Druk | Marshall\nKim dokładnie jest introligator i jakie jest jego najistotniejsze zadanko? W jakim miejscu poszukiwać takiego typu osoby w województwie Łódzkim? Ile może nasze osoby wynieść tego typu usługa introligatorska na obszarze owego woj. i tak naprawdę Jak można skontaktować się z tego rodzaju ludźmi? To wszystko nie posiadając problemu znajdziesz w środku naszego nowego – dopiero co napisanego – artykuliku!\nRzeczy, jakie możemy osobiście zrobić na imprezę weselną? Dlaczego warto czasem samemu zadbać o wyjątkowe dodatki albo zaproszenia?\nOrganizacja własnego ślubu oraz imprezy weselnej to długi proces, natomiast dający sporo satysfakcji z otrzymanego efektu. Z pewnością najłatwiej byłoby zlecić jakiejś firmie wykonanie całości, jednak częścią wspomnień związanych z tak wyjątkowym dniem, są również poprzedzające je przygotowania. Z tego powodu nie można pozwolić, aby stres wziął nad tym wszystkim górę. Trzeba podejść do tego tematu spokojnie oraz sprawić, że na długi czas zapamiętamy pozytywnie i sam tak ważny dzień ślubu jak i przygotowania. Warto też samemu zająć się zrobieniem części rzeczy, miast zlecać je komuś innemu lub też kupować gotowe w sklepach. Tego typu wykonane przez nas akcenty będą oryginalne i zostaną w pamięci. Jakie rzeczy zatem możemy zrobić sami?\nPrzekazy reklamowe, które są zaprojektowane w formie obrazków i tekstu, ludzkość zna już od dawna. Gdy 20. stuleciu archeolodzy wydostali na światło dzienne rzymskie miasto Pompeje, które zostało zakryte przez popioły i rozwalone lawą z erupcji Wezuwiusza, znaleźli tam teksty promocyjne, przypominające aktualne billboardy.\nDla wielu świat medycyny bywa jak zamknięte odrzwia – wie się, że tam są, ale nie umie się ich otworzyć. To samo ma się z działem biurokracji, z którą zazwyczaj trudno bywa sobie poradzić.\nJedną z najbardziej popularnych aktualnie rodzajów reklamy wizualnej, jakie widzimy codziennie na ulicach wielu miast, są wykonane z winylu lub tekstyliów. Mogą one posiadać różne treści reklamowe odnoszące się do albo poszczególnych produktów albo przykładowo całych spółek.\nDzisiaj tradycyjne surowce opakowaniowe tego typu jak szkło są wypierane przez tworzywa sztuczne, z których produkuje się 20-25% opakowań. Mogą to być przeróżne folie, torebki. Tworzywa sztuczne mają także swoje zastosowanie w budownictwie jako składniki wyposażenia pomieszczeń.\nNowinką są fototapety samoprzylepne z powłoką gąbki, jaka jest dielektrykiem akustycznym.\nWydaje się, iż istniejemy już w tak nowoczesnych, „cyfryzacyjnych” czasach, że nie ma już miejsca na zwykłe środki wyrazu, jak papier czy druk. Nic bardziej mylnego, zwłaszcza, kiedy mówimy o Polsce. Być może na Zachodzie prezentuje się to bardziej zdecydowanie, ponieważ tam druk mierzy się już z wielkimi kłopotami, i być może do nas też to dojdzie w swojej najgroźniejszej postaci, jednakże to dopiero zapowiedź przyszłości. Dlaczego? Wystarczy spojrzeć jak wygląda u nas handel.


Trzej Królowie u św. Józefa\nTrzej Królowie przybyli do Narodowego Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu, aby pokłonić się Nowonarodzonemu Jezusowi, Maryi i św. Józefowi. Gości powitał ks. prałat Jacek Plota, kustosz kaliskiej bazyliki.\nW uroczystość Objawienia Pańskiego w Kaliszu pojawił się Orszak Trzech Króli. Tym razem ze względu na trwającą pandemię odbył się on w zmienionej formie. Zamiast przemarszu Orszaku ulicami miasta, królowie odwiedzili sześć kaliskich świątyń.\nMędrcy przywędrowali także do Narodowego Sanktuarium św. Józefa w Kaliszu. Tutaj na gości czekał ks. prałat Jacek Plota. Po odegraniu hejnału Kalisza zaśpiewano kolędę „Mędrcy świata”, a Trzej Królowie podeszli do żłóbka i oddali pokłon Dzieciątku, Maryi i św. Józefowi. Zostawili też dary w postaci koron, które po Mszy św. zostały rozdane dzieciom.\nW rolę mędrców wcielili się: Tadeusz Skarżyński, przewodniczący Rady Miasta Kalisza, Sławomir Wysocki, dyrektor jednoimiennego szpitala w Wolicy oraz Michael Aderibigbe, Nigeryjczyk mieszkający w Kaliszu.\nHasło tegorocznego Orszaku brzmi: „Panu dzięki oddawajmy” i pochodzi z XIII pieśni Jana Kochanowskiego. Ma ono wyrażać wdzięczność Bogu za wiele otrzymanych od Niego darów i łask, a w 2021 roku szczególnie za to, że dziesięć lat temu dzień 6 stycznia stał się w Polsce ponownie, po ponad 50-letniej przerwie, dniem wolnym od pracy.


Stalowy statyw o dużym udźwigu wyposażony w dwa uchwyty, ramię oraz regulowaną wysokość nogi.\nGlareOne Statyw oświetleniowy G-801, 82 cm\nGlareOne Statyw oświetleniowy G-802, 100 cm, z trzpieniem\nGlareOne Statyw oświetleniowy G-803, 190 cm\nGlareOne Statyw oświetleniowy G-806, 240 cm\nGlareOne Alki 200 to solidny, wszechstronny i kompaktowy statyw do lamp, który przyda się każdemu fotografowi, kamerzyście czy vlogerowi. Alki 200 może służyć jako statyw zarówno w warunkach plenerowych jak i w studyjnych. Szczególnie przyda się w małym, domowym studio, gdzie liczy się każdy centymetr kwadratowy.\nStatyw stołowy GlareOne G-801MINI\nKompaktowy, stołowy statyw oświetleniowy do małych lamp i paneli LED. Idealny do blogowania, fotografii makro i produktowej realizowanej w małych domowych studiach. Sprawdzi się też świetnie jako podstawka pod lampy reporterskie.


Jaki ciśnieniomierz warto kupić i na co zwrócić uwagę? Ranking - Cena i opinie\nJak mierzyć ciśnienie na nadgarstku?\nJaki ciśnieniomierz warto kupić\ni na co zwrócić uwagę?\nCiśnieniomierze to niezwykle użyteczne urządzenia pozwalające nam na szybkie zbadanie stanu ciśnienia tętniczego krwi oraz, w przypadku tych elektronicznych, zbadania pulsu i innych parametrów. Niegdyś spotykane głównie w gabinetach pielęgniarskich i lekarskich, dziś są bardzo powszechne i znajdują się niemal w każdym domu. Obecnie na rynku dostępnych jest wiele modeli zarówno analogowych (z pompką i zegarem), jak i elektronicznych. Może więc wystąpić problem z podjęciem decyzji co do zakupu, przez co wiele osób zadaje na forach medycznych pytanie: jaki ciśnieniomierz polecacie? Naturalnie, kto pyta, nie błądzi, jednak odpowiedzi na to pytanie są nie tylko bardzo różne, ale też mogą okazać się nietrafione. Wynika to z faktu, że ciśnieniomierze różnią się od siebie wbudowanymi funkcjami, a także potrzeby i wymagania kupujących są od siebie odmienne. Dlatego też postanowiliśmy przygotować dla Was ranking ciśnieniomierzy, w którym przedstawiamy różne modele tych urządzeń. Pomoże on dobrać najlepszy ciśnieniomierz do Waszych preferencji.\nAPARATY DO MIERZENIA CIŚNIENIA – RANKING TOP 10\n10. OMRON M2 BASIC HEM-7120\nNasz ranking ciśnieniomierzy medycznych otwiera model producenta z kraju kwitnącej wiśni: OMRON M2 Basic HEM-7120. To kompaktowy, prosty w użytkowaniu ciśnieniomierz naramienny posiadający walidację kliniczną. Całe urządzenie jest obsługiwane przy pomocy jednego przycisku, co jest znacznym ułatwieniem dla osób starszych. Mankiet o standardowym zakresie regulacji 22-32 cm, jest pompowany automatycznie z pomocą technologii InteliSense™, która dba o odpowiednie ciśnienie w jego wnętrzu. Duży, czytelny wyświetlacz oraz pamięć ostatniego pomiaru to dodatkowe atuty tego ciśnieniomierza. Może być zasilany bateryjnie (4x AA) lub przy pomocy zasilacza.\nSprawdź OMRON M2 BASIC HEM-7120\n9. OMRON M3 COMFORT HEM-7134-E\nKolejne miejsce przypada modelowi OMRON M3 COMFORT HEM-7134-E. To reprezentant rodziny ciśnieniomierzy średnio-zaawansowanych, o szerszej gamie funkcji niż podstawowe aparaty. Poza standardowym pomiarem ciśnienia i tętna wykrywa arytmię serca, co w przypadku wielu pacjentów jest istotną informacją. Oprócz tego ciśnieniomierz został wyposażony w czujnik ruchu, który poinformuje nas, gdy podczas badania został wykonany gwałtowny ruch i należy je przeprowadzić ponownie. Tak jak w modelu z poprzedniego miejsca, kontrolę nad właściwym ciśnieniem we wnętrzu mankietu o uniwersalnym rozmiarze 22-42 cm, sprawuje technologia InteliSense™. Dodatkowymi atutami są też: możliwość zliczenia średniej z trzech kolejnych pomiarów przeprowadzonych w odstępach co 10 minut, pamięć na aż 60 wyników oraz wskaźnik prawidłowego założenia mankietu. Mimo wszystkich swoich funkcjonalności wciąż jest prosty w użytkowaniu – obsługuje się go przy pomocy jednego przycisku.\nSprawdź OMRON M3 COMFORT HEM-7134-E\n8. OMRON M6 COMFORT HEM-7321-E\nTo model funkcjonalnie zbliżony do poprzedniego na naszej liście, jednak wyposażony w jeszcze więcej użytecznych opcji. Oprócz standardowego pomiaru, wykrywania arytmii oraz wyczuwania gwałtownego ruchu posiada też kolorowy wskaźnik ciśnienia skurczowego i rozkurczowego, a także podlicza tygodniową średnią z pomiarów porannych i wieczornych. Wyposażono go także w 2 niezależne banki pamięci, z których każdy pozwala na zapis nawet 100 pomiarów wraz z datą i godziną ich wykonania. Komfortowy mankiet 22-42 cm, którego napełnienie jest kontrolowane przez funkcję InteliSense™, łatwość w użyciu (obsługa 1 przyciskiem), a także stosunkowo niska waga (380g) i energooszczędność sprawiają, że jest to bardzo dobry ciśnieniomierz naramienny.\nSprawdź OMRON M6 COMFORT HEM-7321-E\nPrezentowane ciśnieniomierze znajdzieszw sklepie Novamed\n7. MEDEL CONNECT CARDIO MB10\nKolejna pozycja w naszym rankingu ciśnieniomierzy należy do produktu włoskiego producenta Medel. Opisywany model aparatu do mierzenia ciśnienia to zaawansowane technologicznie urządzenie pozwalające na dokonywanie bardzo precyzyjnych pomiarów. Jego unikalną cechą jest wbudowany 1-kanałowy aparat EKG rejestrujący rytm serca. Wyniki takiego pomiaru przesyłane są następnie poprzez Bluetooth lub kabel USB do aplikacji dostępnej na smartfony i komputery, gdzie można je odczytać i przekazać lekarzowi. Dodatkowo ciśnieniomierz ten pozwala na wykrycie migotania przedsionków oraz przedwczesnych skurczów komorowych, co jeszcze bardziej wyróżnia go na tle innych urządzeń tego typu. Wygodny mankiet w rozmiarze 22-42 cm zapewni komfort podczas pomiaru, a dwa banki pamięci (każdy wyposażony w 60 rejestrów) pomogą w monitorowaniu stanu zdrowia naszego oraz naszych bliskich.\nSprawdź MEDEL CONNECT CARDIO MB10\n6. MEDEL CHECK MY17\nDrugi w naszym zestawieniu model włoskiego producenta jest nieco mniej funkcjonalny, jednak wciąż bardzo rozbudowany. To urządzenie pozwala na podstawowy pomiar ciśnienia rozkurczowego i skurczowego oraz wskazuje puls. Wykrywa także arytmię i posiada funkcję wyświetlenia uśrednionych wartości 3 pomiarów wykonanych w odstępach co 15 minut. Prosta obsługa, dwa banki pamięci, po 60 zapisów na każdy, podświetlany, czytelny wyświetlacz, uniwersalny mankiet 22-42 cm i zasilanie przy pomocy portu USB sprawiają, że jest to świetne rozwiązanie dla mniej wymagających pacjentów.\nSprawdź MEDEL CHECK MY17\n5. VITAMMY SUPER COSMO EUCALYPTUS\nNasz test ciśnieniomierzy zawiera także produkt marki Vitammy, występujący w 3 wariantach kolorystycznych (czerń i biel, biel i czerń, eukaliptus). Jest to świetna propozycja dla mniej wymagających pacjentów, którzy cenią sobie prostotę obsługi. Oprócz pomiaru ciśnienia to urządzenie wykryje także nieregularne bicie serca, czyli arytmię. Jest też wyposażone w 2 banki pamięci po 60 rekordów w każdym z nich, co pozwala na śledzenie swoich wyników, gdy tylko zajdzie taka potrzeba, a uniwersalny mankiet 22-42 cm ułatwi dopasowanie go do ramienia. Zdecydowanie warty polecenia ciśnieniomierz.\nSprawdź BRAUN ACTIVSCAN™ 9 BUA7200\n4. BRAUN ACTIVSCAN™ 9 BUA7200\nNiemiecka precyzja, dbałość o szczegóły i wyjątkowy design, wyróżniający się na tle innych ciśnieniomierzy. Taki właśnie jest ciśnieniomierz BRAUN ACTIVSCAN™ 9 BUA7200. Pierwszymi elementami, które rzucają się w oczy w przypadku tego produktu, są: wyjątkowy design, zupełnie odmienny od tego przeważnie spotykanego wśród aparatów do mierzenia ciśnienia, bardzo czytelny kolorowy wyświetlacz oraz unikalny mankiet klamrowy o rozmiarze 22-42 cm. Poza pomiarem ciśnienia i pulsu to urządzenie potrafi przedstawić wyniki pomiarów przy pomocy dokładnych diagramów i grafik, aby pomóc w lepszym monitorowaniu stanu naszego zdrowia. Dzięki możliwości sparowania z aplikacją Braun poprzez Bluetooth, można uzyskać dostęp do swoich wyników zawsze i wszędzie. Innowacyjna konstrukcja, łatwa obsługa i precyzja pomiaru to wyjątkowe plusy tego ciśnieniomierza. Zdecydowanie zasłużona pozycja.\n3. BRAUN ICHECK® 7 BPW4500\nBrązowy medal w naszym zestawieniu wędruje do kolejnego przedstawiciela marki Braun. Pierwszy i jedyny ciśnieniomierz nadgarstkowy w naszym rankingu. Zaawansowana konstrukcja od niemieckiego producenta posiada certyfikat kliniczny potwierdzający dokładność pomiarów. Ten ciśnieniomierz to kompaktowe rozwiązanie, dzięki któremu wykonanie pomiaru jest możliwe w każdej chwili. Dzięki modułowi Bluetooth może łączyć się z aplikacją, w której zapisywane będą nasze wyniki, co pozwoli na łatwiejsze monitorowanie stanu zdrowia. Dodatkowo ten ciśnieniomierz potrafi wykryć arytmię, co w wielu przypadkach ma bardzo istotne znaczenie. Czytelny wyświetlacz OLED, pamięć do 100 pomiarów i prosta obsługa jeszcze bardziej utwierdzają w przekonaniu, że to dobry ciśnieniomierz.\nSprawdź BRAUN EXACTFIT™ 5 BP6200\n2. BRAUN EXACTFIT™ 5 BP6200\nDrugie miejsce także dla niemieckiego producenta. Jest to mniej zaawansowany model niż poprzednie znajdujące się w tym rankingu, idealnie nadający się dla użytkowników o mniejszych potrzebach. Precyzyjny pomiar potwierdzony klinicznie, 3 sposoby uśredniania wyników, funkcja wykrywania arytmii i kompatybilność z aplikacją Braun to główne atuty tego urządzenia. W zestawie otrzymujemy też 2 mankiety w różnych rozmiarach oraz ochronny pokrowiec na ciśnieniomierz.\n1. BRAUN EXACTFIT™ 3 BUA6150\nDrugie miejsce także dla niemieckiego producenta. Opisywany model to nieco bardziej zaawansowane urządzenie o klinicznie potwierdzonej dokładności i z funkcją wykrywania arytmii. Pozwala też na uśrednienie wyników 3 ostatnich pomiarów, co pomaga w diagnostyce. Wyposażono go w duży, czytelny wyświetlacz i 2 banki pamięci po 40 wyników na każdy. Do zestawu dołączane są 2 mankiety o różnych rozmiarach, więc dopasowanie do ramienia nie będzie problemem.\nSprawdź BRAUN EXACTFIT™ 3 BUA6150\n2022 © Portal BadamJelito.pl


Alibaba.com, skok akcji na giełdzie - Notowania - rp.pl\nAktualizacja: 24.09.2011, 00:40\nAlibaba.com, skok akcji na giełdzie\nAlibaba.com – spółka, o której się mówi w Hongkongu\nAkcje największej w Chinach witryny handlu elektronicznego (4,4 mld dol. wartości) skoczyły w piątek w Hongkongu o 7 proc., a sesję zakończyły wzrostem o 2,8, gdy okazało się, że trzy fundusze private equity szukają sposobów kupna udziałów w firmie matce, Alibaba Group. Poniżej dalsza część artykułu\nYunfeng Capital, Silver Lake i DST Global podały dzień wcześniej, że kupią akcje w Alibaba.com, składając ofertę pracownikom mającym jej akcje, posiadaczom opcji i innym udziałowcom grupy Alibaba (Yahoo ma ok. 40 proc., japońska Softbank 30 proc.). Transakcja dałaby wartość 32 mld dol. całej grupie, szacuje blog AllThingsD.\n– Pracownikom Alibaby bardzo zależy na pierwotnej ofercie publicznej, więc szef Jack Ma zrobiłby mądrze, gdyby dał im trochę kasy – uważa dyrektor firmy doradczej RedTech Advisors z Szanghaju Michael Clendenin. – Nie zwiększy to inwestycji w Alibabie, bo nie potrzebuje tego, a zmniejszy na jakiś czas presję na zgłoszenie IPO – dodaje.


Świat Kamienia - NOWY BUDYNEK LOT - POŁĄCZENIE PIASKOWCA Z CEGŁĄ\nJesteś tutaj: Start NOWY BUDYNEK LOT - POŁĄCZENIE PIASKOWCA Z CEGŁĄ\nW konkursie nie przyznano pierwszej nagrody. Drugą otrzymał projekt pracowni KD Kozikowski Design.\nKapituła uznała, że rozwiązania przestrzenne; powiązanie z otoczeniem i komunikacja wewnętrzna, zostały rozwiązane poprawnie, zachowując ekonomikę rozwiązań technicznych, materiałowych, realizacji i eksploatacji.\nPrzyznano także wyróżnienie. Otrzymała je hiszpańska pracownia Eova Studio z Sewilli.\nJak przyznają projektanci stworzenie projektu w tak reprezentacyjnym miejscu nie było łatwe. Architekci zdecydowali się stworzyć budynek od dwóch obliczach. Od strony Wałów Jagiellońskich wprowadzono nowoczesną architekturę, przy dużym wykorzystaniu szkła i systemie podwójnej elewacji, który jest typowy dla budynków biurowych.\nPozostałą część gmachu zajmie hotel i lokale usługowe. Z jednej strony elewację gmachu pokryją płyty szarego piaskowca połączone z cegłą. Taka forma ma korespondować z okoliczną zabudową.\nZ kolei drugiej części fasady nadano wygląd nowoczesnego biurowca. W tym przypadku fasadę pokryje kamień oraz szkło.\nMoże się to jednak zmienić ponieważ wiadomo już, że projekt będzie wymagał pewnych poprawek. Jak zapewnia inwestor, stary biurowiec LOT zostanie rozebrany w połowie 2018 roku, na początku 2019 roku ma ruszyć budowa nowego gmachu. Koszt szacowany jest na 60-65 mln zł.


wielkie-oko.pl jest warta $ 480.00 - Wycena-stron.pl to darmowe narzędzie analizy i wyceny stron internetowych.\nwielkie-oko.pl jest warta $ 480.00\nwielkie-oko.pl została zarejestrowana 6 lat 2 miesiecy . Posiada ranking Alexa #1,775,757 na świecie. Jest to domena posiadająca rozszerzenie .pl. Strona posiada ranking w Google 2/10. Szacunkowa wartość strony wynosi $ 480.00 i ma możliwość dziennych przychodów w wysokości $ 2.00. Ponieważ nie stwierdzono występowania zagrożeń, dlatego aktualnie wielkie-oko.pl jest bezpieczna.\nUtworz Widgets dla wielkie-oko.pl\nRanking wg Alexa: 1,775,757\nTytuł strony internetowej wielkie-oko.pl\nOpis meta dla wielkie-oko.pl\nĹźki fantastyczne. KsiÄ\nĹźki do czytania w internecie. Czytelnia internetowa. Darmowa czytelnia ksiÄ\nĹźek. Ciekawe ksiÄ\nzki za darmo\nMeta tagi dla wielkie-oko.pl\nĺźki, online, sensacyjne, romanse, dla mĺodzieĺźy, obyczajowe, fantastyczne, darmo, darmowe, czytanie, czytelnia, internetowa, free\nDate: Thu, 29 Jan 2015 12:57:49 GMT\nLast-Modified: Tue, 27 Jan 2015 16:31:34 GMT\n2012-01-21 6 lat 2 miesiecy 3 tygodni temu\nwielkie-oko.pl A 3600 IP: 79.96.18.10\nwielkie-oko.pl NS 86400 Target: dns3.home.pl\nwielkie-oko.pl NS 86400 Target: dns2.home.pl\nwielkie-oko.pl NS 86400 Target: dns.home.pl\nwielkie-oko.pl SOA 86400 MNAME: dns.home.pl\nwielkie-oko.pl MX 3600 Priority: 10\nBKD oficjalny katalog stron internetowych, bank adresĂłw e-mail polskich firm i instytucji\n1,776,139 $ 480.00\n1,776,722 $ 480.00\nDOMAIN NAME: wielkie-oko.pl\ncreated: 2012.01.21 10:48:10\nrenewal date: 2016.01.21 10:48:10


Rysunki Jarosława Sekuły\nRysunki Stanisława Śliża\nZbigniew Marian Gilarski-społecznik, pasjonat historii, miłośnik przyrody i zwierząt domowych, fotografik-dokumentalista i publicysta. Autor 4 specjalistycznych książek opisujących dzieje polskich organizacji hodowlanych oraz historię polskich ras gołębi i drobiu. Odkrywa i dokumentuje chlubne lecz nieco zapomniane dziedzictwo kulturowe i hodowlane naszych przodków.\nOd 19 lat regularnie współpracuje z miesięcznikiem „fauna & flora”, równolegle od 1995 roku publikuje też w kwartalniku „Gołębie i drobny inwentarz”,.Publikował też w nie wydawanym już miesięczniku „Woliera”.Łącznie opublikował ponad 300 specjalistycznych artykułów opisujących różne rasy drobiu i gołębi rasowych, ze szczególnym uwzględnieniem ras polskich zagrożonych wyginięciem.\nPonadto jego opracowania dotyczące historii polskiej hodowli wraz z opisem polskich ras opublikowane były w prestiżowym niemieckim wydawnictwie,”Geflügelzeitung”, oraz czeskim periodyku "Svet holubu" a fotorelacje z krajowych wystaw publikowane są w angielskojęzycznym portalu, ”Aviculture-europe.nl ”. ( linki na stronie internetowej; www-foto-gilarski-pl.manifo.com , zakładka „Moje publikacje”). Aktywny członek Polskiego Związku Hodowców Gołębi Rasowych i Drobnego Inwentarza.Sędzia-ekspert ds. oceny gołębi rasowych oraz członek honorowy PZHGR I DI,.Pełnomocnik Zarządu Głównego PZHGR I DI, ds.ogólnopolskiej akcji ratowania ras polskich zagrożonych wyginięciem. Członek Związku Kynologicznego w Polsce - Międzynarodowy sędzia kynologiczny. Za całokształt pracy społecznej, wyróżniony dyplomem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.\nOd ponad 23 lat ( 1995-2018), z wielkim zaangażowaniem i na własny koszt, popularyzował dziedzictwo hodowlane naszych przodków,m.in. na dwóch własnych stronach internetowych. Opublikował również: „Czerwoną księgę polskich ras gołębi zagrożonych wyginięciem”, oraz szkic historyczny pt. ”Zarys historii polskiego gołębiarstwa”,( od 1894).\nZgromadził też bardzo duże archiwum i kolekcję zdjęć gołębi i drobiu,( ok. 11.000 szt.),które publikuje zarówno w tradycyjnej prasie oraz na stronach internetowych.\nJest autorem 4 książek:


Bez kategorii | Zygzaki władzy | Strona 2\nŚwierzbienie rąk i trzęsienie nogami\n„PiS znów szykuje wyborcze wunderwaffe” – alarmują raz za razem posłowie opozycji a przez media przelatują paniczne wizje. Nikt nie zadaje sobie wcześniej trudu, by cokolwiek sprawdzić. Wszyscy wieszczą dramatyczne efekty i koniec demokracji. Co do sprawdzania faktów, to mogę się tylko cieszyć, że nie mam tu konkurencji. Dla ciekawych – dziś test, jak wyglądałyby efekty likwidacji II tury wyborów samorządowych, gdyby takie rozwiązanie obowiązywało w 2014 roku a zgłoszone kandydatury i ich poparcie pozostałyby bez zmian.\nNa załączonym obrazku można zobaczyć dwa wykresy. Na każdym z nich pokazano zaangażowanie partii sejmowych w wybory włodarzy, jak też i jego efekty. To zaangażowanie nie jest mierzone na sztuki – ilu też kandydatów na wójtów, burmistrzów i prezydentów wystawiły poszczególne partie i jak im poszło. Jednostką obliczeniową, którą przy tej okazji wymyśliłem, jest „jedlicze”. Jedlicze (koło Jasła) to absolutnie średnia polska gmina. Jej ludność – 15511 mieszkańców – odpowiada ludności Polski podzielonej przez liczbę wybieranych włodarzy (2478) z dokładnością do jednego mieszkańca. Prezydent Warszawy odpowiada 122 jedliczom a Krakowa 50. Mława to 2 jedlicze, Podkowa Leśna to ćwierć jedlicza a Krynica Morska to jedna dwunasta. Można dzięki temu uzmysłowić sobie, w jakiej części kraju sprawują władze włodarze związani z poszczególnymi partiami. To związanie to nie musi być tylko start z komitetu danej partii. Do kalkulacji zostali włączeni wszyscy ci, których związek z partiami widoczny jest w danych PKW – są członkami danej partii, mieli jej oficjalne poparcie lub też startowali tego samego dania z list danej partii w wyborach powiatowych lub sejmikowych. Kandydatów pokazano w rozbiciu na inkumbentów (włodarzy zabiegających o reelekcję) oraz pretendentów (czyli dopiero zabiegających o dany urząd), jak też na tych, którzy wygrali i tych, którzy przegrali.\nPo lewej stronie widoczne są rzeczywiste wyniki (bez Zielonej Góry, gdzie wybory były przesunięte i dwóch gmin wiejskich, gdzie nie przyniosły rozstrzygnięcia). Po prawej stronie pokazano, co też by się stało, gdyby wybory zakończyły się po pierwszej turze, a kandydat z najwyższym poparciem zdobył mandat – tak jak to się dziele np. w wyborach senackich.\nNo – a teraz zabawa „wytęż wzrok i znajdź, czym różnią się te dwa obrazki”.\nNa początek jednak refleksja ogólna. Cóż – trudno nie dostrzec, dlaczego polityków PiS bardzo w sprawach samorządowych świerzbią ręce. Nawet wtedy, gdy już mieli generalną przewagę nad PO i PSL, w wyborach włodarzy szło im kiepsko. Patrząc na te dane, twarde zapowiedzi wygolenia samorządów z wielokadencyjnych włodarzy zalatują na kilometr partyjnym geszeftem. W dodatku zupełnie nieskutecznym. O ile w przypadku inkumbentów słabość PiS bije w oczy, to pozostaje ona faktem także wtedy, gdy porównamy tylko tych, którzy zdobyli mandat po raz pierwszy. PO wyprzedała tu PiS o prawie całą długość a i PSL deptał po piętach. Za to porażki inkumbentów z PiS zdarzały się niewiele rzadziej niż w przypadku SLD i wyraźnie częściej niż u partii koalicji.\nPierwszy efekt likwidacji drugiej tury to właśnie przede wszystkim zmniejszenie skali porażek dotychczasowych włodarzy. Nawet jeśli tych dwukadencyjnych uda się ustawowo wygolić (a krok to moim zdaniem nie dość, że głupi, to jeszcze samobójczy politycznie, bo oni już montują koalicje, żeby dostać się do rad powiatów i sejmików a ich zdania o partii rządzącej taktownie jest nie powtarzać) to przecież jednej trzeciej to na pewno nie ograniczy, zaś w gronie jednokadencyjnych inkumbentów związki z PiS ma tylko co ósmy.\nMechaniczny uzysk PiS w warunkach 2014 to raptem 17 „jedlicz” – czyli coś jakby odbicie jednego miasta wielkości Gdyni, czy też Płocka i Rybnika na spółkę – co oznacza „aż” dodatkowe 0,7% samorządowej władzy w kraju. Żeby się na to napalić lub tego szczególnie bać, trzeba być chyba rozchwianym emocjonalnie. Toż to jest kolejny wyczyn na miarę Gangu Olsena, jak blokowanie list przed dziesięciu laty.\nWracam do blogowania po prawie roku. Trochę się przez ten czas wydarzyło, lecz pewne wątki są stałe. Jednych ewidentnie świerzbią ręce, żeby coś tu jeszcze zmajstrować, jak jest ku temu wyjątkowa okazja. Drudzy tak trzęsą nogami, że to świerzbienie rąk biorą za szykowanie się do jakiś genialnych trików politycznych kieszonkowców. Tyle, że o takich trikach to się łatwiej marzy, niż faktycznie udaje się je zrealizować. Na szczęście prawo wyborcze nie poddaje się tak łatwo manipulacjom, jak to się jednym śni a drugim jawi w napadach strachu.\nMożna to też sprawdzić na przykładzie wyborów ogólnokrajowych. Niecały miesiąc temu opublikowałem raport o możliwych manipulacjach ordynacją sejmową. Można go znaleźć tu.\nWpis opublikowany w Bez kategorii i otagowany wybory samorząd 2 marca 2017 przez jaroslawflis.\nVerdun, Somma, Trybunał\nApele o kompromis w sprawie TK wyglądają na niewiele więcej ponad kolejną akcję w ramach wojny pozycyjnej, która zapewne będzie się ciągnąć miesiącami, o ile nie latami. Efekty takiej wojny mogą być podobne jak w przypadku toczonych przed stu laty bitew pod Verdun i nad Sommą. Równie tragiczne dla obu stron.\nKonkretne pomysły w większości odnoszą się do problemów taktycznych – jak wyjście z klinczu podwójnego wyboru sędziów. Nawet jeśli część z nich sprowadza się tylko do zakamuflowanych propozycji kapitulacji przeciwnika, to i pozostałe zdają się uciekać od kluczowego dylematu i praźródła dzisiejszych problemów. Ten zaś w mej opinii wygląda w największym uproszczeniu tak:\nMarzeniem opozycji jest, by TK podważał wszystko. Marzeniem rządzących jest, by nie podważał niczego. Każda ze stron próbuje doprowadzić do stanu przez siebie pożądanego. W oficjalnej opowieści ojcowie „Konstytucji ’97” starali się, by te dwa dążenia tworzyły równowagę. Dla dobra wspólnego dobrze byłoby, żeby TK był w stanie zarówno podważyć, jak i przepuścić kluczowe projekty każdej rządzącej większości. Tak to wygląda z punktu widzenia wahającego się wyborcy, który ma świadomość, że rządzący mogą czasem mieć rację, zaś czasem się mylić. Nie chodzi przy tym wcale o kierunek ideowy. Rzecz niejednokrotnie bierze się z rozgorączkowania, często z ulegania pokusom władzy, w tym odcinaniu się od informacji i głosów krytycznych. Rozsądna równowaga byłaby tu stanem wymarzonym. Pomysłami na uzyskanie takiej równowagi była – poza niczego tu niestety nie gwarantującym wymogiem prawniczego profesjonalizmu – długość kadencji. Amerykańskim wzorem równowaga miała się też kształtować dzięki nieuniknionym ruchom wyborczego wahadła. Tu jednak pojawił się pierwszy problem. W USA wahadło to ma tylko dwa położenia – republikańskie i demokratyczne – zaś podział, na którym jest oparty jego ruch, idzie w poprzek establishmentu (choć ostatnio i tam jest z tym problem). U nas gra była wielobiegunowa, ze znacznie wyraźniejszymi skrzywieniami społecznymi. Do tego bieguny się przesuwały. Sojusze pomiędzy głównymi siłami nie były i nie są tak samo prawdopodobne. A jeszcze w Stanach nie ma skracania kadencji ani parlamentarnej, ani prezydenckiej, ilość elementów niepewnych jest zatem ograniczona. U nas zaś trudna do ogarnięcia sama w sobie, o konsekwencjach nie wspominając.\nEfekt jest taki, że w praktyce trybunał stanowi trzecią izbę parlamentu, która pilnuje, żeby większość sejmowa nie krzywdziła nikogo za bardzo. Niby dobre choć i to, lecz w praktyce oznacza tyle, że jednych można krzywdzić bardziej niż innych. Dopuszczalne działania większości zależą w znacznym stopniu od bieżącej konfiguracji nastrojów. Na polu taktyki, system motywuje każdorazową większość do wyboru takich członków trybunału, którzy będą jednoznacznie po jej stronie, zniechęca zaś do takich, którzy byliby do przekonania przez przedstawicieli drugiej strony. Nie mówię, że zawsze tak się działo i dzieje – nie ma jednak przed taką logiką żadnego zabezpieczenia. Rzecz jest w części łagodzona przez fakt przynależności sędziów do jednego kręgu, po części – przez niewielki rozmiar tego grona.\nRozumiem, że mechanizm ten może komuś się nie podobać, lecz na razie nie widzę u nikogo woli zmiany tego stanu rzeczy. Dzisiejsza większość ma tu najwyraźniej dwie koncepcje. Pierwsza to taka, żeby teraz wolno było krzywdzić bardziej „ich”, niż „nas”. Druga – by cały mechanizm zablokować.\nTu w mętnawej wodzie pojawił się jeszcze jeden element, którego znaczenie jest pomijane – prezydent. To on ma kluczową rolę przy wyborze prezesa TK. Jeśli ktoś wierzy, że prezydent jest w Polsce arbitrem, to rozwiązanie to na pewno mu się podoba. Jednak realnie pomysł, by to on wybierał prezesa, jest jeszcze jednym narzędziem pilnowania status quo, które dano Aleksandrowi Kwaśniewskiemu latem 1997, w obliczu możliwego zwycięstwa AWS. Nasz kalejdoskop konstytucyjny tworzy tu po raz kolejny nietrywialne widowisko. Prezydent może pilnować, by aktualna większość w TK nie mogła sobie wybrać prezesa, jeśli nie odpowiada on obozowi prezydenta. Według pierwotnej ustawy sędziowie wybierają dwójkę kandydatów. To oznacza, że jeśli prezydent ma 6 sędziów po swojej stronie, to może któregoś z nich zrobić prezesem. Pozostała dziewiątka nie ma bowiem możliwości zablokowania takiego kandydata. Zaś to, co wtedy prezes może zrobić z trybunałem, zależy już tylko od jego inwencji i determinacji. Ustawa PiS każe wskazać trójkę kandydatów, z których prezydent będzie wybierał swojego faworyta. To oznacza, że prezydentowi wystarczy 4 zwolenników, by przejąć ster w TK. To rozwiązanie kluczowe, gdy skończy się kadencja obecnego prezesa. Najwyraźniej PiS chciał swoją ustawą złapać wiele srok za ogon i – idealnie wpisując się w logikę IIIRP – dołożyć kolejny zestaw blokad do tych zawartych w systemie. Tym razem tylko wierząc, że te blokady będą blokować działanie blokad pozostawionych przez budowniczych całego tego pokręconego gmaszyska. Nieodparcie nasuwa to myśl, że nie zamierza wcale budować IVRP, tylko od razu IXRP – IIIRP do kwadratu.\nZ konfliktu wokół TK dałoby się wyjść jakoś inaczej, lecz na razie nie widać, by ktokolwiek był tym zainteresowany. Stąd, widząc logikę działania stron sporu, nie obiecuję sobie niczego po dzisiejszym spotkaniu. Inicjatywa prezesa PiS nieodparcie nasuwa skojarzenia sprzed wieku – niemieckie inicjatywy pokojowe z 1916. Niby jesteśmy górą, lecz czujemy że słabniemy i dotychczasowe strategie zawodzą. Może więc spróbujemy czegoś, co podważy determinację naszych przeciwników, specyfikuje wątpiących wśród swoich i oddali groźbę interwencji USA? Obiecująco dla obozu rządzącego to nie wygląda, nawet jeśli dla opozycji też nieszczególnie…\nWpis opublikowany w Bez kategorii i otagowany trybunał konstytucyjny 31 marca 2016 przez jaroslawflis.\nJeszcze przed rokiem nic nie wskazywało na to, że zmiana ordynacji wyborczej może być kluczowym czynnikiem w polityce. Potem przyszedł sukces Kukiza i nieszczęsne referendum. Przyniosły gorączkę, którą zgasiła deprymująca frekwencja. Niby jesteśmy w punkcie wyjścia. Lecz może by tak zrobić zmianę nie dzięki, ale właśnie bez takiej gorączki?\nW każdym razie, dziś w „Rzeczpospolitej” ukazał się mój tekst poświęcony wymianie argumentów pomiędzy marszałkiem-seniorem Kornelem Morawieckim a zwolennikiem brytyjskich JOW-ów, Bartłomiejem Michałowskim z Instytutu Sobieskiego (link na końcu). Nie będę go tu przytaczał, bo jest dostępny po zalogowaniu. Chciałbym natomiast pokazać dane, na które w nim się powołuje. Chodzi o wątpliwą polaryzację, która występuje w naszych samorządach – w tych, gdzie po zastosowaniu systemu FPTP można przetestować obietnice jego zwolenników.\nNajtrudniejszym do ideowego zbicia argumentem na rzecz brytyjskiego systemu jest ten, że generuje on jednoznaczny podział na rządzących i czającą się na ich miejsce opozycję, bez nieprzewidywalnych a podejrzanych koalicyjnych negocjacji. Gdyby tak w istocie się działo, byłby to poważny atut takiego rozwiązania. Rzecz w tym, że twierdzenie takie jest umiarkowanie zgodne z prawdą. Już w Wielkiej Brytanii reguła działa niezbyt dosłownie. Można oczywiście powoływać się na przykład senatu, gdzie zwycięzca wyborów sejmowych już po raz drugi wywalczył sobie bardzo bezpieczną większość, zaś pozostałe miejsca w przytłaczającej części zajęła główna partia opozycyjna. Bardzo duże wątpliwości budzą przykłady z Kanady czy Indii. Koniecznie trzeba jednak zobaczyć, co się stało w samorządach w 2014 roku. Zrobiłem dla nich zestawienie, pokazujące sumaryczny układ sił pomiędzy partią władzy a opozycją. Do tej pierwszej zaliczyłem radnych komitetu włodarza-inkumbenta, do tej drugiej – tych z komitetu jego najgroźniejszego konkurenta. Pozostali radni potraktowani zostali jako jeden zbiór. Jakąś część z nich stanowią cisi wspólnicy inkumbenta i pretendenta, pozwoliłem ich sobie jednak już pominąć, bo część to niewielka. Zestawienie to wygląda tak:\nPrzewaga partii władzy – czy to lokalnych, czy sejmowych – jest powszechna. Jest tym większa, im mniejsza gmina. Detronizatorzy mają znacznie mniejszą zdolność skupiania wokół siebie aktywistów i wyborców. Opozycja jest rozbita na mniejsze ugrupowania, co dodatkowo ją osłabia i pozwala wygrywać rządzącym jednych przeciw drugim. W miastach-powiatach partie władzy mają się wyraźnie gorzej, za to partie opozycyjne – nieco lepiej.\nSiła partii władzy jest wyraźnie mniejsza, jeśli nad inkumbentem zbierają się chmury, tak że jego start kończy się porażką. Pozycja obu rodzajów komitetów w rozbiciu na los inkumbenta wygląda tak:\nSilny obóz władzy ma najczęściej zdecydowaną przewagę nad obozem głównego konkurenta, który ma wtedy zwykle trzeciorzędne znaczenie. Lecz nawet sukces opozycji w wyborach włodarzy nie oznacza zbudowanie mocnego oparcia w radzie – co najwyżej jest ono porównywalne z tym, które mają stronnicy „byłego”. Inna rzecz, że w poprzedniej kadencji Jedna trzecie radnych z komitetu przegranego włodarza po czterech latach znalazła się w szeregach nowej partii władzy – zapewne w myśl zasady umarł król – niech żyje król!\nW każdym razie takie zestawienie pokazuje, że trzeba być ostrożnym przy rozważaniu rozwiązań, które pozwalają ustawiać się partiom władzy w wygodnej pozycji „wszyscy rozsądni kontra reszta świata”. To też może niejednokrotnie prowadzić do porażki, na pewno jednak jej nie ułatwia, choćby i rządzący na nią zasłużyli, gdyby tylko wybory odbywały się według innych reguł.\nTekst w „Rzeczpospolitej”, moje zeszłoroczne propozycje ordynacyjne.\nWpis opublikowany w Bez kategorii i otagowany ordynacja, samorząd, wybory 15 lutego 2016 przez jaroslawflis.\n500 czyli ile? – PR dopieszcza bliźnięta i strzyże maturzystów\nHasło „500 na każde dziecko” okazało się nierealne. Coś trzeba było przyciąć. Najwyraźniej okazało się, że chwytliwe „500” jest znacznie trudniejsze do ruszenia, niż „każde”. Do tego ostatniego można w końcu zawsze coś dopisać – np. drugie i niepełnoletnie. Można wtedy twierdzić, że się dotrzymuje słowa. Postanowiłem to sprawdzić na własnym przykładzie. Jako ojciec trójki dzieci w wieku szkolnym jestem wszak odbiorcą sztandarowego rządowego projektu.\nPierwsze odkrycie jest takie, że system uprzywilejowuje bliźnięta. Oczywiście trojaczki jeszcze bardziej. Ktoś, komu dorobienie się trójki dzieci zajęło aż 11 lat (liczonych od urodzin pierwszego do trzeciego), sam jest w końcu sobie winny. Jak się to przekłada na całkowite korzyści z systemu pokazuje obrazek. Na czerwono rodzina z dwójką dzieci, na zielono z trójką. Cyfry to łączny przychód rodziny z tytułu nowego świadczenia przez całe dzieciństwo potomstwa.\nRodzice bliźniąt zarobią na systemie o połowę więcej niż rodzice dwójki dzieci, jeśli pomiędzy tymi dziećmi jest 6 lat różnicy. Mój kolega, szczęśliwy ojciec trojaczków, będzie miał nowe przychody o połowę większe niż taka rodzina jak moja. Nie żałuję mu – wyobrażam sobie, jak mu jest ciężko od strony logistycznej. Chętnie jednak usłyszałbym jakieś uzasadnienie takiego zróżnicowania ze strony rządu, inne niż „szukaliśmy oszczędności i tak jakoś wyszło…”,\nMoja najstarsza córka w niecały rok po wejściu w życie programu skończy osiemnaście lat. To radosne dla niej wydarzenie oznaczać będzie dla naszego domowego budżetu odebranie połowy prorodzinnych świadczeń. W końcu na rok przed maturą człowiek musi sobie zacząć dawać w życiu radę i ulżyć budżetowi nie tylko rodzinnemu, ale i całego państwa. Rozumiem, że od tego momentu może się już legalnie sama rozmnażać i państwo nie chce podcinać swoich zachęt na tym polu. Nic byśmy nie tracili, gdyby na 18-kę, w ramach prezentu, urodziła sobie bliźnięta…\nRozumiem, że wedle wyliczeń rządu, stać nas akurat na 500 na dziecko, ale licząc od drugiego i tylko do pełnoletności pierwszego. Postanowiłem więc sprawdzić, jak bardzo ucierpiałaby piarowska „wyrazistość” programu, gdyby te same pieniądze, które w obecnym systemie dostanie moja rodzina, podzielić według innego klucza. Są tu możliwe trzy zmiany. Po pierwsze, co najczęściej jest dyskutowane, można dostawać pomoc na każde dziecko. Po drugie, można byłoby ją dostawać zaczynając nawet od drugiego, lecz już do jego pełnoletności, nie zaś do pełnoletności pierwszego dziecka. Można wreszcie płacić aż do zakończenia edukacji, czyli w uproszczeniu do 23 roku życia w przypadku osób studiujących. To tworzy różne kombinacje, których pięć pokazano na wykresie. Do tego w dwóch wariantach – dla rodziny w dokładnie takiej sytuacji jak nasza, oraz dla kogoś, komu pierwsze dziecko właśnie się urodziło, a będzie miał jeszcze dwójkę w dokładnie takich odstępach jak my. Kwotę, którą w każdej z tych sytuacji generuje właśnie przegłosowany system, podzieliłem przez liczbę miesięcy, w których dzieci w takiej rodzinie podpadałyby pod poszczególne warunki. Tym samym wyliczyłem, na jakie miesięczne wypłaty byłoby stać polskie państwo, przy ewentualnych zmianach warunków. Wygląda to tak:\nSpektakularne „500”, po „doprecyzowaniu” warunków oznacza w moim przypadku raptem 100 na każde dziecko do końca poprawnej wyższej edukacji. Pięciokrotny spadek to i tak mało w porównaniu z tymi, którzy mają dwójkę studentów i jedno małe dziecko. Oni na „doprecyzowaniu” stracili wszystko. Przy pełnym cyklu życia rodziny to „tylko” trzykrotna strata. Już sam sposób liczenia liczby dzieci, wykluczający z rachunków pełnoletnie, obniża realne świadczenia o jedną trzecią całościowo, zaś w moim wypadku o 3/5, Można się spierać o sensowność poszczególnych z przedstawianych rozwiązań. Niemniej w każdym wypadku realne korzyści rodziny takiej jak moja, są ułamkiem tego pozoru, który jest tworzony przez imponującą nazwę.\nEch, za tydzień zaczynam wykłady z „Public Relations”. Będę miał bardzo obrazowy przykład na coś, co nazwałem sobie kiedyś „przepiarzeniem”. To określenie głupoty, motywowanej chęcią uzyskania lepszego powierzchownego efektu. Czy naprawdę „200 na każde uczące się dziecko, jeśli ma się ich co najmniej dwójkę”, było aż tak gorsze od złudnego „500+”?\nWpis opublikowany w Bez kategorii i otagowany demografia 12 lutego 2016 przez jaroslawflis.\nOczy jak okręgi\nStrach ma wielkie oczy – oczy jak okręgi. Lecz czytając to, co natemat.pl napisało na temat planów PiS w sprawie ordynacji, sam mam oczy jak spodki. Bynajmniej nie ze strachu. Mam nieodparte wrażenie, że autor na oczy nie widział projektu, o którym pisze. Podpiera się skądinąd rozsądnym dr Olgierdem Annusewiczem, ten jednak najwyraźniej mówi o czymś zupełnie innym niż przywoływany w tekście projekt. Całość jest pięknym przykładem tragikomicznej logiki naszej polityki: Jeśli oni coś szykują, to na pewno to nam zaszkodzi – jeśli zaś oni protestują przeciw czemuś, co my szykujemy, to na pewno to nam pomoże. Żadne z tych przypuszczeń nie musi być prawdziwe.\nStary projekt PiS, który jest przywołany w tekście, nie ma sobie żadnego geszefciarskiego potencjału, choćby nawet komuś się to marzyło. To jakaś – niespecjalnie rozsądna w szczegółach – wariacja na temat ordynacji niemieckiej. Gdyby autor tekstu sprawą się zainteresował choćby w minimalnym stopniu, mógłby się dowiedzieć o takich oto cechach tego systemu:\nJest on bardziej proporcjonalny od obecnego, czyli nie dałby w żadnym wypadku takiego bonusu zwycięzcy, jak obecny system. Nie sposób zgadnąć, w jaki sposób mógłby on przyczynić się do sugerowanego przez autora zabezpieczenia PiS przed skutkami spadku poparcia.\nSystem ten jest generalnie odporny na gerrymandering. Całkowicie zaś odporny w polskich realiach. Nawet przy poparciu takim, jak w ostatnich wyborach, PiS w żadnym województwie nie zwyciężałby w większej liczbie okręgów jednomandatowych niż liczba mandatów, które należałyby się mu w proporcjonalnym podziale. Widać to szczególnie wtedy, gdy wygrywałby we wszystkich JOW-ach. Łatwo jest porównać ona systemy na przykładzie województw świętokrzyskiego i podlaskiego, które w obecnym systemie nie są dzielone na okręgi. Nawet tam PiS nie dostałby nagrody większej niż teraz.\nZagęszczanie i rozgęszczanie reprezentacji w okręgach (znane jako malapportionment) byłoby może i dla demokracji groźne, jest jednak kilka „ale”. Po pierwsze, z rzeczonym projektem nie ma to nic wspólnego. Po drugie, nie wymaga to żadnej poważnej zmiany ordynacji i można to spróbować przepchnąć przy obecnej, załącznikiem do ustawy ignorującym reguły przyznawania mandatów okręgom. Zrobiła to w jakiejś niewielkiej skali koalicja PO-PSL, odpuszczając sobie korektę demograficzną pod pretekstem, że jest za blisko wyborów (w 2011 jakoś nie było). Skutki były odwrotne od zamierzonych – czysto mechanicznie PO straciła 3 mandaty. Najważniejsze jest jednak to, że dopóki nie wprowadzi się czystego FPTP (ordynacji brytyjskiej, którą PiS jeszcze w wakacje odsądzał od czci i wiary) i zachowa podział proporcjonalny, to skala skrzywienia siły głosu musiałaby być naprawdę radykalna, żeby było to choć trochę matematycznie skuteczne. To zaś miałoby uboczne skutki – przy stosowaniu takiego manewru trzeba się liczyć z tym, że niezdecydowani wyborcy z pokrzywdzonych obszarów odwrócą się od inicjatorów takiego triku. To zaś przełoży się na stratę mandatów, bo przecież jakąś część w zdołowanych okręgach też trzeba byłoby zdobyć, gdyby chciało się rządzić. Jak to zwykle bywa z wyborczymi sztuczkami, najbardziej prawdopodobne jest, że się na tym wyjdzie jak Zabłocki na mydle. Na koniec pojawia się ten sam problem, który już tu kiedyś był omawiany przy sprawie FPTP. Jak przekonać 1/3 klubu PiS do zmiany, która pozbawia ich szans na zdobycie mandatu w kolejnych wyborach – czy posłowie z zachodniopomorskiego naprawę uznają, że dodatkowe mandaty na Podkarpaciu dla macierzystej partii są wystarczającym argumentem na rzecz rozglądania się za nową, mniej pewną robotą?\nZilustrowaniem dwóch pierwszych tez jest przeliczenie wyników ostatnich wyborów za pomocą takiego systemu. Wygląda to tak:\nPrzy jesiennym wyniku system pozbawia PiS samodzielnej większości – może liczyć tylko na 213 mandatów. To oczywisty efekt opisywanego tu ostatnio mechanizmu generowanego przez metodę d’Hondta. Gdy zmniejsza się liczba okręgów, nagroda dla zwycięzcy spada.\nWszystkim tym, którzy boją się ewentualnej manipulacji lub też takowa im chodzi po głowie, najlepiej zrobiłoby ochłonięcie. Orbanowi udało się podkręcić węgierski system tylko dzięki pewności, że nikt go nie wyprzedzi w wyścigu o największe poparcie. Dlatego, że opozycja jest podzielona na dwie porównywalne siły bardziej odległe od siebie niż od niego. PiS zrobił wiele, by zjednoczyć przeciw sobie wszystkich pozostałych. Organizacyjnie do tego niby daleko, lecz rządząca partia musi się liczyć z tym, że wszystkie ewentualne brudne chwyty, które ktoś by chciał jej podszepnąć, mogą się obrócić przeciw inicjatorom. Tak jak to się stało ze wspominaną tu już ostatnio sprawą blokowania list. Obecna polska ordynacja jest korzystna dla dużych ugrupowań tak bardzo, że trudno byłoby to przebić a jeszcze trudniej takie przebicie byłoby uzasadnić. PiS ma już na koncie szereg rzeczy, które można mu bez wysiłku wytykać. Dodawanie do tego wyciągniętego skądś starego projektu zmian ordynacji jest zupełnie zbędne a przede wszystkim nieadekwatne.\nOczywiście najzabawniejsze jest, że rozwiązanie nieomal identyczne z omawianym w natemat.pl było postulowane przez prezydenta Bronisława Komorowskiego przy okazji zarządzania wrześniowego referendum oraz wielokrotnie zapowiadane przez Donalda Tuska (z wiadomym efektem jeśli chodzi o skuteczność wdrożenia). Oczywiście każda władza powinna być traktowana z podejrzliwością. Nie wątpię, że w obozie rządzącym są tacy, którzy chętnie by zmajstrowali jakiś ordynacyjny geszeft – takich nie brakowało i w obozie poprzedniej władzy. Nic jednak nie wskazuje na to, by w zasięgu możliwości jednych czy drugich było cokolwiek dającego choć cień szansy na skuteczność. O jednym mogę jednak zapewnić czytelników tego bloga. Jeśli pojawi się choćby i luźny projekt, który szkodziłby obecnej równowadze na linii rządzący-opozycja, będę pierwszy bił na alarm. Nie dlatego, żebym się troszczył o taką czy inną partię lub też tej czy owej nie cierpiał. Wierzę, że bo obu stronach barykady nie brakuje osób, którym naprawdę leżą na sercu standardy demokratyczne i nie przymkną oczu na brudną sztuczkę tylko dlatego, że proponuje ją strona, z którą się utożsamiają. Procedury wyborcze to rzecz znacznie ważniejsza niż cała reszta ram, które mają ograniczać władzę. Bo tylko one mogą władzę realnie odebrać. A brak takiego zagrożenia odbiera władzy rozum.\nLinki: omawiany artykuł, węgierskie sztuczki z ordynacją, moje podejście do ordynacji.\nWpis opublikowany w Bez kategorii i otagowany ordynacja 16 stycznia 2016 przez jaroslawflis.\nWrestling à la Benny Hill\nZwykłem opisywać polską politykę jako wrestling – wystylizowane toto na ostateczną, śmiertelną walkę dobra ze złem, lecz w praktyce to się krzywdy sobie nie robi. Teraz pojawiła się w tym nutka Benny Hilla. Spektakularny „zamach na demokrację” skończy się zapewne ciosem we własne podbrzusze.\nPodejście do dotychczasowej praktyki Trybunału Konstytucyjnego mam ambiwalentne. Daleko mi do traktowania jego wyroków jako krynicy mądrości i najczystszej szlachetności, stojącej na straży genialnej konstytucji. Można to sprawdzić we wcześniejszych wpisach (linki jak zwykle na dole). Parę decyzji było mocno naciąganych. Jednak w paru przypadkach dostrzegłem w nim coś, czego najwyraźniej zwolennicy twardej linii w PiS nie dostrzegają – troskę o elementarną równowagę na linii rządzący-opozycja (nawet jeśli pewnie wychyloną na korzyść zwolenników status quo). W imię tego trybunał uznawał dwudniowe wybory za sprzeczne z niejednoznacznym konstytucyjnym sformułowaniem, zaś zakaz reklamy politycznej za ograniczenie wolności słowa (w odróżnieniu od ciszy wyborczej, która to wolności słowa w ogóle nie ogranicza…).\nNajnowsze pomysły PiS bez wątpienia zlikwidują taką rolę TK. Rozumiem, że w tej kadencji to zadziałałoby na ich korzyść – a w następnej? Po raz kolejny rządzącym wydaje się, że będą u władzy wiecznie. Patrząc z boku jest deprymujące, jak bardzo obie strony starają się przebić błędy przeciwników. Opozycja postanowiła przebić PiS z czasów opozycji pod względem histerii. Już wszyscy zapomnieli, jak taka histeria przez lata skutecznie podtrzymywała przewagę rządzących? W odpowiedzi Jarosław Kaczyński postanowił przebić rządy PO na polu arogancji. Nie bierze pod uwagę, że to gorzej wróży jego partii. Histerię łatwiej porzucić, jak pokazał sam PiS wystawiając Dudę i Szydło. Arogancji pozbyć się znacznie trudniej, bo ona się sama utwierdza, odcinając się od wszelkich uwag krytycznych odbieraniem ich jako przejawów wrogości lub ignorancji. Histeria to się zaś raczej sama wypala. Rozumiem, że PiS liczy, że dzięki transferom socjalnym zdoła odrobić dzisiejszą katastrofę w oczach umiarkowanych wyborców. A co jeśli się nie uda?\nPrzycinając TK pod swoje dzisiejsze potrzeby PiS musi się liczyć, że w przypadku porażki nikt go nie uchroni przed wieloma pomysłami, jakie na jego osłabienie mogą mieć przeciwnicy. Tymi pomysłami, które były już zgłaszane, i tymi, których nikt nie odważył się podnieść, bo prawdopodobieństwo przejścia ich przez TK było znikome, zaś koszty w postaci awantury – murowane. Po ewentualnych przegranych przez PiS wyborach pewnie już nikomu z jego przeciwników powieka nie drgnie. Listę można zacząć od wspomnianego już wyroku TK z 2011 w sprawie kodeksu wyborczego. Jeśli PiS tak się boi zakazu reklamy politycznej i dwudniowych wyborów, to na pewno będzie je miał. Media publiczne go nie obronią, bo w dzień po wyborach przeprowadzi się pewnie ich „unowocześnienie”, z nawiązką odwracające skutki „unarodowienia”. Polska Liberalna może też łatwo uszczknąć Polsce Solidarnej kilka mandatów w obecnym systemie wyborczym, rezygnując z ustalania ich liczby w okręgu na podstawie liczby mieszkańców, lecz przydzielając je po wyborach na podstawie liczby głosów oddanych w okręgu. Wtedy głos mieszkańców metropolii nie byłby osłabiany wyższą frekwencją. W 2007 roku oznaczałoby to siedmiu dodatkowych posłów PO. Można wreszcie pójść zupełnie inną ścieżką i kupić elektorat Kukiza wprowadzeniem FPTP (TK tego nie utrąci, jeśli go odpowiednio wcześniej zablokować setką bzdurnych wniosków).\nTo dochodzimy do milszych memu sercu tematów. Małe zobrazowanie sumy efektów FPTP i problemu „politycznej brzytwy Ockhama”, czyli zasady, że nie należy sobie mnożyć wrogów nad potrzebę. Mając pod ręką podział Polski na 300 okręgów jednomandatowych i głosy zdobyte w nich przez obecne partie parlamentarne, przeliczyłem sobie wyniki ostatnich wyborów w pięciu scenariuszach. W pierwszym wszyscy głosują tak, jak zagłosowali, czyli głównym przeciwnikiem PiS jest PO – nikt inny w okręgach mandatów wtedy nie zdobywa. W drugim perspektywa pojedynków w okręgach doprowadza do utworzenia Nowoczesnej Platformy Obywatelskiej i kandydaci anty-PiS mogą liczyć na sumę głosów oddanych na te dwie listy. W trzecim scenariuszu tak ukształtowane dwa bloki dzielą pomiędzy siebie elektorat Kukiza, przy czym PiS zgarnia jego jedną trzecią, zaś NPO dwie trzecie. Tym samym równowaga przesuwa się przeciw PiS o jedną trzecią siły Kukiza. W czwartym zamiast kukizowców NPO przygarnia ludowców. Wreszcie w piątym PiS ma przeciw sobie wszystkich z poprzednich scenariuszy. Na wykresie układ sił wygląda tak:\nGdyby w poprzedniej kadencji PiS poparł deklaracje PO dotyczące chęci zmniejszenia sejmu i wprowadzenia FPTP, mógłby w ostatnich wyborach zdobyć większość konstytucyjną i trybunałem się nie przejmować w ogóle. Lecz już połączenie sił Polski Liberalnej daje mu tylko zwykłą większość. Do jej utraty wystarczy przesunięcie sympatii 3% wyborców, nie mówiąc już o włączeniu do bloku ludowców (wyników lewicy nie miałem pod ręką, lecz efekt byłby pewnie podobny). Na koniec zjednoczenie przeciw sobie wszystkich daje wynik, przy którym już tylko 3 mandatów brakuje do odrzucenie weta prezydenta. PiS może tu naprawdę wiele stracić.\nRządzący w sprawie trybunału stracili okazję do uzyskania znaczącej przewagi, jaką mieliby, gdyby nie starali się przegięcia PO przegiąć na drugą stronę, tylko ograniczyli się do jego wyprostowania. Można byłoby wtedy dość łatwo zatkać usta swoim krytykom i wykorzystać moment ich konfuzji do zyskania impetu. Teraz cały impet poszedł w gwizdek. Zgadzam się tu z dr Jackiem Sokołowskim, że ta awantura znacznie bardziej zaszkodzi PiS, niż pomoże. Owszem, być może da mu do ręki pewne instrumenty, lecz jednocześnie pozbawi wielu innych, na mój gust ważniejszych. Nie ma do tego wcale pewności, że w walce na prawne triki będzie się zwycięzcą. Pewne jest tylko, że tak przepchnięte rozwiązania nie będą trwałymi. Najlepszym tego przykładem jest sprawa blokowania list z 2006 roku, o które PiS stoczył z opozycją zaciekłą wrestlingową walkę, zakończoną jak typowy skecz Benny Hilla. Kosztem emocjonalnego konfliktu przepchnął rozwiązanie na którym skorzystali przeciwnicy a które i tak wylądowało w koszu po roku z okładem. Na szczęście dla PiS, bo PO i PSL mogły na blokowaniu zyskać jeszcze więcej w wyborach samorządowych 2010 i 2014.\nOdwrócenie proponowanych zmian przez następną większość sejmową byłby tym razem dla PiS i tak nie najgorszym scenariuszem. W najgorszym ukręci sam na siebie bicz, który pójdzie w ruch gdy przegra wybory. To zaś przecież prędzej czy później nastąpi, choćby się nie wiem jak wierzyło, że nie powinno.\nPS. O wyrokach TK w sprawie kodeksu wyborczego, o kluczowych rozstrzygnięciach konstytucyjnych, o różnej wadze głosu w okręgach, o możliwych efektach ordynacji brytyjskiej, dr Jacek Sokołowski o strategii PiS względem prawników.\nWpis opublikowany w Bez kategorii i otagowany JOW, konstytucja, PiS, wybory 22 grudnia 2015 przez jaroslawflis.\nKonstytucja – d’Hondt be surprised\nChoć atmosfera nie sprzyja dochodzeniu do porozumienia, pocieszać się można tym, że w ogóle zapowiada się dyskusja nad konstytucją. Solidnie zażenowany awanturą trybunalską, rezerwuję swoją pasję dla sprawy ordynacji. Dziś zapowiedziany model probabilistyczny systemu d’Hondta.\nRzecz przedstawiałem w poprzedni wtorek na sympozjum organizowanym przez Centrum Badań Ilościowych nad Polityką UJ (link na końcu). Od strony praktycznej jest to wyjaśnienie, w jaki sposób można przeliczyć wyniki ogólnokrajowych sondaży na spodziewany podział mandatów bez żmudnego a wątpliwego szacowania podziału głosów pomiędzy okręgi. To pokazanie kuchni notki z wieczoru wyborczego. Szerszy ogląd to pytanie o sens konstytucyjnego wymogu proporcjonalności. Tytułem zniechęcenia dla miłośników politycznych ustawek uprzedzę, że będzie trochę matematyki, nawet jeśli na poziomie szkoły podstawowej. Dociekliwych to nie powinno zniechęcać. Moja córka, gdy miała sześć lat, powiedziała kiedyś do siebie – „to trudne, ale nie za trudne dla takiej małej, zdolnej dziewczynki”.\nNa początek wyjaśnienie, jak dokładnie działa mechanizm stosowany w Polsce do podziału mandatów w okręgu. Powszechnie znana jest jego formuła ilorazowa (podziel głosy oddane na listy przez kolejne liczby całkowite, etc.). Taka formuła gmatwa niemożebnie całkiem prostą sprawę. W innej formule metoda sprowadza się bowiem do jednego zdania. Musimy znaleźć taką liczbę, że gdy podzielimy przez nią głosy zdobyte przez wszystkie listy i zaokrąglimy w dół, to rozdzielimy tyle mandatów, ile przysługuje danemu okręgowi. Uświadomienie sobie tego zawdzięczam dr Jackowi Hamanowi z UW, który rzecz opisał w swojej książce „Demokracja, decyzje, wybory”.\nTen w sumie prosty mechanizm ma ciekawe konsekwencje. Ich zrozumienie wypada zacząć od wyjaśnienia, jak szukać należy kluczowej dla metody liczby, przez którą będziemy dzielić głosy. Pierwszym krokiem jest wyliczenie „kwoty prostej”, czyli głosów odpowiadających w okręgu jednemu mandatowi. Dzielimy sumę głosów oddanych na wszystkie partie biorące udział w podziale mandatów przez liczbę mandatów w okręgu i już. Teoretycznie jest możliwe, że teraz wystarczy pójść w drugą stronę, by rozwiązać całe zadanie. Jeśli podzielimy wyniki każdej z partii przez taką kwotę, to rozdzielimy wszystkie mandaty. Stanie się tak jednak tylko wtedy, gdy każda partia dostanie idealnie wielokrotność takiej kwoty. Jest to skrajnie nieprawdopodobne. W praktyce przydzielonych tą metodą mandatów pełnych jest mniej niż mamy ich wszystkich rozdzielić. Każdej partii zostaje bowiem jakiś ułamek – naddatek na kolejny mandat. Naddatek ten obcinany jest przy okazji zaokrąglenia. Suma takich ułamkowych naddatków odpowiada liczbie mandatów, które nam zostały do rozdzielenia. Jedno jest tylko pewne – żadna partia nie dostanie mandatów mniej, niż ma mandatów pełnych, wyliczonych dzięki podzieleniu jej wyniku przez kwotę prostą.\nJeśli mamy rozdzielić pozostające ciągle w puli mandaty, musimy zmniejszyć kwotę, przez którą będziemy dzielić głosy. Każde zmniejszenie kwoty powoduje wzrost naddatków partii. W którymś momencie naddatek którejś z partii urośnie na tyle, że zrówna się z naszą nową kwotą. Przeskalowanie kwoty musimy robić aż do momentu, gdy rozdzielimy wszystkie mandaty.\nNajlepiej zobaczyć jak to działa na przykładzie. Na podwójnym wykresie, w każdym z naszych okręgów, pokazano drogę ku mandatom dwóch partii – PiS i Nowoczesnej. Na szaro zaznaczono mandaty pełne. Ujemną wartość przypisano naddatkom, wyrażonym jako ułamek mandatu. Wreszcie na zielono pokazano mandaty zdobyte na skutek przeskalowania – czyli różnicę pomiędzy ostateczne zdobytymi mandatami a mandatami pełnymi.\nWidać tu kluczową dla sprawy różnicę pomiędzy partią dużą i małą. To, że partia duża ma więcej mandatów pełnych jest oczywiste. Znacznie ważniejsze jest to, że partia największa ma średnio takie same naddatki jak partia o kilkukrotnie niższym poparciu. To wynika z rachunku prawdopodobieństwa – wartość oczekiwana takiego naddatku to pół mandatu. Pomimo podobnych naddatków, liczba mandatów otrzymywanych przez partie w wyniku przeskalowania jakościowo się różni. PiS dostał ich 48 zaś Nowoczesna tylko 9. Dlaczego – to właśnie kluczowy efekt systemu.\nJeśli zmniejszamy kwotę, prawdopodobieństwo zdobycia mandatu jest zależne od wielkości partii. Wydawać by się mogło, że decyduje o tym naddatek na kolejny mandat. Jest jednak czynnik ważniejszy. Im więcej ktoś już ma mandatów pełnych, tym więcej zyskuje na zmniejszeniu kwoty – każdy pełny mandat generuje mu dodatkowy naddatek na kolejny mandat. Gdy okręgów jest 41, prawo wielkich liczb może jeszcze nie działa, lecz prawdopodobieństwo nadzwyczajnego odchylenia od wartości oczekiwanej jest niewielkie. Widać to na wykresie, na którym pokazano oba efekty dla wszystkich czterech wyborów prowadzonych w obecnym systemie i wszystkich 20 ogólnopolskich komitetów, które załapały się w nich na mandat. Na osi poziomej efektywne poparcie dla partii (czyli po odliczeniu ugrupowań podprogowych). Krzyżykami pokazano sumę naddatków we wszystkich okręgach wyrażoną w mandatach. Kółkami – jaki procent mandatów przyznawanych dzięki przeskalowaniu kwoty zdobyła dana partia.\nO ostatecznym podziale mandatów przesądzają zatem dwa kroki. Najpierw wszystkie partie wrzucają do wspólnego kociołka po 20,5 mandatu (w polskich realiach, czyli przy 41 okręgach). Ten „wsad do kotła” nie zależy od wielkości poparcia dla partii, jeśli ma ona więcej niż 5% głosów. Jednak z tak stworzonego wspólnego kociołka więksi wyjadają więcej. Tu rodzi się ich nagroda i strata mniejszych. Całość wyraża się wzorem:\nS = V∙M – D/2 + V∙D∙P/2\nS – liczba mandatów\nM – liczba mandatów w parlamencie\nV – udział partii w efektywnie oddanych głosach\nD – liczba okręgów wyborczych\nP – liczba partii biorących udział w podziale mandatów\nIm więcej partii bierze udział w podziale mandatów, tym większy jest kociołek i tym więcej zyskują na mechanizmie ci, którzy są więksi od średniej. Jednocześnie każdy z mniejszych traci wtedy mniej. Wykres spodziewanego udziału w mandatach, w zależności od wielkości partii i liczby partii nad progiem, wygląda tak:\nW czterech wyborach przeprowadzanych w tym systemie liczba partii wynosiła: raz 4, raz 6 i dwa razy po 5. Pokazane linie dla 3 i 7 partii są więc brzegami nieco poszerzonego wachlarza. Generalnie system jest proporcjonalny i to nawet liniowo, tyle, że nie jest to proporcja 1:1. Żeby była jasność – nie jestem wcale wrogiem takiego mechanizmu. Wręcz przeciwnie. Uważam, że większym partiom należy się premia za utrzymanie jedności. Ta, którą tworzy nasza liczba okręgów, jest bardzo rozsądna. Są tu jednak cztery „ale”.\nPo pierwsze nie wiem, jak z takim zjawiskiem mogą sobie radzić konstytucjonaliści. Co prawda w rachunek prawdopodobieństwa można po prostu nie wierzyć, lecz bardzo mnie ciekawi, co by powiedzieli na wpisanie takiego wzoru do procedury podziału mandatów w skali kraju.\nPo drugie – to jest tylko wartość oczekiwana, zaś konkretne przypadki mogą się tu nieco różnić. Na przykład Kukizowi się poszczęściło i dostał o 3 mandaty więcej, niż można się tego było spodziewać – liczby otrzymanych przez niego głosów wpasowały się lepiej w ostateczne kwoty. Nie jest wcale wykluczone, że któregoś dnia takie odchylenia przesądzą o tym, kto stworzy rząd.\nPo trzecie – podział na okręgi ze sztywną liczbą mandatów prowadzi do innych jeszcze systemowych odchyleń siły partii. Partie z wyższym poparciem w okręgach o wyższej frekwencji tracą, zaś zyskują te, które mają lepszy wynik w okręgach o niższej frekwencji. System przesuwał równowagę pomiędzy PiS i PO o średnio 6 mandatów na niekorzyść tej ostatniej partii. Jak dotąd nie przesądziło to nigdy o ostatecznym składzie rządu, lecz gdyby tak się stało, trudno byłoby dla tego stanu znaleźć przekonujące usprawiedliwienie.\nPo czwarte (dla mnie najważniejsze) – okręgi wielomandatowe mają tragiczne skutki na polu napięć terytorialnych oraz dla relacji wewnątrz partii. Ten sam efekt można jednak uzyskać bez nich, tylko trzeba powiedzieć otwarcie, że się tego chce, nie zaś udawać, że tak to tylko wyszło mimochodem.\nTak, czy inaczej, zrozumienie jak to działa jest dla mnie bardzo ważne, nie tylko dlatego, że oszczędza czasu przy obliczaniu spodziewanej liczby mandatów. To uczytelnienie przekazu wysyłanego przez system do klasy politycznej: jeśli zamierzacie się podzielić i wystartować jako dwie partie, to d’Hondt be surprised – dostaniecie mniej mandatów, niż moglibyście zdobyć wtedy, gdybyście startowali razem.\nPS. Nieocenioną pomocą w zrozumieniu tego mechanizmu byli dla mnie cierpliwi rozmówcy – profesorowie: Wojciech Słomczyński, Karol Życzkowski, Jacek Haman i Bartłomiej Michalak. Wielkie dzięki!\nPS2. Puchar Pytii\nTen wpis został opublikowany w Bez kategorii dnia 1 grudnia 2015 , przez jaroslawflis.\nPodobnie jak w roku 2011, zwycięzca wyborów nie mógłby się cieszyć z ich jednoznacznego wymiernego rezultatu, gdyby nie prezenty otrzymane od konkurencji. Rozbicie głosów na dwie listy, zabiegające o podobnych wyborców, daje dodatkowe mandaty innym partiom. Łatwo to sprawdzić dodając poparcie takich list i przeliczając mandaty. Daje to trzy podstawowe scenariusze oraz ich różne kombinacje.\nW pierwszym scenariuszu Miller i Palikot nie tylko przekazują Nowackiej przywództwo w Zjednoczonej Lewicy, lecz potwierdzają to osobistym wycofaniem się z wyborów. Odbierają tym samym partii Razem uzasadnienie startowania osobno. Głosy na obie listy się sumują, co pozwala przekroczyć liście Zjednoczona Lewica Razem nawet koalicyjny próg.\nW drugim scenariuszu po przegranych wyborach prezydenckich w PO uruchamiany jest ostry program naprawczy, zakładający też wymianę lidera. Jego elementem jest otwarcie się na inicjatywę Ryszarda Petru. Wspólna lista Nowoczesnej Platformy Obywatelskiej dostaje 31,7% głosów – prawie tyle, co PiS w 2007 roku.\nW trzecim scenariuszu głosy oddane za komitet Zygmunta Stonogi przypadają Korwinowi. To akurat tyle, ile potrzeba do przekroczenia progu. Na obrazku pokazano też podział mandatów dla współwystępowania scenariuszy Zjednoczona Lewica Razem oraz Korwin Stonogi, ZLR i NPO oraz wszystkich trzech jednocześnie.\nDwa pierwsze scenariusze odbierają większość PiS, zaś trzeci stawia ją pod znakiem zapytania (co zrobić ze Zbonikowskim?). Sumy dwóch scenariuszy pogłębiają tylko problem, uzależniając PiS od poparcia przytłaczającej większości kukizowców. Przy trzech Korwin pozostaje z symboliczną reprezentacją – ciekawe, czy objąłby sam jeden z dwóch mandatów czy też oddał go Miriam Shaded,\nDla porównania takie samo zestawienie dla poprzednich wyborów: Wtedy PiS i lewica na wyścigi z Palikotem podarowały koalicji PO-PSL większość. Teraz prezenty odbiera PiS. Jak widać, może tu obowiązywać jakże szlachetna wzajemność. Tylko lewicy coś na zdrowie nie wychodzi to rozdawnictwo. Może liczy, że za cztery lata zostanie wynagrodzona w dwójnasób. Może zaś tylko wciąż spłaca zobowiązania z 1993 roku.\nNotka jest wizualizacją moich wyliczeń na potrzeby tekstu Renaty Grochal w GW. Analogiczną notkę po poprzednich wyborach można zaś znaleźć tu.\nWpis opublikowany w Bez kategorii i otagowany lewica, PiS, PO, wybory 3 listopada 2015 przez jaroslawflis.\nTsunami czy przypływ?\nWbrew wielu medialnym przekazom, 26 października nie przeszło przez Polskę żadne tsunami i nie zdemolowało znanej już od lat geografii wyborczej. Wszystko jest dokładnie po staremu, tylko – zgodnie ze standardami demokracji – nastąpił przypływ poparcia dla opozycji a odpływ dla obozu rządzącego. Niejakie zamącenie obrazu nastąpiło za sprawą Nowoczesnej. Dość łatwo jest go jednak wyklarować.\nNa początek wyniki w okręgach jako pochodna takowych w roku 2011. W przypadku Nowoczesnej punktem odniesienia są wyniki PO.\nJeśli ktoś tu widzi rewolucję, to musi ciekawie definiować jej kryteria. Wcześniejsze poparcie wyjaśnia nowe – w 97% dla PiS, w 90% dla PO i w 78% dla Petru. PiS dostał to co miał powiększone o jedną dwunastą i dodatkowo w każdym okręgu po równo 5 punktów procentowych z okładem. PO straciła wszędzie jedną trzecią i dodatkowo jeszcze po prawie 2 pp. Najważniejsze jest jednak zrozumienie, że gdy premier Kopacz rozpaczliwie walczyła o wyborców środka właściwego (rządziliśmy sprawnie jak nikt przed nami), oraz rozłożonych po bokach linii frontu wyborców tradycyjnej lewicy i prawicy (patrz notka z 12.10), Petru odebrał jej sztandarowych dotąd wyborców PO – tych najbardziej (bi-)liberalnych. Warto zwrócić uwagę na nieliniowy charakter zależności poparcia dla Nowoczesnej od wyników PO w 2011 – im większe było niegdyś poparcie dla partii Tuska, tym większą jego część udawało się odkroić Nowocześniejszej Platformie Obywatelskiej.\nGdy zwycięska dotąd partia ma odpływ poparcia, zaś opozycja przypływ, to nawet przy tak równomiernym jego charakterze następuje przesunięcie linii frontu symbolicznego zwycięstwa. Szczególnie tak silnie przewidywalnego geograficznie, jak to ma miejsce w Polsce. By to dobrze zobaczyć, lepiej jest traktować wyborców Nowoczesnej Platformy Obywatelskiej jako jedną całość przy porównaniach z poprzednimi wynikami. Zrobił to już M.Palade, ja pozwolę sobie odejść od przedstawiania samego zwycięstwa (które ma znaczenie czysto symboliczne) i pokazać skalę przewagi zwycięzcy okręgowego wyścigu. Na początek 2011.\nNa tym tle 2015:\nPrzypływ zalał wszystkie 3 okręgi, w których przewaga PO była poniżej 10% oraz 6 z 8, gdzie była poniżej 20%. Żadnego więcej. Dla wyniku wyborów równie istotne było jednak spłycenie poparcia na obszarach zachowanej przewagi NPO oraz pogłębienie dominacji PiS w jego matecznikach. Warto tu przypomnieć – co jest szerzej opisane w „Złudzeniach wyboru” – że wzrost poparcia dla PO w Polsce wschodniej miał kluczowe znaczenie dla jej sukcesu w 2007 roku.\nNajśmieszniejsze jest w tym to, że zamieszanie spowodowane przez Petru ocaliło polską demokrację przed prawdziwym problemem, którym byłaby konieczność szukania przez PiS koalicjanta. Sięgnięcie po Kukiza oznaczałoby, że głębszy bunt przeciw systemowi wywalczył sobie realny dostęp do władzy a w każdym razie uzależnienie jej od siebie. Uzupełnienie większości przez PSL lub rozłamowców z PO podważałoby wiarę, że możliwe jest pełne zastąpienie obozu rządzącego przez opozycję. Kto jeszcze przyczynił się do takiej skali zwycięstwa PiS? O tym pewnie jutro. Dziś tyle, że niezależnie od wcześniejszych jeremiad PiS i obecnych jeremiad „antykaczystów”, demokracja w Polsce wygląda bardzo modelowo, jeśli oceniać ją pod kątem ruchów wahadła na linii rządzący-opozycja.\nPS. Więcej o polskich podziałach pisałem tu.\nWpis opublikowany w Bez kategorii i otagowany NRP, PiS, PO, wybory 2 listopada 2015 przez jaroslawflis.\nSzczyty głupoty, czyli o liczeniu jedynkom głosów\n„PiS to partia życia a PO – śmierci!” lub – jak kto woli – „PO to partia życia a PiS – śmierci!”. Takie tytuły można byłoby nadać, gdyby dziennikarze zadali sobie trud sprawdzenia, od czego zależy liczba głosów zdobytych przez jedynkę. Liczba, którą tak się ekscytują, robiąc na jej podstawie swoje rankingi. Rozumiem, że pokusa, by to porównywać jest przemożna, lecz jeśli ktoś tak bardzo poszukuje czegoś spektakularnego, to czemu się ograniczać? Policzyłem – liczba głosów zdobytych przez jedynki każdej z głównych partii jest zależna od liczby zgonów w zeszłym roku w okręgu, jak również liczby urodzeń, które miały tam miejsce (korelacje w przedziale 0,5-0,7). Można stąd wyciągać dowolny zestaw danych i podeprzeć nim przytoczone powyżej wnioski – do wyboru, do koloru. A że będą one bezsensowne, bo wszystko zależy po prostu od wielkości okręgu? Przecież to nikomu chyba nie przeszkadza – klikalność rośnie.\nGdyby jednak ktoś chciał się dowiedzieć o polskich wyborach nieco więcej, to idąc tropem mojej sierpniowej notki o liderach złudzeń, policzyłem jaki był tym razem związek pomiędzy realną siłą lidera a siłą partii. Dla dwóch głównych ugrupowań policzyłem zmianę poparcia w okręgu względem 2011 i zmianę procentu głosów na listę, który był udziałem jedynki. Wykres pokazuje, jak się ma to pierwsze do drugiego.\nJak widać gołym okiem (a potwierdzają to współczynniki równań regresji), zmiana siły jedynki w obrębie partii nie ma systematycznego związku ze zmianą siły partii. Może mieć jednak związek incydentalny. Cztery przypadki podpisałem – dla każdej partii po dwa, według oczywistego klucza.\nGdy ktoś twierdzi, że Jarosław Kaczyński i Ewa Kopacz byli prawdziwymi wunderwaffe swoich ugrupowań (co przecież wynika ponoć z każdego rankingu gołego poparcia), to bierze się to bardziej z kalkulacji w wewnątrzpartyjnych rozgrywkach niż z dostępnych danych. Zmiany poparcia w przypadku obu partii były najmniej korzystne akurat tam, gdzie przewodzili im liderzy. Natomiast tam, gdzie startowali pretendenci do przywództwa (za każdym razem w jakże odmiennym kontekście), zmiany poparcia dla partii były prawie na przeciwnym biegunie (PiS miał minimalnie większy wzrost w okręgu rybnickim niż w chrzanowskim mateczniku Beaty Szydło, natomiast PO ciut mniejsze spadki miał w Chełmie niż w Kielcach). To najpewniej wiąże się ze zmianami konkurencji, która na polu międzypartyjnym szczególnie w Warszawie była ostra, zaś np. w Kielcach nie startował już sam marszałek Jarubas. Gdyby ktoś miał jednak wątpliwości, to małe zestawienie udziału głosów zdobytych przez dwójkę kandydatów w poparciu całej listy w kolejnych wyborach:\nW 2007 roku Szydło startowała z drugiego miejsca, poprzedzana przez Pawła Kowala. Oczywiście jest w tym bonus za syndrom „nasz sąsiad w centralnych mediach”, lecz przecież Kaczyński ma bonus metropolitalny. W każdym razie coś to jednak mówi o wyborach PiS. Pewnie gdyby Ewa Kopacz nie porzuciła Radomia na rzecz spektakularnej liczby głosów w Warszawie, to ona też mogłaby się pochwalić mocno rosnącym udziałem w głosach na listę i stosunkowo niewielkim spadkiem poparcia dla partii. Lecz ta chwila szczęścia, jaką muszą być dla polityków idiotyczne rankingi liczby zdobytych głosów, jest najwyraźniej bardzo kusząca.\nWpis opublikowany w Bez kategorii i otagowany PiS, PO, sejm, wybory 30 października 2015 przez jaroslawflis.\nArchiwa Wybierz miesiąc maj 2020 (1) kwiecień 2020 (2) marzec 2020 (1) maj 2019 (1) grudzień 2018 (1) listopad 2018 (1) październik 2018 (1) maj 2017 (1) marzec 2017 (2) marzec 2016 (1) luty 2016 (2) styczeń 2016 (1) grudzień 2015 (2) listopad 2015 (2) październik 2015 (7) wrzesień 2015 (1) sierpień 2015 (1) lipiec 2015 (1) czerwiec 2015 (1) maj 2015 (2) kwiecień 2015 (1) marzec 2015 (2) luty 2015 (3) styczeń 2015 (2) grudzień 2014 (1) listopad 2014 (3) październik 2014 (1) wrzesień 2014 (1) sierpień 2014 (1) lipiec 2014 (1) czerwiec 2014 (1) maj 2014 (4) kwiecień 2014 (5) marzec 2014 (1) luty 2014 (1) styczeń 2014 (2) grudzień 2013 (2) październik 2013 (1) wrzesień 2013 (2) sierpień 2013 (1) czerwiec 2013 (1) maj 2013 (1) kwiecień 2013 (1) marzec 2013 (1) luty 2013 (1) styczeń 2013 (2) grudzień 2012 (1) listopad 2012 (2) październik 2012 (2) wrzesień 2012 (1) sierpień 2012 (1) lipiec 2012 (1) czerwiec 2012 (2) maj 2012 (2) kwiecień 2012 (3) marzec 2012 (6) styczeń 2012 (2) grudzień 2011 (4) listopad 2011 (5) październik 2011 (7) wrzesień 2011 (8) sierpień 2011 (1) lipiec 2011 (6) czerwiec 2011 (2) maj 2011 (5) kwiecień 2011 (4) marzec 2011 (3) luty 2011 (4) styczeń 2011 (5) grudzień 2010 (5) listopad 2010 (8) październik 2010 (4) wrzesień 2010 (2) lipiec 2010 (2) czerwiec 2010 (8) maj 2010 (5) kwiecień 2010 (3) marzec 2010 (5) luty 2010 (5) styczeń 2010 (2) grudzień 2009 (3) sierpień 2009 (1) lipiec 2009 (2) czerwiec 2009 (4) maj 2009 (3) kwiecień 2009 (4) marzec 2009 (3) luty 2009 (4) styczeń 2009 (1) listopad 2008 (1) październik 2008 (2) sierpień 2008 (2) lipiec 2008 (4) czerwiec 2008 (5) maj 2008 (1) kwiecień 2008 (6) marzec 2008 (7) luty 2008 (1)\nWszystkich wizyt: 318304\nNie remis, który przed rozpoczęciem meczu kibice Tottenhamu wzięliby w ciemno, zważywszy na dwutygodniowy chaos, przekładane mecze, zamknięty ośrodek treningowy, pandemiczne ubytki w składzie i ...more


Wyniki Bogusiowego konkursu na prima aprilis! - Szczecin dla dzieci\nWyniki Bogusiowego konkursu na prima aprilis!\nKonkurs polegał na wyłapaniu błędów w poniższym tekście:\nW styczniu 2017r. ukazało się nowe, większe wydanie książki Mariki Wilczyńskiej „Zamkowe opowieści duszka Bogusia” z ilustracjami Doroty Wojciechowskiej.\nKsiążka skierowana jest do dzieci w wieku od 5 do 12 lat.\nZamek Książąt Pomorskich w Szczecinie kryje w sobie wiele tajemnic i ma swojego ducha, a właściwie wielkiego duszka o imieniu Boguś. Można go czasem spotkać w trakcie zwiedzania zamkowych komnat i wcale nie jest to straszne, bo Boguś jest niezwykle przyjazny i towarzyski. Przekonał się o tym Staś, który wysłuchał wielu opowieści o dziejach książnicy i o tym, co zdarzyło się w Szczecinie przed wiekami.\nNie spodziewałam się, że będzie z tym tyle problemów, gdyż prawie cały „prawdziwy” tekst można było znaleźć na kilku stronach internetowych. Podchwytliwy był miesiąc ukazania się książki, ale tutaj wystarczyło sprawdzić daty wpisów o nowym wydaniu.\nNa szczęście udało się dwóm paniom przesłać prawidłowy tekst, który brzmi:\nW marcu 2017r. ukazało się nowe, mniejsze wydanie książki Moniki Wilczyńskiej „Zamkowe opowieści duszka Bogusia” z ilustracjami Doroty Wojciechowskiej.\nNagrody, nowe wydanie „Zamkowe opowieści duszka Bogusia” ufundowane przez wydawnictwo BIS, otrzymują panie Katarzyna Pytlewska i Jolanta Szymkowska. Gratuluję!\nPanie które były bardzo blisko poprawnej treści otrzymają nagrodę pocieszenia.\nKubek i gadżety Szczecin dla dzieci, trafią do pań: Anny Janaszek, Katarzyny Wrzesień i Małgorzaty Mrozek.\nZ wszystkimi wymienionymi paniami skontaktuję się drogą elektroniczną w celu ustalenia odbioru nagrody.\nZainteresowanych, nowym wydaniem „Zamkowych opowieści duszka Bogusia” informuję, że w kwietniu odbędą się dwa spotkania z autorką Moniką Wilczyńską.\n8 kwietnia godz. 14.00 – 15.30\nKluboksięgarnia Kulturka (al. Wojska Polskiego 46/U1) zaprasza na premierę nowego wydania książki „Zamkowe opowieści duszka Bogusia”. W trakcie spotkania autorka przeczyta fragmenty historii przyjacielskiego duszka Bogusia, który nawiedza komnaty Zamku Książąt Pomorskich i opowiada o dziejach zamku. Na zakończenie będzie można zakupić książkę z autografem autorki.\n23 kwietnia godz. 11.00 – 12.00\nNa spotkanie z Moniką Wilczyńską zaprasza Kluboksięgarnia FiKa (ul. Wały Chrobrego 3). Spotkanie odbędzie się w ramach Ogólnopolskiego Weekendu Księgarń Kameralnych. Wstęp wolny.\n05/04/2017, Kategoria: Aktualności\n← Mały Kontapunkt 22-23.04.2017\nAtrakcje na weekend (7 – 9.04.2017) →


PG Elektrus - Pochłaniacz fotonów\nPG Elektrus Pochłaniacz fotonów\nPomysłów na elektryczne pojazdy na bazie Lotusów było już kilka, a najnowszy przykład pochodzi z Niemiec. Zowie się Elektrus, powstał w firmie PG i wygląda jak rozjuszony Batmobil, któremu miejski tłok i normy ograniczające zanieczyszczanie powietrza nie pozwoliły robić swojego. Prototyp przed kilkoma dniami zadebiutował w Berlinie.\nUkład napędowy pojazdu z lekkim nadwoziem wykonanym z włókien szklanych produkuje około 270 koni mechanicznych i 350 niutonometrów. Dla tych, którym będzie brakowało dźwięku silnika firma proponuje skorzystanie z pokładowego audio, które będzie miało zaprogramowane dźwięki silników od rasowego V8 po motor Formuły 1. Biegi będą mogły być przełączane automatycznie lub ręcznie.\nMimo niepozornej mocy i momentu PG Elektrus ma rozpędzać się do stu kilometrów na godzinę w niespełna trzy sekundy i rozwijać prędkość maksymalną do 300 km/h. W zależności od stylu jazdy zasięg może sięgać do 350 kilometrów, a ładowanie baterii będzie odbywać się nie tylko w punktach ładowania, ale również poprzez panele słoneczne w tylnej części nadwozia.\nProdukcja samochodu, oferowanego z możliwością szerokiej indywidualizacji, ma ruszyć w zakładach PG w Dusseldorfie jeszcze w tym roku. Firma zakłada zbudowanie 667 egzemplarzy, z których każdy miałby kosztować bardzo okazyjnie... co najmniej 240 tysięcy euro. Według aktualnych kursów to przeszło milion złotych.\nPG Elektrus na forum


PSB Mrówka Gryfice - Aktualności - "Zrelaksuj ciało i duszę" na Słowacji\n"Zrelaksuj ciało i duszę" - takie motto przyświecało spotkaniu składów PSB z regionów Podlasia - Podkarpacia - Centrum, które odbyło się w miejscowości Liptovski Mikulaś na Słowacji. Sponsorami imprezy, które odbyło się w dniach 16-18 grudnia 2005 r., było 5 producentów: TERMO ORGANIKA jako główny sponsor oraz CRH, ONDULINE, ROCKWOOL i STABILL. Nigdy nie chwali się dnia przed zachodem słońca, ponieważ nawet godzina w górach może diametralnie zmienić pogodę i spowodować totalny chaos na drogach, gdzie zawieje i zamiecie śnieżne uniemożliwiają dalszą jazdę. Ale pomimo gwałtownego ataku zimy i tych trudnych warunków na spotkanie przyjechało ponad 50 osób. Na miłośników sportów zimowych czekała góra Chopok, gdzie właśnie rozpoczął się sezon narciarski i można było szusować na stokach w zależności od posiadanych umiejętności narciarskich. Gwoździem programu było wejście do zimowego centrum saun z zewnętrznymi szwedzkimi, fińskimi i parowymi saunami, gdzie woda o temperaturze 38 stopni "relaksowała ciało i duszę" zażywających tam kąpieli. Jednak aby w pełni docenić wpływ hydroterapii oraz aromaterapii trzeba było wejść do podziemi aquaparku i wtopić się w witalny świat "Tatra - Term - Vital", który oferował 16 wodnych, parowych i masujących zabiegów. Wizyta tutaj to jak kąpiel w źródle młodości potwierdzili zgodnie wszyscy uczestnicy spotkania. Wieczorem podczas kolacji powitała wszystkich słowacka góralska kapela ludowa, i dotarł również na spotkanie "Mikołaj", który wręczył dla wszystkich prezenty.


SIBU – dla niecodziennego wystroju | Fawre Gdańsk/Gdynia/Sopot\n9 odpowiedzi do "SIBU – dla niecodziennego wystroju"\nnina mówi: 20 listopada 2009, o 06:45\nTo zupełnie nie wygląda jak sztuczne tworzywo. Byłam pewna, że to metal. Naprawdę zwiększa to pole manewru i z pewnością zachęca do skorzystania z oferty. Jestem ciekawa czy jest równie wytrzymały co piękny.\nSolo mówi: 20 listopada 2009, o 06:54\nBardzo mi sie ten materiał podoba. świetnie musi wyglądać ze szkłem i lustrami. Tak sobie to wyobrażam. Jak z odpornością na wilgoć ? Nadaje sie to do piwnic i garaży ?\nFrancZ mówi: 20 listopada 2009, o 07:07\nŚwietna imitacja metalu, ale czy z prawdziwego np. aluminium też wykonujecie takie cudeńka? Mój nastoletni syn wymyślił sobie, że chce mieć w pokoju szafę pancerną zamiast zwykłego mebla. Teraz szukam kompromisu. Może takie rozwiązanie mu sie spodoba. Mam nadzieję :)\nnina mówi: 23 listopada 2009, o 10:18\nDoszłam do wniosku, że z tym tworzywem trzeba uważać . Jest świetnym dodatkiem, elementem dekoracyjnym, jednak wykonanie drzwi w całości z SIBU, to będzie ryzykowne. Kolorystyka i to, że jest podobny do metalu, sprawia, że jest on zimny. Jest ładny ale jako dodatek :)\nJadzia mówi: 23 listopada 2009, o 08:40\nDo mnie to tworzywo wcale nie przemawia. Wolę naturalne materiały ja rattan, bambus, szkło. Na szczęście macie i to w swojej ofercie :) Przynajmniej każdy znajdzie coś dla siebie. Panie FrancZ zadziwiający pomysł ma ten pana syn - szafa pancerna. Gratuluje pomysłowości. Niech go jeszcze pan zapyta czy sam to sobie wnieście do pokoju. Zdaje się, że to dość ciężki mebel :)\nSolo mówi: 24 listopada 2009, o 08:43\nPanie Krzysztofie, niech pan raz na zawsze rozwieje nasze wątpliwości co do odporności prezentowanego materiału. Czy nadaje sie on do kuchni, łazienki, piwnicy i garażu, czyli wszedzie tam gdzie możemy spotkać wilgoć?\nKrzysztof mówi: 25 listopada 2009, o 08:06\nTen prezentowany , jak najbardziej nadaje się do miejsc o poswyższonej wilgotności . Jest to tworzywo sztuczne . Jednak nie z każdym materiałem jest tak samo . Wiele atrakcyjnych materiałów posiada elementy wrażliwe na wilgoć np. cienka warstwa lakierowanego forniru ( drewno naturalne ) . O materiałach najlepiej jest rozmawiać z projektantem podczas wizyty w miejscu , gdzie ma powstać zabudowa . Może się okazać , że wybrany materiał bardzo nam się podoba ale niestety nie pasuje do naszych warunków .\nUka mówi: 25 listopada 2009, o 08:19\nCiekawe efekty może przynieść połączenie takich materiałów ze szkłem. To dla tych, którzy lubią nowoczesne wnętrza i nie boją sie eksperymentów. Ja do takich należę. Fajnie wyglądałaby kuchnia w ciemnym drewno plus spiżarnia z takimi niby stalowymi drzwiami.\nwojtek mówi: 14 grudnia 2009, o 06:03\nCieszę się , że maty SIBU podobają się Państwu. Jestem przedstawicielem firmy SIBU Design ( wcześniej SIRO-BURG) w Polsce od prawie dwudziestu lat i muszę powiedzieć , że przy tych ogromnych ilościach okładzin, które przez ten okres sprzedaliśmy , nie zdarzyły się reklamacje. Oczywiście konieczne jest zachowanie pewnych rygorów klejenia jak i zastosowań.\nZapraszam zainteresowanych , odpowiem szeroko i wyczerpująco na każde pytania związane z tym materiałem.


Wakacje marzeń - Gliwice informacje\nDodano: 2015-06-30 16:15, aktualizacja: 2016-04-04 12:41\nOrganizując swój urlop mamy właściwie dwie opcje do wyboru: albo wszystko przygotowujemy samodzielnie, albo korzystamy z pomocy specjalistów. Dzisiejsze biura podróży mogą zabrać nas niemalże wszędzie, wszystko zależy tylko od naszej wyobraźni i przeznaczonego na urlop budżetu.\nJeśli decydujemy się sami zorganizować swój wyjazd, stoi przed nami nie lada wyzwanie. Na sam początek warto pomyśleć o ubezpieczeniu. Potem trzeba znaleźć jak najlepsze połączenie, niejednokrotnie z przesiadkami, ponieważ nie wszędzie można dotrzeć bezpośrednio. Jeszcze przed wyjazdem trzeba znaleźć sobie zakwaterowanie, zorientować się w lokalnym transporcie, dowiedzieć się, co warto zobaczyć. Te problemy odpadają, jeśli zdecydujemy się wyjechać z biurem podróży.\nJadąc w podróż, którą organizuje biuro podróży, możemy być pewni, jak ma wyglądać nasz urlop. Wiemy co zwiedzimy, wiemy gdzie będziemy spać, wiemy ile pieniędzy musimy na to przeznaczyć. Jeszcze przed wyjazdem możemy dowiedzieć się, ile kosztuje wstęp do interesujących nas atrakcji turystycznych, ile mniej więcej zapłacimy za posiłki na mieście.\nWyjazd z biurem podróży jest też idealnym rozwiązaniem dla rodzin – możemy poświęcić całą swoją uwagę dzieciom, zamiast zastanawiać się z mapą w ręce, gdzie dalej idziemy. Nie musimy też martwić się, że nasze pociechy zaczną się nudzić, ponieważ większość kurortów wypoczynkowych zapewnia dodatkowe atrakcje, gry i zabawy dla najmłodszych.\nWakacje z biurem podróży mogą też okazać się sporo tańsze od samodzielnie zorganizowanego wyjazdu – jako stały klient, który regularnie korzysta z oferty np. hotelów, firma dostaje dodatkowe zniżki, nieosiągalne dla klientów indywidualnych. Na portalach turystycznych lub bezpośrednio w biurach podróży znajdziemy także promocje first (rezerwowane z dużym wyprzedzeniem czasowym) lub last („na ostatnią chwilę”) minut, dzięki którym mamy szansę spędzić urlop w egzotycznym miejscu nawet za połowę normalnie przewidzianej ceny.\nJaki dozownik do mydła wybrać do toalety publicznej?dodano 17 godz. temu\nPrzerwa w dostawie wodydodano 18 godz. temu\nNie mógł przeboleć upomnienia...dodano 19 godz. temu\nWięcej węgla popłynie z portudodano 20 godz. temu\nPierwszy Glivitium Cup za namidodano 20 godz. temu


stezauryzowałyście - Co to jest stezauryzowałyście? + Definicje online + eDefinicje.pl\nCo to jest stezauryzowałyście?\nCzym jest stezauryzowałyście? Co znaczy stezauryzowałyście?\nWyraz stezauryzowałyście jest odmianą słowa stezauryzować.\nZobacz synonimy słowa stezauryzowałyście\nZobacz podział na sylaby słowa stezauryzowałyście\nZobacz hasła krzyżówkowe do słowa stezauryzowałyście\nTłumaczenie wyrazu stezauryzowałyście:\nZapis słowa stezauryzowałyście w języku migowym\nZapis słowa stezauryzowałyście w alfabecie Morse'a\nZapis słowa stezauryzowałyście w alfabecie Braille'a\nZapis słowa stezauryzowałyście w alfabecie fonetycznym NATO (ICAO)\nSierra Tango Echo Zulu Alpha Uniform Romeo Yankee Zulu Oscar Whiskey Alpha Lima Yankee Sierra Charlie India Echo\nZapis słowa stezauryzowałyście od tyłu\nPopularność wyrazu stezauryzowałyście\nszerokonose , sfinansować , supremat , syntetyzm , służyć , skwaterka , schytrzeć , stylus , seledynowo-szafirowy , startmaszyna , spiłować , salowy , szamota , samonaśladownictwo , Stradowski , skrablowiec , Skorogoszcz , Sękocin Nowy , Słoka , siąpić ,


Właścicielem serwisu pożyczkowego Pandamoney.pl jest spółka Kreditech Polska Sp. z o.o., która na rynku pożyczek krótkoterminowych znana jest z udzielania mikropożyczek przez Internet pod marką Kredito24. Pomimo, że Pandamoney w swojej ofercie pożyczkowej nie posiada darmowych pożyczek, chwilówki tej marki cieszą się dużym powodzeniem ze względu na niskie koszty. Pandamoney wprowadziła innowacyjny system weryfikacji wiarygodności swoich Klientów poprzez portal społecznościowy Facebook. Nie jest to obowiązkowa metoda weryfikacji, ale decydując się na ten sposób weryfikacji, można otrzymać pożyczkę online w krótszym czasie z rabatem w wysokości 25zł.\nIle można pożyczyć w serwisie Pandamoney?\nPandamoney oferuje chwilówki online bez zaświadczeń w kwocie od 100zł do 1800zł na okres od 7 do 30 dni. O taką kwotę mogą się ubiegać zarówno nowi jak i stali klienci portalu pożyczkowego. Pandamoney nie oferuje darmowych pożyczek przez Internet.\nMinimalna kwota pożyczki w Pandamoney\nMaksymalna kwota pożyczki w Pandamoney.\nO szybką pożyczkę pozabankową przez Internet bez zaświadczeń w serwisie pandamoney.pl mogą ubiegać się obywatele Polski mieszkający na stałe na terenie kraju. Pandamoney nie określa górnego limitu wiekowego swoich pożyczkodawców, a swoją ofertę kieruje do osób pełnoletnich. Do uzyskania pożyczki przez Internet niezbędne jest posiadanie dowodu osobistego, telefonu komórkowego oraz rachunku bankowego. Pożyczkodawca weryfikuje potencjalnych pożyczkobiorców w rejestrach dłużników KRD oraz w BIK, ale informacje zawarte w tych rejestrach nie przekreślają z góry możliwości otrzymania pozytywnej decyzji pożyczkowej.\nJak można ubiegać się o pożyczkę w Pandamoney?\nNa stronie www.pandamoney.pl dostępny jest panel, w którym za pomocą suwaków można zaznaczyć pożądaną kwotę pożyczki oraz jej długość. Dostępna jest również informacja o rzeczywistej rocznej stopie oprocentowania RRSO oraz całkowita kwota pożyczki do spłaty. Aby przejść do formularza rejestracyjnego należy nacisnąć przycisk „Weź pożyczkę”. W formularzu należy podać dane personalne, dane adresowe, informacje o zatrudnieniu i dochodach oraz numer rachunku bankowego. Pandamoney nie wymaga żadnych zaświadczeń o zarobkach. Pożyczkobiorca może zwiększyć swoją wiarygodność jeżeli posiada konto na Facebooku. Logując się na swój profil społecznościowy otrzyma 25zł rabatu na pożyczkę. Nie jest to jednak warunek konieczny do uzyskania pożyczki. Warunkiem obligatoryjnym jest weryfikacja rachunku bankowego. Można to zrobić w sposób tradycyjny poprzez przelanie opłaty rejestracyjnej na konto pożyczkodawcy lub korzystając z bezpłatnej aplikacji KontoConnect. W drugiej metodzie weryfikacji nie trzeba dokonywać żadnych przelewów, zatem będzie to dobre rozwiązanie dla osób, które nie mają środków pieniężnych na koncie. Decyzję o przyznaniu pożyczki otrzymuje się w kilka minut na e-mail oraz telefon komórkowy.\nCzy Pandamoney sprawdza rejestry dłużników BIG, KRD, BIK i ERIF?\nPandamoney w procesie weryfikacji wniosków pożyczkowych korzysta z informacji uzyskanych z Krajowego Rejestru Długów Biura Informacji Gospodarczej S.A, Biura Informacji Kredytowej oraz od Związku Banków Polskich. Każdy wniosek rozpatrywany jest indywidualnie, a wpisy w rejestrach dłużników nie przesądzają o decyzji pożyczkowej.\nIle trzeba czekać na przelew pożyczki w serwisie Pandamoney?\nPo weryfikacji konta bankowego przelew chwilówki w Pandamoney jest realizowany w ciągu 15min. Pandamoney wykorzystuje ekspresowe przelewy międzybankowe realizowane poprzez platformę szybkich płatności internetowych przelewy24.pl . W większości banków przelewy ekspresowe dostępne są przez całą dobę przez cały tydzień, co oznacza że chwilówkę można otrzymać również w sobotę i niedzielę.\nCzy w serwisie Pandamoney można spłacić pożyczkę wcześniej?\nW Pandamoney można spłacić pożyczkę przed terminem. W takim przypadku całkowity koszt pożyczki powinien zostać obniżony o wartość odsetek i kosztów za niewykorzystany okres pożyczki.\nCzy można przedłużyć termin spłaty pożyczki w Pożyczka Plus?\nW Pandamoney można przedłużać termin spłaty pożyczki wielokrotnie. Chwilówkę można przedłużyć o 7, 15 lub 30 dni. Warunkiem przedłużenia pożyczki jest wniesienie opłaty za przedłużenie, zgodnie z cennikiem:\n- przedłużenie o 7 dni - 10% otrzymanej kwoty pożyczki\n- przedłużenie o 15 dni - 13% otrzymanej kwoty pożyczki\n- przedłużenie o 30 dni - 16% otrzymanej kwoty pożyczki\nWarunkiem uzyskania przedłużenia jest, aby opłata za przesunięcie terminu spłaty została zaksięgowana na koncie Pandamoney przed terminem spłaty.\nJeżeli pożyczkobiorca wykazuje opóźnienia w spłacie pożyczki, Pandamoney podejmuje czynności mające na celu odzyskanie należności. W pierwszej kolejności jest to wysyłanie płatnych upomnień w postaci wiadomości e-mail i sms zgodnie z poniższym harmonogramem:\n- po 5 dniach opóźnienia 1 wezwanie do zapłaty – 20zł\n- po 10 dniach opóźnienia 2 wezwanie do zapłaty - 20 zł\n- po 15 dniach opóźnienia 3 wezwanie do zapłaty - 20 zł\n- po 20 dniach opóźnienia 4 wezwanie do zapłaty - 20 zł\n- po 25 dniach opóźnienia 5 wezwanie do zapłaty - 110 zł\nPożyczkobiorca będzie musiał również opłacić koszty odsetek za nieterminową płatność. Dodatkowo pożyczkodawca może wystąpić na drogę sądową, przekazać zadłużenie zewnętrznej firmie windykacyjnej oraz zgłosić nieterminowego pożyczkobiorcę do rejestrów dłużników.\n- niskie koszty pożyczek\n- możliwość wielokrotnego przedłużenia pożyczki o 7, 15, 30 dni\n- rabat 25zł dla osób zweryfikowanych przez Facebooka\n- weryfikacja rachunku bankowego przez aplikację KontoConnect - rozwiązanie dla osób z debetem na koncie\n- automatyczne decyzje o przyznaniu pożyczki\n- ekspresowe przelewy międzybankowe - realizowane również w weekendy\n- możliwość otrzymania pożyczki pomimo wpisów w BIK i KRD\n- biuro obsługi klientów czynne tylko od poniedziałku do piątku\n- niska kwota maksymalnej pożyczki\n- weryfikacja pożyczkobiorców w BIK i KRD\nOtrzymałeś pomoc finansową w serwisie pożyczkowym Pandamoney? Zostaw swoją opinie o Pandamoney w komentarzu. Większość osób podejmując decyzję o wyborze firmy pożyczkowej kieruje się opiniami znalezionymi w Internecie. Każda Opinia o Pandamoney jest dla nas bardzo ważna. Daj nam znać jakie plusy i minusy widzisz w ofercie pożyczkowej tego pożyczkodawcy.


Mimo niesprzyjającej aury pogodowej, frekwencja dopisała. O udaną zabawę i rodzinną atmosferę zadbały marki Familijne, Hellena i Jolly baby.\nOd piątku 10 lipca do niedzieli 12 lipca na plaży we Władysławowie zagościły Familijne Pikniki Wakacyjne. Impreza cieszyła się dużym zainteresowaniem plażowiczów. W licznych rodzinnych aktywnościach, przygotowanych przez marki Familijne, Hellena i Jolly baby, uczestniczyło ponad 5 000 osób.\nMiniony weekend nad Bałtykiem był wietrzny. Pogoda nie sprzyjała ani kąpielom morskim ani słonecznym, ale nie zniechęciła plażowiczów do wzięcia udziału w rodzinnych zabawach, przygotowanych w ramach Familijnego Pikniku Wakacyjnego we Władysławowie. O angażujące i integrujące gry zadbała marka Familijne. Quizy, kalambury i rozgrywki w memory game zorganizowała marka Hellena, z kolei animacje dla najmłodszych przewidziała marka Jolly baby.\nRodziny z dziećmi chętnie uczestniczyły w animacjach, takich jak: budowanie zamków z piasku i teatrzyk plażowy. Ogromne zainteresowanie wzbudziły turnieje piłkarzyków stołowych, konkursy celności strzału i rozgrywki w plażową piłkę nożną. Dużą popularnością wśród dzieci cieszyły się zjeżdżalnie, warsztaty plastyczne, wykonywanie zmywalnych tatuaży oraz kolorowanie obrazków. Nie zabrakło też licznych konkursów z nagrodami oraz degustacji chrupiących wafli Familijne, orzeźwiającej Oranżady Hellena i owocowych galaretek Jolly baby.


Jak podkręcić możliwości umysłu | Zdrowie i Edukacja | Zdrowie porady dietetyka | Zdrowe jedzenie | bogatyumysl.pl\nTutaj jesteś: BogatyUmysł.pl / Artykuły / Zdrowie / Zdrowie i Edukacja / Jak podkręcić możliwości umysłu\nTwój mózg jest jak mięsień, musisz ćwiczyć regularnie, żeby był sprawny.\nNie musisz być milionerem, żeby polepszyć możliwości swojego umysłu.\nJedyne co musisz zrobić, to poświęcić trochę czasu.\nOto 10 prostych sposobów, dzięki którym podkręcisz możliwości swojego mózgu.\nKiedy doświadczasz w życiu czegoś nowego, tak właściwie stymulujesz swój mózg. Nie podążaj za rutyną, robiąc codziennie to samo. Jedynym sposobem zmienienia struktury Twojego mózgu jest zrobienie czegoś nowego. To tworzy nowe ścieżki neurologiczne, podnosząc Twoją inteligencję. Możesz np. obrać inną drogę do pracy, wypróbować nowy przepis lub zacząć uczyć się gry na gitarze.\nUdowodniono, że regularne ćwiczenia wzmacniają funkcjonalność mózgu i i polepszają neurogenezę. Oznacza to, że za każdym razem gdy ćwiczysz, tworzysz nowe komórki mózgowe. A więc rusz się z kanapy i do dzieła, Twój mózg Ci za to podziękuje.\n3. Ćwicz swoją pamięć\nJak często słyszysz, gdy ludzie mówią „Chciałbym/Chciałabym mieć lepszą pamięć”. Aczkolwiek nikt nie robi niczego, żeby to zmienić. Jeśli zmobilizujesz się żeby zapamiętywać numery telefonów oraz inne ważne rzeczy (nr paszportu, karty kredytowej, ubezpieczenia lub prawo jazdy, zaczniesz zauważać znaczną poprawę pamięci.\n4. Bądź ciekaw\nZamiast „iść z prądem”, zacznij kwestionować wszystkie usługi, produkty oraz rzeczy, z którymi masz do czynienia na co dzień. Poprzez bycie „ciekawskim” zmuszasz swój mózg do innowacyjności i do tworzenia nowych pomysłów. Mówi się, że „ciekawość to pierwszy stopień o piekła”, ale to dzięki niej wynaleziono elektryczność i komputery.\nStres i nerwy zabijają istniejące neurony w mózgu i zatrzymują powstawanie nowych.\nBadania wykazały, że pozytywne myślenie, szczególnie odnośnie przyszłości, przyspiesza powstawanie nowych neuronów i w znaczący sposób redukują stres i niepokój. Spróbuj poradzić sobie z negatywnymi myślami i zacznij zastępować je pozytywnymi.\nDieta ma niesamowity wpływ na funkcjonowanie mózgu, który konsumuje 20% składników odżywczych i tlenu, który wdychamy. A więc pamiętaj, żeby odpowiednio karmić swój mózg (np. jedz świeże owoce i warzywa, a także dostarczaj organizmowi kwasów omega 3).\nCzytanie uwalnia napięcie i stres (zabójców neuronów), ponieważ jest to forma eskapizmu. Na pewno nie raz słyszałeś, jak książki pobudzają wyobraźnię. To z kolei jest wspaniałym sposobem na trening umysłu, ponieważ zmuszasz go do obrazowania tego, co sobie wyobrażasz.\nSen jest jak mały detoks dla Twojego mózgu. To właśnie wtedy Twoje ciało regeneruje się i pozbywa się wszelkich toksyn, które powstały w ciągu dnia. Idź spać pomiędzy 21rwszą o północą, aby wyspać się w najlepszym czasie.\n9. Pozbądź się GPSa\nCzasy odczytywania tras z map mamy już dawno za sobą. Sat Nav uczyniło nasze życie łatwiejszym, niestety z drugiej strony – nasze mózgi leniwszymi. Możesz powrócić do tych czasów i zacząć używać drukowanej mapy do nawigacji (to ćwiczenie przyczynia się do poprawy zmysłu orientacji i zrozumienia relacji odległościowych).\n10. Porzuć kalkulator\nPamiętasz, gdy w szkole uczono nas używać głowy do liczenia prostych kalkulacji, takich jak tabliczka mnożenia? Obecnie łapiemy się na tym, że do wykonania nawet prostych obliczeń używamy różnego rodzaju urządzeń. Oprzyj się pokusie używania „ułatwiaczy” i w zamian spróbuj użyć swojego mózgu.\nRobienie czegoś nowego stymuluje mózg i poszerza strefę komfortu. Warto podejmować się nowych, nieznanych wyzwań, dzięki temu rozwijamy się.


Jak szukano miłości w XIX wieku? - Dzień Dobry TVN\nAktualizacja: 30 kwietnia 2021, 12:56\nW obecnych czasach ludzie szukają swojej drugiej połówki przede wszystkim w Internecie. Zakładają profile na portalach randkowych z nadzieją, że odnajdą tam miłość życia. A jak ludzie łączyli się w pary ponad 120 lat temu? W Dzień Dobry TVN rozmawialiśmy na ten temat z Agnieszką Lisak, radczynią prawną i autorką bloga o życiu w XIX wieku.\nJak szukano miłości w XIX wieku?\nObecnie ani status społeczny ani pochodzenie ukochanej osoby nie mają dla nas większego znaczenia. Najważniejsza jest miłość i to waśnie z jej powodu zakochani decydują się stanąć na ślubnym kobiercu. W XIX wieku sytuacja wyglądała jednak nieco inaczej.\n- W przypadku młodych kobiet kluczowe znacznie miały relacje towarzyskie rodziców. Tym samym panienka z dobrego domu nie szukała męża sama, tylko zdawała się na rodzinę. Jeśli ich kontakty nie były zbyt rozległe, wtedy korzystano z pomocy swatów - mówiła w Dzień dobry TVN Agnieszka Lisak, radczyni prawna i autorka bloga o życiu w XIX wieku.\nAle nie tylko. Niektóre rodziny znalezienie idealnego kandydata zlecały tzw. biurom stręczenia małżeństw, czyli biurom matrymonialnym. Czasem w szukanie męża angażowała się sama przyszła panna młoda. - Niektóre panienki kupowały książeczki z modlitwami. Ich odmawianie miało ułatwić znalezienie ukochanego - dodała pani Agnieszka.\nDobra partia, czyli jaka?\nWiększym powodzeniem cieszyły się panny określane mianem dobrej partii. Jakie kryteria musiała spełnić młoda dziewczyna, aby za nią uchodzić? - Oczekiwano, że będzie dobrze wykształcona, czyli umiała grać na fortepianie i znała język francuski. W cenie była też znajomość literatury. Do tego młoda kobieta nie powinna mieć żadnych doświadczeń z mężczyznami, albo być bohaterką jakiegoś skandalu obyczajowego - mówiła Agnieszka Lisak.\nJakim wymaganiom musieli sprostać mężczyźni? - W ich przypadku lista oczekiwań była krótsza, ale bardziej konkretna. Mężczyzna miał zapewnić kobiecie dostatnie życie i zadbać o to, aby do końca życia nie musiała pracować - mówiła.\nDla niektórych kobiet szczególnie ważny był zawód wykonywany przez mężczyznę. Część z nich już w ogłoszeniu matrymonialnym pisała, że poszukuje np. wojskowego lub pracownika kolei. Warto zaznaczyć, że anonse zamieszczane przez kobiety były rzadkością. - Ogłoszenia dawali głownie mężczyźni lub wdowy - dodała pani Agnieszka.\nCzy przyszła panna młoda musiała posiadać jakiś posag? Dowiecie się tego z naszego materiału.