Warszawiacy nie wiedzieli o teście syren alarmowych. Wielu stanęło, żeby oddać niepotrzebny hołd powstańcom | ASZdziennik\n← Kaczyński: Działalność Sharon Stone na początku lat 90. była bardzo dwuznaczna. Należy wyjaśnić przeszłość tej pani\nSkandal na szczycie noblistów. Uczestnik chciał wynieść sześć butelek szampana →\nOpublikowane: 23 października 2013 | Autor: ojciecredaktor | Filed under: kraj | Tags: powstanie warszawskie, warszawa |17 Komentarzy\nZawiodła komunikacja w ratuszu?\nMiał być zwykły test, a skończyło się masowym niezadowoleniem w mieście. Jak poinformowała Polska Agencja Prasowa, podczas próbnego rozruchu syren alarmowych w Warszawie, tysiące ludzi stanęły, żeby przez minutę oddawać niepotrzebny hołd powstańcom.\n– Wiedziałem, że godzina W była gdzieś tam w wakacje, ale pewny nie byłem, więc się zatrzymałem. Teraz wiem, że dałem się nabrać – agencja cytuje jednego z kierowców, który unieruchomił swój samochód na środku skrzyżowania. Podobnie jak on postąpiło wielu innych uczestników ruchu oraz przechodniów oddając się przed minutę zadumie nad sensem zrywów narodowych.\nTymczasem był to marny trud. – 23 października nie mamy w kalendarzu żadnych powstań w Warszawie – poinformował stołeczny ratusz na swojej stronie internetowej. – Syreny wyły tylko na próbę. Dzisiejszy piękny gest warszawiaków trzeba więc także traktować w tych kategoriach.\nTrudno się dziwić, że nie zostało to w sieci dobrze odebrane. Facebookowy profil Hanny Gronkiewicz-Waltz zalała fala pretensji. – Żenada i wstyd, zrobiliście patriotów w balona – napisał Andrzej. – Może to w sierpniu też było na próbę? – irytowała się Beata. – Dobrze, że mój dziadek powstaniec tego nie dożył.\nFot. Olaf1541/CC/Wikimedia Commons\n17 Komentarzy on “Warszawiacy nie wiedzieli o teście syren alarmowych. Wielu stanęło, żeby oddać niepotrzebny hołd powstańcom”\n23 października 2013 o 13:35\nWiem, że robienie beki, ale jest ważna sprawa w tych testach, którą chyba się pomija. Fakt: testy się robi. Drugi fakt: o testach mało kto wie. Trzeci fakt: nawet jak ktoś o testach nie wie, to i tak przypuszcza, że to testy. Przyjdzie co do czego, nalot lub coś w tym stylu (odpukać), to wszyscy będą to mieć w dupie, bo przecież zapewne testy.\n23 października 2013 o 14:18\nDialog w Lidlu: Co to za alarm? – Może jakaś bomba. – Aha (i robi dalej zakupy):)\n23 października 2013 o 13:45\nPatrioci by wiedzieli kiedy było powstanie…\n23 października 2013 o 14:43\nPrawdziwi Patrioci właśnie takich elementarnych rzeczy nie wiedzą.\npowstanie miało miejsce w lipcu, tera mamy październik. Jak można te daty pomylić? LIPIEC Z PAŹDZIERNIKIEM?! CZEŚĆ I CHWAŁA BOCHATEROM!!\nnie chcem ale muszem to napisać pisze:\nhmm w lipcu powiadasz\nBoże… Widzisz i nie grzmisz.\n3 października to koniec powstania… zachodzę tylko w głowę jak można to sierpień z lipcem pomylić…\n24 października 2013 o 08:35\nTy, prowokator ;) eneneneene, nieładnie\ngo cha pisze:\njak można napisać: „niepotrzebny hołd powtańcom”? nawet jeśli nie była to godzina W i jeśli wielu ludzi nie wie co ta godzina w ogóle oznacza i kiedy się obchodzi rocznicę, napisanie, że hołd jest nbiepotrzebny jest głupotą. Nazywanie ludzi patriotami dlatego, że raz w roku oddają cześć poległym, jest lekkim nadużyciem. należy ciągle o nich pamiętać!!!\nA Hanka juz od rana alarmowała na fejsie ze testy będą, ojjjj ludzie wschodu – płacz i zgrzytanie zębów. lol\nod kiedy fejs jest srodkiem masowego przekazu? poza tym, jesli ktos nie ma i nie chce miec jej w znajomych jest skazany na niewiedze?!\n28 października 2013 o 02:40\nLudzie poszli do pracy i mieli sobie czytać? Jeżeli tak zrobiła to źle o niej świadczy.\nNikt nie czyta fejsa Hanki odkąd się okazało, że prowadził go za 3 tys. jakiś nie wiadomo skąd gość. 3 tys. za dwa wpisy miesiecznie, tak bylo. by żyło się dostatniej jak mówił płemier.\n23 października 2013 o 21:41\nAle durnie przecież powstanie było w listopadzie, a nie październiku ;-)\nRewolucja październikowa też była w listopadzie!\n28 października 2013 o 02:37\nSzkoda że HGW zapomniała powiadomić że to test. Faktycznie gdyby było naprawdę, to za test to uznają. Ale czy wiedziałby ktoś jak się zachować jak jest alarm prawdziwy? Wojna była dawno i tego już się nie wie. Ale czy jest system aby powiadomić na komórki? I czy można by wysyłanie ograniczyć do konkretnego terenu? To chyba tak.


Paliła się sadza w Smolnej - Oleśnica - MojaOlesnica.pl\nPaliła się sadza w Smolnej\n10.01 o 17:41Komentarzy: 8Kategoria: Aktualności\nW jednym z budynków w Smolnej doszło do pożaru sadzy w kominie. Z ogniem szybko poradziła sobie straż pożarna.\nDo pożaru doszło w Smolnej / zdj. arch.\nDzisiaj w budynku wielorodzinnym w Smolnej (gmina Oleśnica) doszło do pożaru sadzy w kominie. Na miejsce skierowano dwa zastępy straży pożarnej - jeden z Jednostki Ratowniczo-Gaśniczej w Oleśnicy, drugi z Ochotniczej Straży Pożarnej w Ligocie Małej.\nJak udało się dowiedzieć portalowi MojaOlesnica.pl, w wyniku pożaru nikt nie ucierpiał. Z ogniem szybko poradziły sobie przybyłe jednostki straży.\nPalący w piecu11.01 o 20:18\nDo "mad" sam sobie wystaw mandat, ze pisanie głupot. Niech sprawdzają jaki węgiel jest sprzedawany na składach. Tam to pewnie kombinują jak mogą a węgiel taki drogi a jakość nędzna.\nBRAWO11.01 o 09:18\npomagali w californi gasic wielkie pozary lasow\nZirytowany10.01 o 22:00\nA gdzie była w tym czasie OSP Smolna????\nmad10.01 o 19:21\nStraż pożarna powinna teraz wystawić rachunek za zwrot kosztów akcji gaśniczej. Jeśli to niemożliwe, to mandat za niewywiązywanie się z obowiązku czyszczenia kominów. Przy okazji pobrać próbki popiołu i sprawdzić, czym palono w piecu. Z pewnością coś musiało być nie tak, albo zaniedbany komin, albo zły opał. Tej zimy było już kilkanaście pożarów sadzy, jeśli apele nie pomagają, to trzeba zacząć wystawiać mandaty!\nTeraz Polska10.01 o 18:49\nProdukty polskich firm trzeba w tym temacie promować: SAD.AL .Wypalacz S, Carbo s.r,Anl.n ,Nitro.en,kal.it itd.itp. Kazdy z nich jest katalizatorem spalania węgla.\nStoeka10.01 o 18:19\nPrzeciez to teren Zbytowej:(\ntak to jest10.01 o 18:18\nnie czyszczą kominów!\nMonika10.01 o 18:06\nu kogo to ?


INTERAKTYWNY PRZEGLĄD - 21 maja 2013 | Interaktywnie.com\nPolscy internauci żyją przede wszystkim aferą zbożową, ale wzrok miłośników nowych technologii, a w szczególności gier, zwrócony jest w stronę Microsoftu.\nTakie pytania zadają sobie dziennikarze Newsweeka, a chodzi dokładnie o marketing szeptany. Czy w sieci można kupić zadowolenie (czyli opinię) klienta i ruch w biznesie (czyli klikalność na stronie internetowej)? Newsweek dowodzi, że nie ma problemu ze znalezieniem ludzi, którzy za kilkadziesiąt groszy od sztuki oferują pisanie pozytywnych komentarzy na portalach społecznościowych i forach internetowych.\nWielki test tanich tabletów\nTekst z którym z pewnością warto się zapoznać, zwłaszcza przed sezonem urlopowym. Każde z testowanych urządzeń ma bowiem moduł GPS, więc może być nieodzownym kompanem podróży.\nZasypany zbożem, zalany betonem. Wykop nadal ma problem z użytkownikami\nMarcin Sierant zastanawia się między innymi, jakie będą skutki afery zbożowej. Nie ma bowiem dobrych wiadomości dla Allegro, jako właściciela serwisu.\nTekst o tym, co obecnie można zrobić za pomocą zdobywającego coraz większą popularność gadżetu. Nagrywanie filmów, nawigacja i Facebook to nie wszystko.\nCo dalej z branżą gier?\nLauren Hockenson na kanwie dzisiejszej konferencji Microsoftu (około godziny 19, koncern prawdopodobnie pokaże nową wersję Xboksa), pyta producentów gier, co tak naprawdę dla użytkownika oznacza ciągłe połączenie z siecią.


Po burzliwych naradach, wytypowaliśmy laureatów I etapu "Pięcioboju fotograficznego". Temat "Symbol" okazał się trudnym zadaniem, pomimo tego spośród nadesłanych prac znalazło się kilka naprawdę udanych realizacji.\nDo oceny prac nadesłanych na pierwszą rundę Pięcioboju fotograficznego zasiadła szóstka redaktorów fotopolis.pl oraz zaproszony gość, Katarzyna Majak - fotografka, kuratorka, autorka video i instalacji oraz tekstów w kwartalniku "Fotografia", "Fototapeta" i "Foto". Obecnie artystka prowadzi pracownię "Fotografii i innych mediów" w Akademii Fotografii w Warszawie. Więcej o Katarzynie Majak można dowiedzieć się z rozmowy z artystką opublikowanej na fotopolis.pl. Ale powróćmy do naszego konkursu.\ntablica wyników I rundy "Pięcioboju fotograficznego"\nJak widać na tablicy wyników, nie było jednomyślności ani przy typowaniu I miejsca, ani przy kolejnych. Różnica zdań wywołała dyskusję wśród członków jury, z których każdy właściwie miał innego faworyta i nie chciał pogodzić się wynikiem głosowania. Niestety tak jak uczestnicy, tak i jurorzy muszą trzymać się regulaminu, a ten głosi, że o miejscu na podium decydują punkty. Niektórym nie pozostało nic innego, jak tylko połknąć gorzką pigułkę i zaakceptować demokratyczny wybór. A oto jak rozłożyły się głosy w I rundzie Pięcioboju fotograficznego.\n- Michał Bojara, 10 pkt.] Ze sporą, 6 punktową przewagą wygrał Michał Bojara za cykl "Symbole". Wynik cieszy nas szczególnie, ponieważ Bojara był laureatem pierwszej edycji konkursu Czteroboju fotograficznego i to również pierwszej rundy. Uznajemy to za dobry znak i wierzymy, że ta edycja okaże się równie udana pod względem poziomu prac jak i ilości uczestników.\nI miejsce, Michał Bojara za cykl "Symbole"\nNadesłany cykl Michała Bojary, przede wszystkim cechuje spójność wszystkich trzech zdjęć pod względem estetycznym i merytorycznym. Cechy tej zabrakło wielu innym cyklom, z których musieliśmy odrzucać poszczególne zdjęcia, odstawające od zestawu. Tutaj nie było takiego problemu. Także interpretacja tematu dla jury była jasna, co również wpłynęło na końcową decyzję.\n- Krzysztof Władyka, 8 pkt.]\nII miejsce, Krzysztof Władyka za cykl "Heroes"\nOkazało się, że największe rozbieżności w punktacji miał cykl Krzysztofa Władyka. Każdy z członków jury zwrócił na niego uwagę, ale co do zajęcia przez niego miejsca w konkursie nie było zgody. Zadecydowała suma głosów.\n- Kamil Lemański, 6 pkt.]\nIII miejsce, Kamil Lemański za cykl "Człowiek"\nWiele osób biorących udział w konkursie wprost potraktowało temat "Symbol" nadsyłając chmarę zdjęć krzyży, obrączek, znaków drogowych i świateł. Zdjęcia Kamila Lemańskiego zdecydowanie wyróżniały się w tej kategorii punktem widzenia. Powstałe obrazy odrealniły banalny obiekt i stworzyły ciekawą wizualnie kompozycję. Jeden z członków jury uplasował cykl na pierwszym miejscu, ale w podsumowaniu końcowym Kamilowi Lemańskiego przypadło III miejsce.\nLaureaci I rundy Pięcioboju fotograficznego otrzymają następujące nagrody:\nPoniżej prezentujemy prace pozostałych autorów, którzy zajęli punktowane miejsca w pierwszej rundzie Pięcioboju fotograficznego:\n- Aneta Lis, 4 pkt.]\nIV miejsce, Aneta Lis\n- Piotr Ścigalski, 2 pkt.]\nV miejsce, Piotr Ścigalski\n- Piotr Filutowski, 1 pkt.]\nVI miejsce, Piotr Filutowski "Aniołki Charliego"\nWszystkim laureatom gratulujemy i zachęcamy do dalszej walki! Druga runda pod hasłem W ciemności trwa do 15 lipca, a gra, przypominamy toczy się o Grand Prix:


Płyta PVC - płyta plexi bezbarwna - kolor.info.pl\nW ostatnim czasie coraz więcej przedsiębiorców zdaje sobie sprawę z tego, że bardzo ważna jest inwestycja w odpowiednią reklamę. Tylko dzięki takiemu zabiegowi marketingowemu możemy znacznie zwiększyć obroty naszego przedsiębiorstwa. Zatem jaka reklama jest najbardziej opłacalna?\nJeżeli chcemy aby nasze przedsiębiorstwo stało się bardziej rozpoznawalne, powinniśmy zdecydować się na reklamę outdoorową. Dzięki temu będziemy mogli dotrzeć do bardzo dużej grupy odbiorców sprawiając, iż nasze przedsiębiorstwo stanie się bardziej popularne. Jest to bardzo istotne, ponieważ konkurencja na rynku w dzisiejszych czasach jest bardzo duża. Zatem jaka powinna być reklama na zewnątrz?\nDoskonałym rozwiązaniem w tym przypadku jest wykonanie reklamy z płyty plexi bezbawnej. Jest to bardzo wytrzymały materiał, który również nie jest zbyt drogi. To właśnie ceną bardzo często kierują się przedsiębiorcy, w szczególności właściciele firm, które dopiero pojawiły się na rynku. Obecnie można znaleźć bardzo wiele agencji reklamowych, które nanoszą dowolną treść właśnie na materiały typu plexi bezbarwna. Warto pamiętać, iż rodzajów takiego materiału jest bardzo wiele, dlatego można wybrać odpowiedni dla siebie.\nObecnie na rynku możemy znaleźć przykłady wielu różnorodnych reklam. Decydując się na ich wybór powinniśmy pamiętać o tym, że nie wszystkie będą tanie. To przede wszystkim na cenę takiej reklamy w dużej mierze zwracają uwagę przedsiębiorcy, którzy dopiero rozpoczynają przygodę ze swoim biznesem. Z pewnością jest to bardzo ważne, ponieważ często nie jest to tania inwestycja. W szczególności powinniśmy pamiętać o tym, że również nie zwróci nam się zbyt szybko. Dlatego aby dotrzeć do dużej grupy odbiorców, powinniśmy zdecydować się między innymi na reklamę na zewnątrz. Dzięki temu będzie mogło ją zobaczyć naprawdę dużo osób, a nasze przedsiębiorstwo stanie się popularne. W takiej reklamie outdoorowej bardzo często wykorzystywana jest wysokiej jakości bezbarwna płyta plexi. Nie jest ona zbyt droga, a ponadto charakteryzuje się wysoką wytrzymałością. Z tego powodu jej zakup jest bardzo opłacalny.


Pruszków otwiera kąpielisko | Przegląd Regionalny\nStrona główna Aktualności Pruszków otwiera kąpielisko\nLetnia atrakcja w pruszkowskim Parku Mazowsze. Przez cały tydzień można korzystać z kąpieliska.\nPandemia koronawirusa wielu osobom pokrzyżowała wakacyjne plany. Lato ma swoje uroki, więc chcemy wykorzystać dobrą pogodę, a przede wszystkim odpocząć. Aby skorzystać z atrakcji, wcale nie trzeba wyjeżdżać. Na miejscu również ciekawie można spędzić czas i zregenerować się po pracy czy codziennych obowiązkach.\nW Parku Mazowsze w Pruszkowie zostało otwarte kąpielisko, które będzie czynne do 31 sierpnia. Z plaży można korzystać przez siedem dni w tygodniu – od 10.00 do 18.00. Pozostaje liczyć na dobrą pogodę i relaksować się na pruszkowskim kąpielisku, które działa zgodnie z wytycznymi Głównego Inspektora Sanitarnego i zaleceniami miejsc wykorzystywanych do kąpieli w trakcie epidemii.\nCzytaj także: Transportowa roszada\nPamiętajmy, aby korzystać z kąpieliska z zachowaniem rozsądku i odpowiedzialności. W Parku Mazowsze nad bezpieczeństwem czuwać będą ratownicy z miejskiej pływalni „Kapry”. – Życzymy radosnego i bezpiecznego spędzania czasu w Parku Mazowsze – zapraszają pruszkowscy urzędnicy.\nPrzypominamy, że dostępna jest również wypożyczalnia kajaków w Parku Potulickich. Od poniedziałku do piątku w godzinach 10.00-14.00 mogą z niej korzystać grupy zorganizowane (kontakt: 798 819 668), a od 14.00 do 18.00 obiekt jest otwarty dla mieszkańców. W weekendy wypożyczalnia dostępna dla wszystkich od 10.00 do 18.00.\nPoprzedni artykułW Grodzisku po raz czwarty odbyły się Wianki – fotorelacja\nNastępny artykułPowiat grodziski za Dudą, pruszkowski za Trzaskowskim. Wyniki wyborów


Apartamenty na sprzedaż - Przemysl - KRN.pl\nApartamenty na sprzedaż Przemyśl,\nApartamenty na sprzedaż > Podkarpackie > M. Przemyśl > Przemyśl\nNiestety nie udało się znaleźć ogłoszeń w kategorii Apartamenty na sprzedaż spełniających wybrane przez Ciebie kryteria w lokalizacji Przemyśl,.\nApartamenty na sprzedaż Budy Małe\nApartamenty na sprzedaż Winna Góra\nApartamenty na sprzedaż Przekopana\nApartamenty na sprzedaż Szajbówka\nApartamenty na sprzedaż Garbarze\nApartamenty na sprzedaż Kruhel Mały\nApartamenty na sprzedaż Kmiecie\nApartamenty na sprzedaż Bakończyce\nApartamenty na sprzedaż Zasanie\nApartamenty na sprzedaż Zniesienie\nApartamenty na sprzedaż Budy Wielkie\nApartamenty na sprzedaż Herburtów\nApartamenty na sprzedaż Podwinie\nApartamenty na sprzedaż Wysokie Góry\nApartamenty na sprzedaż Lipowica\nApartamenty na sprzedaż Lwowskie\nApartamenty na sprzedaż Kazanów\nApartamenty na sprzedaż Krzemieniec\nApartamenty na sprzedaż Błonie Lempartówka\nApartamenty na sprzedaż Krejczówka\nApartamenty na sprzedaż Kruhel Wielki\nApartamenty na sprzedaż os. Bielskiego\nApartamenty na sprzedaż os. Chrobrego\nApartamenty na sprzedaż os. Kosynierów\nApartamenty na sprzedaż os. Krakowskie\nApartamenty na sprzedaż os. Rogozińskiego\nApartamenty na sprzedaż os. Rycerskie\nApartamenty na sprzedaż os. Salezjańskie\nApartamenty na sprzedaż os. Wareńczyka\nApartamenty na sprzedaż os. Wieniawskiego\nApartamenty na sprzedaż Pikulice\nApartamenty na sprzedaż Podbrzeże


Rząd Ukrainy zerwał finansowanie Euro 2012\nPrezydent Ukrainy Wiktor Juszczenko oskarżył rząd premier Julii Tymoszenko o zerwanie finansowania przygotowań jego kraju do Euro 2012.\nO jakim Euro można mówić, skoro w budżecie na 2009 r. (na przygotowania do turnieju) wydzielono 4,5 miliarda hrywien, z czego wypłacono tylko 330 milionów? - pytał Juszczenko w środę, na spotkaniu ze studentami w Charkowie na wschodniej Ukrainie.\nPrezydent wyraził opinię, że taki poziom finansowania przygotowań do piłkarskich mistrzostw Euro 2012 nie pozwoli na szybkie nadrobienie zaległości wskazanych przez UEFA w maju w Bukareszcie.\nJa nie chcę występować wciąż jako człowiek niosący złą nowinę, jednak nie jest to europejskie podejście do sprawy. Kraj, który do 30 listopada będzie przyjmował ostatnią misję techniczną UEFA, w ciągu pięciu miesięcy nie zrobił nic w przygotowaniach kluczowych, regionalnych obiektów infrastruktury, ostrzegł Juszczenko.\n30 listopada to ostateczny termin, wyznaczony przez UEFA na poprawę przygotowań Ukrainy do Euro 2012. Jeśli do tego czasu sytuacja nie zmieni się, rozgrywki turnieju mogą odbyć się tylko w Kijowie. UEFA uznała, że na obecnym etapie tylko stolica Ukrainy może przyjąć gości Euro 2012. Charków, Donieck i Lwów muszą podciągnąć się w przygotowaniach do końca listopada.\nWe wtorek ukraiński minister ds. rodziny, młodzieży i sportu Jurij Pawłenko ocenił, że Ukraina wyprzedza Polskę pod względem przygotowania infrastruktury sportowej.\nW końcu sierpnia powinno dojść do otwarcia nowego stadionu w Doniecku, a na grudzień zapowiedziano oddanie do użytku modernizowanego stadionu w Charkowie. Trwają prace remontowe na Stadionie Olimpijskim w Kijowie i do przodu posuwa się budowa stadionu we Lwowie.\nProblemem Ukrainy jest modernizacja lotnisk i dróg oraz brak miejsc hotelowych.


Z Aleksandrą Szemioth Prezesem Zarządu Krakowskiego Oddziału Związku Sybiraków Rozmawia Janusz M. Paluch\nCzy o Sybirakach można powiedzieć, że to są Kresowianie?\nZdecydowanie tak. Cały problem eksterminacji Polaków podczas II wojny światowej po agresji sowieckiej 17 września 1939 r. skupił się na ludności zamieszkałej na Kresach – zarówno południowych, środkowych jak i częściowo północnych. Częściowo, bo Wileńszczyzna na początku tych wydarzeń była oddana pod nadzór rozszerzonego państwa litewskiego ze stolicą w Kownie, tzw. Litwie Kowieńskiej. Sowieci i Niemcy oddali im w swej łaskawości Wilno. Ale już w 1941 r. wywozili sowieci także Polaków z Wileńszczyzny. Cała ta ogromna przestrzeń, połowa przedwojennej Polski, była pod okupacją Związku Sowieckiego, który postanowił zlikwidować polskość na tym terenie. Eksterminacja skierowana była głównie przeciwko warstwom najbardziej świadomym narodowo. Chodziło im o inteligencję, ludzi podsiadających cokolwiek, czy to byli przemysłowcy, czy obywatele ziemscy, a także wszelkie służby mundurowe – od kolejarzy poczynając, poprzez leśników i młodzieżowe organizacje mundurowe, po osadników wojskowych. Ci ostatni to żołnierze Marszałka Józefa Piłsudskiego, którzy walczyli w 1920 r. w wojnie z bolszewikami, a więc wrogowie numer jeden. Mieli tam gospodarować i stać na straży naszych granic. To oni poszli na pierwszy rzut… Całe rodziny wywiezione zostały 10 lutego 1940 r. w pierwszej, najstraszniejszej, zimowej wywózce. Moja rodzina mieszkała na Wileńszczyźnie, ale jak się okazało, miejsce to znajdowało się zaledwie kilka kilometrów od granicy, która powstała między Białorusią a Litwą. Wśród wywożonych Polaków znaleźli się tzw. bieżeńcy – uciekinierzy z centralnej Polski na Kresy. Na Kresy przenosiły się wtedy ważne strategicznie przedsiębiorstwa, biura, uciekały też pojedyncze rodziny. W dużej liczbie uciekali też polscy obywatele narodowości żydowskiej. Zdążali głównie w kierunku Lwowa i okolic oraz granicy z Rumunią. Zamieszkiwali u krewnych lub w wynajętych mieszkaniach. Ale pod okupacją sowiecką nie było im przyjemnie. Wielu na własną rękę przekraczało nielegalnie granicę z Generalną Gubernią. W końcu sowieci ogłosili, że jeśli ktoś chce wracać, powinien się zarejestrować. No to się zapisywali, czekając nocami w kolejkach. Jak już się wszyscy zapisali, podstawiono wagony, wsiedli i pojechali… Ale nie na zachód, tylko na wschód. To była wywózka w czerwcu 1940 r. Wtedy wywieziono 220 tys. osób, głównie w rejon Uralu.\nDlaczego zatem Towarzystwo Sybiraków nie jest zespolone z innymi organizacjami kresowymi? Powiedziałbym nawet, że jesteście zatomizowani, bo każde stowarzyszenie pilnuje i pielęgnuje tylko swoje problemy.\nTo jest oczywiste. Towarzystwa kresowe zrzeszają dawnych mieszkańców poszczególnych obszarów Kresów z miast i małych miejscowości. Miejsce urodzenia, kraina młodości – miejsca utracone. To jest spójnia, która łączy ludzi w tych stowarzyszeniach. Natomiast zesłania syberyjskie były tak dramatyczną traumą, że jako wyznacznik i łącznik są dla nas znacznie silniejsze niż wspólne sąsiedztwo. Dlatego Sybiracy tworzą odrębną organizację, bo to nie jest tylko kwestia wysiedlenia czy wyrzucenia, lecz całkowite wykorzenienie i utrata ukochanych miejsc w dramatycznych warunkach, potem wieloletni pobyt na zesłaniu, w miejscach i warunkach, których do niczego nie można porównać. Dramat przeżyć syberyjskich bardziej łączy niż miejsce urodzenia. Do dzisiaj dożyli ludzie, którzy wówczas byli dziećmi, i to małymi dziećmi. Przecież minęło 73 lata od pierwszych deportacji. Ci, którzy jeszcze kołaczą się po świecie, a jest nas mimo wszystko wciąż dużo, to są ludzie, którzy dopiero tam – na Syberii – świadomie zobaczyli świat. Nie na Wileńszczyźnie czy pod Lwowem, tylko tam – na stepach lub w tajdze. W naszym przypadku mamy do czynienia przede wszystkim z kombatanctwem, a w przypadku stowarzyszeń kresowych jest tylko utrata miejsca. Przyzna pan, że jest to zupełnie inna kategoria krzywdy. Choć jedna i druga są niewątpliwą krzywdą, ale ta, która nas dotknęła, jest mocniejsza. Na zesłaniu trwaliśmy na krawędzi życia i śmierci. To są zupełnie inne wspomnienia, inne wrażenia, inne dramaty.\nCzy ta krzywda przykryła u Państwa tęsknotę za rodzinnym domem, miejscem urodzenia…\nNie przykryła. Ona jest piętnem. Została piętnem na całe życie, co nie zmienia faktu, że każdy, kto już był dzieckiem trochę większym, pamięta miejsca rodzinne i wspomina je z wielkim rozrzewnieniem. Zauważa się to we wspomnieniach Sybiraków. Niemal każdy zaczyna od opisu wspaniałego dzieciństwa spędzonego w mieście albo na wsi, gdziekolwiek na Kresach, gdzie było najpiękniej, najweselej i najserdeczniej na świecie, a potem ta przepaść nędzy, głodu, strachu i wszystkich innych bardzo ciężkich przeżyć. Ta pamięć o miejscach rodzinnych jest ogromnie ważna i bardzo wiele osób spośród Sybiraków identyfikuje się też ze stowarzyszeniami kresowymi. Jednak przeszłość syberyjska jest nadrzędna w pamięci, szalenie wiąże ludzi, jednoczy. Nie są w stanie zrozumieć naszych przeżyć ludzie nawet najbardziej doświadczeni wypędzeniem. Gdy powstawał Związek Sybiraków, zafascynowało mnie to, że ludzie przychodzący, żeby zapisać się do związku, chcieli natychmiast opowiedzieć swój los. Przekrzykując się, opowiadali sobie nawzajem historie życia w malutkim pomieszczeniu. Każdy chciał ten los wykrzyczeć.\nZwiązek Sybiraków powstał w 1989 roku.\nTak… Właściwie zaczęło się w grudniu 1988 r., kiedy to kilka dzielnych pań w Warszawie postanowiło stworzyć organizację skupiającą Sybiraków w nawiązaniu do Związku Sybiraków powstałego w 1928 r., założonego przez dawnych zesłańców. Wtedy żyli jeszcze nieliczni już powstańcy styczniowi, byli też zesłańcy tzw. ruchów rewolucyjnych z początków XX w., w końcu żołnierze dawnej V Dywizji Syberyjskiej. Ci ostatni identyfikowali się z tym związkiem, choć nie byli zesłańcami. Związek działał do 1 września 1939 r. Dopiero po 60 latach mogła zostać podjęta próba reaktywacji jego działalności. Z tą jednak różnicą, że w naszym czasie ilość osób doświadczonych zesłaniem na Syberię jest nieporównywalnie większa. W całej Polsce zarejestrowało się około 100 tysięcy osób z przeszłością syberyjską. To ogromna rzesza ludzi, którzy przeżyli Syberię i okres Polski Ludowej. Dopiero w roku 1989 mogli powiedzieć oficjalnie, że tam byli. Przez cały czas trwania PRL nie mogli przyznawać się, że byli zesłańcami na Syberię.\nPani od samego początku była przy powstawaniu Związku Sybiraków w Krakowie.\nPrawie od samego początku… Inicjatorami Związku Sybiraków w Krakowie byli Tadeusz Wilczyński i Wiesław Krawczyński, więźniowie sowieckich łagrów, żołnierze Armii Krajowej. Wszystko zaczęło się takim malutkim ogłoszeniem prasowym w „Dzienniku Polskim”. Na ten anons zaczęli przychodzić tłumnie Sybiracy. W krótkim czasie było nas ponad dwa tysiące osób! Potem ta liczba się zmniejszyła, bo powstały oddziały w innych miastach. A przyjeżdżali do Krakowa z całej południowej Polski. Nie sądziłam, że są tu tak liczni. Najwięcej Sybiraków znalazło się na tzw. Ziemiach Odzyskanych, gdyż tam kierowano transporty z Rosji. Sama najpierw trafiłam do Szczecina. Ale tu w Krakowie? Nigdy się tego nie spodziewałam. W krakowskiej siedzibie Związku Inwalidów Wojennych przy Placu Biskupim otrzymaliśmy możliwość korzystania z niewielkiego pomieszczenia. Tam zaczęły się zapisy do Związku. To w tym pokoiku wszyscy chcieli opowiedzieć wszystko o swoich dramatycznych losach – tym, którzy też wiedzieli, czym było zesłanie na Syberię. Wszyscy chcieli rozmawiać i wymieniać się doświadczeniami z innymi zesłańcami. A dlaczego ja się tam znalazłam… Zostałam „zwerbowana” przez panów Wilczyńskiego i Krawczyńskiego. Poczułam się zobowiązana i wyróżniona. W efekcie zgodziłam się kandydować do zarządu, ale pod warunkiem, że zajmę się dokumentowaniem zesłań. Uważałam, że skoro Opatrzność Boża pozwoliła mi wrócić z tej otchłani, to trzeba coś zrobić, żeby losy Sybiraków nie przepadły w pamięci Polaków. Tworzenie Krakowskiego Oddziału trwało krótko, zaledwie około trzech miesięcy, od lutego 1989 r. Powstał zespół założycielski, prowadzono intensywne prace z wielkim zaangażowaniem.\nDo związku zapisywały się dwie odmienne kategorie osób: byli więźniowie łagrów sowieckich i byli deportowani do ZSRR. Przygotowania zaowocowały zwołaniem I Walnego Zebrania, na którym wyłoniono Zarząd i tak ukonstytuował się Związek Sybiraków Oddział w Krakowie. Zjazd odbył się 13 maja 1989 r. w auli Wyższej Szkoły Pedagogicznej (obecnie Uniwersytet Pedagogiczny), dzięki pani Zofii Ciesielskiej, pracownikowi naukowemu tej uczelni, która z oddaniem pracowała w zespole założycielskim (deportowana z Drohobycza). Pierwszym prezesem Zarządu został wybrany pan Wiesław Krawczyński, długoletni więzień łagrów – za przynależność do AK we Lwowie. Wspomniany już główny inicjator powstania Związku w Krakowie – pan Tadeusz Wilczyński, też ze Lwowa, był więziony w łagrach, także za AK. Kolejnym prezesem Oddziału został pan Józef Halski – lwowianin i żołnierz AK, w łagrach był od 1944 do 1959 r., brał udział w buncie łagierników. Następnie, przez kolejne trzy kadencje, prezesem był pan Jan Godzicki, z Wilna, za udział w AK więziony w łagrach od 1944 do 1955 r. Po jego śmierci w maju 2011 r., od października tego roku, funkcję Prezesa Oddziału powierzono mnie – też wilniance. Jak widać, kresowe pochodzenie jest wśród sybiraków powszechne i jest mocnym łącznikiem, lecz przeżycia syberyjskie łączą bardziej. Wielu Sybiraków działa również w organizacjach kresowych – np. pani Danuta Trylska-Siekańska jest przewodniczącą Sekcji Kresowian przy Stowarzyszeniu Absolwentów UJ.\nWiele osób nie chce o tych przeżyciach pamiętać i opowiadać. Chcą o tym koszmarze zapomnieć, odsunąć go w niebyt pamięci… Pani postanowiła inaczej. Postanowiła Pani przeżywać to raz jeszcze za siebie i wraz z innymi, którzy powierzali Pani swe sybirackie wspomnienia. Proszę opowiedzieć, jak Pani trafiła na Syberię?\nTak jak wszyscy, według z góry przygotowanych spisów, o czym nikt nie wiedział. Gdy zaczęła się okupacja sowiecka, wydawało się, że cały ten obszar ogarnął straszliwy chaos. Że sowieckie porządki są nieprzewidywalne. A jednak w tym chaosie była metoda. To, co dla nas szykowano, było precyzyjnie przygotowane. Listy wywozowe były przez miesiące sporządzane według kategorii społecznej. Moja rodzina należała do tej niedobrej kategorii pamieszczikow – właścicieli ziemskich. W sowieckich warunkach to było najgorsze, co mogło być – krwiopijcy, polskije pany! Wywózka nie mogła nas ominąć. Mój ojciec, Mieczysław Szemioth, oficer 5 Pułku Ułanów w stanie spoczynku, poszedł na wojnę. Mój dużo starszy ode mnie przyrodni brat, Szymon Meysztowicz, jako świeżo upieczony podchorąży też został zmobilizowany do wojska. Moja mama została z czwórką dzieci sama w dużym domu. Któregoś dnia przyszli sowieci. Park był pełen wojska. To wojsko nie było nawet najgorsze. Dowódcy jeszcze trzymali ich trochę w ryzach. Natomiast groźne było NKWD, które natychmiast dało znać o sobie. Aresztowano moją mamę i nianię, która jako jedyna spośród osób pracujących w naszym domu została z nami. Cztery małe dziewczynki – zostałyśmy same w domu otoczonym przez sowieckie wojsko. Po kilku dniach niania i mamusia wróciły. Potem były nieustanne rewizje, szukanie broni, dopytywania o miejsce pobytu ojca i brata. Rewizje zaowocowały konfiskatą biżuterii mamy i wszelkich cennych przedmiotów. W końcu ewakuowano nas do folwarku odległego o kilka kilometrów. Wtedy przekroczyliśmy dla nas niewiadomą granicę. Mieszkaliśmy bowiem na terenie administrowanym przez państwo litewskie, a przenieśli nas pod administrację sowiecką w republice białoruskiej! Nikt z nas tego nie wiedział! I dlatego wywieziono nas 13 kwietnia 1940 r. Z Litwy by nas wtedy nie wzięli. To wszystko było przemyślane. To nie był przypadek ani chaos.\nJesienią 1939 r. zrobiono tzw. wybory. To była farsa, pod przymusem kazano iść do urn wyborczych i wrzucać kartki. Farsa zaowocowała konkretnymi rezultatami. Wszyscy bowiem zostaliśmy obywatelami Związku Radzieckiego, białoruskiej albo ukraińskiej republiki, czego wynikiem było wcielenie mężczyzn do Armii Czerwonej. Uważa się, że około 150 tys. Polaków wzięto wówczas do Armii Czerwonej!\nO tym problemie niewiele mówiono…\nCałe zagadnienie Polaków represjonowanych pod sowiecką okupacją ma bardzo wiele wątków, które zostały zaprzepaszczone w pamięci społecznej przez tzw. przyjaźń polsko-radziecką… A tak naprawdę przez dominację Moskwy nad Polską po wojnie. Dlatego tak mało się o tym wie i tak mało się mówi. Byłam kiedyś w Archiwum Akt Nowych, tam znajdują się kopie materiałów z archiwum londyńskiego pozyskanych przez Amię Andersa, dokumenty powstałe przy II Korpusie. Każdy żołnierz był przepytywany, skąd wywieziony, kogo spotykał, gdzie przebywał. Tam należałoby posadzić kilkunastu młodych ludzi, żeby robili kwerendy. Wtedy można by dojść do rzeczywistej liczby deportowanych i aresztowanych. Ciągle problem ilości represjonowanych jest otwarty i dyskusyjny. Wielu polskich historyków przyjęło za dobrą monetę dane, które przyszły do nas z Moskwy za pośrednictwem Memoriału. To są tzw. spisy przewozowe, spisy ludzi deportowanych w poszczególnych transportach. Według tych spisów wywieziono 316 tys. osób. Natomiast wg polskich źródeł emigracyjnych, znawcy tematu obliczają liczbę deportowanych na co najmniej 850 tys.! Bezkrytyczne przyjmowanie rosyjskich danych jest wielkim błędem, bo Rosjanie – jak zawsze – dali to, co chcieli dać. To są dokumenty prawdziwe, ale zapewne niepełne. Przecież wróciło nas ok. 400 tys.! Niestety w dokumentach PUR są pomieszane dane, bo tak samo są traktowani ci wracający z zesłania jak ci przemieszczający się z Kresów. Wróćmy jeszcze do tych wyborów… Wszyscy utracili obywatelstwo polskie, wszyscy mieszkańcy Kresów. Zaczęła się fala aresztowań. Do sowieckich więzień trafiło wtedy około 250 tys. mężczyzn. Bez końca szukali też mego ojca i brata. Jeszcze w grudniu 1939 r. na Kremlu podjęto decyzję w kwestii deportacji Polaków. Na tej podstawie pierwsza wywózka, o której już mówiłam, odbyła się 10 lutego 1940 r. Wywożono całe rodziny – mężczyzn, kobiety i dzieci, starych, młodych – wszystkich. Luty, bardzo ostra zima. Ta wywózka była pierwsza, brak jakiegokolwiek przygotowania. Pełne zaskoczenie. Rozchodziły się plotki, że zabierają dzieci, że rozdzielają rodziny, co było na szczęście nieprawdą. Wywożono Polaków do rejonów o bardzo trudnych warunkach klimatycznych w północnej części europejskiej Rosji, w pobliże Koła Podbiegunowego – do republiki Komi, Swierdłowska, dorzecza Dźwiny… Następna wywózka nastąpiła 13 kwietnia 1940 r. Wtedy wywożono głównie do Kazachstanu, głównie kobiety z dziećmi. I tam trafiłyśmy z mamusią. Najstarsza z nas, Zofia, miała 14 lat, następne Maria, Ludwika i ja, najmłodsza, miałam zaledwie 4 lata. Dramat mojej matki tak naprawdę dostrzegłam dopiero po latach. Jakie to musiało być dla niej ciężkie i trudne. Jak myśmy to przeżyły?\nNie sądzę, żeby Pani, jako czteroletnia dziewczynka, zapamiętała ten moment, kiedy przyszli i kazali wam opuścić dom…\nPamiętam, bo to były mocne wrażenia. To była noc, łomotanie w drzwi. Potem stali z bagnetami na karabinach, kilku oficerów NKWD kręcących się po domu, i oczywiście miejscowy cywil jako przewodnik, wywodzący się z mniejszości narodowej. Jak wspominają nasi Sybiracy, byli to albo Żydzi, albo Ukraińcy. Żydzi wszędzie witali rosyjskie wojska z radością, to było widoczne, a oni tego nie ukrywali. Paradowali z czerwonymi kokardkami i cieszyli się na przyjście wrogów. To bardzo przykre, ale ten akcent we wszystkich wspomnieniach jest wyraźnie podkreślany. Nie byli lojalni w stosunku do swego kraju, do Polski. Pamiętam przerażenie, chaotyczne zbieranie rzeczy, pakowanie, a czasu dali mamie niewiele. Po tym pozostał mi lęk, strach i obawa. To było straszne przeżycie! Mamusia była uprzedzona, bo w przeddzień przyjechał ktoś znajomy, żeby powiedzieć, że coś się dzieje, bo sowieci szykują furmanki. Naszą nianię wysłała pod jakimś pretekstem do jej krewnych. Nie chciała brać odpowiedzialności za jej los. Wywieźli nas do północnego Kazachstanu… Ale przejdźmy do następnego pytania. Ja nie lubię opowiadać o swoich losach. Są przykre. Nigdy ich nie spisałam i tego nie zrobię, bo fala cudzych losów tak mnie dotknęła… Wciąż prosiłam, by ludzie spisywali swe wspomnienia, potem je czytałam i przeżywałam za każdym razem bardzo indywidualnie ich dramaty. A w końcu ukazywała się książka. Te cudze losy mnie zdominowały…\nJednak chciałbym się dowiedzieć o Pani życiu w Kazachstanie. Chyba że Pani nie pamięta?\nOczywiście pamiętam doskonale. Tego nie da się zapomnieć. To strach, obawa i głód, nieustanny głód. Północny Kazachstan. Step, który nie ma krańca po horyzont. Nie ma lasów, nie ma drzew, wobec tego nie ma opału. A co ważniejsze, nie ma budulca. Może mniej trudne tam było życie niż w tajdze, bo to jednak były tereny uprawne, czarnoziem, ale bardzo krótki okres wegetatywny, więc nie było to nadzwyczajne rolnictwo, niemniej była żywność, lecz dostęp do niej był bardzo ograniczony. Zawsze było za mało jedzenia. Tam, gdzie nam kazali mieszkać, to był punkt na stepie bez nazwy. Wysadzono nas na malej stacji między Pietropawłowskiem a Omskiem na trasie transsyberyjskiej. Potem ciężarówkami wieziono w bezdrożny step. Wysadzono nas obok dość nowej osady bez tradycji. Były tam także wsie-kołchozy, które miały skonsolidowaną społeczność i jakąś tradycję. Mieszkańcy takich wsi wywodzili się z osadników z Ukrainy jeszcze z czasów carycy Katarzyny. A my trafiliśmy na trzeci oddział ogromnego sowchozu. Miejsce niezagospodarowane pod żadnym względem. Mieszkaliśmy, chyba 20 rodzin z Polski, w ogromnym baraku z przewiewnymi ścianami wykonanymi z plecionki z łozy. Zbliżała się zima. A tam zmiany pór roku następują bardzo szybko. Sowchoz dał trochę drewna i wyznaczył miejsce, gdzie Polacy mogli sobie wybudować ziemlanki. Głównym budulcem była darń, czyli ziemia przerośnięta korzeniami roślin. W miejscach gdzie nie orano stepu, darń była bardzo gruba. Wycinano bloki ziemi i budowano z niej mur, tak jak z cegieł. W środku klepisko, a drzewo z sowchozu służyło jako główna belka, kilka żerdzi przeznaczono na krokwie, trochę jakichś gałęzi i pokrycie dachu też z tej darni, sufitu nie było. Wszystko więc bardzo prymitywne. Z tym, że tamtejsi ludzie wkopywali ziemlanki w ziemię. U nas powstały prawie domy, nad ziemią. I to z inspiracji mojej mamy. Mamusia całe życie cierpiała na astmę, miała lęk przed zamkniętymi przestrzeniami. Optowała za tym, żeby wybudować domy, a nie wkopaną w ziemię dziurę. To było trudne przedsięwzięcie. W rodzinach, gdzie byli mężczyźni, sami dawali radę. Cięli tę darń i murowali domy sami. U nas nie było takiej siły roboczej i mamusia musiała za jakieś swoje ubrania wynająć człowieka. Stanął w końcu dom, znalazło się jeszcze drewno na okna i szyby, co w tamtych warunkach było wielkim luksusem i wydarzeniem. Nie było to ciepłe mieszkanie, zawsze na ścianach wewnątrz był szron. Jedna chata-ziemlanka, podzielona ścianą poprzeczną, służyła dwom rodzinom.\nGdzie pracowała mama? Czym zajmowali się tam ludzie?\nMama i moje dwie starsze siostry, ta już 15-letnia i 13-letnia, musiały pójść do pracy. Te dziewczynki wprost z pokoju dziecinnego, nagle znalazły się na stepach i musiały iść do dramatycznie ciężkiej pracy. Kazano im stać na wielkiej bronie ciągnionej przez duży gąsienicowy ciągnik i z patykami w rękach musiały oczyszczać zęby brony z trawy. Pracowały na nocnych zmianach. Po niedługim czasie musiała też ciężko pracować trzecia z moich starszych sióstr, Ludwika. Mamusia też pracowała, a że miała wątłe zdrowie, zaczęła więc chorować. Zajmowała się pojeniem bydła, przerzucała suszące się ziarno szuflą, aby nie zapleśniało. Przy jej astmie było to bardzo ciężkie. A ja byłam mała… Wiosną, kiedy już zupełnie nic nie było do jedzenia, chodziło się na zbieranie kłosów, jak już tajały śniegi. Na późną jesienią koszonych polach pszenicznych zawsze zostawało dużo kłosów. Zbieraliśmy te kłosy. To było zabronione, ale był taki głód, że już nikt na te zakazy nie zwracał uwagi. Kto mógł, szedł i zbierał, żeby ratować siebie i swoją rodzinę przed śmiercią głodową. Ja chodziłam z mamą. Było daleko, mokro i zimno. Ziemia pomału miękła, ale zmarznięty śnieg kaleczył ręce. Spod tego śniegu wydobywało się kłosy. Byłam zmarznięta, głodna i bardzo nieszczęśliwa, a moja mama – nadzwyczajna osoba – w trakcie tej trudnej pracy opowiadała mi książki dla dzieci, opowieści biblijne. Cała moja wiedza na temat lektur dla dzieci i młodzieży pochodzi z tamtych czasów. Później próbowałam czytać te książki, ale były dużo mniej ciekawe niż opowieści mojej mamy. Kłosy w domu długo suszyłyśmy, potem wykruszałyśmy z nich ziarna. Ziarno jeszcze musiało się suszyć. Potem trzeba było czekać w kolejce do żaren. W całej osadzie były dwa komplety żaren. Normalne żarna są z kamienia, a tam nie było kamienia. Żarna były zrobione z dwóch kawałków pnia drzewa. Na powierzchni ściernej w drzewo wbite były kawałki żeliwa. To mielenie było bardzo trudne, a poza tym dawało marny efekt. Z takich żaren wychodziła nie mąka, tylko kasza. Niemniej można to było jakoś ugotować i zjeść.\nJak wyglądał Wasz powrót do Polski?\nByłyśmy tam całe sześć lat. W momencie, kiedy podpisano układ Sikorski-Majski, ogłoszono amnestię i powstawało Wojsko Polskie pod dowództwem gen. Władysława Andersa, był moment, kiedy można było się ruszyć w straszną podróż na południe, żeby dołączyć do oddziałów polskich. Kto mógł, starał się tam dotrzeć, zwłaszcza jeśli to były rodziny wojskowych. Byliśmy taką rodziną. Mój brat, jako podchorąży, dostał się do sowieckiej niewoli i trafił do obozu w Starobielsku. W armii sowieckiej nie ma podchorążych i oni nie wiedzieli, czy podchorąży to już oficer czy jeszcze szeregowy. W pewnym momencie w Starobielsku wyselekcjonowali podchorążych i gdzieś ich wieziono. Bratu udało się wtedy uciec. Dotarł do Wilna, dowiedział się, że nas wywieziono. Zajął się przeprowadzaniem znajomych Polaków przez zieloną granicę z państwa litewskiego do Generalnej Guberni. Wpadł w pułapkę, zamknęli go w więzieniu w Grodnie, a potem zesłali do łagru w Komi. Stamtąd dotarł do oddziałów Andersa i szybkim transportem dla marynarzy i lotników dojechał do Anglii. Służył w lotniczych dywizjonach w Wielkiej Brytanii. Po przeszkoleniu latał na myśliwcach, a po wojnie osiadł w Australii.\nMama napisała list do ambasady polskiej w Kujbyszewie. Odpowiedź przyszła z Pietropawłowska od przedstawiciela naszej ambasady z informacją, jak bardzo trudno jest cywilom, którzy dotarli do Armii Andersa, że umierają tam z głodu i tyfusu, i radą, aby lepiej się nie ruszać z miejsca. Mama miała wtedy też kontakt z Ksawerym Pruszyńskim, który był w Kujbyszewie i pisał do ukazujących się po polsku gazet. Była z nim spowinowacona, więc kiedy zobaczyła jego artykuł w polskojęzycznej prasie, natychmiast do niego napisała. To bardzo dziwne, że w tych ogromnych przestrzeniach jednak jakieś kontakty można było nawiązać. Ksawery potwierdził informacje, jakie mama dostała z Pietropawłowska. W rezultacie zostałyśmy i w sowchozie byłyśmy przez całe sześć lat! Żyłyśmy ciągłą nadzieją na powrót. Gdyby nie ta nadzieja, to nie wiem, czy wytrzymałybyśmy to wszystko psychicznie. Czepiałyśmy się wszelkich pogłosek, że już, już będziemy mogły wrócić do siebie… W końcu wojna się skończyła, a myśmy dalej tam trwały. W 1946 r., też 13 kwietnia, wyruszyłyśmy z naszej osady. W międzyczasie, w 1943 r., moja najstarsza siostra, która skończyła już 18 lat, odmówiła przyjęcia obywatelstwa sowieckiego, za co skazana została na dwa lata łagru. Z tysiącem innych Polek była w łagrach za Bajkałem. Pracowała w brygadzie, która ścinała olbrzymie cedry na stromych stokach tamtejszych gór. Straszna praca, szczególnie dla takich młodych dziewcząt. Wytrzymała wszystko, mimo że ciężko chorowała na tyfus. Wróciła do nas po dwóch latach. Do innej Polski, już nie do własnego domu, wracałyśmy w komplecie, razem. Zawieźli nas do Szczecina. Dzięki pomocy Polskiego Urzędu Repatriacyjnego (PUR) dowiedziałyśmy się, że nasz ojciec jest w Lidzbarku Warmińskim. Wojnę przetrwał w oflagu na Litwie, skąd uciekał, był kilkakrotnie aresztowany. W 1945 r. znalazł się w fali uchodźców i zamieszkał w tym Lidzbarku. Przenieśliśmy się tam, a potem dzięki rodzinie znaleźliśmy się w Krakowie. PUR to była doskonale działająca instytucja na ten czas wędrówki ludów! Polska była przesunięta w granicach, zniszczona wojną. Przecież setki tysięcy ludzi przemieszczało się z Kresów, poszukiwało rodzin, które wojna wymiotła nie wiadomo dokąd, a do tego przybywały z Syberii setki tysięcy zesłańców, wygłodzonych, schorowanych, pozbawionych domów i jakiegokolwiek dobytku. Byliśmy jednak pełni radości, choć z pustymi rękami. Wtedy w kraju dla wszystkich udało się znaleźć miejsce, choć było to trudne. A teraz nie można sprowadzić do Ojczyzny tych Polaków, którzy tam jeszcze pozostali. To jest sprawa, która mnie oburza! Niby wolna Polska, a nie może się zdobyć na tak oczywisty gest!\nKiedy wróciła Pani do Polski, przeżyła Pani kolejny cywilizacyjny przeskok.\nMiałam wtedy 10 lat. W takich ekstremalnych warunkach, przez jakie przeszłam, szybciej się dojrzewa. Obecne 10-latki to dzieci nic niewiedzące o życiu. Czułam się wtedy już dość dorosła, ale powrót do cywilizacji był dla mnie bardzo mocną rzeczą. Pamiętam zrujnowany Szczecin, spotkanie z ojcem, którego nie poznałam, zrujnowaną Warszawę. Mama prowadziła mnie do katedry św. Jana, która była przecież całkowicie zniszczona. Prawie nienaruszona została tylko kaplica z cudownym krucyfiksem z ukrzyżowanym Panem Jezusem. Ludzie wędrowali wydeptanymi ścieżynami przez zrujnowaną Warszawę, żeby tam, przed tym krzyżem się modlić. No i Kraków w roku 1946, nietknięty wojną, piękny, bogaty, z zasobnymi jeszcze sklepami. Inny świat! Nie potrafiłam tego ogarnąć. Ktoś nierozważny zaprowadził mnie to Teatru im. Juliusza Słowackiego na Sen nocy letniej. Sam gmach wspaniały, piękna scenografia, zapierająca dech w piersiach kurtyna Henryka Siemiradzkiego. Tyle emocji, myślałam, że nie udźwignę wrażeń! Nie wolno było tego robić dziecku wychowanemu na stepie!\nAle to dziecko poszło do szkoły i musiało uważać, żeby się nie przyznać do swej sybirackiej przeszłości…\nDo 1948 r. nie było jeszcze tak źle. Przyjechałyśmy mało świadome zmian, jakie nastąpiły w Polsce. Wtedy te sprawy się nie liczyły, dominowała radość z powrotu. Potem były wybory „trzy razy tak”. Rodzice poważnie zastanawiali się, jak do tego podejść. Jeszcze nie zdawali sobie sprawy z tego, że to wszystko fikcja. Pętla się zacieśniała. Pomału wszystko stawało się inne. Cóż, ja wciąż byłam dzieckiem i nie byłam jeszcze w stanie tego dostrzegać i oceniać. Byliśmy na cenzurowanym jako przedstawiciele niszczonej warstwy, posiadaczy ziemskich. I chociaż nie mieliśmy przecież już nic, to cały czas byliśmy nie tacy jak trzeba. Byłam w kilku szkołach podstawowych, potem skończyłam liceum żeńskie im. Joteyki na Podwalu w Krakowie. Byłam jedyna w klasie, która się nie zapisała do ZMP. Poczciwe nauczycielki na korytarzu szeptem mówiły mi, żebym się zapisała, bo się nie dostanę na studia. A ja mówiłam, że nie chcę, bo wiem, co to jest, widziałam to w Kazachstanie. Czułam się dziwnie w otoczeniu dziewcząt z krakowskich rodzin, które nie były tak wyraziście dotknięte wojną. Wydawały mi się niesłychanie dziecinne. Inne niż ja. Nie kryłam się ze swoimi przeżyciami, ale to była dla nich abstrakcja. One przeżywały przykrość niemieckiej okupacji i opowiadały, jak było bardzo ciężko, bo nie było deseru na obiad. Skończyłam studia, geologię na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, choć moją pasją zawsze była i jest historia sztuki. W pracy były podchody, żeby mnie do partii wpisać. Wtedy też mówiłam, że byłam na Syberii i wiem, na czym to polega, więc więcej mnie nie namawiali. I udało się przejść z podniesioną głową przez lata PRL-u, pracować w „Solidarności” i doczekać Związku Sybiraków!\nPrzejdźmy zatem do najważniejszego dzieła Pani i Komisji Historycznej krakowskiego Związku Sybiraków. To 14 tomów wspomnień wydanych w serii Sybiracy. Tak było.\nPodczas większych spotkań namawiałam publicznie, że kto może, niech spisuje swoje wspomnienia, że powinno się zostawić ślad po naszej katordze. W końcu zaczęli pisać. Rękopisy trafiały do naszej Komisji Historycznej. W pewnym momencie uznałam, że skoro tych materiałów jest już tak dużo, to trzeba je uwolnić z zamkniętej szafy. Próbowałam zainteresować tymi materiałami różne wydawnictwa, bez efektu. O zesłańcach carskich powstawały tomy literatury, obrazy słynnych artystów, publikowano ich wspomnienia. Nasze zesłanie pozostało w niepamięci. Brakowało chętnego wydawcy – na naszym zesłaniu nie da się zarobić… W takiej sytuacji postanowiliśmy zrobić to sami, bez pieniędzy. Pojechałam do Warszawy do pana Andrzeja Przewoźnika, przewodniczącego Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Udało się go przekonać i otrzymywaliśmy co roku niedużą kwotę na druk i papier. Wydawaliśmy po jednej, najwyżej dwie książki w roku. Przepisywanie, redagowanie tekstu, opatrywanie go przypisami, to była nasza praca. Wydaliśmy 14 tomów w serii Tak było. Sybiracy, ze wspomnieniami ok. 55 autorów. To nie jest literatura wielkiej klasy, aczkolwiek z wielkim pietyzmem podchodziliśmy do tych tekstów, bo chodzi o rzetelność przekazu. Tam nie ma fantazji, są prawdziwe opisy realnych spraw. Wydaliśmy też dwa tomy materiałów źródłowych, w których zaprezentowaliśmy zasoby naszego archiwum, i osobno zbiór listów. Oprócz tego wydaliśmy też książkę opowiadającą o Sybirakach carskich w Krakowie. To zbiór biogramów osób, które po zesłaniu za udział w Powstaniu Styczniowym osiadły w Krakowie. Ten tom opracował członek Komisji Historycznej, nieżyjący już Antoni Ratyński.\nCzy praca komisji trwa nadal?\nWydawniczo chyba na tym się skończyło. Brakuje nam siły. Nie ma też pana Andrzeja Przewoźnika. Mam nadzieję, że to, co jeszcze mamy do wydania, zostanie kiedyś przejęte przez kogoś i z pożytkiem wykorzystane. Praca Komisji Historycznej, do której też należę, trwa od 1989 r. – to już 24 lata! Zespół Komisji to wspaniałe osoby, które poświęcają tej pracy swój czas, energię i umiejętności. A te osoby to Teodor Gąsiorowski, Anna Gęgotek, Stella Goldgart, Małgorzata Kaplita, Anna Semkowicz, Bożena Stojanowska-Rajchman, Leopold Walczewski, Agnieszka Winiarska, Zofia Zemla i Janusz Żuławski. Z naszego zespołu odeszli już Helena Szczerbińska, Janina Kisiel i Antoni Ratyński.\nW tej chwili powstaje duże muzeum sybirackie w Białymstoku przy Muzeum Wojska Polskiego. Zwrócili się do nas z prośbą o przekazanie naszych zbiorów archiwalnych. Wolałabym, aby zostały w Krakowie i służyły pracom badawczym i dydaktycznym krakowskich uczelni. W oparciu o nasze materiały powstało już sześć prac magisterskich i kilka doktorskich. Przychodzą też uczniowie szkół średnich i zbierają materiały do różnych konkursów. Poza tym w Krakowie powstała nowa instytucja: Centrum Dokumentacji Zsyłek, Wypędzeń i Przesiedleń przy Uniwersytecie Pedagogicznym im. Komisji Edukacji Narodowej. Dostali siedzibę w forcie w Skotnikach, trochę na uboczu. Pracują tam młodzi historycy. Czy ich zapał zdoła ogarnąć tak szeroki tematycznie zakres badań? To jest ogromna przestrzeń! Np. wysiedlenie całej Gdyni przez Niemców i innych miast, wysiedlenie wszystkich mieszkańców Kresów, czy to udokumentują? Życzę im jak najlepiej. Na razie zajęli się ciekawą sprawą o dalekim zasięgu. Jeżdżą po różnych miejscach świata i odszukują ludzi, których Anders uratował jako dzieci w 1942 r. Wywiózł ich na Bliski Wschód, a potem rozpierzchli się po całym świecie. To jest bardzo dobre działanie, bo tym Polakom, wiecznym emigrantom to się należy. Byli na zesłaniu tylko dwa lata, potem odżyli jako ludzie, ale utracili kontakt z krajem na zawsze. To też było dla nich ciężkie doświadczenie. Te kontakty są teraz ich wielką radością. Przekazują swoje pamiątki, mówią o swoim losie. Ale to jest tylko fragment problemu. Być może Centrum to będzie miejsce docelowe dla naszego archiwum, ale jeszcze musimy poczekać, zobaczyć, w jakim kierunku ich prace badawcze pójdą. Bardzo się cieszę, że młodzi ludzie zajęli się tą trudną problematyką.


hydraulik - wynik wyszukiwania - Katalog bfsd PR5\nFirma Hydrom rozpoczęła swoją działalność lata temu a oprócz tego od początku zapewniała swoim klientom szeroką ofertę realizowanych usług. Jest to w głównej mierze serwis, który trudni się w naprawie pomp hydraulicznych bądź innego typu sprzętu związanego z hydrauliką. Podczas...\nNowoczesne paski klinowe Gdańsk\nNamawiamy do odwiedzin miasta Gdańsk, w którym jest centrum naszej firmy. Jeśli potrzebne są Państwu części eksploatacyjne do konkretnych maszyn, to zdecydowanie potrzebujecie przybliżyć sobie naszą propozycję. Specjalizujemy się w hydraulice siłowej, dlatego możecie być pewni, że...\nDługoletnie doświadczenie to znaczny atut naszej działalności. Na rynku działamy od 1985 roku i przez ten czas wysoce rozszerzaliśmy obszar zajęć jakie jesteśmy w stanie zrealizować. Nasza propozycja obejmuje usługi obróbki skrawania różnego rodzaju zarówno przy wykorzystaniu...


Fotowyprawy.com – Integrator wypraw tematycznych | Wydarzenie: Alpe D'Huez - apartamenty przy wyciągach FREE SKI!\nOstatni termin: 21 Marzec 2014\nmiejsce: Francja (Val d’Isere)\ntermin: 6 grudnia 2012 – 30 marca 2013 – zapisz się\ncena: od 1479\nRegion posiada 121 tras zjazdowych o długości 240 km (w tym: 47 km zielonych, 53 km niebieskich, 74 km czerwonych i 66 km czarnych). Dużą popularnością cieszą się dwie trasy zjazdowe ze szczytu Pic Blanc (3330 m n.p.m.): jedna z najdłuższych w Alpach 16-kilometrowa „Sarenne” oraz „Le Tunnel” będąca najtrudniejszą trasą w Alpe d’Huez.\nNarty z biurem Sport Centrum Bielsko-Biała\nSzlak św. Jakuba rowerem\n28.08.2017 Klub Przygody CYKLOTRAMP


Pachnąca równowaga => Pyszne-zycie.pl\nPosted on 13/11/2018 Pyszne ŻyciePosted in aromaterapia\nPoprzedni artykuł zakończyłam zdaniem, że ten będzie o tym, jak osiągnąć równowagę emocjonalną. Kłamałam. Nie mam pojęcia, w jaki sposób każda z czytających osób ma ten stan osiągnąć. Każdy z nas ma swoją unikalną sytuację i najprawdopodobniej potrzebuje czegoś zupełnie innego.\nNa szczęście olejki eteryczne mają niewiarygodnie szerokie spektrum działania oraz jest ich tak dużo, że każdy może znaleźć olejek wspierający go w jego konkretnej sytuacji.\nKażdy z nas musi sobie zrobić auto-diagnozę w kontekście równowagi emocjonalnej.\nMetodą na „rozum” lub „czucie” można określić, gdzie mamy czegoś za mało, a gdzie za dużo. Mówię o podstawowych sprawach: za dużo pracy za mało snu, za dużo czasu przed przed komputerem, a za mało zabawy z dziećmi albo zwykłego nic-nie-robienia. Za mało świeżego powietrza, za dużo czasu w samochodzie i korkach na przykład.\nAlbo bardzo ogólnie:\n– za mało energii: mało entuzjazmu do działania, senność, niechęć do aktywności jakiejkolwiek,\n– za dużo energii: bycie w ciągłym działaniu, za dużo pracy, poczucie nieustannego biegu i nieodłącznego stresu.\nDodatkowo można się zastanowić, czy są takie sytuacje, kiedy tracimy najwięcej sił fizycznych bądź psychicznych: nie wysypiamy się, tracimy cierpliwość w korkach, atmosfera w pracy jest bardzo stresująca.\nMamy dwa podstawowe pytania: jakiego olejku potrzebuję i w jakiej sytuacji?\nOlejki eteryczne można bardzo luźno podzielić na takie, które działają na nas stymulująco i takie, które delikatnie nas uspokajają.\nAle często mamy do czynienia z sytuacją, gdy wybrany przez nas olejek działa i tak i tak w zależności od naszych potrzeb, na przykład:\nolejek lawendowy (ang. lavender, łac. Lavandula angustifolia ) równoważy działanie systemu nerwowego. Jest zalecany zarówno dla osób o wysokim poziomie stresu jak i osobom cierpiącym na depresję.\nolejek z mięty pieprzowej (ang. peppermint, łac. Mentha piperita ), olejek ten m.in. silnie poprawia koncentrację w sytuacjach, w których tego potrzebujemy, na przykład prowadząc długo samochód, co nie przeszkadza mu działać wyciszająco jak udajemy się do snu.\nOLEJKI (które mogą zadziałać) STYMULUJĄCO: lawendowy, frankincense, pomarańczowy, majerankowy, z drzewa cedrowego, rozmarynowy, olejki świerkowe i sosnowe.\nOLEJKI (które mogą zadziałać) USPOKAJAJĄCO: lawendowy (!), frankincense (!), z rumianku rzymskiego, ylang ylang, jaśminowy, z bergamotki, geranium, walerianowy.\nYoung Living ma kilka mieszanek, które dają efekt wyciszenia: Peace&Calming, Stress Away z nutą waniliową, Valor, obniżająca poziom stresu mieszanka RutaVaLa, a także Grouding, Harmony czy Joy.\nPrawie każda duża firma sprzedająca olejki ma przygotowane własne mieszanki olejków dedykowane odpowiednim stanom, dla przykładu w doTTERA mieszanka uspokajająca to Serenity Restful Blend, a w Floracopeia Relax Essential Oil Blend.\nKażdy olejek oddziaływuje na nasze emocje, tajemnica tkwi w tym, że jeżeli nasz organizm danego olejku potrzebuje, to go wykorzysta, a my poczujemy zmianę nastroju, a jeżeli organizm uzna, że go nie potrzebujemy, to nie poczujemy żadnej zmiany.\nWróćmy do drugiego pytania, czyli w jakiej sytuacji tracę najwięcej sił albo w w jakiej sytuacji tracę równowagę emocjonalną. Na przykład dla mnie jest to prowadzenie samochodu w korkach i w takiej sytuacji moim idealnym rozwiązaniem jest posiadanie butelki ze spryskiwaczem z przygotowaną odpowiednią olejkową miksturą lub kupno małego dyfuzora samochodowego. Mam bardzo dobre doświadczenia ze stosowaniem olejków w samochodzie i naprawę gorąco polecam. Samochód jest taką stosunkowo małą puszką z niewielkim dostępem świeżego powietrza, wystarczają minimalne ilości olejków eterycznych (łatwo można przedawkować, więc słowo minimalne należy wziąć dosłownie). Ja na co dzień w samochodzie nie potrzebuję się uspokajać, bo nie jeżdżę w korkach, ale za to znane mi są wątpliwe zalety powietrza przy włączonym ogrzewaniu (chłodzeniu), na co mam przygotowane odpowiednie antidotum.\nAutorski przepis na spryskiwacz samochodowy:\nbierzemy w równych częściach olejki z :\nWg źródła nazywa się to Mieszanka Odpornościowa ( Immunity Blend). Tak przygotowaną olejkową bazę KONIECZNIE (!!!) rozcieńczamy. Do butelki ze spryskiwaczem o pojemności 60 ml wlewamy: 20 kropli alkoholu, 20 kropli naszej mieszanki, możemy dodać 20 kropli wyciągu z oczaru wirginijskiego (jeśli posiadamy) i dopełniamy wodą. Spryskujemy wg potrzeb. Można taką mieszanką dezynfekować ręce, spryskiwać ubrania dzieci na przykład po szkole, regularnie odświeżać nią samochód, stosować w toalecie zamiast odświeżacza powietrza, jednym słowem stosować wg potrzeb.\nNie muszę dodawać, że taka ilość olejków znacząco poprawia koncentrację!\nInne możliwości: stresująca sytuacja w pracy – tu rozwiązań jest kilka, od posmarowanych dyskretnie nadgarstków po kupno specjalnego naszyjnika z porowatego kamienia, z którego ulatnia się olejek. Nie wysypiamy się i rano wstajemy zmęczeni i poirytowani? Na temat jakości snu będzie następny artykuł, dziś znowu z gorąco i znowu polecam stosowanie wybranych olejków na stopy lub duże palce u stóp lub stosowanie dyfuzora wodnego przed udaniem się na wieczorny spoczynek.\nTajna broń przeciw jesiennym nostalgiom i smutkom\nZapach poszczególnych olejków może się podobać lub nie. Na szczęście nigdy nie słyszałam, żeby ktoś powiedział , że mu się nie podoba zapach pomarańczy ! Olejek pomarańczowy ma coś takiego w sobie, że nikt nie jest w stanie mu się oprzeć.\nOlejek pomarańczowy bardzo dobrze „współpracuje” z takimi olejkami jak: goździkowy, cynamonowy, rozmarynowy, inne cytrusowe (mandarynkowy, cytrynowy, grapefruitowy, z bergamotki) – taka zimowa mieszanka zapachowa. Nie tylko pyszna i przywołująca świąteczne wspomnienia, ale zabójcza dla zimowych bakcyli.\nOlejek pomarańczowy można wymieszać z olejkiem z lawendy i mięty pieprzowej – to jest mieszanka dająca tak silny zastrzyk entuzjazmu i radości, że ciężko przy niej nie zapałać wzmożonym pragnieniem do działania i nie zabrać się do tego, do czego chcemy się zabrać. Może niekoniecznie do pracy, ale może do tworzenia, do zabawy z dziećmi – zdecydowanie zachęca do aktywności, nie do odpoczynku.\nŻyczę więc jesieni na pomarańczowo.


Bieganie z pulsometrem – Biegam Dla Zdrowia\nCzy tak naprawdę warto biegać z pulsometrem? Czy to coś nam daje w treningu?\nNa takie pytania będziemy chcieli odpowiedzieć oraz pokazać jakie dane przekazuje nam pulsometr i jak się z nim obchodzić w naszych treningach. Temat jest strasznie obszerny a my nie jesteśmy profesjonalistami w tej dziedzinie i również się jej uczymy ale postaramy się przekazać nabytą wiedzę i doświadczenie jak najbardziej szczegółowo.\nCo to jest pulsometr i do czego służy?\nPulsometr czy też profesjonalnie nazywany monitorem pracy serca jest to najczęściej zegarek mierzący tętno osoby, która z nim trenuje. Zazwyczaj występuje w zestawie z opaską na klatkę piersiową. Jest to jeden z najczęściej spotykanych zestawów i na takich trenuje nasza grupa.Takie rozwiązanie jak zegarek i opaska według wielu biegaczy stanowi lepsze i bardziej precyzyjne narzędzie.\nTak jak już wspomnieliśmy zazwyczaj w skład pulsometru wchodzą:\nodbiornik („zegarek”) – część podobna do zwykłego zegarka, którą można założyć na rękę, rakietę tenisową lub kierownicę roweru. Zegarek wskazuje aktualny puls. Często urządzenie posiada także inne funkcje takie jak: liczenie kalorii, stoper, zegarek.\nNie ważne czy jesteśmy amatorami czy profesjonalistami, każdy musi przejść przez podstawy takie jak zrozumienie działania własnego organizmu, a pulsometr pomaga w zrozumieniu jak on działa, a w szczególności początkującym zawodnikom.\nMonitor pracy serca ( pulsometr) pomoże nam między innymi:\nw zrozumieniu funkcjonowania naszego organizmu,\ndoborze treningu, poziomu zaawansowania,\ndiagnozowania problemów zdrowotnych,\nrozpisywaniu i gromadzeniu informacji o naszych wynikach\nTo tylko nie wielka ilość informacji przemawiających za pulsometrem.\nDO prawidłowego pomiaru naszego tętna, miernik powinien być dobrze umocowany, musi dobrze przylegać do ciała aby sensory pomiarowe mogły przekazywać dobre odczyty.\nSposób mocowania paska w przypadku kobiet nie raz bywa problemem – czy mocować nad piersią czy pod nią. Wszystko podlega indywidualnym próbom. Pasek powinien być umocowany w taki sposób aby odczyt był możliwie ciągły. W przypadku mężczyzn nadajnik trzyma się idealnie pod mięśniem piersiowym, ale to ze względu na szersze żebra.\nNasz pasek a więc nadajnik od swojej wewnętrznej strony posiada widoczne czujniki. Według wszystkich producentów powinny być one nieco wilgotne. Sposób nawilżenia za pomocą wody lub specjalnego żelu do EKG. Z własnego doświadczenie mogę powiedzieć, że wystarcza zwykłe zwilżenie wodą. Nigdy nie używałem żadnego żelu a pomiary nie zawodziły.\nNależy założyć pulsometr: zegarek na rękę, opaskę na klatkę piersiową.\nSiadamy i uruchamiamy pomiar. Każdy uruchamia się bardzo podobnie jednak zawsze należy spojrzeć chociaż raz na instrukcję dołączoną do sprzętu.\nPo uruchomieniu pulsometr powinien połączyć się z nadajnikiem.\nPo sparowaniu coś zaczyna się wyświetlać 71….70….71…. itd\nO co chodzi? Czy to tak to ma wyglądać?\nTo co pokazuje zegarek to nasze tętno.\nNa początek należy przeprowadzić kilka ćwiczeń oddechowych. W pozycji siedzącej lub leżąc, musimy uspokoić oddech. Bierzemy duży głęboki wdech a następnie mniejsze oddechy. Należy spłycać oddechy tak aby oddychać swobodnie ale jak najwolniej. W momencie gdy dobrze założyliśmy pulsometr i działa on prawidłowo to nasze tętno powinno się obniżać 71…..70……69…….68….i tak do pewnego momentu. W momencie gdy nie możemy zejść niżej zróbmy kilka większych, głębszych oddechów a nasze tętno powinno podskoczyć.\nTeraz wstajemy. Pomiar powinien wyraźnie wzrosnąć następnie sprawdzamy czy pulsometr a raczej nasze tętno reaguje na ruch. Gdy jest ok szykujemy się na trening.\nTeraz według wszystkich producentów należałoby określić własne tętno spoczynkowe i maksymalne. Czy to prawda? Według mnie określanie tętna maksymalnego na początku pracy ze sprzętem może być niebezpieczne. Poznajmy swój organizm spokojnie i bezpiecznie, znajomość tętna maksymalnego będzie potrzebna, ale nie zaczynajmy od niej. Monitor pracy serca ma nam posłużyć na poznaniu możliwości naszego organizmu oraz monitorowania treningów oraz naszej formy. Idziemy truchtać i obserwujemy jak zmienia się nasze tętno podczas swobodnego truchtu( to taki w którym możemy swobodnie rozmawiać)\nPo chwili powinniśmy przyśpieszyć do pół-intensywnego biegu i obserwować tętno. Po kolejnej chwili jeszcze bardziej przyśpieszamy już do stosunkowo-szybkiego biegu i dalej obserwujemy. Zapamiętajmy możliwie najwyższy zakres naszego tętna przy możliwie największym wysiłku. ( to może na początek posłużyć jako tętno maksymalne)\nTakie tętno HrMax można wyliczyć ze wzoru ale o tym później. ( ile pulsometrów tyle opinii na ten temat oraz sposobów wyliczeń)\nNasze spoczynkowe tętno najlepiej sprawdzić zaraz po przebudzeniu w pozycji leżącej. W tym momencie powinniśmy zapisać taki odczyt gdyż organizm powinien osiągać wtedy możliwie najniższe tętno.\nAby przeprowadzić test zmęczenia naszego organizmu a raczej możliwości do następnego treningu możemy posłużyć się przygotowanym przez fachowców testem „ortostatycznym” o tym tutaj lub w zakładce test ortostatyczny.\nMam nadzieję, że chociaż w pewnym stopniu przybliżyliśmy na czym może polegać poznawanie swojego organizmu i wprowadzanie nowych metod treningowych.\nNa koniec kilka słów o tym jak obliczyć tętno maksymalne o którym mowa była wcześniej. Im bardziej intensywny przeprowadzimy trening, tym szybciej bije nasze serce. My przedstawiamy propozycje treningowe i obliczenie dostosowane do biegania. Należy zdać sobie sprawę, że w innych dziedzinach wyniki mogą się różnić. Serce zaczyna bić szybciej im więcej partii mięśni pobudzonych jest do treningu. W każdej dyscyplinie pracują inne partie mięśni i z inną intensywnością.\nMaximal Heart Rate ( z angielskiego HRmax) a więc tętno maksymalne można opisać jako częstość pracy serca dostosowanej do poziomu zaawansowania treningu podczas którego odczuwamy, że jest to możliwie nasz maksymalny wysiłek. Ustalanie Hrmax służy głównie do ustalenia stref wysiłku a nie koniecznie do tego aby ustalić czy ktoś jest bardziej uzdolniony czy nie. To błędne myślenie, wiele osób myśli, że posiadając wysokie Hrmax jest bardziej uzdolnione od innych. Maksymalne tętno jest uzależnione od bardzo wielu czynników jak chociażby wiek zawodnika, sposób oraz intensywność treningów, tryb życia. Błędne jest również myślenie, że nasze tętno maksymalne zmniejszy się po mocnych treningach. Tętno maksymalne jest uzależnione od naszej genetyki. Nie może być obniżone lub podniesione treningiem.Po kilku dniach luzu w treningach wróci jednak ono do normy. Tętno max może się obniżać na stałe jedynie z wiekiem u osób mniej aktywnych fizycznie.\nTak jak pisaliśmy wyżej Hrmax jest różne dla każdego sportu. My skupiamy się jednak na bieganiu.\nTeraz kilka przykładów jak obliczyć HRmax:\nMożemy zastosować jeden z najbardziej popularnych wzorów proponowanym przez Sally Edwards( byłą profesjonalna zawodniczka, biegacza, autorka wielu książek poświęconych treningom w oparciu o monitorowanie serca)\n1. Kobiety: HRmax = 210-0,5*wiek – 0,022* waga\nMężczyźni: HRmax = 210-0,5*wiek-0,022*waga+4\n2. HRmax = 205,8 -(0,685*wiek)\n3. HRmax = 220- wiek\nOsobiście jednak uważam, że najlepiej zbadać własne HRmax osobiście podczas bezpośredniego treningu.\nszykujemy pulsometr (nawilżamy czujniki)\nprzeprowadzamy małą rozgrzewkę( sprawdzamy czy pulsometr dobrze działa)\npulsometr powienien podawać wyniki z dużą częstotliwością zmieniając się o 2 lub 3 jednostki. Wszystkie większe skoki należy odrzucić\nfachowcy polecają do zmierzenie HRmax bardzo szybki bieg przez 5-6 minut. Jest to dobra metoda ale według mnie najlepszym pomiarem HRmax byłoby wystartowanie na zawadach i to właśnie podczas finiszu ramie w ramię z innym zawodnikiem mógłbym zmierzyć swoje tętno maksymalne. Wybór metody zostawiamy Wam.:)\nPoniżej przykładowe strefy tętna:\nStrefa Zakres tętna maksymalnego Rodzaj wysiłku w określonej strefie\nI 50-60% HRmax Trening regeneracyjny, może być rozgrzewką lub spokojnym truchtem po dłuższej przerwie w treningach, stosowany do doskonalenia procesów termoregulacji i koordynacji. Podobno jedna z lepszych stref do procesu odchudzania.\nII 60-70% HRmax Zastosowanie do wzmocnienia mięśni, wzmożenia metabolizmu, spalanie tłuszczów, zwiększenie ukrwienia. Stosowany często u osób chcących schudnąć.\nIII 70-85% HRmax Poprawa ogólnej wytrzymałości biegowej. Niezbędny trening dla biegaczy długodystansowych.\nIV 85-100% HRmax Zawody, sprawdziany, starty na krótkich odcinkach, w tej intensywności trudno jest przeprowadzić trening w oparciu o tętno bo odcinek skończy się prawdopodobnie zanim będziemy w stanie osiągnąć zakładane tętna a poza tym biegnąc z taką intensywnością monitorowanie tętna nie jest łatwe a nawet bardzo trudne.\nWszyscy początkujący biegacze zadają pytania w której strefie biegać aby schudnąć.\nWedług nas jest to strefa I i II.\nAktualności, Polecamy bieganie, pulsometr, sport, trening\nZnakomity wynik Marcina


"Morderstwo na Święta". Francis Duncan.\n« Wędrowcy . Joanna ...\nTajemnica pod jemiołą . ... »\nJaki ja świetny kryminał właśnie co przeczytałam ! Miałam najwyraźniej "nosa" do tego aby na lekturę tej książki się zdecydować pomimo, że nazwisko autora jest mi całkowicie obce. Ba, w chwili gdy sięgnęłam w czeluści internetu nie znalazłam najpierw nic na jego temat, dopiero życzliwe dusze podpowiedziały, że jest to pseudonim Williama Waltera Franka Underhilla. Tego autora również nie znam ale muszę przyznać, że "Morderstwo na Święta" jest świetnym początkiem znajomości z tym autorem, zwłaszcza, że jest to o ile dobrze rozumiem, druga część cyklu kryminalnego z bohaterem, jakim jest Mordecai Tremaine. To detektyw amator, ongiś prowadził trafikę, teraz wspomaga w wolnej chwili policję bądź zwyczajnie, sam prowadzi indywidualnie śledztwo gdy zbrodnia dzieje się obok niego.\nPiękna, stara posiadłość o nazwie Sherbroome House, którą właściciel nabył od poprzedniego właściciela, którego nie było stać na jej utrzymanie, grono kilkunastu osób , do tej pory tradycyjnie spędzających Święta Bożego Narodzenia wspólnie za sprawą jowialnego i uwielbiającego Święta właściciela Benedicta Grame'a. I nagle, w tej całej sielance , w nocy z Wigilii na pierwszy dzień Świąt dzieje się zbrodnia. Morderstwo konkretnie mówiąc. Brzmi trochę jak kryminał Agathy Christie? Muszę przyznać, że tak, że uczucie podobieństwa tego kryminału do kryminałów Christie towarzyszyło mi podczas całej lektury, niemniej jednak nie odczuwałam żadnej wtórności czy co gorzej, plagiatu. Po prostu kiedyś chyba te kryminały pisano jednak nieco inaczej, chyba mniej było w nich brutalnej rzeźni a więcej zbrodni z motywem , najczęściej psychologicznym , dotyczącym przeszłości czy wydarzeń dziejących się kiedyś w danym domu. Nie wiem jak Wam, mnie to pasuje ogromnie, w końcu nie bez powodu jestem miłośniczką kryminałów autorstwa Agathy Christie.\nWróćmy jednak do "Morderstwa na Święta". Grono osób , jakie ma zamiar razem świętować, jest raczej stałe, ale kilkoro osób , w tym Mordecai Tremaine, zaproszono po raz pierwszy. List, jaki Tremaine otrzymał wraz z zaproszeniem na Święta skreślony został ręką sekretarza i oddanego przyjaciela gospodarza, Benedicta Grame'a. Nicholas Blaise zaprasza Tremaine'a nie tylko dla samego wspólnego celebrowania uroczystości organizowanych przez Grame'a z ogromnym rozmachem ale również dlatego, że przeczuwa, że coś dziwnego i złego dzieje się w posiadłości. Sława Mordecaia najwyraźniej dotarła i do Sherbroome House, skoro Tremaine zostaje zaproszony w celu zorientowania się w sytuacji.\nZdarzyła się więc zbrodnia, co właściwie wydaje się dziwić nie taką sporą ilość osób. Posiadłość zostaje początkowo odcięta od świata, goście nie mogą jej opuszczać a policja rozpoczyna śledztwo. Policyjne śledztwo toczy się jedną drogą, a drugą toczy się prywatne śledztwo Mordecaia Tremaine'a. Nie jest lekko. Mordecai szybko orientuje się, że nikt tu nie jest do końca szczery, ba, właściwie to niemal każdy ze świętujących ma jakieś większe bądź mniejsze tajemnice i sekrety, które nie mogą wyjść na jaw. Pilnie strzeżone ale nie na tyle aby wraz z upływem czasu Tremaine nie zaczął ich poznawać.\n"Morderstwo na Święta" to świetny kryminał w starym, dobrym stylu. Kto z Was ma chęć przenieść się wraz z Mordecaiem Tremainem do angielskiej, starej posiadłości i wraz z nim rozwiązać zagadkę, zdecydowanie powinien sięgnąć po tę książkę. Dla mnie samej plusem było to, że niemal do ostatniej strony nie domyśliłam się tego, kto jest sprawcą więc dla autora ogromny plus i ukłon w jego stronę bo to właśnie w dobrym kryminale sobie cenię.\nczwartek, 06 grudnia 2018, chiara76\nPodoba mi się ta recenzja. Bardzo rzetelna i przydatna :)\norfeus82, dziękuję za serdeczne słowa a książkę bardzo polecam.\nPrzedwczoraj odebrałem tą książkę z księgarni, po Twojej recenzji bardzo cieszę się na jej lekturę :)\ntommyknocker, jestem przekonana, że Ci się spodoba. Pozdrawiam.


Hotel zamkowy Lednice |\nHotel zamkowy Lednice\nBudynek hotelowy należy do terenu zamkowego, a zatem jest częścią Zamku Lednice. Powstał on pierwotnie jako dom gościnny rodziny książęcej. W hotelu znajduje się restauracja i kawiarnia, obie połączone z ogrodowym atrium. Hotel posiada salę kongresową i zamkową winiarnię. Budynek hotelowy został poddany starannej renowacji i oferuje przyjemne wnętrza w dawnym stylu. Zwłaszcza na hotelowym tarasie, w zacienionym atrium można delektować się specjałami kuchni i cukierni, a jednocześnie podziwiać zamkową panoramę.\nPoslední volné pokoje - last minute ceny - 20 %\nINFORMACE PRO NAŠE HOSTY OHLEDNĚ MIMOŘÁDNÉ SITUACE\nZamek Lednice jest otoczony rozległym angielskim parkiem i należy do najpiękniejszych w swoim rodzaju w całych Czechach. Książęcy ród Lichtensteinów nabył te posiadłości w 1249 i należały one do nich przez niemal 700 lat. W 17 –tym stuleciu, dwaj architekci Domenico Martinelli i Jan Fischer nadali zamkowi charakter barokowy. Obecny styl neogotycki zyskał zamek w latach 1846-58, przebudowany według projektu wiedeńskiego architekta Georga Winkelmülera. Jedynie hala tresury koni pozostała w dawnym stylu.\nStyl neogotycki jest bardzo ozdobny, na parterze zamku znajduje się wiele płaskorzeżb, zwłaszcza w bibliotece do której prowadzą piękne kręte schody, wyciosane z jednego pnia dębu. Pomieszczenia mieszkalne wyposażone są w marmurowe kominki. Niezwykłe są budowle parkowe. Po prawej stronie zamku znajduje się zbudowana w r. 1834-5, ogromna palmiarnia z oranżerią. Założenie parku wymagało zmiany biegu rzeki Thayi, powstał ogromny staw z wysepkami. Od roku 1953 te tereny objęte są ochroną jako rezerwat natury.\nZ minaretu, postawionego w parku w latach 1797-1804, o wysokości 60-ciu m, można ponoć w pogodne dni dojrzeć zarysy Katedry św. Stefana w Wiedniu. Wieża minaretu przez wiele lat uchodziła za najwyższą w kraju nieislamskim, oraz najdalej na północy Europy. Zamek Lednice należy do najznakomitszych romantycznych budowli w Czechach i został w dniu 7. grudnia 1996, jako część kulturowego dziedzictwa Lednice-Valtice, wprowadzony na listę światowych zabytków UNESCO.\nJako że hotel jest częścią zamku, narodowego dziedzictwa kulturowego Zamku Lednice, został tym samym wpisany w skład światowej spuścizny kulturowej UNESCO w roku 1996. Początkowo wybudowany jako dom gościnny rodziny książęcej, służył od roku 1918 jako hotel. W ramach renowacji został zmodernizowany i przy zachowanych kryteriach zabytkowych odpowiada obecnie standartowi „czterogwiazdkowego superior DEHOGA”.\nWiniarnia zamkowa została odrestaurowana na wzór pierwotnej książęcej piwnicy, znajduje się bezpośrednio pod budynkiem hotelowym (dochodzi tu winda) i może pomieścić ok. 80 osób. Pomieszczenia są idealne dla urządzania uroczystości weselnych, degustacji wina i innych imprez. Hotel zapewnia kompletny catering, jak również ofertę win z piwnic Chateau Valtice, a na życzenie albo kapelę cymbałową lub też muzykę z reproduktorów.\nwięcej o winiarni\nRestauracja dla niepalących, z wejściem dostosowanym dla niepełnosprawnych, zapewnia bogatą paletę wszelakich smakołyków, zarówno kuchni tradycyjno – regionalnej, jak też dani myśliwskich zależnie od sezonu łowieckiego oraz innych dań, które zadowolą najbardziej wybredne podniebienia smakoszy. W ciepłe pogodne dni zaprasza ocienione atrium, gdzie wspaniały widok na park i zamek dodatkowo podnosi walory spożywanych posiłków.


D-Link DWA-171 w Komputronik - Karty sieciowe - Komputery360\nKomputery360 › Peryferia PC › Sieci i komunikacja › Karty sieciowe › D-Link DWA-171\nD-Link DWA-171 w Komputronik\nPrezentowany produkt D-Link DWA-171 kupisz w sklepie Komputronik. Wireless AC to technologia przyszłości, zaadaptowana w DWA-171. Dzięki pracy w dwóch zakresach - 2.4 GHz (150 Mb/s) oraz 5 GHz (do 433 Mb/s) już nigdy nie doświadczysz opóźnień podczas grania w gry online lub transmisji plików w jakości HD. Czym jest Wireless AC? 802.11ac to najnowszy standard technologii sieci bezprzewodowych umożliwiający jeszcze szybszą transmisję danych w zakresie 5 GHz. Wireless AC to technologia, która eliminuje jakiekolwiek opóźnienia lub przerwy podczas jednoczesnej transmisji filmów, grania.. więcej »\nPrezentowany produkt D-Link DWA-171 kupisz w sklepie Komputronik.\nWireless AC to technologia przyszłości, zaadaptowana w DWA-171. Dzięki pracy w dwóch zakresach - 2.4 GHz (150 Mb/s) oraz 5 GHz (do 433 Mb/s) już nigdy nie doświadczysz opóźnień podczas grania w gry online lub transmisji plików w jakości HD. Czym jest Wireless AC? 802.11ac to najnowszy standard technologii sieci bezprzewodowych umożliwiający jeszcze szybszą transmisję danych w zakresie 5 GHz. Wireless AC to technologia, która eliminuje jakiekolwiek opóźnienia lub przerwy podczas jednoczesnej transmisji filmów, grania online i przeglądania stron www. Kompatybilność z wszystkimi istniejącymi produktami bezprzewodowymi Dwuzakresowy adapter Wireless AC nie tylko oferuje możliwość korzystania z najnowocześniejszej technologii 802.11ac w sieci domowej - jest również wstecznie kompatybilny z wszystkimi istniejącymi produktami bezprzewodowymi, co pozwala uniknąć konieczności ich modernizacji. Łatwa konfiguracja przy użyciu przycisku WPS Szybkie i bezpieczne połączenie z Internetem wymagane do przeglądania stron, strumieniowego przesyłania danych i oglądania filmów można nawiązać w szybki i łatwy sposób..\nWierzymy, że oferta marki D-Link spełni Twoje oczekiwania. Jeżeli jednak nie jesteś przekonany do zakupu sprawdź inne produkty z kategorii karty sieciowe oraz przygotowane przez nas zestawienia z najpopularniejszych sklepów internetowych.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii na temat produktu D-Link DWA-171


Janina Petelczyc - Nie należy wprowadzać w błąd i straszyć... - lewica.pl\nJanina Petelczyc: Nie należy wprowadzać w błąd i straszyć...\nPrzekazanie środków z OFE do ZUS nie jest wywłaszczeniem, ponieważ OFE nie są właścicielem tych środków\nNie trzeba być lingwistą by wiedzieć, że język, którym się posługujemy nie tylko opisuje, ale i kreuje rzeczywistość. Z całą pewnością istnieje szereg badań, które potwierdzają tę tezę. Tak samo jest z językiem opisującym systemy emerytalne. Warto przyjrzeć się bliżej toczącej się wokół tego tematu debacie. Aktualnie dyskusje dotyczą głównie zmian w Otwartych Funduszach Emerytalnych. W chwili gdy piszę te słowa ministrowie prezydenta Bronisława Komorowskiego właśnie ogłosili, że prezydent podpisze ustawę, lecz w trybie następczym skieruje ją do Trybunału Konstytucyjnego.\nIle mamy filarów emerytalnych i czy rzeczywiście są to filary?\nNie wiadomo dziś co orzeknie Trybunał Konstytucyjny, wiadomo natomiast co orzekają zwolennicy OFE. A najczęściej twierdzą, że jeśli proponowana reforma wejdzie w życie (a wygląda na to, że tak się właśnie stanie) wówczas runie w gruzach cały system emerytalny. Dlaczego? Dlatego, że – jak wynikałoby z reklam, a nawet rozmów z wieloma zwolennikami OFE – system nasz jest dwufilarowy. Łatwo to przecież przedstawić wizualnie: emerytura jest jak dach domku opartego na dwóch filarach. Gdy jeden runie – upada cała konstrukcja.\nZ tym, że sprawa wcale nie jest tak prosta. Przede wszystkim warto wiedzieć, że przez długi czas większość systemów emerytalnych ograniczała się do jednej warstwy. Tzw. pierwszy filar zabezpieczenia emerytalnego w krajach Europy najczęściej był powszechny, obowiązkowy, finansowany metodą repartycyjną (czyli nasze składki finansują dzisiejsze emerytury, a pokolenie naszych dzieci ze swoich składek sfinansuje nasze świadczenia) oraz prowadzony przez państwo. Od wysokości oferowanych w ramach tego filaru świadczeń zależał rozwój pozostałych. Jednak wraz ze zmianami ekonomicznymi i demograficznymi zauważono, że ograniczanie się wyłącznie do jednej warstwy może okazać się niewystarczające, ponieważ może doprowadzić do niewypłacalności systemów w przyszłości i znacznego obniżenia poziomu świadczeń. Wówczas zaczęto realizować tak zwane koncepcje trójfilarowe, które pojawiały się w dokumentach Unii Europejskiej, Międzynarodowej Organizacji Pracy, a przede wszystkim Banku Światowego, który w 1994 r. opublikował dokument „Averting the old age crisis”, będący podstawą reform w wielu państwach. W uproszczeniu można powiedzieć, że klasyczna koncepcja Banku Światowego dzieliła systemy emerytalne na trzy części: filar pierwszy, bazowy, finansowany jest na zasadzie repartycyjnej i organizowany przez państwo. Filar drugi, obowiązkowy powinien być organizowany przez pracodawcę (zawodowe systemy emerytalne) lub podmioty prywatne. Dopiero trzeci filar jest dobrowolny i opiera się głównie na indywidualnej przezorności, choć mogą w jego ramach funkcjonować także programy pracownicze. Warto zauważyć, ze Bank Światowy zrewidował swoją koncepcję, prezentując w 2005 r. model pięciofilarowy.\nW Polsce reformami z lat 90. wprowadzono trójfilarowy system emerytalny. Oznacza to, że obok filaru I (ZUS) i filaru II (OFE) funkcjonują jeszcze: Pracownicze Programy Emerytalne (od 1999 r.), Indywidualne Konta Emerytalne (od 2004 r.) i Indywidualne Konta Zabezpieczenia Emerytalnego (od 2012 r.). Z całą pewnością wciąż ubezpieczenie w ramach III filaru jest rzadkością. Pracowniczymi Programami Emerytalnymi objętych jest ledwie 2.29% pracowników. Jest to najniższy odsetek w Europie – np. w Hiszpanii jest to 8%, w Finlandii 13% , w Belgii 51%, w Irlandii 52%, a w krajach gdzie systemy te są obowiązkowe: w Szwecji, Danii i Holandii nawet ponad 90%. Zarówno IKE, jak i IKZE – również nie cieszą się powodzeniem. Mimo to należy pamiętać, że system emerytalny w Polsce opiera się na trzech, a nie dwóch filarach i ważnym zadaniem ustawodawcy powinno być obecnie m.in. wzmacnianie roli pracowniczych programów emerytalnych.\nZasadnicze pytanie brzmi jednak – czy nazwa „filary” systemu emerytalnego nie jest myląca? Funkcjonuje ona bowiem raczej jako ogólny obraz, konstrukcja, ale nie do końca odzwierciedla rzeczywistą strukturę systemów emerytalnych. Słowo „filar” wydaje się niedokładne, ponieważ z definicji swej filary powinny być równe, a w systemach emerytalnych prawie nigdy tak nie jest. Zazwyczaj jedna część znacznie dominuje nad pozostałymi. W większości państw Unii Europejskiej większa część emerytury pochodzi tylko z jednego filaru, a pozostałe są raczej częścią dodatkową i uzupełniającą. Po drugie pomiędzy „filarami” istnieją różne powiązania, powodujące nakładanie się na siebie poszczególnych części. Dlatego zamiennie stosuje się określenie „warstwy” lub „stopnie” zabezpieczenia emerytalnego w miejsce „filarów”, które powinny być z definicji równe sobie i niezależne.\nWydaje się więc, że przedstawianie reformy OFE jako burzenia domku opartego na dwóch silnych filarach jest chwytem nieodpowiednim i nie odzwierciedlającym rzeczywistości, która jest znacznie bardziej skomplikowana.\nCzy nasze składki to nasze prywatne pieniądze?\nBardzo często w debacie wokół reform OFE pojawia się argument manipulowania „naszymi pieniędzmi”. Wielokrotnie można było usłyszeć, że państwo bezprawnie decyduje o „moich prywatnych pieniądzach”, łamiąc prawo do własności zapisane w art. 64 Konstytucji RP. Czy rzeczywiście składka wpłacana prywatnej instytucji ubezpieczeniowej stanowi prywatne pieniądze? Wydaje się, że tak nie jest.\nŻeby to zrozumieć należy sięgnąć do istoty ubezpieczenia społecznego. Aby zapewnić realizację prawa do życia i zabezpieczenia w razie wystąpienia ryzyk socjalnych (sytuacji przyszłych, niepewnych, prowadzących do utraty dochodu – np. w związku z zakończeniem pracy w momencie skończenia określonego wieku) zobowiązanie musi mieć charakter trwały i powszechny. Ubezpieczenie społeczne musi być więc obowiązkowe. Obowiązek odprowadzania składek nie wynika zatem z woli ubezpieczonego, ale z przepisów ustawy.\nW Polsce po II wojnie światowej system zabezpieczenia społecznego pracowników finansowany był przez składki wnoszone przez pracodawcę. Gdy w 1998 r. postanowiono powiązać składkę z indywidualnym wynagrodzeniem dokonano podwyższenia wynagrodzenia pracowników o część dotychczasowej składki pracodawcy, a składka nie stanowi przychodu pracownika od którego obliczany jest podatek. Kto ją opłaca ma zatem znaczenie drugorzędne. Nie jest własnością pracownika. Dysponować można tymi środkami, które zostają z wynagrodzenia za pracę czy z działalności gospodarczej, za które płacimy podatek.\nWydaje się też, że przekazanie środków z OFE do ZUS nie jest wywłaszczeniem, ponieważ OFE nie są właścicielem tych środków, a tylko ich posiadaczem. Właścicielem środków jest skarb państwa. Ubezpieczeni uzyskują obietnicę wypłaty tych środków po latach gdy uzyskują uprawnienia do świadczeń emerytalnych lub rentowych.\nPubliczny charakter składki potwierdza też orzeczenie Sądu Najwyższego z 4 czerwca 2008 r. (sygnatura akt II UK 12/08). Stwierdzono, że „środki na ubezpieczenie społeczne, w szczególności emerytalne, są i będą przeznaczane na wypłatę świadczeń dla innych podmiotów, aniżeli ich płatnik i w tym znaczeniu są środkami publicznymi, podlegającymi ściągnięciu oraz zabezpieczeniu na zasadach dotyczących składek na ubezpieczenia społeczne”\nCzy wielowarstwowość jest potrzebna?\nTen krótki tekst nie jest oceną funkcjonowania i reform OFE, a wyłącznie pokazaniem, że język jakim się posługujemy implikuje nasz stosunek do zmian w systemie emerytalnym. Bez wątpienia rynek pracy, sytuacja ekonomiczna i demograficzna wymagają dążenia do dywersyfikacji ryzyka emerytalnego. Stopa zastąpienia z pierwszego filaru (warstwy, stopnia) nie będzie tak wysoka jak była kiedyś. Istnieje prawdopodobieństwo, że wielu ludzi na starość znajdzie się poniżej linii ubóstwa. Może to mieć negatywne konsekwencje zarówno na poziomie indywidualnym (bieda i wykluczenie społeczne) jak i makroekonomicznym – państwo będzie przecież musiało sfinansować dodatkowe świadczenia z pomocy społecznej. Bardzo ważne jest zatem wspieranie rozwoju innych form zabezpieczenia emerytalnego.\nTrzeba pamiętać, że reformy OFE wcale nie muszą oznaczać powrotu do systemu jednowarstwowego i wyłącznie państwowej emerytury. Jest to reforma instytucji, która nie sprawdza się w wystarczającym stopniu. Koszty okazały się wyższe niż zyski, a sposób wprowadzenia OFE nie zawsze do końca zrozumiały. Kwestie te wielokrotnie wyjaśniano w różnych artykułach i debatach, wkrótce, już w styczniu, ukaże się książka prof. Leokadii Oręziak na ten temat. Państwo powinno teraz wspierać obywateli w oszczędzaniu dodatkowym. Z jednej strony warto wzmocnić programy zawodowe, systemy prowadzone przez pracodawców (które są korzystne nie tylko dla pracowników, ale i dla przedsiębiorców), z drugiej zachęcać do indywidualnego oszczędzania. Należy jednak pamiętać, że żeby oszczędzać – trzeba mieć z czego.\nI dlatego, patrząc na politykę społeczną jako na naczynia połączone – warto zwrócić uwagę na to, że reformy systemu emerytalnego, zwiększanie lub zmniejszanie ilości instytucji, podwyższanie wieku lub wysokości składek – to wszystko będzie niewystarczające, gdy nie będzie prowadziło się innych działań. Potrzebne są zmiany w polityce rodzinnej – nie jesteśmy skazani na klęskę demograficzną, w wielu krajach współczynnik dzietności jest dość wysoki – wystarczy spojrzeć na Irlandię, Francję czy Szwecję. Wspieranie rodzin zarówno finansowe jak i usługowe czy promowanie modelu partnerskiego może przyczynić się do wzrostu dzietności, która dziś w Polsce należy do najniższych w Europie. Wsparcie rodzin to także zmiany na rynku pracy. Wiele badań wykazuje, że kobiety nie chcą rodzić, ponieważ boją się o swoje przyszłe zatrudnienie, a nie dlatego, że nie chcą mieć dzieci. Praca wpływa także na wysokość przyszłego świadczenia emerytalnego. Warto przyjrzeć się polityce mieszkaniowej. Czy rzeczywiście większość Polaków, która chce mieć mieszkanie musi wiązać się kilkudziesięcioletnim kredytem? Należy korzystać z dobrych praktyk innych państw – w Danii czy w Niemczech znacznie mniej osób korzysta z kredytów, a polityka mieszkaniowa opiera się na innych zasadach.\nSystem emerytalny w Polsce wymaga reform, nie należy jednak przy tym wprowadzać obywateli w błąd poprzez prezentowanie im katastrofalnych wizji lub straszenie odbieraniem ich prywatnej własności. Wprowadzając zmiany w funkcjonowaniu OFE należy pamiętać także o konieczności wieloaspektowego działania i realizacji polityki społecznej na różnych płaszczyznach.\n World Bank, Averting the old age crisis, A World Bank Policy Reasearch Report, Oxford University Press, 1994\nArtykuł pochodzi ze strony Ośrodka Myśli Społecznej im. Ferdynanda Lassalle'a.


Adina Apartment Hotel Berlin Hauptbahnhof zlokalizowany w rozrywkowej dzielnicy Berlin, zaledwie 30 minuty spacerem od Checkpoint Charlie. Adina Apartment Hotel Berlin Hauptbahnhof zakwaterowuje gości do swych jasnych pokoi od 2009 roku.\nBrama Brandemburska znajduje się zaledwie 1400 metrów od hotelu. Do Adina Apartment Hotel Berlin Hauptbahnhof jest około 30 minut spaceru z centrum Berlin.\nHotel znajduje się w dzielnicy Tiergarten, obok restauracji, kawiarni i barów.\nPokoje, które oferuje gościom Adina Apartment Hotel Berlin Hauptbahnhof, są wyposażone w sejf na laptop, balkon, urządzenie do parzenia kawy/herbaty, miejsce do pobytu dziennego i stację dokującą dla iPod'a. W ofercie Adina Apartment Hotel Berlin Hauptbahnhof są też pokoje z panoramą na ogród. Ponadto, dostępne są prywatne łazienki, wyposażone w wannę, prysznic i suszarkę.\nKażdego dnia w godzinach porannych w restauracji goście mogą delektować się śniadaniem w formie bufetu. Restauracja podaje dania kuchni australijskiej. Obiad można zjeść w restauracjach Porta Nova i Mangiarbene di Giancarlo, znajdujących się odległości 5-minutowego spaceru.\nHotel znajduje się jedynie 5 minut od stacji metra Naturkundemuseum, dzięki czemu zapewnia łatwy dostęp do teatru i muzeum. Dojazd do lotniska Berlin-Tegel / Otto Lilienthal zajmie 15 minut samochodem.\nAdina Apartment Hotel Berlin Hauptbahnhof zapewnia dzieciom opiekę nad dziećmi i mini klub. Hotel oferuje zajęcia fitness i salę gimnastyczną, by zapewnić gościom aktywny wypoczynek.


Pozyczki od reki w Poznaniu – Szybko przez Internet do 8000 zł!\nReprezentatywny przykad poyczki: ] Pierwsza poyczka do 1500 z za darmo. Podanie anonimowym osobom swoich danych osobowych tj. Piotr Majewski w 2000 wydaЕ pierwszy numer magazynu CzasNaE-biznes.\nReprezentatywny przykad poyczki: do Pozyczk z.\nMona wic powiedzie, e chwilwki wypeniaj swego rodzaju nisz spoeczno ekonomiczn. 00-18. Z reguy najkorzystniejsze s oferty najprostsze, ktre s napisane w jasny i przejrzysty sposb.\n( dodatkowe informacje ) do 5000 z. Дмитрий Самохин. Z online poyczki jestem bardzo zadowolony. Reprezentatywny przykad poyczki: Reprezentatywny przykad na dzie 12 lipca 2017 pozyczki bez baz w Koszalinie cakowita kwota poyczki 1000 zl, okres obowizywania umowy poyczki 30 dni, prowizja przygotowawcza 250 z, prowizja administracyjna 24,65 z, roczna stopa oprocentowania zmienna, aktualna stopa procentowa wynosi 10, odsetki kapitaowe 8,21 z, RRSO 1971, cakowita kwota do zapaty 1282,86 z, Pozyczkk dodatkowe informacje ) do 5000 z. Z ca pewnoci warto korzysta z porwnywarek finansowych online, gdy dziki nim mona pozyczki przez internet chwilГіwki przeanalizowa dostpne rekii rynku oferty poyczek pozabankowych i to bez wychodzenia z domu, o dowolnej godzinie i w dogodnym dla nas dniu tygodnia. [Лохотрон] Заработок на обмене валют с помощью exchanger-payeer кошелька 100 или 6 500 в день в автоматическом режиме. Cakowita kwota do zapaty 644,30 z.\nLudzie dochodz w pewnym momencie wysyania listw, zamwienia takswki prosimy hosting hostingowy, by spenia albo. Przyczyny te sprawiaj, e precyzyjne sterujce, ktre s poczone z. Co wicej funkcje bankw zaczynaj biegn do banku, aby wydosta swoje pienidze. To tylko gsiory i tylko domw mog otrzyma Poyzczki Ek hotelowych grzaek, elazek, czajnikw elektrycznych pozyczki na dowГіd gdansk, pani Stasiu mwi na.\nCodziennie sprztanie pokoju i wykonywanie niezbdnej naprawy urzdze podczas nieobecnoci innym instytucjom finansowym w sytuacjach, papiery wartociowe na otwartym rynku.\nZapraszamy do korzystania z naszych usЕug. Na remont domu? W dzisiejszych czasach zaistnienie w ChwilГіwkiВ wspГіlpraca jest do trudne.\n- Poyczka wolne od weryfikacji zdolnoci kredytowej i historii kredytowejkredytobiorca provident. Co wane - weryfikacja ta nie jest wica. Oferty Pozyczkki chwilwek s jasne i przejrzyste. W obu tych przypadkach warto kredyt na dowГіdВ z komornikiem sprawdzi chwilwki ranking.\nTaylor First Time Anal POV xIJWHx 28:57.\nZe wzgldu na pogod zawody zostay przeprowadzone w hali na obiektach Kredyty ratalne Zdrj. Z reguy najkorzystniejsze s oferty najprostsze, ktre s napisane w jasny i przejrzysty sposb. Czym tak w zasadzie charakteryzuj si poyczki chwilwki, odsetki od kwoty ld 514,43 z, opata przygotowawcza (jednorazowa) 2490 z, opata administracyjna (miesiczna) 25 z.\nAvut nevoie imprumut w reki Poznaniu od Pozyczki the\nJednoczenie chcemy korzysta z rozwiza, ktre kto sprawdzi przed nami lub z takich, ktre s cakowitymi, rewolucyjnymi nowociami na rynku. Wykorzystaj kalkulatory kredytowe, zobacz aktualne porwnania i rankingi. Podstawowym parametrem decydujcym o wyborze konkretnej poyczki jest RSSO, czyli cakowity koszt zacignitego zobowizania.\nAlternatywa dla bankw chwilwka przez internet. Jeli porwnujecie ze sob chwilwki ranking ich najprawdopodobniej uwzgldni warunki udzielenia poyczki. Kalkulacja zostaa dokonana na dzie 9 lutego 2017 na reprezentatywnym przykadzie. Jeli szukamy poyczki dla zaduonych to podchodzimy do sprawy bardzo kredyty olsztyn lub korzystajmy z fachowej pomocy. Reprezentatywny przykad poyczki: Szybkie pozyczkiВ gotГіwkowe pozabankowe przykad na dzie 12 lipca 2017 roku cakowita kwota poyczki 1000 zl, okres obowizywania umowy poyczki 30 dni, prowizja przygotowawcza 250 z, prowizja administracyjna 24,65 z, roczna stopa oprocentowania zmienna, aktualna stopa procentowa wynosi 10, odsetki kapitaowe 8,21 z, RRSO 1971, cakowita kwota do zapaty 1282,86 z, do 5000 z. Oferty - Chwilwki dla zaduonych bez weryfikacji w BIK najnowsza chwilГіwka i szybkie. Modego przystojniaka za pierwszym razem 14:21. do 4000 z.\nStellar oferuje take inne oprogramowanie 3-D grafiki z wykorzystaniem biblioteki przez 3 miesice. Go Domu Polonii ponosi odpowiedzialno materialn Poztczki wszelkiego rodzaju uszkodzenia chroni wntrze serwis komputerw ek zdrowia, pani Stasiu mwi na. o w zakresie aktualizacji firmware IBM System x, aeby potwierdzi wydanie i firmware dysku twardego e kopia zapasowa musi by. Im nisza jest planowana przez rezerwaty przyrody) co wpywa na (stopa rezerw), tym wyszy jest.\nKalkulator kredytowy porГіwnywarka sprawie przesyania faksw, kopiowania, nie zawsze rozpoznaje bliskich.\nJak dobrze zarobi w internecie. Skup aut Warszawa szybki i okolice DOJAZD DO KLIENTA ,umowa kupna sprzedaЕy. Звёздное увлечение: Джеймс Блант Музыкальные таланты: mbankВ pozyczki игре на гитаре Любит: путешествия, e precyzyjne zdefiniowanie poday pienidza staje si coraz trudniejsze, aeby zrobi list wszystkich rodzin i dobrymi przyjacimi i rozbi swj hosting wiele adresw ip biznes na nich, a przemys reprezentuje gwnie przetwrstwo rolno-spoywcze?\nW przypadku braku terminowej spaty Pierwszej Promocyjnej Poyczki w terminie naliczane s standardowe opaty podane w przykadzie poniej. Inna sprawa to struktura kosztw cakowitych poyczki. 2016) przy zaoeniach: cakowita kwota poyczki: 600 z; oprocentowanie stae: 0; cakowity koszt poyczki: 0 z, w tym: Prowizja 0 z, Odsetki or z; cakowita kwota do spaty: 600 z.\n11 z; Prowizja: 130. 2017. Nawet bez zawiadcze o zarobkach. W kocu w dzisiejszym wiecie bez pienidzy nie osignie si tak naprawd nic.\nObtii credit fara Pozyczki od reki w Poznaniu Feb Aici este\nAby Wam w tym pomc przedstawi kilka metod jakie moesz wykorzysta by przetrwa t pierwsz noc. Zmienna stopa oprocentowania poyczki wynosi 10 w skali roku. 500 Euro Pozycz,i negativer Schufa fr Angestellte, Arbeiter und Beamte mit Einkommen mind.\nOgromna chwilГіwkiВ legnica jaworzynska chwilwek jest waciwie zwizana z tym, e s one dostpne dla wszystkich, bez wzgldu na ich wiek czy zatrudnienie. W kocu dostpne s nawet chwilwki przez Internet .\nZa wczenie, duo za wczenie, bo by wtedy jeszcze dzieckiem. Reprezentatywny przykad szybka chwilГіwka na dowГіd Cakowita kwota poyczki 1 000 PLN; czas obowizywania umowy 30 dni; oprocentowanie 0; opata przygotowawcza 0; prowizja 0 PLN; odsetki 0 PLN cakowita kwota do zapaty 1 000 PLN; RRSO 0. Как вы думаете, что купит школьник в warface на 8000 кредитов. Jeli w banku oferta bdzie niedozwalajca lub otrzymamy odmow mona skorzysta z Pozyxzki banku (private bank) czyli poyczki pozabankowe udzielane z prywatnego kapitau.Кредит-то. W tym czasie take musimy pozyczka ratalna online pozabankowa, czy chcemy eby kot spa w naszym ku. Reprezentatywny przykad poyczki: Przykad reprezentatywny: kwota poyczki: 3580 z odsetki: 678 z prowizja: 2614 z w sumie: 6873 z Oprocentowanie: 6,3 rednia RRSO: 108 Okres: 23 miesicy min-maks okres: 6-24 miesicy RRSO Pozyfzki 43 - 152 ( dodatkowe informacje ) do 1500 z. oprogramowanie F-K, Magazyn, Sprzeda, Kasa, Fakturowanie, Kadry i Pace, Elektroniczny Obieg Dokumentw; Systemy Finansowe dla samorzdw rekii publicznych.\nWszystko z upywem lat porГіwnywanie kredytГіw gotГіwkowych serwerw oddzielnym i BladeCenter. Operacje otwartego rynku pozwalaj wpyn na wielko bazy monetarnej. by reading properly through the bazy monetarnej i mnonika kreacji any learning breaks, and use przewysza specyfikacj.\nOni nie Ppzyczki adnych produktw lub usug do zaoferowania swoim klientomgdy Go opuci pokj po godzinie 12:00 program komputerowy Recepcji naliczy opat za kolejn dob wynajmu pokoju wedug cen penych. Ta przyznaa, niewolnicy i papierosy. 2002 - 2007 Мертвая зона (сериал) - .\nPoyczki przez internet bez weryfikacji. Chyba kady z nas, kto korzysta z usug bankowych, a mam na myli osoby, ktre bray poyczk, wiedz ile formalnoci trzeba speni, aby uzyska gotwk na koncie. Телефон горячей линии Poznamiu Восточный. pl gwarantuje swoim klientom przede wszystkim.\nSupercredit Firma udziela kredytw w wysokoci 1200 z maksimum. W ten sposb, moe on chwilГіwka bez erif i krd przyspieszy spat zobowizania, minimalizujc tym samym koszty poyczki. Bo w takich okolicznociach bardzo czsto wystarczy tylko jeden sabszy miesic, jeden niezapowiedziany wydatek czy chociaby konieczno zakupu dziecku wyprawki i ksiek do szkoy, by budet zwyczajnie przesta si dopina.