Brama Twierdzy z dziedzińcem zamkowym - Strona 14 - Leviathan (beta 2)\nStrona główna Gra Autonomia Wolenvain Wolenvain Twierdza\nBrama Twierdzy z dziedzińcem zamkowym\n04 lut 2011, 00:00\n„Podszedł do strażników, odgarniając ręką włosy i stając przed nimi z wysoko uniesioną brodą.\n— Chciałbym dostać się do Pałacu — rzekł, czekając chwilę, by strażnicy rozważyli jego słowa.\nOczywiście spodziewał się negatywnej odpowiedzi (…).”\n– elf Kot'eleiven przy próbie przekroczenia bramy Twierdzy\nNajstarszej części Wolenvain strzegły jasne, sprawiające wrażenie pobielonych mury, wyraźnie odróżniające się od okalających stolicę ze stron północnej, południowej i zachodniej murów miejskich. Były przede wszystkim grubsze i wyższe, zdawały się być zbudowane o wiele solidniej. Także ich faktura była inna – bardziej zwarta i gładsza, z niewielką ilością ukruszeń, co znacząco wyróżniało je na tle innych. Widać było, że powstawały bardzo długo, z nieludzkim wręcz pietyzmem i dokładnością. W miejscu, w którym Twierdza graniczyła z położonym na jej południu centrum miasta, jednolita struktura murów zaburzona została przez solidną, idealnie wpasowaną weń, wysoką na dziesięć metrów bramę ze spuszczaną, stalową broną i blankami na szczycie. Znajdowała się ona asymetrycznie, nieco bliżej wschodnich murów.\n(Starcia barbarzyńskich roskvarów z rycerstwem na ulicach Wolenvain, 405EF. W tle brama Twierdzy.)\nDzień i noc pilnowali jej czterej ciężkozbrojni, wysoko urodzeni strażnicy, nie wpuszczając za nią nikogo, czyj strój nie poświadczał o znacznej potędze i przynależności rodowej noszącego. Twierdza była nieosiągalnym, niedostępnym dla większości społeczeństwa sanktuarium, stanowiąc idealną ochronę dla swoich rządzących Autonomią Wolenvain mieszkańców.\nWartę zmieniano dwa razy dziennie – o świcie i o zmierzchu, przy czym ta nocna była właściwie odgrodzona od reszty Twierdzy zamykaną wieczorową porą bramą. Każdy ze strażników miał obowiązek posiadać jedną broń długą, jedną krótką i jedną miotaną. Wybór padał zwykle na halabardę, krótki miecz przy pasie i kuszę na ramieniu, chociaż kombinacji było bardzo wiele. Popularne wśród strażników były także włócznie, łuki, miecze dwuręczne, półtoraki i buzdygany, a nawet drewniane pałki z żelaznymi okuciami oraz cepy bojowe. Niektórzy z nich jako dodatek preferowali stalowe bądź drewniane tarcze, inni za swoją główną obronę mieli wyłącznie złożone z wielu płyt zbroje. Oczywiście w cieplejsze dni większość z nich uciekała się do tej pierwszej ewentualności, pozostawiając części zbroi jedynie w najważniejszych, szczególnie narażonych na atak punktach, co i tak czyniło ich jednymi z lepiej chronionych wojowników.\nPrócz uzbrojenia w strażnikach zmieniał się też sposób manifestowania przez nich swojej przynależności. Ich stroje zawsze łączyły w sobie odcienie żółtego i bordowego, kolory Wolenvain. Futrzane, pozbawione rękawów płaszcze, jakie nosili zimą, także utrzymywały się w podobnej tonacji. Latem, kiedy płaszcze stawały się zbędne, każdy strażnik nosił ciemnobordową pelerynę z wyhaftowanym złotą nicią dużym gryfem, symbolem miasta. Żaden z pełniących straż rycerzy nie mógł nosić własnych symboli rodowych na warcie. Jeden z nich zawsze pełnił rolę kapitana, wyróżniając się zazwyczaj typem noszonego hełmu, a raczej jego zdobieniem – pióropuszem, skrzydłami lub kolcami. Pozostali strażnicy nosili zwykle otwarte, gładkie łebki, rzadziej szyszaki z nosalami i karczkami.\nSama brama po swej lewej i prawej stronie chroniona była dodatkowo przez nieco przerastające ją, przysadziste baszty z blankami. Konstrukcja obsadzano zwykle przez kolejnych sześciu lub ośmiu uzbrojonych w kusze i łuki strażników w kolczugach, naramiennikach, nagolennikach i szyszakach. Dzięki ogromnemu zasięgowi swoich broni i zwiększonej z racji wysokości widoczności, trzymali oni w ryzach każdego, kto próbował prześlizgnąć się przez bramę, nawet w przypadku nieobecności strażników na dole.\nGdy komukolwiek udawało się przekroczyć bramę Twierdzy, jego oczom ukazywał się sporej wielkości, brukowany, otoczony zielenią dziedziniec z drewnianym szafotem oraz wypełniający tło, przytulony do północnych murów, niezwykle okazały Pałac Sprawiedliwości. Od strony wschodniej dziedziniec ograniczony był przez stajnie oraz budynek mieszczący siedzibę Gwardii Królewskiej, od zachodniej – przez ogromny kompleks budynków stanowiący siedziby szlachty oraz mieszczący zakłady kowalskie. Piwnice kompleksu stanowiły główny skład żywności w zamku. Budynki starały się zachowywać surowe piękno murów Twierdzy, jednak jasnym było, że większość z nich nie pełniła już funkcji czysto obronnej, będąc tworami o wiele nowszymi i typowo użytkowymi.\nPrzez dziedziniec codziennie wędrowali tak przedstawiciele szlachty, jak i ich nisko urodzeni słudzy, niechybnie wypełniając zadania ogromnej wagi.\nprzedstawiciele stanu szlacheckiego obojga płci, z różnych rodów.\nRejestracja: 02 wrz 2015, 23:56\nLokalizacja postaci: Sala Tronowa\nKarta Postaci: viewtopic.php?t=3532#54061\n14 lis 2015, 15:02\nPilnujący wolenvaińskiej bramy strażnicy odsunęli się żwawo na boki, aby zrobić miejsce. Nie mieli śmiałości nawet zatrzymywać nadciągającego orszaku, zresztą byłoby to i tak bezcelowe. Już z daleka mogli dostrzec znany im proporzec, a otaczające go towarzystwo raczej nie pozostawiało wątpliwości, iż jego obecność nie była przypadkiem. Do stolicy nadciągał posłaniec rodu Hilduuna. Ba, może nawet sam członek rodu.\nI to nie byle członek, a sam hrabia Wichrowych Pól. Nie odzywając się ani słowem po prostu jechał dalej. Gdyby tylko cały pobyt minął równie łatwo co przejazd przez bramę. Ale Virnhild doskonale wiedział, że to niemożliwe. Czekały go dni, albo i tygodnie spędzone wśród tych zatęchłych murów. Nie lubił spędzać zbyt wiele czasu w stolicy. Nie podzielał entuzjazmu tych dworskich pizd, które niemal cały rok przesiadywały pośród murów "serca Autonomii", a zarządzanie swoimi ziemiami pozostawiali innym. Picie wina w komnatach i przechadzanie się po ogrodach było zajęciem dla niewiast, które naturalnie nie miały predyspozycji do męskich zajęć. Wolał nawet nie rozważać czym się ci krwiopijcy zajmowali teraz - gdy nie było króla, któremu można lizać tyłek.\nMłody Lew popędził konia, zmuszając go do galopu. Herb jego rodu zatańczył z głośnym łopotem, gdy niosący proporzec mężczyzna poderwał również i swego wierzchowca. Virnhild przemknął pomiędzy towarzyszącymi mu ludźmi i wypadł z bramy wewnątrz miasta zostawiając ich w tyle. Za jego plecami narastał stukot kopyt, cały orszak rzucił się do przodu chcąc nadążyć za hrabią. Po kilkudziesięciu metrach przednia straż zdołała go dogonić, potomek Hilduuna nadal jednak pędził przed siebie. Bez cienia przejęcia patrzył jak ludzie uciekają na boki. Szarpnął wodze w bok, ledwo omijając jakąś zdezorientowaną kobietę. Zwolnił dopiero przy rynku, gdzie liczba ludzi była na tyle znaczna, że niemożliwe było utrzymanie tego tempa nie tratując przechodniów.\nJego ludzie wysunęli się naprzód rozpędzając ciżbę drzewcami włóczni. Drewniane kije pracowały żwawo popychając ludzi i częstując smagnięciami tych, którzy byli zbyt wolni. Tłum rozsuwał się mozolnie, niczym rozstępująca się woda. Przejście! Miejsce dla hrabii! Usunąć się z drogi! Padały kolejne okrzyki, które jednak ginęły już po chwili gdzieś pośród ludu. A ten gęstniał po bokach orszaku i zamykał się za jego plecami. Zaczęli zbierać się gapie, niektórzy chcieli zobaczyć kto jechał, inni zapewne liczyli, że może szlachcic sypnie w tłum monetami, jak to czasami się zdarzało. Jakaś bogato odziana mieszczanka, czerwona z oburzenia, próbowała nie znaleźć się na drodze żadnego ze zbrojnych, aby przypadkiem nie zebrać uderzenia drzewcem broni. Ludzie Virnhilda nie szanowali tutaj nikogo, czuli się bezkarni. Tak jak i on. Ród Hilduuna odpowiadał przed królem. A król nie żył, więc i nie było przed kim odpowiadać.\nOrszak w końcu wyrwał się i popędził dalej, znów przyśpieszając gdy tłum zaczął rzednąć w miarę oddalania się od centrum miasta. Pod samą bramę twierdzy mało kto już się zapuszczał. O dziwo sterczała tam dwójka jakiś cudzoziemców, którzy mierzyli się spojrzeniami ze strażą. Virnhild zerknął na nich przelotnie. Nie interesowało go to, w razie czego straż się nimi zajmie. Chociaż, musiał przyznać że wyglądali dość ciekawie. W nieco innych warunkach zapewne zatrzymałby się by zamienić z nimi kilka słów i wyczuć z jakiej gliny ich ulepiono. Szczególnie tego młodszego, odzianego jak do walki. Ale teraz chciał już znaleźć się za murami twierdzy.\nMusiał wreszcie się zatrzymać, oczekując aż zostanie przed nim otwarta brama. Niekorzystnie. Skinął niedbale ręką gdy zapowiadano jego osobę, w ten sposób nakazując pominąć te wszystkie zbędne tytuły. Nie miał zamiaru czekać dłużej, niż było to konieczne.\nDrzwi rozwarły się z cichym jękiem, a kilkunastoosobowy poczet wlał się do środka wraz z jucznymi końmi. Virnhild zsiadł z impetem ze swojego wierzchowca i podał wodze stojącej najbliżej osobie. To nie były byle siwki, a faleforskie konie. Nie będą przecież kisić się w miejskich stajniach.\nMłody Lew wsparł dłoń na głowicy miecza i rozejrzał się wokół. Był ciekaw czy ktoś go powita.\nRejestracja: 09 kwie 2014, 22:58\nKarta Postaci: viewtopic.php?p=49563#49563\n14 gru 2015, 13:45\nJakże śmieli go odesłać! Nie wiedzieli chyba, jak poważna jest sytuacja. W murach chronionej przez nich twierdzy zmarł następca tronu Wysokiego Hodgerdu, a oni nawet nie wyglądali na zafrasowanych tą nowiną! Musieli więc wiedzieć. Wiedzieli. Wszyscy byli uwikłani. Psy bez honoru umyśliły sobie zatuszować sprawę. Harstorr wypiął się na tę bezbożną krainę słabych ludzi. Śmietnik tradycji, wymiociny historii, kurwy dumy! Tego było za wiele. Harkvinnar gotów był stanąć do nierównego boju ze wszystkimi tymi wolenvaińczykami, chroniąc swoich wartości i swego jestesetwa. Nie cofnął się.\nI tak właśnie zakończyłaby się jego historia, gdyby nie pojawienie się pod zamkiem jakiegoś możnego paniska. Roskvarskiej był to człek postury to i nadzieję roskvara rozpalił. Możny nie zwrócił za bardzo nań swej uwagi, twardy i skupiony na swym celu, choć przybyły ze swą świtą z daleka. Trudy podróży spływały po nim niczym lekki pocałunek zdradzieckiej Otsji. Grad patrzył na niego i poznał swego: człek z gór.\nZłożył się, podszedł i rzekł, najprzedniejszą Wolną Mową jaką znał; powoli i dokładnie. Zgiął sztywno kark.\n– Panie. – Głos mu nie drżał, choć z pewnością zmierzyli go wojowie o stokroć potężniejsi od niego. – Widać, żeś pan człekiem honoru – zaczął właściwie, bez szerokich wstępów. – W murach tych padł spadkobierca tronu Wysokiego Hodgerdu, kraju mego rodzinnego, Heodren Horfrad. Krew boskiego pomazańca wsiąkła w ciała i umysły zbrodniarzy. Wydaj mi psa za to odpowiedzialnego, a będę ci wierny – zakończył, samemu dziwiąc się dźwięku swoich słów, wiedząc jednak, że nie mógł zaproponować niczego w zamian. Zaproponował więc wszystko, co miał.\n15 gru 2015, 12:38\nVirnhild obrócił się w siodle wbijając wzrok w uzbrojonego roskvara. Mężczyzna z Północy rozpoczął rozmowę dobrze. Przynajmniej na tyle dobrze, aby go wysłuchać. Potomek Hilduuna skierował swój wzrok w stronę Twierdzy, gdy pobliźniony człek opowiadał o śmierci Heodrena. Musiał przyznać, że nic mu to nie mówiło.\n- Heodren Horfrad - powtórzył cicho, starając się zapamiętać do obco brzmiące miano. Roskvar obiecywał swoją wierność za wydanie człowieka, który zamordował jego władcę. Brzmiało to intrygująco. Czyżby Rejrand w swojej głupocie uwikłał się w jakieś dziwne spiski? Północ przecież była pod panowaniem Imperium, a wieści o tym dotarły do Autonomii już dawno temu. Virnhild szybko przekalkulował sytuację w myślach. Teoretycznie mógł na tym zyskać, a niewiele mógł stracić. Chętnie zresztą usłyszałby coś więcej na temat tego całego Heodrena... No i samego mężczyzny, który poszukuje jego zabójcy. Może jest kimś ważnym?\n- Wywiem się co mieszkańcy tego zamku wiedzą o śmierci twojego władcy, wojowniku. Czy ty i twój kompan - wskazał na rosłego mężczyznę, który stał obok Harkvinnara - macie się gdzie zatrzymać w tym czasie?\n15 gru 2015, 22:26\nRaz jeden nie spotkał go zawód. Możny okazał się tym, za kogo Hark go uznał. Jeśliby udawał – słowo się rzekło, a drużyna strzygła uszami. Co to za przywódca, który nie idzie za słowem? Cóż, godny tego kraju. Niestety, nic więcej Gradowi nie pozostało. Wypuścił powoli powietrze, zeszła już z niego cała złość. Miał kogoś, kto nie patrzył na niego koso tylko ze względu na pochodzenie. Na pewno miał w tym swój interes, ale interesy możnych nie obchodziły Harkvinnara. Liczył się tylko jego osobisty cel.\n– Dziękuję, panie – wyrzekł, gdy posłyszał deklarację konnego. Na jego pytanie nie odpowiedział od razu. Nocowanie po karczmach było nie na jego kieszeń. Z drugiej strony, sugerowanie, że tamten winien załatwić mu wikt i opierunek, było niskie. Nie było powodów, aby oczekiwać czegoś więcej. Grad dostał uwagę, na niczym więcej mu nie zależało. Ktoś istotny dowiedział się o jego sprawie i obiecywał pomoc. Był to bardzo duży krok.\n– Poradzę sobie – zapewnił hardo, nadal z podniesioną głową. – Będę tu zachodził świtem i zmierzchem, czekając na wieść – postanowił, sposobiąc się do odejścia. I tak zbyt wiele czasu szlachty zajął. Rad był, że nie odesłali go do bogów przed próbą wymierzenia hodgerdskiej sprawiedliwości psom odpowiedzialnym za mord na Heodrenie.\n– Harkvinnar zwany Gradem z Północy – rzucił na odchodne, jasno stanowiąc swe miano. Nie oczekiwał, że jego rozmówca również mu się przedstawi. Wyglądał na takiego, który przyzwyczajony jest do tego, że wszyscy go znają, a zapowiada się tylko heroldem. Ludzie w mieście na pewno gadali o nim i jego świcie. Wystarczyło posłuchać.\nSkinął na Brefirrida, którego przez konieczność przyszło mu zignorować. Oddalił się wolnym krokiem spod bramy Twierdzy, czując, że kusznicy z murów nadal mierzą do jego pleców. Zawiesił na nich tarczę.\n23 lut 2016, 10:04\nStrażnicy może i chcieli zareagować w jakikolwiek sposób na naruszenie strefy komfortu hrabiego Hilduuna przez nieokrzesanego Harkvinnara, ale zwyczajnie nie zdążyli. Znalezienie koncepcji na to, jak zrobić to tak, aby nie uchybić możnemu przy jednoczesnym nieeskalowaniu konfliktu z roskvarem zajęło im zbyt wiele czasu, a Virnhild szybko zadecydował, że nie odwróci wzroku od mieszkańca Północy. Zamienili kilka słów.\nZwalisty mąż zaraz po tym odszedł, chyba ku uldze wszystkich obecnych. Jego niewzruszony niczym polodowcowy głaz druidzki towarzysz nie ruszył się, ale też nikomu nie zawracał głowy, toteż głowa rodu Hilduuna wraz ze swoim pocztem wjechała wreszcie – bez żadnych problemów – do Twierdzy.\nBrama zamknęła się za mężczyznami. Wielu z nich zaraz po tym za przykładem swego pana zsiadło z koni. Zakrzątnął się koniuszy. Wezwał swoich ludzi, pomogli odprowadzić faleforskie wierzchowce do stajni królewskiej. Z Pałacu Sprawiedliwości prędko wyszedł człek w zielono-żółtej, obfitej sukni i uniesionym, fantazyjnie ułożonym kapturze. Jego ubiór nie był dostosowany do najnowszych standardów dworskiej mody, ale mąż ten na tyle wiekowy, że nie musiał się tym przejmować. Towarzyszyło mu dwóch obleczonych w nienagannie wypolerowaną stal wojowników przy mieczach. Ich płaszcze jasno zdradzały, że są członkami elitarnej Gwardii Królewskiej, a bogacz, u którego boku stąpają, nie jest tutaj byle kim. Virnhild rozpoznawał go i musiał przyznać, że jego obecność była nieco zaskakująca. K'niemu szedł bowiem szambelan Twierdzy, pan Mardem z rodu Jalverda. Jego spokojna, szlachetna, ale nieostra w rysach twarz spoglądała na hrabiego z troską. Dużo starszy od Hilduuna mężczyzna patrzył na niego niczym na swe dziecię, chociaż nie mógł okazać swego nastawienia inaczej jak tylko tym właśnie zafrasowanym wzrokiem. Virnhildowi przyszło spotkać się z panem Mardemem niejednokrotnie, łatwo było mu poznać jego intencje. Miał je zresztą otwarcie wyrysowane na twarzy. Zdarzyło się coś niedobrego.\nNietrudno było zgadnąć, o cóż może chodzić. W kierunku hrabiego nie zdążał żaden z członków rady regencyjnej, która – choć złożona z niemiłych sercu Virnhilda stworzeń – sprawiała pewną władzę w tym miejscu i niechybnie powinna się stawić. Wśród nich był niejaki Tarret, majordom Twierdzy, z tytułu jej najwyższy zarządca (przynajmniej do czasu wyłonienia i osadzenia na tronie nowego króla). Pan Mardem doglądał zaś domu, był człekiem od spraw przyziemnych; goszczenia ważnych ludzi i dogadzania im, organizowania spotkań i biesiad. Oczywiście nie było żadną ujmą dla hrabiego, że powitał go taki dostojnik, ale jasnym było, że nie tak rzecz miała wyglądać. Przynajmniej majordom winien być na miejscu swego urzędu. W zamku. Tu zaś nie było nikogo z rady.\n– Jego hrabiowska mość pan Virnhild z rodu Hilduuna herbu Lwia Łapa, syn Jottada Starego, Strażnik Gór, hrabia Wichrowych Łąk, baron Faleforu, pan Przedpola, pan Hodowli, pan Rybiej Sieni, pan Dwusiecza, pan Strzelawy, Zeatelanin i Młody Lew przybywa do Twierdzy Wolenvain w pokoju, by siąść i radzić wraz z sobie równymi nad losem wielkiej Autonomii na ten niespokojny czas – zapowiedział dźwięcznie i zgodnie z najwyższym dworskim obyczajem hrabiowski herold, oznajmiając wszystkim szlachcicom stolicy, kto pojawił się w ich domu. Pan Mardem nie miał przy sobie nikogo, kto mógłby go okrzyknąć, nie było zresztą takiej potrzeby. Jego godność i urząd, jaki piastował, wszystkim były dobrze znane, a sprawa, jaką chciał poruszyć, wyraźnie pilna. Gdyby to gość Twierdzy nie postąpił zgodnie ze zwyczajem, mogłoby to zostać uznane za afront, jednak jeśli robił to gospodarz, nie było w tym nic złego. W końcu przybysz sam musiał wiedzieć, do kogo zdąża.\nMożny podszedł do Virnhilda i serdecznie złapał go za ramiona, po czym uścisnął przyjacielsko. Rozjaśnił się w uśmiechu, chociaż nadal bił od niego niepokój. Wyglądało na to, że ostatnimi czasy miał ręce pełne roboty i nie mógł sobie pozwolić nawet na chwilę rozluźnienia.\n– Witaj, Virnhildzie. Długośmy się nie widzieli – spoufalił się, prowadząc swego gościa w stronę Pałacu Sprawiedliwości. Strażnicy szli parę kroków za nimi. Smutek w głosie szambelana był wyraźny, ale czuć było w nim też coś na wzór ulgi. Nie sposób było powiedzieć, czy Mardem zrzucał z siebie ciężar nadchodzących wieści, czy też uważał je za dobre. – Przybywasz do nas w zaiste niespokojnym czasie, bowiem spadło na nas ogromne nieszczęście – zaczął bez ogródek, przechodząc od razu do sedna i nie trzymając gościa w niepewności. – Dwójka członków rady regencyjnej, pan Tarret i pan Herubin, wybrała się w odwiedziny do siedzib rodów Pasczyna i Imokurena. – Nic nowego. O wyprawie słyszało się już wcześniej, nawet w Faleforze.\n– Nigdy do nich nie dotarli – rzucił w końcu Mardem. – Podejrzewamy najgorsze. – Rozłożył ręce. – Pozostała w Twierdzy radna, pani Niniel, umknęła z miasta w obawie o swój żywot.\nRada regencyjna właściwie nie istniała już przed tym zdarzeniem. Nastroje społeczne kompletnie jej nie sprzyjały, a okoliczna szlachta w pewnym momencie stała się jej wręcz wroga. Virnhild z pewnością miał co do tego mieszane uczucia. Z jednej strony musiał cieszyć się, że nikt nie może już twierdzić, iż jego krajem rządzą nieludzie, a z drugiej podejrzewał, że palce maczały w tym osoby niezbyt mu przychylne. W przeciwnym razie już dawno by się o wszystkim dowiedział.\n– Zjazd odbędzie się zatem bez udziału rady regencyjnej, nad czym wszyscy tutaj ogromnie ubolewamy. – Tym razem doprawdy trudno było uwierzyć w szczerość tych słów. Stary Mardem był poczciwy i współczujący, przeżył paru władców tego kraju (zaczął piastować swój urząd jeszcze za panowania Dariusza I Wolena) i znał się na swojej pracy, ale nawet komuś takiemu trudno było sympatyzować z przedłużającymi się rządami marionetkowej, złożonej z nieprzystosowanych do tego jednostek rady.\n– Zjawiłeś się wcześnie. Jego hrabiowska mość pan Dardem Rejrand był cię jednak ubiegł.\nHrabia…?! Jeżeli pamięć Virnhilda go nie zawiodła, a nie zawiodła na pewno, bo nazwiska swych konkurentów pamiętał doskonale, Dardem Rejrand jeszcze niedawno nie był hrabią. Ba!, nie miał nawet możliwości zostania nim, był bowiem drugim synem, a jego starszy brat miał silną pozycję. Młody Lew podejrzewał najgorsze. Jakim cudem szuja zdolna do pozbycia się swojego ojca i brata była nadal na wolności, nade wszystko w stolicy, w samej sali tronowej, do której lekko prowadził Virnhilda Mardem…? Wprawdzie ojciec Rejranda był chory od dłuższego czasu, ale polepszało mu się, tymczasem…\n– Niedawno zmarł mu ojciec, Lorven weź go w opiekę, a brat po Lwim Brodzie załamał się i wstąpił do Lorveniuszy – ostudził hrabiego szambelan. Znał hrabiego i jeśli nie doświadczył jego porywczości osobiście, to z pewnością znał krążące o niej opowieści. Sprawa nadal śmierdziała, ale nie aż tak, jak Zeatelanin mógł początkowo pomyśleć. Cóż za fortunny dla Dardema zbieg okoliczności…!\nWyjaśniwszy sprawę nieobecności rady i obecny status tego, z którym Virnhild niechybnie miał się niebawem zmierzyć, Mardem poprowadził go do przygotowanych dlań, bogatych komnat złożonych z ogromnej sypialni i pokoju dziennego przewidzianego chyba na spotkania z całymi grupami interesantów. Wkrótce słudzy wnieśli tutaj także rzeczy hrabiego. Jego koń musiał zostać rozkulbaczony.\n– Rozgość się. Wieczorem czeka nas uczta, a do tego czasu na miejsce przybędą też inni szlachetni goście z okolicy. Z pewnością wielu będzie chciało z tobą porozmawiać. Jego namiestnicza mość pan Jakuren z rodu Gilbara przybędzie w przyszłym tygodniu – dodał na odchodne Mardem, odrobinę zagadkowo. Dlaczego informował hrabiego o przybyciu namiestnika Derinu, nie mówiąc ani słowa o pozostałych? Czyżby leżała w tym jakaś ukryta sugestia? Nawet Virnhildowi udzielał się powoli nastrój dworskich intryg, od których w przeszłości stronił całym sobą. Wiedział, że nikomu nie może tutaj zaufać.\nZapewne zaraz po tym, jak odświeży się po podróży i zrzuci z siebie podróżne ubranie do jego komnat zajdą rozliczni goście, wielu z wyrazami szacunku i honorami, ale też z prośbami i deklaracjami. Był przedstawicielem niezbyt popularnego w Twierdzy poglądu, jakoby Konsorcjum nie powinno tak silnie mieszać się w sprawy kraju. Był w mniejszości, ale wiedział, że istnieje pewna grupa osób, która sympatyzuje z nim i z pewnością spróbuje nadać mu rolę w swych przedsięwzięciach. Ze szczególną nadzieją patrzył na rządców z głębi kraju. Nadchodzący zjazd szlachty całego kraju nadawał idealne warunki do bliskiego zapoznania się z nimi.\nWkrótce bowiem w Twierdzy miało zaroić się od setek możnych. Z pewnością nie pomieszczą się tu wszyscy, zajmując również rozliczne kwatery w mieście czy niedaleko niego. Zapowiadało się pęknięcie stolicy w szwach. Wielu ściągało tutaj tylko po to, aby uczestniczyć w tym wielkim wydarzeniu, a jeśli doliczyć do tego fakt, że zjazd oficjalnie zacząć się miał turniejem rycerskim, jaki odbyć miał się w obrębie starożytnej areny poza miastem, spodziewać należało się kwiatu nie tylko politycznego, ale również walecznego.\nWiadomym było, że niektórzy z istotnych graczy prowincji stołecznej przebywają obecnie w zamku Anagorax na wybrzeżu Morza Smoczego, niechybnie ustalając spójną taktykę negocjacyjną najbliższe dni. Nie sposób było ogarnąć umysłem, ile grup reprezentujących różne interesy miało wytworzyć się na czas zjazdu, który potrwać miał do samej jesieni. Najważniejsza kwestia, a więc określenie, kto ma największe prawa do tronu, już mocno dzieliła szlachtę, a gdy do głosu dochodziły kwestie pomniejsze, robił się ogromny bałagan. Nie zapowiadało się, aby ci ludzie kiedykolwiek się dogadali. Virnhild miał przynajmniej kilka dni, aby przygotować się na to wszystko. Zapowiadały się dlań niezwykle intensywne miesiące.\nSzambelan nie wyszedł jeszcze, czekając na sposobność. Niepodobna było opuścić hrabiego bez jego przyzwolenia.\n23 lut 2016, 14:14\n- Prawda, sporo czasu minęło - przytaknął, podążając za gospodarzem. Obecność tak doświadczonej osoby przynajmniej upewniała go w tym, że nie musiał się już przejmować ani końmi, ani też swoimi ludźmi - niewątpliwie dla każdego z nich znajdzie się odpowiednie miejsce. Musiał przed sobą przyznać, że to stosunkowo przyjazne powitanie dało mu pewną ulgę. Rozważał w drodze, czy nie powinien był zabrać ze sobą więcej ludzi. Oczywiście, część jego rzeczy dotrze do Wolenvain w późniejszym terminie. Wozy i część służby nie byli w stanie nadążyć za niecierpliwym hrabią, a więc dogonią ich w najbliższym czasie.\nA więc sztuczna rada stworzona z przypadkowych nieludzi pożegnała się ze światem. A przynajmniej, podobnie jak Mardem, tak podejrzewał Virnhild. Starszy szlachcic był osobą na tyle poważaną i wiekową, że spoufalanie się do jakiego od razu przeszedł nie przeszkadzało szczególnie młodemu hrabiemu. Zwłaszcza, że opiekun twierdzy zdawał się sprzyjać sprawie Hilduuna. Pamiętał Mardema jeszcze z czasów swej młodości, gdy ojciec pojawiał się ze swym przyszłym dziedzicem na zamku. Zawsze traktował ród Strażników Gór z respektem. Jednak nawet on nie był godzien zaufania tak długo, jak Virnhild nie rozezna się w tym co dzieje się na zamku.\nOdchrząknął, maskując tym sposobem grymas, który był bliski pojawienia się na twarzy po wyrażeniu przez szambelana żalu z powodu nieobecności rady. Trudno było zgodzić się, że "rządy" tych nieludzi były w jakimkolwiek stopniu korzystne dla kraju. Szczęśliwie cała ta farsa dobiegła końca. Ciekawe czy rody, które miały ich gościć były w to zamieszane. Nie sprzyjali w końcu radzie, a niedopilnowanie bezpieczeństwa swoich gości niewątpliwie było pewnym... nietaktem.\nMyśli Virnhilda urwały się jednak gwałtownie, gdy usłyszał kolejne słowa szambelana.\n- Dardem? - powtórzył w pierwszej chwili, sądząc że Mardem zwyczajnie się przejęzyczył. Taki błąd, choć niewątpliwie będący nietaktem każdemu może się zdarzyć. Jednak prowadzący go szlachcic nie poprawił się. Wyjaśnił jedynie tę nieoczekiwaną sytuację.\n- Pan Dardem niewątpliwie ubolewa nad tym nieoczekiwanym napadem nieszczęść. Jego ojciec zdawał się zdrowieć - Młody Lew wycedził w odpowiedzi. A więc ta Konsorcyjna gnida stała się hrabią. To był poważny cios dla pozycji Virnhilda. Wszyscy doskonale wiedzieli, że ambicje młodego Rejranda nie kończą się na tytule hrabii. Sam fakt, że siedział on już od jakiegoś czasu w Wolenvain tylko to potwierdzał. W dobie Konsorcjum Virnhild raczej nie mógł liczyć na to, że szlachta spojrzy na roszczenia Dardema - niech go gryfy rozszarpią - krzywo tylko dlatego, że był drugim synem.\nZeatelanin rozejrzał się komnatach, do których go wprowadzono. Chciał szybko zorientować się czy uznano go za ważnego gościa, czy też postanowiono na nim oszczędzać. Pierwsze wrażenie było raczej pozytywne. Pokiwał głową słysząc o przybyciu Jakurena. Była to raczej oczywista sugestia, że Virnhild powinien z nim porozmawiać. Sam Hilduun też zresztą nie miał co do tej sprawy wątpliwości. Derin był przeciwny Konsorcjum, a to oznaczało że może sprzyjać jemu. Może, ale nie musi. Strażnik Gór był świadom, że sam nie wywalczy wygranej. Jego ziemie były obszerne i bogate, w dodatku umiejscowione w korzystnym miejscu, pozwalającym na kontrolę właściwie całej prowincji, przecinając ją na pół. Mógł wystawić imponującą nawet jak na hrabiego armię. Ludzie na terenach rodu Hilduuna zawsze byli zaprawieni w walce, oraz posiadali wiele broni. Wynikało to z tradycji i faktu, że stanowili niejako żywy mur przeciw najazdom orków. Niewątpliwie mógł też liczyć na wsparcie swoich wasali, czy dłużników. Ale to wszystko nadal było niczym, jeśli cała Autonomia miałaby rzucić mu się do gardła.\n- Dopilnuj, aby rychło poinformowano mnie o jego przyjeździe - poprosił szambelana tonem, który przy okazji dawał mu jasno do zrozumienia, że hrabia nic więcej nie potrzebuje i może spokojnie odejść.\nUczta brzmiała bardzo obiecująco. Lubił uczty, pozwalały rozładować nieco energii. Tymczasem poczekał aż Mardem opuści komnaty i obszedł je, by mieć ogólne pojęcie co i gdzie się znajduje. Zaraz po tym rychło ruszył by odświeżyć się po podróży i ubrać nieco czystsze szaty. W pierwszym odruchu chciał odziać się raczej wygodnie niż dostojnie, jednak szybko zmienił zdanie. Skoro już tutaj przybył po to aby robić wrażenie, to powinien robić je i strojem. Wybrał świeżą, karmazynową jopulę. Po dłuższej chwili mógł stanąć już odziany przed lustrem, upewniając się że wszystko jest w jak najlepszym porządku. Poprawił pas, narzucił na swoje ramiona płaszcz i mruknął z zadowoleniem przyglądając się widocznej w odbiciu postaci, która prężyła się dumnie, wspierając swoją dłoń na rękojeści miecza. Jeśli nie będzie miał pilniejszych potrzeb, to zapewne jest to odpowiedni czas, aby przespacerować się po tym dziwacznym pałacu.\n31 lip 2016, 22:33\nSpacer po Pałacu Sprawiedliwości nie doszedł do skutku, bo gdy tylko hrabia Hilduun odział się stosownie i odświeżył po podróży, do jego komnaty poczęły schodzić się istne tłumy. Większość z bardziej istotnych graczy wolała dać mu czekać, wiedząc, że może sobie na to pozwolić, ale ci, którzy nie mogli liczyć na oficjalnie spotkanie ze Strażnikiem Gór, poczęli nachodzić go już teraz. Och, ileż pięknych, młodych (często zbyt młodych) córek mu wtedy zaprezentowano! Nie było tajemnicą, że Młody Lew ciągle pozostawał kawalerem, a liczący na jego przychylność ojcowie modrookich dzierlatek prześcigali się w propozycjach posagów i wielopokoleniowej służby. Gdyby poślubił wszystkie te dziewczęta, jego armia zwiększyłaby się o połowę.\nPoubierane na szybko w najlepsze szaty dygały, popisywały się znajomością obyczaju i płoniły wdzięcznie na zwyczajowe komplementy, wyuczone reakcji niczym psy myśliwskie. Rekordzista zabrał ze sobą wszystkie sześć córek, jakie spłodził, prezentując jedna po drugiej bez poczucia wstydu czy żenady. Inni starali się krygować, dopytywać, jak się sprawy mają, poruszać istotne dla kraju sprawy i przechodzić do sedna dopiero po dłuższej rozmowie. Herold pałacowy ochrypł z tego wszystkiego, stając ostatecznie o wiele bliżej hrabiego, dzięki czemu nadal pozostawał słyszalny. Niektórych z ojców hrabia znał osobiście, o innych tylko słyszał, a pozostali byli mu kompletnie nieznani. Kilka z możliwych do zrealizowania mariaży jawiło się – wedle jego wiedzy – dość korzystnie i, mając na uwadze dobro swych ziem, musiał je przynajmniej rozważyć.\nTrudno było jednak o chwilę spokoju i skupienie ważne przy roztrząsaniu tego rodzaju spraw, gdy młódki wdzięczyły się przed Virnhildem, prezentując nie tylko nienaganną etykietę, ale również często bardzo ekstrawaganckie stroje. Gracja ruchów niektórych z nich sprawiła, że młode serce Virnhilda zabiło mocniej, męcząc jego i tak obolałe mięśnie nagłymi napadami gorąca. Wkrótce cała ta plejada stała się męcząca i nie dziwota, że stawali do niej wyłącznie osobnicy mniej obyczajni. Dobrze byłoby dać możnemu nieco ochłonąć, jednak wielu z mieszkańców Twierdzy sądziło najwyraźniej, że jeśli się pospieszy, to ma większe szanse na zapamiętanie. Był to kolejny dowód na zdziczenie szlachty stolicy, która po 410 Ery Feniksa uszczupliła się o wiele znaczących, istotnych jednostek. Sam Virnihld, wiedząc jednakże, że pogląd ten powodowany był raczej jego niechęcią do Konsorcjum niźli twardymi faktami sądził, że większość tych, z którymi się teraz spotykał, dopuszczono do dworu tylko przez wzgląd na ich użyteczność dla tej kupieckiej organizacji. Teraz zaś dopuszczano ich do niego, ku postępującej irytacji hrabiego.\nWreszcie złapał moment na odpoczynek, czując, że nie zdzierży dłużej. Herold wyszedł, robiąc sobie dłuższą przerwę i zapowiadając niemal szeptem, że w razie czego przyśle zmiennika. W komnacie pojawił się dawny giermek Hilduuna, niedawno wyniesiony do statusu rycerza Varrist z rodu Kelkana. Przygody, które przebył u boku hrabiego stawiały go wysoko w hierarchii przyjaciół Zeatelanina, zatem mógł sobie pozwolić na odrobinę luzu w jego prezencji.\n– Odprawiłem szmaty – rzekł rubasznie, uśmiechając się na widok ulgi, która pomalowała szczerą w jego prezencji twarz Vinrhilda. – Nie będą cię już nękać. Mamy ważniejsze rzeczy do roboty – dodał, stawiając przed hrabią dzban przedniego piwa pochodzącego najpewniej prosto z tutejszych piwniczek. Kufle znajdowały się w samej komnacie. Cokolwiek powiedzieć o Pałacu Sprawiedliwości, jedno było pewne – był o wiele wygodniejszy niż klasyczny zamek. Każdy z gości miał tutaj godne, prywatne miejsce, co było o tyle niecodzienne, o ile sprzyjające nastrojowi tego miejsca. Tutaj każdy knuł po licznych kątach, nikt nie wiedział, kto z kim i dlaczego. Sam Virnhild mógł podejrzewać, że wielu z tych, którzy przyszli tutaj prezentować mu swoje córki, w rzeczywistości wpadło na przeszpiegi, sprzedając właśnie informacje o temperamencie, nastawieniu i ubiorze hrabiego wszystkim tym, którzy zapłacili srebrem lub dobrym winem.\nNie sposób było odmówić staremu kumplowi, toteż mężczyźni napili się. Sam Varrist zdążył się był już przebrać, ale nie zrezygnował z miecza i ostróg rycerskich, łącząc bitewny strój z galowym i jasno świadcząc, że nie będzie uczestniczył w tutejszych rozgrywkach. Poza tym, nadal obnosił się dumnie ze swoim statusem, świecąc dodatkowo zdobionym w srebrne płytki, obszernym pasem mieczowym. Przybył na turniej, to jasne, reszta mniej go obchodziła, chociaż w obronie swego druha zdolny był do rzucenia się nawet w objęcia Eeskara.\n– Dobre były. Niektóre – nawinął, nie kłopocząc się nawet zlizaniem trunku z obszernych wąsów, które zapuścił zapewne w celu przyciągnięcia wzroku mocno nieletnich białogłów, w których gustował. Miał już rozwinąć ten temat, gdy do pomieszczenia ktoś zapukał. Varrist powstał, beknął potężnie i otworzył drzwi, mierząc przybysza srogo i strzygąc wąsami na wypadek, gdyby do komnat zamierzała wtargnąć kolejna dzierlatka z ramienia swego śliniącego się ojca. Pomylił się jednak, bo u progu stał sam szambelan, imć Mardem. Gnąc się w ukłonach i przepraszając za najście, wprosił się do środka. Sam obsłużył się z piwem, łyknął zdrowo, odetchnął i zaczął mówić.\n– Jego Łaskawość pan Dardem z rodu Rejranda oczekuje pana w sali tronowej – rzekł po pewnym czasie, zachowując konwenanse w mowie, ale nie zachowując się zgodnie z nimi. Widać było, że jest wstrząśnięty. Nie mówił, dlaczego. Varrist zerknął na swego przyjaciela, zastanawiając się, co odpowie. Jego zaciśnięte w niepokoju usta sprawiły, że nadal mokry wąs opadł mu całkowicie.\nNiestawienie się na takie wezwanie byłoby odebrane za spory nietakt, jednak podobnym nietaktem było wymaganie stawienia się tak wcześnie po podróży. Tego rodzaju spotkań hrabia Hilduun mógł spodziewać się najwcześniej jutrzejszego wieczora, a tutaj, proszę: największy chyba gracz stolicy chciał porozmawiać już teraz. Z pewnością nie było to przypadkowe, podobnie jak miejsce, które obrał na to spotkanie. Prosił do sali tronowej, jak gdyby już nosił koronę. W połączeniu z nerwami, jakie wywołały u Virnhilda liczne spotkania z pomniejszymi szlachcicami i ich córkami, zaproszenie od Rejranda nie miało prawa wywołać niczego ponad jeszcze większe zdenerwowanie. Czego mógł chcieć i dlaczego akurat teraz?\nNiewiele potrzeba było Młodemu Lwowi, aby sfrustrować się tym wszystkim. Wdepnął w niezłe gówno i wiedział, że jest za późno, aby z niego wyjść. Mógł mieć tylko nadzieję, że są tutaj ludzie, którzy ochronią go przed zakusami tutejszych frakcji. Póki co jednak był w kropce, nie wiedząc, czego może się spodziewać. Jego informatorzy nie dotarli jeszcze, wiedząc, że mają dużo czasu na wykonanie swej pracy. Najwyraźniej informatorzy Rejranda byli dużo szybsi i tylko dzięki nim udało się mu wprowadzić swego konkurenta w stan silnej niepewności. Być może jednak szambelan wiedział coś więcej, na co wskazywałoby jego dziwne zachowanie. Mardem nigdy nie należał do osób szczególnie skrytych, jego intencje były szeroko znane i nie wydawał się nikomu szkodzić. Z Virnihildem zdawał się wręcz sympatyzować, traktując go tak, jak przystało na pierwszego gościa z zewnątrz. Być może szambelanowi nie w smak była obecna sytuacja polityczna i po zebraniu szlachty naiwnie oczekiwał zmiany, którą zwiastować mogło nadejście Strażnika Gór.\n07 sie 2016, 13:26\nVirnhild musiał zrezygnować ze swoich planów spaceru po Pałacu Sprawiedliwości. Młody Lew z niechęcią musiał przyznać, że okazał się po prostu zbyt powolny. Liczył, że zdąży uciec na wspomnianą przechadzkę, co sprawi że co bardziej nachalni, a mniej zorientowani szlachcice odbiją się od drzwi jego komnaty, a spotka jedynie tych niewiele, acz zawsze nieco bardziej wartościowych - którzy poświęcą dość wysiłku aby go poszukać. Tymczasem przed drzwi bez chwili przerwy począł wlewać się miastowy rynsztok.\nPan Wichrowych Pól ze znużeniem obserwował całą farsę, która się przed nim rozgrywała. Stołeczne kurwy krążyły przed nim wdzięcząc się i próbując zyskać jakiekolwiek względy, aby później wykorzystać je dla siebie, a zapewne w wielu wypadkach nawet przeciw niemu. I bynajmniej nie miał na myśli tutaj młodych szlachcianek. Wszystko kręciło się wokół sum pieniędzy jakieś ktoś mógł zyskać, a ktoś inny stracić. Ojcowie nadesłanych dziewek, którzy robili co mogli aby zaskarbić sobie łaski każdego, kto był chociaż trochę większy od nich byli częstokroć niewiele warci. Hilduun może po prostu ich nie rozumiał, od swego urodzenia będąc na raczej uprzywilejowanej pozycji przyszłego Strażnika Gór i dziedzica jednych z ważniejszych ziem na terenie prowincji stołecznej. Z siłą militarną Faleforu musiał liczyć się każdy, nie tylko ze względu na jej ilość, ale też doświadczenie w starciach z plemionami orków. W czasach uczt, pijaństwa i względnego pokoju ludzie pokroju tych wojowników byli na wagę złota. Dysponowali w końcu czymś, czego brakowało innym. A może po prostu to oni faktycznie byli gronem chwastów. Cóż, przynajmniej niektórzy mieli nawet urodziwe córki.\nCzęstokroć nie siląc się na szczególne ukrywanie znużenia czy niechęci - jeśli tylko coś mu się nie spodobało - Virnhild stosował się jako tako do szlacheckiej etykiety, odpowiadając na pozdrowienia, prawiąc puste komplementy i wymieniając uprzejmości. Traktował ludzi jak zawsze - bezpośrednio, nie owijając w bawełnę i nie siląc się na delikatność, ale też nie wywyższając się ponad nich ze względu na swój stan. Wiedział kogo może zignorować, a komu musi okazać szacunek. Fakt że nie był zwolennikiem dworskich gierek nie znaczył jeszcze, że nie weźmie w nich udziału gdy był zmuszony. Obserwował próbujących sprzedać swoje córki jak jabłka na targu szlachciców, w myślach wysadzając już ich z konia na turnieju i obserwując ich imponujący przelot nad ubitą ziemią. Bo do tego właśnie większość z nich nadawała się w jego opinii. Gardził nimi. Za to jacy byli, jak się zachowywali, ze względu na ich perfumowane stroju, chude rączki o obłożonych kosztownościami palcach, czy wręcz przeciwnie - ociekające sadłem paluchy. Gardził nimi i okazywał to, nie na tyle jednak aby fakt ten wybijał się ponad inne jego zachowania. Ot, po prostu taki był i większość z tych szlachciców spodziewała się, że z takim właśnie nastawieniem zostaną przyjęci. W końcu tacy zawsze byli Hilduunowie, ludzie z gór.\nNiemniej jednak, nie był głupcem. Obserwował też i córki, w myślach wręcz już mimowolnie oceniając korzyści jakie przyniosłoby mu małżeństwo. Trzeba przyznać, że stada wdzięczących się dziewek były jakimś plusem stanu kawalerskiego. Hilduun starał się jednak nie dać po sobie nic poznać i zachować chłodny, nieodgadniony wyraz twarzy. Wyraz, który był przecież tak potrzebny we wszelkiej polityce, a szczególnie był mu potrzebny teraz. W myślach kalkulował za każdym razem czyją córką była kolejna podesłana mu maskotka, jakie korzyści materialne przyniósłby mu ślub i jak łatwo mógłby przejąć majątek tego szlachcica, czy dało się na nią patrzeć nie przysparzając sobie tym szczególnych cierpień, oraz na ile powodowała to uroda, a na ile kobiece sztuczki. W końcu, sięgał po jeszcze jedno kryterium, czy głowy tych panienek były równie puste co zakute łby ich ojców, czy może jednak odnalazłaby się wśród nich chociaż jedna, która była czymś więcej niż podesłaną przez ojca laleczką. Może i taka była gdzieś w tym nawale. Ale to zapewne były płonne nadzieje.\nJuż nawet herold miał dość, zapewne dawno nie mając styczności z tak ogromnymi grupami szlachty, jak te które przetaczały się ostatnimi dniami przez stolicę. Virnhild niemal się uśmiechnął, gdy przeszło mu przez myśl że powinni być zapowiadani tylko ważniejsi goście. Mina tych wszystkich popychadeł gdyby musieli wejść do komnat w kompletnej ciszy i osobiście się przedstawić przysporzyłaby mu pewną dozę radości. Z tego wszystkiego chyba właśnie najbardziej żal mu było wspomnianego herolda, który ledwo już chrypiał. Konkretnie i sprawnie wykonywał swoją robotę, nie poddając się nawet kiedy jego głos przestawał być słyszalny. A to sprawiało, że już miał w oczach Virnhilda jakąś pozytywną cechę. Chociaż jedną.\nCzas mijał, a kiedy pan Faleforu zaczął powoli tracić cierpliwość i przesadnie okazywać swoje znużenie kolejnym gościom drzwi otwarły się ukazując kogoś, kogo Virnhild kojarzył. A przynajmniej tak mu się wydawało, albowiem w pierwszej chwili nie był pewien, że aby na pewno widzi swego przyjaciela. Zmarszczył brwi obserwując tę znaną mu sylwetkę. Gdy tylko z ust owej sylwetki wyszły pierwsze słowa, Hilduun poczuł szczerą ulgę.\n- Varrist! - szlachcic podszedł do swego dawnego giermka wyciągając ręce i uściskał go bratersko. Zdecydowanie spośród wszystkich wizyt jakie go dzisiaj spotkały ta była najmilsza.\n- Dawnośmy się nie widzieli, przyjacielu. Cieszę się, że mogę cię widzieć w dobrym zdrowiu.\nVirnhild usiadł wraz ze świeżo upieczonym rycerzem, kontent z jego obecności. Młody Kelkan był konkretnym człowiekiem, z którym można było spędzać czas i czerpać z tego jakąś przyjemność. Jakimkolwiek sposobem udało mu się pozbyć całej tej czeredy czatującej u próg jego komnat, było to coś, za co musiał mu podziękować. Będą musieli wrócić później... I bez wątpienia to zrobią.\n- Tresowane pieski - skwitował komentarz swego druha na temat przyprowadzanych doń dziewek. Fakt, niektóre może i były urodziwe, ale czy oferowały cokolwiek poza tym? Hilduun musiał to jeszcze przemyśleć. Może znajdzie się wśród tych, którzy go odwiedzili jakiś szlachcic o większych ziemiach, którego mógłby wchłonąć w najbliższej przyszłości. Powiększenie należących do jego rodu terenów zawsze było mile widziane. A chyba nie mógł liczyć na przesadnie wiele w kwestii przyszłej żony.\nZeatelanin westchnął w duchu, gdy do drzwi znów rozległo się pukanie. Nie raczył nawet podnieść się z siedzenia, gdy jego przyjaciel ruszył otworzyć drzwi. Dopiero gdy dostrzegł że to zamkowy szambelan przybył do jego komnat podniósł się aby go powitać. Mardem jednak nie silił się na żadne oficjalne powitania. Dobrał się za to do przyniesionego przez Varrista piwa. Również i on wyglądał na znużonego tym wszystkim, Virnhild mógł się jedynie domyślać że przyjęcie tylu gości także kosztowało starszego wiekiem mężczyznę sporo przygotowań i wysiłku. W dodatku był ewidentnie poruszony. Dlaczego?\n- Dardem. W sali tronowej - powtórzył wręcz jadowicie słowa mężczyzny.\n- Dobrze, zaraz się do niego udam. Czegóż jaśnie pan Dardem może chcieć tak wcześnie po moim przyjeździe? - dodał po chwili, nie kryjąc irytacji w głosie. Wyłożył kawę na ławę, dając znać Mardemowi, że chce usłyszeć wszystko co ten może mu powiedzieć. Tymczasem miał zamiar przygotować się do tej cholernej rozmowy.\nVirnhild sięgnął po pas mieczowy, który zdjął dla własnej wygody przyjmując gości. Na spotkanie z Rejrandem nie miał zamiaru udawać się bez niego. Podobnie jak i bez reszty podobnych przyrządów. Pozostał w bogatym stroju, który ubrał wcześniej, jednak przemieniając go w coś bardziej na styl ubioru wybranego przez swego dawnego giermka. Na karmazynowej jopuli pojawił się pas mieczowy, przy którym zawisła broń. Młody Lew wygładził przód ubrania, który zmiął się nieco kiedy zakładał pas. Sięgnął do paska podtrzymującego jopulę i upewnił się, że sztylet na swoim miejscu. Był.\nPoprawił pelerynę na ramieniu. Kolory jego rodu musiały być widoczne z daleka, tak aby każdy wiedział kto idzie. Na chwilę namyślił się, czy też brać ze sobą płaszcz i kaptur, aby jego ubiór wydał się bogatszy, czy też raczej pragmatycznie odpuścić sobie te dodatki. W końcu zdecydował się zdać na intuicję. Podobnie jeśli chodziło o to, czy powinien na to spotkanie zabrać kogoś ze sobą. Skoro Dardem chciał oficjalnie zobaczyć się na sali tronowej, to może Virnhild powinien oficjalnie przyjść do niego z własną obstawą, również niczym władca?\nYou're Gonna Be My Ruin\n16 wrz 2016, 21:15\nWśród ludzi odprowadzających hrabiego Hilduuna wzrokiem znajdował się Iverdon Balgerand. Nie sposób było nie świadkować takiemu podniosłemu wydarzeniu; w Twierdzy brakowało ostatnimi czasy rozrywek. Sytuacja po wojnie uporządkowała się. Nowe rody zagościły w Wolenvain i liczne towarzyszące temu zjawisku spięcia zdawały się dogasać. Większość z ich głów dorobiła się na tym, co Imperium Agstusu zrobiło z Wolenvain pięć lat temu i nie zyskała sobie tym szacunku. Pieniądz otwierał jednak każde drzwi, a gdy okazało się, że ci bogacze z Lorven łaski siedzą w kieszeni Konsorcjum, sprawy przybrały inny obrót. Mieszkańcy Twierdzy stanęli niepewnym murem po jednej stronie, wiedząc, że może im dać to same korzyści. Tylko kilka z najstarszych rodów dworzan mogło sobie pozwolić na samowolę i zachowanie pełnej buty. Byli też uchodźcy z Lokent, na tyle uprzywilejowani i ważni strategicznie, że z chęcią wszędzie ich przyjmowano. Niebawem stolica miała zapełnić się możnymi, graczami istotnymi nie tylko z perspektywy malutkich wojenek toczonych na zamku, ale całego kraju. Pierwszym z nich był Virnhild Hilduun.\nCiekawość wzięła w posiadanie pełnego determinacji Iverdona, który z uwagą obserwował ruchy, obejście i zachowanie hrabiego. Aspiracje były czymś, co zdefiniowało jego dzień. Pragnął uzyskać więcej, a pierwszym krokiem ku realizacji tego celu było powzięcie sobie żony. Gdy pojawienie się Virnihlda przerwało jego starania o spotkanie kogoś z rodu Pasczyna szczycącego się ponoć dużą liczbą córek, zobaczył ją.\nOdziana w zwiewną, odsłaniającą gładki dekolt i takież ramiona suknię szła w towarzystwie swej o wiele skromniej i zgrzebniej odzianej służki. Rozmawiały wesoło, komentując zapewne rosłych mężczyzn towarzyszących Strażnikowi Gór; nie wydawały się zestrofowane tym, że każdy mógł je usłyszeć. Iverdon wiedział, na kogo patrzy. Panna z rodu Ezyhara. Nie pamiętał jej imienia, bo mało interesowały go rzeczy, które dzieją się w Twierdzy – szczególnie te dotyczące jej małej społeczności. Podczas swojego pobytu tutaj nie brał udziału w wielu spotkaniach wyższych sfer i z bolesną świadomością uzmysłowił sobie, jak bardzo utrudni mu to znalezienie żony. Chociaż wcześniej pewne pomniejsze rody wychodziły z inicjatywą, matka Iverdona zawsze uważała, że stać go na więcej.\nWybranie odpowiedniej osoby w celu przedłużenia z jej pomocą linii Balgeranda miało krytyczne znaczenie. Łatwo było się stoczyć, biorąc żonę, która nijak jej nie wzmocni. Iverdon wiedział, że jego ród nie znaczy wiele, ale przecież posiadał ziemie, nie należał więc do najniższej szlachty. Nie uważał się za zubożałego, wręcz przeciwnie. Kształcił się i zdobywał wiedzę na różne tematy, wiedząc, że dzięki nim będzie w końcu brylował. Poza tym, niedawno zmienił mu się senior. Stary Rejrand zmarł, ustępując miejsca swojemu synowi, co ciekawe – drugiemu. Pierwszy, ponoć zawsze mocno religijny, wstąpił do zakonu Lorveniuszy po tym, co zdarzyło się pod Lwim Brodem. Niewiele było o tym wiadomo, ale niedawno do miasta wrócili Patrioci, bezpośredni uczestnicy tych wydarzeń, którzy na pewno mogli na ten temat powiedzieć coś więcej.\nW każdym razie – decyzja jego brata uczyniła młodego Dardema Rejranda, założyciela Konsorcjum i delegata Związku Miast Wschodnich na Wolenvain, hrabią. Jegomość ten był już w stolicy i Iverdon mógł się spodziewać rychłego z nim spotkania. Słyszał plotki o organizowanej ceremonii zaprzysiężenia i nie miał powodu, dla którego miałby przed nim nie klęknąć. Spotkanie wszystkich parów i samego seniora było doskonałą okazją, by zabłysnąć w towarzystwie i zwrócić na siebie uwagę. Sam hrabia Hilduun nie miał jeszcze żony, a był od Iverdona starszy. Być może odrzucone przez niego kandydatki, których z pewnością będzie dziesiątki, spojrzą na młodego Balgeranda przychylniejszym okiem. Szczególnie te bliższe Konsorcjum. W końcu Virnhild znany był jako przeciwnik tej inicjatywy, nawet mimo tego, że skonsolidowała ona prowincję stołeczną po wojnie i pozwoliła Wolenvain stanąć na nogi. Chwiejnie, ale prosto.\nNiebieska sukienka zafalowała, przyciągając wzrok Iverdona, gdy panna zbliżyła się doń i spojrzała mu w oczy. Nie okazywała zapeszenia, jej młodość nie pozwalała jej na brak pewności siebie, a w pobliżu nie było starszych matron, które mogłyby ją powstrzymać. Pierwsza się przywitała, chociaż nie powinna. Służka trzymała się z tyłu, przez pewien czas próbując ją nawet powstrzymać, ale nie zdołała. Panna była przepełniona mocą sprawczą, emanując nią i podporządkowując otoczenie formie, którą mu narzuciła. Nie sposób było z tym dyskutować. Sam Iverdon popadł w tę konwencję w całości, prowadzony przez euforię, która swój bieg do jego mózgu zaczęła w okolicy podbrzusza. Zdarzało mu się pragnąć kobiet w ogólności, ale tym razem zapałał pragnieniem wobec tej szczególnej. Nie było czemu się dziwić, choć ta nie była wielką pięknością. Była za to naturalna, zdecydowana i pewna swego, a pewne niedoskonałości, których zdawała się być całkowicie świadoma, dodawały jej uroku. Pozwoliła mu się przedstawić, okazując lekkie, kokieteryjne zniecierpliwienie, jakby dokładnie wiedziała, przed kim stoi i nie wybrała go przypadkiem. Iverdon musiał przyznać, że był nią oczarowany. Trudno było nie być.\n– Ficja Ezyhar – rzekła, a widać było, że dopracowała wypowiadanie swego miana do perfekcji, robiąc to zapewne na wielu spotkaniach z możnymi. Sam jej czar mógłby jej zagwarantować dobre małżeństwo, gdyby tylko trafiła na mężczyznę, który straci głowę nie dla wpływów, ale dla jej sukni. W tym momencie Iverdon sądził, że właściwie nie zdarzali się inni. On z pewnością był w ich gronie, przeszczęśliwy i wyjątkowo zestresowany, że znienacka stanął przed tak zjawiskową istotą.\n– Kwiat rycerstwa – podjęła, nie patrząc już jednak na Hilduuna i jego świtę, ale na Iverdona, który miał ochotę spuścić wzrok. Patrzył jednak i chłonął ten widok; gdy mówiła, uśmiechała się lekko, unosząc lewy kącik ust i przekrzywiając głowę. Gdy słuchała, niemal niedostrzegalnie wydymała usta i unosiła brwi, niby to pobłażliwie, a tak naprawdę zachęcająco. Iverdon widział to wszystko, nie potrafiąc nazwać tego, co widzi. Miał ochotę jakoś ją zaskoczyć, wybić z tego rytmu, zobaczyć rzeczywiście zbitą odrobinę z tropu lub szczerze zainteresowaną. Teraz jednak to ona prowadziła grę. Grę, której Balgerand nie znał zasad, a w której i tak uczestniczył. Jego bierki były w rozsypce, ustępując zdecydowanemu atakowi przeciwnika.\n– Piękni, prawda? Z samych gór. Ciekawe, ile orków ubili. Ubiłeś kiedyś orka, paniczu Iverdonie? – spoufaliła się, przechodząc do półoficjalnej formy. Służka z tła nawet przestała już fukać i syczeć. Zbladła i wydawało się, że zaraz z tego wszystkiego zemdleje.\nRejestracja: 21 sty 2015, 13:38\nLokalizacja postaci: Nowy Sektor\nKarta Postaci: viewtopic.php?t=3400\nBy the Look on Your Face I Can Feel the Fire\n12 mar 2017, 12:43\nIverdon patrzył na zmierzającą w jego stronę kobietę spod lekko przymrużonych powiek. Nierzadko chwalił się swoją umiejętnością szybkiego oceniania ludzi na podstawie szczegółów, które często były pomijane przez innych. Tutaj było… inaczej. Próbując dostrzec cokolwiek mającego pomóc w identyfikacji jego wzrok cały czas był przyciągany przez jej twarz. W szczególności oczy, które spoglądały wprost na niego. Pragnął odwrócić wzrok, wbić go w ziemię i wszystko przemyśleć, ale nie było czasu, a organy za wszelką cenę opierały się jego poleceniom.\n- ...verdon - powiedział cicho lekko piskliwym głosem, kiedy kobieta się przedstawiła. Po sekundzie jednak zreflektował się, odchrząknął i nieco mniej piskliwym głosem powiedział - Iverdon Balgerand - po czym ukłonił się lekko.\nW jego głowie szalały różne myśli. Niektóre wręcz krzyczały na niego, że zupełnie postradał rozum i kazały mu zachowywać się zgodnie z etykietą, z której był tak dumny i którą znał tak dobrze. Inne wskazywały na zachowanie Ficji, którą powinien upomnieć za brak trzymania się tych samych zachowań i kazały natychmiast upomnieć i ją, i całą jej służbę za niepowstrzymanie jej.\nJednak jego oczy wciąż skupiały się na niej, a usta pozostały lekko rozwarte i nie wypuszczały z siebie żadnych słów. Przez jego ciało przebiegało tak wiele uczuć, że większości nie dał rady nawet rozpoznać. Wiedział tylko, że sama prezencja jej postaci wpływała na niego w bardzo, bardzo pozytywny sposób. Uzależnił się od tego w ułamku sekundy, pragnąc teraz tylko więcej. Chciał zatrzymać ją przy sobie - na tym właśnie skupiły się jego myśli. Musiał przynajmniej spróbować poprowadzić konwersację, mimo że jego stan raczej temu nie sprzyjał.\nAle coś mu przeszkadzało. Jeżeli miał być ze sobą szczery, to od razu poczuł się żałosny, mniejszy od cudu, piękna, które stało przed nim. Wiedział, że jest pod nią. Nie potrafił wyjrzeć poza niektóre ramy, nieważne jak bardzo pragnął się nauczyć. Chłonął całą jej osobę. Jej włosy, oczy, głos, wszystko składało się na ideał, którego zawsze potrzebował, marzenie, o którym nie zdawał sobie sprawy. I czuł, że nie jest wart. Czuł, że ona by się nim znudziła, kiedy on nie zdążyłby poznać najmniejszej jej cząstki. Była powodem, dla którego w czasie kilku sekund bardziej zapragnął się samodoskonalić niż przez całe jego - teraz jakby bezcelowe - życie. Kiedy zbierał się do wypowiedzenia następnych słów trochę się uspokoił. Zdecydowanie posmutniał nagłym przypływem myśli. Czuł się, jakby gdzieś, w jakiejś rzeczywistości już poniósł porażkę, a ta miała tylko za nią ślepo podążyć, tak jak on teraz dążył do zguby, której nie mógł się oprzeć; tańczył tak, jak świat mu zagrał - niczym marionetka, w przygnębionym, niby pustym uniesieniu emocjonalnym wpatrywał się w idealną wersję siebie, w to, czym zawsze chciał być i nigdy nie zostanie.\n- Faktycznie, piękni - rzekł Iverdon po dłuższej przerwie, nawet nie spoglądnąwszy na tych, na których temat się wypowiadał. - Niestety, nigdy nie dane mi było żadnego orka spotkać. Powiedziano mi, że w stolicy znajdę większe niebezpieczeństwa - uśmiechnął się lekko - i dopiero teraz przychodzi mi do głowy, że to faktycznie była prawda.\n- A co ciebie tu sprowadza, pani? - dodał, aby podtrzymać konwersację. Jego myśli nadal buzowały, mimo że trochę posmutniał i się uspokoił. Nadal nie mógł oderwać wzroku od twarzy szlachcianki, a podczas wypowiedzi czasem się zacinał, jakby na chwilę gubiąc wątek, rozproszony przez coś, czego kobieta nie mogła dostrzec.\nWróć do „Twierdza”


Kuchenka mikrofalowa BOSCH HMT 84M451 (25 l / srebrna) - Cena, opinie - sklep Sferis.pl\nStrona główna AGD AGD do kuchni Kuchenki mikrofalowe Kuchenka mikrofalowa BOSCH HMT 84M451 (25 l / srebrna)\nOpis - Kuchenka mikrofalowa BOSCH HMT 84M451 (25 l / srebrna)\nWolnostojąca kuchenka mikrofalowa: do rozmrażania, podgrzewania i szybszego przygotowywania potraw. Sterowanie za pomocą wyświetlacza LED z czerwonym podświetleniem. Chowane pokrętła: ułatwiają utrzymanie w czystości panelu sterowania.\nDzięki programowi AutoPilot 7, możesz perfekcyjnie przyrządzić swój posiłek. Wystarczy wstawić potrawę do piekarnika i wybrać z wyświetlanego menu odpowiedni - jeden z 7 - automatyczny program. Wprowadź wagę potrawy i wciśnij “Start”. Wtedy AutoPilot zajmie się wszystkim i określi tryb, temperaturę i czas gotowania. Nawet wyłączy program pod koniec czasu gotowania. Ponieważ niektóre potrawy przygotowywane z pomocą programu AutoPilot wymagają użycia naczyń z pokrywką, wnętrze piekarnika zawsze pozostaje czyste. To najprostszy sposób gotowania.\nWymary wewnętrzne (SxGxW) 354 x 337 x 215 mm\nOpinie - Kuchenka mikrofalowa BOSCH HMT 84M451 (25 l / srebrna)\nOcena produktu: Kuchenka mikrofalowa BOSCH HMT 84M451 (25 l / srebrna)


EXCLUSIVE BARBOUR jagnięca wełna szal - Dodatki vintage - DecoBazaar\n> EXCLUSIVE BARBOUR jagnięca wełna szal (nr 5876242)\nEXCLUSIVE BARBOUR JAGNIĘCA WEŁNA SZAL\nPrzedstawiam Państwu oryginalny szal w z miękkiej wełny jagnięcej w głębokim granatowym kolorze. Dzianina jest miękka, miła w dotyku, nie gryzie. Szal posiada papierową metkę. Cena na metce: 20 funtów.\nStan bardzo dobry, brak zmechaceń kulek itd. Produkt odpowiedni również na prezent.\nTAGI: #jagnięca wełna, #wełna, #wełniany\nEXCLUSIVE CASHMERE VIRGIN WOOL SCARF\nDUŻY SZAL VINTAGE MIĘTA


Hipsterski zgryw, czyli precz z młodą reżyserią | e-teatr.pl\n01.09.2021, 13:01 Wersja do druku\nHipsterski zgryw, czyli precz z młodą reżyserią\n„Boginie” Alicji Kobielarz w reż. Jana Jelińskiego scenie Domu Machin Teatru im. Słowackiego w Krakowie. Pisze Sławomir Szczurek z Nowej Siły Krytycznej.\nDo greckich mitów – pomnika kultury – stosunek mam niemalże mityczny. Opowieści o bogach i herosach zamykają w sobie cały świat, a pośród nich umiejscowiony ten najważniejszy – człowiek. Dziś zapewne przybrałyby miano poradnika, jak żyć.\nNa scenie Domu Machin Teatru im. Słowackiego w Krakowie za sprawą Jana Jelińskiego zyskują formę elementarza kardynalnych błędów kogoś, kto chciałby być reżyserem. Najgorsze jest jednak to, że prób tych dokonuje się na ludziach, którzy są profesjonalnymi aktorami. Nawet odpalając kolejne pokłady swoich warsztatowych możliwości, nie mogą zrobić nic. Widz wychodzi z przedstawienia ze słowami na ustach: co wyście zrobili z tym teatrem? A pięcioosobowy zespół robi naprawdę, co może. Pierwszy raz zobaczyłem, jak dobrą aktorką jest Natalia Strzelecka (Demeter). Są wspaniali. Może prócz wychwalanej przeze mnie za rolę w „Zimowli” Magdaleny Osieńskiej (Eurydyka, Baubo), która tu akurat ewidentnie gra na siebie. Ktoś jej jednak pozwolił być najważniejszą z „bogiń”. Gra jakby co najmniej była to rola Hamleta. A to ani ta ranga postaci, ani tym bardziej tekstu. Pomyślałem nawet, że eksperyment Jelińskiego może właśnie powinien być monodramem. Tyle że maniera Osieńskiej w wersji solo byłaby nie do zniesienia. I co najważniejsze! „Boginie” koniecznie należałoby wyprowadzić poza mury pięknego, secesyjnego, ornamentów pełnego gmachu.\nZałożę się na noże, że tekst powstawał do ostatniej chwili. Banalny, pisany na kolanie, skreślany, nieprzemyślany. Słowna i dramaturgiczna breja. Pompatyczne i trywialne hasła, typu „be happy, stay happy”. Pustosłowie. Treściowo nie lepiej. Upchane wszystko. Mitologia. Miłość. Relacje rodzicielskie. Rak. Zaburzenia odżywiania. Urojona ciąża. Trochę popkultury. I moja ulubiona w ostatnim czasie – niebinarność. Jak wczuć się w problemy osób niebinarnych po tym „wydarzeniu”, zakładając nawet u widza nieskończone pokłady chęci zrozumienia, jeśli opowieść sprowadza się na scenie do odmiany zaimków rzeczowych w formie niebinarnej. Pytam się jak?! Fiaskiem kończą się huczne obietnice autorów o poszukiwaniu tożsamości i nauce rozumienia własnego ciała.\nJak powiedzieć o tylu złożonych, budzących społeczne kontrowersje tematach? Twórcy „Bogiń” pokazują, że nie sposób! Że można liznąć zaledwie. Nawet nie zasygnalizować. Upchać, przygnieść hipsterskim butem, wcisnąć w hipsterskie ubrania i liczyć, że się uda. Otóż nie udało się! To zwykłe efekciarstwo jest. W dodatku bezmyślnie jeden do jednego skopiowane z Sarah Kane według Krzysztofa Warlikowskiego, czyli z „Oczyszczonych” Anno Domini 2001. Efekciarstwo, za którym nie stoi nic. Zaś za każdym z poruszanych problemów mogą stać ludzkie dramaty, one mają imiona, nazwiska, historie! Autorka tekstu – Alicja Kobielarz – i reżyser zwyczajnie je zlekceważyli. Wzięli na warsztat jedynie po to, by było głośno i fancy.\nNajbardziej boli szansa komuś podarowana i zaprzepaszczona. Szansa zabrania głosu i wybrzmienia tekstu na jednej z najważniejszych scen w Krakowie. W kultowym niegdyś teatrze. Tym samym, w którym wystawiali Stanisław Wyspiański i Witkacy, a grywali Halina Mikołajewska, Gustaw Holoubek, Tadeusz Łomnicki, Anna Polony.. Zawsze jest winny reżyser. A ten widać nie zaimponował zespołowi, nie pokazał swojej wizji teatru, nie zaraził niczym. Nie wystarczy podpięcie się pod nośne tematy i iść po swoje, nawet na plecach wybitnej aktorskiej drużyny.\nI zanim podniosą się głosy, że nie wspieram młodych artystów, niszczę czyjąś wrażliwość, przypomnę, że niezmiennie kibicuję reżyserskim poczynaniom młodych: Darii Kopiec (w głośnych „Zakonnicach odchodzących po cichu” potrzebowała jedynie czterech aktorek i czterech krzeseł, by efekt był piorunujący); Agaty Puszcz (sądząc po wspaniałym „Ciało Bambina”, winno jej być zdecydowanie więcej na teatralnych deskach ), czy też Franciszka Szumińskiego (z pokorą dotyka tekstów Lwa Tołstoja – bardzo dobra realizacja „Śmierci Iwana Iljicza, czy Thomasa Bernharda – „Plac Bohaterów” i „Oddech”). Może nie są to jeszcze najgłośniejsze spektakle w polskim teatrze, ale ci młodzi reżyserzy idą dobrą drogą. Mają coś do powiedzenia. Pracują z zachowaniem szacunku do miejsc, w których się pojawiają, tematów, które poruszają i nade wszystko do aktorów i widzów.\nPrzypomnę, że Jan Jeliński w tym roku otrzymał nagrodę główną 10. Forum Młodej Reżyserii w Krakowie za spektakl, nomen omen, „Nimfy 2.0”. Na samą myśl o planowanej przez niego w tym sezonie pracy w Teatrze Polskim w Bydgoszczy nad tematem pornografii, aż drżę.\nTeatr im. Juliusza Słowackiego, Dom Machin (Scena Miniatura), premiera: 4 czerwca 2021\nwystępują: Magdalena Osińska, Natalia Strzelecka, Alina Szczegielniak, Karol Kubasiewicz, Rafał Szumera


„Art’n’Voices” w koncercie pasyjnym specjalnie dla tucholan! – TELEWIZYJNO FILMOWA AGENCJA PROMOCYJNO INFORMACYJNA\n„Art’n’Voices” w koncercie pasyjnym specjalnie dla tucholan!\nJest ich dziewięcioro, stanowią zgrany zespół, który istnieje od 2010 roku. Ich artystyczna droga wygląda wyjątkowo imponująco, kroczą od sukcesu, do sukcesu. Mają pokaźny zbiór nagród i wyróżnień, są znani w artystycznym świecie, teraz nadszedł czas na wizytę w Tucholi…\nSoprany: Anna Godlewska, Małgorzata Rocławska\nAlty: Anna Rocławska, Julianna Styn\nTenory: Patryk Mudlaw, Mateusz Warkusz\nBasy: Tomasz Chyła, Janusz Żak\nTo nie do wiary, jak wyrafinowanym instrumentem może być ludzki głos, potrafi dorównać królowi instrumentów – organom. Umiejętności Art’n’Voices , które zaprezentowano podczas koncertu pasyjnego w Tucholi, przyprawiają o zawrót głowy. Jak będzie się kształtować kariera wokalistów tego świetnego zespołu? Jeżeli nic nie zakłóci ich pracy, usłyszymy o nich już nie tylko w Polsce, ale i w najdalszych zakątkach globu. Bardziej szczegółowo o Art’n’Voices mówiliśmy tutaj , dzięki opracowaniu naszego dobrodzieja – ks. Ireneusza Kalfa z parafii Bożego Ciała w Tucholi.\nZapowiadany przez nas koncert odbył się zaledwie kilka godzin temu i po przesłuchaniu dokonanego nagrania, wszyscy w redakcji\njesteśmy pod wielkim wrażeniem kunsztu, artyzmu i umiejętności młodych wokalistów. Podczas koncertu obecny był również nasz dobry znajomy – Błażej Musiałczyk, którego bliżej przedstawiać nie musimy, ale dla porządku przypomnijmy, że prócz tego, że jest dyrektorem Letniego Festiwalu Organowego w Tucholi, to absolutnie kapitalny organista, którego umiejętności podziwiamy od lat.\nDzisiejszy koncert potraktujmy również jak zapowiedź tego, co zobaczymy i usłyszymy w tym roku, podczas wspomnianego festiwalu, a wiemy, że się odbędzie. TOKiS – PRESS już dzisiaj zobowiązał się przeprowadzić szeroko zakrojoną akcję promocyjną tego wyjątkowego wydarzenia, aby przyciągnąć miłośników muzyki sakralnej ( i nie tylko) z najbardziej odległych miejsc. Chcielibyśmy, aby Tuchola odmieniana była w różnych językach świata. Czy się uda? Będziemy nad tym pracować w doborowym towarzystwie.\nA teraz relacja z dzisiejszego koncertu…\nPełna galeria jak zawsze znajduje się w naszej bliźniaczej witrynie na Facebooku.\nPrevious Piotruś Pan i wielki sukces Teatru Dorosłego z Gostycyna!\nNext TOKiS – PRESS PATROL: Kolejne zdarzenie przy Nowodworskiego w Tucholi (aktualizacja)


Mistrzostwa Świata Juniorów czas zacząć! [PROGRAM ZAWODÓW]\nJuż jutro odbędą się pierwsze oficjalne treningi na skoczni w Otepaa. Na liście startowej znajduje się 76 zawodników. Wiele drużyn wystawia jednak do treningów większą grupę i w konkursie indywidualnym prawdopodobnie wystartuje 59 wyselekcjonowanych kombinatorów. Dwuboiści będą walczyć na skoczni normalnej w Otepaa. Jest to obiekt o punkcie konstrukcyjnym położonym na 90 metrze. Bezpiecznie można tam skakać 100 metrów a rekord należy do Samelselga, który skoczył tu 102,5 metra. Największą niespodzianką a w zasadzie sensacją jest brak drużyny z Kraju Kwitnącej Wiśni. Japończycy rok temu zajęli czwarte miejsce w drużynie a tym razem wysłali tylko jednego zawodnika - Reruhi Shimizu. Startował on w tym sezonie w PK w USA i plasował się głównie w czwartej dziesiątce. Co ciekawe prawie wszyscy zawodnicy startujący w Hirterzarten w 2010 roku mogą startować i w Otepaa bo nie przekroczyli jeszcze wieku juniora. Yoshito Watabe zdobył w tym sezonie jeden punkt Pucharu Świata i zazwyczaj świetnie spisywał się na skoczni. Jego rówieśnik Junhshiro Kobayashi, który wywalczył przed rokiem złoty medal indywidualnie od momentu zdobycia trofeum nie pojawiał się na trasach i na skoczni. Czym spowodowana jest absencja azjatów? Nie wiadomo. Polskę reprezentować będą: Adam Cieślar, Paweł Słowiok, Andrzej Gąsienica, Stanisław Biela oraz Michał Pyclik.\nGłównymi faworytami do złotego medalu są z pewnością Johannes Rydzek oraz Ole Chrstian Wendel. O medal na pewno powalczą także: Joergen Graabak, Nick Hendricksom, Kail Piho, Kaarel Nurmsalu, Marjan Jelenko, Mattia Runggaldier, Samuel Costa, Manuel Faisst, Sepp Schneider, Franz-Josef Rehrl, Harald Lemmerer oraz Adam Cieślar.\nFaworytami do najwyższego podium w konkursie drużynowym są zdecydowanie Niemcy, Norwegowie oraz Austriacy. O kolejne miejsca powinni powalczyć: Włosi, Słoweńcy, Estończycy, Amerykanie oraz Polacy. Mamy jednak nadzieje że nasi reprezentanci pokuszą się o niespodziankę i włączą się do walki o podium. Redakcja naszego portalu na pewno będzie ściskać za nich kciuki.\n1 ILVES Kristjan EST\n2 LOIT Rauno EST\n3 MUSTJOGI Karl EST\n4 NURMSALU Kaarel EST\n5 PIHO Han-Hendrik EST\n6 PIHO Kail EST\n7 BRANDNER Michael AUT\n8 LEMMERER Harald AUT\n9 REHRL Franz-Josef AUT\n10 SCHNEIDER Sepp AUT\n11 SEIDL Mario AUT\n12 ALAI Aliaksandr BLR\n13 BALDZIN Aliaksei BLR\n14 MURAVITSKI Aliaksei BLR\n15 MYTSKANIUK Yauheny BLR\n16 DANDURAND Sebastien CAN\n17 PRETORIUS Chanon CAN\n18 KOZAK Jan CZE\n19 OPLISTIL Adam CZE\n20 PORTYK Tomas CZE\n21 RYPL Lukas CZE\n22 ZEMAN Martin CZE\n23 AALANDER Arttu FIN\n24 HEIKKINEN Ville FIN\n25 KAISLAVUO Jesse FIN\n26 LEINONEN Mikke FIN\n27 SALO Jussi FIN\n28 AIRIAU Gautier FRA\n29 BUFFARD Hugo FRA\n30 DIDIER Nicolas FRA\n31 HANNON Theo FRA\n32 JACQUIER Romain FRA\n33 VANINI Edouard FRA\n34 FAISST Manuel GER\n35 FALLER Thomas GER\n36 MORWEISER Janis GER\n37 RYDZEK Johannes GER\n38 SCHULLER Michael GER\n39 WASEL Johannes GER\n40 BAUER Christian ITA\n41 COSTA Samuel ITA\n42 MAIERHOFER Manuel ITA\n43 RUNGGALDIER Mattia ITA\n44 TOMIO Roberto ITA\n45 VARESCO Daniele ITA\n46 SHIMIZU Reruhi JPN\n47 GRAABAK Joergen NOR\n48 HOKHOLT Audun NOR\n49 JOHANSEN Truls Soenstehagen NOR\n50 LIEN Oeystein Granbu NOR\n51 WENDEL Ole Christian NOR\n52 BIELA Stanislaw POL\n53 CIESLAR Adam POL\n54 GASIENICA Andrzej POL\n55 PYCLIK Michal POL\n56 SLOWIOK Pawel POL\n57 BARKOV Viacheslav RUS\n58 GUBIN Alexey RUS\n59 PROSHIN Sergei RUS\n60 SCHILKOV Mikhail RUS\n61 YAHIN Ernest RUS\n62 ZAKIROV Robert RUS\n63 DRINOVEC Matej SLO\n64 JELENKO Marjan SLO\n65 KAMENIK Joze SLO\n66 PIVK Leon SLO\n67 TURJAK Alen SLO\n68 FAWER Sven SUI\n69 HESS Ivo SUI\n70 KALINICHENKO Vitaliy UKR\n71 PASICHNYK Viktor UKR\n72 FIELD Clifford USA\n73 HENDRICKSON Nick USA\n74 LYNCH Erik USA\n75 SMITH Tyler USA\n76 WARD Michael USA\n9:00 – trening (2 serie)\n11:00 – seria konkursowa\n14:00 – bieg na 10 km. (ETV 2)\n11:00 – trening (2 serie)\n10:00 – seria konkursowa (ETV 2)\n14:00 – bieg na 5 km (ETV 2)\n10:00 – seria konkursowa (ETV 2 oraz EUROSPOT 2)\n13:30 – bieg 4x5 km (ETV 2 oraz EUROSPORT 2)\nTransmisje na żywo ze wszystkich konkursów przeprowadzi Eesti Televisioon (ETV oraz ETV 2). Drużynówke będzie transmitować EUROSPORT 2.\nRaku dnia 24 styczeń 2011 21:55 · 9 Komentarzy · 1497 Czytań ·\nzur555 dnia 25 styczeń 2011 07:57\nCiężko będzie o 10 dla Cieslara.\nBędzie jakiś live score ??\nRaku dnia 25 styczeń 2011 09:12\nMoim zdaniem na 10 km Cieślar powinien spokojnie zawalczyć o dziesiątkę. Ciężko może być o medal bo faworytami są jednak Ryzek, Wendel, Jelenko i Nurmsalu ale nigdy nic nie wiadomo . Słowiokowi może być trudno powtórzyć zeszłoroczne wyniki bo wydaje się że forma skokowa nie wróciła. Zobaczymy dziś na treningu jak się spiszą Polacy i dobrze biegacze w osobie np. Piho, który przecież skacze u siebie Warto pamiętać że skaczą na dosyć małym obiekcie (HS 100) i ciężko będzie komukolwiek odskoczyć w związku z tym w lepszej sytuacji znajdują się biegacze. Zeszłoroczna skocznia w Hinterzarten dawała szanse na zrobienie większej przewagi.\nNie będzie żadnego "live score". Można liczyć jedynie że uda się gdzieś znaleźć sygnał ETV 2 ale jest to mało prawdopodobne.\nRaku dnia 25 styczeń 2011 10:54\n1. Reruhi Shimizu 94 m\n2. Marjan Jelenko 92,5 m\n3. Manuel Faisst 92 m\n5. Adam Cieślar 88,5 m\n14. Andrzej Gąsienica 85 m\n19. Stanisław Biela 83 m\n24. Michał Pyclik 79,5\n28. Paweł Słowiok 79\nŚwietnie spisał się Nurmsalu, który skakał z siódmej belki (czołówka z 10) i wylądował na 86 metrze (12 miejsce). Wendel skoczył 77 metrów i zajął 32 miejsce. Jego kolega Graabak skoczył 10 metrów dalej i zajął 10 miejsce.\n1. Kaarel Nurmsalu 99 m\n2. Reruhi Shimizu 92 m\nSergei Proshin 92 m\n4. Adam Cieślar 90,5 m\nMarjan Jelenko 90,5 m\n9. Michał Pyclik 84 m\n28. Paweł Słowiok 77 m\n32. Andrzej Gąsienica 76,5 m\n40. Stanisław Biela 74,5 m\nTym razem Wendel skoczył zaledwie 66,5 metra i zajął 54 miejsce. Graabak wylądował zaledwie 3 metry dalej i sklasyfikowany został na 48 miejscu. W treningach nie startowali Rydzek oraz K.Piho.\nNie dodawałem nowego newsa bo wyniki te wiele nie mówią. Kilkunastu zawodników nie wystąpiło, często zmieniano rozbieg i były to dopiero pierwsze treningi. Mam nadzieje że jutro wystąpi cała czołówka i dopasują wreszcie dobrze belkę. Na pewno widać że Cieślar jest w dobrej formie i jak mu się uda skok w konkursie to może zawalczyć. Całkiem pozytywnie zaskakuje Michał Pyclik a Słowiok niestety dalej słabo.\nRychuGKM dnia 25 styczeń 2011 13:10\nhttp://www.satelliweb.com/index.php?section=archivesfres&type=Sport - Ski\nByć może tu uda się znaleźć niekodowany przekaz\nzur555 dnia 25 styczeń 2011 17:13\nŁadne Cieślar skacze. Oby tylko bieg mu wyszedł a może powalczy o 6.\nBo jak do tej pory jestem rozczarowany tym sezonem\nAlina88 dnia 26 styczeń 2011 11:15\nJesteście pewni tego kalendarza?\nNa stronie organizatora są inne daty. Machnęliście się o 1 dzień.\nRaku dnia 26 styczeń 2011 11:26\nDaty na pewno były i są takie same Błąd polegał na tym że przez niedopatrzenie wpisałem dwie środy a co za tym idzie kolejne dni były "opóźnione". Już poprawione.\nAlina88 dnia 26 styczeń 2011 13:05\nNo a ja zamiast sprawdzić porządnie, to wczoraj rzuciłam okiem u was - środa, zawody, fajnie. Siadam w środę przed komputerem, a tu nie ma nic. Ale była smuta\nRaku dnia 26 styczeń 2011 13:10\nMam nadzieje że nam wybaczysz ten błąd Wrzucałem to już w nocy i zamiast sprawdzić na drugi dzień to byłem przekonany o swojej nieomylności Dziwne że nikt tego wcześniej nie zauważył\nTeraz już jest bankowo wszystko dobrze i godziny oczywiście czasu polskiego. Dziś ok 16:30 powinna być lista startowa do jutrzejszego konkursu\n1,700,382 Unikalnych wizyt


ubezpieczenia warszawa : Bajki\nWarto postarać się w jakiś sposób o swoją przyszłość. Przenigdy nie wiadomo co nas w przyszłości wyczekuje, jaka będzie nasza sytuacja finansowa, czy nagle nie braknie nam środków do życia. W takim razie pożądane byłoby już w młodym wieku pomyśleć o stosownym zabezpieczeniu się na przyszłość, przez godziwe inwestycje. W dzisiejszych czasach jest mnóstwo sposobów na to, jak można ulokować w celowy sposób. Nadzwyczaj atrakcyjne w dzisiejszych czasach są diamenty inwestycyjne. To gatunek lokaty, która każdego zaciekawi. Wolno w ten sposób wypracować wiele pieniędzy, jeżeli tylko rozważnie podejdzie się do problemu. Istnieje mnóstwo firm, które zajmują się wkładaniem w tego rodzaju rzeczy. Wystarczy się do nich zwrócić i oddać w ich ręce swoje oszczędności, aby pomnożyć je wydajnie i ekspresowo. Jeżeli ktoś zdecyduje się na inwestowanie w diamenty, może je przechowywać u siebie w domu, lub dać komuś na prezent. To intrygująca propozycja, jako że samemu zaopatruje się im bezpieczeństwo. Poza tym taka inwestycja, nie jest objuczona innymi kosztami dodatkowymi, jak często zdarza się to w przypadku innych inwestycji długoterminowych. Jest to ogromna zaleta wkładania w diamenty. Można zakupić samowolną ilość diamentów inwestycyjnych, czym więcej się ich nabędzie, tym więcej w przyszłości się na nich zarobi. To niewyszukany sposób na zapewnienie sobie beztroskiej przyszłości, sobie i swoim krewnym. W następstwie tego jeżeli chce się zainwestować rozumnie, to powinno się zainwestować właśnie w diamenty inwestycyjne


W co teraz grasz? - Strona 299 - retroage.net\nStrona 299 z 299\nPost autor: Tomek Walancik » 2022-04-15, 19:13\nObecnie zacząłem ogrywać długo wyczekiwaną grę jaką jest LEGO Star Wars: The Skywalker Saga na Xbox series X.\nPost autor: mentor93 » 2022-05-11, 09:44\nOstatnio zacząłem uzupełniać kolekcję PS3 o różne tytuły, w które grałem na pececie te naście lat temu. W nic konkretnego nie gram (tzn. nie gram z zamiarem przejścia całej gry), ale przeżywam miły powrót do przeszłości grając trochę w Batman Arkham Asylum, COD4, Mirror's Edge i Dead Space. A w drodze są kolejne paczki. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że większość produkcji zestarzała się bardzo dobrze. Taki Batman właściwie mógłby spokojnie wyjść w tym roku, tylko z nowocześniejszą oprawą. Gameplayowo jednak nic nie trzeba by w nim zmieniać. Tak wysokich not jak w 2009 roku pewnie by nie zebrał, ale to nadal byłby bardzo solidny tytuł.\nPSX | PS2 | PS3 | PS4 | Gamecube\nPost autor: Axi0maT » 2022-05-12, 04:28\nOd dluzszego czasu w wolnych chwilach pykalem sobie w Just Cause 4. Podstawke skonczylem juz jakis czas temu a teraz udalo sie sfiniszowac wszystkie dodatki. Gra wbrew obiegowej opinii bardzo fajna ale warto nadmienic ze jestem fanem serii wiec bawilem sie dobrze jak przy kazdej innej czesci Just Cause. Dodatki jednak sa dosc mialkie (szczegolnie fabularnie). Jeden dodatek to same wyscigi a reszta to wyjatkowo intensywne strzelanie. Ogolnie wiecej sie spodziewalem po tych dlc. Niemniej wszystko w grze mam juz wymaksowane, wiec pora przejsc do kolejnego tytulu... moze tym razem cos bardziej retro wezme na ruszt.\nPost autor: cissic » 2022-05-13, 20:22\nGram w The Legend of Zelda: Link's Awakening. Jest co najmniej fajnie\nPost autor: Forte » 2022-05-18, 19:47\ncissic pisze: ↑\nSwitch czy pierwotna wersja?\nU mnie wjechała Yakuza 3. W końcu ogram wszystkie części, bo zaopatrzyłem się w remastered collection. Świetne gry, nigdy bym nie przypuszczał, że tak mnie wciągną.\nChociaż domownicy mają już serdecznie dosyć przetaczających się przez mieszkanie Kiryu-Chan~\nPost autor: TankerPL » 2022-05-31, 13:19\nŚmigam ostatnio w GTA: San Andreas na Xboxa 360. Czaiłem się na klasycznego klocka, ale nie mogę upolować coś, więc zakupiłem GTA SA na 360. O dziwo przyjemnie zaskoczyło. Checkpointy na misjach robią dość fajną robotę, grafikę z PC też troszkę inaczej zapamiętałem, więc dla mnie na plus. Jedyne co mi się nie podoba to lekko sposób poruszania się, tzn. za dużo wpierniczone jest na prawą stronę pada i czasem się czuje jakbym fingerboardem coś robił, a nie grał w grę.\nPost autor: cissic » 2022-06-02, 23:15\nForte pisze: ↑\nSwitch. Pierwotna czeka w kolejce od lat\nPost autor: Tomek Walancik » 2022-06-04, 13:17\nPowróciłem po długim czasie do Star Wars Battlefront 2, ogrywam tą grę na Xbox Series X. Gra mnie bardzo wciągnęła i na pewno będę w nią grać jeszcze przez wiele godzin : P\nPost autor: Axi0maT » 2022-06-04, 20:39\nThe Ultimate Stuntman na NESa. Poprzedni raz gralem z cwierc wieku temu i przechodzilem bez straty zycia. Teraz mecze sie dosc mocno i jestem zaskoczony ze ta gra jest az tak wymagajaca... chyba paluchy ze starosci drewnieja ze tak szmace\nPost autor: philipo » 2022-06-08, 06:57\nOdrabiam zaległości na 3DSa, teraz MARIO & LUIGI DREAM TEAM BROS.\nPost autor: Tomek Walancik » 2022-06-26, 12:19\nZacząłem wczoraj grać w The Quarry na Xbox Series X\nPost autor: Tomek Walancik » 2022-06-27, 23:12\nSkończyłem właśnie grać w The Quarry i teraz zamierzam się zabrać za Elden Ring'a na Xbox'a Series X\nW wyżej wspomniane The Quarry też będę grać jeszcze raz ale schodzi to na drugi plan\nFajnie by się grało gdyby nie te pieprzone upały


SHELL: JAK ZOSTAĆ PROJEKTANTEM KLOCKÓW LEGO? | NewsAuto.pl - Motoryzacja | Salony | Testy | Auta | Oceny\nSHELL: JAK ZOSTAĆ PROJEKTANTEM KLOCKÓW LEGO?\n– 2 lipca 2013Opublikowany w: Rozmaitości\nNa zawarte w tytule oraz inne pytania opowiada Andrew Woodman, jeden z twórców limitowanych, kolekcjonerskich modeli samochodów Ferrari do zbudowania z klocków LEGO. Unikatowe modele i figurki dostępne są od początku czerwca na stacjach Shell.\nKULTOWE MODELE FERRARI Z KLOCKÓW LEGO\n* Jak rozpoczęła się Twoja przygoda z projektowaniem LEGO?\n– Andrew Woodman: To wszystko zaczęło się jakieś 6 lat temu wraz z moimi pierwszymi zestawami Lego. Już od najmłodszych lat kochałem LEGO i tworzenie małych budowli. W sumie, można powiedzieć, że projektowałem własne kreacje z klocków. Były to głównie samochody osobowe i ciężarowe. To czego wtedy najbardziej zapragnąłem, to zostać projektantem LEGO. Z wiekiem, moja miłość do pojazdów wygrała i jedyne, co chciałem robić, to projektować samochody i ciężarówki. Po wielu latach studiów ukończyłem prestiżowy Royal College of Art w Londynie z dyplomem magistra w zakresie projektowania pojazdów. To właśnie w tym czasie, LEGO ponownie pojawiło się w moim życiu. Dwaj menedżerowie LEGO odwiedzających targi projektowe RCA zobaczyli moją pracę i zasugerowali możliwość ubiegania się o pracę u nich. Byłem jednocześnie zaintrygowany i zaszczycony, że chcą zaoferować mi pracę! Jednak marzenia o byciu projektantem samochodzików LEGO były jak wspomnienie z dalekiej przeszłości, więc musiałem im odmówić.\nDwa lata później przedstawiciel LEGO skontaktował się ze mną ponownie i zaproponował miejsce podczas warsztatów rekrutacyjnych. Byłem podekscytowany że o mnie pamiętano, więc chociaż miałam niezłą pracę czułem, że muszę spróbować. Wierzę, że zabawa klockami w dzieciństwie była powodem mojej dalszej kariery projektanta. Warsztaty okazały się fantastyczne, inni projektanci przyjaźni i inspirujący. Kiedy zaproponowano mi pracę, to po prostu czułem, że muszę podjąć ryzyko i powiedzieć tak. Mimo, że było to ponad 9 lat temu, nadal pamiętam to jako fantastyczne doświadczenie.\n* Który z modeli zaprojektowanych przez Ciebie jest Twoi ulubionym? Z którego jesteś najbardziej dumny?\n– Stworzyłem lub byłem odpowiedzialny za stworzenie wielu modeli dla LEGO i każdy z nich miał swoją historię i powód, by być zapamiętanym. Dobrze pamiętam mój pierwszy, mały, jasny żółty samochód sportowy. Ale myślę, że mój pierwszy duży model zawsze będzie jednym z tych absolutnie ulubionych. To była replika ciężarówki Ferrari F1 team, wraz z bolidami F1 oraz cały sprzęt i mechanika którą dzieci potrzebowały by odtworzyć realia F1 Grand Prix. Był to również początek długiej współpracy z Ferrari podczas tworzenia ich fantastycznych samochodów z LEGO. Moim ulubionym spośród nich jest chyba FXX. Dzięki współpracy technologicznej Ferrari z koncernem Shell, moje prace mają teraz szansę trafić do jeszcze szerszej grupy odbiorców. Również u Was, w Polsce, możecie zakupić wybrane modele na stacjach Shell.\n* Jakie są typowe procedury wykorzystywane podczas tworzenia nowych wzorów LEGO?\n– Tak naprawdę nie ma typowej procedury tworzenia modelu LEGO. Wszystko zależy od modelu. Ale jak wszystkie projekty wzornicze, rozpoczyna się krótkim instruktażem obejmującym takie elementy jak: wiek dziecka, oczekiwane funkcje i możliwości zabawy i oczywiście cena. Wszystkie modele przechodzą przez ten sam proces budowy po to, by zapewnić wspaniałe doświadczenia i zabawę kupującym. Modele są testowane poprzez zabawę z dziećmi. By dopełnić wysokich standardów LEGO, projektanci muszą dodatkowo poddać się krytyce kolegów po fachu i ekspertów technicznych podczas całego procesu tworzenia. Mamy około 160 projektantów z całego świata, każdy z nich ma własny styl tworzenia co pomaga osiągnąć tak dużą różnorodność modeli w naszej ofercie.\n* Skąd czerpiesz inspirację dla swoich prac?\n– W zależności od tematu i modelu inspiracja pochodzi z różnych źródeł. W przeszłości miałem możliwość odwiedzić siedzibę Ferrari by obejrzeć modele i szkice nie pokazywane szerokiej publiczności. Dzięki wizycie mogłem po powrocie odtworzyć modele z klocków. Innym razem poleciałem do Los Angeles, by poznać skrypt a następnie zdecydować, które elementy pozwoliłyby na stworzenie najlepszych zestawów przedstawiających sceny z filmów. W ramach mojego najnowszego projektu (LEGO legends of Chima) wraz z zespołem tworzyłem cały świat fantasy. I tylko my wiemy, co jest w nim możliwe. To dało mi zupełnie nowe wyzwania i możliwości.\n* Słyszeliśmy, że uwielbiasz samochody, więc jeśli miałbyś możliwość wyboru, jaki samochód chciałbyś przekształcić w model?\n– Tak, samochody i wszystko co z nimi związane, to moja wielka pasja. Możecie zakładać, że powiem Ferrari i mielibyście rację. Do tej pory miałem możliwość projektowania modeli i produktów z wielu firm, co było wspaniałym doświadczeniem. Ale muszę powiedzieć, że jest coś szczególnego w pracy z Ferrari. Myślę, że to niemożliwe by nie dać się urzec historią Ferrari. Jest to jedna z największych i najbardziej wyjątkowych firm świata. To wszystko wydobywa z ludzi pasję. Jeżeli znów pojawi się szansa by ponownie z nimi współpracować, zostanie przeze mnie przyjęta.\nArchitekt i projektant, lat 40, żonaty. Mieszka w Danii, w samodzielnie zaprojektowanym i wybudowanym domu. Zdobył tytuł magistra Wzornictwa Przemysłowego i dyplom w zakresie projektowania pojazdów w Royal College of Art Londynie. Jego doświadczenie zawodowe obejmuje międzynarodowe RLE, DAF Trucks Holland, EMAP i Lego System A/S, gdzie pracował od 2003 roku. Aktualne zajmuje stanowisko stanowisko kierownika projektu zabawek skierowanych do grupy +7 lat.\n„Zbierz unikalną kolekcję LEGO”\nTo ogólnopolska promocja związana z wprowadzeniem na stacje Shell limitowanych, kolekcjonerskich modeli samochodów Ferrari do zbudowania z klocków LEGO. Unikatowe modele i figurki będą dostępne dla wszystkich po zatankowaniu dowolnego paliwa Shell. Akcja łącząca trzy globalne marki jest efektem wprowadzenia na rynek nowego paliwa Shell V-Power Nitro+ oraz świętowania ponad 60 lat wspólnego, pełnego pasji działania firm Shell i Ferrari.\nModele, które są dostępne w promocji to:\n– Ferrari F150° Italia;\n– Ciężarówka Scuderia Ferrari;\n– Ferrari 250 GT Berlinetta passo corto (SWB);\n– Ferrari F40;\n– Ferrari FXX;\n– Ferrari 458 Italia.


Problem z instalacją TWRP i odzyskaniem danych z Samsung Galaxy S9+ - Pomoc techniczna - Forum Android.com.pl\nPotrzebuje odzyskać dane z telefonu Samsung Galaxy S9+, telefon posiada uwalony system (nie wstaje nawet stockowe recovery). W urządzeniu jest włączona blokada frp, w związku z tym nie mogę wgrać TWRP. Czy ma ktoś pomysł jak obejść tą blokadę lub włączyć debugowanie po usb w download mode?\nPytanie czy dane były zaszyfrowane, tzn czy podczas włączania telefonu musiałeś podać PIN bądź hasło\nDane nie są szyfrowane.\nDane są szyfrowane na każdym w miarę nowym smartfonie.\nWprowadzenie hasła/pinu zmienia domyślny(losowy) kod na własny.\nGodzinę temu, aas92 napisał:\nPotrzebuje odzyskać dane z telefonu Samsung Galaxy S9+\nJa szans nie widzę, możesz jednak poszukać firmy "odzyskiwanie danych" w twojej okolicy.\n@dzidexx jeżeli jest włączona opcja szyfrowania to dane są zaszyfrowane. Na tym samsungu nie ma. Tak naprawdę potrzebuję wgrać TWRP żeby mieć dostęp po CLI, resztę sam sobie ogarnę. Podczas wgrywania TWRP odinem dostaję błąd "Custom binary (Recovery) blocked by FRP lock".\nFrp lock masz na on tak? Oem lock tez na on? W download mode mozesz to sprawdzic.\nJest box serwisowy którym można próbować to zrobić. Nazywa się EFT Dongle. Po sieci krąży jego "nieoficjalna" dystrybucja w miare świeża. Na oficjalnym temacie na forum gsmhosting jest poradnik jak stworzyć pliki flashowalne, które zdejmą blokadę ekranu bez naruszania danych, czyli powinny pomóc też postawić system bez naruszania danych.\nChoć tak szczerze mówiąc, to jak ściągniesz soft o tej samej kompilacji co miałeś i wgrasz go, pod warunkiem że wybierzesz w ścieżce do csc plik home_csc to teoretycznie nie naruszy danych osobistych. Możesz na jakimś innym w miare świeżym samsungu to dla pewności przetestować. Ale nawet zdejmując blokadę frp poprzez plik combination, flahsuje się potem właśnie cały soft z plikiem home_csc, żeby debugowanie usb zostało.\n18 minut temu, aas92 napisał:\nNa tym samsungu nie ma\nM.in. punkt 6.\nPodkreślam: każdy w miarę nowy smartfon szyfrowany(encrypted).\nEdytowane 12 Grudnia 2018 przez dzidexx\nWiem, że temat o S9, ale pozwolę napisać, S7 Edge Oreo 8.0, po wgraniu na tą wersję TWRP brak możliwości wykonania backupu całego systemu, jak pisałem to w dziale S7 Edge to the_naturat_com mi nie wierzył i twierdził, że źle wykonałem procedurę wgrania TWRP, sprawdzałem kilku krotnie, i za każdym razem partycja zaszyfrowana, to tak na marginesie.\n@dzidexx z tego co wiem to przy uruchamianiu zaszyfrowanego systemu wyskakuje kominukat z prośbą o autoryzacje. Tutaj tego nie było, na podstawie tego stwierdziłem że system nie jest zaszyfrowany.\n@Kuba Borysiuk Parametry OEM I FRP Lock są włączone. Ciężko jest stwierdzić jaki był soft ponieważ stock recovery się nie włącza.\nNo to jest mały problem :/ w takim wypadku nie wiem jak Ci pomóc


WRZESIEŃ 2009 | GALERIA TEATR FROM POLAND\nOpublikowano 13 września 2009 Autor: Galeria Teatr from Poland\n26.09.09, sobota – godz. 19.00, wstęp wolny – wernisaż II wystawy zbiorowej AFA – Aspirującej Fotografii Amatorskiej.\nW maju 2008 roku odbyła się w GTFP pierwsza wystawa użytkowników AFA – forum na Foto Forum Gazeta.pl. Swe zdjęcia zaprezentowało kilkunastu fotografów z całej Polski.Pomysłodawcami tej inicjatywy byli wówczas Maciej radtke, a na gruncie częstochowskim Mikołaj Lesław Ataniel i OlgaTrojak. Z Częstochowy wystawa ruszyła do innych miast: Poznania ( Czerwone Srebro), Szczecina, angielskiego Cheltenham. Tym samym szlakiem wędrować będą fotografie z AFA 2. Nad doborem zdjęć do tegorocznego wernisażu czuwali Mikołaj Lesław Ataniel i Marcin Opałczyński. W sobotni wieczór w GTFP prace wystawią między innymi: Mikołaj Lesław Ataniel, Marcin Opałczyński, Ewa Makas, Piotr Makas, Klaudia Trzepizur,Łukasz Necio, Karolina Wąsie, Michał Kowalewski\nMaciej Radtke i inni twórcy, którzy ukrywają się pod internetowymi loginami na forum Aspirującej Fotografii Amatorskiej.\n26.09.09, sobota – Holy city youth x crew, godz. 20.00, wstęp 10 zł – koncert w klimatach punk /hardcorowych/d-beat/crust\nRivers Run Dry (Węgry) -punk/hc, d-beat punk\nWe Are Idols (Wrocław) – punk/hc\nDrip Of Lies (Warszawa) – punk/hc, d-beat punk\nDruga połowa sobotniego wieczoru w GTFP w stylistyce zespołów crustowych. Zagości w jej murach ciężki, surowy d-beat punk, powstały jako fuzja punka i thrashmetalu, a także w przypadku niektórych zespołów grindcore’u.Kapele tego rodzaju mają radykalny i zaangażowany przekaz. Występują przeciwko globalizacji, wojnie, kapitalizmowi oraz religijnym schematom.\n25.09.09, piątek – TSA, godz. 20.00, wstęp 35/40 zł. Przedsprzedaż: Hormon, ul. Wolności 2; Sklep Muzyczny GAMA, ul. Berka Joselewicza 4; KRÓLESTWO, Komis Płyt, Al.NMP 3; GTFP, Al.NMP 2\nZespół TSA powstał w 1979 roku w Opolu. Dwa lata później, jeszcze jako instrumentalny kwartet, TSA (Marek Kapłon, Stefan Machel, Janusz Niekrasz, Andrzej Nowak) zmiażdżącą przewagą wygrało w Festiwal w Jarocinie, by zaraz potem, na „PopSession” zadebiutować z Markiem Piekarczykiem w składzie. Lata 1981 – 1983 to okres niezaprzeczalnego prymatu TSA na polskim rynku – grali wtedy po kilkaset koncertów rocznie, wywołując prawdziwą histerię. W okresie tym sprzedano setkitysięcy egzemplarzy ich płyt, które weszły do kanonu polskiej muzyki rockowej.W kolejnych latach TSA występowało również zagranicą – Francja, Benelux,Niemcy, Czechosłowacja, ZSRR, a na Zachodzie ukazały się dwie ich płyty -„Spunk” i „Heavy Metal World”. W latach 1987 – 1989 zespół występował wrock-operze „Jesus Christ Superstar”, w której główną rolę zagrał MarekPiekarczyk (Teatr Muzyczny w Gdyni), a następnie zawiesił działalność. Po rokupojawiły dwie nowe formacje: TSA i TSA Evolution, które wkrótce przestałyistnieć. Później TSA kilkakrotnie powracało w różnych składach, ale żaden nieprzetrwał próby czasu.\n5 maja2001 roku TSA zagrało znowu w klasycznym składzie: Marek Kapłon (perkusja),Stefan Machel (gitara), Janusz Niekrasz (bass), Andrzej Nowak (gitara), MarekPiekarczyk (śpiew). W kilka tygodni później kwintet oficjalnie ogłosiłwznowienie działalność i od tego momentu systematycznie odzyskuje pozycjęsprzed lat. W kwietniu 2004 roku wydany został ich album „Proceder”, któryokazał się jedną z najlepiej sprzedających się płyt rockowych w Polsce. Niecopóźniej na kompaktach ukazały się ich legendarne już albumy – „TSA – czerwony”,„Rock’n’Roll”, „Spunk”, obie wersje „Heavy Metal World” oraz CD „1981”zawierający nagrania koncertowe z radiowych archiwów. Na rynku dostępne jesttakże DVD z archiwaliami z lat 80-tych – m.in. słynny koncert w Teatrze STU.\nOdpowrotu na scenę w oryginalnym składzie zespół TSA wystąpił na ponad 130koncertach w kraju, a także w sąsiednich Czechach oraz za oceanem w StanachZjednoczonych i Kanadzie. „List XX” na szczycie Rockowej ListyPrzebojów Programu I Polskiego Radia, „Proceder” – płytą roku, a TSA- zespołem nr 2 – w plebiscycie magazynu „Teraz Rock”, nominacja doFryderyka 2005 i Paszportu Polityki, wznowienie klasycznych albumów oraz udziałw festiwalach Top Trendy i Jarocin 2005 – to tylko niektóre dowody na to, żeTSA znowu należy do czołówki polskiej sceny muzycznej.\n19.09.09,sobota – unHoly Beats – Chaos Infinity – impreza hard/acid techno,hardtek/tribe, hardcore, hardhouse/nrg/trance – godz. 21.00, wstęp 10 zł\nJuż 19 września, po wakacyjnej przerwie, na arenę wraca naładowany mocą ciężkiej elektroniki, wyglądający groźnie jak bokser w rękawiczkach myszkiMiki, i gotowy by przez nadchodzący sezon klubowy niszczyć głośniki, cyklimprez „unHoly Beats!”, na stałe wpisany w program wydarzeń GaleriaTeatr From Poland. Już na pierwszy ogień, bez żadnego ostrzeżenia,przygotowania i głaskania dostaniemy live performersy od gości z Warszawy,Wrocławia i Tychów, a oprócz tego znakomite sety dj’skie od uzbrojonych po zęby w świeży vinylowy inwentarz i nowe pokemony, lucyferów z Częstochowy, Piotrkowai Radomska. Party jak zwykle w najlepszych klimatach hard/acid techno,hardtek/tribe, hardcore, hardhouse/nrg/trance etc. Znów kule będą biły, hebletrza będzie oliwić, a flinty furczeć będą jak ruskie wentylatory. Podsumowując:wracamy do gry, zabierzcie młodsze siostry!\nWYWROTEK (Akka47 + Uki + kRaktus) – ElektroKanibal, CzechOut – Wroclaw/Warszawa- LIVE!\nPURE UNDERGROUND (Y-greg +Tommy) – Warszawa – LIVE!\nPIECIA – SHCRU – Tychy – LIVE!\nLOPO – JAHSOUND – Piotrków\nZBIR – HARD PARTY PRODUCTION – Częstochowa\nTHE CAMEL – SAMBATTACK – Częstochowa\nWYKUTY RUDY MATT – SAMBATTACK – Częstochowa\n18.09.09, piątek – Rise Up! zaprasza na Biotronicvol.6 : Jabbadub @ GTFP – godz. 21.00, wstęp 6 zł\nJABBADUB to mocno elektryczny zgorzeleckiprojekt dubowy powstały w 2006 roku. Po kilku domowych sesjach w składzie Dino(żywy miks, selekcja śladów), Macko (gitara) i początkowo Michał (klawisz,melodica, flet prosty, bębny) zrodził się pomysł na stworzenie zespołu, którypołączy w sobie cechy dubowego sound systemu z wykorzystaniem żywychinstrumentów i live dub mix’u. Przebiegają przez wiele gatunków od ciężkichsteppersów, onedropów i twostepów po dub’n'jungle-owe klimaty, kończąc nadubstepowych miazgach.\nPodczas live Jabbadub uświadczysz ich własnych kompozycji,ale również digital-dubowych remixów polskich i zagranicznych gwiazd scenyreggae/dub.\nZagrali już m.in w Częstochowie razem z DjEarthpipe (UK), przemierzyli kilka tysięcy kilometrów podczas zimowej trasydubowej w Polsce i na Litwie (razem z Dub Chanters at The Controls i UnitySelectazz). Często grywają w rodzinnych okolicach Zgorzelca.\nSkład: Dino Dub – live dub mix, tracks operator\nGUESTS:Maykelos – cams, keys, flute, djemble The Last Pigeon of Peace – voc\nJammu Jahra (Janek) – voc\nRise up! Soundsystem (Powstań i Walcz!). Początkowo działali w dwuosobowym składzie; selektorzy Kingman iRaggaRychu grali na sqacie „Elektromadonna” i w częstochowskim pubieDast. Latem roku 2005 wyemigrowali na Wyspy, gdzie zaczęli zarabiać na chlebi… na winyle. To samo zrobił przyszły załogant Rise up! – Lotnik (aka GoldenHen), dojeżdżając do Nottingham kilka miesięcy później. Tak też zawiązał siępełny skład Rise up! sound system.\nJak powiedział Peter Tosh, są trzy poziomy wtajemniczenia w reggae: inspiracja,edukacja oraz kreacja. Lotnik:”Otarliśmysię już o wiele dobrego podczas szerokopojętej drogi reggae. Był roots, byłnowy i wczesny dancehall. Jednak od jakiegoś czasu zmieniliśmy nieco tor ipodróżujemy już tylko wśród świadomych rytmów digital dubu, UK steppers, wciążpowracając do korzeni i ocierając się lekko o żarłoczne dubstepy. Chcemy sięrozwijać i rozbudowywać sound system – im głębszy bas, im głośniejsze idosadniejsze dźwięki, tym bardziej owocna medytacja… Rise up! na dzieńdzisiejszy to dość szeroki projekt. Trzech selektorów zasila także Samerselecta tworząc fuzję o nazwie Dub Reactor Crew.\n12.09.09, wstęp 10 zł, ZOMBIES NIGHT II\nULCER UTERUS /brutal death metal/\nINCINERATE INFECTION /death metal/\nCHAOS ENGINE RESEARCH /thrash-alternative metal/\nBASEMENT /thrash-death metal/\n11.09.09,PlainHead, Absolucja, Gorzelnia, wstęp 5 zł, godz. 19.00\n05.09.09 Re-Akcja, Slasher, Narcoleptic- thrash metal\n4.09.09, godz. 20.00, wjazd 5 zł\nHip – hop: Klaku, Tasman (W.C.R), Dede & Skinner, NCT (Nasz Czlowiek Toman), Daniu, Splot & Galop, Projekt 42-200


Niezapomniany urlop w Kenii! Tydzień w 3* hotelu z basenem w opcji all inclusive za 3947 zł!\nWycieczka 21 sty 2020 08:25, Katarzyna Czaczuń\nCena obejmuje: przelot samolotem Warszawa - Mombasa, Mombasa - Warszawa, opłatę lotniskową, opłatę za wylot z lotniska lokalnego, noclegi, wyżywienie, transfer lotnisko - hotel - lotnisko, ubezpieczenie podstawowe i bagażu.\nlot z Warszawy do Mombasy\t15 gru 2020 - 23 gru 2020\tHotel Papillon Lagoon Reef\t★★★\nall inclusive\t od 3947 zł Sprawdź\nWarszawa – Rzym 112 zł\nCitybreak w zachwycającym Rzymie! Przeloty i 4* hotel w centrum miastaod 602 zł Sprawdź Tydzień na Maderze? Nie dajcie się namawiać! Lot, noclegi i auto w cenie!od 859 zł Sprawdź Urlop na Sardynii! Loty i apartament w świetnej cenie!od 602 zł Sprawdź Nowy Jork na majówkę – tanie loty z Barcelonyod 835 zł Sprawdź\nNasi użytkownicy szukali ostatnio tanich lotów z Warszawy do Barcelony, z Warszawy do Lizbony oraz połączeń lotniczych z Katowic do Londynu.\nPopularne wyszukiwania: Tanie loty z Okęcia do Lyonu, tanie loty do Dortmundu, Okazje na loty na 2 tygodnie, Okazje na loty w kwietniu, Wycieczki na wyspy greckie, Pakiety z Bydgoszczy, loty z Londynu do Warszawy, tanie bilety lotnicze, wyszukiwarka tanich lotów.


Karta weryfikacji lokalizacji dla projektu Poprawa atrakcyjności skweru przy zbiegu ulic Powstania Styczniowego i Legionów przez nasadzenie roślin ozdobnych (RED/0012)\nAfiliacja w strukturze urzędu: Wydział Architektoniczno - Budowlany UM\n1. Projekt JEST ZGODNY z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeśli taki został uchwalony.\n2. Projekt JEST ZGODNY z geodezyjnym przeznaczeniem gruntu.\n3. Na przewidzianej nieruchomości SĄ planowane inwestycje publiczne (inna infrastruktura miejska, media).\n4. Nieruchomość JEST objęta postępowaniem o regulację stanu prawnego.\n5. Nieruchomość JEST przeznaczona na sprzedaż.\nWynik weryfikacji lokalizacji\nSkierowany do dalszej weryfikacji\nProjekt można zrealizować w podanej lokalizacji POD WARUNKIEM\n•\tObszar objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy Redłowo w Gdyni, rejon ulic Legionów i Powstania Styczniowego, uchwalony uchwałą nr VII/306/99 Rady Miasta Gdyni z dnia 28 kwietnia 1999 roku. Karta terenu – K;\n•\tZakres robót zgodny z ustaleniami planu miejscowego, pod warunkiem zagospodarowania terenu zielenią niską z uwagi na przeznaczenie tego obszaru jako rezerwowany pod ewentualną przyszłą rozbudowę skrzyżowania ulic Legionów i Powstania Styczniowego;\n•\tForma własności – Gmina Miasta Gdyni dla dz. 1700 obręb 0025 Redłowo – użytek dr;\n•\tWymagana zgoda od właściciela terenu;\n•\tTryb postępowania: nie wymaga zgłoszenia ani pozwolenia na budowę, uwzględnić wszystkie ograniczenia i wymogi wynikające z zapisów ww. planu miejscowego;\n•\tWszystkie elementy wyposażenia skweru muszą spełniać wymogi bezpieczeństwa określone w obowiązujących przepisach i normach oraz posiadać certyfikaty zgodności z normami uprawniającymi do oznaczenia wyrobów znakiem bezpieczeństwa, ponadto użyte materiały muszą posiadać atesty dopuszczające do stosowania w budownictwie;\n•\tWymaga uzgodnienia z Wydziałem Inwestycji Urzędu Miasta w Gdyni - działki o użytku dr.;\nPodsumowanie weryfikacji: pozytywna\nData publikacji: 2021-04-09 13:37