Symbolizm i elementy kabały w Sądzie Ostatecznym\nRok wykonania 1534 – 1541\nRozmiar 17 m × 13,3 m cm\nSąd Ostateczny – fresk w Kaplicy Sykstyńskiej namalowany przez włoskiego malarza, rzeźbiarza, poetę i architekta epoki odrodzenia, Michała Anioła.\nZamówienie i prace przygotowawcze\nW 1534 roku Michał Anioł opuścił Florencję i powrócił do Rzymu. Tam ówczesny papież, Klemens VII (Giulio de Medici), zlecił mu przerobienie ściany ołtarzowej Kaplicy Sykstyńskiej i namalowanie na niej ogromnego fresku przedstawiającego Sąd Ostateczny. W tym celu artysta musiał usunąć kilka cennych malowideł, między innymi freski namalowane 20 lat wcześniej przez siebie samego oraz główny fresk przedstawiający Wniebowzięcie Matki Boskiej i klęczącego papieża Sykstusa IV, fundatora kaplicy. Dzieło to, wykonane przez Pinturicchia, miało podstawowe znaczenie dla pierwotnej piętnastowiecznej koncepcji ikonograficznej kaplicy, która nosiła wezwanie Matki Bożej. Nad freskiem znajdowały się wizerunki niektórych papieży autorstwa malarzy florenckich tworzących pod okiem Sandra Botticellego a po obu stronach kwatery z początkowymi scenami dwóch cykli przedstawiających sceny z życia Chrystusa i Mojżesza.\nWkrótce po złożeniu zamówienia papież Klemens zmarł, a na jego następcę wybrano Pawła III. Nowy papież w listopadzie 1536 roku podtrzymał wcześniejsze zamówienie u mistrza. Przed przystąpieniem do prac Michał Anioł zamurował okna, skuł freski i herb rodu della Rovere oraz pokrył ściany kilkoma warstwami tynku. Położenie tych kilku warstw miało zapobiec pękaniu i pojawieniu się pleśni oraz spowodować nachylenie ściany ku środkowi kaplicy, co miało dać większy efekt wizualny (w rezultacie namalowana przez Michała Anioła postać sędziego wydaje się widzowi większa). W wyniku tych prac artysta nadał ścianie i freskowi na niej powstałym kształt zbliżony do dwóch tablic mojżeszowych (luchot). W pracach nad freskiem początkowo pomagało artyście dwóch pomocników, wraz z którymi ucierał farby, głównie koloru błękitnego. Kolor ten powstawał z ucieranego na proszek cennego kamienia – lapis lazuli.\nMichał Anioł pracował nad freskiem siedem lat. Zanim rozpoczął dzieło, sporządził szereg szkiców przygotowawczych, z których cztery najważniejsze ilustrujące ewolucje późniejszego szkicu znajdują się obecnie w Musée Bonnat w Bayonne, w Domu Buonarrotiego we Florencji oraz w Gabinecie Rysunków i Szkiców w Galerii Uffizi\nAniołowie w lewej lunecie\nAniołowie w prawej lunecie\nPrace nad freskiem Michał Anioł rozpoczął od góry, od łukowych partii – lunet. Tam przedstawił postacie aniołów trzymających atrybuty męki Pańskiej: krzyż, koronę cierniową, słup, przed którym biczowano Jezusa i włócznię. Postacie zostały przedstawione odmiennie od dotychczas przyjętych kanonów. Nie posiadają skrzydeł, aureoli czy miłych dziecięcych twarzy, ale muskularne ciała mają delikatne rysy młodzieńców. Pierwotnie ciała chłopców, poskręcane, przyjmujące wyraziste pozy i gesty, były całkowicie nagie. Po lewej stronie aniołowie skupieni są wokół krzyża. Każdy z nich przedstawia pewien etap ukrzyżowania. Anioł odziany w zieloną szatę obejmuje krzyż, uosabiając tym samym ludzką drogę do dnia Sądu Ostatecznego, podczas której człowiek pokładający nadzieję w krzyżu Chrystusa unika sądu. Kolor jego szaty jest kolorem nadziei. Za nim widoczny jest anioł w szacie szafranowej, symbolizującej rozeznanie duchowe zbliżające ludzi do krzyża. W dolnej części krzyża widoczna jest inna postać ubrana w fioletową szatę. Ten kolor, w połączeniu z bielą, symbolizuje wiarę i pokutę. Pozostali dwaj zostali ubrani w białą koszulę i czerwono-zielony płaszcz. Kolory są symbolem odpowiednio: wiary, nadziei i miłości. Wszystkie barwy oznaczają więc cnoty potrzebne do uznania krzyża jako narzędzia zbawienia. Dwaj aniołowie opierają się o symbol męki, co przy ich nagości tylko potęguje ich wiarę w zbawienie i poddanie się symbolowi męki. Obok po prawej stronie znajduje się grupa czterech aniołów lecących w kierunku środka. Jeden z nich ogląda się za siebie, trzymając w ręku koronę cierniową z bardzo małymi kolcami. Obok niego znajduje się inny anioł w szafranowym okryciu na brzuchu i nogach, z jednym tylko gwoździem w ręku. Obok niego inny, w płaszczu w barwach jasnej zieleni i żółci, blokuje przedramię trzeciego anioła, a prawą chwyta gwóźdź, chcąc niejako przebić nim dłoń towarzysza. Ten z kolei unosi prawe ramię i wskazuje na swoją lewą dłoń, która ma być przebita gwoździem. Za tą grupką Michał Anioł umieścił trzy głowy koło siebie oraz nieco odsuniętą czwartą postać w białej szacie.\nDruga luneta przedstawia pięciu aniołów skupionych wokół kolumny biczowania, ukazanej na tle błękitnego nieba. U dołu kolumny malarz umieścił nagiego muskularnego anioła, który wydaje się siłować z ciężarem kolumny. Za nim widoczna jest czarnoskóra postać o zamyślonym spojrzeniu. Być może nawiązuje ona do Chama, który według Starego Testamentu wyśmiał nagość swojego ojca Noego i od którego wywodzą się wszystkie ludy afrykańskie. Po prawej stronie znajduje się anioł z czerwoną szatą przepasającą biodra, obejmujący kolumnę za pomocą fioletowej tkaniny. Kolor czerwony tradycyjnie odwołuje się do miłości, fioletowy natomiast do pokuty i wartości relikwii. Kolumna Męki Pańskiej nie przypomina w niczym choćby tej namalowanej przez malarza na fresku w kaplicy św. Zenona w rzymskim kościele św. Praksedy, ale jest podobna do tradycyjnej kolumny greckiej z gładkim trzonem i dorycką głowicą. Patrząc na aniołów, można odnieść wrażenie, iż próbują wznieść budowlę. Powyżej z prawej strony naga postać obejmuje prawą ręką udo innego anioła, okrytego zielonym płaszczem, dotykającego nogą kolumny, a lewą ręka wspierającego się na kolejnej postaci w czerwonej szacie. Taki układ postaci i kolorów interpretuje się jako połączenie nagiego istnienia skazanego na mękę z nadzieją i miłością. U góry przy trzonie kolumny skupione są trzy postacie. U jednego z nich fioletowa draperia zakrywa pośladki, u drugiego zielona tkanina zwisa z uda, a trzeci klęczy na brzegu fioletowego płaszcza. Widoczne kolory mają i w tym przypadku wymiar symboliczny: fiolet to pokuta, łączy się z bielą – symbolem wiary i zielenią – symbolem nadziei. Interpretując barwy i ich połączenie, można wysunąć wniosek, iż widzimy tu obraz Syna Bożego poddającego się biczowaniu z miłości, by wszystkim ludziom gotowym na pokutę dać nadzieję na zbawienie. Wśród aniołów widoczna jest głowa ciemnoskórej postaci, której wzrok skierowany jest ku górze, co może symbolizować cnotę nadziei. W sąsiedniej lunecie znajduje się również taka głowa, z tą różnicą, iż jej wzrok skierowany jest w kierunku widza. W stronę postaci skupionych wokół kolumny leci inny anioł w szafranowej szacie, trzymający w dłoni kij z gąbką nasączoną octem.\nStrefa dusz Sprawiedliwych\nDwie lunety są oddzielone od dolnej części fresku pasmem obłoków. Pod nimi malarz umieścił strefę dusz Sprawiedliwych, tworzącą krąg nad głową Chrystusa. Owe dusze w postaci ludzkiej nie przedstawiają, tak jak w większości dzieł o tej tematyce, nikogo ważnego, żadnego patrona, żadnego znanego świętego, lecz prawdziwe święte dusze, na ogół nieznane na ziemskim padole. Nad głową Chrystusa artysta ukazał wśród postaci wizerunki dwóch Żydów. Jeden ma na głowie okrycie z dwoma wypukłościami przypominające w kształcie rogi. Takie czapki z nakazu Kościoła musieli nosić Żydzi, by zgodnie ze średniowiecznym przesądem przypominać, iż są spłodzeni przez diabła. Drugi Żyd podnosi do góry palec, wskazując i przypominając o Jedności Boga. Na jego głowie widoczna jest żółta czapka, jaką Żydzi od 1215 roku musieli nosić w miejscach publicznych. Przedstawienie tych dwóch postaci było niezgodne z ówczesną nauką Kościoła, który uważał, iż Żydzi nie mogą mieć nadziei na dostanie się do Nieba, a takie postacie jak m.in. Mojżesz czy Abraham mogą w najlepszym wypadku osiągnąć czyściec.\nChrystus w roli Wielkiego Sędziego\nPostać Jezusa jako sędziego i matki Boskiej, u dołu po lewej stronie podobizna Vittoria Colonna\nŚwięty Bartłomiej trzymający swoją skórę z podobizną Michała Anioła\nW środku sceny znajduje się postać Chrystusa, przedstawiona w zupełnie odmienny sposób niż na innych obrazach o tej tematyce. Nie posiada on brody, jego ciało jest muskularne i przypomina posąg grecki lub boga Apolla. Michał Anioł, będący pod wrażeniem sztuki antycznej, prawdopodobnie posłużył się dwiema rzeźbami, które niewątpliwie znał. Chodzi o Głowę Apolla belwederskiego oraz Tors Belwederski autorstwa Apolloniosa z Aten. Obie rzeźby znajdują się obecnie w zbiorach Muzeum Watykańskiego. Chrystus ubrany jest w fioletowy płaszcz swobodnie przerzucony przez lewe ramię i udo; kolor nawiązuje do królestwa lub do pokuty. Na jego dłoniach i stopach i boku są słabo widoczne otwarte rany.\nPo prawej stronie znajduje się Matka Boża, która odwraca wzrok od osób ukaranych, a tym samym od surowych wyroków Jezusa. Jej twarz została namalowana w zupełnie inny sposób niż pozostałe postacie – zamiast pociągnięciem pędzla farba została naniesiona punktowo. Taki sposób, zwany pointylizmem, na szeroką skalę był stosowany dopiero w XIX wieku, a za jego propagatora uznaje się Georges'a Seurata. Maria spogląda w dół bezpośrednio na twarz tajemniczej kobiety wystającej zza ramienia św. Wawrzyńca i trzymanej przez niego drabiny. Postać ta została zidentyfikowana jako podobizna Vittorii Colonny, włoskiej poetki sympatyzującej z innowiercami skupionymi wokół Juana de Valdésa. Michał Anioł przedstawił Marię jako kobietę brzemienną. Dla malarza jest symbolem Kościoła, a jej ciąża symbolizuje wszystkich wiernych rodzących się dla raju aż do momentu sądu ostatecznego.\nWzrok Chrystusa skierowany jest w przeciwnym kierunku, ku mężczyźnie, który wygląda zza ramienia św. Bartłomieja. Postać przypomina z profilu posągi wyrzeźbione przez mistrza podczas pobytu we Florencji po 1532 roku, a przedstawiające jego miłość tego okresu – Tommasa dei Cavaliera. Najbliżej Chrystusa, u jego stóp, mistrz namalował dwóch świętych: Wawrzyńca i Bartłomieja. Wybór ten jest dość nietypowy. Po włosku imię Wawrzyniec to Lorenzo; imię to nosił mecenas i opiekun Michała Anioła Lorenzo Il Magnifico. Święty był również skarbnikiem Kościoła i autorem słów: ...prawdziwym bogactwem Kościoła jest nie złoto, ale wiara ludu. Umieszczenie tej właśnie postaci było więc z jednej strony złożeniem hołdu mecenasowi, pod okiem którego kształcił się malarz, z drugiej zaś zwróceniem się do dworu papieskiego i przypomnienie mu o prawdziwych wartościach chrześcijańskich.\nŚwięty Bartłomiej jest opiekunem m.in. tynkarzy i sztukatorów i jego pomoc była dla Michała Anioła niezmiernie potrzebna w realizacji takiego dzieła. Jego twarz jest podobizną przyjaciela, mistrza Pietra Aretina, który był prześladowany przez Kościół za swoje zbyt odważne grafiki zdobiące jeszcze bardziej wyuzdane wiersze. Przedstawienie Aretina w tak dużej bliskości Boga miało wyrażać myśl, iż ludzie tępieni przez władze Kościoła są często bliżej Boga niż autorytety religijne. Bartłomiej zginął śmiercią męczeńską, został obdarty żywcem ze skóry w Armenii. W ikonografii przedstawiany jest ze swą skórą w jednym kawałku i z nożem, którym go oprawiono. Na fresku w Kaplicy jest podobnie. Jedynie na kawałku skóry zamiast jego podobizny Michał Anioł umieścił własny autoportret, co stanowiło swoisty podpis dzieła.\nNad głową Chrystusa znajduje się kolejna grupa postaci złożona z m.in. postaci z historycznych ksiąg Starego Testamentu. Po lewej stronie, nad karząca dłonią Chrystusa widoczny jest anioł z nogami okrytymi fioletową szatą pokutną i z czepkiem na głowie w błękitnej barwie oznaczającą kontemplację. Anioł w czerwonej szacie wskazuje na Mojżesza, a nad nim widoczny jest kolejny w jasnoszarym płaszczu. Nad niebiańską postacią w niebieskim czepku widoczna jest para złączona w miłosnym uścisku. Jest to nierządnica z Jerycha, Rachab i jej mąż Salmon. Za nimi malarz umieścił Aminadaba i Nassona. Wśród postaci będącymi przodkami Jezusa zgodnie z Ewangelią Mateusza można rozpoznać Dawida, Batszebę i Salomona. Nieco po prawej stronie widzimy w zielonej szacie z uniesionym palcem Mojżesza, a obok niego króla Dawida, którego karci za związek cudzołożny z Batsztebą. Przy aniele w czerwonej szacie wskazującym na Mojżesza widoczne są kolejne postacie ze Starego Testamentu, będące zarazem przodkami Chrystusa. Jest to Noemi, jej mąż Elimelek i Rut z jej pierwszym mężem Kilionem, będąca prababką Dawida. Obok mężczyzny w czerwonej szacie z tonsurą na głowie, Jeftego, stoi wpatrzona w niego kobieta z wiankiem z kwiatów na głowie. Jest to córka Jeftego, która została złożona w ofierze przez ojca w wyniku nierozsądnego ślubowania. Przy Jeftym Michelangelo umieścił sędziów starotestamentowych: brodata postać to Samuel, a w jasnofioletowej szacie przedstawiony został Jozue.\nPoniżej grupy sędziów i królów znajduje się kolejna, skupiająca apostołów i innych uczniów. Na pierwszy plan wysuwa się Piotr Apostoł oddający klucze, symbol władzy papieskiej na ziemi. W prawej ręce trzyma srebrny, a w lewej złoty klucz. Koło Piotra, z długą brodą uwieczniony został jego brat Andrzej. Przed nimi stoi młody atletyczny mężczyzna, ukochany uczeń Jezusa – Jan. Za nim, tuż przy jego głowie w modlitewnej pozycji widoczna jest jego matka Salome, która według Ewangelii miała poprosić Jezusa o to, by jej synowie Jan i Jakub mogli zasiąść po lewej i prawej stronie w królestwie niebieskim. Sam Jakub widoczny jest za nogami Piotra i Andrzeja. Jego twarz wyraża przerażenie, co kontrastuje ze spokojem Jana. W zielonożółtej szacie symbolizującej grzech została przedstawiona Maria Magdalena. Głowa za Andrzejem to prawdopodobnie Petronelia, córka Piotra, a w cieniu za Andrzejem widoczna jest głowa teściowej Piotra, która według tradycji została uzdrowiona przez Jezusa.\nRodzina Marii (grupa po prawej stronie)\nNa lewo od postaci Marii, tyłem, nagi, stoi jej mąż Józef przyciskający do siebie drewniane belki. Pozostałe postacie należą do grona rodziny Marii. Przodem stoi Jan Chrzciciel, po prawej stronie nieco wyżej widoczna jest w zielnej szacie postać jego matki Elżbiety, poniżej jego ojciec Zachariasz w czerwonym płaszczu. Zielona szata Elżbiety z czerwonym płaszczem Zachariasza i kontakt cielesny kobiety z Józefem mówi o narodzinach poprzednika Jezusa z miłości. Obok Jana Chrzciciela stoi postać chwytająca go za lewą rękę. Według interpretacji niektórych historyków, biorąc pod uwagę pracę Concordia Veteris ac Novi Testamenti Joachima z Fiore, przedstawione postacie można uznać za alegoryczne przedstawienie bohaterów Starego Testamentu. I tak na lewo od Elżbiety, Zachariasza i Jana Chrzciciela znajduje się grupka postaci wśród których identyfikuje się wizerunki Izaaka, Sary i Abrahama. Za tym pierwszym widoczni są Hagar i Izmael. Hagar jest zasłonięta białą szatą, Abraham ukazany został w szafranowym czepku symbolizującym rozeznanie duchowe, a Sara ukazana została w fioletowym płaszczu pokuty. Za Chrzcicielem widoczna jest żona Izaaka, Rebeka, która opiera lewą dłoń na ramieniu Elżbiety, a prawa ręką wskazuje na jej syna. Michelangelo przedstawiając te postacie, łącząc je w niewidzialną jedność, nawiązuje do Trójcy Joachimowej pochodzącej od Abrahama/Zachariasza, Izaaka/Jana i kończąc na postaci Jakuba/Chrystusa. Ukazany Jakub spogląda w stronę Chrystusa pokazując na nagą postać za sobą czyli na anioła. Jest to nawiązanie do jego walki z aniołem nad rzeką Jabbok, (Rdz.32, 25–29) od wydarzenia którego wywodzi się nazwa Izrael – "walczący z Bogiem". Obok niego ukazany został ciemnoskóry brat Ezaw. Powyżej, obok postaci Judy, znajduje się kobieta w zielonej szacie oraz dwaj mężczyźni – są to Dina, Symeon i Lewi.\nNa lewo od rodziny Marii, skupione zostały święte kobiety. Ich sylwetki bardziej przypominają muskularnych mężczyzn niż kobiece kształty. Michelangelo posłużył się tu męskimi modelami tak samo jak wcześniej podczas malowania wizerunków Sybilli na sklepieniu Kaplicy Sykstyńskiej. Postacie zostały skupione pomiędzy staruszką w fioletowej szacie a dwiema kobietami w zielonej i czerwonej sukni. Staruszka to pramatka wszystkich żyjących – Ewa. Dwie kobiety to Niobe i jej najmłodsza córka. Matka ma na sobie zieloną suknię z błękitną szarfą. Jej piersi są obnażone. Kolor zieleni tutaj oznacza wdowę. Jej wzrok skierowany jest ku Chrystusowi, przez co stanowi pomost pomiędzy grupą wdów a dziewicami. Plecami do widza siedzi Judyta w zielonożółtej szacie i w fioletowym płaszczu pokutnym. Na głowie ma niebieski czepek z motywem krzyża. Podobny motyw widoczny jest na żagielku przy wejściu do kaplicy, gdzie Judyta przedstawiona została z głową Holofernesa. Judyta kieruje się w stronę kobiety o nagim torsie z wiankiem z włosów na głowie. Za jej rękę łapie inna kobieta w czerwonej szacie z białym welonie na głowie. Barwy kobiet są barwami symbolizującymi Kościół, a grzeszna żółć – Synagogę. Pomiędzy dwiema kobietami klęczy inna odziana w srebrny płaszcz i w złotą szatę okrywającą dolne partie ciała. Na głowie ma również upleciony z włosów wieniec. Według interpretacji, jest to symbol gołębicy, o której jest mowa w Psalmie 67. Jej strój jest bardzo podobny do stroju Sybilli libijskiej, namalowanej na sklepieniu kaplicy autorstwa Luki Signorelliego. Twarz kobiety zwrócona jest ku widzowi, zapraszając go niejako do udziału w scenie. Ona sama opiera się o kobietę w błękitnym płaszczu kontemplacji, a ta z kolei wyciąga ramiona ku innej znajdującej się na wyższym poziomie obłoków. Jej gest nie pozostaje niezauważony i odpowiada na niego inna z wieńcem z włosów na głowie. Postać na górze to prawdopodobnie Estera. Na nią spogląda stara kobieta w szarej szacie. Jest to wizerunek Sybilli perskiej, choć jej wizerunek przypomina Sybillię kumańską ze sklepienia. Obok Estery siedzi kobieta z obnażonymi piersiami, co może sugerować, iż jest matką. Jest to Sybilla erytrejska. Spogląda ona na Chrystusa i gestem lewej ręki wskazuje na kobiety chcące wspiąć się do wyższych partii chmur. Liczba kobiet w tej części fresku, wyłączając Niobe i jej córki oraz Judytę, odpowiada liczbie dziesięciu Sybill.\nŚwięte kobiety – Sybille\nRachele spoglądająca na Leję a za nią czarnoskóra żona Chana i złotowłosa małżonka Sema\nPersonifikacja wiary i Sybilla erytrejska z niebieskim czepkiem na głowie\nMniej więcej pośrodku tej grupki, w oczy rzuca się naga postać kobiety z niebieskim welonem na głowie spływającym w dół. Postać przedstawia Rachelę zwróconą ku swej towarzyszce Lei, która wyciąga do niej dłoń, jak gdyby przyjmowała od niej dar. Postaciom przygląda się czarnoskóra postać widoczna za plecami Racheli. Jest to żona Chama, syna Noego. Nad nią widoczna jest twarz kobiety ze złocistymi włosami i z błękitną wstążką na głowie. Jest to małżonka Sema. Za Sybillą erytrejską widoczna jest kobieta w białej szacie ze złożonymi do modlitwy dłońmi. Jest to personifikacja wiary. Nad jej plecami widoczny jest szafranowy pas rozeznania duchowego. Obok widoczna jest postać w czerwonej szacie uosabiającą miłość. Po prawej stronie z kolei, nieco wyżej widoczna jest kobieta w zielonym płaszczu spoglądająca w górę. Jest to personifikacja nadziei, a jednocześnie wizerunek żony Noego. Ona wraz z kobietą w białej szacie spoglądają w górę na proroka Jeremiasza.\nPo lewej stronie na impoście łuku widoczna jest postać starej kobiety z obnażonymi piersiami o bardzo opalonej karnacji. Kobieta zakrywa głowę szarobiałym welonem, a jej płaszcz w kolorze fioletowym oznaczającym pokutę okrywa jej kolana. Jest to Ewa – matka wszystkich żyjących, która po dopuszczeniu się grzechu przez całe życie pokutuje za swoją winę.\nŚwięci mężczyźni i wyznawcy\nPo prawej stronie Anioł umieścił postacie sprawiedliwych mężczyzn...\nŚwięty Paweł i jego uczennica Tekla.\nMężczyźni sprawiedliwi (detal)\nDwaj całujący sie młodzieńcy i młokos całujący w brodę starca.\nDwaj nadzy młodzieńcy całujący w namiętnym pocałunku.\nW części górnej, po lewej stronie w głębi, w ciemnych włosach przedstawiony został prorok Ozeasz. Zasłania go kobieta w zielonej szacie – prawdopodobnie jego żona Gomer. Według Starego Testamentu, Bóg rozkazał prorokowi ożenienie się z nierządnicą, by w ten sposób wyjaśnić ludowi wiarołomną relację pomiędzy Izraelem a Bogiem. Z prawej strony widoczna jest postać Natana w siwych włosach wskazującą na Dawida i Betszebę. Poniżej niego można rozpoznać trzeciego sprawiedliwego władcę wymienionego w Starym Testamencie, a mianowicie króla Assę. Postać z siwą brodą to Apostoł Paweł, a obok niego w niebieskim czepku z dłońmi złożonymi do modlitwy stoi jego uczennica Tekla.\nPo prawej stronie, od postaci sprawiedliwych mężczyzn, Michelangelo umieścił grupę wyznawców. Obie grupy łączy potężna postać z krzyżem – prawdopodobnie jest to Szymon z Cyreny. Wokół krzyża skupia się kilka postaci. U dołu kobieta w szafranowej szacie pokutnej całuje relikwie. Powyżej dwie dłonie próbują ją złapać. Jeszcze wyżej widoczna jest stara postać z siwą brodą i łysiną na głowie, ubrana w białą szatę. Nad nim muskularny mężczyzna w czerwonej szacie przygotowuje się do odebrania krzyża z rąk Szymona. Ten fragment fresku ukazujący pożądanie krzyża jest nawiązaniem do wersetu z Listu św. Pawła do Galatów: jeden drugiego brzemiona noście (Ga 6,2). Kolory ponownie mają tu swoje znaczenie, a ich interpretacja mówi o wierze, która kontempluje krzyż a miłość przejmuje od bliźniego. Dopełnieniem przesłania jest głowa kobiety, po lewej stronie widoczna obok postaci z krzyżem. Jej spojrzenie ku widzowi i zielona szata mówi o pokładaniu nadziei w krzyżu. Nad nią siedzi brodaty mężczyzna z przewieszonym przez kolano czerwonym płaszczem mieniącym się bielą. jego prawa ręka wskazuje Szymona a wzrok skierowany jest ku Chrystusowi. By zaakcentować kierunek jego spojrzenia Michelangelo umieścił innego wyznawcę powyżej, który palcem wskazuje na Jezusa Sędziego i ufnie spogląda w jego stronę.\nTuż obok górnej części krzyża, po lewej stronie Michelangelo umieścił kilka tajemniczych postaci. W zielonym kapturze głęboko nasadzonym na oczy, widoczna jest podobizna samego artysty. Obok z głębokiego cienia wyławia się podobizna jego przyjaciela Cavaliera, a z prawej strony nad głową brodatego mężczyzny w jasnofioletowym kapturze umieszczona została kobieta przypominająca swym profilem Victorię Colonny. Po raz drugi więc Michał Anioł ukazuje swój autoportret na fresku w bliskim towarzystwie swoich przyjaciół.\nKolejne postacie odzwierciedlają ruch odśrodkowy. Na głównym planie tej sceny widoczna jest naga postać mężczyzny, odwrócony do tyłu i spoglądająca na kobietę w białym welonie. Inny młodzieniec o złotych włosach i w złotej szacie obejmuje ją ramieniem dotykając prawą dłonią policzka nagiego mężczyzny. Postacie te prawdopodobnie przedstawiają św. Monikę i Ojca Kościoła, świętego Augustyna. Według tej interpretacji druga postać widoczna na pierwszym planie to Święty Ambroży. Wśród pozostałych można rozpoznać św. Grzegorza i św. Hieronima. Wspomniana wcześniej kobieta uznana za personifikację nadziei to św. Eustachia. Była ona uczennicą Hieronima i razem z nim wiodła życie zakonne w Betlejem. Hieronim właśnie jej zadedykował przekład Starego Testamentu, stąd umieszczenie jej w obecności świętego. Bliskie umieszczenie postaci Eustachii koło krzyża ma natomiast nawiązywać do jej ascetycznego życia. Za Ambrożym widoczna jest postać kobiety w zielonej szacie z dłońmi złożonymi do modlitwy. Za nią widoczna jest głowa starego mężczyzny. Obie postacie to święta Scholastyka i jej brat, święty Benedykt. Między nimi znajduje się bardzo słabo widoczna twarz należąca do świętego Maura lub świętego Placyda.\nPozostałe postacie powyżej zostały przedstawione inaczej niż w dotychczasowej ikonografii: zamiast uradowanych, lecz powściągliwych mężczyzn witających się z sobą za pomocą gestów, Michał Anioł przedstawił nagie postacie rzucające się w ramiona. Wśród grupy na pierwszy plan wysuwa się postać młodzieńca w turbanie na głowie, podtrzymującego dłoń Ambrożego. Za nim po prawej stronie znajduje się starzec z długą białą brodą. Jest to protoplasta wszystkich ludzi, Adam. Przed nim można wyróżnić cieszących się dwóch nagich młodzieńców namiętnie całujących się. Za nimi z kolei widoczna jest ponura postać Dantego, a nieco z boku kolejnych dwóch młodzieńców całujących się. Po prawej stronie widoczna jest postać starca z brodą i młodzieńca trzymająca i całująca w zarost. Według innych interpretacji postacie za Adamem przedstawiają jego rodzinę. I tak za Adamem rozpoznać można jego syna Abla, mężczyzna w zielonej szacie to Set, a postać w którą się wpatruje to jego syn Enosz. Inną postacią wyróżniającą się z tłumu jest brodaty starzec w zielonej szacie. Jest to Noe. Wokół niego stoją jego synowie: czarnoskóry Cham – protoplasta ludów afrykańskich, Sem oraz Jafet, od którego pochodzą ludy indoeuropejskie, a który jest przedstawiony jako młodzieniec w turbanie na głowie.\nPoniżej grupy świętych mężczyzn znajduje się grupa osób będących męczennikami Kościoła katolickiego. Postacie skupione zostały na obłoku. Po lewej stronie u dołu widoczna jest głowa kobiety, wystająca obok białych spodni tyłem stojącego mężczyzny, kojarzonego z Danielem. Jest to wspomniana w Księdze Daniela Zuzanna, która została skazana na śmierć na podstawie fałszywych zeznań. Według Pisma Świętego Daniel miał udowodnić jej niewinność. On sam spogląda na trzy postacie ubrane w zieloną, czerwoną i fioletową szatę. Mężczyznami są prawdopodobnie trzej towarzysze Daniela ocaleni przed śmiercią w rozpalonym piecu. Według Księgi Daniela młodzieńcy zostali skazani na śmierć mimo, iż byli niewinni, a od cierpień uratował ich anioł. Interpretację taką potwierdza środkowy mężczyzna, który wskazuje na koło Katarzyny, które zgodnie z tradycją zostało zniszczone przez anioła. Z prawej stronie namalowany został młodzieniec w szafranowym płaszczu rozeznania duchowego, z krzyżem u boku. Jest to tzw. "dobry łotr", który umierając wraz z Jezusem na krzyżu jako jedyny wierzył w jego niewinność i boskość. Chrystus obiecał mu, iż znajdzie się w raju (Łk 23, 43). Dalej na prawo od łotra, znajdują się kolejni męczennicy – święty Błażej i święta Katarzyna. Katarzyna pierwotnie była przedstawiona nago (można to zobaczyć na wczesnych kopiach Sądu Ostatecznego) jednakże później otrzymała domalowaną szatę. Święta trzyma połamane koło, jej narzędzie męki, i pokazuje je mężczyznom pragnących dostać się do góry, a których powstrzymują aniołowie. Wizerunek stojącego za nią Błażeja również uległ zmianie. Pierwotnie jego głowa skierowana była w dół, a wzrok spoczywał na jednego z aniołów. Błażej został ukazany z żelaznymi zgrzebłami, które według tradycji rozszarpało jego ciało. Po prawej od Katarzyny klęczy święty Sebastian, trzymający w lewej dłoni wiązkę strzał. On również padł ofiarą "majtkarzy" a narządy płciowe zostały okryte materiałem namalowanym techniką al secco. Za Sebastianem widoczne są trzy postacie kobiet ubranych na zielono, błękitno i czerwono; ta ostatnia ma włosy uczesane jak oblubienica, pozostałe głowy mają okryte welonem. Wszystkie trzy skierowane są na ku duszom wspinającym się do nieba, ukazana w zielonej szacie siostra wskazuje na zgrzebła Błażeja. Według tradycji dwie kobiety z welonami są siostrami Praksedą i Pudencjaną i były związane z przedstawionymi obok męczennikami. Trzecia kobietą jest męczennica, święta Agnieszka. Według interpretacji Pfeiffera Michał Anioł malując męczenników nawiązywał do fragmentu Apokalipsy św. Jana (Ap 6, 10).\nStrefa wstępujących do nieba\nFragment wznoszenia się dusz do nieba za pomocą różańca\nFanatyczny kaznodzieja Girolamo Savonarola\nBiagio da Cesna jako Minos\nPoniżej grup męczenników, świętych mężczyzn i kobiet,znajduje się kolejny poziom fresku, na którym Michał Anioł przedstawił wstępujących do nieba. W centralnej części, wokół której rozgrywane są sceny wstąpienia, znajduje się grupa jedenastu aniołów Apokalipsy dymiących w trąby na znak zbliżającej się godziny Sądu. Dwóch z nich trzyma ciężką Księgę Apokalipsy, czyli księgę ze spisem potępieńców. Są ubrani odpowiednio w zielony płaszcz nadziei oraz w szkarłatna szatę rozeznania duchowego. Sześciu aniołów dmie w złote trąby. Prócz jednego, pozostali mają na sobie różnokolorowe szaty. Mały anioł w czerwonej szacie po prawej stronie, symbolizuje cnotę miłości, a trąbę kieruje ku grupie błogosławionych. Przed nim znajduje się ciemnoskóry anioł w fioletowej szacie, a jego trąba skierowana jest ku potępieńcom. Koło nich widoczny jest anioł z trąbą oparta na ramieniu. Poniżej znajduje się anioł w zielonej szacie z przygotowaną trąba skierowaną do piekła. Pośrodku znajduje się nagi anioł, a po lewej stronie znajdują się trzej inni w błękitnej, zielonej i czerwonej szacie, co według interpretacji ma oznaczać, iż kontemplacja, nadzieja i miłość ma pomagać wejść do nieba tym, którzy powstali z martwych.\nPo lewej stronie, malarz umieścił scenę zmartwychwstania. Dusze zbudzone przez siedmiu aniołów Apokalipsy widocznych w centralnej osi dzieła wychodzą z ziemi i wzlatują ku niebu. Za nimi demony piekieł próbują je zatrzymać i ściągnąć z powrotem w dół. Na skraju po lewej stronie widoczne są dwie postacie: kobieta w białej szacie umarłych i druga w zielonej szacie raju. Pierwsza chwyta za dłoń wystającą z obłoków i pomaga jej wejść do nieba. Pomiędzy nimi znajduje się nagi mężczyzna wciągany do nieba przez innego. Genitalia mężczyzny zakryte są szarą szatą, która jest kolejnym dowodem ingerencji cenzury. Pomiędzy jego nogami widoczna jest postać w fioletowej szacie, co ma symbolizować pokutę prowadząca do nieba. Wśród pozostałych postaci po lewej stronie widoczny jest ksiądz błogosławiący powstające dusze, co może stanowić odniesienie do poglądów iluministycznych na temat wieku przyjmowania chrztu. W innej scenie wznoszenia dusz widoczny jest detal wznoszenia za pomocą różańca. Scena może odnosić się do nauk Valdesa mówiących, iż łaskę Boską można uzyskać za pomocą modlitwy, a nie ślepego posłuszeństwa. Codzienna modlitwa różańcowa miała przybliżyć wiernego do Boga i zbawienia. Taki sposób przedstawienia zbawionych również odbiegał od dotychczasowego, gdzie zbawieni to ci, którzy poprzez łaski i hojność wobec Kościoła, np. ufundowanie kościoła czy kaplicy, doczekiwali się łaski Bożej.\nPo prawej stronie znajduje się scena zrzucania grzeszników w czeluści piekieł. Cała scena to jedna wielka walka aniołów i dusz. Potępione dusze symbolizują poszczególne grzechy i przewinienia, głównie siedem grzechów głównych: pychę, chciwość, nieczystość, zazdrość, nieumiarkowanie w jedzeniu i piciu, gniew, lenistwo. Postać przedstawiona do góry nogami to symonia czyli chciwość. U jej boku widoczna jest sakiewka. Pomysł tej postaci Michał Anioł zaczerpnął z Piekła autorstwa Dantego. W czasach malarza ten proceder był powszechnie stosowany i był on przez niego potępiany. Powieszona postać z głową w dół jest karykaturą męczeństwa św. Piotra; ma ona dwa klucze wiszące u boku, złoty kolor sakiewki i czerwony sznur są barwami Watykanu. Z prawej strony widoczna jest Lubieżność ciągnięta w dół za jądra. Kobieta błąkająca się po sklepieniu uosabia lenistwo.\nPomiędzy aniołami a duszami potępionymi znajduje się w odosobnieniu postać chowająca w dłoni twarz. To alegoria żalu za grzechy.\nW dolnej części fresku Michał Anioł przedstawił łódź Charona przewożącego dusze. W dotychczasowej ikonografii postać ta nie występowała i została zaczerpnięta z Boskiej komedii Dantego tworząc swoistą ilustrację do III pieśni Piekła:\ndrogę wskazuje i kupa ich goni,\nA gdzie nie idą w ład, tam wiosłem garnie.(tłum. Edward Porębowicz)\nWśród postaci Anioł umieścił podobiznę znienawidzonego przez Florentczyków, fanatycznego kaznodziei Girolama Savonaroli. Savonarola był mnichem, w sposób bezwzględny walczącym z wolnością słowa i sztuki, jakie panowała w ówczesnej Florencji, a gdzie również przebywał Michelangelo. Jego postać i głos na długo utkwiła w pamięci mistrza; po czterdziestu latach umieścił go na fresku Sądu Ostatecznego w miejscu najgłębszym i najdalszym, w czeluściach piekielnych, gdzie nikt nie idzie mu z pomocą. Wśród ciał widoczna jest wyraźnie postać z oślimi uszami i owinięta wężem kąsającym jego genitalia. Był to Minos, sędzia świata podziemnego Hadesu. Jego rysy do złudzenia przypominają rysy papieskiego zarządcy, mistrza ceremonii Biagio da Cesena. Michał Anioł nie lubił papieskiego wysłannika za jego arogancję i by dać upust swojej niechęci nadał greckiemu królowi kochającemu złoto twarz da Ceseny. W ten sposób skazał go na wieczne potępienie. Była to ostatnia postać namalowana przez Michelangelo we fresku. W 1541 roku odsłonięto dzieło i poza wieloma głosami oburzenia z powodu innowacyjnego przedstawienia tematu oraz wszechobecnej golizny, od razu zauważono postać podobną do drugiej osoby pod względem władzy w Watykanie. Według relacji Biagio miał paść na kolana przed papieżem i prosić go o usunięcie go z fresku, lecz ten odparł mu: Mój synu, Wszechmocny dał mi władzę nad niebem i ziemią, ale jeśli chcesz wydostać się z piekieł, musisz porozmawiać z Michałem Aniołem..\nObudzone sprawiedliwe dusze wznoszące się ku niebu Dusze\nZ lewej stronie widoczny jest ksiądz błogosławiący duszom\nSiedmiu Aniołów Apokalipsy dymiących w trąby\nAniołowie Apokalipsy – detal\nAniołowie walczący z potępieńcami\nMichał Anioł malując fresk zastosował odwróconą perspektywę. Górne postacie i sceny są znacznie większe od tych przedstawionych w dolnej części malowidła. Zastosowanie takiego zabiegu powoduje, iż widz lepiej widzi oddalone postacie i nie są on dla niego niewidoczne. Po odsłonięciu fresku opinie na jego temat były podzielone. Obok podziwu nad kunsztem mistrza więcej było słychać głosów oburzenia i dezaprobaty z powodu wielości nagich ciał poskręcanych w każdą stronę. Papież Paweł IV polecił dwóm innym artystom, Daniele da Volterra zwanemu później "majtkarzem" oraz Girolamie da Fano, na miesiąc przed śmiercią Michała Anioła, zakrycie nagości.\nMichał Anioł, jako znawca kabały i tradycji żydowskiej, umieścił we fresku kilka elementów kabalistyki. Dzieło jest wyrazem równowagi świata. Po lewej stronie, po stronie Matki Boskiej, znajdują się symbole Chesed, żeńskie pierwiastki Drzewa Życia. Po drugiej stronie mamy symbole władzy i sądu czyli Gewura – Din. Pośrodku fresku znajduje się zgodnie z naukami kabalistycznymi drabina Jakubowa w postaci rusztu św. Wawrzyńca. Michał Anioł malując fresk przekazał wiele własnych myśli i poglądów. Ukazał swojego kochanka, przekazał szacunek dla Żydów, dezaprobatę dla poczynań polityki watykańskiej, pokazał nowatorskie techniki oraz neoprotestanckie poglądy wynikające ze znajomości z Vittorią Colonną.\n↑ B. Blech, Tajemnice Kaplicy Sykstyńskiej, s. 305.\n↑ R. Toman, Renesans w sztuce włoskiej, s. 321.\n↑ Przez tak dużą ilość wykorzystania tego drogocennego barwnika fresk należy do najdroższych dzieł w historii. B. Blech Tajemnice Kaplicy Sykstyńskiej, s. 308.\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.253-260\n↑ P. Rynck, Jak czytać malarstwo, s. 136.\n↑ H. Pfeiffer, Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s. 258.\n↑ H. Pfeiffer, Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s. 259.\n↑ Jedynie fragment ciemnej szaty nie pasującej do całości, a okrywającej przyrodzenie, jest późniejszym efektem cenzury; wykonany został techniką al secco.\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.258-267\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.269\n↑ H. de Borchgrave, Chrześcijaństwo w sztuce, s. 118.\n↑ H. Pfeiffer, Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.269\n↑ Według teorii Beniamina Blencha zawartej w Tajemnicach Kaplicy Sykstyńskiej odwrócona twarz Marii symbolizuje odejście Michelangelo od nauk Kościoła katolickiego.\n↑ B. Blech, Tajemnice Kaplicy Sykstyńskiej, s. 316.\n↑ H. Pfeiffer, Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s. 276.\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.276-282\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.282\n↑ Mt. 20, 20–23.\n↑ Mt 8, 14.\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.283-86\n↑ Praca Joachima mówi o zgodnych proporcjach: Zgodność oznacza podobieństwo proporcji pomiędzy Starym a Nowym Testamentem, równoważne pod względem liczby, anie godności, jako że postać i postać, porządek i porządek, wojna i wojna, wykazujące pewne podobieństwa, patrzą obie w twarz, podobnie jak Abraham i Zachariasz, Sara i Elżbieta, Izaak i Jan Chrzciciel, człowiek imieniem Jezus i Jakub Joachim z Fiore Concordia 1519 za H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s. 342.\n↑ Wieniec na głowie z upleciony z włosów oznacza, iż mamy do czynienia z oblubienicami.\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.286\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.291-298\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.291\n↑ a b H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s. 304.\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.304\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s. 305.\n↑ Dn 13, 44–47.\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.298\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s. 310.\n↑ Według innej interpretacji różaniec przypomina raczej muzułmański sznur modlitewny, który ma przypominać o 99 imionach Allaha.\n↑ Wyraz swojej niechęci i potępienia wyraził w 1512 roku w wierszu w którym opisał Watykan i kupczenie krwią Chrystusa.\n↑ Patrick Rynck Jak czytać malarstwo, s. 137.\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.311-33\n↑ Ettore Camesasca, Michelangelo pittore, Rizzoli, Milano 1966 s. 120\n↑ H. Pfeiffer Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, s.330\n↑ M. Rzepińska Malarstwo Cinquecenta, s. 68.\n↑ Rolf Tomma Renesans w sztuce włoskiej, s. 330.\n↑ Inne źródła mówią, iż decyzje o zakryciu golizny podjęto 21 stycznia 1564 roku na Soborze Trydenckim Wielkie muzea, s. 134.\n↑ Helen de Borchgrave, Chrześcijaństwo w sztuce, s. 118.\nBenjamin Blech, Roy Doliner, Tajemnice kaplicy Sykstyńskiej, Dom Wydawniczy REBIS, Poznań 2009, ISBN 978-83-7510-299-4.\nHenrich Pfeiffer, Kaplica Sykstyńska na nowo odkryta, Biały Kruk, Kraków 2008, ISBN 978-83-7553-026-1.\nAlfred Ligocki, Sztuka renesansu, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973.\nRolf Tomma, Renesans w sztuce włoskiej, h.f.ullman, 2005, ISBN 978-3-8331-1040-5.\nMaria Rzepińska, Malarstwo Cinquecenta, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1989, ISBN 83-221-0441-3.\nHelen de Borchgrave, Chrześcijaństwo w sztuce, Horyzont, Warszawa 2002, ISBN 83-7311-452-1.\nPatrick de Rynck, Jak czytać malarstwo, Universitas, Kraków 2006, ISBN 83-242-0565-9.\nBarbara Furlotti, Wielkie muzea. Muzea Watykańskie, HPS, Warszawa 2007, ISBN 978-83-60688-25-0.


Beata Kempa namawiała do głosowania na Andrzeja Dudę\nPodczas spotkań z wyborcami na Podkarpaciu Beata Kempa, eurodeputowana Solidarnej Polski, zaapelowała o poparcie Andrzeja Dudy w nadchodzących wyborach prezydenckich. Była szefowa kancelarii premiera w czasie wizyty w Kolbuszowej powiedziała, że urzędujący prezydent jest - jak się wyraziła - "fantastycznym przedstawicielem naszego kraju za granicą". Jej zdaniem - "prezydent potrafi rozmawiać,...\nW Mielcu szukają mężczyzny, który wpadł do Wisłoki\nW Mielcu trwa akcja poszukiwawcza mężczyzny, który wpadł do Wisłoki i zniknął w jej nurtach. Do zdarzenia doszło na wysokości ulicy Rzecznej. Strażacy otrzymali zgłoszenie o zdarzeniu przed godz. 15. W akcji poszukiwawczej biorą udział strażacy OSP i PSP oraz m.in. członkowie specjalistycznej grupy ratownictwa nurkowego z Rzeszowa...\nPowiększy się placówka dla seniorów Dębicy\nBędą lepsze warunki pobytu dla seniorów, podopiecznych dębickiego Stowarzyszenia Dobroć. Założona przez Siostry Służebniczki organizacja prowadzi Dom Symeona i Anny, miejsce w którym spotykają się osoby starsze, obecnie to ludzie w wieku około 80 lat. Po przerwie w działalności spowodowanej epidemią, wznowiono przyjmowanie uczestników zajęć. W domu jest 20 miejsc...\nSaperzy mieli w Sieniawie pełne ręce roboty\n250 pocisków artyleryjskich ,20 kg materiału wybuchowego oraz 430 . innych niebezpiecznych przedmiotów zabezpieczyli saperzy w Sieniawie kolo Przeworska. Pracowali tam od środy po informacji od operatora koparki który podczas robot ziemnych przy ul. Tadeusza Kościuszki wydobył z ziemi 9 pocisków artyleryjskich. Jak się okazało w pobliżu znalezisk pochodzących...


Kobieta w swoim świecie :): Projekt denko Marzec 2012\nDziś kilka słów na temat kilku produktów, które zużyłam w kończącym się miesiącu.\nNie są to nowe produkty, o kilku z nich już wspominałam na swoim blogu.\n1. Zacznę od produktu, o którym wiele już powiedziano: Masło do ciała, Bielenda seria Czarna Oliwka\nProdukt przeznaczony do skóry suchej i bardzo suchej, posiada Witaminy A+E, Kwas Omega 3+6, oraz ekstrakt z liści oliwnych. Pojemność 200 ml.\n+ bardzo fajna kremowa konsystencja ( porównałabym to z konsystencją gęstego, treściwego kremu),\n+ bardzo łanie się rozprowadza na skórze, dobrze się wchłania, fajnie nawilża,\n+ produkt dość wydajny używałam przez całą zimę,\n+ nie pozostawia na skórze tłustej warstwy,\n- zapach (początkowo mi się podobał, po dłuższym czasie używania trochę mnie męczył, na szczęście dość szybko się ulatnia)\nPodsumowując: Mimo różnych chwil jakie miałam z tym produktem (po pierwotnej euforii przez chwilę trochę się zniechęciłam) finalnie uważam, że to bardzo fany produkt i gody polecenia.\nByć może wrócę na zimę do tego produktu, na razie mam w kolejce kolejne produkty do projektu denko i wiele maseł.\n2. Kolejny produkt, który skończyłam to Krem Bielenda, seria Czarna Oliwka, na dzień i na noc, pojemność 50 ml.\nPonieważ pisałam już wcześniej o tym produkcie, dziś tylko ogólne podsumowanie.\nNie polecam tego produktu. Już więcej po niego nie sięgnę\n- zapach (podobny jak wyżej)\n- okropnie zapycha pory, przyczyna koszmarnych wykwitów na mojej twarzy\nZużyłam go jedynie dlatego, że postanowiłam zastosować go jako masło do ciała.\nSzczerze mówiąc nie mogę oprzeć się wrażeniu że i Masło do ciała i krem do twarzy były nabierane z jednego pojemnika (krem lekko zabarwiony na zielono). Podobna konsystencja i na ciele zachowywały się tak samo.\n3. Żel do higieny intymnej rumianek i szałwia, Soraya, 300 ml, do skóry delikatnej i wrażliwej\nZwykły produkt w codziennej pielęgnacji. W składzie min. zawiera:\nwyciąg z szałwii i rumianku, kwas mlekowy (utrzymuje odpowiednie pH), D-panthenol (łagodzi podrażnienia i mikrouszkodzenia śluzówki, delikatnie nawilża)\n+ u mnie nie wywołuje alergii, ani podrażnień\n+ właściwie ma ma bardzo lekki i delikatny zapach\n+ opakowanie z pompką, bardzo ułatwia używanie\nBędę wracać do tego produktu ponieważ mam do niego zaufanie. W serii znajdują się jeszcze jakieś inne zestawienia ziół. Być może nie jest to idealnie naturalny produkt, ale ja go lubię.\n4. Szampon Seboradin, kuracja do włosów przetłuszczających się, skłonnych do wypadania. Czarna rzodkiew, naturalny ekstrakt z ośmiu ziół, pojemność 200 ml.\nPisałam już o tym produkcie. Uważam, że jest doskonały.\n+ skuteczność i spełnienie obietnic producenta\n- zapach, na szczęście mnie udało się do niego przyzwyczaić, po kilku chwilach go nie czuć.\n- /+ trochę cena (ponad 20 zł za 200 ml) biorąc pod uwagę skuteczność, uważam, że warto zapłacić\nJeśli ktoś ma problem z wypadającymi włosami, polecam sięgnąć. To było chyba moje trzecie opakowanie, mam już kolejne. Ponieważ jednak moje włosy już tak nie wypadają sięgnęłam na jakiś czas po coś innego (więcej przy kolejnym projekcie denko, który planuję pod koniec kwietnia)\n5. Przeciwzmarszczkowo-nawilżający krem na dzień, AA seria Wrażliwa Natura, 30+, do skóry wrażliwej i skłonnej do alergii, z organicznym ekstraktem z owoców goji.\nKrem zalecany do wieku 25 - 35 lat. Trochę za niski dla mnie przedział wiekowy, więc pewnie i składniki przeciwzmarszczkowe delikatniejsze.\nWg producenta krem ma:\ndostarczać energii i zwiększać witalność\nprzyspieszać naturalne procesy regeneracji naskórka\nwspomagać procesy odnowy skóry, nawilżać i pozostawiać skórę miękką w dotyku.\n+ zapach - bardzo delikatny, nie natarczywy, przyjemny.\n+ słoiczek zabezpieczony "sreberkiem", co wyklucza ingerencję osób trzecich,\n+ wystarczająco dobrze nawilża, nadaje się pod makijaż (zawsze po jego aplikacji podkład lub krem BB nakładałam po kilku minutach)\n-/+ trochę wolno się wchłaniał, nie wiem czy to nie jest charakterystyczne dla produktów z dużą zawartością produktów naturalnych.\n- nie zauważyłam efektów przeciwzmarszczkowych (być może ten bardziej dedykowany do mojego wieku byłby skuteczniejszy)\n- nie dodaje energii i nie zwiększa witalności (przynajmniej u mnie)\n- na pewno nie przyspiesza procesów odnowy skóry i regeneracji naskórka - miałam wręcz wrażenie, że w trakcie używania tego produktu procesy gojenia zwolniły, Zaczerwienienia i skórki po "wykwitach" zostawały znacznie dłużej niż zwykle. Obecnie używam innego kremu i nie mam takich problemów.\nGeneralnie uważam, że produkt nie jest ani zły ani dobry. Ot taki krem, nie powala. Nie kupię go, a jeśli sięgnę po produkty z tej serii to raczej po ten 35+, może okaże się bardziej zadowalający.\n6. Ostatni przedstawiany produkt może być w tym zestawieniu pewnym zaskoczeniem.\nPonieważ szukam dla siebie nowych smaków wśród herbat, często coś kupię, otworzę opakowanie i potem sięgam po następne zanim zużyję poprzednie. Postanowiłam więc wdrożyć projekt denko również wśród herbat.\nLipton London Earl Grey z płatkami bławatka\nBardzo smaczna herbatka. Nie pijam mocnych herbat, z jednej piramidki robię dwie herbaty. To na razie jedyna herbata, która smakuje mi bez dodatku cytryny (jak wiemy podobno herbata z cytryną bez cukru jest szkodliwa - a ja niestety dotychczas piłam tylko taką)\nTo wszystkie produkty z mojego projektu denko. Zapraszam na kolejne posty i życzę miłego, spokojnego weekendu, pozdrawiam, Renata\nAutor: Renata Soallina o 17:59


Za zanieczyszczenia trzeba płacić, ale stawki bez zmian - GazetaPrawna.pl\nZa zanieczyszczenia trzeba płacić, ale stawki bez zmian\n24 czerwca 2015, 07:13\nResort wskazuje, że wpływy z tytułu wszystkich opłat za korzystanie ze środowiska w roku 2012 wyniosły 1790,7 mln zł / ShutterStock\nNie ulegną zmianie opłaty np. za substancje wprowadzane ze ściekami do wód lub ziemi. Tak zakłada projekt rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska. Jest w trakcie konsultacji publicznych.\nObowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów zawiera już nieaktualny wykaz kodów odpadów. Zmieniło go bowiem inne rozporządzenie – ministra środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2014 r. poz. 1923), które weszło w życie 1 stycznia 2015 r. Niedostosowanie do niego aktu Rady Ministrów skutkować może problemami z obliczaniem opłat za korzystanie ze środowiska oraz brakiem stawek na 2016 r. za składowanie śmieci dla trzech nowych rodzajów odpadów. Chodzi o czerwony szlam powstający przy produkcji tlenku glinu, rtęć metaliczną oraz częściowo stabilizowaną.\nResort wskazuje, że wpływy z tytułu wszystkich opłat za korzystanie ze środowiska w roku 2012 wyniosły 1790,7 mln zł, a w 2014 r. 1627,2 mln zł. Tymczasem tylko z tytułu składowania i magazynowania odpadów 50 proc. opłat trafia do bud- żetu gmin, na których obszarze się one znajdują.\nProjekt rozporządzenia określa także stawki za korzystanie ze środowiska ponoszone za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza, ścieków do wód lub ziemi, umieszczenie odpadów na składowisku oraz pobór wód. Ich zmiana zależy od wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogłaszanych przez prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w formie komunikatu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.\nZ informacji z 15 stycznia 2015 r. w tej sprawie wynika, że w 2014 r. w stosunku do 2013 r. wyniósł on 100,0. Oznacza to, że opłaty pozostały na takim samym poziomie, a stawki nie wymagały waloryzacji o przedmiotowy wskaźnik.\nochrona środowiska prawo administracyjne ochrona\nGminie wolno dotować odbiór śmieci\nOdpady biodegradowalne – żal składować\nW deklaracji śmieciowej nie wolno umieszczać zgody na przetwarzanie danych osobowych\na kto (oprócz nas - podatników) zapłaci za wytwarzanie zanieczyszczonego prawa?


SportSiedlce.pl » W regionie: Strzelec zgasił Iskrę (fotogaleria) - SportSiedlce.pl\nSportSiedlce.pl / News / W regionie: Strzelec zgasił Iskrę (fotogaleria)\nDodano: 2018/10/21 17:59 4261\nW meczu 9 kolejki siedleckiej klasy B Strzelec Chodów wygrał w Krzymoszach z Iskrą Kotuń 6:2.\nPrzed meczem obie ekipy dzielił 4 punkty w ligowej tabeli. Strzelec w 8 meczach zgromadził 9 punktów i zajmował 10 miejsce, natomiast Iskra z dorobkiem 13 punktów była piąta.\nStrzelec już od początku ruszył do ataku na bramkę gości. W 8 minucie Krystian Anusiewicz po indywidualnej akcji wpadł w pole karne i oddał strzał, jednak to uderzenie było zbyt słabe. Dwie minuty później było już 1:0 dla gospodarzy. Patryk Ciulak podał do Karola Niegowskiego, ten zgrał futbolówkę do Adriana Ławnika, a pomocnik Strzelca uderzeniem zza pola karnego pokonał bezradnego golkipera Iskry. W 16 minucie do remisu doprowadził Marcin Pałka, który wykorzystał niepewność Michała Kopra i skierował piłkę do siatki. 24 minuta: błąd defensywy zespołu z Kotunia wykorzystali gracze Strzelca. Karol Niegowski uderzył na bramkę, golkiper sparował piłkę na bok, a z dobitką pospieszył Tomasz Borkowski, który ponownie wyprowadził gospodarzy na prowadzenie. Trzy minuty później mogło być 3:1, jednak sytuacji sam na sam nie wykorzystał Tomasz Borkowski.\nDruga połowa była bardzo ciekawa dla kibiców, ponieważ padło aż 5 bramek. W 54 minucie po kontrze Patryk Ciulak popędził skrzydłem i strzelił na bramkę, Michał Szczepaniak wybronił to uderzenie, ale przy dobitce Tomasza Borkowskiego nie miał już szans. Dziewiętnaście minut później było już 4:1, a na listę strzelców wpisał się Krystian Anusiewicz, który po podaniu Pawła Śliwy wykorzystał sytuację sam na sam. W 77 minucie po centrze Pawła Śliwy z rzutu rożnego piłkę głową do siatki skierował Przemysław Ławecki. Pięć minut przed końcem regulaminowego czasu gry sędzia Daniel Miler za dotknięcie futbolówki ręką w szesnastce odgwizdał rzut karny dla Strzelca. Pewnym egzekutorem jedenastki okazał się Paweł Śliwa. Ostatnią bramkę w meczu zdobyli w 84 minucie goście. Po kontrataku ładnym strzałem od poprzeczki popisał się Damian Wójcik.\nPLANY STRZELCA i ISKRY\nW następnej kolejce Strzelec zagra na wyjeździe ze Świtem Barcząca. Ten mecz odbędzie się w sobotę, 27 października o godzinie 15. Natomiast Iskra w niedzielę, 28 października o 11 podejmie na własnym stadionie Promnik Gończyce.\n21.10.18, 14:00 – Krzymosze\nStrzelec Chodów – Iskra Kotuń 6:2 (2:1)\nBramki: Adrian Ławnik 10, Tomasz Borkowski 24, 54, Krystian Anusiewicz 75, Przemysław Ławecki 77, Paweł Śliwa 83 (k) – Marcin Pałka 16, Damian Wójcik 84\nStrzelec: 1. Michał Koper – 5. Jakub Bączek (56, 10. Paweł Śliwa), 15. Marcin Ławnik (81, 21. Mateusz Korneć), 6. Przemysław Ławecki, 4. Gabriel Wielogórski (71, 8. Paweł Ślaz) – 2. Karol Niegowski, 6. Przemysław Ławecki, 20. Kamil Piwowarski (77, 3. Daniel Bobryk), 9. Patryk Ciulak (81,17. Mikołaj Kaźmierczak), 14. Krystian Anusiewicz (78, 13. Przemysław Kozak) – 19. Tomasz Borkowski (73, 11. Rafał Pieńkowski)\nIskra: 94. Paweł Gruszka (46, 1. Michał Szczepaniak) – 17. Mateusz Wojewódzki, 11. Damian Wójcik, 4. Łukasz Krupa, 3. Adam Urban (81, 20. Kacper Gadomski) – 8. Marcin Pałka, 13. Adrian Lęgas, 7. Kamil Niewiatowski (69, 6. Krzysztof Łokietek), 14. Łukasz Kuć, 15. Mateusz Boruciński (61, 21. Konrad Owsianko) – 10. Andrzej Parapura\nŻółte kartki: Jakub Bączek 38 – Łukasz Krupa 87\nNiwa Tęczki – ŁDK Łosice 0:2\nNojszewianka Dobre – Zorza Sterdyń 2:0\nPłomień II Dębe Wielkie – Świt Barcząca 2:4\nPromnik Gończyce – Liwia Łochów 5:0\nRywal Ruchna – ULKS Gołąbek 3:1\n1 Rywal Ruchna 9 22 26-10\n2 ŁDK Łosice 9 22 22-10\n3 Promnik Gończyce 9 19 35-11\n4 Nojszewianka Dobre 9 17 17-16\n5 Iskra Kotuń 9 13 26-27\n6 Niwa Tęczki 9 12 19-20\n7 Strzelec Chodów 9 12 25-28\n8 Liwia Łochów 9 11 14-19\n9 Świt Barcząca 9 11 16-20\n10 ULKS Gołąbek 9 9 15-23\n11 Płomień II Dębe Wielkie 9 9 22-24\n12 Zorza Sterdyń 9 0 9-38


Czy można jednocześnie zaszczepić się przeciw grypie i COVID-19? - PowiatLive - Lepszy wymiar informacji\nStrona główna » Czy można jednocześnie zaszczepić się przeciw grypie i COVID-19?\nAutorzy tych rekomendacji – wśród których są m.in. doświadczeni klinicyści, a także konsultanci krajowi reprezentujący różne dziedziny medyczne – przekonują, że w interesie społecznym i zdrowotnym jest jak najszybsza realizacja obu szczepień. Zwłaszcza, że według aktualnego stanu wiedzy medycznej szczepienie przeciw grypie może chronić także przed powikłaniami COVID-19, nawet u osób zaszczepionych przeciw COVID-19.\nTagi#szczepienia COVID-19 szczepienia przeciw COVID-19\nBędzie pomiar jakości powietrza w Wadowicach\nNowe zakażenia w powiecie wadowickim


Konrad T. Lewandowski - Diabłu ogarek. Tom 1. Czarna wierzba - audiobook\n> Fantastyka>fantasy>Diabłu ogarek. Tom 1. Czarna wierzba\nISBN : 978-83-8194-041-2\n„Skoro zaś ludzie i diabły na tej ziemi muszą żyć razem, to niech żyją jak sąsiedzi, choćby nawet sobie krzywi. Nie podnosi się ręki na sąsiada, jeżeli on ci w niczym nie zawinił…”\n„Miedze pomiędzy ziemią, niebem a piekłem wszędzie tu na Mazowszu jasno i wyraźnie wytyczone były i każdemu od maleńkości znane. Tylko głupi przekraczali je na własną wieczną szkodę”.


Spot filmowy z Piły najlepszy w Polsce - Powiat Pilski\nSpot filmowy z Piły najlepszy w Polsce\nTwórcy zwycięskiego spotu filmowego z Piły, który wygrał ogólnopolski konkurs ogłoszony przez MSWIA pt. „Aktywny senior to bezpieczny senior”, odebrali nagrodę główną w Warszawie. Z 54 nadesłanych prac pilski spot, który powstał dzięki współpracy Starostwa Powiatowego w Pile, Komendy Powiatowej Policji w Pile i Uniwersytetu Trzeciego Wieku, został wybrany jako najlepszy w Polsce. Gratulacje zwycięzcom złożył wiceminister Jarosław Zieliński.\n- Działania edukacyjne czy to profilaktyczne to jeden ze sposobów wsparcia, które udzielamy osobom starszym. Będą one tym skuteczniejsze, im ciekawsza i przystępniejsza będzie forma przekazu. A spot filmowy przemówi do każdego. Dlatego chętnie pomogliśmy w jego realizacji. Co więcej wpisuje się to w zadania, które jako powiat realizujemy. Jesteśmy dumni, że spot, który wspólnie wyprodukowaliśmy okazał się najlepszy w kraju. Gratulacje dla pilskich funkcjonariuszy i dla seniorów, którzy wystąpili w spocie – mówi Eligiusz Komarowski, starosta pilski.\nFilm powstał w ramach akcji społecznej i prewencyjnej, które pilska policja prowadzi wśród seniorów. Bowiem to osoby starsze są najbardziej narażone na działania oszustów i złodziei, często są ofiarami wypadków drogowych. Wystąpili w nim słuchacze Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Pile, członkowie Stowarzyszenia „Jeziorki – aktywna wieś” oraz funkcjonariusze z Komendy Powiatowej Policji w Pile. Spot promuje zarówno aktywny sposób spędzania wolnego czasu, jak i szereg przedsięwzięć prewencyjnych mających na celu poprawę bezpieczeństwa seniorów: kursy samoobrony, naukę udzielania pierwszej pomocy, w końcu spotkania na temat bezpiecznych zachowań i akcje, które zyskały dużą popularność.\nJednak produkcja spotu filmowego to jedno z wielu działań, którą wśród seniorów prowadzi pilska policja. Szerokim echem odbiła się również akcja, którą funkcjonariusze zorganizowali wiosną pn. „Seniorze bądź ostrożny”. Wówczas znane osoby z Piły wystąpiły na zdjęciach z hasłami apelującymi do seniorów o bezpieczne zachowania. Następnie zdjęcia wyświetlane były w autobusach miejskiej komunikacji w stolicy powiatu pilskiego. Na jednym z nich z hasłem „Seniorze nie daj się oszukać” wystąpił również Eligiusz Komarowski, starosta pilski. Należy także wspomnieć o pozostałych akcjach organizowanych bezpośrednio przez Powiat Pilski z Komendą Powiatową Policji w Pile rekordowe znakowanie rowerów, czy cykl zajęć rekreacyjnych na stadionie przy Okrzei „Lato z seniorem” i Piknik Bezpieczeństwa, w których słuchacze UTW w Pile brali licznie udział.


Setka Kuriera: Zgłoś swoją firmę. Czekamy do 18 maja | Kurier Lubelski\nSetka Kuriera: Zgłoś…\nSetka Kuriera: Zgłoś swoją firmę. Czekamy do 18 maja\nEP 5 maja 2012, 18:21\nSetka Kuriera 2011 Jacek Babicz/archiwum\nMamy już pierwsze zgłoszenia do rankingu najlepszych firm Lubelszczyzny - "Setka Kuriera". Na kolejne czekamy do 18 maja.\n- Nasze wyniki za ubiegły rok są rewelacyjne. Stwierdziliśmy, że warto się nimi pochwalić - mówi Zbigniew Kmicic, prezes spółki Poleksbud-Trade z Lublina. Jego firma, jako jedna z pierwszych, przesłała nam wypełniony formularz zgłoszeniowy.\nPodobnie zrobiły także: Przedsiębiorstwo Usługowo Handlowe CEWAR z Lublina i Bank Spółdzielczy w Niemcach.\nSetka Kuriera: Zgłoś swoją firmę (ankieta do pobrania)\nCały czas czekamy na kolejne firmy, które chciałyby dołączyć do rywalizacji. - Udział w naszym rankingu to okazja do zaprezentowania wyników Państwa przedsiębiorstwa i potwierdzenia jego stabilnej pozycji na rynku - przekonuje Dariusz Kotlarz, redaktor naczelny Kuriera Lubelskiego.\nFormularz zgłoszeniowy mogą Państwo pobrać z naszej strony internetowej. W razie jakichkolwiek pytań, prosimy dzwonić pod nr tel. 81 446-28-22 lub pisać na adres e-mail: [email protected]\nPrzypominamy, że udział w rankingu jest bezpłatny.\nW ubiegłorocznym zestawieniu triumfowały: Grupa Handlowa Emperia, Pekao Faktoring i PGE Dystrybucja. Jak będzie tym razem, przekonamy się już 5 czerwca. Właśnie tego dnia opublikujemy nasz specjalny dodatek "Setka Kuriera".\nWydawnictwo podsumujemy na uroczystej gali w Centrum Konferencyjno-Wystawienniczym Etiuda w Lublinie (ul. Szerokie 123).\npiotr 06.05.2012 17:30:18\nta...mowa o firmach które zalegają swoim pracownikom pieniądze\nfolk 06.05.2012 05:05:06\nZ tego co widzię,czytam i słyszę to w Lublinie i regionie najlepiej się mają firmy rzymsko-katolickie. Czy można zgłosic swoją PARAFIE do konkursu. Mamy takiego zaradnego,obrotnego dobrodziejam że zasługuje na miano biznesmena wszechczasów. Tak skutecznie tumani wiernych, że on by mógł zostać premierem i ministrem finansów RP w jednej osobie. Nikt nie wie gdzie się podziewają nasze datki.\nMorfeusz 05.05.2012 20:53:58\nA co na zdjęciu robi znany hodowca trzody chlewnej? Czyżby jakaś jego medalistka została poliglotką?\nNOWE Serialowa agentka z „Rancza” zachwycona Lubelszczyzną!\nNOWE Jaka moda panuje w Świdniku? Przegląd codziennych stylizacji mieszkańców\nNOWE Niepozorna miejscowość w powiecie kraśnickim zachwyca z lotu ptaka! [ZDJĘCIA Z DRONA]\nNOWE Dlaczego warto odwiedzić Łęczną? To miejsce zachwyci miłośników turystyki [ZDJĘCIA]


Anthony Bourdain: Człowiek, który przejadł świat\nAnthony Bourdain (Fot. Fairfax Media, Getty Images)\nUdowadniał, że jedzenie może nas do siebie zbliżać – napisał o nim na Twitterze Barack Obama. Anthony Bourdain, ekstremalny smakosz, podróżnik, gwiazda telewizji i autor bestsellerowych książek, zmarł nagle w wieku 61 lat.\nW dobrym jedzeniu chodzi wyłącznie o krew i narządy, okrucieństwo i rozkład. O naładowany sodem wieprzowy tłuszcz, o śmierdzące tłuste sery, o delikatne gruczoły grasicy i rozdęte wątroby młodych zwierząt. Artykuły o jedzeniu zazwyczaj nie zaczynają się w ten sposób. Ale tak właśnie brzmiały pierwsze zdania tekstu, który w 1999 r. ukazał się w magazynie „New Yorker”.\nDalej było tylko lepiej. Autor pisał o tym, dlaczego zamawianie ryby we wtorek jest jednym z największych błędów, jakie człowiek może popełnić w restauracji. Wyjaśniał też, dlaczego wybór dobrze wysmażonego steka będzie ze strony gościa przysługą dla kucharza (w skrócie – bo można mu wówczas opchnąć gorszy kawałek mięsa). Wreszcie – dowodził, że większość kuchni w knajpach jest mniej sterylnych od domowych, a noszenie lateksowych rękawiczek w kuchniach to idiotyzm (choć zapewne aprobowany przez inspekcję sanitarną).\nAnthony Bourdain i Barack Obama w Hanoi (Fot. AP/FOTOLINK, Getty Images)\nAutorem publikacji przeznaczonej wyłącznie dla czytelników o mocnych nerwach był niejaki Anthony Bourdain. Dobrze wiedział, o czym pisze. Ukończył Culinary Institute of America, przeszedł przez wszystkie szczeble kulinarnej hierarchii, w końcu obejmując stanowisko szefa kuchni popularnego francuskiego bistro na Manhattanie, serwującego uczciwą kuchnię dosmaczoną foie gras, truflami i tonami masła.\nJednak ten jeden artykuł, opublikowany w „New Yorkerze”, zmienił wszystko. I stał się punktem zwrotnym w jego karierze. Na fali obrazoburczej publikacji, obnażającej kulisy gastroświatka, powstała książka „Kitchen Confidential: Adventures in the Culinary Underbelly” (w Polsce wydana jako „Kill Grill”), która dla wielu była inspiracją do tego, by zawodowo zająć się gotowaniem – mimo że obraz restauracji, jaki nakreślił Bourdain, był daleki od kulinarnej sielanki. Tabu dla niego nie istniało, nawet jeśli chodziło o jego własną przeszłość. W książce obnażał kulisy działania restauracji i triki stosowane przez szefów kuchni. Pisał o stresie, problemach, nałogach. Także swoich. Niemal żadna decyzja nie była podejmowana bez wspomagania narkotyków – tak wspominał pracę w jednej z modnych nowojorskich knajp.\nAnthony Bourdain (Fot. Isaac Brekken, Getty Images)\nFormalnie jeszcze przez lata Bourdain był związany ze swoją restauracją na Manhattanie, ale w praktyce – moment wydania książki stał się dla niego początkiem zupełnie nowej przygody, zbudowanej na gastronomiczno-podróżniczej reporterce. Rok po „Kill grill” ukazała się jego książka „A Cook’s Tour: In Search of the Perfect Meal”, relacjonująca jego kulinarne przeżycia w różnych zakątkach świata. Na kanwie książki powstała pierwsza seria telewizyjna z jego udziałem. Prawdziwy rozgłos przyniosła mu jednak kolejna, oparta na podobnym pomyśle produkcja, realizowana dla Travel Channel: „Anthony Bourdain: No Reservations” (pol. „Anthony Bourdain – bez rezerwacji”). Przez siedem lat powstało ponad 140 odcinków, spośród których jednym z najbardziej pamiętnych był ten zrealizowany w Bejrucie w 2006 r., w trakcie konfliktu izraelsko-libańskiego. Konflikt wybuchł dosłownie kilka godzin po zakończeniu pracy ekipy, która została uwięziona w mieście. Zamiast odłożyć kamerę, twórcy zdecydowali się nagrywać dalej, dokumentując swoje dni w oblężonym Bejrucie, z którego ostatecznie zostali ewakuowani. Ten specjalny odcinek „No Reservations” został nominowany do nagrody Emmy.\nAnthony Bourdain (Fot. Donna Ward, Getty Images)\nWydarzenia w Bejrucie stały się wyznacznikiem stylu Bourdaina, który podobnie jak nie bał się próbować najdziwniejszych rzeczy (od zwierzęcych jąder, po ptasie, gotowane w skorupkach embriony), nie bał się też poruszać kontrowersyjnych tematów dotyczących polityki czy historii odwiedzanych miejsc. Kwestie te pojawiały się u Bourdaina przy okazji jedzenia, nad miską ostrych klusek czy szklankami zimnego piwa – jak gdyby wcale nie było obok kamery. Pokazywanie świata nie tylko przez pryzmat kuchni było ważnym wątkiem i siłą budującą w szczególności jego ostatnią, kręconą dla CNN serię „Anthony Bourdain: Parts Unknown”.\nWong Kar-Wai gastronomii\nObok jedzenia, pasją Bourdaina były filmy, do których często nawiązywał stylistyką odcinków swoich kulinarno-podróżniczych dokumentów. Pragnąłem zobaczyć świat – i chciałem, by świat był dokładnie taki, jak w filmach – pisał w „A Cook’s Tour”. Jak wspomina K. Austin Collins w „Vanity Fair”, w poszczególnych odcinkach nagradzanej serii „Parts Unknown” wprawne oko dostrzeże nawiązania stylistyczne do filmów Wong Kar-Waia, Terrenca Stampa czy Dillona. Tworząc swoje programy, Bourdain nie bał się zabawy formą, nawet jeśli miałoby to zaszkodzić wynikom oglądalności komercyjnego bądź co bądź programu. Ale – tak w jedzeniu, jak i w pracy – nie bał się ryzykować.\nAnthony Bourdain (Fot. Paulo Fridman, Getty Images)\n– Jesteśmy zachwyceni, gdy odcinek spodoba się odbiorcom i nawet bardziej zachwyceni, gdy go pokochają. Ale nie chcemy powtarzać tego, co już zrobiliśmy. Jeśli ponosimy porażkę, to chcemy to robić szaleńczo i w pełnej chwale – dając z siebie wszystko, by stworzyć coś nowego, dziwnego i miejmy nadzieję – niesamowitego – wyjaśniał Bourdain w artykule towarzyszącym jednemu z odcinków 6. serii „No Reservations”, który został w całości zrealizowany w czerni i bieli, w panoramicznym formacie kadrów.\n– Odcinek o Rzymie jest prawdopodobnie tym, z którego jesteśmy najbardziej dumni, bo był najgłupszą rzeczą, jaką mogliśmy zrobić – stwierdził Bourdain w rozmowie z portalem EmmyTVLegends.org. – Wiedzieliśmy, że gdy widzowie zobaczą biało-czarny program, po pierwszej przerwie stracimy połowę publiczności, a gdy dodamy jeszcze napisy, stracimy dodatkowe 25 proc. Cóż, zrobiliśmy obie te rzeczy. W dodatku odnosiliśmy się do filmów, których 90 proc. naszej publiczności prawdopodobnie nigdy w życiu nie widziało. Ale wyszło pięknie. I na koniec odcinek poradził sobie zupełnie nieźle.\nAnthony Bourdain (Fot. Mike Pont, Getty Images\n– Jestem facetem z najlepszą pracą na świecie, który może podróżować, robić to, co chce i jeszcze dostaje za to pieniądze – przyznał Bourdain w jednym z wywiadów. Jednak te przygody i nieustanne bycie w drodze (250 dni w roku był poza domem) stało się przyczyną jego rozwodu z Ottavią Busią, profesjonalną zawodniczką jiu-jitsu i mieszanych sztuk walki, z którą był związany przez dziewięć lat. Pobrali się w 2007 r. W tym samym roku na świat przyszła ich córeczka, Ariane.\nW sekundzie, gdy zobaczyłem jak główka mojej córki przeciska się przez łono, zacząłem planować poważne zmiany w swoim życiu. Od tego momentu chodziło tylko o tę dziewczynkę – napisał Bourdain w swojej książce „Apetyt”, w której zebrał przepisy na dania przygotowywane w domu. Jak stwierdził, to właśnie pojawienie się Ariane skłoniło go do powrotu do gotowania (a także do rzucenia palenia): Ojcostwo to dla mnie wielka ulga, ponieważ genetycznie jestem teraz popchnięty do tego, by opiekować się kimś inny niż ja sam. Lubię bycie ojcem. Nie, kocham bycie ojcem. I wszystko, co się z tym wiąże.\nBourdain starał się spędzać z Ariane jak najwięcej czasu, również po rozwodzie z jej matką. Nigdy nie produkował nagrań w dwóch miastach bez przerwy. Zawsze pięć dni w miesiącu rezerwował po to, by spędzić je z córką: – Wrócę, zobaczę córkę, rozpakuję się, przepakuję, poudaję normalne życie. To daje mi nieprzeciętną przyjemność.\nAnthony Bourdain i Gordon Ramsey (Fot. Neville Elder, East News)\nPo rozstaniu z Ottavią Busią, związał się z Asią Argento, włoską aktorką i reżyserką, z którą poznali się na planie jednego z kręconych we Włoszech odcinków „Parts Unknown”. Po wybuchu skandalu dotyczącego wykorzystywania seksualnego aktorek w Hollywood, którego Argento była częścią, Bourdain mocno wspierał ją w kampaniach przeciwko przemocy wobec kobiet. Motywował ją także przy okazji jej niedawnego wystąpienia podczas ceremonii wręczenia nagród w Cannes, w którym aktorka powiedziała, że właśnie tam została zgwałcona przez Harveya Weinsteina. – Byłem z niej taki dumny. Zupełnie nie bała się wejść prosto w paszczę lwa. Jestem zaszczycony znać kogoś, to ma tyle siły – mówił potem.\nAnthony Bourdain i Asia Argento (Fot. Jason LaVeris, Getty Images)\nW wywiadzie dla magazynu „People”, pytany o plany przystopowania lub przejścia na emeryturę, Bourdain odpowiedział, że już dał sobie z tym spokój: – Próbowałem. Ale myślę, że jestem zbyt nerwowy, neurotyczny. Kilka lat temu odpowiedziałbym pewnie inaczej. Być może kiedyś łudziłem się, że będę szczęśliwy w hamaku lub uprawiając ogród. Ale nie, jestem pewien, że nie. Zapewne umrę „w siodle’”. W chwili publikacji wywiadu, ta odpowiedź miała zupełny inny wydźwięk niż czytana dzisiaj.\nAnthony Bourdain zmarł w wieku 61 lat, w hotelu Le Chambard we francuskiej miejscowości Kaysersberg, w której zatrzymał się na czas kręcenia kolejnego odcinka serii „Anthony Bourdain: Parts Unknown”. Jak podały światowe media, ciało Bourdaina zostało znalezione przez jego bliskiego przyjaciela Erica Riperta, szefa kuchni nowojorskiej restauracji Le Bernardin. Jako prawdopodobną przyczynę zgonu wskazano samobójstwo. Policja kontynuuje śledztwo w sprawie tragicznego wypadku. Jednak w publicznej dyskusji i spekulacjach dotyczących jego powodów często pada hasło: depresja.\nWiadomość o nagłej śmierci Bourdaina dla wielu była wstrząsem. Tym większym, że dotyczyła postaci, która publicznie jawiła się jako ostatnia osoba, która mogłaby się zdecydować na równie drastyczny krok. Bourdain zdawał się żyć pełnią życia i wciąż miał apetyt na więcej. Mało tego – tym apetytem próbował jeszcze zarazić innych. W reakcjach na wiadomość o nagłej śmierci znanego kulinarnego reportera, poczucie straty łączyło się z niedowierzaniem. Szefowie kuchni, krytycy i dziennikarze kulinarni wspominali go jako osobę, która łamała konwenanse, poszerzała ich horyzonty – nie tylko kulinarne.\nAnthony Bourdain z nagrodą Emmy (Fot. Emma McIntyre, Getty Images)\n– Jestem zszokowany i zasmucony stratą Anthony’ego. Wniósł świat do naszych domów i zainspirował tak wiele osób do poznawania innych kultur przez jedzenie – napisał Gordon Ramsey. – Muszę przyznać, że jestem w totalnym szoku słysząc, że niezwykły Bourdain właśnie zmarł. [Bourdain] łamał schematy, popychał do przodu dialog kulinarny – wtórował mu Jamie Olivier. – Poradziłeś sobie z ciężkimi godzinami pracy jako kucharz. Pokonałeś heroinę. Pokonałeś kokainę. Uczyniłeś swoje życie inspirującym dla milionów, żyłeś wyśnionym życiem. Jednak, mimo całej twojej siły i szczerości, depresja powoli wniknęła [w twoje życie] i zwyciężyła – wspominała Bourdaina May Chow, wybrana rok temu najlepszą Szefową Kuchni Azji założycielka restauracji Little Bao, w której swój program kręcił Bourdain.\n– Anthony wkładał całe swoje serce w to, co robił. Jego wspaniały, nieustraszony duch poruszał i inspirował tak wielu, a jego hojność nie miała granic. Był moją miłością, opoką, obrońcą. Jestem zdruzgotana – napisała po śmierci swojego partnera Asia Argento, prosząc jednocześnie o poszanowanie prywatności rodziny Bourdaina oraz jej własnej.\nAnthony Bourdain Gordon Ramsey Jamie Olivier\nKulinaria Anthony Bourdain nie żyje. Miał 61 lat Michalina Murawska


Najwybitniejszy Polak w Historii - Fobicy.pl - forum dyskusyjne\nNajwybitniejszy Polak w Historii\nAutor Wątek: Najwybitniejszy Polak w Historii (Przeczytany 6801 razy)\n« dnia: Listopad 10, 2011, 14:58:15 »\nKto waszym zdaniem jest najwybitniejszym Polakiem w Historii?\nOdp: Najwybitniejszy Polak w Historii\n« Odpowiedź #1 dnia: Listopad 10, 2011, 15:45:23 »\nNie uznaję takich kategorii jak "najwybitniejszość" jako taka Można by pytanie zawęzić do najwybitniejszy w ... .\n« Odpowiedź #2 dnia: Listopad 10, 2011, 20:10:39 »\nNajwybitniejsza była Polka Maria Curie Skłodowska\n« Odpowiedź #3 dnia: Listopad 10, 2011, 20:18:17 »\nP.s. a w przyszłości : moi synowie\n« Odpowiedź #4 dnia: Listopad 10, 2011, 21:07:26 »\nPolak. Jeżeli chcesz możesz zrobić temat "Najwybitniejszy Człowiek"\n1. Jędrzej Śniadecki.\n2. Maria Skłodowska - Curie.\n1. Fryderyk Chopin.\n2. Ignacy Paderewski.\n3. Krzysztof Penderecki.\n1. Kazimierz Wielki.\n2. Jan Paweł II.\n3. Roman Dmowski.\n1. Jan Karol Chodkiewicz.\n2. Stanisław Żółkiewski.\n3. Władysław Anders.\n1. Adam Mickiewicz.\n2. Henryk Sienkiewicz.\n3. Andrzej Sapkowski.\n+ Pragnę zaznaczyć, że najwybitniejszy Polak, to nie synonim z "Największy Autorytet".\nPS-->edit - Fanka Andy'ego Garciji?\n« Odpowiedź #5 dnia: Listopad 10, 2011, 21:18:42 »\nNie rozumiem dlaczego Jan Paweł II został ujęty w kategorii polityka\n« Odpowiedź #6 dnia: Listopad 11, 2011, 12:19:52 »\n« Odpowiedź #7 dnia: Listopad 11, 2011, 19:14:33 »\nMoże dlatego że wybór Wojtyły na papieża był decyzją polityczną, w założeniu (czy w podtekście) miało to podnieść morale Polaków i zagrzewać do walki z komuną (jak duży był wkład Papieża w obalenie komuny ciężko oceniać). W każdym razie wtedy kościół był bastionem opozycji i nie gdzie indziej jak właśnie w kościołach i salkach katechetycznych gromadzili się i prawicowi i lewicowi opozycjoniści.\nPaderewskiego można przypisać równie dobrze do polityki (w końcu wspólnie z Dmowskim nas reprezentował w Wersalu) Cenię "po równo" wszystkich, którzy mieli dla Polski jakiś pozytywny wkład czy to będzie Dmowski, Piłsudski czy Kazimierz Wielki, ale przede wszystkim ukłony w stronę Mieszka I. Bez niego pojęcie takie jak Polska (i wszelkie pochodne tego słowa jak Polacy, język polski itd.) prawdopodobnie nie miały by dzisiaj racji bytu.\n« Odpowiedź #8 dnia: Listopad 14, 2011, 20:53:12 »\nZ Mieszkiem to mała przesada... każdy inny władca polski przyjął by chrzest.\n« Odpowiedź #9 dnia: Listopad 14, 2011, 22:43:07 »\nCytat: Filip Albert w Listopad 14, 2011, 20:53:12\nNo tak ... władca Polski, o ile w ogóle coś takiego jak Polska by istniało Mieszko podbił i scalił terytorium należące do kilku plemion lechickich (wtedy pojęcie narodowości polskiej/czeskiej/słowackiej/ruskiej/jakiejkolwiek w dzisiejszym tego słowa znaczeniu nie istniało). Były sobie słowiańskie plemiona ... a to w jakich konfiguracjach by się bez Mieszka (czy szerzej bez Piastów) poukładały to już zabawa w historię alternatywną Równie dobrze plemiona "sklejone w Polskę" mogły, stać się częścią państwa czeskiego czy rusi, albo jak Połabianinie uległy by całkowitej germanizacji ... i coś takiego jak Polska czy język polski by nie istniało\n« Odpowiedź #10 dnia: Listopad 15, 2011, 13:28:26 »\nW roku 966, czyli kiedy Polska przyjęła chrzest, który uważa się za początek polskiej państwowości różnica między językiem polskim a czeskim nie istniała, więc zagrożenie wchłonięcia przez tych drugich było spore, ale dotyczyło raczej Małopolski, Śląska itd. Państwo Polan nad Wartą było już wystarczająco silne moim zdaniem, by zachować suwerenność tak terytorialną jak i przede wszystkim - mentalną. Zasługa Mieszka jest taka, że tą "polańską" państwowość rozszerzył na znacznie większe terytorium, obejmujące większość współczesnej Polski. Przyjęcie chrztu natomiast to było posunięcie zdolnego(acz jeszcze nie wybitnego) polityka, który rozumiał, że w innym przypadku nowo powstającemu państwu grozi śmiertelne zagrożenie.\n« Odpowiedź #11 dnia: Listopad 15, 2011, 14:10:31 »\nróżnica między językiem polskim a czeskim nie istniała, więc\nPowiedział bym trochę inaczej. Coś takiego jak język polski czy język czeski po prostu nie istniało. Były sobie podobne języki [w tym wypadku zachodniosłowiańskie] poszczególnych plemion które dopiero wraz rozwojem państwowości zaczynały się krystalizować.\nzagrożenie wchłonięcia przez tych drugich było spore, ale dotyczyło raczej Małopolski, Śląska itd.\nBa ! Małopolska, Śląsk (i praktycznie całe południe dzisiejszej Polski) przed Mieszkiem prawdopodobnie podporządkowane było właśnie Wielkim Morawom ("Czechom"). Z resztą Śląsk kilkakrotnie przechodził z rak do rąk a znaczna jego część została ostatecznie zgermanizowana (Śląsk w prawdziwym rozumieniu tego terminu czyli w uproszczeniu teren dzisiejszych województw : dolnośląskiego, opolskiego, górnośląskiego i części lubuskiego ... a nie jak dzisiaj hanysy sobie tą nazwę w potocznym języku zawłaszczyli dla Górnego Śląska ).\nPaństwo Polan nad Wartą było już wystarczająco silne moim zdaniem, by zachować suwerenność tak terytorialną jak i przede wszystkim - mentalną.\nTego pewnym być nie można.Tacy np. Słowianie Połabscy stanowili potęgę, na którą wtedy nie było mocnego ... ani Cesarstwo "Rzymskie" (Niemieckie) ani Polska pierwszych Piastów przez długi czas nie byli w stanie ich sobie podporządkować. A ostatecznie zostali przez Niemców całkowicie wchłonięci, ich kultura i język na dobra sprawę przestały istnieć. Scenariuszy mogło by być multum.Gdyby nie Polanie to być może Wiślanom udało by się co nieco zjednoczyć. W każdym razie sytuacja stabilna nie była Wojny toczył każdy z każdym, sojusze znaczyły niewiele, ziemie przechodziły z rąk do rąk ... imo sytuacja była otwarta.\n« Odpowiedź #12 dnia: Listopad 15, 2011, 14:16:57 »\nCoś takiego jak język polski czy język czeski po prostu nie istniało.\nNo tak, był to wspólny język prasłowiański, może już odrobinę różniący się w różnych rejonach Europy, ale Polak z Czechem akurat dogadywali się bez problemu.\nBa ! Małopolska, Śląsk (i praktycznie całe południe dzisiejszej Polski) przed Mieszkiem prawdopodobnie podporządkowane było właśnie Wielkim Morawom ("Czechom").\nOgólnie czasy pierwszych piastów są bardzo ciekawe, bo tajemnicze. Szkoda tylko, że wielu rzeczy możemy się już nigdy nie dowiedzieć.\n« Odpowiedź #13 dnia: Listopad 15, 2011, 14:34:51 »\nCytat: Lon Luvois Fuller w Listopad 15, 2011, 14:16:57\nNie no, nie naciągajmy definicji, prasłowiański to już nie był (wtedy już od co najmniej 500 lat), ale bez wątpienia języki (dialekty?) plemion zachodniosłowiańskich były do siebie bardzo podobne i ówczesny "Czech" z ówczesnym "Polakiem" dogadał by się bez problemu.\nJak dla mnie najciekawszy moment historii Właśnie ... cholernie frustrujące (i za razem ciekawe, tajemnicze ). Na dobrą sprawę tak mało wiemy i pewnie tak już zostanie.\n« Odpowiedź #14 dnia: Listopad 15, 2011, 20:25:31 »\nLosy mogłyby różnie się potoczyć. Racja.\nLecz nie jest udowodnione to, że Mieszko zjednoczył CAŁĄ POLSKĘ. Nie wiemy jak wyglądało państwo piastów przed Mieszkiem [czy wogóle istniało:D]. Ale możliwe, że już przed nim Polanie panowali w Wielkopolsce, na Kujawach i na Mazowszu [może też Pomorze]. A to silne państwo. Oczywiście na korzyść Mieszka wpływa podbój Małpolski i Śląska z rąk Czechów. I teraz są pojawiają się dwie teorie:\n- sam założył państwo,\n- odziedziczył po swych przodkach.\nSkłaniam się ku tej drugiej teorii. Jak wiemy władcy piastowcy dzielili swe ziemie pomiędzy synów. W kronikach jest mowa o dwóch braciach Mieszka. Dziwne by było, gdyby założył państwo razem z braćmi. Bardziej naturalne wydaje mi się, że wszyscy bracia odziedziczyli swe ziemie po Siemomyśle. A następnie wszyscy naturalnie wymarli... Co umożliwiło zjednoczenie państwa.


Sprzedaż Tesli w Chinach. Firma Elona Muska idzie pod prąd rynkowych trendów\nLiczba rejestracji samochodów elektrycznych Tesli w Chinach wzrosła w marcu o 450 proc. względem poprzedniego miesiąca. Chociaż ze względu na epidemię koronawirusa rynek samochodowy dogorywa, to w Chinach tesle sprzedają się jak świeże bułeczki.\nPonad 10 tys. nowych elektrycznych samochodów z logo Tesli wyjechało w marcu na chińskie ulice. Mimo że jest to prawdziwy rekord, nie wypełni dziur budżetowych po tym, jak wielki kryzys nastał właśnie dla wszystkich dealerów aut na całym świecie.\nPodczas gdy w styczniu oraz lutym nowych Tesli sprzedało się odpowiednio 2620 i 3900, w marcu było to już ponad 10 tys. Łącznie w Chinach zarejestrowano w ubiegłym miesiącu 12,7 tys. samochodów pochodzących z fabryki Elona Muska.\n#Tesla said first-quarter deliveries of its electric vehicles rose 40% compared with a year ago while not addressing how the coronavirus pandemic might hurt future sales: https://t.co/sbBTUKMlA7 #USAuto\n— LMC Automotive (@LMCAutomotive) April 3, 2020\nTo ciekawa tendencja, biorąc pod uwagę, że ogólna sprzedaż aut w Chinach przez epidemię koronawirusa spadła w marcu o 43,4 proc.\nW ubiegłym tygodniu Tesla rozpoczęła również w Chinach sprzedaż dwóch kolejnych wariantów Modelu 3 pochodzących z szanghajskiej gigafactory otwartej jeszcze w 2019 r.\nTesla Model 3 Long Range gets golden opportunity to break new ground in Chinahttps://t.co/d02KlLRDaZ\n— TESLARATI (@Teslarati) April 14, 2020\nKryzys moto w USA dopiero nadchodzi\nW tym czasie ogólnoświatowy rynek samochodów umiera.\nWestern European car registrations fell by an unprecedented 52.9% in March. COVID-19 has undoubtedly plunged the automotive market into crisis, with the worst downside effects still to come: https://t.co/m8tXZbzZuV #EuroAuto pic.twitter.com/R9M3PzUmpm\n— LMC Automotive (@LMCAutomotive) April 7, 2020\nToyota i Hyundai odnotowały znaczne spowolnienie sprzedaży w pierwszym kwartale. Japoński gigant spadł o 35,3 proc. jedynie w marcu. Uwzględniając swój fatalny wynik z marca (43 proc. w dół), Hyundai odnotował w pierwszym kwartale straty na poziomie 11 proc.\nProducenci samochodów luksusowych także ucierpieli – sprzedaż Porsche w pierwszym kwartale spadła o jedną piątą w porównaniu z rokiem ubiegłym, a BMW o 15,3 proc.\nBranża przygotowuje się na trudne miesiące, biorąc pod uwagę nie tylko koronawirusa, ale i nadchodzący w Stanach huragan. Zakładając, że USA będzie zablokowane do 30 kwietnia, JD Power przewiduje 80-proc. spadek sprzedaży.\nW kwietniu będzie znacznie gorzej, kiedy wzrośnie niepewność. Od marca do lipca spodziewamy się spadku sprzedaży na poziomie od 1,6 do 2,4 mln sztuk.\n– komentował Thomas King, dyrektor ds. Produktu w JD Power.\nApril Auto Sales Could Plummet 80% In Europe, 60% In US: https://t.co/FJ0uoszPnF #USAuto #EuroAuto\n— LMC Automotive (@LMCAutomotive) April 8, 2020\nkoronawirus branża samochodowa koronawirus tesla kryzys ekonomiczny kryzys światowy samochody elektryczne tesla chiny tesla elon musk


Opinie o Nest | Travelplanet.pl\nOgólnie: stara buda- obok śmieci leża wkoło\nJakość/cena: 5400 dwie os. + dziecko. Majorce w Plaja de Palma- 25 Euro dziennie jest super a w Netz 20 euro - dno\nInfrastruktura: hotel wybudowany za czasów Gierka\nPokoje: Meble sztućce patelnie u nas lepsze leżą na śmietniku\nPosiłki: posiłki w cenie 4 XXXX hotelu na Gran Canarii\nCzystość i obsługa: brudno mop szmaty i pojemniki do sprzątania okropnie brudne .Warunki sanitarne w Polsce natychmiast te baraki zostały by zamknięte a właściciel ukarany grzywna\ntu się czuje grecki klimat\nOgólnie: Układ budynków hotelowych oraz baro-recepcjo-telewizorni powala na codzienne spotykanie się z grekami prowadzącymi hotel oraz z innymi gośćmi hotelu. To był mój pierwszy wyjazd do Grecji i być może porównanie mam żadne ale wiem, że specjalnie do Nestu przyjeżdżają ludzie, którzy\nw Grecji (na kontynencie i na wyspach) byli kilka razy. Wszyscy z którymi rozmawiałam i sama tak uważam, chwalili Nest za ten klimat, którego nie da żaden 4 gwiazdkowy moloch. Nest to klasa turystyczna. Nie ma porcelanowych serwisów, szmatek do wycierania naczyń i czasem zasłonki prysznicowej (zupełnie nie potrzebnej,bo wszystko wysycha na oczach). Jeśli czegoś brakuje lub coś przeszkadza idzie się do szefa - Michalisa lub kogoś z jego rodziny i się z nimi rozmawia o problemie. Wszystko jest do załatwienia. Pocztówki i znaczki można kupić chyba najtaniej u Michalisa. On też je zbiera i wysyła (mi doszły wszystkie). W czasie mojego wypoczynku były zorganizowane 2 wieczorki przez greków w sobotę (po meczu). Poczęstowali wszystkich drinkiem, Michalis uczył Zorby i śpiewał Działa Navarony;) Zachęcał do śpiewania swoich piosenek. Była puszczona muzyka głośniej. Impreza trwa tyle ile goście chcą się bawić. Młodzież do lat 30;) po godzinie 1.00 poszła do dyskoteki.\nJakość/cena: Polecam last minute (dwa - trzy dni przed wylotem).\nInfrastruktura: Boisko - co sobotę rozgrywany jest mecz piłki nożnej. Basen - można spokojnie pływać. Ja mam atopową skórę i przeżyłam. Uczulenia nie miałam:) Brodzik - był czysty, ale ze względu na porę roku i spadające liście, brodzik może wyglądać gorzej.\nPokoje: Łóżka były wygodne. W pokoju klimatyzacja działa od 23-6 i czasem trzeba prosić o jej przykręcenie. Aneks kuchenny ma 2 płyty. W pokoju jest mała lodówka. Ręczniki zmienili nam 3 razy w ciągu 2 tyg. Sprzątane było niestety raz. Ale jak samemu się nie chce przetrzeć podłogi dostępnym mopem można poprosić rodzinkę o posprzątanie pokoju. Michalis powie "dobrze, dobrze" i będzie czysto;) Przeraża trochę łazienka. Prysznic może potrzymać mąż. Mrówki można utopić. Pod prysznic wchodzić lepiej w klapkach. Papieru toaletowego nie wrzucać do wc bo możemy mieć w łazience przegląd tygodnia. I to co najważniejsze a niektórzy mają problem ze zrozumieniem. Ciepła woda jest wtedy gdy świeci słońce. A dlatego, bo na dachu są bojlerki, które słońce nagrzewa za dnia. Więc czyściochy myją się ciepłą wodą do godziny 19. Potem jest letnia do rana. Ja myłam się i tak letnią bo było mi ogólnie za gorąco. W pokoju jest za mało kontaktów. Więc ładowanie naraz telefonów, baterii może być trudne. Nie wiem jak teraz, ale w sierpniu przydał się pogromca komarów do kontaktu (chociaż nie było ich aż tak dużo, ale nawet jeden bywa uciążliwy). Mrówki były tylko na tarasie i w łazience. Po pokoju nic podejrzanego nie łaziło.\nPosiłki: Nie polecam lazanii. Polecam grecki talerz, fyrtki, lemoniadę i kawę frappe. Michalis i Vajos robią pyszne drinki tylko trzeba im powiedzieć co się lubi albo czy ma być mocny czy słaby (bo mają tendencję robić super mocne).\nBasen: Basen jest nieduży i niezbyt głęboki (maks. 1,60 m) ale daje dużo radochy jak upał doskwiera.\nCzystość i obsługa: Tak jak pisałam w innych miejscach. Obsługa na 5. Czystość - hmmm.\nLokalizacja: Zacisznie pod górką. Pełno krzaków z kwiatami i drzewek limonkowych. Miło. Do centrum dyskotekowego, restauracyjnego itd. jest 10-15 min. Do morza są 2 drogi i około 15- 20 minut.\nTypowy polski grajdół\nOgólnie: Ogólnie hotel jak dla kogoś bez wiekszych wymagań spełnia podstawowe funkcje dachu nad głową, niestety notoryczne nocne imprezowanie zamieszkujacych tam rodaków uniemożliwia nocny wypoczynek osobom, które w dzień chciałyby cos pozwiedzać a w nocy odpocząć. Gospodarz pragnący\npoprawić swój budżet poprzez sprzedaz napojów wyskokowych ( które to napoje notabene stanowią gółwne pożywienie znacznej części przebywajacych tam osób ) dogadzał imprezującym gosciom poprzez puszczanie muzyki z głośnością przelatującego odrzutowca nie zwracając uwagi na osoby które nie biora udziału w bibce. Ogólnie horror.\nJakość/cena: Niestety za złe wspomnienia z pobytu wynikają głównie z zachowania się rodaków, którzy za nic maja inne przebywający w obiekcie osoby. Dla nich wyśpiwywanie do 4 rano "stokrotka rosła polna" to normalka, i co z tego że ktoś chce spać jak oni świetnie sie bawią. Co z tego że w Faliraki jest 50 dyskotek czynnych do rana, jak oni wolą na miejscu, bo i do łóżka łatwiej trafić, i tak swojsko jakoś.\nInfrastruktura: Infrastruktury sportowej nie stwierdziłem.\nPokoje: Rozklekotane meble, skrzypiące łóżka. Notoryczny brak ciepłej wody, żona się wściekała, że nie może umyć głowy, odpadająca słuchawka od prysznica, luĽny kran.\nBasen: Basen do którego strach wsadzic palec bo mozna zos załapać,\nCzystość i obsługa: W trakcie pobytu zjawiska sprzątania pokoju nie stwierdziłem, ręczniki dostarczyli drugiego dnia pobytu\nLokalizacja: Daleko wszędzie, dojście do przystanku autobusowego notorycznie grozi wypadkiem, ponieważ na drodze dojściowej brak chodnika, a kierowcy greccy lubią ostro jeĽdzić.\nStrzeżcie się " hotelu " Nest !!!!!!!\nPokoje: karaluchy i inne gryzące insekty\nOgólnie: Hotel odpowiedni dla turystów, chcących wtopić się w grecki krajobraz i poczuć grecką atmosferę. Nie polecam turystom, których bawi wersja all inclusive nad basenem. Ogromną zaletą hotelu jest fakt, że nie trzeba wykupować wyżywienia. W ten sposób można dowolnie dysponować czasem\ni pieniędzmi. W ostateczności przywieĽć z sobą zupki w paczkach, lub w ciekawszej wersji-stołować się w niezliczonych tawernach-jedzenie jest smaczne i niedrogie. Hotel położony 15 minut od plaży, 5 minut od przystanku do Rodos i Lindos. Co do udogodnień to nie brakuje niczego, a jeśli coś nie działa tak jak powinno wystarczy zgłosić Michalisowi. Przeszliśmy Faliraki wszeż i wzdłuż i nie znalazłam miejsca, na które zamieniłabym hotel Nest, przede wszystkim na jego atmosferę, ale również i na cenę. Znam lepsze sposoby wydawania pieniędzy niż na pięciogwiazdkowe luksusy i smażenie się przy basenie\nJakość/cena: Pieniądze na prawdę niewielkie w stosunku do tego co oferuje hotel i jego właściciel\nInfrastruktura: zawsze można coś zmienić czy dodać, ale jak na dwie gwiazdki to i tak jest nieĽle-basen, internet, boisko, masa leżaków rozstawionych wśród cudownej zieleni i kwitnących krzewów,klimatyzacja, bar z grecką muzyką itp itd\nPokoje: Skromne, ale czyste i dobrze wyposażone\nPosiłki: Bardzo smaczne-zwłaszcza serwowane przez syna właściciela\nBasen: Basen i dwa brodziki dla dzieci. Woda czysta, może trochę za bardzo chlorowana ale myślę, że ma to swoje uzasadnienie\nCzystość i obsługa: Nie mam zastrzeżeń co do czystości, obsługa natomiast bardzo sprawna, dyskretna i serdeczna\nLokalizacja: Mógłby być bliżej plaży, ale tak czy owak 15 min spacerkiem nikomu nie zaszkodzi\nnest pseudo hotel\nOgólnie: Michalis ...robi co moze , ale hotel z poczatku gierka syf i brak klimatyzacji nie zrozumcie mnie zle , nie chodzi o full klime cały czas on włacza jak mu sie chce i wyłacza koło 0600 wypocząc się nie da zwłszcza przy zmianie klimatu, nawet ół gwiazdki\nPokoje: dno brud nie sprątane\nBasen: wstyd pisac\nLokalizacja: 900 od plazy ok niema problemu cich przy górze na uboczu\nZupełnie przyzwoicie jak na 2 gwiazdki i cenę\nOgólnie: Hotel nieco na uboczu plastikowego Faliraki ale to dla mnie zaleta. Ważne, że w miarę czysto, dużo zieleni, basen i bar. Serdeczność właściciela i jego rodziny rekompensuje wszelkie niedoskonałości (pamiętajmy że to 2 gwiazdki). Michalis jest otwartym miłym Grekiem, lubi\nPolaków i bez oporów można z nim pogadać i załatwić wiele spraw. w soboty organizuje mecze piłki nożnej Polska -Grecja na własnym boisku ze sztuczną nawierzchnią, potem zaprasza do baru na drinki i uczy greckich tańców. Zabawa jest przednia - zwłaszcza gdy Grecy wygrają mecz. Organizuje też kino letnie. Koniecznie wypożyczyc trzeba auto najlepiej jak najdłużej (można już w Polsce przez internet) i pojechać do Lindos, na Prasonisi i w ogóle objechać całą wyspę. Jest sporo starożytnych zabytków i pieknych plaż np. Monolitos. Bardzo polecam osobom mobilnym, lubiacym wyskoczyć tu i tam, coś ciekawego zobaczyć i poznać prawdziwą grecką kuchnię (nie hotelową). Nie polecam roszczeniowcom i tym, którzy zamierzają siedzieć na miejscu.\nJakość/cena: Za tę cenę nie znajdziesz lepszego miejsca. Z przyjemnością pojechałbym jeszcze raz.\nInfrastruktura: basen, mikro basen dla dzieci, boisko sportowe ze sztuczną trawą, bar gdzie można coś zjeść na szybko, wypić drinka itp., grecka muzyka, plac zabaw dla dzieci (trochę zużyty), gry komputerowe, parking\nPokoje: Czysto, przestronnie, rozsuwane szeroko drzwi balkonowe, duży balkon lub tarasłazienka czysta choć niektóre sprzęty można by już wymienić, podobnie kuchnia. Tu można zawsze o coś poprosić własciciela. Papier zawsze jest, reczniki, pościel wymieniają ze 2 razy w tygodniu, ale można zawsze poprosić o nowe w kazdej chwili (właściciel do dyspozycji). Klima czynna w nocy od ok. 23 do 6, można poprosić o pilota.\nBasen: Basen - są lepsze ale woda czysta, chlorowana, spoko. Myśmy chodzili także na fajniejszy basen do sąsiedniego hotelu Tsampika gdzie głównie Anglicy - basen free, bar itp.\nCzystość i obsługa: Jak za te pieniądze to na medal.\nLokalizacja: Z dala od zgiełku plastikowego Faliraki. Do plaży ok. 10 minut uliczką na wprost obok Tsampiki. Sklep AB - najtańszy chyba market na wyspie (woda 6x1,5l = 1,48E) - przy tzw.autostradzie najlepiej podjechać autem\nOgólnie: Jak na hotel dwugwiazdkowy to Nest jest w porządku, może bez rewelacji ale jest wszystko co potrzebne. Hotelowi pewnie nie zaszkodziłby remont, szczególnie łazienek, ale jak na ten standard prezentuje sie dobrze. Jeżeli ktoś marzy o luksusach, to nie jest to hotel dla niego.\nAle jeżeli ktoś bardziej ceni sobie grecką atmosferę od wielkich molochów z jacuzzi to zdecydowanie powinien się tam wybrać. Powód jest prosty - Michalis z rodziną, którzy robią wszystko żeby uprzyjemnić pobyt gościom. Swietne drinki robione przez Vayiosa, syna właściciela, przy czym w bardzo konkurencyjnych cenach (2 euro) no i przeważnie co drugi drink za darmo; wieczorki greckie i wyświetlane wieczorem filmy. Przyjemna wyluzowana atmosfera. Nest to dobre miejsce wypadowe do tego, żeby zwiedzić Rodos, bo dla ludzi którzy jadą do Grecji po to żeby siedziec w hotelu to raczej nie najlepszy wybór.\nJakość/cena: Cena przyzwoita, za tą kwotę nie ma co liczyć na luksusy, ale nie można się też skarżyć, jeżeli tylko ktoś ma zdroworozsądkowe podejście.\nInfrastruktura: Jeden większy basen (różne głębokości od 1.50m do 1.70m) ze stałym przepływem świerzej wody. Dwa brodziki dla dzieci. Billard, piłkażyki, stół ping-pongowy. Mały plac zabaw dla dzieci.\nPokoje: Pokoje są całkiem spore, z aneksem kuchennym, czyste i całkiem przyjemne. Wrażenie mogą troche psuć bardzo maleńkie łazienki, które nie wyglądają zbyt dobrze (przynajmniej w studiach na parterze, bo na górze są już "ładniejsze"), prysznic jest bez zasłonek więc woda troche chlapie, ale na podłogę jest dawany specjalny ręcznik.\nBasen: Basen średniej wielkości o zróżnicowanych poziomach z ciągłym dopływem świeżej wody. To normalne że wpadają tam czasem liście z okolicznych drzew i nie sposób ciągle tego kontrolować, ale pod względem czystości nie ma co narzekać.\nCzystość i obsługa: Obsługa bardzo miła, pokoje są sprzątane dwa razy w tygodniu. Ręczniki są duże i za każdym razem zmieniane, pościel zmieniana jest raz w tygodniu. Jeżeli czegoś brakuje to wystarczy poprosić Michalisa albo kogoś innego z rodziny i odrazu zostanie to dostarczone.\nLokalizacja: Z jednej strony lokalizacja jest świetna, bo oddalona od zgiełku Faliraki a jednocześnie blisko głównej drogi i bez problemu można się dostać stamtąd do Rodos czy Lindos. Z drugiej strony spory kawałek do plaży, tak z 10-15min spacerkiem, co przy tamtych upałach może być uciążliwe, szczególnie dla małych dzieci.\nOgólnie: Wszystko co niezbędne do normalnego funkcjonowania jest w apartamentach. Bez ekstrawagancji.\nJakość/cena: Jest O.K.\nInfrastruktura: Jest basen, boisko do piłki nożnej /extra/ internet, bar, i wszystko co potrzebne\nPokoje: pokoje są O.K., każdy z tarasem stolikiem i krzesłami na tarasie\nBasen: basen jest "de best"\nCzystość i obsługa: wszystko jest zgodne ze standardami\nLokalizacja: jest kilka minut do plaży w zatoce\nOgólnie: Hotel godny polecenia. Swietna stmosfera, czyste, schludne pokoje, zadbany teren hotelu oraz basen. W prawdzie hotel Nest oddalony jest ok 700m od plaży ale taki spacerek każdemu dobrze zrobi. Polecam restaurację przy basenie - pysze, najtańsze jedzenie jakie znalazłam w\nFaliraki. Idealny dla osób , które jadą pozwiedzać, zrelaksować się, a nie tylko leżeć na basenie odpoczywać po przeżarciu się na wyjazdach all inclusive.


Ślub na jutrzejszej ulicy – Yuri Pimenov ❤\nGłówna ⇒ 🎨Pimenov Yuri ⇒ Ślub na jutrzejszej ulicy – Yuri Pimenov\nŚlub na jutrzejszej ulicy – Yuri Pimenov\nPimenov przez długi czas szukał swojego artystycznego stylu: początkowo był to niemiecki ekspresjonizm, a potem impresjonizm. Artysta doszedł do nowoczesnego realizmu w złym wieku i nosił go ze sobą przez całe życie.\n„Ślub na jutrzejszej ulicy” jest cudownym, jasnym, dobrym dziełem, napisanym przez Pimenova i wyrażającym erę lat sześćdziesiątych, kiedy ludzie szczerze wierzyli w konstrukcję „świetlanej przyszłości”.\nPimienow jest mistrzem przechwytywania krótkich chwil życia, które dzieją się codziennie, a od pozornej zwyczajności pozostają niezauważone. Artysta szaleńczo zakochuje się w Moskwie, nie tyle jako miasto, ile w swojej ojczyźnie. Stąd ciepło i żywiołowość każdego z przedstawionych działek.\nW filmie „Ślub na jutrzejszej ulicy” wyśledzono tkliwość i charakter artysty. Fabuła jest podobna nie tyle do obrazu, ile do ramy filmu z lat sześćdziesiątych. Pimienow stawia przed widzem perspektywę życia: nowożeńcy, budynek, długa jasna ulica.\nNajbardziej zauważalnymi miejscami na zdjęciu są sukienki młodej pary młodej i nowego domu. Całe nowe światło jest artystą świata. Pomimo faktu, że w sposobie pisania Pimenov nie ma jasno określonych szczegółów, obraz nie cierpi z tego powodu. Artysta tak umiejętnie gra kolorami, skupia się na jasnych ciepłych barwach, że fabuła wydaje się być kompletna. W „Weselu na jutrzejszej ulice” figury są abstrakcyjne, dlatego wywołują nostalgię wśród młodzieży lat sześćdziesiątych: każdy widzi siebie na płótnie autora.\nZdjęcia Pimenova – kroniki minionej epoki, ale nie statyczne i suche, ale jasne, wesołe, hałaśliwe. Drżąca miłość artysty do zwykłych obywateli jego kraju żyje dzisiaj w jego obrazach. Pimenov był wszechstronny w naturze. W swoim życiu uwielbiał siebie nie tylko jako artystę, ale również stał się znanym scenografem, a także autorem kilku książek.\nAktorka – Yuri Pimenov Pimenow – impresjonista i, jak wszyscy jego koledzy, stawia na pierwszym miejscu. Świetlisty moment, który obejmuje cały świat i wiele znaczeń. Jak większość impresjonistów, jego obrazy są bardzo radosne, bardzo lekkie, chowają się w zamrożonej wieczności kilka sekund od życia zwykłych ludzi i pokazują je innym. „Aktorka” – znakomita reprezentantka tego gatunku. Na nim pojawia......\nŚlub na jutrzejszej ulicy – Yuri Pimenov.\n← Nasturcje i dalie w koszu – Paul Gauguin\nVon Shokko – Alexey Yavlensky →