ISBN: 9788379033379 Rok wydania: 2015\nMaria RodziewiczównaWrzosWarszawa 2015\nRozdział IWszystko się stać może, ale żeby się Andrzej Sanicki miał żenić, to szczyt, co plotka wymyślić zdolna. A pani Celina? Gdy ta wieść gruchnęła po mieście, każdy ramionami ruszył – nawet nie zaprzeczał – był to absurd. Plotka jednak nie cichła, owszem, utrwaliła się. Mówiono, że podobno pan Andrzej z ojcem się pojednał, że kawalerskie swe mieszkanie zwija, że ojciec, że pan prezes ustępuje mu pierwsze piętro w swej kamienicy na Marszałkowskiej, że widziano ich obu pod rękę wychodzących od jubilera. Słowem dziwa. Więc zaczęli znowu wszyscy pytać jednogłośnie: – Cóż na to pani Celina? Żyje i pozwala? – Żyje, pozwala i śmieje się! – uspokoił malarz, Józef Radlicz, który u pani Celiny bywał co piątek. Saniccy byli szeroko znani; ojciec – powaga prawnicza, syn – zdolny technik. Koło znajomych było tedy szerokie – gawędom nie było końca. Andrzej po śmierci matki z ojcem się poróżnił, doszło do zupełnego zerwania. Jedni mówili, że im poszło o spadek – nieboszczka była bardzo bogata – drudzy, że już wtedy ojciec wymagał, by syn z panią Celiną zerwał. Odtąd minęły trzy lata. Ludzie już się oswoili z zerwaniem, z panią Celiną, z trochę hulaszczym życiem pięknego Andrzeja, gdy wtem ta wiadomość! Saniccy znaleźli się znowu na ustach całego miasta. Doktor Morawski, stary znajomy prezesa, z którym co wieczór grywał w winta i należał do zaufanych, był oblegany przez panie swoje w domu i przez wszystkich znajomych. Ale doktor był to kpiarz i dowcipniś – każdemu pod sekretem powierzał co innego. Wreszcie oburzył na siebie nawet żonę. – Od dwudziestu lat nie zdradziłam ani razu twego zaufania i tak mi płacisz! – wołała rozżalona. – Od dwudziestu lat ani razu nie powierzyłem ci cudzego sekretu i dlatego żyję w zgodzie z całym światem. Znasz prezesa, bywa u nas – spytaj go sama. Ja nie jestem telefonem! Spytać prezesa nie było łatwo, bo się od pewnego czasu nie pokazywał ani u doktorów, ani u innych znajomych. Mówiono, że na wieś wyjechał. Napadły tedy panie na Radlicza, który się z Andrzejem przyjaźnił. – Naprawdę się żeni? Z kim? Gdzie? – Daleko. Ze wsi bierze jakąś topolę czy stokroć. – Ze wsi, z daleka! Chyba. Tutaj nie mógł się ożenić, mając taką reputację. Malarz się śmiał, złośliwymi oczyma wodząc po paniach. Nie wierzył temu, ale nie przeczył. – Poznał ją w karnawale zatem. Kto to być może? – Poczęto przypominać wszystkie importowane ze wsi na karnawał panny. – Niech się panie nie trudzą. Na karnawale nie była i on jej wcale nie zna. – Awantura! Więc prezes zwyciężył – postawił na swoim, żeni go! Biedna ofiara. A Radlicz wciąż się uśmiechał złośliwie – równie nie wierząc politowaniu, jak i poprzedniemu ostracyzmowi. Że zaś to był piątek, więc krótko bawił, bo mu śpieszno było do pani Celiny na wieczorek. Pani Celina, młoda rozwódka po bogatym bankierze, mieszkała sama na Erywańskiej i prowadziła dom otwarty, gdzie rolę gospodarza nietytularnego spełniał od lat pięciu Andrzej Sanicki. Płeć piękną, oprócz gospodyni, przedstawiało kilka jej kuzynek tylko; za to mężczyźni schodzili się tłumnie. Pani Celina była przepysznie piękna, śpiewała po mistrzowsku, umiała bawić gości rozmową dowcipną – pozwalała się innym bawić swobodnie. Gdy Radlicz wszedł, zebranie było kompletne. W gabinecie grano w winta, w salonie deklamował najlepszy komik, a roiło się od dziennikarzy, artystów, ludzi najzdolniejszych i najweselszych, wśród których majestatycznie przesuwała się pani Celina. – Witam! – podała mu po koleżeńsku rękę. – Ma tam pan co nowego? – Mam miny ludzi, co się dowiadują o małżeństwie Andrzeja. Ale może to za ostro będzie tak wobec wszystkich? – Ależ owszem. Przygotowałam panu papier i ołówki – tam, pod lampą. Smaruj pan, a żywo! Śmiała się, ubawiona, prowadząc go do stołu. – Andrzeja nie ma? – spytał, oglądając się. – Za wcześnie. Przecie teraz patriarchalnie obiaduje z tatkiem – o szóstej. I znów się śmiała. Radlicz witał znajomych i wnet wkoło jego osoby i ołówka zebrała się spora grupa. Rysował i tekst układał. Wybuchy śmiechu towarzyszyły tej robocie, a komik kończył deklamację; do fortepianu usiadła pani Celina i nie tracąc z oczu towarzystwa, i nie przestając rozmowy z młodym Maksem Unfriedem, brała luźne akordy. W gabinecie rozpoczęła się ostra kłótnia dwóch graczy, z jadalni rozległ się szczęk kryształów. W tej chwili za krzesłem Celiny, w drzwiach gabinetu stanął gość ostatni i rozglądał się po sali. Był młody, bardzo wysoki i zgrabny. Miał twarz suchą i nerwową, ciemnoblond kędzierzawą czuprynę nad szerokim czołem, oczy ocienione mocno, zuchwałe, usta szydercze. Był bardzo przystojny, ale wyraz miał niemiły. Wypisał się na tej twarzy przesyt i duma, gwałtowność żądz, bezwzględność charakteru, ledwie pokryte światową ogładą. Bardzo elegancki i szykowny, ubrany wykwintnie, był to właśnie bohater chwili – Andrzej Sanicki. Wzrok jego, trochę chmurny, obiegał salę, spoczął wreszcie na pani Celinie i zamigotał ogniem. W tej chwili ona się obejrzała, jakby poczuła jego spojrzenie, i nie przerywając gry, skinęła mu głową. Maks Unfried, dobrze wytresowany, wstał natychmiast, podali sobie dłonie i Sanicki zajął jego miejsce. Chwilę rozmawiali we troje banalnie, potem Maks dyskretnie zajął się sprzeczką wintową i zręcznie się wycofał. – Wcześnieś się zwolnił – rzekła Celina. Muzyka głuszyła rozmowę. – Za wcześnie. Nie cierpię tych piątków. Czemu nie podają kolacji? Głowa mnie boli szalenie! – rzucał przez zęby gniewnie. – Mogłeś się tu nie pokazywać, iść wprost do buduaru. – Tak, żeby mi tam znowu wpadła Bella, jak wtedy. – Nie zdziwiła się wcale. – Ale ja byłem w głupiej pozycji. Nie lubię tego. – Widzę, że cię głowa boli, ale to nie z mojej winy. Więc mi nie grymaś. – A komuż? – uśmiechnął się gorąco. – Tak, to i owszem. Lubię szampan, nie znoszę wermutu. Cóż tam nowego na łonie rodziny? – Ano, jutro jedziemy! – Już? Napiszesz do mnie zaraz po przybyciu? – Naturalnie. – A nie skłamiesz? – Dlaczego? – Może ci się ona spodoba. – To napiszę. Albo to pierwszy raz, że mi się ktoś podobał? Wiedziałaś o tym pierwsza. – To dobrze. Cóż ojciec? Andrzej brwi zmarszczył. Twarz jego przybierała wtedy tak twardy wyraz, że pytający rad by był słowo cofnąć. Pani Celina poprawiła się. – Musi być rad i o mnie raczy zapomnieć. – On o tobie, ty o nim też zapomnij! Chwila milczenia. Akordy łączyły się w śpiew. Andrzej rozpogodził twarz. Rad by słuchał, ale śmiechy przy stole przeszkadzały mu. – Co tam Radlicz wyprawia? – spytał niecierpliwie. – Rysuje karykatury ze znajomych, którzy się dowiadują o twym małżeństwie. – Zmarnuje się na tych głupstwach próżniak! Nie graj, nie śpiewaj, aż zostaniemy sami. – Jesteś dzisiaj jak pokrzywa. Boję się ciebie! Spojrzała na niego zalotnie. Spomiędzy purpurowych warg błyskały zęby – oczy pałały. Wstał gwałtownie – spojrzał po ludziach. – Quelle corvée! – szepnął przez zęby. W tej chwili lokaje otworzyli drzwi jadalni, oznajmili kolację, uczynił się rumor, Andrzej, już zupełnie correct, począł się witać na wsze strony. Było jednak coś takiego w nim, że go nikt nie spytał o osobiste sprawy, nikt wzmianki nie uczynił, nie zażartował, nawet fertyczna i śmiała Bella, wesoła rozwódka, która się nikogo i niczego nie lękała, której dowcipy były ostre, zachowanie swobodne i z którą Andrzej był na stopie koleżeństwa. Po kolacji goście poczęli się przerzedzać, gracze kończyli rachunki, panowie odprowadzali panie, świece dopalały się w kandelabrach, zegary biły późne godziny. Jak zwykle, pozostali najdłużej: Radlicz i pani Bella. Pani Bella zasiadła do fortepianu i poczęła swawolne francuskie szansonetki, którym malarz wtórował. Pani Celina otworzyła drzwi na balkon. Kłąb świeżego powietrza wpadł do salonu i począł zganiać kłęby dymu tytoniowego. Na balkon za panią Celiną wyszedł Andrzej. Na ulicy było już pusto, naprzeciw w kamienicy wszystkie okna już ciemne. Nareszcie byli sami, bo o tych dwoje w salonie się nie troszczyli. Pani Bella grała hałaśliwie, uszczęśliwiona bezwstydem piosenek, Radlicz przywiózł świeżo z Paryża nowy ich zapas... – Musi mi pan tekst przepisać, ten o rakach szczególnie – zawołała, śmiejąc się jak szalona. – Chodźmy już! Obowiązek spełniony! – Może dziś mam przepisać, jeżeli wolno odprowadzić – rzekł. – A naturalnie, dziś, dziś! – odparła, zbierając rękawiczki. Lokaj za nimi zamknął i zaryglował drzwi, i gaz w przedpokoju zgasił. Oni zeszli, nucąc na schodach. Ulice były puste i głuche, ruszyli pod rękę, pieszo na Mazowiecką. – Ciekawam, okropnie ciekawam epilogu... tam – rzekła pani Bella – Cesia głupstwo robi, że to lekko traktuje! – Być może i nie bardzo dba – zaśmiał się Radlicz. – Gorzej, bo zanadto sobie wierzy. Mówiłam jej: strzeż się sakramentu! Wyśmiała mnie. Ano, zobaczymy. – Ja tylko ciekawym argumentu, jakiego prezes użył, by syna do małżeństwa doprowadzić, a tego właśnie nikt się nie dowie. – Ba, Cesia nawet nie wie. No tej młodej pani życia nie zazdroszczę, jeżeli będzie kochała. – Czyż koniecznie ma kochać męża? – Takie panny ze wsi są zwykle karmione chlebem czarnym i... cnotami. Ogromnie się cieszę z tego skandaliku... Odegramy w nim rolę – zobaczy pan! Czy aby ładna będzie? – Nawet tego pani Celina nie ciekawa. Wspomniałem: ramionami ruszyła, „je m’en fiche!” rzekła. Co prawda nawet Andrzej tego nie wie. – Cesia jest dziwnie lekkomyślna w tym razie. Zdradzić można dla najbrzydszej... żony, a najpiękniejszą dawną dla najszlachetniejszej nowej! – „W miłości nie ma zdrady, jest tylko wieczny ruch” – zadeklamował Radlicz, dzwoniąc do bramy. I tak tych dwoje najzaufańszych niewiele więcej wiedziało od reszty znajomych – nie wiedziała też słowa zagadki pani Celina. Przed kilku miesiącami, bez żadnego wstępu, bez wahania, bez widocznej zmiany usposobienia, Andrzej pewnego wieczoru rzekł spokojnie: – W tym roku mam się ożenić. Ona, zawsze panująca nad sobą, zawsze przytomna, rzuciła obojętnie: – Tak? A wybór uczyniony? – Ja wybrałem raz na zawsze – ciebie. Żonę – wybiera mi ojciec. – Ojciec. Więc pogodziliście się? – Nigdyśmy się nie kłócili. Ludzie o tym mówili, my nigdy! Naszych spraw rodzinnych nie powierzamy nikomu. Mówiłem ci, że może na uczucie nasze przyjść czas próby! Przyszedł – ja się nie boję – a ty? – Jam ci nigdy nie odbierała swobody. Byliśmy względem siebie szczerzy i prawi. Nie robiłam ci nigdy scen ani piekła w domu. Będziesz tu zawsze panem i ukochanym, dopóki zechcesz! – Dziękuję ci i całym życiem zapłacę. – Nie masz za co dziękować i płacić. Wszystko jest twoje i nie ja ci w czymkolwiek się sprzeciwię, bo przecie czujemy jedno za drugie. Któż jest tedy ona? – Nie znam, nie wiem, nie ciekawym. Ojciec wybrał. – Ale się zgadzasz? Dobrze jest wiedzieć, z kim się będzie miało do czynienia. Żyć przecie będziesz pod jednym dachem, obcować codziennie? Brr! Wzdrygnęła się i pobladła, ale zapanowała znowu nad sobą i rzekła poważnie: – I jakże ty potrafisz jej kłamać uczucie! Po co? Dlaczego? – Jam nigdy nie kłamał i nie skłamię. – Więc któraż się zgodzi, prawdę wiedząc? – To rzecz ojca. On wie, jaki jestem i że ustępstwa żadnego od honoru nie uczynię. – Szkoda mi ciebie. Bardzoś młody i niedoświadczony, gdy tak lekko do tego przystępujesz. – Czy lekko, to ja wiem, alem nie zwykł się uchylać od żadnego zobowiązania. Byłem może kiedyś lekkomyślny, dziś nie. Ale to nasze rodzinne sprawy. Nie ma nad czym rozpaczać, stało się! Pani Celina zrozumiała, że temat był wyczerpany, że ani słowa więcej rzec nie można, że teraz trzeba użyć całej delikatności i sprytu, by go nie urazić, by wpływ utrzymać, bardziej wzmocnić. Znała go doskonale od wielu lat, wiedziała, co czynić. Te dwa miesiące uczyniła mu jedną pieśnią rozkoszy i miłości. W dzień wyjazdu prezes trochę niespokojny szedł do syna. Nie sprzeciwiał się Andrzej nigdy, tylko termin odkładał, przedłużał, zwlekał. Zastał go zajętego pakowaniem rzeczy i odetchnął. – Zatelegrafowałem o konie – rzekł. – Gotów jestem – odparł syn. Zmierzyli się badawczym wzrokiem i prezes dodał po francusku z naciskiem. – Ufam ci zupełnie, że dotrzymasz słowa. – Niezawodnie. Tylko ojciec wie warunki. Uśmiech dziwny przemknął przez oczy prezesa. – Wiem – odparł. – Bądź spokojny. Nie przegrywałem nigdy spraw jeszcze bardziej skomplikowanych. Andrzej brwi zmarszczył. Ten uśmiech go gniewał i drażnił. – Kiedy i gdzie jedziemy? – zagadnął szorstko. – Za godzinę – nadwiślańską, niedaleko, osiem stacji. – Mam urlop z biura na trzy dni. – Wystarczy na pierwszy raz. – Jak to? Na pierwszy raz? Więc ileż razy myśli ojciec mnie tam wozić? – Ja tylko ten raz. Potem będziesz jeździł sam. Chyba chcesz się zaraz oświadczyć? – A naturalnie. – Tyleś czasu odkładał. Myślałem, że zechcesz jeszcze przedłużyć swobodę. – O, ja jej wcale tracić nie zamierzam i potem. Wolę sprawę co rychlej załatwić. – Jak sobie chcesz. Jedźmy tedy. Po drodze opowiem ci, gdzie jedziesz i do kogo. Andrzej nie zdawał się być ciekawy. Wsiedli do powozu i ruszyli. Mieli mnóstwo znajomych i co chwila spotykali kogoś. Gdy po raz może dziesiąty uchylili kapelusza, młody człowiek wybuchnął: – Mógł ojciec na tę śmieszną wyprawę wybrać nocny pociąg. Każdy, kto na nas spojrzy, nawet nie ukrywa uśmiechu. Dostaniemy się na języki wszystkich dowcipnisiów i będziemy niezawodnie figurowali w niedzielnym „Kurierze Świątecznym”! – Nie możemy tam przyjechać wśród nocy przecie. Osiem stacji kolei, potem dziesięć wiorst końmi. Zresztą, mój drogi, nie pierwszy to raz będą mówić o tobie. Nie żyłeś jak fiołek i lilia. – Ale nie byłem śmieszny. A! żebyż to się raz skończyło. Czy ta panna wie, w jakim celu przyjeżdżamy? – Wie. Ojciec jej powiedział i ja się z nią rozmówiłem. – Czy to być może?! – Tak. – I zgadza się? Słodkie musi mieć życie w domu! Prezes nic nie odrzekł, bo byli już na dworcu. Załatwił bilety sam i dopiero gdy wsiedli do wagonu i pociąg ruszył, zapalił cygaro, wygodnie się rozsiadł i począł mówić, jakby przerwy między zapytaniem syna a odpowiedzią nie było. – Zapewne, że żywot ma niesłodki. Ojciec jej przed pięciu laty ożenił się po raz wtóry z panią Tomkowską, bardzo bogatą wdową po tym Tomkowskim, u którego trzymał w dzierżawie folwark i zarządzał jego interesami. Głupstwo palnął, z płatnego oficjalisty przeszedł na bezpłatnego. Po co? Sam nie wie! Proponowano mu świetne posady, bo człowiek to bardzo zdolny, uczciwy i fachowiec. Ano, przyznał mi się, że żal mu było rzucać swą pracę innemu. Przywiązał się do tych dóbr, upoiła go złuda dziedzictwa, i poszedł ze służby w niewolę. Ale ty go znasz nawet, bywa przecie u mnie. Kolegowaliśmy się w szkołach i choć się rzadko widujemy, przyjaźń pozostała. Nazywa się Szpanowski. – Taki suchy, śniady brunet, opalony jak cegła? – wtrącił Andrzej. – Ten sam. Był żonaty z Ostrowską, daleką naszą krewną. Umarła ona w dwa lata po ślubie, zostawiając córkę Kazię. Ta Kazia – to ona! Pomimo woli Andrzej słuchał uważnić. Prezes sięgnął do pugilaresu i podał mu fotografię. Była to fotografia z małego miasteczka, nędzna, blada, a wyobrażała dziewczynę źle ubraną i niezgrabną, stojącą sztywno przy tekturowej olbrzymiej dekoracji fotografa jarmarcznego zapewne. Była chuda, śniada, bez wyrazu na twarzy ściągłej i prawie dziecinnej. Stała tak sobie, bez żadnej pozy, z obwisłymi ramiony, patrząc wprost przed siebie. Oczy miała ciemne i łagodne i gruby warkocz przerzucony przez ramię. Andrzej popatrzył i obojętnie fotografię zwrócił. – Cóż? Jakże ją znajdujesz? – spytał prezes. – Okropna! – Takąś chciał mieć. Odpowie wszelkim twym wymaganiom. Będzie spokojna, poważna, dobra i cicha. Zgadza się na wszystko, zrozumie swe położenie i nigdy poza granice nie wyjdzie. Dla ciebie będzie wygodna, a ja ją będę okrutnie lubił! Andrzej aż się zdziwił zapałowi ojca. Nie słyszał nigdy, by prezes nad kimś się unosił. Uśmiechnął się lekko. – Widzę, że ojciec już ją dobrze zna. – Ano, tobie się zdaje, że ci obojętne, kogo w dom wprowadzisz. Dla mnie nie! Przyznaję. Myślisz, żem się bał twego romansu? Nie, bałem się, byś nie wybrał panny na wydaniu, w karnawale. Teraz jestem rad i spokojny. Andrzej ramionami ruszył; coś w tonie ojca go gniewało. Była to wciąż pewność jurysty, który wie, że sprawę wygra. – To dziwne jednak, że tego ideału dotąd nikt ojcu nie sprzątnął – wtrącił ironicznie. – Dziewczyna ma zaledwie dwadzieścia lat i ani grosza posagu. Hodowała się na folwarku dzierżawnym, w kącie głuchym, w pracy od dziecka. Ojciec ją oddał do klasztornej pensji w Galicji, ale po dwóch latach odebrał, bo się obejść bez niej nie mógł. W rok potem się ożenił i razem z nim poszła na bezpłatną służbę do Tomkowskiej Jakeś rzekł, niesłodki ma żywot, od czasu zwłaszcza, gdy się tam urodziła córka! I ojciec, i ona cierpią jedno za drugie. On na wszystko się zgadza, byle na dziecka poniewierkę nie patrzeć, ona gotowa na jeszcze gorszą dolę, byle on nie widział jej utrapień. I tak, mój drogi, nie ma trudności nie do rozwiązania. Myślałeś, że dasz mi zagadkę bez odpowiedzi. Ano, przegrałeś raz pierwszy! – Jeszcze nie po ślubie! Jeszcze ja się rozmówię – mruknął Andrzej. – Nie powiesz jej więcej niż ja! Zresztą, o co się spierać? Lepszej nie znajdziemy nigdzie. Przyjdzie czas, gdy mi podziękujesz. Syn począł dobywać gazety poranne. Po chwili obydwaj zagłębili sie w czytaniu. Temat był wyczerpany. Na świecie był kwiecień; pola jeszcze szare, pługami poorane, gdzieniegdzie ledwie zielenieć poczynały. Pociąg mijał łany dobrze uprawne, porządne dwory, ludzi pracujących na roli, gaje i sady kwitnące. Przez okna wagonu wpadał kłębami świeży podmuch wsi, więc prezes rychło gazetę rzucił i rozglądał się po okolicy. – Mało znasz wieś – rzekł do syna. – Zobaczysz ją z najbliższej strony, bo i pora urocza, i Górów, dwór Tomkowskiej, to jest Szpanowskich, jest jednym z najlepszych gospodarstw w kraju. Tam już nie sielanka i nie dyletantyzm, to już fabryka rolna bardzo rozumnie prowadzona. Nie znam się na tym, ale chylę głowę, bom widział rachunki Szpanowskiego. Zdumiewające ma rezultaty. – To ten Górów, skąd Jasiński ma konie? – Ten sam. Stadninę mają jedną z pierwszych w kraju. Pokaże ci ją Szpanowski, bo ma słabość do koni. – Więc zabawimy ile? – zagadnął Andrzej niespokojnie. – Ano, nie mniej, jak do jutra wieczór. Zdaje mi się, że to niezbyt długo. Andrzej powrócił do gazety, ale czytał nieuważnie. Pomimo wszystkiego ta wyprawa, im bliżej celu, tym gorzej go drażniła. – Jeśli ojciec już grunt przygotował, to ślub może się odbyć jeszcze w maju – rzekł po chwili, zapalając papierosa i mnąc nerwowo gazetę. – Naturalnie. Im prędzej, tym lepiej. Dom mamy urządzony, papiery w porządku. – I znajomych mniej latem. Mam nadzieję, że do jesieni wyczerpią nasz temat i znajdą nową pastwę dla plotek. – Możecie wyjechać gdzie na lato! – Razem! Dziękuję! – oburzył się Andrzej i posępnie umilkł. Przypomniał sobie zeszłą wiosnę, którą spędził z panią Celiną na Capri. Parę miesięcy marzeń, szczęścia, śpiewu i rozkoszy. Teraz jakże trudno będzie idyllę tę powtórzyć. Niepodobna! A pociąg pędził i pędził, coraz bliżej złowieszczego celu. Odebrano już bilety, prezes prostował zesztywniałe członki i także niespokojny chodził od okna do okna. Andrzej przetarł dłonią czoło i oczy, wzdrygnął się i spod brwi spojrzał na ojca. – Właściwie matka mi dała termin do października – rzekł nieśmiało. – Dlaczego się śpieszymy tak bardzo? – Dlatego, żeś się zgodził na to sam przed dwoma miesiącami i ja zaangażowałem swoje słowo – odparł spokojnie prezes. Syn głowę spuścił. Był to ostatni protest. Pociąg zwalniał już i zatrzymał się wreszcie. Prezes przez okno się wychylił i kiwnął głową służącemu w liberii. – Konie są? Weźcie rzeczy – rzekł. Sługa, niemłody już człowiek i snadź rzeczy świadomy, spojrzał ciekawie na Andrzeja, zbierając tłumoczki. – Jest co w brankardzie do odebrania? – zagadnął. – Nie. Państwo w domu? – Czekają z herbatą. Przeszli przez stację, oglądani ciekawie przez tłum Żydów i gawiedź rozmaitą. Zdawało się Andrzejowi, że i tu widzi miny dwuznaczne. Rozdrażnienie jego rosło. Gdy weszli na podwórze, już wolant górowski stał przed gankiem. Cztery siwki bardzo rasowe, stangret z wąsikami jak wiechy, powozik jak z igły. Gawiedź poczęła im z drogi się usuwać z widocznym szacunkiem. Andrzej odetchnął. Ruszyli. Minęli miasteczko liche i wydostali się między pola. Słońce chyliło się ku zachodowi. Ludzie kończyli roboty, od gajów i sadów szły cudne wonie. Andrzej się uspokajał spokojem i pogodą otoczenia. Stać się to musi, dał słowo matce, teraz ojcu, życie się jakoś urządzi, wszyscy się przecie żenią, a iluż z miłości?! Nie wyglądają oni jednak jak ofiary i męczennicy. Drogą przed nimi jechał parobczak z galicyjska przybrany, na drabiaku zaprzężonym w spasłe dwa siwe mierzyny. Jechał i okrutnie śpiewał. Stangret krzyknął, by ustąpił, ten ino batem śmignął i dalej gnał z góry. I słychać było, jak z fantazją dalej śpiewał: Siwy konik, siwy – malowane siodło. Jakież mnie też licho do dziewczyny wiodło? Minęli go przecie i stangret mu batem pogroził. A ten się roześmiał tylko, błyskając zębami białymi i oczyma jak bławatki. Prezes do kieszeni sięgnął i rzucił mu rubla. – To z Górowa człowiek? – spytał stangreta. – Nasz fornal, Stacho, co masło do kolei dostawia – odparł służący. – Pan go z Galicji wyrostkiem przywiózł! Tyle lat służy, to się rozbestwił! – To już na górowskich jesteśmy gruntach? – A już, od lasu granicęśmy minęli. Stacho fornal na boczną drogę skręcił, do folwarku, który czerwieniał swymi murami wśród pustych pól. Olbrzymie obory tworzyły czworobok, ludzie się kręcili tu i tam, zadając wieczorną paszę, w budynku u bramy rozlegał się gwizd centryfugi. Przez otwarte okno tego budynku wyjrzała na turkot furgonu młoda dziewczyna w szafirowej płóciennej bluzie i zawołała Stacha. – Masz kwit? – Mam, proszę panienki. – Dawaj żywo! Czegoś się opóźnił? – Olaboga! Anim chwilczyny nie zmitrężył. Stangret Paweł może świadczyć, co po warszawskich gości jeździł. Chłopak ku stajniom ruszył i po chwili wrócił z kwitem w garści. – Galantom zdał: wzięli za to dziewięć złotych, a tyle mi oddali! – rzekł, kładąc na stoliku trochę srebra i miedzi. Dziewczyna obejrzała kwit, wciągnęła go do ksiąg, których stos leżał na stoliku, odrachowała pieniądze, wpisała rozchód, śpiesząc się bardzo. Stacho stał i patrzał, mnąc w ręku rubla. – Możesz iść – rzekła, oczu nie podnosząc. – Konie panience zaprzęgać? – spytał. – Naturalnie! Żywo. – Ja chciał panience coś pokazać – uśmiechnął się. Spojrzała na niego. – Dostałem od tych gości, co do dworu pojechali – rzekł, pokazując rubla. – Za co? – zdziwiła się. – Albo ja wiem. Jechałem se, śpiewając; minęli mnie; było dwóch: jeden stary, drugi młody. Ten stary rzucił mi papierek. – No, było podziękować – rzekła chmurno, zbierając kapelusz i rękawiczki. Stacho głową pokręcił. Z tą swoją panienką był on trochę kolegą. Gdy go malcem przywieziono z Galicji – sierotę – szukali razem gniazd w sadzie, a potem ona go czytać i pisać uczyła. Dziś na stacji Paweł stangret gadał z lokajem, że po kawalera do panienki przyjechali. Stacho chciał się koniecznie dowiedzieć, czy to prawda, a jakoś nie śmiał. Panienka była gniewna czy zmartwiona, nie chciała rozumieć. Pokręcił Stacho głową, westchnął i poszedł konia zaprzęgać. Młoda dziewczyna rozmówiła się jeszcze z pisarzem i dozorcą mlecznym i wyszła przed sień. Stacho już zajeżdżał jednokonną bryczką. Wsiadła do niej i ruszyła za bramę. Koń znał drogę, codziennie dwa razy ją odbywał, o świcie i późnym wieczorem. Dziewczyna tedy nie kierowała nim i wolno puściwszy lejce, rozglądała się po polach. Wiedziała, kto są goście i w jakim celu przyjeżdżają, że tam czekają na nią, że się opóźniła, czekając na Stacha, przecie się nie śpieszyła. Wzrok jej spoczął na kępce drzew na horyzoncie i wahała się. Nagle targnęła lejce, skręciła konia i tęgim kłusem ruszyła ku tej kępie drzew, pozostawiając Górów na stronie. Spóźni się jeszcze o godzinę, ale być tam musi dziś jeszcze. Łuny zachodu już gasły, przejrzysty, cudny zmierzch ogarniał krajobraz, po gajach zawodziły słowiki. Smagłe policzki dziewczyny pałały ogniem, usta kurczyły się bólem; oczy były pełne łez. Polną drożyną sprostowała odległość i wjechała na podwórze gęsto krzewami zarosłe, pod drewniany stary dom, stojący wśród zdziczałego sadu. Na ganku stara kobieta siedziała samotna. – To ty, Kaziu! – zawołała zdziwiona. – Skądże... w roboczy dzień, wieczorem. Jakżeś się uwolniła? Dziewczyna uwiązała konia do ganku i stanęła przed nią, dysząc, jakby pieszo tu biegła. – Wcalem się nie uwolniła. Jadę z Porębów do domu. Zboczyłam do babci, na chwilę, po ostatnie słowo. Prezes przyjechał z synem po ostateczną decyzję. Umilkła chwilę, połknęła może łzy. – Czy on już naprawdę nie wróci, babciu? – szepnęła. Staruszka potrząsnęła głową żałośnie. – Oj nie, oj nie! – odparła głucho. – Bo ja mu przecie łamię wiarę! – ponuro rzekła dziewczyna. – Babcia choć nie wierzy, chroni mu przecie ten dom i szmatek ziemi... i czeka... a ja... mam zdradzić? – Moje dziecko, nie nam się równać! Ja jego nie czekam, ale dni dożywam. Ja już nie mam obowiązków, jam swoje odbyła, odcierpiała, odpracowała. Tobie trzeba swoje spełnić. Ty nie zdradzasz, ty nie łamiesz wiary; ty musisz życie przeżyć. – Babcia wie, że gdyby nie ojciec, zniosłabym stokroć więcej jeszcze. Ale patrzeć nie mogę na jego wyrzuty i zgryzotę. Muszę zejść z oczu pani Tomkowskiej. Wiem, że to, co mnie czeka, jeszcze będzie gorsze, ale przynajmniej ojciec nie będzie codziennym świadkiem. Zamilkła, smutnymi oczyma patrząc przed siebie. – Żeby choć wieść, że on żyje, żeby choć we śnie! – szepnęła ponuro. – Gdyby żył, wieść by była. Grób tylko milczy! Ty, dziecko kochane, z czystym sumieniem ofiarę spełnij. Ojciec ci pierwszy! – Babcia mnie w sercu zachowa? – Jak wnuczkę jedyną. Dziewczyna przypadła do jej kolan i łkała długą chwilę. Potem się podniosła, otarła łzy i ucałowawszy ręce staruszki, milcząc, zeszła z ganku. – Przyjedźże prędko! – pożegnała ją łagodnie. – Jutro wieczorem! Koń ruszył. Dziewczyna już nie dała sobie roztkliwiać się. Wolę miała bardzo silną, postanowienie stałe. Gdy wjeżdżała w podwórze Górowa, była zupełnie spokojna, prawie wesoła. U bramy, niespokojny, czekał na nią ojciec. Już trzeci raz odchodził od gości, wyglądał jej przybycia. – Nareszcie! – odetchnął. – Chodźże prędzej. Prezes się ciągle o ciebie dopytuje. Przyjechali już dawno. – Muszę się przebrać chyba. – Tylko prędko. Zawołał stajennego, by konia odprowadził i poszli razem do oficyn. Dom mieszkalny był jasno oświetlony, dwór cały obszerny, ślicznie zbudowany, luźny i zamożny. Kazia mieszkała w oficynie z woli i rozkazu jasnej pani, która nienawidziła pasierbicy i trzymała ją jako płatną sługę. Co prawda, antypatia była wzajemna, tylko Kazia umiała ją ukryć dla ojca. Szpanowski wszedł za córką do jej mieszkania i podczas gdy ona zmieniała bluzę roboczą na niedzielną sukienkę, stał u stolika zapatrzony w płomień świecy, zamyślony, stroskany. – Młody Sanicki bardzo przystojny, gładki! – zaczął wreszcie wahająco – ale ma coś w sobie... czy ja wiem, coś zimnego, ostrego. Kaziu, jeśliby ci się nie podobał... zlituj się... nie idź. Ja się tak boję o ciebie! – Otóż znowu tatko wynalazł sobie troskę! – odparła prawie śmiejąco. – Przecie Sinobrodym tylko dzieci straszą. Jeśli podobny syn do ojca, tom gotowa do jutra już się zakochać. Szpanowski odetchnął. Jakby cień zszedł mu z twarzy. – Ty, poczciwości. A pokaż no się, czyś ładna? Obrócił ją do światła i z miłością patrzał. Kazia była wysoka, trochę za chuda, niezbyt zgrabna, miała twarz mocno opaloną, oczy ciemne i poważne, i ogromny warkocz, opleciony bez pretensji wkoło głowy. Sukienka niedzielna, źle skrojona, nie ubierała, lecz szpeciła ją jeszcze. Ale Szpanowski tego nie widział, a ona o to nie dbała. Byle było czyste i całe! – Chodźmy! – zawołał, całując ją w czoło. Z oficyn sto kroków było do pałacu. Przeszli milcząc – obojgu biło mocno serce. W jadalni lokaje nakrywali do wieczerzy. Z salonu rozlegał się silny, dźwięczny głos prezesa, a gruby śmiech pani domu. – Ten nieoceniony prezes ze swym humorem – szepnął Szpanowski – od trzech godzin prawi, aż wszystkich rozruszał. Znaczyło to, że i macocha była wesoła, co się nigdy nie zdarzało. Kazia uśmiechnęła się gorzko, nieznacznie. Szpanowski drzwi otworzył. Jasne światło olśniło na chwilę dziewczynę, szumiało jej w głowie, nie wiedziała, co ma dalej ze sobą robić, jak się poruszyć, i zatrzymała się u progu, czując się bezmiernie głupia i nieszczęśliwa. Ale prezes czatował na tę chwilę, frazes urwał, podniósł się żywo z fotela i szedł do niej uśmiechnięty, uradowany, z gotowym słowem. – Witam panią. Dopominam się od godziny. Ale młodym do starych nieskoro. Panna Kazimiera nie dba o mumię prezesa. Za karę przywiozłem swoją młodszą edycję. Pani pozwoli przedstawić sobie mego jedynaka. Proszę dla niego o sympatię. Od stołu, gdzie przerzucał ilustracje, Andrzej wstał, składając ukłon „stylowy”. Przy tym jednym spojrzeniem objął postać dziewczyny i spotkał na sobie jej wzrok spokojny, poważny. Egzamin trwał sekundę, potem Kazia nieśmiało podała mu rękę bez słowa. Nie umiała zdawkowych frazesów. – Pani, jak zwykle, zajęta. Jak to dobrze, że jutro święto. Skorzystamy przecie z pani towarzystwa! – mówił prezes. Kazia spojrzała po salonie. Macochy nie było. – Kiedy bo ja i w święto... mam zajęcie – rzekła, spoglądając ku ojcu. – Jutro robimy sobie wakacje – rzekł Szpanowski. – Panowie chcą obejrzeć gospodarstwo, urządzimy tedy wielką rewię i paradę naszej rolnej armii. – Ano, to będę wolna! – uśmiechnęła się Kazia. – Pani lubi wakacje? – spytał Andrzej. – O, lubię! – rzekła szczerze. – To dowód młodości. – Niekoniecznie! To dowód, że mam po czym odpoczywać. – Racja! – zawołał prezes. – Ja siebie do próżniaków nie liczę – zaprotestował Andrzej. – Pracuję także w biurze technicznym, ale żebym się znowu tak bardzo cieszył z niedzieli... to nie! – Bo pan ma ich pięćdziesiąt dwie na rok, a my na wsi żadnej – odparła Kazia. – Jak to? Przecie na wsi także na ten dzień przerywa się roboty. – Na roli. Ale inwentarz potrzebuje co dzień starania. Przeróbka nabiału nie przerywa się nigdy. – Tak, tak – nasze zajęcie to rozwiązanie kwestii perpetuum mobile – zaśmiał się Szpanowski. W dalszych pokojach rozległ się płacz dziecka i zaraz potem głośne, dosadne strofowanie pani domu. Mimo woli rozmowa się urwała i była sekunda przykrego milczenia. W tej chwili pani weszła do salonu, niosąc na ręku swą jedynaczkę. – Prezentuję panu moją dziedziczkę! – zawołała do prezesa. – Śliczny, rozkoszny dzieciak! Jakie oczy! – zachwycał się prezes tak czelnie, że Kazi krew uderzyła do twarzy ze strachu, że się macocha obrazi. Dziecko było szpetne. Z wielką głową, bezkształtnymi rysami, blade, anemiczne, grymaśne, snadź i rozpuszczone bezmiernie. Było rzeczywiście kopią matki. Nos zadarty, policzki płaskie i szerokie, oczy małe i blade. Tylko matka była czerwona i zdrowa, wysokiego wzrostu i otyła, a kopia prócz brzydoty miała jeszcze niezdrowie i wątłość. Kazia niepotrzebnie się lękała. Pani Szpanowska połknęła jak cukierek komplementy prezesa i uśmiechnięta pożerała rozkochanym wzrokiem małą szpetotę. Była to jedyna istota, którą kochała oprócz siebie. – No, Zosieńko, podaj panu rączkę, przywitaj się! Ale Zosieńka popatrzała chwilę na prezesa, wykrzywiła się i pokazała mu język. – A pfe! – upomniała ją matka, całując przy tym. – Rozkoszna psotnica! Szczęśliwy wiek szczerości! – zauważył uprzejmie prezes. – Głupiutkie to jeszcze, a przy tym służba uczy nie wiedzieć jakich zbytków. No, pobaw się, Zosiu! Postawiła ją na ziemi i rzekła do wystrojonej piastunki, która ją chciała wyprowadzić: – Zostaw panienkę i możesz odejść. Niech się dziecko uczy bawić samo. To rozwija samodzielność. – Ma pani dobrodziejka zupełną rację. Samodzielności brak młodemu pokoleniu – potwierdził prezes i zaraz, jak z rękawa, począł sypać przykłady rozmaitych systemów wychowania. Kazia usunęła się w drugi koniec salonu i usiadła przy stole, gdzie Andrzej przerzucał czasopisma. Znaleźli się odosobnieni i sami, bo Szpanowskiego odwołano do rządcy. Szukając tematu, by rozmowę zagaić, młody człowiek ze złośliwym dyskretnym uśmiechem śledził zabawę małoletniej górowskiej dziedziczki. Mała, zostawiona sobie, poszła przede wszystkim do kosza pełnego kwitnących, cieplarnianych roślin, strojącego parapetowe drzwi do ogrodu i poczęła pełnymi garściami rwać liście, kwiaty, całe rośliny, rzucała je sobie pod krzywe, niezdarne nogi i deptała po nich. Andrzej spojrzał na Kazię. I ona przypatrywała się tej zabawie. Zarumieniła się ze wstydu i podeszła do dziecka. Pochyliła się nad nią i łagodnie wyjęła z rąk cały hiacynt z cebulą. – Nie psuj kwiatków, to je boli – rzekła prawie prosząco. Dziecko nagle wrzasnęło dzikim głosem, rzuciło się do niej, wyrwało kwiat. – Co to, Zosieńko! – zerwała się matka i nagle do furii podobna tupnęła nogą. – Po co dręczysz dziecko! Jak śmiesz! – krzyknęła na Kazię. – Zerwała kwiat. Niech rwie. To wszystko do niej należy! Ona tu pani. Biedna Zosieńko... no, nie płacz... nie... rwij kwiatki. Zrób sobie bukiecik. Wolno dziecku, wolno! Kazia blada, przerażona, cofnęła się bez słowa. Wróciła na swe miejsce, pochyliła głowę i widział Andrzej, jak drżała całym ciałem. Tedy nagle rozmowę zagaił, popchnięty żądzą wydostania się stąd co najprędzej. – Pani wiadomy cel naszej wizyty. Zdaje mi się, że im prędzej się porozumiemy, tym lepiej. Z woli ojców naszych i losu jesteśmy sobie przeznaczeni. Mówił prędko, zniżonym głosem, nie patrząc na nią. Gdy skończył, oczy podniósł. Kazia już zapanowała nad sobą, spotkał jej wzrok spokojny, poważny. – Ojciec pana mówił ze mną! – odparła. – Alem ja mu nie powiedziała nic o sobie, co panu powiedzieć będę obowiązana. Zdziwił się, prawie przeraził. – Musimy tedy sobie poczynić obustronne zwierzenia – odparł, uśmiechając się z przymusem. – Czy mamy zaraz zacząć? – Sądzę, że nie. Za chwilę podadzą kolację, a tutaj to trudno. – Zatem jutro poproszę panią o godzinę rozmowy. Kazia, zamiast odpowiedzi, porwała ze stołu lampę. Był wielki czas, bo właśnie Zosia uchwyciła za róg makaty, którą stół był przykryty, i ledwie Andrzej miał czas się usunąć. Wszystko, co było na stole: książki, gazety, albumy, porcelanowy wazon, kryształowa patera na bilety, popielniczki, noże do papieru, skrzynka z cygarami – z wielkim hałasem i brzękiem spadło na ziemię, a razem z tym upadła Zosia, podnosząc wrzask piekielny. Na to nawet prezes nie znalazł komplementu, a jako amator i zbieracz starożytności, załamał ręce nad skorupami sewrskiego wazonu. Pani Szpanowska przypadła do dziecka. – O mój Boże, skaleczyła się! Dziecku nic się nie stało, ale wiedziało, że za wrzask dostanie cukierków. Używało tedy, że Andrzej mimo woli uszy zasłonił. – Nie mogłaś biedactwa zatrzymać? I owszem! Na życie jej nastajesz! Umyślnie lampę zdjęłaś, żeby straciła opór i upadła. Marysia, zabierz panienkę. Zaraz zimnej wody do główki. Przepraszam pana. O mój Boże! Może być wstrząśnienie mózgu! – I wyniosła dziecko. W tej chwili wszedł Szpanowski, za nim lokaj. – Co tu się stało? – Mój łaskawco! Najcenniejsza marka! – odparł prezes, stojąc w żałosnej pozie nad szczerbami wazonu. Obejrzał się, że pani nie ma, i ciszej dodał, by tylko Szpanowski słyszał: – Zlitujcie się! Kata sobie chowacie! – Ja! – Szpanowski gorzko się uśmiechnął. – Ja ani chowam, ani tu co znaczę. Wiem, co będzie, ale zmienić nie mogę i tyle pociechy, że pewny jestem, iż nie dożyję owoców tego systemu. Usunęli się do kominka i rozmawiali dalej półgłosem, spoglądając na młodą parę. Lokaj tymczasem sprzątnął trofea samodzielności Zosi, a Andrzej już swobodniej zagaił rozmowę z Kazią. – Pani zapewne zna Warszawę? – Nie byłam tam nigdy. – Nie może być! – zdumiał się, uszom nie wierząc. – Tak się złożyło. Chowałam się bez matki, ojciec był zawsze bardzo zajęty. Bywał w Warszawie chwilowo sam, bobym mu zawadzała tylko. Potem spędziłam kilka lat w klasztorze w Galicji. Znam Lwów i Kraków, mamy tam dalekich krewnych, a w Warszawie ani jednej znajomej osoby. – Niewiele się pani bawiła w życiu. – Nie. Raz tańczyłam w Lublinie na ostatki. Przyznała się szczerze. Ojciec nie lubi zabaw i czasu nie ma. Na zabawy trzeba mieć dużo wolnych chwil, swobodnej myśli i kółko znajomych. A tutaj nie mamy stosunków. Jest kilka domów, gdzie bywa macocha, a ja nie, gdy tu przyjeżdżają, ja ich nie widuję. Dużo jest roboty. Coraz bardziej pochwalał Andrzej wybór ojca. Z taką żoną nie będzie miał kłopotu. Nie będzie wiedziała nawet, co znaczą wymagania. – Więc nie lubi pani zabaw? – Nie. To, co się tak nazywa, jest bardzo bezmyślne. Po tych tańcach byłam tydzień nieswoja i chora. Gdybym miała kiedy wolny czas, lubiłabym czytać, ciągle czytać albo grać... Urwała, widząc cień niechęci na jego twarzy. – Ale broń Boże komuś! Tak samej sobie o zmroku. Zresztą, może bym już nie potrafiła. Od klasztoru nie grałam nigdy. – Pani dobrze klasztor wspomina. – O! Bo mi tam było jak w raju. Lepiej być nie może. – Może pani była jednocześnie z panną Zaleską? – Z Tunią? A jakże. Siedziałyśmy na jednej ławce. Może pan ją zna? – Naturalnie! Wyszła za mego przyjaciela, Dąbskiego. Bywam u nich w Warszawie i podzielam pani sympatię dla pani Marty. Nie znam dowcipniejszej kobiety i swobodniejszego koleżki. – Myśmy z nią też kolegowały we wszystkich figlach – odparła Kazia już zupełnie ośmielona. Twarz jej się ożywiła, oczy świeciły żartem i swawolą. Musiała być bardzo wesoła i dziecinna jeszcze w gruncie. Andrzeja zaczynała bawić. – Bagatela! – roześmiał się. – Więc bywają figle w klasztorze? A byli w to zamieszani studenci? Kazia oburzyła się ogromnie. – Studenci! Po co? Gdzie? Przecie to na wsi było, a nam wcale studenci nie byli w głowie! O, pan nie zna klasztorów i ich ducha. Pan wie, że jeśli w książce był zakreślony ustęp, tośmy go nie czytały. Za nic! – Pani daruje, ale nie wierzę. Jestem pewny, że pani Tunia czytała – roześmiał się. – I Tunia nie, bo ona wcale nieciekawa była książek. Ja za siebie mogę przysięgnąć. – Czy i nadal zachowała pani taką siłę woli do zakazanych rzeczy? – Jeśliby mnie wzięto na słowo, tobym dotrzymała. – A jakby pokusa była za silna? – Ja bym się wcale nie dała kusić i nie myślałabym więcej o tym. – O, pani! To pani jeszcze chyba pokus nie zna. Kazia poczerwieniała aż po białka oczu. Nie były to żadne wyrzuty sumienia, ale prostotę jej i powagę uraził ton ironiczny Andrzeja. Straciła swobodę. – Co do owych zakreślonych ustępów, spytamy o to pani Tuni! – mówił dalej żartobliwie. – Jakież tedy figle płata się w klasztorach? – O, różne! – odparła już sztywnie. – Było nas przecie kilkadziesiąt, konceptu nie brakło. Urwała i spojrzała spod brwi w głąb salonu. Pani Szpanowska wchodziła i Kazia z daleka czuła jej straszny wzrok na sobie, instynktem bała się sceny. – Państwo zawsze wieczory tu spędzają razem? – spytał Andrzej półgłosem. – O nie! Gdzież tam. Przychodzimy tylko na kolację. Ojciec do późna z administracją konferuje, ja u siebie czytam. – A co pani czyta? – Obecnie? Kalinki Sejm czteroletni. – A przedtem? – Przedtem miałam Szekspira. – A powieści? – Powieści tam nie ma prawie. – Gdzie – tam? – U babci Boguckiej. – Żyje babka pani? – Nie, ona mi nie babką. Daleka krewna matki, ale ją wszyscy babcią nazywają, więc i ja tak o niej mówię! Bardzo, bardzo stara i taka dobra! – I ma bibliotekę? – To jej wnuka książki. W tej chwili otworzono drzwi jadalni, oznajmiając kolację. Prezes podał ramię Szpanowskiej – rozmowa młodych się przerwała. U stołu mówiono o koniach, o kwestiach ekonomicznych, trochę o polityce. Kazia nie otworzyła ani razu ust; Andrzej składał swą towarzyską daninę pani domu, która szeroko i długo opowiadała o swych stosunkach w Warszawie za życia pierwszego męża, o jego cnotach i zdolnościach, o stracie, jaką z jego śmiercią poniosło społeczeństwo, okolica i ona sama. Andrzej słyszał od ojca, że nieboszczyk Tomkowski zrobił fundusz przypadkowo na akcjach, że był mniej jak nieroztropny, że fundusz utrzymał i potroił Szpanowski, że pożycie państwa Tomkowskich było nieustającą domową wojną, a stosunki w Warszawie ograniczały się do wełnianego jarmarku i bywania w teatrze. Ale słuchał uprzejmie i udawał, że we wszystko wierzy. Szpanowski, ten wcale tego nie słuchał. Zapewne umiał na pamięć. Debatował gorąco z prezesem o karygodnym graniu na giełdzie fikcyjnym zbożem. Kazi kolacja wydawała się bez końca. Zmęczona fizycznie dwunastogodzinnym zajęciem, miała jedno wrażenie: pozbyć się towarzyskiego przymusu, schować się do swej izdebki i pomyśleć spokojnie o tym strasznym jutrze. Takiego lęku doświadczała w klasztorze, gdy coś zbroiła i wzywano ją do przełożonej na morały. Teraz będzie jeszcze gorzej. Musi się spowiadać przed obcym człowiekiem, wyznać mu tajemnicę swą najdroższą. Chwilami miała wielką pokusę milczeć, ale potem wrodzona prawość dokuczała jej nieznośnie. O, wiele by dała, żeby już było po tej rozmowie. Była pewna, że wysłuchawszy jej, Andrzej się cofnie, i rada była temu. To znowu żal jej było ojca, który się tak cieszył jej zamążpójściem. I tak biła się z myślami. Nareszcie wstano od stołu. W salonie, gdy Kazia rozmyślała, jak się wymknąć, prezes się do niej przysiadł, zostawiając syna na pastwę pani domu. – Cóż, nie bardzo straszni warszawiacy? – spytał żartobliwie. – Pan prezes zawsze się ze mną droczy! Ja wcale bojaźliwa nie jestem. – Jużeście się porozumieli? – Oj, nie! – odparła żałośnie. – Jutro mamy mieć okropną rozmowę! – Nie ma nic okropnego! On będzie prawić to samo, co już pani ode mnie wie. Niech się pani nie przeraża, to minie jak zły sen. Przyszłość w pani ręku. Kazia milczała, prezes się przestraszył. – Niechże pani mnie, starego, nie zawiedzie. Ogromnie już panią kocham, marzę o synowej. Życie pani różami wyścielę. Zwyciężymy, pani! – Dziękuję panu serdecznie. Ale może pan Andrzej mnie nie zechce, gdy lepiej pozna. Prezes markotnie głową pokręcił. – Cała bieda w tym, że on ślepy i głuchy obecnie. Gdyby poznać chciał! Pani domu dała hasło do spoczynku. Zaczęto się żegnać i Szpanowski odprowadził gości do przeznaczonego dla nich pokoju. Gdy Saniccy zostali nareszcie sami, prezes ciekawie spojrzał na syna, który ziewał na potęgę. – No i cóż? Jakie masz wrażenie? – spytał. – Nie pamiętam, żebym się kiedy tak zanudził! Aaa... czuję migrenę i dreszcze. Brr!... To ci pańszczyzna! – Słodkie oni tu mają życie z tą starą! A dziecko! I pomyśleć, że jeśli się to wychowa, będzie milionową dziedziczką, rozrywaną partią! – Bogu dzięki, nie dla mnie – ziewnął Andrzej. – Jakże ci się moja Kazia podobała? – No – podobać się – to chyba nawet ona nie marzy. Ale przyznaję, że ojciec wiedział i znalazł, co mi potrzeba, a raczej, na co się zgodzę. Po tym piekle, które tu ma, będzie jej wszędzie dobrze i wody mi nie zamąci. Ależ to niezgrabne, dzikie, nieułożone! A ubrane! Gwałtu, kto jej tę suknię krajał i wybierał! Powiesić takiego majstra! – Niceście nie rozmawiali? – A o czymże z tym rozmawiać! Przecie to nawet w Warszawie nie było; mówiliśmy o klasztorze. Zna Dąbską: były razem w Galicji. Jeśli już koniecznie mamy się pobrać, niech ojciec namówi Szpanowskiego, żeby z nią do Warszawy przyjechał. Poproszę Dąbską, żeby ją po ludzku ubrała. Żeby ją kto ze znajomych zobaczył w tej sukni! No!... Ziewnął raz jeszcze Andrzej i począł się rozbierać. – Nie rozumiem, jak ci ludzie tak żyć mogą. Bez towarzystwa, cały wiek z bydłem i czeladzią. – To się mylisz. Szpanowski czyta i myśli, zacofany nie jest; dziewczyna ma także głowę w porządku, jest zdrowa, prosta i prawdziwa. Tomkowska – niby Szpanowska, chciałem mówić – jest koczkodan. Ale tego towaru znajdziesz pełno na świecie. – Oni wcale rodziny nie mają? – Nie – i to coś znaczy. – Nawet wiele znaczy, jak dla mnie. – Zatem, dogodziłem ci. Jutro Szpanowski urządzi wam a parte – rozmówicie się i wieczorem możemy wracać. Uf, spracowałem się! I spoczął prezes – syt chwały i trudów. Nazajutrz zbudziła ich obu cisza. Ni turkotu dorożek, ni dzwonków tramwajów, ni wrzenia ulicy. Andrzej spojrzał na zegarek – była ósma. Za oknem śpiewały ptaszki radośnie, słońce zaglądało szczeliną rolety. Wyjrzał tedy przez szybę. Okno wychodziło na sad owocowy, który stał w kwieciu, biały, zroszony, wonny. Pokój był na piętrze, więc widok był szeroki, bliżej owa biel kwietna, dalej błękit stawów, wreszcie olbrzymi łan zielonej runi. Het, poza tym widać było czarne pola. Od pól tych wracał Szpanowski na siwym koniu, dla niego dzień się już rozpoczął ze świtem. Wracał do domu na śniadanie. Z folwarku wracała też Kazia i spotkali się na drodze. Andrzej oczyma ich przeprowadził, aż mu zniknęli za sadem. A właśnie i prezes się obudził. – Jak to cicho! Już nie śpisz? Otwórz no okno! Czy to już późno? – Myślę, że dla wieśniaków bardzo późno! Ósma! Co za przepyszne powietrze! – Aha, powietrze jest, ale „Kuriera” nie będzie. Była sesja kanalizacji wczoraj, nie dowiemy się, co uradzili, aż jutro! Lokaj zajrzał dyskretnie. Zawołał go prezes. – U was już może o obiedzie myślą? – spytał. – Nie. Pan z panienką właśnie przy śniadaniu. – A pani? – Pani niezdrowa. Kazała oznajmić, że wcale nie wyjdzie. – Quelle chance! – mruknął prezes, a głośno: – Pani często niedomaga? – Ej, nie, proszę pana. Ale często nie wychodzi ze swych pokojów. Tak sobie, jako pani! Miało to zapewne znaczyć: co ma sobie nie dogadzać. – Państwo każą tu podać śniadanie? – spytał lokaj. – Ależ nie. Zaraz schodzimy! – żywo prezes zaprzeczył. Andrzej, już prawie gotów, oknem wyglądał, nie mogąc się nacieszyć wonią i widokiem. – Jednakże mają i wieśniacy kęs przyjemności – mruknął. – Idź, kiedyś ubrany! – naglił go ojciec. – Szpanowski wyprawi was do sadu i kończcie! Syn z westchnieniem usłuchał. Gdy otwierał drzwi jadalni, usłyszał głos Kazi. – Już idę, tatusiu. Nie mogłam w niedzielnej sukni jeździć do doju i wydawać ze spiżarni. Zaraz się przebiorę! Spotkali się na progu, cofnęła się i zmieszała. Była ubrana w bluzę płócienną, szarą, ściągniętą skórzanym paskiem. Wydała mu się w tym stroju smuklejsza i zgrabniejsza. Uśmiechnęła się do niego i podała rękę. – Dobrze się panu spało? – spytał Szpanowski uprzejmie. – O, wyśmienicie, dziękuję! Państwa już widziałem przez okno na drodze. Dzień się tutaj wcześnie rozpoczyna. – Latem wstajemy o czwartej, zimą o szóstej. – To okropne. – Rzecz nawyknienia. Pomimo to z dnia na dzień nie można podołać robocie. Kazia wytłumaczyła sobie, że gdy gość ją zastał w domowym stroju, przebierać się nie ma racji. Nalała mu tedy herbaty, przysunęła ciasto i usiadła na swym miejscu, oznaczonym pękiem kluczy. – Nigdym nie widział takiej masy drzew w kwiecie. Za ogrodem rzekę państwo mają? – Nie, to sztuczne stawy. Były tam łąki przerżnięte ruczajem. Przed paru laty urządziłem hodowlę ryb. Obecnie daje to rocznie trzy tysiące dochodu. Jeśli pan ciekawy, możemy obejrzeć. Wejście prezesa przerwało odpowiedź. – Spóźniłem się. Słyszę, pani niezdrowa! Nic groźnego, dzięki Bogu. Dziękuję pani, co za śmietanka! Bodaj to wieś błogosławiona. Mój pan syn cały ranek z pożądaniem na sad w kwiecie wygląda. Ręczę, że marzy o spacerze. – Ano, Kaziu, to zaprowadź pana Andrzeja do ogrodu – rzekł Szpanowski. – Spotkamy was nad stawem. Dziewczyna wstała posłusznie, chociaż pobladła bardzo, czując, że chwila stanowcza się zbliża. Wyszli przed dom, okrążyli go i znaleźli się pod cieniem kwitnących jabłoni, których białe płatki osypywały ich przy lada powiewie, przy trąceniu skrzydeł ptaszych nieledwie. Wyżeł łaciasty łasi się do Kazi zdziwiony, że nie może jej namówić do zabawy i wyścigów. Ale ona szła bardzo poważna, objaśniając gościa. – Ten sad ojciec też urządzał, kiedy tu rządcą został. To są całe kwatery jednolitego gatunku. Po sto sztuk w każdej. Tam na lewo są cieplarnie i inspekty, na prawo szkółki, a dalej park. Schyliła się po fiołki, którymi murawa była pokryta. – Literalnie można się w nich tarzać! – zauważył Andrzej. – O, to jeszcze nic w porównaniu do Szadowa, folwarku, który ojciec dzierżawił i gdziem się urodziła i wzrosła. Tam były murawy fioletowe, a bzy do okien się wciskały. Tam było ślicznie! Oczy jej zabłysły uciechą. – A gniazd ile tam było: w głogach, w malwach, w chmielach – pod nogami. Bo sad był mały i zdziczały, ale żyło tam wszystko swobodnie. Teraz tam nowy dzierżawca; byłam raz, ale już inaczej. Dzieci ma kilkoro: chłopcy, ptaki nawet ich się boją! Zebrała bukiecik fiołków i poszli dalej. – Pani lubi wieś? – zagadnął Andrzej. – O, lubię. Chciałabym mieć malutki szmatek własnej ziemi, byłabym wtedy szczęśliwa. – A jakże pani decyduje się żyć w mieście? – rzekł, od razu wszczynając główny temat. – Bo tak trzeba! – odparła z prostotą, spojrzała mu w oczy i dodała po chwili namysłu. – Pan się też decyduje na coś, co nie jest dla pana szczęściem. – Co ojciec mój mówił pani o mnie? – zagadnął. – Mówił, że pan kocha bardzo piękną i wykształconą panią, mężatkę, ale że pan obiecał matce ożenić się, że pan jest dobry i delikatny, że ojcu pana pusto i samotnie w domu, że potrzebuje opieki i starań, i towarzystwa na starość i że mnie polubił – więc żebym się zgodziła! Mówiła spokojnie, szczerze, wciąż patrząc nań swymi łagodnymi, poważnymi oczyma. – I nic więcej? – spytał Andrzej z naciskiem. – Nic! Albo może być co więcej? Ja odpowiedziałam, że się zastanowię; i gdy drugi raz przyjechał, zgodziłam się, bo muszę i bom go bardzo polubiła. Żebym miała dość nauki, poszłabym na nauczycielkę, ale nie mam dyplomu, a teraz tyle wymagają! Uczyłam się dobrze i dalej sama się kształcę, ale na dyplom trzeba kursów i egzaminów, a na to nie ma czasu. I zostać tu mi nie sposób, macocha mnie nie lubi, za to ojciec cierpi. Trzeba się usunąć. Oczy jej stały się bardzo smutne, gdy mówiła dalej. – Pomyślałam tedy: gdy odejdę, ojciec będzie miał spokój, on o tym marzy, by mi los zapewnić. A tam u państwa w domu nie będzie mi gorzej niż tu. Wiem, co mnie czeka, uczucia nie daję, więc i żądać nie mogę, a przecież źli dla mnie nie będziecie. Tylko i ja mam panu coś do powiedzenia. Zabrakło jej słów i krew uderzyła do skroni. Stali już nad stawem, na cyplu, gdzie się dwa zbiorniki łączyły z sobą, przegrodzone grobelką i upustem. Z cichym szelestem woda biegła pod ich stopami, a nad nimi płacząca brzoza szemrała drobniuchnym liściem, do wody zwieszając warkocze. Andrzej zdziwiony patrzał na nią. Chwilę pasowała się ze sobą, potem z rezygnacją skazańca rzekła cicho i nieśmiało: – Bo i ja, jak pan, kocham kogoś. Zdumiał się ogromnie i brwi zmarszczył. Spostrzegła to i coś na kształt radości mignęło jej w oczach. – Zapewne pan się cofnie po tym, ale powiedzieć musiałam. – A on jest może żonaty – uśmiechnął się dziwnie. – Ach, gdzież tam – oburzyła się, tak jej prostocie wydawało się to anormalnym i grzesznym. – A zatem nie kocha pani? – badał, czując nielogiczny gniew i oburzenie, zamiast logicznego zadowolenia. – Owszem, i on mnie kochał, ale jego już nie ma. – Więc umarł? – Nie wiem, zginął, może nie żyje. Już trzy lata bez wieści wyjechał. Z Warszawy wyjechał na dwa lata, właśnie egzamin na lekarza złożył, miał osiąść w Lublinie. I tak wszystko się zmieniło. Byliśmy zaręczeni i powinnam mu wiary dochować. Nazywa się Stanisław Bogucki. – Bogucki! Pamiętam, słyszałem to nazwisko. Zamilkli i stali zapatrzeni w wodę. Andrzej rozmyślał, walcząc z resztą nielogicznego gniewu. Rozsądek mu wracał. Kazia, zbywszy tajemnicy, odetchnęła swobodniej i cierpliwie czekała wyroku. W głębi duszy pragnęła, by się cofnął. Ale Andrzej już równowagę odzyskał, ocenił położenie. – W anormalnych jesteśmy warunkach – zaczął mówić. – Ja ubóstwiam inną kobietę, pani marzy o innym mężczyźnie. Czy sobie nie gotujemy czyśćcowego życia? A jednak może by gorzej było, gdybyśmy siebie kochali bez wzajemności. Nie wiem, byłby to może piekielny żywot. Dziękuję pani za wyznanie i szczerość. Oboje nieszczęśliwi uszanujemy swe niedole. Proszę panią o rękę. Kazia przeraziła się teraz dopiero. A zatem stało się! Tamten umarł, ona go w tej chwili grzebie. Jeszcze raz spróbowała się wycofać. – A jeśli ta pani owdowieje? – szepnęła. – A jeśli on wróci? – odparł. Potrząsnęła głową. – To co innego. Gdy wejdę do domu pana, już dla niego nie żyję. – O, jakże pani nieznaną rzeczą jest miłość! – zawołał gorzko. – Owszem, ale dla miłości nie wolno być nieuczciwą – rzekła bardzo poważnie. Poczerwieniał mimo woli. – Wedle tego ja jestem nieuczciwy. – Nie, bo pan mnie nie oszukuje i tak jest w zwyczaju u świata, że ja powinnam pilnować honoru pańskiego nazwiska i domu. Lecz gdy ta pani owdowieje... – Nie ożenię się z nią nigdy! O tym nie może być mowy! – przerwał prędko, stanowczo. – Więc jeśli pan chce, to już między nami skończone – rzekła, starając się uśmiechnąć. Wyciągnął do niej dłoń i uścisnęli prawice. – Ojciec się bardzo ucieszy – rzekła. – Proszę, nie mów mu pan prawdy; pan prezes mi to także obiecał. Mało ma radości w życiu, niech tę ma bez troski. – Nie powiem nic i pani będę wdzięczny, gdy o tym więcej mowy między nami nie będzie. – Jak pan sobie życzy, słowa nie powiem. Ja rozumiem, jak to boli, gdy ktoś obcy naszych ran dotyka. Ja tego panu nie uczynię. Spojrzała mu poczciwie w oczy i mówiła dalej. – Pan prezes wzmiankował, że pan życzy sobie ślubu cichego i bez zwłoki. Ojciec mi posagu nie daje, ale mam po matce dwa tysiące rubli na wyprawę. Muszę inaczej się ubrać – uśmiechnęła się. – Pan bogaty! – Mamy pół Warszawy znajomych, co najgorsza! – odparł. – Ach, tak, to najgorsze! Bardzo się lękam narazić pana na śmieszność swą dzikością i nieobyciem. – Postaramy się tego uniknąć. Ma pani przecie wśród tych obcych koleżankę! Pani Tunia nam dopomoże. Państwo przyjadą do Warszawy i udamy się pod skrzydła pani Marty. – Tak, prawda. Ona mnie nauczy i poradzi. – Kaziu, Kaziu! – rozległ się z głębi ogrodu głos Szpanowskiego. Kazia spojrzała ku słońcu i przeraziła. – Już około dziesiątej! – zawołała, ruszając na wołanie. – Pani nie potrzebuje zegarka – zaśmiał się Andrzej. – Jest akuratnie trzy kwadranse na dziesiątą. – Miałam zegarek, ale mi go Zosia potłukła na miazgę! – odparła wesoło. – Nauczyłam się tedy orientować po słońcu. Naprzeciw nich ojcowie szli, prezes rozpromieniony, Szpanowski niespokojny. – Panna Kazimiera pewno dla mnie zebrała fiołki – wołał prezes z daleka. – Proszę starego udekorować! I nadstawił klapę surduta. Gdy mu wkładała kwiatki, ciszej spytał: – Cóż, skończone? Skinęła głową i spojrzała ku ojcu, do którego Andrzej przystąpił właśnie z oficjalną przemową. Szpanowskiemu rozjaśniła się twarz, obie ręce wyciągnął do młodego człowieka, któremu aż wstyd było, że oszukuje poczciwca. – Serdeczniem panu rad i za zaszczyt dziękuję – mówił rozrzewniony. – Z całym zaufaniem dziecko panu powierzam, będąc pewnym także, że i ona wam wstydu ni przykrości w dom nie wniesie. Potem padli sobie z prezesem w objęcia i Szpanowski naprawdę ze szczęścia zapłakał, gdy mu Kazia pogarnęła się w ramiona. A ona w tej chwili zapomniała o sobie, tylko szczęśliwa była jego zadowoleniem.\nRozdział II Babcia Bogucka siedziała o zmroku na swym ganeczku, który już maj ustroił zielenią i bzami, a u jej stóp siedziała Kazia na stopniu schodów; Kazia jakaś inna, przebrana modnie, uczesana modnie i obie milczały już długą chwilę. Słowik zadzwonił w bzach; dziewczyna, założywszy bezczynnie ręce, patrzała zamyślona na drogę i pole; staruszka machinalnie robiła na drutach kaftanik bawełniany. Wreszcie Kazia westchnęła głęboko: – Żeby się to już raz skończyło! Te sześć tygodni próżnowania zdają mi się bez końca. A przy tym mam taki chaos w głowie z tej Warszawy, że jestem wciąż jak w gorączce. – A przecie to będzie twoje życie – wtrąciła stara. – Nie, broń Boże! Nie będę przecie życia spędzała po magazynach i pracowniach sukien ani u Tuni, której drzwi się nie zamykają od wizyt. – U was też będą wizyty, może jeszcze więcej! Dziewczyna ruchem rozpacznym objęła głowę. – Przywykniesz – spokojnie rzekła babcia Bogucka. – Wśród tych ludzi znajdziesz miłych i sympatycznych, potem przyjaciół i zażyłe stosunki. – Żebym tylko robotę miała. Nie wytrzymam bez pracy. Teraz, tutaj, dzień mi się rokiem wydaje! A tam oni mnie, ja ich nie rozumiem. Boję się odezwać, tak oni jacyś inni. – Jutro przyjeżdżają panowie Saniccy? – Nie wiem ściśle. Zapowiedzi już wyszły, a taki cichy ślub może się co dzień odbyć – odparła obojętnie. – Jużeś zupełnie spokojna?! – Czyja wiem? Jestem odurzona i tak zmęczona tym wszystkim, że radam, by się skończyło. Macocha rada też mnie się pozbyć co rychlej, nie wiem dlaczego – co dzień przykrzejsza! Odebrała mi klucze i zajęcie, a teraz przy każdym obiedzie narzeka na darmozjadów i próżniacze panny wyglądające konkurentów. Boję się Warszawy, ale chyba tam nie będą mi tyle dokuczali. Prezes jest dla mnie tak dobry jak ojciec. – A twój narzeczony? – Dobry także i uprzejmy – odparła krótko. Pomimo że przed babcią Bogucką nie miała tajemnic, o Andrzeju nie mówiła nigdy więcej. Staruszka była tym w głębi serca urażona. Zdawało się jej, że Kazia już zapomniała o jej wnuku, a wyznać nie śmie, że tamtego już kocha. Stosunek ich nie miał już dawnej serdeczności. – I naprawdę nie masz ślubnej sukni? To nie ma sensu! Co ludzie tu pleść będą! – zauważyła po chwili trochę gderliwie. – Pomyślałam, że to niepotrzebny zbytek i ceremonia. Z kościoła pojedziemy wprost na kolej. Nie mam matki, która by mnie stroiła, ani domu, gdzie bym się przebierała! – Bardzo to dziwaczne i niestosowne. Po co ludziom dawać materiał do plotek – zamruczała Bogucka. – Żebym miała głos, to bym nigdy na to nie pozwoliła. Kazia spuściła głowę. – Żeby babcia miała głos, wtedy inaczej by było – rzekła smutnie. Staruszka zrozumiała ją i nagle pożałowała swych podejrzeń. Kazia nie zapomniała, tylko już nie pozwalała sobie myśleć i mówić o tamtym. Znowu umilkły. Z dala od gościńca trąbka pocztowa grała. Po chwili dziewczyna się odezwała: – Ludzie o mnie tu prędko zapomną. Zaledwie znają, nie powrócę nigdy. Może ostatnią wiosnę wiejską widzę... Wszystko się zmienia i mnie trzeba się zmienić. Przez te parę tygodni w mieście dusiłam się wśród murów, tęskniłam ogromnie do pól. Ja nie wiem, jak tam wyżyję. A to już i tęsknić nie będzie wolno – nie wrócę! – A mnie odwiedzić nie myślisz, niecnoto? – smutnie uśmiechnęła się staruszka. – Prezes kiedyś się oburzył na macochę i zaprzysiągł, że mnie tu nigdy nie puści – odparła. – A ojca przecie odwiedzisz... – Ojciec do nas przyjedzie. On to rozumie, że tu dla mnie nie ma miejsca. I tak już nie wrócę do pól. – Na pogrzeb mój przyjechać musisz. Wolno ci przecież będzie mnie do trumny ułożyć! Nikogo swojego nie mam. A blisko już mi do ziemi! – O, babciu! – żałośnie szepnęła Kazia, do kolan jej się tuląc. I płakała długo w cichości. A wtem na drodze turkot się rozległ coraz bliższy. – Po ciebie jadą – rzekła staruszka. Na podwórze wpadł wózek, którym Szpanowski pole objeżdżał – powoził Stacho Skowronek. – Co się stało? – zawołała Kazia przerażona o ojca. – Pan mnie na gumnie złapał i kazał duchem po panienkę jechać, a sam do gości poszedł. – Przyjechali! – Kazia spojrzała żałośnie na Bogucką. – Jutro zatem ślub. Będę w kościele, daj mi wiedzieć, na którą godzinę, żebym cię pobłogosławić mogła. Boża wola, dziecko, Boża wola, nie nasza! Wszystko ci się zmieni, tylko duszy nie zmień – pamiętaj – duszy nie zmień. Niechże cię Bóg prowadzi. – I przytuliła ją drżącą do piersi, krzyż nad głową kreśląc, i po chwili Kazia już była na drodze za starym dworkiem, w którym marzyła życie przebyć, a którego już może więcej nie zobaczy. Milczała smutnie, gdy wtem Stach się odezwał: – Panienko, proszę mnie wziąć ze sobą do Warszawy. – Jakże to, Stachu? Nie można! Cóż byś tam robił? – A cóż – konie bym obrządzał! Stary pan mówił, że ma swoje konie. – Nie mogę przecie narzucać tam ciebie. Nie wypada! – Ja mu się sam pokłonię i poproszę. Mnie tu po panience będzie nudno. – Ależ na służbie jesteś. – O! Tom już urządził. Dzisiaj właśnie dałem w pysk karbowemu, więc mnie rządca wygnał. – Ależ, Stachu, oszalałeś? – Com miał oszaleć! Trzeba było rację zrobić, tom zrobił. Inaczej by mnie naprzeciw lata nie uwolnili. – Nie wyżyjesz w mieście. Szkoda ciebie, Skowronku! – uśmiechnęła się smutnie. – I tu mi ostać nijako. Do głowym to wziął, pociągnę za panienką. Okrutną ochotę mam! – i śmignął z fantazją biczyskiem. Na werandzie ogrodowej zastała Kazia obu Sanickich z ojcem, pijących herbatę. Pani domu wymówiła się migreną i nie wyszła. Chciała dokuczyć pasierbicy i zamanifestować, że do żadnych względem niej obowiązków się nie poczuwa. Prezes był rozpromieniony i wesół. Andrzej blady, zmęczony jakiś czy niezdrów. Ledwie ukrywał, że go to śmiertelnie nudzi i drażni, że spełnia nieznośny obowiązek. Kazia przeraziła się na myśl, że ojciec może zauważyć jego zły humor, domyślić się prawdy, zaczęła też zaraz wesoło rozmawiać z prezesem, odwracać uwagę Szpanowskiego. „Ta dziewczyna nie ma nerwów ni czucia! – pomyślał z niechęcią Andrzej. – Mógłbym ją nogami kopać, zniesie wszystko”. I rozdrażniony, wściekły podniecał się przeciw niej, poprzysięgał, że drogo zapłaci. Wmówił sobię, że jest wspólniczką ojca w spisku na jego swobodę i swobody tej postanowił im nie zaprzedać nigdy. Pani Celina ostatnimi czasy była szczytem uroku i czułości, usidliła go na nowo, przyjechał tu pijany szałem i rozkoszą. Kazia, zwykle obojętna, była dla niego wstrętna. Wrzał w nim bunt i złe, nienawistne instynkty. Był tak źle usposobiony, że nawet prezes bał się wybuchu i skandalu w przeddzień ślubu; drżał, nadrabiał miną, Boga prosząc, by już było prędzej po przysiędze. Dalej – prezes był spokojny. Ale co życzył pani Celinie w tej chwili, co on jej w przyszłości poprzysięgał! Jeden Szpanowski nie kipiał w duszy, nie udawał, nie pomstował. Głowa jego pełna była spraw i kłopotów gospodarskich, ale w głębi serca miał spokojną radość, że jutro Kazię swą dobrym ludziom odda, że los jej, szczęście zapewni. Uważał, że Kazia była zanadto niefrasobliwa i wesoła jak na zakochaną pannę, a Andrzej zbyt sztywny i milczący jak na narzeczonego, ale traktował to jako dzieciństwo i dalej o tym nie myślał. Po chwili odwołano go do rządcy, więc przeprosił gości i ulotnił się na długą konferencję. Gdy go nie stało, humor Kazi się urwał. Prezes z niewyczerpaną werwą prawił i prawił, ona słuchała tylko, zmrożona wyrazem twarzy Andrzeja. Drgnęła nagle, gdy prezes wyrzekł: – Jutro o tej porze będziemy już do Warszawy dojeżdżali. Dąbscy mają być na dworcu i Radlicz pewnie przybyć nie omieszka. – O, pewnie! Ten czyha na nasze karykatury! – mruknął niechętnie Andrzej. Kazia spojrzała na niego. Oczy miał złe, brwi ściągnięte, przykry wyraz ust. – Widocznie chce pan, by temat miał gotów – rzuciła z gniewnym błyskiem w oczach. – O! To nie ja chcę! – odparł z naciskiem. – Dlatego też ma pan minę ofiary czy skazańca. Jeszcze czas. Jeżeli o mnie chodzi, jest pan wolny. Ale tu prezes za ręce ją porwał, przerażony. – Panno Kazimiero, litości! Niech pani ma wzgląd na mnie! On jest dziś chory, rozdrażniony, proszę mu darować! – Są granice na wszystko, nawet na upokorzenia. Niech pan wejdzie w moje położenie; dlaczego, po co mam to znosić i cierpieć?! Przygotowanam na złą dolę, ale nie chcę obelg i jedną rzecz mam prawo strzec: swej godności. Lepiej się cofnąć dziś, bo potem nie do humorystyki będziemy tematem, ale do skandalu. Ja nie dam sobie ubliżać! Umiem udawać, gdy chodzi o spokój ojca, ale nawet dla niego nie zniosę fałszywej pozycji! – Pani nie taiłem swych uczuć! – rzekł Andrzej. – Ja też nie potrzebuję uczuć pana ani ich wymagam, ale potrzebuję delikatności i wymagam względów i poważania, jeżeli mam zostać pańską żoną. – Nie uchybiłem w niczym swoim obowiązkom. – Uchybiłeś i jeżeli masz honor, przeproś! – rzekł stanowczo prezes. Andrzej się opamiętał. Co powie ludziom, na co ojca narazi? Zrywać w przeddzień ślubu. Przy tym powstydził się, że postąpił jak gbur. – Jestem niezdrów i zdenerwowany, przepraszam panią – rzekł, schylając głowę. Kazia, milcząc, przyjęła przeprosiny. Chwilę patrzała ponuro przed siebie, wreszcie szepnęła przez zaciśnięte zęby: – Ach, gdyby nie ojciec!... I taki był jej dziewiczy wieczór. Nazajutrz rano o dziesiątej pojechali do ślubu. Za bramą spotkali furgon z jej kuframi, a obok fornal Stacho siedział odświętnie ubrany. – Czy on jedzie do Warszawy? – spytała ojca. – Ano tak. Urwis od tygodnia nudził mnie o to, a wczoraj prezesa uprosił. Niech jedzie, ręczę, że po miesiącu będzie się napierał z powrotem. Odeślesz mi go! Tymczasem nie było sposobu utrzymać. Prezes kupił te dwie klacze kasztanowate i skarogniadą dla ciebie pod siodło. Będą cię tam pieścili, dziewczyno! No, chwała Bogu! I uśmiechał się radośnie poczciwy Szpanowski. A ona z zazdrością myślała, że Stacho wrócić może, gdy się stęskni za polami. W parafii, jako w dzień powszedni, kościół był prawie pusty. Babcia Bogucka modliła się półgłosem, kilka kumoszek i starców drzemało po kątach. Gdy ksiądz wyszedł do ołtarza, Andrzej podał ramię Kazi, ojcowie ruszyli za nimi i ślub się rozpoczął. W pustej nawie rozbrzmiewały uroczyste słowa. Andrzej machinalnie powtarzał za księdzem przysięgę, niewiele wierzył i uważał to wszystko za próżną ceremonię, myślą był gdzie indziej. Zdziwił go głos Kazi, spojrzał na nią. Była biała jak ściana, wargi jej drżały, oczy miały wyraz bezmiernej żałości. Gdy związano im ręce, zdało mu się, że umarłej dotyka. Tedy i jego objął jakiś dziwny lęk i zastanawiał się sekundę, że ceremonia ta nie próżna jest, ale że krzywo przysięga. Lecz tylko sekundę. I znowu myśl zajął frasunkiem, jaką minę przyjąć w Warszawie, by uniknąć śmieszności i konceptów pani Belli i Radlicza. Będą na dworcu niezawodnie i pójdą stamtąd wprost na Erywańską ze szczegółowym sprawozdaniem. A tu ksiądz, który Kazię chrzcił i do komunii przygotowywał, i lubił bardzo, wystąpił z przemową do nowożeńców. Mówił, że zakładają rodzinę, ognisko nowe, które powinno świecić i ogrzewać, być przykładem cnót i miłości. Że wiążą się dozgonnym ślubem na złą i dobrą dolę, by nawzajem dla siebie być pociechą, pomocą, opieką i wspomożeniem, a dziatki chować na dobre sługi wiary i społeczeństwa. Szpanowski i prezes rozrzewnili się, Andrzej, w ziemię spuściwszy oczy, satyrycznie się uśmiechał, Kazia osłupiałym wzrokiem patrzała, nic nie słysząc i nie rozumiejąc, babcia Bogucka smutno kiwała głową. Nareszcie ksiądz błogosławieństwem zakończył, a Andrzej podał ramię Kazi i wyprowadził ją z prezbiterium. Tedy ona nareszcie oprzytomniała i wysunąwszy rękę, poszła ku babci Boguckiej i dłonie jej ucałowała. Staruszka nad jej głową nakreśliła krzyż i z cicha wyszeptała ostatnie pożegnanie. – Duszy nie zmień, dziecko, duszy nie zmień, zachowaj ją zdrową. Andrzej, pozostawiony sam, patrzał na to z widocznym niesmakiem. „Zaczyna się melodramat! – pomyślał. – To szczęście, że mnie nikt ze znajomych nie widzi. Głupia pozycja”. Kazia trzymała w ręku pyszny bukiet, dar prezesa, bukiet biały, ślubny. Podała go babci Boguckiej. – Chciałabym go na grobie mamy położyć – szepnęła – ale może ojcu będzie przykro i tym obcym nie chcę robić widowiska! Proszę go jej zanieść ode mnie. Raz jeszcze ucałowała ręce staruszki i wróciła do Andrzeja. – Mamy wstąpić do zakrystii – rzekł sucho. – Po co? – zdziwiła się. – Ano, ojciec nie uspokoi się, aż aktu z tej ceremonii nie będzie miał w kieszeni. Musimy przy tym asystować. Bez słowa, urażona tonem jego, poszła do zakrystii. Ojcowie już tam byli, wesoło rozmawiając z proboszczem. Akt spisano formalnie, wyraźnie, prezes dopilnował podpisów i dat i odetchnął, gdy papier urzędowy dostał do rąk. Czuł na sobie ironiczny wzrok syna, ale teraz już o niego nie dbał. Teraz mu śpieszno było do domu tylko. Powozy czekały przed kościołem. – No, ruszajcie naprzód, my, starzy, za wami! – rzekł Szpanowski. Kazię zabolało serce, że ojciec już tu ją opuszcza, a on, poczciwiec, myślał im dogodzić, by się co rychlej pozbyli świadków, i tak ruszyli ku stacji kolei. Poprzez mur cmentarza ujrzała jeszcze Kazia babcię Bogucką składającą jej bukiet na mogile matki – i powóz wybiegł na gościniec. Byli tedy poślubieni i sami. – Wszystko się zmienia i modyfikuje stosownie do potrzeb czasu i rozwoju ludzkości. Że też mogła się utrzymać dotąd tak barbarzyńska ceremonia, jak śluby małżeńskie! Były to pierwsze słowa Andrzeja. Kazia się przeraziła. Chwilę nie znalazła odpowiedzi. Ale on odpowiedzi nie czekał i mówił dalej: – Wymagać, żeby ludzie przysięgali na obowiązki, których spełnić niepodobna, a potem grozić im piekłem za krzywoprzysięstwo! Co za absurd! Zresztą co religii do ludzkich żądz lub interesów! Niegdyś to może miało rację bytu, gdy kościół był prawodawcą, policją, sądem i poborcą podatków, a ludzie bezmyślnym stadem. Teraz to jest formą bez treści! – Ja myślę, że gdyby tego nie było, ludzie dopiero zostaliby stadem! – rzuciła oburzona Kazia. – Żaden z reformatorów nawet tego nie tknął. – Owszem, bo dali swobodę rozwodu. – To i w naszym kościele jest dozwolone. – Kosztem nowych kłamstw i fałszów. To żadne wyjście, to nowe oszustwo. – Więc jakże inaczej być może? – szepnęła Kazia, bliska płaczu z oburzenia. – Małżeństwo powinno być umową dwojga ludzi. Doczesną i terminową. Doczesną, bo szał jest krótki, terminową, bo to jest interes jak każdy inny. – Więc pan, oprócz szału i interesu, innych pobudek nie uznaje? – Co do małżeństwa – żadnych. Rozumiem i odczuwam miłość, ale mam ją za rzecz tak wzniosłą, że wolałbym się jej wyrzec, niż szargać i pospolitować w codziennym pożyciu, w sprawach banalnych, w nędznych troskach o kuchnię, służbę, pranie i inne małostki żywota. Żadne uczucie w takiej kulturze ostać się nie może. A ci, którzy dowodzą w podobnych warunkach miłości, tyle o niej wiedzą, co kret o gniazdach. Kazia zacisnęła zęby, poprzysięgając milczenie. A zatem z jednego prześladowania dostaje się pod drugie. Przed chwilą człowiekowi temu przysięgła miłość, była pełna dobrych chęci i postanowień zacnych, teraz poczynała się burzyć, odczuwać dlań wstręt i nienawiść. Z rozmysłem brutalnie odtrącił ją i poniewierał, by nawet nie pozostał atom porozumienia i zgody. On rad byłby dyspucie, by żółć swą wyrzucić do reszty, chwilę czekał wybuchu, cieszył się nań, wreszcie spojrzał na nią. Twarz jej wydała mu się obca, tak martwą i zimną przybrała maskę, patrzała na pole i orzące pługi. – Pani mi zaprzeczyć nie może – rzekł ze swym przykrym ironicznym uśmiechem. – Nie mam ochoty. Nie chodzi mi wcale o przekonanie pana, a moje teorie mam tylko dla siebie – rzekła zimno. – Bardzom pani za to obowiązany. Właśnie tego pragnąłem! – rzucił urażony. – Pragnienia pana będą dla mnie zasadą nie podlegającą żadnym modyfikacjom. Zapanowało milczenie i nie przerwali go aż do stacji. I to było Kazi poślubne sam na sam. Potem nastąpiło ostateczne pożegnanie z ojcem. Nie wiedziała, co mu rzec, nie śmiała prosić, by ją rychło odwiedził, a wiedziała, że w Górowie będzie mu nieznośnie pusto bez niej, więc tylko tuliła mu się do serca, powtarzając: – Dziękuję, tatusiu, za wszystko. Będę pisać często, co dzień, żeby mnie tatuś zawsze czuł przy sobie. Pociąg ruszył, wyglądała doń i ciche łzy biegły jej gradem po twarzy; pociąg był już w polu, a ona wciąż patrzała za siebie, opanowując wzruszenie i łzy, by ich tym obcym nie pokazać. Andrzej tymczasem rozłożył gazetę i czytał, a prezes zagaił z nią rozmowę o życiu pól i domów, pytał o zboże na łanach, które mijali, potem o rozległość Górowa i o gospodarstwo. Po chwili uspokoiła się zupełnie i tak gawędzili poważnie. Zaczęła pytać o ustrój domu, dowiadywać się o obowiązki gospodyni. A tam, w Warszawie, oczekiwano ich niecierpliwie. Oprócz Dąbskich wyjechał na dworzec i Radlicz z bukietem, który, od kilku tygodni nieobecny, Kazi jeszcze nie znał. Droczyła się z nim pani Tunia. – Powie mi pan swoje pierwsze malarskie wrażenie. Stokroć to będzie czy topola? Powiem panu pod sekretem: wełna, nic więcej. – Patrzaj no – zagadnął Dąbski. – Widzisz tę facetkę w lila sukni i tajemniczym woalu? Coś znajomego. Radlicz spojrzał i zachichotał. – Nie wytrzymała! Jak babcię poważam – jest! – A toć Belcia z Mazowieckiej! Czekaj no, pójdę, zdemaskuję ją i dowiem się, czy ją przysłano z Erywańskięj. Ale pani Bella wcale się nie zażenowała. – Ano tak, przyszłam, pokłóciłam się z Cesią i jestem. Ginę z ciekawości, nie mogłam wytrwać, wykradłam się. Ona, mniejsza, ale jego minę zobaczyć. To będzie kolosalnie zabawne! Jak pan myśli, przyjdzie on do nas jutro? – A pani Celina jak myśli? – zaśmiał się. – O, ta nie wątpi! Ona jest tak pewna siebie, jakby była mężczyzną. – Przepraszam, ja jestem mężczyzną, ale wobec pani zupełniem siebie niepewny! Potrąciła go parasolką. – Cicho, jestem zupełnie tamtymi przejęta. Słyszy pan? Sygnałują! – i wypadła na platformę. Pociąg wchodził na stację. Pani Bella dotarła wprost wagonu pierwszej klasy i doznała rozczarowania. Ujrzała obok prezesa dziewczynę smukłą, szykownie ubraną, bardzo powściągliwą w ruchach i słowach, zupełnie nieśmieszną i niedziwaczną, a za nią Andrzeja ze zwykłym wyrazem twarzy, zajętego zdawaniem tragarzowi ręcznych pakunków. „No i nic! – pomyślała pani Bella z desperacją. – Warto było robić esklandrę!” Oni tymczasem powitali Dąbskich i poszli gromadką ku powozom. Nic nie było zabawnego, chyba Radlicz, który dreptał obok panny młodej i tak łakomie jej się przypatrywał. Saniccy wsiedli do swego powozu, Dąbscy zabrali ze sobą malarza. Pani Bella bardzo zawiedziona ruszyła ku dorożce. Nic nie było, nic, nic, o czym by warto było wspomnieć. Pani Tunia zagadnęła Radlicza: – No i cóż, stokroć czy topola? Malarz chwilę myślał i wbrew zwyczajowi nie drwił. – Ani jedno, ani drugie! A przecie przypomniała mi kwiat! Wie pani, jaki? Wrzos! Znam takie wrzosowiska w kwiecie. Zdrowie od nich idzie i robią wrażenie czegoś bardzo subtelnego, a silnego. Ona ma taki wdzięk nieświetny, niepozorny. Cieniutka, skromniutka, bez blasków, barw, form okazałych, taka gałązka koralowa, osypana drobniutkim kwieciem, łagodnej barwy, a kształtów nadzwyczaj ślicznych, gdy się im przyjrzeć uważnie! I nie zwiędnie to, i nie osypie się. Zdrowe i silne! Podobała mi się okrutnie. Zaraz bym się z nią ożenił! Jak babcię poważam! – A do ciebie co przystąpiło? – zdumiał się Dąbski. – Nasz humorysta w elegii! – śmiała się pani Tunia. – Ten sonet o wrzosie obejdzie Warszawę! To panu ja zapowiadam! I żeniłby się – nie, to zbyt zabawne. Ale Radlicz naprawdę był oczarowany. – Żeniłbym się! Naturalnie! A rycerzem jej zostaję od dzisiaj i oprócz wrzosu, nie noszę innego kwiatu. I będę ją malował całe życie! – Jednakże uchwyciłeś dobrze jej wyraz. Prosta i zdrowa – rzekł Dąbski. – Szkoda jej dla takiego Andrzeja, bo ten się na tym nie pozna. Jest przecywilizowany! Kazia stanęła u progu nowego życia. Nikt jej tam chlebem i solą nie powitał ani ujrzała życzliwej twarzy. Janowa, żona kamerdynera, gospodyni kawalerska obu Sanickich, patrzała na nią jak na postrach i kontrolę; jej małżonek, pewny swej władzy i zasług, był sztywny i dość nawet lekceważący, reszta służby wyzierała z głębi sieni, mało się o nią troszcząc. Znali zbyt dobrze zakulisowe sprawy. Mieszkanie było przystrojone, urządzone jak z igły, pełno kwiatów, ale Kazię od razu przejął wstrętem charakterystyczny zaduch warszawskich domów, mieszanina naftaliny, gazu i gutaperki; i duszno jej się zrobiło w pokojach pełnych mebli i cacek, ocienionych zbytkownymi firankami i portierami. Prezes oprowadzał ją po mieszkaniu. Na parterze mieli dwa salony, jadalnię, jego sypialny i gabinet do przyjęć oficjalnych. Na piętrze młoda para miała dla siebie pięć pokojów. Zbytek i elegancja apartamentu nie zrobiły na Kazi wrażenia, dopiero na widok szaf, pełnych książek w gabinecie prezesa, uśmiechnęła się radośnie. – O! Co za rozkosz! Tyle do czytania! – rzekła. Potem ucieszyła się fortepianem, ale nie śmiała dotknąć go i zobaczywszy w swej sypialni kufry z wyprawą i własne mebelki, pomyślała: „Tu się po swojemu urządzę! Będę miała na jutro zajęcie!”. I ta myśl była najprzyjemniejsza. Była jednak tak zmęczona, że na długie rozmyślanie nie stało czasu. Zasnęła twardo, bez snów i marzeń, jak sypiała wśród swych pól po znojnym dniu. Nazajutrz równo ze świtem się zbudziła siłą długiego przyzwyczajenia i długą chwilę nie mogła zrozumieć, gdzie się znajduje. Ciężkie wozy toczyły się po bruku, łoskotem żelaza napełniając powietrze, ale słońce nie zaglądało jej w okno, jak w Górowie, ani ptasząt słychać nie było. Zerwała się i poczęła rozmyślać. Zbytkowny pokój wydał się jej więzieniem, życie nieznośnym bez pracy. Ubrała się śpiesznie i zeszła na dół. Wszędzie cisza, i służba, i panowie jeszcze spali. Kazia wróciła na górę i uważnie, by nie zbudzić nikogo, poczęła swe kufry wypakowywać. Parę godzin jej tak zeszło, zanim lokaj nie zaczął sprzątać salonów. Zdziwił się i przeraził, gdy ją ujrzał ubraną, i zaalarmował sutereny. Zjawił się Jan zaspany, wreszcie jego małżonka z kluczami. – Czy jaśnie pani dzisiaj je weźmie? – spytała kwaśno. – I owszem, zaraz! – odparła. – To może i kucharka ma przyjść do jaśnie pani? – Naturalnie. – Wedle rozkazu, tylko ja już odpowiedzialna nie będę, jeśli się panom nie dogodzi! – odparła Janowa, nie tając niezadowolenia i składając pęk kluczy. Po czym zniknęła, znosząc do suteren zły humor i intrygi. Małżonek jej udał się do sypialni panów, ignorując zupełnie młodą panią. Ale Kazia nie była bezradnym podlotkiem. Umiała rządzić i pracować, umiała sobie radzić. Wnet też ujrzała, że kucharka i młodszy lokaj stanowili przeciwny obóz małżonków i tym wzmocniona zajęła się gospodarstwem. Gdy panowie przyszli na herbatę, zastali już wszystko gotowe, wedle swych nawyknień i gustu, nawet poranne gazety przy nakryciu i Kazię, jak zawsze pogodną, prezydującą u stołu. Prezes rozpromieniony ucałował ją i zaraz się przy niej ulokował. Andrzej chmurny, nieswój, nie wiedział, jak ją przywitać. Był jej wdzięczny, gdy mu pierwsza podała rękę, którą w powietrzu pocałował. – Jakże moja córuchna myśli dzień spędzić? – spytał prezes. – Bo ja jestem na twoje rozkazy. – Zdaje mi się, że warto odpocząć przede wszystkim – rzekł Andrzej. – Właśnie rada bym tu znaleźć, po czym odpocząć. Czym właściwie mam się zająć? Ale – oto menu obiadu! Może moi panowie znajdą coś do zmiany. – Ja dziś obiaduję na mieście – odparł Andrzej – i wieczór mam zajęty. – Czasu ci zabraknie, a nie roboty, gdy złożycie wizyty! – rzekł prezes, odpowiadając Kazi. Oczy jej stały się żałosne. – Ach, wizyty, to nie robota. Ja bym chciała masę mieć obowiązków. – Hm, albo ja wiem, co byś mogła robić poza tym – zafrasował się prezes. – Proszę tylko dać prawo, a ja już sobie sama wynajdę! – uśmiechnęła się. – Ależ prawo masz, dziecko, zupełną swobodę. Dom ten będzie pod samowładnym twym berłem. Andrzej wypalił papierosa i powstał. – Pożegnam już państwa do jutra. Idę do biura – oznajmił. – Może mi ojciec przyśle tam konie na czwartą. – Na czwartą będą, ale mi je odeślij przed teatrem. – W takim razie proszę wcale nie przysyłać. – I wyszedł, kiwnąwszy ledwie głową. – Tatku – rzekła z cicha prosząco Kazia. – Po co tatko to uczynił? Konie mu posłać, niech w niczym nigdzie nie uczuje przymusu z mej racji. – A za pozwoleniem, teraz my panami! – wybuchnął prezes po francusku. – Nie można pozwolić się lekceważyć! Zamyśliła się, spojrzała nań poważnie i bardzo stanowczo rzekła: – Jeśli ojciec chce, abym ja zobowiązania moje spełniła, proszę i moje zdanie przyjąć. Wzięłam na siebie ciężkie zadanie i wytrwam tylko wtedy, gdy nie będę sobie miała nic do wyrzucenia. Jeśli zaś będziemy go drażnić, jątrzyć, ja ojcu wypowiadam posłuszeństwo. Do teatru ojciec pojedzie sam dorożką, a ja mam na wieczór dużo roboty z mymi rzeczami, a konie ojciec mu pośle bez ograniczenia czasu. – A jeśli ja zechcę partyjki winta u kolegi, to idź stary piechotą dlatego, że pan syn i wozi może woltyżerki do Marcelina! – obruszył się prezes. Kazia serdecznie przytuliła się do niego. – Zrobi tatuś dla córuchny! – szepnęła pieszczotliwie. – Oj, ty, ty! Coś mi się zdaje, że ty kiedyś i starego, i młodego będziesz za nos wodzić. Uśmiechnęła się smutnie. – Nie chcę tego. Pragnęłabym wam nie być ciężarem i broń Boże powodem do nieporozumień, a owszem, jakąkolwiek pomocą w domu. Boję się zaś jednej tylko rzeczy, by nasze stosunki nie stały się plotką ludzką, nie doszły do ojca. Jego by to zagryzło. Co ludzkie siły mogą, uczynię, by do tego nie doszło. – Cóż znowu! Wszystko się ułoży. Jestem spokojny. – Ułoży się, jeśli ojciec będzie mnie słuchał! – zaśmiała się. – No, no, w miarę powinny być i ustępstwa! – Od czego, kiedy ja żadnych praw nie roszczę! Tu już się prezes oburzył. – Co ty wiesz, co ty rozumiesz! Zobaczysz, że przyjdziesz do mnie po radę i ratunek! Et! Machnął ręką, ucałował ją i wstał. – Cóż tedy za program dnia? – Zaraz zarządzę obiad, wydam służbie rozkazy i jeśli ojciec chce mi towarzyszyć, to proszę na mszę. Ale, jeszcze jedno! Zdaje mi się, że Janowa będzie teraz zbyteczna. Wezmę jej obowiązki na siebie. – Dajże pokój. Przecie możemy sobie pozwolić na gospodynię. – Czymże ja będę? Na mebel do salonu się nie zdałam. – To pasja do pracy! Pierwszy raz coś podobnego spotykam... – Tatuś mi obiecał! – Ano, czyń, jak chcesz. Może masz rację. Więc tedy trzysta rubli miesięcznie na kuchnię w twoje ręce będę składał. – Tyle pieniędzy! – No, no, nie wpadnij no w niedobory! – zaśmiał się. – Pójdziemy do kościoła! Wyszli po chwili piechotą pod rękę. Prezes chwalił pogodę i sąsiedztwo Ogrodu Saskiego. Kazię dym i wyziewy miejskie dławiły w gardle. Chwilami wspomnienie pól zalatywało ją jako przedsmak okropnej nostalgii, ale ją odganiała jeszcze odważnie, zmuszając się do zajęcia ruchem ulicznym. Instynktownie bała się wspomnień. Prezes co krok spotykał znajomych. Wszyscy przyglądali się jej ciekawie. Męczyło ją to i żenowało ogromnie, a prezes radował się tą wystawą, pyszny był z synowej, czuł, że się podoba, i co chwila uśmiechnięty do niej się zwracał. – Robisz furorę, Kaziu! – Pod ziemię bym się skryła – odparła rozpaczliwie. – Dziwna z ciebie kobieta. – Toteż ja nie chcę być kobietą w znaczeniu ojca i tych panów, których wzrok jest obelgą! – szepnęła płaczu bliska. Gdy weszła do Świętego Krzyża, odetchnęła swobodniej i, zaszyta w kącik, pomodliła się gorąco. Modliła się za ojca i za matkę zmarłą, potem za babcię Bogucką i siłą nawyknienia za Stacha. Zastanowiła się jednak i rozważyła skrupulatnie: nie powinna już się za niego modlić. I wtedy zapłakała po nim, i jak po umarłym zmówiła pacierz. Powrót do domu był dla niej nową męką. Na placu Zielonym spotkali Radlicza, który jakby na nich czatował i przeprowadził aż do bramy. Oczy jego, pełne nietajonego zachwytu, udręczyły ostatecznie Kazię. Milczała, słuchając nowin miejskich, które jej się wydawały tak obce, a szczególnie tak nadzwyczajnie błahe, i pożegnała tego pierwszego adoratora tak zimno i obojętnie, że aż to prezes zauważył. – To jest wielki przyjaciel Andrzeja i prawie nasz domownik. Nie bądźże dla niego tak koląca. Dobry chłopak, tylko zły język. Panie go się boją jak ognia i psują na potęgę. Myślę, że nie odmówiłyby mu nic pod strachem karykatury! A urwis zdolny, tylko próżniak, bo zamożny. – Mnie tym nie nastraszy ani zjedna! – odparła obojętnie. Prezes udał się do swego gabinetu dla załatwienia korespondencji zaległej, ona się krzątała po domu. Słyszał ją nucącą i rozrzewniała go myśl, że to dobre, rozumne dziecko pozostanie już wśród nich, ożywi dom i może stworzy ognisko, którego prezes od lat tylu był pozbawiony. Czy temu dobremu, rozumnemu dziecku ten dom nie stanie się czyśćcem, o tym prezes nie pomyślał, chociaż niby bardzo Kazię kochał. Andrzej, wychodząc z biura, znalazł czekające na niego konie. Chciał je odprawić i nająć powóz, ale stangret objaśnił, że starszy pan wcale ich dzisiaj nie potrzebuje. Były to nowe konie, dwie klacze kasztanowate kupione w Górowie. Ludzie się na nie oglądali, szły jak lalki, więc się Andrzej udobruchał i siadł do powozu. – Pojedziemy na Erywańską – rzekł. Stangret już wiedział, że to znaczyło kilkugodzinne czekanie pod bramą, po czym wieczorną wycieczkę za miasto. Klął w duchu swój los. Pani Celina nie przyjmowała dziś nikogo. Czekała Andrzeja na pozór spokojna, drżąc wewnątrz niepokojem. Przywitała go serdecznie, wesoło, niczym się nie zdradzając, i zaraz rozpoczęła rozmowę o wypadkach parodniowej jego nieobecności, zdając sprawę ze swych czynów i myśli. Były z Bellą w teatrzyku ogródkowym, ta wariatka ciągnęła ją na kolację, ale nie, nie była w humorze, zresztą co by tam robiła bez niego? Widziała nowy obraz Siemiradzkiego. Radlicz ją eskortował, targowała szafę gdańską z okazji, ale się bez niego nie zdecydowała; zaprowadzi go tam jutro, obstalowała letni kostium, zrobi mu niespodziankę. Gwarzyła swobodnie i od niechcenia spytała: – Nie zostaniesz na obiedzie zapewne? – Chyba mnie nie zaprosisz! Mam i wieczór wolny, i nowe konie czekają u bramy. Pojedziemy o zmierzchu. – Tak, o zmierzchu – powtórzyła bezdźwięcznie, czując, że zstępuje o jeden szczebel niżej i że słońce nie będzie już ich spacerom przyświecać... Zrozumiał ją i spuścił głowę. – Sama mi przyznasz rację! Treść należy do ciebie. Pozory muszę zostawić... Nie dokończył, podniósł oczy. – Nie pytasz mnie o nic? – Nie chcę dożyć chwili, gdy będę musiała pytać – odparła. – Między nami nie ma tajemnic, rozkoszą naszą są zwierzenia i spowiedź z najskrytszych myśli. Nie poruszam tylko kwestii bolącej; ty tu przychodzisz po radość i odpoczynek. – Stało się tedy. Wczoraj przywiozłem fant do domu. Nie jestem słodko względem niej usposobiony, ale wyznać muszę, że jak dotychczas, wcale się mną nie zajmuje. – Złożycie wizyty, będziecie przyjmować. To będzie uciążliwe. – Zapewne, chociaż zredukuję to do minimum. – A jeżeli się ona w tobie zakocha? Ruszył pogardliwie ramionami. – To się stanie, zanadtoś piękny, chyba... Urwała dyskretnie. – Chyba zakocha się w kim innym, to by było świetne i triumf twego ojca zmieniłby się w klęskę. Milczał urażony. – Mam nadzieję, że i to się nie stanie – rzekł wreszcie. – Więc cóż za przyszłość? – Nie obchodzi mnie. Zawarowałem sobie swobodę, będę z niej korzystał. Teraz ona milczała. Byli szczerzy dotychczas, ale nie domawiali swoich myśli. Ona by zohydzić chciała tę swoją rywalkę, tak na pozór nic nie znaczącą, a tak wyższą i silną. Nienawidziła ją z całej duszy, a sama by mu tego nie wyznała. On rozżalony był do niej, że mu pozwoliła na ten związek, nie okazała zazdrości, nie obroniła go przed głupią pozycją i kłopotem. Chociaż za nic by jej tego nie wyznał, uważając to za niskie uczucie i niekonsekwencję wobec uznania, którego jej za takt nie szczędził. – Bella poleciała wczoraj na stację. Widziała ją – rzekła po chwili pani Celina. – Mówiła, że jest przyzwoita, a Radlicz dowodzi, że śliczna. Kłócili się o to cały wieczór. Jakąż ona rolę sobie obrała? – Doprawdy nie wiem. Cały dzień byłem w biurze, a wczoraj głowa mnie szalenie bolała. Nie mówiliśmy ze sobą trzech słów. Teraz jestem głodny! – dodał żartobliwie. – A ja, jak prawdziwa kobieta, karmię cię zazdrością. Chodźże – dzisiaj nasze! – odpowiedziała podobnież. I otoczywszy mu szyję ramieniem, poprowadziła do jadalni. O zmierzchu, jak było postanowione, pojechali za miasto. Pani Celina spytała o konie, zachwycona szybkością. – Kupiłem ze wsi – odpowiedział wymijająco. Biedny, poczciwy Szpanowski nie wiedział, komu poszły służyć jego pieszczone kasztanki. Andrzej wrócił do domu nad ranem. Nazajutrz przyszedł do herbaty zmęczony i rozdrażniony, czując, że powinien się usprawiedliwić, przygotowany na uwagę ze strony ojca, może na łzy Kazi. Ale prezes nie uczynił żadnej wzmianki, Kazia rozmawiała swobodnie, ignorowali go zupełnie. Dopiero gdy wychodził, ojciec rzekł: – Radlicz się o ciebie wczoraj wieczorem dopytywał. Zaprosiłem go dzisiaj na obiad; ano i do Dąbskich powinniście pojechać. – Tak prędko – po co? Można za parę tygodni. – Nie można. Tak wypada, a przy tym forma musi być zachowana. Ludziom musicie się pokazać. – Ano, to od razu to odbyć! Gdzież mamy bywać? – zwrócił się niecierpliwie do żony. – Skądże ja mam to wiedzieć? Panowie wybiorą dla siebie, a potem z sumy ja sobie wybiorę, co mi się podoba. Teraz służę wszędzie. Nie, wcale serio i tragicznie nie traktowała swego losu. „Ja sobie wybiorę, co mi się podoba”, ukłuło Andrzeja. Rozdział stosowała tedy i co do siebie i dążyła jak on do swobody. Ruszył brwiami: mniejsza z tym! – Wizyty oddamy jutro tedy – zdecydował. – Będziemy u Dąbskich, Morawskich, Hankich i Gostyńskich. Zresztą pustki, nikogo więcej w mieście nie ma. – Tak, tymczasem będzie dosyć. Jesienią trzeba będzie wybrać dzień na przyjęcia – rzekł prezes. – Myślę, że piątek – dodał po namyśle. Krew nabiegła do twarzy Andrzeja, zrozumiał myśl. – Piątki ja mam zajęte! – rzucił ostro. – Ano, zobaczymy – obojętnie odparł prezes. Kazia wmieszała się do rozmowy. – Ja także jestem zdania pana – rzekła, zwracając się do męża. – Po co taki pośpiech? Ojcu tęskno za wintem i ludźmi, i dla mnie przymus sobie czyni, spędzając samotne wieczory. Tak być nie powinno. Niech się panowie mną nie krępują. Daję wam zupełną wolę i swobodę, w zamian za klucz od biblioteki. Będę się bawiła w tym towarzystwie jak król! – Et! bajesz! – obruszył się prezes. – Zanim wizyt nie oddacie, będziesz jak w niewoli i ja ciebie nie odstąpię. A przy tym, bój się Boga, mówisz do niego: pan, to niemożliwe! – Ba, a jak zapomnimy na razie imienia, będzie jeszcze gorzej! – roześmiała się. – Nie żartuj! Musicie przecie mówić sobie po imieniu. Andrzej brał za klamkę i śpieszył się. – Na którą obiad? – spytała go. – Wrócę o piątej. Zaraz po nim i prezes się ulotnił. Miał przeróbki w kamienicy, potem interes u rejenta. Kazia została sama, zazdroszcząc im zajęcia. Jej zatrudnienia były zabawką po pracy na wsi. Rachunek z kucharką, porządek w domu, drobne szczegóły z ogrodnikiem, cukiernią, handlem delikatesów. Starczyło do południa. Potem zeszła na podwórze. Miała tam przecie znajomych: konie z Górowa i duszę przyjazną – Stacha Skowronka. Stangret submitował się nowej pani, Stacho rzucił się do niej, prawie płacząc z radości. Poczęła pieścić klacze, cukrem je karmić, a one, jakby ją poznały, wyciągały szyje, skubały za rękaw. – Biedaczki! Tak się tu nudzą, a takie wystraszone. Rżą, że aż się serce kraje! – mówił Stach. – A tobie jakże się podobało? – spytała. – Wedle wiktu – to ha! – odparł i zerknął w stronę stangreta. – W gębę też jeszcze nie wziąłem od pana Walentego. Tu głos zniżył: – Ino mi się cnie za Górowem. Oj, cnie! – i westchnął. – Przywykniesz, tylko pracuj i złej kompanii unikaj. – Jakaż ta tu robota! Precz się rozpróżniaczę. Pan Walenty mówił, że będę za panienką, tfu, za jaśnie panią jeździł w jakieś Łazienki. Kiedy to będzie? – Nie mam czasu dzisiaj! Szła ku bramie, Stacho za nią. – Za przeproszeniem jaśnie pani, co tu jest do roboty? Woda precz – na górze, chleb gotowy, co ino człek zamarzy, to na rynku jest, siano przywiozą, owies przywiozą, nawet sieczka gotowa. Człowiekowi się zda, że się Żydem stał, co ino cudzymi rękami robi i tylko pieniądze przebiera. Juści tu wszelakiego się napatrzę i użyję, ale com umiał, to zapomnę, a od tego smrodu to mi i picie, i jadło nie smakuje. Koniska prychają jak od ciemierzycy, tak im to powietrze w nosie kręci. Widzi mi się, że my tu nie przystaniemy z ochotą! – Trzeba się przyzwyczaić, Stachu. A może grosza nie masz, biedaku? – E, nie o to! Ja bym ino chciał gdzie bliżej jaśnie pani być. Z końmi to ja lubię żyć, ale tu ino na nie patrz, a nie używaj. Co to warte? Walenty mówił, że Janowie ino kwartału czekają. Ja bym do pokoju poszedł na młodszego. W tej stajni, to ja nawet mego pana nie zobaczę, jak z Górowa do pani przyjedzie! Kazia uśmiechnęła się. – Ależ, Stachu, nie umiesz ani się ruszać, ani mówić. Byłoby ci jeszcze nudniej w pokojach. Musiałbyś milczeć zawsze. – To bym milczał. Ale ja bym panience usłużył. Ja się duchem służby nauczę! – No to się ucz i czekaj cierpliwie! Rozważę. Stacho nabrał otuchy, poweselał widocznie. Pocałował ją w rękę i oczyma przeprowadził do bramy. Kazia wzięła książkę z biblioteki i chciała czytać uważnie, ale myśli miała niesforne. Co robić, czym zwalczyć pustkę i nudę takiej egzystencji, jaki cel dać życiu, które może jeszcze długie leżało przed nią? Tutaj nikt jej nie potrzebował. Obca jest zupełnie, obca pozostanie, jeśli nie wroga. Książka opadła na jej kolana, a ona siedziała wtulona w kąt otomany, w gabinecie prezesa, bliska płaczu. Wtem dzwonek się rozległ w przedpokoju, po chwili rozmowa Jana z odwiedzającym. – Pana prezesa nie ma w domu. – Wiem o tym – odparł ktoś – ale mi tę godzinę naznaczył, a że dzisiaj odjeżdżam, więc zaczekam. – Proszę pana hrabiego do gabinetu. Zanim Kazia miała czas powstać, gość wszedł. Jan za nim drzwi zamknął. Spojrzeli na siebie oboje zdziwieni. Gość się skłonił i zapatrzył się na nią. Ona powstała. – Pan zapewne do pana prezesa Sanickiego. Proszę spocząć, za chwilę wróci. – Dziękuję pani. Istotnie mam interes i bardzo mało czasu, więc lękam się rozminąć. Ale daruje pani moje zdziwienie na widok kobiety u prezesa. Pani pozwoli się przedstawić: Eustachy Kołocki. – Zdziwienie pana jest słuszne, gdyż prezes jest moim teściem zaledwie od trzech dni. – Andrzej się ożenił! – z wyrazem bezmiernego podziwu zawołał gość i znowu się w nią zapatrzył. Był to człowiek czterdziestoletni z piękną rasową twarzą, na której rył się przesyt i zmęczenie. – Pani zapewne nie z Warszawy? – rzekł po chwili. – Dlaczego? – uśmiechnęła się. – Bo znam wszystkie tutejsze piękne panny! – Przepraszam pana, czy pan fotograf? – odcięła. – Nie, pani, tylko czciciel piękna. Ten Andrzej w czepku się rodził. Fortuny używa i nie stracił, młodości używa i nie zużył, umie życie trzymać w garści i kierować, gdzie i jak sam chce. No i ożenił się, i doprawdy gotów nawet być szczęśliwym do końca! Ja, jego mentor, uchylam przed nim głowy. – Panowie się znają od dawna? – spytała Kazia. – Od dnia mojej pełnoletności i rozpoczęcia procesu z matką. Dwadzieścia lat ubiega. Spojrzała nań ze zgrozą. – Pani się dziwi? Tak jest. Mam jedną nienawiść: matkę, i jedno marzenie: jej dokuczyć. Że zaś interesy jej są w ręku prezesa, widujemy się często. Licho mu płacę, więc przez wdzięczność zająłem się edukacją światową Andrzeja. Jakim jest – mnie zawdzięcza. Pani się podobał, nieprawda? Roześmiał się gorzko i sztucznie, że Kazia, zamiast oburzenia, poczuła doń litość. Popatrzała nań spokojnie, bardzo poważnie i nic nie odpowiedziała. – Więc pani jest ze wsi bardzo cichej i pustej zapewne – rzekł po chwili innym tonem. – Widać to po licu pani, które zna pocałunki słońca tylko, i po oczach pani, które nie widziały jeszcze życia. Bardzom panią zgorszył? – Bardzo mi żal pana jak każdego kaleki – odparła. – Ale oto i dzwonek – to teść zapewne. Żegnam pana! Skłoniła mu się z daleka i wyszła. – Odsiedziałeś wieżę u mnie, hrabio! – zawołał prezes, wchodząc. – Przepraszam, zaległości odrabiałem. – Chciałbym często tak czekać. Zastałem tu panią i rozmawialiśmy. – Ach! Kazię! – mruknął prezes, składając tekę na biurze. – Andrzej się ożenił incognito! Kiedy? Gdzie? – To było dawno ułożone. Nie rozesłaliśmy zawiadomień, bo do ostatniej chwili nie wiedzieliśmy, czy będzie dyspensa. Krewni są – kłamał prezes. – Ach, tak! Takie mając kuzynki i ja bym się ożenił. Ale przystępując do interesu, czy matka zgadza się na zmazanie jej hipoteki z Pożajska? – Niestety, hrabio, to niemożliwe. – Więc ja jej zapowiadam, że dobra sprzedam. – Ona sama je nabyć pragnie. – Ba! Ja to wiem i dlatego właśnie sprzedam apanażom. Na bladą jego twarz wystąpił rumieniec, nozdrza się rozdęły. – Czy potrzebujesz, hrabio, pieniędzy? Możesz je mieć za pięć procent! – odparł spokojnie prezes. Kołocki rzucił się w fotel, zapalił papierosa i milczał. Prezes, do oryginalności jego nawykły, począł wyjmować i rozkładać papiery z teki. – Wiesz, hrabio, wielką nowinę? – spytał. – Nic nie wiem, wracam z południowej Francji i dziś jadę do Moskwy, gdzie moje konie biegają. Cóż za nowina? – Orszańscy się rozchodzą. – Bagatela – dla kogo? – Właśnie, że dla nikogo. Od paru lat ona się burzy na jego życie. Co prawda, być żoną gracza, niewesołe. Teraz chce od swego wpływu i przykładu ratować syna. Wziąłem sprawę na siebie. – Niech się rozchodzą. Ktoś pocieszy rozwódkę. Nie ja. Prezesie, łaskawco, chcę nabyć dobra za Wisłą. Nie znacie co dobrego? – Znam złote jabłko i za bezcen. Tylko trzeba parę lat zaczekać. – Nic z tego. Zaraz albo wcale! Zresztą znajdę sam! – To będzie najlepiej. Po wygolonych wargach prezesa przeleciał dyskretny uśmiech. Znał swego klienta i wiedział, że na czyn nigdy się nie zdobędzie. Zresztą, teraz bardziej niż zawsze, Kołocki był rozdrażniony, a na to się wyczerpie mały zapas jego woli. Będzie parskał, odgrażał się i tym się nasyci. Potem przyjdzie okres hulanki na zabój, potem miesiące całe apatii. Losy Pożajska były tedy na czas dłuższy zabezpieczone. Mógł uspokoić hrabinę. – Dobre masz konie, hrabio, w tym roku? – spytał. – Dwa dobre, reszta śmiecie. Muszę wygnać trenera. I o tym słyszał już prezes od dawna, ale trener był zawsze na miejscu. – I ja mam nowe konie dla synowej – pochwalił się. Hrabia jakby nie słyszał. Rozparty w fotelu, był zupełnie duchem nieobecny. Po chwili otrząsnął się, roześmiał się dziwnie i wstał. – Mój łaskawco, przyjdę jutro, aby usłyszeć decyzję tej starej mumii na moje ultimatum. Czy Andrzeja znajdę w biurze, czy na Erywańskięj? – Zalim jest stróżem mego syna? – odparł prezes, uśmiechem pokrywając niesmak. Kołocki nakładał powoli rękawiczki, jakby czegoś jeszcze czekał. – Wie pan, co mi powiedziała pani Andrzejowa? Żem kaleka! To mi się podobało! Do miłego widzenia. I z tym wyszedł, jeszcze raz się rozśmiawszy. Wsiadł do dorożki i kazał się wieźć na Srebrną, do biura, gdzie pracował Andrzej. Zastał go nad rysunkiem technicznym, zajętego bardzo poważnie; poza ścianą potężnym oddechem dyszały warsztaty, przez okno widać było podwórze i kotły. – A witam! Cóż cię tu sprowadza? – zdziwił się. – Chcę zobaczyć, jak wyglądasz żonaty, i powinszować. – Wiesz ty? Musi być smaczna twoja żona, kiedy ja mam na nią apetyt. – Hm, to jestem od ciebie wybredniejszy, bo apetytu na nią nie mam! – Marnotrawco – po coś ją brał zatem? Było mnie zawołać! – No, przecież nie sądzisz, abym brał żonę z tych, które się bierze bez sakramentu! – A teraz? – Co teraz? – Kiedyś tej formy dopełnił, a nie dbasz, inni mogą cię wyręczyć. Płomień uderzył do twarzy Andrzeja, zapaliły mu się oczy. – Nosi moje nazwisko. Zapominasz się! – Co znowu, nazwiska jej odebrać nie myślę – odparł cynicznie Kołocki. – Zresztą mamy dług. Pamiętasz Klarę? Zapowiadam ci, że się teraz za tamto skwitujemy. – Gdybym cię nie znał, to bym się obraził. No, dosyć żartów. Na długoś przyjechał? – Albo ja wiem? Jak mi się podoba. – Przyjdziesz w piątek na Erywańską? – Jak to? Ty jeszcze tam tkwisz? Toś wołowina! – Zielona zazdrość wyziera ci przez oczy. – A u ciebie żółta młodość. Nie lubię ogranych kart. Dobre to dla emerytów do pasjansa. Nie, na Erywańską nie pójdę. – Byłeś u ojca? – Byłem i będę jeszcze często. Nie lękasz się? – Bynajmniej. – Źle robisz. Na twoim miejscu wymówiłbym dom. Śliczna jest twoja żona, a ty jesteś nosorożec. Andrzej brwiami poruszył. – Aleś figla spłatał! I po cóż się ożeniłeś? Nie jesteś bankrut ani parwena. – Tak wypadło. Dokuczyło mi piekło z ojcem i kawalerski bezład w domu! Teraz mam spokój! – Już ja się postaram, żebyś w tym spokoju nie spleśniał! No, bywaj zdrów, jadę do klubu. Chciałbym się zgrać do nitki: byłby to dobry prognostyk. Po odejściu mentora Andrzej znowu robotą się zajął, ale pierwszy raz w życiu myślał o żonie. Zachwyt Radlicza był pustotą, może chęcią dręczenia pani Celiny, ale pochwała takiego znawcy, jak Kołocki, była czymś szczególnym. Może i on żartował z niego? Stało się jednak, że Andrzej, zamiast o piątej, o czwartej złożył robotę i poszedł do domu. – Jest pan? – spytał. – Nie ma – odparł Jan mrukliwie. – A pani? – Nie wiem. Pani przecie usługuje Józef. Andrzej przeszedł salony, zajrzał do jadalni, zauważył, że na stole były śliczne kwiaty, udał się na górę. Przebrał się, chwilę pochodził po gabinecie, potem zapukał do buduaru żony. – Proszę! – odpowiedziała. Wszedł, dobrze nie wiedząc, co ma rzec. Siedziała za stosem bielizny i szyła. – Ojciec wyszedł z budowniczym na chwilkę – rzekła, nie przerywając roboty. – Może pan głodny? – Nie. Wróciłem wcześniej, upał nieznośny tam w biurze. Co dzień mnie głowa boli. – Niechże pan nie pali papierosów przy bólu głowy. Może by pan wody sodowej wypił? – rzekła życzliwie, usuwając koszyczek z nićmi z kanapki i podając mu flakon z wodą kolońską. Usiadł, a gdy znowu zajęła się robotą, nieznacznie się jej przyglądał. Miała na sobie kostium z jasnego batystu, bardzo skromny i przyzwoity, złote włosy oplecione bez pretensji wokoło głowy, na ręce migającej igłą ślubną obrączkę. Pochylona, szczupła twarz miała jeszcze złotawy odblask wiejskiego słońca i wyraz poważnego spokoju. Nie mówiła nic, chcąc mu zapewne zrobić ulgę ciszą. – Jakim sposobem poznał dziś panią Kołocki? – spytał. Uśmiech przebiegł jej po twarzy. – To musi być chyba ludożerca, bo już ojciec na mnie za to napadł. Stało się to jednak bardzo naturalnie. Czytałam w gabinecie, on wszedł, nie uciekłam, nie przeczuwając niebezpieczeństwa, no i rozmawialiśmy. Uczynił na mnie zrazu wrażenie wariata, oglądałam się za dzwonkiem na służbę. Potem się uspokoiłam, że to tylko próżniak chorujący na oryginała i koniec. – Jest to specjalista od kompromitowania kobiet. Czyje imię przejdzie przez jego usta, ta już ma zachwianą opinię. – O, biedna opinia w takim razie! – Moim obowiązkiem jest panią ostrzec. – Dziękuję panu, ale wątpię, czy go zobaczę drugi raz w życiu! Dziś w wieczór wyjeżdża. – Zostaje i będzie u nas częstym gościem. – Jeżeli pan z tym się zgadza, ostrzeżenie jest zbyteczne. – Jest to nasz dawny znajomy. – Tak, mówił mi o tym. – Jak mówił? – Że pana wychował w pojęciu światowym. Nawet się pytał, czy mi się jego uczeń podoba? – Mam nadzieję, że odpowiedzi nie otrzymał? – Nie jest przecie moim przyjacielem ani powiernikiem. Andrzej głowę oparł na poręczy kanapki i oczy przymknął. Buduar był od dziedzińca, więc względnie cichy. – Czy to prawda, że pani Janową oddaliła? – Jest zbyteczna. Jej zajęcie ja sama załatwię w godzinę z wielką radością, że coś mogę zrobić. Może pan temu nierad? – Ach – ja! Byłbym najszczęśliwszy, żebym mógł w domu wcale nie być! Wszystko mi jedno, kto tu rządzi. Tylko za Janową pójdzie Jan, a do niego przywykłem. – W feralny dzień zajęto to mieszkanie, bo zdaje mi się, że niejeden rad by tu nie być! – odparła, składając robotę. – Może tu niegdyś było więzienie i bakterie buntu jeszcze się gnieżdżą. Złożyła i sprzątnęła bieliznę, cichutko się ruszając i chodząc, potem przysłoniła firankę i wysunęła się z pokoju. Andrzej pożałował poniewczasie swych słów brutalnych, rad by je cofnąć, nawet chciał na razie przeprosić, ale nie wiedział jak. I rozchodzili się coraz dalej, coraz dalej. Kazia zeszła do jadalni, obejrzała raz jeszcze stół i bufet, potem wsunęła się we framugę okna i wydobyła z kieszeni list ojca. Czytała go już raz dziesiąty: „Na każdym miejscu i w każdej chwili stoisz mi na oczach, dziecko moje jedyne. Nie mogę się obyć z Twą nieobecnością, szukam cię nawyknieniem. Ciężko żyć, ale to mnie krzepi, że ci tam lepiej niż tutaj. Pisz, powtarzaj mi, że ci dobrze, że oni są dla ciebie serdeczni, żeś szczęśliwa. A jeżeli ci czego brak, coś ci nie dogadza, to nie taj; jam do złego przywykł, potrafię cię pocieszyć. Myślę, że nie wytrzymam i chociaż czas teraz drogi, na rolniczą wystawę do Warszawy wpadnę”. Dzwonek się rozległ w przedpokoju i Andrzej wszedł do jadalni. Widział, jak Kazia ukryła list w kieszeni i rękę przesunęła szybko po oczach, ale jej o nic nie spytał. Ona, jakby w liście tym nabrała mocy, pierwsza do niego przemówiła: – To zapewne ojciec i pan Radlicz wnet się zjawi. Czego pan szuka? – Cytryny. Głowa mi pęka z bólu! – O, biada! I jeszcze ten gość! – rzekła ze współczuciem. – Niechże pani nie udaje żalu nade mną. Do tego pani nie jest obowiązana. – Miewam czasem migrenę, więc wiem, jakie to nieznośne. Zresztą chory przestaje mi być antypatyczny. Oto ma pan limoniadę i doprawdy odbiorę papierosy. Przy pana rozdrażnieniu nerwowym to trucizna. Przecie taki stan nie tylko dla otaczających, ale i dla pana samego jest przykry. – Co mi tam! – mruknął. Prezes ich tak zastał przy bufecie. – Jużeś wrócił?! Wiesz, że tu był Kołocki? – rzekł, badając pilnie twarze obojga. – Cóż ja na to poradzę! – Wyobraź sobie, że się Orszańscy rozwodzą. – Ano, to bardzo szczęśliwi. – A zgadnij, jaki kosztorys urżnął mi budowniczy na oficynę – pięćdziesiąt tysięcy! – To niech ojciec sprzeda kamienicę. – Hm... z dwojga złego wolę już mieć kogoś na hipotece, niż sam u kogoś siedzieć i takie mieć chryje, jak z Szaberową. Pojutrze muszę składać vadium i stawać do licytacji i jeszcze mi druga rudera się dostanie! Bo to widzisz – zwrócił się do Kazi – miałem sumę u Szabera, kupca, jakieś tam siedemnaście tysięcy. Umarł kilka lat temu, została wdowa i pięć córek i uparła się dać radę interesom. – I ginie, biedna! – Ano, pojutrze zostaną na bruku. Jam się do tego nie przyczynił, bom pięć lat nie widział procentu. – Przecie ojciec ich nie wyrzuci z mieszkania – rzekł Andrzej – trzeba im będzie poszukać posady i trochę pomóc. Dwie starsze są zdolne kasjerki. – Tak, ale jest troje drobiazgu, a matka skończy u bonifratrów! – Co za przeskok: z właścicielki kamienicy do nędzarki. Nieszczęśliwa kobieta! – westchnęła Kazia. W tej chwili wszedł Radlicz i rzekł z uśmiechem: – Mam dla pani ukłony od pani Dąbskiej, która państwa oczekuje w sobotę. Myślę, że znajdzie pani tam tłum ciekawych. – Ogórkowe widocznie czasy – zauważył Andrzej. – Jednakże kilka par się skojarzyło tymi czasy, chociaż maj uchodził za miesiąc nieszczęśliwy. Wolski się ożenił i panna Malwina Zakrzewska wyszła za mąż. Pani jednej świat oczekuje i wygląda. Nie byłem nigdy sławny, ale to musi być przyjemne! – No, nie. Ja mam to samo uczucie, jak gdy przybyłam do klasztoru i zewsząd słyszałam: nowa, nowa! Każde moje słowo, ruch, krok były oglądane i wyśmiewane. Tak samo teraz z moim parafiaństwem będę zabawką dla Warszawy. Tu ludzie mają jeszcze więcej wolnego czasu i zamiłowania nowinek niż pensjonarki! Ano, cóż robić. Przejść to muszę. – O! Mnie się widzi, że i pani umie wzorki zbierać. Jakie by to ciekawe było wiedzieć pani uwagi o mieszczuchach. – Ona sobie nawet nie zadaje ceremonii. Powiedziała dziś Kołockiemu, że jest kaleka! – roześmiał się prezes. Lokaj oznajmił obiad. Kazia zajęła miejsce gospodyni i rozlewając zupę, odpowiedziała na pytający wzrok Radlicza. – Ano, jak ktoś zamiast prostych pleców ma garb, jest to wbrew prawom przyrody i nazywa się kalectwem. Więc jeżeli ktoś nienawidzi matki i za cel życia ma jej dokuczyć, to także jest wbrew prawom przyrody, więc kalectwo. – No, ale się garbatemu nie wypomina garbów – zaśmiał się Andrzej. – Bo się z tym tai, a ten pan szczyci się swą nienawiścią dla matki. Nazwałam tedy rzecz po imieniu. – Czy pani zawsze tak czyni? – rzucił Radlicz. – Zawsze, jeżeli mnie kto pyta. – Z tymi zasadami w ładną można wejść kabałę – mruknął Andrzej. – Ale to bardzo zdrowe i ciekawe. Ja panią pytaniami zawsze będę zarzucał. – Jakże się pani podobała Warszawa? – Nie pierwszy raz tu jestem. – Ale wrażenia? – Jakbym była we młynie. Hałas świdruje mi uszy, kurz oślepia, powietrze dusi. Wszystko pędzi, śpieszy, potrąca, jakby co krok był pożar. A przy tym jeden drugiego ogląda, jakby coś osobliwego. A dla mnie wszyscy są tak do siebie podobni, że wolę już patrzeć na konie. Chociaż i te tutaj są szablonowe. Zdaje się, że tu wszystko ma na celu starcie oryginalności: drzewo, zwierzę, człowiek, budynek, wszystko starają się uczynić do drugiego podobne. – Teraz rozumiem, dlaczego mi pani głową nie kiwnęła, gdym się dzisiaj kłaniał na Królewskiej. – Doprawdy! Może być. Ja nie umiem patrzeć w mieście, nie biorę ukłonu dla siebie, przy tym wciąż boję się zabłądzić, wpaść pod tramwaj lub dostać się pod miotłę stróża! Myślę, że mnie kiedy posłaniec przyprowadzi, bo się zgubię. Śmiała się sama z siebie. – Okropnie szkalujesz mi Warszawę. Po obiedzie pojedziemy na spacer do Wilanowa. Zabierzesz się z nami do landa, panie Radlicz. Trzeba naszej wieśniaczce zaimponować! – rzekł prezes. – Ach, dobrze, dziękuję ojcu. Zobaczę kawał pola! – zawołała radośnie. Wtem spojrzała na Andrzeja i zasępiła się. – Ale może nie dzisiaj? – zauważyła wahająco. – Dlaczego? Pogoda śliczna. – Głowa go boli, a musiałby jechać także! – rzekła, czerwieniąc się na to pierwsze poufałe nazwanie męża. Nie mogła mówić mu „pan” przy ludziach. – Wygląda, jakby pani skłamała w tej chwili – szepnął Radlicz dyskretnie. – Nigdym się nie uchylał od musu – ozwał się Andrzej. Prezes spojrzał na niego ostro i zapanowało kłopotliwe milczenie. Lica Kazi pobladły i jakby rozpacz mignęła w oczach. Mój Boże, jak on tak odpowie przy jej ojcu! Schyliła głowę zmęczona, zniechęcona do dalszej walki. – Nie zna pani Wilanowa? – przerwał milczenie Radlicz. – Nie. Wybierałyśmy się z Tunią, ale ona nigdy nie ma czasu. – Nie mając żadnej roboty, jest zapracowana. – Bo ja znowu jestem w rozpaczy, że nie mam co robić, i myślę ogłosić się w „Kurierze”. – Na jaką posadę? – zaśmiał się Radlicz. – Ależ, Kaziu, przecie nie mówisz tego na serio? – przeraził się prezes, a Andrzej dodał: – Jeśli o to chodzi, to bez ogłoszenia się znajdzie. U Dąbskich spotkamy Ramszycową. – Ach, prawda! Ta panią porwie jak łup upragniony i wyzyska jak Żyd szlachcica. – Kto to taki? – To jest milionerka, Angielka, żona Ramszyca, tego od cukru, bo jest drugi od węgli. Biały Ramszyc i czarny Ramszyc, jak ich nazywają. Kobieta, na której określenie trzeba samych superlatywów, jest najbrzydsza i najelegantsza, jest najśmielsza i najswobodniejsza, i najnieskalańszej opinii i życia, jest złośliwa jak chochlik, a nie obmówi nikogo, jest najskąpsza w domu, a najwspanialsza w potrzebach ludzkości. Zresztą jest osią i trybem wszystkich dobroczynnych i miłosiernych zakładów, i temu tylko oddaną! – Tatku, ja proszę o Ramszycową – skoczyła Kazia do prezesa uszczęśliwiona. – Dostaniesz ją, dostaniesz. Jeszcze cię zamęczy i będziesz prosiła łaski! – śmiał się prezes. Radlicz spojrzał na zegarek. – O siódmej spotkamy się w Alejach. – Ach, to jedźmy – prosiła. – Każ zaprzęgać! – rzucił Andrzej do lokaja. Przeszli na kawę do salonu i po chwili oznajmiono powóz. – Spotkamy całą Warszawę w Alejach. Będę pani ludzi nazywał, a pani ma ich charakteryzować! – zaproponował Radlicz. – Ubawimy się setnie! – No nie, bo z tego urośnie plotka na milę! – zaprotestował Andrzej. – Już ja znam twój język. Wsiedli do powozu, malarz naprzeciw Kazi, i ruszyli. Już na Nowym Świecie był tłok pieszych i powozów. Panowie co chwila unosili kapeluszy, malarz przedstawiał mijanych ludzi. – Stara Westenhauzowa z córką i Turciem. Ciekawym, na kogo on się wreszcie zdecyduje: na matkę czy na córkę. – Zdaje mi się, że już dawno po decyzji! – mruknął Andrzej. – O, jakie śliczne szpaki! – zawołała Kazia. – To Menczówna Kołockiego. Ładna i co za kolczyki! Jakąś nową przyjaciółkę obwozi. Ukłonili się wszyscy trzej jakiejś otyłej damie z dwiema pannami. – Baronowa Brandt z córkami. Najstraszniejsze plotkarki z całej Warszawy. Boże, jak one panią oglądają łapczywie. Ten stary, łysy, to Orzechowski, krytyk i literat – rzeźnik, ludożerca! O! Jest i hrabia Kocio z Kołockim. Minęła ich dorożka na gumach, w której rozparci dwaj panowie ukłonili się, po czym Kołocki coś szepnął, obejrzeli się raz jeszcze. – Masz, jest i Ramszycowa! – rzekł prezes. – Gdzie, gdzie? – zaciekawiła się Kazia. – Ta, co sama powozi wolantem. O! Staje i rozmawia z młodym Jóźwickim, redaktorem. Kazia spojrzała. Młoda to była kobieta, śniada, nieładna, bardzo elegancka. Obok niej siedziała dziewczynka kilkuletnia z pinczerem w objęciach, za nimi stangret w stereotypowej pozie. Rozmawiała z redaktorem bardzo żywo, polecała mu coś, tłumaczyła, twarz jej drgała życiem i inteligencją, trochę nawet zuchwalstwem. Wreszcie podała rękę Jóźwickiemu, skinęła mu głową i ruszyła dalej, patrząc ponad głowy ludzkie i machinalnie skinieniem odpowiadając na powitania. Zrównała się z powozem Sanickich, spojrzała na nich, sekundę zatrzymała oczy na Kazi i pomknęła dalej. – No, jakże ci się podoba? – spytał prezes. – Ogromnie. To jej córeczka? – Jej jedynaczka. A to ich pałacyk. Dalej pojechała, do Łazienek zapewne. Aleje były pełne. Nieprzerwany ciąg powozów sunął w dół, skręcał do Łazienek lub dalej do rogatek. Kazia słuchała oszołomiona objaśnień Radlicza, nazwisk, stanów, skandali, złośliwych dwuznaczników i zamykała chwilami oczy, bo czuła w głowie chaos. Pełne tłumu były chodniki, ławki, cukiernie, ogródki, szum, turkot, parskanie koni, dzwonki tramwajów, zaduch końskiego potu, kurzu, kwitnących lip, ludzkich oddechów, wszystko się mieszało. I tłum, mrowie, fala ludzka! Nareszcie koło rogatek spotkali Dąbskich. Tunia, królująca wśród dwóch sióstr i młodego Markhama, poczęła dawać im znaki czerwoną parasolką. Stanęli. – Dokąd państwo? – Do Wilanowa. – I my. Świetnie. Tylko Julek gdzieś nam się zapodział. Nie widzieliście go? – Znajdzie się! Na to on mąż, by się odnalazł – rzekł Radlicz. – A nie będzie go – mniejsza! Mogę go zastąpić! Dąbska pogroziła mu parasolką. Dwie jej siostry sztywne, ostatnie słowo mody – blade, cieniutkie i wątłe, uśmiechały się jak porcelanowe laleczki. – Spotkamy się zatem – zakończył prezes znudzony staniem, bo się wokoło już gawiedź skupiała. Wtem obok nich przejechał powóz. Siedziała w nim samotna dama bardzo piękna, elegancko, trochę za j\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wrzos-ebookRO/p98450i173909" target="_blank" title="Wrzos [Maria Rodziewiczówna] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wrzos [Maria Rodziewiczówna] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>