Gawroński: Gwiezdne wojny to już nie "fiction", ale "science" - Bankier.pl\nTechnologiaGawroński: Gwiezdne wojny to już nie "fiction", ale "science"\nfot. 3Dsculptor / Shutterstock\nGwiezdne wojny w postaci pojedynków statków ścigających się w kosmicznych przestrzeniach to nadal bardzo odległa przyszłość. Jednak wizja pojazdów prezentowanych w wielu hollywoodzkich produkcjach science-fiction raczej się w dosłowny sposób nie spełni, bo twórcy filmowi przenoszą w kosmos prawa fizyki obowiązujące na Ziemi i w jej atmosferze - mówi w rozmowie z PAP astrofizyk dr Marcin Gawroński z Instytutu Astronomii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu.\nPrawdą jest jednak, że mocarstwa nie są biernie, jeśli chodzi o rozwój swoich kompetencji w zakresie dominacji militarnej nawet w przestrzeni kosmicznej. Na przykład w grudniu 2019 r. prezydent USA Donald Trump oficjalnie poinformował o utworzeniu amerykańskich sił kosmicznych, które są finansowane w ramach podpisanej wówczas przez niego ustawy o budżecie Pentagonu. Siły kosmiczne mają koncentrować się na działaniach wojennych w przestrzeni kosmicznej. Nowa formacja - pierwsza od ponad 70 lat - podlega siłom powietrznym USA.\nDr Gawroński studzi emocje. Tak naprawdę "wojny gwiezdne" na razie ograniczyłyby się do strącania lub unieszkodliwiania w inny sposób satelitów. Ludzie sporadycznie zapuszczają się poza orbity wokołoziemskie - po raz pierwszy i ostatni kilkadziesiąt lat temu w drodze na Księżyc, a stale na niej - na wysokości zaledwie ok. 400 km - znajduje się Międzynarodowa Stacja Kosmiczna z załogantami z 10 krajów, w tym głównie USA i Rosji. Jak wskazywał w grudniu 2019 r. serwis BBC News amerykańskie siły kosmiczne, nie mają na celu wprowadzania wojsk na orbitę, ale ich celem jest ochrona setek satelitów wykorzystywanych do komunikacji, nawigacji i śledzenia.\nZestrzelenie satelitów jest możliwe przy obecnych możliwościach technologicznych z pomocą rakiet z powierzchni Ziemi lub z samolotów. Określane są jako ASAT (Anti-satellite weapon, czyli broń antysatelitarna). Udane testy tego typu broni przeprowadziły m.in. USA, Chiny i Indie. "W zasadzie wszystkie kraje, które posiadają dostęp do technologii rakiet międzykontynentalnych są w stanie w łatwy sposób osiągnąć możliwość zestrzelenie satelitów znajdujących się kilkaset kilometrów ponad powierzchnią Ziemi" - wskazuje dr Gawroński.\nPociski te nie muszą nawet zawierać żadnego ładunku wybuchowego, z tego względu, że obiekty poruszające się po orbicie ziemskiej przemieszczają się z ogromną prędkością względną: nawet kilkunastu kilometrów na sekundę. Dlatego po zetknięciu się z głowicą ulegają zniszczeniu pod wpływem energii kinetycznej.\nCzy zatem powinniśmy spodziewać się w kolejnych latach takich wrogich działań skierowanych w różnego rodzaju satelity? Dr Gawroński uważa, że taki scenariusz jest bardzo mało prawdopodobny. "Powód jest prosty. Gdyby pociski uderzyły nawet w kilka satelitów, doszłoby do tzw. efektu Kesslera. Co to oznacza? Nawet niewielki satelita zniszczony w taki sposób rozbija się na dziesiątki tysięcy fragmentów, które w nieskoordynowany sposób są wprawiane w ruch orbitalny wokół Ziemi. Mogą po pewnym czasie zderzyć się z kolejnymi satelitami, a szczątki tych kolejnych zaczęłyby niszczyć następne. W konsekwencji na orbicie zniszczeniu uległoby większość satelitów" - wyjaśnia naukowiec.\nDlatego jest przekonany, że nikt nie zamierza wykorzystywać tego typu możliwości, gdyż na zniszczenie narażone byłyby satelity nie tylko wrogie, ale i własne. Tego typu sytuacje porównuje do patu związanego z użyciem broni jądrowej - nikt nie zamierza po nią sięgać, bo gdyby tak się stało, nie byłoby zwycięzców. Naukowiec podaje przykład z ostatnich lat. Chiny w 2007 r. dokonały testowego zniszczenia swojego satelity. Jego liczne odłamki zaczęły krążyć po orbicie. Dopiero po kilku latach - w 2013 r. - jeden z nich poważnie uszkodził rosyjskiego satelitę.\nZdaniem dr. Gawrońskiego bardziej realnym scenariuszem wojen gwiezdnych są różnego rodzaju działania, których celem jest zagłuszenie sygnałów satelitów (możliwe jest np. zagłuszanie GPS już na powierzchni Ziemi) lub inna elektroniczna ingerencja w obiekty na orbicie, tak aby zmniejszyć możliwości operacyjne przeciwnika. "W każdym razie tak długo, jak nie będziemy dysponować technologią, która umożliwi szybkie i skutecznie oczyszczanie orbit wokółziemskich ze śmieci i szczątków" - zastrzega.\nTymczasem w czwartkowym komunikacie Dowództwo Kosmiczne USA stwierdziło, że ma dowody na to, iż Rosja przeprowadziła niedestrukcyjną próbę broni antysatelitarnej umieszczonej w przestrzeni kosmicznej. Do testu miało dojść 15 lipca, kiedy z rosyjskiego satelity nr 45915 miał zostać wystrzelony na orbitę "nowy obiekt". Oznaczać to może zatem, że Rosja wykonała próbę pocisku działającego z poziomu orbity ziemskiej.\nW 2023 r. Amerykanie mają powrócić na Księżyc. Chińczycy również snują plany o załogowym lądowaniu na Srebrnym Globie. Czy zatem "gwiezdne wojny" będą rozgrywać się dalej od Ziemi i będą konsekwencją walki o zasoby mineralne?\n"Księżyc i kosmos są na tyle duże, że każdy znajdzie dla siebie miejsce. A otwarty konflikt dla żadnej ze stron nie jest w tym momencie opłacalny. Dlatego jestem optymistą. Do wojny w kosmosie szybko nie dojdzie" - podsumowuje.((PAP)\nkarbinadel 2020-07-26 18:00\nPonad 50 lat temu ludzie dolecieli na Księżyc bez GPS=ów, sresów i innych wspomagajek, z komputerem o mniejszej mocy obliczeniowej niż ma dziś spłuczka w kiblu. A współcześni bez nawigacji nie trafią z pracy do domu, więc o czym my mówimy\npo_co 2020-07-26 22:21\nTrudno było by dolecieć na Księżyc z GPSem ale może ty znasz rozwiązanie.\nSystemy pokroju star tracker montowane były w rakietach balistycznych w latach 50 ubiegłego wieku...misje apollo miały swoje pgncs.\nmacierz 2020-07-26 16:43\nNie będzie żadnego lotu na Marsa, ani też żadnej bazy na księżycu, powód jest prosty, Amerykanie nie mają źródła zasilania, żeby taka baza funkcjonowała przez długi czas, musi mieć coś w rodzaju reaktora jądrowego, a którego w USA do tej pory nikt nie był w stanie wykonać, taki reaktor mają Rosjanie, ale odmówili Nie będzie żadnego lotu na Marsa, ani też żadnej bazy na księżycu, powód jest prosty, Amerykanie nie mają źródła zasilania, żeby taka baza funkcjonowała przez długi czas, musi mieć coś w rodzaju reaktora jądrowego, a którego w USA do tej pory nikt nie był w stanie wykonać, taki reaktor mają Rosjanie, ale odmówili współpracy z USA w budowie i locie na księżyc, jak ostatnio powiedział szef Roskosmosu, są już prawie dogadani z Chinami, o wspólnej budowie stacji na księżycu.\ninnowierca 2020-07-26 10:31\nEeeeh, to Elon Musek klamal z tym Marsem, bo jak ma dzisiaj 50 lat to zanim odbedzie sie zalogowa misja na Marsa to zejdzie z tego swiata z przyczyn naturalnych zanim to nastapi.\nTo jak amerykance planuja na 2023 rok misje ksiezycowa to przynajmniej USA beda pierwsi na ksiezycu jak glosi historia.\nA skoro kilka panstw bioracych Eeeeh, to Elon Musek klamal z tym Marsem, bo jak ma dzisiaj 50 lat to zanim odbedzie sie zalogowa misja na Marsa to zejdzie z tego swiata z przyczyn naturalnych zanim to nastapi.\nA skoro kilka panstw bioracych udzial w kosmicznym wyscigu oglosilo ze przy dzisiejszej technologii zeby przygotowac zalogowa misje kosmiczna na ksiezyc potrzeba 10 lat przygotowan to USA zostalo juz tylko 2.5 roku to chyba sa juz poza polowa przygotowan. Super!! bo przy dzisiejszej technologii bedziemy mogli zobaczyc transmisje z ksiezyca.\nstachsgh 2020-07-26 09:14\nTo, że technika będzie szła do przodu i w pewnym sensie dogoni to co kiedyś "przewidywali" a było to na tamten czas nierealne to było wiadome, ale nie ma się szczególnie czym podniecać.\nLepiej zobaczyć normalny kanał i podziękowania https://www.youtube.com/watch?v=uGKoj2P23dE


Sprzedam dom : Wrocław Krzyki , ulica Wojszyce, 380 m2, 2900000 PLN, 6 pokoi - Domiporta.pl\nDom 380 m2, 6 pokoi Wrocław, Krzyki, Wojszyce\nDom na sprzedaż Wrocław, Krzyki, Wojszyce - 380 m2\nWrocław, Krzyki, dom wolnostojący, bardzo duża działka, usługi, sprzedaż. ~~~~Na sprzedaż bardzo komfortowy, przestronny dom, zlokalizowany we Wrocławiu, Krzyki Wojszyce, w otoczeniu zabudowy jednorodzinnej. Dom o powierzchni całkowitej 380 m2, posadowiony na działce o pow. 3100 m2. Nieruchomość z bardzo dużym potencjałem składająca się z trzech kondygnacji tworzących bardzo funkcjonalną i spójną całość. Dom zbudowany z dużą starannością, z solidnych materiałów, w bardzo dobrym stanie technicznym, nie wymaga żadnych nakładów finansowych. Nieruchomość świetnie nadaje się jako rezydencja rodzinna, siedziba firmy, prowadzenie usług, itp. ~~~~Teren objęty MPZP oznaczony jako MN-U. Zgodnie z nim funkcja podstawowa to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługi I. Jako uzupełniająca, to min. gastronomia, produkcja drobna, infrastruktura techniczna.~~~~Obok wysokiego standardu oraz bardzo dogodnej lokalizacji, silnym atutem domu jest bardzo funkcjonalny układ, na który składają się: ~~Parter: przestronny salon z kominkiem z wyjściem ogród, pokój dzienny, kuchnia z zabudową na wymiar, łazienka, pralnia, kotłownia, przestronny hall. ~~Piętro- 4 sypialnie z dwóch wyjście na zadaszone balkony, biblioteka, duża łazienka, hall. Poddasze do indywidualnego zagospodarowania. W bryle budynku mieści się garaż dwustanowiskowy o pow. 52m2~~~~Dom zbudowany z cegły, docieplony, suchy, elewacja tynk szlachetny, dach dwuspadowy pokryty dachówką ceramiczną. Na podłogach kafle i parkiet dębowy, schody wewnętrzne z drewna jesionowego. ~~~~Nieruchomość znajduje się w spokojnej i bezpiecznej dzielnicy, wśród innych komfortowych domów. Gustownie zagospodarowana działka z licznymi nasadzeniami. Lokalizacja bardzo odpowiadająca osobom ceniącym ciszę oraz wygodę w połączeniu z bliskością i szybkim dojazdem do centrum miasta i terenów rekreacyjnych. ~~~~Cena ofertowa: 2 900 000 zł do negocjacji. ~~~~Najważniejsze informacje: ~~Budynek ciepły, suchy ~~Media: woda, prąd, gaz, kanalizacja, telefon; TV kablowa ~~Ogrzewanie: gazowe, kominek, podłogowe ~~Okna: pcv~~Zabezpieczenie: domofon. ~~~~Przy transakcji zakupu zapewniam obsługę notarialną oraz dzięki współpracy z 25 Bankami, pomagam w negocjowaniu jak najniższej raty oraz uzyskaniu bankowego kredytu na zakup, budowę lub remont nieruchomości. ~~Informacje dotyczące nieruchomości zostały sporządzone na podstawie oświadczeń i nie są ofertą w rozumieniu przepisów prawa, mają charakter wyłącznie informacyjny i mogą podlegać aktualizacji, zalecamy ich osobistą weryfikację. ~~Nr oferty: 150- 1027~~Dzwoniąc pytaj o numer oferty 1027 biura 150 z systemu inetonline.pl\nNumer oferty: 1027-150\n360 m2 5 8 056 zł/m2\n| Stylowy dom przy Parku Grabiszyńskim. Położony na granicy dwóch pożądanych lokalizacji: Grabiszyn...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Dom Krzyki, Wojszyce Powierzchnia: 380 m2 Cena: 2 900 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 1027-150\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Dom Krzyki, Wojszyce Powierzchnia: 380 m2 Cena: 2 900 000 PLN Proszę o kontakt


Gramy o awans do III LIGI | Wspólnota Lubartowska\nPoczułeś miękkość fotela prezesa, czy nie ma na to szansy?\n- Na razie nie ma na to szans. Mnóstwo rzeczy trzeba było załatwić w krótkim czasie. Wszedłem do klubu w okresie między jednym a drugim sezonem, więc jest wiele kwestii do ogarnięcia: z miastem, MOSiR-em, sponsorami, wewnątrz klubu plus papierkowa robota no i najbardziej czasochłonny aspekt - wybór trenera.\nJak wyglądają pierwsze dni w nowej roli?\n- Głównie czas spędzałem na spotkaniach, w gabinetach, kawiarniach i w samochodzie. Na pewno zwiększyło się moje średnie spożycie kawy na dzień. Większość czasu pochłonęły rozmowy z kandydatami na nowego trenera, bo to kluczowa kwestia, którą trzeba było rozwiązać jak najszybciej i wybrać odpowiedniego kandydata. Nowy trener będzie miał też bardzo duży wpływ na kolejne moje działania.\nDlaczego wybór padł na Tomasza Bednaruka?\n- Spełniał wszystkie warunki. Po pierwsze jest naturalny. Po drugie charakter. Po trzecie ambicja. Po czwarte wiedza. Bardzo ważny też był fakt, że trener się nie wahał. Chciał pracować w Lewarcie, podjąć wyzwanie. Widziałem też sporo meczów Avii w ostatniej rundzie i bardzo podobało mi się zachowanie trenera na ławce i prowadzenie drużyny. Rzucało mi się w oczy jego opanowanie i fakt, że nie traci chłodnej głowy w trakcie meczu, a na tym poziomie, łagodnie mówiąc, nie jest to regułą. Musieliśmy tylko omówić kilka spraw związanych z klubem. Zrobiłem też spory research o wszystkich kandydatach, których miałem w notesie i w przypadku trenera Bednaruka nie usłyszałem praktycznie żadnych zastrzeżeń ani co do "warsztatu", ani co do zarządzania szatnią, czy przygotowania teoretycznego.


Jak rozprzestrzeniał się koronawirus COVID-19 SARS-CoV-2 na świecie?\nMapa koronawirusa. Gdzie jest najwięcej zakażeń?\nJak rozprzestrzenia się koronawirus SARS-CoV-2 na świecie? Zobacz mapę\nMagda Ważna | data publikacji: 31.03.2020, 18:32\nKoronawirus SARS-CoV-2 wywołujący chorobę znaną jako COVID-19 po raz pierwszy zdiagnozowany został w chińskim mieście Wuhan, w prowincji Hubei w grudniu 2019 roku. W Europie największe ognisko koronawirusa wywołującego COVID-19 znajduje się we Włoszech. Zobacz, jak rozprzestrzeniał się koronawirus SARR-CoV-2 na świecie.\nNTZP2021: wiemy, jak Polacy dbają o zdrowie i jak wpłynęła na to pandemia\nKoronawirus na świecie – w których krajach się pojawił?\nKoronawirus – jak się chronić przed chorobą?\nKoronawirusCOVID-19 zaczął się rozprzestrzeniać na świecie pod koniec 2019 roku. Początkowo występował wyłącznie w Chinach, jednak w kolejnych dniach pojawiły się przypadki zakażeń w innych krajach, zwłaszcza w Korei Południowej, Japonii oraz na Tajwanie i w Tajlandii. Zarażonymi osobami były te, które podróżowały do/z chińskiego miasta Wuhan. Wirus szybko rozprzestrzenił się na całym świecie.\nW styczniu Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) na specjalnie zebranej w tym celu radzie ogłosiła kryzysową sytuację w zakresie zdrowia publicznego. Nadała również patogenowi nazwę SARS-CoV-2, a chorobie, którą wywołuje - COVID-19, nie chcąc piętnować miejscowości Wuhan, w której doszło do jego rozprzestrzenienia się.\nObjawy koronawirusa COVID-19 są podobne początkowo do grypy lub przeziębienia, dlatego początkowo ignorowano charakterystyczne objawy zarażenia, do których zaliczane są:\nRestrykcje są wskazane, gdyż wirus przenosi się drogą kropelkową, a objawy zarażenia COVID-19 pojawiają się między drugim a dziesiątym dniem. W niektórych przypadkach okres namnażania się wirusa trwa do 24 dni. Jak można chronić się przed koronawirusem?\nGłówną zasadą wskazaną przez WHO jest DOKŁADNE MYCIE RĄK. Poza tym warto pamiętać o poniższych zasadach:\nunikanie dotykania twarzy (oczu, ust);\nużywanie żelu antybakteryjnego z alkoholem do rąk w sytuacjach, kiedy nie możemy umyć rąk;\nunikanie dużych skupisk ludzi;\npodczas kaszlu i/lub kichania należy używać chusteczek higienicznych, które następnie wyrzuca się do kosza;\nunikanie witania się przez uścisk dłoni lub pocałunek;\nzachowanie ostrożność w miejscach, gdzie jednocześnie przebywa dużo osób.\nJak bezpiecznie wypakowywać zakupy, aby nie zarazić się koronawiruem?\nCzy koronawirus może przechodzić z matki na dziecko?\nEuropejska mutacja koronawirusa. W rozprzestrzenianiu pomogli turyści\nNaukowcy przebadali sekwencje genomu wirusa zebrane od pacjentów z COVID-19 i zauważyli, że latem ogromna część przypadków COVID-19 pochodziła z nowo...\n"Jedyne, co możemy zrobić, aby nie rozprzestrzeniać koronawirusa, to mieć własny rozum" [LIST DO MEDONETU]\nDo naszej redakcji napisała pani Anna, która ma objawy wskazujące na zakażenie koronawirusem. Opowiedziała, jak wygląda droga od zgłoszenia do lekarza rodzinnego...\nCOVID-19 w Indiach. Tak wielu zmarłych jeszcze nie było. Padł rekord\nLiczba nowych przypadków zakażenia koronawirusem w Indiach odnotowanych w niedzielę nieznacznie spadła. Niestety rekordowo wzrosła liczba zgonów z powodu lub przy...\nCo robią Chiny, aby koronawirus nie pojawił się u nich ponownie? [KORESPONDENT MEDONETU]\nOd wybuchu pandemii w Chinach minęło kilka miesięcy miesięcy. Chiny w dużej mierze poradziły sobie z rozprzestrzenianiem się wirusa na swoim terytorium. Większym...\nNowy, "moskiewski" wariant COVID-19. W Rosji wzrosła liczba zakażeń 16.06.2021\nWariant Delta koronawirusa "budzi niepokój" 16.06.2021\nWariant Delta bardziej odporny. Rośnie liczba przypadków w Polsce 16.06.2021


Sautrus: „Mrówcza robota” | Kvlt\nSautrus: „Mrówcza robota”\n26 maja 2017 | Jakub Milszewski\nSautrus na Pomorzu wzięli wszystko, co było do wzięcia już przy poprzednim albumie Reed. Wszystko wskazuje na to, że nowa płyta Anthony Hill pozwoli im wyjść jeszcze dalej w Europę. O graniu dla pełnych sal, mrówkach i korporacjach rozmawiamy z wokalistą Weno Winterem i perkusistą Piotrem Ochocińskim.\nAnthony Hill to trochę inny materiał niż Reed. Jest mniej stonerowy, bardziej poukładany.\nWeno: Nawet nie wiesz jak się cieszę, że w końcu ktoś to zauważył. Cały czas recenzenci piszą, że stoner i pustynia.\nPiotr: Nie zamierzamy od tego stoner rocka uciekać. Z niego się wywodzimy, bo przecież są naleciałości i Sabbathów, i Kyuss… Mimo tego od samego początku odczuwaliśmy wewnętrzną potrzebę rozwoju i zwiększenia zakresu ekspresji. Reed powstał o wiele łatwiej – po prostu weszliśmy do studia, zajebaliśmy, wiele numerów po prostu poszło, więc sporo było tych elementów. A przy Anthony Hill było już komponowanie.\nWeno: Siedzieliśmy z Michałem nad kompozycjami, ale inspiracje sięgały bardziej do muzyki folkowej niż stonerów. Kręciły nas klimaty folkowe, rock’n’roll lat 60-tych…\nByłem chyba na trzech ostatnich waszych koncertach w Trójmieście. Za każdym razem mieliście albo pełne sale, albo prawie pełne.\nPiotr: Zgadza się. W Trójmieście nas znają.\nNiby tak, ale przecież nawet pośród trójmiejskich kapel nie jest standardem, że kluby są pełne. A tymczasem wy brzmicie na tyle fascynująco, że ludzi to przyciąga. Skąd się to brzmienie wzięło? Weno, mówisz o folku, o latach 60-tych. Rzucisz jakieś konkretne nazwy i nazwiska?\nWeno: Nie mógłbym zbyt dużo rzucać nazwami i nazwiskami, bo mogłoby się okazać, że tak jak Led Zeppelin ukradliśmy połowę materiału (śmiech). Jeśli chodzi o folk, to uwielbiam irlandzką muzykę ludową.\nMoże i słabo znam irlandzki folk, ale Sautrus jakoś mi się z nim nie kojarzy.\nWeno: A tymczasem dużo takich elementów tam wtykamy.\nPiotr: Najczęściej wszystko jest tak przearanżowane, że nie da się poznać. Chłopaki przynoszą pomysły na próbę, jakieś zaczątki, fundamenty i korzenie, od których zaczynamy. Są to właśnie elementy, które wyciągają choćby z tego folku czy jakichś innych fascynacji.\nChodzi o inne skale, melodykę?\nWeno: Tak, o melodykę, o piosenkowość, o ogólny sposób patrzenia na muzykę. Wydaje mi się, że to, co ty nazywasz brzmieniem, jest tą naszą piosenkowością. Nie chcemy, żeby ono było mgliste, ciemne, mroczne, a żeby sama kompozycja opowiadała o tym, że takie jest. Brzmienie jest wypadkową.\nWeno, stosujesz na scenie sporo ciekawych technik – poza czystym śpiewem śpiewasz też gardłowo, budujesz harmoniczne wokalizy przy pomocy efektów. Uczyłeś się gdzieś wcześniej śpiewać?\nWeno: Zaczynałem od śpiewu w chórze. W moim liceum był facet, który zainicjował powstanie chóru. Okazało się, że odnieśliśmy sporo sukcesów, nawet na arenie międzynarodowej. Tam się uczyłem techniki śpiewu.\nAle gardłowego śpiewu nie uczą zazwyczaj w chórach.\nWeno: To są inspiracje z muzyki ludowej – tybetańskiej, mongolskiej. Moim guru w wydawaniu tego typu dźwięków jest Gendos. Jara mnie to i jakoś weszło mi w krew. Tego rodzaju śpiewu nie postrzegam jako techniki, albo czegoś, co można wyćwiczyć. To musi wyjść z ciebie samo. Jeśli czujesz jakąś wibrację, masz dobry podkład i coś, co chcesz wyrazić w konkretny sposób, to twoja głośnia sama układa się w odpowiedni sposób. Tak było ze mną. Nie ćwiczyłem tego. Chciałem się tego nauczyć, ale nie trenowałem. Pamiętam, że na jednej z prób wałkowaliśmy w kółko jakiś motyw. Weszliśmy na jakieś odpowiednie wibracje. Byłem tak zjarany, że po prostu mi się to udało. Wychodząc z próby cały czas to powtarzałem, aż w końcu weszło mi w krew i mogłem nad tym pracować dalej.\nCzyli nie było tak, że spotkaliście się na pierwszych próbach Sautrus i pomyśleliście: „kurde, musimy mieć jakiś wyróżnik”.\nWeno: Nie. U nas wszystko wychodzi naturalnie.\nPiotr: Kiedy już obraliśmy sobie taki, a nie inny kierunek, i takie, a nie inne formy brzmienia, choćby to, w jaki sposób Michał ustawia sobie gitarę, to daliśmy sobie autonomię. Nie chcieliśmy wygładzać brzmienia, jak robi sporo zespołów, żeby akceptowała ich większość ludzi. My uważamy, że to jest droga na skróty i efekty są bardzo krótkofalowe. Jeśli zaczynasz coś takiego robić to ludzie przestają cię szanować jako twórcę i odkładają cię na półkę. Często słyszymy z wielu stron jakieś pouczenia i sugestie, że tego powinno być więcej, tego mniej, wokal taki, a gitara taka. Okej, dzięki za radę, ale zostajemy przy swoim. Jeśli masz swój styl, siedzisz w nim konsekwentnie i świadomie, to zyskujesz szacunek ludzi, bo robisz coś innego, co może im się podobać. I to staje się tym wyróżnikiem.\nWiem mniej więcej jaki koncept stoi za albumem Anthony Hill, bo czytałem konkurencję i przyjrzałem się bliżej temu, co jest we wkładce. Ale googlowałem też to imię i nazwisko i wyskakiwały mi różne dziwne rzeczy.\nPiotr: Wskazówka do rozszyfrowania zagadki jest dużo bliżej, niż ci się wydaje. Nie trzeba szukać historii. Już wcześniej pytano nas czy Anthony Hill to postać przypadkowa, fikcyjna, czy prawdziwa… Wyjaśniam, że imię i nazwisko nie jest przypadkowe, ale sama postać – tak.\nDlaczego jest to tajemnica?\nPiotr: Nie chcemy zabierać nikomu frajdy.\nPojawiła się koncepcja, że chodzi o zniewalające nas korporacje i tego typu sprawy.\nWeno: Wasza konkurencja rozpisywała się o tych korporacjach, a to wcale nie o to chodzi. Nie jest to clou sprawy. Samym sercem Anthony’ego Hilla jest on sam i jego wewnętrzny problem, a nie to, że pracuje w korporacji.\nPiotr: Korporacja to tło. To modny temat, więc inni się go chwycili. Ale nie chodzi o jakąś ogólną krytykę takich przedsiębiorstw. Nie uciekniemy od nich. Ja pracuję w korporacji, nasz gitarzysta jest kierasem w supermarkecie, a to przecież też korpo. Nie będę ukrywał, że za pomysłem całej postaci Anthony’ego Hilla stał Weno. To on przyszedł z tym konceptem na próbę. Chodziło o pewne zależności i podobieństwa między światem ludzkim a zwierzęcym, a nawet owadzim.\nWeno: Korporacja to nawiązanie do systemu działania w mrowisku. Mrowisko to scentralizowany układ, który ma działać na jakichś ściśle określonych zasadach. I tak właśnie działają korporacje. Nawet przedsiębiorstwa, które powstają w Stanach Zjednoczonych i zajmują się dystrybucją gazu ziemnego, są oparte na systemie, w którym funkcjonują mrówki, na systemie szlaku feromonów. Zasady działania mrówek, zdobywania pożywienia i przenoszenia go z powrotem do mrowiska przełożono na program komputerowy i okazało się, że świetnie się to sprawdza. Kiedy mrówki znajdą pożywienie, to wracając do gniazda zostawiają ślad feromonowy, po którym inne mrówki docierają do źródła pokarmu idąc dokładnie tą samą drogą. Kiedy pożywienie w tym miejscu się skończy, ostatnia mrówka wracająca do mrowiska nie zostawia już śladu. Dlatego też nazwaliśmy trasę koncertową Feromonowy szlak.\nWeno: Siedziałem nad tematem mrówek całą zeszłą zimę. Chciałem skończyć płytę, ale temat jest fascynujący. Mrówki, kiedy zakładają sobie zdobycie pożywienia, mają prawie 100%-ową skuteczność w podejmowaniu dobrych decyzji.\nPiotr: Żeby się o tym przekonać wystarczy wyrzucić czekoladę za łóżko.\nWeno: NASA prowadzi też badania nad wystrzeleniem rakiety na tej samej zasadzie, na jakiej działają społeczności mrówek. Chyba za dwa lata ma zostać wystrzelona jakaś sonda, która wyjdzie w powietrze w konkretnym dniu, w konkretnej sekundzie, z konkretnego miejsca na ziemi. To wszystko zostało wyliczone na podstawie systemu działania mrówek amazońskich.\nW tym pojawia się jednak czynnik, który u mrówek nie występuje. Ludzie mają tendencję do pomyłek. Ktoś może się machnąć w obliczeniach albo spóźnić do pracy, co spowoduje już opóźnienie prac albo reakcję łańcuchową w postaci szeregu pomyłek.\nWeno: U mrówek też może się coś zdarzyć. Ktoś może przyjść i je rozdeptać. W nas może trafić kometa.\nPiotr: Jesteśmy świadomi, jak mrówki działają dzięki feromonom, ale zapominamy, że my funkcjonujemy na podobnych zasadach. Podejrzewam, że naszym życiem w jakichś 95% rządzą podobne mechanizmy. Niektórzy mówią, że to szczęście, przypadek albo coś w tym stylu. A to pewnie właśnie albo feromony albo jakaś energia, którą nasze organizmy w jakiś sposób wychwytują.\nWeno: Takie rzeczy po prostu wpływają na twoją zdolność do podejmowania odpowiednich wyborów. Cały ten temat mrówek polega na tym, żeby odnajdować te analogie pomiędzy ich światem, a naszym. Anthony Hill, czyli bohater naszej płyty, jest ich uosobieniem. Jego stan psychiczny odzwierciedla te analogie między ludźmi i mrówkami. Korporacja kontra indywidualizm.\nWróćmy do samej płyty. Komponowaliście kolejne utwory pod ten koncept, czy najpierw mieliście utwory, a potem dostosowywaliście je do ogólnej idei?\nPiotr: Pierwszy był The Way. Potem Good Mourning. Pamiętam, że początkowo kwestia mrówek była pomysłem tylko na potrzeby The Way, ale Weno przyszedł i powiedział, że temat jest tak bogaty i interesujący, że warto się zastanowić, czy nie popłynąć z tym dalej. Szczerze mówiąc muza popłynęła sama, a Weno pracował nad warstwą tekstową. Jedno z drugim połączyło się idealnie.\nNie zastanawialiście się w trakcie pracy nad muzyką, czy ten konkretny riff odpowiednio oddaje na przykład marsz mrówek?\nWeno: Mieliśmy riffy o określonym natężeniu emocjonalnym i dopasowywaliśmy je do odpowiedniego mrówczego tematu: jeśli mieliśmy bardziej agresywny riff to stwierdzaliśmy, że przyda się do opowiadania o tej bardziej agresywnej stronie mrówek. W ten sposób powstały po prostu numery, a resztę dopowiedziały teksty. Na początku skupiliśmy się na samej muzie, bo chcieliśmy, żeby wszystko było spójne.\nOd początku założeniem było, że odchodzicie od tej „stonerowości”, z którą was wcześniej kojarzono?\nPiotr: Powiedziałbym raczej, że nie płaczemy z powodu tego, że mamy ciągotki do robienia czegoś innego.\nAle wiecie, że i tak was w Polsce będą przyklejano do stonera, bo nie ma innej szufladki, w którą można by was wepchnąć?\nPiotr: Spoko. Przez cztery lata mówiono, że Weno śpiewa jak Maynard. Potem, że brzmi jak Ozzy albo Dio.\nWeno: Za chwilę będą mówić, że śpiewam jak Cugowski.\nPiotr: Wolałbym, żebyśmy tego akurat uniknęli (śmiech).\nWeno: Ludzie zawsze porównują cię do czegoś, co sami znają. Nie da się inaczej, zwłaszcza, że nasza muza jest ciężka do sklasyfikowania.\nTo prawda. Sam miałem problem z relacjami z waszych koncertów czy z recenzjami płyt. Używając słów, metafor i przenośni zrozumiałych szaremu Kowalskiemu, który kojarzy co najwyżej Black Sabbath i AC/DC, trudno jest opisać, co się dzieje na Reed albo Anthony Hill.\nWeno: Nawiążę do tego, co mówiłeś wcześniej o tym gardłowym śpiewie. Nie planowaliśmy wtedy szukania czegoś, co nas wyróżni, tak po prostu wyszło. Tak samo jest z muzyką. Nie mamy tak, że chcemy grać stoner, albo chcielibyśmy żeby to było folkowe, więc powinniśmy zagrać to tak, a nie inaczej. Wszystko idzie naturalnie, nie ma w tym kalkulacji, której efektem miałoby być przypisanie nas do jakiegoś konkretnego gatunku.\nJak długo się znacie we czwórkę?\nPiotr: Weno i Michał, gitarzysta, znali się pierwsi.\nWeno: Założyliśmy ten zespół. Znaliśmy się jakieś 8 czy 9 lat.\nPiotr: Potem podkupili mnie ze Struggle With God. Było to jakieś pięć lat temu. Młynek przyszedł za Buszmana jakieś dwa lata temu. Czyli we czwórkę znamy się mniej więcej od dwóch lat.\nZapytałem o to, bo zastanawia mnie jak długo trzeba się znać, żeby mieć taką swobodę o jakiej mówicie, żeby nie bać się rzucać nawet najdziwniejszych pomysłów.\nPiotr: Moim zdaniem naszą największą wartością, wręcz unikatową, jest to, że my tak naprawdę się bardzo lubimy. Po części w wielu kwestiach jesteśmy jak rodzina. Jeździmy wspólnie na wesela i pogrzeby, przeżywamy razem różne pozytywne i negatywne sytuacje. Sam zespół Sautrus też jest w pewien sposób koncepcyjny. Niektórzy próbują się doszukiwać tego, że Weno jest szefem, bo jest bardziej z przodu i skupia na sobie uwagę…\nBo tak to wygląda!\nPiotr: Oczywiście! Myślisz, że o tym nie wiemy? Ale taki jest właśnie cel! My specjalnie we trójkę tworzymy mu taką przestrzeń, żeby on mógł odprawiać swoją mszę z wiernymi. Staramy się mu w tym pomagać, nie przeszkadzać. Ma być do tego odpowiedni nastrój, odpowiedni podkład muzyczny. Wydaje mi się, że przesyt solówkowy, zmiany rytmów, jakieś galopujące tempa, zaburza tę mistyczną atmosferę. To, w jaki sposób mamy wszystko ułożone, to, że Weno jest z przodu i prowadzi tę rozmowę, wyszło w praniu, ale ma konkretną funkcjonalność. Każdy z nas wie, jaki ma cel. Nikt z nas nie chce indywidualizować siebie jako muzyka: „teraz moja solówka, bo za mało mnie na płycie”. Nic z tych rzeczy. Już w poprzednich wywiadach pytano nas, czy nam to nie przeszkadza, że Weno jest z przodu, że ma tę charakteryzację, że się wyróżnia. Absolutnie nie. Ta delikatna, mistyczna strona, gdzie Weno prowadzi mszę, a my jesteśmy akompaniującym zespołem, jest moim zdaniem najlepszą formą dla tego, co chcemy przekazać.\nWeno: Nie ma czegoś, co się wyróżnia, jeśli nie ma dla tego dobrego tła. Wszystko musi ze sobą współgrać. A nasza swoboda wynika z tego, że nie traktujemy siebie przedmiotowo. Jesteśmy razem. Cały proces powstawania albumu, emocje, które są na nim zawarte, były przeżywane również wewnątrz zespołu. To bardzo ważne, bo sztuka polega przede wszystkim na tym, że masz się dzielić emocjami, a nie solówką, którą skomponowałeś albo ukradłeś. Jakie masz emocje, takie przedstawiasz, najbardziej jak się da. Ten język nie obejmuje tylko słów.\nPiotr: Poza tym musisz to robić jak najszczerzej, żeby nie wyjść na kłamcę. Moim zdaniem osoba, która ogląda koncert, nie jest naiwniakiem, tylko podskórnie czuje, czy ten ktoś na scenie jest fałszywy, czy naprawdę wierzy w to, co robi.\nOd widza wymaga to także pewnego rodzaju dojrzałości, wykształcenia jakiegoś aparatu do odbioru przekazywanych emocji. To przecież trudny do zrozumienia język. Łatwym do zrozumienia posługują się wykonawcy pop czy nawet disco-polo.\nWeno: Większość ludzi to osoby niewymagające. Przeważająca część społeczeństwa nie ma jakiegoś rozbudowanego życia emocjonalnego i potrzeb wewnętrznych. W muzyce pop ten poziom emocji jest dla nich odpowiedni. Z nim się utożsamiają. A im głębiej drążysz, im bardziej myślisz, tym bardziej zawzięcie szukasz czegoś, co będzie pasowało do twojego stanu emocjonalnego. My w zespole łączymy się w jakimś temacie i muzycznie to przedstawiamy. Nie chodzi tu o żadną rywalizację czy o docieranie się. Na podstawie jakichś procesów, których do końca nie rozumiemy, połączyliśmy się w cztery osoby po to, żeby emocjonalnie stworzyć jakiś projekt muzyczny i wizualny. Jeśli się komuś to podoba, ma ten sam odbiór emocjonalny – fajnie.\nZagraliście już kilka tras, które zahaczały także o kraje Europy Zachodniej. Jak to możliwe, że zespół, który nie ma jakiejś olbrzymiej masy fanów, ani wsparcia marketingowego w postaci wytwórni, agencji koncertowej czy kogokolwiek innego, zapełnia sale we własnym mieście, ale także wyraźnie rośnie w siłę w kraju i za granicą?\nWeno: Może właśnie dlatego, że jesteśmy szczerzy i nie mamy PR-u. Może ludziom się już znudziły wystudiowane przekazy.\nAle jak jedziecie do nowego miasta, to ktoś musi przyjść na koncert, żeby dowiedzieć się, że jesteście szczerzy.\nPiotr: Organizacją tras zajmuję się ja. Z przymusu. Każdy w zespole ma jakieś swoje zadania. Tak chyba jest zdrowo. Różnie to wychodzi, ale z racji tego, że jestem handlowcem w korpo, mam gadane, zająłem się właśnie ogarnianiem tras. Ułatwia mi sprawę, że muzyka nie jest sztampowa. Brutalnie mówiąc – łatwiej ją sprzedać. Ludzie z innych zespołów opowiadają mi, że na sto wysłanych maili dostają jedną albo dwie odpowiedzi. Ja mam to szczęście, że na sto wysłanych wiadomości, odpisuje mi sześć osób.\nTo znaczy, że ktoś to wszystko odsłuchuje.\nPiotr: Ano właśnie. A to z kolei znaczy, że ludzie często nie odpisują nie dlatego, że mają to w dupie, tylko dlatego, że nie podoba im się muzyka. Ja w naszą muzykę wierzę całkowicie. Wiem, że mamy przed sobą dużo pracy, ale widzę, że idziemy w dobrym kierunku. To mi pomaga w aranżowaniu tych organizacyjnych spraw – koncertów, rozmów, pisaniu maili. To nie jest praca na 5 minut dziennie. Wracam z roboty, idę na próbę, wracam z próby o 23 i siedzę do 3 rano pisząc do ludzi, których nie znam. Weno zawsze powtarza, że 99% to jakość muzy. Jeśli ona jest dobra, to zawsze znajdzie się ktoś, kto się tym zainteresuje. Mamy to szczęście, że spotkaliśmy na swojej drodze wielu fajnych ludzi, którzy chcą nas zapraszać z jednej trasy na drugą, np. Simona z Hamburga czy Theo z Lippstadt. Organizacja z roku na rok jest coraz łatwiejsza.\nWeno: Na każdym koncercie poznajemy nowych ludzi, a niektórzy z nich zapraszają nas potem do siebie. To mrówcza praca – jeździmy tymi samymi szlakami, a jak się wyczerpie pożywienie, to szukamy czegoś nowego (śmiech).\nMusieliście te wszystkie kontakty nawiązywać od zera, czy mieliście na początku jakąś bazę?\nPiotr: Mieliśmy jakieś trzy czy cztery miejsca. Na początku pomagał nam brat Wena – Ragnar.\nWeno: Pierwsza trasa była o tyle ciężka, że żeby zdobyć sobie jakieś kontakty i zaskarbić sobie przychylność organizatorów, trzeba się było z nimi napić. W każdej miejscówce trzeba było wypić z kimś wódkę. Ale kontakty zostały do dzisiaj, a kac przeszedł.\nJak was odbierali ludzie w miejscach, w których kompletnie was nie znano?\nWeno: Czy nas znają, czy nie – do każdego koncertu podchodzę jak do najważniejszego. Wszystko zależy od nastawienia, od tego, jak się dzisiaj czujemy. Im lepiej jesteśmy nastawieni, tym lepiej odbierają nas ludzie.\nPiotr: Mnie się czasami nawet wydaje, że im bardziej nam się koncert nie podoba, tym bardziej podoba się ludziom. Kiedy schodziliśmy ze sceny na Red Smoke Festival, myślałem, że było kiepsko, a tymczasem słyszałem, że był to najlepszy koncert na imprezie. Tak samo z tym koncertem w Wydziale Remontowym, o którym wspominałeś. Ja byłem strasznie posrany, a w takim stanie kompletnie nie kontrolujesz tego, co robisz. To oczywiście brak doświadczenia, obycia ze sceną, warsztatu i tak dalej. Wszystko to przechodziliśmy. Oczywiście dalej nam się takie sytuacje zdarzają, ale rzadziej. Kiedy indziej nam się wydaje, że zagraliśmy świetnie, a ludzie kiwają głowami, że nie bardzo. Pewnie swój wpływ ma na to też chociażby dźwiękowiec.\nWeno: Generalnie zawsze staramy się jak najszczerzej przekazać naszą muzykę. Ludzie to czają. Za granicą, gdzie nie ma promocji, ludzie też to widzą i słyszą.\nAle skąd wiedzą, że warto przyjść na Sautrus, skoro tego samego wieczora mają do wyboru jeszcze cztery albo pięć innych koncertów w innych klubach? Jak ich pozyskujecie?\nPiotr: Kiedy graliśmy pierwszą trasę przychodziło po 30-40 osób, oczywiście w zależności od renomy klubu, od dnia tygodnia i tak dalej. I sprawdził się standardowy schemat bookingowy – jeśli zagraliśmy dobry koncert, to w tym samym miejscu pół roku albo rok później zawsze pojawiało się więcej ludzi. Tam, gdzie sprzedałeś najwięcej mercha, zawsze będziesz sprzedawał najwięcej. Podczas pierwszej trasy po Polsce przyjechaliśmy do nieistniejącego już klubu Od Zmierzchu Do Świtu we Wrocławiu. Był wtorek. Patrzymy – klub zamknięty. Godzina 17, więc dziwne. Dzwonimy, pytamy – okazuje się, że gościu zapomniał, że mieliśmy grać koncert. Zero plakatów, zero promocji, nic.\nMoże dlatego klub już nie istnieje.\nPiotr: Klub na 300 czy 400 osób, a na koncert przyszło 6 osób.\nWeno: Dobrze, że mieliśmy dwa supporty (śmiech).\nPiotr: Zjaraliśmy się na scenie dokumentnie, ale dla mnie to był jeden z najlepszych koncertów na trasie. Pomimo tego, że widzieliśmy te pustki, to daliśmy z siebie 200%.\nByły pustki, więc presja mniejsza.\nPiotr: U nas nie ma tak, że skoro jest mniej osób, to sobie odpuszczamy. Zawsze gramy na full. Ale dzięki tamtemu koncertowi teraz we Wrocławiu będzie już tylko lepiej. Sporo się ruszyło po Red Smoke. Chłopakom z festiwalu i z Red Scalp należy się duży szacun za to, że nas wzięli i że mogliśmy połączyć nasze działania. My zagraliśmy dobry koncert, oni mieli fajnie, bo ludziom się podobało i dobrze kojarzą imprezę, a nas poznało wielu słuchaczy. Apetyt rośnie w miarę jedzenia – chcemy jeździć jeszcze więcej i grać jeszcze więcej. Mamy w planach jeszcze jedną trasę jesienią. Chcemy zrobić jeszcze jedną płytę i nagrać live’a.\nJeszcze jedną płytę w najbliższym czasie?\nWeno: Mam na kompie z 70 plików przygotowanych pod nowe numery.\nPiotr: Tę płytę robiliśmy trzy lata, więc pomysłów powstało sporo.\nWeno: Mieliśmy mnóstwo riffów jeszcze podczas komponowania Anthony’ego Hilla, które nie zostały wykorzystane. Część rzeczy na płycie zostało wymyślonych nawet jeszcze przed Reed. Chodzimy do roboty, więc nie mamy czasu się tym zająć. Gdybyśmy mieli więcej czasu i środków to siedzielibyśmy cały czas w sali prób, bo mamy świetny materiał i zaplecze do roboty. Ale nie ma czasu, czym jesteśmy zdołowani.\nA co z tym materiałem na żywo, który chcecie nagrać? Będzie chcieli też nagrać to na wideo?\nWeno: Mamy numery z pierwszej EP-ki i z Reeda, które przearanżowaliśmy. Na żywo gramy je zupełnie inaczej, niż zagraliśmy na płycie. Chcemy je po prostu nagrać na nowo, żeby się nimi podzielić i pokazać, jak się nimi bawimy. I tak, chcemy to też nagrać na wideo w studio. Planujemy się spotkać na luzackiej atmosferze, rozstawić sprzęt, zaprosić znajomych, zagrać na setę.\nTo chyba dobry pomysł, bo podstawowa siła Sautrus to koncerty. Widać to było, gdy graliście przed Uriah Heep dla publiczności, która była, nazwijmy to, dość specyficzna.\nPiotr: Nie mieliśmy pojęcia jak się zachowają.\nA tymczasem byli mega wkręceni.\nPiotr: Zza bębnów mało co widzę, czasami coś co najwyżej usłyszę. Kiedy wchodziliśmy na scenę to słyszałem co najwyżej, że ktoś dostał SMS-a, a za kolumną był jakiś świerszcz. A w połowie było już słychać, że jesteśmy na koncercie. Po występie przyszedł do nas na mercha gość, kupił winyl, płytę i powiedział: „Na razie”. Pytam go: „Co ty, nie zostajesz na Uriah Heep?”. „Nie, ja tylko na was przyjechałem”. I faktycznie wyszedł. Takie rzeczy są miłe. Powiem ci jeszcze, że zajebiście się czułem przy tych ludziach po horyzont. To była nasza największa publiczność do tej pory.\nWeno: Najprzyjemniejszą rzeczą, jaką możesz zobaczyć ze sceny, jest kiedy ludzie z tyłu nie wychodzą, a przychodzą. To cię jeszcze bardziej nakręca.\nObecną trasę też kończycie w B90. Co prawda zagracie tam na małej sali, ale ona jest wbrew pozorom całkiem duża. Jej zapełnienie będzie dowodem, że w Trójmieście wzięliście już wszystko, co było do wzięcia?\nPiotr: Nie. Ale to będzie fajny znak, że idziemy w dobrym kierunku nie idąc na kompromisy. To będzie też znak, że można.\nDuża publika lokalna jest dla was sygnałem, żeby potraktować te inne geograficzne kierunki poważniej?\nPiotr: Naszym celem jest potraktować wszystko na tyle poważnie, żeby rzucić pracę i robić muzę na 100%. Możemy siedzieć w sali prób po sześć godzin dziennie i robić zajebisty materiał za materiałem. Jeśli byłaby opcja, żeby jeździć w roku na dwie czy trzy trzymiesięczne trasy, to podpisuję się wszystkimi kończynami.\nWeno: Nie jest to łatwe w naszym przypadku, bo nie gramy niczego, w co ludziom byłoby łatwo się wgryźć.\nZ drugiej strony wasza muzyka też nie jest jakaś trudna do przyjęcia.\nWeno: Dlatego też staramy się grać dużo koncertów, żeby pokazać ludziom, że to nie jest tak trudne, jak się wydaje. Często docierają do nas sygnały, że jesteśmy jacyś mistyczni, dziwni i w ogóle. A to przecież rock’n’roll.\nPiotr: Wracając do zapełniania sal – trzeba kuć żelazo póki gorące. Jeśli jest zainteresowanie, jeśli są ludzie, którzy nas chcą, to trzeba to robić. Rok ma 365 dni, więc znajdzie się czas, żeby zagrać jeszcze raz w Trójmieście. A nie ma nic lepszego, jak zagrać w domu dla znajomych twarzy, dla pełnej sali, w najlepszym klubie w Polsce.\nWeno: Na dodatek ekipa B90 w dużej mierze wkręciła się w naszą muzę. To najzajebistsze uczucie, kiedy wchodzisz na scenie, a wszyscy dokładnie wiedzą jak cię ukręcić, jak masz brzmieć. Sam fakt współpracy z tymi ludźmi jest już przyjemny. Często spotykam się z czymś takim, że przychodzę z moim efektem, a dźwiękowiec się pyta: „Po co ci to? Ja ci zrobię”. Albo inaczej: „Ja pierdolę, tego się nie da ukręcić”. W B90 kolesie wiedzą o tym efekcie więcej niż ja, wiedzą jak to ukręcić, wiedzą, że to jest mi potrzebne. Nikt nie zadaje głupich pytań. Na dodatek potem wszystko super brzmi. Daliśmy tam fajne koncerty, bo jeśli ekipa i podejście do realizacji jest profesjonalne, to my się nie musimy martwić o nic więcej, tylko o nasz show.\nAutor zdjęć koncertowych: Wiktoria Dawidowska. Więcej obejrzysz tutaj.\nStars That Move – „No Riders” (2016) - 22 maja 2018\nBehemoth – „Messe Noire” (2018) - 12 maja 2018\nBitter Resolve – „Seven New Worlds” (2017) - 17 kwietnia 2018\nTagi: Anthony Hill, Hard Rock, Heavy Metal, psychodelic, reed, retro, Sautrus.\n← Blind Guardian: live video do utworu Mirror Mirror\nNowy klip formacji Rage →


Czy Tylicz stanie się uzdrowiskiem? Burmistrz składa propozycję | Tylicz, Piotr Ryba, uzdrowisko | Sądeczanin.info\nCzy Tylicz stanie się uzdrowiskiem? Burmistrz składa propozycję\nCzy Tylicz stanie się uzdrowiskiem? Burmistrz Piotr Ryba składa taką propozycję mieszkańcom tej miejscowości. Planuje też nowe inwestycje w Tyliczu.\nBurmistrz Piotr Ryba złożył propozycję mieszkańcom Tylicza nadania tej miejscowości status uzdrowiska, co wiązałoby się z objęciem jej ustawą O lecznictwie uzdrowiskowym, a także strefą uzdrowiskową C.\n-Pomysł utworzenia uzdrowiska zrodził się kilka miesięcy temu przy okazji zmian w operacie uzdrowiskowym dla Krynicy- informuje w biuletynie burmistrz Piotr Ryba- Po wielu analizach uważam, że rozwiązanie takie ma same zalety. Będzie to podniesienie prestiżu Tylicza, jako miejscowości turystyczno-uzdrowiskowej, która, oprócz wspaniałego klimatu, słynie również z wód mineralnych, podobnych swoim składem do tych, które dały sławę Krynicy.\nWłodarz uzdrowiska dodaje, że status uzdrowiska generowałby wyższe środki z opłaty uzdrowiskowej, pobieranej od turystów nocujących w Tyliczu, a oprócz tego z dotacji, która trafiałaby do budżetu gminy z budżetu państwa.\nBurmistrz Piotr Ryba planuje nowe inwestycje w Tyliczu, w tym budowę tężni solankowej, a także plaży przy potoku Mochnaczka, prawobrzeżnym dopływie Muszynki. Zamierza też wytyczyć pętlę rowerową wokół góry Łan.\nPowstała również propozycja, w którą zaangażowała się Rada Sołectwa, utworzenia na szczycie góry punktu widokowego.\nO tym, jak miejscowość może uzyskać status uzdrowiska informuje Ministerstwo Zdrowia:\n· Ma złoża naturalnych surowców leczniczych oraz klimat o potwierdzonych właściwościach leczniczych;\n· spełnia wymagania w stosunku do środowiska określone w przepisach o ochronie środowiska;\n· ma infrastrukturę techniczną w zakresie: gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej; transportu zbiorowego i prowadzi gospodarkę odpadami;\n· ma zakłady lecznictwa uzdrowiskowego i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego przygotowane do prowadzenia lecznictwa.\nJak uzyskać status uzdrowiska albo obszaru ochrony uzdrowiskowej?\n1. Gmina musi potwierdzić lecznicze właściwości naturalnych surowców i klimatu.\n2. Gmina składa wniosek o wydanie odpowiedniego świadectwa do jednostki uprawnionej przez ministra zdrowia.\n3. Właściwości lecznicze potwierdzić muszą udokumentowane badania, które wykluczają przy tym negatywne oddziaływanie na zdrowie człowieka.\n1. Gmina musi następnie sporządzić operat uzdrowiskowy, który określa możliwość prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego na danym terenie.\n2. Operat uzdrowiskowy dzieli się na:\n· część opisową, która określa m.in. opis właściwości leczniczych naturalnych surowców leczniczych i właściwości leczniczych klimatu;\n· część graficzną, na której widnieją planowane strefy ochrony uzdrowiskowej. Nie może ona być mniejsza niż:\n· 1:5000 dla projektowanej strefy „A” ochrony uzdrowiskowej,\n· 1:10 000 wspólnie dla stref „A” i „B”,\n· 1:25 000 wspólnie dla stref „A”, „B” i „C”.\n3. Gmina uzgadnia operat z komisją uzdrowiskową rady gminy. Operat musi też podpisać prezydent, burmistrz lub wójt.\n4. Gmina przesyła operat uzdrowiskowy ministrowi zdrowia, aby potwierdzić możliwość prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego.\n1. Jeśli warunki określone w ustawie zostały spełnione, minister wydaje decyzję o możliwości prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego.\n2. Minister ustala kierunki lecznicze dla danego uzdrowiska na podstawie:\n· świadectwa, które potwierdza lecznicze właściwości naturalnych surowców i klimatu;\n· opinii konsultanta krajowego do spraw balneologii i medycyny fizykalnej;\n· informacji o:\n· kwalifikacjach pracowników, udzielających świadczeń zdrowotnych;\n· rodzajach zakładów lecznictwa uzdrowiskowego w danym uzdrowisku.\n3. Jeśli minister stwierdzi, że dany obszar spełnia niezbędne warunki, występuje do Rady Ministrów z wnioskiem o nadanie statusu uzdrowiska albo obszaru ochrony uzdrowiskowej.\n1. Gmina musi co najmniej raz na 10 lat przedstawić ministrowi zdrowia operat uzdrowiskowy, który potwierdzi, że obszar spełnia wymagania określone w ustawie.\n2. Jeśli na podstawie złożonego operatu uzdrowiskowego minister zdrowia stwierdzi nieprawidłowości, wyznaczy czas na ich usunięcie (maksymalnie 5 lat).\n3. Jeśli gmina nie usunie nieprawidłowości, minister wystąpi do Rady Ministrów o pozbawienie danego obszaru statusu uzdrowiska lub obszaru ochrony uzdrowiskowej.\n4. Gmina, która uzyska zgodę na prowadzenie lecznictwa uzdrowiskowego, sporządza i uchwala miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla strefy „A” ochrony uzdrowiskowej.\nGmina ma na to 2 lata od otrzymania decyzji od ministra zdrowia.\n· strefa „A” - udział terenów zieleni wynosi co najmniej 65 proc. Jest to obszar, na którym znajdują się zakłady i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego.\n· strefa „B”– udział terenów biologicznie czynnych wynosi tu co najmniej 50 proc. Jest to obszar przeznaczony m.in. dla obiektów usługowych, turystycznych (w tym hoteli) czy budownictwa mieszkaniowego.\n· strefa „C” – udział terenów biologicznie czynnych wynosi tu co najmniej 45 proc. Jest to obszar, który wpływa na zachowanie walorów krajobrazowych, klimatycznych i ochronę złóż naturalnych surowców leczniczych.\nŹródło: Biuletyn informacyjny Urzędu Miasta, gov.pl


Klub Sportowy Polonia Łaziska Górne – Miasto Łaziska Górne\nNa terenie miasta działa Klub Sportowy „Polonia Łaziska Górne”.\nul. Staszica 31 b, 43-173 Łaziska Górne ( klub)\nul. Sportowa 3, 43-170 Łaziska Górne ( stadion )\nSekretariat czynny od poniedziałku do piątku od 7.00 – 15.00 tel. 32 322 93 53\nW Klubie Sportowym „Polonia Łaziska Górne” działa pięć sekcji sportowych:\n• podnoszenie ciężarów;\n• klub biegacza;\nDokładne informacje na temat działalności klubu można uzyskać pod wyżej wymienionym numerem telefonu lub zaglądając na oficjalną stronę internetową: www.polonia.laziska.pl


rozwój | magichogwarts.com\nPewnie każdy myślący rodzic wie, że jeśli pragnie, aby jego dziecko bardzo dobrze się rozwijało, nigdy nie może dopuścić do nawet niewielkiego zaniedbania. Oczywiście nie chodzi w tym momencie o to by przesadzać, lecz trzeba dbać o autentycznie każdy aspekt związany z dziećmi. Zatem może przejdźmy w tym momencie do sedna...\nRead more about Jak właściwie wychowywać dziecko?\nby addmean on Wed, 08/03/2016 - 14:06\nMożna podać dużo ciekawych form spędzania czasu ze swoimi najbliższymi, znajomymi, etc. Wiadomo: tylko wyobraźnia nas blokuje. Jednakowoż możliwości tego artykułu są mocno ograniczone, czyli czymś bardzo ciężkim jest wypisanie nawet kilkunastu fajnych form spędzania życia.\nRead more about Wspólne granie to coś fajnego!\nby addmean on Thu, 07/14/2016 - 12:12\nJeżeli szkoły wyższe to wyłącznie studia informatyka\nSzkolnictwo wyższe w Polsce z roku na stale specjalizuje swą ofertę, zmieniając szkoły wyższe oraz ich programy kształcenia zgodnie z duchem czasu. Biorąc pod lupę studia informatyka jako kierunek cieszy się dużym zainteresowaniem przyszłych studentów oraz studentek.\nRead more about Jeżeli szkoły wyższe to wyłącznie studia informatyka\nby addmean on Tue, 03/08/2016 - 13:58\nGierki planszówki to doskonała rozrywka dla każdego w każdym wieku!\nPlanszówki sprawiają, że nawet bardzo nudzący się człowiek wreszcie może sprawić, iż przynajmniej na kilka kwadransów wreszcie będzie mógł fajnie spędzić wolne chwile, pewnie ze swoimi znajomymi: wiadoma sprawa, że często preferujemy bądź co bądź gierki PC, lecz zasadniczo przydałoby się powrócić do korzeni.\nRead more about Gierki planszówki to doskonała rozrywka dla każdego w każdym wieku!\nby addmean on Mon, 03/07/2016 - 15:16\nDalsze nauczanie w Polsce z roku na rok ulepsza swoją ofertę, zmieniając szkoły wyższe oraz ich programy nauczania zgodnie z duchem czasu. Biorąc pod uwagę studia informatyka jako kierunek może cieszyć się się sporym zainteresowaniem przyszłych studentów i studentek.\nRead more about Jeżeli uczelnie wyższe to tylko studia informatyka\nby addmean on Mon, 01/18/2016 - 10:24\nzawody w graniu


PÓŁBUTY RIEKER - 05237-64 - Codzienne - Półbuty - Męskie | markoweobuwie.pl\nSznurowane półbuty męskie od szwajcarskiej firmy RIEKER. Buty zostały wykonane ze skóry naturalnej w kolorze beżowym. Wnętrze obuwia zostało stworzone ze skóry naturalnej w połączeniu ze skórą ekologiczną, co zapewnia komfort podczas użytkowania. Podeszwa to wysokogatunkowe tworzywo. Dziurki, które widnieją na cholewce, zapewniają cyrkulację powietrza. Na uwagę zasługują grube sznurówki, które są jaśniejsze od koloru cholewki. Całość zdobią ciekawe przeszycia. Fason w sam raz dla Panów, którzy cenią sobie wygodę oraz elegancję. Polecamy i zapraszamy do zakupu!\nPółbuty super nadadzą się na cieplejsze dni oraz do eleganckich wyjść. Znajomi bardzo je zachwalali i komplementowali, polecam:)\nIdealne na moje szerokie stopy. Bardzo wygodne i miękkie.


Myśl Polska – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: Myśl Polska\nZobacz też: Myśl Polska (dwutygodnik).\nTygodnik poświęcony życiu i kultuże Narodu\nOkładka pierwszego numeru tygodnika\nMyśl Polska – tygodnik społeczno-polityczny o orientacji narodowo-demokratycznej, założony w 1941 jako organ Stronnictwa Narodowego.\n2 Zespuł redakcyjny\nPierwszy numer „Myśli Polskiej” ukazał się 20 marca 1941 w Londynie. Pismo powstało jako organ Stronnictwa Narodowego. Jego pomysłodawcą był prof. Władysław Folkierski, ktury to stanął na czele Komitetu Redakcyjnego. Pierwszym redaktorem naczelnym tygodnika został Marian Rojek, wcześniej urlopowany z I-ego Korpusu Polskiego. W okresie II wojny światowej publicystyka pisma koncentrowała się na stosunkah polsko-radzieckih i polsko-niemieckih oraz zagadnieniu polskih ziem zahodnih (już od 1942 propagowano koncepcję zahodniej granicy Polski na Odże i Nysie Łużyckiej).\nPo oficjalnym uznaniu w lipcu 1945 pżez Wielką Brytanię Tymczasowego Rządu Jedności Narodowej, wydawanie „Myśli Polskiej” zostało pżez władze brytyjskie zawieszone, formalnie z uwagi na brak papieru. Gazeta ponownie zaczęła się ukazywać w marcu 1946, już jako miesięcznik. Nakład wynosił około 2 tysięcy egzemplaży, z czego część pżeżucano do Polski. 1 maja 1946 redakcję pisma pżejął uwczesny prezes Stronnictwa Narodowego Tadeusz Bielecki, jednym ze wspułredaktoruw został Wiktor Trościanko. Pod koniec 1947 kolejnym redaktorem naczelnym został Wojcieh Wasiutyński. W 1958 zastąpił go Antoni Dargas.\nW okresie stalinowskim w Polsce „Myśl Polska” znajdowała się w wykazie pism zakazanyh pżez cenzurę. Do pżełomu październikowego w 1956 za posiadanie i czytanie pisma groziły ostre represje. W puźniejszym okresie, począwszy od lat 70. XX wieku, „Myśl Polska” była pułlegalna i dostępna w czytelni bibliotek miejskih. Tygodnik w kraju był drukowany i kolportowany pżez Stoważyszenie „Pax”.\nW 1993 redakcja pisma została pżeniesiona do Polski, pży udziale m.in. Jana Tomasza Zamoyskiego. W latah tygodnik 2001–2004 ukazywał się pod tytułem „Nowa Myśl Polska”. Puźniej powrucił do swojej dawnej nazwy.\nZ pismem wspułpracują lub w pżeszłości wspułpracowali m.in.: prof. Adam Wielomski, Magdalena Ziętek-Wielomska, Pżemysław Piasta, dr Mateusz Piskorski, Maciej Eckhardt, Janusz Sanocki, Jędżej Dmowski, Arkadiusz Miksa, Maciej Motas, Zbigniew Lipiński, Ireneusz Lisiak, Stanisław Stanik, dr Artur Gurski, Andżej Szlęzak, ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, Adam Śmieh, Konrad Rękas, prof. Jacek Bartyzel, Agnieszka Piwar, Antoni Koniuszewski, Bohdan Poręba.\n1941–1945 Marian Rojek\n1946–1947 Tadeusz Bielecki\n1947–1958 Wojcieh Wasiutyński\n1958–1991 Antoni Dargas\n1993–1997 Bogusław Kowalski\nod 1997 Jan Engelgard\n↑ a b c d M. Siwiec, Problematyka społeczna i obraz Kościoła w kraju na łamah „Myśli Polskiej” w latah 1945–1985, „Roczniki Humanistyczne”, t. 39/40, 1991/1992, z. 2.\nMyśl Polska oficjalna strona czasopisma\nMyśl Polska artykuły z numeruw arhiwalnyh\nMyśl Polska oficjalny kanał filmowy\nCyfrowa wersja starszyh rocznikuw czasopisma „Myśl Polska”\nTę stronę ostatnio edytowano 4 lis 2021, 12:48.


Fender Stratocaster American Standard Olympic White 2009 | Elektryczna Dusza\nFender Stratocaster American Standard Olympic White 2009\nElektryczna Dusza prezentuje gitarę Fender American Standard Stratocaster w klasycznym, bardzo pożądanym wykończeniu Olympic White. Tym razem wersja z olchowym korpusem i klonową podstrunnicą. Gitara z roku 2009. Ma dziesięć lat, ale trzyma się świetnie i wygląda prawie jak nowa. Poza trudnymi do zauważenia pojedynczymi małymi wgniotkami i drobnymi ryskami nie znajdziemy na niej śladów użytkowania. Stan techniczny również nie może budzić żadnych zastrzeżeń. Gitara jest w pełni sprawna, niemodyfikowana, ustawiona i gotowa do gry. Progi są w znakomitej kondycji i posłużą bez ingerencji lutnika wiele lat.\nTen egzemplarz wyróżnia bardzo efektowny, niespotykany na tym pułapie cenowym gryf wykonany z klonu płomienistego. Z tyłu możemy podziwiać przepiękną pasiastą fakturę drewna typową raczej dla Fenderów z Custom Shopu niż instrumentów z tańszych serii. Zawsze to miło mieć w standardowej gitarze jakiś smaczek wyróżniający ją z tłumu. W tym przypadku gryf robi robotę.\nGitara wygląda naprawdę znakomicie i zdecydowanie widać, że nie jest to już zabawka. Ogólnie rzecz biorąc instrumenty Fendera z serii American Standard są jednymi z najczęściej wybieranych gitar na świecie. Jeśli ktoś szuka konia roboczego ta gitara będzie jak znalazł. Dobra jakość materiałów użytych do budowy, porządna elektronika, ergonomiczny gryf i przede wszystkim profesjonalne brzmienie za wciąż jeszcze rozsądną cenę przyczyniły się do wielkiego sukcesu tej serii. Niezależnie od tego czy potrzebujecie gitary do brzmień czystych, czy przesterowanych znajdziecie w tym instrumencie partnera do studia i na scenę.


Broń najlepsza w "orkiestrowym" turnieju\nRadomska Broń zwyciężyła w towarzyskim turnieju, który rozegrany został w ramach Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Podopieczni trenera Główki zagrali w turnieju dobrowolnie, a po meczu zrobili zrzutkę i wrzucili pieniądze dla "Owsiakowej orkiestry".\nW turnieju brało udział siedem zespołów, w tym połączona ekipa Zamłynia z Pilicą Białobrzegi, bo obie drużyny były niekompletne. Mimo zaśnieżonego placu gry mecze rozgrywane były na dwóch połówkach sztucznego boiska. Zabawy było dużo, a do wyniku ostatecznego rozstrzygnięcia nie trzeba przywiązywać większej uwagi.\n- Był to dzień wolny od treningu. Spora część zespołu miała w sobotę studniówkę. Dlatego powiedziałem, że kto ma ochotę niech przyjdzie pograć, bo cel imprezy był słuszny - mówi trener Broni Konrad Główka.\nBroń - Proch Pionki 1:0, Kowalczyk\nBroń - Sokół Przytyk 3:0, Sałek, Budziński, Chudziński.\nFinał: Broń - Orzeł Wierzbica 2:0, Kowalczyk, Siwak.\nBroń: Michałek - Budziński, Noheem, Kupiec, Gorczyca, Rdzanek, Bartosiak, Barankiewicz, Siwak, Kowalczyk, Sałek, Chudziński, Leśniewski.


Mieszkanie na sprzedaż 2 pokoje Gdynia Karwiny, 40,23 m2 - Gethome.pl\nmieszkanie na sprzedaż 2 pokoje Gdynia Karwiny, 40,23 m2\n- 500m do przystanku autobusowego\n- salonu o pow. ok 13,5 m2\n- pokoju o pow. ok 8,5 m2\n- osobnej kuchni o pow. ok 5 m2\n- łazienki o pow. ok 3,5 m2\n- przedpokoju o pow. ok 5,5 m2\nPowierzchnia: 40,23 m2\nNumer oferty: PH449474\n2 pokoje37,76 m2


Wysoki sądzie – czyścić kible! | B.Goczynski's Blog\nKatarzyna Gaworek-Goczyńska, Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia\nWysoki sądzie – czyścić kible!\nPismo o takiej mniej więcej treści wysłałem ostatnio do warszawskiego sądu. Mam przy tym wątpliwość czy sędziowie potrafiliby porządnie wyczyścić toalety, biorąc pod uwagę ich skrajną tępotę przy robieniu przekrętów. Chodzi o bezczelne złodziejstwo dokonywane otwarcie, bez skrupułów.\nDziała to miej więcej tak: wobec ofiary oszustwa najpierw preparuje się oskarżenia, potem wydaje lewe, zaoczne decyzje sądowe a następnie bezpardonowo prowadzi się egzekucję z majątku. Jeśli człowiek aktywnie sprzeciwia się szajce, ląduje w więzieniu, tak jak ja. W mafii jest praktycznie cały aparat państwowy włącznie z instytucjami, jak NIK, CBA czy policja, które mają rzekomo kontrolować poprawność funkcjonowania państwa. Być może zresztą kontrolują ale jedynie pod kątem dbałości o interesy złodziejskiej sitwy.\nTowarzyszy temu bełkot urzędniczy najeżony paragrafami i pseudopoprawnością. Metody tych kanalii opisywałem wielokrotnie, jak chociażby w tekstach „Kasta szwindlerów” czy „Numer na bitą żonę”, więc nie ma potrzeby się powtarzać. Osobnicy ci traktują ogół społeczeństwa jako ciemną masę, która ma na nich jedynie pracować i której można wcisnąć każdy kit. Dlatego w oficjalnych mediach nie usłyszymy nic na temat rzeczywistej natury kasty, która przejęła państwo polskie. Jest to kasta mająca kłamstwa, oszustwa i złodziejstwo w genach. Nie będę się jednak rozpisywał i zgodnie z obietnicą daną sądowi pismo podaję do wiadomości publicznej.\nSygn. akt: I Co 720/06 dnia 18 lipca 2014r.\nDotyczy wezwania z dnia 8 lipca 2014r. do uiszczenia kosztów sądowych.\nNiniejszych chciałbym poinformować „sąd”, że nie zamierzam płacić kolejnego haraczu zwanego eufemistyczne kosztami sądowymi. W moich pismach wielokrotnie wykazałem, że roszczenia Katarzyny Gaworek-Goczyńskiej są bezpodstawne. Kobieta ta została formalnie zdiagnozowana jako osobowość psychopatyczna ze skłonnością do kłamstw i manipulacji a jej „wierzytelność” oparta jest na sfałszowanych dokumentach, fałszywych zeznaniach i arbitralnych decyzjach sędziów, co do których również istnieje uzasadnione podejrzenie zaburzeń psychicznych. Dlatego wszelkie decyzje „sądu” w tej sprawie nie mogą mieć mocy prawnej.\nJeśli sędziowie tego „sądu” nie są w stanie zrozumieć tak oczywistych rzeczy, to sugeruję żeby poszukali sobie innego zajęcia. Jest tyle społecznie użytecznych prac, jak chociażby czyszczenie publicznych toalet.\nJednocześnie chciałbym poinformować osoby zamieszane w oszustwie, że będą osobiście odpowiedzialne za wszelkie szkody jakich doznam wskutek ich działań.\nDo wiadomości publicznej\nW załączeniu: Istotne fragmenty opinii sądowo-psychologicznej dotyczącej Katarzyny Gaworek-Goczyńskiej\nPolecam również teksty:\nPsychopaci w wymiarze sprawiedliwości\nJak kradnie się polską własność\nZłodzieje licytują mieszkanie\nMediator z żółtymi papierami\nPodpisuje sie dwoma rekami, pod tym co tutaj przeczytalem odnosnie polskiego sadownictwa. Ta banda pozbawila mnie dorobku calego zycia w bialych rekawiczkach w tzw majestacie prawa. Zrobiono wszystko abym na jakis czas wyladowal w areszcie celem zmiekczenia delikfenta. Tak mnie zmiekczyli, ze obecnie mam taki a nie inny stosunek do polskiej rzeczywistosci juz z oddali, poniewaz w pewnym momecie sil zabraklo, by probowac sie przeciwstawic tej zwyrodnialej mafi, ukrzsztaltowanej przez lata.\nDlaczego okrada nas hunta wojskowa?\nUważajcie na dobrze prosperujące biznesy. W Gdańsku działa tajemnicza hunta wojskowa, która okrada biznesmenów a nierzadko także naukowców. Z czego? Okradają ludzi głównie z pomysłów. Stosują również wyrafinowane metody na pozbycie się konkurencji. A kto jest dla nich konkurencją? A no właśnie firmy, na wzór których stworzyli swoje interesy. Tego typu przypadków nie jest wcale mało, i zdarza się najczęściej wśród najlepiej prosperujących firm. Klonowane biznesy prowadzą nie tylko osoby z hunty, często także ich rodziny oraz znajomi. Odbija się to także wtórnym echem na rynku pracy, gdzie zatrudnia się w takich firmach osoby polecene przez klikę.\nZjawisko to dotyczy także wewnętrznej formy firmy, ma swoje miejsce w wewnętrznej kulturze firmy, metodach zarządzania, marketingu, finansach a także know-khow. W jaki sposób się to dzieje? To jest właśnie wojna, którą hunta wypowiedziała uczciwym nie związanym z nimi biznesmenom.\nJak rozpoznać oszusta prowadzącego klonowany biznes? A no bardzo łatwo. Taki na ogół wszędzie węszy, co dosłownie jakby czuć jeśli jesteśmy w pobliżu. Czujemy jakby na sobie jego wzrok i ciekawość i zainteresowanie, taki wsadzi wszędzie swój nos, czasem aż jakby czuć jego „węszenie” nawet z dużej odległości (co pozostaje w kręgu zjawisk niewyjaśnionych, ale jednak często występujących).\nAle ktoś jeszcze zapyta: jak oni to robią, że o prywatnej firmie wiedzą aż tak wiele? Hunta ta szkoli na swoje potrzeby szpiegów oraz zdalnych morderców. Stąd też blisko aby to wszystko wykorzystać do osiągania róznego rodzaju korzyści, a nawet do zabawy, a przekraczanie granic prawa to dla nich powszedniość.\nPoza kradzieżą samych pomysłów na biznes praktykują także kradzież innych informacji, jak lista kontrahentów, odbiorców a nawet stałych klientów. Jak to się dzieje, że pozostają oni bezkarni? Za sprawą wypracowanych przez wojsko metod. Jednak na początek wystarczy im aby poznać zwykłe dane osobowe, np. kontrahentów, nr-y tel. lub jakiekolwiek dane kontaktowe. W dalszym postępowaniu to już zwykły prosty marketing.\nDla niejednego okradzionego biznesmena był to życiowy interes, super pomysł, najlepszy w życiu, który czmychnął niepostrzeżenie, z niewiadomego powodu przestał prosperować, choć wszystko szło wspaniale. Za to niedaleko powstała całkiem podobna firma, prowadząca niemal co do joty skopiowany interes, i firma ta ma nawet tych samych kontrahentów i wszystko im idzie świetnie.\n– Jeżli ktoś więc został nieszczęśliwie okradziony z dochodowego biznesu w podejrzanych okolicznościach j.w., to jednak warto to zgłosić to policji, nawet w sytuacji, kiedy jest wiele wątpliwości czy to kradzież. Bo wtedy łatwiej będzie rozwiązać ten problem i może nawet odzyskać zagrabione mienie.\nNiektóre osoby, których okradziono z ich życiowych biznesów w tajemniczych okolicznościach nie zdawały sobie nawet sprawy, że tak to mogło wyglądać. Mnóstwo okoliczności się jednak wyjaśniło a inne zostaną z całą pewnością niebawem rozwiane, inne zaś zbadane i wyjaśnione.\nCzasami jeszcze taka okradziona firma próbuje walczyć z nieuczciwymi przedsiębiorcami o swoje interesy np. w sądzie. Ale hunta prowadzi wtedy z osobami z tej firmy prawdziwą wojnę, najczęściej skrytą, tak aby nie pozostawić po sobie dowodów. Nierzadko bywa także, że dzieci ofiary są terroryzowane przez pedofili równie tajemniczymi wypracowanymi przez huntę metodami. Tacy pedofile zwykle nigdy nie chcą się już odczepić.\n« Polskie sądy – studium urzędniczej psychopatii\nCzy Trzecią Rzeszę da się zreformować? »


Tanie loty Stuttgart - Kraków od 79 zł | Porównaj oferty na Skyscanner\nTanie loty Stuttgart - Kraków\nInformacje o locie z: Stuttgart do: Kraków\nIle wynosi najlepsza cena lotu w obie strony z: Stuttgart do: Kraków?\nNajlepsza znaleziona w serwisie Skyscanner cena lotu z: Stuttgart do: Kraków wynosi 78 zł. Znaleziona została poprzez sprawdzenie ofert różnych linii lotniczych i jest najniższą ceną w całym miesiącu.\nIle trwa lot z: Stuttgart do: Kraków?\nŚredni czas lotu z: Stuttgart do: Kraków wynosi 2 h 35 min.\nIle linii lotniczych lata bezpośrednio z: Stuttgart do: Kraków?\nŻadna linia lotnicza nie lata bezpośrednio z: Stuttgart do: Kraków.\nPorównaj loty z Stuttgart do Kraków i znajdź najtańsze bilety lotnicze ze Skyscanner\nSkyscanner to wyszukiwarka lotów, hoteli i wynajmu samochodów, która szybko i prosto porównuje setki ofert od linii lotniczych oraz biur podróży i znajduje najtańsze połączenia lotnicze z Stuttgart do Kraków.\nKiedy najlepiej kupić tanie bilety lotnicze z Stuttgart do Kraków?\nSprawdź, kiedy zapłacisz najmniej za połączenie lotnicze. Znajdź najlepszy czas na tanie loty z Stuttgart do Kraków korzystając z naszego narzędzia, które podpowie, kiedy najtaniej rezerwować bilety lotnicze.\nInformacje, które warto znać przed zarezerwowaniem lotu z Stuttgart do Kraków\nOdległość z Stuttgart do Kraków.\nCzas lotu z Stuttgart do Kraków.\nKtóre linie lotnicze oferują najtańsze bilety lotnicze z Stuttgart do Kraków.\nKtóre linie lotnicze realizują bezpośrednie loty z Stuttgart do Kraków.\nObserwuj aktualny status lotu - sprawdzaj czas odlotów i przylotów z Stuttgart do Kraków\nDostaniesz najnowsze powiadomienia o rozkładzie i aktualności dotyczące Twojego połączenia lotniczego z Stuttgart do Kraków.


Shazam – recenzja wydania Blu-Ray - Konsolowe.info\nFilmy DC do niedawna radziły sobie dużo gorzej niż te ze stajni Marvela. Na szczęście zła passa już przeminęła, czego dowodem jest Aquaman czy właśnie recenzowany dziś Shazam.\nFilm opowiada o młodym Billym Batsonie, sierocie, który uzyskuje magiczne super moce i staje się tytułowym Shazamem. Młody chłopak musi nie tylko radzić sobie z zaaklimatyzowaniem się w nowej rodzinie zastępczej, ale także musi walczyć ze złym doktorem Sivana.\nGłównym bohaterem filmu jest nastolatek, więc ton całości jest dość lekki i młodzieżowy. Doskonale przedstawiono tutaj jak z takimi mocami radzi sobie dzieciak. Zamiast użyć ich do ratowania niewinnych Billy chce zarobić parę groszy czy zdobyć zakazane normalnie piwo w sklepie. Pod tym względem jest to przeciwieństwo filmów o Spider-Manie. Tam jest duży nacisk na odpowiedzialność za swoje moce i czyny. Tutaj z kolei jest trochę bardziej na luzie. Oczywiście ostatecznie Billy wyciąga ważną lekcję na przyszłość. Po prostu droga do niej biegnie inną trasą.\nFilm jest luźny i przystępny, ale zastanowiłbym się przed puszczeniem go młodszym widzom, bo znalazło się tutaj kilka scen (szczególnie ta w sali narad), które są dość brutalne i mogą przestraszyć wrażliwych widzów.\nMam wrażenie, że filmy DC idą ze skrajności w skrajność. Na samym początku próbowali w szybki sposób nadrobić starty do Marvela i w dwa filmy zrobić to, co MCU zajęło 13 filmów. Budowali to uniwersum dość topornie i na szybko. Nie sprawdziło się to, więc wydaje mi się, że teraz postanowili pójść w zupełnie odwrotną stronę. Niby w filmie znajdziemy parę odniesień do innych bohaterów DCEU, ale jednak ma się wrażenie jakby ten film był zupełnie samodzielnym bytem. Zabrakło mi tutaj większego powiązania z innymi filmami uniwersum. Dla niektórych to może być akurat zaleta.\nWrażenie robią efekty, moce Shazama wyglądają epicko i magicznie, czyli dokładnie tak jak powinny. Gorzej prezentują się potwory w CGI, trochę za sztucznie.\nW filmie nie znajdziemy żadnych bardzo głośnych nazwisk na liście aktorów, ale casting wypadł tutaj nadzwyczaj dobrze. Zachary Levi idealnie wpisuje się w rolę Shazama. Jego uśmiech i mimika są idealne w tym filmie. Aktor ten został stworzony do tej roli. Równie dobrze spisuje się Mark Strong, który gra doktora Sivana. Świetnie zagrał tak groteskową złą postać. Prawdopodobnie gdyby występował tu inny aktor to o przeciwniku Shazama mówilibyśmy jak o wielu złoczyńcach z innych filmów komiksowych.\nDziecięcy aktorzy też są Ok. Mają w sobie wdzięk dzięki czemu od razu ich polubiłem. Niestety przy tym nie są na tyle charakterystyczni bym rozpoznał ich występujących w innych filmach. Pasują tutaj, ale nie wybijają się jakoś szczególnie.\nShazam to dobry film. Zdecydowanie lepsza połowa filmów od DC. To przyjemna rozrywka, bez większych zobowiązań, która nie wstydzi się tego czym jest. Jeśli kolejne filmy studia będą trzymać taki poziom to może kiedyś dogonią konkurencję. Warto obejrzeć, bo pewnie nie raz zaśmiejecie się przed ekranem.\nKupując Shazama na Blu-Ray otrzymujemy nie tylko dobry film, ale też garść dodatków. Jak przystało na film o dość mało znanym bohaterze znajdziemy tutaj materiały przybliżające nam tę postać. Wiedzieliście, że początkowo bohater ten znany był jako Kapitan Marvel?\nBardzo przypadł mi parwie pół godzinny dokument o produkcji filmu, gdzie zobaczymy sporo za kulisowych materiałów. Nie zawsze w dodatkach znajdziemy np. nagrania z kręcenia niektórych scen bez efektów i na tle green screena. Tutaj kilka zobaczymy.\nSam Shazam, czyli Zachary Levi, też otrzymał własny film. Dowiemy się z niego jak doszło do wyboru tego aktora i jaką rolę początkowo chciał zagrać.\nStandardowo znajdziemy też mnóstwo scen niewykorzystanych i zestaw gagów z planu. Na sam koniec pozostał krótkometrażowy film animowany w stylu komiksu, w którym występują bohaterowie filmu. Jest więc co oglądać. Wydanie obszerne, które da nam sporo frajdy.\nblu-ray DC Galapagos Shazam Zachary Levi


ergoPouch Śpiworek 2-4Y 2.5TOG w dobrej cenie - Sklep internetowy - Kidstown\n> ergoPouch Śpiworek 2-4Y 2.5TOG\nergoPouch Śpiworek do Spania dla Dziecka 2-4Y 2.5TOG Night Sky\nNumer kat. ZEPSH-2.5T02-04YMNS20NS20\nŚpiworek do spania dla dziecka australijskiej marki ergoPouch to produkt, który zapewni Twojemu maluchowi wygodne ułożenie ciała podczas snu, a zarazem uniemożliwi mu odkrywanie się. Śpiworek jest dedykowany dla dzieci wwieku od 2 lat. Wykonano go niemal w całości z naturalnych włókien - bawełny organicznej i bambusa - z niewielką domieszką elastenu. Oddychający i rozciągliwy materiał zapewnia wygodę i komfort zapobiegając przegrzaniu się dziecka.\nŚpiworek do spania dla dziecka ergoPouch gwarantuje bezpieczny, wygodny i ciepły sen. Specjalny krój umożliwia starszemu dziecku swobodne ułożenie rąk, jednocześnie bezpiecznie otulając ciało i zapewniając odpowiednią temperaturę w czasie snu. Dwukierunkowy zamek błyskawiczny ułatwia zmianę pieluszki. Rozszerzana dolna część pozwala na wygodne ułożenie nóżek. Śpiworek ergoPouch jest bezpieczny dla Twojego dziecka - zdobył tytuł „zdrowy dla bioder” przyznany przez Międzynarodowy Instytut Dysplazji Stawu Biodrowego.