrywać wówczas, że odgłos płaczu natychmiast sprowadza rodzica, a chwycenie zabawki w określony sposób pozwala na zręczniejsze posługiwanie się nią. Wtedy zaczyna stopniowo przyswajać kolejne procedury, które stają się coraz bardziej wyrafinowane obejmując coraz trudniejsze zadania: raczkowanie, wstawanie, chodzenie itd. Wyuczone w taki sposób informacje mogą później prowadzić do poczucia instynktowości, gdy z jakiegoś powodu przedkładamy jedną rzecz nad drugą, nie wiedząc za bardzo dlaczego. Oznacza to, że systemy nieświadomej pamięci niedeklaratywnej (niezależnej od naszej woli) kładą się cieniem na naszej świadomej wiedzy i świadomych wspomnieniach. Tym bardziej, że rozwój świadomych ruchów przebiega dużo wolniej. Gdybyśmy zaznaczyli na powierzchni kory ruchowej w mózgu miesięcznego dziecka te komórki, które uruchamiają mięśnie poddane jego rozwijającej się woli, to jama ustna i wargi zajęłyby większość zaznaczonego obszaru. Gdyż mięśnie antygrawitacyjne (otwierające stawy i tym samym prostujące ciało) nie poddają się jeszcze kontroli woli w tym wieku. Tak samo mięśnie rąk, które na razie reagują na akty woli jedynie sporadycznie (Feldenkrais 2012). Wykonując takie rysunki miesiąc po miesiącu, a potem co kilka lat, uzyskiwalibyśmy za każdy razem inny rezultat. Zauważylibyśmy również, że obrazy różnych ludzi znacznie by się od siebie różniły. Śpiewacy i lektorzy wykazywaliby większe obszary odpowiadające komórkom, które aktywizują mięśnie kontrolujące język, usta i oddychanie. Natomiast u grających na jakimś instrumencie większy byłby obszar reprezentujący trzeci palec itd. Dlaczego tak się dzieje? Niedługo po urodzeniu liczba połączeń między komórkami mózgu zaczyna gwałtownie rosnąć, tak że w rezultacie liczba połączeń w mózgu niemowlęcia znacznie przewyższa liczbę połączeń w mózgu dorosłego. Wiele z tych nadmiarowych połączeń musi jednak zostać wyeliminowanych, czyli przyciętych. To, które połączenia przetrwają i rozwiną się, a które zanikną i obumrą, zależy częściowo od genów odziedziczonych po rodzicach, a częściowo od doświadczeń dziecka 45. Związane jest to z mechanizmem mózgu, który eliminuje znaczny nadmiar włókien i neuronów z którymi przychodzimy na świat. Działa on zgodnie z zasadą używaj albo trać, czy też darwinizmu neuronalnego, który zakłada, że neurony wytworzone w nadmiarze, walczą, aby trafić na odpowiednią tarczę. Analogicznie jak w przypadku plemników, pierwszy neuron, który dojdzie do włókna mięśniowego rozwija się, a inne już nie są przyjmowane. A zatem zwycięzca bierze wszystko 46. Możemy to zaobserwować na przykładzie rozwoju zdolności lingwistycznych. Niemowlęta specjalizując 45 Chodzi tu zarówno o rodzaj więzi z opiekunami, jak i specyfikę otoczenia. Badania międzykulturowe Diasena wykazały bowiem, że pewne zdolności opisane w stadiach inteligencji poznawczej Piageta wykształcają się w zależności od środowiska, w którym człowiek się wychowuje. Na przykład zasadę stałości liczby szybciej przyswajają osoby ze środowisk rolniczych. Natomiast złudzeniom perspektywicznym według hipotezy stolarskiej częściej ulegają osoby wychowujący się w otoczeniu, w którym występuje dużo kątów prostych (Boski 2010). 46 Analogiczny proces zwycięzca bierze wszystko o czym już była mowa zachodzi podczas dokonywania wyboru. się w słuchaniu języka jakim mówią do niego opiekunowie, tracą ok. 10. miesiąca życia zdolność do rozróżniania fonemów innych języków (Duch 2012). W związku z tym, ich późniejsza nauka języka obcego będzie prawdopodobnie związana z trudnością zrozumienia obcojęzycznych głosek (zwłaszcza z zakresu języków tonalnych) i z problemem wyeliminowania obcego akcentu. Ale nie jest przecież możliwe przemawianie do dziecka wszystkimi rodzajami języków naraz w tak krótkim czasie. Jak bowiem słusznie zauważył Kołakowski to, co możliwe w młodości, tego nie można na ogół mieć w pełnych rozmiarach i wszystkich formach. Dlatego niemal wszyscy są ofiarami złudzenia, że utracili młodość, która przecież mogła być o tyle lepsza. Nie, nie mogła. Gdyż, jak twierdził Kępiński, każda decyzja zmniejsza liczbę istniejących możliwości, poprzez stopniowe zwężane gamy zachowań, a tym samym zakresu woli. Pomimo że rozwój neuronalny w korze czołowej (odpowiedzialnej za planowanie działań, wybieranie i hamowanie reakcji, kontrolowanie emocji i podejmowanie decyzji) trwa jeszcze przez cały okres dorastania to jednak już u niemowląt od ok. 8. miesiąca zaczynają się pojawiać podstawowe przejawy funkcji wykonawczych głównie uwagi, pamięci roboczej, języka i kontroli umożliwiającej zahamowania danego zachowania. Równocześnie wzrasta w sposób linearny gęstość występowania receptorów dopaminy, osiągając w tym okresie poziom proporcjonalnie porównywalny do osoby dorosłej. Wzrasta również monoaminowa oksydaza MAO i poziom aktywności neuronów czarnoprążkowia, co ma istotne znaczenie dla postępującej sprawności motorycznej. Istota czarna stanowi bowiem ważny element szlaku pozapiramidowego korowo móżdżkowego, który decyduje w znacznym stopniu o precyzji dowolnych ruchów. W następstwie tych procesów i dojrzewania określonych struktur mózgu dziecko drastycznie przeobraża się z uzależnionego noworodka w zbuntowanego dwulatka, który zaczyna doświadczać własnej woli i walczyć o swoją autonomię. Pokrywa się to z drugą fazą psychospołecznego rozwoju człowieka Eriksona, która określana jest niekiedy formułą jestem tym, co wyraża moja wolna wola. W tej fazie dziecko zaczyna domagać się prawa robienia samemu tego, co staje się dla niego dostępne i uczy się zakreślać świat jako ja i ty, mnie i moje. Na dodatek, poprzez tzw. trening czystości uczy się samokontroli (Erikson 2004). Wola staje się zatem tutaj stale rozwijającą zdolnością dokonywania swobodnych wyborów, podejmowania decyzji oraz wytrwałości i powściągliwości w działaniu. Dominującą rolę w tej fazie odgrywa otoczenie dziecka, które ma ostatnie słowo w procesie kształtowania poczucia woli. Gdyż poprzez nadmiernie zawstydzanie dziecka może doprowadzić do skrytości, przebiegłości i fałszu lub braku odczuwania wstydu. Natomiast poprzez nadmierne uleganie (wywołane np. nadopiekuńczością) może wytrącić dziecku możliwość autonomii, co w konsekwencji prowadzi do poczucia niemożności, uczucia wstydu i zwątpienia, czyli wyuczonej bezradności, która również oznacza utratę poczucia woli (Seligman i wsp. 2003).\n18 16 Iwona Ruść Jak bardzo ważny jest ten moment w kształtowaniu siły woli zaświadczyć mogą wyniki słynnego testu cukierka Waltera Mischel a przeprowadzonego w ramach badania nad samokontrolą u czterolatków 47. Okazało się, że dzieci, które w wieku 4 lat potrafiły odroczyć gratyfikację, jako nastolatkowie rozwinęły dużo bardziej zaawansowane kompetencje emocjonalne i społeczne niż ich rówieśnicy. Lepiej również dawali sobie radę z przeciwnościami losu i stresem. Byli bardziej pewni siebie, pracowici i samodzielni. Niektórzy badacze stwierdzili nawet, że zdolność odraczania gratyfikacji w wieku 4 lat lepiej prognozuje wyniki w testach wiedzy szkolnej oraz rozwój przestępczości 48 niż iloraz inteligencji (Zimbardo 2009). To w konsekwencji doprowadziło do przygotowania treningów woli już dla trzylatków 49. Gdyż, jak twierdzą ich twórcy, np. im wcześniej rozpocznie się treningi samokontroli, tym szybciej przyniosą efekty. Wynika to z faktu, że z wiekiem nabywa się coraz więcej złych nawyków, które należy zwalczać. Poza tym, według wyników badań neurologicznych, do wieku ok. 7 lat mózg ludzki jest bardzo chłonny. Neurolog Perlmutter przyrównuje go wręcz do cyfrowej nagrywarki ustawionej na ciągłe nagrywanie. Zmierzone elektroencefalogramem fale mózgowe dziecka od narodzin do 2. roku życia mają bowiem częstotliwość delta, czyli takie, jak u dorosłych w czasie snu. Z kolei częstotliwość fal mózgu dziecka między 2. a 6. rokiem życia utrzymuje się na poziomie theta, którego dorośli doświadczają podczas snucia marzeń, zamyślenia bądź śnienia. W uproszczeniu można zatem powiedzieć, że mózg dziecka poniżej 7. roku życia działa jakby w stanie hipnotycznego transu czy też snu, co pozwala cyfrowej nagrywarce wewnątrz mózgu zbierać informacje oraz tworzyć ścieżki nerwowe. Stosowne do środowiska życia dziecka, bez filtrowania i zakłóceń ze strony logiki, czy też rozumowania kory nowej, która do końca jeszcze nie jest wykształcona w tym wieku (Perlmutter i wsp. 2012). Między 7. a 16. rokiem życia dzieje się coś wręcz przeciwnego. Wyłącza się tryb nagrywania i włącza się tryb odtwarzania na okrągło z opcją usuń/wymaż. Podczas tego okresu nasze mózgi usuwają ponad 80% połączeń między neuronami w procesie nazywanym przycinaniem połączeń synaptycznych 50. Niektórzy eksperci porównują to do nadawania drzewu przez ogrodnika odpowiedniego kształtu. Eliminacja zbędnych synaps tworzy bowiem nową sieć neuronalną, bardziej wyspecjalizowaną i efektywniejszą dla przebiegu coraz to bardziej złożonych procesów umysłowych. Dzięki temu, mózg dziecka dostraja się do topografii mózgu dorosłego i zaczyna się w nim pojawiać i rozwijać myślenie abstrakcyjne. Wyniki fmri dostarczają dodatkowo informacji o rozwoju jądra migdałowatego, hipokampa i zakrętu obręczy, a przede wszystkim okolic przedczołowych, tworzących neuronalne podłoże dla pojawienia się afektu, czyli świadomych, trwałych uczuć związanych z systemami wartości. W sposób linearny wzrasta również objętość istoty białej. Odbywa się to dzięki postępującemu procesowi mielinizacji włókien nerwowych nowo tworzonych w tym okresie synaps i sieci neuronalnych 51. Ten wzrost istoty białej mózgu w okresie młodości ma istotne znaczenie dla szybkości neuronalnej transmisji. Jest ona szczególnie ważna dla sprawności w zakresie przetwarzania społecznych informacji, niezbędnych dla szybkiego kierowania złożonymi i ciągle zmieniającymi się bodźcami, a także zwiększania się zakresu oraz różnorodności społecznych kontaktów, jakie są nawiązywane przez młodzież (w tym również tych opartych na empatii i miłości). Ciemniejszą stroną przycinania synaps i proces mielinizacji jest fakt, że w przyszłości kolejne doświadczenia młodego człowieka będą przyjmowane i interpretowane za pośrednictwem ukształtowanych w tym okresie połączeń synaptycznych. Mechanizm ten powoduje, że w przyszłości coraz trudniej będzie można modyfikować te struktury. W pewnym stopniu będzie to możliwe głównie dzięki długotrwałym i konsekwentnym oddziaływaniom psychoterapeutycznym. Wynika to z faktu, że zmiany w mózgu są bardzo kosztowne i wymagają wiele energii oraz czasu. Dlatego zachodzą stopniowo. Oznacza to, że to, co w niezwykle szybkim tempie kształtowało się we wczesnym okresie życia człowieka, później coraz trudniej jest zmienić. Zaświadczyć o tym mogą przypadki osób z rodzin dysfunkcyjnych, 47 Eksperyment polegał na tym, że dziecko zostawało samo w pokoju, w którym był dzwonek. Miało do wyboru: cierpliwie czekać na powrót dorosłego i w nagrodę dostać dwa cukierki, albo zadzwonić, by wezwać tą osobę i tym samym otrzymać tylko jeden cukierek. 48 Dr Sheryl Olson z University of Michigan badała, w jakim stopniu zachowanie 4 5 latków może zapowiadać ich późniejsze problemy. Okazało się, że chłopcy, którzy są niecierpliwi, przysparzając tym samym wielu problemów w domu, gdy dorastają, są nielubiani przez rówieśników i nie radzą sobie z rozwiązywaniem sytuacji konfliktowych. Nie udało się jednak znaleźć podobnie silnego związku między brakiem silnej woli a problemami społecznymi u dziewczynek. 49 Treningi te polegają na ćwiczeniach. Małe dzieci uczą się koncentracji i utrzymywania uwagi podczas słuchania opowieści przez minut. Dobre efekty daje także nauka gry na instrumentach i lekcje tańca. Maluchy mają jednak podczas nauki przestrzegać zasady nieprzerywania innym i czekania na swoją kolej. Dobre rezultaty przynosi również wcielanie się w role, jak na przykład gra w policjantów i złodziei, podczas której należy zapamiętać role swoją i innych dzieci oraz powstrzymywać się od zachowań niepasujących do granej postaci. Z kolei śpiewanie piosenki związanej z konkretną czynnością (na przykład ze sprzątaniem), kieruje uwagę dziecka na wykonywaną pracę i pomaga walczyć z roztargnieniem. Nawet podobno wypiekanie ciasteczek uczy cierpliwości, gdyż czas od mieszania ciasta do chwili, kiedy gotowy wypiek jest już na tyle schłodzony, że można go jeść, bardzo się dłuży. 50 W korze czołowej, czyli w obszarze mózgu odpowiedzialnym za planowanie działań, wybieranie i hamowanie reakcji, kontrolowanie emocji i podejmowanie decyzji synaptogeneza zachodzi później, a proces przycinania zajmuje dużo więcej czasu niż w korze wzrokowej. W tym obszarze rozwój neuronalny trwa jeszcze przez cały okres dorastania gęstości synaptyczne zaczynają się w tym okresie zmniejszać i osiągają poziom dorosłego człowieka nie wcześniej niż w wieku 18 lat. Natomiast proces powlekania aksonów mieliną co ma przyśpieszać przewodzenie sygnałów wzdłuż wypustek nerwowych zachodzi jeszcze w 2. i 3. dekadzie życia (Rostowski 2012). 51 Sieci nerwowe są plastyczną, dynamiczną strukturą, konstelacją neuronów, które rozbłyskają by wykonać konkretne zadanie. Jakie są to połączenia? W różnym stopniu wpływają na to czynniki genetyczne, środowiskowe, przebyte choroby, przyjmowane leki, kultura i indywidualna historia, czyli wszystko z czym się dana osoba styka. Wynika to z faktu, że sieci nerwowe związane z konkretnymi myślami, bądź czynnościami zostają wzmacniane dopiero w momencie gdy rozważa się daną myśl (dobrą czy złą) lub ćwiczy daną czynność (korzystną lub szkodliwą). Oznacza to, że za każdym razem gdy jakaś sytuacja przypomina o rzeczywistym, przerażającym lub niebezpiecznym doświadczeniu z przeszłości i dochodzi do wyzwolenia instynktownych emocji, to wtedy ta konkretna sieć nerwowa zostaje zasilona. Umacniają się tym sposobem również toksyczne emocje i sieci nerwowe w układzie limbicznym, przez co zaczynają tworzyć się podświadome przekonania dotyczące życia i samego siebie. Te przekonania napędzają konkretne działania i reakcje we wszystkich doświadczeniach.\n19 WOLA WOLNA CZY NARZUCONA? BIONEUROPSYCHOLOGICZNE PODŁOŻE WOLI W CYKLU ŻYCIA CZŁOWIEKA 17 które w dzieciństwie często powtarzają: W mojej rodzinie nigdy tak nie będzie, nie będę się tak zachowywać jak oni. Kiedy jednak dorosną i założą własną rodzinę, to wbrew temu, co mówiły, często zaczynają postępować identycznie jak ich rodzice. To nie oznacza, że złożone w dzieciństwie deklaracje były nieszczere. One po prostu nie zetknęły się w rodzinnych domach z innymi sposobami reagowania na trudności i stres. Z tego powodu powielają sprawdzone rozwiązania. Popycha ich do tego często bezradność. Gdyż, aby cokolwiek zmienić, nie wystarczy poznać i zrozumieć przyczyny swojego dotychczasowego postępowania, ale trzeba także mieć pomysł na to czym je zastąpić. A zatem proces wyboru nie jest w pełni dowolny, gdyż nawet płaty czołowe nie mogą wymyślić świata na nowo (Bauer 2008). Zawsze funkcjonujemy w jakiś ramach. Gdyż wola (podobnie jak wiara i przekonania) jest zapośredniczona przez pamięć, w jaką zostaliśmy wyposażeni przez ewolucję, ulegającą wpływowi czynników sytuacyjnych. Inną charakterystyczną cechą wieku dorastania (12 16 lat), która może odegrać istotną rolę w warunkowaniu zachowania człowieka, jest tzw. burza hormonalna. Prowadzi ona do zachwiania homeostazy w zakresie gospodarki hormonalnej, co sprzyja wykształceniu skłonności do korzystania ze sztucznych substytutów hormonów, skąd już krok do uzależnień od środków lub substancji psychoaktywnych. Zmianom hormonalnym w tym okresie towarzyszy również nierównomierny rozwój niektórych korowych (zwłaszcza przedczołowych) struktur mózgu. To powoduje pewne deficyty poznawczo osobowościowe, które przy współwystępowaniu niekorzystnych czynników środowiskowo- społecznych mogą prowadzić do pojawienia się ryzykownych zachowań. Cechą charakterystyczną tych zachowań jest dążenie do podejmowania działań związanych z doznawaniem natychmiastowej gratyfikacji, przyjemności, osiąganiem nagród przy jednoczesnym obniżonym poziomie dostrzegania ryzyka kary. To w konsekwencji prowadzi do wystąpienia tendencji zachowań agresywnych, a nawet przestępczych. Tego rodzaju zachowania mogą być podejmowane również w okresie późniejszym (tzn. w czasie wczesnej dorosłości), gdyż wówczas zachodzą jeszcze strukturalne i funkcjonalne ustalenia w mózgowych podkorowych ośrodkach nagrody, a najważniejsze ośrodki dla zachowań celowo ukierunkowanych (tzn. czołowe korowo podstawne zwoje oraz korowoprążkowe układy neuronalnego krążenia) są jeszcze niedojrzałe. A zatem, nie umożliwiają jeszcze podejmowania dobrze uzasadnionych decyzji. Rozwój płatów czołowych i połączeń tego rejonu z innymi obszarami mózgu kończy się około 25. roku życia. Skutkuje to tym, że mamy już ukształtowany obraz świata, poza który trudno wykroczyć, bo wymagałoby to zmiany ścieżek wydeptanych w mózgach. Nasz światopogląd niemal jak w kamieniu zostaje ukuty w sieciach nerwowych mózgu 52. Doświadczenia z dzieciństwa poprzez selektywne pobudzanie neuronów wyrzeźbiło nasz mózg, wykształcając 52 Mimo że te sieci porozumiewają się miedzy sobą chemicznie i elektrycznie, my doświadczamy tego w formie emocji. takie a nie inne sieci neuronowe. Co to oznacza? Odpowiedź na to pytanie trafnie oddają słowa z filmu Dzień Świra Towarzyszu podróży, zbudowałeś byt swój zasklepiając jak termit wyloty ku światłu i zwinąłeś się w kłębek w kokonie nawyków, w dławiącym rytuale codziennego życia. I choć przyprawia cię on co dzień o szaleństwo, mozolnie wzniosłeś szaniec z tego rytuału przeciw wichrom, przypływom, gwiazdom i uczuciu. Dość trudu cię kosztuje, by co dnia zapomnieć swej kondycji człowieka. Teraz glina, z której zostałeś utworzony, wyschła i stwardniała. Nikt już nie dobudzi w Tobie astronoma, muzyka, altruisty, poety, człowieka, którzy zamieszkiwali może Ciebie kiedyś 53. Na dodatek, jak to zauważył Albert Pine gdy po zosta wić ludziom wol ność wy boru, z miej sca zaczy nają naśladować innych 54. Zgadza się to z teorią Ericha Fromma, który udowadnia, że wolność nie jest dla człowieka wartością absolutną. Dlatego dobrowolnie podda się każdemu zniewoleniu 55, które da mu poczucie spokoju, bezpieczeństwa i oddali jego samotność. Może dlatego wciąż tak prężnie funkcjonują kultury kolektywistyczne, o których wspominałam na początku pracy. O ucieczce od wolności mogą świadczyć także wyniki eksperymentu psychologicznego Milgrama, udowodniające, że siła autorytetu ma znacznie większy wpływ na zachowanie ludzi niż osobowość, pragnienia, przeżycia, motywy, postawy i wartości 56. Jak to przebiega w mózgu? Uffe 53 Można polemizować z tym ostatnim zdaniem, gdyż choć największą plastycznością neuronalną charakteryzuje się mózg dziecka, to jednak także w okresie dorosłości i jesieni życia mózg nadal wykazuje zdolność do tworzenia nowych połączeń nerwowych. Ta plastycz ność wzrasta, kiedy neurony zmuszane są do wysiłku, a spada, gdy neurony pozostają bezczynne. Dlatego osoba, która nie pracuje intelektualnie traci zdolności poznawcze i na odwrót. Tu można odnieść się do mądrości Talmudu babilońskiego, który mówi, że na starość głupi głupieją, a mądrzy mądrzeją. Warto zatem stymulować mózg przez podejmowanie nowych aktywności i zmianę nawyków i przekonań. Zwłaszcza, że jak donoszą badania NASA potrzeba od dwóch tygodni, do trzech miesięcy, aby w naszym mózgu wgrał się nowy nawyk lub przekonanie, generujące nową postawę życiową. Dotyczy to również zdolności poznawczych, czego dowodem są badania londyńskich taksówkarzy, którzy po 3 4 letnim szkoleniu w zapamiętywaniu 25 tys. nazw ulic itp., mogą się poszczycić większym hipokampem (organem mózgu odgrywającym ogromną rolę w procesach pamięci) niż przeciętni londyńczycy. 54 Krańcowym przykładem naśladownictwa może być tzw. efekt Wertera. Nazwa tego zjawiska pochodzi od imienia tytułowego bohatera książki Johanna von Goethego pt. Cierpienia Młodego Wertera, który popełnił samobójstwo. Powieść Goethego obok natychmiastowej sławy przyniosła również falę samobójstw w Europie. Tak wyraźną, że władze niektórych krajów zakazały jej publikowania. Co ciekawsze, ten efekt występuje do tej pory, czego dowodzą badania Philipsa z 1974 r. Ukazują one, że po każdym samobójstwie (przedostającym się na pierwsze strony gazet) gwałtowne rośnie liczba samobójstw dokonywanych w tych regionach, w którym samobójstwo zostało nagłośnione w mediach (Cialdini 2001). 55 Jednakże poddanie się zniewoleniu musi być dokonane DOBROWOL- NIE. W przeciwnym razie wywołuje to opór i dochodzi do tzw. reaktancji czyli dążenia do przywracania wolności wyboru, zagrożonej przez kogoś, kto próbuje nam coś narzucić lub czegoś zakazać. Gdyż zakazany owoc staje się wtedy bardziej atrakcyjny. 56 Celem tych eksperymentów było zbadanie mechanizmów ślepego posłuszeństwa. Badany miał za zadanie wymierzać karę coraz większymi dawkami elektryczności przy kolejnych błędnych odpowiedziach swojego rozmówcy, z którym przed badaniem siedział w poczekalni,. Podczas badania nie widział swojego rozmówcy, gdyż oczywiście stymulacja prądem była tylko mistyfikacją. Jednak mógł usłyszeć jego wrzaski i błagania, które były bardzo przekonujące. W pokoju z osobą wymierzającą karę przebywał człowiek w białym fartuchu, którego zadaniem było odpowiadanie na każdą wątpliwość badanego sformułowaniami typu: eksperyment musi być kontynuowany, proszę nacisnąć przycisk itd. W wyniku tych sugestii aż 65% badanych pomimo niechęci zaaplikowało śmiertelne dawki i było gotowych nadal kontynuować eksperyment (Cialdini 2001).\n20 18 Iwona Ruść Schjødt z Uniwerytetu w Aarhus badając procesy zachodzące w mózgu podczas spotkania z charyzmatyczną osobą ustalił, że dochodzi wówczas do obustronnej deaktywacji przyśrodkowej i grzbietowo bocznej kory przedczołowej oraz okolic przedniego zakrętu obręczy, które odpowiadają za sceptycyzm i czujność (Coghlan 2010). Schjødt podkreśla jednak, że nie wiadomo czy podobny mechanizm wywierania wpływu dotyczy liderów ruchów innych niż religijne. Niewykluczone jednak, że tak właśnie oddziałują na ludzi autorytety w postaci lekarzy, polityków i nauczycieli. Ucieczkę od wolności determinuje również lęk przed nieznanym, który bywa tak silny, że nawet te osoby, które wcześniej pragnęły dokonać gruntownych zmian w swoim życiu wolą pozostać w sobie znanym piekle (Iniewicz 2008). Sprawdza się tu zatem przysłowie: Lepsze znane piekło niż nieznane niebo. Tym bardziej, że często wiernym towarzyszem życia jest przewlekły stres. Stres jest nam potrzebny, by w chwilach zagrożenia wywołać napływ związków chemicznych umożliwiających nam walkę lub ucieczkę. Gdy jednak nadnercza nie otrzymują sygnału do zaprzestania produkcji hormonów stresu (kortyzolu i adrenaliny), to prowadzi do wyniszczanie organizmu. Potwierdzają to wyniki badań nad szczurami, które wykazały, że przewlekły stres powoduje utratę zdolności wyłamywania się z powtarzających wzorców zachowań, przez co zmniejsza się poziom kreatywności i sprytu (Dias Ferreira i wsp. 2009). A zatem, stres zmienia zachowania gryzoni predysponując te zwierzęta do ciągłego powtarzania tych samych czynności. Komentując to doświadczenie neurobiolog Robert Sapolsky z Uniwersytetu Medycznego Stanford stwierdził: To model świetnie tłumaczący, czemu wpadamy w nawyki, a następnie sami coraz bardziej się w nich pogrążamy. Nie jesteśmy w stanie rozpoznać, kiedy nasze naturalne mechanizmy radzenia sobie przestają działać (Perlmutter i wsp. 2012, s. 105). Zauważyli to już w czasach kolonialnych legendarni piraci z Karaibów, którzy odkryli, że przełamywanie oporu mieszkańców obleganych miast bardziej ułatwiało wystawianie ich na odgłos strzelających armat niż dokonywanie faktycznych szkód tymi kulami w mieście. Wynikało to z faktu, że długotrwałe odgłosy wystrzałów utrzymywały u mieszkańców stan przewlekłego stresu, który sprawiał, że nie byli oni w stanie ani walczyć, ani uciekać, ani się wyspać. Przewlekły stres może nas zatem doprowadzić do działań nawykowych, w których nasza sieć neuronów każe powtarzać te same dysfunkcyjne zachowania, mając nadzieję na inny wynik. To stwarza błędne koło, podobnie jak walka z zaburzeniami po stresie urazowym PTSD, które powstają i utrzymują się głównie na skutek procesów neurobiologicznych zachodzących poza świadomą kontrolą. Jednakże kora czołowo oczodołowa może zmieniać aktywność ciała migdałowatego i w zasadzie na tym polega pomoc psychoterapeutów w analizowaniu lęków za pomocą realistycznego poznania korowego. Zaprzężeni w szarą codzienność, w której głównie posługujemy się automatyzmami wypracowanymi przez lata akty naszej wolnej woli ujawniają się przede wszystkim w niecodziennych sytuacjach wymagających podjęcia ważnego wyboru. Niestety, jak to zauważyła Nora Roberts życie rzadko daje nam możliwość wyboru między prawdą a fałszem, bez wszystkich odcieni szarości między nimi. W związku z tym czasami ludzie zachowują się tak, jakby mieli rozdwojenie jaźni jedno Ja chce mieć czyste płuca i długie życie, a drugie uwielbia tytoń, jedno pragnie się doskonalić, czytając rozważania Adama Smitha o panowaniu nad sobą, a drugie wolałoby obejrzeć stary film w telewizji (T. Schelling, za: Marcus 2009, s. 81). A gdzie dwóch się bije tam przedni zakręt obręczy rozstrzyga 57. Jest on zaangażowany w przezwyciężanie konfliktów i łagodzenie tzw. dysonansu poznawczego, który zagraża naszemu poczuciu własnej wartości. Znani psychologowie społeczni, Carol Tavris i Elliot Aronson przedstawiają ten proces za pomocą metafory piramidy, którą można odnieść do większości ważnych wyborów moralnych i decyzji życiowych. Stojąc na szczycie piramidy, często nie mamy do czynienia z biało czarną decyzją typu iść czy nie iść, ale z niejednoznacznym wyborem o trudnych do przewidzenia konsekwencjach 58. Nie zawsze zatem jesteśmy pewni, którą możliwość wybrać. Zwłaszcza, że obie możliwości mają swoje dobre i złe strony. Zdarza się więc, że podejmujemy nie do końca przemyślaną, pozornie mało istotną decyzję i wówczas zaczynamy odczuwać palącą potrzebę uzasadnienia dokonanego wyboru, żeby pozbyć się wątpliwości. W celu zachowania dobrego mniemania o sobie zaczynamy tworzyć fikcje, która uwalniają nas od odpowiedzialności, przywracają nam przekonanie o własnej inteligencji, moralności i słuszności, a jednocześnie często każą nam brnąć coraz głębiej w głupie, niemoralne i błędne działania. Osobowość i jaźń musi być bowiem stabilna, a jednocześnie powinna dostosowywać się do rzeczywistości. Dlatego, wbrew przypuszczeniom, samooszukiwanie nie dotyczy wyłącznie osób uzależnionych, które są przekonane, że nadal kontrolują swoje zachowanie i w każdej chwili jeśli tylko zechcą mogą przestać pić alkohol, odrzucić hazard lub inne używki (Lewis, Saarni 1993). Jest to bardziej powszechne 57 Przedni zakręt obręczy to nowy nabytek ewolucyjny, umiejscowiony z przodu mózgu. Owija się on wokół przedniej części ciała modzelowatego, stanowiącego gęstą sieć neuronów, która łączy obie półkule mózgu. Oznacza to, że zakręt obręczy stoi niejako na rozdrożu, pośrednicząc w komunikacji między ciałem migdałowatym, stanowiącym jedną z najprymitywniejszych struktur mózgu, a korą przedczołową. Jego działanie, lub jego brak pomaga ustalić, czy nasze codzienne zachowanie jest automatyczne i motywowane jest impulsami, czy też jest przejawem naszej zdolności do rozpoznawania szerokiego spektrum wyborów, implikacji i konsekwencji (Perlmutter 2012). 58 Psychologowie często klasyfikują konflikt według Lewina, który podzielił go na trzy rodzaje. Pierwszy z nich to konflikt typu dążenie dążenie będący najmniej stresującą formą konfliktu, która polega na wyborze jednej z dwóch pozytywnych opcji np. czy mam wyjść wieczorem na spacer czy do kina? Drugi to konflikt typu unikanie unikanie, który jest zdecydowanie bardziej stresujący, ponieważ występują w nim dwa cele o charakterze negatywnym i silne pragnienie uniknięcia obydwu. To jest jednak niemożliwe, gdyż uniknięcie jednego z nich wiąże się automatycznie z realizacją drugiego (np. boję się wizyty u dentysty, ale równocześnie mocno obawiam się, że ząb będzie mnie boleć coraz bardziej). Trzeci z konfliktów to konflikt dążenie unikanie, który pojawia się w sytuacji, kiedy mamy jeden cel wywołujący w nas ambiwalentne uczucia. Z jednej strony bardzo pragniemy go osiągnąć, a z drugiej strony jakaś inna siła każe nam go unikać. Idealną ilustracją tego typu konfliktu jest powszechnie znane i często przywoływane stwierdzenie, że wszystko ma swoje plusy i minusy, każde rozwiązanie ma swoje dobre i złe strony, a każdy człowiek ma swoje wady i zalety.\nWola wolna czy narzucona? Bioneuropsychologiczne podłoże woli w cyklu życia człowieka*\nN e u r o k o g n i t y w i s t y k a w p a t o l o g i i i z d r o w i u, 2 0 1 1 2 0 1 3 P o m o r s k i U n i w e r s y t e t M e d y c z n y w S z c z e c i n i e 7 20 Iwona Ruść Wola wolna czy narzucona?


Comfort Inn Victoria 18 - 24 Belgrave Rd , SW1V 1QF Londyn - Victoria\nCentrum miasta 1.46 km Stacja kolejowa 0.10 km Lotnisko 13.85 km\nHotel miejski Comfort Inn Victoria W Londynie zajmuje trzy typowo georgiańskie kamienice i jest dostosowany do potrzeb osób podróżujących w celach zarówno zawodowych, jak i turystycznych. Hotel oferuje przestronne, kolorowe pokoje w różnych kategoriach z bezpłatnym dostępem do internetu. Rano w nowoczesnej sali śniadaniowej podawane jest śniadanie.\nBezprzewodowa sieć LAN z dostępem do Internetu w pokojach Opłata za godzinę 3,50 GBP\nAutobus wahadłowy do lotniska Opłata 20,00 GBP\nRok wybudowania hotelu 1960, Ostatni remont kapitalny 2008, Ilość pięter 5, Łączna ilość pokoi 48, Ilość pokoi jednoosobowych 1, Ilość pokoi dwuosobowych 43, z tego z dwoma osobnymi łóżkami 17, z tego z łóżkiem podwójnym 22, Ilość pokoi z klimatyzacją 48, Hotel czynny przez cały rok, Recepcja czynna przez 24 godziny, Meldowanie najwcześniej 14:00, Wymeldowanie najpóźniej 11:00, Wielojęzyczny personel - 24 godziny, Personel mówiący po angielsku w dzień, Personel mówiący po angielsku w nocy, Hotel, Hotel miejski, Hotel przydworcowy, Hotel biznesowy, Hotel wakacyjny, Hotel prowadzony przez rodzinę, Hotel przyjazny dla dzieci, Hotel rodzinny, Hotel dla niepalących, Pokoje dla niepalących 48, Dostępne pokoje rodzinne 4, Łóżka dziecięce/niemowlęce 1,\nComfort Inn Victoria akceptuje następujące karty kredytowe:\nHotel Comfort Inn Victoria znajduje się w centrum Londynu. Dlatego też w pobliżu hotelu znajdują się słynne zabytki, takie jak pałac Buckingham, London Eye, Big Ben, opactwo westminsterskie czy Tamiza. Niedaleko hotelu Comfort Inn Victoria znajduje się również Piccadilly Circus, muzea w South Kensington i galeria Tate Modern i można do nich łatwo dojechać autobusem.


KSC S.A. uczestnikiem Pikniku Poznaj Dobrą Żywność „Polska smakuje” - Aktualności | Krajowa Spółka Cukrowa S.A.\nKSC S.A. uczestnikiem Pikniku Poznaj Dobrą Żywność „Polska smakuje”\nPiknik pod hasłem przewodnim „Polska Smakuje” odbył się 11 maja w Warszawie, na terenie Toru Wyścigów Konnych Służewiec, który w tym roku obchodzi 80-lecie powstania. Tłumy Warszawiaków i gości z różnych regionów kraju, a także z zagranicy zachwycały się polskimi smakami podczas pikniku "Poznaj Dobrą Żywność". Przyszły tu całe rodziny z dziećmi i każdy znalazł coś smacznego i interesującego dla siebie. Wśród licznego grona wystawców znalazły się m.in. Krajowa Spółka Cukrowa S.A. oraz Fabryka Cukierków „Pszczółka”. Ponad 100 wystawców prezentowało produkty oznaczone znakiem „Poznaj Dobrą Żywność”, a także regionalne, lokalne, tradycyjne i ekologiczne.\n- Chcę, aby wszyscy, którzy dostrzegają związek między swoim zdrowiem i odżywianiem mieli możliwość posmakowania najlepszej polskiej żywności - powiedział minister Jan Krzysztof Ardanowski otwierając piknik.\n– Polacy nie chcą już żywności anonimowej, tylko takiej, która pochodzi od znanego rolnika, wiąże się ze smakami rodzinnej kuchni. Żywności, która jest w jak najmniejszym stopniu przetworzona i ekologiczna – podkreślił szef resortu rolnictwa.\nPodczas pikniku na służewieckim torze przygotowano także wiele innych atrakcji. Swoje stoiska przygotowały organizacje, stowarzyszenia i instytucje branżowe, naukowe oraz muzea rolnicze w Szreniawie i w Ciechanowcu. Można było poznać zarówno nowoczesne, jak i tradycyjne sposoby produkcji. Obejrzeć zabytkowe maszyny rolnicze i narzędzia do produkcji.\nNa stoisku KSC S.A. można było tradycyjnie poczęstować się watą cukrową. W tym roku częstowano także szarlotką, w skład której weszły jabłka prażone z Zakładu „Polskie Przetwory” we Włocławku. Sąsiednie stoisko należało do Fabryki Cukierków „Pszczółka”, która zapraszała najmłodszych gości pikniku do udziału w loterii z ciekawymi upominkami.\n- W Polsce żywność jest smaczna, bezpieczna, jak również bardzo dobrej jakości, a także nie za droga. I to przede wszystkim Polacy powinni z tej żywności korzystać. Powinna być ona podstawą diety tych, którzy dbają o swoje zdrowie i dobrą kondycję – mówił Minister i dodał, że to również patriotyzm narodowy i wspieranie polskiej gospodarki.\nBogatą, wakacyjną ofertę przedstawiały gospodarstwa agroturystyczne Było także mini zoo zwierząt gospodarskich, wiele atrakcji i konkursów dla dzieci. Podczas Pikniku rozstrzygnięty został drugi, mazowiecki etap Konkursu Kulinarnego „Bitwa Regionów” organizowanego przez Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa dla Kół Gospodyń Wiejskich. Wygrało Koło Gospodyń Wiejskich w Łuzkach, które przygotowało dziki bigos z czerwoną porzeczką podawany w chlebie. Zgodnie z regulaminem konkursu reprezentacje Kół Gospodyń Wiejskich przygotowywały regionalną potrawę, w oparciu o własną recepturę i rodzime produkty.\nSpecjalnym wydarzeniem Pikniku, który wpisał się w obchody 80–lecia powstania Torów Wyścigów Konnych Służewiec w Warszawie, była gonitwa o puchar Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wygrał ją ogier Palazzo ze Stadniny Koni Janów Podlaski. Dekoracji zwycięskiego konia dokonał minister Jan Krzysztof Ardanowski.


Pozbywanie się owłosienia na głowie jest oczywistym stanem rzeczy. Nie warto strofować się takowymi sumami wypadających włosów. Całkowicie powszechne jest, że włosy wypadają przy codziennych zajęciach. Wypadające owłosienie może jednakże wzbudzać podejrzenia, kiedy staje się ich nadmiernie dużo. Takie ilości wylatujących włosów są powodem do reagowania. Wypada zatem szybko reagować, ponieważ lepiej jest zapobiegać dolegliwościom włosów. Za wszelką cenę należy unikać choroby owłosienia, ponieważ jest to zbyt uciążliwe. Poniższy tekst wyjaśni możliwe sposoby na przeciwdziałanie wypadaniu włosów.\nW sprawach dbania o owłosienie, istotna jest dieta. Warto zadbać , aby była dobrze zbilansowana i bogata. W zrównoważonej diecie musi być dużo wartości odżywczych, które wpływają na włosy. Jeżeli chodzi o witaminy oraz inne wartości odżywcze, to da się wymienić te bardzo potrzebne.\nJeśli pragniemy dbać o włosy, to nie możemy zapomnieć o pielęgnacji lub zabiegu Regenera Activa. Zważając na fakt , że włosy są wielce podatne na wszelkie uszkodzenia, to nieprzerwanie należy o nie dbać. Przemywanie owłosienia na głowie to najważniejsza rzecz, jaką musimy robić. W przypadku, gdy nasze owłosienie jest w złym stanie, to myjmy je codziennie. W innych sytuacjach mycie codziennie, jest niepotrzebne. Kilka dni przerwy od mycia włosów także mają możliwość dobrze wpłynąć na ich wygląd. Wybrane we właściwy sposób kosmetyki, są dobrym pomysłem dla owłosienia. Gorąca woda w trakcie mycia, to coś, czego nigdy nie możemy stosować.\nJak wiemy włosy i ich wygląd zależą też od naszej skóry. Nie powinno się tego faktu omijać. Chronienie głowy to istotna sprawa, szczególnie w gorące dni. Najbardziej opłacalne jest zakładać czapkę, lub chustę. Zakładanie czapki ma na celu to, aby nie opalić skóry. W mieszkaniu także należy troszczyć się o skórę i nie używać suszarek.\nODSZUKAJ NAJBLIŻSZY GABINET W Marki\nTagged Łysienie poporodowe