Xilisoft iPhone Magic Platinum - softnow.pl\nIlość Wariant iPhone Magic Platinum - Windows - 224,97 złiPhone Magic Platinum - Mac - 224,97 zł\nSystem operacyjny iPad, iPhone i iPod (z najnowszym systemem iOS 13 oraz iTunes 12)\nStrona programu http://www.xilisoft.com/\nXilisoft iPhone Magic Platinum to oprogramowanie służące do zarządzania i optymalizacji urządzeń iPhone/iPad. Narzędzie pozwala na wygodne przesyłanie plików między urządzeniami przenośnymi a komputerem PC/Mac i iTunes, konwersję niekompatybilnych plików wideo, audio, DVD i CD na formaty obsługiwane przez urządzenia iPad/iPhone. iPhone Magic Platinum pozwala także na pobieranie i konwersje materiałów wideo online (np. z YouTube) i odtwarzanie ich na urządzeniach przenośnych.\nProgram obsługuje wszystkie modele urządzeń iPad, iPhone i iPod z najnowszym systemem iOS 13 oraz iTunes 12.\nNajważniejsze funkcje programu iPhone Magic Platinum:\nKonwersja plików audio/wideo na urządzenia – konwersja praktycznie wszystkich popularnych formatów audio i wideo takich jak MPEG, H.264, AVI, MKV, WMA, AAC itd. na formaty obsługiwane przez iPady i iPhony\nZarządzanie zdjęciami i albumami – wygodne tworzenie albumów i dodawanie zdjęć, przesyłanie zdjęć z innych katalogów do iPhona i proste zarządzanie posiadanymi obrazami\nKopie zapasowe kontaktów i wiadomości – program umożliwia wykonywanie kopii zapasowych, przesyłanie, przywracanie i zarządzanie kontaktami na iPhonie. Kontakty można wysyłać z poczty Gmail oraz Outlook, a wiadomości eksportować do plików tekstowych, HTML i nie tylko\nTworzenie własnych dzwonków – możliwość tworzenia spersonalizowanych dzwonów na iPhone, których czas trwania może przekraczać nawet 40 sekund. Utworzone dzwonki można bezpośrednio wysyłać na telefon\nPobieranie wideo online – jeden krok wystarczy, aby pobierać filmy z serwisów online takich jak YouTube czy Maetacafe oraz konwertować je na zgodne z urządzeniem\nTransfer pomiędzy urządzeniami – iPhone Magic obsługuje także podłączanie wielu urządzeń jednocześnie, dzięki czemu pliki można przesyłać bezpośrednio pomiędzy nimi\nProgram pozwala także na:\nKonwersję materiałów z płyt CD/DVD na muzykę i filmy kompatybilne z iPad/iPhone\nPrzesyłanie aplikacji z komputera na urządzenia przenośne


Przeszczep tłuszczu Body-jet – lekarz Tomasz Mierzwiński\nZabieg polega na odsysaniu tkanki tłuszczowej z miejsc, gdzie jest jej zbyt dużo i reimplantacji tłuszczu w miejscy wymagającym uwydatnienia. Metoda ta pozwala nie tylko wymodelować sylwetkę i usunąć nadmiar tkanki tłuszczowej, ale również przeszczepić pozyskane podczas zabiegu komórki tłuszczowe w celu powiększenia takich obszarów jak piersi lub pośladki.\nW odróżnieniu od operacji chirurgii plastycznej, przeprowadzonej aby powiększyć biust lub pośladki, wszczepiając w tym celu implanty, zabieg medycyny estetycznej wykorzystuje naturalny wypełniacz, jakim jest własna tkanka tłuszczowa. W pierwszej kolejności pobiera się tłuszcz z obszaru zabiegowego. Zatem pierwszym efektem zabiegu jest modelowanie wybranej partii ciała np. brzucha, boczków lub ud. Następnie chirurg przeszczepia tkankę tłuszczową w celu powiększenia piersi lub pośladków.\nZabieg polecany jest dla pacjentów z miejscowym nagromadzeniem tkanki tłuszczowej chcących jednocześnie powiększyć inną okolicę.\nZabieg charakteryzuje się dużo mniejszą ilością leków wykorzystywanych do znieczulenia i krótszy czas wystawienia organizmu na ich działanie. Dzięki temu ryzykowność operacji jest zminimalizowana. Mniej uszkodzona tkanka łączna, ryzyko wystąpienia krwiaków zmniejszone do minimum, większe bezpieczeństwo z powodu znieczulenia miejscowego. Brak sztucznych implantów gwarantuje naturalny efekt oraz całkowicie eliminuje ryzyko wystąpienia reakcji alergicznej.\nPonieważ zabieg wykonywany jest w znieczuleniu lokalnym, przed zabiegiem można normalnie pić i jeść.\nZalecane jest rzucenie palenie, ponieważ papierosy zmniejszają krążenie krwi i utrudniają proces leczenia.\nLista wymaganych badań: morfologia, grupa krwi, sód, potas, glukoza, HBS Ag, aHCV, HIV, INR, APTT, PT, USG piersi.


Kirsten Dunst w romantycznej sesji w Vogue Italia\nkas 17.02.2012 14:15\nZobaczcie wyjątkowo delikatną i naturalną sesję tej znanej aktorki.\nKirsten Dunst w Vogue Italia vogue.it\nKirsten Dunst w Vogue Italia\nW lutowym numerze Vogue Italia możemy obejrzeć niezwykle delikatną i melancholijną sesję aktorki Kirsten Dunst. Autorką tych klimatycznych zdjęć jest fotografka Yelena Yemchuk, a za stylizację odpowiadała Leith Clark\nZdjęcia Yeleny Yemchuk przedstawiają Kirsten w romantycznych stylizacjach, inspirowanych naturą. Długie zwiewne suknie, kwiaty, dziki tajemniczy las i plaże całkowicie zdominowały tą klimatyczną sesję.\nŚwietne tło sesji, genialna gra światłem prze fotografkę i ciekawe stylizacje, które opierają się na najnowszych trendach, gwarantują czytelnikowi niezapomnianą podróż w tajemnicze miejsca. Kirstin na zdjęciach prezentuje między innymi kwiatowe kostiumy i sukienki od Prady, cukierkowe kreacje od Louis Vuitton oraz cygańską maxi dress z najnowszej kolekcji Dolce&Gabbana.\nAktorka na zdjęciach prezentuje się wręcz bajecznie. Jej delikatna uroda i filigranowa budowa idealnie wkomponowała się w klimat sesji. Delikatna i krucha Kirsten Dunst przypomina nam zagubioną Alicję z Krainy Czarów, która szuka możliwości powrotu.\nPrzepiękne zdjęcia aktorki są artystyczną oprawą wywiadu, jaki został zamieszczony w lutowym numerze Vogue Italia. W rozmowie z dziennikarką aktorka opowiada między innymi o swoich początkach w aktorstwie, o nowych trzech filmach i przyszłych projektach.\nA Wam jak podoba się melancholijna sesja Dunst?\nKirsten Dunst - Vogue Italia February 2012


Praca Opiekun medyczny w szpitalu - Nuove Frontiere Lavoro\nAgencja Pracy Nuove Frontiere Lavoro poszukuje pracowników do opieki szpitalnej nad pacjentem według najnowszych standardów pielęgnacyjno higienicznych przy współudziale i pomocy ze strony pielęgniarek, praca w szpitalu.\nWymagania : - dyplom ukończenia szkoły medycznej lub kwalifikacje opiekuna medycznego - znajomość języka niemieckiego - gotowość do podjęcia pracy za granicą na dłuższy okres czasu.\nNasza oferta - stabilne zatrudnienie w oparciu o umowę o prace na czas nieokreślony - atrakcyjne wynagrodzenie, adekwatne do zajmowanego stanowiska -\nmożliwość udziału w szkoleniach - zakwaterowanie w pobliżu miejsca pracy - pracę w nowoczesnej placówce medycznej - pomoc dedykowanego pracownika Agencji w procedurach administracyjnych po przyjeździe do Niemiec.\nWYNAGRODZENIE od 1800 do 2200 € brutto plus dodatki za zmiany nocne oraz dodatki świąteczne Nuove Frontiere Lavoro S.A. Oddział w Polsce Adres : 48-\n300 Nysa ul. Krasickiego 1 Telefon : +48 600949477 E-mail : WWW : www.nuovefrontierelavoro.it Certyfikat KRAZ : 16266 Proszę wysyłać CV z dopiskiem Opiekun medyczny na adres : Oferty są skierowane do obydwu płci.\nMłodszy Specjalista ds. Rekrutacji Personelu Opiekuńczego – Grudziądz\nBędziesz aktywnie pozyskiwał osoby zainteresowane pracą w charakterze opiekunki opiekuna. aktywnie... organizował działania terenowe zmierzające do pozyskania personelu opiekuńczego. Kim jesteś...\nHigienicznych przy współudziale i pomocy ze strony pielęgniarek, praca w szpitalu. Wymagania. dyplom... Certyfikat KRAZ. 16266. Proszę wysyłać CV z dopiskiem Opiekun medyczny na adres. Oferty są...\nSzkolenia specjalistyczne oraz dostęp do najnowocześniejszej techniki i wiedzy. Przyjazne środowisko pracy, otwartość pracodawcy na pomysły. Prywatny pakiet medyczny. Ubezpieczenie grupowe...\nAtrakcyjny pakiet benefitów w tym kartę Multisport. prywatną opiekę zdrowotną i Pracowniczy Program Emerytalny. szkolenia przygotowujące do realizacji zadań. opiekuna, który sprawnie i...\nStałe uaktualnianie wiedzy o ofertach Orange oraz rynku telekomunikacyjnym. about you. potrafisz słuchać i reagować na potrzeby klientów. chcesz być doradcą i opiekunem klientów...\nMedCare24 jest prężnie działającą firmą zajmującą się rekrutacją opiekunek osób starszych... W związku z coraz większym zapotrzebowaniem na usługi opiekuńcze stale poszukujemy osób, które...\nAgencja pracy POLIN CARE 24( NIP 796 298 2524 , REGON, 369358253 KRAZ 18548 ) poszukuje opiekunów osób starszych ze znajomością języka niemieckiego. Oferujemy legalna prace na terenie...\nPodopieczna jest bardzo pogodna, lubi czytać książki i rozwiązywać krzyżówki. Opiekunka przygotowuje posiłki z uwzględnieniem diety, robi zakupy i dotrzymuje towarzystwa. Wymagana jest...\nPielęgniarek rzy oraz pomocniczego personelu medycznego do pracy w. szpitalu w Niemczech, w okolicach... pomoc przy procedurach związanych z uznaniem uprawnień zawodowych. dedykowany opiekun Agencji pomaga w...\nAnimator czasu wolnego w STUDIO KIDS\nOdpowiedzialność. mile widziane wykształcenie pedagogiczne. OBOWIĄZKI. organizacja i obsługa imprez, zajęć dla dzieci. opiekun Klienta. OFERUJEMY. pracę w rozrywce. realną możliwość...\nPracownik magazynowy ->super benefity!\nStawkę godzinową 16 zł brutto h. system premiowy do 15. pracę w wymiarze etatu 100. lub 50. specjalne grafiki dla studentów i uczniów. kartę sportową OK System, pakiet medyczny...\nWymagania. komunikatywna znajomość języka niemieckiego. referencje z pracy z opiece (mogą być również telefony do rodzin, u których pracowała opiekunka). wyższe wynagrodzenie za osób...\nUmowę o pracę. stabilne warunki zatrudnienia. pracę w młodym i dynamicznym zespole. premia frekwencyjna. ubezpieczenie grupowe oraz pakiet medyczny...\nDodatki. stabilne warunki zatrudnienia. terminowo wypłacane wynagrodzenie. praca od zaraz. pracę w młodym i dynamicznym zespole. ubezpieczenie grupowe AXA oraz pakiet medyczny LUX MED...


Jakie podatki i składki trzeba zapłacić, zatrudniając menedżera - ZUS - rp.pl\nAktualizacja: 2007-05-18, 14:06\nJakie podatki i składki trzeba zapłacić, zatrudniając menedżera\nPrzyjęło się uważać, że jeśli ktoś jest menedżerem, to na pewno zatrudnionym na podstawie kontraktu. To inny rodzaj umowy niż umowa o pracę czy zlecenie. Ale kontrakt nie wyklucza tego, by zarządcę łączył z zatrudniającą go firmą stosunek pracy. Każda z tych sytuacji powoduje inne skutki w zakresie składek na ubezpieczenia społeczne. Nie zawsze też dochody menedżera będą jednakowo opodatkowane. Przyjrzyjmy się zatem, jakie podatki i składki będzie musiała odprowadzić firma zatrudniająca menedżera\nCzłonek zarządu może zostać powołany do pełnienia tej funkcji na podstawie uchwały rady nadzorczej o powołaniu.Jednak z reguły są to uchwały krótkie, lakoniczne i samo powołanie członka zarządu nie oznacza jeszcze zawarcia z nim jakiejkolwiek umowy. W praktyce, bez zawarcia umowy precyzującej warunki "zatrudnienia", obie strony narażają się na problemy, zwłaszcza gdy dojdzie do sporu i każda z nich będzie twierdziła co innego o warunkach wykonywania funkcji członka zarządu.PodatkiJeśli członek zarządu pełni funkcję tylko na podstawie powołania, to uzyskane na tej podstawie wynagrodzenie jest przychodem z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej updof).Spółka jako płatnik:- pobiera od wynagrodzenia zarządcy zaliczkę w wysokości 19 proc. (art. 41 ust. 1 updof). Jednak po zakończeniu roku menedżer będzie musiał rozliczyć się z tych dochodów według skali podatkowej ...


CZARNOBYLive: dr Katsiaryna Kryvichanina – Licznik Geigera\nFot. archiwum prywatne dr Katsiaryny Kryvichaniny\nBiałoruś po 35 latach od awarii czarnobylskiej była tematem programu CZARNOBYLive w niedzielę, 5 grudnia 2021 r. Naszym gościem była dr Katsiaryna Kryvichanina.\nDr Katsiaryna Kryvichanina pochodzi z Białorusi i jest absolwentką Państwowego Uniwersytetu w Połocku. Przez kilka lat pracowała w Centrum Historii Powszechnej i Stosunków Międzynarodowych w Narodowej Akademii Nauk Białorusi. Jej zainteresowania to współpraca międzynarodowa Białorusi w kwestii przezwyciężenia skutków awarii w elektrowni jądrowej w Czarnobylu oraz współpraca naukowo-techniczna. Jest autorką ponad 50 prac naukowych.\nW październiku 2019 r. została wybrana na przewodniczącą związku zawodowego Instytutu Historycznego Narodowej Akademii Nauk Białorusi. Jej działalność na tym stanowisku stała się jednym z najważniejszych działań protestu białoruskiego, a związek stał się centrum zbiorowego oporu historyków wobec państwowej propagandy i przemocy. Za swą postawę obywatelską dr Kryvichanina, wraz ze współpracownikami, została zwolniona z Instytutu Historycznego NAN Białorusi.\nObecnie dr Katsiaryna Kryvichanina mieszka w Polsce – jest stypendystką Uniwersytetu w Białymstoku.\nGościem ostatniej w 2021 r. odsłony CZARNOBYLive był Andrzej Gołąbek – jedyny polski naukowiec, który pracował w zespole specjalistów zajmujących się likwidacją skutków katastrofy w Czarnobylu. Andrzej Gołąbek...


Ćwiczenia fizyczne najważniejsze w leczeniu choroby zwyrodnieniowej… - Radio Opole\n2022-05-10, 09:00 Autor: PAP\nĆwiczenia fizyczne najważniejsze w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów\nW leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów szczególnie ważne są ćwiczenia fizyczne, które powinny być głównym elementem w terapii zapalenia stawów – przekonują brytyjscy specjaliści w najnowszych zaleceniach.\nU osób z chorobą zwyrodnieniową stawów aktywność fizyczna jest utrudniona, jednak eksperci NICE podkreślają, że to właśnie ćwiczenia - a nie leki przeciwbólowe - powinny być głównym elementem leczenia. Namawiają lekarzy, żeby ci przekonywali do tego swych pacjentów. „Wiele osób błędnie sądzi, że ćwiczenia mogą uszkodzić stawy, dlatego najnowsze zalecenia są tak ważne, mogą wzmocnić pacjentów i przekonać ich, że są w stanie przestrzegać zdrowego stylu życia, pomocnego w zmaganiach z bólem i poprawie jakości życia” – przekonuje w wypowiedzi dla BBC News dr Wendy Holden.\nDr Paul Chrisp z Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego i Doskonałości Klinicznej (NICE) twierdzi, że nie zaleca się w chorobie zwyrodnieniowej stawów paracetamolu oraz opiodów. „Z najnowszych badań wynika, że leki te nie pomagają lub tylko w niewielkim stopniu. W przypadku silnych opiodów są dowody, że w dłuższym okresie mogą być szkodliwe i grożą uzależnieniem” – dodał. (PAP)\nTagi: Radio Opole, Radio Opole 3 SPORT, Dobrze być w formie, zdrowie, ćwiczenia


[Tramadol] Czy Tramal jest tylko na receptę? | Gdzie po lek\nwoj (anonim, 31.0.209.)\nokoło 8 miesięcy temu, Wrocław\nCzy Tramal jest tylko na receptę?\nCzy Tramal jest tylko na receptę a jezeli tak to czy jest zamiennik\nInternista Tramadol Tramal\nK.M. (anonim, 178.43.178.)\nNie ma zamiennika tylko na receptę!\nLek Tramal zawiera przeciwbólową substancję czynną tramadol.\nProdukt oraz wszelkie jego zamienniki dostępne są wyłącznie na receptę lekarską w aptekach.\nPrzesyłam ulotkę preparatu Tramal:\nNa polskim rynku aptecznym znajdzie Pan wiele innych leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty, jednak inna będzie również ich siła działania.\nPolecam nasz artykuł na temat leków przeciwbólowych:\nZnajdzie Pan w nim różne rozwiązania, dostępne także bez recepty.\nkamila1981, około 2 dni temu\nPaweł , około 2 dni temu\nolek , około 2 dni temu\nCzy mogę zastosować Olfen Uno lub Anapran zamiast Mydocalm?\nEwa, około 3 dni temu\nIle kosztuje Singulair 10 mg w Łodzi?\nEwelina, około 3 dni temu\nWaldek, około 3 dni temu\nOLA, około 3 dni temu\najgor, około 3 dni temu\nPelos, około 3 dni temu\nW, około 3 dni temu


Co się ze mną dzieje? Proszę o pomoc. - Depresja - Nerwica.com\nCo się ze mną dzieje? Proszę o pomoc.\nPrzez whitelady89, 28 Czerwiec 2014 w Depresja\nbardzo długo zabierałam się do tego, aby zwrócić się do kogoś o pomoc. Padło na forum. Nie na rodzinę, nie na męża, ale właśnie na forum.\nŁatwiej jest mi zwrócić się o pomoc do obcych, niż do "swoich".\nTak na wstępie nadmienię, że liczę sobie 25 wiosen, jestem żoną i matką ślicznego chłopca.\nOd dłuższego czasu nie wiem co się ze mną dzieje, mój charakter zmienił się diametralnie. Kiedyś byłam wesołą, towarzyską dziewczyną, wszędzie było mnie pełno. Nie miałam problemu z zawieraniem znajomości i ich utrzymywaniu. Teraz jestem osobą zgaszoną, prawie nie mam znajomych, nie spotykam się z nimi, nie robimy wspólnych wypadów, teraz mam tylko męża i dziecko, to nie jest tak, że się odcięłam od ludzi, ale wraz z upływem czasu zaczął zanikać mój optymizm, łatwość prowadzenia konwersacji itp. Na dzień dzisiejszy mogę powiedzieć o sobie, że zachowuję się jak stara, zmierzła baba. Nic mi nie pasuje, wszystko jest nie tak. Nie mam w sobie pogody ducha, radości, która kiedyś nie była mi opcja. Nie wiem jak t się stało, że tak się zapuściłam. Zaczęłam odsuwać się od ludzi, nie mam o czym z nimi rozmawiać, brak mi tematów. Wychowuję dziecko, więc całymi dniami przesiaduję w domu, więc tematów mi brak. Ileż można rozmawiać o kupkach i mleku, a o czym z osobami, które nie mają dziecka?! Trzy miesiące temu zmarł mój tata. Pokonał go rak. Straszne doświadczenie. Nie mieszkałam z rodzicami, ale starałam się przejeżdżać do niech 3-4 razy w tygodniu, jeszcze gdy tata żył. Strasznie za nim tęsknię, dziennie płaczę z tego powodu, że go nie ma przy mnie. Nie płaczę przy mężu, przy rodzinie. Zawsze, gdy mąż idzie spać, albo jest w pracy, a ja zostaję sama płaczę. Jest mi źle. Nie potrafię się komuś zwierzyć i powiedzieć co mi leży na sercu. Nie potrafię się przy kimś rozpłakać, pokazać swojej słabości. Na co dzień jestem twarda, nie wzrusza mnie nic, ale gdy wszyscy idą w swoją stronę, a ja mam chwilę dla siebie, chwilę samotności, płaczę. Użalam się nad sobą, jak jest mi źle. Płaczę bo nie ma taty, płaczę bo mieszkam z rodzicami męża, płaczę bo moje dziecko bardziej woli przebywać z teściami, niż z ze mną. Bo mama (czyli ja) zabrania, wychowuje, a u dziadków może wszystko, dziadkowie zawsze mają czas, a ja nie, by pobawić się z synem (obowiązki domowe). Płaczę bo mam ciężki charakter i nie zawszę dogaduję się z mężem, bywają dni, że robię mu na złość, bo on zrobił coś nie po mojej myśli. Nie potrafię się cieszyć. Nic mi się nie podoba. Urządziłam mieszkanko tak jak chciałam, cieszyłam się nim chwilę, bo po krótkim czasie stwierdziłam, że jest brzydkie. Złapałam się na tym, że spadła moja asertywność. Że czasami nie potrafię obronić swojego zdania, czasem jak ktoś coś mówi obraźliwego na moje dziecko, to nie potrafię stanąć w jego obronie, sprzeciwić się, powiedzieć coś innego. Mam takie momenty, że idąc ulicą wydaje mi się, że ludzie mnie obgadują, za moimi plecami śmieją się ze mną, chociaż mnie nie znają. Bywają chwilę, gdy siedząc na kanapie zastanawiam się jakby to było wyskoczyć z okna, zabić się. Raczej na zasadzie gdybania, niż czynu. Zaczynam się obawiać tego, jakim będę człowiekiem za kilka lat. Proszę o pomoc.\nOd jak dawna obserwujesz u siebie takie objawy? Od momentu urodzenia dziecka czy może wcześniej/później? Niestety, drogą wirtualną nie da się postawić żadnej diagnozy, ale wiele z opisanych przez Ciebie reakcji przypomina objawy depresji (płaczliwość, smutek, przygnębienie, obniżone samopoczucie, unikanie towarzystwa, zamknięcie się w sobie itp.). Przyczyn tego stanu może być wiele - problemy hormonalne po ciąży, problemy w małżeństwie (np. brak komunikacji z mężem), reakcja z powodu utraty ojca itd. Powinnaś zrobić przynajmniej podstawowe badania, by sprawdzić, czy nie dolega Ci nic pod względem somatycznym, a jeśli badania wyjdą w porządku, wówczas będzie można szukać źródeł problemów w psychice. Nie udawaj, że problemu nie ma, bo odbierasz sobie szansę pomocy ze strony innych. Nie rozmawiasz ze swoim mężem o swoich trudnościach i on może nawet nie jest świadomy, że jesteś nieszczęśliwa, że dzieje się coś niepokojącego. Porozmawiaj z nim szczerze, powiedz, co czujesz i poproś o wsparcie. Pozdrawiam i życzę powodzenia!\nNie płaczę przy mężu, przy rodzinie. Zawsze, gdy mąż idzie spać, albo jest w pracy, a ja zostaję sama płaczę. Jest mi źle. Nie potrafię się komuś zwierzyć i powiedzieć co mi leży na sercu. Nie potrafię się przy kimś rozpłakać, pokazać swojej słabości. Na co dzień jestem twarda, nie wzrusza mnie nic, ale gdy wszyscy idą w swoją stronę, a ja mam chwilę dla siebie, chwilę samotności, płaczę.\nTo, co przeżywasz to żałoba. To nie jest kwestia siły psychicznej, nawet silni ludzie opłakują swoich bliskich. Nie ukrywaj swoich uczuć, nie wstydź się ich. Potrzebujesz pocieszenia, zamykając się w sobie nie otrzymasz go. Znajdź kogoś, przed kim będziesz mogła się wypłakać, wykrzyczeć, wyrzucić emocje- albo nawet posiedzieć w milczeniu- dobrego przyjaciela czy psychologa. I przede wszystkim daj sobie czas na powrót do normalności.\nStopniowe trudności z nawiązywaniem/utrzymywaniem kontaktów zaobserwowałam już tak w wieku 16 lat, wówczas zmarł mój dziadek, z którym była bardzo związana. Nie wiem czy te wydarzenie rzutowało na mojej psychice, ale tak jakoś powiązałam te dwa fakty ze sobą. Wówczas nie miałam takich okresów, jak teraz, że pomyślę o zmarłym i chce mi się płakać. Jednak zaczęłam się zmieniać, z pewnej siebie dziewczyny po troszku zaczęłam się "wyciszać". Z mężem mam dobry kontakt, jednak są w moim życiu takie momenty, gdy z błahego powodu jestem w stanie zrobić burzę w szklance wody. Wówczas jestem nie do zniesienia, odgrywam się na nim, robię mu na złość - po prostu zachowuję się jak przysłowiowa "gówniara". To nie jest tak, że całymi dniami chce mi się płakać. Zachowuję się normalnie, jak coś mnie rozśmieszy - śmieję się, wydaje mi się, że zachowuję się normalnie. Tylko mam takie trudne dni, gdy wstanę lewą nogą, albo coś mi się nie układa, dni załamania. Mam lepsze dni i gorsze. Tylko skąd ten mój brak asertywności, pewności siebie i trudność w nawiązywaniu kontaktów, skoro kiedyś nie miałam z tym problemów...\npsychoterapia samotność strach lęki nerwica nerwica natręctw stres nerwica lękowa lęk depresja


Dyskfoto | Telewizja przemysłowa monitoring IP kamery - TVprzemyslowa.pl\nSerwis internetowy DyskFoto to narzędzie, do którego można przypisać fotopułapki wyposażone w funkcje MMS.\nPrzesyłane na odpowiedni adres e-mail zdjęcia z kilku, a nawet kilkunastu fotopułapek gromadzone są w jednej galerii, co znacznie oszczędza czas i porządkuje przeglądanie zdjęć, w szczególności przy większej ilości fotopułapek i częstych detekcjach ruchu.\nPierwsze 30 dni korzystania z serwisu jest za darmo, tak, byście mogli Państwo sprawdzić jego skuteczność na własnej skórze. DyskFoto wyposażony jest w wiele użytecznych funkcji - kalendarz, który grupuje przesłane zdjęcia, opcję "oznacz jako dowód", która pozwala szybko znajdywać najlepsze i najważniejsze zdjęcia, pozwala też pobierać duże ilości zdjęć z różnych fotopułapek jednocześnie lub przesyłać zdjęcia pod inne, wybrane adresy e-mail.\nStandardowo, każde zdjęcie wysłane przez fotopułapkę GSM przychodzi w osobnym MMS-ie lub E-mailu. Teraz każde zdjęcie może przychodzić na jedno konto DyskFoto - wystarczy raz dziennie wejść na nasz portal, "kliknąć" galerię, i już - widzimy wszystkie zdjęcia ze wszystkich dodanych do portalu fotopułapek. DyskFoto działa z każdą naszą fotopułapką wyposażoną w funkcję GSM.\nZapraszamy do rejestracji i uzyskania dostępu do 30 dni darmowych testów.\nOdwiedź stronę DyskFoto by dowiedzieć się więcej.


Polagra Gastro - podsumowanie - ADScreen.net\n17 października 2016 Od admin Komentowanie wyłączone\nW Poznaniu zaprezentowaliśmy nasze sztandarowe produkty: oprócz ADScreena (ekrany multimedialne i menuboardy), prezentowaliśmy ADWifi i ADSellera.\nADWifi to wirtualny asystent wędrujący z klientem. Działa w oparciu o udostępnianą sieć bezprzewodową. Zbiera i analizuje informacje o kliencie, co umożliwia następnie skuteczny remarketing. Ten produkt działa już w wielu hotelach i restauracjach.\nADSeller to jedno z najnowocześniejszych rozwiązań sprzedażowych, łączące świat wirtualny ze światem realnym. Klient ma możliwość porównania realnych przedmiotów (np. dwóch butelek alkoholu) za pomocą inteligentnego asystenta sprzedaży. Taki rodzaj sprzedaży wyraźnie zwiększa interakcję klienta z produktem i marką.\nWszystkie nasze produkty cieszyły się dużym zainteresowaniem zwiedzających. Przez nasze stoisko przewinęły się setki osób. Odbyliśmy wiele bardzo ciekawych rozmów, dzięki którym byliśmy w stanie przedstawić szczegółowe aspekty działania oferowanych przez nas usług. Sprzedaż naszych produktów prowadzimy zawsze w sposób niezwykle zindywidualizowany – praktycznie każdy hotel, restauracja czy kawiarnia mogą liczyć na wyjątkową, dedykowaną wersję produktu, odpowiadającą specyfice danego miejsca. Stąd niesłychanie ważne były dla nas wszystkie informacje, które uzyskaliśmy od zwiedzających. Zawarliśmy wiele znajomości, których część przerodzi się zapewne w trwałą współpracę biznesową.\nDziękujemy Międzynarodowym Targom Poznańskim za wyjątkową atmosferę, a gościom Polagra Gastro za wyjątkowy kontakt. W przyszłym roku będziemy tam znowu!


Sonda MAVEN dotarła na orbitę Marsa - Focus.pl\nSonda MAVEN dotarła na orbitę Marsa\nSatelita MAVEN po 10 miesiącach lotu wszedł na orbitę Marsa. Sonda zbada atmosferę Czerwonej Planety i pomoże przygotować misje załogowe.\nSonda MAVEN (Mars Atmosphere and Volatile Evolution) wyruszyła w stronę Marsa z Przylądka Canaveral na Florydzie 18 listopada 2013 roku. Po 10 miesiącach lotu sonda weszła na orbitę Marsa. Teraz zajmie się badaniem, w jaki sposób doszło do utraty grubej warstwy atmosfery Marsa i dużych ilości wody w stanie płynnym.\nMAVEN to pierwszy statek kosmiczny dedykowany badaniom górnej atmosfery Marsa. Konstrukcję sondy oparto o wypróbowane urządzenia, takie jak Mars Reconnaissance Orbiter i Mars Odyssey. Nowy aparat kosmiczny zbada m.in. skład atmosfery i jonosfery planety, ich oddziaływanie na wiatr słoneczny, a także spróbuje nakreślić historię dwutlenku węgla, pary wodnej i tlenków azotu w marsjańskim powietrzu.\nMAVEN ma także zbadać, jak na przestrzeni miliardów lat doszło do drastycznej zmiany klimatu na Marsie [Zobacz więcej: Jak mógł wyglądać Mars 4 miliardy lat temu]. Analizując górne warstwy atmosfery i mierząc obecne tempo utraty atmosfery naukowcy chcą zrozumieć, jak Mars mógł zmienić się z ciepłej i wilgotnej planety w pustynny świat, jaki obserwujemy obecnie.\nSonda MAVEN przez cały okres trwania misji nie wyląduje na powierzchni Czerwonej Planety, ale będzie orbitować wokół niej. Minimalna odległość, w jakiej znajdzie się od Marsa to 129 km. Z tej odległości nastąpi pobieranie próbek z górnej warstwy atmosfery planety. Badania Marsa potrwają co najmniej rok.\n"MAVEN zbada kolejny ważny aspekt Czerwonej Planety. Pozwoli nam to przygotować się do wysłania na Marsa człowieka przed 2030 rokiem. Nowa misja jest częścią zintegrowanego i strategicznego programu poszukiwawczego, który odkrywa kolejne tajemnice Układu Słonecznego i umożliwia nam dotarcie do jeszcze odleglejszych celów" - mówi Charles Bolden z NASA. Koszt misji to 671 mln dolarów.\nWięcej informacji nt. sondy można znaleźć na stronie: http://www.nasa.gov/maven


POZNAŃ i okolice - Strona 11 - Forum NaGrzyby.pl\nDzisiaj jest środa, 2 grudnia 2020, 22:30\nPost autor: Paweł » niedziela, 14 sierpnia 2016, 09:53\n[ref]francesca[/ref], w górach zapewne więcej , a tutaj pojedyncze okazy. Jakoś ciągnie mnie do Nakła, Puszczy Noteckiej , a nikt z tamtych rejonów nic . Wiem , że w rejonie Powidza , Anastazewa też sporadyczne okazy.\nPost autor: francesca » niedziela, 14 sierpnia 2016, 20:14\nByłam dziś w Miedzichowie, jak się obrobię z grzybkami to wrzucę foty. Generalnie dużo młodych podgrzybków brunatnych. Ale las piękny..\nPost autor: Paweł » niedziela, 14 sierpnia 2016, 20:26\n[ref]francesca[/ref], zatem , też znam tamtejsze lasy , ale brak chęci na taką wyprawę.Jeżdżę w las , drogowskaz na Błaki.\nAle to już okolice Nowego Tomyśla , czyli inny wątek .\nPost autor: francesca » poniedziałek, 15 sierpnia 2016, 16:19\nPaweł, ja w ogóle muszę z Tobą porozmawiać - Ty z Poznania:) Mieszkamy tu 2 lata, a słabo znam okoliczne lasy, a rzadko mamy czas na wyprawy do Puszczy Noteckiej.\nPotrzebuję ładny, jasny las bez chaszczy - jeździmy z 4-latkiem, więc las typu dżungla odpada.\nMiedzichowo było super - poszycie jak dywan, miękki zielony mech, żadnych krzaczorów, komarów, pająków - Szkodnik był zachwycony - biegał od grzybka do grzybka:)\nZnasz jakieś okoliczne ładne laski z ciekawymi grzybkami? Niekoniecznie jadalnymi - fajnie jest też poobserwować i porobić zdjęcia.\nNo i zależy mi, żeby Maluch pokochał las i przyrodę:)\nPost autor: francesca » wtorek, 16 sierpnia 2016, 18:55\nPaweł pisze: QR_BBPOST [ref]francesca[/ref], zatem , też znam tamtejsze lasy , ale brak chęci na taką wyprawę.Jeżdżę w las , drogowskaz na Błaki.\nNo to w sumie tam byłam - 2 km od Błaków (Błak?) - lasek wokół wsi LUBIEŃ, powiat Nowy Tomyśl.\npaweł, a znasz może lasy w okolicach Chodzieży??\nPost autor: Paweł » wtorek, 16 sierpnia 2016, 20:01\n[ref]francesca[/ref], parę lat temu byłem w tych rejonie , ale zrezygnowałem z uwagi na odległość. Las Chodzież -Sarbia znośny , ale mam bliżej Oborniki- Lipa, chociaż trawsko wpycha się w głąb lasu.\nNajpewniejsze lasy to rejon Jasionna - Rzecin , chociaż trzeba wybrać odpowiednią ściółkę.\nNie wiem jak obecnie wyglądają lasy Przybrodzin -Anastazewo - Skorzęcin.Tam sporadycznie bywa Sensibility . Od Ciebie to bliżej niż do Nowego Tomyśla.\nPost autor: Paweł » wtorek, 16 sierpnia 2016, 20:52\n[ref]francesca[/ref], w sumie zamiast szaleć ponad 100 km , spróbuj wg mapy http://www.bdl.lasy.gov.pl/portal/mapy , wybrać lasy sosnowe - SO.\nNajbliżej masz kompleks leśny za Miłosławiem - w prawo na Żabie Worki - sosny , jak nie to kierunek Miąskowo - Murzynówko - sosny .... albo Pyzdry -Chocz , lasy po lewej .... . Masz też Żerkowsko-Czeszewski PK . Po prostu testuj.\nLasy Nekla - Czerniejewo obfitują w trawsko i żmije , ale w sezonie koszą . Ja zrezygnowałem ze spotkań I stopnia .\nPost autor: francesca » wtorek, 16 sierpnia 2016, 21:02\nPaweł, ja pracuję czasem w Gnieźnie, wcześniej przez chwilę mieszkałam we Wrześni, więc czasem jeździłam w tamte lasy - lasy królewskie (Modliszewko - Biskupiec - Gołąbki - Smolary), Puszcza Pyzdrska (dżungla)\nlasy czerniejewskie (Nekla, Czerniejewo), lasy Przybrodzin - Anastazewo - Skorzęcin, stary poligon Cielimowo. Tylko, ze tam zawsze mnóstwo ludzi.. chmary miejscowych penetrują te lasy codziennie od rana (zwł. te czerniejewskie)\nJednak to trochę daleko na taki spontaniczny wypad, podobnie jak Nowy Tomyśl i okolica - choć ten lasek w którym byłam w niedzielę był wart tej wyprawy:)\nMyslałam o czymś bliżej Poznania - np. okolica Mosina - Puszczykowo - Kórnik?? Znasz te laski?\nBo Puszczy Zielonce nawet nie wspominam - powinna nazywać sie Dżungla Zielonka:(\nOstatnio zmieniony wtorek, 16 sierpnia 2016, 21:11 przez francesca, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: francesca » wtorek, 16 sierpnia 2016, 21:07\nPaweł pisze: QR_BBPOST [ref]francesca[/ref], w sumie zamiast szaleć ponad 100 km , spróbuj wg mapy http://www.bdl.lasy.gov.pl/portal/mapy , wybrać lasy sosnowe - SO.\nPaweł znam te mapy, podawałam link do nich już z 3 lata temu, bardzo je lubie i korzystam często (zapisuję sobie nawet współrzędne wybranych miejsc) i potem tam jadę...\nChciałam jednak jakiś namiar na "lasek-pewniak" żeby pojeździć z dzieckiem często i blisko.\nPost autor: Paweł » wtorek, 16 sierpnia 2016, 22:42\n[ref]francesca[/ref], lasów na południe nie znam , ale wiem , że na podgrzybki to Wiórek -Rogalinek .\nJa mam bliżej kierunek Obrorniki - Las Obornicki . Można objechać Oborniki - Lipa - Chlebowo -Podlesie - Kiszewo - Oborniki.\nKierunek Czarnków , przed Lipą będzie po prawej parking a w lewo droga na Bębnikąt. Wcześniej po lewej chałupa a po prawej oblężony w sezonie parking.\nPrzez Lipę asfalt, później gruntowa do Chlebowa- siedziba myśliwych , droga w prawo do krzyżówki i w lewo na Podlesie. Po prawej leśna siedziba i trzeba odpowiednią ściółkę ~~35 km.\nMożna z Obornik wzdłuż Warty do Kiszewa , w prawo na Podlesie asfalt , po lewej będzie leśnictwo i ostry zakręt o 90 stopni. W tym miejscu powinien być w lewo w las drogowskaz Wypalanki , ale może go nie być . Drogą gruntową do parkingu leśnego. Do tego samego parkingu prowadzi droga gruntowa od Kiszewka.\nJeżeli miniesz Kiszewo i Kiszewko , to następny wjazd jest w Stobnicy .Do tego wjazdu dojedziesz również z parkingu leśnego - kierunek Wypalanki.\nPodsumowując - trzeba trochę przejechać , aby trafić na mniej trawska. Dużo mniej jest w sercu Puszczy Jasionna -Rzecin , ale to odległość taka sama jak lasów za Lwówkiem : Zębowo-Błaki . Dawno nie byłem w lasach koło Porażyna - tam też sosnowe.\nRejestracja: sobota, 20 sierpnia 2016, 06:38\nUlubione grzyby: Rydze;)\nPost autor: Lukaszym » sobota, 20 sierpnia 2016, 06:49\nJa osobiscie na tego typu wypady z dziećmi polecam Puszcze Zielonke Jakos nikt o niej nie wspomnial, a zdecydowanie bliżej i grzybkòw nie brakuje. Bardzo lubię okolice wsi Zielonka, najlepiej jechac od wierzonki do Tuczna, a z tamtad w lewo drogowskaz na Zielonke. Lasy urozmajcone, mieszane, i przyjemne spacerowo.\nA przepraszam, doczytalem opinie francesci na temat Zielonki W takim razie jest jeszcze kompleks Kiekrz/Strzeszynek, tez zdazalo sie nie raz troche nazbierac . Lub kawałek dalej okolice Pamiątkowa.\nRejestracja: niedziela, 21 sierpnia 2016, 20:58\nUlubione grzyby: podgrzybki. rydze\nPost autor: stenia05 » niedziela, 21 sierpnia 2016, 21:26\nGdzie na grzyby w tym roku 2016 okolice Obornik czy Nowego Tomyśła czy okolice Zbąszynia\nPost autor: Paweł » wtorek, 2 kwietnia 2019, 11:50\nTakie sobie okazy z marca 2019 - nie będę zaśmiecał fotorelacji zaległościami .\nRejestracja: sobota, 15 października 2011, 19:28\nPost autor: Markus » środa, 1 maja 2019, 14:38\nWchodzi człowiek po siedmiu latach na adres, który jakoś mu z głowy sam przyszedł - nagrzyby.pl. Klika w forum. Widzi temat z nazwą jego miejscowości i dziwi się widząc, że to on go założył.\nPowiedzcie drodzy, jak to z tymi smardzami jest? Można to z czymś pomylić? Gdzieś w okolicy rowerowo dostępnej się znajdzie? Dobre toto?


Dzień, jak co dzień... Nic się ciekawego nie dzieje w życiu początkującej aktorki... Piosenkarki też, ale mniejsza z tym... Z resztą. Kto by chciał zatrudnić kogoś, kto nie ma za sobą żadnych doświadczeń związanych ze sceną? No chyba że zaliczałby występy w szkolnych przedstawieniach... Tak czy inaczej. Trzeba to przeżyć. Teraz idę się przejść, może humor mi się poprawi...\nSzłam drogą przez las. Było zupełnie ciemno. Gdyby nie telefon, pewnie nie wiedziałabym dokąd idę. Po kilkunastu minutach spędzonych w ciemności wyszłam na otwarty teren. Co jakiś czas mijałam pojedyncze drzewa rosnące przy drodze. Było prawie tak ciemno jak w lesie. Na niebie nie było ani jednej gwiazdy. Tylko księżyc wyłaniał się zza chmur przypominając o sobie i lekko oświetlając mi ścieżkę. Jego jasna poświata przypomniała mi o ważnej rzeczy: jest pełnia. Wychodząc z domu całkiem o tym zapomniałam. Wiedziałam, że podczas pełni nie jestem bezpieczna. Zaczęłam mieć wrażenie, że ktoś na mnie patrzy. Zdałam sobie sprawę że to uczucie towarzyszyło mi już od wyjścia z domu. Od tej pory bałam się nie na żarty. Postanowiłam jak najszybciej wrócić do domu. Miałam przed sobą trudny wybór. Wybrać drogę krótszą, lecz prowadzącą przez las, czy dłuższą, biegnącą obok zabudowań? Wybrałam pierwszą wersję. Ruszyłam przed siebie i znacznie przyspieszałam z każdym kolejnym krokiem. Po chwili znalazłam się z powrotem w ciemnym lesie. Mój marsz można by porównać z biegiem, i nie różniły by się prawie w ogóle. Jedyny minus tej drogi był taki, że las ciągnął się niemal do samego domu, a w pobliżu nie było żadnego zabudowania. O czym ty myślisz?! Przecież tam jest jeden budynek...Tak... Zapomniałam o starym, opuszczonym kościółku. Stał niedaleko drogi, lecz nadal mieścił się w lesie. Ogrom bluszczu porastający jego ściany tylko dodawał mu wrogiego wyglądu. Z reguły wszyscy go omijali. Twierdzili że krążą tam złe moce, które o pełni księżyca wypełzają na świat. Miały tylko jeden cel: zabić tego, kto wiedział o nich za dużo, i kto akurat w tej chwili znajduje się w ich zasięgu. Na chwilę przystanęłam. Nagle usłyszałam jak w głębi lasu trzasnęła jakaś gałązka. Ty idiotko... Przecież to las... Zwierzęta tu mieszkają, geniuszu... Doprowadziłam się do porządku pomału uspakajając myśli. Ruszyłam w dalszą drogę do domu. Starałam się iść przed siebie nie zwracając uwagi na leśne odgłosy. Niestety, nie udało mi się to. Już po chwili rozejrzałam się dookoła. To wystarczyło bym zobaczyła błysk latarki pomiędzy drzewami. A co jeśli ktoś cię naprawdę śledzi? Cholera, znowu to zwątpienie. Odzywa się w najmniej odpowiednim momencie... Nagle cały las spowiła gęsta jak mleko mgła. No to teraz już po mnie... Porażka... Nic lepszego niż ta mgła nie mogła mi się przytrafić... A może ta mgła ma też dobre strony... Zaczęłam myśleć i pojawiła się nadzieja. Przemknę przez las niepostrzeżenie, potem pobiegnę ile sił do domu, zamknę drzwi na klucz, włączę jakiś film, i wszystko wróci do normy... Tak. To był dobry plan. Natychmiast zaczęłam go realizować. Nie wszystko poszło jednak tak, jak bym tego chciała...\nObudziłam się w jakimś ciemnym pomieszczeniu. Gdyby nie mała naftowa lampa paląca się na małym stoliczku nie byłoby widać kompletnie niczego. Spojrzałam na swoje ręce. Były związane jakąś grubą liną. Tak samo nogi. Usta miałam zaklejone grubą taśmą. Nagle drzwi się otworzyły, a do środka wszedł jakiś koleś. Był wysoki, miał kominiarkę na twarzy. Spod małych otworów w czarnym materiale dało się zobaczyć zielonkawe oczy. Patrzyły na mnie zabójczym wzrokiem. Ktoś do niego zadzwonił, bo wyjął telefon, wyszedł na korytarz i zaczął z kimś rozmawiać. O dziwo słyszałam też dwie inne osoby, jednak nie mogłam ich rozróżnić.\n- Niezły kąsek dla naszego szefa...\n- Ponoć to Demetria Lovato...\n- Ta aktorka?\n- Podobno dobrze śpiewa.\n- Chciałbym ją usłyszeć w akcji...\n- Nie ty jeden ciole.\nUsłyszałam cichnące głosy i głośne uderzanie butami w drewnianą posadzkę. Zaczęli się oddalać. Ok, Demi... Teraz musisz wymyślić jak się stąd wydostać... Zobaczyłam leżący na stoliku scyzoryk. Co za idioci! Więżą kogoś i nawet nie pomyśleli że scyzoryk może mu posłużyć do ucieczki... Podczołgałam się do stolika, uklęknęłam i złapałam nożyk. Zaczęłam przecinać liny. Szło dość ciężko, ale wreszcie udało mi się uwolnić ręce. Po chwili nasłuchiwania i usłyszenia kompletnej ciszy zaczęłam ciąć liny na nogach, a potem rozcięłam taśmę na twarzy. Gdy skończyłam usłyszałam zbliżające się osoby. Byli to jacyś faceci z głębokimi głosami. Co najmniej dwóch. Ci to mają wyczucie czasu... Trzeba się schować... Tylko gdzie do cholery?! Nie było żadnego miejsca, które mogłoby mi posłużyć za kryjówkę. Chyba że jakiś ciemny kąt. Ok... Pod latarnią zawsze najciemniej... Podeszłam do okna, usiadłam i skuliłam się. W tym samym momencie do pomieszczenia weszli ci goście. Nie mieli już kominiarek. W poświacie księżyca widziałam ich twarze. Jeden był wysokim brunetem z zielono-brązowymi oczami, a drugi był blondynem z zielonymi oczami. Zaczęli rozglądać się po pomieszczeniu. Ich spojrzenie utkwiło na środku pokoju, tuż przy stoliku. Zajebiście... Skapnęłam się że zostawiłam liny pod stolikiem. Faceci zaczęli wodzić wzrokiem po pokoju. Starałam się nie wydusić z siebie ani jednego dźwięku. Na moment przestałam oddychać. Oni jednak mieli wyczulony wzrok. Zobaczyli mnie i zaczęli iść w moim kierunku. Skuliłam się jeszcze bardziej. Bałam się wydać z siebie jakikolwiek, nawet najmniejszy dźwięk. Po chwili porywacze byli przy mnie. Jeden z nich złapał liny i zaczął mnie wiązać po raz kolejny, a drugi trzymał mnie za nadgarstki mocno zaciskając na nich swoje wielkie łapy. Nie wytrzymałam i zaczęłam głośno krzyczeć. Jeżeli ktoś zdoła mnie usłyszeć to będzie zajebiście... No chyba że to będą jacyś ich pomocnicy. Zakleili mi usta. Nie mając nic czego mogłabym użyć do obrony zaczęłam ich kopać. Rzucałam rękami na prawo i lewo próbując ich od siebie odepchnąć. Jednego kopnęłam prosto w bebech, a drugiemu chyba uszkodziłam nos. BRAWO LOVATO!!! Dobrze im tak do cholery! Nie dali jednak za wygraną. Wciąż starali się mnie unieruchomić, a ja nadal ich odpychałam. Usłyszałam, że ktoś biegnie korytarzem. No zajebiście. Posiłki lecą... Nagle poczułam lekkie ukłucie w ramię. Ktoś wpadł do pokoju i krzyknął: "ZOSTAWCIE JĄ!!!". W tym samym momencie poczułam, że osuwam się na podłogę. Odpłynęłam.\nZajebiście... Oberwałaś środkami już po raz drugi... Nie wstyd ci?... Głosy w głowie wybudziły mnie z głębokiego snu. Odbijały się echem już od jakiegoś czasu. Gwałtownie otworzyłam oczy. Poczułam spływające po mojej twarzy strużki potu. Najwyraźniej nie zabrano mi pamięci, bo zauważyłam pewną zmianę otoczenia. Było jasno jak w normalnym domu, jednak pokój był cały czarny. Już nie od mroku, ale od farby na ścianach. W każdym zakątku mogłam zobaczyć czarne dekoracje: leżałam w czarnym łóżku, przykrytym czarną pościelą, czarna lampa+lampka na biurku z czarnego drewna, czarne zasłony w oknie, czarne ramki na zdjęcia, a w nich zdjęcia czarnych motocykli. Tu mieszka jakiś maniak... Usiadłam. Mroczność tego miejsca zaczęła mnie pomału przytłaczać. Nie chcąc stwarzać najdrobniejszego hałasu wstałam i postanowiłam je opuścić. Podeszłam do czarnych drzwi i spróbowałam je otworzyć. Niech to szlag!... Mogłam się tego spodziewać. Przecież nie daliby uciec "niezłemu kąskowi dla szefa". Myśl Lovato, myśl... Oprócz drzwi w pokoju było okno. Wystarczająco duże by przez nie wyskoczyć w razie konieczności. Podeszłam do niego i odsunęłam zasłony w poszukiwaniu klamki. Noo jaasne... Chyba ich pojebało... Poszukiwania były zbyteczne - okien nie da się otworzyć, chyba że wybijając je kilofem górniczym. Zaczęłam szukać kolejnej potencjalnej drogi ucieczki. Ujrzałam jakieś drzwi. Jeżeli to nie wypali to już nie wiem co robić... Podeszłam do nich prędko i nacisnęłam klamkę. Ku mojemu zdziwieniu otworzyły się, ale za to z takim impetem jakby ktoś je celowo popchnął w moją stronę. Kantem walnęły mnie w czoło. Poczułam ciepło rozchodzące się po moim ciele. W chwilę później leżałam bez ruchu.\nPo raz kolejny leżałam w tym mrocznym łożu. A było tak blisko... Było jednak coś więcej niż tylko dziwne głosy w głowie, które kochały ze mnie drwić. Coś jeździło po moim policzku. Przygotowałam się na ewentualny atak i z impetem otworzyłam oczy. Zobaczyłam jakiegoś chłopaka. Wyglądał zbyt słodko jak na porywacza. Miał ciemne włosy, na myśl przywodziły mi mleczną czekoladę, i duże, ciemnobrązowe oczy. Gdy na niego spojrzałam od razu na jego twarzy pojawiły się słodkie dołeczki i uśmiech. Bosz... Ten uśmiech. Najładniejszy smile jaki widziałam w życiu! Po dość długiej chwili wpatrywania się we mnie wreszcie się odezwał.\n- Eee... - głupie pytanie... A niby jak według ciebie ma się czuć dziewczyna, która już tyle czasu jest poza domem, i którą kilkakrotnie pozbawiono przytomności, hę?\n- Aa, sorry. Jestem Logan. Podobno dowodzę jakąś bandą przestępców, chociaż to nieprawda. Nie ma żadnej bandy, chyba że śpiewającej. I nawet nie dowodzę. - Po choinkę mi takie informacje?! Lepiej oddaj mi telefon i pozwól policji się złapać debilu! - Z tego co wiem to masz na imię Demi. Racja?\n- Twardzielka... To lubię. - na jego twarzy znów zakwitł ten uśmiech. Do cholery! Dlaczego musi ci się podobać akurat uśmiech porywacza, co?...\n- Dlaczego mnie tutaj zamknęliście? Skoro nie jesteście przestępcami, to czemu porywacie ludzi? - zmuszałam się by głos mi się nie załamał... Nic to nie dało. Nie wiedzieć czemu spojrzałam w jego oczy i nieoczekiwanie zmiękłam od razu.\n- Nie miałem pojęcia co oni robią... Niby graliśmy w Prawdę czy Wyzwanie, i James wyzwał Kendalla żeby mi znalazł dziewczynę.. - zarumienił się i odwrócił wzrok. - Potem położyłem się. Chłopacy gdzieś poszli. Nie szukałem ich bo lubią łazić w nocy po lesie. Bawią się w Spidermanów. A przynajmniej tak twierdzą. Później zadzwonili i powiedzieli, że w piwnicy mają coś dla mnie. Pobiegłem tam, ale kiedy wpadłem do pomieszczenia, w którym cię trzymali już zemdlałaś. Potem zaniosłem cię tutaj, a z nimi sobie troszkę pogadałem... Troszkę im rozkwasiłem nosy... Należy im się. - Ostatnie słowa wypowiedział gniewnie, z furią, a w jego oczach na moment pojawił się rubin. - Jeżeli masz ochotę, to zaprowadzę cię do nich. Możesz im spokojnie doprawić.\nJeżeli to co on mówi to prawda... To ode mnie też mają wpierdol.\n- Ok. Skorzystam z wielką chęcią.\n- Tak myślałem że się zgodzisz.\n- Jestem za bardzo przewidywalna.\nPorozmawialiśmy jeszcze trochę o tym co tu robią, dlaczego, kim są wgl, itd. Potem postanowiłam się stamtąd wynieść.\n- Na mnie chyba już pora. - Wstałam. Stałam twardo, choć głupie nogi odmawiały mi posłuszeństwa. Logan również się podniósł. Chyba chciał mnie podtrzymać, bo wyciągnął rękę w kierunku mojej talii. Odtrąciłam go szybko. - Lepiej pilnuj swoich rączek bo możesz się ich bardzo łatwo pozbyć. - Dlaczego on musi tak dobrze wyglądać?! Był zmieszany i szybko odwrócił wzrok. Nie minęły 3 sekundy i znów na mnie spojrzał.\n- Nie jesteś wystarczająco silna by sobie pójść. Chłopacy dali ci jakieś prochy... - Po raz kolejny miałam niezmierną ochotę by dać im wpierdziel. Z drugiej strony była to kolejna informacja cenna dla policji... Trzeba ostrożnie wywąchać tą sprawę...\n- Jeżeli były wam potrzebne po to by mnie obezwładnić, to policja się tym bardzo chętnie zainteresuje...\n- Po pierwsze, nie "nam" tylko "im", a po drugie nie były IM potrzebne by cię, jak to nazwałaś, obezwładnić. James je bierze bo czasem ma ataki wściekłości... Kariera modela nie wypala, singiel się słabo sprzedaje... - być może wyczuł moje myśli, bo szybko dodał - Kupuje je legalnie, w aptece, na receptę. Tego możesz być pewna.\n- Ok... Wracając do tematu... Skąd możesz o tym wiedzieć? Nie jesteś mną. - powiedziałam stanowczo i zaczęłam zakładać buty.\n- Ok, masz mnie. Nie jestem tobą.\n- Świetne odkrycie panie geniuszu. Należy się Nobel. - uporałam się z wiązaniem sznurówek, chociaż trzęsły mi się ręce. - Jak już mówiłam, na mnie pora. Zamierzam stąd wyjść i nikt mi nie przeszkodzi. - Proszę, nie pozwól mi wyjść, nie pozwól mi wyjść...I zaczęła się walka myśli w mojej głowie...\nCzy ty chcesz z nim zostać?\nMorze to jest długie i szerokie.\nSpodobał ci się, przyznaj to...\nNo co tu ukrywać... Ładny jest... Taki beautiful boy with the big brown eyes...\nNoo... Jak tak dalej pójdzie to napiszesz piosenkę o nim...\nTaki pomysł mi się spodobał. Już zaczęłam kombinować nad muzyką i choreografią do teledysku. Szeroki uśmiech pojawił się na mojej twarzy.\n- Cooo mówiłeś? - zdałam sobie sprawę że Logan przez chwilę pokręcił się po pokoju, a potem cofnął się i coś do mnie mówił.\n- Chciałaś już iść... Otworzyłem ci drzwi... Proszę. To twój telefon.- Nie, proszę, nie... Zamknij je z powrotem, proszę... Mówił smutnym głosem. A może to zawód? Może też nie chce bym odeszła... Głupia nadzieja...\nChwiejnym, nadal nieco przychmielonym krokiem, powoli podchodziłam do drzwi. Proszę, nie pozwól mi wyjść... Nacisnęłam klamkę. Nie pozwól mi wyjść. Jeden krok, dwa, już byłam poza pokojem, trzeci krok, nieco szybciej by nie wzbudzać podejrzeń, czwarty... Przez otwarte drzwi na bank nie było mnie już widać... O dziwo na ścianach były strzałki "jak wydostać się na zewnątrz". Spojrzałam w stronę pokoju. Drzwi nadal były otwarte, ale nikogo przy nich nie było. Szkoda... Skierowałam się w stronę wyjścia.\nDemi zaczęła wychodzić z pokoju. Sprawiała wrażenie jakby robiła to niechętnie. Wreszcie wyszła na korytarz. W mojej szanownej głowie od razu zaczęła się walka myśli.\nChciałbym żeby tu była...\nNo chyba wiem.\nChłopacy wykręcili ci numer, zostawili ci pod opieką jakąś dziewuchę, a ona ci się spodobała...\nTak. Nie ukrywam. Spodobała się.\nTo na co czekasz? Leć za nią!\nDotarłam do wejścia głównego. Wyszłam na zewnątrz i obróciłam się.\nNo no, ładna chata...\nAle nie dla ciebie...!\nLubisz dobijać, co?\nMiło mi... A teraz do domu...\nZaczęłam wybierać numer po taksówkę i poszłam w stronę drogi. Nagle mój nadgarstek znalazł się w czyjejś dłoni.\n- Nie pozwolę ci odejść. Nie potrafię... - Logan szybkim ruchem mnie odwrócił. Chwilę później zatonęłam w słodkim pocałunku.\nObietnicy dotrzymujemy! Składam pokłon Madzi P, która miała wenę i napisała tę jednorazówkę ;*\nMam nadzieję, że zakochałyście się w niej tak jak ja <3\nKochamy was! ;*\nMadzia P ;3\nAutor: Madzia P o 10:22 12 komentarzy:\nZostałam nominowana przez Julia Vega i Lena Angeles, którym bardzo dziękuję ;*\n1. Lubisz żelki?\nJa nie lubię... ja je KOCHAM!! <3\n2. Jaki kolor lubisz najbardziej? :)\nHmmm... zielony, czerwony, czarny i biały ;3\n3. Gdybyś miała zmienić się w jakieś zwierzę jakie by to było?\nCzarna pantera :3\n4. Kim jesteś pesymistą, realistą czy optymistą?\nWszystkim po trochu :)\n5. Lubisz małe dzieci?\nKiedy śpią! :D\n6. Gdyby (twój ulubiony człek z BTR) przyszedł do ciebie z kwiatami i zaczął śpiewać pod twoim oknem... jakbyś zareagowała? :)\nStanęłabym jak wryta i uśmiechała się jak idiotka!\n7. Skąd bierzesz pomysły na rozdziały?\nKiedy słucham muzyki wyobrażam sobie różne sceny, dialogi.. potem sklejam w całość i pisze... Czasem gdy nie mam weny albo mam z nią problemy to przypominam sb jakieś fragmenty książek i sklejam i wtedy pisze...\n8. Którą piosenkę bardziej lubisz "Windows Down" czy "Elevate"?\nWindows Down <3\n10. Czy kiedyś pofarbowałabyś włosy na różowy kolor?\nPYTANIA OD LENY:\nDługo by wymieniać ;*\nZielony, czerwony, czarny i biały ;3\nNie mam takiego, gdyż uważam że wszystkie które czytam są świetne...\n4.Skąd pomysł na pisanie?\nHmmm... czytałam kilka blogów o BTR i postanowiłam sama zacząć pisać...\nMagda, Magda, Kinga, Bożena + z grupy "męskiej" Dawid, Kuba, Kamil i Seweryn ;3\n8.Co robisz, gdy pada?\nŚpiewam, czytam książkę, pisze coś na bloga albo pisze z BFF ;)\n9.Jakie chciałabyś mieć zwierzę?\nCzarną Panterę :D\nNie chce mi się ich wszystkich wymieniać :3\n11.Jesteś w jakimś fandomie?\nRushers, Lovatics, Mixers, 5 Seconds Of Summer Family Poland ;)\nNominuję ( kolejność jest przypadkowa!):\n10. Uwielbiam... (dokończ)\nAutor: Marcela o 07:01 3 komentarze:\nObudziłam się w szampańskim nastroju. Sama myśl o tym, że zobaczę Briana jest... podniecająca. Poszłam do łazienki gdzie zrobiłam poranną toaletę. Wróciłam do pokoju gdzie ubrałam rurki i białą bokserkę. Na nogi ubrałam trampki, a włosy rozczesałam i rozpuściłam. Nakremowałam twarz i zrobiłam makijaż. Wzięłam komórkę ze stolika nocnego i schowałam do kieszeni. Gotowa, zbiegłam do kuchni gdzie zjadłam szybkie śniadanie. Następnie poszłam do łazienki gdzie umyłam zęby. Prze szczotkowałam jeszcze włosy i poszłam do garażu. Wsiadłam do samochodu i pojechałam w stronę schroniska. Muszę być wcześniej bym mogła przedstawić pomysł, ze sponsorami właścicielce. Weszłam do budynku i zameldowałam się, po czym poszłam do pokoju, w którym mieści się rzekomo biuro właścicielki. Pukam i wchodzę do środka, a za biurkiem siedzi... Brian!:\n- Eeee... cześć...\n- Siema... - uśmiechną się do mnie szeroko. Moje serce zaczęło bić szybkim i nierównym rytmem:\n- Gdzie jest.. ee.. twoja mama?\n- Będzie dopiero koło południa, więc na razie ja tu dowodzę. Coś, się stało?\n- Nie, tylko chciałam z nią omówić kwestię dotyczącą sponsorów...\n- Siadaj.. - wskazał na krzesełko stojące przed biurkiem. Sam rozparł się wygodniej w fotelu i skrzyżował ręce na piersi. W głowie mi zawirowało. Niepewnym krokiem podeszłam do krzesełka i opadłam na nie. Teraz mogę wykluczyć opcję, ze z nadmiaru emocji upadnę - No to jaki masz pomysł?\n- Eee... to nie do końca mój pomysł. Wspólnie ze znajomymi stwierdziliśmy, że może... - wzięłam glęboki wdech, po czym zaczęłam mówić dalej - ... zaczęlibyśmy chodzić parami na spotkania z bogatymi szychami. Opowiemy im o schronisku, o potrzebach.. - urwałam. Dlaczego ktoś mnie nie zastrzeli?\n- Pomysł dobry.. - chłopak zmarszczył brwi -... jednak to nie wypali...\n- Co? Czemu? - zdziwiłam się:\n- Bo na takie spotkania będzie się długo czekać. Musicie wymyślić coś lepszego i szybszego...\n- Masz jakiś problem, z naszą wizją Schultz? Chodź na tę stronę biurka i możemy to omówić...\n- Schowaj pazurki, kotku.. - posłał mi swój uroczy, rozbrajający uśmiech. Pewnie zaczęłabym się teraz rozpływać na krześle, ale zdenerwował mnie. To podziałało jak sole trzeźwiące:\n- Czyżbyś nie lubił wchodzić w kontakt fizyczny? Nie licząc pewnie, tego pod osłona nocy, oczywiście.. - spojrzałam na niego wyzywająco:\n- Ktoś tu jest niegrzeczną dziewczynką...\n- Zawsze, wszędzie, dwadzieścia cztery godziny... - puściłam mu perskie oko:\n- Będę, pamiętać... - porozmawialiśmy chwilę. Pożegnałam się i wyszłam. Ruszyłam na poszukiwania Demi.\nRazem z Demi, Loganem i Jamesem siedzieliśmy i debatowaliśmy nad innym pomysłem, dotyczącym sponsorów. Powtórzyłam im opinię Briana i wszyscy zgodnie stwierdziliśmy, że ma rację. Rozparłam się wygodniej na fotelu i kręciłam młynka palcami, gdy nagle..:\n- Wiem! - krzyknęłam:\n- Dlaczego, wcześniej na to nie wpadłam? - zrobiłam face palma - Zróbmy ulotki! Napiszmy coś krótkiego na temat schroniska. Napiszmy, że potrzebne są pieniądze dla lepszej wygodny zwierzaków i na potrzebne rzeczy. Roześlijmy je do wszystkich znanych biznesmenów i bam! Na pewno ktoś się zainteresuje! Możemy też dać ogłoszenie w gazetach! A biznesmeni lubią być pokazywani w świetle dobroczynności więc ktoś się tym może zainteresować!\n- To jest genialne! - Demi przybiła ze mną piątkę. Chłopacy uśmiechnęli się szeroko:\n- Powiadomię o ulotkach panią Schultz. Jedno z was niech pogada z Dyrekcją, czy wydział plastyczny nie mógłby czegoś zaprojektować. Informacje o schronisku damy im jak najszybciej...\n- A jakbyśmy jeszcze im powiedzieli, żeby zrobili plakaty? Moglibyśmy je porozwieszać...\n- Moglibyśmy na nich napisać, że chętni mogą przysyłać nam koce, jedzenie, miski czy inne rzeczy na adres schroniska.... - James uśmiechnął się. Był dumny ze swojego pomysłu:\n- Moglibyśmy je porozwieszać. Tyle, że jest tu masa pracy! Nie damy zrobić wszystkiego sami, a angażowanie innych to nie najlepszy pomysł. Większość musi być tutaj na miejscu...- Demi miała rację. Jest nas za mało żebyśmy mogli zrobić cokolwiek:\n- Moglibyśmy się jeszcze popytać, może ktoś chciałby pomóc. Zawsze można przecież jeszcze zwerbować rodzeństwo, kuzynostwo jeśli dałoby radę... - zamilkliśmy. Każdy był pogrążony we własnych myślach. Moje dryfowały w kierunku chłopaka. Sam jego wygląd przyprawia o zawrót głowy, w dodatku wystarczy przebywać z nim sam na sam tylko przez kilka minut i masz już kisiel w majtkach. Dziewczyny do niego lgną, jednak on chyba jest singlem. Tacy faceci to albo geje albo są sparowani. Może, Brian mógłby z nami roznosić ulotki? Sprawdziłabym czy jest gejem... Jeśli nie jest i nie ma dziewczyny t wezmę go w szybkie obroty. Nim się obejrzy, a będzie na planecie rozkoszy, która nazywa się Victoria....\nNie bijcie!! Wiem, że rozdział krótki i do dupy ale ostatnio mam problemy z weną ;/\nPo za tym Ja i Madzia P obiecałyśmy wam jednorazówkę. Obietnicy dotrzymamy bo jest napisana w połowie. Zgodnie stwierdziłyśmy, że dodamy jakiś rozdział bo długo nic się nie pojawiało...\nChcemy też Wam życzyć radosnych świąt Wielkanocy. Smacznego jajka i bardzo mokrego dyngusa:3\nMadzia P :3\nAutor: Marcela o 05:14 4 komentarze:\nWiemy, że dawno się tu nic nie pojawiło. Za co bardzo ale to bardzo przepraszamy. W szkole nie dają nam odpoczynku wiec w tygodniu jesteśmy zawalone lekcje mamy od rana i do domu wracamy dopiero późnym popołudniem bo jeszcze lekcje dodatkowe. W weekendy mamy spotkania z księdzem itp bo idziemy do bierzmowania. Wiecie, te wszystkie głupkowate przygotowania... Wracając do sprawy. Chcemy wam to wynagrodzić, dlatego każdą wolna chwilę poświęcamy napisaniu jednorazówki. W szkole jak mamy luźniejszą lekcję, w domu... na razie jesteśmy na pisaniu wstępnego plany wydarzeń. Mam nadzieję, że szybko się z tym uwiniemy i będziemy mogły przystąpić do pisania. I szybko ją dodamy.... :)\nMarcela i Magda P\nAutor: Marcela o 07:46 2 komentarze:\nObudziłam się o godzinie 7:00. Sennym krokiem poszłam do łazienki i zrobiłam poranną toaletę. Wróciłam do swojego pokoju i ubrałam krótkie spodenki. Do tego bluzkę a na nogi włożyłam trampki. Włosy rozczesałam i zaczesałam w kucyka. Zrobiłam naprawdę lekki makijaż. Zeszłam do kuchni gdzie zastałam swoją mamę. Zazwyczaj nie ma jej w domu tak samo jak taty. Oboje ciężko pracują by piać się po drabinie na szczyt kariery:\n- Cześć... - przywitałam się. Skinęła tylko głową pogrążona w czytaniu jakiś papierzysk. Typowe zachowanie. Zrobiłam sobie szybkie śniadanie, czyli kanapka i szklanka soku. Zjadłam szybko i wypiłam sok. Posprzątałam i poszłam do łazienki gdzie umyłam zęby. Wróciłam do pokoju i zabrałam plecak i kluczyki i poszłam do garażu. Wsiadłam do samochodu i odpaliłam silnik. Włączyłam radio, z którego popłynęła muzyka. Pojechałam w stronę domu przyjaciółki. Demi czekała przed domem. Dziewczyna uśmiechnęła się na mój widok i wsiadła do samochodu:\n- Hej! - przywitałyśmy się buziakiem w policzek - Bleed In Out?\n- Nie ma to jak słuchanie Linkin Park w drodze do szkoły prawda?\n- Wiesz co lubię.... - uśmiechnęła się szeroko. Obie lubiłyśmy piosenki Linkin Park. Jechałyśmy do szkoły i śpiewałyśmy:\n- I bleed it out! Digging deeper just to throw it away! - śpiewając razem z Chesterem zajechałyśmy na parking. Wysiadłyśmy z samochodu i poszłyśmy w kierunku budynku. Jak zawsze wszędzie kręciło się pełno osób. Sportowcy otoczeni wianuszkiem cheerleaderek stali pod drzwiami. Nigdzie nie widziałam Jamesa ani jego wyuzdanej dziewczyny co mnie ucieszyło. Poszłam do swojej szafki i zabrałam potrzebne mi rzeczy. Zatrzasnęłam drzwiczki i obróciłam się. Stanęłam jak wryta:\n- Masz minę jakbyś ducha zobaczyła... - James stał oparty o szafki. Miał ręce skrzyżowane na piersi i patrzył na mnie uśmiechając się seksownie. Chwila! Stop! On się tylko uśmiecha i pewnie czegoś chce:\n- Czego chcesz? - zapytałam:\n- Milutka jak zawsze.... - uśmiechnął się jeszcze szerzej, ukazując rząd białych zębów:\n- Do rzeczy Maslow...\n- Mamy iść do Dyrektorki... reszta klasy już u niej siedzi...\n- Dyrektorki?! - szczęka opadła mi w dół. Co dyra chciała od naszej klasy? Co tym razem?\n- Tak, chodźmy... - ruszyliśmy korytarzem. Ramie w ramie. Ludzie posyłali nam ukradkowe spojrzenia i szeptali do siebie na nasz widok. Czułam się dziwnie. Doszliśmy do gabinetu i zobaczyłam całą naszą klasę. Podeszłam do Demi. Dyrka spojrzała na nas:\n- Skoro już wszyscy jesteście to mogę przejść do rzeczy. Wsza klasa została wyznaczona do pomocy. Będziecie wolontariuszami w jednym ze schronisk dla zwierząt. Będziecie zwolnieni z lekcji ale będziecie musieli pomagać w schronisku.... Tam wyznaczony pracownik będzie sprawdzał czy wszyscy przychodzicie. Jest to forma jakiegoś projektu, nie obchodzi mnie to. Macie przez kilka dni tam popracować i potem wracacie na zajęcia.... teraz wsiądziecie do autobusu i jedziecie do schroniska. Rozejrzycie się i dowiecie co i jak... - wszyscy staliśmy oniemiali. Mamy pracować w schronisku jako wolontariusze? To nawet fajnie. Lubie zwierzaki po za tym jest teraz słonecznie i nie chce mi się siedzieć w klasie na nudnych lekcjach. Wszyscy się zgodziliśmy, podpisaliśmy jakieś papier i wyszliśmy z gabinetu. Poszliśmy na parking i wsiedliśmy do autobusu. Mogłam pojechać samochodem ale uznałam, że lepiej nie zdzierać z Dyrektorką:\n- James! Weź mnie na kolana! Tu roi się aż od bakteri! - pisnęła Cyrus:\n- Masz rację! - krzyknęłam - Tą bakteria jesteś Ty! Myślę, że na pewno odkażą gdy tylko wysiądziesz! - wszyscy parsknęli śmiechem na moje słowa:\n- Victoria! - James spojrzał na mnie wzrokiem mówiącym " Daj sobie spokój z docinkami"\n- Wiem jak się nazywam.... - uśmiechnęłam się szeroko. Usiadłam i spojrzałam na krajobraz za oknem. Ruchliwe ulice. Dźwięk klaksonów i pełno ludzi, którzy idą swoim rytmem. Uśmiechnęłam się delikatnie na ten widok. Nim się zorientowałam byliśmy już na miejscu.\nWysiedliśmy z autobusu i skierowaliśmy się do budynku. Za biurkiem siedziała kobieta, która wyglądała na ok. 40 lat. Spojrzała na nas i uśmiechnęła się delikatnie:\n- Dzień Dobry - przywitałam się\n- Dzień Dobry, jesteście nowymi wolontariuszami?\n- Tak - powiedzieliśmy wszyscy równocześnie:\n- Dobrze... w takim razie ustalmy wszystko. Zaczynacie od jutra od 8.00 do 16.00 macie godzinę na lunch. Część zajmie się pracą papierkową lub pracą w terenie a inna część z was zajmie się wynalezieniem sposobu na to by zdobyć więcej sponsorów. Jesteście młodymi i kreatywnymi ludźmi więc wierzę, że dacie sobie radę. Podzielicie się na grupy potem. N razie możecie przejść się po schronisku.. - nic nie mówiąc poszliśmy na małe zwiedzanie. W pewnym momencie zatrzymałam się gwałtownie przez co kilka osób wpadło na mnie. W naszą stronę szedł nieziemsko przystojny chłopak. Miał czarne jeansy i czarną rozpięta bluzę. Rękawy miał podwinięte a fakt, że nie miał na sobie koszulki i można było podziwiać jego seksowne ciało nie pomagało. Miał tatuaż na ręce i na brzuchu. Poczułam mrowienie w dłoni bo naszła mnie ochota by błądzić dłońmi po jego nagiej skórze:\n- Ślinisz się! - Demi delikatnie mnie szturchnęła. Zamknęłam usta i wzięłam głęboki wdech. Poprawiłam kucyka i zaczęłam przyglądać się swoim paznokciem:\n- Siema! - gdy usłyszałam ten seksowny głos poczułam miłe uczucie w żołądku. Podejrzewam, że gdyby ten chłopak do mnie tylko mówił doprowadziłby mnie samymi słowami na szczyt rozkoszy nawet się nie rozbierając. Cholera! O czym ja myślę? Potrząsnęłam głową i spojrzałam na Demi. Dziewczyna przyglądała mi się z uśmieszkiem na ustach jakby wiedziała o czym myślę:\n- Co? - zapytałam cicho:\n- Podnieciłaś się - zachichotała - Dobrze znam ten zamglony wzrok!\n- Ty... - zachichotałam. Nie ma drugiej takiej osoby jak Demi. Obok nas pojawił się zdenerwowany James:\n- Kurwa.. - rzucał łaciną pod nosem:\n- Czyżby twoja dziewczynka cię zostawiła? - zapytałam obojętnym tonem:\n- Poleciała ze swoimi koleżaneczkami za tym chłopakiem! - prychnął. Poczułam delikatne ukłucie zazdrości:\n- Przystojniak... - w mojej głowie pojawiły się kuszące wizje. Poczułam miłe skurcze pożądania:\n- Zamglony wzrok... - odchrząknęła Demi sprowadzając mnie na ziemie. Westchnęłam. Rozejrzeliśmy się i wróciliśmy do biura. James cały czas przeklinał pod nosem ale olewałam go. Wybrał puszczalską to niech cierpi! Fakt, James pociągał mnie ale ten chłopak.... miał w sobie coś co na samą myśl przywoływało tylko jedną myśl. Seks. Ponownie westchnęłam i położyłam dłoń na plecach Jamesa. Przeszedł go dreszcz:\n- Idź ja poszukaj. Kochasz ją a ona nie powinna cię zostawiać dla chłopaka który pojawił się znikąd. Poszukaj jej i pogadajcie... - James skinął głową i odłączył się od nas. Weszliśmy do biura. Kobieta, która nas powitała zaczęła coś wyjaśniać ale nie słuchałam jej. Po chwili do środka wszedł James trzymając się za ręce z Miley. Jednak się pogodzili. Odwróciłam od nich wzrok i spojrzałam tępo na ścianę. Nagle drzwi się otworzyły. Odwróciłam głowę w tamtą stronę. Do pomieszczenia wszedł seksowny chłopak:\n- Brian! - właścicielka klasnęła w dłonie:\n- Cześć mamo... - na dźwięk jego głosu poruszyłam się niespokojnie. Brian... seksowne imię. Pasuje do niego. Oparł się nonszalancko o ścianę i wodził wzrokiem po pokoju. Demi podała mi jakąś kartkę. Wszystkie miejsca na liście były prawie wypełnione. Zostało się tyko jedno wolne. Wpisałam się na listę. Byłam w grupie, która miała szukać sponsorów. Przebiegłam wzrokiem jeszcze po liście. W mojej grupie była Demi, Logan, James i jeszcze kilka innych ludzi z mojej klasy. Podałam listę, która wróciła do rąk kobiety:\n- Dobrze... to wszystko na dziś. Widzimy się jutro! Do zobaczenia! - pożegnaliśmy się i zaczęliśmy wychodzić z budynku. Stanęliśmy przy autobusie i zaczęliśmy rozmawiać o jutrzejszym dniu. Obok mnie i Lovato pojawił się James i Logan:\n- Słuchajcie.. wpadliśmy na genialny pomysł! - Logan wyszczerzył się szeroko:\n- Dawaj... - powiedziałam spokojnie. Oparłam się plecami o autobus i skrzyżowałam ręce na piersi:\n- Mamy szukać sponsorów. W tym mieście jest wiele nadzianych szych. Są nimi faceci i kobiety w różnym wieku. My - pokazał na siebie i Maslowa - Nie zawsze dogadamy się z kobietami... a wy możecie nie dogadać się z facetami... - wskazał teraz na nas - ale jeśli będziemy chodzić parami. W sensie dziewczyna i chłopak to już coś... - musiałam przyznać, że plan był... sensowny:\n- Ok.... plan nawet spoko...\n- To jakie będą pary? - zapytał James:\n- Mogę być z tobą James... - wzruszyłam ramionami. Chcę, żeby Demi była z Loganem. Będą mieli okazje do wspólnego spędzenia czasu i pogadania:\n- Ok.. w takim razie ja będę z Demi... - Henderson posłał w stronę mojej przyjaciółki uśmiech. Demi uśmiechnęła się delikatnie. Spojrzałam przed siebie i czas dla mnie się zatrzymał. Spojrzenie moje i Briana się skrzyżowało. Chłopak spoglądał na mnie i dosłownie rozbierał mnie wzrokiem. Z resztą! Ja robiłam to samo!\n- Vick... jedziemy... - Demi złapała mnie za nadgarstek i pociągnęła. Wyrwana z transu zamrugałam kilka razy i poszłam za Demi do autobusu. Spojrzałam jeszcze szybko przez ramie. Brian wchodził do budynku. Wsiadłam do autobusu i myślałam tylko o nim....\nMam wrażenie, że spieprzyłam końcówkę jak zawsze za co przepraszam!\nBriana możecie zobaczyć w zakładce z Bohaterami Drugoplanowymi ;)\nJeśli zastanawiacie się jaka odniesie role w życiu Victorii to mogę wam zdradzić tylko tyle, że będzie on w małym stopniu ważny ale spokojnie... James nie wypadł z gry ;3\nAutor: Marcela o 01:56 3 komentarze:\nObudziłam się o 7:00. Sennym krokiem poszłam do łazienki gdzie zrobiłam poranną toaletę. Obmyłam twarz zimną wodą by się rozbudzić. Trochę pomogło. Wróciłam do pokoju. Ubrałam sukienkę. Włosy rozczesałam i puściłam na ramiona. Delikatny makijaż i byłam prawie gotowa. Włożyłam na nogi szpilki i poszłam do kuchni gdzie zjadłam musli. Następnie po skończonym posiłku poszłam do łazienki i umyłam zęby. Poprawiłam makijaż, zabrałam torebkę i wyszłam z domu. Nie zamierzam dzisiaj iść do szkoły. Demi uparła się, że pojedzie autobusem i sprawdzi w szkole informacje dotyczące dyskoteki i przyjdzie na parking gdzie będę czekać. Wsiadłam do samochodu i ruszyłam w obranym przeze mnie kierunku.\nObudził mnie dźwięk budzika o 6:00. Zmęczonym krokiem poszłam do łazienki gdzie zrobiłam poranną toaletę. Wróciłam do pokoju i otworzyłam szafę. Nie miałam co ubrać. Rozejrzałam się po wnętrzu i zaczęłam przekładać ubrania z miejsca na miejsce by coś znaleźć. Jęknęłam i ubrałam tunikę. Włosy rozpuściłam i potraktowałam prostownicą. Delikatny makijaż i git. Na nogi włożyłam buty i poszłam do kuchni zjeść śniadanie. Po zjedzonym posiłku poszłam do łazienki gdzie umyłam zęby. Wróciłam do pokoju i zabrałam torebkę. Wyszłam z domu i skierowałam się na przystanek. Nie minęły 3 minuty a nadjechał autobus. Zajęłam swoje stale miejsce i pojechałam do szkoły. Weszłam do budynku i skierowałam się korytarzem na tablicę ogłoszeń. Spojrzałam na plakat informujący o dyskotece, która miała odbyć się o 18.00 więc spokojnie się zdążymy wyszykować. Kiedy wiedziałam już co i jak zawróciłam i skierowałam się na parking.\nStałam na parkinku oparta o mój samochód. Podszedł do mnie James:\n- Siema.. idziesz na dyskotekę?\n- Czyli tradycja... tańczymy.. - wyszczerzył się do mnie:\n- No oczywiście... to się zwie zawieszenie broni...\n- James!!! - wrzask Miley na cały parkin. Ciekawskie spojrzenia utkwione w nas:\n- Często tak trze tą mordę? Jak ty to wytrzymujesz?\n- Czasami... i da się wytrzymać.. - westchnął i spojrzał na Cyrus, która szła już w naszą stronę\n- Co to ma do cholery być?!\n- Nic... stoję i gadam...\n- z kurwą...? - zapytała:\n- Wiemy jak się nazywasz.. - uśmiechnęłam się jadowicie. Zamilkła:\n- Dziewczyny.. - James chciał chyba załagodzić sytuacj:\n- Morda! - warknęłam. Podniósł ręce w geście obronnym i czekał na rozwój wydarzeń:\n- Posłuchaj mnie dobrze, bo nie będę się powtarzać.. - zaczęła Miley - Zostaw mojego chłopaka w spokoju bo te oczka możesz stracić..\n- On chyba tak do końca nie jest twój.. nie widzę żeby był podpisany... - zaczęłam jadowicie - Po za tym te swoje groźby możesz sobie w dupę wsadzić... - znowu zamilkła bo nie wiedziała co powiedzieć. Złapała Jamesa za rękę i odeszli. James odwrócił głowę i spojrzał w moją stronę. Pokazałam mu gestem ręki, że rozumiem. Po chwili przyszła Demi. Wsiadłyśmy do samochodu i pojechałyśmy na zakupy.\nObeszłyśmy sporo sklepów ale w żadnym nic ciekawego nie było. Postanowiłyśmy pojechać do mnie. Oczywiście dom był pusty. Razem z Demi poszłyśmy do mojego pokoju i otworzyłyśmy moją szafę:\n- Nie wiem co założyć... - mruknęłam\n- Żebym ja to wiedziała... - mruknęła Demi\n- Stawiamy tak jak w tamtym roku na sponie i bluzki czy w tym roku na jakieś spódniczki?\n- W tym roku lepsze byłyby spódniczki... ewentualnie krótkie spodenki....\n- Przejrzyjmy jakie posiadam tuniki i wybierzemy coś dla siebie... - zaczęłyśmy przeszukiwać szafę Wreszcie każda z nas coś znalazła. Naszykowałyśmy wszystkie dodatki i inne rzeczy. Pomalowałyśmy sobie paznokcie. Obie pomalowałyśmy je sobie na czarno. Następnie ubrałyśmy nasze sukienki. Ja miałam na sobie czarną sukienkę a na nogach moje ulubione szpilki. Demi natomiast miała na sobie granatową sukienkę i szpilki. Uczesałam się w koka i wypuściłam z niego kilka pasemek, natomiast Demi miała swoje rozpuszczone na ramiona tyle, że potraktowała je prostownicą. Makijaż każda miała taki jaki jej się podobał najbardziej. Ja miałam bardziej wyrazisty a Demi delikatny. Zabrałyśmy torebki i poszłyśmy do garażu. Wsiadłyśmy do samochodu i poszłyśmy.\nDo szkoły podjechałyśmy po kilku minutach. Skierowałyśmy się na salę gimnastyczną gdzie była potańcówka. Weszłyśmy do sali i wmieszałyśmy się w tłum tańczących. Właśnie zaczęłam tańczyć z jakimś chłopakiem gdy do tańca porwał mnie Maslow:\n- Trzeba dotrzymać tradycji...\n- Cóż.... jeden wyzywający taniec mi nie zaszkodzi... - James obrócił mnie i objął w pasie. Tańczyłam teraz tyłem do niego. Nasze ciała pasowały do siebie. Ruszaliśmy się w rytm muzyki. W pewnym momencie odwróciłam się do niego twarzą i zjechałam zmysłowo w dół. Miałam uniesioną prawą rękę do góry, która zjeżdżała po jego nodze. Podniosłam się i spojrzałam mu w oczy. Uśmiechał się do mnie a jego oczy wyglądały jakoś inaczej. Spojrzałam w bok i zobaczyłam nienawistne spojrzenie Cyrus. Powróciła spojrzeniem na twarz Jamesa, który uśmiechał się jeszcze szerzej. Kątem oka zobaczyłam, że wokół nich uformował się krąg tańczących:\n- Gotowa pokazać kalsę? - wyszeptał mi James do ucha\n- Jak zawsze... - odpowiedziałam złośliwie się uśmiechając. - Poczułam jak James mnie podrzuca. Obróciłam się w powietrzu i wpadłam w jego ramiona. James postawił mnie do siebie plecami a ja zjechałam w dół ruszając na boki zmysłowo biodrami. Spojrzałam w bok i przygryzłam palec, wiecie o co mi chodzi. Piosenka się skończyła. Rozległy się wielkie brawa. Podziękowałam za taniec i weszłam między tańczące pary w poszukiwaniu Demi.\nGdy skończył się taniec Jamesa i Demi podszedł do mnie Logan:\n- Zatańczysz? - spojrzałam na jego wyciągniętą dłoń. Zrobiło mi się strasznie gorąco. Podałam mu swoja dłoń:\n- Jasne.. - zaczęliśmy tańczyć. W tym momencie puścili wolną melodię. Zarzuciłam mu ręce na kark, jego dłonie zjechały na moją talię. Kołysaliśmy się w rytm wolnej melodii. Niedaleko nas tańczył James i Miley, którzy całowali się namiętnie. Poczułam jak zawartość żołądka podnosi mi się do gardła. Odwróciłam wzrok ok miziającej się pary i spojrzałam Loganowi w oczy. Były takie piękne!\nCo dobre musi się kiedyś skończyć i piosenka ucichła. Nastał szybki rytm techno. Ten kawałek przetańczyłam również z Loganem ale nie było między nami takiej bliskości jak wtedy.\nNie mogłam znaleźć Demi. Postanowiłam się przewietrzyć. Stanęłam przy swoim samochodzie i spojrzałam w bok. Ciemność mnie otaczała, ale nie czułam strachu. Ciemność była przyjemna ale latarnie, która była kilka metrów ode mnie dawała tylko delikatne światło na mój samochód. Nadal pozostawałam w cieniu co mnie bardzo ucieszyło. Zamknęłam oczy i delektowałam się samotnością:\n- Dlaczego jesteś tutaj a nie na sali? - nie musiałam otwierać oczy by wiedzieć, że to James. Uśmiechnęłam się delikatnie:\n- O to samo mogłabym zapytać ciebie... - powiedziałam spokojnie i otworzyłam oczy. Spojrzałam na chłopaka, który opierał się o mój samochód obok mnie:\n- Chciałem coś przemyśleć...\n- I co znalazłeś odpowiedź? - zapytałam obojętnym tonem:\n- Nie... - chłopak westchnął - To nad czym myślę nocami jest poważne. I nie mogę znaleźć na nie odpowiedzi bo nie wiem jak postrzega mnie osoba o której tak często myślę...\n- Wyobraź sobie, że ja kiedyś upiłam się z powodu chłopaka....\n- Rzucił cię?\n- Nie.. jest niedostępny. Co bym nie zrobiła to i tak nie pokonam przepaści jaka nas dzieli. Po za tym to on jest ten przystojny a Ja ta pyskata. Po za tym to co do niego czuję jest dziwne... z jednej strony go kocham a z drugiej... - umilkłam - a z drugiej strony mam do niego żal. To strasznie skomplikowane...\n- Mam podobnie. Tyle, że Ja mam dziewczynę i powinienem się na niej skupić ale nie mogę. Gdy widzę pewną dziewczynę... moje serce.. przyśpiesza... każda komórka mojego ciała do niej się wyrywa. Jest tylko jeden problem. Ona ma mnie za śmiecia.... - nic nie powiedziałam:\n- A myślałam, że wszystkie dziewczyny uważają cię za jakieś bóstwo... - uśmiechnęłam się bo sama tak twierdziłam:\n- Nie wszystkie tak twierdzą... zdarzają się wyjątki... - spojrzałam w jego zielono-brązowe oczy. Tonęłam w nich. Były takie piękne....\nPo skończonym tańcu poszłam szukać Victorii. Zaczęła mnie boleć głowa i chciałabym wrócić do domu. Zatańczyłam z chłopakiem, z którym chciałam zatańczyć więc nic mnie już tu nie trzymało. Nigdzie jej nie widziałam więc skierowałam się na parking. Dostrzegłam ją stojącą przy naszym samochodzie a obok niej stał jakiś chłopak. Dopiero po chwili zrozumiałam, że obok niej stoi James. Patrzą sobie w oczy, na pewno zaraz się pocałują! Nie mogę na to pozwolić! Victoria będzie cierpieć jeśli się pocałują a następnego dnia będzie oglądać go w towarzystwie Miley:\n- Victoria?! - krzyknęłam niby to pytająco. Dziewczyna odwróciła wzrok i spojrzała na mnie:\n- Tutaj jestem! - pomachała mi dłonią. Poszłam w ich kierunku:\n- Cześć, James... - przywitałam się - Logan cię.. szuka... -improwizowałam. Musiałam coś wymyślić by zostać z BFF sam na sam:\n- Na sali, gdy z nim ostatni raz gadałam stał przy stole z ponczem...\n- Dzięki... - odszedł. Spojrzałam na Vick z naganą w oczach:\n- Co ty najlepszego wyprawiasz? - syknęłam\n- Nic nie robiłam.. rozmawialiśmy.. - broniła się\n- Tak a to patrzenie w oczy to mi się przewidziało... widziałam, że James chciał cie pocałować... gdyby nie to, że krzyknęłam do ciebie to byście się tu pewnie gwałcili a potem cierpiałabyś z powodu tego palanta. Jutro będzie znów w towarzystwie Miley i nie myśl, że nie widzę jak go obserwujesz a twoja twarz przybiera grymas.. przyznaj wreszcie to, że się w nim zakochałaś!\n- Ech... miałam nadzieję, że... że dobrze się maskuję... - zaczęła cicho - Ja wiem, że on nie czuje do mnie tego co ja do niego ale to jest silniejsze ode mnie!\n- Już dobrze.. - przytuliłam ją - Czas... czas leczy rany i to czas pokaże czy jesteście sobie pisani...\nDemi ma rację. Czas pokaże. Wsiadłyśmy do samochodu i pojechałyśmy pod dom Demi. Przyjaciółka wysiadła i pomachała mi. Odmachałam jej i skierowałam się do swojego domu. Byłam zmęczona psychicznie. Muszę jeszcze rozważyć moje uczucia i co ewentualnie mogę zrobić żeby... hmmmm... jakby to ująć... żeby zrozumieć i poukładać w logiczną całość moje uczucia i moje.. życie uczuciowe. Jeśli chce być stabilna emocjonalnie muszę pomyśleć tym razem na trzeźwo i w spokoju....\nTaki tam imprezowy rozdział ;)\nAutor: Marcela o 03:32 4 komentarze:\nObudziłam się o 9:00. Nie szłam dziś do szkoły bo miał odbyć się konkurs taneczny. Ciężko pracowałam nad tym, żeby wygrać. Avan mniej się przykładał jednak miał ułożoną swoją choreografię. Moja była dopracowana, można powiedzieć że perfekcyjna. Jego, byle coś wymyślić i zatańczyć. Nie lubiłam takiego poglądu. Ubrałam spodnie i krótki top. Na nogi włożyłam trampki. Włosy związałam w kucyk. Poszłam do kuchni i zjadłam kanapkę. Po skończonym posiłku pobiegłam do łazienki gdzie umyłam zęby. Znalazłam kluczyki i pojechałam do miejsca gdzie miał odbyć się konkurs.\nRano obudził mnie mój budzik. Powolnym ruchem poszłam do łazienki gdzie zrobiłam poranną toaletę. Wróciłam do pokoju i ubrałam czarne legginsy i tunikę. Na nogi włożyłam szpilki. Włosy potraktowałam prostownicą i rozpuściłam na ramiona. Delikatny makijaż i byłam gotowa. Poszłam do kuchni gdzie zjadłam tosty, po skończonym posiłku umyłam zęby. Zabrałam torbę i wyszłam z domu. Skierowałam się na przystanek gdzie czekałam za autobusem gdyż Vick jedzie na konkurs i nie podwiezie mnie do szkoły. Nie mam o to pretensji, plus jest taki, że zobaczę go. Zobaczę Logana, który będzie siedzieć z kolegami. Nadjechał mój autobus. Wsiadłam do niego i skierowałam się do miejsca, w którym zawsze siadałam z Victorią:\n- Demi! - krzyknął do mnie Maslow:\n- Co? - zapytałam zbita z tropu:\n- Dzisiaj Victoria ma ten konkurs taneczny tak? - zapytał:\n- Tak, a co? - stałam się podejrzliwa:\n- Chcesz iść z nami popatrzeć jak zatańczy? - podniosłam jedną brew do góry. James, chce dopingować Victorię? Czy coś mnie ominęło?\n- No to jak wysiądziemy to idziemy tam..\n- Ale to będzie jeszcze wcześnie!\n- Wiemy, ale nie chce się iść nam do szkoły dlatego idziemy jeszcze na lody... - dołączył się Logan:\n- No dobra... - mruknęłam. Nagle autobus się zatrzymał i byliśmy już pod szkołą. Wysiedliśmy i całą grupą skierowaliśmy się do pobliskiej lodziarni. Zastanawiające jest to, że są dla mnie mili i dla mojej przyjaciółki też. Kupiliśmy sobie lody. Ja wzięłam o smaku śmietankowym. To był mój ulubiony smak! Jedząc mrożony przysmak poszliśmy do miejsca \_, w którym miał odbyć się konkurs. Na dużych szklanych drzwiach był plakat. Rzuciło mi ię w oczy, że mają być dwa układy:\n- Chłopacy! - spojrzeli na mnie:\n- Co? - powiedzieli równocześnie:\n- Mają być dwa układy a Vick wspominała tylko o jednym. Czy... - przerwał mi James:\n- A to gnój, o niczym jej nie powiedział! - Maslow wbiegł do środka a nas zostawił osłupiałych. Spojrzałam na Logana. Wszyscy zgodnie weszliśmy do środka. Rozejrzeliśmy się i skierowaliśmy się na korytarz, który prowadził do kulis. Przy, których stało dwóch ochroniarzy, z którymi kłócił się James:\n- Panowie musicie mnie wpuścić! Tam jest moja koleżanka, która nic nie wie że ma zatańczyć dwa układy a nie jeden!\n- Nic z tego kolego... - James walnął pięścią w ścianę. Kendall i Logan odciągnęli szatyna na taką odległość, żeby ochroniarze nas nie mogli usłyszeć:\n- Co my zrobimy? Ona nie odbiera telefonu! - jęknęłam\n- Po pierwsze musimy się uspokoić i pomyśleć logicznie.. - zaczął Logan. Z zamyśloną miną wyglądał tak pociągająco! Odgoniłam jednak tę myśl od siebie bo musiałam skupić się teraz na tym by wymyślić dobry plan. Mijały sekundy a ja miałam pustkę w głowie:\n- Jedyną przeszkodą są ochroniarze. Jeśli uda nam się ich odciągnąć od drzwi na tyle daleko byś mógł przez nie wejść to zdążysz ją ostrzec... - zaczął Logan\n- Zostawcie to mnie... - powiedziałam spokojnie i poszłam w kierunku ochroniarzy. Czułam na sobie wzrok chłopaków ale szłam zmysłowo do ochroniarzy:\n- Panowie.... - zaczęłam - Czy jest coś co mogłabym zrobić żebyście mnie wpuścili?\n- Nie... - warknęli. Pokręciłam głową: (Ten fragment czytajcie przy odpowiedniej muzyczce by było nastrojowo dop. aut)\n- Tak się do kobiet nie mówi bo kobieta może zrobić to! - zamachnęłam się torebką i uderzyłam nią ochroniarza. Zdezorientowany zatoczył się na tego drugiego. Przez co upadli na ziemię, krzyknęłam chłopakom i wbiegliśmy przez drzwi. Słyszeliśmy za sobą krzyki, przekleństwa i odgłos ciężkich butów. Gonili nas. Jako, że miałam szpilki nie mogłam biec. Logan to zauważył i przewiesił mnie sobie przez ramię. Krzyknęłam żeby mnie postawił bo tak ma małą szansę uciec ale mnie nie słuchał. Zobaczyłam za nami dwóch biegnących ochroniarzy:\n- Logan za nami!! - wrzasnęłam. Otworzyłam torbę i zaczęłam szukać czegoś co mogłoby utrudnić im bieg. Jako, że damska torebka jest często wypełniona różnymi rzeczami tak udało mi się znaleźć piłkę od tenisa. Zastanawiałam się co ona tu robiła ale wykorzystałam to i rzuciłam. Piłka poleciała z dużą prędkością i uderzyła jednego ochroniarza w głowę. Niestety drugi wyciągnął krótkofalówkę:\n- Przysłać mi posiłki! - minęła minuta a za nim ukazało się dziesięciu innych ochroniarzy ale licząc jeszcze tamtego, który ich wezwał było ich jedenastu ubranych w żółtym kolorze! Logan się zmęczył więc mnie odstawił. Wbiegliśmy w jakieś pomieszczenie. Przeszukałam swoja torebkę i znalazłam w niej baletki. Włożyłam je na nogi, a szpilki wrzuciłam do torby. Znaleźliśmy się w pomieszczeniu z mopami. Jako, że podłoga była ułożona z płytek, dlatego też napełniliśmy dwa wiaderka wody i dolaliśmy sporo środków czyszczących. Powstała duża warstwa piany. Otworzyliśmy drzwi i wylaliśmy wodę na podłogę tworząc śmiertelną ślizgawkę. W oddali zobaczyliśmy dwóch ochroniarzy, którzy nas zobaczyli:\n- Stać! - krzyknęli. Biegli w naszą stronę niestety nie zauważyli, że podłoga jest mokra i długim ślizgiem przejechali przez korytarz uderzając w ścianę:\n- Tak! - przybiłam z Loganem piątkę. Jak najostrożniej przebyliśmy ten śmiertelny odcinek drogi i skierowaliśmy się kolejnym korytarzem do kulis.\nGoniło mnie dwóch strażników. Po drodze mijaliśmy stół z owocami. Musiałem przy nim przystanąć. Była tam fontanna z czekolady:\n- Mają tu fontannę z czekolady! - jęknąłem. Spojrzałem za siebie.Ochroniarze byli coraz bliżej. Wziąłem dwa banany i rzekłem do fontanny:\n- Wrócę tu po ciebie.. - powiedziałem czule i pobiegłem. W biegu zjadłem banany a skórki wyrzuciłem za siebie. Spojrzałem w stronę ochroniarzy, poślizgnęli się i upadli na podłogę. Podskoczyłem z radości i pobiegłem dalej!\nŚcigało mnie trzech ochroniarzy. Mijałem po drodze jakieś stoisko z jedzeniem. Zatrzymałem się przy nim i zacząłem rzucać w nich jedzeniem. Nic z tego, puściłem się biegiem przed siebie. Zobaczyłem uchylone drzwi z napisem "Rekwizytornia" wbiegłem tam i rozejrzałem gorączkowo przed siebie. Zobaczyłem fajną rękawicę bokserską na sprężynie. No wiecie taką jak są w bajkach. Naciskasz a ona idzie na przód i uderza kogoś. Złapałem ją i rozejrzałem się gorączkowo. Zobaczyłem sarkofag mumii. Schowałem się tam, ale nie zamknąłem całkowicie. Usłyszałem kroki. Ktoś stanął koło mojej kryjówki. Wysunąłem stopę a ten ktoś potknął się o nią i przewrócił uderzając o coś jeszcze. Ponownie wstrzymałem oddech bo usłyszałem kolejne kroki do miejsca, w którym byłem schowany. Nagle drzwi od mojej kryjówki się otworzyły a ja wystrzeliłem rękawicę trafiając ochroniarza w nos. Facet upadł do tyłu. Klasnąłem w dłonie i schowałem się za jakimś fotelem. Niedaleko mnie zobaczyłem rozglądającego się żółto-mundurowego. Zobaczyłem, że obok mnie stoi duży gong. Złapałem za to coś co się w niego uderza i skryłem się za nim. jednak nie zauważyłem, że ochroniarz mnie zobaczył i poczułem jak ktoś mnie puka w ramię. Zamknąłem oczy i odwróciłem się z tym czymś i trafiłem go w krocze bo stał bokiem:\n- Kalafior.... - jęknął i padł na kolana:\n- Sorry stary... - wzruszyłem ramionami i wybiegłem z pomieszczenia. Rozejrzałem się gorączkowo i pobiegłem przed siebie.\nŚcigało mnie dwóch ochroniarzy. Biegłem przed siebie i nagle zobaczyłem ogromny stół. Wślizgnąłem się pod niego. Gdy ochroniarze byli blisko wystawiłem nogę. To wystarczyło by ich znokautować. Wyszedłem spod stołu i zobaczyłem, że biegną w moja stronę Demi i Logan:\n- Co robimy? - zapytałem. Usłyszeliśmy krzyki, spojrzeliśmy w tym samym kierunku. Biegli do nas Carlos i Kendall a za nimi dwaj ochroniarze. Nasza trójka spojrzała po sobie. Logan kiwnął głową i złapał Lovato za ręce a ja ją za nogi. Dziewczyna krzyknęła przerażona. Rozhuśtaliśmy ją i wyrzuciliśmy w powietrze. Carlos zrobił unik tak samo jak Kendall. Ochroniarze nie mieli szczęścia i Demi w nich uderzyła. Runęli impetem na ziemię. Logan pomógł podnieść się Demi i wszyscy ruszyliśmy w stronę kulis. Biegliśmy ile tchu mieliśmy. Zostało mało czasu. Wbiegliśmy wreszcie za kulisy. Dostrzegłem Vick i podbiegłem do niej....\nStałam właśnie i czekałam aż nadejdzie nasza kolej. Nagle podbiegł do mnie James i spółka w tym Demi?!\n- Co wy tu robicie?! - krzyknęłam zdziwiona\n- Długa historia... - wydyszała Demi:\n- Posłuchaj.. musisz zatańczyć dwa układy a nie jeden! - krzyknął Maslow\n- Jak to dwa? - zapytałam zdziwiona\n- Normalnie.. jeden w duecie a drugi solo\n- Tak! Widzieliśmy na plakacie na drzwiach! Avan ci nie powiedział?\n- Nie! - warknęłam. Spojrzałam z nienawiścią na chłopaka. Myślał, że w ten sposób odpadnę. O nie, dzisiaj dostanę dwie nagrody!\n- Dziękuje wam! - usłyszałam dźwięk oznaczający że teraz moja kolej. Razem z Jogią udałam się na scenę gdzie zaczęliśmy tańczyć. Muzyka była dobrze dobrana. Tańczyliśmy ja miałam dużo kocich ruchów ale w mojej choreografii były też salta, obroty i Toprock. Oczywiście Drop, a następnie Footwork. Gdy tylko muzyka się skończyła usłyszeliśmy brawa. Ukłoniliśmy się i wróciliśmy za kulisy. Napiłam się wody i gorączkowo myślałam co by tu zatańczyć. Myślałam i myślałam aż wreszcie układ sam ułożył mi się w głowie.\nNadszedł czas aby wreszcie zmierzyć się z tym co mnie czekało na scenie. Wyszłam na scenę. Muzyka zaczęła lecieć, a ja tańczyłam. Szło mi łatwo, ale żeby nie zanudzić publiczności to pięknym skokiem i obrotem w powietrzu wylądowałam na panelu jurorskim. Tańczyłam, a jurorzy mieli wstrzymany oddech. Mój taniec był genialny.\nWszyscy już zatańczyli. Czekaliśmy teraz na wynik jurorów. Można było zdobyć dwie nagrody. Jedną za taniec w duecie a drugą za występ solowy.Czekaliśmy i czekaliśmy aż wreszcie zaczęto ogłaszać:\n- Na początek chcę pogratulować wszystkim uczestnikom. W tym roku poziom był bardzo wysoki. Nie będę przedłużać i odczytam wyniki. Na początek występy w duecie. Trzecie miejsce zajęli Sam Smith i Alex West - rozległy się brawa. Nagroda wręczona, zdjęcie i juror czytał dalej - Drugie miejsce otrzymuje Victoria Jutice i Avan Jogia - krzyknęłam zaskoczona. Razem z Avanem poszliśmy odebrać nagrodę, ustawiliśmy się do zdjęcia. Wróciliśmy na scenę - Pierwsze miejsce zajmuje David Cameron i Nathalie Parker - klaskałam osobom, które zajęły pierwsze miejsce. Widziałam ich występ i muszę przyznać, że byli niesamowici. Czekałam tylko jeszcze na wyniki za występ solowy:\n- Teraz poznamy osoby, które najbardziej zachwyciły mnie swoimi solówkami. Zaczynajmy.. - juror otworzył kopertę. Popatrzył się na nią chwile, która wydawała mi się wieczna:\n- Trzecie miejsce zajmuje Alex West! - klaskaliśmy. Nagroda została wręczona, fotka zrobiona - Drugie miejsce zajęła Nathalie Parker! - znowu klaski, wręczenie nagrody i fotka. Teraz miejsce, na które bardzo czekałam - Mieliśmy wytypowane dwie osoby... z tego samego duetu, ale tylko jedna osoba podbiła nasze serca i kolejny raz z rzędu, pierwsze miejsce zdobywa Victoria Justice! - pisnęłam i pobiegłam po nagrodę. Moje marzenie się spełniło!! Pocałowałam medal i za pozowałam do fotografii. Czyli Avan miał szansę na pierwsze miejsce i jego plan by się powiódł gdyby nie to, że umiem wymyślić układ na poczekaniu. Jestem taka szczęśliwa. Poszliśmy za kulisy gdzie przytuliłam mocno Demi:\n- Udało się! - krzyknęłam\n- Ciesze sie razem z tobą ale bębenki mam tylko jedne - zaśmiała się dziewczyna. Teraz podszedł do mnie James:\n- Moje gratulacje... - wyciągnął ręce. Byłam tak szczęśliwa, więc postanowiłam go przytulić. Staliśmy tak chwilę, aż wreszcie "odkleiliśmy" się od siebie i wyszliśmy z budynku. Pożegnaliśmy się i każdy udał się w swoją stronę\nTak, w tym rozdziale trochę się działo i wyszedł dłuuuugi ;D\nMam tylko wrażenie, że końcówka mi się nie udała i była strasznie nudna :(\nCzekamy na komentarze, wasze opinie, pytania itp :*\nAutor: Marcela o 05:38 2 komentarze:\nKto z BTR jest najprzystojniejszy?\nKochamy ! ;* Polecamy ;*\nThe Fast and the Furious-My story\nHappiness Love Dream


Coraz młodsze roczniki hospitalizowane na oddziałach covidowych… - Radio Opole\n2021-03-24, 07:00 Autor: Katarzyna Doros\nJuż nie zaburzenia węchu i smaku, ale bóle głowy, zatok, mięśni czy tzw. jelitówka są najczęstszymi objawami zakażenia brytyjską mutacją koronawirusa. COVID-19 obecnie częściej dotyka osoby młode. Do opolskich szpitali trafia coraz więcej 30 i 40-latków, którzy niejednokrotnie potrzebują terapii tlenowej lub respiratora.\nNiezadowolenie branży fryzjerskiej po decyzji rządu o zamknięciu salonów. Przed świętami jest największy zarobek\nCoraz młodsi pacjenci z COVID-19 są kierowani na terapię ECMO w USK w Opolu. "Przeżywalność wynosi 50%, ale to i tak dobry wynik"\nW czwartek poznamy kolejne obostrzenia. Premier Mateusz Morawiecki: "Są konieczne, by przydusić trzecią falę koronawirusa"\nMZ: blisko 30 tysięcy zakażeń koronawirusem minionej doby w całym kraju. To najwięcej od początku pandemii [INFOGRAFIKA]\nPediatria działa hybrydowo, w głównym budynku szpitala jest 256 miejsc dla chorych na COVID-19\n"75 łóżek respiratorowych stoi i czeka na kadrę specjalistyczną". Wojewoda opolski ponawia apel do medyków [FILM]\nNastępne szpitale mają przygotować łóżka dla chorych na COVID-19. Kolejna decyzja wojewody opolskiego\nZawieszona została działalność ŚDS Magnolia w Opolu. Powodem przypadki koronawirusa\nRaport MZ: mniej zakażeń koronawirusem. Liczba zgonów nadal jest wysoka [INFOGRAFIKA]\nKoronawirus w trzech opolskich przedszkolach. Chorują nauczyciele, ponad 100 dzieci na kwarantannie\n- Przebieg zakażenia jest nieprzewidywalny i cięższy, a pacjenci zgłaszają przeróżne objawy - mówi dr Wiesława Błudzin, ordynator Oddziału Chorób Zakaźnych Szpitala Wojewódzkiego w Opolu. - Może być biegunka, która trwa zwykle 1-2 dni, bóle mięśni, zatok, gorączka. Nie zawsze jest też kaszel i klasyczne objawy jak utrata węchu czy smaku. Zdarzają się potworne bóle głowy z powodu potwierdzonego covida. Jedna z pacjentek twierdziła, że takich bólów głowy jeszcze nigdy nie miała. Prawie wszyscy z ponad 20 pacjentów w naszym oddziale mają zapalenie płuc.\nJarosław Kończyło, dyrektor SP ZOZ w Kędzierzynie-Koźlu zauważa, że w placówce przybywa młodych pacjentów w ciężkim stanie. - Sporo pacjentów w naszym szpitalu, którzy przebywają na stronie zakaźnej to osoby młode z roczników 1970, 1980, również z 1990. Stan tych pacjentów wymaga zaopatrzenia na oddziale internistycznym. To są stany trudniejsze niż to było wcześniej.\n- Jeśli chodzi o dzieci z COVID-19 to nie jest radykalny przyrost, ale on jest - dodaje Jarosław Kończyło.\nDodajmy, że oddział dziecięcy w kozielskim szpitalu działa hybrydowo z 6 łóżkami covidowymi. Obecnie przebywa tam 4 zakażonych dzieci.\nDziś (23.03) Ministerstwo Zdrowia poinformowało o 16 741 nowych zakażeniach koronawirusem w kraju oraz o 316 na Opolszczyźnie. Z powodu COVID-19 zmarło 396 chorych. Według danych Głównego Inspektoratu Sanitarnego na Opolszczyźnie odnotowano 11 przypadków śmiertelnych.\nObecnie w szpitalach przebywa 26 075 pacjentów, z czego 2512 wymaga podłączenia do respiratora. Z danych ministerstwa wynika, że w kraju pozostaje 785 wolnych respiratorów.\nTagi: dr Wiesława Błudzin, Jarosław Kończylo, COVID-19, koronawirus, Szpital Wojewódzki w Opolu, oddział zakaźny, SP ZOZ w Kędzierzynie-Koźlu, objawy, brytyjska mutacja


03 Jul 2013 - 10 Aug 2018\nekspertyzy analizy opinie nowoczesny sprzęt badawczy\nprofesjonalne oprogramowanie badawcze\nTo się może przytrafić każdemu. Bez względu na to czy jesteś rowerzystą, kierowcą ciężarówki albo wszędzie chodzisz pieszo. Wystarczy chwila nieuwagi. A potem pytania: jak to się stało? czyja jest wina? ile będzie kosztować naprawa? Wypadki komunikacyjne to zdarzenia losowe, których ocena wymaga całościowej, kompleksowej, a jednocześnie drobiazgowej i wnikliwej analizy. Szczegółowe, profesjonalne badanie przyda się także w sytuacji, gdy trzeba ustalić historię pojazdu, na przykład przed zakupem. W każdej z tych sytuacji przydadzą się kompetencje Crashlab.\nTwórcą Crashlab jest Rafał Bielnik, rzeczoznawca z dwudziestoletnim doświadczeniem i praktyką w biurze biegłego sądowego. Od 2012 r. biegły sądowy z obszaru techniki samochodowej i analizy wypadków komunikacyjnych. Specjalista w zakresie wykorzystywania specjalistycznego oprogramowania wspomagającego analizę zdarzeń komunikacyjnych (PC-Crash), systemu pomiarowego sSURV oraz wielu innych.\nKup pan kamerę\n„Mniej wiesz, krócej będziesz przesłuchiwany” – to prawda. Człowiek niestety jest kiepskim rejestratorem zdarzeń, bo niby coś tam widział i niby wie. Niestety, mimo tego, że jesteśmy doskonałymi istotami, wykształconymi przez lata ewolucji, to jednak nasze oczy (kamery) i mózg (rejestrator), z reguły nie rejestrują precyzyjnie zdarzeń dynamicznych, nie mówiąc o możliwości precyzyjnego ich odtworzenia. Na szczęście przychodzi nam z pomocą nowoczesna technologia.\nDrobna kolizja, co robić? Zdjęcia!\nW dżungli ruchu drogowego naszego pięknego kraju dochodzi rocznie do kilkudziesięciu tysięcy wypadków i kolizji drogowych. Wsiadacie do samochodu, tramwaju lub autobusu, na rower, albo wybieracie własne nogi i nawet nie przyjdzie wam do głowy, że możecie zostać uczestnikami zdarzenia drogowego. W sumie słusznie.\nTo doświadczenie nie należy do przyjemnych i w najlepszym razie kończy uszkodzeniem pojazdów. Gorsze przypadki na razie zostawmy. Statystyka jest jednak nieubłagana i taka przykrość może spotkać każdego z nas.\nDynamiczny rozwój techniki motoryzacyjnej, w tym zmieniające się nieustannie konstrukcje pojazdów, wymagają ciągłego wdrażania nowych technologii analitycznych oraz udoskonalania dotychczasowych. Długopis, linijka i kalkulator to dziś narzędzia dalece niewystarczające w profesjonalnej analizie zdarzeń komunikacyjnych i innych czynnościach rzeczoznawczych.\nul. Piotrkowska 37 lok. 9


Jak rozliczyć czas pracy - Infor.pl\nStrona główna » Kadry » Indywidualne prawo pracy » Czas pracy » Jak rozliczyć czas pracy\nPracownik powinien przepracować 405 godzin i 20 minut w okresie rozliczeniowym obejmującym okres od 1 lutego do 30 kwietnia br.\nZmiana wymiaru czasu pracy z pełnego etatu na jego część w trakcie trwania okresu rozliczeniowego nie powoduje przerwania tego okresu i rozpoczęcia nowego po dokonanej zmianie. Okres rozliczeniowy trwa nadal, a zmienia się tylko wymiar czasu pracy w tym okresie.\nWymiar czasu pracy w okresie rozliczeniowym obejmującym luty, marzec i kwiecień 2007 r. dla pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy wynosi 496 godzin. Wymiar czasu pracy dla pracownika, któremu wysokość etatu uległa zmniejszeniu w czasie trwania tego okresu, zmniejszy się proporcjonalnie do czasu przypadającego po zmianie.\nUstalając wymiar czasu pracy pracownika w okresie rozliczeniowym, w którym następuje zmiana wymiaru czasu pracy z pełnego etatu na jego część, ustalamy go proporcjonalnie do okresów sprzed zmiany oraz po jej dokonaniu, z uwzględnieniem wysokości obowiązujących w tych okresach etatów (bądź ich części).\nAby zatem obliczyć wymiar czasu pracy w okresie rozliczeniowym obejmującym luty, marzec i kwiecień 2007 r. pracownika, któremu od 5 kwietnia br. zmniejszono obowiązujący go wymiar czasu pracy z pełnego na 1/3 etatu, należy:\n• ustalić wymiar czasu pracy dla pełnego etatu w okresie od dnia rozpoczęcia okresu rozliczeniowego do dnia poprzedzającego zmianę etatu, czyli od 1 lutego do 4 kwietnia, który wynosi 360 godzin (9 tygodni pracy × 40 godzin),\n• ustalić wymiar czasu pracy dla 1/3 etatu w okresie od pierwszego dnia pracy na zmniejszonym etacie do końca okresu rozliczeniowego, który wynosi 45,3 godzin [(3 tygodnie pracy × 40 godz.) + (3 dni wystające × 8 godz.) – 1 święto (8 godzin) × 1/3 etatu,\n• zsumować oba otrzymane wyniki, co da 405,3, czyli 405 godzin 20 minut.\nPracownik, którego wymiar czasu pracy 5 kwietnia 2007 r. został zmieniony z pełnego etatu na 1/3, w okresie rozliczeniowym obejmującym luty, marzec i kwiecień, powinien wypracować łącznie 405 godzin 20 minut.\nNie oznacza to jednak, że od 1 lutego do 4 kwietnia br. pracownik powinien wypracować 360 godzin, a od 5 do 30 kwietnia br. 45 godzin i 20 minut.\nWymiar czasu pracy równy 405 godzinom i 20 minutom jest bowiem wymiarem ustalonym dla całego okresu rozliczeniowego, co oznacza, że tyle godzin pracownik ma przepracować w tym okresie. Możliwe jest zatem, aby od 1 lutego do 4 kwietnia br. wypracował więcej niż 360 godzin lub od 5 do 30 kwietnia br. więcej niż 45 godzin i 20 minut. Ważne jest bowiem, aby czas pracy tego pracownika w skali całego okresu rozliczeniowego od 1 lutego do 30 kwietnia br. był równy 405 godzinom i 20 minutom.\nRozliczanie czasu pracy następuje w odniesieniu do pełnego okresu rozliczeniowego, nie zaś do części okresu przypadającego przed zmianą oraz po zmianie wysokości etatu.\nW opisanym przypadku nie ma również znaczenia fakt, ile godzin pracy pracownik wypracuje w każdym tygodniu okresu rozliczeniowego, nawet w tym, w którym jest dokonywana zmiana pełnego etatu na część.\nZmieniając po zmianie etatu czas pracy na taki okres rozliczeniowy należy zrobić to w granicach wymiaru (tu: do 405 godzin i 20 minut), ale nie można naruszyć 8-godzinnej dobowej i 40-godzinnej przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy. Należy przy tym zapewnić pracownikowi dobowy i tygodniowy odpoczynek.\nRozliczając czas pracy w całym okresie rozliczeniowym, pracą w godzinach nadliczbowych (bez względu na zmianę etatu) jest praca ponad 8 godzin na dobę i ponad 40 godzin przeciętnie w tygodniu w danym okresie rozliczeniowym.\nPodstawa prawna:• art. 130 Kodeksu pracy.