Dziwne Święto Szałasów\nKrzyż Rzeczywistości Kiedy Syn zostanie uwielbiony\nOn 26 marca 2021, in Niedziela Palmowa, by BJ\nRubenstein kontynuuje: „Po drugie, poza tym samotnym wersetem z Księgi Kapłańskiej Biblia nigdy nie twierdzi, że Izraelici mieszkali w szałasach. Istnieje kilka opisów obozu Izraelitów na pustyni, ale żaden nie przedstawia plemion zamieszkujących w sukkot. Czasami wspomina się o namiotach, ale nigdy o szałasach. Dlaczego Księga Kapłańska 23,43 nagle zakłada, że Izraelici mieszkali w sukkot, podczas gdy Księgi Wyjścia, Liczb i Powtórzonego Prawa nic o tym nie mówią?” (Zobacz Jeffrey L. Rubenstein, „The Symbol-ism of the Sukkah”, Judaism 43 , s. 371 i nast.)


Miłość, nieśmiertelność i niecodzienna dawka sarkazmu - Redakcja Essentia\nMiłość, nieśmiertelność i niecodzienna dawka sarkazmu\nArk / kultura / Film / Miłość, nieśmiertelność i niecodzienna dawka sarkazmu\nZastanawialiście się kiedyś, jak to jest być wciąż pięknym i młodym, nawet po upływie kilkudziesięciu lat? Dla niektórych to niespełnione marzenie, ale bracia Salvatore raczej nie uważają tego za coś wspaniałego…\nLata: od 2009 do teraz\nCała akcja rozpoczyna się, kiedy dwóch braci Salvatore wraca w rodzinne strony po długich latach tułaczki po świecie jako wampiry. Spotykają tam pewną nastolatkę, która jest uderzająco podobna do wampirzycy, która kiedyś ich przemieniła. Stefan (Paul Wesley) postanawia wcielić się w jednego z uczniów i wrócić do szkoły. Tajemnicza dziewczyna o imieniu Elena (Nina Dobrev) do złudzenia przypomina mu jego dawną miłość, o którą rywalizował z bratem… Okazuje się, że Damonowi (Ian Somerhalder) nastolatka także nie jest obojętna. I tak po raz kolejny bracia stają przeciwko sobie, chociaż doskonale wiedzą, jak się to skończy.\nSerial początkowo nie zachęca do dalszego śledzenia, ale po przebrnięciu przez kilka pierwszych odcinków (mam na myśli te, w których nie pojawia się Damon) akcja znacząco się rozwija i nie można już się oderwać. Oczywiście odwieczny pojedynek toczący się między fanami serialu to „Delena vs. Stelena”, dlatego podczas oglądania nieustannie któraś ze stron jest albo niezmiernie szczęśliwa, albo poirytowana. W każdym odcinku jesteśmy trzymani w ciągłym napięciu, pod wpływem ogromnych emocji czekamy na to, co się wydarzy. Chociaż jeden odcinek trwa około 40 minut, to nie ma to żadnego znaczenia, bo dla kogoś, kto już się wciągnie, to nadal zbyt krótko. Zwłaszcza że aktorzy doskonale odgrywają swoje role. Damon to chodzący samiec alfa, zawsze musi mieć rację i dominować nad innymi, w szczególności nad swoim młodszym bratem. Ma w sobie wiele charyzmy i (jeśli pominąć to, że jest bardzo przystojny) dziewczyny na całym świcie pokochały go za jego nieprzeciętny humor i sarkastyczny ton. No i oczywiście nieziemski uśmiech. Ale ma też wrażliwą stronę, dzięki której zjednał sobie serca wielu osób. Natomiast Stefan… Oczywiście jest wiele nastolatek, która go uwielbiają, jednak dla mnie to nie to. Nie lubię facetów, którzy siedzą, użalając się nad sobą i nad tym, że dziewczyna go nie chce, zamiast działać. Zawsze mnie to irytuje. I mimo że również niczego mu nie brakuje, to jednak jest to dla mnie zbyt mdła postać. No i Elena. Szczerze mówiąc, sama nie wiem, co o niej myśleć. Raz jest lepiej, a raz gorzej. Czasem zbyt lekkomyślna, kiedy indziej zachowuje się jak jedyna rozsądna osoba na ziemi. Cała trójka razem tworzy coś niesamowitego, dlatego serial ten wciąż jest tak bardzo popularny.\nOgólnie akacja jest bardzo wciągająca, a duża dawka humoru z romansem w tle to mieszanka wprost idealna. Serial doskonale trzyma w napięciu, a oglądającym funduje świetną zabawę, ale także nutkę grozy. Nie nazbyt poważny, ale też nie bezmyślny. Polecam go każdemu, kogo nie zadowalają świecące na słońcu wampiry ze Zmierzchu, ale szuka mocniejszych wrażeń.


Nie wystarczy przywrócić praworządności. Trzeba do demokracji przekonać „krytycznych demokratów” - Archiwum Osiatyńskiego\n"Krytyczni demokraci" są kluczowi: to obywatele, którzy deklarują przywiązanie do reguł demokracji, ale rozczarowani są mocno jej codziennym, praktycznym funkcjonowaniem - prof. Bartłomiej Nowotarski, konstytucjonalista i politolog, przedstawia wizję nowej, demokratycznej Polski\n„Dziś w Polsce, bez skonsolidowanego politycznego »centrum«, złożonego z prodemokratycznie zorientowanych polityków i społecznych aktywistów, obrona demokracji nie może się udać” – pisze prof. Bartłomiej Nowotarski. Proponuje wprowadzenie nowej instytucji kontrolnej – Rady Państwa i Prawa, wzmocnienie reduty obywatelskiej – zapory przeciw tyraniom większości i budowę modelu społecznego rozwoju pod sztandarem „Od podzielonej przeszłości, do wspólnej przyszłości”.\nIV RP miała być dumą państwa PiS, a będzie musiała być budowana na ruinach państwa po rządach PiS i jego koalicjantów. Potrzebę odbudowanej i wyraźnie odnowionej Rzeczpospolitej po „rujnującej zmianie” widać co najmniej z czterech powodów.\nPo pierwsze, PiS zniszczył (i dalej będzie niszczył) rzeczywisty wymiar działania instytucji konstytucyjnej demokracji, większość z nich czyniąc de facto fasadowymi. Po co? Z powodu chorobliwego wręcz – jak na dzisiejsze światowe standardy – dążenia lidera obozu rządzącego (oraz jego współpracowników) do centralizacji władzy i państwa w każdym calu (tzw. walka z impossibilizmem).\nPo drugie, trzeba będzie do demokracji przekonać tzw. „krytycznych demokratów”, zapewnić, że odnowione państwo będzie zasługiwać również na ich wsparcie, a nawet – w sytuacjach kryzysowych – wręcz oczekiwać od nich swojej obrony.\nObecne gorzkie doświadczenia uczą nas, że żadna konstytucja się nie obroni, gdy pozostaje tylko „na papierze”.\nDlaczego to właśnie „krytyczni demokraci” mają być głównym adresatem odnowy? Ponieważ to obywatele, którzy deklarują przywiązanie do zasad i reguł demokracji w swoim kraju, tylko rozczarowani są mocno jej codziennym, praktycznym funkcjonowaniem. Skłonni są zatem – szczególnie w sytuacji ostrej polaryzacji społecznej – przerzucać swoje głosy, kierując się czystym interesem (np. 500 +) lub różnymi lękami, ale tylko wtedy, gdy nie czują poważnego zagrożenia dla demokracji w ich kraju (badania prof. Milana Svolika z Harvardu). A nie czują, gdy np. nachalnie działa rządowa propaganda wmawiająca obywatelom, że władza chroni demokrację.\nNa nich to jednak w przyszłości można opierać nadzieję, bo to zadeklarowani demokraci i różnią się od nie-demokratów, którzy w badaniach popierają wodzowski charakter polityki, lub forma ustroju państwa jest im absolutnie obojętna, byle im było dobrze.\nW Polsce przed 2015 rokiem nie-demokratów było od 20 do 25 proc. w gronie wyborców. Tymczasem tych „krytycznych”, na rok przed rządami PiS, było ok. 25 proc., co oznaczać mogło (po analizie World Values Survey i ówczesnych badań CBOS-u) ok. 2,5 mln głosów oddanych właśnie przez nich na Zjednoczoną Prawicę, Korwina oraz Kukiza’15. A biorąc także pod uwagę niegłosujących i wahających się, w grę wchodzi nawet do 7,5 mln wyborców. Jest zatem o kogo walczyć.\nPo trzecie, nic tak nie przyciąga, jak w miarę klarowna wizja przyszłości, uczciwie pokazana perspektywa nowego modelu rozwoju społecznego oraz realizacji aspiracji poszczególnych grup społecznych. Taką wizję państwa (zwaną zresztą „Renowacją”) skutecznie wyłożyli swojemu społeczeństwu w latach 1983-1984 roku urugwajscy demokraci na pożegnanie z wojskową dyktaturą w tym kraju. Po czym wygrali wybory i zbudowali jedną z najlepszych demokracji w Ameryce Łacińskiej.\nPo czwarte i chyba najważniejsze: chociażby ze względu na „krytycznych demokratów” nie może być powrotu do uprawiania demokracji bez ludzi. I do polityków, którzy obawiają się swoich społeczeństw, trzymanych daleko na dystans według deklaracji: „wybraliście nas, to teraz się nie wtrącajcie”. Nie ma znaczenia, czy arogancja, strach, lenistwo były dotychczas tego przyczyną. Liberalną demokrację zdominowała absolutnie forma przedstawicielska rządów. A w liberalizmie politycznym wcale tak być nie musi.\nNie musimy oddawać wszystkich naszych spraw wyłącznie w ręce polityków i w ten sposób przykładać rękę do kreowania jakiejś elity, która wcale na to miano może nie zasługiwać. Między innymi z tego powodu reanimacja demokracji w Polsce będzie kolejnym po 1990 roku okresem założycielskim.\n„Ojcowie założyciele” dla uzdrowienia sytuacji zmuszeni są sięgać do korzeni demokracji. A „ojcowie założyciele” – zarówno ci starożytni, jak i amerykańscy – tylko w społeczeństwie widzieli prawodawców. Można powiedzieć, że jako suweren wynajmujemy sobie polityków do stanowienia pewnych, bardziej merytorycznych praw. Ale nigdy w kwestii naszych praw i wolności obywatelskich. W gruncie rzeczy chodziłoby głównie o realną możliwość społecznej korekty tego, co robią politycy.\nNie wystarczy Rekonstrukcja, potrzebna jest Konstrukcja\nTrzeba sobie powiedzieć jasno: w Polsce nie wystarczy przywrócić praworządności i rozliczyć się z sytuacjami jej łamania. Choć już samo to stanowić będzie wyjątkowe wyzwanie. Ale naruszenie równowagi naszego demokratycznego państwa ma głębsze podłoże.\nKonstytucyjna demokracja weszła w ostry wiraż nie wyłącznie za sprawą rządzącej obecnie partii, ale także za przyczyną wyraźnego osłabienia w społeczeństwie dotychczasowego konsensusu względem bezalternatywności systemu demokratycznego.\nDlatego demokratyczni politycy, organizacje pozarządowe, świat nauki muszą mieć razem jasno publicznie wyartykułowany Plan. Nie tylko „Rekonstrukcji” (czyli reakcji na przeszłość), ale i „Konstrukcji”, czyli wizji Polski i nowego społecznego porozumienia, pozwalającego zbudować legitymację dla konstytucyjnej demokracji na przyszłość.\nTo właśnie ta koncepcja zawarta w planie „Konstrukcji” powinna już dziś stanowić podwaliny trwającego wciąż procesu obrony demokracji przed zjawiskiem populistycznego autokratyzmu, który nas dotknął. Tym bardziej, że polityka może nas jeszcze popędzić w stronę trwałej „populistycznej polaryzacji”, w której wybory będzie wygrywać tylko ten, kto da więcej z publicznego budżetu. W takiej sytuacji żadne reformy już się nie udają, gdyż nawet ich zapowiedzi są karane przy wyborczej urnie.\nPowinniśmy więc mieć na celu,\npo pierwsze, odnowienie reputacji konstytucyjnej demokracji w Polsce oraz przywrócenie dla niej zaufania pośród obywateli, głównie tych krytycznych wobec jej funkcjonowania w praktyce.\nDlatego, po drugie, trzebazbudować jej siły obronne na przyszłość pośród: elit, funkcjonariuszy publicznych, ale przede wszystkim usatysfakcjonowanych jej funkcjonowaniem na co dzień obywateli.\nPo trzecie, zaproponować model rozwoju społecznego, który będzie w stanie skruszyć i zniwelować niebezpieczną dla demokracji i społeczeństwa ostrą polaryzację. Czyli wyprowadzić ją ze stanu antagonizmu do stanu bardziej znośnego, bo agonistycznego. A wszystko najszybciej jak się da. Ponieważ autokracje populistyczne są zjawiskiem cyklicznym i mogą szybko powrócić.\nTrzeba zatem pamiętać, że dobra konstytucja powinna budować wolę jej obrony. Jak to wszystko uczynić, to już kwestia rozpisania etapów „Rekonstrukcji” i „Konstrukcji”, na co w tym tekście nie ma już miejsca i wymagać będzie kontynuacji wywodu.\nPolki i Polacy muszą umówić się na jakiś model społecznego rozwoju\nPo pierwsze, zdecydowanie inkluzywny wobec wszystkich polskich mniejszości. Niestety COVID-19 na całym świecie i tu poczynił spustoszenia do tego stopnia, że rządy niektórych mało demokratycznych państw – szukając kozła ofiarnego – oskarżały mniejszości Ugrów, muzułmańskich Turków (Chiny) czy Kmerów (Kambodża) nawet o szerzenie wirusa. A i Polsce oberwało się w międzynarodowych raportach za szczucie na LGBT.\nPo drugie, chodziłoby o konkretny model „zielonego ładu” w Polsce.\nPo trzecie, ważne, by zredukować polaryzację, nasze „plemienne” antagonizmy i zamienić je w agonizmy, czyli spór wspólnotowy pozbawiony wrogości i wzajemnego poniżania. Zadaniem polityków powinno być tylko pootwieranie nam różnych for debaty. To będzie racja stanu nowej Rzeczypospolitej.\nDlatego w jej projekcie przewidziałbym miejsce dla nowej instytucji: Rady Państwa i Prawa, która:\nopiniowałaby (np. wzorem szwedzkiej Rady Praw) wstępnie wszystkie ustawy, także pod względem ich konstytucyjności,\nbudowałaby równowagę dla Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ – jako swego rodzaju „sygnalista”- informowałaby opinię publiczną o niekonstytucyjności projektów danego prawa,\nzobowiązana byłaby do przeprowadzania ogólnospołecznych deliberacji: naukowców, polityków i samych obywateli, nad wszystkimi aspektami przyszłego społecznego rozwoju.\nAby jako społeczeństwo zdołać się umówić z sukcesem na realizację jakiegoś modelu rozwoju, musimy spełnić pewne warunki wstępne.\nBędziemy musieli uzgodnić, gdzie nas dotknął kryzys i jakie były tego przyczyny.\nUstalić nasze „wspólnotowe ego”, czyli tożsamość. Chilijczycy, po ciężkich doświadczeniach z sadystyczną dyktaturą Pinocheta (1973-1988) zgodzili się na hasło: „Chile dla wszystkich Chilijczyków”, a Finowie, po tzw. „zimowej wojnie” z ZSRR (1939) postawili na niepodległość. My, moglibyśmy rozpocząć od: „Od podzielonej przeszłości, do wspólnej przyszłości”. Chilijczycy pokazali, że solidarność może być także „po” kryzysie, a nie tylko „przed” jego pokonaniem.\nWarunkiem koniecznym powodzenia jest obniżenie emocjonalnego napięcia każdej ze stron przez odejście od postrzegania siebie jako wyłącznych ofiar byłych konfliktów. Przysłużyć się temu może wspólnie i deliberatywnie pisana „Księga Prawdy o Polakach”, odzwierciedlająca subiektywne refleksje stron.\nJaki model społecznego rozwoju będziemy w stanie uzgodnić, gdybyśmy się dobrze do tego przyłożyli, dziś oczywiście do końca nie wiadomo. Ale można jakieś wnioski wyciągnąć z różnych społecznych badań.\nWydaje się, że mógłby to być „model kulturowy” tradycjonalistyczno-innowacyjny. Nikt nie może być zmuszany do akceptacji jednych czy drugich wartości, ale bez obu nie da się przetrwać w rozwijającym się świecie. Rzecz w tym, aby stale wymuszać debaty o nich, niekoniecznie konkluzywne.\nWeźmy dla przykładu kwestie imigracyjne. Coraz częściej słychać, że imigranci mogliby uzupełnić nasze braki w personelu medycznym drastycznie ujawnione w czasie COVID-19. Bez takiej otwartej debaty o imigracji, dziś Japonia i Korea Płd. pogrążają się w demograficznej klęsce. Argumentem-ciekawostką za otwartością jest też np. to, że ponad połowa zdobywców Nagrody Nobla w USA, to imigranci pierwszego czy drugiego pokolenia.\nModel rozwoju ekonomicznego, który się nasuwa, jest liberalno-równościowy. I nie chodziłoby tylko o wyrównywanie szans, bo dotyczy to głównie dzieci i młodych. Ale tego wyrównywania szans nie będzie bez pomocy dla większej pomyślności rodziców tych dzieci.\nKonieczne wydaje się, że model rozwojowy polityki musi wrócić do ścisłej kontroli władzy politycznej pomiędzy wyborami (praworządność), ze zdecydowanym uwolnieniem zdolności kontroli i ekspresji społecznej po stronie obywateli.\nNie uważam za konieczną całościową zmianę ustroju konstytucyjnego. Model semi-prezydencki – a dodatkowo w przyjętej przez nas jego wersji parlamentarno-prezydenckiej – jest optymalny, ponieważ jest anty-większościowy (w przeciwieństwie do czysto parlamentarnego) i buduje zdecydowanie większy potencjał dla weto-aktorów systemu. A mówiąc precyzyjniej, jest lepszym antidotum na zagrożenia tzw. „tyranią większości” parlamentarnej (a przecież w Polsce ją dziś właśnie mamy), której tak obawiali się „ojcowie założyciele” USA. Dlatego też wymyślili, dla równowagi – urząd prezydenta z prawem potężnego weta.\nModel semi-prezydencki przestaje dobrze działać tylko wtedy, gdy na horyzoncie polityki pojawia się antysystemowa, antydemokratyczna partia hegemoniczna (gdy wygrywa wybory na wszystkie urzędy), a wybory do obu izb parlamentu oraz na urząd prezydenta zbiegają się w czasie (np. tego samego roku).\nW Polsce zwiastuje to możliwy kryzys mniej więcej raz na 15 lat. Wystarczy zatem wyizolować te zagrożenia i wybiórczo wzmocnić pozycję: Senatu, prezydenta oraz samorządu terytorialnego, jako weto-aktorów systemu.\nA także rozprawić się z nadciągającym widmem partii antysystemowej i antydemokratycznej (według aktualnej na świecie doktryny, PiS nią właśnie jest). Rozprawić instytucjonalnie – np. w oparciu o konstytucyjną klauzulę umożliwiającą sądową delegalizację takiej partii (chodziłoby zatem tylko o uaktualnienie art. 13 Konstytucji), i politycznie – w oparciu o silne demokratyczne „centrum”.\nProjekt nowej Rzeczpospolitej powinien sugerować wprost instytucjonalne wzmocnienie bezpieczników demokracji wg. tzw. „redut obrony” demokracji, a mianowicie: wyborczej, horyzontalnej (checks and balances), administracyjnej (czyli tych, którzy stosują prawo) oraz obywatelskiej.\nI szczególną rangę nadać „reducie obywatelskiej”. Idąc wprost za instynktem tzw. „założycielskim” obywatele powinni być tu potraktowani – przynajmniej w dziedzinie praw i wolności – jako podstawowy Prawodawca, i – co ważniejsze – występujący w silnym sojuszu z „trzecią władzą” sędziowską, która swoją legitymację czerpałaby ze społecznych debat i różnych form społecznej ekspresji.\nPo pierwsze, ten nieformalny „sojusz” obywateli z „trzecią władzą” byłby kolejną zaporą przeciw tyraniom większości. Osobiście widzę sądy, które same też będą organizować „wysłuchania publiczne” w trudnych sprawach trafiających na wokandę.\nPo drugie, obywatele jako ostateczny „korektor” prowadzonych polityk, mogliby dostać do dyspozycji – wzorem Szwajcarii czy Urugwaju – dwie instytucje obywatelskiego weta: ustawodawczego oraz konstytucyjnego (to drugie względem orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego). Oczywiście oba prawa obywateli powinny być konstytucyjnie zagwarantowane.\nDemokraci muszą zadbać o solidne, demokratyczne „centrum”\nDemokraci już dziś muszą budować solidne „centrum”, ponieważ obecnie ze strony lewicy nic demokracji nie grozi. Atrakcyjne dla wyborców polityczne „centrum” to zaś jedyne polityczne lekarstwo na wszelki prawicowy ekstremizm.\nPrzed II wojną światową krajom takim jak Czechosłowacja (choć na krótko), Belgia i Finlandia udało się obronić demokracje przed nazistowskimi partiami, dzięki temu, że demokraci potrafili zbudować solidne „centrum”, co zapobiegło odpływowi elektoratu w stronę ekstremistycznego nacjonalizmu.\nW Belgii (1936-37) stało się to nawet dzięki Partii Katolickiej, która nawiązała współpracę nie ze skrajnymi katolikami, lecz z liberałami i socjalistami. Tyle historia, która jednak uczy.\nTakże i dziś w Polsce bez skonsolidowanego politycznego „centrum”, złożonego z prodemokratycznie zorientowanych polityków i społecznych aktywistów, żadna obrona demokracji nie może się udać. Bo prawidłowość dotyczy także odzyskiwania demokracji z rąk autokratycznych uzurpatorów.\n„Centrum” może być jednolite lub podzielone, ale mówić i działać powinno razem. Idzie o stałą, nawet kilkuletnią kooperację: partii politycznych i organizacji społeczeństwa obywatelskiego.\nBez takiej szerokiej koordynacji może się to odzyskanie demokracji nie udać. A z nią udało się: Słowakom (1998), Serbom, Chorwatom (2000), Ukraińcom (2004), Ormianom i Malajom (2018).\nWarunek najistotniejszy: „centrum” demokratów musi być dla wyborców atrakcyjne i prowadzić innowacyjną kampanię. A nade wszystko mieć przemyślane przyczyny wcześniejszego kryzysu i zbudowany na nich plan odbudowy państwa, uczciwie przekazany opinii publicznej.\nBartłomiej Nowotarski – prawnik konstytucjonalista, politolog, prof. Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu. Specjalizuje się we współczesnych dyktaturach, kryzysach demokracji oraz procesach jej rozwoju.


Czy czynne prawo wyborcze uzyskają 16-latkowie? - krzysztofjaw - NEon24.pl\nPOLITYKA - ŚWIAT 29.10.2019 19:00 10 komentarzy\nPóźniej podobnie mówiło się o wyborach samorządowych i wskazywano, że np. Austria już w 2007 roku uchwaliła stosowne zmiany a dyskusja w tym temacie rozpoczęła się w Finlandii i Norwegii.\nPodam jednostkowy przykład raczej pod prąd.\n18-letni syn moich znajomych.\nChociaż tak naprawdę, nasz daleeeeki krewny, woli zadawać się z gimbusami.\nNie z powodu opóźnienia czy jakichś braków. Jest oczytany- jak na dzisiejsze "edukacyjne normy" i ma nawet jak na nastolatka dość konserwatywne i wyrobione poglądy. Nie chce jednak zadawać się z równolatkami wśród których zbyt dużo(cytuję): ćpa, pali marychę i chla tanie piwska oraz chełpi się "zaliczeniami" łatwych "towarów". Jego hobby jest mechanika oraz drobne majsterkowanie i naprawy urządzeń elektrycznych. Gimbusom to imponuje a jemu nie przeszkadzają ich durackie komentarze i zachowania. Oni jeszcze przy mnie mają szanse nauczyć się rozumu- mówi.\nKtoś mógłby szyderczo zacytować "wśród ślepców jednooki królem" ale ja w nim widzę jeśli nie zdolnego elektromechanika to może nawet lidera jakiegoś ruchu.\nbrian 30.10.2019 07:09:45\n"Umożliwienie głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego osobom od 16. roku życia zakłada opozycyjna Partia Pracy i Szkocka Partia Narodowa"\nAno czarci pomiot wywijający ludzkością - zaczyna się spieszyć w przerabianiu ludzkości na szatańskie odchody. Wiadomo przecież, że starego wróbla na plewy nie złapiesz - więc zindoktrynują dzieci a potem poślą je do urn wyborczych i osiągną szybciej to - co chcą osiągnąć.\ndemonkracja 30.10.2019 08:52:27\nco do propozycji wieku wyborczego\nPozdrowiena z Londynu\nJozio z Londynu 30.10.2019 11:31:55\nBierne prawo wyborcze to jest 21 lat\nA obniżenie wieku? Sądzę, że wzrost zanotowaliby JKM, narodwcy i lewusy. Część lewusów mogłaby zresztą, zaglosować na JKM gdyby tylko mówił o trawce. Duże partie miałyby problem z dojściem do młodego człowieka. Bo czym młodzieży mogliby zaimponować Kaczyński czy tym bardziej Schetyna?\nA może to raczej odebrać prawo głosu niektórym starszym? np. w DPSach bywają ludzie niekumaci, acz z prawem głosu. I pracownicy im sugerują. A jak wystartuje na jakiegoś radnego jeszcze dyrektor placówki? Mórowany dobry wynik.\nJa bym podwyższył bierne prawo do sejmu do 30 lat, na prezydenta niech zostanie, ale do Senatu do 40, albo nawet wyżej. I do senatu jednak troche pomieszał. Tzn. cżęść senatorów wybierana przez wyższe uczelnie, część przez związki zawodowe, część przez prezydenta, a część w wyborrach bezpośrednich. Wtedy bylaby to prawdziwa izba wyższa i niezalezna od sejmu. Senat w obecnej postaci jest całkowicie zbędny.\nA do rad gminc i powiatów bym zostawil 18 lat. I każdy kandydat do sejmu, musiałby mieć co najmniej 5 lat pracy, acz nie na stanowisku urzędniczym czy mundurowym oraz obowiązkową kadencję w radzie gminy lub powiatu. Wtedy kariery rozwijałyby się naturalnie.\nWican 30.10.2019 14:13:32\n@Astra - Anna Słupianek 11:49:22\nJózio z Londynu, jeden z naczelnych trolli na niepoprawnych - kulturalny?\nLotna 30.10.2019 16:07:52\n„Mórowany dobry wynik.”\nZa długo stałeś przy garach i zapomniałeś polskiej ortografii?\nLotna 30.10.2019 16:12:28\nBiorąc pod uwagę, że dzisiejsze szkolnictwo to pralnia mózgów, a uniwersytety to wręcz wylęgarnia lewactwa, a na dodatek fakt, że znacznie przedłuża się wiek wkraczania w rzeczywiście dorosły wiek, czyli zakładania rodziny i wychowywania dzieci, a co za tym idzie osiągania dojrzałości i uzyskania doświadczenia życiowego - uważam, że prawo wyborcze powinno przysługiwać osobom, które skończyły nawet 25 lat, idealnie 30. Być może wtedy młodzi mieliby czas na skonfrontowanie swojej ideologii, albo trendu obowiązującego w ich środowisku, ze swoim doświadczeniem życiowym, choć też nie zawsze.\nOczywiście, jest to niewykonalne, bo lewa strony by taki postulat zakrzyczała jako dyskryminację młodych. Z pewnością jednak nie można się zgadzać na obniżenie wieku wyborczego, który i tak jest w tej chwili zbyt niski.\nLotna 30.10.2019 16:29:01\nDziękuję za zaproszenie oraz za ciepłe przyjęcie.\nTak to sporo lat, sporo się tu zmieniło.Niewielu że starej gwardii bloge rów tu pozostało.\nJeśli chodzi o rangę blogera, to gdyby taka możliwość zaistniałą to czemu nie. Nie jestem wprawdzie blogerem, ale zawsze coś skrobnę na miarę swoich możliwości.Ale jeszcze nie teraz\nJozio z Londynu 31.10.2019 17:22:03\nProszę o konkretny przykład\nJozio z Londynu 31.10.2019 17:22:41


autoportret.pl » Mordor Madness, czyli zespół budownictwa kompulsywnego\nFotografia czytelników fanpejdża "Mordor na Domaniewskiej"; dzięki uprzejmości administratorów https://www.facebook.com/mordornadomaniewskiej/\nMordor Madness, czyli zespół budownictwa kompulsywnego\nOkreślenie Mordor większości osób kojarzy się z władaną przez Saurona niedostępną krainą Tolkienowskiego Śródziemia. W Warszawie pierwszym skojarzeniem jest dzielnica biurowa na Mokotowie, na terenie dawnego Służewca Przemysłowego, obszar największej koncentracji przestrzeni biurowej w Polsce. Mordorem nazwali to miejsce jego pracownicy, nawiązując do zasad pracy w korporacji. Nazwa ta odwołuje się także do tamtejszej sytuacji transportowej, którą bez wielkiej przesady można nazwać komunikacyjnym koszmarem. W południowo-zachodniej części Mokotowa, na powierzchni około 3,4 km2 zlokalizowanych jest ponad 80 biurowców o łącznej powierzchni najmu przekraczającej 1,3 mln m2. Według różnych szacunków w największej w Polsce dzielnicy biurowej pracuje od 80 do 100 tys. osób, a więc mniej więcej tyle ile mieszka w Legnicy czy Słupsku. Mniej więcej 75 procent z nich rozpoczyna pracę między 8 a 9. Oznacza to, że w ciągu godziny do Mokotowskiej dzielnicy biurowej dojeżdża od 60 do 75 tysięcy osób. Po co najmniej 8 godzinach pracy, między 16 a 17, ponad 50 tysięcy osób (63 procent pracowników) próbuje się stamtąd wydostać, aby wrócić do domu. Określenie „próbuje” jest w tym wypadku jak najbardziej uzasadnione, poziom zakorkowania tamtejszych ulic i zatłoczenia środków komunikacji publicznej jest już niemal legendarny. Stacja, na której pracownicy Służewca wsiadają do metra (Wierzbno) w internetowych memach jest synonimem najwyższego stopnia zatłoczenia („ciasno – ciaśniej – metro Wierzbno”), a najbardziej zakorkowany kwartał porównywany jest do Trójkąta Bermudzkiego, w którym giną nie statki, samoloty i ludzie, ale czas, paliwo i pieniądze. Jak określił to jeden z respondentów prowadzonych przeze ze mnie badań, na młodych ludzi przepychających się w kolejce, żeby wsiąść do wypełnionego już po brzegi tramwaju, „aż przykro patrzeć…”.\nFotografia czytelników fanpejdża „Mordor na Domaniewskiej”; dzięki uprzejmości administratorów https://www.facebook.com/mordornadomaniewskiej/\nLegendarne już zakorkowanie mokotowskiego obszaru biznesowego nie zniechęca jednak jego pracowników do korzystania z transportu indywidualnego. Z ankiety przeprowadzonej przez Urząd Miasta w 2016 roku wynika, że choć większość (niemal 70 procent) korzysta z transportu zbiorowego lub roweru, to jednak 30 procent dojeżdża do pracy samochodem. W rezultacie codziennie w rejon biurowego Mokotowa przyjeżdża około 30 tysięcy samochodów, które nie tylko korkują ulice (w tym te, po których poruszają się autobusy), ale także parkują. Teoretycznie, zgodnie z wyliczeniami firmy Jone Lang LaSalle, liczba miejsc parkingowych w obszarze biurowym niemal w pełni pokrywa zapotrzebowanie –w biurowcach zlokalizowanych jest około 29 500 miejsc. Jak większość tutejszej przestrzeni nie są to jednak miejsca ogólnodostępne, ale prywatne, przez co nie są wykorzystywane w 100 procenach. Deficytu miejsc parkingowych nie pokrywa także oferta 15 płatnych parkingów i 2 350 bezpłatnych miejsc publicznych. Każdego dnia zatem około 1 300 samochodów parkuje w miejscach niedozwolonych, często na trawnikach i chodnikach, utrudniając ruch pieszych, który i tak nie jest łatwy ze względu na brak chodników wzdłuż części ulic. Osoby dojeżdżające samochodami narzekają zatem na brak miejsc parkingowych, ci zaś, którzy docierają do pracy transportem zbiorowym uskarżają się na trudności w poruszaniu się i pogarszanie estetyki przestrzeni publicznej przez zaparkowane w niedozwolonych miejscach auta. Najbardziej oczywistym rozwiązaniem tego problemy wydaje się zwiększenie udziału podróży transportem zbiorowym kosztem indywidualnego. Jednak także komunikacja miejska obsługująca dzielnicę boryka się z olbrzymimi problemami. Autobusy stoją w korkach, stacje metra zlokalizowane są zbyt daleko, aby można było dotrzeć do nich pieszo, linie tramwajowe mają zaś niewystarczającą przepustowość. Wśród osób dojeżdżających do pracy samochodem aż 42 procent deklaruje, że do korzystania z transportu zbiorowego mógłby ich skłonić mniejszy tłok w komunikacji miejskiej, a 26 – większa częstotliwość kursowania autobusów i tramwajów. Tylko 25 procent kierowców stwierdziła, że nic nie skłoniłoby ich korzystania z transportu zbiorowego. Proste wyliczenie pokazuje, że poprawa jakości komunikacji miejskiej mogłaby – przynajmniej teoretycznie – zmniejszyć liczbę samochodów w tym rejonie, o co najmniej 12,5 tysiąca.\nLIBERALNY MODEL POLITYKI PRZESTRZENNEJ\nTak trudna, a według niektórych nawet tragiczna, sytuacja komunikacyjna mokotowskiego rejonu biurowego wynika przede wszystkim z jego monofunkcyjnego charakteru. Dominacja funkcji biurowej jest przyczyną także wielu innych trudności, z którymi borykają się pracownicy służewieckich biur: niedostatecznego wyposażenia w usługi (w tym handlowe), braku przyjaznych przestrzeni publicznych czy wyludniania i praktycznie zamierania obszaru wieczorami i w dni wolne od pracy. Choć w ostatnich kilku latach na dawny Służewiec Przemysłowy zaczyna wkraczać funkcja mieszkaniowa, to jednak wciąż teren ten jest wyraźnie zdominowany przez biura. Oczywiste jest, że powstanie tak dużej monofunkcyjnej dzielnicy biurowej musiało spowodować opisane wyżej problemy, przede wszystkim transportowe. Jak to się zatem stało, że taka dzielnica powstała, w takich rozmiarach i formie?\nGdy na początku lat 90. otwierano pierwszy biurowiec (funkcjonujący do dziś Curtis Plaza) na terenie Służewca Przemysłowego (a właściwie Południowej Dzielnicy Przemysłowo-Składowej) chyba nikt nie przypuszczał że ten industrialny rejon Warszawy, zabudowany fabrykami i magazynami, w ciągu niemal 20 lat przekształci się w największe w Polsce zagłębie biurowe. Podobnie jak przekształcenie rolniczego terenu wsi Służewiec w dzielnicę przemysłową było jednym z przejawów powojennej industrializacji, tak wspomniane zmiany doskonale obrazują charakter i trajektorię polskiej transformacji. W wyniku deindustrializacji i tertiaryzacji (zwiększenie roli usług w gospodarce) służewieckie fabryki zostały zastąpione przez biurowce, przy czym pierwsze z nich powstawały często w wyniku przebudowy budynków przemysłowych. Prywatyzacji i liberalizacji gospodarki towarzyszyło przywrócenie mechanizmu wolnorynkowego jako głównego czynnika kształtującego polską przestrzeń. W połączeniu z liberalnym modelem polityki przestrzennej zaowocowało to żywiołowym, niezaplanowanym i nieskoordynowanym zagospodarowywaniem przestrzeni, zwłaszcza w miastach. Z kolei otwarcie polskiego rynku na napływ zagranicznego kapitału i poddanie go oddziaływaniu procesów globalizacji otworzyło drogę do ekspansji międzynarodowym korporacjom, także z branży nieruchomości komercyjnych. Obecność zagranicznych firm, w połączeniu z względnie niskimi kosztami pracy i liberalnymi przepisami, skutkowała rozwojem w naszym kraju sektora usług dla przedsiębiorstw. Ślady wszystkich tych procesów widoczne są dziś w zagospodarowaniu przestrzeni dawnego Służewca Przemysłowego, ich długofalowe skutki zaś w znacznej mierze determinują to, w jaki sposób obszar ten żyje i funkcjonuje.\nOprócz opisanych procesów przestrzeń mokotowskiego zagłębia biurowego jest doskonałą ilustracją specyfiki polskiej transformacji także w dwóch innych aspektach: ekspansji wielkopowierzchniowych obiektów handlowych i rozliczeń z peerelowską przeszłością. W 2000 roku sąsiedztwie służewieckich biur otwarto Galerię Mokotów, czyli jedno z najpopularniejszych w Warszawie centrów handlowych. Po drugiej stronie ulicy z kolei zlokalizowana jest siedziba Instytutu Pamięci Narodowej.\nNa początku lat 90. tereny przemysłowej dzielnicy były idealnym miejscem dla nowych inwestycji. Grunty można było kupić za symboliczną złotówkę, państwowe przedsiębiorstwa przemysłowe będące ich właścicielami masowo upadały. Ich najcenniejszym zasobem były ich nieruchomości, a właściwie grunty zlokalizowane wprawdzie na obrzeżach miasta, ale blisko dzielnic mieszkaniowych, lotniska i linii kolejowej, z pełnym wyposażeniem infrastrukturalnym (między innymi wydajną siecią energetyczną zaprojektowaną na potrzeby przemysłu). Można by rzec, że teren ten aż prosił się o nowy rodzaj zagospodarowania i nie może dziwić, że szansę tę wykorzystali zagraniczni i polscy inwestorzy. W tamtym czasie popyt na biura w Warszawie wielokrotnie przekraczał ich podaż, stąd zyski z inwestycji zwracały się bardzo szybko i nikt nie przejmował się brakiem planu czy choćby ogólnej koncepcji zagospodarowania i urządzenia tego terenu. Nikt także, w tym władze Warszawy, nie zwracał uwagi na wydolność lokalnego układu transportowego czy jakość przestrzeni publicznych.\nPo początkowym, dość krótkim okresie badania gruntu, Służewiec Przemysłowy wszedł w fazę dynamicznego rozwoju, który przyspieszył zwłaszcza po 2004 roku. Kulminacja przypadła na rok 2012, kiedy to łączna powierzchnia biurowa w mokotowskim obszarze biznesu przekroczyła milion m2, zaś w ciągu dwunastu miesięcy wynajęto rekordowe 200 tys. m2 powierzchni biurowej. (Dla porównania: wg danych CBRE łączna powierzchnia biurowa w Lublinie w 2018 roku to 171 tys. m2). Udział Służewca w całkowitej aktywności najemców w Warszawie sięgał wówczas 30 procent, a wskaźnik pustostanów nieznacznie przekraczał 5%. Gargantuiczna skala i zawrotne tempo, w jakim rozwijał się biurowy Służewiec, przypominały, znane z medycyny zachowania kompulsywne. Tak, jakby deweloperzy śpieszyli się, aby wybudować jak najwięcej i jak najszybciej. Oczywiście ich zachowanie było uzasadnione czynnikami ekonomicznymi – dużym popytem na biura. Jednak popyt ten był w coraz większym stopniu zaspokojony, a rozpędzona inwestycyjna machina wciąż pędziła naprzód. Nie napotykała zresztą na swojej drodze wielu przeszkód, gdyż oprócz dostępności dużych, tanich i uzbrojonych działek obszar Służewca miał jeszcze jedną zaletę: brak miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.\nBARDZO OGÓLNY PLAN OGÓLNY\nPo wejściu w życie w 2003 roku ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utraciły ważność plany miejscowe uchwalone przed 1995 rokiem. Los taki spotkał także warszawski Plan Ogólny z 1992 roku. Od końca 2003 roku obszar dawnego Służewca Przemysłowego nie miał ważnego planu miejscowego. Jak przyznają warszawscy urzędnicy nie wiązało się to ze znaczącym pogorszeniem sytuacji planistycznej obszaru, gdyż Plan Ogólny był – zgodnie z nazwą – na tyle ogólny, że pozwalał na budowanie „niemal wszystkiego wszędzie”. Plan ten zakładał powstanie na południowym Mokotowie dzielnicowego centrum z funkcjami usługowymi, handlowymi, jednak nie w rejonie Służewca Przemysłowego, ale oddalonego o około kilometr na wschód rejonu Dworca Południowego, obsługiwanego przez (budowane wówczas) metro, tramwaje i autobusy. Inwestorom znacznie łatwiej było jednak zagospodarowywać poprzemysłowe działki Służewca, i to ten rejon, a nie obszar przewidziany przez politykę przestrzenną miasta, wybrali jako miejsce swojej aktywności.\nPlany miejscowe dla dawnego Służewca Przemysłowego zostały uchwalone dopiero w 2011 i 2012 roku (odpowiednio dla rejonu ulicy Cybernetyki i ulicy Konstruktorskiej). Ich przygotowywanie trwało tak długo przede wszystkim z powodu przewidzianej przepisami procedury planistycznej. Dodatkowym czynnikiem utrudniającym sprawne uchwalenie planów były niefortunne decyzje podjęte w momencie przystępowania do ich uchwalenia. Na początku bowiem władze Warszawy chciały przygotować jeden plan obejmujący bardzo duży obszar i dopiero na dalszym etapie prac zdecydowano się na podział terenu i przygotowanie dwóch odrębnych planów. Ich uchwalenie na początku drugiej dekady obecnego stulecia oznaczało, że władze miasta uzyskały skuteczny instrument realizacji polityki przestrzennej na tym obszarze po okresie największego boomu inwestycyjnego, a więc gdy przestrzeń mokotowskiej dzielnicy była w już w dużej mierze zagospodarowana i właściwie przesądzone już było, jaki kształt przybierze ten fragment miasta. W rezultacie plany przede wszystkim sankcjonowały już istniejące zagospodarowanie. Co ciekawe, zgłaszane przez deweloperów i inwestorów uwagi do projektów obu planów postulowały przede wszystkim intensyfikację zabudowy, tj. dopuszczenie lokalizacji wieżowców. Można zatem przypuszczać, że gdyby istniejące przepisy (także te, według których teren ten był zagospodarowywany, zanim uchwalono plany) dopuszczały na Służewcu zabudowę wysokościową, mielibyśmy dziś do czynienia z jeszcze większą koncentracją powierzchni biurowej, a tym samym jeszcze większym nasileniem problemów, z którymi boryka się dziś ta część miasta.\nOkres dynamicznego, wręcz żywiołowego rozwoju warszawskiej dzielnicy biurowej dokonywał się zatem niezależnie od polityki przestrzennej władz lokalnych. Narzędziem tej polityki nie można bowiem nazwać tzw. wuzetek na podstawie których powstała większość służewieckich biurowców. Wuzetki to decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które wydawane są dla terenów, dla których nie obowiązują plany miejscowe. Te ostatnie stanowią akt prawa miejscowego i w swoich zapisach muszą być zgodne z uchwalanym dla obszaru całej gminy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ze względu na konstrukcję zapisów ustawowych wuzetki nie muszą być zgodne z zapisami studium, zaś władze lokalne, o ile spełniona jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, właściwie muszą się zgodzić na wnioskowane przez inwestora zagospodarowanie terenu (nawet jeśli stoi w jawnej sprzeczności z zapisami studium). Zasada dobrego sąsiedztwa wydaje się stworzona do rozwoju takich miejsc jak mokotowskie zagłębie biurowe, czyli monofunckyjnych obszarów intensywnej zabudowy. Zakłada ona bowiem, że wymagania dla nowej zabudowy określa sposób zagospodarowania co najmniej jednej działki dostępnej z tej samej drogi publicznej. A zatem wystarczy, że powstanie jeden biurowiec, aby w jego sąsiedztwie mogły powstawać kolejne. Władze lokalne w praktyce miały więc bardzo niewielki, o ile w ogóle, wpływ na kierunek rozwoju przestrzennego tego obszaru. O tym, w jaki sposób przekształcał się Służewiec Przemysłowy decydowali raczej deweloperzy i inwestorzy, a w wielu wypadkach tak naprawdę instytucje finansujące te inwestycje, które stosują własne kryteria, oceniając jakość i wiarygodność kredytowanego przedsięwzięcia, rzadko uwzględniające lokalny kontekst czy jakość zagospodarowania przestrzennego.\nTo deweloperskie eldorado nie mogło oczywiście trwać wiecznie. Tak jak środowisko przyrodnicze ma pewną pojemność, tj. maksymalną liczbę lub zagęszczenie osobników danego gatunku roślin bądź zwierząt, których potrzeby jest w stanie zaspokoić bez naruszania swojej równowagi, tak samo środowisko miejskie, a w tym wypadku przede wszystkim jego system transportowy, jest w stanie zagwarantować sprawną obsługę określonej liczbie użytkowników. Jeśli na dodatek są to tego samego rodzaju użytkownicy, o bardzo podobnym dobowym rytmie przemieszczeń, pojemność ta jest jeszcze bardziej ograniczona. Mokotowska dzielnica biurowa doszła pod koniec pierwszego dziesięciolecia XXI wieku do granic tej pojemności. Problemy, z którymi boryka się dziś, nie pojawiły się oczywiście z dnia na dzień i ich pierwsze oznaki widoczne były już wcześniej. Jednak prawdziwe apogeum przypadło na drugą dekadę XXI wieku. Nasilające się trudności transportowe, coraz wyraźniejsze i dotkliwa niewydolność systemu drogowego i komunikacji publicznej czy chaos przestrzenny zaczęły skutkować nie tylko niezadowoleniem użytkowników tego obszaru, ale także spadkiem zainteresowania najemców, a nawet opuszczaniem niewygodnej lokalizacji przez część z nich. Spadkowi atrakcyjności Służewca sprzyjał boom inwestycyjny na obsługiwanej od 2015 roku przez drugą linię metra Woli (dla rynku nieruchomości czynnikiem podnoszącym atrakcyjność tego obszaru była sama zapowiedź otwarcia linii metra).\nJednak podaż powierzchni biurowej na Mokotowie spowolniła jedynie nieznacznie. Wynikać to mogło po części z nadmiernego optymizmu inwestorów, ale także z charakteru inwestycji budowlanych, które realizowane są w określonym, stosunkowo długim cyklu. W rezultacie na początku 2016 roku aż 20 procent biur w na Służewcu pozostawało niewynajęte, zaś udział dzielnicy w całkowitej aktywności najemców w Warszawie wyniósł zaledwie 18 procent. Ostatnio dodatkowym czynnikiem obniżającym atrakcyjność tego obszaru jest sytuacja na warszawskim rynku pracy, który staje się rynkiem pracownika. Wobec coraz ostrzejszej konkurencji o już nie tylko najwyżej, ale także średnio wykwalifikowanych specjalistów, firmy starają się przyciągnąć pracowników nie tylko wynagrodzeniem czy warunkami zatrudnienia, ale także jakością biura i jego otoczenia. Lokalizacja w mokotowskim zagłębiu biurowym nie jest w tym wypadku zbyt atrakcyjna, i nie chodzi tylko o realne problemy, ale i niesławę, jaką okryła się ta okolica.\nopracowanie: P. Chuchla\nSKUTKI W PORTFELACH I TRACENIE ŻYCIA\nW efekcie opisanych procesów czynsze za powierzchnie biurowe na Służewcu obecnie są wyraźnie niższe niż w centrum miasta (o około 25–33 procent w zależności od klasy obiektu), przy wysokim wskaźniku pustostanów. Właściciele mokotowskich biurowców odczuwają zatem wyraźnie, bo w portfelach, negatywne skutki decyzji inwestycyjnych podejmowanych przez ostatnie 20 lat. Złośliwie można by powiedzieć, że rynek sam jest sobie winien – doprowadził do przeinwestowania tego obszaru. Jednak te negatywne skutki odczuwają także (a może przede wszystkim) pracownicy, których przestrzeń pracy jest nie tylko nieprzyjazna, ale wręcz utrudnia codzienne funkcjonowanie. Niemal 90 procent z około 100 tysięcy osób pracujących na Służewcu to osoby przed trzydziestką, dopiero rozpoczynające swoje życie zawodowe. Obcowanie z przestrzenią mokotowskiego zagłębia biurowego – w drodze do i z pracy czy podczas przerw – kształtuje zatem ich pierwsze doświadczenia zawodowe. Szczególnie znaczący wpływ mają kwestie transportowe, a zwłaszcza czas dojazdu, który może być powodem narastającej frustracji, gdy jest długi nie tyle z powodu odległości dzielącej miejsce pracy od miejsca zamieszkania, ile z racji niewydolności układu komunikacyjnego. „Tracenie życia” w korkach sprawia, że uszczuplony zostaje czas spędzany z rodziną czy przyjaciółmi, przeznaczony na rekreację i wypoczynek czy rozwój osobisty. Sprywatyzowanie przestrzeni sprawia, że jej forma i funkcja są podporządkowane rachunkowi ekonomicznemu – nie ma w niej miejsca na to, co nie generuje zysku. Przykładem może być mała architektura, ławki czy kosze na śmieci, która wprawdzie ułatwia użytkowanie przestrzeni, ale nie generuje dochodu.\nDzielnica boryka się zatem z wieloma problemami, jednak nadmiernie spieszą się ci, którzy wieszczą jej rychły upadek. Wydaje się, że zostały tam zainwestowane zbyt duże zasoby (przede wszystkim finansowe) i jest to miejsce pracy dla zbyt wielu osób, aby tak łatwo uległo degradacji. Od kilku lat na Służewcu podejmowane są działania mające na celu poprawę sytuacji, realizowane przez trzy główne grupy. Po pierwsze, w dziedzinie transportu oraz planowania przestrzennego aktywne są władze Warszawy, które poprzez (niewątpliwie spóźnione) inwestycje i rozwiązania infrastrukturalne starają się usprawnić system transportowy rejonu. Dotyczy to zarówno komunikacji miejskiej (np. nowe linie autobusowe czy otwarcie specjalnego toru do zawracania tramwajów przy stacji metra Wierzbno, dzięki czemu znacznie zwiększyły się ich możliwości przewozowe), jak i sieci drogowej. W tym drugim wypadku działania nakierowane są na zwiększenie przepustowości ulic (na przykład poprzez poszerzanie), co, zgodnie z prawem Lewisa-Mogridge’a, zapewne nie poprawi sytuacji w dłuższej perspektywie czasowej. Jeśli chodzi o planowanie przestrzenne, to wydaje się że największe pozytywne oddziaływanie ma obecność planów miejscowych. Stabilizują one sytuację prawną i pozwalają przewidzieć (także inwestorom) kierunki rozwoju tego obszaru.\nDrugą aktywną grupą są deweloperzy którzy, orientując się, że rynek biurowy na Mokotowie doszedł do granic swojej pojemności, coraz częściej decydują się na realizację inwestycji mieszkaniowych, a także hotelowych. W efekcie struktura funkcjonalna Służewca będzie się dywersyfikować, co należy uznać za zjawisko pozytywne. Jednocześnie przestrzeń mokotowskiej dzielnicy biznesowej nie oferuje atrakcyjnych warunków mieszkaniowych – nie tylko pod względem transportowym, ale także wyposażenia w infrastrukturę społeczną, handlową i usługową oraz przyjazną przestrzeń publiczną – trudno więc przewidzieć, czy mieszkania na Służewcu będą chętnie kupowane. Trzecią grupą aktorów, która podejmuje chyba najbardziej zróżnicowane, ale jednocześnie w stosunkowo niewielkiej skali przedsięwzięcia, są zarządcy obiektów biurowych, ich najemcy i pracownicy. Przykładem zorganizowanej formy tych działań może być aktywność Stowarzyszenia Lepszy Służewiec, skupiającego mieszkańców, pracowników biurowców, najemców oraz właścicieli i zarządców nieruchomości. Celem stowarzyszenia jest poprawa warunków życia i pracy na terenie dzielnicy między innymi poprzez „rozwiązanie problemów komunikacyjnych dotykających ten obszar miasta, poprawa jakości przestrzeni publicznej oraz promocja inicjatyw o charakterze miastotwórczym, które ożywią Służewiec Biurowy także po godzinach pracy” (www.lepszysluzewiec.pl).\nMIASTO W RĘKACH PRYWATNYCH\nNie ulega wątpliwości, że historia największego w Polsce zagłębia biurowego jest przykładem negatywnych skutków oddania (niezależnie, czy celowego, czy też nie) decyzji dotyczących rozwoju przestrzennego dużego fragmentu miasta w ręce sektora prywatnego. W rezultacie powstała sprywatyzowana, podzielona ogrodzeniami (a niekiedy także szlabanami) przestrzeń pracy, która dla wielu osób stała się gorzkim symbolem żywiołowych przemian przestrzeni polskich miast po 1989 roku, liberalnej polityki przestrzennej oraz przedkładania własności i interesu prywatnego nad dobro publiczne i ład przestrzenny. Czy jednak można oczekiwać od podmiotów prywatnych, że będą uwzględniać w swoich planach inwestycyjnych coś więcej niż wężej lub szerzej rozumiane korzyści własne? Czy zadaniem deweloperów jest analizować długofalowe skutki swoich decyzji inwestycyjnych, także z szerszego niż własna działka punktu widzenia, i w rezultacie podejmować decyzje, które będą korzystne nie tylko dla nich, ale także dla innych aktorów lokalnych i całego miasta? To oczywiście zadania władz lokalnych, jednak od nich także trudno oczekiwać prowadzenia skutecznej polityki przestrzennej w niezbyt – delikatnie mówiąc – korzystnych pod tym względem uwarunkowaniach prawnych (chodzi przede wszystkim o brak narzędzi polityki przestrzennej w sytuacji braku planu miejscowego).\nW tym momencie może się nasuwać pytanie, czy inny model jest możliwy? Za granicą, przede wszystkich w miastach Europy Zachodniej, można znaleźć liczne przykłady dzielnic biznesowych zlokalizowanych na obrzeżach miasta, których powstanie zostało zaplanowane przez władze lokalne, realizacja tych planów odbywała się zaś we współpracy z sektorem prywatnym. Polityka przestrzenna, skoordynowana z gospodarczą i transportową, była głównym czynnikiem decydującym o kierunkach rozwoju tych obszarów. W efekcie powstały dzielnice łączące funkcje biurowe z mieszkalnymi, usługowymi, handlowymi, a niekiedy także rozrywkowymi i rekreacyjnymi, takie jak londyńskie Canary Wharf, paryskie La Défense czy kopenhaskie Orestadt. Są one zlokalizowane wprawdzie peryferyjnie względem centrum miasta, ale świetnie skomunikowane z resztą obszaru zurbanizowanego (głównie transportem szynowym, w tym podziemnym), o spójnej i zrównoważonej strukturze przestrzennej, uwzględniającej nie tylko przestrzenie pracy czy zamieszkania, handlu, usług i rekreacji, ale także wysokiej jakości przestrzenie publiczne. Zaplanowany charakter oznacza, że zazwyczaj głównym aktorem decydującym o kształcie przestrzennym tych dzielnic i odpowiedzialnym za ich właściwe i uprzednie (w stosunku do powstawania zabudowy) wyposażenie transportowe były władze lokalne. Nie oznacza zaś oczywiście, że są to przestrzenie idealne, pozbawione problemów i funkcjonujące zgodnie z założeniami planistów (na przykład w zakresie przewidywanej liczby mieszkańców), jednak w porównaniu z kłopotami, z jakimi boryka się warszawski Służewiec, można w ich wypadku mówić raczej o niedogodnościach czy niedoskonałościach.\nMokotowska dzielnica biznesowa, ze wszystkimi swoimi problemami, bolączkami i paradoksami doskonale wpisuje się w schemat rozwoju przestrzennego miasta postsocjalistycznego, będącego idealnym środowiskiem dla ukształtowania się neoliberalnego modelu polityki przestrzennej. W pierwszym, potransformacyjnym okresie, zarówno wśród polityków, jak i społeczeństwa widoczny był wyraźny sceptycyzm (lub wręcz niechęć) wobec planowania per se, z nadzieją i entuzjazmem podchodzono zaś do wszystkiego, co wolnorynkowe, liberalne, prywatne, zagraniczne i nowoczesne. Wśród władz publicznych, także lokalnych, powszechne było nastawienie prowzrostowe (tzw. growthism), czyli ukierunkowanie na wzrost gospodarczy pojmowany w kategoriach napływu kapitału zagranicznego, realizacji dużych inwestycji i tworzenia miejsc pracy. Aktorzy lokalni nie przejmowali się lub też nie mieli wiedzy o takich kwestiach jak zrównoważony rozwój czy udział mieszkańców w podejmowaniu decyzji dotyczących rozwoju miasta: to, co indywidualne i prywatne, było ważniejsze niż to, co wspólne, publiczne i uspołecznione. W tym modelu planowanie przestrzenne nie jest oczywiście zupełnie nieobecne, ale przyjmuje formę strategicznego planowania zarządczego (strategic management planning), w którym miasta konkurują między sobą – często w skali globalnej – o inwestorów i tworzone przez nich miejsca pracy. Narzędziem tej konkurencji jest stwarzanie kapitałowi jak najlepszych warunków do działania, co w sferze przestrzennej polega między innymi na możliwie liberalnej i elastycznej polityce przestrzennej, skutkującej rozwojem specyficznych przestrzeni pracy w postaci zunifikowanych w skali globalnej dzielnic biznesowych, zdominowanych przez usługi dla przedsiębiorstw, często w formie centrów outsourcingowych.\nSkutki połączenia tych dwóch rodzajów uwarunkowań, tj. liberalnej polityki przestrzennej i rzeczywistości postsocjalistycznej, można zobaczyć na własne oczy na Mokotowie. I choć sytuacja w ostatnich latach nieco się poprawiła, to jednak wciąż warszawski Służewiec można uznać za jeden z najbardziej problematycznych obszarów miasta, zwłaszcza w zakresie transportu. Co więcej, w związku z trwałością zagospodarowania przestrzennego i jego małą podatnością na zmiany, rozwiązywanie problemów tego obszaru może zająć wiele lat, a nawet dekad. Scenariuszy rozwoju sytuacji może być kilka. Od optymistycznego, zakładającego dywersyfikację funkcji, przekształcanie pustych biur w budynki mieszkaniowe, usługowe, edukacyjne i kulturalne oraz rozwój sieci transportu szynowego i ścieżek rowerowych, po skrajnie pesymistyczny, w którym problemy komunikacyjne będą narastać (na przykład z powodu braku środków na inwestycje w transport zbiorowy), atrakcyjność lokalizacyjna całego rejonu zaś znacząco spadnie (także w związku z likwidacją pobliskiego lotniska), skutkując ucieczką najemców i rosnącą liczbą pustostanów, a w rezultacie degradacją fizyczną, ekonomiczną i społeczną.\nSpojrzenie w przyszłość nasuwa jeszcze jedno pytanie: czy Warszawy nie czeka powtórka z historii, czyli powstanie Mordoru Bis, tym razem w centrum miasta. Z wstępnych szacunków wynika, że we wschodniej części Woli powstało, powstaje lub powstanie w ciągu najbliższych kilku lat około 2,5 miliona m2 nowoczesnej powierzchni biurowej. To dwukrotnie więcej niż obecnie na Służewcu. Na dodatek na Woli powierzchnia ta będzie jeszcze bardziej skoncentrowana, bo zlokalizowana w wieżowcach. Zakładając, że przeciętnie na jednego pracownika przypada około 10 m2 powierzchni biurowej otrzymujemy ogromną liczbę 250 tysięcy osób pracujących na stosunkowo niewielkim obszarze, które codziennie będą musiały do swoich biur dotrzeć i się z nich wydostać. W okolicach jednego tylko skrzyżowania – rodna Daszyńskiego – w epicentrum biurowego boomu inwestycyjnego, zlokalizowane będzie około 800 tysięcy m2 biur. Nawet jeśli przy rondzie znajduje się stacja metra, to jednak wciąż taka koncentracja pracowników grozi przeciążeniem systemu transportowego, choćby z uwagi na ograniczoną przepustowość przejść podziemnych. Co znamienne, także w tym wypadku zagospodarowanie wyprzedza proces planistyczny – tylko dla części tego rejonu uchwalono plany miejscowe. Być może zatem niezrównoważony rozwój przestrzenni pracy jest strukturalną cechą rozwoju Warszawy? Czymś, z czym trzeba się pogodzić, podobnie jak cykle koniunkturalne w gospodarce? Albo może raczej chorobą wieku dziecięcego miast postsocjalistycznych, w którym widocznie wciąż jesteśmy.\n Badanie Urzędu Miasta st. Warszawy dotyczące zachowań komunikacyjnych pracowników Służewca przeprowadzone w 2016 r.\n Wraz z dr hab. M. Smętkowskim, dr K. Wojnar i J. Rokiem, w ramach projektu NCN Nowe przestrzenie gospodarcze metropolii – struktura, funkcje i powiązania obszarów biznesu na przykładzie kształtującej się metropolii warszawskiej realizowanego w Centrum Europejskich Studiów Regionalnych i Lokalnych (EUROREG) Uniwersytetu Warszawskiego.\n Savills. (2017). @Służewiec: #żyję #mieszkam #pracuję.\n Badanie TNS Polska z 2015 roku wykonane na zlecenie marki TIGER.\n Kulcsar, L. J., & Domokos, T. (2005). The Post‐Socialist Growth Machine: The Case of Hungary. International journal of urban and regional research, 29(3), 550-563.\nWright, I., & Cleary, S. (2013). Are we all neoliberals now? Urban Planning in a neoliberal era. unpublished manuscript prepared for the 49th ISOCARP Congress.(www. isocarp. net/Data/case_studies/2412.pdf).


Można z całą pewnością stwierdzić, że mitologia starożytnej Grecji była inspiracją i źródłem motywów dla literatury niemal wszystkich epok literackich cywilizacji zachodniej. Tak naprawdę można, po bliższym przyjrzeniu się dziełom literackim, że niemal każdy z używanych w nich motywów znajduje swój pierwowzór w mitologii, religii lub literaturze starożytnej. Mity miały decydujące znaczenie dla życia religijnego i społecznego cywilizacji antycznej. Przede wszystkim wyjaśniały zjawiska niewytłumaczalne dla antycznej nauki, a także umacniały więzi społeczne i sankcjonowały religię. Także moralność społeczeństwa opierała się na przekazach mitologicznych. Inną jeszcze rolą mitów była funkcja dydaktyczna - wyjaśnianie porządku wśród elementów otaczającego starożytnych ludzi świata. Po okresie średniowiecza, autorzy wszystkich epok wykorzystywali motywy, wątki i bohaterów pochodzących z mitologii. W średniowieczu większość dziedzictwa antycznego uważano bowiem za niewarte uwagi pogańskie wymysły. Za to w epoce renesansu, erze ponownego odkrycia i przywrócenia do historii ideałów starożytnych, do mitów greckich oraz ich rzymskich nawiązań odnoszą się niemal wszyscy pisarze i przytłaczająca większość artystów. Motywy mitologiczne i starożytne pojawiają się w bardzo wielu dziełach jednego z pierwszych mistrzów polskiej literatury - Jana Kochanowskiego. Oprócz zaczerpnięcia wielu motywów mitologicznych, Kochanowski po raz pierwszy użył w języku polskim antycznych gatunków literackich - pieśni, dramatu (tragedii) czy trenu. Znakomitym przykładem połączenia w języku polskim antycznego gatunku piśmienniczego z antycznym toposem jest "Pieśń świętojańska o sobótce" ze znanym motywem arkadyjskim. Jest to cykl złożony z dwunastu utworów powstałych w okresie, gdy poeta przebywał w majątku czarnoleskim. Śpiewane kolejno przez dwanaście panien pieśni zawierają w sobie pochwałę życia na wsi, umiarkowanej zabawy i świętowania oraz życia rodzinnego. Kolejne pieśni, będące częścią całego utworu, poruszają kolejne ważne dla poety tematy. Pieśń pierwsza mówi na przykład o wartości zapomnianego wśród współczesnych święta, które obchodzili przodkowie. W kolejnych pieśniach mówi się o tańcu, życiu wśród rodziny, okropności wojny i wreszcie chwali się życie arkadyjskie - życie na wsi. W swoim cyklu Jan Kochanowski zespolił tematykę antyczną (Arkadia), renesansową (podniesienie wartości człowieka) oraz społeczno - narodową i regionalną (urok polskiej wsi, polskie realia). Utwory składające się na "Pieśń świętojańską o sobótce" cechują się rozmaitością tematyki, bogactwem strony nastrojowej oraz licznymi odwołaniami do tradycji kulturowej i literackiej. Kochanowski zajmował się także dramatopisarstwem. Jego najważniejsze dzieło - "Odprawa posłów greckich" - wystawiona została po raz pierwszy w roku 1578, dla uświetnienia wesela Jana Zamojskiego i Krystyny Radziwiłłówny. Tematyka została zaczerpnięta bezpośrednio z mitu o wojnie trojańskiej, znanego przede wszystkim z "Iliady" Homera. Autor Autor\nnie skopiował historii bezpośrednio, lecz nadał jej polskie realia i koloryt. Właśnie dzięki autorskim przekształceniom współcześni odebrali dramat jako jednoznaczne potępienie braku patriotyzmu i samowoli warstw rządzących. Z drugiej strony jej zakończenie mogło podburzyć zwolenników Zamojskiego do ataku na państwo moskiewskie. Budowa i układ utworu są zbieżne konstrukcyjnie ze starożytnymi tragediami, choć oczywiście występują pewne niezgodności. W roli prologu zastosował autor monolog w wykonaniu Antenowa. Informuje w nim o niedawnych wydarzeniach - przybyciu greckich posłów i ich ultimatum nakazującym wydanie porwanej Heleny. Aleksander Aleksander\n(inne imię dla mitologicznego Parysa) rozmyślał nad podjęciem działań w celu przekonania trojańskich dostojników do odrzucenia greckiego posłania i pozostawienia Heleny w mieście. Na akcję pierwszego epejsodionu składa się próba przekonania Antenora przez Aleksandra, aby i ten poparł sprzeciw wobec wydania Grekom Heleny. Rozmówcy są sobie niechętni i zamiast uderzyć w przeciwnika bezpośrednio przerzucają się przysłowiami. Rozmowa jest serią krótkich, jednowersowych zdań - tak ukazano wzburzenie dyskutantów i natężenie sporu. W końcu Antenor Antenor\nzostaje przez Aleksandra oskarżony o to, że miał być jakoby przekupiony przez Greków. Drugi epejsodion przedstawia lamenty, żale i skarżenia Heleny na swój los. Kobieta Kobieta\nnie boi się powrotu do domu, ale obawia się niesławy, którą się okryła. Wreszcie Stara Pani nadchodzi i pociesza porwaną. W epejsodionie trzecim posłaniec opowiada Helenie, jak przebiegały obrady rady trojańskich panów. Aleksander uzyskał poparcie. Porywacz starał się wytłumaczyć swoje postępowanie przytaczając opowieść o Jazonie i Medei - powoływał się na znane słuchaczom prawo odwetu. W końcu przypomniał także dawne krzywdy, które niegdyś Grecy wyrządzili Trojanom. Posłaniec przekazuje Helenie także przemowę Antenora. Apelował on do rodaków: "Niechże się Aleksander tak drogo nie żeni, Żeby małżeństwo swoje upadkiem ojczyzny I krwią naszą miał płacić! (...)". Jednak późniejsze przemowy bardziej agresywnych obywateli, zwłaszcza wyjątkowo porywczego Iketaona, podburzały do walki przeciw Grekom. Ostatecznie rada zagłosowała się poprzez rozstąpienie - niestety większość przeszła na stronę zwolenników zatrzymania porwanej Heleny w Troi. Utwór ten, trzeba to przyznać, nie jest szczytowym osiągnięciem kunsztu literackiego Jana Kochanowskiego. Jest natomiast świetnym przykładem przeniesienia mitologicznej historii do realiów późniejszej epoki. Innym ważnym, choć mniej znanym poetą polskim w okresie renesansu był Szymon Szymonowic. Do jego najważniejszych utworów należy zliczyć zbiór dwudziestu sielanek. Sielanka jest utworem charakterystycznym dla starożytnego Rzymu, a dzieła Szymonowica są mocno wzorowane na cyklach "Bukolików" i "Georgików" Wergiliusza. Wydane zostały w Zamościu i badacze powszechnie uznają je za ostatnie ważniejsze dzieło polskiej literatury oświeceniowej. "Żeńcy" to najbardziej znany spośród tych dwudziestu utworów. Na oryginalność utworu wpływa przede wszystkim zderzenie antycznej konwencji gatunkowej z społecznymi i obyczajowymi realiami życia na polskiej wsi. Rzeczywistość przedstawiona w utworze daleka jest jednak od doskonałego, arkadyjskiego świata starożytnych sielanek pasterskich. Autor stara się zachować chociaż część pogodnej atmosfery sielankowego życia gdy opisuje konflikt pomiędzy ekonomem a robotnicami, które reprezentują tu Oluchna i Pietrucha. Nadzorca jest okrutny a praca bardzo ciężka, na co przede wszystkim narzekają żniwiarki. Nie skarżą się jednak głośno, lecz zdają się jedynie prowadzić spokojną i pogodną rozmowę. W podobnym, skarżącym się tonie utrzymana jest też pieśń Pietruchy. Bohaterka porównuje w niej okrucieństwo zarządcy z łagodnością i dobrocią natury reprezentowanej przez słońce. Takie zestawienie niesprawiedliwości ludzkiego świata z porządkiem i dobrocią natury jest podkreśleniem zawartej w utworze krytyki niektórych aspektów porządku społecznego w Rzeczypospolitej. W kolejnej epoce - baroku - nastąpiło odwrócenie się ludzi od ideałów klasycznych. Ciekawostka były jednak próby stworzenia polskiego eposu rycerskiego, wzorowanego częściowo na "Iliadzie" Homera i częściowo na "Jerozolimie wyzwolonej" Torquata Tassa. "Jerozolima wyzwolona to utwór inspirowany tak "Iliadą", jak i prawdziwymi wydarzeniami z czasów wypraw krzyżowych. Opowiada ona o dziejach pierwszej krucjaty dowodzonej przez Gotfryda de Boullion, która zakończyła się zdobyciem Jerozolimy. Bohaterami utworu są krzyżowcy - rycerze i herosi, którzy podczas dziejących się w tle wydarzeń nadprzyrodzonych doprowadzają do przełomu w historii cywilizacji chrześcijańskiej. Dzięki charakterystycznemu sposobami narracji, każde wydarzenie. Podobnie jak niegdyś w "Iliadzie" zdaje się mieć podwójny, realistyczny i fantastyczny charakter. Istotne są także wewnętrzne, psychiczne i duchowe, przeżycia bohaterów, często niemal półbogów obdarzonych nadludzkimi zdolnościami. Homeryckich bogów ingerujących w świat śmiertelników zastąpiły natomiast anioły i demony. Najbliższy ideałowi epopei rycerskiej był Wacław Potocki ze swym dziełem "Transakcja wojny chocimskiej". Tematyka różni się oczywiście od uznawanych za wzory eposów Homera i Tassa. W "Transakcji wojny chocimskiej" przedstawił autor przebieg przygotowań do kampanii i samą bitwę pod Chocimiem z roku 1621. Poza tym obecne są liczne dygresje na tematy społeczne i polityczne. Podstawowym źródłem do opracowania utworu były pamiętniki uczestnika kampanii - Jakuba Sobieskiego. Dzieło składające się z dziesięciu części rozpoczyna się od rozważań na temat wzajemnych stosunków pomiędzy Rzeczpospolitą a Turcją. Główną tematyką jest przede wszystkim zaprezentowanie historycznych wydarzeń oraz porównanie szlachty polskiej spod Chocimia z rówieśnikami samego Potockiego. Autor dopatruje się przyczyn zepsucia i osłabienia Rzeczypospolitej przede wszystkim w negatywnym wpływie dworów magnackich. To właśnie magnateria Magnateria\nprzyczynia się do zaniku tradycji a na jej miejsce wprowadza cudzoziemską modę. Istotnym przedmiotem obaw autora stał się również pogarszający się stan gospodarki, upadające obyczaje oraz złe funkcjonowanie systemu obronności Rzeczypospolitej. Szlachcie współczesnej sobie przeciwstawia wzory postępowania dawnych rycerzy - sarmatów, prawdziwych, pełnych odwagi i waleczności patriotów. Dbali oni jednocześnie o zachowanie w państwie dobrych, tradycyjnych obyczajów i jedności narodowej oraz nie poddawanie się obcym wpływom, a jednocześnie umieli w razie potrzeby skutecznie obronić ojczyznę przed wrogiem militarnym. Potocki piętnuje także zbytnią pewność siebie i zadufanie Polaków, którzy mając w pamięci dawne triumfy zapominają, że zwycięstwo w wojnie nie zależy tylko od odwagi, ale i politycznej dalekowzroczności, zapobiegliwości i przygotowania gospodarczego. Znaczącym plusem Transakcji wojny chocimskiej" jest staranie autora o wierne i niezniekształcone ukazanie historycznych wydarzeń, a nie stworzenie jedynie pięknej, lecz fikcyjnej literatury. Jako bohaterów wybrał znane historyczne postacie, na czele z hetmanem Janem Karolem Chodkiewiczem. Na wartość artystyczną utworu składa się przede wszystkim barwny i żywy język, pozwalający na wyjątkowo plastyczne przedstawianie opisów. Tyczy się to szczególnie przebiegu samej walki oraz wstawek w języku potocznym i satyrycznych dygresji. Kolejną epoką literacką zainteresowaną starożytnością było oświecenie. Na epokę składały się przede wszystkim trzy prądy w literaturze: sentymentalizm, klasycyzm Klasycyzm\ni rokoko. Najsilniej odwoływał się do antyku klasycyzm. Kładł przy tym duży nacisk na zagadnienia obyczajowe i społeczne. Najważniejsze dzieła polskiego klasycyzmu wyszły spod ręki Ignacego Krasickiego. Napisał przede wszystkim wiele bajek, który to gatunek dotąd znany był tylko z tak zwanych "Bajek Ezopa", stworzył również liczne satyry (to gatunek tkwiący swymi korzeniami w starożytnym Rzymie), poematy a przede wszystkim pierwszą w polskiej literaturze dydaktyczną powieść. Nosiła ona tytuł "Mikołaja Doświadczyńskiego przypadki". Podzielił ją autor na trzy części. Pierwsza przedstawia dzieciństwo i młodość tytułowego bohatera, które były całkiem typowe, niczym nie różniły się od normy w ówczesnych czasach. Dzięki temu Krasicki mógł uzasadnić swoją krytykę ówczesnego szkolnictwa i nauki jako takiej. Poszedł nawet dalej - w stronę ogólnej krytyki szlacheckiego ustroju Rzeczypospolitej. Charakterystyczny jest dla tej części model powieści przygodowej. Do skonstruowania fabuły wykorzystał pisarz Pisarz\nstary, bo pochodzący przecież jeszcze ze starożytności motyw wędrówki, tak dobrze znany z Homerowej "Odysei". W części drugiej Mikołaj trafia do cudownej, niemal utopijnej i arkadyjskiej (tu kolejny topos) krainy, gdy u jej brzegów zatonął jego statek. Jest to wyspa zwana Nipu. Główny bohater trafia tam na nauki do mistrza Xaoo i zmienia pod wpływem jego mądrości dotychczas uznawane poglądy na życie, które ukształtowało w nim niewłaściwe wychowanie. W trzeciej części nauczony dobrej, oświeceniowej mądrości i świadomości wraca do kraju, by tam również wprowadzić w życie nauki swojego mistrza. Jednak Rzeczpospolita ogarnięta jest już całkowitym upadkiem, tak politycznym i ekonomicznym jak i obyczajowym i moralnym. Nauki przekazywane przez jednego oświeconego nie przynoszą więc żadnych rezultatów. Polska szlachta posunęła się już zbyt daleko w moralnej degradacji, aby możliwe były jakiekolwiek reformy. Zawiedziony Mikołaj uznał, że nie pozostało mu nic innego, jak osiąść we własnym majątku na wsi, z dala od zdegradowanego społeczeństwa. Kolejnym prądem w literaturze oświeceniowej był sentymentalizm. Podstawowym obowiązkiem, który nakładał on na literaturę było opisywanie człowieka przez pryzmat jego życia uczuciowego oraz więzi, które zawiązywał z innymi ludźmi. Tutaj szczególnie zarysowana była chęć powrotu do natury i mitologicznej arkadii. Najsłynniejszym polskim sentymentalistą był autor między innymi sielanki "Laura i Filon" - Franciszek Karpiński. Utwór ma charakter udramatyzowanej opowieści, a jego bohaterami jest para pasterzy o bardzo konwencjonalnych wśród bohaterów sielanek imionach. Tematem, całkowicie oczywiście zgodnym z konwencją sentymentalną, są uczucia ludzi prostych - prawdziwe i szczere. Ich miłość jest dość potężna, by pokonać gniew i zazdrość wrogich uczuciu ludzi. Tłem dla opisania stanów wewnętrznych i przeżyć uczuciowych dwojga bohaterów jest przyroda charakterystyczna dla wsi - to także celowy i typowy motyw, charakterystyczny dla sielanki jako gatunku literackiego. Centralnym punktem przyrody (a wiec i świata) jest potężny i stary jawor. Autora i czytelnika nie interesują tak naprawdę zewnętrzne zdarzenia i akcja utworu, ale możliwość wczucia się w emocje bohaterów. Następną epoką, która czerpała ze starożytności i mitologii liczne motywy i inspiracje był romantyzm. W różnym stopniu tematyka antyczna i mitologiczne inspiracje pojawiały się w twórczości wszystkich pisarzy polskich tego okresu. Ulubionym herosem romantyków polskich był Prometeusz. Motyw mitologicznego bohatera - Prometeusza występuje w kilku utworach Adama Mickiewicza. Pierwszym z nich jest "Konrad Wallenrod" - prekursorskie dzieło polskiego romantyzmu patriotycznego wprowadzające pojęcie prometeizmu. To właśnie ten utwór, oraz tragiczna sytuacja polskich patriotów pod zaborami, będzie inspirować późniejszych twórców do wskazywania możliwych metod walki o polski naród. To właśnie w tytułowym bohaterze zauważyć można pierwiastek buntu i chęć poświęcenia się w imię narodu. Sam Wallenrod odrzucił osobiste szczęście, honor i dumę by samotnie pokonać potęgę zakonu krzyżackiego. Łamie ludzkie i boskie prawa działając w sposób podstępny, ale czyni to przede wszystkim z miłości do ojczyzny, na drugim miejscu stawiając nienawiść do wrogów a zupełnie nie ważąc na swój honor i własne szczęście. W końcu ratuje naród zagrożony przez Zakon, ale za cenę zagłady samego siebie. Popełnia samobójstwo, bo dla ojczyzny poświęcił dobre imię i honor. Prometeizm rozwinął się w pełni w kolejnym dziele Adama Mickiewicza - trzeciej części "Dziadów", a dokładniej w tak zwanej Wielkiej Improwizacji. Główny bohater, również noszący imię Konrad, jawnie buntuje się przeciwko Bogu w imię ratowania umęczonego narodu. Przyczyny tragicznej sytuacji Konrada leżą głównie w jego wnętrzu. Jest przekonany o swojej mocy, ale jednocześnie nie ma faktycznych możliwości. Pragnie wszechmocy i "rządu dusz" - prometejskiego ognia należącego wcześniej jedynie do Boga, ale jednocześnie zatraca się w pysze. Jego zdolność do kierowania losami swego narodu okazuje się jedynie ułudą - bohater nie potrafi przełamać ograniczeń stawianych przez ludzką naturę. Tak naprawdę tylko w swoich marzeniach mógł Konrad Konrad\n"wnieść się na wyżyny", a przed potępieniem ratuje go skromny i pokorny sługa boży ksiądz Piotr Piotr\noraz modlitwa kochającej Ewy. Mickiewicz ukazuje bardziej teoretyczne opracowanie motywu prometejskiego na skale narodową w swoich "Księgach narodu polskiego" oraz "Księgach pielgrzymstwa polskiego". Ukazuje tam wizję Polski jako torturowanego męczennika i dobroczyńcę ludzkości walczącą o poprawę bytu ludzi w państwach opresyjnych. Podobną do Mickiewiczowskiej wizje prometejska przedstawia Juliusz Słowacki w swym dramacie pod tytułem "Kordian". Ukazanie samotnego i bohaterskiego człowieka ostatecznie złamanego przez własną słabość i głębokie lęki służy przede wszystkim krytyce mitu "cierpienia za miliony". Zdaniem Słowackiego od starań samotnego herosa lepszą możliwością jest jawne i aktywne powstanie do walki całego narodu oraz liczenie się z możliwością przegranej. Inne odwołanie Słowackiego do antyku to wiersz "Grób Agamemnona". Ukazuje w nim poeta swój smutek spowodowany niezrozumieniem jego poezji. Jest też oczywiście akcent patriotyczny - w kolejnych strofach czytelnik Czytelnik\nznajduje nawiązujący do starożytności obraz Obraz\nrzeczywistej Polski współczesnej autorowi oraz jej idealne wyobrażenie. Porażka Greków w bitwie pod Cheroneą prowadząca do utraty przez Helladę swojej niezależności jest symbolem rzeczywistej przeszłości Polski. Bohaterskie czyny Spartan mogą służyć za wzór do naśladowania. W końcu wielkie zadania stoją przed krajem, który "w czerepie rubasznym" przetrzymuje "duszę anielską". Takim zadaniem jest na przykład podjęcie walki z zaborcami i odzyskanie niepodległości. To konserwatywną szlachtę obwinia poeta za niepowodzenia - szlachta nie chciała walczyć, zamiast stanąć na czele ludu jak Sparta na czele Grecji. Właśnie bierność i obawa, które stłumiły gorącą ideologię patriotyczną, są winne niewoli. Juliusz Słowacki wyraźnie przeciwstawia się także postawie narodowej uświęcającej porażki i upadki, a nie idącej w stronę dalszej walki i czynnego oporu wobec zaborców. Do mitu o Prometeuszu nawiązuje również Cyprian Kamil Norwid w "Promethidionie". Mit arkadii zmodyfikowany do potrzeb narodowych zawarty był również w "Panu Tadeuszu" Adama Mickiewicza. Świat przedstawiony naszej epopei narodowej na cechy rzeczywistości arkadyjskiej. Największą rolę odgrywają w nim przyroda i sielankowy krajobraz oraz spokój i harmonia zwykłego, wiejskiego życia. Dworek "z drewna, lecz podmurowany" stał się w późniejszych latach wręcz wzorem polskiego gniazda rodzinnego. Jego tradycja i panujący w nim porządek gwarantują bezpieczeństwo. Społeczność bohaterów eposu to grupa silnych i barwnych osobowości, które jednak pielęgnują społeczne więzi i zachowują tradycje przodków. Świat szlachecki w "Panu Tadeuszu" jest przedstawiony w swej schyłkowej formie, lecz autorowi udało się stworzyć idealną duchową ojczyznę dla pozbawionego państwa narodu. Fantastyczne obrazy i baśniowe opisy potęgują nierealność wizji, ale znakomicie ją upiększają. W pozytywizmie - kolejnej epoce literatury polskiej rzadko korzystano z motywów mitologicznych. Częściej pojawiały się motywy biblijne lub opowieści z początków chrześcijaństwa - za przykład niech posłuży tu "Quo Vadis" Henryka Sienkiewicza. Jednak moda na realistyczne przedstawianie świata nie przeszkodziła temu samemu Sienkiewiczowi w napisaniu "Latarnika" - noweli o polskim Odyseuszu szukającym drogi do ojczyzny, do której i tak nie dane mu będzie powrócić. Młoda Polska to okres literacki zamykający się mniej więcej w latach 1890 - 1918. na kształt młodopolskiej literatury i sztuki decydujący wpływ miały poglądy trzech ważnych filozofów europejskich: Henri'ego Bergsona, Arthura Schopenhauera i Friedricha Nietzsche'go. Najbardziej z nich zainteresowany sztuką Nietzsche podzielił ludzi na grupy reprezentujące dwie postawy - dionizyjską i apollińską. W "Narodzinach tragedii" uczynił Apollona symbolem harmonii, jasności, ładu i perfekcjonizmu oraz zgodności z normami, natomiast Dionizosa przedstawił jako symbol konfliktu wewnętrznego, niepokoju oraz życia żywiołowego pozbawionego norm. Sam filozof opowiadał się za postawą dionizyjską. W twórczości Kazimierza Przerwy - Tetmajera przejawiał się pewien rodzaj podziwu dla antycznych bogów. Tetmajer napisał między innymi wiersze o Afrodycie, Prometeuszu, Ikarze, Psyche czy Heraklesie. Dla poety arkadią były górskie pejzaże. Za przykład może posłużyć tu wiersz pod tytułem "Widok ze Świnicy do Doliny Wierchcichej". Ta impresjonistyczna próba przedstawienia chwilowego i wiecznego jednocześnie piękna krajobrazu. Także w epice epoki modernizmu pojawiają się motywy mitologiczne. Kapitan Kapitan\nNemo, bohater powieści "20 tysięcy mil podmorskiej żeglugi" nazwał się tak, jak Odyseusz, gdy przedstawiał się cyklopowi - Nikt. W powieści "Syzyfowe prace" Stefana Żeromskiego widoczne jest oczywiste odwołanie do greckiej mitologii. Syzyf był królem, który zdradził sekret Zeusa i został ukarany. Musiał wtaczać na zbocze góry głaz, który zawsze wyślizgiwał się mu z rąk. Ten bezowocny wysiłek obrazuje już tytuł powieści. Wszelkie wysiłki władz i szkół w celu rusyfikacji polskiej, patriotycznej młodzieży. Najlepiej widać to na przykładzie bohatera - Marcina Borowicza. Z początku może się czytelnikowi wydawać, że chłopak uległ zrusyfikowaniu, sądzą tak także jego nauczyciele. Jednak nielegalne lekcje języka polskiego i lektura zakazanych polskich książek "nawracają" Marcina. Kluczową rolę odgrywa tu recytacja "Reduty Ordona" w wykonaniu Bernarda Zygiera - to właśnie ten utwór powoduje ostateczną przemianę rusyfikującego się chłopca w patriotę i rozpoczęcie przez niego aktywnej walki z zaborcą. Także w "Ludziach bezdomnych" nawiązuje Żeromski do mitologii greckiej. Nie tylko poprzez posąg Wenus z Milo w paryskim Luwrze, ale i postawę prometejską postawę reprezentowaną przez doktora Judyma. W postaci doktora łączą się dwie uznawane dotąd za wykluczające się postawy - buntownika romantycznego i społecznika pozytywistycznego. Z romantyzmem wiąże go poczucie wyalienowania - nie może znaleźć sobie miejsca wśród ludzi, spośród jakich się wywodzi, ani też wśród tych, którym pomaga. Widzimy go jako indywidualistę bez reszty poświęcającego się swojej życiowej misji. Nie zostaje zrozumiany przez innych lekarzy, więc sam poświęca się niesieniu pomocy. Ponosi porażkę tak w przypadku prywatnej praktyki, jak i uzdrowiska, jednak nawet wtedy nie traci wiary w swoją ideę. Poświęca dla niej nawet miłość do Joasi i szczęśliwe życie. Po szokującej dla całej ludzkości pierwszej wojnie światowej i horrorze zagłady w czasie drugiej nadal nie zapomniano o mitologii. Skamandryci, którzy nazwali swą grupę od rzeki z "Iliady", celowali w używaniu mitycznych motywów. Wystarczy wspomnieć tu tom Juliana Tuwima "Sokrates tańczący", zbiór Jarosława Iwaszkiewicza "Dionizje" oraz wiersz Jana Lechonia "Herostrates". Bohater tego ostatniego podpalił świątynię Artemidy w Efezie, bo chciał przejść do historii. Wiersz jednoznacznie burzy prometejski mit Polski -męczennika wśród narodów. Najsłynniejszym chyba dziełem czerpiącym z mitologii jest "Ulisses" Jamesa Joyce'a powszechnie uznawany za "Odyseję" XX wieku. Ten wąski wybór przykładów doskonale przedstawia powszechność motywów antycznych i mitologicznych w literaturze ostatnich pięciuset lat. Można stwierdzić z całą pewnością, że literatura jaką znamy nie powstałaby, gdyby mitologia Mitologia\ni dokonania literackie starożytnych zniknęły bezpowrotnie wraz z końcem epoki antycznej. Polecamy na dziś


REGULAMIN ELIMINACJI 2021 - Mistrzostwa Polski w Wędkarstwie Karpiowym\nMistrzostwa Polski w Wędkarstwie Karpiowym\nStrona poświęcona organizowanym przez PFWK Mistrzostwom Polski w Wędkarstwie Karpiowym. Polish Carp Masters.\nEliminacje do MPwWK PCM 2021\nELIMINACJE DO MPwWK PCM2022\nVIDEO PCM 2020\nVIDEO PCM 2019\nLogosy PCM 2021\nCertyfikat eliminacji 2021\nREGULAMIN ELIMINACJI 2021\nRegulamin Finału MPwWK PCM 2021\nLogosy PCM 2022\nCertyfikat eliminacji 2022\nREGULAMIN ELIMINACJI 2022\nRegulamin Eliminacji do „Mistrzostw Polski\nw Wędkarstwie Karpiowym – Polish Carp Masters 2021″\n1. Organizatorem cyklu Eliminacji do Mistrzostw Polski w Wędkarstwie Karpiowym – Polish Carp Masters 2021 jest Polska Federacja Wędkarstwa Karpiowego, zwana dalej „PFWK”.\n2. Prawo ubiegania się o zakwalifikowanie zawodów karpiowych do eliminacji Mistrzostw Polski w Wędkarstwie Karpiowym – Polish Carp Masters 2021 mają osoby fizyczne i prawne, firmy, portale karpiowe, kluby oraz inne organizacje zrzeszające karpiarzy, które organizują zawody w okresie od 01 września 2020 r. do 30 września 2021 r.\n3. Organizatorzy eliminacji oraz biorący w nich udział zawodnicy najpóźniej w dniu rozpoczęcia danych zawodów zobowiązani są do posiadania członkostwa w PFWK (nie dotyczy zawodów cyklu jesiennego 2020).\na) informacje dot. wstąpienia w szeregi PFWK znajdują się na stronie: http://www.pfwk.pl/modules/jak_zostac_czlonkiem/;\nb) weryfikacja członkostwa odbywać się będzie na podstawie okazania przez zawodnika legitymacji członkowskiej z aktualnym hologramem.\n4. Regulamin zawodów ubiegających się o status eliminacji MPwWK – PCM 2021 musi spełniać następujące warunki:\na) zawody muszą odbywać się zgodnie z zasadą złów i wypuść;\nb) w zawodach musi uczestniczyć co najmniej 10 zespołów dwuosobowych lub trzyosobowych (2+1 Team Runner, zwany dalej „TR”). Dopuszcza się start TR na pełnych prawach zawodnika;\nc) organizator zawodów eliminacyjnych, zwany dalej „Organizatorem”, ma obowiązek zabezpieczyć odpowiednią ilość sędziów: co najmniej jednego w przypadku zawodów z 1 eliminacją oraz co najmniej dwóch w zawodach z 2 lub 3 eliminacjami). Sędziowie nie mogą jednocześnie brać udziału w zawodach;\nd) ryby powinny być przetrzymywane w workach karpiowych do czasu przybycia sędziów z zachowaniem odpowiedniej ostrożności. W przypadku zbiorników płytkich oraz niesprzyjających warunków pogodowych (upały) należy skrócić okres przetrzymywania ryb w workach do niezbędnego minimum, dbając o ich bezpieczeństwo;\ne) zawody powinny trwać nie mniej niż 72 godziny efektywnego łowienia;\nf) w klasyfikacji zawodów liczą się karpie i amury o masie minimum 2,00 kg. Organizatorzy mają prawo podwyższyć limit wagowy lub wykluczyć z klasyfikacji generalnej amura, powiadamiając o wprowadzonych zmianach i uzyskując zgodę Zarządu PFWK.\n5. W przypadku braku złowionych ryb nie przyznaje się eliminacji do MPwWK – PCM. Oznacza to, iż eliminacja nie może zostać wyłoniona w drodze losowania. Ponadto:\na) Organizatorowi nie przysługuję prawo zwrotu zadatku z tytułu opłaty startowej.\nb) Ww. miejsce zostanie rozdysponowane w drodze decyzji Zarządu PFWK.\n6. Wszystkie pozostałe zapisy regulaminów poszczególnych zawodów ustalają ich Organizatorzy. Regulamin danych zawodów musi zostać zatwierdzony przez Zarząd PFWK.\n7. PFWK może na każde zawody wysłać swojego obserwatora, który ma prawo kontroli prawidłowości przeprowadzania eliminacji.\n8. Organizator który uzyska dla swych zawodów status eliminacji do MPwWK – PCM 2021 jest zobowiązany używać loga MPwWK – PCM 2021 oraz loga PFWK na danej imprezie, jak również w materiałach reklamowych i informacyjnych.\n9. W każdych zawodach zaliczonych przez PFWK jako eliminacje MPwWK – PCM 2021, Organizator może zgłosić do finału:\na) Maksymalnie jedną drużynę z zawodów, w których startuje od 10-15 drużyn;\nb) Maksymalnie dwie drużyny z zawodów, w których startuje od 16-24 drużyn;\nc) Maksymalnie trzy drużyny z zawodów, w których startuje powyżej 25 drużyn.\n9.1. Ponadto, w przypadku zawodów składających się z dwóch (lub więcej) tur, gdzie zwycięzcy wyłaniani są na zasadzie klasyfikacji generalnej całego cyklu, Organizator może zgłosić do finału:\na) Maksymalnie dwie drużyny z cyklu zawodów, w którym bierze udział od 10-20* drużyn;\nb) Maksymalnie trzy drużyny z cyklu zawodów, w którym łącznie bierze udział powyżej 20* drużyn\n* łączna liczba drużyn w jednej turze nie może być mniejsza, jak 10 zespołów.\n10. Kwalifikację do Mistrzostw Polski w Wędkarstwie Karpiowym Polish Carp Masters zdobyć mogą wyłącznie osoby posiadające obywatelstwo polskie.\n11. Eliminacje zdobywane po raz kolejny:\na) Jeżeli w danych zawodach eliminację do finału MPwWK-PCM zdobywa drużyna która już wcześniej ją zdobyła, o powyższym fakcie organizator eliminacji niezwłocznie informuje Zarząd PFWK. W przypadku zaistnienia powyższego faktu eliminację do finału MPwWK-PCM otrzymuje kolejna drużyna, która w danych eliminacjach zajęła drugą lub trzecią lokatę.\nb) Jeżeli w danych zawodach eliminację do finału MPwWK-PCM zdobywa drużyna, w której jeden z zawodników już wcześniej ją zdobył, o powyższym fakcie organizator eliminacji niezwłocznie informuje Zarząd PFWK.\nc) Zawodnik zdobywający kwalifikację może w finale MPwWK-PCM :\n– wystartować z innym zawodnikiem, który również w tych samych bądź innych eliminacjach zdobył kwalifikację do finału;\n– wystartować z innym zawodnikiem, który w tych samych bądź innych eliminacjach zajął co najmniej trzecią lokatę;\n– wystartować “samemu” łowiąc maksymalnie na dwie wędki oraz stosując maksymalnie dwa markery typu tyczka plus jeden zarzucany wędką, korzystając\nz pomocy TR nie posiadającego pełnych praw zawodnika.\n12. Oddawanie, przekazywanie i odstępowanie kwalifikacji do finału MPwWK – PCM 2021 jest zabronione.\n13. Nie dopuszcza się zmian zawodników drużyny uzyskującej eliminacje do finału\n13. Organizator zawodów wpisanych do cyklu eliminacji MPwWK – PCM 2021, jest zobowiązany do przekazania Zarządowi PFWK:\na) klasyfikacji i danych osób uzyskujących kwalifikacje w terminie do 72 godzin od zakończenia zawodów;\nb) relacji zawierającej: dokumentację zdjęciową, listę startową oraz szczegółowe wyniki w terminie do 14 dni od zakończenia zawodów.\nc) niespełnienie warunków określonych w niniejszym regulaminie skutkować będzie wykreśleniem zawodów z listy eliminacji i rozdysponowaniem miejsca w inny sposób przez PFWK, a organizatorowi nie będzie przysługiwał zwrot poniesionych kosztów opłaty startowej.\n14. Całkowita opłata startowa w MPwWK – PCM 2021 wynosi 1500 zł (brutto).\n14.1 W ramach opłaty startowej organizator zobowiązuje się do wpłaty zadatku w kwocie 500 zł od każdego miejsca przyznanego w finale, tj.:\n– 500 zł w przypadku jednego przyznanego miejsca;\n– 1000 zł w przypadku dwóch przyznanych miejsc;\n– 1500 zł w przypadku trzech przyznanych miejsc.\na) w przypadku zawodów cyklu JESIENNEGO w terminie do 14.09.2020 r. Pozostała kwota, tj. 1000 zł od każdego miejsca przyznanego w finale, musi zostać wpłacona przez organizatora na konto PFWK do 15.10.2020 r.\nb) w przypadku zawodów cyklu WIOSENNO-LETNIEGO w terminie do 31.12.2020 r. Pozostała kwota, tj. 1000 zł od każdego miejsca przyznanego w finale, musi zostać wpłacona przez organizatora na konto PFWK do 31.03.2021r.\n14.2 Brak terminowej wpłaty powoduje skreślenie zawodów z listy eliminacji.\n15. Organizator którego zawody zostały zakwalifikowane do eliminacji MPwWK – PCM 2021, może wykreślić zawody z cyklu eliminacji tylko drogą pisemną, nie później niż do 30 kwietnia 2021 roku. W takiej sytuacji organizator zwolniony jest z uiszczenia pozostałej kwoty w wysokości 1000 zł. Zadatek nie podlega zwrotowi.\n16. W przypadku wolnych miejsc w MPwWK PCM 2021, w finale uczestniczyć mogą również zespoły uczestniczące w innych zawodach, których Organizatorzy nie wpisali do cyklu eliminacji MPwWK – PCM 2021. W tej sytuacji zgłoszenia mogą dokonać sami uczestnicy takich zawodów, z zachowaniem następujących warunków:\na) drużyna musi zająć I miejsce w zawodach organizowanych w Polsce w których startuje od 20-25 drużyn;\nb) drużyna musi zająć I lub II miejsce w zawodach organizowanych w Polsce w których startuje od 25-30 drużyn;\nc) drużyna musi zająć I, II lub III miejsce w zawodach organizowanych w Polsce w których startuje powyżej 30 drużyn;\nd) zawody powinny spełniać kryteria określone dla eliminacji MPwWK – PCM 2021w pkt. 3;\ne) uczestnicy sami pokrywają koszty udziału w finale MPwWK – PCM 2021 w wysokości 1500,00 zł od drużyny.\n17. Polska Federacja Wędkarstwa Karpiowego zastrzega sobie prawo do wprowadzania zmian w regulaminie oraz zmian organizacyjnych.\nRegulamin zawodów eliminacyjnych powinien być spójny z przedmiotowym regulaminem.\nLicencje zawodnicze PFWK zostaną wysłane do organizatorów eliminacji drogą pocztową.\nPFWK jako organizator cyklu eliminacji nie ponosi odpowiedzialności za szkody osobiste i majątkowe, zaistniałe podczas zawodów eliminacyjnych.\nO każdej zmianie regulaminu, PFWK będzie informować na portalu informacyjnym www.karpiowemistrzostwa.pl.\nZgłoszenia oraz wszelkie pytania prosimy kierować na adres: sport@pfwk.pl.


Renault Megane 2 generacji [FL] Cabriolet 2.0 T MT (165 KM) vs Renault Megane 2 generacji [FL] Kombi 2.0 MT (135 KM) - porównanie cech | Autokult.pl\nRenault Megane 2 generacji [FL] Cabriolet 2.0 T MT (165 KM) vs Renault Megane 2 generacji [FL] Kombi 2.0 MT (135 KM)\n2.0 T MT (165 KM) 2.0 MT (135 KM)\n455 kg 580 kg Renault Megane 2 generacji [FL] Kombi 2.0 MT (135 KM) ma większą ładowność.\n165 KM 135 KM Silnik w Renault Megane 2 generacji [FL] Cabriolet 2.0 T MT (165 KM) ma większą moc.\n270 Nm 151 Nm Silnik Renault Megane 2 generacji [FL] Cabriolet 2.0 T MT (165 KM) ma większy moment obrotowy.\n220 km/h 198 km/h Renault Megane 2 generacji [FL] Cabriolet 2.0 T MT (165 KM) ma większą prędkość maksymalną.\n8.7 s 9.2 s Renault Megane 2 generacji [FL] Cabriolet 2.0 T MT (165 KM) ma lepsze przyspieszenie.\n11 l 10.9 l Renault Megane 2 generacji [FL] Kombi 2.0 MT (135 KM) zużywa mniej paliwa w mieście.\n6.3 l 6.4 l Renault Megane 2 generacji [FL] Cabriolet 2.0 T MT (165 KM) zużywa mniej paliwa poza miastem.\nod 550 do 950 km od 550 do 940 km\nRenault Megane 2 generacji [FL] Cabriolet 2.0 T MT (165 KM) vs Renault Megane 2 generacji [FL] Kombi 2.0 MT (135 KM) Porównania i newsy


Strona główna | Zimorodek.com – Harcerski Klub Ekologiczny n\n„Ta trawa, której nikt nie kosi, ta woda, której nikt nie pije,\nnikomu nie pachnące kwiaty- och! tam jedynie dusza żyje!\nTo niebo, w które nikt nie patrzy, Bóg, który wcale nie zna ludzi,\nten las nikomu nie szumiący, ta zorza, która nic nie budzi…\nTe nie pachnące żadnym nozdrzom cudowne, purpurowe kwiaty;\nto woda, której nikt nie pije, ten wiatr nad pustką mgieł skrzydlaty…\nBóg, który wcale nie zna ludzi, cud, w który żadna myśl nie wcieka,\nten las nikomu nie szumiący, duch, nie mający nic z człowieka…\nŚwiat bez istnienia i bez śmierci, ten zdrój, co tylko skałom bije,\nta trawa, której nikt nie kosi- och! Tam jedynie dusza żyje!”\nCele i działania Klubu obejmują:\nBudzenie szacunku do przyrody i kształtowane wrażliwości na jej piękno\nZapoznawanie z zależnościami występującymi w przyrodzie\nUczenie rozsądnego korzystania z zasobów przyrody\nWykształcenie potrzeby dbania o otaczającą przyrodę\nUdzielanie konsultacji i informacji w zakresie ekologii i ochrony przyrody\nOrganizację i prowadzenie zajęć terenowych\nEdukację proekologiczną- wspólne tworzenie strony internetowej\nWspółpracę z innymi organizacjami i liderami edukacji ekologicznej\nOrganizację działań na rzecz tworzenia i poprawy estetyki szlaków turystycznych\nWdrażanie idei kompleksowego poznawania walorów przyrodniczych w oparciu o ścieżki edukacyjne\nWdrażanie proekologicznych programów edukacyjnych w placówkach oświatowych i środowiskach lokalnych\nZapraszamy Państwa do udziału w akcji „Budujesz dom dla siebie – zbuduj też domek dla ptaków”. W ramach tej akcji bezpłatnie udostępniamy specjalistyczne, proste i tanie w wykonaniu projekty skrzynek lęgowych dla różnych gatunków ptaków. Domki są wyposażone w specjalnie zabezpieczenia przed drapieżnikami oraz porady jak i gdzie umieszczać skrzynki aby jak najszybciej znalazły swoich mieszkańców. Gorąco zachęcamy do skorzystania z projektów i cieszenia się z korzyści, jakie niesie ze sobą sąsiedztwo ptaków!\nZespół Biura Architektonicznego KB Projekt


Przekręt (nie)doskonały - Imprezy Mazury - Imprezy w Twoim Mieście\nPRZEKRĘT (NIE)DOSKONAŁY - czyli kto widział Pannę Flint?\nPrzekręt (nie)doskonały to „smakowity” kąsek dla wielbicieli komedii. Poszukiwanie sposobów na zwiększenie zysków może prowadzić do wielu zaskakujących zdarzeń. Zwłaszcza, gdy metody na pomnożenie pieniędzy nie do końca są uczciwe. Co może się wydarzyć, gdy przekręt wyjdzie na jaw? Kto jest przyzwoity, a kto oszukuje? I kim właściwie w tej intrydze jest Panna Flint?\nFeeria błyskotliwych żartów i nagłych zwrotów akcji w brawurowym wykonaniu lubianych aktorów to gwarancja doskonałej zabawy. Splot zaskakujących zdarzeń zachwyca humorem i dowcipem.\nA wszystko za sprawą pewnej tajemniczej Panny Flint, od której zaczyna się wielki przekręt finansowy. Polską prapremierę komedii autorstwa mistrzów gatunku: Donalda Churchilla i Petera Yeldhmana wyreżyserował Andrzej Rozhin. W spektaklu występują znakomici aktorzy, scenografię zaprojektowała Dorota Banasik,\na przepiękne kostiumy są autorstwa Doroty Roqueplo. Całość sprawia, że widzowie mają okazję zobaczyć przedstawienie najwyższej próby. Czy nasi bohaterowie znaleźli sposób na doskonały przekręt? A jeśli tak, to jaki? Przyjdź do Teatru Capitol,\na wszystkiego się dowiesz! Tylko ciiii... Nic nie mów sąsiadom ;)\nŚwiatowa premiera klasycznej komedii odbyła się w Theatre Royal Windsor w 1984 roku i od tego czasu praktycznie nie schodzi z afisza. Ogromny sukces spektaklu zaowocował tłumaczeniem tekstu na 15 języków. Pomimo upływu czasu temat przekrętów jest wciąż aktualny. Na pierwszych stronach gazet jest coraz więcej nagłówków o aferach i malwersacjach finansowych z politykami, urzędnikami i celebrytami w rolach głównych. Podobnie jest\nw naszym przedstawieniu.\nBilety online (pierwszy sektor 85 zł):\nBilety dostępne w BCK (drugi sektor 80 zł):\nBraniewskie Centrum Kultury – sekretariat tel. 55 620 82 00