Asztawakra Gita by undefined - issuu\nDla tych, co tęsknią za Błogostanem Źródlanej Miłości i Źródlanego Światła…„2 - Jakże mam się pokłonić niezmiennej, niezmiernej, niepodzielnej Jaźni, która\nwypełnia swą naturą wszystko z własnej mocy?\n3 - Rzeczy złożone z pięciu żywiołów są jak miraże, nie mają substancji.\nJa jestem bez skazy, Jeden, bez drugiego - komu mam się kłaniać?\n4 - Wszystko jest absolutną Jaźnią; nie ma podziału, nie ma podobieństwa, jakże\nwięc orzekać, że 'to' istnieje, 'tamto' nie istnieje?\n5 - Oto substancja nauk Wedy, esencja wszelkiej wiedzy i czucia jestem tą jednorodną samoświetlną Jaźnią, co przenika wszystko.\n6 - Zaprawdę, jestem bogiem, Jaźnią wszelkiego stworzenia,\nTym, który jest, niepodzielny, z natury czysty i bezgraniczny jak niebo.\n7 - Jestem nieskończoną, niezmienną, jasną Świadomością,\nnie znam rozkoszy i bólu; ciekawe, komu i dlaczego się one zdarzają?\n8 - Nie myślę źle ani dobrze, nie czynię źle ani dobrze, nie mówię źle ani dobrze.\nJestem nektarem wiedzy, czystej, i poza zmysłami.\n9 - Jestem poza umysłem, który jak przestrzeń konfrontuje rzeczy,\nzdaje się być przeszłością albo wszystkim - ale naprawdę go nie ma.”\n~ Avadhuta Gita (Pieśń Oświeconego) 1:2-92IWSTĘP\n1.Wstęp……………………………………………………………….….......62.Bohaterowie Asztawakra Gity………………………………….…….7IITREŚĆ ASZTAWAKRA GITY\n1.Rozdział I: Wprowadzenie do Samorealizacji………………….…... 102.Rozdział II: Szczęście z Samorealizacji……………….……………….173.Rozdział III: Sprawdzanie Samorealizacji…………………………….264.Rozdział IV: Wspaniałość Samorealizacji……………………………325.Rozdział V: Cztery sposoby Rozpuszczenia…………………………. 356.Rozdział VI: Wyższa Wiedza…………………………………………….377.Rozdział VII: Natura Samorealizacji…………………………………398.Rozdział VIII: Niewola i Wyzwolenie…………………………………..419.Rozdział IX: Bezstronność…………………………………………….....4310. Rozdział X: Spokój………………………………………………………..4711. Rozdział XI: Mądrość…………………………………………………….5012. Rozdział XII: Trwanie w Jaźni…………………………………………… 52\n13. Rozdział XIII: Błogostan………………………………………………….35614. Rozdział XIV: Cisza……………………………………………………….5815. Rozdział XV: Wiedza o Jaźni……………………….………………….6016. Rozdział XVI: Specjalna Wskazówka………………………………....66Rozdział XVII: Prawdziwy\nZnawca……………………..………………………….…………...……7018. Rozdział XVIII: Pokój……………………………………………….……7617.19. Rozdział XIX: Wytchnienie w Jaźni……………………………………. 105\n20. Rozdział XX: Wyzwolenie……………………………………………….\nIII108KOMENTARZE DO ASZTAWAKRA GITY\n1.Komentarz do rozdziału pierwszego i drugiego……………………1132.Komentarz do rozdziału trzeciego i czwartego……………………1163.Komentarz do rozdziału piątego i szóstego………………………1174.Komentarz do rozdziału siódmego i ósmego………………………1195.Komentarz do rozdziału dziewiątego i dziesiątego………………1216.Komentarz do rozdziału jedenastego i dwunastego……………1247.Komentarz do rozdziału trzynastego i czternastego……………… 1268.Komentarz do rozdziału piętnastego i szesnastego………………. 1289.Komentarz do rozdziału siedemnastego i osiemnastego…….....13010. Komentarz do rozdziału dziewiętnastego i dwudziestego………134IVMEDYTACJE DO ASZTAWAKRA GITY\n1.Medytacja Wstępu………………………………………………………1362.Medytacja zakotwiczenia w Najwyższej Jaźni z Asztawakrą……3.Medytacja realizacji Najwyższej Świadomości z królem\nDżanaką……………………………………………………………………4.Medytacja Zakończenia – Doświadczanie Źródła………………4137139VZAKOŃCZENIE\n1.Bibliografia………………………………………………………………… 1412.Zakończenie………………………………………………………………. 1425Z radością przekazuję na Wasze ręce jedno z najbardziej doniosłych\ndzieł z dziedziny duchowości i jednocześnie niepowtarzalny dorobek ludzkości\nw czasach Kali Jugi. Stoimy na rozdrożu dróg w manifestacji rasy ludzkiej. Nie\nBiblia, nie Koran, lecz właśnie Asztawakra Gita (pieśń Asztawakry) lub inaczej\nAsztawara Samhita (Samhita w sanskrycie oznacza kompilację, zbiór Wiedzy,\nale również zbiór mantr lub hymnów) jest drogowskazem do wyzwolenia się z\niluzji. Asztawakra Gita jest sztandarową księgą wykładającą filozofię Adwajta\nWedanty. Adwajta oznacza w sanskrycie niedwoistość, a wedanta to\nkompendium wiedzy. Nie bardzo wiadomo, kim jest autor dzieła, ani kiedy\nono powstało. Najważniejsze jest jednak to, że Dżanaka doznał oświecenia\nbardzo dawno, kilka tysięcy lat temu, lecz nauki przetrwały do dziś. Przetrwały\ntysiąclecia, ponieważ zawierają najczystszą prawdę, jaką można wyrazić\nsłowami. Od niepamiętnych czasów niniejszy tekst stanowił lekturę mistyków,\njoginów, mędrców i świętych, którzy z radością zagłębiali się w tym\nobjawieniu najwyższej prawdy. Dzięki swej niespotykanej klarowności, nauki\nte, wraz z Upaniszadami, uważa się za wyjątkowe w tradycji mistycznej.\nW starożytnych Indiach żył król o imieniu Dżanaka, który był także\nmędrcem. Pewnego dnia Dżanaka drzemał na usłanym kwiatami łożu\nwachlowany przez służącego, podczas gdy żołnierze stali na straży u drzwi.\nGdy zasnął miał sen, w którym władca sąsiedniego królestwa pokonał go w\nbitwie, wziął do niewoli i kazał torturować. Gdy zaczęły się tortury Dżanaka\nnagle przebudził się, by stwierdzić, że leży na swym usłanym kwiatami łożu,\nZnowu zasnął i miał taki sam sen. I ponownie obudził się, aby stwierdzić, że\nleży bezpiecznie w swojej komnacie. Wówczas Dżanakę zaczęła niepokoić\npewna myśl: gdy spał, świat snów wydawał się być tak prawdziwy. A teraz,\nkiedy był obudzony, prawdziwym wydawał się świat zmysłów. Chciał\nwiedzieć, który z tych dwóch światów jest prawdziwy. Żaden z filozofów i\njasnowidzów, u których zasięgał rady, nie potrafił udzielić mu odpowiedzi.\nPrzez wiele lat szukał na próżno, aż pewnego dnia do drzwi pałacu zapukał\nczłowiek, zwany Asztawakra. Otóż “aśtawakra” znaczy: “całkowicie\nzdeformowany” lub “pokrzywiony” - dostał on to imię, ponieważ właśnie taki\nbył od urodzenia.\nZ początku król nie był skłonny brać tego człowieka poważnie.\n- Jak może człowiek zdeformowany, jak ty, być nosicielem prawdy nie danej\ninnym jasnowidzom i uczonym? - zapytał.\n6- Już od dzieciństwa wszystkie drogi były dla mnie zamknięte, więc chciwie\ndążyłem do Prawdy - padła odpowiedź Asztawakry.\n- Mów zatem - rzekł król.\nOto, co powiedział Asztawakra:\n- O królu, ani stan jawy, ani stan snu nie jest prawdziwy. Kiedy nie śpisz, nie\nistnieje świat snów, a kiedy śnisz, świat zmysłów nie istnieje. Przeto żaden nie\n- Jeśli zarówno stan jawy, jak i snu jest nieprawdziwy, cóż zatem jest\nprawdziwe? - zapytał król.\n- Jest to stan ponad tymi dwoma. Odkryj go. On tylko jest prawdziwy.Asztawakra jest mędrcem wymienianym w hinduskich pismach. Jest on\nprzedstawiony, jako ten który\nurodził się z wadami ośmiu\nczęści ciała (nogi, kolana, ręce,\nklatka piersiowa i głowa, a\nraczej szyja). W sanskrycie\nAsztawakra oznacza "ten, który\nma osiem deformacji (złamań,\nGuru króla Dżanaki i mistrza\noficjalna nauka mówi, że autor\nAsztawakra Gity jest anonimowy,\nto istnieje w Indiach tradycja,\nktóra przypisuje autorstwo Asztawakra Gity… samemu mistrzowi Asztawakrze.\nGeneralnie życie mistrza Asztawakry jest nieznane, ale na światło dzienne\nwyłania się pewna opowieść, która była przekazywana z ust do ust i tą\nopowieść pragnę przedstawić:\nMędrzec Uddalaka, jasnowidz występujący w Dogja Upaniszadach,\nprowadził szkołę (Ashram) nauczania Wed. Kahola (znany również jako\nKahoda) był jednym z jego najlepszych uczniów. Uddalaka był tak\nzadowolony z niego, że wydał swoją córkę Sudżatę za młodzieńca. Kiedy\nSudżata zaszła w ciążę, miała pragnienie, by jej dziecko chłonęło wiedzę\nduchową. Zaczęła uczestniczyć w praktykach wykonywanych przez\nUddalakę i Kaholę, słuchała ich śpiewu mantr wedyjskich. W Indiach istnieje\nprzekonanie, że kiedy przyszła matki słucha duchowych nauk, dziecko w jej\nłonie słyszy i gromadzi tę wiedzę, staje się mędrcem w tej duchowej dziedzinie\nPewnego dnia, jak Kahola recytował Wedy rosnące dziecko w łonie matki\nprzysłuchiwało się. Nienarodzony Asztawakra był świadomy poprawnej\nwymowy każdej sylaby, ponieważ jego matka uczęszczała skrupulatnie na\npraktyki duchowe. Dziecko usłyszało recytację Kahola, ale kiedy Kahola źle\nwymawiał sylabę, wierciło się wtedy gwałtownie. Stało się to osiem razy.\nKahola odebrał to, jako arogancję ze strony czegoś jeszcze\nniezamanifestowanego w świecie. Przeklinał płód tak, by miało osiem\nMniej więcej w czasie, gdy urodził się\nprzekonany przez Sudżatę by wybrał\nsię przed oblicze króla i zarobił trochę\npieniędzy. Kahola został wyzwany do\npiśmiennej debaty (Śastrartha) przez\nfilozofa, Wandina (w pismach znany,\njako Bandin). W tym czasie najlepsi\nfilozofowie zostali zaproszeni do\nmonarchy Dżanaki zagadnień natury\nfilozoficznej i duchowej. Wandin łatwo pokonanał Kaholę i pokonanego\nKaholę utopił w wodzie. Asztawakra został wówczas usynowiony przez\nUddalakę. Uddalaka też miał syna o imieniu Szwetaketu, kiedy Asztawakra się\nurodził. Asztawakra i Szwetaketu dorastali razem. Uddalaka, Sudżata i\nuczniowie zapewnili, żeby Asztawakra nigdy nie został poinformowany o\nswoim prawdziwym ojcu, Asztawakra uważał Uddalakę za swojego ojca i\nSzwetaketu za brata. Gdy miał lat dwanaście, Asztawakra siedział na\nkolanach Uddalaki i wtedy jego przybrany brat wyjawił Asztawakrze prawdę.\nAsztawakra w wieku trzynastu lat postanowił wziąć udział w konkursie wiedzy\nwedyjskiej i wybrał się wraz z Szwetaketu do króla Dżanaki. Spotkał się z\nWandinem, który przyczynil się do śmierci Kaholi – ojca Asztawakry. W swej\nogromnej mądrości Asztawakra wygrał z Wandinem. Zażądał utopienia\nWandina, tak jak on utopił ojca i wszystkich przegranych w „tragicznym”\nkonkursie. Wandin wyjawił, że jest synem Waruny (władca wszystkich wód) i\nzostał wysłany incognito na Ziemię, aby poddać próbie mędrców na\nNa prośbę Wandina Waruna wyniósł mędrców i\nbraminów na powierzchnię wody. Asztawakra oddał cześć ojcu, a wszyscy\nuwolnieni mędrcy chwalili mądrość młodzieńca. Kahola był bardzo\nzadowolony ze swojego syna i powrócił do aśramu z Szwetaketu i Asztawakrą.\nKiedy misja mędrca się zakończyła i nie była potrzebna już kaleka forma,\nwszedł on do rzeki Samanga i wszystkie jego skrzywienia wyprostowały się.\nDzięki tej opowieści dowiadujemy się nieco więcej o Asztawakrze, nie jest to\nmędrzec, który pojawia się nie wiadomo skąd. Istnieje w niej pewna\nnieścisłość. Kiedy nastąpił słynny dialog między królem Dżanaką a mistrzem?\nMusiał minąć pewien czas między turniejem, jak mówi inna tradycja nawet\nkilkoma rozmowami z królem, a wstąpieniem do rzeki Samanga i w rezultacie\n„uzdrowieniem”. Tego jednak na razie nie poznamy…\nSiradhwadż Dżanaka był nie tylko dzielnym królem, ale był też\nwyśmienicie obeznany w śastrach i Wedach, jak każdy Riszi (mędrzec). Był\nukochanym uczniem Jadżnawalkji, który zrealizował Brahmana i relacja króla\nz nauczycielem zawarta jest w jednym rozdziale Brihadaranjaka Upaniszad. W\nBhagawad Gicie, Śri Kriszna wymienia Seeradhwaj Dżanaka, jako\nznakomitego karma jogina. Siradhwadż Dżanaka określany jest jako Rajarshi był duchowo zaawansowany i osiągnął stan Rishi, mimo, że był królem\nrządzącym w królestwie Mithili. Był również instruowany przez mędrca\nAsztawakrę co do natury Jaźni, Atmana, to stanowi treść słynnego traktatu,\nktórym się zajmujemy: Asztawakra Gity. Według eposów Ramajany i\nMahabharaty, Dżanakowie byli kastą władców, którzy rządzili królestwem\nWideha ze stolicą Mithili. Dżanaka był ojcem Sity, która została żoną Ramy. Te\nepopeje wymieniają wielu innych królów z tego rodu, którzy byli wielkimi\nmędrcami, będąc jednocześnie władcami. Byli oni zaangażowani w dysputy\nduchowe z wieloma mistrzami.9Po przybyciu na polanę, niedaleko pałacu król Dżanaka prosi zrealizowanego\nmędrca – Asztawakrę o udzielenie nauk o Samorealizacji Absolutu. Kaleki\nmistrz widząc żarliwą postawę ucznia rozpoczyna swój dyskurs.10janaka uvāca\nkathaṁ jñānamavāpnoti kathaṁ muktirbhaviṣyati\nvairāgyaṁ ca kathaṁ prāptaṁ etad brūhi mama prabho\n[1–1] Dżanaka powiedział: Jak zdobyć Najwyższą Wiedzę? Jak osiągnąć\nWyzwolenie? Jak uzyskać beznamiętność? Powiedz mi to Panie…aṣṭāvakra uvāca\nmuktiṁ icchasi cettāta viṣayān viṣavattyaja\nkṣamārjavadayātoṣasatyaṁ pīyūṣavad bhaja\n[1–2] Asztawakra powiedział: Jeśli szukasz Wyzwolenia, mój synu, odrzuć\nprzedmioty zmysłów jak truciznę. Praktykuj cierpliwość, prostolinijność,\nwspółczucie, prawdomówność i przyjmuj je jak nektar.na pṛthvī na jalaṁ nāgnirna vāyurdyaurna vā bhavān\neṣāṁ sākṣiṇamātmānaṁ cidrūpaṁ viddhi muktaye\n[1-3] Nie składasz się z elementów ziemi, wody ognia, powietrza, a nawet\neteru. By osiągnąć wyzwolenie rozpoznaj siebie jako Świadomość, świadek\nWszystkiego.yadi dehaṁ pṛthak kṛtya citi viśrāmya tiṣṭhasi\nadhunaiva sukhī śānto bandhamukto bhaviṣyasi\n11[1–4] Jeśli spoczniesz, ugruntujesz się w Świadomości widząc siebie w\noddzieleniu od ciała, to nawet teraz staniesz się szczęśliwy, spokojny i wolny\nod niewoli przywiązania.na tvaṁ viprādiko varṇo nāśramī nākṣagocaraḥ\nasaṅgo'si nirākāro viśvasākṣī sukhī bhava\n[1–5] Nie należysz do kasty braminów, ani do żadnej innej, nie jesteś na\nżadnym etapie życia, ani czym widzialnym. Jesteś niezłączony z niczym i\njesteś bezkształtną formą. Jesteś Świadkiem wszystkiego – bądź szczęśliwy!dharmādharmau sukhaṁ duḥkhaṁ mānasāni na te vibho\nna kartāsi na bhoktāsi mukta evāsi sarvadā\n[1–6] Sprawiedliwość i niesprawiedliwość, przyjemność i ból są przynależne\numysłowi, a nie Tobie, który przenikasz wszystko. Nie jesteś sprawcą, ani tym\nkto zbiera konwekcje działań, więc zawsze jesteś wolny.eko draṣṭāsi sarvasya muktaprāyo'si sarvadā\nayameva hi te bandho draṣṭāraṁ paśyasītaram\n[1-7] Jesteś jedynym świadkiem wszystkiego i jesteś zawsze wolny w pełni.\nPrzyczyną twojego zniewolenia jest, że widzisz otaczający świat, jako coś\ninnego niż jest w rzeczywistości.12ahaṁ kartetyahaṁmānamahākṛṣṇāhidaṁśitaḥ\nnāhaṁ karteti viśvāsāmṛtaṁ pītvā sukhī bhava\n[1-8] Odkąd zostałeś ugryziony przez czarnego węża (iluzji), posiadasz\nprzekonanie osobie, że "jestem wykonawcą", wypij więc nektar wiary i wiedz,\nże nie jesteś wykonawcą, daj się pochłonąć (przez Absolut) i bądź szczęśliwy.eko viśuddhabodho'haṁ iti niścayavahninā\nprajvālyājñānagahanaṁ vītaśokaḥ sukhī bhava\n[1-9] Spal gęste sploty ignorancji ogniem zrozumienia, upewnij się, że "jestem\nJedną Czystą Świadomością", uwolnij się od zapomnienia, smutku i bądź\nszczęśliwy.yatra viśvamidaṁ bhāti kalpitaṁ rajjusarpavat\nānandaparamānandaḥ sa bodhastvaṁ sukhaṁ bhava\n[1 – 10] W świecie, gdzie wszystko się wydaje jako coś realnego, pojawia\nwyobrażenie węża, który jest liną. Osiągnij wieczne szczęście i Najwyższą\nŚwiadomość - bądź szczęśliwy.13muktābhimānī mukto hi baddho baddhābhimānyapi\nkiṁvadantīha satyeyaṁ yā matiḥ sā gatirbhavet\n[1 – 11] Jeżeli ktoś myśli o sobie, że jest wolny jest rzeczywiście wolny, a jeżeli\nktoś myśli, że jest zniewolony – faktycznie jest z zniewolony. Myślenie stwarza\nrzeczywistość.ātmā sākṣī vibhuḥ pūrṇa eko muktaścidakriyaḥ\nasaṁgo niḥspṛhaḥ śānto bhramātsaṁsāravāniva\n[1 – 12] Twoją prawdziwą naturą jest doskonałość, wolność. Jesteś\nniedziałającą Świadomością, wiecznym i spokojnym świadkiem –\nnieprzywiązanym do pragnień, do niczego. Jeżeli wydaje Ci się, że istnieje\nzaangażowanie w samsarę - to jest iluzja.kūṭasthaṁ bodhamadvaitamātmānaṁ paribhāvaya\nābhāso'haṁ bhramaṁ muktvā bhāvaṁ bāhyamathāntaram\n[1-13] Medytuj o sobie, jako Wszechogarniającej Świadomości, wolnej od\ndualizmu. Zrezygnuj z błędnego mniemania, że jesteś pochodnym czegoś\nzewnętrznego, czy wewnętrznego.14dehābhimānapāśena ciraṁ baddho'si putraka\nbodho'haṁ jñānakhaṁgena taḥnikṛtya sukhī Bhava\n[1 – 14] Przez długi czas byłeś uwięziony w pułapce świadomości identyfikacji\nz ciałem. Rozetnij ją nożem wiedzy, że „Jestem Świadomością (JAM JEST)” i\nbądź szczęśliwy, mój synu.niḥsaṁgo niṣkriyo'si tvaṁ svaprakāśo niraṁjanaḥ\nayameva hi te bandhaḥ samādhimanutiṣṭhati\n[1 – 15] Ty już jesteś prawdziwie nieprzywiązany, niedziałający, samooświecony i nieskazitelny. Przyczyną twojego zniewolenia jest to, że cały czas\nuciekasz się do kontroli i wyciszania umysłu.tvayā vyāptamidaṁ viśvaṁ tvayi protaṁ yathārthataḥ\nśuddhabuddhasvarūpastvaṁ mā gamaḥ kṣudracittatām\n[1 – 16] Wszystko jest przepełnione tobą i wypływa z ciebie, Czystej\nŚwiadomości, więc nie bądź małostkowy w swym umyśle.15nirapekṣo nirvikāro nirbharaḥ śītalāśayaḥ\nagādhabuddhirakṣubdho bhava cinmātravāsanaḥ\n[1 – 17] Jesteś nieuwarunkowany, niezmienny, bezkształtny, nieporuszony, o\nniezgłębionej Świadomości, spokojny, a więc nie trzymaj się kurczowo\nniczego poza swoją Najwyższą Świadomością.sākāramanṛtaṁ viddhi nirākāraṁ tu niścalam\netattattvopadeśena na punarbhavasaṁbhavaḥ\n[1 – 18] Uznaj, że to co zamanifestowane fizycznie jest nierealne, a\nnieprzejawione jest nieprzemijające. Dzięki tej inicjacji w prawdę uciekniesz z\nobjęć nierzeczywistości (maji).yathaivādarśamadhyasthe rūpe'ntaḥ paritastu saḥ\ntathaivā'smin śarīre'ntaḥ paritaḥ parameśvaraḥ\n[1 – 19] Tak jak lustro istnieje we wszystkim, zarówno w przedmiotach\nmaterialnych, jak ich odbiciach. Tak samo Stwórca istnieje wszędzie\nniezależnie od Jego przejawienia.ekaṁ sarvagataṁ vyoma bahirantaryathā ghaṭe\nnityaṁ nirantaraṁ brahma sarvabhūtagaṇe tathā16[1 – 20] Tak jak istnieje jedna i ta sama wszechprzenikająca przestrzeń\nwewnątrz i na zewnątrz dzbana, tak wieczny Bóg istnieje we wszystkim.17Pod wpływem słów oświeconego chłopca, król Dżanaka doznaje\nsamorealizacji. W błogim szczęściu, rozpłynięty w Najwyższej Świadomości\nkról, dzieli się swoją radością, doznaniami i wiedzą. Asztawakra uradowany\nsłucha swojego nobilitowanego ucznia.janaka uvāca\naho niraṁjanaḥ śānto bodho'haṁ prakṛteḥ paraḥ\netāvantamahaṁ kālaṁ mohenaiva vi aṁbitaḥ\n[2 – 1] Dżanaka powiedział: zaprawdę jestem bez skazy, spokojny i świadomy\npoza naturalną przyczynowością. Przez cały ten czas byłem dotknięty i\nzwodzony przez złudzenia.yathā prakāśayāmyeko dehamenaṁ tathā jagat\n[2 – 2] To ciało jest oświecane przez moje Światło, to manifestuje mnie w\nspokoju. Wtedy wszystko manifestuje się we wszechświecie, jako prawda. Tak\nwięc, wszystko jest mną, a jednocześnie nie jest mną.18sa śarīramaho viśvaṁ parityajya mayādhunā\n[2 – 3] Więc teraz, przywiązanie do świata i ciała pozostawione zostało przeze\nmnie całkowicie, zwróciłem się do wewnątrz. Moje prawdziwe Ja, staje się\noczywiste ponad wszelką wątpliwość i ignorancję.yathā na toyato bhinnāstaraṁgāḥ phenabudbudāḥ\nātmano na tathā bhinnaṁ viśvamātmavinirgatam\n[2 – 4] Tak jak fale i piana nie różnią się od wody, więc wszystko, co pochodzi\nz jednego, nie różni się od tego Źródła. Nigdy nie jestem obecny w inny\nsposób, jak przez czyjeś doświadczenia. Wszystko jest ze mnie. Wszystko jest\nniczym innym, jak mną.tantumātro bhaved eva paṭo yadvad vicāritaḥ\nātmatanmātramevedaṁ tadvad viśvaṁ vicāritam\n[2 – 5] W taki sam sposób, jeśli przyjrzeć się tkaninie to zobaczmy tylko wątek,\ntak samo świat jest niczym innym jak Świadomością.19yathaivekṣurase klṛptā tena vyāptaiva śarkarā\n[2 – 6] Tak jak cukier jest stworzony z soku trzciny cukrowej i jest przeniknięty\ntym sokiem, tak wszystko stwarzane jest ze mnie i całkowicie jest mną\nprzeniknięte.ātmajñānājjagad bhāti ātmajñānānna bhāsate\nrajjvajñānādahirbhāti tajjñānād bhāsate na hi\n[2 – 7] To tylko nieświadomość przekonuje, że świat istnieje. Miraż świata\npowstaje w umyśle Świadomości Absolutu. Tak jak lina jest błędnie widziana,\njako wąż. Lecz w Świadomości JAM JEST iluzja ta znika na zawsze.prakāśo me nijaṁ rūpaṁ nātirikto'smyahaṁ tataḥ\nyadā prakāśate viśvaṁ tadāhaṁ bhāsa eva hi\n[2 – 8] Moją naturą jest tylko Światło. Tym właściwie jestem. Nigdy nie jestem\npoza Światłem. Cokolwiek się pojawi, ja to rozświetlam. Wszystkie pozory\nświata są iluzoryczne i nie ma tam nic poza moim Światłem.aho vikalpitaṁ viśvamajñānānmayi bhāsate\nrūpyaṁ śuktau phaṇī rajjau vāri sūryakare yathā\n[2 – 9] Wszystko, co przejawia się przeze mnie manifestuje się przez\nignorancję, podobnie jak lina w iluzji wydaje się wężem, miraż wody w świetle\npustynnego słońca lub srebrny blask w macicy perłowej.\n20matto vinirgataṁ viśvaṁ mayyeva layameṣyati\nmṛdi kuṁbho jale vīciḥ kanake kaṭakaṁ yathā\n[2 – 10] Wszystko co ze mnie wypływa, również do mnie spowrotem wraca,\ndzbanek staje się ponownie gliną, fala wodą i bransoleta zmienia się\nponownie w złoto.aho ahaṁ namo mahyaṁ vināśo yasya nāsti me\nbrahmādistaṁbaparyantaṁ jagannāśo'pi tiṣṭhataḥ\n[2 – 11] Och jakże cudowny jestem ja, w którym iluzje pojawiają się i znikają!\nChwała mi - Najwyższej Jaźni, która jest niewysłowionym spokojem i czystą\nbłogością. Jestem tym, który dostrzega kim jest, odnajdujący się jako\nniewzruszony, niezniszczalny. Kiedy to cały wszechświat stworzony od\nnajmniejszej kępki trawy znika bez śladu.aho ahaṁ namo mahyaṁ eko'haṁ dehavānapi\nkvacinna gantā nāgantā vyāpya viśvamavasthitaḥ\n[2 – 12] Och jakże cudowny jestem ja. Chwała mi - Najwyższej Jaźni. Jestem\npo prostu tym, który siebie rozpoznaje (Świadomość JAM JEST). Jestem\nbezcielesny i jednocześnie kompletny. Po prostu jestem – nie zmierzam\ndonikąd, ani znikąd nie przychodzę. Istnieję zawsze tu i teraz – wypełniając i\nmanifestując wszystko we wszechświecie.21aho ahaṁ namo mahyaṁ dakṣo nāstīha matsamaḥ\nasaṁspṛśya śarīreṇa yena viśvaṁ ciraṁ dhṛtam\n[2 – 13] Och jakże cudowny jestem ja. Chwała mi - Najwyższej Jaźni. Tu, w\ntym świecie – spostrzeganym zmysłami i stworzonym przez umysł – nie ma nic\nbez mnie. JAM JEST tym, który wspiera wszystko, lecz nie dotyka tego\ncieleśnie.aho ahaṁ namo mahyaṁ yasya me nāsti kiṁcana\nathavā yasya me sarvaṁ yad vāṅmanasagocaram\n[2 – 14] Och jakże cudowny jestem ja. Chwała mi - Najwyższej Jaźni. Ja, który\nnic nie posiadam, wolny jestem od wszystkiego co „moje”, ale spostrzegając\nwszystko manifestujące się we mnie jako Jedność. Posiadam więc wszystko\njednocześnie, a tego ani umysł, ani słowa opisać nie mogą.jñānaṁ jñeyaṁ tathā jñātā tritayaṁ nāsti vāstavam\najñānād bhāti yatredaṁ so'hamasmi niraṁjanaḥ\n[2 – 15] Wiedza, obiekt wiedzy i wiedzący – te trzy elementy nie istnieją\nnaprawdę i są stworzone przez ignorancję. Wszystkie te iluzorycznie\nrozdzielone elementy są Jednością we mnie. Jestem bezkompromisowy\nwobec ignorancji i nietknięty przez stronniczość (iluzji).22dvaitamūlamaho duḥkhaṁ nānyattasyā'sti bheṣajam\ndṛśyametan mṛṣā sarvaṁ eko'haṁ cidrasomalaḥ\n[2 - 16] Zaprawdę dualizm jest źródłem cierpienia. Nie ma innego lekarstwa\ndla niego, niż świadomość, że to wszystko co widzimy jest nierealne, a ja\njestem jedyną rzeczywistością zatopioną w Najwyższej Świadomości.bodhamātro'hamajñānād upādhiḥ kalpito mayā\nevaṁ vimṛśato nityaṁ nirvikalpe sthitirmama\n[2 – 17] Jestem czystą Świadomością, wyrażaną przez ograniczające pozory,\nktóre sprawiają, że wydaję mi się tym, kim nie jestem. Przez iluzoryczne\nspojrzenie wydaje się, że jestem nazwą, formą i cechą, by przejawić się w\ntym pozornym świecie. Tak naprawdę ja jestem kontrolerem wszystkiego.na me bandho'sti mokṣo vā bhrāntiḥ śānto nirāśrayā\naho mayi sthitaṁ viśvaṁ vastuto na mayi sthitam\n[2 – 18] Dla mnie nie istnieje ani niewola, ani wyzwolenie. Iluzja straciła swoją\npodstawę i przestała istnieć. Naprawdę to wszystko istnieje we mnie, choć\nostatecznie nie istnieje we mnie.23saśarīramidaṁ viśvaṁ na kiṁciditi niścitam\nśuddhacinmātra ātmā ca tatkasmin kalpanādhunā\n[2 – 19] Poznałem, że wszystko to (co zewnętrzne) i moje ciało jest niczym,\npodczas gdy moje Prawdziwe Ja jest niczym innym jak Czystą Świadomością,\nwięc co może teraz uczynić iluzoryczne wyobrażenie?śarīraṁ svarganarakau bandhamokṣau bhayaṁ tathā\nkalpanāmātramevaitat kiṁ me kāryaṁ cidātmanaḥ\n[2 – 20] Ciało, niebo i piekło, zniewolenie i wyzwolenie, strach i całe to\nwyobrażenie - czym jest manifestacja tego wszystkiego, skoro z natury\njestem Czystą Świadomością?aho janasamūhe'pi na dvaitaṁ paśyato mama\naraṇyamiva saṁvṛttaṁ kva ratiṁ karavāṇyaham\n[2 – 21] Zaprawdę, nie widzę dualizmu w tłumie ludzi, więc co chciałbym\nuzyskać poprzez zastąpienie go w pustynię (zniweczenie go). Co więc może\nprzyciągnąć moje zainteresowanie?24nāhaṁ deho na me deho jīvo nāhamahaṁ hi cit\nayameva hi me bandha āsīdyā jīvite spṛhā\n[2 – 22] Nie jestem ciałem, ani to ciało nie jest moje. Nie jestem przejawioną\nżywą istotą. Jestem Najwyższą Świadomością. Moje pragnienie życia w tym\nmaterialnym świecie było moją niewolą.aho bhuvanakallolairvicitrairdrāk samutthitam\nmayyanaṁtamahāṁbhodhau cittavāte samudyate\n[2 – 23] Zaprawdę jestem bezkresnym oceanem Świadomości, którego\nkolorowe fale stymulują wszystko we wszechświatach do duchowego wzrostu,\nw których pojawia się nagle wiatr Świadomości.mayyanaṁtamahāṁbhodhau cittavāte praśāmyati\nabhāgyājjīvavaṇijo jagatpoto vinaśvaraḥ\n[2 – 24] Jestem bezkresnym oceanem Świadomości. W tym samym oceanie\numysł uspakaja się i dobiega końca. Po nim ego, jak kupiec podróżuje na\nstatku świata podatny na zniszczenie, wpływ fortuny obracającej się w\nudyanti ghnanti khelanti praviśanti svabhāvataḥ25[2 – 25] Jestem nieuwarunkowaną wodą zawartą w wielu falach różnych\nosobowości, różnych ego na świecie. Wzrastają, walczą i konkurują ze sobą,\ngrają swoją rolę na chwilę i wracają do oceanu, zmuszone przez ich\nwewnętrzną naturę.Oświecony mistrz Asztawakra wysłuchał ze spokojem swojego ucznia.\nJednak, by upewnić się o głębokości transformacji świadomości króla\nDżanaki, postanawia przetestować władcę zadając mu pytania.aṣṭāvakra uvāca\navināśinamātmānaṁ ekaṁ vijñāya tattvataḥ\ntavātmajñānasya dhīrasya kathamarthārjane ratiḥ\n[3 -1] Asztawakra powiedział: Znając siebie jako prawdziwie Jednego i nie\nzniszczalnego, jak możesz porównywać się z człowiekiem zatopionym w\nsamowiedzy (w ego), i jak w związku z tym nie odczuwasz żadnej\nprzyjemności ze zdobywania bogactwa?26ātmājñānādaho prītirviṣayabhramagocare\nśukterajñānato lobho yathā rajatavibhrame\n[3 - 2] Zaprawdę, kiedy ktoś nie ma wiedzy o sobie, czerpie wtedy\nprzyjemność z obiektów błędnego postrzegania i przywiązuje się do nich.\nChciwość powstaje z błędnej chęci posiadania jak największej ilości srebra,\nbez wiedzy, czym jest muszla z macicą perłową. (symbol Czystej\nŚwiadomości, Oświecenia)viśvaṁ sphurati yatredaṁ taraṅgā iva sāgare\nso'hamasmīti vijñāya kiṁ dīna iva dhāvasi\n[3 -3] Zdałeś sobie sprawę, że jesteś tym, w którym wszystkie rzeczy pojawiają\nsię i znikają – przez doświadczanie – jak fale na morzu. Wiec, dlaczego\nzabiegasz o wszystko, jakbyś był w potrzebie posiadania tego?śrutvāpi śuddhacaitanya ātmānamatisundaram\n[3 – 4] Jeśli poznałeś siebie, jako Czystą Świadomość, w jej nieograniczonym\npięknie, doskonałości, czystości i inności, kiedy zostało to przez ciebie\nusłyszane i zrozumiane, jak możesz być jeszcze w pasji cielesnego zbliżenia,\npragnienia nieczystych obiektów seksualnych, które ograniczają i są\nzagrożeniem w swój szczególny sposób dla Samorealizacji Świadomości JAM\nJEST.27sarvabhūteṣu cātmānaṁ sarvabhūtāni cātmani\nmunerjānata āścaryaṁ mamatvamanuvartate\n[3 – 5] Kiedy mędrzec czuje i zrozumie, że jest we wszystkich istotach, a\nwszystkie istoty są w nim, staje się zadziwiające odczuwanie indywidualności,\nktóre jeszcze się pojawia.āsthitaḥ paramādvaitaṁ mokṣārthe'pi vyavasthitaḥ\nāścaryaṁ kāmavaśago vikalaḥ keliśikṣayā\n[3 – 6] To zadziwiające, że człowiek, który osiągnął Najwyższą Niedwoistość i\nodczuwa korzyści z wyzwolenia, bywa że nadal utrzymuje pragnienia, lecz\npowstrzymuje się od aktywności cielesnej.udbhūtaṁ jñānadurmitramavadhāryātidurbalaḥ\nāścaryaṁ kāmamākāṅkṣet kālamantamanuśritaḥ\n[3 – 7] Osoba, która osiągnęła Prawdę, gdzie czas kończy swoją władzę, wie\ndoskonale, że podniecenie jest wrogiem wiedzy. Nie powinien więc tęsknić\nza pożądaniem nawet pod koniec życia.28ihāmutra viraktasya nityānityavivekinaḥ\nāścaryaṁ mokṣakāmasya mokṣād eva vibhīṣikā\n[3 – 8] Osoby, które są nietknięte przez rzeczy tego świata, mające\nrozróżnienie między trwałym a nietrwałym, pragnące wyzwolenia, mogą bać\nsię wyzwolenia.dhīrastu bhojyamāno'pi pīḍyamāno'pi sarvadā\nātmānaṁ kevalaṁ paśyan na tuṣyati na kupyati\n[3 – 9] Czy to obsypywany zaszczytami, czy torturowany człowiek, który\nosiągnął Najwyższą Mądrość, zawsze jest świadomy swojej natury i nigdy nie\nodczuwa zadowolenia, ani rozczarowania.ceṣṭamānaṁ śarīraṁ svaṁ paśyatyanyaśarīravat\nsaṁstave cāpi nindāyāṁ kathaṁ kṣubhyet mahāśayaḥ\n[3 – 10] Skoro zrozumiałeś Najwyższą Prawdę i spostrzegasz swoje ciało jakby\nnależało do kogoś innego, dlaczego twój umysł może być zakłócony przez\npochwałę lub naganę?29māyāmātramidaṁ viśvaṁ paśyan vigatakautukaḥ\napi sannihite mṛtyau kathaṁ trasyati dhīradhīḥ\n[3 – 11] Skoro widzisz świat jako czystą iluzje i pozbyłeś się jakiegokolwiek\nzainteresowania nim, jak możesz jako osoba o zrównoważonym umyśle wciąż\nodczuwasz lęk przed śmiercią?niḥspṛhaṁ mānasaṁ yasya nairāśye'pi mahātmanaḥ\ntasyātmajñānatṛptasya tulanā kena jāyate\n[3 – 12] Kiedy odczuwasz Jedność z Pra-Duszą, gdy umysł twój uwolniony jest\nod pragnień, a nawet od rozczarowania - jak możesz porównywać się z kimś\nkto nie osiągnął samorealizacji?svabhāvād eva jānāno dṛśyametanna kiṁcana\nidaṁ grāhyamidaṁ tyājyaṁ sa kiṁ paśyati dhīradhīḥ\n[3 – 13] W jaki sposób ty jako istota, która wie z własnej natury i widziała\nwszystko może rozważać lub mieć wątpliwości, co jest warte przyjęcia, a co\n30aṁtastyaktakaṣāyasya nirdvandvasya nirāśiṣaḥ\nyadṛcchayāgato bhogo na duḥkhāya na tuṣṭaye\n[3 – 14] Obiekt przyjemności sam w sobie nie jest ani bolesny, ani przyjemny\ndla osoby, która wyeliminowała przywiązanie, a także jest wolna od dualizmu\ni pragnień.31Król Dżanaka przepełniony spokojem odpowiada na prowokujące pytania\nmłodego mistrza Asztawakry:janaka uvāca\nhantātmajñānasya dhīrasya khelato bhogalīlayā\nna hi saṁsāravāhīkairmūḍhaiḥ saha samānatā\n[4 – 1] Dżanaka powiedział: Mistrzu, ten, kto poznał Najwyższą Jaźń\nnieprzerwanie trwa w świadomości prawdy i nie bierze udziału w ziemskich\nprzyjemnościach, która jest tylko grą. Jak można porównywać uwolnionego\nod samsary, z człowiekiem zatopionym w ignorancji, z ciężarem przywiązań\njak juczne zwierzę?yat padaṁ prepsavo dīnāḥ śakrādyāḥ sarvadevatāḥ\naho tatra sthito yogī na harṣamupagacchati\n32[4 – 2] Prawdziwy jogin nie odczuwa ekscytacji z zatopienia w Najwyższej\nJaźni, swojej prawdziwej naturze, więc nie odczuwa żadnych pragnień.\nWszyscy Bogowie i Półbogowie tęsknią za doświadczaniem tego stanu.tajjñasya puṇyapāpābhyāṁ sparśo hyantarna jāyate\nna hyākāśasya dhūmena dṛśyamānāpi saṅgatiḥ\n[4 – 3] Kiedy tkwię niewzruszenie w Wiecznej Jaźni, jak mogę reagować na\ndobre lub złe uczynki? Tak jak dym nie może zakryć nieba, mimo, że tak\nmoże się wydawać.ātmaivedaṁ jagatsarvaṁ jñātaṁ yena mahātmanā\nyadṛcchayā vartamānaṁ taṁ niṣeddhuṁ kṣameta kaḥ\n[4 – 4] Któż może mnie powstrzymać od szczęścia samorealizacji, skoro cały\nwszechświat podoba mi się jako część mnie - jest on jedynie jaźnią tak jak ja.ābrahmastaṁbaparyante bhūtagrāme caturvidhe\nvijñasyaiva hi sāmarthyamicchānicchāvivarjane\n[4 – 5] Ze wszystkich kategorii stworzeń -od najwyższych istot niebiańskich:\nBogów i Półbogów, do najmniejszej kępki trawy, jedynie osoba będąca w\nNajwyższej Jaźni jest w stanie wyeliminować pragnienia lub awersje.\n33ātmānamadvayaṁ kaścijjānāti jagadīśvaram\nyad vetti tatsa kurute na bhayaṁ tasya kutracit\n[4 – 6] Niech będą błogosławione nieliczne istoty, które rozpoznają siebie\njako Niepodzielnego Pana Wszechświata (Stwórcę). A ci, którzy wiedzą, że\nNajwyższa Jaźń jest wszystkim co wieczne nie odczuwają lęku.34Wchodząc w głębię zrozumienia i oświecenia króla Dżanaki, jego mistrz,\nAsztawakra doprowadzi go ku ostatecznemu unicestwieniu jego iluzorycznej\nindywidualności i zamanifestowaniu Najwyższej Jaźni:aṣṭāvakra uvāca\nna te saṁgo'sti kenāpi kiṁ śuddhastyaktumicchasi\nsaṁghātavilayaṁ kurvannevameva layaṁ vraja\n[5 – 1] Asztawakra powiedział: Z niczym nie jesteś wiązany. Będąc istotą w\nCzystej Świadomości z czego miałbyś potrzebę rezygnować? Nie identyfikuj\nsię z ciałem czy umysłem i wejdź w stan rozpłynięcia.udeti bhavato viśvaṁ vāridheriva budbudaḥ\niti jñātvaikamātmānaṁ evameva layaṁ vraja\n35[5 – 2] Wszystko co wypływa z Ciebie jest jak krople wody nieskończonego\noceanu. Wiedząc to przestań utożsamiać się z indywidualną kroplą i rozpłyń\nsię w Najwyższej Jaźni.pratyakṣamapyavastutvād viśvaṁ nāstyamale tvayi\nrajjusarpa iva vyaktaṁ evameva layaṁ vraja\n[5 – 3] W Twoich oczach wszechświat jest nierzeczywisty, jak miraż węża\nrzucony na sznur, więc rozpłyń się w Najwyższej Jaźni, którą jesteś.samaduḥkhasukhaḥ pūrṇa āśānairāśyayoḥ samaḥ\nsamajīvitamṛtyuḥ sannevameva layaṁ vraja\n[5 – 4] Istnieje równość między bólem a przyjemnością, nadzieją a\nrozczarowaniem, życiem i śmiercią, a Ty jesteś ponad tym wszystkim, więc\nwejdź w stan rozpłynięcia.36janaka uvāca\nākāśavadananto'haṁ ghaṭavat prākṛtaṁ jagat\niti jñānaṁ tathaitasya na tyāgo na graho layaḥ\n[6 – 1] Dżanaka powiedział: Jestem nieskończony jak kosmos! Świat jest jak\nmały, otoczony i przeniknięty mną garnek. Posiadając tę wiedzę, nie ma\npotrzeby wyrzeczenia się tego świata, zaakceptowania lub unicestwienia go.mahodadhirivāhaṁ sa prapaṁco vīcisa'nnibhaḥ\n[6 – 2] Jestem jak ocean, gdzie wszystkie stworzenia są małą falą igrającą w\nmojej nieskończoności. Posiadając tę wiedzę, nie ma potrzeby wyrzeczenia\nsię tego świata, zaakceptowania lub unicestwienia go.37ahaṁ sa śuktisaṅkāśo rūpyavad viśvakalpanā\n[6 – 3] Jestem jak srebro, które błędnie spostrzegane w muszli perłowej\nwydaje się być perłą, które zdaje się być wszechświatem. Kiedy mam\nwłaściwą wiedzę i właściwe widzenie nie ma potrzeby wyrzeczenia się tego\nświata, zaakceptowania lub unicestwienia go.ahaṁ vā sarvabhūteṣu sarvabhūtānyatho mayi\n[6 – 4] Alternatywnie, jestem we wszystkich istotach i wszystkie stworzenia\nmanifestują się we mnie. Posiadając tę wiedzę, nie ma potrzeby wyrzeczenia\nsię tego świata, zaakceptowania lub unicestwienia go.38janaka uvāca\nmayyanaṁtamahāṁbhodhau viśvapota itastataḥ\nbhramati svāṁtavātena na mamāstyasahiṣṇutā\n[7-1] Dżanaka powiedział: We mnie, jak na nieograniczonym oceanie, statek\nświata nieustannie miotany jest tu i tam przez własne wiatry wewnętrznego\numysłu, a mimo to pozostaję całkowicie spokojny i niewzruszony.mayyanaṁtamahāṁbhodhau jagadvīciḥ svabhāvataḥ\nudetu vāstamāyātu na me vṛddhirna ca kṣatiḥ\n[7 – 2] We mnie, jako nieograniczonym oceanie, całe przejawienie powstaje i\nzanika w manifestacji mojego przejawienia. Przez to nie odczuwam straty, ani\nzysku.39mayyanaṁtamahāṁbhodhau viśvaṁ nāma vikalpanā\natiśāṁto nirākāra etadevāhamāsthitaḥ\n[7 – 3] We mnie, jako nieograniczonym oceanie świat jest tylko koncepcją\nstworzoną przez mój umysł. Dlatego jestem zupełnie spokojny, bezforemny, a\nw świadomości pozostaję niezmienny i niewzruszony.nātmā bhāveṣu no bhāvastatrānante niraṁjane\nityasakto'spṛhaḥ śānta etadevāhamāstitaḥ\n[7 – 4] Moja prawdziwa natura nie zawiera się w obiektach, istotach, ani\nżadnych przedmiotach, ponieważ jest nieskończona i bez skazy. Natura ta\njest nieprzywiązana, bez pragnień, pełna spokoju i pozostaje niezmienna i\nniewzruszona.aho cinmātramevāhaṁ indrajālopamaṁ jagat\niti mama kathaṁ kutra heyopādeyakalpanā40[7 – 5] Zaprawdę, jestem Czystą Świadomością, a świat jest pokazem magika,\nale nie zawiera niczego trwałego. Ja trwam niewzruszony, odwiecznie\nspokojny i bezforemny. Jak więc może pojawić się we mnie impuls czy\npragnienie porzucenia lub przyjęcia czegokolwiek?aṣṭāvakra uvāca\ntadā bandho yadā cittaṁ kincid vāṁchati śocati\nkiṁcin muṁcati gṛṇhāti kiṁcid dṛṣyati kupyati\n[8 – 1] Asztawakra powiedział: Niewola jest wtedy, gdy umysł pragnie czegoś\nlub tęskni za czymś, odrzuca coś lub przyjmuje, albo też cieszy się czymś lub\nzłości się na coś.41tadā muktiryadā cittaṁ na vāṁchati na śocati\nna muṁcati na gṛṇhāti na hṛṣyati na kupyati\n[8 – 2] Gdy zaś umysł uwalnia się od pragnień, smutku, odrzucania,\nprzyjmowania, oceniania, złości i szczęścia następuje wyzwolenie.tadā bandho yadā cittaṁ saktaṁ kāśvapi dṛṣṭiṣu\ntadā mokṣo yadā cittamasaktaṁ sarvadṛṣṭiṣu\n[8 – 3] Zniewolenie jest stanem, w którym umysł lgnie do czegokolwiek\npostrzeganego zmysłami. Gdy zaś umysł uwalnia się od wszelkich\ndoświadczeń zmysłowych następuje wyzwolenie.yadā nāhaṁ tadā mokṣo yadāhaṁ bandhanaṁ tadā\nmatveti helayā kiṁcinmā gṛhāṇa vimuṁca mā\n[8 – 4] Gdy nie istnieje "ja"- stan ten jest wyzwoleniem, a gdy istnieje "ja"wtedy to jest zniewolenie. Rozważ to uważnie. Wiedząc o tym, nie przyjmuj ani\nnie odrzucaj niczego.42aṣṭāvakra uvāca\nkṛtākṛte ca dvandvāni kadā śāntāni kasya vā\nevaṁ jñātveha nirvedād bhava tyāgaparo'vratī\n[9 -1] Asztawakra powiedział: Dualistyczne koncepcje i idee w rodzaju "to\nnależy zrobić" czy "tego robić nie wolno" są nieistotne dla mędrca, który\nwzniósł się ponad wszelką dwoistość. Gdzie są więc pary przeciwieństw? Dla\nciebie, jako istoty przejawiającej się ponad tu i teraz, wyjdź poza wyrzeczenia\ni zobowiązania poprzez obojętność dla tych rzeczy.43kasyāpi tāta dhanyasya lokaceṣṭāvalokanāt\njīvitecchā bubhukṣā ca bubhutsopaśamaḥ gatāḥ\n[9 – 2] Rzeczywiście rzadko się zdarza, mój synu, że szczęśliwy jest ten, kto\nobserwuje zachowanie w świecie i jest poza pragnieniem życia, pragnieniem\nprzyjemności (zmysłowych) i pragnieniem wiedzy.anityaṁ sarvamevedaṁ tāpatrayadūṣitam\nasaraṁ ninditaṁ heyamiti niścitya śāmyati\n[9 – 3] Wszystko co Ciebie otacza jest nietrwałe i dotknięte przez trzy rodzaje\ncierpienia. Wszystko co jest nieistotne, co wywołuje poczucie winy należy\nodrzucić. Wtedy odczuwając Pełnię można osiągnąć trwały spokój.ko'sau kālo vayaḥ kiṁ vā yatra dvandvāni no nṛṇām\ntānyupekṣya yathāprāptavartī siddhimavāpnuyāt\n[9 – 4] Czyż przywiązanie do czasu i życia, dualizm, nie jest źródłem\nproblemów na świecie? Rezygnacja z nich powoduje, że stajesz się\nnaprawdę szczęśliwy, spełniony i radosny z bycia rozpuszczonym w\nNajwyższej Jaźni.44nā mataṁ maharṣīṇāṁ sādhūnāṁ yogināṁ tathā\ndṛṣṭvā nirvedamāpannaḥ ko na śāmyati mānavaḥ\n[9 – 5] Będąc świadomym wielu różnych przekonań, poglądów i nauk\ngłoszonych przez wizjonerów, świętych i joginów, przez różne religie, systemy\nfilozoficzne - bądź względem tego wszystkiego całkowicie obojętny. Zanurz\nsię w ciszy bezruchu.kṛtvā mūrtiparijñānaṁ caitanyasya na kiṁ guruḥ\nnirvedasamatāyuktyā yastārayati saṁsṛteḥ\n[9 – 6] Ten kto osiąga najwyższy poziom Czystej Świadomości, czyż nie jest\nprawdziwym guru, który posiadł wiedzę o naturze Absolutu i wyzwala z koła\nnarodzin i śmierci - samsary?paśya bhūtavikārāṁstvaṁ bhūtamātrān yathārthataḥ\ntatkṣaṇād bandhanirmuktaḥ svarūpastho bhaviṣyasi45[9 – 7] Jeżeli wiesz, że wszytko jest jednakowe i składa się pięciu nietrwałych\nżywiołów, tak więc nie mają nic wspólnego z tobą - Absolutem. Jesteś wolny i\nniczym nie ograniczony tkwiąc w swojej Prawdziwej Naturze.vāsanā eva saṁsāra iti sarvā vimuṁca tāḥ\ntattyāgo vāsanātyāgātsthitiradya yathā tathā\n[9 – 8] Wszystko co jest na świecie stworzone składa się z pragnień i tylko z\npragnień. Dlatego porzuć to wszystko, biorąc pod uwagę, że są to tylko\nuwarunkowania umysłu, z których należy się uwolnić. Wyrzeczenie się świata\nmoże przyjść dopiero po rezygnacji z wewnętrznych skłonności umysłu.\nJesteś ponad tym, zatopiony w Absolucie – wolny, bez względu na\nvihāya vairiṇaṁ kāmamarthaṁ cānarthasaṁkulam\ndharmamapyetayorhetuṁ sarvatrādaraṁ kuru\n[10-1] Asztawakra powiedział: Porzucanie pragnień, wrogości, potrzeb zysku,\npoczucie straty, dobrych uczynków, które są podstawą następnych\nzależności - ćwicz obojętność wobec wszystkiego.svapnendrajālavat paśya dināni trīṇi paṁca vā\nmitrakṣetradhanāgāradāradāyādisaṁpadaḥ[10 – 2] Spójrz na takie sprawy jak przyjaciele, ziemia, pieniądze, własność,\nżona i spadki, jak tylko na sen albo magiczne przedstawienie trwające przez\ntrzy lub pięć dni.47yatra yatra bhavettṛṣṇā saṁsāraṁ viddhi tatra vai\nprauḍhavairāgyamāśritya vītatṛṣṇaḥ sukhī Bhava[10 – 3] Gdziekolwiek pojawia się pragnienie, spróbuj w tym dojrzeć Samsarę.\nUgruntowując się w niewzruszonej obojętności, bądź wolnym od namiętności i\nbądź szczęśliwym.tṛṣṇāmātrātmako bandhastannāśo mokṣa ucyate\nbhavāsaṁsaktimātreṇa prāptituṣṭirmuhurmuhuḥ[10 – 4] Naturą niewolnictwa jest nic innego jak pragnienie, a jego eliminacja\njest niczym innym jak oswobodzeniem. W najprostszy sposób, poprzez bycie\nnieprzywiązanym do jakichkolwiek zmiennych rzeczy - osiąga się wieczną\nradość Samorealizacji.tvamekaścetanaḥ śuddho jaḍaṁ viśvamasattathā\navidyāpi na kiṁcitsā kā bubhutsā tathāpi te\n[10 – 5] Jesteś jedyny, świadomy i czysty, podczas gdy wszystko jest jedynie\nbezwładnym niebytem. Niewiedza o sobie jest niczym, zatem jakie masz\npragnienia - aby być Świadomym?48rājyaṁ sutāḥ kalatrāṇi śarīrāṇi sukhāni ca\nsaṁsaktasyāpi naṣṭāni tava janmani janmani\n[10 – 6] Królestwa, dzieci, żony, ciała, przyjemności - to wszystko dla Ciebie\nprzepadło, życie po życiu, odeszło, ponieważ nie mają dla Ciebie znaczenia\n– jesteś Absolutem.alamarthena kāmena sukṛtenāpi karmaṇā\nebhyaḥ saṁsārakāntāre na viśrāntamabhūn manaḥ\n[10 – 7] Dosyć bogactwa, zmysłowości i dobrych uczynków. W lesie Samsary\numysł nigdy nie znalazł w nich zadowolenia.kṛtaṁ na kati janmāni kāyena manasā girā\nduḥkhamāyāsadaṁ karma tadadyāpyuparamyatām[10 – 8] Jak wiele narodzin zamanifestowałeś w bólu i ciężkiej pracy swoim\nciałem, umysłem i mową. Teraz nareszcie to się kończy!49aṣṭāvakra uvāca\nbhāvābhāvavikāraśca svabhāvāditi niścayī\nnirvikāro gatakleśaḥ sukhenaivopaśāmyati[11 – 1] Asztawakra powiedział : Niewzruszony i nietknięty, zdając sobie\nsprawę z tego, że byt, nie-byt i zmiany są tą samą rzeczy naturą, można łatwo\nznaleźć spokój.īśvaraḥ sarvanirmātā nehānya iti niścayī\nantargalitasarvāśaḥ śāntaḥ kvāpi na sajjate[11-2] W spokoju, pozbywszy się wszystkich wewnętrznych pragnień i\nzdając sobie sprawę, że nic nie istnieje tutaj poza Panem, Stwórcą wszystkich\nrzeczy nie jest już się przywiązanym do czegokolwiek.50āpadaḥ saṁpadaḥ kāle daivādeveti niścayī\ntṛptaḥ svasthendriyo nityaṁ na vānchati na śocati[11-3] Zdając sobie sprawę, że nieszczęście i szczęście przychodzą w swojej\nkolejności, jest się zrealizowanym, ma się zmysły pod kontrolą i nie\nprzywiązuje się wagi do "lubię" lub " nie lubię".sukhaduḥkhe janmamṛtyū daivādeveti niścayī\nsādhyādarśī nirāyāsaḥ kurvannapi na lipyate[11 - 4] Zdając sobie sprawę z tego, że przyjemność i ból, narodziny i śmierć\nsą dane przez los i że czyjeś pragnienia nie mogą być osiągnięte, pozostaje\nsię bezczynnym, a nawet gdy jesteś czynnym w działaniu to nie przywiązuj\nsię.cintayā jāyate duḥkhaṁ nānyatheheti niścayī\ntayā hīnaḥ sukhī śāntaḥ sarvatra galitaspṛhaḥ\n[11-5] Zdając sobie sprawę, że cierpienie nie wynika z niczego innego poza\nmyśleniem, zarzucając wszystkie pragnienia - pozbywa się tego i jest się\nwszędzie i zawsze szczęśliwym - w wewnętrznym pokoju.51nāhaṁ deho na me deho bodho'hamiti niścayī\nkaivalyaṁ iva saṁprāpto na smaratyakṛtaṁ kṛtam\n[11-6] Zdając sobie sprawę, "że nie jestem ciałem, ani ciało nie jest moje\noraz, że jestem Świadomością " osiąga się Najwyższy Stan i już nigdy nie\nprzywiązuje uwagi ani pamięci do rzeczy zamanifestowanych lub\nniezamanifestowanych.ābrahmastaṁbaparyantaṁ ahameveti niścayī\nnirvikalpaḥ śuciḥ śāntaḥ prāptāprāptavinirvṛtaḥ\n[11-7] Zdając sobie sprawę "że istnieje jedynie Brahma po ostatnią kępę\ntrawy" stajesz się wolny od niepewności, czysty, w wewnętrznym pokoju i\nniewzruszony - bez względu na to (nie dbając o to), czy coś zostało\nzrealizowane lub nie.nāścaryamidaṁ viśvaṁ na kiṁciditi niścayī\nnirvāsanaḥ sphūrtimātro na kiṁcidiva śāmyati\n[11-8] Zdając sobie sprawę, że cały ten różnorodny i cudowny świat jest\nnieistotny, stajesz się czystą wrażliwością, wolną od skłonności i jakby nic nie\nistniało - znajdujesz spokój.52janaka uvāca\nkāyakṛtyāsahaḥ pūrvaṁ tato vāgvistarāsahaḥ\natha cintāsahastasmād evamevāhamāsthitaḥ[12-1] Dżanaka rzekł: Po pierwsze, byłem przeciwny aktywności fizycznej,\npotem zbyt rozwodnionej mowie, a w końcu błędnemu spostrzeganiu siebie,\nw efekcie tego, teraz jestem dobrze zakorzeniony w Jaźni.prītyabhāvena śabdāderadṛśyatvena cātmanaḥ\n[12-2] Wobec braku przywiązania do przyjemności i zmysłów oraz przez sam\nfakt, że nie jestem przedmiotem tych zmysłów, mój umysł jest skupiony i\nwolny od jakichkolwiek zakłóceń wewnętrznego spokoju - co jest powodem\ntego, że jestem teraz zakotwiczony w Najwyższej Jaźni.53samādhyāsādivikṣiptau vyavahāraḥ samādhaye\nevaṁ vilokya niyamaṁ evamevāhamāsthitaḥ\n[12-3] Wobec braku przywiązania do przyjemności i zmysłów oraz przez sam\ntego, że jestem teraz zakorzeniony w JAM JEST.heyopādeyavirahād evaṁ harṣaviṣādayoḥ\nabhāvādadya he brahmann evamevāhamāsthitaḥ\n[12-4] Przez zrzeczenie się sensu odrzucenia i akceptacji, przyjemności i\nrozczarowania, które ustają dzisiaj, jako Brahman - jestem teraz zakotwiczony\nw Najwyższej Jaźni.āśramānāśramaṁ dhyānaṁ cittasvīkṛtavarjanam\nvikalpaṁ mama vīkṣyaitairevamevāhamāsthitaḥ\n[12-5] Żyłem w społeczności, a potem wyszedłem poza tę relację, następnie\nprzez medytacje i eliminację obiektów stworzonych przez umysł zobaczyłem swój błąd i teraz jestem zakotwiczony w Najwyższej Jaźni.54karmānuṣṭhānamajñānād yathaivoparamastathā\nbudhvā samyagidaṁ tattvaṁ evamevāhamāsthitaḥ\n[12-6] Tak jak podejmowanie czynności, jak ich porzucanie wynika z\nniewiedzy. Poprzez pełne zrozumienie tej prawdy jestem zakotwiczony w\nNajwyższej Jaźni.aciṁtyaṁ ciṁtyamāno'pi cintārūpaṁ bhajatyasau\ntyaktvā tadbhāvanaṁ tasmād evamevāhamāsthitaḥ\n[12-7] Próbowanie myśleć o tym, co nie do pomyślenia jest czynnością dla\nmyśli nienaturalną i niemożliwą. Dlatego porzucając takie praktyki jestem\nzakotwiczony w Najwyższej Jaźni.evameva kṛtaṁ yena sa kṛtārtho bhavedasau\nevameva svabhāvo yaḥ sa kṛtārtho bhavedasau\n[12-8] Kto osiągnął to, osiągnął cel swego życia. Kto jest w takiej naturze,\nuczynił to, co powinno być uczynione.55janaka uvāca\nakiṁcanabhavaṁ svāsthaṁ kaupīnatve'pi durlabham\ntyāgādāne vihāyāsmādahamāse yathāsukham\n[13-1] Dżanaka powiedział: Wewnętrzna wolność nieposiadania niczego jest\ntrudna do osiągnięcia, nawet będąc tylko z okryciem wierzchnim , ale i tak\nmanifestuję JAM JEST, odrzucając zarówno wyrzeczenia jak i zdobywanie.kutrāpi khedaḥ kāyasya jihvā kutrāpi khedyate\nmanaḥ kutrāpi tattyaktvā puruṣārthe sthitaḥ sukham\n[13-2] Czasami doświadcza się udręki z powodu swojego ciała, czasami z\npowodu swojej mowy, a czasem z powodu swojego umysłu. Porzucając to\nwszystko, manifestuję JAM JEST i wiem, że to jest cel ludzkości.56kṛtaṁ kimapi naiva syād iti saṁcintya tattvataḥ\nyadā yatkartumāyāti tat kṛtvāse yathāsukham\n[13-3] Zdając sobie sprawę, że w rzeczywistości żadne działanie nie jest\nkiedykolwiek wykonywane, manifestuję JAM JEST robiąc to, co jest\nnajważniejsze do zrobienia.karmanaiṣkarmyanirbandhabhāvā dehasthayoginaḥ\n[13-4] Jogini, którzy identyfikują siebie ze swoimi ciałami, są uparci w\nspełnianiu i unikaniu pewnych czynności, ale ja manifestuję JAM JEST,\nporzucając przywiązanie i odrzucenie.arthānarthau na me sthityā gatyā na śayanena vā\ntiṣṭhan gacchan svapan tasmādahamāse yathāsukham\n[13-5] Żadna korzyść albo strata nie dotknie mnie poprzez manifestację, czy\nprzez chodzenie albo kładzenie się, tak więc przejawiam JAM JEST, obojętnie\nczy stoję, chodzę czy śpię.svapato nāsti me hāniḥ siddhiryatnavato na vā\nnāśollāsau vihāyāsmadahamāse yathāsukham\n[13-6] Nie tracę niczego śpiąc i nie zyskuję niczego poprzez wysiłek,\nponieważ przejawiam JAM JEST porzucając stratę i sukces.57sukhādirūpā niyamaṁ bhāveṣvālokya bhūriśaḥ\nśubhāśubhe vihāyāsmādahamāse yathāsukham\n[13-7] Często zauważam wady takich rzeczy jako przedmioty przyjemności\nzmysłów, manifestuję JAM JEST - porzucając przyjemne i nieprzyjemne.janaka uvāca\nprakṛtyā śūnyacitto yaḥ pramādād bhāvabhāvanaḥ\nnidrito bodhita iva kṣīṇasaṁsmaraṇo hi saḥ\n[14-1] Dżanaka rzekł: Ten, który z natury nie przejawia myśli i który myśli o\nrzeczach tylko mimo woli, jest wolny od celowego pamiętania i jakiejkolwiek\nmentalnej aktywności, jest jak ktoś zbudzony ze snu.\n58kva dhanāni kva mitrāṇi kva me viṣayadasyavaḥ\nkva śāstraṁ kva ca vijñānaṁ yadā me galitā spṛhā\n[14-2] Gdy moje pragnienie zostało wyeliminowane, gdzież podziały się\nbogactwa, przyjaciele, złodzieje zmysłów, pisma święte albo wiedza?vijñāte sākṣipuruṣe paramātmani ceśvare\nnairāśye baṁdhamokṣe ca na ciṁtā muktaye mama\n[14-3] Zdając sobie sprawę ze swojej wyjątkowej natury w Osobie Świadka,\nPana Stwórcy i ze stanu braku niewolniczych pragnień albo wyzwolenia, nie\nczuję żadnej chęci do wyzwolenia.aṁtarvikalpaśūnyasya bahiḥ svacchandacāriṇaḥ\nbhrāntasyeva daśāstāstāstādṛśā eva jānate\n[14-4] Manifestuję różne stany kogoś, kto jest wolny od wewnętrznej\nniepewności i kto pozornie błąka się, ponieważ zadowala się jak idiota,\nmogą być poznane jedynie przez kogoś w tym samym stanie świadomości–\nw stanie JAM JEST.59aṣṭāvakra uvāca\nyathātathopadeśena kṛtārthaḥ sattvabuddhimān\nājīvamapi jijñāsuḥ parastatra vimuhyati\n[15-1] Asztawakra rzekł: Podczas, gdy człowiek czystej inteligencji może\nosiągnąć cel poprzez dorywcze instrukcje, inny może szukać wiedzy przez\ncałe swoje życie, a mimo to może pozostać w niewiedzy.mokṣo viṣayavairasyaṁ bandho vaiṣayiko rasaḥ\netāvadeva vijñānaṁ yathecchasi tathā kuru\n[15-2] Wyzwolenie to niesmak (niechęć) dla rzeczy postrzeganych zmysłami.\nNiewolnictwo to umiłowanie zmysłów. To jest właśnie wiedza. Teraz czyń, jak\nchcesz.60vāgmiprājñānamahodyogaṁ janaṁ mūkajaḍālasam\nkaroti tattvabodho'yamatastyakto bubhukṣabhiḥ[15-3] Ta świadomość prawdy czyni elokwentnego, sprytnego i energicznego\nczłowieka „tępym”, „głupim” i „leniwym”, zatem jest unikana przez tych,\nktórych celem jest przyjemność.na tvaṁ deho na te deho bhoktā kartā na vā bhavān\ncidrūpo'si sadā sākṣī nirapekṣaḥ sukhaṁ cara\n[15-4] Nie jesteś ciałem, ani ciało nie jest twoje, ani nie jesteś wykonującym\nczynności, ani żniwiarzem ich konsekwencji. Jesteś wiecznie niczym\nniezmąconą świadomością, świadkiem, nie potrzebujesz niczego - żyj zatem\nszczęśliwie.rāgadveṣau manodharmau na manaste kadācana\nnirvikalpo'si bodhātmā nirvikāraḥ sukhaṁ cara\n[15-5] Pragnienia i gniew są przedmiotami umysłu, ale umysł nie jest twój, ani\nkiedykolwiek nie był. Nie masz wyboru, przebudź się i bądź niezmiennym -żyj\nzatem szczęśliwie.sarvabhūteṣu cātmānaṁ sarvabhūtāni cātmani\nvijñāya nirahaṁkāro nirmamastvaṁ sukhī Bhava61[15-6] Rozpoznając siebie we wszystkich istotach i wszystkie istoty w sobie,\nbądź szczęśliwy, wolny od poczucia odpowiedzialności i wolny od\nzaabsorbowania "swoim ja" (ego).viśvaṁ sphurati yatredaṁ taraṁgā iva sāgare\ntattvameva na sandehaścinmūrte vijvaro Bhava\n[15-7] Twoją naturą jest Najwyższa Świadomość, w której zbiera się cały świat,\njak fale na morzu. Tym właśnie jesteś, bez jakiegokolwiek zwątpienia, bądź\nzatem wolny od niepokojów.śraddhasva tāta śraddhasva nātra mo'haṁ kuruṣva bhoḥ\njñānasvarūpo bhagavānātmā tvaṁ prakṛteḥ paraḥ\n[15-8] Miej ufność mój synu, miej ufność. Nie pozwól się tym zwieść. Jesteś\nsobą - Bogiem , którego naturą jest Najwyższa Wiedza, i jesteś ponad\nnaturalnym związkiem przyczynowym.guṇaiḥ saṁveṣṭito dehastiṣṭhatyāyāti yāti ca\nātmā na gaṁtā nāgaṁtā kimenamanuśocasi\n[15-9] Ciało, zaopatrzone w zmysły zamiera, przychodzi i odchodzi. Ty sam\nnigdy nie przychodzisz ani nie odchodzisz, zatem po co się o nie martwić?62dehastiṣṭhatu kalpāntaṁ gacchatvadyaiva vā punaḥ\nkva vṛddhiḥ kva ca vā hānistava cinmātrarūpiṇaḥ\n[15-10] Pozwól ciału trwać do końca jego czasu albo pozwól mu nawet\nnatychmiast. Cóż zyskałeś albo, co straciłeś, TY który składasz się z niczym\nniezmąconej Świadomości?tvayyanaṁtamahāṁbhodhau viśvavīciḥ svabhāvataḥ\nudetu vāstamāyātu na te vṛddhirna vā kṣatiḥ\n[15-11] Pozwól wzbierać się fali świata albo jej ucichnąć zgodnie ze swoją\nwłasną naturą wewnątrz siebie, w Tobie jako Wielkim Oceanie\n(Nieskończoności). Nie ma dla ciebie zysku albo straty.tāta cinmātrarūpo'si na te bhinnamidaṁ jagat\nataḥ kasya kathaṁ kutra heyopādeyakalpanā\n[15-12] Mój synu, składasz się z niczym niezmąconej Świadomości, a świat nie\njest oddzielony od Ciebie. Zatem kto może to zaakceptować albo odrzucić, i\nw jaki sposób, i dlaczego?63ekasminnavyaye śānte cidākāśe'male tvayi\nkuto janma kuto karma kuto'haṁkāra eva ca\n[15-13] Jak mogą istnieć narodziny, karma albo odpowiedzialność w tej\njednej niezmiennej, spokojnej, nieskalanej i niezmiernej Świadomości, która\njest Tobą?yattvaṁ paśyasi tatraikastvameva pratibhāsase\nkiṁ pṛthak bhāsate svarṇāt kaṭakāṁgadanūpuram\n[15-14] Cokolwiek widzisz, jest tym co sam w tym pokazujesz (przejawiasz). W\njaki sposób obrączki, bransoletki i łańcuszki na nogach mogą być czymś\ninnym od tego z czego są zrobione?ayaṁ so'hamayaṁ nāhaṁ vibhāgamiti saṁtyaja\nsarvamātmeti niścitya niḥsaṅkalpaḥ sukhī Bhava\n[15-15] Porzucając takie rozróżnienie jak "on jest czym ja jestem" i "ja nie\njestem tym" zdaj sobie sprawę, że "wszystko jest Tobą" i bądź bez rozróżnień\nszczęśliwy.tavaivājñānato viśvaṁ tvamekaḥ paramārthataḥ\ntvatto'nyo nāsti saṁsārī nāsaṁsārī ca kaścana\n[15-16] To wszystko istnieje przez twoją niewiedzę. W rzeczywistości, istniejesz\ntylko Ty. Poza Tobą nie ma nikogo: wewnątrz Ciebie albo poza Samsarą.64bhrāntimātramidaṁ viśvaṁ na kiṁciditi niścayī\n[15-17] Wiedząc, że wszystko to jest złudzeniem, człowiek uwalnia się od\npragnień. Staje się czystą otwartością i spokojem, tak jakby nic nie istniało.eka eva bhavāṁbhodhāvāsīdasti bhaviṣyati\nna te bandho'sti mokṣo vā kṛtyakṛtyaḥ sukhaṁ cara\n[15-18] Tylko jedno istniało, istnieje i będzie istnieć w oceanie bycia. Nie\njesteś zniewolony i nie jesteś wyzwolony. Żyj szczęśliwie i spełniony.mā saṅkalpavikalpābhyāṁ cittaṁ kṣobhaya cinmaya\nupaśāmya sukhaṁ tiṣṭha svātmanyānandavigrahe\n[15-19] Będąc niczym niezmąconą Świadomością, nie przeszkadzaj swojemu\numysłowi myślami typu „za lub przeciw”. Bądź spokojny i pozostań szczęśliwy\nw sobie, w Istocie Radości.tyajaiva dhyānaṁ sarvatra mā kiṁcid hṛdi dhāraya\nātmā tvaṁ mukta evāsi kiṁ vimṛśya kariṣyasi\n65[15-20] Zaprzestań medytować, lecz nie pozwól umysłowi przylgnąć do\nczegokolwiek. Z natury jesteś wolny, zatem co osiągniesz przez zmuszanie do\nczegokolwiek umysłu?aṣṭāvakra uvāca\nācakṣva śṛṇu vā tāta nānāśāstrāṇyanekaśaḥ\ntathāpi na tava svāsthyaṁ sarvavismaraṇād ṛte\n[16-1] Asztawakra: Mój synu, możesz wygłaszać albo wysłuchiwać\nniezliczonych Pism Świętych, ale nie zostaniesz ukorzeniony w Absolucie,\nzanim nie będziesz mógł opuścić wszystkiego.66bhogaṁ karma samādhiṁ vā kuru vijña tathāpi te\ncittaṁ nirastasarvāśamatyarthaṁ rocayiṣyati\n[16-2] Możesz, jako wykształcony człowiek, oddawać się bogactwu,\ndziałaniu i medytacji, ale twój umysł będzie dalej dążył do tego czym jest,\npowstrzymaj się od pragnień lub realizacji wszystkich celów.āyāsātsakalo duḥkhī nainaṁ jānāti kaścana\nanenaivopadeśena dhanyaḥ prāpnoti nirvṛtim\n[16-3] Każdy odczuwa ból ze względu na swoje własne starania, lecz nikt nie\nzdaje sobie z tego sprawy. Dzięki tej instrukcji, szczęśliwiec osiągnie spokój.vyāpāre khidyate yastu nimeṣonmeṣayorapi\ntasyālasya dhurīṇasya sukhaṁ nanyasya kasyacit\n[16-4] Szczęście nie należy do nikogo poza niezwykle leniwym człowiekiem,\ndla którego nawet otwieranie i zamykanie jego oczu jest kłopotem.idaṁ kṛtamidaṁ neti dvaṁdvairmuktaṁ yadā manaḥ\ndharmārthakāmamokṣeṣu nirapekṣaṁ tadā bhavet\n[16-5] Gdy umysł jest uwolniony od takich par przeciwieństw jak :"zrobiłem to"\ni "nie zrobiłem tego" staje się obojętny na zasługi, bogactwa, zmysłowość i\nwyzwolenie.67virakto viṣayadveṣṭā rāgī viṣayalolupaḥ\ngrahamokṣavihīnastu na virakto na rāgavān\n[16-6] Jeden człowiek jest wstrzemięźliwy i niechętny zmysłom, inny jest\nzachłanny i przywiązany do nich, ale ten, który uwolni się zarówno od\nprzyjmowania jak i odrzucania nie jest ani skromny ani zachłanny.heyopādeyatā tāvatsaṁsāraviṭapāṁkuraḥ\nspṛhā jīvati yāvad vai nirvicāradaśāspadam\n[16-7] Tak długo jak pragnienie, które jest stanem braku rozeznania, tak zmysł\nodrazy i atrakcyjności, który jest korzeniem i gałęzią Samsary, będzie trwał.pravṛttau jāyate rāgo nirvṛttau dveṣa eva hi\nnirdvandvo bālavad dhīmān evameva vyavasthitaḥ\n[16-8] Pragnienie rodzi się z działania, a niechęć z powstrzymania się, lecz\nmędrzec wolny jest od par przeciwieństw, jak dziecko - i staje się\nzakorzeniony w Świadomości JAM JEST.hātumicchati saṁsāraṁ rāgī duḥkhajihāsayā\nvītarāgo hi nirduḥkhastasminnapi na khidyati\n68[16-9] Człowiek szarpany namiętnościami chce zostać uwolnionym od\nSamsary, aby unikać bólu, ale człowiek beznamiętny jest wolny od bólu i nie\nczuje żadnego bólu nawet w niej (w Samasarze).yasyābhimāno mokṣe'pi dehe'pi mamatā tathā\nna ca jñānī na vā yogī kevalaṁ duḥkhabhāgasau\n[16-10] Ten, który dumny jest z wyzwolenia albo ze swego własnego ciała, i\nodczuwa je jako własne, nie jest ani jasnowidzem ani jogiem. Nadal cierpi.haro yadyupadeṣṭā te hariḥ kamalajo'pi vā\ntathāpi na tava svāthyaṁ sarvavismaraṇādṛte\n[16-11] Nawet gdyby Sziwa, Wisznu albo Brahma z lotosu zrodzony byli twoimi\nnauczycielami, do czasu do którego nie odpuścisz z umysłu wszystkiego, nie\nmożesz się stać zakorzenionym w Absolucie.69aṣṭāvakra uvāca\ntena jñānaphalaṁ prāptaṁ yogābhyāsaphalaṁ tathā\ntṛptaḥ svacchendriyo nityaṁ ekākī ramate tu yaḥ\n[17-1] Asztawakta powiedział: Ten, który jest istotą oczyszczonych zmysłów,\nzdobył owoc Wiedzy Transcendentalnej i również owoc praktyki jogi.na kadācijjagatyasmin tattvajñā hanta khidyati\nyata ekena tenedaṁ pūrṇaṁ brahmāṇḍamaṇḍalam\n[17-2] Znający prawdę nigdy nie jest nieszczęśliwy na tym świecie, ponieważ\ncały świat jest pełen jego (jest nim przepełniony).na jātu viṣayāḥ ke'pi svārāmaṁ harṣayantyamī\n70[17-3] Żadne ze zmysłów nie zadowala człowieka, który znalazł realizację\nwewnątrz siebie, jak liście Nimby nie cieszą słonia, który umiłował sobie liście\nSallaki.yastu bhogeṣu bhukteṣu na bhavatyadhivāsitā\nabhukteṣu nirākāṁkṣī tadṛśo bhavadurlabhaḥ\n[17-4] Człowiek, który nie jest przywiązany do rzeczy, którymi się cieszył i nie\nmarzy o rzeczach, których nie miał, jest ciężki do znalezienia.bubhukṣuriha saṁsāre mumukṣurapi dṛśyate\nbhogamokṣanirākāṁkṣī viralo hi mahāśayaḥ\n[17-5] Ci, którzy pragną przyjemności i ci, którzy pragną wyzwolenia są do\nznalezienia w Samsarze, ale wielki uduchowiony człowiek, który nie pragnie\nani przyjemności ani wyzwolenia jest rzeczywiście rzadkością.dharmārthakāmamokṣeṣu jīvite maraṇe tathā\nkasyāpyudāracittasya heyopādeyatā na hi\n[17-6] Tylko szlachetny jest wolny od pożądania lub odrzucenia religii,\nbogactwa, zmysłowości, życia i również śmierci.71vāṁchā na viśvavilaye na dveṣastasya ca sthitau\nyathā jīvikayā tasmād dhanya āste yathā sukham\n[17-7] Nie odczuwa on pragnienia utraty tego wszystkiego , ani złości na\nkontynuację tego wszystkiego, tak więc ten szczęśliwiec żyje radośnie z tym\nco posiada i sobą reprezentuje.kṛtārtho'nena jñānenetyevaṁ galitadhīḥ kṛtī\npaśyan śṛṇvan spṛśan jighrann aśnannaste yathā sukham\n[17-8] W ten sposób zrealizowany w swojej Najwyższej Wiedzy, szczęśliwy i z\nwyzwolonym umysłem żyje on radośnie patrząc, słysząc, czując i smakując.śūnyā dṛṣṭirvṛthā ceṣṭā vikalānīndriyāṇi ca\nna spṛhā na viraktirvā kṣīṇasaṁsārasāgare\n[17-9] W nim, dla którego ocean Samsary wysechł, nie ma przywiązania ani\nniechęci. Jego spojrzenie jest wolne, jego zachowanie jest bezcelowe, a jego\nzmysły bezczynne.na jagarti na nidrāti nonmīlati na mīlati\naho paradaśā kvāpi vartate muktacetasaḥ\n[17-10] Oczywiście Najwyższy Stan jest wszędzie dla wyzwolonego umysłu.\nNie śpi on ani nie jest obudzony, ani nie zamyka ani nie otwiera swoich oczu.72sarvatra dṛśyate svasthaḥ sarvatra vimalāśayaḥ\nsamastavāsanā mukto muktaḥ sarvatra rājate\n[17-11] Wyzwolony człowiek olśniewa wszędzie, wolny od wszystkich\npragnień. Wszędzie gdzie się pokazuje jest opanowany i niepokalany\nsercem.paśyan śṛṇvan spṛśan jighrann aśnan gṛṇhan vadan vrajan\nīhitānīhitairmukto mukta eva mahāśayaḥ\n[17-12] Widzenie, słyszenie, czucie, zapach, próbowanie, mówienie i\nwielki uduchowiony człowiek, który jest uwolniony od\npróbowania osiągnięcia albo unikania czegoś jest rzeczywiście wolny .na nindati na ca stauti na hṛṣyati na kupyati\nna dadāti na gṛṇhāti muktaḥ sarvatra nīrasaḥ\n[17-13] Uwolniony człowiek jest wszędzie i zawsze wolny od pragnień. Nie\nwini, nie chwali, nie cieszy się i nie jest rozczarowany, nie daje ani nie bierze.sānurāgāṁ striyaṁ dṛṣṭvā mṛtyuṁ vā samupasthitam\navihvalamanāḥ svastho mukta eva mahāśayaḥ\n73[17-14] Gdy wielki, uduchowiony człowiek jest niewzruszony w umyśle i\nniezależny czy przy kobiecie pełnej namiętności i pragnień czy w obliczu\nzbliżającej się śmierci, jest naprawdę wyzwolony.sukhe duḥkhe nare nāryāṁ saṁpatsu vipatsu ca\nviśeṣo naiva dhīrasya sarvatra samadarśinaḥ\n[17-15] Dla mędrca, który przygląda się wszystkiemu jednakowo, nie ma\nrozróżnienia między przyjemnością a bólem, mężczyzną a kobietą, sukcesem\na porażką.na hiṁsā naiva kāruṇyaṁ nauddhatyaṁ na ca dīnatā\nnāścaryaṁ naiva ca kṣobhaḥ kṣīṇasaṁsaraṇe nare\n[17-16] Nie ma agresji ani współczucia, nie ma dumy ani pokory, żadnych\ncudów ani zamętu dla człowieka, dla którego skończyły się dni w Samsarze.na mukto viṣayadveṣṭā na vā viṣayalolupaḥ\nasaṁsaktamanā nityaṁ prāptāprāptamupāśnute\n[17-17] Uwolniony człowiek nie jest przeciwny zmysłom, ani nie jest do nich\nprzywiązany. Cieszy się sobą nieustannie z umysłem nie przywiązanym\nzarówno do osiągnięć jak i porażek.74samādhānasamādhānahitāhitavikalpanāḥ\nśūnyacitto na jānāti kaivalyamiva saṁsthitaḥ\n[17-18] Ten, kto jest zakorzeniony w Absolucie z pustym umysłem nie zna\nalternatyw wewnętrznego bezruchu i braku wewnętrznego bezruchu, i dobra i\nzła.nirmamo nirahaṁkāro na kiṁciditi niścitaḥ\nantargalitasarvāśaḥ kurvannapi karoti na\n[17-19] Wolny od "ja" i "mój" i od poczucia odpowiedzialności, świadomy\ntego, że "nic nie istnieje", z wygaszonymi wszystkimi pragnieniami, człowiek\nnie działa nawet w trakcie działania.manaḥprakāśasaṁmohasvapnajāḍyavivarjitaḥ\ndaśāṁ kāmapi saṁprāpto bhaved galitamānasaḥ\n[17-20] Ten, którego myśl jest rozpuszczona, osiąga nieopisany stan i jest\nwolny od umysłowej iluzji, snu i niewiedzy.75aṣṭāvakra uvāca\nyasya bodhodaye tāvatsvapnavad bhavati bhramaḥ\ntasmai sukhaikarūpāya namaḥ śāntāya tejase\n[18 – 1] Asztawakra powiedział: Chwała świadomości, która budzi się ze snu\nzłudzenia do tego, co jest czystą radością, pokojem i Światłem.arjayitvākhilān arthān bhogānāpnoti puṣkalān\nna hi sarvaparityājamantareṇa sukhī bhavet\n[18 – 2] Można doświadczać wszelkiego rodzaju przyjemności poprzez\nzdobywanie różnych obiektów przyjemności, ale jedynie poprzez\nwyrzeczenie się wszystkiego można być szczęśliwym.76kartavyaduḥkhamārtaṇḍajvālādagdhāntarātmanaḥ\nkutaḥ praśamapīyūṣadhārāsāramṛte sukham\n[18 – 3] Jak może istnieć szczęście, dla kogoś, kogo ból myślenia został\nspalony przez wewnętrzne słońce i nadal ma potrzebę działania bez deszczu\nnektaru pokoju?bhavo'yaṁ bhāvanāmātro na kiṁcit paramarthataḥ\nnāstyabhāvaḥ svabhāvanāṁ bhāvābhāvavibhāvinām\n[18 – 4] To istnienie jest tylko wyobrażeniem. Nie jest rzeczywiste, lecz nie ma\nniebytu w naturze. Przebudzony wie jak odróżnić zamanifestowane od nie\nniezamanifestowanego.na dūraṁ na ca saṁkocāllabdhamevātmanaḥ padam\nnirvikalpaṁ nirāyāsaṁ nirvikāraṁ niraṁjanam\n[18 – 5] Królestwo Jaźni kogokolwiek nie jest daleko i nie można go osiągnąć\nprzez dodanie ograniczeń do swojego charakteru. Jest to niewyobrażalne,\nmożliwe do osiągnięcia bez wysiłku, niezmienne i bez skazy.vyāmohamātraviratau svarūpādānamātrataḥ\nvītaśokā virājante nirāvaraṇadṛṣṭayaḥ\n[18 – 6] Przez prostą eliminację iluzji i uznawanie własnej prawdziwej natury,\nwzrok staje się bezchmurny, a życie bez smutku.77samastaṁ kalpanāmātramātmā muktaḥ sanātanaḥ\niti vijñāya dhīro hi kimabhyasyati bālavat\n[18 – 7] Wiedząc, że wszystko jest tylko iluzją, samemu będąc wiecznie\nwolnym, jak powinien zachowywać się mędrzec wobec głupca?ātmā brahmeti niścitya bhāvābhāvau ca kalpitau\nniṣkāmaḥ kiṁ vijānāti kiṁ brūte ca karoti kim\n[18 – 8] Rozpoznając siebie jako Stwórcę i wiedząc, że byt i niebyt jest tylko\niluzją, co wobec tego powinien powiedzieć lub zrobić człowiek wolny od\nchęci nauki?ayaṁ so'hamayaṁ nāhaṁ iti kṣīṇā vikalpanā\nsarvamātmeti niścitya tūṣṇīṁbhūtasya yoginaḥ\n[18 – 9] Rozważania typu: "Ja jestem tym" lub "nie jestem tym" kończy się dla\njogina, który dostąpił samorealizacji: "Jestem wszystkim, wszystko jest mną".na vikṣepo na caikāgryaṁ nātibodho na mūḍhatā\nna sukhaṁ na ca vā duḥkhaṁ upaśāntasya yoginaḥ78[18 – 10] Dla jogina, który znalazł spokój, nie ma rozproszenia lub zjednocznia,\nnie ma wyższej wiedzy lub niewiedzy, nie istnieje brak przyjemności lub brak\nbólu.svārājye bhaikṣavṛttau ca lābhālābhe jane vane\nnirvikalpasvabhāvasya na viśeṣo'sti yoginaḥ\n[18 – 11] Panowanie nieba w życiu czy skrajna nędza, zysk czy strata, życie\nwśród ludzi lub w lesie, to nie ma dla jogina , którego natura jest wolna od\nwyróżnień - żadnego absolutnie znaczenia.kva dharmaḥ kva ca vā kāmaḥ kva cārthaḥ kva vivekitā\nidaṁ kṛtamidaṁ neti dvandvairmuktasya yoginaḥ\n[18 – 12] Nie istnieje religia, bogactwo, zmysłowość lub dyskryminacja dla\njogina wolnego od takich przeciwieństw jak: "zrobiłem to" i "nie zrobiłem\ntego".kṛtyaṁ kimapi naivāsti na kāpi hṛdi raṁjanā\nyathā jīvanameveha jīvanmuktasya yoginaḥ\n[18 – 13] Jogin nie ma absolutnie żadnej konieczności zrobienia\nczegokolwiek, a także wyzwolony jest w swym sercu od przywiązania,\njednocześnie będąc istotą żyjącą. Te rzeczy są tylko dla życia w zewnętrznym\nświecie materialnym.79kva mohaḥ kva ca vā viśvaṁ kva tad dhyānaṁ kva muktatā\nsarvasaṁkalpasīmāyāṁ viśrāntasya mahātmanaḥ\n[18 – 14] Nie ma tam złudzeń, świata, medytacji nad tym, czy nad tamtym,\nczy wyzwolenia, które charakteryzuje wielką duszę. Wszystkie te rzeczy\nprzynależą po prostu do królestwa iluzji.yena viśvamidaṁ dṛṣṭaṁ sa nāstīti karotu vai\nnirvāsanaḥ kiṁ kurute paśyannapi na paśyati\n[18 – 15] Ten, przez którego wszystko jest spostrzegane dobrze rozumie, że to\nwszystko nie istnieje, ale istnieje tylko jedno do zamanifestowania.\nSpostrzega, mimo iż wydaje się, że nie widzi.yena dṛṣṭaṁ paraṁ brahma so'haṁ brahmeti cintayet\nkiṁ cintayati niścinto dvitīyaṁ yo na paśyati\n[18 – 16] Ten, kto uznaje, że Najwyższy Brahma spostrzega przez niego może\nmyśleć" "Jestem Brahmą", ale co ma myśleć ten, kto jest bez myśli i nie widzi\ndwoistości.dṛṣṭo yenātmavikṣepo nirodhaṁ kurute tvasau\nudārastu na vikṣiptaḥ sādhyābhāvātkaroti kim\n80[18 – 17] Człowiek, którego widziane dotąd wewnętrzne rozproszenie kończy\nsię i osiąga w boskiej szlachetności wewnętrzne nie-rozproszenie, skupienie.\nCo on ma jeszcze do zrobienia, kiedy w tym stanie nie ma już nic do\nosiągnięcia?dhīro lokaviparyasto vartamāno'pi lokavat\nno samādhiṁ na vikṣepaṁ na lopaṁ svasya paśyati\n[18 – 18] Mędrzec w przeciwieństwie do człowieka światowego, nie zwraca\nuwagi na wewnętrzy spokój, nie myśli w kategorii rozproszenia lub błędu w\nsobie, nawet gdy żyje tak jak każdy człowiek w zewnętrznym świecie.bhāvābhāvavihīno yastṛpto nirvāsano budhaḥ\nnaiva kiṁcitkṛtaṁ tena lokadṛṣṭyā vikurvatā\n[18 – 19] Nic nie czyni ten, który jest wolny do dualizmu bytu i niebytu,\nzadowolenia, pragnień, a nawet mądrości. Dzieje się tak nawet jeśli w oczach\nświata wykazuje jakąkolwiek aktywność i coś robi.pravṛttau vā nivṛttau vā naiva dhīrasya durgrahaḥ\nyadā yatkartumāyāti tatkṛtvā tiṣṭhate sukham\n[18 – 20] Mędrzec, który właśnie wykonuje czynność, tą którą wewnętrznie\npotrzebuje zrobić jednocześnie nie napotyka na żadne trudności w obu:\nrobieniu czegoś lub braku aktywności (przyp.: oba stany nie wykluczają się\nwzajemnie, ponieważ mędrzec jest wolny od tego dualizmu).81nirvāsano nirālaṁbaḥ svacchando muktabandhanaḥ\nkṣiptaḥ saṁskāravātena ceṣṭate śuṣkaparṇavat\n[18 – 21] Ten, kto jest wolny od pragnień, samostanowiący, niezależny i wolny\nod przywiązania, nie może być przyrównany do martwego liścia\nkierowanego dmuchającym wiatrem przyczynowości.asaṁsārasya tu kvāpi na harṣo na viṣāditā\nsa śītalahamanā nityaṁ videha iva rājaye\n[18 – 22] Nie ma ani radości, ani smutku dla kogoś, kto przekroczył Samsarę.\nPrzy osiągnięciu Świadomości Absolutu, będąc w Świadomości JAM JEST\nosoba ta żyje tak, jakby nie miała ciała.kutrāpi na jihāsāsti nāśo vāpi na kutracit\nātmārāmasya dhīrasya śītalācchatarātmanaḥ\n[18 – 23] Ten, który odkrywa radość w sobie i ten kto jest spokojny, czysty od\npragnienia wyrzekania się czegokolwiek lub poczucia utraty czegokolwiek.prakṛtyā śūnyacittasya kurvato'sya yadṛcchayā\nprākṛtasyeva dhīrasya na māno nāvamānatā\n82[18 – 24] Dla człowieka z umysłem oczyszczonym, wykonywanie czynności w\ntaki sposób, jaki się podoba jest naturalne, przy założeniu, że nie istnieje coś\ntakiego jak fałszywa duma i fałszywa pokora, jak to jest normalne dla\nczłowieka zaganianego w świecie materialnym.kṛtaṁ dehena karmedaṁ na mayā śuddharūpiṇā\niti cintānurodhī yaḥ kurvannapi karoti na\n[18 – 25] "Ta czynność została dokonana przez moje ciało, a nie przeze mnie".\nJest to czysty sposób myślenia osób, które działają nawet wtedy, gdy nie\ndziałają.atadvādīva kurute na bhavedapi bāliśaḥ\njīvanmuktaḥ sukhī śrīmān saṁsarannapi śobhate\n[18 – 26] On działa, nie mogąc powiedzieć dlaczego nie tak jak głupiec. Jest\nwyzwolony jednocześnie żyjąc, będąc szczęśliwym i błogosławionym. Jest\non zrealizowany i szczęśliwy nawet w Samsarze.nāvicārasuśrānto dhīro viśrāntimāgataḥ\nna kalpate na jāti na śṛṇoti na paśyati\n[18 – 27] Kto ma dość niekończących się rozważań, ten osiąga pokój, nie\nmyśli, nie wie, nie słyszy, nie widzi.83asamādheravikṣepān na mumukṣurna cetaraḥ\nniścitya kalpitaṁ paśyan brahmaivāste mahāśayaḥ\n[18 – 28] Ten, kto jest poza psychicznym spokojem jak i pośpiechem, nie\npragnie wyzwolenia ani jego przeciwności. Uznając, że rzeczy\nzamanifestowane są tylko konstrukcjami wyobraźni, że wielka dusza żyje,\njako Stwórca tu i teraz.yasyāntaḥ syādahaṁkāro na karoti karoti saḥ\nnirahaṁkāradhīreṇa na kiṁcidakṛtaṁ kṛtam\n[18 – 29] Ten, kto czuje odpowiedzialność wewnętrzną, działa nawet wtedy,\ngdy pozostaje w bezruchu, ale dla takiego mędrca nie ma poczucia\nwykonania lub niewykonania działań, który wolny jest od zewnętrznej\nodpowiedzialności (wynikającej z obowiązku społecznego - Dharmy).nodvignaṁ na ca santuṣṭamakartṛ spandavarjitam\nnirāśaṁ gatasandehaṁ cittaṁ muktasya rājate\n[18 -30] Umysł człowieka wyzwolonego nie jest ani smutny, ani wesoły, nie\nodczuwa przyjemności. Emanuje Światłem Absolutu niewzruszony, wolny od\npragnień i wątpliwości.84nirdhyātuṁ ceṣṭituṁ vāpi yaccittaṁ na pravartate\nnirnimittamidaṁ kiṁtu nirdhyāyeti viceṣṭate\n[18 – 31] Ten, którego umysł nieokreślony jest w obiekcie medytacji lub\ndziałania, medytuje i działa bez obiektu.tattvaṁ yathārthamākarṇya mandaḥ prāpnoti mūḍhatām\nathavā yāti saṁkocamamūḍhaḥ ko'pi mūḍhavat\n[18 – 32] Głupi człowiek jest oszołomiony, kiedy słyszy Najwyższą Prawdę,\npodczas gdy nawet człowiek jest uniżony przed Nią - tak jak głupiec.ekāgratā nirodho vā mūḍhairabhyasyate bhṛśam\ndhīrāḥ kṛtyaṁ na paśyanti suptavatsvapade sthitāḥ\n[18 – 33] Ignorant zrobi wielki wysiłek, by praktykować koncentrację na\njednym punkcie i powstrzymywanie się od myślenia. Mędrzec zaś będzie\nwidział, że nic nie jest do zrobienia i pozostanie w sobie, podobnie jak w\nsennym bezruchu - pogrążony w Absolucie.aprayatnāt prayatnād vā mūḍho nāpnoti nirvṛtim\ntattvaniścayamātreṇa prājño bhavati nirvṛtaḥ\n85[18 – 34] Człowiek nie inteligentny duchowo nie jest w stanie zaprzestać\ndziałania, bez względu na to czy działa, czy porzuca działanie. Mędrzec zaś,\nodnajduje spokój przez poznanie Prawdy.śuddhaṁ buddhaṁ priyaṁ pūrṇaṁ niṣprapaṁcaṁ nirāmayam\nātmānaṁ taṁ na jānanti tatrābhyāsaparā janāḥ\n[18 – 35] Ludzie nie mogą dojść do poznania samych siebie przez praktyki,\njako Czystej Świadomości, Światłości, Pełni, Poza wielością i Bez skazy,\nchociaż naprawdę nimi są.nāpnoti karmaṇā mokṣaṁ vimūḍho'bhyāsarūpiṇā\ndhanyo vijñānamātreṇa muktastiṣṭhatyavikriyaḥ\n[18 – 36] Osoba nierozumna nie osiąga wyzwolenia, nawet poprzez regularną\npraktykę, lecz ten pozostaje wolny, kto po prostu neguje działanie.mūḍho nāpnoti tad brahma yato bhavitumicchati\nanicchannapi dhīro hi parabrahmasvarūpabhāk\n[18 – 37] Osoba niemądra nie osiąga Boskości, ponieważ tego pragnie,\npodczas gdy mędrzec cieszy się z realizacji Najwyższej Boskiej Świadomości\nbez potrzeby osiągnięcia jej.86nirādhārā grahavyagrā mūḍhāḥ saṁsārapoṣakāḥ\netasyānarthamūlasya mūlacchedaḥ kṛto budhaiḥ\n[18 – 38] Nawet gdy manifestuje się życie bez potrzeby wsparcia z zewnątrz i\nchęci do osiągnięcia Oświecenia, osoba nierozumna cały czas pielęgnuje\nswoją Samsarę (przyp. przez przyzwyczajenia i kładzenie nacisku na\ndziałanie), podczas gdy Mędrcy odcinają korzenie źródła nieszczęścia\n(przyp. przywiązanie i dominacja ego).na śāntiṁ labhate mūḍho yataḥ śamitumicchati\ndhīrastattvaṁ viniścitya sarvadā śāntamānasaḥ\n[18 – 39] Osoby nieinteligentne duchowo nie znajdują spokoju i\nSamorealizacji, ponieważ jej pragną. Mędrcy roztropnie realizują Prawdę, nie\nzwracając na Nią uwagi, dlatego zawsze mają spokojny umysł.kvātmano darśanaṁ tasya yad dṛṣṭamavalaṁbate\ndhīrāstaṁ taṁ na paśyanti paśyantyātmānamavyayam\n[18 – 40] Jak może istnieć Samopoznanie dla tego, dla którego wiedza zależy\nod od tego, co widzi? Mędrzec nie widzi tego, czy tamtego, ale spostrzega\nsiebie tylko jako Nieskonczoność.87kva nirodho vimūḍhasya yo nirbandhaṁ karoti vai\nsvārāmasyaiva dhīrasya sarvadāsāvakṛtrimaḥ\n[18 – 41] Jak można zaprzestać myślenia o błędzie, kiedy dąży się do niego.\nNie jest to naturalne dla mędrca, który uszczęśliwiony jest w sobie i\nzakotwiczony w Absolucie.bhāvasya bhāvakaḥ kaścin na kiṁcid bhāvakoparaḥ\nubhayābhāvakaḥ kaścid evameva nirākulaḥ\n[18 – 42] Niektórzy myślą, że coś istnieje, a inni, że nie istnieje. Rzadko\nznajduje się też człowiek, który nie myśli i jest tym samym wolny od\nrozproszenia.śuddhamadvayamātmānaṁ bhāvayanti kubuddhayaḥ\nna tu jānanti saṁmohādyāvajjīvamanirvṛtāḥ\n[18 – 43] Ci o słabej inteligencji, myślą o sobie jako o Czystej Niedualności,\nale ze względu na ich iluzję nie są ugruntowani w tej Wiedzy, a przez to\npozostają niezrealizowani przez całe życie lub nawet wiele żyć.mumukṣorbuddhirālaṁbamantareṇa na vidyate\nnirālaṁbaiva niṣkāmā buddhirmuktasya sarvadā\n[18 – 44] Umysł człowieka poszukującego wyzwolenia nie może znaleźć\nmiejsca spoczynku wewnątrz, ale człowiek z wyzwolonym umysłem jest\nzawsze wolny od pragnień przez sam fakt bycia bez miejsca spoczynku.88viṣayadvīpino vīkṣya cakitāḥ śaraṇārthinaḥ\nviśanti jhaṭiti kroḍaṁ nirodhaikāgrasiddhaye\n[18 – 45] Dla przestraszonych ludzi zmysły objawiają się jak groźne tygrysy,\nprzed którymi próbują ukryć się w jaskini za wszelka cenę. Szukają\nschronienia poprzez praktykę kontroli umysłu i koncentracji.nirvāsanaṁ hariṁ dṛṣṭvā tūṣṇīṁ viṣayadantinaḥ\npalāyante na śaktāste sevante kṛtacāṭavaḥ\n[18 – 46] Widząc lwa bez pragnień, słonie zmysłów po cichu uciekają, albo,\njeśli nie mogą, służą mu niczym pochlebcy.na muktikārikāṁ dhatte niḥśaṅko yuktamānasaḥ\npaśyan śṛṇvan spṛśan jighrannaśnannāste yathāsukham\n[18 – 47] Człowiek, który jest wolny od wątpliwości i którego umysł jest\nwyzwolony, nie zastanawia się czym jest wyzwolenie. Obojętnie czy działa\nwłaśnie wzrok, słuch, węch czy smak - on jest w spokoju umysłu.89vastuśravaṇamātreṇa śuddhabuddhirnirākulaḥ\nnaivācāramanācāramaudāsyaṁ vā prapaśyati\n[18-48] Ten, którego umysł jest czysty i nie rozpraszany od słyszenia Prawdy,\nnie widzi ani nie ma niczego do zrobienia, ani niczego do uniknięcia, ani\npowodu do obojętności.yadā yatkartumāyāti tadā tatkurute ṛjuḥ\nśubhaṁ vāpyaśubhaṁ vāpi tasya ceṣṭā hi bālavat\n[18-49] Człowiek prosty uczyni to, co wydaje się być do zrobienia, dobre\nalbo złe, ponieważ jego czyny są takie jak czyny dziecka.svātaṁtryātsukhamāpnoti svātaṁtryāllabhate param\nsvātaṁtryānnirvṛtiṁ gacchetsvātaṁtryāt paramaṁ padam\n[18-50] Poprzez Wewnętrzną Wolność jeden osiąga szczęście, poprzez\nWewnętrzną Wolność jeden dociera do Najwyższego, poprzez Wewnętrzną\nWolność jeden dochodzi do braku myśli, poprzez Wewnętrzną Wolność jeden\ndochodzi do Ostatecznego Stanu.akartṛtvamabhoktṛtvaṁ svātmano manyate yadā\ntadā kṣīṇā bhavantyeva samastāścittavṛttayaḥ\n[18-51] Gdy ktoś nie widzi siebie ani jako sprawcy, ani jako zbierającego\nkonsekwencje, w takim wypadku wszystkie fale umysłu dobiegają końca.\n90ucchṛṁkhalāpyakṛtikā sthitirdhīrasya rājate\nna tu saspṛhacittasya śāntirmūḍhasya kṛtrimā\n[18-52] To spontaniczne, nie zamierzone zachowanie Mędrca jest godne\nuwagi, a nie celowy spokój osoby niezrealizowanej.vilasanti mahābhogairviśanti girigahvarān\nnirastakalpanā dhīrā abaddhā muktabuddhayaḥ\n[18-53] Mędrcy, którzy uwolnili się od wytworów wyobraźni, niezwiązani i z\nnieograniczoną świadomością mogą cieszyć się sobą pośród wielu dóbr\nmaterialnych, albo też oddalić się do jaskiń górskich jako pustelnik.śrotriyaṁ devatāṁ tīrthamaṅganāṁ bhūpatiṁ priyam\ndṛṣṭvā saṁpūjya dhīrasya na kāpi hṛdi vāsanā\n[18-54] Nie ma żadnego przywiązania w sercu Mędrca, czy widzi on albo\nskłada hołd uczonemu braminowi, niebiańskiej postaci, świętemu miejscu,\nkobiecie, królowi albo przyjacielowi.91bhṛtyaiḥ putraiḥ kalatraiśca dauhitraiścāpi gotrajaiḥ\nvihasya dhikkṛto yogī na yāti vikṛtiṁ manāk\n[18-55] Nie jest w stanie nic obrazić jogina nawet, gdy jest upokarzany przez\nwyśmiewających go służących, synów, żony, wnuków albo innych krewnych.santuṣṭo'pi na santuṣṭaḥ khinno'pi na ca khidyate\ntasyāścaryadaśāṁ tāṁ tāṁ tādṛśā eva jānate\n[18-56]. Nawet gdy jest zadowolony lub nie jest on zadowolony, nie cierpi\nnawet gdy odczuwa ból. Tylko tacy jak on, mogą znać cudowny stan takiego\nczłowieka.kartavyataiva saṁsāro na tāṁ paśyanti sūrayaḥ\nśūnyākārā nirākārā nirvikārā nirāmayāḥ\n[18-57] Jest to uczucie, że istnieje coś, co musi zostać osiągnięte, czym jest\nSamsara. Mędrcy, którzy osiągają formę pustki, bezkształtu, są niezmienni i\nnieskazitelni - nie widzą takich rzeczy.akurvannapi saṁkṣobhād vyagraḥ sarvatra mūḍhadhīḥ\nkurvannapi tu kṛtyāni kuśalo hi nirākulaḥ92[18-58] Osoba zatopiona w iluzji, nawet gdy nic nie robi, dręczona jest przez\nniepokój, podczas gdy człowiek z Najwyższą Wiedzą pozostaje spokojny,\nnawet gdy czyni to co jest do zrobienia.sukhamāste sukhaṁ śete sukhamāyāti yāti ca\nsukhaṁ vakti sukhaṁ bhuṁkte vyavahāre'pi śāntadhīḥ\n[18-59] Mędrzec jest szczęśliwy gdy stoi, szczęśliwy gdy siada, szczęśliwy gdy\nśpi i szczęśliwy gdy przychodzi i odchodzi. Jest szczęśliwy gdy mówi i\nszczęśliwy gdy je. Tak wygląda życie człowieka, który odczuwa spokój.svabhāvādyasya naivārtirlokavad vyavahāriṇaḥ\nmahāhṛda ivākṣobhyo gatakleśaḥ sa śobhate\n[18-60] Ten, który z samej swej natury nie odczuwa żadnego nieszczęścia w\nswojej codzienności, jak inni ludzie na Ziemi, pozostaje spokojny niczym\nwielkie jezioro pozbawione zanieczyszczeń.nivṛttirapi mūḍhasya pravṛtti rupajāyate\npravṛttirapi dhīrasya nivṛttiphalabhāginī\n[18-61] Nawet powstrzymywanie się od działania prowadzi do działania w\nprzypadku osoby w iluzji, podczas gdy działanie mędrca przynosi owoce\nbierności.93parigraheṣu vairāgyaṁ prāyo mūḍhasya dṛśyate\ndehe vigalitāśasya kva rāgaḥ kva virāgatā\n[18-62] Człowiek w iluzji często pokazuje niechęć do swoich rzeczy, dlatego\nkto zerwał ze swoim przywiązaniem do ciała nie ma ani przywiązania ani\nniechęci.bhāvanābhāvanāsaktā dṛṣṭirmūḍhasya sarvadā\nbhāvyabhāvanayā sā tu svasthasyādṛṣṭirūpiṇī\n[18-63] Umysł będącego w iluzji zawsze jest zaabsorbowany myśleniem albo\nniemyśleniem, lecz Mędrca z natury nie jest absorbowany myśleniem,\nponieważ myśli to co powinno być myślą.sarvāraṁbheṣu niṣkāmo yaścared bālavan muniḥ\nna lepastasya śuddhasya kriyamāṇo'pi karmaṇi\n[18-64] Dla osoby widzącej Najwyższą Prawdę, który zachowuje się jak\ndziecko, bez pragnień we wszystkich czynach, nie ma żadnego przywiązania\nnawet w pracy, którą on wykonuje.sa eva dhanya ātmajñaḥ sarvabhāveṣu yaḥ samaḥ\npaśyan śṛṇvan spṛśan jighrann aśnannistarṣamānasaḥ94[18-65] Błogosławiony jest ten, który zna siebie (swoją Prawdziwą Naturę) i\njest taki sam we wszystkich stanach, z umysłem wolnym od łaknienia,\nobojętnie czy patrzy, słyszy, czuje, wącha albo smakuje.kva saṁsāraḥ kva cābhāsaḥ kva sādhyaṁ kva ca sādhanam\nākāśasyeva dhīrasya nirvikalpasya sarvadā\n[18-66] Nie ma człowieka nie podatnego na Samsarę. Czym dla mędrca,\nktóry jest zawsze wolny od wytworów wyobraźni i niezmienny jako przestrzeń\nkosmiczna, jest poczucie indywidualności, celu albo środka do celu?sa jayatyarthasaṁnyāsī pūrṇasvarasavigrahaḥ\nakṛtrimo'navacchinne samādhiryasya vartate\n[18-67] Pełen chwały jest ten, który porzucił wszystkie cele i jest inkarnacją\nSzczęścia, jego Najwyższej Natury, a jego koncentracja do Wewnątrz na\nBezwarunkową Miłość jest całkowicie spontaniczna.bahunātra kimuktena jñātatattvo mahāśayaḥ\nbhogamokṣanirākāṁkṣī sadā sarvatra nīrasaḥ\n[18-68] Krótko mówiąc, człowiek o wielkiej duszy, który poznał Prawdę jest\nbez pragnień przyjemności zmysłowych albo wyzwolenia, i jest zawsze i\nwszędzie wolny od przywiązania.95mahadādi jagaddvaitaṁ nāmamātravijṛṁbhitam\nvihāya śuddhabodhasya kiṁ kṛtyamavaśiṣyate\n[18-69] Co pozostaje do zrobienia dla człowieka, który jest niczym\nniezmąconą Świadomością i porzucił wszystko, co może być wyrażone\nsłowami od Najwyższego Nieba do samej Ziemi?bhramabhṛtamidaṁ sarvaṁ kiṁcinnāstīti niścayī\nalakṣyasphuraṇaḥ śuddhaḥ svabhāvenaiva śāmyati\n[18-70] Człowiek czysty, który doświadczył Nieopisanego osiąga spokój\nprzez swoją własną Naturę, zdając sobie sprawę, że wszystko to jest niczym\ninnym jak tylko złudzeniem, i że niczym nie jest.śuddhasphuraṇarūpasya dṛśyabhāvamapaśyataḥ\nkva vidhiḥ kva vairāgyaṁ kva tyāgaḥ kva śamo'pi vā\n[18-71] Czyż nie istnieją żadne zasady, beznamiętność, wyrzeczenie albo\nmedytacja dla tego, który jest czystą otwartością z Natury, i nie manifestuje\nżadnej dostępnej formy bytu?sphurato'nantarūpeṇa prakṛtiṁ ca na paśyataḥ\nkva bandhaḥ kva ca vā mokṣaḥ kva harṣaḥ kva viṣāditā96[18-72] Dla tego, który promienieje blaskiem Nieskończoności i nie podlega\nnaturalnej przyczynowości, nie istnieje niewolnictwo, wyzwolenie,\nprzyjemność ani ból.buddhiparyantasaṁsāre māyāmātraṁ vivartate\nnirmamo nirahaṁkāro niṣkāmaḥ śobhate budhaḥ\n[18-73] Niczym niezmącone złudzenia panują w Samsarze, która będzie\ntrwać do momentu realizacji Jam Jest, lecz człowiek oświecony, żyje w\npięknie wolności od „ja” i „moje”, od poczucia odpowiedzialności i od\njakiegokolwiek przywiązania.akṣayaṁ gatasantāpamātmānaṁ paśyato muneḥ\nkva vidyā ca kva vā viśvaṁ kva deho'haṁ mameti vā\n[18-74] Dla osoby widzącej Najwyższą Prawdę, która zna siebie jako\nniezniszczalnego i będącego poza bólem, również nie istnieje dla niego\nświat, żadna wiedza, ani odczucie, że jest ciałem albo że ciało jest jego.nirodhādīni karmāṇi jahāti jaḍadhīryadi\nmanorathān pralāpāṁśca kartumāpnotyatatkṣaṇāt\n[18 – 75] Dopóki człowiek o niskiej inteligencji duchowej nie zaniecha\ndziałań, jak eliminuje się myślenie, tak długo będzie wpadał w wyścig\numysłu i będzie uczestnikiem dialogu z myślami.97mandaḥ śrutvāpi tadvastu na jahāti vimūḍhatām\n[18-76] Jak tylko człowiek o trzeciowymiarowej inteligencji porzuci takie\nczynności jak odrzucanie myśli, to wpada w pośpiech myśli i ich „trajkot”.\nCzłowiek duchowo nieinteligentny nie pozbywa się swojej iluzji, nawet gdy\nsłyszy prawdę. Pozornie wydawać się może wolny od wytworów wyobraźni,\nlecz w swoim wnętrzu dalej myśli o swoich pragnieniach.jñānād galitakarmā yo lokadṛṣṭyāpi karmakṛt\nnāpnotyavasaraṁ karmaṁ vaktumeva na kiṁcana\n[18-77] Chociaż w opinii całego świata jest on aktywny, człowiek, który\nporzucił działanie poprzez zatopienie się w Absolucie i w Wiedzy Najwyższej\nnie znajduje żadnego uzasadnienia (znaczenia) w robieniu albo mówieniu\nczegokolwiek.kva tamaḥ kva prakāśo vā hānaṁ kva ca na kiṁcana\nnirvikārasya dhīrasya nirātaṁkasya sarvadā\n[18-78] Dla Mędrca, który jest zawsze niezmienny i nieustraszony nie istnieje\nani ciemność, ani światło, ani zniszczenie, ani nic.98kva dhairyaṁ kva vivekitvaṁ kva nirātaṁkatāpi vā\nanirvācyasvabhāvasya niḥsvabhāvasya yoginaḥ\n[18-79] Nie ma żadnego hartu, rozwagi, ani odwagi dla joga, którego natury\nnie da się opisać i jest on wolny od indywidualności.na svargo naiva narako jīvanmuktirna caiva hi\nbahunātra kimuktena yogadṛṣṭyā na kiṁcana\n[18-80]. Nie istnieje ani niebo ani piekło, ani nawet wyzwolenie podczas\nżycia. Jednym słowem, w oczach osoby widziącej Najwyższą Prawdę nic nie\nistnieje.naiva prārthayate lābhaṁ nālābhenānuśocati\ndhīrasya śītalaṁ cittamamṛtenaiva pūritam\n[18-81] Nie pragnie on posiadać dobra materialne, ani nie smuci się z\npowodu nie posiadania. Spokojny umysł Mędrca upaja się Nektarem\nNieśmiertelności i Nienaruszalności.na śāntaṁ stauti niṣkāmo na duṣṭamapi nindati\nsamaduḥkhasukhastṛptaḥ kiṁcit kṛtyaṁ na paśyati\n[18-82] Beznamiętnie nie chwali „dobrego”, ani nie obwinia nikczemnego\n„złego”. Szczęśliwy i jednakowo ustosunkowany do bólu, nieszczęścia i\nprzyjemności, nie widzi niczego co powinno być uczynione.99dhīro na dveṣṭi saṁsāramātmānaṁ na didṛkṣati\nharṣāmarṣavinirmukto na mṛto na ca jīvati\n[18-83] Mędrzec, jako istota Oświecona nie interesuje się Samsarą, nie stara\nsię poznać siebie. Wolny od przyjemności i zniecierpliwienia, nie jest on\nmartwy i nie jest on żywy.niḥsnehaḥ putradārādau niṣkāmo viṣayeṣu ca\nniścintaḥ svaśarīre'pi nirāśaḥ śobhate budhaḥ\n[18-84] Mędrzec jest wycofany poprzez bycie wolnym od oczekiwań, bez\nprzywiązania do rzeczy, takich osób jak dzieci czy żona, wolny od pragnień\nzmysłowych i nawet nie myśli o własnym ciele.tuṣṭiḥ sarvatra dhīrasya yathāpatitavartinaḥ\nsvacchandaṁ carato deśān yatrastamitaśāyinaḥ\n[18-85] Spokój jest wszędzie dla mędrca, cokolwiek się mu przydarza,\npodążając gdziekolwiek chce i śpiąc gdziekolwiek, tak jak słońcu zdarza się\nzachodzić.100patatūdetu vā deho nāsya cintā mahātmanaḥ\n[18-86] Pozwala ciału podnosić się i upadać. Wielka Dusza nie daje temu\nżadnej myśli, zapominając o całej Samsarze i zatrzymując się, aby spocząć\nna gruncie swojej prawdziwej natury.akiṁcanaḥ kāmacāro nirdvandvaśchinnasaṁśayaḥ\nasaktaḥ sarvabhāveṣu kevalo ramate budhaḥ\n[18-87] Mędrzec ma radość bycia zatopionym kompletnie w samym sobie i\nbez własności, działając jak chce, wolny od dwoistości i uwolniony od\nwątpliwości, bez przywiązania do jakiejkolwiek istoty żywej.nirmamaḥ śobhate dhīraḥ samaloṣṭāśmakāṁcanaḥ\n[18-88] Mędrzec celuje w przejawieniu bez poczucia "ja". Ziemia, kamienie\nalbo złoto są tym samym dla niego. Węzły jego wnętrza zostały rozerwane w\nróżne strony i on jest uwolniony od chciwości i ślepoty.sarvatrānavadhānasya na kiṁcid vāsanā hṛdi\nmuktātmano vitṛptasya tulanā kena jāyate\n[18-89] Któż może równać się z tą szczęśliwą, wyzwoloną duszą, która nie\noddaje niczemu względów i nie pozostawiła w sobie żadnych pragnień?101jānannapi na jānāti paśyannapi na paśyati\nbruvann api na ca brūte ko'nyo nirvāsanādṛte\n[18-90] Któż, poza prawym człowiekiem bez pragnień, wie bez wiedzenia,\nwidzi bez widzenia i mówi bez mówienia?bhikṣurvā bhūpatirvāpi yo niṣkāmaḥ sa śobhate\nbhāveṣu galitā yasya śobhanāśobhanā matiḥ\n[18-91] Żebrak czy król, góruje ten, który jest bez pragnień i którego myślenie\nuwolnione jest od koncepcji "dobra" i "zła".kva svācchandyaṁ kva saṁkocaḥ kva vā tattvaviniścayaḥ\nnirvyājārjavabhūtasya caritārthasya yoginaḥ\n[18-92] Nie ma ani niemoralnego ani cnotliwego zachowania, ani nawet\ndyskryminacji prawdy dla Mędrca, który osiągnął cel i jest samym\nucieleśnieniem prostolinijnej szczerości.ātmaviśrāntitṛptena nirāśena gatārtinā\nantaryadanubhūyeta tat kathaṁ kasya kathyate102[18-93] To, co jest doświadczane wewnątrz przez tego, który jest bez\npragnień, wolnego od bólu i szczęśliwego w odpoczynku w sobie - jak może\nbyć opisane i przez kogo?supto'pi na suṣuptau ca svapne'pi śayito na ca\njāgare'pi na jāgarti dhīrastṛptaḥ pade pade\n[18-94] Mędrzec, który jest szczęśliwy we wszystkich okolicznościach nie śpi\nnawet w trakcie kamiennego snu, nie śpiąc w śnie, ani nie czuwając gdy nie\nśpi.jñaḥ sacinto'pi niścintaḥ sendriyo'pi nirindriyaḥ\nsubuddhirapi nirbuddhiḥ sāhaṁkāro'nahaṅkṛtiḥ\n[18-95] Człowiek widzący Najwyższą Prawdę pozostaje bez myśli, nawet gdy\nmyśli, bez zmysłów wśród zmysłów, bez rozumienia nawet w rozumieniu i bez\npoczucia odpowiedzialności nawet w ego.na sukhī na ca vā duḥkhī na virakto na saṁgavān\nna mumukṣurna vā muktā na kiṁcinnna ca kiṁcana\n[18-96] Ani szczęśliwy ani nieszczęśliwy, ani nieprzywiązany ani przywiązany,\nani nie szukający wyzwolenia ani wyzwolony, nie jest on ani czymś, ani\nniczym.103vikṣepe'pi na vikṣiptaḥ samādhau na samādhimān\njāḍye'pi na jaḍo dhanyaḥ pāṇḍitye'pi na paṇḍitaḥ\n[18-97] Nie rozproszony w rozproszeniu, w umysłowym bezruchu opanowany,\nw głupocie nie głupi, ten błogosławiony nie jest nawet mądry w swej\nmądrości.mukto yathāsthitisvasthaḥ kṛtakartavyanirvṛtaḥ\nsamaḥ sarvatra vaitṛṣṇyānna smaratyakṛtaṁ kṛtam\n[18-98] Człowiek uwolniony jest opanowany we wszystkich okolicznościach i\nwolny od myśli "zrobione" i " jeszcze do zrobienia".\nJest taki sam,\ngdziekolwiek jest, bez chciwości. Nie rozmyśla, co zrobił albo czego nie\nzrobił.na prīyate vandyamāno nindyamāno na kupyati\nnaivodvijati maraṇe jīvane nābhinandati\n[18-99] Nie jest zadowolony kiedy go się chwali i nie martwi się kiedy go się\nobwinia. Nie boi się śmierci ani nie jest przywiązany do życia.na dhāvati janākīrṇaṁ nāraṇyaṁ upaśāntadhīḥ\nyathātathā yatratatra sama evāvatiṣṭhate\n104[18-100] Człowiek żyjący w Spokoju Absolutu nie ucieka do popularnych\nmiejsc albo do lasu. Cokolwiek i gdziekolwiek pozostaje taki sam, nie\nzmienia się.janaka uvāca\nnāvidhaparāmarśaśalyoddhāraḥ kṛto mayā\n[19-1] Dżanaka rzekł: Za pomocą pencety Wiedzy o Prawdzie Absolutu,\nzdołałem wydobyć bolesny cierń niekończących się opinii z zakamarków\nmojego serca.105kva dharmaḥ kva ca vā kāmaḥ kva cārthaḥ kva vivekitā\nkva dvaitaṁ kva ca vā'dvaitaṁ svamahimni sthitasya me\n[19-2] Dla mnie, zakorzenionego w mojej własnej chwale, nie istnieje żadna\nreligia, zmysłowość, własność, filozofia, dwoistość albo nawet nie-dwoistość.kva bhūtaṁ kva bhaviṣyad vā vartamānamapi kva vā\nkva deśaḥ kva ca vā nityaṁ svamahimni sthitasya me\n[19-3] Dla mnie zakorzenionego w mojej własnej chwale, nie istnieje\nprzeszłość, przyszłość i teraźniejszość. Nie ma żadnej przestrzeni kosmicznej\nalbo nawet wieczności.kva cātmā kva ca vānātmā kva śubhaṁ kvāśubhaṁ yathā\nkva cintā kva ca vācintā svamahimni sthitasya me\n[19-4] Dla mnie, zakorzenionego w mojej własnej chwale, nie ma żadnego\nwłasnego albo nie własnego, nie ma dobrego albo złego, nie ma myśli albo\nnawet nieobecności myśli.kva svapnaḥ kva suṣuptirvā kva ca jāgaraṇaṁ tathā\nkva turīyaṁ bhayaṁ vāpi svamahimni sthitasya me\n106[19-5] Dla mnie, zakorzenionego w mojej własnej chwale, nie ma snów albo\ngłębokiego snu, nie ma jawy ani czwartego stanu poza nimi i na pewno\nżadnego strachu.kva dūraṁ kva samīpaṁ vā bāhyaṁ kvābhyantaraṁ kva vā\nkva sthūlaṁ kva ca vā sūkṣmaṁ svamahimni sthitasya me\n[19-6] Dla mnie, zakorzenionego w mojej własnej chwale, nie ma niczego\ndaleko i niczego blisko, niczego wewnątrz albo na zewnątrz, niczego dużego\ni niczego małego.kva mṛtyurjīvitaṁ vā kva lokāḥ kvāsya kva laukikam\nkva layaḥ kva samādhirvā svamahimni sthitasya me\n[19-7] Dla mnie, zakorzenionego w mojej własnej chwale, nie ma żadnego\nżycia albo śmierci, żadnych światów albo rzeczy tego świata, żadnego\nzakłócenia spokoju i żadnego bezruchu umysłu.alaṁ trivargakathayā yogasya kathayāpyalam\nalaṁ vijñānakathayā viśrāntasya mamātmani\n[19-8] Dla mnie, pozostającego w Absolucie, nie ma potrzeby rozmowy o\ntrzech celach życia, o jodze czy o wiedzy.107janaka uvāca\nkva bhūtāni kva deho vā kvendriyāṇi kva vā manaḥ\nkva śūnyaṁ kva ca nairāśyaṁ matsvarūpe niraṁjane\n[20-1] Dżanaka powiedział: W mojej nieskalanej naturze nie ma żadnych\nelementów, żadnego ciała, żadnych zdolności, żadnego umysłu. Nie ma\nżadnej próżni i żadnej rozpaczy.kva śāstraṁ kvātmavijñānaṁ kva vā nirviṣayaṁ manaḥ\nkva tṛptiḥ kva vitṛṣṇātvaṁ gatadvandvasya me sadā108[20-2] Dla mnie, wolnego od poczucia dualizmu, nie ma żadnych Pism\nŚwiętych, żadnej samowiedzy, żadnego umysłu wolnego od materii, żadnego\nzadowolenia i żadnej wolności od pragnień.kva vidyā kva ca vāvidyā kvāhaṁ kvedaṁ mama kva vā\nkva bandha kva ca vā mokṣaḥ svarūpasya kva rūpit\n[20-3] Nie istnieje wiedza albo niewiedza, nie ma "ja", "to" albo "mój",\nżadnego zniewolenia, żadnego wyzwolenia i żadnej własności z samej Natury\nAbsolutu.kva prārabdhāni karmāṇi jīvanmuktirapi kva vā\nkva tad videhakaivalyaṁ nirviśeṣasya sarvadā\n[20-4] Dla tego, kto uwolni się od indywidualnych cech, nie istnieje żadne\npoprzednie przyczynowe działanie, żadne wyzwolenie podczas życia i żadne\nspełnienie po śmierci.kva kartā kva ca vā bhoktā niṣkriyaṁ sphuraṇaṁ kva vā\nkvāparokṣaṁ phalaṁ vā kva niḥsvabhāvasya me sadā\n[20-5] Dla mnie, wolnego od indywidualności, nie ma żadnego sprawcy ani\nżadnego ponoszącego konsekwencje, żadnego ustania działania, żadnego\npowstawania myśli, żadnego obiektu i żadnej koncepcji skutków działania.109kva lokaṁ kva mumukṣurvā kva yogī jñānavān kva vā\nkva baddhaḥ kva ca vā muktaḥ svasvarūpe'hamadvaye\n[20-6] Nie ma żadnego świata, żadnego poszukiwacza wyzwolenia, żadnego\njogina, żadnego widzącego Prawdę, nikogo związanego i nikogo\noswobodzonego. Pozostaję w mojej własnej nie-podwójnej naturze.kva sṛṣṭiḥ kva ca saṁhāraḥ kva sādhyaṁ kva ca sādhanam\nkva sādhakaḥ kva siddhirvā svasvarūpe'hamadvaye\n[20-7] Nie ma żadnej emanacji albo powrotu, żadnego celu, sposobu,\nposzukiwacza albo osiągnięcia. Pozostaję w mojej własnej nie-podwójnej\nnaturze.kva pramātā pramāṇaṁ vā kva prameyaṁ kva ca pramā\nkva kiṁcit kva na kiṁcid vā sarvadā vimalasya me\n[20-8] Dla mnie, który jestem na zawsze nieskalany, nie ma żadnego\nbiegłego w czymkolwiek, żadnego standardu, nic do oceniania albo oceny.kva vikṣepaḥ kva caikāgryaṁ kva nirbodhaḥ kva mūḍhatā\nkva harṣaḥ kva viṣādo vā sarvadā niṣkriyasya me110[20-9] Dla mnie, który jestem zawsze bez działania, nie ma żadnego\nzakłócenia spokoju albo skupiania się umysłu, żadnego braku zrozumienia,\nżadnej głupoty, żadnej radości i żadnego smutku.kva caiṣa vyavahāro vā kva ca sā paramārthatā\nkva sukhaṁ kva ca vā dukhaṁ nirvimarśasya me sadā\n[20-10] Dla mnie, który jestem zawsze wolny od rozmyślań, nie istnieje\nprawda konwencjonalna, ani prawda absolutna, żadne szczęście i żadne\ncierpienie.kva māyā kva ca saṁsāraḥ kva prītirviratiḥ kva vā\nkva jīvaḥ kva ca tadbrahma sarvadā vimalasya me\n[20-11] Dla mnie, który jestem wiecznie czysty, nie istnieje żadne złudzenie,\nżadna samsara, żadne przywiązanie albo brak przywiązania, żadne istoty\nżywe i żaden Bóg.kva pravṛttirnirvṛttirvā kva muktiḥ kva ca bandhanam\nkūṭasthanirvibhāgasya svasthasya mama sarvadā\n[20-12] Dla mnie, który jestem niewzruszony i niepodzielny, zakorzeniony w\nAbsolucie, nie ma żadnej aktywności albo braku aktywności, żadnego\nwyzwolenia i żadnego zniewolenia.111kvopadeśaḥ kva vā śāstraṁ kva śiṣyaḥ kva ca vā guruḥ\nkva cāsti puruṣārtho vā nirupādheḥ śivasya me\n[20-13] Dla mnie, który jest pobłogosławiony i bez ograniczeń, nie istnieją\nżadne inicjacje albo Pisma Święte, żadni uczniowie, albo nauczyciele i żaden\ncel życia człowieka.kva cāsti kva ca vā nāsti kvāsti caikaṁ kva ca dvayam\nbahunātra kimuktena kiṁcinnottiṣṭhate mama\n[20-14] Nie istnieje bycie albo nie-bycie, żadna jedność albo dualizm. Cóż\nwięcej można powiedzieć? Nic już nie wychodzi poza mnie.112Król Dżanaka – wielki, sprawiedliwy, władca królestwa Wideha, a\njednocześnie mędrzec doznaje niezwykłej łaski od Stwórcy. Wiedziony\nżarliwym pragnieniem poznania Absolutu napotyka na swojej duchowej\ndrodze mędrca – oświeconą duszę. Asztawakra – młodzieniec o\nzdeformowanym ciele i w ocenie ludzkiej o odrażającej powierzchowności\nkryje w sobie diament samorealizacji. 1 Jak często to co znajdziemy cennego,\nprzysłowiowy diament, jest otoczony warstwą brudzącego, czarnego węgla?\nNa co dzień widujemy ludzi o zdeformowanych ciałach, wielu z nas patrzy z\npolitowaniem, współczuciem lub tak jak zgromadzeni wokół króla Dżanaki\nmędrcy wyśmiewamy takie istoty… Od tej chwili kiedy zobaczysz osobę\nniepełnosprawną ruchowo, czy intelektualnie pobłogosław ją i uśmiechnij się,\nponieważ w niej jest Energia Asztawakry. Bardzo często takie ciała inkarnują\nsię jako oświecone dusze, by być swoistymi nauczycielami. Zobacz ile w takiej\nosobie radości, ciekawości, spontaniczności, wrażliwości mimo bezsprzecznie\nodczuwanego dyskomfortu, lub nawet bólu fizycznego, prawda?\nAsztawakra odpowiadając na pytania króla Dżanaki: „Jak osiągnąć\nNajwyższą Wiedzę? Jak osiągnąć Wyzwolenie?” odpowiada, by być\ncierpliwym, prostolinijnym, współczującym i prawdomównym – to cztery z\npięciu cech prowadzących do wyzwolenia. Piątą z nich jest bezwarunkowa\nmiłość. Jak trudno jest osiągnąć którąś z cech – jak mówi Asztawakra –\nprzyjmować jak nektar, to znaczy rozpływać się w błogości manifestując te\ncechy. Kolejną prawdą, którą uświadamia Asztawakra Dżanace, jest to, że\nnie składa się z żywiołów. Starożytni filozofowie widzieli we wszystkim cztery\nżywioły: wodę, ogień, ziemię i powietrze oraz piąty, scalający wszystkie: eter.\n1Asztawakra w sanskrycie oznacza: „Ten, który ma osiem deformacji”. Aszta znaczy osiem,\npodczas gdy Wakra to wygięcie lub deformacja. Tradycja wedyjska mówi, że mędrzec\nmiał wygięte dwie stopy, oba kolana, obie ręce, klatka piersiowa i głowa.113Jednak jak mówi Kriszna w Bhagavad Gicie: On jako Brahman zawiera w\nsobie żywioły, lecz nimi nie jest, jako Absolut tworzy żywioły, a nie żywioły\nZiemia, woda i ogień, powietrze i eter,\nUmysł, inteligencja oraz złudne ego,\nTo osiem Mych energii. (BG 7.4)\nDalej mowa jest o iluzorycznej dwoistości, która jest przypisana\numysłowi, o zmysłach i przedmiotach zmysłów. Opanowanie umysłu wraz ze\nzmysłami oraz uświadamianie sobie, że dualna matryca: zło - dobro,\nsprawiedliwość - niesprawiedliwość, przyjemność – ból to dwa bieguny\nmanifestującej się mai (iluzji trzeciego wymiaru), która powstała jako efekt lili\n(„gry bogów”). W pierwszym rozdziale Asztawakra stosuje jeszcze rozróżnienie\n„jestem wykonawcą”, czyli jestem zaangażowany w działania i przywiązany\ndo rzeczy oraz rezultatów czynów, lub „jestem jedynym świadkiem”. Znaczy\nto, że niewzruszenie i bez zaangażowania ani emocji jestem tylko\nobserwatorem, świadkiem… Warto zwrócić również na hasło jakie rzuca\nwielokrotnie Asztawakra do króla Dżanaki: „bądź szczęśliwy”. Kiedy osiągamy\nNajwyższą Czystą Świadomość wyzwalamy się od dualności, małostkowości\nmyślenia, oddziaływania zmysłów i przedmiotów zmysłów. Jezus powiedział\nkiedyś: „Poznajcie Prawdę, a Prawda was wyzwoli” (Jana 8:32) – ten stan miał\nwłaśnie na myśli. Od kiedy płynie jad iluzji po ukąszeniu przez Czarnego Węża\nmai, istnieje zatrucie umysłu przez pragnienia zmysłów oraz ślepota na\nPrawdę i to, co jest Rzeczywiste. W Indiach uznaje się, że rzeczywiste jest tylko\nto, co jest wieczne, a nietrwałe i przemijające – nierzeczywiste. W\nchrześcijaństwie natomiast wąż, który zainicjował z poziomu Drzewa Życia u\npierwszych ludzi Rozróżnienie (Wiweka) został uznany za zło i to jest jedno z\npierwszych nieporozumień w tej religii.\nW rozdziale drugim król Dżanaka pod wpływem słów Asztawakry\ndoznaje Samourzeczywistnienia i poznaje Prawdę. Król stara się wyrazić\nsłowami to, co jest niewyrażalne. Mówi o swojej obecności przez\ndoświadczenia istot, a dalej: „Wszystko jest za mnie. Wszystko jest niczym\ninnym niż mną.” „Wszystko stwarzane jest ze mnie i całkowicie jest mną\nprzeniknięte.” Moją naturą jest Światło.” A właśnie… jaka jest twoja Natura,\njakie jest twoje Prakriti? Czy odczuwasz Światło, które bije z ciebie?... Te\nwszystkie stwierdzenia są Prawdziwą Naturą Absolutu. Wspomniałem, że\nbardzo trudne jest opisywanie stanu rozpłynięcia się w Świadomości,\nponieważ jak widzimy Dżanaka stosuje: „ja”, „mnie”, „moje” – słowa, które\nokreślają indywidualność w ego, jednak gdybyśmy je usunęli zdanie mogłoby\nzmienić sens lub wcale nie byłoby zrozumiałe. Czytelnik na pewno zwrócił\nuwagę na wersety od 11 do 14 drugiego rozdziału. Oświecony król Dżanaka\nmówi dwa stwierdzenia: „Och, jakże cudowny jestem ja…” i „Chwała mi –\nNajwyższej Jaźni”. Ktoś, kto nie rozumie natury Oświecenia, błogostanu i\nAbsolutu – pomyśli: „…co za buta, duma, samochwalstwo, narcyzm, brak\nskromności, pomieszało mu się w głowie i popadł w skrajny samozachwyt!”\nJest jednak odwrotnie… Istota wolna od ego i uwarunkowań jest w\n114nieopisanym rozpłynięciu, radości z tego stanu, w którym się znalazła, to\nwręcz zachłyśnięcie odzyskaną Wolnością i Świadomością Swej Najwyższej\nNatury, która okazuje się niezłomną Prawdą. Taka jest różnica w świadomości\nosoby jeszcze śpiącej i przebudzonej do Źródlanej Świadomości. Król Dżanaka\ncałą swą Świadomością widzi i zaznacza, że cały dualizm jest iluzją, ale też\njest Jednością w nim. Jedno niedługie zdanie, a jak trafne w odniesieniu do\ndwajty (dwoistości) i adwajty (niedwoistości = Jedności). A teraz chciałbym\nzwrócić uwagę czytelnika na najpiękniejsze wyrażenie swojej natury w drugim\nrozdziale i jedno z najpiękniejszych afirmacji w całej Asztawkra Gicie!\nPrzypominam, że cały czas trwa monolog przed chwilą oświeconego\n„Ja jestem jedyną Rzeczywistością zatopioną w Najwyższej Świadomości”\nI teraz pytanie do ciebie. Kochana siostro i kochany bracie – czy\npotrafisz stanąć przed lustrem i z całą mocą wypowiedzieć to powyższe\nzdanie? Czy jesteś na to gotowa, gotowy? Zobacz, co czujesz, czy nie ma w\ntobie wewnętrznego sprzeciwu lub buntu…, a może będziesz w pełni je\nakceptować i „zarezonujesz” z nim? Jeżeli niezachwianie wierzysz i wiesz, że\nmówisz o sobie to stwierdzenie, to znaczy, że jest to księga i wieczna mądrość\ndla ciebie, a co najważniejsze - jesteś na właściwej drodze o właściwym\nczasie. Dalej w 18 wersecie król mówi , że wszystko istnieje w nim, choć\nostatecznie nie istnieje w nim. Wydaje się to być paradoksem, lecz dla\nwyższych wymiarów niby zaprzeczająca się idea ma sens i istnieje razem,\njednocześnie. Dżanaka mówi, że mimo bycia kontrolerem wszystkiego i bycia\nwe wszystkim, to pozostaje niewzruszonym Obserwatorem. W Bhagawad\nGicie Kriszna (jako Najwyższa Jaźń) przedstawia się Najwyższym Kontrolerem,\nOstatecznym Kontrolerem - Iśvarą tego co jest przejawione i nieprzejawione.\nOstatnie wersety drugiego rozdziału są powtórzeniem deklaracji o\nNajwyższej Prawdzie, o sobie jako Źródle. Tak jakby król „utrwalał” sobie\nprawdy płynące z odkrytej Świadomości, rozpływając się w Wiedzy Boskiej\nJaźni.115Rozdziały trzeci i czwarty Asztawakra Gity są bardzo ważne, ponieważ\nnaświetlają wątpliwości co do realności samourzeczywistnienia Jaźni, a także\nugruntowują w świadomości tego stanu.\nKról Dżanaka doznaje rozpłynięcia się w Absolucie bardzo szybko. Jak\nwidzimy następuje to już w drugim rozdziale, a jest ich dwadzieścia! Oznacza\nto, że dusza która odgrywa rolę władcy była gotowa, jak również potwierdza\nregułę, że „jeśli uczeń jest gotowy, to nauczyciel (mistrz) się znajdzie”.\nAsztawakra z radością obserwuje swojego ucznia – króla Dżanakę. Jednak\nzgodnie z tradycją, poddaje – jak na nauczyciela przystało – swojego\noświeconego ucznia próbie. Poprzez pytania dokonuje weryfikacji w formie\nzaprzeczeń, czy też wątpliwości: Skoro rozpoznałeś siebie jako Czystą\nŚwiadomość, to dlaczego powstaje chęć posiadania dóbr i bogactw, pasja\ncielesnego zbliżenia i zaspakajania zmysłów, tęsknota za ułudą przypisaną\ntrzeciemu wymiarowi, lęk przed wyzwoleniem, zakłócenie umysłu pochwałą\nlub naganą oraz inne iluzoryczne dualności? Nie należy traktować tego jako\n„wytykania błędów”, lecz jak zostało to wyrażone powyżej, w „sprytny” i\nnieco przewrotny sposób utrwala Dżanakę w przekonaniu o samorealizacji w\nNajwyższej Świadomości. Te pytania są istotne również dla każdego z nas,\nponieważ kontrolnie możemy je zadać sobie czy na pewno jestem bliski\nurzeczywistnienia Jaźni lub czy jestem już zakotwiczony w Prawdziwe, skoro…?\nNależy zaznaczyć, że osiągnięcie stanu Samadhi – samorealizacji nie\nustrzega przed zachowaniami nie zawsze akceptowanymi społecznie,\ndopiero pełne rozpłynięcie się w Źródle niesie nieomylność i Źródlane\nRozdział czwarty to deklaracja zrealizowanego króla jako odpowiedź\nna test wykonany przez nauczyciela – Asztawakrę. Dżanaka podkreśla, że on\njako istota uwolniona od samsary, czyli koła przymusowych i\nzdeterminowanych narodzin i śmierci, co wiąże się również z uwolnieniem od\nzależności prawa karmy (najprościej: prawa przyczyny i skutku) jest wolny od\nudziału w ziemskich przyjemnościach, które są tylko iluzoryczną grą, a także\nnie jest zatopiony w ignorancji, która wraz z iluzją i przywiązaniem jest jak\nciężar dla jucznego zwierzęcia. Mówi się, że działanie samozrealizowanego\nmędrca jest jak rzucenie kamienia do wody, ale bez powstawania kół na jej\ntafli. Dżanaka nie odczuwa nawet ekscytacji ze stanu Najwyższej\nŚwiadomości – swej prawdziwej natury; nie czuje żadnych pragnień, więc jest\nrzeczywiście wolny od ich konsekwencji. Warto zwrócić uwagę na zdanie w\n116omawianym już wyżej drugim wersecie: „Wszyscy Bogowie i Półbogowie\ntęsknią za doświadczeniem tego stanu.” To nie przenośnia! Ziemia jako teatr\ndoświadczeń zarówno iluzji, dualnej matrycy, oddziaływania przedmiotów\nzmysłów, pragnień i ignorancji, jest jednocześnie miejscem doświadczania\ndochodzenia do Prawdy, Samorealizacji, Samadhi i Absolutu. Dlatego istoty z\nwyższych wymiarów schodzą na tą planetę doświadczania, by wzbogacić się\no ten swoisty eksperyment. Dżanaka zakorzeniony w Najwyższej Prawdzie i\nWiedzy stwierdza bardzo ważną rzecz: ze wszystkich istot będących na Ziemi,\nod najmniejszych do największych, w tym Bogów i Półbogów – tylko osoba\nbędąca w Najwyższej Jaźni jest w stanie wyeliminować pragnienia i awersje.Rozdziały piąty i szósty to kontynuacja Boskiego Dialogu między\nAsztawakrą – nauczycielem, a królem Dżanaką – uczniem. Nawet takie,\npowyższe rozróżnienie jest ostatecznie iluzją, ponieważ kiedy dwie\nzrealizowane dusze spotykają się i dyskutują w pełnej Harmonii, zgodności o\nAbsolucie – są JEDNYM. Asztawakra kontynuuje z radością swój dyskurs,\nupewniając Dżanakę o jego Źródlanym pochodzeniu, wzmacniając w nim\nprzekonanie o samorealizacji. Przedstawia cztery argumenty świadczące o\nmanifestacji Najwyższej Prawdy w królu. A oto one:\nZ niczym nie jesteś związany! To bardzo ważna, ale jak „nieoczywista\nidea” dla osoby nieprzebudzonej. Celowo użyłem tu terminu idea,\nponieważ dla osoby „rozsądnej”, racjonalisty, twardo stąpającej po\nziemi brak przywiązania, oświecenie jest tylko ideą, czyli abstrakcyjną\nkoncepcją powstałą w umyśle.\nNajważniejszym przywiązaniem i\npierwszym jednocześnie jest przywiązanie do ciała. Dlatego też\nAsztawakra wymienia jako pierwsze. Ludziom wydaje się, że są ciałem i\nargumentują to w następujący sposób: jeżeli tak wyraźnie czuję ból, to\nznaczy jestem ciałem. To naprawdę przykre być w przekonaniu, że\njestem nerwem, mięśniem, żyłą, kością – mięsem… Prawda jest taka, że\nciało jest najdoskonalszym kostiumem dla Boskiej Świadomości na tej\nZiemi, zgodnie z uwarunkowaniem karmy i dharmy. A to, co czujemy\nukładem nerwowym jest nierzeczywiste, bo przemijające, zresztą takie\nczucie jest domeną nerwów i mózgu, a nie Serca. Tak niezwykle proste\njest otwarcie się na Boską Miłość i odczuwanie Jej wiecznie, a więc to\n117dopiero jest Rzeczywistością. Ten stan należy do świata odczuwania i\nZ niczym nie jesteś utożsamiony, ani niczym ograniczony. Asztawakra\nmówi, że Dżanaka, a więc także każdy z nas jest nieograniczonym\noceanem Najwyższej Świadomości, więc jaki sens jest ograniczać się do\njednej kropli? Ludzie nieprzebudzeni mają niezwykła zdolność\nutożsamiania się z pracą, rodziną, rolami jakimi tymczasowo odgrywają.\nZa to odpowiedzialne jest ego i im bardziej dochodzi do głosu, tym\nbardziej tożsamość z iluzorycznymi rzeczami i stanami jest mocniejsza!\nKolejną ważną cechą, czy „trikiem” jest coś co nazywane jest\n„mechanizmem rozproszonego ja”. Jest to termin znany z psychologii\nuzależnień, ale ludzie przywiązani, a więc niejako uzależnieni wykazują\ndwa stany: z jednej strony mają nieprawdziwe, na wyrost przesadne\npojęcie o nich samych, a z drugiej – bardzo niskie poczucie własnej\nwartości. Obydwa stany emocjonalne są dalekie od prawdy, bo\nwynikają – jak już wspomniałem – z ego, a nie z Najwyższej\nŚwiadomości. Wszystko co utożsamia (przywiązuje) lub ogranicza – z\npewnością zniewala! Dopóki nie opanuje się ego, nie można wykonać\nznaczącego kroku naprzód.\nTy jako Najwyższa Jaźń jesteś Rzeczywisty, wszystko inne nie. Osoba\nnieprzebudzona przyjmuje to co widzi za rzeczywiste i mówi: „Jak\nwszedłem na ścianę, to poczułem uderzenie, a więc jest ona\nrzeczywista.” Jednak ty, kochany czytelniku wiesz już, że to nie jest\nprawda. Ściana jako materia jest zagęszczonym Światłem lub inaczej\nenergią, która wibruje bardzo wolno. Fizycy odeszli już od stwierdzenia,\nże świat ma naturę czysto atomową. Obecnie wyrażają opinię, że świat\njest atomowo-falowy z naciskiem na „falowy”. Od dawna wiadomo, że\nzmysły fałszują odbiór informacji, nie należy im ufać, a mimo to jakoś\nsłużą. Dodatkowo impulsy przetworzone przez umysł zabarwione\nwyobraźnią, przetworzone przez filtr zmagazynowanej pamięci,\ndoświadczenia dają coś, co w znaczny sposób odbiega od\nrzeczywistości. Miraż węża odnosi się do nierzeczywistego odbioru\notoczenia, a także jest symbolem ignorancji. Jak często w nocy\n(błądząc w duchowej ciemności i będąc w uśpieniu ignorancji oraz\niluzji) udało się zwinięty sznur lub ogrodowy wąż do podlewania wziąć\nza leżącego wielkiego gada i przestraszyć się? Noc jest pełna\n„strachów”, prawda? Ignorancja i uśpienie duchowe jest również pełne\nlęków i obaw. O co? O to, do czego jesteśmy przywiązani!\nJesteś ponad dwoistością, która w rzeczywistości nie istnieje. Na\nzakończenie piątego rozdziału nauczyciel Dżanaki przypomina o\nostatniej prawdzie. Jesteś Źródłem, a w związku z tym nie jesteś\ndwoistością, lecz ją ze swej Źródlanej Woli stwarzasz. Dwoistość to iluzja,\nktórą dla potrzeb doświadczania kreujesz umysłem, ale nie jesteś z nią\nw żaden sposób związany. Twoją naturą jest nieskończoność i\nJEDNOŚĆ. Na samym końcu dialogu Dżanaka deklaruje między innymi,\nże nie jest nawet Bogiem! Dlatego, że koncepcja Boga jest równa:\ndobry lub zły, osobowy lub nieosobowy… Do tego jeszcze wrócimy o\n118odpowiedniej porze. Kiedyś pewien mistrz ZEN powiedział:\n„Zastanawianie się nad tym co jest dobre, a co złe jest tylko bolączką\nDżanaka odpowiada na argumenty przedstawione przez Asztawakrę,\nopisując swój stan tkwiąc w nieopisanej radości i bogo-stanie. Ujawnia przed\nnami bardzo istotną właściwość Najwyższej Świadomości – wszechobecność.\nObrazowo mówi, że świat który przyjął materialną formę jak garnek, który\nwewnątrz, jak i na zewnątrz jest otoczony przez powietrze – przeniknięty jest\nNajwyższą Świadomością. Tu warto się zatrzymać. Garnek otacza powietrze\nze wszystkich stron, z dołu, z góry, od wewnątrz i zewnątrz, ale też ściany\ngarnka również zawierają powietrze. Jednak naczynie zawiera cząsteczki\notaczającego go tlenu, azotu itd., a nie powietrze zawiera garnek. Taki\nprzykład ładnie uzmysławia nam, że to świat zawiera i składa się ze\nŚwiadomości Źródła, a jednocześnie Absolut nie identyfikuje się ze światem.Rozdział siódmy to kontynuacja rozdziału poprzedniego. Zaczynamy\njednak od piątego, ostatniego wersetu. Dżanaka deklaruje: „Zaprawdę,\njestem Czystą Świadomością…” Specjalnie podkreśliłem „jestem”, być drogi\nczytelniku zwrócił na to uwagę. Dlaczego nie mówi „Ja jestem”, czy też „Jam\nJest”? Jam lub ja odnosi się jeszcze do świadomości pozornie oddzielonej i\nindywidualnej. Tak więc nie oddaje w sensu bycia Źródłem. Tu należy zwrócić\nuwagę na pewną różnicę między świadomością samozrealizowaną, a\nŚwiadomością Źródła. Otóż, jeżeli jesteś w stanie samadhi i posługujesz się\nokreśleniem „Jam Jest” jest to masz zachowaną świadomość indywidualności\njako cząstka Boga, lecz jeśli rozpływasz się w Najwyższej Świadomości, to\npoczucie indywidualności zanika, a na to miejsce przychodzi po prostu\nJESTEM: JESTEM ABSOLUTEM, JESTEM ŹRÓDŁEM.\nPostaraj się czytelniku\nstudiując rozdział siódmy, lub komentarz do niego donieść się poprzez na\npoczątku odczuwanie, a następnie przez twój poziom świadomości rozumienie. Więc czym jest ta Czysta Świadomość, czy inaczej Najwyższa\nŹródlana Jaźń? Oświecony król w piękny sposób prowadzi nas przez jej\nNaturę, opisując to czym naprawdę jest i przyrównując się do\n119nieograniczonego oceanu. Przypomnijmy cechy, które wymienia król: spokój\ni niewzruszenie, brak odczuwania straty lub zysku (dualizm!), niezmienność,\nnieskończoność, bez skazy, brak odczuwania pragnień jak i przywiązania. Na\nkońcu wymieńmy bezforemność. Jeżeli istnieje co do tej cechy u ucznia\njakakolwiek wątpliwość, oznacza to że istnieje jeszcze przywiązanie do formy –\ndo ciała! Skoro znamy już cechy Źródła wymienione przez Dżanakę w\nsiódmym rozdziale, to rzeczywiście uświadamiamy sobie, że skoro jestem tylko\n(i aż) Wiecznym Obserwatorem - pojawienie się impulsu lub pragnienia\nprzyjęcia, czy też odrzucenia czegokolwiek jest bezsensowne, nieprawdaż?\nRozdział ósmy nosi tytuł „Niewola i Wyzwolenie”. Asztawakra przedstawia\nDżanace różnice pomiędzy stanami zniewolenia i wyzwolenia na poziomie\numysłu. Mówi się o sile umysłu i to jest prawda. Wystarczy zmienić\nświadomość, a umysł przestanie nas zniewalać. Pragnienia, tęsknota to\nprzywiązanie. Ludzie, którzy zabiegają o dobra materialne wpadają w\npułapkę zniewolenia i to być może na wiele wcieleń nie będąc tego nawet\nświadomymi. Umysł ma też właściwość przyjmowania lub odrzucania idei,\nmyśli, tego co subiektywnie odbiera, a to rodzi skrajne emocje: euforii lub\nzłości. Każdy taki stan oddala nas od Najwyższej Obiektywnej Prawdy.\nNajwyraźniej taka aktywność umysłu obserwowana jest u istot w gunie\ntamasu (ignorancji) i często w gunie radżasu (pasji). Ciągłe porównywanie,\nanaliza, aprobata lub negacja, złość, lęk męczy i niszczy psychicznie,\nzgadzają się z tym psycholodzy. Rozchwiane, skrajne emocje, dualizm w\nocenie służy ego i zaspakajaniu pragnień zmysłowych za wszelką cenę, bez\nwglądu w konsekwencje duchowe. Prowadzi to do działań typu „po trupach\ndo celu” – jest to najkrótsza droga, by człowiek przestał być ludzki.\nWyzwolenie od oceniania, pragnień, lęku, emocji jest trudne, nawet bardzo\ntrudne, lecz stanowi naturalny proces rozwoju świadomości.\nNa zakończenie tego rozdziału Asztawakra zwraca uwagę na jeszcze\njeden istotny element: istnienie lub nie istnienie „ja”. Masz więc dwa stany\nświadomości do wyboru: albo identyfikujesz się z „ja”, czyli z rolą jaką\nodgrywasz w swoim życiu będąc święcie przekonanym o realności swojej gry,\nalbo rozpuszczasz „ja” wiedząc, że jesteś Absolutem, nie zaangażowanym\nwykonawcą, lecz spokojnym, niewzruszonym Wiecznym Obserwatorem.\nAsztawakra zaznacza, by dobrze to rozważyć, gdyż ten wybór będzie\ndeterminował twoją przyszłość: będziesz zależny od prawa karmy w dowolny\nsposób obciążając się skutkiem decyzji i działań, albo uwolnisz się od\nsamsary. Dalej w Asztawakra Gicie powiedziane jest , że mędrzec, mimo iż\nwydaje się że działa – nic nie czyni. Wtedy przyjmowanie czegokolwiek lub\nodrzucanie traci sens – zanika…120W rozdziale dziewiątym Asztawakra kontynuuje swój dyskurs, kładąc\ntym razem nacisk na pozostanie bezstronnym wobec wszystkiego co nas\notacza. Dla mędrca – mówi Asztawakra – dualistyczne koncepcje „to wolno\nrobić, a tego nie wolno robić” nie mają znaczenia, ponieważ jest od tego\nwolny. W tym miejscu mogę zacytować mojego przyjaciela, który kiedyś\npowiedział, że im grupa społeczna jest o niższej świadomości, tym ma więcej\nkodeksów, zasad, nakazów, zakazów… Twoja moc tkwi między innymi w\nobojętności wobec dualnej matrycy.\nMistrz mówi, że są trzy pragnienia, które wiążą się z materialną\nrzeczywistością. Są to: pragnienie życia, pragnienie przyjemności\n(zmysłowych) i pragnienie wiedzy.\nPragnienie życia. „Moje życie jest najcenniejsze.” To program\nwynikający z INSTYNKTU samozachowawczego. A jakie istoty są\nzdeterminowane i kierują się instynktem? Zwierzęta! Człowiek kieruje\nsię rozumem i intelektem.\nPragnienie przyjemności zmysłowych. „Każdy człowiek dąży do tego,\nby było mu w życiu jak najlepiej”. Pragnienie przyjemności\nzmysłowych związane jest również z instynktami: wymienionym\nZACHOWANIA GATUNKU. Jakaż iluzja przemijania i śmiertelności!\nSkoro jestem ciałem i przemijam, to muszę pozostawić kogoś\npodobnego do mnie, z mojej krwi i kości, który będzie moim\nkontynuatorem rodu – potomkiem. Pragnienie przyjemności\nzmysłowych ma jeszcze inny aspekt. Ktoś mówi: „Oddałbym wszystko\nza dużą porcję lodów truskawkowych!”. Co za ryzykowna afirmacja!\nCzy rzeczywiście pragnienie przyjemności zmysłowych (tym razem\nchodzi oczywiście o zmysł smaku) warte jest pozbywania się\nnajbardziej wartościowych rzeczy w życiu, istotnych wartości, dzięki\nktórym istota ludzka widzi sens życia. Na to odezwą się głosy: „… ale\nto jest przenośnia!”. Tak, tylko żeby ta przenośnia nie\nzamanifestowała się, bo przecież myśl, słowo, pragnienie zabarwione\n(a więc wzmocnione) emocjami ma moc twórczą! Nasuwa się\nrefleksja: jak łatwo „zaprzedać duszę”…\nPragnienie wiedzy. „Wiedza to potęgi klucz”, „Jak będziesz się uczył,\nto coś osiągniesz w życiu”. Czy na pewno o to tak naprawdę chodzi?\nPragnienie wiedzy to ciekawość, czyli nienasycona natura ego. Czy\nsłyszałeś slogan „wiedzy nigdy dość”? Zrealizowany mędrzec nie\n121zabiega o wiedzę na temat niestałego, przemijającego,\niluzorycznego świata. Jemu wystarczy Boska Wiedza, że wszystko\npochodzi od Źródła. „Wszystko co jest na tym świecie stworzone\nskłada się z pragnień i tylko z pragnień.” – mówi pod koniec tego\nrozdziału Asztawakra i radzi – „Dlatego porzuć to wszystko”.\nNauczyciel mówi o wszystkich pragnieniach. Dajmy na to pragnienie\nszczęścia, które jest podobne do wspomnianego pragnienia\nprzyjemności zmysłowych; ludzie poszukują szczęścia w nietrwałych\nprzedmiotach świata materialnego lub byciu z drugą osobą. Gdyby\nrzeczywiście takie przywiązania przynosiły szczęście, to przez\nprzypisaną doskonałość nie powodowałyby niepokoju w umyśle i\ncierpienia, prawda? A przecież wystarczy zanurzyć się w Boskości w\nnas, w naszej Źródlanej Naturze, by osiągnąć nieopisane szczęście.\nNa koniec można postawić tezę, że nieangażowanie się i bezstronność\nwobec kuszących miraży tego świata nie tylko chroni nas od przywiązania,\niluzji, ignorancji i cierpienia, ale pozwala osiągnąć poziom Czystej\nŚwiadomości, która jest celem każdej istoty przejawiającej się w trzecim\nKolejny, dziesiąty rozdział nosi nazwę „Spokój”. Asztawakra mówi, że\nprzez porzucenie negatywnych emocji, pragnień, wrogości, potrzeb zysku,\npoczucia straty… wyswabadzamy się od kolejnych zależności. To wszystko\nrazem powoduje istny efekt domina lub stanowi pułapkę nakręcających się\npragnień i emocji w nieskończoność.\nJedyną metodą wyrwania się z tego kołowrotka, to ćwiczenie\nobojętności wobec wszystkiego – radzi mistrz. To daje również wewnętrzny\nspokój. Wieczny Obserwator w swej naturze jest spokojny, bo gdyby nie był –\nstałby się zaangażowanym wykonawcą! Drugi werset tego rozdziału mówi\n„Spójrz na takie sprawy jak przyjaciele, ziemia, pieniądze, własność, żona i\nspadki jak tylko na sen albo magiczne przedstawienie trwające przez trzy lub\nCo Asztawakra miał na myśli? Wszystko co jest wokół nas jest tymczasowym\ndarem od Stwórcy, który należy szanować, ale bez przywiązania. Wszystko to\njest nietrwałe i trwa przez krótką chwilę. Asztawakra używa obrazowego\njęzyka: sen, magiczne przedstawienie, iluzja… Drogi czytelniku, nie staraj się\nraczej żonie mówić, że jest iluzją lub magicznym trikiem – na pewno nie\nwyjdzie ci to na dobre . Określenie „trzy lub pięć dni”, to również\nsymboliczne wyrażenie krótkiej chwili, momentu. Dalej jest mowa o pragnieniu\njako zniewoleniu, ale Asztawakra dokonuje porównania: PRAGNIENIE =\nSAMSARA. Do momentu, kiedy odzywają się pragnienia, w szczególności\nzaspakajania zmysłów, jesteś w niebezpieczeństwie nieprzerwanego i\nwymuszonego cyklu narodzin i śmierci, czyli Samsary. Kiedy stajesz się\nobojętny osiągasz spokój przez ugruntowanie się w niewzruszonej obojętności i\nwyzwolenie od namiętności. Następny (piąty) werset jest bardzo interesujący,\n122ponieważ określa naturę Dżanaki, jako Absolutu. A wszystko inne określa\nbezwładnym niebytem. I znów ten sam apel do czytelnika: twoja teściowa\nnie zasługuje, by nazwać ją „bezwładnym niebytem”! To stworzenie, które\nwypływa i wpływa do Źródła. Ponieważ fizyczna forma tego stworzenia jest\nnietrwała, iluzoryczna więc jest bezwładnym niebytem – gdy pozbawiona jest\nożywiającej Boskiej Cząstki zwanej duszą. „Niewiedza o sobie jest niczym,\nzatem jakie masz pragnienia – aby być Świadomym?” Postarajmy się\nrozszyfrować to niełatwe zdanie. „Niewiedza o sobie jest niczym.” – Będąc w\nnieświadomości istota nie wie, jaka jest jej prawdziwa Natura, a w związku z\ntym cała wiedza jaką reprezentuje, płynącą z iluzorycznego świata z\nfałszywej identyfikacji nic nie znaczy, jest niczym. „…zatem jakie masz\npragnienia – aby być Świadomym? Czyżby Asztawakra znowu się pokusił, by\nsprawdzić Dżanakę? Na pierwszy rzut oka tak to wygląda, ale ta wypowiedź\nma głębsze znaczenie. Niektórzy nauczyciele twierdzą, że osoba która bardzo\nmocno pragnie oświecenia, osiąga je. Może faktycznie za ileś tam wcieleń,\nlecz pragnienie jest samo z siebie zaprzeczeniem Oświecenia! Będziemy\npowtarzać tę Prawdę często w komentarzach do Asztawakra Gity: W\nmomencie, kiedy usuniesz pragnienia doznasz Oświecenia.\nAsztawakra przypomina Dżanace, że w Najwyższej Jaźni nic już nie ma\nznaczenia, wszystko przeminęło: posiadanie, relacje, pragnienia, jest tylko\nSPOKÓJ. W stanie Najwyższej Prawdy osoba ma już serdecznie dość bogactw,\nzmysłowości i dążenia do wykonywania „dobrych uczynków”. A przecież jest\nto tak bardzo pożądane w świecie? Zaraz o co tu chodzi? Można zrozumieć,\nże bogactwa i zmysłowość powoduje zamęt w umyśle i emocjach, ale dobre\nuczynki? Tak, to też, bo jeśli kładziesz nacisk na „zaliczanie” dobrych\nuczynków jesteś znów zaangażowanym wykonawcą, a nie Wiecznym\nObserwatorem… poza tym skoro już to robisz, to w jakim celu? Większość robi\nto na pokaz, by zaspokoić ego – „przecież trzeba mieć dobry wizerunek u\ninnych!” Mistrz mówi, że w lesie Samsary umysł nie znalazł zaspokojenia. Kiedy\nczytam te słowa nasuwa mi się przysłowie „Im dalej w las, tym więcej drzew”.\nKoło narodzin i śmierci bardzo trafnie przyrównane jest do lasu. W Samsarze\nrównież można potknąć się wielokrotnie, pokaleczyć się, pokrążyć wiele razy,\na główną atrakcją tego lasu jest ukąszenie przez Czarnego Węża… Na koniec\nAsztawakra obiecuje, że ten czas bólu i mozolnej pracy się skończył. To\nzupełnie jak słowa mistrza Patandżali w Jogasutrach: Doświadczyłeś już\nwszystkiego, więc porzuć to i podążaj ścieżką Jogi. Joga nie oznacza tylko\nćwiczenia asan, praktyk duchowych, mających na celu kontrolę umysłu, lecz\nprzede wszystkim Wysoką Świadomość - Świadomość Jaźni.123Asztawakra kontynuuje swój dyskurs dla oświeconego ucznia – Dżanaki\nz perspektywy Boskiej Mądrości w kontekście Wiweki (rozpoznawania co jest\nrzeczywiste, a co nie). Jeżeli jesteśmy niewzruszeni i nietknięci w naszym stanie\nNajwyższej Świadomości, to zdajemy sobie sprawę nie tylko z iluzji dualnej\nmatrycy, jak i z tego, że wszystko co jest niezamanifestowane czy\nzamanifestowane, jakiekolwiek zmiany , transformacje mają tą samą naturę.\nW Boskiej Mądrości pozbywamy się pragnień, ponieważ to my jesteśmy\nŹródłem. Stwórca, Źródło jest obfitością, więc pragnienia są niepotrzebne\nskoro dostęp mamy do wszystkiego. Asztawakra mówi, że mędrzec zatopiony\nw Najwyższej Jaźni nie przywiązuje uwagi do dualności upodobań: „lubię” lub\n„nie lubię”. Wszystko dzieje się z woli Stwórcy i doświadczenia typu szczęście\nlub nieszczęście, w Najwyższej Świadomości w żaden sposób nie dotykają\nistoty zrealizowanej, która jest odwieczna, niewzruszona i spokojna. Werset\nczwarty mówi o nieprzywiązywaniu się do efektów działań, bez względu na to\nczy czynimy coś, czy pozostajemy w bezruchu. W Bhagawad Gicie jest\n„Masz prawo do wykonywania swoich przypisanych obowiązków, ale\nnie możesz rościć sobie pretensji do owoców swojej pracy. Nigdy nie\nuważaj siebie za przyczynę rezultatów swojego działania i nigdy nie\nprzywiązuj się do niewykonywania swego obowiązku.” (BG 2.47)\n„Pan rzekł: Kto nie przywiązuje się do owoców swojej pracy i pełni swój\nobowiązek tak, jak powinien – ten posiada prawdziwe wyrzeczenie i jest\nprawdziwym mistykiem, nie zaś ten, kto nie zapala ognia i nie wykonuje\nżadnej pracy.” (BG 6.1)\nWielu ludzi przypisuje sobie „zasługi” w sukcesie, nawet jeśli nic nie robią w tej\nkwestii. Znane jest powiedzenie, że sukces ma wielu ojców, a porażka\nżadnego. Jest to świadomość osób będących w duchowym uśpieniu.\nDlaczego nie powinniśmy przywiązywać do efektów pracy? Przynajmniej z\n To co czynię, nie robię to „ja” tylko Stwórca we mnie, w związku z czym\ndo niego należą rezultaty działań.\n Jeżeli uważam, że to „ja” jestem wykonawcą – karmię własne ego i\nmogę wpaść w fałszywą dumę, a to z kolei ściąga mnie do ziemskich\n124 Wiążę się ze skutkami karmy wynikającymi z czynów, a to nie pozwala\nwyzwolić się z Samsary.\nCierpienie jest tylko produktem umysłu, jeżeli oczyścimy umysł, pragnienia i\nból rozpłyną się jak mgła zakrywająca czyste niebo. Jak mówi Asztawakra –\njest się zawsze i wszędzie szczęśliwym w Wewnętrznym Pokoju. „Istnieje Brahma\npo ostatnią kępę trawy” – we wszystkim ( w całym stworzeniu) manifestuje się\nOjciec – Źródło jako Stworzyciel. Problemem chrześcijaństwa jest oddzielenie\nStwórcy od stworzenia. Dżanaka utwierdza nas w przekonaniu, że to iluzja!\nSkoro istnieje tak ogromny i nieskończony potencjał we wszelkim bycie, to\nrację mają buddyści twierdząc, że nawet trawa może być oświecona.\nBrahma to aspekt Stwórcy stwarzającego. Kiedy jesteśmy tego świadomi, to\numacniamy się we własnej Źródlanej Naturze: niewzruszeni, czyści i spokojni.\nTak bowiem manifestuje się Najwyższa Świadomość.\nOświecony król Dżanaka opisuje stan zakotwiczenia i trwania w\nNajwyższej Jaźni. W pierwszym wersecie dwunastego rozdziału Asztawakra\nGity wyjaśnia częściowo, dlaczego był gotowy by spotkać mistrza i dostąpić\noświecenia, jak już wiemy po przeczytaniu rozdziałów pierwszego i drugiego,\nw ekspresowym tempie. Dżanaka, jako władca rozległego państwa, które\nobejmowało prawie cały dzisiejszy Nepal, miał bardzo dużą ilość możliwości\ndoświadczania luksusu i uciech zmysłowych. On jednak spędzał czas na\nstudiowaniu Wed i medytacjach, dlatego przed samorealizacją był\nuznawany za mędrca. Wspomina o powściągliwości od aktywności fizycznej,\nw mowie, w końcu wyrzekł się błędnego spostrzegania siebie – z poziomu\nego. Dalej wypowiada się o braku przywiązania, które przyszło neutralnie i o\nspokoju umysłu, które wynikło ze wspomnianego braku przywiązania oraz o\nsamowiedzy, że nie jest przedmiotem tych zmysłów. Wielu Nauczycieli\nludzkości mówi o braku przywiązania. Zacytujmy jednego z bardziej znanych,\nktóry mówi o przywiązaniu do ciała:\n"Przywiązanie do ciała jest cechą ludzką, nieprzywiązanie - boską.\nPrzywiązanie do ciała jest przyczyną cierpień i nieszczęść." – Sathya Sai Baba\nO zmysłach, umyśle oraz o kontrolowaniu ich mówi Kriszna w swoim dyskursie\ndo Ardżuny na polu Kurukszetra. Również zwraca uwagę, że jako źródło\nwszystkiego jest Inicjatorem między innymi kontroli zmysłów.\n„Inteligencja, wiedza, wolność od wątpliwości i złudzenia, dar\nprzebaczania, prawdomówność, kontrola zmysłów i umysłu, szczęście i\nniedola, narodziny, śmierć, strach, odwaga, łagodność, spokój,\nzadowolenie, wyrzeczenie, dobroczynność, sława i niesława, wszystkie\nte różne cechy żywych istot przeze Mnie Samego zostały stworzone.”\n„Bez względu na to, gdzie by umysł nie zbłądził – z powodu swojej\nchwiejnej i niespokojnej natury – należy natychmiast powstrzymać go i z\npowrotem poddać kontroli Jaźni.” (BG 6.26)\n125Dżanaka dalej mówi, że odrzucenie i akceptacja oraz inne dualizmy ustały,\ngdy stał się Brahmanem2, istotą zatopioną w Wiecznej Najwyższej Jaźni. Każdy\nz nas żyje w jakichś relacjach społecznych: żona, mąż, rodzic i dziecko,\nnauczyciel i uczeń, szef i pracownik, sprzedawca i klient… specjalnie\nwymieniłem te role społeczne w ujęciu par dualnej matrycy, ponieważ\nDżanaka mówi, że wyszedł poza te relacje i osiągnął Najwyższą Jaźń. Jak\nwidzimy, każdy dualizm jest iluzją, a tkwienie w nim jest ignorancją. Dopiero\nkiedy zobaczymy Prawdę, wiemy już, że jest to iluzoryczna relacja, bo oparta\nna roli jaką się odgrywa w teatrze życia. Nie oznacza to, że należy opuścić\nrodzinę, żonę, męża, dzieci – to doprowadziłoby do cierpienia i byłby to\nwystępek przeciwko niekrzywdzeniu (ahimsa). Chodzi tu o rozpoznanie, czym\nta relacja tak naprawdę jest i z poziomu Najwyższej Prawdy bycie\nniezaangażowanym Odwiecznym Świadkiem. Choć wydaje się, że mędrzec\ndziała (pełni swoją rolę), to w rzeczywistości nic nie robi (jest obojętny wobec\nroli społecznej, którą do tej pory pełnił). Zakotwiczenie i trwanie w Najwyższej\nJaźni uwalnia od niewiedzy, ignorancji w podejmowaniu lub porzuceniu\ndziałania. Jako Najwyższa Świadomość nigdy nie działałeś, ani nigdy nie\nzaniechałeś czynności – drogi czytelniku. Podobnie próba myślenia o czymś,\nco jest nie do ogarnięcia umysłem jest bez sensu i stratą czasu. Dla ciebie,\njako Najwyższej Jaźni, każda czynność nie jest Ci obca, a jednocześnie tkwiąc\nniewzruszenie w Źródle - nigdy nie wykonana! Dżanaka na zakończenie mówi,\nże celem życia człowieka jest osiągnięcie Najwyższej Prawdy, więc jeśli do tej\npory sądziłeś, że celem twojej manifestacji była rodzina, majątek, kariera,\nuznanie, zabezpieczanie przyszłości – to byłeś w błędzie…Oświecony Dżanaka kontynuuje swój wywód o naturze Oświecenia. W\npierwszym wersecie zwraca uwagę na odrzucenie wszystkiego jako stan\nniełatwy, zarówno do osiągnięcia, jak i do wytłumaczenia. Dla osoby\nposługującej się tylko rozumem z trudem do zaakceptowania jest odrzucenie\nzdobywania. „Dlaczego mam wyrzec się dóbr skoro są przydatne, cieszą oko i\nchce się je mieć coraz więcej? Mam ładny dom, ładne samochody, sprzęt\nelektroniczny najwyższej generacji (przecież nie zostanę w tyle za innymi!),\nmam atrakcyjną żonę (ona podnosi mój status społeczny, będąc z nią jestem\njeszcze bardziej dumny z tego, co mam i osiągnąłem!).” Osoba, która słucha\n2Brahman - bezosobowy aspekt Absolutu posiadający w pełni cechę wieczności (sat).126takich wypowiedzi kiwa głową ze współczuciem. Wygląda na to, że ten\nczłowiek zamiast umysłu ma ego, nie wspominając o sercu! Z posiadania\ndóbr można EWENTUALNIE mieć satysfakcję, ale nigdy szczęście. Odrzucenie\nwyrzeczenia, to stan kiedy istota nie jest przywiązania, ani nie odczuwa żalu z\ntego co posiada lub traci. Król, który jest zakotwiczony w Najwyższej\nŚwiadomości odczuwa obojętność wobec luksusu i dóbr, których i tak nie\nposiada, ponieważ przynależą do Źródła. Dalej Dżanaka mówi o porzuceniu\ntrzech postaci cierpienia. Powtarza on za Wedami: cierpienie z powodu\nciała, udręka z powodu mowy i umysłu. Te trzy cierpienia dotyczą nas\nsamych: niewłaściwe traktowanie własnego ciała, niewłaściwa – czcza\nmowa i umysł – zadręczany lękami, wątpliwościami i koncentrujący się na\nmyśleniu, które w ostateczności nie ma znaczenia. Również cierpienie w\nujęciu tych trzech aspektów może być przysparzane innym istotom.\nUwalniając się od tego osiągamy błogostan i manifestujemy Najwyższą Jaźń,\nco – ponownie słusznie podkreśla król – jest celem całej ludzkości.\nŻadna czynność, czy to spanie, czy chodzenie, nie przynosi w\nNajwyższej Przyczynie ani zysku, ani straty. Podobnie, jeśli ludzie oceniają daną\nokoliczność jako stratę, czy zysk tkwią w iluzji dualności i ignorancji dotyczącej\nich Prawdziwej Natury – Najwyższej Świadomości. Skoro nie ma zysku i straty,\ndziałania lub powstrzymywania się od działania, to w związku z tym nie istnieje\nto co jest przyjemne i nieprzyjemne? Bycie poza tym stanem jest\nugruntowaniem w Najwyższej Prawdzie, która niesie Pokój, a tego efektem jest\ntrwanie w nieopisanym słowami błogostanie.\nRozdział czternasty to zakończenie na ten czas monologu króla Dżanaki, w\nktórym dzieli się istotą swojej Świadomości, której niedawno dostąpił. Mówi, że\npozbywając się jakiejkolwiek mentalnej aktywności jest jak człowiek obudzony\nz uśpienia. Myśli nie da się do końca wyeliminować, ale jeśli płyną\nmimowolnie i nie zważamy na nie, nie koncentrujemy się na nich, to jesteśmy\nwolni od myślenia lub pamiętania czegokolwiek. Osiągamy wówczas spokój\numysłu zatapiając się w Źródlanej Ciszy. Pragnienie jest wyeliminowane,\nponieważ cel pragnienia, jak i źródło przywiązania jest iluzoryczne. Będąc\nWiecznym Świadkiem, zatopionym w Najwyższej Źródlanej Naturze nie ma się\npragnień – więc występuje też brak chęci do wyzwolenia od czegokolwiek.\nDżanaka będąc wszystkim jako Najwyższa Jaźń, reprezentuje zarówno stan\nmędrca, jak i uśpionego. Tylko ten, który jest zatopiony w Najwyższej\nŚwiadomości może zrozumieć istotę reprezentującą Wiedzę o sobie jako\nŹródle.127Asztawakra z radością będąc w wewnętrznej ciszy i niezmąconym\nbłogostanie wysłuchuje spontanicznej wypowiedzi ucznia na temat swojego\nurzeczywistnienia. Dalej kontynuuje mistrz Asztawakra. Osoba poszukująca\noświecenia będąca jeszcze bez świadomości o swojej Prawdziwej Naturze\nzdarza się, że potrzebuje instrukcji, a właściwie niemal ciągłego prowadzenia\nmistrza. Dzieje się tak do momentu, gdy istota uświadamia sobie, że ma\n„wewnętrznego guru”. To też jest tylko etap , gdyż niczego nie potrzebuje\ndusza, która jest w tym samym stanie co Asztawakra, czy król Dżanaka.\nAsztawakra uświadamia Dżanace, że naturą oświecenia jest odseparowanie\nod rzeczy spostrzeganych zmysłami. Wprawdzie w tym wersecie (AG 15.2)\nużyte jest słowo sanskryckie niesmak, czy niechęć, to jednak nie oddaje w\npełni znaczenia tego co tłumaczy Asztawakra. Niesmak i niechęć\nwkomponowane są jeszcze w dualizm: smak – niesmak, chęć – niechęć.\nAsztawakra podkreśla, że mimo wiedzy o Absolucie, Jaźni, Dżanaka nie jest\npozbawiony wolnej woli i może czynić jak zechce. Jednak, czy osoba\nsamozrealizowana będąca w tak niezwykłym stanie chciałaby wrócić do\ncierpienia z powodu iluzji? Rozpoznanie siebie we wszystkim i wszystkiego w\nsobie nie wyklucza zaniechania poczucia odpowiedzialności. Ktoś może\npowiedzieć: „No jak to, mam być nieodpowiedzialny?!” Odpowiedzialność,\npodobnie jak ambicja są związane z dharmą (pełnienie obowiązków,\npowinność i właściwe postępowanie) i z ego. A skoro istota będąca w\nNajwyższej Świadomości jest obojętna wobec ego i dharma jej już nie dotyczy\n(ponieważ nic nie czyni), to poczucie odpowiedzialności, które jest bardzo\ncenione w trzeciowymiarowym społeczeństwie rozmywa się w niewzruszonej\nNajwyższej Jaźni. Asztawara radzi, by nie martwić się niczym, ponieważ to\nciało jest niestabilne: przychodzi, rozwija się, starzeje, umiera i rozpada, lecz\nmy jesteśmy odwiecznie trwającą Rzeczywistością. Lęk przed śmiercią,\nwszyscy mówią, że to naturalne. No cóż, jest to tak samo naturalne, jak\nignorancja co do Wieczności i iluzja co do ciała. Asztawakra podaje piękny\nprzykład na to, że wszystko co jest zamanifestowane i niezamanifestowane\nzawarte jest w Źródle, składa się ze Źródła. Biżuteria: pierścionki, bransoletki\nzrobione są ze złota, staną się kiedyś z powrotem bezforemnym złotem. Mimo\nże mają formę, kształt, kolor i wagę, ich naturą jest czysty kruszec. Istota, która\njeszcze się nie przebudziła sądzi, że jest bransoletką, czy wręcz patyną na\nbiżuterii, a nie najczystszym pierwiastkiem, metalem. Dalej mistrz przypomina\nbardzo ważną prawdę. Wszystko wydaje się, że istnieje. Nasz umysł to kreuje,\na zmysły odbierają, jako rzeczywiste. Jest to iluzja. Tak naprawdę jesteś Ty i Ty\njesteś wszystkim, nic poza tym, bez jakichkolwiek uwarunkowań w ujęciu\nOstatecznym. Asztawakra przedstawia uczniowi kolejny paradoks: mimo tak\nzwanego wyzwolenia nie jesteś (Ty również czytelniku) ani zniewolony, ani\n128wyzwolony będąc w swej Naturze. Jak bowiem Źródło może być zniewolone\n(sic!), a tym bardziej wyzwolone! Na końcu tego rozdziału Asztawakra mówi,\nby zaprzestać medytacji. Może to wydawać się kontrowersyjne dla tych co\npraktykują z różnych powodów, lecz będąc w Najwyższej Świadomości,\nroztopionym w Źródle nie istnieje potrzeba praktykowania czegokolwiek, jak i\nrobienia czegokolwiek. Umysł jednak w swej naturze potrafi przylgnąć do\njakiejś rzeczy lub przyczepić się do myśli. To jednak nie jest potrzebne i mistrz\nprzed tym ostrzega, gdyż powoduje to przywiązanie. W swej naturalnej\nWolności przymuszanie umysłu do jakiejkolwiek czynności mija się z celem,\nponieważ nie przynosi to rezultatów w postaci straty lub zysku, o czym już\nW rozdziale szesnastym Asztawakra kontynuuje swój dyskurs dając specjalne\nwskazówki dla Dżanaki. Od niepamiętnych czasów wszystkie religie na Ziemi\nwmawiały nam, że Boga można poznać przez czytanie świętych,\n„objawionych” ksiąg. Prawda jest jednak inna i bardzo prosta: jeżeli nie\npuścisz wszystkiego, chodzi tu oczywiście o przywiązanie, to do tego\nmomentu nie będziesz zakorzeniony w Najwyższej Jaźni. Możesz robić\ncokolwiek, medytować, kolekcjonować materialne dobra, jednak dążeniem\numysłu będzie cały czas to samo - powstrzymywanie się lub nie\npowstrzymywanie się, czyli działanie. Ten obłędny dualizm jest istną pułapką.\nDziałania, które nie są w Stwórcy, dla Stwórcy i przez Stwórcę będą zawsze\nobarczone błędem, ignorancją, cierpieniem, ponieważ jest to poruszanie się\npo omacku. Dalej oświecony mistrz przypomina, że umysł wolny od dualizmu i\npary przeciwieństw "zrobiłem to" i "nie zrobiłem tego" staje się obojętny i\nniewzruszony na iluzoryczne stany i rzeczy. Nie istnieje ani bogactwo, ani\nzmysłowość, ani nawet wyzwolenie, jest tylko JESTEM! Tak jak już zaznaczyłem,\nw Indiach uznaje się wszystko co jest przemijające za iluzję. Więc bogactwo,\nzmysłowość i wyzwolenie to ILUZJA, ponieważ trwają tylko chwilę. Wymieniaj\ncokolwiek - poza Źródłem, Stwórcą – to wszystko w rzeczywistości nie istnieje.\nDalej Asztawakra mówi o ludziach, którzy dzielą się na dwie grupy:\nprzywiązanych i wstrzemięźliwych. Mówi się, żeby nie popadać w skrajności i\nto jest prawda. Jednak bycie pośrodku między wyżej wymienionymi stanami\nnic nie daje. Dopiero puszczenie jednego, jak i drugiego, wznosi do\nNajwyższego Poziomu. Wtedy taki mędrzec, jak zaznacza Asztawakra nie jest\nani skromny ani zachłanny. Każde dualistyczne odczuwanie jak odraza i\nprzyjemność to ignorancja przejawiająca się jako brak rozeznania między tym\nco jest prawdziwe, a nieprawdziwe (Viveka), a to powoduje zakorzenienie i\nwzrastanie (korzeń i gałęź Samsary) w licznych cyklach żyć. Kolejne zdanie\njakie wypowiada Asztawakra może okazać się bardzo odkrywcze dla\nniejednej istoty: „Pragnienie rodzi się z działania, a niechęć z powstrzymania\nsię…” Pokazuje to, jak mogą być ze sobą powiązane dualne pary\nprzeciwieństw. Gdyby zacząć poszukiwać różne cechy dualizmu i relacje\nmiędzy nimi okazałoby się, że jest to samonapędzający się mechanizm zwany\nw sanskrycie maja – iluzja! W biblijnym nowym testamencie Jezus mówi: "\nPozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie, nie przeszkadzajcie im; do takich,\nbowiem należy królestwo Boże." (Ew. Marka 10:11-17) Oznacza to, że będąc\n129jak dziecko jesteśmy bardziej skłonni do przyjmowania subtelnych Energii,\nImpulsów Źródła. Czy zauważyłeś Drogi Czytelniku, że prostota, czystość,\nspontaniczność to cechy zrealizowanych mistrzów? Czyż do nich nie należy\njuż Królestwo Niebieskie? Asztawakra właśnie o tym mówi: dziecko jest wolne\nod par przeciwieństw, choćby dlatego, że ich nie rozumie i świadomie ich nie\nmanifestuje. Dziewiąty werset tego rozdziału mówi o namiętności i\nbeznamiętności. Namiętność to podążanie za zmysłami i ego, nie\nkontrolowanie ich, a wręcz bycie ich niewolnikiem. Tak więc, człowiek\nbędący pod władaniem zmysłów pragnie uwolnić się od Samsary, która jest\nźródłem cierpienia, jednak nie wie jak, gdyż tkwi w iluzji, targany\nniepewnością szuka drogi do wyzwolenia. Natomiast człowiek, który\nkontroluje ego, a zmysły i przedmioty zmysłów nie mają na niego wpływu, nie\nodczuwa cierpienia nawet uwarunkowany kołem narodzin i śmierci,\nponieważ poznał swoją Prawdziwą Naturę i znowu jak mówi chrześcijańskie\npismo: „Poznajcie Prawdę, a Prawda was wyzwoli.” (Ew. Jana 8:32)\nPrzywiązanie i duma jest przyczyną cierpienia. Tak najkrócej można określić\ndziesiąty werset. Duma z wyzwolenia – to iluzja a jednocześnie pułapka, w\nktórą można wpaść. Jest to zaskakujące, ale jeśli chwilę nad tym się\nzastanowimy, to rzeczywiście takie niebezpieczeństwo nie jest wykluczone.\nNawet bogowie i półbogowie nie mogą poprowadzić i zakotwiczyć adepta\nw Absolucie, jeśli on nie odpuści wszystkiego z umysłu. Oznacza to, że od\nsamego początku do samego końca istotna jest wola i nic oraz nikt nie może\ningerować w Uniwersalne Prawo Wolnej Woli.Asztawakra w tym rozdziale mówi o esencji samorealizacji. Stan ten jest\nowocem Wiedzy Transcendentalnej i owocem praktyki jogi. Już zaznaczałem\npoprzednio, ale przypomnę, że słowo „joga” nie tylko oznacza praktykę, lecz\nrównież cel praktyki, czyli urzeczywistnienie Jaźni. Asztawakra w ramach\nprzypomnienia mówi, że osoba zatopiona w Absolucie nie odczuwa\nnieszczęścia, ponieważ jest wszystkim, wszystko z niej jako Źródła wypływa i do\nniego wraca. Rzadko spotyka się taką osobę, która nie miałaby żadnego\nstosunku do rzeczy, które posiada lub nigdy nie posiadała. Nie ma ona\nmarzeń, ani zniewalających pragnień, a także nie odczuwa żalu po stracie.\nMędrzec, który osiąga Najwyższy Stan Świadomości nie odczuwa pragnienia\npowrotu do poprzedniego życia, ponieważ żadne przyjemności zmysłowe i\nżadne choćby największe, najpiękniejsze dobra materialne nie mogą równać\nsię ze stanem serca i umysłu osoby będącej w błogostanie Źródła. Mistrz\n130podaje tu przykład słonia, który znalazłszy przepyszne dla niego liście Salaki3\nnie wróci już do mniej atrakcyjnych liści Nimby. W tym miejscu mam\nszczególna okazję pokazać czytelnikowi, jak dowolnie bywa tłumaczony ten\nsam werset (17.3) Asztawakra Gity. Oto Asztawakra Gita w tłumaczeniu\n„Gdyby małpa odkryła uroczy zakątek pełen dojrzałych bananów i\nrozkoszowałaby się znalezionymi owocami, czy zwróciłaby uwagę na\nznajdujące się tam również korzenie i gorzką korę?”\nJest to również piękny przykład, który ma ten sam sens, ale jakże odmienną\ntreść. Asztawakra w siódmym wersecie daje istotna radę: by żyć szczęśliwie z\ntym, co się posiada i sobą reprezentuje, lecz bez emocji, ani pragnienia\nodrzucenia tego wszystkiego, ani złości na kontynuację obecnego stanu\nrzeczy. Innymi słowy, wszystko co jest wokół mnie chwilowo istnieje, lecz ja\nJESTEM Wiecznym Obserwatorem. Dla wyzwolonego umysłu i obudzonego\nserca – jak mówi mistrz do Dżanaki – Najwyższy Stan jest wszędzie,\ngdziekolwiek mędrzec odwróci głowę, tam spostrzega tylko Najwyższą\nŚwiadomość. Skoro tak, to osoba, która zakotwiczona jest w Absolucie, ani nie\nśpi, ani nie czuwa – w rzeczywistości nie wykazuje nawet najmniejszej\naktywności, ponieważ jak już wielokrotnie pisałem, Najwyższa Jaźń jest\nniewzruszona, spokojna i wieczna. Dalsza część siedemnastego rozdziału to\nponowne, jak to miało miejsce w poprzednich rozdziałach, przypomnienie o\naspektach wolności mędrca „dla którego skończyły się dni w Samsarze”.\nCzuje obojętność wobec zbliżającej się śmierci, czy namiętnej, pięknej\nkobiety. Dla osoby nieprzebudzonej duchowo to może być niewyobrażalne,\nponieważ dwa powyżej podane przykłady wywołują silne emocje. Śmierć –\nzłość, uczucie bezsilności i lęk, a kobieta u mężczyzny wywołuje nie tylko\npodniecenie fizyczne, lecz liczne stany niepokoju w umyśle. Innym niezwykle\ntrudnym procesem pracy nad sobą dla wielu jest zaprzestanie oceniania,\ngłównie w kategorii „dobra” i „zła”. Taka wiedza jest przekazywana Ardżunie Kriszna na polu Kurukszetra mówi, że wszystko jest jednym, nie ma dualizmu.\nWyjście ponad ocenianie i iluzję to pokonanie guny4 natury materialnej.\n„Pan rzekł: O synu Pandu, kto nie żywi nienawiści do oświecenia,\nprzywiązania i ułudy, kiedy są obecne, ani nie tęskni za nimi, kiedy\nznikną; kto pozostając neutralnym, transcendentalnym i niewzruszonym\nwobec wszelkich tych reakcji materialnych cech, wiedząc, że jedynie\nguny są aktywne; kto jest utwierdzony w jaźni i tak samo traktuje\nszczęście i niedole; jednakowym okiem patrzy na grudkę ziemi, kamień i\nkawałek złota; kto jest jednakowy wobec rzeczy pożądanych, jak i\nniepożądanych; kto jest zrównoważony i jednakowo odnosi się do\npochwał, jak i do oskarżeń; kto pozostaje niezmienny wobec honoru i\n3Salak (Salacca zalacca lub Calamus zalacca) jest gatunkiem palmy z rodziny Arekowatych występującym w Indonezji i\nMalezji. Palma ma krótką łodygę oraz liście o długości dochodzącej do 6 metrów.4Byt zewnętrzny i umysł (manas) posiadają trzy właściwości, są jakby splecione z trzech nici:\ntamas — bezwład i nietrwałość, radżas — pobudzenie i namiętność, sattwa — czystość,\nświetlistość, lekkość.131dyshonoru; kto traktuje wrogów na równi z przyjaciółmi; kto porzucił\nwszelkie przedsięwzięcia materialne – taki człowiek pokonał guny\nnatury materialnej. (BG 14.22-25)”.\nW tym miejscu warto bym przekazał wam pewną anegdotę: Żyła sobie\ncyganka, była wdową z trójką dzieci. Codziennie rano wychodziła, by trudnić\nsię kradzieżą. Kradła portfele i portmonetki. Pewnego wieczoru wracała z\npokaźnym łupem – miała przy sobie cztery portfele z pieniędzmi. Była\nszczęśliwa, ponieważ mogła wykarmić często głodujące dzieci… Więc czy\npostępowała „źle”, czy może jednak „dobrze”, przecież miała za co utrzymać\nsiebie i potomstwo, a trudniła się tym, co potrafiła najlepiej robić. I znów\npostawmy obok siebie osobę niezrealizowaną z mędrcem, który dostąpił\nobecności w Najwyższej Świadomości. Pierwszy człowiek by się emocjonował,\ngorączkował, że to „grzech”, że „zło”…a mędrzec, przyjąłby tę sytuację z\npełnym zrozumieniem i Miłością, nie zaprzątając sobie umysłu roztrząsaniem\ndylematów moralnych, tylko by błogosławił z intencją wzrostu świadomości\ntej kobiety, z życzeniem aby już więcej nie krzywdziła innych.\nOsiemnasty rozdział jest najdłuższym, bo 100 wersetowym rozdziałem\nAsztawakra Gity. W tym rozdziale zawarta jest esencja całości Asztawakry,\ndialogu i oświecenia. Asztawakra oddaje cześć przebudzonej świadomości, a\nwięc sobie, swojemu uczniowi – Dżanace i każdej zrealizowanej istocie. Wiele\nludzi dąży do oświecenia, uważając, że jest to bardzo trudne do osiągnięcia,\njednak Asztawakra obala tę tezę mówiąc, że Królestwo jest bardzo blisko, bo\nw nas. Stwierdza też, że przez ograniczenia jak i wyrzeczenia w życiu stan ten\njest nieosiągalny. Można go dostąpić bez wysiłku tylko przez pozostanie\nNajwyższej Jaźni usuwa troski i życie staje się pogodne. Dzięki czemu? Uznaniu\nwłasnej Prawdziwej Natury, jak i eliminację iluzji. Jeżeli byś próbował\nwymieniać „jestem tym” i „nie jestem tym”, pewnie po godzinie zaschłoby Ci\nw gardle i rozbolała głowa… A przecież kochany Czytelniku wystarczy\nzaafirmować za Asztawakrą: „Jestem wszystkim, wszystko jest mną”. Dalej\nAsztawakra wygłasza kontrowersyjne stwierdzenie, wymieniając między\ninnymi medytację i inne rzeczy, praktyki, że też należą do królestwa iluzji. Czy\nmedytacja to iluzja? Z poziomu Najwyższej Wiedzy – TAK, ponieważ każda\npraktyka duchowa, medytacja służy czemuś, zaspakaja potrzebę i angażuje\nw działanie, więc jest w opozycji do Najwyższej Jaźni, która charakteryzuje\nstanami odwrotnymi: brakiem potrzeb i zaangażowaniem! Jeżeli osoba\nuważa, że jest Bogiem, jest Brahmą, to myśli jak Bóg itd. Jeżeli jest pewien, że\njest Nieuwarunkowaną Świadomością - bez myśli – to proces myślenia,\nanalizowania, wspominania, planowania zanika rozpływając się w\nbłogostanie i Miłości. Mędrzec może być spostrzegany w świecie jako\ndziałający, zaangażowany w czynności, jednak gdy nie ma cienia dualizmu,\npragnień a nawet mądrości, to przez stanie się Najwyższą Jaźnią - nic nie\nczyni. Osoba świadoma siebie jako Absolut, żyje jakby nie miała ciała, – mówi\nAsztawakra – ponieważ nie istnieje Samsara i wszystko jest z tym związane.\nSądzę, że znajdzie się jakiś czytelnik, który z podobnym stanem odczuwania\nbędzie się identyfikował. Przyznam, że sam często mam takie wrażenie. W\n132stanie Najwyższego Pokoju mędrzec nie myśli, mimo że posiada zmysły, a one\npełnią swą rolę, to tak naprawdę nie widzi, nie słyszy, nie wie…, czyli nie\nangażuje się w poznanie przemijającej, iluzorycznej rzeczywistości, bo jakaż to\nmoże być wiedza, skoro dotyczy nierealności – to strata czasu. Uwolniony\numysł emanuje Światłem Absolutu, w stanie pokoju, niewzruszenia, braku\nwątpliwości i pragnień. Dzieje się tak, bo jak powiedział Dżanaka: „Moją\nnaturą jest Światło”. Ludzie wyrzekają się życia, radości i wymyślają różne\ntechniki, które rzekomo mają przywieść ich do realizacji Najwyższej Mądrości.\nTak naprawdę nie jest to już potrzebne, ponieważ Najwyższa Jaźń jest ich\nPrawdziwą Naturą, oni są już Absolutem! Istota nie może osiągnąć Boskości,\nwyzwolenia, przez pragnienie osiągnięcia Najwyższej Świadomości i jak\nwspomniałem – przez praktykowanie różnych ceremonii i wszelkiej aktywności\nduchowej, ale też skoro zostało to wymyślone, to znaczy, że czemuś służy.\nFakt, to może być potrzebne na pewnym etapie rozwoju duchowego, może\npowodować wzrost świadomości, przemianę na poziomie emocji, lecz nie\nprowadzi do Absolutu – nie jest z Nim bezpośrednio związane. Tylko przez\nzniwelowanie pragnienia, potrzeby osiągnięcia Najwyższej Jaźni i\nzanegowanie działania – jak podpowiada nam Asztawakra – można cieszyć\nsię po prostu z bycia Absolutem. Zaprzestań, zatem jakichkolwiek aktywności,\nktóre wynikają z pragnień i są źródłem rozczarowania i cierpienia. Na to\nmiejsce ciesz się Najwyższą Boską Świadomością, którą JESTEŚ OD ZAWSZE.\nKolejną wiedzą z tego rozdziału jest istotna zależność: Jeżeli myślisz błędnie to\nbłędnie działasz, bowiem to myśl prowadzi do działania. Jedyną radą jest\nodseparowanie się od myśli i zaprzestanie myślenia. I po raz kolejny\nnapotykamy obrazowe hinduskie przenośnie, których pełno w przeróżnych\npismach: Puranach, Upaniszadach, Wedach… Asztawakra malowniczo\nporównuje zmysły do groźnych tygrysów, (które tylko czekają by zaatakować)\ni słoni (wielkich, nieporęcznych i siejących wiele zniszczenia). Poprzez\nobrazowość sytuacji Asztawakra podaje wybór: albo jesteś przestraszonym\nczłowiekiem szukającym schronienia przed tygrysami – zmysłami w jaskini\nkontroli umysłu i koncentracji, albo przyjmujesz postawę lwa („króla zwierząt”),\nbez pragnień wobec których „słonie zmysłów” uciekają lub służą uniżenie.\nLudzie, którzy tkwią w iluzji boją się upokorzenia, ale sami jak tylko nadarzy się\nokazja wyśmiewają się z innych, ale mi wolno, innym nie! Warto przyjrzeć się\nwersetowi 55. Asztawakra mówi, że mędrzec, jogin nie może być upokorzony,\nani obrażony, ponieważ niemożliwe jest szkalowanie Najwyższej Jaźni, którą\nów zrealizowany jogin przejawia. W tym wersecie Mistrz również wymienia\nczłonów rodziny: żona, synowie, wnuki… Nigdzie nie wspomniane jest to, że\nmędrzec musi być sanyasą, osobą z wyrzeczonym porządkiem życia, ascetą –\njak mówi o tym Śrimad Bhagavad Gita w rozdziałach dwunastym i\nosiemnastym: „Służba Oddania” i „Doskonałość Wyrzeczenia”! Tak więc\npośrednio obalony jest mit, że osoba która dąży do osiągnięcia Najwyższej\nŚwiadomości musi się wyrzec wszystkiego i prowadzić ascetyczny tryb życia.\nDoskonały przykład życia wśród ludzi, jednocześnie będąc zrealizowanym\ndaje nam nauczyciel Paramahamsy Joganandy - Shyama Charan Lahiri\n(Lahiri Mahasaya). I dalej napisane jest, że osoba zatopiona w iluzji i\nignorancji, która powstrzymuje się od działania – też działa. To działanie\n133objawia się przez myślenie „co zrobiłem”, „co jeszcze mam zrobić” –\nplanowaniem, więc umysł angażując się w myślenie o tej czynności wykonuje\ntę czynność. Osoba w Najwyższej Jaźni nie ma cienia niepokoju w swym\numyśle. Wykonuje swoją pracę nie angażując się w nią w żaden sposób i\ndlatego odczuwa wewnętrzny spokój, a wszystko przychodzi dziecinnie łatwo\ni spontanicznie. Dla mędrca moralność, niemoralność, cnota, hańba nie\nistnieją. To wszystko jest w świadomości trzeciowymiarowej, w iluzorycznej\ndualności stosunków społecznych i religii. Wprawdzie Lama Ole Nydahl\n(Lama, Europejczyk, propagator buddyzmu Diamentowej Drogi na\nzachodzie, uczeń XVI Karmapy Rangdziunga Rigpe Dordże) powiedział:\n„…Najważniejsze i naprawdę święte są tylko ludzkie szczęście i wolność,\nnatomiast religie, prawa społeczne i demokracja to tylko sposoby na\nosiągnięcie i ochronę tego szczęścia.” Czy tak jest naprawdę? Odpowiedz\nsobie sam na to pytanie Kochany Czytelniku. Nie ma również znaczenia, czy\nczłowiek odgrywa rolę żebraka, czy króla, bezrobotnego czy prezesa wielkiej\nkorporacji. Najważniejsze jest to, że manifestuje Najwyższą Świadomość, czyli\nmiędzy innymi uwolniony jest od iluzorycznej koncepcji „dobra” i „zła”. Osoba\nbędąca w naturze guny tamasu (ignorancji), lub guny radżasu (pasji)cieszy\nsię, gdy uda jej się coś załatwić, zrobić. Im „trudniejsza” sprawa, tym większy\npoziom dumy. Jednocześnie martwi się i niepokoi o to, co ma jeszcze do\nzrobienia. Taki człowiek cały czas goni nie wiadomo za czym, siedząc po szyję\nw grzęzawisku ignorancji, bo kiedy można w „wyścigu szczurów” przystanąć i\nzapytać się Źródła „kim się tak naprawdę jest, jaka jest moja Prawdziwa\nNatura?”. Mędrzec zaś nie myśli w takich kategoriach, ponieważ nic nie czyni,\nnie angażuje się w działanie, więc z samej rzeczy twory myślowe „co\nzrobiłem”, „co mam do zrobienia” nie istnieją – nie mają najmniejszego sensu!\nTreść tego komentarza dotyczy 1/3 całego rozdziału, reszta jest powtórką\npoprzednich rozdziałów, więc poprzednie komentarze są również aktualne.Rozdziały dziewiętnasty i dwudziesty to końcowe deklaracje\nzrealizowanego króla Dżanaki. Asztawakra wysłuchuje ze Źródlanym\nSpokojem to co ma do powiedzenia jego uczeń. W rozdziale dziewiętnastym\nDżanaka rozpoczyna niemal każde zdanie od słów „Dla mnie zakorzenionego\nw mojej własnej chwale, nie istnieje…”, dalej wymienia iluzoryczne stany,\nźródła ignorancji, elementy dualnej matrycy. W innym tłumaczeniu\nAsztawakra Gity król Dżanaka obwieszcza: „Chwała mi, Najwyższej Jaźni!”\nWarto wspomnieć ponownie, że to spontaniczne stwierdzenie nie jest w\n134żadnym wypadku manifestacją ego, lecz zachwytem nad niewyobrażalną\nbłogością, stanem rozpłynięcia się w Absolucie, którego nie oddadzą żadne\nsłowa. Zanika wiedza, joga i cele życia… Do celów życia – wielką wagę\nprzywiązują ci, co są zanurzeni w ignorancji.\nOstatni, dwudziesty rozdział to obwieszczenie Dżanaki o swej ostatniej\nkonkluzji. Obwieszcza on nierzeczywistość wszystkiego, o czym można myśleć,\nmówić lub co można sobie wyobrazić. Tutaj na chwilę zatrzymamy się tylko\nprzy dwóch wersetach: jedenastym i czternastym. W jedenastym wersecie\nostatniego rozdziału jest napisane:\n„Dla mnie, który jestem wiecznie czysty, nie istnieje żadne złudzenie, żadna\nsamsara… i żaden Bóg”. (!)\nTo dopiero może być bulwersujące! A jakie obrazoburcze! Na pewno Pan\nBóg się o to obrazi! No tak… Dla osoby żyjącej w iluzji, a przede wszystkim z\nprzywiązaniem do religii i jej dogmatów jest to nie do pomyślenia. Bóg został\nwyobrażony na wiele sposobów w formie ludzkiej lub zwierzęcej, osobowy lub\nnieosobowy, miłosierny lub karzący, stworzyciel lub niszczyciel, kochający\nOjciec lub srogi sędzia… widzisz kochany Czytelniku, co napisałem? Od\nsamego początku Asztawakra Gity mówi się o dualizmie, opozycyjności lub\njak kto woli o dualnej matrycy. Jest to iluzja, bowiem wystarczy zmienić punkt\nwidzenia, a przedmiot rozważań zmienia się w zupełnie co innego. Istnieje\ntylko Najwyższa Jaźń, Świadomość, Absolut, Źródło… a nie Pan Bóg taki, czy\njakiś inny. Każda manifestacja Boga, Allaha, Jahwe, Kriszny, Sziwy… to tylko\naspekty Niezmiennej i Wiecznej Świadomości. Tak właśnie, to ta Świadomość\nwiedząc, że jest Najwyższą Jaźnią postanowiła siebie doświadczyć w\nprzejawieniach zamanifestowanych (kamień, roślina, zwierzę, człowiek…) i\nniezamanifestowanej fizycznie (Bóg, połbóg, bogoczłowiek, anioł, Mądrość,\nMiłość, Moc, myśl, idea…). I ostatni czternasty werset: Dżanaka mówi: „… cóż\nmożna więcej powiedzieć? Nic już nie wychodzi ze mnie.” Lub w tłumaczeniu\nMarka Oziewicza: „Cóż więcej można powiedzieć? Jak w słowach wyrazić\nniewyrażalne? Nic więcej ze mnie nie wypływa…” Istnieje tylko Cisza i Światło,\nwięc idąc za radą oświeconego króla – kończę ostatni komentarz, bowiem już\nnic nie jest do dodania czy odjęcia. Pozostaje tylko zatopić się w Najwyższej\nŚwiadomości JESTEM…135(I) Medytacja Wstępu\nJesteśmy właśnie zapraszani przez Źródło do pierwszej medytacji, która\ndostroi nas do przypomnienia, kim naprawdę jesteśmy. Najwyższa\nŚwiadomość manifestuje się przed nami jako potężny impuls, bit Światła i\nzaprasza nas na retrospekcyjną wycieczkę. Zaczynamy doświadczać na\nnowo pierwsze manifestacje, które mogą objawić się w innych cywilizacjach\nlub na Ziemi w dowolnym okresie dziejów. Dzięki takiemu spojrzeniu wracamy\ndo wszelkich doświadczeń. Takich, które wypływają z naszych byłych potrzeb,\npragnień, ambicji czyli jednym słowem z ego. Znajdziemy w nich przyjemności\nzmysłowe, władzę, wojny, pełnienie funkcji religijnych, administracyjnych…\nJest tam złość, arogancja, duma, upokorzenie, nienawiść. Następnie, jak\nklatki filmowe przewijają się: miłość, współczucie, pomoc, wyrzeczenie,\nwolność, moc, altruizm i praca dla dobra wszystkich istot. Najwyższa Jaźń daje\nnam wyraźny obraz całej dualności, której byliśmy uczestnikami. Całościowe\nspojrzenie niesie za sobą - w zależności od sceny wrażenia i odczucia\nnegatywne lub pozytywne. Źródło uświadamia nam, że te dualistyczne\nemocje oraz doświadczenia są z poziomu Najwyższej Mądrości iluzoryczne. Do\ntej pory takie doświadczenia były potrzebne, lecz teraz, kiedy jesteśmy u\nprogu wzniesienia energetycznego, duchowego i świadomościowego\nprzestaje pełnić swą eksperymentalną rolę i traci na znaczeniu. Dlatego\nOjciec Źródło przygotowuje Dysk Światła, który jest w tym momencie tkany ze\nŚwietlistego Sznura Najwyższej Świadomości, którego nikt ani nic nie jest w\nstanie przeciąć… Ten Dysk będzie wsysał wszelkie doświadczenia, które\nŹródło zdobyło przez nas, wraz z przywiązaniem, próbami odrzucenia,\nzaniechania lub przyjmowania, zaangażowania w działanie. Czujemy, jak to\nwszystko z nas jest zdejmowane i wsysane we wspomnianą już doskonałą\nstrukturę. Odczuwamy lekkość i szczęście. Teraz dopiero możemy odczuć ulgę\nuwolnienia, oswobodzenia. Jakiż ogromny balast został z nas zdjęty! Kiedy\ndane były wchłaniane, Świetlisty Dysk zmieniał swoją barwę, formę i strukturę.\nJest teraz ponownie w harmonijnie pierwotnej świetlistej manifestacji. To\nuwolnienie jest niejako przygotowaniem do następnej pracy medytacyjnej, w\n136której towarzyszyć nam będzie Asztawakra. Znajoma nam już struktura\nenergetyczna zamienia się w Świetlisty Kwiat Lotosu, która spływa w kierunku\nnaszych stóp i tam się lokuje. Ten Lotos zakorzenia nas w Świadomości\nwychodzenia z iluzji i ignorancji, a także stroi nas do kolejnej pracy.\nJesteśmy zapraszani do powrotu do Tu i Teraz, powinno minąć trochę\nczasu zanim będziemy mogli przystąpić do kolejnej pracy. Od Źródła płynie\ninformacja, że z pracą nad zakorzenieniem się w Najwyższej Świadomości jest\ntak, jak z jedzeniem bardzo słodkiego tortu . Kiedy zjemy jeden kawałek –\njesteśmy szczęśliwi wewnątrz i na zewnątrz, podnosi się poziom hormonów\nszczęścia. Jednak gdybyśmy próbowali zjeść pół, a nawet cały tort –\nzaszkodzilibyśmy sobie, zrobiłoby się niedobrze, więc tort nie spełniłby swej roli.\nWracamy do naszych ciał z poczuciem radości, harmonii, spokoju, nadziei i\npoczuciem gotowości do kolejnej, powiedzmy, inicjacji…\n(II) Medytacja zakotwiczenia w Najwyższej Jaźni z Asztawakrą.\nJesteśmy zapraszani do kolejnej bardzo istotnej pracy medytacyjnej.\nPoza zamanifestowanej, jak poprzednio w postaci Impulsu Światła –\nNajwyższej Świadomości , towarzyszy nam Asztawakra – nauczyciel duchowy\nkróla Dżanaki. Asztawakra wita nas z Najwyższą Miłością i rozwiewa nasze\npozostałe wątpliwości co do naszej Natury, Natury Absolutu. Stwarza przed\nnami manuskrypt napisany Światłem – Traktat Najwyższej Prawdy i treść tego\ndokumentu zaczyna wpływać w nas. Porządkuje świadomość, a także\nrozświetla mocniej i mocniej. Znajdujemy tam między innymi takie kody jak:\n„Nie jesteś ciałem, ani ciało nie jest twoje, nie jesteś nawet duszą”.\n„Nie jesteś z niczym związany, lecz wszystko wypływa z ciebie i do\nciebie wraca – Nieskończonego Oceanu Świadomości”.\n„Twoją naturą jest Światło. Jesteś wieczną, spokojną, kochającą,\nniewzruszoną, bez skazy Najwyższą Świadomością”.\nPragnienia, przywiązanie lub odrzucenie, przedmioty zmysłów, iluzja,\ndualizm, ignorancja, ego nie istnieją dla ciebie, jako Absolutu”.\n„Nie jesteś zaangażowanym Wykonawcą, lecz zdystansowanym\nTych kodów jest bardzo wiele i każdy z nich wpływa w nasze struktury\nenergetyczno-duchowe, strzelając natychmiastowo jak fajerwerki – dokonują\ntransformacji i czyszczenia starych programów myślowych, zachowań i\nprzywiązania do osób, rzeczy, miejsc i sytuacji. Wchodzimy w nieopisany\nspokój i radość, stan w którym zaczynamy się jakby „zadamawiać”. Źródło\nWszechrzeczy w Swej Nieomylnej Wiedzy i Świadomości tworzy Krystaliczno –\nŚwietlisty Filar Absolutu. Ta Kolumna Światła zaczyna przez głowę i szyje powoli\nwpływać do naszego kręgosłupa. Każdy z nas może odczuwać Ją w inny\nsposób: może ona usadawiać się z pewnym oporem lub łagodnie i\nbezproblemowo. Tak czy owak odczuwamy wypełnienie Miłością, Harmonią,\n137Szczęściem, Pokojem, Wiecznością w nieopisanej Obfitości. Efektem tej pracy\nwraz ze Źródłem i mistrzem Asztawakrą jest rozpłynięcie się umysłu, serca…\nZatracamy też poczucie ciała fizycznego, każdego z energetycznych, a\nwłaściwie poczucia jakiejkolwiek formy, treści... Przecież nie jesteśmy związani\nz żadną formą! Poddajemy się temu niezwykłemu procesowi. Jak mówi\nAsztawakra efekty strojenia tej pracy będziemy odczuwali jeszcze jakiś czas.\nDlatego odczekajmy do momentu, aż będziemy wewnętrznie świadomi, że\njesteśmy zakotwiczeni w Absolucie, w Najwyższej Świadomości – pewnie i w\nPEŁNI. Kiedy Dżanaka w drugim rozdziale Asztawakra Gity zamanifestował\nNajwyższą Jaźń rozpływając się w Niej, w niczym nieograniczonym szczęściu i\nbłogostanie stał się tego pewien. Jego niezachwiana, nawet nie tyle wiara,\nco Wiedza zacementowała go w Najwyższej Rzeczywistości.\nAsztawakra mówi, by po czasie strojenia we właściwym momencie przystąpić\ndo kolejnej medytacji, w której będzie tym razem gościł oświecony król\nDżanaka. Zostańmy jeszcze jakiś czas w otwartej i zamanifestowanej\nenergetyce, by wtedy, kiedy będziemy gotowi wrócić do Tu i Teraz w\nziemskiej, trzeciowymiarowej rzeczywistości, ale jakże pięknie i niezwykle\n(III) Medytacja realizacji Najwyższej Świadomości z królem Dżanaką.\nI oto jesteśmy zapraszani do esencji wszystkich medytacji Asztawakra Gity.\nKoordynować będzie Ojciec Źródło, Najwyższa Świadomość oraz zaproszony\nsamozrealizowany król Dżanaka. Król mówi, że nie identyfikowanie się z\nczymkolwiek dla osoby niezrealizowanej jest nie do pomyślenia. „Brak\nindentyfikacji z czymkolwiek to ubóstwo – dla takiej osoby – bo jeśli mam\nwiele, to znaczy, że jestem kimś, jestem poważany”. W swojej Najwyższej\nŚwiadomości jesteśmy utwierdzeni w Wiedzy, że jest to iluzja i ignorancja. Stan\nzakotwiczenia i rozpłynięcia w Absolucie jest paradoksalny, bowiem\nsamozrealizowana istota nie posiadając w zewnętrznej ocenie nic, jest\nwszystkim, więc wszystko należy do niej przez między innymi zawieranie się we\nwszystkim, a jednocześnie nie odczuwając związku z tym co przejawione i nie\nprzejawione. Czyż nie jest to najdoskonalsza Obfitość? Nawet stwierdzenie\n„lepiej być niż mieć” traci sens, bo co to jest lepiej lub gorzej?\nI w tej medytacji, również samozrealizowany król Dżanaka stwarza dalszą\nczęść najczystszych, źródlanych kodów, matryc i bitów informacji, które\nspływają i roztapiają się w naszych sercach:\n„Ja z wyzwolonym umysłem, jako Najwyższa Jaźń jestem wszędzie”.\n„Jestem wolny od pożądania lub odrzucenia religii, bogactwa, życia i\n„Jestem zakotwiczony w Najwyższej Jaźni”.\n„Żadna udręka ciała, mowy ani umysłu nie może mnie dotknąć”.\n„Wszystko, co wypływa z niewiedzy jest poza mną.”\n„Dla mnie wiecznie czystego nie istnieje żadne złudzenie, żadna\nsamsara, żaden Bóg.\n138Te świetliste krystaliczne i diamentowe formy Świętej Geometrii utwierdzają\nnas w odczuwaniu siebie jako bezforemnej, wiecznej, niezaangażowanej,\nspokojnej, kochającej Najwyższej Jaźni. Możemy odczuć ten stan jako\neksplozję Światła na poziomie Serca, umysłu i każdej naszej komórki… I oto\nodczuwamy siebie jako wszystko…. wolni od relacji i przywiązania.\nwszechobecności daje nieograniczoną błogość i szczęście. Teraz my w\nMiłości, Obfitości i Szczęściu jako emanacja najczystszego Światła oświetlamy\ncałe stworzenie i kosmiczne przestrzenie. Każdą zamanifestowaną cząstkę,\nenergię i niezamanifestowaną świadomość, oświetlamy nami – Najwyższą\nŚwiadomością w naszym wiecznym wdechu i wydechu, gdzie całe\nstworzenie wypływa z nas i powraca jak fala do Wiecznego Nieskończonego\nOceanu. Źródło w nas i król Dżanaka zapraszają do roztopienia się w\nWewnętrznej Źródlanej Ciszy i tam dokończymy naszą medytację, wtedy gdy\n(IV) Medytacja Zakończenia – Doświadczanie Źródła\nOjciec Źródło zaprasza nas\nprzynależności, przywiązania do\nczegokolwiek, a tym bardziej\nformy, odczuwamy siebie, jako\nmaksymalnego rozproszenia swej\nświetlistej natury na wszystko, co\nswoją wieczną i harmonijną\nfizycznych na każdym stopniu\naniołach, dewach, półbogach,\nbogach, opiekunach, żywiołach,\nŚwiadomości. Poczuj siebie, jako bezgraniczną Ciszę, z której wszystko\nwypływa (w tym pradźwięk OM) i powraca. Aby ogarnąć sercem i umysłem\nto doświadczenie zacznij świadomie i powoli oddychać.\nPrzy wydechu zwizualizuj jak Światło rozdziela się na miliony cząstek i\nczęść z tego Światła krystalizuje się tworząc niezliczone formy materii.\nPostaraj się doświadczyć tej indywidualności nie zatracając\nNajwyższej Świadomości JESTEM, JEDNOŚCI.139Przytrzymaj chwilę siebie na wydechu. To stan bytu, to oczekiwanie\nekspansji i istnienia niezliczonych manifestacji jako TY.\nOto naturalnie pojawia się kolejna faza oddechu: wdech, wielki Wdech\nŹródła, Wielki Powrót. Rób to cały czas świadomie, a zobaczysz jak\nwszystko wydzielone zrzuca okowy samsary – pędzącego koła cykli\nnarodzin i śmierci, karmy – relacji przyczynowo - skutkowej, dualnej\nmatrycy i prakriti – natury trzech gun: tamasu, czyli bezwładu i\nnietrwałości, radżasu — pobudzenia i namiętności, sattwy — czystości,\nświetlistości i lekkości. Następnie wtapia się w ciebie jak krople, czy\nfale Światła w Nieskończony Ocean Światła.\nKolejną fazą jest utrzymanie wdechu w sobie. To zwiastun kolejnego\noddzielenia i Twojego doświadczania, jako każda manifestacja w\nindywidualnej formie i naturze, w iluzji i ignorancji lub nie. W tym\nmomencie możesz odczuć jak zbiera się w tobie silny strumień energii\nstwórczej, która nabiera na sile, by w odpowiednim momencie\neksplodować, zamanifestować się w nieskończonej gamie form.\nI oto przechodzimy do kolejnej części medytacji. Twoja Źródlana Świadomość\nstworzyła nad tobą Diament Źródła. Jest on bardzo jasny, przejrzysty,\ndotychczasowych prac medytacyjnych. Diament Źródła skumulował w swojej\nkrystalicznej naturze i formie ogromny, potężny zasób energii. Przepuszcza On\nteż słup Światła, który dociera z trzynastego wymiaru – Wymiaru Stwórcy.\nDiament z racji swego kształtu jest pryzmatem dla tego Światła. Czy widzisz\nwychodzące tęczowe spektrum? To zwiastun kształtującej się Gwiazdy\nSiedmiu Promieni, która jako korona osadza się na twoich skroniach. Możesz\npoczuć teraz, jak duchowo – energetyczno – krystaliczna struktura Diamentu\nschodzi i przepływa przez głowę, szyję i niżej do czakry serca i tam rozpływa\nsię jako Światło rozświetlając wszystkie Wszechświaty.\nAsztawakra powiedział do króla Dżanaki: o czym myślisz, tym się stajesz, jeśli\nmyślisz o Źródle – stajesz się Źródłem. U ciebie nie ma nawet maleńkiej myśli,\njest tylko Wibracja Źródła. To świetliste, Źródlane rozedrganie emanuje polem\nenergoinformacyjnym JESTEM, JESTEM ŹRÓDŁEM…\nI oto czas zakończyć tę medytację pozostając w nieskończonym szczęściu,\nbłogostanie i w Źródlanej Ciszy…140o Komentarze i medytacje: z przekazu od Źródła.\no Nityaswarupananda, Swami: Ashtavakra Samhita,\nAdvaita Ashrama, Kalkuta , edycja czwarta, 1975 r.(tłumaczenie)o John Richards:\ntłumaczeniem.zAsztawakraGira,Tekstsanskrytuangielskimo Maria Wütrich Sarnowska: Asztawakra Gita. Tajemnice Jogi poznania.\nPWN , 2005 r.\no Al Drucker: Asztawakra: Samorealizacja - Poznanie Absolutu, Prema,\no Manuel Schoch : Ukąszony przez Czarnego Węża - Antyczna Mądrość\nAsztawakry, Warszawa 2007 r.\no Bhaktivedanta Swami Prabhupada: Bhagavad - gita taka jaką jest , The\nBhaktivedanta Book Trust, 2007 r.141Przebudzeni nie są już na łasce życia i śmierci, wzrostu i niszczenia,\nsukcesu i niepowodzenia, biedy i bogactwa, zaszczytów i niesławy. Dla nich\nnawet głód, pragnienie, gorąco i zimno, doświadczane i przemijające w\nrzece życia, nie zachowuje już swego żądła. Uświadomili sobie, że nie ma\nnigdy potrzeby zmieniać tego, co widzą - tylko sposób, w jaki widzą.\nI tak nabierają właściwości wody, która jest miękka i podatna, a jednak\nnieodparta w swej potędze; która nie stara się, a jednak przynosi korzyść\nwszystkim istotom. Przez ich pozbawione egoizmu działanie inni są\nprzeobrażani, poprzez ich niezależność, cały świat pomyślnie się rozwija, dzięki\nich niepożądliwości inni pozostają niezepsuci.\nWodę ciągnie się z rzeki, by nawodnić pola. Wodzie jest zupełnie\nobojętne, czy jest obecna w rzece, czy na polach. Tym sposobem\nprzebudzeni działają, żyją łagodnie i mocno w zgodzie ze swym\nTakimi słowami można określić wyzwoloną istotę, która jest zatopiona w\nAbsolucie, więc niezmiennie i wiecznie szczęśliwa. Drogi Czytelniku , skoro\ndotarłeś do tego miejsca w lekturze - Asztawakra Gicie, do komentarzy i\nprzepracowałeś załączone medytacje, oznacza, że nie potrzebujesz już nic\ninnego… jesteś Najwyższą Jaźnią. Z Najwyższym Szczęściem my: Asztawakra,\nDżanaka i autor w Jednym, błogosławimy Ciebie pozostawiając w Twoim\nNajwyższym Stanie. Mówimy chóralnie, że nic już z nas nie wypływa, więc\nniech zakróluje Źródlana Cisza.142All pages:23467891112131415161819202122232425262728293032333536373839404142434445464748495051525354555657585960616263646566676869707172737475767778798081828384858687888990919293949596979899100101102103104105106107108109110111112113114115116117118119120121122123124125126127128129130131132133134135136137138139140141142InfoSaveLikeShareDownloadMoreAsztawakra Gita Published on Sep 25, 2012 Asztawakra Gita komentarze i medytacjevivekatmaFollowAdvertisementRead moreRead moreSimilar toPopular nowJust for youGo explore