Laser krzyżowy Bosch GLL 3-50 – młodszy brat „płaszczyznowca” | Blog pomiarowy - mierzymy.pl\nLaser krzyżowy Bosch GLL 3-50 – młodszy brat „płaszczyznowca”\n7 listopada 2013 Test, Z praktykilaser Bosch, laser krzyżowy Bosch, poziomnica laserowa Bosch\nBez większego echa w branży firma Bosch wprowadziła do sprzedaży laser liniowy GLL 3-50. Cicho o nim w mediach, sklepy narzędziowe też jakoś niemrawo zabrały się za sprzedaż tego modelu. Ciekawi jesteście, w jaki sposób producent zamierza przekonać Was do zakupu nowego urządzenia zamiast „płaszczyznowca” GLL 3-80 z pełnymi wiązkami? Ma kilka asów w rękawie.\nGoliat kontra Dawid\nPamiętacie zapewne, jak skończyła się ta biblijna potyczka – mały pokonał dużego. Wydaje się jednak, że konfrontacja lasera płaszczyznowego Bosch GLL 3-80 – modelu, który jako jedyny na rynku wyświetla trzy pełne wiązki 360° i do tej pory nie znalazł godnego konkurenta – i najnowszego lasera krzyżowego Bosch GLL 3-50 nie znajdzie szczęśliwego finału. Tutaj „duży” wygrywa możliwościami i funkcjonalnością na placu budowy, ale może nie wszystkim potrzeba lasera takiego „kalibru” i zadowolą się klasyczną poziomicą?\nNowy laser krzyżowy Bosch GLL 3-50 jest instrumentem, który wyświetla trzy linie – jedną poziomą i dwie pionowe, oraz punkt do dołu. Linie pionowe są do siebie ustawione pod kątem prostym i przecinają się z linią poziomą również prostopadle, tworząc np. na ścianie krzyż z ramionami ustawionymi ze sobą pod kątem 90°.\nNie jest to akurat najważniejsza właściwość. Dużo istotniejsze jest to, że dwie linie pionowe, wyświetlane na podłodze i suficie tworzą kąty proste. Na podłodze linie nie są jednak pełne – nie przecinają się ze sobą. Wierzchołek kąta jest wskazywany za pomocą punktu pionownika. I o ile zaznaczenie kąta prostego na suficie ołówkiem odbywa się bezproblemowo, o tyle na podłodze trzeba nanieść najpierw punkt, a później ewentualnie „przedłużyć” linie laserowe za pomocą jakiegoś liniału. Warto też pamiętać o tym, że punkt pod laserem i miejsce przecięcia się na suficie linii pionowych pozwalają przenosić punkty w linii pionu między kondygnacjami.\nPamiętacie zapewne, że pionownik do dołu w laserze płaszczyznowym Bosch GLL 3-80 był realizowany przez miejsce przecięcia się dwóch linii pionowych. W nowej poziomicy Bosch GLL 3-50 pionownik w dół wyświetlany jest z oddzielnego „okienka”, które jest umieszczone na spodzie obudowy instrumentu.\nLogiczne więc jest, że punkt będzie widoczny na podłodze tylko wtedy, gdy laser ustawimy na jakiejś podstawce. Z tego właśnie względu podstawowym wyposażeniem Boscha jest trójnożny mini statyw. Ciekawa to konstrukcja z kilku względów.\nPo pierwsze, instrument mocuje się na statywie, wsuwając go w specjalne szyny – żadnych śrub, kręcenia, szybko i wygodnie. Jest jednak pewne ryzyko, że po 1000 takich montażach plastikowe elementy łączące w obudowie poziomicy i podstawki wyrobię się i powstaną luzy. Tego dowiemy się za dobrych kilka miesięcy, kiedy pierwsi użytkownicy będą dzielili się swoimi doświadczeniami.\nJest jednak na to recepta – laser można także mocować na statywach z klasycznymi gwintami 1/4 lub 5/8 cala lub na uchwycie ściennym BM1. Są one tak usytuowane w podstawie, że po przykręceniu instrumentu do głowicy trójnogu da się bez problemu wyświetlić punkt do dołu.\nPo drugie, nogi mini podstawki mają regulowaną długość. Pozwalają one podnieść instrument o ok. 3 cm. Rozsunięte nogi ułatwiają dotarcie z ołówkiem pod podstawkę i zaznaczenie na posadzce punktu (wierzchołka kąta prostego). Podwyższony statyw pozwala również ustawiać laser nad wyższymi elementami konstrukcyjnymi, np. nad profilem aluminiowym lub nad ramą okienną w celu sprawdzenia poprawności ich montażu.\nI wreszcie po trzecie, okrągły uchwyt trójnogu, w który wsuwamy poziomicę jest obrotowy. Pozwala on bez potrzeby przestawiania podstawki zmieniać pozycję instrumentu i kierunek wyświetlanych linii. Czynność tę można wykonywać zgrubnie lub precyzyjnie za pomocą śruby ruchu leniwego. Niestety, konstruktorzy wykorzystali tylko nieznaczną część potencjału obrotowej płyty, zapominając dodać do niej podziałki kątowej z prawdziwego zdarzenia. Niby na połowie obwodu podstawy naniesione są znaki co 5° kątowych, ale brakuje opisów i wskaźnika, co znacznie utrudnia korzystanie z tej funkcjonalności. No i dokładność jednak za mała.\nCo może nowy GLL 3-50?\nLaser liniowy Bosch GLL 3-50 – jak każda porządnej klasy poziomica laserowa – jest instrumentem samopoziomującym. Za automatyczne ustawianie linii w pionie i poziomie odpowiada kompensator magnetyczny (jak jest skonstruowany i jak działa, pisaliśmy w jednym z wcześniejszych materiałów na blogu). Współpracuje on z elektroniką, którą w momencie wychylenia narzędzia poza zakres pracy kompensatora (±4°) sygnalizuje ten fakt migającymi liniami. Co ważne, kompensator można zablokować i wyznaczać linie skośne.\nLinie wyświetlane są przez instrument z dokładnością 0,3 mm/1 m, a punkt – 0,5 mm/1 m. Producent podaje, że maksymalny zasięg poziomicy to 50 m. Trzeba mieć na uwadze, że jest to wartość przy zastosowaniu odbiornika Bosch LR 2. Laser GLL 3-50 działa w trybie impulsowym i współpracuje z sensorem, co pozwala używać go w nasłonecznionych pomieszczeniach, a nawet na zewnątrz. Choć w parametrach technicznych znajdziemy informację, że zasięg pracy lasera bez odbiornika wynosi 10 m, to jednak wartość ta jest trudna do jednoznacznego określenia. W mroku linię będzie widać nawet w odległości 20 m od stanowiska lasera, ale już w mocno nasłonecznionym pomieszczeniu może zanikać na dystansie 20 cm (więcej o widoczności laserów i sposobie pracy z odbiornikami we wcześniejszym wpisie). Linie laserowe w odległości 10 m od pozycji instrumentu mają szerokość ok. 4 mm.\nTrzy włączniki, jedna klapka\nObsługa lasera krzyżowego Bosch GLL 3-50 jest wręcz banalna. Operator zmienia parametry pracy narzędzia trzema włącznikami. Czerwony suwak z boku obudowy służy do włączania instrumentu. W pierwszej pozycji laser pracuje z zablokowanym kompensatorem, a w drugiej z odblokowanym wahadłem samopoziomowania. Trzeba podczas uruchamiania instrumentu zwrócić uwagę na ten szczegół, bo można popełnić spory błąd pomiarowy, pracując z niespoziomowanymi liniami.\nW górnej części obudowy znajduje się druga część panelu sterowania. Składa się ona z zaledwie dwóch przycisków. Dolnym wybieramy rodzaj wyświetlanych linii laserowych – wszystkie, tylko pozioma, pozioma i pionowa, dwie pionowe. Górny z kolei służy do przełączenia poziomicy w impulsowy tryb pracy. Bez jego uruchomienia odbiornik LR2 nie będzie „czytał” sygnału z instrumentu.\nZ zakresu obsługi poziomicy pozostaje jeszcze pojemnik na baterie. GLL 3-50 zasilany jest czterema bateriami 1,5 V typu „paluszek”. Przy ciągłym wyświetlaniu wszystkich linii wystarczają one na ok. 6 godz. pracy. Sprawdziliśmy również, że instrument bez problemu działa z akumulatorami Ni-MH 2100 Ah.\nDecydujesz, co kupujesz\nOd zawsze instrumenty pomiarowe Bosch – szczególnie lasery krzyżowe i płaszczyznowe – oferowane były przez producenta w wielu konfiguracjach wyposażeniowych. Tak też jest w przypadku modelu GLL 3-50. Będzie on oferowany w czterech konfiguracjach:\nw miękkim pokrowcu z plastikową wkładką do walizki L-Boxx\nw walizce L-Boxx i z uchwytem ściennym BM1\nw walizce L-Boxx, z uchwytem ściennym BM1 i odbiornikiem LR2\nJuż sama „konfiguracja” laserów wskazuje głównych odbiorców nowej poziomnicy Bosch GLL 3-50. Są nimi przede wszystkim specjaliści zajmujący się realizacją zadań wymagających wyznaczania kątów prostych na podłodze i suficie. Sprzęt ten będzie jak znalazł dla murarzy, którzy murują ścianki działowe, specjalistów od zabudów kartonowo-gipsowych, którzy instalują na podłodze i suficie profile aluminiowe pod kątem 90°, montażystów konstrukcji stalowych i stolarki okiennej, a nawet instalatorów mebli, którzy ustawiają we właściwej pozycji szafki.\nChoć producent wskazuje jako użytkowników nowego lasera także wykonawców sufitów podwieszanych, to jednak GLL 3-50 nie będzie najszczęśliwszym wyborem. Pozioma linia laserowa jest bowiem krótka (jak w klasycznym laserze krzyżowym) i wyznaczanie stałego poziomu montażu stelaży wokół pomieszczenia wymaga obracania instrumentu (np. na tyczce rozporowej). Jest to niewygodne i powoduje dodatkowe niedokładności. I właśnie w zadaniach z sufitami podwieszanymi dużo lepszym wyborem okaże się laser płaszczyznowy Bosch GLL 3-80.\nPodobnie rzecz się ma w przypadku prac związanych z wyznaczaniem prostoliniowości na suficie czy podłodze. O ile GLL 3-50 „świeci” liniami pionowymi na podłogę i sufit tylko przed siebie i w prawo, o tyle GLL 3-80 ze środka pomieszczenia wyświetla pełne linie pionowe, które biegną przez całą długość ścian, podłogi i sufitu. Można oczywiście laser GLL 3-50 ustawić przy jednej ze ścian, tak by linie biegła sufitem i podłogą przez większość pomieszczenia, ale nie zawsze jest taka możliwość na placu budowy.\nChoć i GLL 3-80, i GLL 3-50 są przystosowane do współpracy z odbiornikiem, to jednak przewaga tego pierwszego w pomiarach zewnętrznych jest również bezsprzeczna. I nie chodzi tutaj o zasięg (80 m vs. 50 m), ale o możliwość wykonywania niwelacji terenu. Dookólna wiązka pozioma w GLL 3-80 jest zdecydowanie wygodniejszym poziomem odniesienia niż krótka wiązka o zakresie 120° w modelu GLL 3-50.\nI na koniec ostatnia kwestia, która obok parametrów technicznych i możliwości laserów Bosch ma znaczący wpływ na wybór konkretnego narzędzia – cena. Porównując kwoty zakupu GLL 3-50 i GLL 3-80 w maksymalnej konfiguracji z odbiornikiem LR2, okaże się, że nowy instrument jest o kilkaset złotych tańszy.\ndwie pionowe linie do łatwego wyznaczania kątów prostych\nduży zasięg we współpracy z odbiornikiem laserowym\nsprytny mini statyw z regulowanymi nogami\nobrotowa platforma do zmiany kierunku wyświetlania wiązki z pokrętłem do precyzyjnego obrotu\nduża liczba konfiguracji wyposażenia dodatkowego\nmały zakres kątowy linii poziomej i przecinanie się jej z tylko jedną linią pionową\nbrak dobrze opisanej podziałki kątowej na obrotowej płycie\nwątpliwej trwałości system mocowania lasera w płycie obrotowej


Szczególna nagroda dla PKP PLK S.A.\nSzczególna nagroda dla PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.\nJednym z pięciu laureatów została firma PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., która razem z SID Sp. z o.o. z sukcesem wykonała podniesienie wersji środowiska informatycznego SAP ERP oraz migrację na platformę SAP HANA. Projekt obejmował również przeprowadzenie wspólnie z Biznesem PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. analizy nowych funkcjonalności dostępnych w EHP7 i określenie rekomendacji do ich wdrożenia w kolejnych projektach.\nKomisja konkursowa tak uzasadniała przyznanie nagrody dla PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.:\n„Ponad dwa lata temu firma podjęła decyzję o pierwszym zakupie platformy SAP HANA dla rozwiązań raportowych. W zeszłym roku zgodnie z wcześniejszymi założeniami rozpoczęto kolejny krok na tej drodze mający na celu migrację systemu ERP na platformę SAP HANA. Projekt przeprowadzony w ekspresowym tempie zakończył się pełnym sukcesem. Dzięki kontynuacji strategii zapoczątkowanej pod koniec 2012 roku ujednolicono platformę bazodanową dla środowisk SAP oraz wielokrotnie przyspieszono procesy transakcyjne i raportowe. Miło nam również poinformować, że obecnie firma jest w trakcie wdrożenia kolejnego dużego projektu z wykorzystaniem SAP HANA dzięki któremu być może za rok znów spotkamy się na tej scenie z przedstawicielami tej firmy. Za imponujący czas wdrożenia oraz za ciągłe wyznaczanie standardów i bycie prekursorem innowacyjności w Grupie PKP .”\nProjekt był szczególnie innowacyjny w obszarze wykonywania upgrade`u środowiska informatycznego SAP ERP 6.0 do wersji 6.0 EHP7 i migracji na platformę SAP HANA w jednym kroku. Pozwoliło to na zdecydowane obniżenie czasu trwania projektu oraz jego kosztów, a większość czynności po stronie biznesu, w szczególności testy, nie musiały być przeprowadzane dwukrotnie. Do sukcesu projektu przyczyniło się wiele czynników: przede wszystkim wsparcie Kierownictwa Zamawiającego oraz sprawna komunikacja pomiędzy interesariuszami umożliwiły sprawne, szybkie, zdecydowane i jednoznaczne podejmowanie decyzji i udzielanie informacji zwrotnej w sytuacjach sporów kompetencyjnych czy merytorycznych. Dzięki wyjątkowemu powołaniu, zaangażowaniu i dostępności zespołu PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. oraz utrzymaniu aktywności użytkowników kluczowych projekt został zrealizowany sprawnie i zgodnie z założonym harmonogramem.\nPodczas konferencji SAP FORUM 2016 w dniach 12-13.04.2016 w Warszawie odbyła się uroczysta gala wręczenia nagród za najlepsze projekty klientów SAP zrealizowane w roku 2015.Jednym z pięciu laureatów została firma PKP Polskie Linie Kolejowe S.A., która razem z SID Sp. z o.o. z sukcesem wykonała podniesienie wersji środowiska informatycznego SAP ERP oraz migrację na platformę SAP HANA.


Napadli i skopali mężczyznę w centrum Lubska. Skatowanemu zabrali telefon - Poscigi.pl\nStrona główna Wiadomości Żary Napadli i skopali mężczyznę w centrum Lubska. Skatowanemu zabrali telefon\nPolicjanci z komisariatu w Lubsku zatrzymali dwie osoby, które napadły i pobiły mężczyznę. Bandyci zabrali telefon i uciekli. Sąd aresztował obu sprawców rozboju tymczasowo na trzy miesiące.\nDo zdarzenia doszło 20 maja br. w Lubsku. O sprawie już pisaliśmy. Do mężczyzny w centrum Lubska podeszło dwóch mężczyzn. Zaatakowali go. Szarpali, bili pięściami i kopali go po całym ciele. Pobitemu zabrali telefon komórkowy i uciekli. Pobity mężczyzna szybko zgłosił się do komisariatu policji w Lubsku. Opisał napad oraz sprawców.\nPolicjanci rozpoczęli sprawdzanie ulic za sprawcami rozboju. Po 20 minutach na jednej z ulic zauważyli dwóch opisanych mężczyzn. Policjanci zatrzymali 31-latka oraz 45-latka, mieszkańców pow. żarskiego i odzyskali zrabowany telefon. Obaj trafili do policyjnego aresztu, gdzie oczekiwali na przesłuchanie. – Po zgromadzeniu materiałów procesowych usłyszeli zarzut rozboju – mówi kom. Aneta Berestecka, rzecznik policji w Żarach.\nW piątek, 22 maja, sąd przychylił się do wniosku Prokuratury Rejonowej w Żarach oraz policji i aresztował bandytów tymczasowo na trzy miesiące. Obu grozi kara do 12 lat więzienia. Ponieważ działali w warunkach recydywy mogą spędzić za kratami 18 lat.\nPoprzedni artykułUkradł siodła, poroża i kosiarki warte 23 tys. zł. Łup zakopał w lesie\nNastępny artykułKrwawa jatka. Małżeństwo poderżnęło gardło mężczyźnie w Zielonej Górze


Czy reklama w technologii led to dobra inwestycja? | Wszystko Wiem\nBudowanie kampanii reklamowych wpisuje się w działalność praktycznie każdej firmy. Niezależnie od tego, na jakim etapie rozwoju aktualnie znajduje się przedsiębiorstwo – efektywna reklama zawsze jest przydatna. Przy pomocy oryginalnych i zaawansowanych środków przekazu można promować asortyment, podkreślając przy tym cechy wyróżniające określone produkty. Charakterystycznym i modnym trendem w ostatnim czasie są różne formy reklamy zewnętrznej.\nInnowacyjne przedsiębiorstwo – umacnianie wizerunku\nDużą popularność zyskały projekty wielkogabarytowe, które widoczne są z dużej odległości przez uczestników ruchu ulicznego. Za pomocą nowoczesnych wyświetlaczy udostępniane są treści marketingowe – zarówno graficzne jak i tekstowe. Na tablicach led w atrakcyjny sposób można przekazać informacje dotyczące promowanego asortymentu czy oferowanych usług. Wysokiej jakości ekrany z podświetleniem posiadają znakomitą rozdzielczość, dzięki temu obraz jest bardzo czytelny i wyraźny. Takie narzędzia reklamowe są odporne na zmienne warunki atmosferyczne, mogą być montowane w rozmaitych miejscach.\nW każdej branży organizowane są różnego rodzaju konferencje, eventy tematyczne i spotkania promocyjne. Podczas takich wydarzeń potrzebne są niejednokrotnie oryginalne i przyciągające uwagę dużej grupy osób środki marketingowe. Z bandami reklamowymi można tworzyć ciekawe projekty reklamowe, które będą skuteczne i atrakcyjne w przekazie. W zależności od specyfiki działalności przygotowywane są realizacje w różnych wymiarach i formach. Przykuwające uwagę reklamy, wykonywane w nowatorskich technologiach z całą pewnością przyczyniają się do rozwoju każdego rodzaju przedsiębiorczości.\nPoprzedniŚlub w stylu boho?\nNastępnyCo kupić dziecku na urodziny – najciekawsze pomysły


Kto trafi do Hall of Fame w tym roku? Kontuzje div, Rusev\nUwaga! Poniższa paczka newsów zawiera duże spoilery z wczorajszego tapingu SmackDown.\nOglądalność ostatniego odcinka Raw wyniosła 3,323 mln widzów, co stanowi spadek w porównaniu z tygodniem poprzednim (3,575 mln).\nKilka dni temu poznaliśmy pierwszego członka tegorocznej klasy WWE Hall of Fame, okazał się być nim Sting. Od dawna pojawiają się informacje, że dołączyć do niego w tym elitarnym gronie mogą The Fabulous Freebirds. Oficjele zastanawiali się, czy Jimmy Garvin ma być wprowadzony z pozostałymi członkami grupy, czy nie, ale na jego obecność nalega Michael Hayes, więc prawdopodobnie Garvin także wstąpi do Hall of Fame. Wśród faworytów wymienia się też Stana Hansena i JBL’a. Pracownicy WWE są przekonani, że obecny komentator Raw na pewno w końcu zostanie wprowadzony do Hall of Fame i o ile federacja nie planuje się z tym spieszyć, nikt nie zdziwiłby się, gdyby doszło do tego w tym roku.\nW ostatnich dniach docierały do nas sprzeczne informacje na temat rzekomej kontuzji Sashy Banks. PWInsider poinformował, że Banks cierpi z powodu uszkodzonego więzadła piszczelowego w jednym z kolan. Przerwa zawodniczki powinna potrwać do lutego.\nPotwierdziły się także plotki o kontuzji Paige. Angielka w wywiadzie dla „Channel Guide Magazine” przyznała, że doznała lekkiego wstrząśnienia mózgu w trakcie złego lądowania po jednej z akcji. Jej przerwa również nie powinna potrwać długo.\nWczoraj pojawiły się informacje, że Rusev zmaga się z kontuzją kolana. Sam zainteresowany zaprzeczył im jednak na Twitterze:\n— Rusev (@RusevBUL) styczeń 12, 2016\nW związku z występami na trzech kolejnych galach PPV Brock Lesnar ma też pojawiać się częściej na tygodniówkach i live eventach. Jak już pisaliśmy, że 11 marca wystąpi na live evencie w Montrealu, a teraz zapowiedziano, że pojawi się na następnym Raw i na nagraniach SmackDown 22 marca.\nWspominaliśmy niedawno, że jeden z kolejnych odcinków serialu „Supernatural” będzie utrzymany w tematyce pro wrestlingu. TVLine poinformował, że gościnnie wystąpi w nim The Miz.\nW tym miejscu zaczynają się spoilery z wczorajszych nagrań SmackDown.\nPodczas nagrań ogłoszono, że na Royal Rumble Dean Ambrose będzie bronił Mistrzostwa Interkontynentalnego w Last Man Standing Matchu. Jego przeciwnikiem będzie Kevin Owens.\nNa SmackDown doszło do walki rewanżowej między Kalisto a Alberto Del Rio. Niespodziewanie dzięki pomocy Kinga Barretta wygrał ten drugi i został nowym Mistrzem Stanów Zjednoczonych.\nThe MizBrock LesnarRusevPaigeSasha BanksBradshawStan HansenJimmy GarvinMichael Hayes\ndodane przez Anna Suchocka (Amy) w dniu: 13-01-2016 14:40:28\nAttitude Wrestling Awards 2015 - Głosowanie\nByły mistrz X Division kończy współpracę z TNA\nWWE poraz kolejny pokazało, że jak dobrej informacji byśmy nie dostali to i tak na następnej gali potrafią zepsuć humor. Dawać pas Kalisto tylko po to, żeby już na SD! go stracił to czysta głupota. Jeżeli Vince teraz nie pójdzie za ciosem i nie zrobi z luchadora dwukrotnego mistrza Stanów Zjednoczonych to strasznie zgnoją młodą, dobrze zapowiadającą się gwiazdę latynoską, której podobno tak im brakuje.\nnapisane przez Yarexon w dniu : 13-01-2016\nHansen? Miodzo. JBL? Meeh. Podejrzewam, że do HOF trafi też w tym roku Big Van Vader, mówi się o nim od jakiegoś czasu...\nnapisane przez Kcramsib w dniu : 13-01-2016\nSasha, Paige, Rusev...a nawet jeśli Rusev nie, to not sure if WWE or Arsenal Londyn.\n...ale Last Man Standing match na RR może być bardzo mocnym punktem gali. Szkoda tylko, że praktycznie wyklucza zawodników z walki wieczoru.\nnapisane przez Morison w dniu : 13-01-2016


Nadchodzące lato będzie inne niż poprzednie. Jak każdy doskonale wie, ostatnie dwa lata naznaczone były pandemią koronawirusa, która wręcz wywróciła cały świat do góry nogami. Podczas wakacji obowiązywały liczne ograniczenia, często całkowicie uniemożliwiające wyjazd na wczasy lub urlop. Co do zasady, w obawie przed ewentualną utratą pracy, ludzie przez okres pandemii raczej unikali kosztochłonnych remontów i napraw. Stąd nadchodzące miesiące letnie są znakomitą okazją na odświeżenie mieszkania lub domu na kolejne lata. W niniejszym artykule postaramy się przedstawić, w jaki sposób szybko i w miarę niedrogo wyremontować mieszkanie i – co najważniejsze – skąd wziąć na ten cel środki finansowe.\nRemontowanie mieszkania nie jest wcale proste i łatwe. Każdy, kto kiedykolwiek przeprowadzał takie przedsięwzięcie, doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Przede wszystkim, całość trzeba gruntownie zaplanować i o ile nie będziemy sami malować, skręcać mebli i wykonywać czynności, trzeba zadbać o odpowiednich fachowców. W celu zaplanowania nowego wystroju wnętrz, warto skorzystać z wielu powszechnie dostępnych planerów, w których można przykładowo wybrać kolor ścian i w mgnieniu oka zwizualizować dane pomieszczenie. Koniecznie trzeba również trochę czasu poświęcić na odwiedzenie paru sklepów meblowych i remontowo-budowlanych oraz zapoznać się z obecnymi trendami. Każdy chce mieć wnętrze jak najbardziej dopasowane do własnych potrzeb, ale również takie, które będzie cieszyło każde oko i budziło zachwyt.\nOdpowiedź na to pytanie z całą pewnością spędza niejednej osobie sen z powiek. Zwłaszcza wtedy, gdy remont nie jest tylko przyjemnością, ale stanowi wręcz konieczność, której nie można odłożyć w czasie. Warto w tym miejscu wskazać, że każdy, kto szuka szybkiej gotówki, w pierwszej kolejności powinien odwiedzić stronę internetową solcredit.pl! Jest to nowoczesna i w pełni bezpieczna wyszukiwarka szybkich pożyczek, która pozwoli na wybór najlepszej i najbardziej opłacalnej oferty. Co niezwykle istotne, pożyczki oferowane przez Solcredit są w pełni bezpieczne, nie posiadają ukrytych kosztów i prowizji, a umowy nie zawierają tekstu pisanego małym druczkiem. Równie ważne jest, że Solcredit nie pobiera żadnej prowizji od pożyczkobiorców, a podmioty oferujące szybkie pieniądze posiadają wszelkie wymagane przez prawo zezwolenia i koncesje na prowadzenie takowej działalności gospodarczej. Warto również zauważyć, że za pośrednictwem Solcredit można znaleźć produkt idealnie dopasowany do własnych potrzeb. Wyszukiwarka pozwala na wpisanie takich zmiennych, jak kwota zobowiązania, termin spłaty, liczba rat i tym podobne. Dlatego też śmiało można powiedzieć, że Solcredit jest najlepszą propozycją dla wszystkich tych, którzy chcą pożyczyć pieniądze. Już dziś można skorzystać ze specjalnej promocji – pierwsza pożyczka do 5.000 złotych jest całkowicie darmowa, co oznacza, że zwraca się dokładnie tyle, ile się pożyczyło.\nCo warto odświeżyć?\nW następnej kolejności koniecznym jest wskazanie, że nic bardziej nie działa drażniąco na człowieka niż nuda i monotonia. Jeżeli masz już dość danego pomieszczenia, spróbuj właśnie w nim coś zmienić! Naprawdę często niewiele trzeba, żeby pozornie niewielka zmiana kompletnie odmieniła całe wnętrze. Warto wskazać, że przede wszystkim malowanie ścian zmienia charakter danego pomieszczenia, stąd wręcz zawsze warto tę opcję wziąć pod uwagę. Obecnie bardzo modne są różnorodne tapety, które nadadzą każdemu pomieszczeniu szyku i elegancji. Nie chcąc ruszać ścian pomieszczeń, można oczywiście ograniczyć zakres prac do wymiany paru mebli, lamp, czy też nawet dywanów. Każda zmiana – nawet pozornie nieistotna i czysto kosmetyczna, nieco odświeży wygląd danego pomieszczenia.\nW celu podsumowania, warto przypomnieć, że planowanie remontu mieszkania lub domu należy rozpocząć od zapoznania się z obecnymi stylami i trendami. Następnie trzeba załatwić zaangażować zaufaną i konkretną ekipę remontową, chyba że jesteśmy w stanie samodzielnie zrobić wszystko. Niezwykle istotnym czynnikiem każdego remontu są pieniądze, dlatego też warto zabezpieczyć odpowiednią kwotę. Serdecznie zachęcamy do skorzystania z wyszukiwarki solcredit.pl, na której bardzo szybko i łatwo można znaleźć w stu procentach bezpieczną pożyczkę bez żadnych ukrytych kosztów i prowizji. Mając już potrzebne pieniądze, można przystąpić do kulminacyjnego punktu całego przedsięwzięcia. Jeżeli nawet nie planujemy gruntownych zmian, przykładowo zmiany układu pomieszczeń lub rozbudowy budynku, warto przynajmniej odświeżyć ściany, nakładając na nie nowy, modny kolor. Gwarantujemy, że polepszy to nam humor i zmotywuje do działania!


Biuletyn Informacji Publicznej - Urząd Miejski w Tczewie - Nieruchomości - Sprzedaż - Wykaz nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży w drodze przetargu ustnego nieograniczonego – dot. działki oznaczonej geodezyjnie numerem 566/1, położonej w Tczewie przy ul. Kołłątaja oraz działki oznaczonej geodezyjnie numerem 566/7, położonej w Tczewie przy ul. Czyżykowskiej 2, które stanowią całość gospodarczą.\nWykaz nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży w drodze przetargu ustnego nieograniczonego – dot. działki oznaczonej geodezyjnie numerem 566/1, położonej w Tczewie przy ul. Kołłątaja oraz działki oznaczonej geodezyjnie numerem 566/7, położonej w Tczewie przy ul. Czyżykowskiej 2, które stanowią całość gospodarczą. 541.84 KB pdf Pobierz\nData wytworzenia dokumentu: 29.07.2019\nData wprowadzenia dokumentu do BIP: 30 lipca 2019 09:58\n30 lipca 2019 09:58 (Agnieszka Przyłucka-Śmietanka) - Dodanie załącznika [kollataja_czyzykowskawykaz_pdf.pdf] do dokumentu. (Dokument opublikowany)\n30 lipca 2019 09:58 (Agnieszka Przyłucka-Śmietanka) - Dodanie dokumentu. (Dokument opublikowany)


Miau.PL • Zobacz wątek - Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nKielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\n» Pt wrz 08, 2017 9:24 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nfiona.22 pisze: Kicie maja zrobione ogłoszenia na olx puściłam na Kraków bo w Kielcach to już jakaś totalna masakra z domkami.\nBył jeden telefon ale nic z tego nie wyszło, szukamy dalej\nJa robię ogłoszenia na ok. 10-15 portalach, może niektóre nie są zbyt poczytne, ale czasami wejdzie jedna osoba i okaże się, że właśnie TA. Tak znalazła dom jedna moja tymczaska przez kociaczek.com.pl, kilka kociaków przez lento.pl. Też robię na inne miasta, bo u mnie też masakra z domami. Dobrymi, bo tych co to szukają kota do łapania myszów, co to ma się sam nimi wyżywić, a dwuletni kot do tego celu jest za stary - takich domów to sieją aż za dużo\n» Pt wrz 08, 2017 11:08 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nWariatów nie brakuje niestety\nZ tymi portalami w 100% się zgodzę, czasem z mało popularnych stron dzwonią bardzo fajni ludzie, może faktycznie siądę wieczorem i puszczę jeszcze trochę ogłoszeń o Maksiku w świat\n» Wto wrz 12, 2017 7:57 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nKot jest duży, piękny i mruczący\n» Wto wrz 12, 2017 17:44 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nAż nie do wiary, że jeszcze nie ma domu\n» Czw wrz 14, 2017 6:42 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nDziewczyny, a jak radzicie sobie z ogłoszeniami na różne miasta na tym samym portalu? Mi niedawno olx usunął ogłoszenia, gdy wystawiłam na Lublin i Warszawę. Z gumtree też była kiedyś podobna sytuacja. Czy robicie część ogłoszeń na jedno miasto, część na inne?\nTrzymam kciuki za Maksia, fajne są te duże kocury.\n» Czw wrz 14, 2017 8:44 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nOgłaszam tylko na jedno miasto Też miałam ten problem, że olx usuwał mi ogłoszenia więc szkoda roboty. Jest jednak opcja, żeby obejść system weryfikacji olx. Potrzebne są inne zdjęcia plus zupełnie inny opis czasem się udaje\n» Czw wrz 14, 2017 9:02 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nNa olx i gumtree faktycznie się nie da, też mi usuwali. Ale raz udało się na olx, nie wiem, pewnie jakoś słabiej weryfikowali i jeden mój kot funkcjonował na 2 miasta.\nAle są portale, na których można tego samego kota ogłaszać nawet na kilka miast, np. przygarnijzwierzaka, polgratka, lento, adopcjakota, tubator, kociaczek i jeszcze inne. I ja tak robię\n» Pt wrz 15, 2017 7:30 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nNo właśnie, można ewentualnie próbować, dla ludzi spoza "branży" każdy bury czy czarny, czy pingwin wyglądają tak samo.\nMam konta na przygarnijzwierzaka, kociaczek i lento z tych, które Wiesiu wymieniłaś. Przy następnych ogłoszeniach (ostatnio koleżankom pomagałam) wejdę też na te pozostałe. Wiem, że z moruska ludzie często dzwonią.\n» Pt wrz 15, 2017 17:44 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nA jakieś konto do wpłat na kocurrrra? Może być konto hoteliku z dopiskiem "Dla Maksa"?\n» Sob wrz 16, 2017 7:45 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nDokładnie, konto lecznicy może być\n» Sob wrz 16, 2017 10:57 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nfiona.22 pisze: Ma małą głowę w stosunku do reszty ciała co może wskazywać na to, że był dość wcześnie kastrowany.\nBłagam, nie pisz takich rzeczy, bo to nieprawda. Koty po wczesnej kastracji mają zupełnie normalne głowy\nMożesz popytać hodowców MCO lub BRI, czy NFO o fotki takich kotów, zobaczysz, że żaden nie ma małej głowy.\n» Sob wrz 16, 2017 23:07 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nMilva, tak z ciekawości zapytam w jakim wieku kastrowane są kocurki rasowe ?\nJa mam doświadczenie w sumie tylko z dachowcami i niestety jestem w stanie zauważyć różnicę między kocurkiem kastrowanym a kocurkiem pełnojajecznym bez zaglądania pod ogon\nOczywiście nie mam na chwilę obecna żadnych dowodów potwierdzających moje spostrzeżenia, być może po prostu mam dobrą intuicje\nMoże nie do końca dobrze się wyraziłam, co nie zmienia faktu, że Maksik ma malutką głowę w porównaniu do reszty ciała i dość delikatne rysy pyszczka.\n» Sob wrz 16, 2017 23:12 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nHodowcy kastrują różnie: między 13 a 18 tygodniem. Ja przeważnie kastruję kocięta w wieku ok 16-18 tygodni Wszystkim urosły normalne głowy. Ale to trudno zauważyć ponieważ syjamy i orienty z natury mają długie chude trójkątne głowy, kastrowane wcześnie, kastrowane późno czy płodne bez różnicy. Po prostu ta rasa ma taki kształt i rozmiar głowy.\nDlatego jako lepszy przykład podałam Mainecoony, Brytki czy Norweskie, na nich łatwiej zobaczyć, że wczesny kastrat rozwija się zupełnie normalnie i na pewno nie ma małej głowy.\nZapytaj Basię_G z tego forum jak rozwinęły się jej kocięta po wczesnej kastracji Założę się, że nie powiesz o żadnym z nich że ma małą głowę\n» Nie wrz 17, 2017 9:03 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nFaktycznie wcześnie są kastrowane kociaki co nie zmienia faktu, że podejrzałam sobie wasza stronę i poza tym, że jestem zauroczona Twoimi futerkami nasunęła mi się jeszcze jedna myśl...\nKociaczki w hodowlach są wychuchane, kochane jeszcze zanim przyjdą na świat, dobrze karmione, mają zapewniona opiekę weterynarza itd Mało tego ich kocie mamy są odpowiednio przygotowane do ciąży, nie brakuje im niczego.\nKociaki i koty z którymi ja się spotykam najczęściej mają nieciekawy start, zwykle są potwornie zarobaczone, niedożywione i często chore a ich mamy w okresie ciąży muszą same walczyć o jedzenie bądź stosują dietę "śmietnikową"\nByć może to właśnie tu tkwi problem i faktycznie nie sama kastracja tylko całokształt czyli jakość życia, zanim ta kastracja faktycznie się odbędzie, ma wpływ na pewne odstępstwa od normy w sensie rozwoju.\nFajnie, że są jeszcze ludzie z którymi da się normalnie popisać, wymienić opinie, argumenty i spostrzeżenia a przy tym nie dochodzi do bezsensownej awantury\n» Nie wrz 17, 2017 9:08 Re: Kielce- wyrzucony z domu kocurek gigant !\nCiekawy temat. Nawet nie wiedziałem, że istnieją teorie o związku kastracji z wielkością głowy kota.\nMoje koty (w tym main coon) były kastrowane około 7 miesiąca życia. Głowy mają normalne. Main coona ma też mój kolega. Przyjechał do niego jako małe kocię, już wykastrowane. Precyzyjnie w tej chwili nie podam, ale mógł mieć około 3 miesięcy w momencie kastracji. To obecnie dorosły kocur i głowę ma normalną.


Szwajcaria, czyli jak przeżyć między krowami a bankami. Bilet w jedną stronę [Joanna Lampka] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00251 010712 21035254 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Joanna Lampka Liczba stron:\nISBN: 978-83-8103-644-3 Data wydania: 2020-04-01\nAutor: Joanna Lampka Redakcja: Klaudia Opozda Korekta: Katarzyna Zioła-Zemczak Projekt graficzny okładki: Anna Jamróz Projekt makiety i skład: Izabela Kruźlak Zdjęcia na okładce: Shutterstock Zdjęcie autorki na okładce: Mag Simm Photography. Zdjęcia (numery stron dotyczą wersji drukowanej): Joanna Lampka: s. 13, 15, 19 (dolne), 72, 90–91, 99–100, 102, 104, 111, 114, 138, 220 (górne), 257, 259, 262–263, 284, 287, 289, 296–297, 306, 314, 325–326, 342 (dolne), 366. Grzegorz Kieć: s. 16, 19 (górne), 25, 29, 42–44, 46, 60–61, 77–78, 82, 96–97, 127–128, 131, 144–145, 154, 156, 165–167, 169–170, 174, 179, 185–186, 188–189, 192–193, 201–202, 210 (górne), 214, 216, 218, 220 (dolne), 230, 235, 237, 247, 249, 252, 271–272, 276, 304–305, 309, 313, 328, 330, 342 (górne), 352, 367, 377. Mag Simm Photography: s. 383. Shutterstock: s. 31, 73, 122, 176, 210 (dolne). Wikipedia: s. 116, 119. Redaktor inicjujący: Roman Książek Redaktor prowadząca: Natalia Ostapkowicz Kierownik redakcji: Agnieszka Górecka © Copyright by Joanna Lampka © Copyright for this edition by Wydawnictwo Pascal Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej książki nie może być powielana lub przekazywana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy, za wyjątkiem recenzentów, którzy mogą przytoczyć krótkie fragmenty tekstu. Bielsko-Biała 2020 Wydawnictwo Pascal sp. z o.o. ul. Zapora 25 43-382 Bielsko-Biała tel. 338282828, fax 338282829 pascal@pascal.pl, www.pascal.pl ISBN 978-83-8103-644-3 Przygotowanie eBooka: Jarosław Jabłoński\nSpis treści Dlaczego między krowami a bankami? Bo Szwajcaria to jedyne miejsce na świecie, gdzie kilka kroków od zimno-marmurowej siedziby potężnego banku mogą paść się krowy. Liczba pozornie niepasujących do siebie elementów w tym kraju sprawia, że tworzą one przedziwną, jakże interesującą mozaikę. Tak jak i ta książka! Doświadczenia emigracyjne, Szwajcaria jako światowy fenomen, anegdoty i opowieści – oto spis treści, który nie pozwoli wam się zagubić między krowami a bankami! I. NA EMIGRACJI CZASEM GOSPEL, CZASEM BLUES… …ale jeśli płaczemy, to śmiejąc się w głos (i w mercedesach, a to wygodniejsze niż na rowerze!). Oto kategoria emigracyjna, do której kwalifikują się wszystkie rozdziały opowiadające o trudnych początkach w nowym kraju i o próbach integracji ze szwajcarskimi sąsiadami w wioseczce we francuskojęzycznej części Szwajcarii. Bilet w jedną stronę Szwajcarscy sąsiedzi, czyli nothing is what it seems Fatalnie, kurwa! Klub importowanych żon Wieża Eiffla w ogrodzie kontra poważna, niepijąca ekipa (i pies!) O pralce, której nie ma, i o kłopotach, gdy jest Nie kłam na rozmowach kwalifikacyjnych albo wypadną ci włosy Indeks słów zakazanych Dobry zwyczaj nie przeliczaj Święta, święta i po świętach Nasza wieża Babel Jak zostałam nauczycielką polskiego Na wojnie w Ferney-Voltaire, czyli cosobotnie zakupy we Francji O tęsknocie, czyli jak się przyjaźnić z dala od przyjaciół Śmieciowe story Pocałował mnie diabeł W czym Polacy są lepsi od Szwajcarów, czyli o tym, jak Polska grała w nogę ze Szwajcarią Wyrostek, czyli rozmowy o życiu z doktorem McDreamy Ratuj się kto może, czyli szwajcarska impreza Polsko-szwajcarskie problemy natury miłosno-seksualnej w pytaniach i odpowiedziach Sen nocy letniej Sezon na sikorki Czarny pies Ten jeden dzień w Bazylei Co Szwajcarzy myślą o Polsce, czyli o białych misiach, pijanych na drodze i Swarożycu Niczego nie żałuję! II. TYMCZASEM W SZWAJCARII… …ser, krowy i demokracja bezpośrednia. Szwajcarzy importują żony, głosują w licznych referendach, jedzą kolektywnie, jak im kukułka wykuka południe i robią to wszystko, o co byśmy ich nie posądzali. Na przykład każą dzieciom samodzielnie chodzić do szkoły. Nie ma mowy o odwożeniu, nie ma mowy o odprowadzaniu! Solidarni w nienawiści Pies i zebra Wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za nasze dzieci A ty? Ile kilogramów temu przyjechałeś do Szwajcarii? Gdy młody Szwajcar staje się mężczyzną, czyli o demokracji bezpośredniej i imprezach gminnych Co słychać, panie, w polityce? To zależy od kantonu Jak hałasować w Szwajcarii… to w odpowiednich godzinach O wiatrach i innych przypadłościach Szwajcaria jest armią Ballada o miotle i róży O abonamencie radiowo-telewizyjnym i sprzedaży siebie III. BLABLIBLU WIE NAJLEPIEJ… …czyli 100 porad mojej babci odnośnie do wyboru męża, 100 opisów dziwnych Szwajcarów (z czego 99 to moi sąsiedzi), 100 historyjek o spaniu z kozami, 100 dywagacji na temat natury człowieka ze wskazaniem na człowieka szwajcarsk… Zaraz, wróć! Z kozami?! Futbol, emigranci i Krokodyl My, alpejscy terroryści Szwajcarski nóż oficerski ratuje życie Historia o Panu Kwiatku, której nie ma Biernik a kwestia życia i śmierci Negocjacje po szwajcarsku Slow life na polskiej prowincji Kto go budził w piątki? Nieważne Legenda o dahu Bo chłop musi mieć fach w ręku… czyli mojej babci porady odnośnie do wyboru zawodu Najważniejsze pytanie po „Jak się nazywasz?” Czekoladowe oczy mojego taty What goes around, comes around Śmierć i Krokodyl Gdy Szwajcar udaje Polaka… O dysonansie poznawczym Moja Polska ma schizę Śmiech à la Schwyzertüütsch Joga z księdzem i mrówką Jestem Polakiem Co się stało pewnego rozgrzanego popołudnia w gaju oliwnym? Gluten zabija Kocham cię w chuj! Metoda na babcię po szwajcarsku Najgorsza ciocia pod słońcem Rodzice wiedzą lepiej IV. WPADŁAM DO STUDNI… …na ile metrów? Kategoria unikalna, bo znajduje się tu tylko jeden rozdział. Ale za to jaki… Czy to, co zdarzyło się w maluśkiej alpejskiej wiosce przy Studni Czarownic, to prawda, czy nieprawda? Na to pytanie musicie odpowiedzieć sobie sami. Studnia Czarownic\nBilet w jedną stronę Nigdy nie przypuszczałam, że kiedyś zacznę się uczyć francuskiego. Hell yeah!, natürlich, dos cervezas, a nawet pażałsta, ale nigdy, przenigdy s’il vous plaît. Nawet nie miałam takich ambicji. Co prawda, muszę przyznać, że podstarzały hydraulik z włochatymi pośladkami meldujący po francusku odetkanie rury był w stanie wywołać moje ochy i achy, nie mówiąc już o pięknookim Szwajcarze napotkanym pewnego razu w pubie na krakowskim Kazimierzu. A jednak stało się, mleko się rozlało, statek wpłynął do portu, Szwajcar tam był, siedział naprzeciwko mnie i pytał niewinnie po angielsku, o czym ja tak tonę oprócz jego oczu. – What are you sinking about, Żoana? No ja, mój miły, tonę o tym, że muszę nauczyć się francuskiego, bo inaczej to my się raczej nie dogadamy. I tu akurat nie ma żadnej metafory. Tylko jak to zrobić, skoro po francusku pięć razy więcej samogłosek na piśmie niż w mowie, w dodatku h nieme, h przydechowe, wzdechowe, wzdychające i bezdechowe, a dwuwersowe zdanie to już w ogóle, puf! i go nie ma, wypowiedziane na głos ma zaledwie dwie sylaby… – takie to wesołe myśli przechodziły mi przez głowę, gdy zapisywałam się na kurs dla początkujących. Na kursie francuskiego dla początkujących spotkałam oczywiście samych „początkujących”. Jedna pani przez rok pracowała w Belgii, druga pisała maturę po francusku, a trzecia „ani trochę nie znała francuskiego, nawet podstaw, ale sam język jej się podobał, w związku z tym liczyła na to, że nauczy się na kursie”. To całkiem jak ja i już chciałam przybić z nią piąteczkę, ale coś mi się nie zgadzało. Rzeczona pani powiedziała to po francusku. Myślałam wtedy, że dobrze mi zrobi towarzystwo tak wyedukowanych dam. W końcu lepiej równać do wyższego poziomu, niż pikować do niższego. Już po pierwszej lekcji chciałam seksownie zachrypieć „Je n’ai regretté rien…”. Okazało się jednak, że na pierwszej lekcji nie będziemy się zwierzać z tego, czego żałujemy, i mówić, że niczego, ale nauczymy się przedstawiać. – Żeeee yyyyy mapel Żoana… Dlaczego francuski hydraulik potrafi seksownie ogłosić światu, że właśnie odetkał rury, a moje żemapel brzmi jak jęk słonicy? – myślałam zrozpaczona, ćwicząc przed lustrem niczym Kiler swoje „you talking to me”. Odpowiedzi na to pytanie nie znam nawet teraz, po kilku dobrych latach. Mój francuski brzmi seksownie tylko wtedy, gdy boli mnie gardło… Wracając jednak do naszej opowieści, mój osobisty Szwajcar wcale nie słyszał w moim żemapelu jęku słonicy, ale ćwierkanie wróbelków, chrobot chomiczków i popiskiwanie myszek, co niewątpliwie oznacza, że miłość jest nie tylko ślepa, ale i głucha. – Ale tak w ogóle, to przejdźmy już teraz, kochanie, na angielski, dobrze? Wreszcie, po roku zwiedzania lotnisk i powtarzania za panią od francuskiego „Poproszę bagietkę” i „Boli mnie brzuch, panie doktorze, ale nie boli mnie głowa”, zapadła decyzja: rzucam wszystko i jadę do Szwajcarii podbijać świat. Jak tysiące dziewczyn przede mną i tysiące po mnie spakowałam się w jedną walizkę, zostawiłam za sobą wszystko i wyjechałam w nieznane za miłością, którą znałam tylko z wykradzionych codzienności weekendów. Czy mogłam się domyślić, że Szwajcaria stanie się dla mnie czymś więcej niż tylko miejscem zamieszkania? Nigdy nie miałam ani ambicji, ani chęci, żeby zapuszczać w niej korzenie, a co dopiero mówić o pisaniu o niej książek! Zawsze pociągała mnie surowa, tajemnicza Skandynawia, kusiły leniwe, rozsłonecznione Włochy, przywoływała uduchowiona Azja, ale Szwajcaria? Bankierzy i korporacje, jodłowanie i sery, blichtr i zegarki. Co ja, poszukiwaczka przygód a nie pieniędzy, mogłam mieć wspólnego ze stereotypowym wizerunkiem tego kraju? Ale gdybym była nieco bardziej przesądna… Bo muszę się przyznać, że dawno temu na andrzejkach wylałam sobie przez klucz istną woskową mapę Szwajcarii. Gdy jednak zerkało się na nią pod innym kątem, wychodziła motyka. A tu Szwajcar się napatoczył, a nie rolnik… Więc spakowałam się, wycałowałam spłonione, wyedukowane panie od francuskiego, obiecując im, że na pewno pierwsze co powiem, to „Boli mnie brzuch, panie doktorze, ale nie boli mnie głowa” i kupiłam bilet. Bilet w jedną stronę. Szybko się okazało, że bardzo dobrze opanowałam francuskie nieme h. Zresztą nie tylko h. Było też nieme bonjour, merci i au revoir, a moje bezgłośne pardon nie miało sobie równych. Tylko parle-wu-ągle wypowiadane tragiczno-przerażonym tonem jakoś tam względnie było słychać. Niestety nie dało się łatwo wywinąć. Po pierwsze, mieszkańcy Romandii, czyli francuskojęzycznej części Szwajcarii, dość kiepsko i niechętnie parlają po ągielsku. Po drugie, quid pro quo, Panie i Panowie. Jeśli się gapisz, ściągasz na siebie cudze oczy. Innymi słowy, moja ulubiona czynność, czyli obserwowanie bliźnich, nie była najlepszym sposobem na uniknięcie kontaktów międzyludzkich. A Szwajcarzy kochają pogawędki. Jeśli siedzenie w autobusie jest wolne, każdy porządny Szwajcar zapyta, czy może usiąść, jakby to nie było oczywiste. Gdy kopiesz rabatę, każdy porządny Szwajcar skomentuje „O, kopie pani rabatę” tak odkrywczym tonem, jakby miał zamiar powiedzieć „O, zakopuje pani zwłoki”. „Tak, zakopuję zwłoki innego ciekawskiego sąsiada. Miłego dnia!” – odpowiadałam, oczywiście po swojemu, czyli bezgłośnie, obdarzając interlokutora czarującym, niemym uśmiechem. Na szczęście świetnym lekarstwem na fazę bezgłośnego bonjour był mój osobisty Szwajcar, który po prostu odpowiadał za mnie, podczas gdy ja kiwałam głową tak entuzjastycznie, że po takiej rozmowie szyja bolała mnie niczym po koncercie Metalliki. Feministki mogą się oburzać: „Nawet nie dał tej dziewczynce dojść do słowa”. Niech się oburzają. Żadna z nich nie miała swojego prywatnego bulteriera, odpowiadacza na pytania. I tak się to wszystko zaczęło! Pięknooki Szwajcar, lekcje francuskiego, bilet w jedną stronę, etap bezgłośnego bonjour i największa przygoda mojego życia: emigracja. Emigracja, która działa jak rentgen, jak „sprawdzam!” w pokerze, jak szczera rozmowa z przyjacielem. Daje świetną perspektywę na inny kraj, na obcokrajowców i na to, co zwykliśmy nazywać innością, obcością… Ale przede wszystkim daje świetną perspektywę na siebie samego. Czy to książka o Szwajcarach i Szwajcarii? Niech będzie, że tak. Ale tak naprawdę jest to książka o Polakach i Polsce widzianych stęsknionymi, zeszwajcarszczonymi szarymi oczami autorki.\nSzwajcarscy sąsiedzi, czyli nothing is what it seems Pierwszym oficjalnym etapem po postawieniu emigranckich stópek na obczyźnie wcale nie jest etap bezgłośnego bonjour, ale etap wicia gniazdka. Każdy standardowy świeżak szuka wtedy mieszkania lub pokoju do wynajęcia. Normalnie etap ten by mnie nie dotyczył, ponieważ, jak wspomniałam, przyjeżdżałam do chłopaka, chłopak ów mieszkał jednak na wsi pośrodku niczego. Jak to, ja, lublinianka z urodzenia, krakowianka z wyboru, miałam mieszkać tam, gdzie wiatr hula i psi wyją? A więc się przeprowadziliśmy. Ale nie do miasta, tylko znowu do wioseczki, bo, proszę Państwa, ten mój Szwajcar, to Szwajcar z krwi i kości, a każdy szanujący się Szwajcar mieszka na wsi i ma ogród, gdzie pasie krowę. W mieście mieszka zwykle emigracja i patologia, bo nie ma tam miejsca na krowy, które, jak wszyscy wiedzą, łagodzą obyczaje. Nowa wieś była o tyle akceptowalna, że miała świetny transport publiczny. Innymi słowy, zapgrejdowaliśmy wieś. Romandia, czyli zachodnia, francuskojęzyczna część kraju, gdzie zawiodła mnie moja podróż w jedną stronę, jest nieco inna niż Szwajcaria, jaką znamy ze stereotypów. Mówi się nawet, że tam „pracuje się, żeby żyć”, podczas gdy w części niemieckojęzycznej „żyje się, żeby pracować”. Niewątpliwie w Romandii są widoki, które odciągają od biurka! Na zdjęciu St-Saphorin na brzegu Jeziora Genewskiego. Celem mojej podróży była malutka wioseczka 15 kilometrów od Lozanny. Pierwsze wrażenie, jakie sprawiła na mnie Lozanna? Wdzięczna jak francuskie, senne miasteczko ze starych filmów, nawet w centrum miasta. Na zdjęciu widok z mostu Bessières na katedrę.\nAle żeby przynajmniej te szwajcarskie miasta to były takie prawdziwe miasta! A to są takie miasta jak u nas miasteczka. Lozanna, niby wielka metropolia, jest tak olbrzymia, że Bielsko-Biała to przy niej Nowy Jork. Zurych – o tak, oczami wyobraźni widzicie już pewnie te marmurowe fasady banków – otóż Zurych chowa się za krzakiem w porównaniu z Krakowem. Berno – ichniejsza „stolica” (w cudzysłowie, bo Szwajcarzy zarzekają się, że stolicy nie mają), to hmmm… Nasz Radom ma niemal dwa razy więcej mieszkańców. Ale to niekoniecznie jest wada. Miasta są ludzkich rozmiarów, co daje możliwość przemierzania ich na piechotę w przypadku zbyt silnych wiatrów, które mogą wystąpić po zasiedzeniu się w barze. Cóż, zdarza się najlepszym, a dotrzeć do domu jakoś trzeba. Tego, jak bardzo różne mamy podejście do wielkości miast, dowiodła jedna z pierwszych rozmów z moim osobistym Szwajcarem. – Ja mieszkam w takiej małej wiosce. Ale mam tylko 10 minut autem do Morges! To jest spore miasto. – A ja mieszkam w Krakowie. Ale lubię wieś. Moi rodzice mają domek w Krasnymstawie, to taka mała, kochana mieścina na wschodzie Polski. I jest fajnie. Wujek ma szczęśliwe kurki, tak sobie chodzą i dziobią, i wydziobują… mamie sałatę z ogródka. – Daj mi moment, sprawdzę na Wiki wieś twoich rodziców. Hmmm, Krasnystaw koło Lublina? 19 tysięcy mieszkańców? – Tak, dokładnie! – W tym dużym mieście, koło którego mieszkam, jest 14 tysięcy. Jednym z najbardziej klimatycznych miejsc w Lozannie są schody Escaliers du Marché wiodące ze Starego Miasta do katedry. W każdy środowy i sobotni poranek na Starym Mieście odbywa się targ.\nW mojej nowej wiosce było tylko 500 mieszkańców. Ale żeby tam zamieszkać, musieliśmy przejść jeden ważny test. Musieliśmy zostać zaakceptowani przez szwajcarskich sąsiadów. Zwykle wynajęcie mieszkania jest nieco prostsze. Należy złożyć aplikację ze wszystkimi dokumentami, włączając w to umowę o pracę i pozwolenie na pobyt, stanąć w 3-kilometrowej kolejce i czekać na łaskawą akceptację naszej kandydatury przez właścicieli mieszkania. Jednak lokum, o które aplikowaliśmy, było wyjątkowe. Znajdowało się w domu podzielonym na dwa mieszkania, dlatego Szwajcarzy uznali, że kompatybilność między sąsiadami jest w tym przypadku niezbędna. – Jak mogę być kompatybilna z 70-letnimi Szwajcarami, którzy mówią tylko po francusku? – zastanawiałam się spanikowana przed naszym interview, jedną ręką naciągając rajtki, a drugą szorując zęby. Początkowo wszystko zdawało się iść znakomicie. Herbatka, ciasteczka, uśmiechy. Nie wyszłam jeszcze z fazy bezgłośnego bonjour, miałam więc stanowić tam jedynie element dekoracyjny. Element dekoracyjny nie miał już jednak czasu na zmianę czarnych rajtek, których największą ozdobą było oczko wiodące od kostek przez najbardziej strategiczne miejsca. Mój chłopak też nie nadawał się na element dekoracyjny, bo akurat zepsuła mu się maszynka do golenia. Dlatego, starając się postawić na element intelektualny, wysiliłam wszystkie szare, francuskie komórki i zapytałam: – A dlaczego dom nazywa się Elkana? Skąd się wzięła ta nazwa? Tu musicie wiedzieć, że niemal wszystkie wille w Szwajcarii, szczególnie te starsze, mają imiona. Ku mojemu zdziwieniu odpowiedział mój chłopak: – Elkana to ojciec Samuela… I wszystko jasne. Dlaczego Szwajcarzy są bogaci? Gdy ty skupiasz się na umyciu zębów i poprawnym zadaniu pytania po francusku, oni wkuwają Stary Testament, żeby zaimponować sąsiadom. Grunt, że zrobił wrażenie. Sąsiedzi patrzyli na niego z osłupieniem. Dlatego, żeby się wytłumaczyć, dodał: – Ach, jakoś tak samo wyszło. W izolatce na 3 metrach kwadratowych miałem tylko materac i Biblię… Okrągłe jak spodki oczy sąsiadów zrobiły się jeszcze większe. Utkwiłam wzrok w malowniczej dziurze na kolanie. Steve brnął w nicość niczym kamikadze, boski wiatr: – W wojsku przyłapali mnie ze skrętem w zębach tuż przed prowadzeniem ciężkiego transportera. Wrzucili mnie więc do izolatki na tydzień. Przez pierwsze dwa dni tylko odsypiałem, ale później tak się nudziłem, że przeczytałem całą Biblię. Dwa razy! Po niemiecku! W myślach już byłam w ogródku, już żegnałam się z tym pięknym domkiem. Ech! Może kiedyś w końcu znajdziemy jakieś mieszkanie, pewnie wtedy, gdy ja nauczę się francuskiego, a mój chłopak zamilknie na zawsze. Tymczasem wyraźnie poruszony sąsiad wstał i poszedł do kuchni, powtarzając: – Co za czasy, co za czasy… Uwaga, uwaga, zaraz zacznie się kazanie po francusku o zepsutych młodych. Zamykamy uszy! – Co za czasy, co za czasy, tylko tydzień – sąsiad powtarzał w kuchni, brzdękając naczyniami. – Ja siedziałem miesiąc! Złapali nas, jak o czwartej nad ranem wracaliśmy z dyskoteki do jednostki. Kolega spadł z drugiego piętra i złamał nogę. Darł się wniebogłosy, dlatego nas złapali. Ale nie żałuję… Pamiętasz, myszko, to wtedy się poznaliśmy – powiedział sąsiad do swojej 70-letniej żony, wracając do pokoju z bursztynowym trunkiem w karafce i z maciupeńkimi kieliszkami. – No, to mówcie mi François! Jaki z tego morał? W Szwajcarii, żeby coś załatwić, trzeba mieć znajomości… z wojskowej paki! Miasto jest malowniczą kanwą dla ulicznych artystów. Lozanna odpoczywa i bawi się w Ouchy na brzegu olbrzymiego Jeziora Genewskiego.\nFutbol, emigranci i Krokodyl Bary dzielą się na takie, do których chodzi się z rozchichotanymi przyjaciółkami na szpilkach, i na takie, gdzie chodzi się samemu w dwóch różnych butach No, może nie aż tak, ale przysięgam, że w tych drugich wygląd musi mówić „takich jak ty, kochasiu, to ja łykam na podwieczorek”. Bo tam się bynajmniej nie chodzi na podryw. Lepiej nie mylić tych miejsc. Dziewczyny w letnich sukienkach w tym drugim zmarszczą słodkie noski na brudną ceratę i ciepłą whisky zamiast zimnego Spritza, zaś w tym pierwszym samotni będą ściągać na siebie niechciane spojrzenia. Mam w moim szwajcarskim miasteczku taki bar numer 2. Nazywam go Krokodylem, choć po francusku jego nazwa brzmi Café Croco. To takie miejsce, gdzie nawet E.T. przebrany za SpongeBoba nie przyciągnąłby zdziwionych spojrzeń. Do takich barów jak ten przychodzi się samemu tylko na jednego, pomiędzy pracą a domem, pomiędzy domem a znajomymi, pomiędzy kochanką a żoną. Zawsze pomiędzy, nigdy docelowo. Pewnie dlatego jest mi tam tak dobrze. Gdy słyszycie brudna cerata i ciepła whisky, pewnie macie przed oczami jakąś melinę i żulernię, a to wcale tak nie jest! Krokodyl to najbardziej egalitarne miejsce pod słońcem, gdzie biznesmeni w garniturach od Armaniego dodają sobie odwagi przed kolejną awanturą domową, panowie w skórach gorączkują się końmi pędzącymi po ekranach, a pomiędzy nimi snują się jednooki pies rasy burek i dym z fajki barmana, który woli płacić kary, niż wyjąć czasem śmierdziucha z japy. – Strasznie się dziś kurzy z Burka – zagaduje barman po francusku, leniwie wycierając kufle. – Co ty nie powiesz – mruczę po polsku i to jest jedyne miejsce, gdzie nikogo to nie rusza. Skąd mogłam wiedzieć w czerwcu 2012 roku, gdy weszłam do głośnego, półotwartego baru w Morges, że stanie się on moją świątynią samotności, moim poidłem inspiracji i moją ulubioną kryjówką przed światem za każdym razem, gdy ten będzie się stawał odrobinę zbyt rzeczywisty. Steve powiedział: – Znajdź jakieś miejsce w barze przed telewizorem, żebyśmy mogli pokibicować. W końcu gra Szwajcaria! Mistrzostwa Europy, ważny mecz. Ja stoję w korku na autostradzie, ale zaraz do ciebie dołączę. I znalazłam. Miałam wtedy na sobie białą sukienkę w kwiaty, byłam spocona i bardzo polska. Nie marszczyłam jednak noska na ceratę, ciepłą whisky ani plastikowe krzesła. Bardziej dziwiłam się tej kosmicznej mieszance gości. Nie to, żeby całe towarzystwo było aż takie szemrane. Część może odrobinkę była bezdomna, ale tylko odrobinkę. Żadnych problemów z higieną. Może i nie myją zębów, ale za to myją ząb. Jaka oszczędność na paście, i szczoteczka mniej się zużywa! No dobra, przesadziłam. Wśród dziwnych typów z brudnymi dredami w barwach narodowych siedziały wymalowane na biało-czerwono rodziny okręcone flagami. Tak, jakby ktoś pytał, o dziwo, flagami szwajcarskimi, a nie somalijskimi czy flagami planety Melmac. O dziwo, bo na wczasach w Timbuktu albo podczas bliskich spotkań trzeciego stopnia gdzieś tam w odległej galaktyce z pewnością wzięłabym ich za autochtonów. Owszem, jak mówią statystyki, więcej niż 25% mieszkańców Szwajcarii pochodzi z zagranicy, ale dlaczego musiało mnie to uderzyć w twarz akurat podczas meczu Szwajcarii. Tamtego ranka wyczytałam w szwajcarskiej prasie, że najwięcej osób, które kibicują przeciwko Szwajcarii, mieszka w samej Szwajcarii. Czyżby to byli ci wszyscy imigranci, którzy wreszcie mogli przytrzeć nosa szwajcarskiemu szefowi czepiającemu się o każde spóźnienie? Dlatego też mimo pozytywnych wibracji wkraczałam do tego baru pełna wątpliwości, jak jedyna chrześcijanka do meczetu. Zaczął się mecz, a tam… Powiedzmy tak – z chęcią zaprosiłabym do Morges tego dziennikarza od porannego artykułu. Szwajcarii kibicowali czarni, czerwoni, biali, zieloni i nawet ten jednooki pies rasy burek, który chrypiał hau, hau w rytm okrzyków Hopp Suisse. Pies może miał tylko jedno oko, ale ilość jego zębów zdecydowanie przewyższała średnią knajpianą. Miejsca znalazłam stojące pośród biznesmenów, którzy przybiegli do baru prosto z pociągu. Jeszcze nie usiadłam, gdy za moimi plecami zmaterializował się chłopak z farbkami, proponując mi wymalowanie flagi na policzkach. – Eeeeeee, ale ja nie jestem Szwajcarką. – Ja też nie – odpowiedział po angielsku. Po pierwszej połowie jeden pan postawił wszystkim kolejkę, bo „trzeba opić to, że jeszcze nic nam nie strzelili”, potem kolejne, bo „trzeba opić to, że strzelili nam tylko jednego” i „trzeba wypić pod to, żeby już więcej nam nie strzelili”. A potem zdaje się, że tłumaczyłam barmanowi, że „Lewandowski powinien bardziej współpracować z naszymi”, a on uroczyście przytakiwał, ani trochę się nie dziwiąc, że to nie ten mecz. W końcu to Krokodyl, Panie i Panowie. Szwajcaria przegrała, ale Krokodyl…\nSolidarni w nienawiści Szwajcaria to kraj wielce nietypowy, jak wszyscy wiedzą. Nie dość, że podzielony na 26 kantonów, a w każdym kantonie obowiązuje inne prawo, święta wypadają w inne dni i mówi się w różnych językach, to jeszcze jego obywatele różnią się mentalnością w zależności od miejsca zamieszkania. Co to oznacza w praktyce? Niektórzy mówią, że Szwajcarzy niemieckojęzyczni to tacy Niemcy do kwadratu, a Szwajcarzy francuskojęzyczni to Francuzi do kwadratu. Inaczej sprawa wygląda ze Szwajcarami włoskojęzycznymi, którzy, jak fama niesie, są otwarci i ciepli jak Włosi, a w bonusie także punktualni. Czwarty język to romansz, którym posługuje się tylko 0,6% Szwajcarów gdzieś hen, hen, w odciętych od świata wioskach w alpejskim kantonie Gryzonia. O charakterze Szwajcarów mówiących w romansz antropolodzy na pewno doniosą, gdy tylko kiedyś znajdą takich osobników. Stolica/niestolica Szwajcarii, Berno, nie jest ani największym miastem tego kraju, ani nawet nie posiada ważnego międzynarodowego lotniska… Jest jednak niewątpliwie piękne. Kramgasse ze słynnym zegarem Zytglogge. Na kilka minut przed równą godziną zegar urządza prawdziwy teatr.\nSzwajcarzy francuskojęzyczni, którzy otaczają mnie na co dzień, oglądają zarówno szwajcarską telewizję publiczną nadającą po francusku, jak i kanały francuskie, czytają „Le Monde”, a nie „Neue Zürcher Zeitung” i biorą udział w La France a un incroyable talent (francuskim Mam Talent!). Gdy przychodzi do referendum, głosują inaczej niż ich rodacy zza Röstigraben, czyli zza granicy placka ziemniaczanego rösti. Tak, tak, nie regulujcie okularów, niewidzialna granica mentalności i poglądów pomiędzy częściami niemiecko- i francuskojęzyczną ma swoją oficjalną nazwę, która w dodatku pochodzi od typowego dania chłopskiego jadanego niegdyś w kantonie Berno na śniadanie. Na zachód od Röstigraben Szwajcarzy na śniadanie pijali kawę i drobili eleganckie croissanty, zaś na wschód od Röstigraben na stół wjeżdżał solidny placek z bekonem, jajkiem i serem. A jeśli kuchnia nie definiuje naszej kultury, to cóż innego? – Zerknijmy na mapę. Czy Szwajcarzy zagłosowali znowu zgodnie z Röstigraben? – pytają redaktorzy podczas niedzielnych programów po każdym referendum. – Taaaaak. Romandia znów otwarta i proeuropejska, a część niemieckojęzyczna broni tradycyjnych szwajcarskich wartości. A czy tym razem zadziałała Polentagraben? Granica mentalności między częściami niemiecko- a włoskojęzyczną, jak się domyślacie, też wywodzi swoją nazwę od tradycyjnej potrawy przyrządzanej przez szwajcarskie mammy i nonny – a mianowicie od polenty. Jak głosują Ticinesi? Zwykle tak jak część francuskojęzyczna. Jednak żeby przegłosować część niemieckojęzyczną, Romandia i Ticino muszą szukać sprzymierzeńców po drugiej stronie tej jedzeniowej granicy. I często takich znajdują. Największym outsiderem spośród szwajcarskiego kolektywu zatęchłej konserwy jest kanton Bazylea-Miasto, który tak często głosuje z mniejszościami językowymi, że słusznie postrzegany jest jako część Romandii. Co więcej, mieszkańcy wielokulturowej Bazylei, stolicy koncernów farmaceutycznych i jedynego w swoim rodzaju protestanckiego karnawału, są w stanie wywołać rumieńce nawet na policzkach liberalnych obyczajowo Romandczyków. W przeprowadzonej w 2016 roku ankiecie organizacji Love Life, badającej zachowania seksualne Szwajcarów w zależności od kantonu, Bazylejczycy zajmowali czołowe miejsca w rankingu „Czy kiedykolwiek…?” we wszystkich kategoriach. Trójkąty, kwadraty, ostrosłupy wieloramienne – mieszkańcom Bazylei żadna geometria ekstremalna nie jest straszna. – Sczeźniecie w piekle! – wołają katoliccy Appenzellerczycy z najbardziej konserwatywnego kantonu Szwajcarii znanego głównie z bardzo późnego przyznania kobietom praw wyborczych. Kobiety w kantonie Appenzell Innerrhoden poszły do urn, by zagłosować w referendum kantonalnym, dopiero w 1991 roku i to tylko dlatego, że tak nakazał szwajcarski Sąd Federalny. Sami mieszkańcy kantonu w wielu referendach konsekwentnie odmawiali tego prawa swoim żonom, córkom i matkom. – Zapóźnieni o jakieś 100 lat dziady z widłami – niedowierzająco kręcą głowami Romandia i Ticino. – To tu jest prawdziwa Szwajcaria! – odpowiada centrum, czyli Uri, Schwyz i Unterwalden, które jako pierwsze w 1291 roku podpisały Akt Konfederacji uznawany za początek Szwajcarii jako państwa. Jak widzicie, nie kochają się za mocno różne części językowe Szwajcarii. Co więcej, często nawet się ze sobą nie dogadują. To normalne, że Urs z Altdorfu, Jean-Claude z Neuchâtel i Fabrizio z Locarno porozumiewają się ze sobą po angielsku, a w innych niż własna częściach językowych swojego kraju czują się jak za granicą. Są inni, mają inne media, inną historię, inne przepisy prawne, płacą nawet inne podatki! Szwajcarzy z różnych części językowych tak nie potrafią się dogadać, że nie mają nawet stolicy państwa wpisanej do konstytucji. Berno, które uznajemy za serce Szwajcarii, jest zaledwie miastem federalnym (niem. Bundesstadt), a nie stolicą (niem. Hauptstadt). Miasto niedźwiedzi nie jest wcale najpotężniejsze ani największe w Szwajcarii, nie ma nawet międzynarodowego lotniska. Prowincjonalizm i wielojęzyczność miasta federalnego Szwajcarii całkiem jednak pasują Szwajcarom, którzy za żadne skarby nie chcą wzmacniać jednej części językowej kraju kosztem innych. Czy to znaczy, że są solidarni ze swoimi częściami językowymi? Nic z tego! Mieszkańcy Lozanny tak samo mocno nienawidzą mieszkańców Zurychu, jak mieszkańców Genewy. Kosmopolityczna, bankierska Genewa doczekała się nawet swojego pastiszu południowokoreańskiego przeboju Gangnam Style. Le Gen’vois staïle zaczyna się od słów: „Jeżdżę tylko Porsche, BMW lub Audi A3, a kiedy jadę na narty, to tylko do Verbier i Crans-Montana, jestem paryżaninem Szwajcarii, prawdziwym narcyzem, nienawidzę tych wszystkich Francuzów (przyp. autorki: którzy zabierają mi pracę) i wieśniaków z kantonu Vaud”. Jeszcze gorsi od „wieśniaków” z francuskojęzycznego Vaud są ci z odległego kantonu Jura, którym obrywa się za zbyt regionalny akcent. Górale z alpejskiego kantonu Valais ponoć piją już od rana, a mieszkańcy Argowii nie potrafią jeździć samochodem, o czym lojalnie ostrzegają na swoich tablicach rejestracyjnych zaczynających się od AG jak Achtung! Gefahr! (Uwaga! Niebezpieczeństwo!). Wszyscy za to solidarnie nienawidzą wielkomiejskiego Zurychu. Wszyscy solidarnie? No może ci z Bazylei nieco goręcej. Rywalizacja między Bazyleą a Zurychem jest legendarna i czasami nawet bardzo dosłowna. Gdy tylko w Zurychu powstanie najwyższy budynek w Szwajcarii, Bazylea marszczy srogo czoło i wyciąga plany zabudowy miejskiej. Szwajcarski parlament – taki poważny w czasie upału…\nPodsumowując, Szwajcarów nie łączy ani język, ani mentalność, ani nawet sympatia do krajanów. Co więc łączy Szwajcarów oprócz jasnoczerwonego paszportu z równoramiennym krzyżem? Dlaczego mieszkańcy niemieckojęzycznych kantonów nie chcą mieć stolicy w Berlinie, a Szwajcarzy francuskojęzyczni nie ciągną do Paryża? Mieszkańcy różnych kantonów nie przepadają za sobą nawzajem, ale to uczucie nie jest tak silne jak ich nienawiść do obcokrajowców. Według typowego Jean-Claude’a z Neuchâtel Szwajcarzy niemieckojęzyczni są oczywiście jacyś dziwni, ale Francuzi śmierdzą, brudzą i hałasują. Według typowego Ursa z Altdorfu może i Szwajcarzy spod Genewy są nieco zarozumiali, ale Niemcy są jeszcze gorsi. Szwajcarzy wszelkich maści i języków łączą się solidarnie w jednym uczuciu – w nienawiści do obcych. Dlatego proponuję piękne szwajcarskie hasło „jedność w różności” zamienić na bardziej realistyczne: „solidarni w nienawiści”. Rzeka Aare zamienia się w lecie w wielki ruchomy basen. Berneńczycy wrzucają swoje ubrania i buty do worka marynarskiego, po czym wskakują z nim do wody. Nurt Aare jest rwący, ale worek działa jak boja, pomagając utrzymać się na powierzchni.\nFatalnie, kurwa! Steve zapisał się na polski. Marudził, narzekał, rwał sobie resztki włosów z głowy, ale równocześnie lojalnie przyznawał, że to nie fair, bym tylko ja cierpiała męki na francuskim. Pierwsza lekcja polskiego Steve’a była dla mnie niezłym wyzwaniem. Z niecierpliwością tuptałam przy drzwiach jak stęskniony pies czekający na powrót właściciela. Czegóż on się tam nauczył? Czy mu się podobało? – Dzień dobry! Jak się masz? – powiedziałam głośno i wyraźnie. I co słyszę? – Fatalnie, kurwa. Moje serce przestało bić. Zachowałam się jak każda przeciętna mamusia wobec swojego niepokornego przedszkolaka, który nagle użył słowa na k. – Kto cię tego nauczył? – Nie wiem. – Nauczycielka? – Nie. – Kolega z klasy? – Nie wiem. Już miałam dodać, żeby się więcej z tym kimś nie zadawał i siadał w innej ławce, ale przypomniałam sobie, że, olaboga, jest dorosły. Pewnie was ciekawi, kto w takiej Lozannie uczy się języka polskiego. Jak się zapewne domyślacie, są to głównie mężowie i partnerzy Polek i Szwajcarzy o polskim pochodzeniu, których rodzice zaniedbali naukę języka w młodym wieku. Wracając do tej naszej kurwy, Steve uwielbiał to słowo. Używał go, kiedy tylko pasowało (i kochał ten właśnie moment) i kiedy nie pasowało. Na przykład gdy powtarzaliśmy lekcje z polskiego: – Czy to jest krzesło? – Tak, kurwa. – Jakiego koloru jest stół? – Stół jest chyba zielony, kurwa. Ale żeby ta kurwa była dosadna i przepita, taka słowiańska, z krwi i kości. A jego kurwa jest francuska, to taka kurwa deluxe, z wyższych sfer, powiedziałabym nawet, że to jest luksusowa call girl pełną gębą. Za to fatalnie jest z gruntu polskie, z akcentem na fa-ta i z odpowiednim gestem podkreślającym beznadzieję sytuacji. Myślę, że mógłby już zacząć uczyć innych tego fatalnie. Polacy w Szwajcarii nie mają złej opinii, wręcz przeciwnie, dlatego nadużywanie w tym kraju „fatalnie, kurwa” nie czyni żadnej szkody. W Polsce jest zgoła inaczej. Pewnego razu Steve chciał pójść do fryzjera w Krakowie. Ja miałam inne plany, a jako że nie byłam pewna, czy polscy fryzjerzy władają językami, dopytywałam, czy jakby co dogada się po polsku. – Tak! – odpowiedział. – A co powiesz? – Krótko, kurwa. Po długich negocjacjach Steve obiecał, że nie użyje słowa na k. Może i nie użył, ale i tak wątpię, czy był klientem dnia. – Na końcu fryzjer zapytał, jak mi się podoba. A ja pamiętałem tylko fatalnie, źle i tak sobie. Na szczęście wiedziałem, która odpowiedź jest najbardziej pozytywnie nacechowana z tego zestawu… – dzielił się ze mną po powrocie. – I co powiedziałeś? – Tak sobie, dziękuję. Swoją drogą to ciekawe. Po pierwszej lekcji na pytanie „Jak się masz?” Steve potrafił odpowiedzieć: – Fatalnie, jestem chory. A nie na przykład: – Świetnie, wygrałem w totka. Oczywiście brawo dla nauczycielki, która porządnie przekazuje kontekst kulturowy. Na pierwszej lekcji języka polskiego uczniowie uczą się narzekać. Proponuję też uczyć od razu wszystkich części ciała („Boli mnie dwunastnica!”), idiomów („Lepiej nie mówić!”) i pełnej dramatyzmu gestykulacji. Przed pierwszym spotkaniem z moimi rodzicami kategorycznie zabroniłam Steve’owi używania na prawo i lewo jego ulubionych polskich słówek. Moi rodzice jednak nie zawiedli. Już w czasie uroczystej kolacji zaczęli podpytywać, czy zna jakieś brzydkie wyrazy. Steve się zmieszał i odpowiedział, że i owszem, zna, ale zabroniłam mu mówić (kapuś!). Jednak po wielu namowach zeszło z niego powietrze, uśmiechnął się szeroko i szczerze i powiedział z prawdziwym entuzjazmem: – Kurwa! – Ale jak ładnie! – pochwaliła moja mama, stateczna 60-letnia pani w nieskazitelnie odprasowanej garsonce. . . . …(fragment)… Całość dostępna w wersji pełnej.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Szwajcaria__czyli_jak_przezyc_miedzy_krowami_a_bankami__Bilet_w_jedna_strone_-ebookRO/p1168851i1348876" target="_blank" title="Szwajcaria, czyli jak przeżyć między krowami a bankami. Bilet w jedną stronę [Joanna Lampka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Szwajcaria, czyli jak przeżyć między krowami a bankami. Bilet w jedną stronę [Joanna Lampka] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Koenzym Q10 ratuje pacjentów z niewydolnością serca - Artykuły - Biotechnologia.pl - łączymy wszystkie strony biobiznesu\nkoenzym q10 niewydolność serca kardiologia terapia\n06.11.2014 , Tagi: koenzym q10, niewydolność serca, kardiologia, terapia\nKoenzym Q10 jest cennym dla organizmu związkiem. Wchodząc w skład mitochondrialnego łańcucha oddechowego, uczestniczy on w produkcji energii oraz chroni komórki przed wolnymi rodnikami. Badania naukowe od lat wskazywały na zależność między niskim poziomem koenzymu Q10, a zaawansowaniem niewydolności serca. Jak dotąd jednak próby kliniczne z użyciem tej substancji nie przynosiły korzystnych rezultatów.\nSytuacja zmieniła się z opublikowaniem w październiku 2014 roku wyników od dawna oczekiwanego badania Q-SYMBIO. 420 pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością serca zostało losowo przydzielonych do dwóch grup. Pierwsza otrzymała placebo, natomiast drugiej podawano 100 mg koenzymu Q10 trzy razy dziennie. Badacze oceniali zarówno krótkoterminowe działanie na mięsień sercowy, jak i wpływ dwuletniego podawania leku. Tylko długoterminowe korzyści zostały udowodnione. 10% pacjentów zmarło w grupie badanej w porównaniu do 18% w kontrolnej. Różnica ta była spowodowana głównie redukcją zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych. Dodatkowo po 2 latach stwierdzono poprawę symptomów u pacjentów otrzymujących koenzym Q10.\n- Koenzym Q10 jest pierwszym lekarstwem, które poprawiło przeżywalność pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca od czasów inhibitorów konwertazy i beta-blokerów i dlatego powinien być dodany do standardowej terapii niewydolności serca – komentuje profesor Svend Mortensen z University Hospital w Kopenhadze, który dowodził badaniem.\nSceptycy mają jednak wątpliwości. Q-SYMBIO jest dopiero pierwszym badaniem, które udowadnia korzystny wpływ koenzymu Q10 na stan chorych z niewydolnością serca. Poprzednie próby okazały się nieskuteczne. Zwracają oni także uwagę na nienaturalnie niską śmiertelność pacjentów z tak zaawansowanym schorzeniem i długi czas prowadzenia badania (ponad 10 lat od rozpoczęcia).\nJednak znakomity profil bezpieczeństwa, niska cena oraz liczne sygnały sugerujące dobroczynne działanie u pacjentów z niewydolnością serca zdecydowanie przemawiają za rutynowym stosowaniem koenzymu Q10 w tym schorzeniu.\nMortensen, Svend A., et al. "The Effect of Coenzyme Q< sub> 10</sub> on Morbidity and Mortality in Chronic Heart Failure: Results From Q-SYMBIO: A Randomized Double-Blind Trial." JACC: Heart Failure (2014).


Komentarze po Abu Dhabi GP i po sezonie | IRG World - liga rFactor 2 - polski simracing\n29/11/2015 - 23:38\n29/11/2015 - 23:43\nFajny sezon, troszkę frekfencja mnie nie zadowoliła, ale fajnie się go ogładało. Dziękuję wszystkim za udział.\n30/11/2015 - 07:44\nGratulacje dla podium calego sezonu\nEdited by: RoosteR - Mon, 30/11/2015 - 08:40\n30/11/2015 - 10:59\nNiestety po raz kolejny problem techniczny ;/ obraz i dźwięk stanął na kilka sekund gdy się odblokował byłem już wbity w bandę z palącym się silnikiem ;/\nPrzygotowania do wyścigu nie przebiegały pomyślnie. Dużo pracy i mało czasu na jazdę nie pozwalały aby wczuć się w tor.\nJednak pod koniec tygodnia udało się poskładać dość stabilnego seta który nie zjadał bardzo opon.\nKwalifikacje: Ze względu na karę z poprzedniego GP miałem być cofnięty o 5 pozycji na starcie.\nMusiałem się zakwalifikować jak najwyżej aby być blisko czołówki.\nWiedziałem że Adrian i Wojtek są nie do przeskoczenia i tym sposobem udaję się uzyskać P3\nWyścig. Na starcie po karach zawodników jestem na P 7.\nStart dość spokojny bez kontaktów i kolizji.\nTrzymam się się cały czas za brato i staram się rozgrzać super softy, a był u mnie z tym duży problem.\nGdy udało się wyprzedzić czerwony bolid podkręcam trochę tempo aby gonić Byra.\nNa 9 okrążeniu zjeżdżam do boksu po softy. Gdy wracam na tor dochodzi do kontaktu między mną a Byrem. Byru jedzie dalej a ja łapię ogromnego spina. Opon zostaje mi 70 %\nMusiałem jechać dość ostrożnie aby nie zepsuć sobie taktyki. Jednak tempo pozwalało gonić Byra i na jednym z zakrętów go wyprzedzić. Miał chyba jakiś problem bo dość dziwnie to wyglądało.\nPo drugim zjeździe jechało się dużo lepiej. Tempo pozwalało gonić Ptasiora. Na ostatnim ogrążeniu udaje się go wyprzedzić używająć DRS-u i od drugiego sektora jestem na drugim miejscu.\nChciałem podziękować wszystkim za wspaniały sezon, Administracji za organizację, BbigmacTV-owi & Forlorn-owi za świetne transmisje i oczywiście wszystkim zawodnikom którzy dostarczyli mnóstwo frajdy z rywalizacji.


elka.pl - Świąteczny kiermasz w WTZ\nStart Leszno Świąteczny kiermasz w WTZ\nOryginalne dekoracje świąteczne, ręcznie szyte zajączki, czy też ozdoby wykonane w technice decoupage - to wszystko można kupić podczas kiermaszu organizowanego przez podopiecznych Warsztatów Terapii Zajęciowej w Zaborowie. Rękodzieło można kupić w godz. 10:00-14:00 w siedzibie WTZ.\nUczestnicy warsztatów korzystają z kilku pracowni. To tam od ponad miesiąca trwa intensywna produkcja niecodziennych dekoracji, zabawek i ozdób.\n- W stworzenie tych prac zaangażowane były wszystkie pracownie. Każdy z terapeutów oraz uczestników starał się wymyślić coś na miarę swoich umiejętności oraz możliwości - mówi Ewa Łaszczyńska-Maćkowiak, terapeutka prowadząca pracownię rękodzielniczą. - Dzięki dużej ofiarności naszych przyjaciół, w ostatnich dniach udało nam się zakończyć zbiórkę na zakup pieca do ceramiki. Pieniądze uzyskane z kiermaszu zamierzamy przeznaczyć na integrację społeczną, a także zakup niezbędnych materiałów do wypalania gliny - wyjaśnia.\nKiermasz zorganizowano w siedzibie WTZ przy Rynku Zaborowskim. Można go odwiedzać od poniedziałku do piątku w godzinach 10:00-14:00, do 31 marca. Na terenie placówki obowiązuje nakaz noszenia maseczek.


Przedszkole Samorządowe nr 65 w Białymstoku: lutego 2016\nGRUPA V KONSTRUUJE GRY\n25 lutego dzieci z Grupy V wraz z panią Agatą tym razem konstruowały gry: "Memory", planszowe i "Piotruś". Podzielone na pięć zespołów dzieci razem zaplanowały, zgodnie współpracowały i wspólnie podejmowały decyzje. W efekcie zespołowej pracy powstały nietuzinkowe i niepowtarzalne gry.\nSPOTKANIE Z PRZYRODNIKAMI\n24 lutego w przedszkolu odbyło się kolejne spotkanie z przyrodnikami Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Tematyka "Zimy" powiązana była ze "Świętem Kota". Mówiliśmy o kotkach domowych i o kotach dziko żyjących - np. rysiu. Na spotkania integracyjne przyszliśmy w towarzystwie naszych maskotek - kotów, obrazków i w opaskach na głowach. Śpiewaliśmy piosenkę o "Kotku Puszku" i rozwiązywaliśmy zagadki przyrodnicze oraz wykonaliśmy zadania edukacyjne w oparciu o prezentację multimedialną. W celu utrwalenia wiadomości o rysiu otrzymaliśmy kolorowanki do pracy w grupach. Tak więc o kotach wiemy już bardzo dużo. Czekamy na następne spotkanie.\n23 lutego w naszym przedszkolu odbyło się przedstawienie teatralne pt. „Piernikowy Król” w wykonaniu artystów ze Studia artystycznego „Karuzela”. Celem teatrzyku było wzbogacanie przeżyć i wyobraźni, propagowanie zdrowego stylu życia oraz kształtowanie kultury prawidłowego zachowania się w różnych sytuacjach życiowych. Bajka humorystyczna i dynamiczna bardzo zaciekawiła dzieci. Podczas spektaklu było wesoło i śmiesznie. Aktorzy wykorzystali pacynki, które wzbudziły duże zainteresowanie. Głównym mottem przedstawienia była dewiza: „W zdrowym ciele zdrowy duch !” Poprzez ciekawe akcje zachęcano najmłodszych do zdrowego stylu życia.\nAutor: PS65 o 15:54\nDZIEŃ GIER W GRUPIE V\n22 lutego w Grupie V odbyło się kolejne spotkanie z panią Agatą Kondratowicz, studentką II roku II stopnia Wydziału Pedagogiki i Psychologii na Uniwersytecie w Białymstoku. Dzieci wraz z prowadzącą uczyły się podporządkowywania regułom gry, zgodnie z zasadami, uczciwie, bez oszukiwania. Miały również zrozumieć, że nie wygrana jest najważniejsza a wspólna, dobra zabawa. Różnie to dzisiaj wychodziło, ale być może na następnym spotkaniu będzie lepiej. Z porażką też trzeba nauczyć się sobie radzić :)\nMATERIAŁY DO UTRWALANIA JĘZYKA ANGIELSKIEGO (6)\n1.Toys (zabawki): kite- latawiec, boat- łódka, car- samochód, doll- lalka, ball- piłka, teddy bear- mis pluszowy, blocks- klocki, puzzles- puzle, train- pociąg, robot- robot, bicycle- rower\n2.Piosenka: „What is in the box?” (Co jest w pudełku?)\nWhat is in the box? (Co jest w pudełku?)\nOne, two, three, a doll (Raz, dwa, trzy, lalka)\nAutor: PS65 o 12:25\nDZIEŃ KOTA W GRUPIE V i VI\n17 II z okazji „Dnia Kota” w Grupie V i VI odbyło się zajęcie edukacyjne, którego głównymi bohaterami były koty. Celem spotkania, było uświadomienie dzieciom, że zwierzęta domowe to przyjaciele ludzi, to wiele miłości ale i wielka odpowiedzialność. Starszaki obejrzały filmy oczywiście o kotach. Wiedzą już, że zwierzę w domu to nie zabawka, jak należy się nim opiekować i ile trzeba włożyć w to pracy. Były tańce przy piosenkach o kotach oraz nauka rysowania. Po podwieczorku dzieci utrwalały zdobyte już wiadomości i rysowały koty lub całe kocie rodziny. Prace wyszły przepięknie. Zapraszamy, można pooglądać.\nAutor: PS65 o 21:52\n12 lutego w Grupie IV odbyła się długo oczekiwana uroczystość - "Święto Babci i Dziadka". Spotkanie, tuż przed "Walentynkami" sprawiło, że atmosfera byłą niezwykła a wszyscy bardzo szczęśliwi. Po części artystycznej z konkursami dla gości i prezentami od wnuków wszyscy udali się na słodki poczęstunek przygotowany przez rodziców. Było miło, radośnie i bardzo słodko.\n"KOT W BUTACH" - PRZEDSTAWIENIE WYJAZDOWE\n16 lutego dzieci z całego przedszkola były na przedstawieniu pt. "Kot w butach" w auli UwB. To jedna z najatrakcyjniejszych bajek dziecięcej klasyki. Spektakl o mądrym, sprytnym i przedsiębiorczym kocie, który sprawia, że jego biedny i niezbyt zaradny pan odnosi sukces, prezentowana była przez Teatr Współczesny w Krakowie, w pomysłowej i zabawnej formie. Dzieci z uwagą i zainteresowaniem obejrzały spektakl.\nAutor: PS65 o 15:40\nZAJĘCIA KOŁA PRZYRODNICZO-EKOLOGICZNEGO W LUTYM\n12 lutego dzieci na zajęciach Koła Przyrodniczo-Ekologicznego pt. "Woda - źródło życia na Ziemi dla człowieka, zwierząt i roślin" poznawały właściwości i znaczenie wody, przyczyny i skutki jej zanieczyszczenia. Dzieci uznały, że woda jest bardzo ważnym źródłem życia. Uczestniczyły w zabawach badawczych, prostych eksperymentach i doświadczeniach z wykorzystaniem wody. Sprawdzały rozpuszczanie się w niej soli, cukru i mąki. Bardzo efektowne i ciekawe były eksperymenty w tworzeniu różnych barw przez rozpuszczenie w wodzie odpowiednio dobranych kolorów tuszu. Przedszkolaki odkryły, że woda może służyć również do wielu ciekawych zabaw i działań np. zabaw plastycznych z kolorem.\nAutor: PS65 o 07:09\nSPOTKANIE CZYTELNICZE Z PRZYRODNIKIEM W ZSI NR 1\n10 lutego dzieci z Grupy IV uczestniczyły w spotkaniu z przyrodnikiem, które odbyło się w Zespole Szkół Integracyjnych Nr 1. Pani opowiadała nam bardzo ciekawie (w oparciu o prezentację multimedialną) o życiu ptaków. My też pochwaliliśmy się swoją wiedzą o znanych nam gatunkach. Jesienią przygotowaliśmy jarzębinę, którą wykorzystaliśmy w czasie przedszkolnej "Choinki dla ptaków". Potem rozwiązywaliśmy zagadki pani Ewy a pani Ania czytała wiersz o ptakach i pokazywała albumy nawiązujące do tematyki spotkania. Na zakończenie wręczyliśmy okolicznościowe laurki i przypomnieliśmy piosenkę o bocianach, które przylecą do nas niebawem. Otrzymaliśmy obrazki do kolorowania, które po powrocie do przedszkola wykonaliśmy bardzo starannie.\nAutor: PS65 o 19:06\n11 II 2016 (czwartek) w Grupie V odbyło się spóźnione, ale bardzo oczekiwane przez wszystkich uroczyste spotkanie z Babciami i Dziadkami. Jak widać na zdjęciach frekwencja dopisała. Byli „ dziadkowie”, rodzice a nawet ciocie. Dzieci dały z siebie wszystko i spisały się na medal! Goście byli bardzo wzruszeni i zadowoleni - warto było czekać. Na koniec imprezy były prezenty dla Babć, Dziadków i dzieci, które w nagrodę otrzymały balony. Nauczycielki są bardzo dumne ze swoich wychowanków, zaproszeni goście na pewno też.\nAutor: PS65 o 16:48\nDzieci i nauczycielki z Grupy V zapraszają swoich najukochańszych „Dziadków” na uroczystość z okazji ich święta, która odbędzie się 11 lutego 2016 r. o godzinie 15:00 w sali zabaw dzieci.\nAutor: PS65 o 14:30\n22 stycznia w Grupie II odbyła się uroczystość z okazji Dnia Babci i Dziadka. Były występy dzieci, wspólne tańce z dziadkami i babciami oraz wręczenie samodzielnie wykonanych laurek. Spotkanie bardzo wzruszające i pełne pozytywnych emocji.\nAutor: PS65 o 13:55


Konferencja Wyklętych... | trybunalscy.pl\nAdmin, wto, 2009-11-10 11:28\nAdmin, wto, 2009-11-10 11:32\nWspółpraca wielu satysfakcja wszystkich\nAdmin, pon, 2009-11-09 10:38\nWspółpraca wielu satysfakcja wszystkich. Często, to jest dość przykre, zdarzają się sytuacje pokazujące jakieś wyścigi do pierwszeństwa. Tak też było w spr. Warszyca.\nDziennik Polska kontra Poseł Macierewicz i na odwrót. To u nas, na trybunalskich.pl, pojawił się pierwszy komentarz pokazujący współpracę Dziennika Polska a tam Marka Obszarnego i Posła A. Macierewicza i jego Biura. Potem słychać było o współpracy... także w Kamieńsku.\nGeneralska nominacja dla "Warszyca"\nCóż nam po "Warszycu", Pileckim...\npawełidźkowski (niezweryfikowany), sob, 2009-11-07 22:47\nGrocie-Roweckim i wielu im podobnym, jeśli dziś Rzeczpospolita nierządem się staje? Oni walczyli za Polskę niepodległą. To co się dziś wyrabia woła o pomstę do nieba.\nDziś Ci Wielcy ludzie na pewno przewracają się w grobach. Na nas teraz spoczywa obowiązek ich oddania i krwi, aby Polska wyglądała tak, jaką oni marzyli.\nAdmin, pią, 2009-11-06 19:12\nwitold k, pon, 2009-11-09 20:56\nKonferencja prasowa udana. Pewnie należy podjąć działania sprofesjonalizowujące, że się tak wyrażę. Ważne, skromne wydarzenie dające satysfakcję Wyklętym...\nZobowiązujące do dalszej permanentnej pracy. Pokazujące ciągłość polskiej sztafety...


Orte :: Budownictwo energooszczdne\n/ Blog / Aktualności / Budownictwo energooszczdne\n04/12/2020 20:46 | czas czytania 10 minuta\nNagrzewnice powietrza na pellet ORTE POWER w budownictwie energoszczędnym\nNieodzownym elementem domu energooszczędnego jest system wentylacji nawiewno-wywiewnej z odzyskiem ciepła za pomocą rekuperatora.\nZaletą stosowania takiego systemu jest jego wielofunkcyjność, ponieważ oprócz podstawowej funkcji jaką jest wentylacja budynku, tą samą instalację można wzbogacić o funkcje dodatkowe np.:\nogrzewanie i/lub klimatyzację, tyle że przekrój kanałów powinien mieć od 180-250mm.\nAby wykorzystać system wentylacji nawiewno-wywiewnej do ogrzewania budynku trzeba tylko o kilka stopni podgrzać powietrze, które po wyjściu z rekuperatora jest chłodniejsze od temperatury powietrza w pomieszczeniu. Urządzeniem spełniającym tę funkcję może być nagrzewnica powietrza, której źródłem ciepła może być paliwo stałe w postaci pelletu. Należy tu wyraźnie podkreślić, że pellet jest o paliwem ekologicznym należącym do grupy odnawialnych źródeł energii, co jest istotne dla świadectwa charakterystyki energetycznej budynku przy wyliczaniu współczynnika zapotrzebowania na energię pierwotną.\nZalety i wady stosowania nagrzewnicy na pellet ORTE POWER:\nNagrzewnice powietrza na pellet ORTE POWER jako element systemu nadmuchowego\nNagrzewnica na pellet Orte Power 24-250 kW z wielkim powodzeniem może być elementem systemu nadmuchowego w biurze, domu i wszelkiego rodzaju budynkach przemysłowych.\nDzięki zastosowaniu innowacyjnej technologii włączenie nagrzewnicy na pellet do systemu nadmuchowego pozwala na znaczną redukcję kosztów ogrzewania budynków ( do 70% w stosunku do oleju, do 50% w stosunku do gazu płynnego). Przy czym należy również pamiętać o braku kosztu związanego z przyłączem np gazu, lub montażem/wynajmem zbiornika na olej lub gaz propan-butan. Ponadto nie ponosimy również kosztów związanych z montażem trzech osobnych systemów: grzewczego, klimatyzacyjnego, wentylacyjnego, ponieważ wszystkie te trzy funkcje obsługuje jeden system nadmuchowy. Pieniędzy nie wydajemy również na kaloryfery, ich brak dodatkowo zwiększa funkcjonalność pomieszczeń.\nZ kolei system grzewczy uzupełniony o chłodnicę sprawia, że większość powietrza krąży w recyrkulacji (tylko niewielki procent powietrza pobierany jest z dworu, które trzeba bardzo chłodzić). Oznacza to, że reszta powietrza wymaga mniejszego nakładu energii do ochłodzenia, gdyż jej temperatura jest niewiele wyższa od tej, jaką chcemy mieć w ochładzanych pomieszczeniach. Ten system (w przeciwieństwie do centrali wentylacyjnej) doprowadza dużo większe ilości powietrza do pomieszczeń, dzięki czemu ochłodzi nawet budynki o dużej energochłonności.\nZapraszamy do obejrzenia takiego systemu w naszej nowej siedzibie. Koszt ogrzewania biurowca o powierzchni 170 m2 od września 2012 do maja 2013 wyniósł 1800 zł. Nagrzewnica 24 kW nie wymaga pomieszczenia wydzielonego pożarowo, wystarczy aby nie było to pomieszczenie mieszkalne czyli np. kuchnia.\nNagrzewnica ORTE POWER – serce systemu nadmuchowego\nNagrzewnica (piec nadmuchowy) ORTE POWER 24-250 kW na pellet świetnie się sprawdza jako element systemu nadmuchowego – zarówno w biurze, w domu jak i we wszelkiego rodzaju budynkach przemysłowych.\nNagrzewnica ORTE POWER – element grzewczy systemu HVAC\nSystemy klimatyzacji i wentylacji (HVAC) są odpowiedzialne za ponad 50% energii zużytej w budynkach. Efektywne ich zaprojektowanie zapewnia więc ogromne oszczędności kosztów eksploatacji.\nNowoczesne budynki wymagają odpowiednich systemów wentylacyjnych, dlatego coraz częściej stosowane są w nich zaawansowane systemy HVAC (Heating, Ventillation, Air Conditioning – ogrzewanie, wentylacja i klimatyzacja), czyli zintegrowane systemy wentylacji oraz ogrzewania i klimatyzacji. Wybierając czynnik grzewczy warto pamiętać o piecach nadmuchowych na pellet.\nDlaczego zastosowanie nagrzewnicy (pieca nadmuchowego) na pellet tak znacznie obniża koszty ogrzewania i kompleksowego systemu nadmuchowego?\nWpływa na to wiele czynników. Po pierwsze, seryjność i powtarzalność produkcji pozwoliła znacznie obniżyć koszt samych urządzeń. Po drugie, włączenie nagrzewnicy ORTE POWER 24-250 kW na pellet do systemu nadmuchowego pozwala na znaczną redukcję kosztów ogrzewania wynikającą z wysokiej sprawności urządzenia, oraz niskiej ceny pelletu (redukcja kosztów ogrzewania do 70% w stosunku do oleju, do 50% w stosunku do gazu płynnego oraz do 20% w stosunku do gazu ziemnego).\nNależy również pamiętać o braku kosztów związanych z przyłączem np. gazu czy montażem/wynajmem zbiornika na olej lub gaz propan-butan oraz brak opłat stałych, jak opłaty za gaz, opłaty przesyłowe. Ponadto nie ponosimy kosztów związanych z montażem osobnych systemów: wodnego – grzewczego, klimatyzacyjnego, wentylacyjnego, filtracyjnego, nawilżającego oraz rekuperacji. Wszystkie te funkcje obsługuje jeden system nadmuchowy. Brak czynnika pośredniego sprawia, że cała energia jest oddawana „tu i teraz”. W przypadku instalacji wodnej istnieje duża bezwładność – na przykład musimy zacząć grzać kilka godzin przed powrotem z pracy, w dodatku instalacja jest ciepła jeszcze kilka godzin po jej wyłączeniu. W przypadku pieców nadmuchowych (nagrzewnic), cała energia oddawana jest natychmiast. Pieniędzy nie wydajemy również na kaloryfery, co dodatkowo zwiększa funkcjonalność i estetykę pomieszczeń.\nZALETY PIECA NADMUCHOWEGO (NAGRZEWNICY) ORTE POWER 24-250 kW NA PELLET\ntanie i powszechnie dostępne ekologiczne i czyste paliwo – pellet\nbrak przykrego zapachu, kurzu, przeciągu,\nwysoka sprawność urządzenia i dodatkowa oszczędność poprzez skrócenie czasu nagrzewania pomieszczeń,\nprosta i wygodna obsługa (automatyczne wygarnianie popiołu),\nnie wymaga instalacji grzewczej, może stać się elementem już istniejącego systemu nadmuchowego,\nniskie koszty montażu i eksploatacji,\npełna automatyka, możliwość zaprogramowania temperatury w ciągu dnia i nocy,\nJak działa ogrzewanie nadmuchowe, którego elementem jest nagrzewnica ORTE POWER 24-250 kW na pellet?\nSystem nadmuchowy, wykorzystując czerpnię zewnętrzną, umożliwia pełną wentylację obiektu. Może pracować w recyrkulacji lub przy użyciu świeżego powietrza, którego jest w stanie wtłoczyć do budynku około 3000m³ w ciągu godziny. Bywa to bardzo przydatne przy złych warunkach atmosferycznych lub w czasie przebywania dużej grupy osób w pomieszczeniach (w przypadku dużych obiektów i mocniejszej nagrzewnicy przepływ ogrzanego powietrza wynosi nawet 15200m³/h).\nDlaczego nagrzewnica ORTE POWER 24-250 kW może być stosowana również w obiektach nieposiadających systemu nadmuchowego?\nNagrzewnica na pellet Orte Power może być urządzeniem wolnostojącym, nie podłączonym do systemu nadmuchowego. Wyposażona jest w czopuch rozprowadzający powietrze na boki. Jej niewielka waga (ok. 150-550 kg w zależności od mocy) umożliwia w prosty i szybki sposób przestawianie jej do pomieszczeń, które akurat potrzebujemy nagrzać. Nie wymaga kotłowni, wystarczy podpiąć ją do odpowiedniej instalacji odprowadzającej spaliny. Jako dodatkowe akcesorium do nagrzewnicy może być dołączona specjalna podstawka na kółkach ułatwiające jej przemieszczanie oraz dowolnej wielkości zasobnik.\n– do wszystkich budynków: mieszkalnych, usługowych, przemysłowych.\n– niski koszt instalacji – ogrzewanie i klimatyzacja w 1 instalacji; brak kosztownej instalacji wodnej\n– najniższe koszty eksploatacji – dzięki zastosowaniu nagrzewnicy na niezwykle oszczędne i ekologiczne paliwo – pellet.\n– komfort i zdrowie – ogrzewanie, klimatyzacja, wentylacja, filtracja.\n– walory estetyczne a także zwiększona funkcjonalność pomieszczeń- brak kaloryferów\n– całoroczna funkcjonalnośc systemu\n– najniższa bezwładność systemu\n– kontrola zapylenia i wilgotności\n– etapowość projektu\nRozprowadzenie ciepłego (bądź zimnego), oczyszczonego powietrza do pomieszczeń przez system kanałów i kratek nawiewnych


KS Michałowo w I lidze kobiet Sport\nma 08.09.2008 00:00\nDwie porażki na początek rozgrywek I ligi poniosły zawodniczki KS Michałowo\nMichałowianki awans na zaplecze ekstraklasy wywalczyły w ostatnim sezonie, nie przegrywając ani jednego spotkania w II lidze. W barażach natomiast dwukrotnie wygrały z Kingą Krasnystaw. W wyższej klasie rozgrywkowej nie wiedzie im się jednak tak dobrze. Na inaugurację rozgrywek przegrały na własnym stadionie 2:3 z Górnikiem Łęczna.\n- To był wyrównany mecz i rywalki były w naszym zasięgu - twierdzi Natalia Łuksza, zawodniczka z Michałowa. - Ale to było nasze pierwsze starcie na tym poziomie rozgrywek i trochę byłyśmy stremowane. Szkoda straconych punktów.\nNatomiast w ostatniej kolejce w spotkaniu wyjazdowym piłkarki z Michałowa były wyraźnie gorsze od innego beniaminka - Podgórza Kraków, przegrały 1:4.\n- W tym meczu byłyśmy pod wrażeniem gry dziewcząt z Krakowa - mówi Łuksza. - Zarówno w obronie, jak i w ataku prezentowały się zdecydowanie lepiej od nas. Na usprawiedliwienie mogę dodać, że ligę rozpoczęłyśmy bez kilku naszych podstawowych zawodniczek, które są kontuzjowane, albo przebywają tymczasowo za granicą. Jak wrócą, to mam nadzieję, że nie będziemy miały problemu z utrzymaniem się w lidze, bo taki jest plan na ten sezon.\nZa dwa tygodnie michałowianki podejmą u siebie prowadzący w rozgrywkach Mitech Żywiec.\nTabela I ligi, grupy wschodniej\n1. Mitech Żywiec 2 6 10:0\n2. Czarni Sosnowiec 2 6 6:1\n3. 1.FC Katowice 2 4 7:4\n4. Podgórze Kraków 2 3 4:2\n5. Górnik Łęczna 2 3 4:4\n6. MUKS Tomaszów Mazowiecki 2 1 3:7\n7. KS Michałowo\t2\t0\t3:7\n8. Zamłynie Radom 2 0 1:13\nZwycięzca awansuje do ekstraklasy, a dwa ostanie zespoły spadają


Osoby, które działają na normalnym etacie, często zastanawiają się nad otwarciem naszej działalności. Zarządzanie firmy daje dużo możliwości rozwoju oraz wielką samodzielność w działaniu decyzji. Praca etatowa w bezpiecznym sensie ogranicza nas dodatkowo nie wszystkiemu taki stan rzeczy odpowiada.\nOczywiście działalność gospodarcza wymaga od nas nienormowanych godzin rzeczy a często jest odpowiednio dużym obciążeniem psychicznym. Pamiętaj, aby ostatnich chwila wad nie przysłania nam całej masy zalet, jakie przynosi nam własny biznes.\nChcąc rozpocząć sprawę z własnym przedsiębiorstwem, warto przeznaczyć odrobina czasu na przeanalizowanie rynku, w którym wymagamy się obracać, natomiast w szczególności konkurencji i potencjalnych nabywców i partnerów. Nie obędziemy się te bez stosownego biznesplanu, który wesprze nam określić cele, do których będziemy chcieć.\nJeżeli postanowimy się na założenie działalności liczącej na aukcji produktów, powinniśmy dobrze przemyśleć lokalizację własnej firmy. Od tego, gdzie będzie się znajdował swój biznes oraz magazyn w sporej ilości będzie zależał czas realizacji zamówień. Jeżeli mowa o magazynie wtedy nie możemy stracić o oprogramowaniu, które pomoże naszą pracę. Tego gatunku program do obsługi magazynu możemy wziąć w części firm zatrzymujących się dostarczaniem oprogramowania dla biznesu. Zazwyczaj wystarczające są gotowe rozwiązania, które nie obciążą za naszego budżetu.\nJeśli jesteśmy rozplanowaną już infrastrukturę polskiej firmy, drugim krokiem jest podpisanie umów z hurtowniami oraz nawiązanie kontaktów biznesowych z firmami w własnym regionie. Funkcjonalna i zdrowa reklama, zwłaszcza na wstępu naszej prac jest konieczna, aby przyciągnąć pierwszych klientów. Kolejnym krokiem jest dostanie w świat aukcji internetowej. Dzięki niewielkim kosztom, które przywiązane są z handlem w budowie, własna marka może zdobyć spore grono klientów.


Lille Kanin | Ekocuda - Targi Kosmetyków Naturalnych\nCzysta miłość w butelce! Chcąc zapewnić swojemu dziecku jak najlepszy rozwój, wielu rodziców dba o podawanie swoim pociechom najwyżej jakości posiłków, często z certyfikowanych upraw. Taki cel przyświecał założycielce marki Lille Kanin, Tinie Søgaard, która stworzyła dedykowaną dzieciom pielęgnację o “czystym” składzie, zawierającą wyłącznie certyfikowane, ekologiczne składniki. Jako matka dwóch córek Tina rozumie, jak ważne jest zaufanie do stosowanych produktów, których używają rodzice do pielęgnacji delikatnej skóry dziecka. Produkty pielęgnacyjne Lille Kanin są 100% bezpieczne dla skóry niemowląt oraz neutralne dla środowiska i mogą być stosowane przez cały okres dzieciństwa jak również przez całą rodzinę.\nProdukty Lille Kanin zostały opracowane tak, aby z największą troską dbać o skórę maluszka, zapewniając mu najlepszy start w życie oraz wspierać mamy podczas codziennych rytuałów pielęgnacyjnych.\nWszystkie produkty są testowane dermatologicznie i posiadają certyfikaty gwarantujące bezpieczeństwo i potwierdzające najwyższą jakość, takie jak:\n• Ecocert COSMOS Natural,\n• Asthma Allergy Nordic,\n• Nordic Swan Ecolabel,\nUzyskanie tych certyfikatów wymaga spełnienia przez producenta wielu restrykcyjnych wymagań dotyczących doboru składników oraz opakowań jak i procesu produkcji kosmetyków. Dzięki temu możesz czuć się całkowicie spokojna nakładając Lille Kanin na skórę swojego dziecka.\nSKŁAD I OPAKOWANIA\nDbanie o skórę Twojego dziecka to dla Lille Kanin najważniejsze zadanie. Wszystkie składniki są wegańskie i certyfikowane, aby zapewnić 100% bezpieczeństwo. Do produkcji stosowane są wyłącznie roślinne surowce, opakowania powstają z materiałów nadających się do recyklingu, a etykiety z odpadów resztkowych z trzciny cukrowej aby zmniejszyć negatywny wpływ produktów na klimat i środowisko.


Dieta standardowa | Kredens Smaku\nCatering dietetyczny: 519-702-987\nDieta o kaloryczności niezbędnej do utrzymania funkcjonowania naszego organizmu . Niewielka ilość energii pozwala na utratę 1-1,5kg tygodniowo. Przeznaczona jest dla osób, które chcą zgubić zbędne kilogramy, ale nie mają czasu na znaczny wysiłek fizyczny. Polecamy ją szczególnie Paniom chcącym szybko zauważyć efekty odchudzania.\nI Śniadanie: Żółto – zielone naleśniki szpinakowe.\nDieta o tej kaloryczności przeznaczona jest dla osób uprawiających lekką aktywność fizyczną. Obniżona ilość energii oraz ruch pozwala na utratę 0,5-1kg tygodniowo. Przeznaczona jest dla mężczyzn prowadzących siedzący tryb życia oraz kobiet odchudzających się aktywnie z lekkiej nadwagi.\nOptymalna ilość energii, która pozwala kobietom aktywnie odchudzającym się zgubić większą ilość kilogramów i zachować prawidłową masę ciała. Mężczyznom odchudzającym się aktywnie (z lekką nadwagą) pomaga zgubić 1-1,5kg tygodniowo.\nPrzeznaczona jest dla osób chcących prowadzić zdrowy tryb życia oraz aktywnie odchudzających się mężczyzn pragnących zgubić większą ilość kilogramów.\nDieta przeznaczona dla kobiet bardzo aktywnych fizycznie uprawiających sport wyczynowo lub zawodowo, chcących dbać o figurę i funkcjonowanie organizmu, a także aktywnych fizycznie mężczyzn z lekką nadwagą, pozwalając gubić około 1 kg tygodniowo.\nDieta skierowana do osób, które chcą budować swoją masę ciała, ponieważ podaż składników odżywczych jest większa od całkowitego zapotrzebowania energetycznego. Często stosowana przez sportowców, gdzie ich aktywność fizyczna jest bardzo wysoka. Wykorzystywana również przez kulturystów do formowania lub budowania masy mięśniowej.\nDieta indywidualna skierowana jest do osób o specjalnych potrzebach żywieniowych m.in. w chorobach tj. celiakia, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, przy alergiach pokarmowych a także dla osób z innymi problemami związanymi z funkcjonowaniem przewodu pokarmowego. Dieta indywidualna skierowana jest także do osób, które chcą spróbować diet alternatywnych np. wegetariańskiej. Koszt tej diety uzależniony jest od wielu czynników , doboru produktów, dlatego też jest ustalany indywidualnie\nZainteresowała Cię nasza dieta? Wypełnij poniższy formularz!\nOdpowiemy na Twoje zgłoszenie w ciągu 24h w dni robocze.\nWybierz interesującą dietę1200 KALORII1500 KALORII1800 KALORII2000 KALORII2500 KALORII3000 KALORIIDIETA INDYWIDUALNA\nZasięgnij bezpłatnej porady naszych dietetyków:\nZadzwoń: 519 702 987\nCatering okolicznościowy: 514-781-561\nKredens Smaku 2016 | projekt i realizacja: damiansonek.eu