Zatoka samotnych serc - Marion Lennox - ebook - Legimi online\nZatoka samotnych serc ebook\nNikki usłyszała pod drzwiami wycie wilka.\nNo, może nie pod samymi drzwiami, przyznała, gdy trochę się opanowała i wróciła na sofę. Ale dobiegało skądś w pobliżu. Najbardziej przerażający odgłos, jaki mogłaby sobie wyobrazić. A wcale nie był wytworem jej wyobraźni! Poczuła, że włosy zjeżyły się jej ze strachu.\nOstrożnie odstawiła na stolik porcelanową filiżankę z herbatą, absurdalnie zadowolona, że jej nie rozlała.\nStarała się rozumować logicznie. W Banksia Bay, na północnym wybrzeżu Nowej Południowej Walii, nie ma wilków. Może to dingo?\nWłaściciel domu nie wspomniał jednak o psach dingo.\nAle on w ogóle niewiele mówił. Gabe Carver był najbardziej małomównym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek znała. Mrukliwie cedził słowa. „Podpisz tutaj. Czynsz płatny w każdy pierwszy wtorek miesiąca. W razie problemów zwróć się do Joego w porcie. To mój pracownik, miejscowa złota rączka. Witamy w Banksia Bay”.\nNawet to powitanie zabrzmiało szorstko.\nCzy gospodarz jest u siebie? Wyjrzała na zewnątrz i z ulgą zobaczyła światła w jego oknach. Mieszkał za ścianą w tym samym olbrzymim starym domu na przylądku na skraju miasteczka. Wydzielone trzy pokoje z osobną kuchnią tworzyły jej wynajęty apartament. Frontowa weranda była wspólna.\nMrukliwy czy nie, pocieszyło ją, że jest w domu. Ten krzepki żeglarz sprawiał wrażenie twardego, silnego, nawet trochę groźnego. Jeżeli zjawi się wilk…\nBzdura, nic się nie zjawi. Jej drzwi są zamknięte na klucz. Poza tym to nie może być wilk. To tylko…\nW nocnej ciszy ponownie rozległo się przeciągłe, rozpaczliwe wycie. To tylko pies wyje do księżyca. A jednak ten dźwięk nie brzmiał jak…\nZnowu zerknęła przez okno, a potem zaciągnęła zasłony. Powinna po prostu położyć się spać. To jedyne rozsądne wyjście.\nRozbrzmiało kolejne wycie, pełne bólu i samotności.\n– Jestem teraz wiejską dziewczyną, a one nie boją się wilków – powiedziała na głos.\nNieprawda, poprawiła się w duchu. Jest dziewczyną z miasta, która zaledwie od trzech tygodni mieszka w Banksia Bay i nic nie wie o wiejskim życiu. Uciekła tutaj po tym, jak podły szef złamał jej serce.\nZa ścianą jest gospodarz domu. Psy czy wilki, on sobie z nimi poradzi albo wezwie Joego.\nWycie rozbrzmiewało w nocy, odbijając się echem we wnętrzu wielkiego domu.\nJakiś pies w tarapatach. To nie moja sprawa, pomyślał Gabe.\nŻałosne wycie rozległo się ponownie, napełniając go smutkiem. Gdyby była tu Jem, wybiegłaby na dwór sprawdzić, co się dzieje.\nBrakowało mu jej tak bardzo, jakby utracił część siebie.\nSiedział jak zawsze w fotelu przy kominku, lecz miejsce u jego nóg było puste.\nZnalazł Jem szesnaście lat temu – wychudzoną i wynędzniałą młodą sukę collie. Pożerała na plaży gnijącą rybę. Wziął ją na ręce niemal pewny, że wygłodniała suka warknie albo kłapnie zębami. Ale ona polizała go po twarzy – i to przypieczętowało ich dozgonną przyjaźń.\nUmarła we śnie przed trzema miesiącami. Nadal zdarzało mu się sięgać ręką w dół, by pogładzić jej ciepłą, szorstką sierść. Ale Jem już przy nim nie było.\nWycie wdarło się w jego myśli. Zaklął.\nOwszem, nie zamierzał się angażować – zawsze tego unikał – ale nie mógł dłużej ignorować rozpaczliwego wycia. Dochodziło z plaży. Jeżeli utknął tam jakiś pies… Zaraz zacznie się przypływ.\nWestchnął i odłożył książkę. Wciągnął znoszony sztormiak, który dla niego, zawodowego rybaka, był niczym druga skóra. Włożył buty i ruszył do drzwi.\nPo tym, jak odeszła od niego żona, postanowił mieszkać sam. Uczuciowe związki zawsze kończą się katastrofą. Wystarczało mu towarzystwo Jem. Ale ona umarła i teraz samotne życie zaczynało mu doskwierać.\nNikkita wiedziała, że powinna włożyć jedwabną pidżamę i wśliznąć się do łóżka. Ale wycie nie ustawało i nie dawało jej spokoju. Może nie była wiejską dziewczyną, jednak orientowała się, że nie jest groźne, tylko pełne rozdzierającej rozpaczy.\nGospodarz domu powinien się tym zająć. Ale czy się zajmie?\nW dniu przyjazdu tutaj zaniepokoiło ją bulgotanie w rurach olbrzymiej starej łazienki. Instalacja wodno-kanalizacyjna wyglądała jak ze średniowiecznego zamku. Bulgotanie sprawiło, że Nikki obawiała się korzystać z wielkiej wanny.\nGabe rąbał wtedy drewno na dworze. Obawiała się do niego zwrócić, onieśmielona jego opryskliwością i aurą męskości, jaką roztaczał. Nagi do pasa, wyglądał doprawdy imponująco.\nW końcu zebrała się na odwagę i podeszła.\n– Proszę pana, czy mógłby pan naprawić rury w łazience? – wymamrotała.\n– Idź do Joego – burknął i natychmiast odszedł.\nPo tym incydencie przez wiele dni czuła się zakłopotana. Starała się ignorować bulgotanie i używać tylko prysznica, aż wreszcie odszukała Joego.\nTen stary były rybak mieszkał na zniszczonym szkunerze, który chyba od lat nie wychodził w morze. Obiecał, że naprawi rury i jeszcze tego samego popołudnia poniekąd to zrobił, po prostu waląc w nie kluczem francuskim. Kiedy wówczas rano na nabrzeżu Nikki wyłuszczała mu problem, minął ich wielki kuter rybacki, świeżo odmalowany, lśniący bielą i czystością. Nad nadbudówką rozwieszono mnóstwo lamp – dla przywabienia kalmarów, jak wyjaśnił Joe.\nZa sterem stał właściciel domu Nikki – wysoki, barczysty, ogorzały, onieśmielający… i ekscytująco męski.\n– Temu facetowi wszystko się udaje – skomentował Joe, gdy oboje przyglądali się kutrowi Carvera wchodzącemu do portu. – Wielu miejscowych rybaków łowiących kalmary, tuńczyki czy langusty splajtowało wskutek kiepskich połowów lub spadku sprzedaży. Gabe ich wykupił i świetnie sobie radzi. Należy do niego sześć tutejszych łodzi.\nCarver za kołem sterowym prezentował się imponująco w wyblakłym, niegdyś żółtym sztormiaku, nieprzemakalnych spodniach na szelkach, gumowcach i spłowiałej kraciastej koszuli, której podwinięte rękawy odsłaniały muskularne przedramiona. Po kilku dniach spędzonych na morzu twarz pokrywał mu zarost, a nieco przydługie włosy były sztywne od soli. Z posępną miną wpatrywał się przed siebie zmrużonymi oczami. Pozdrowił gestem Joego, lecz bez uśmiechu. Nie wyglądało, by kiedykolwiek się uśmiechał.\nWykupił innych rybaków, kiedy zbankrutowali? – pomyślała Nikki. – Wzbogacił się na cudzym nieszczęściu?\n– Chyba nie jest tu zbytnio lubiany? – zauważyła.\nAle Joe popatrzył na nią zdziwiony.\n– Wręcz przeciwnie. Bez Gabe’a cały tutejszy przemysł rybacki by się zawalił. Wykupił łodzie od zbankrutowanych rybaków za godziwe ceny i dał im u siebie dobrze płatną pracę. Obecnie zatrudnia trzydzieścioro mężczyzn i kobiet i wszystkim im powodzi się lepiej, niż kiedy łowili na własny rachunek. Ilekroć ktoś jest w potrzebie, Gabe pierwszy przychodzi z pomocą, lecz nie oczekuje wdzięczności i nikogo nie dopuszcza blisko do siebie. Trzyma się na uboczu. Zawsze tak robił, z wyjątkiem nieudanego małżeństwa. Wszyscy w miasteczku go szanują… i słusznie. – Joe zamilkł i przyglądał się, jak Gabe sprawnie przybił do nabrzeża. – Ale teraz umarła jego suka collie – podjął wolno, w zadumie. – Zawsze widywaliśmy ich razem, odkąd był młodym chłopakiem. Nie wiem, jak on sobie z tym poradzi… – Urwał i potrząsnął głową. – Więc jeśli chodzi o te rury…\nTo było przed dwoma tygodniami.\nKolejne rozpaczliwe wycie wyrwało Nikki z tych rozmyślań. Jakiś pies wpadł w tarapaty.\nNie mogła nic na to poradzić. Powinien się tym zająć właściciel domu. A jeśli wyszedł i tylko zostawił zapalone światło?\nWycie rozległo się ponownie.\nPsu grozi niebezpieczeństwo. Zamknęła oczy. To nie jej sprawa.\nWstała i włożyła modne dżinsy. Gdzie latarka?\nA jeśli to dziki dingo?\nSięgnęła po ciężki metalowy pogrzebacz przy kominku.\nWycie rozbrzmiewało teraz niemal nieprzerwanie. Nie była w stanie dłużej go znieść. Z pogrzebaczem w jednej ręce i latarką w drugiej wyszła na dwór.\nPlaża na skraju cypla była niemal do samej wody porośnięta gęstymi krzakami, jednak Gabe z łatwością odnajdywał w ciemności drogę. Mieszkał tu przez całe życie i znał niemal każdą gałązkę. Nie potrzebował latarki – wystarczało mu światło księżyca.\nDotarł do plaży, rozejrzał się i zobaczył wielkiego psa, okropnie wychudzonego. Zwierzak stał na płyciźnie i wył żałośnie.\nGabe powoli ruszył naprzód. Pies spostrzegł go i cofnął się głębiej w morze. Niewątpliwie był przerażony.\nMieszaniec wilczarza o czarnej skołtunionej sierści.\n– Hej, stary, wszystko w porządku – odezwał się Gabe, wciąż oddalony od niego o kilka metrów. – Powiesz mi, co się stało?\nPies znieruchomiał. Był naprawdę wynędzniały i cały mokry. Czy wypadł z jakiejś łodzi?\nGabe przypomniał sobie nagle trzęsącą się Jem na plaży przed szesnastoma laty i serce ścisnęło mu się na jej wspomnienie.\nTen pies to nie jest druga Jem – pomyślał.\nJednak nie mógł go tu zostawić. Gdyby zdołał wsadzić psa do furgonetki, zawiózłby go do Henrietty, która prowadzi miejscowe schronisko dla zwierząt.\nNic więcej nie był w stanie zrobić. Psy mogą złamać ci serce prawie tak samo jak ludzie.\n– Nie skrzywdzę cię – powiedział uspokajającym tonem.\nPies cofnął się jeszcze dalej. Z jakiegoś powodu był nieufny. Gabe pojął, że nie uda mu się go schwytać bez kawałka mięsa.\n– Zaczekaj tutaj – rzekł do niego. – Wrócę za parę minut z kolacją. Lubisz rumsztyk? Nie ruszaj się stąd.\nNikki wyszła z domu i natychmiast zorientowała się, że pies jest na plaży. To stamtąd dobiegało wycie.\nCzy powinna zapukać do drzwi gospodarza? Jeśli był u siebie, musiał usłyszeć wycie i widocznie świadomie je zignorował. W takim razie nie zdoła go ubłagać, żeby pomógł.\nZastanowiła się, co budzi w niej większy lęk – ten pies Baskerville’ów czy Gabe Carver? Ostatecznie zdecydowała się zapukać.\nOdpowiedziała jej cisza. Nikki nie potrafiła rozstrzygnąć, czy doznała ulgi.\nKolejne rozpaczliwe wycie.\nCo ma teraz zrobić? Zadzwonić na policję? I co im powie? Że na plaży wyje pies? To zabrzmi idiotycznie.\nMusi sprawdzić, co się stało. Ostrożnie.\nWiedziała, że od domu prowadzi na plażę wąska ścieżka pośród zarośli, ale nie potrafiła jej odnaleźć. Mogłaby przedrzeć się przez krzaki. To najwyżej pięćdziesiąt metrów.\nMoże zwierzak wpadł w jakiś potrzask? Jeśli tak, będzie mogła zadzwonić po pomoc.\nIdź tam – pomyślała. – Potrafisz to zrobić. Jesteś dorosłą dziewczyną. Wiejską dziewczyną… a właściwie nie wiejską.\nNagle rozpaczliwie zapragnęła znaleźć się z powrotem u siebie w Sydney. Powrócić do miłego życia, które porzuciła.\nPomyślisz o tym jutro – powiedziała sobie twardo. Teraz zajmij się tym psem.\nGabe szybko biegł ścieżką do domu po smaczny stek. Zamierzał zjeść go jutro na śniadanie, ale zadowoli się jajkami. Dzięki temu kawałkowi mięsa uda mu się podejść do psa.\nWcale się nie angażuję – pomyślał. – Wyciągnę zwierzaka z wody, nakarmię, oddam do schroniska Henrietty i na tym koniec.\nW ciemnościach światło latarki Nikki nie przebijało gęstwy zarośli. Chyba zwariowała, decydując się na tę eskapadę.\nWycie ucichło. Dlaczego?\nCisza była jeszcze gorsza i Nikki poczuła się zagubiona. W mroku może się czaić demon Aborygenów, neandertalczyk albo jakiś zboczeniec!\nPostanowiła natychmiast wrócić do domu. Zawróciła i puściła się biegiem. Omal nie wrzasnęła, gdy jakaś gałązka smagnęła ją w twarz.\nPrzedzierała się na oślep przez gęste krzaki. Nagle ustąpiły i wypadła na ścieżkę. Ktoś ją chwycił. Krzyknęła, wyrwała się, uniosła pogrzebacz i uderzyła.\nZabiła go! Osunął się bezwładnie jak ścięte drzewo na pokrytą liśćmi ścieżkę.\nTo był człowiek. Nie wierzyła w wilkołaki.\nStarczyło jej odwagi, by nie uciec. Oświetliła napastnika latarką. Niemal natychmiast go rozpoznała i jęknęła cicho.\nTo okropne! Ogłuszyła ciosem pogrzebacza swojego gospodarza.\nZza drzew ponownie dobiegło wycie.\nUklękła i w świetle latarki przyjrzała się twarzy Gabe’a. Po policzku ściekała mu cienka strużka krwi, a nad okiem widniał paskudny siniec.\nMężczyzna wydawał się nieprzytomny. Serce jej zamarło.\nLecz po chwili poruszył się, jęknął i sięgnął dłonią do głowy.\nOcknął się. To dobrze.\nNikki wzięła głęboki wdech, by opanować przypływ histerii, i ukryła pogrzebacz za plecami.\n– Dobrze się czujesz? – spytała idiotycznie.\nJęknął ponownie i przymknął powieki, jakby się nad tym zastanawiał.\n– Sprowadzę lekarza – rzekła drżącym głosem. – Wezwę karetkę.\nOtworzył oczy, delikatnie dotknął głowy, skrzywił się i znowu je zamknął.\n– Potrzebujesz pomocy – powiedziała.\nW każdym razie ona z pewnością potrzebowała pomocy. Powinien zjawić się tu ktoś, kto będzie wiedział, jak postąpić. Sięgnęła do kieszeni kurtki po komórkę.\nGabe uniósł powieki i złapał ją za przegub.\n– Czym mnie uderzyłaś?\n– Pogrzebaczem – wyjąkała.\n– Naturalnie, pogrzebaczem – powtórzył tonem niemal uprzejmej konwersacji. – A co teraz? Masz w kieszeni pistolet i zamierzasz mnie zastrzelić?\nOdetchnęła z ulgą. Skoro Gabe głupio dowcipkuje, to może nie jest śmiertelnie ranny.\n– To wcale nie jest śmieszne – mruknęła. – Złapałeś mnie znienacka i okropnie przestraszyłeś.\n– Ja cię przestraszyłem? – powtórzył z niedowierzaniem. – Biegłem ścieżką po swoim terenie, do mojego domu. A ty wypadłaś z krzaków i walnęłaś mnie pogrzebaczem.\nPrzyznała mu w duchu rację. Zapewne chwycił ją za ramiona, żeby oboje nie upadli.\nKiedy wynajmowała to mieszkanie, kobieta w agencji ją uprzedziła:\n– Tylko niech pani będzie miła dla właściciela i respektuje jego prywatność. To samotnik.\nRąbnięcie pogrzebaczem w głowę chyba nie jest zbyt miłe i trudno je uznać za przejaw uszanowania prywatności – pomyślała ze smutkiem Nikki. – Teraz Gabe niewątpliwie wymówi jej mieszkanie. – W myślach już zaczęła się pakować.\n– Potrzebuję steku – oświadczył nieoczekiwanie.\n– Steku? – Usiłowała przypomnieć sobie zasady pierwszej pomocy. – Kawałka mięsa, żeby powstrzymać krwawienie? Nie mam steku, ale zdobędę lód.\n– Dla psa, kretynko – burknął szorstko. Uniósł głowę, lecz zaraz opuścił ją z powrotem na ściółkę pokrywającą ścieżkę. – Temu psu trzeba pomóc. Stek jest w mojej lodówce. Przynieś go.\n– Nie mogę cię zostawić – rzekła żałośnie.\nOtworzył jedno oko, popatrzył na nią i wzdrygnął się.\n– Pies potrzebuje pomocy. Nie wiem, co mu jest. Stoi w wodzie przy brzegu i wyje. Szłaś do niego z pogrzebaczem, ja natomiast zamierzałem zwabić go stekiem. Uważam moje podejście za bardziej humanitarne. Potrwa jeszcze chwilę, zanim przestanę widzieć przed oczami gwiazdy, więc idź po mięso.\n– Naprawdę widzisz gwiazdy?\n– Tak – odpowiedział, po czym dodał uspokajająco: – Jest noc, więc to nic dziwnego. Owszem, czuję się oszołomiony, ale nic mi nie będzie. Nie umrę podczas twojej nieobecności, jednak muszę zaczekać, aż przestanie mi się kręcić w głowie. Idź po stek, a ja tu poleżę i będę liczył gwiazdy – te prawdziwe.\n– Muszę wezwać dla ciebie pomoc.\n– Nic mi nie jest – powtórzył z przesadną cierpliwością. – Po prostu zrób, co mówię, i daj mi czas na dojście do siebie.\n– Straciłeś przytomność. Nie mogę…\n– Zemdlałem tylko na moment i nikt nie musi trzymać mnie za rękę – burknął. – Nie trać czasu i idź.\nPobiegła, oświetlając promieniem latarki ścieżkę z plątaniną korzeni.\nNie miała odpowiednich butów. Jej pantofle od Gucciego nadawały się doskonale na niedzielny poranny spacer po Ogrodach Botanicznych w Sydney, ale tutaj były do niczego.\nZnowu zapragnęła wrócić do swego uroczego mieszkania z widokiem na port w Sydney, do wygodnego życia, świetnej pracy, przyjaciół, wspaniałych imprez.\nMieszkała w fantastycznym apartamencie Jonathana, pracowała w gabinecie sąsiadującym z jego gabinetem i zarabiała bajecznie. Dzieliła z Jonem przyjaciół i bywała z nim na imprezach.\nByła częścią jego życia. Wszystko wydawało się cudowne, lecz okazało się oparte na kłamstwie.\nCo począć, gdy twój świat runął?\nTak więc uciekła tutaj.\nNie myśl o tym – powtarzała sobie jak mantrę, podążając ścieżką najszybciej jak mogła w tych idiotycznych pantoflach. – Dość użalania się nad sobą. Rozpoczęła nowe życie. Wędrowała w ciemnościach, walnęła w głowę swojego gospodarza, a teraz przyniesie stek dla psa Baskerville’ów.\nTo nowe życie potrwa tylko do jutra – pomyślała ze smutkiem. – Jutro Gabe zażąda, by opuściła jego dom.\nZapewne przeprowadzi się do innego miasta. To lepsze niż powrót do Sydney. Swoją ucieczkę stamtąd przedstawiła przyjaciołom jako romantyczną decyzję.\n– Mam już dość tego wyścigu szczurów – oznajmiła im. – Mogę kontaktować się z moimi klientami przez internet, a miasto odwiedzać jedynie sporadycznie. Osiądę w uroczym małym domku z widokiem na morze. Będę tam pracowała i miała mnóstwo czasu na rozmyślania.\nJej przyjaciele – przyjaciele Jona – uważali, że zwariowała. Ale przecież nie znali prawdy o Jonathanie.\nBył kanalią. Odeszła od kanalii. A teraz walnęła pogrzebaczem gospodarza.\nO rany! Zatęskniła za jakimś miłym ustronnym żeńskim klasztorem, do którego żaden mężczyzna nie ma wstępu.\nW każdym razie nie znajdzie go po drodze do domu Gabe’a Carvera.\nNatomiast musi znaleźć stek.\nWbiegła do środka. Nigdy dotąd nie była w jego części domu. Stary wygodny salon ze wspaniałym kominkiem, przy którym stał pojedynczy fotel. Obok do połowy opróżniona szklanka piwa. I wszędzie porozkładane książki – mnóstwo książek. Typowy męski bałagan.\nWszystko to zobaczyła w przelocie, zmierzając do kuchni. A jednak, co zaskakujące, znowu ogarnęło ją podniecenie z powodu męskiej atmosfery tego miejsca.\nOpanuj się, kretynko – powiedziała sobie ostro i… usłuchała.\nW lodówce Gabe’a było więcej produktów niż u niej. Mięso, warzywa, owoce, sosy. Rzuciła okiem na wielki stary piec kuchenny. Ciekawe – a zatem ten facet sam sobie gotuje.\nZnalazła solidny kawał steku. Wystarczyłby dla całej sfory psów. Błyskawicznie pokroiła go na plasterki, a potem wzięła z lodówki jeszcze paczkę mrożonego zielonego groszku.\nPierwsza pomoc i mięso. Ludzie i psy. Poradzi sobie. Nie miała wyboru. Klasztor musi zaczekać. Zresztą co to za życie bez mężczyzn!\nGabe leżał na plecach, wpatrywał się w niebo i czekał, aż przejaśni mu się w głowie. Nikki nieźle mu przyłożyła, ale gniew na nią rozwiał się w jednej chwili, gdy tylko Gabe zobaczył przerażenie na jej twarzy. Dziewczyna wyglądała gorzej, niż on się czuł.\nCo go podkusiło, że wpuścił do siebie kobietę z miasta?\nZrobił to już po raz drugi. Za pierwszym razem wynajął mieszkanie Mavis – miejskiej starej pannie z dwoma psami, która natychmiast postanowiła mu matkować. Jednak po sześciu miesiącach jej matka dostała ataku serca i Mavis wróciła do Sydney, aby się nią zaopiekować. Gabe doznał takiej ulgi, że zrezygnował z czynszu za ostatni miesiąc.\nA teraz ta nowa.\nDorothy z agencji wynajmu zapewniła go, że Nikkita Morrissy sprawia wrażenie rozsądnej i rzeczowej.\n– Ma trzydzieści lat – oznajmiła. – Projektuje systemy klimatyzacyjne dla wielkich zakładów przemysłowych. W miesiącu zazwyczaj trzy tygodnie spędza w domu, a jeden na placu budowy – często za granicą. Szuka cichego, spokojnego lokum z ładnym widokiem.\nKobieta pracująca w branży inżynierii przemysłowej. To zapowiadało osobę bystrą, efektywną i dobrze sytuowaną.\nGabe miał duży dom. Mógłby przenieść się do miasta, ale mieszkał tutaj od urodzenia. A wcześniej żyła tu także jego matka.\nUmarła, kiedy miał osiem lat. Pozostała mu po niej tylko ta posiadłość: stary dom; ogród, który uwielbiała; ogrodzenie, które prawie skończyła stawiać. Czasami, gdy Gabe wychodził na dwór, mógłby przysiąc, że ją widzi…\nNigdy cię nie opuszczę, mówiła.\nLudzie kłamią. Wcześnie się o tym dowiedział i teraz nie zależał od nikogo. A ten ukochany ogród matki z widokiem na zatokę to wszystko, co pozostało mu z jej obietnicy, w którą niegdyś tak rozpaczliwie pragnął uwierzyć.\nZdawał sobie sprawę, że powoduje nim absurdalny sentymentalizm. Ale ta posiadłość pamiętana z dzieciństwa stanowiła dobre miejsce do przeczekiwania między kolejnymi rejsami. A rozsądna lokatorka, której wynająłby mieszkanie, mogłaby zaopiekować się domem podczas jego rejsów rybackich.\nDlatego zgodził się przyjąć Nikkitę Morrissy.\nJuż pierwszego dnia zorientował się, że ona nie wygląda na inżyniera przemysłowego, lecz raczej na modelkę z ilustrowanych magazynów. Wysoka, szczupła, o jasnej cerze, wielkich oczach, lśniących czarnych włosach i efektownym makijażu.\nI te jej stroje. Przyjechała w czarnej tunice z ukośną smugą fioletu przez biodra, czerwonych rajstopach i błyszczących czarnych kozaczkach sięgających niemal do ud, a w uszach miała wielkie srebrne kolczyki.\nDzisiaj była w obcisłych dżinsach i miękkim różowym sweterku.\nW głowie go łupało. Starał się nie myśleć źle o kretynkach pracujących w branży klimatyzacyjnej, uganiających się po nocy z pogrzebaczami w rękach.\nPrzybiegła z powrotem zdyszana i potargana, ze sporą gałązką wplątaną we włosy.\n– Dobrze się czujesz? – spytała bez tchu, jakby się spodziewała, że zastanie go martwego.\n– Tak – burknął i wstał z trudem.\nOdtrącił pomocną dłoń Nikki, lecz w tej samej chwili zakręciło mu się w głowie – na tyle mocno, że musiał uchwycić się jej ręki.\nTa kobieta była silniejsza, niż przypuszczał. Złapała go za ramię i podtrzymała.\n– P-przepraszam – wyjąkał.\nPrzez moment bał się, że zwymiotuje, ale zdołał opanować mdłości.\n– Pomogę ci dojść do domu – zaofiarowała się.\n– Najpierw pies.\n– Ty jesteś ważniejszy.\n– On stoi w wodzie i rozpaczliwie wyje, a ja nawet nie skomlę – zaoponował.\nSpróbował wyswobodzić dłoń, lecz Nikki jej nie puściła. Zrezygnował więc z dwóch powodów: nadal czuł się słaby, a poza tym jej dotyk był miły.\nPracował z kobietami. Stanowiły niemal połowę załóg jego kutrów. Przesiąkały zapachem ryb, którego po pewnym czasie nie dawało się już zmyć.\nNikki pachniała upajająco. Wdychał jej podniecający cytrusowy zapach. I nie odzywała się już przez prawie dwie minuty. A więc nie jest gadatliwa. To pierwsza zaleta, jaką w niej dostrzegł.\nByć może posiada też inne…\nDłoń miała zaskakująco miękką. Przez ostatnie dziesięć lat spotykał się wyłącznie z miejscowymi kobietami. Ciężko zarabiały na życie łowieniem ryb i miały szorstkie ręce. Jedyną o delikatnych dłoniach była Lisbette, którą niegdyś poślubił…\n– Idziemy do psa – zdecydował. – Potrafisz się z nimi obchodzić?\n– No… nie – przyznała.\n– Czuję się wciąż trochę niepewnie, więc zrobisz dokładnie to, co powiem. Po incydencie z pogrzebaczem przynajmniej tyle mam prawo od ciebie oczekiwać.\nGabe siedział na piasku i przyglądał się, jak Nikki zbliża się do tego mokrego psa – z wiatrem, jak jej polecił, aby zwierzę wyczuło zapach mięsa.\nPies był wychudzony, ale olbrzymi. Wyglądał niemal jak niewielki czarny koń. Gabe kazał jej przemawiać do niego łagodnie i uspokajająco.\n– Hej, Koniku, wszystko dobrze – odezwała się więc. – Wyjdź z wody i zjedz kawałek steku. Gabe zadał sobie wiele trudu, żeby go dla ciebie zdobyć.\nPodchodziła po płyciźnie wolno, krok po kroczku. Wcześniej zdjęła pantofle, ale dżinsy miała już przemoczone.\n– Koniku, wszystko w porządku. Wyjdź i powiedz mi, jak naprawdę masz na imię.\nPies się cofał, wciąż zachowując dystans kilku metrów. Gdyby Gabe jej się nie przyglądał, być może cisnęłaby mięso na piasek i zrezygnowała. Ale oczekiwał, że ona sobie poradzi. Wiedziała, że sam zająłby się tym psem, gdyby nie mdłości i zawroty głowy.\n– No, Koniku, chodź do mnie…\nFala większa niż inne uderzyła ją w pierś i Nikki mimo woli krzyknęła. Przestraszony pies się cofnął.\n– Nic się nie stało! – krzyknęła, zapominając zniżyć głos.\nPies rzucił na nią przerażone spojrzenie i wycofał się jeszcze dalej w morze. Następna fala przewróciła go na bok. Wstał i pognał jak koń, którego przypominał, wzdłuż linii przyboju. Okrążył cypel półwyspu i zniknął jej z oczu.\nNikki nie spodziewała się, że Gabe tak powie. Oczekiwała raczej, że ją zruga. Przecież walnęła go w głowę pogrzebaczem, a teraz wystraszyła psa. Potrafiłaby zapomnieć o tym kundlu. Ale wyglądał tak żałośnie. Konik…\nGabe siedział tam, gdzie plaża ustępowała miejsca trawie; dalej zaczynały się zarośla. Sprawiał wrażenie, że doszedł już do siebie.\n– Zrobiłaś, co mogłaś – rzekł. Jak na dziewczynę z miasta. Nie dodał tego, ale zapewne pomyślał.\n– Może pobiegł do domu.\n– Czy wyglądał, jakby miał jakiś dom? – rzucił sceptycznie Gabe.\nWyjął z kieszeni komórkę, wybrał numer i włączył głośnik, żeby Nikki też mogła słyszeć rozmowę.\n– Komisariat policji w Banksia Bay – odezwał się władczy męski głos.\n– To ty Gabe? Co się stało? – spytał zaniepokojony policjant.\n– Nic wielkiego. Chodzi o bezpańskiego psa.\n– Jeszcze jeden – westchnął Raff.\n– Jak to? – chciał wiedzieć Gabe.\n– Kilka dni temu furgonetka schroniska dla zwierząt Henrietty miała wypadek. Psy z niej się rozbiegły i włóczą się po całym mieście. Opisz mi tego.\n– Wielki, czarny i wychudzony. Chyba mieszaniec wilczarza. Próbowaliśmy przywabić go kawałkiem steku, ale uciekł w kierunku miasta.\n– Wy? – spytał Raff.\n– Tak. Pomagała mi moja lokatorka – wyjaśnił sucho Gabe.\n– I we dwoje nie zdołaliście go złapać?\nZabrzmiało to tak, jakby uważał, że poradziłby sobie, gdyby sam się tym zajął – pomyślała żałośnie Nikki. – Ale przynajmniej tego nie powiedział.\n– Rano przeszukam półwysep – oznajmił policjant.\n– Jeśli ten pies wróci, mam zawieźć go do schroniska?\n– Lepiej odstaw go prosto do weterynarza. Wieziono go tam do uśpienia. Znaleźliśmy tego wielkiego kundla na plaży, umierającego z głodu. Kilka tygodni temu ktoś wyrzucił go z łodzi. To miły pies, jeszcze szczeniak, ale strasznie wynędzniały, z dawnymi ranami. Zdaje się, że go kopano i w ogóle źle traktowano. Nikt nie weźmie takiego psa, więc Henrietta postanowiła go uśpić. Dzięki za wiadomość, stary. Dobranoc.\n– Dobranoc – odpowiedział Gabe i schował komórkę.\nNikki otrzepała stopy z piasku i włożyła pantofle.\nWygłodzony pies. Kopany i zaniedbany. Wyrzucony z łodzi. Nie zdołała nawet dać mu mięsa, a teraz znowu się zgubił.\nA w dodatku jej gospodarz, jak się zdaje, nadal nie doszedł całkiem do siebie po tym, jak rąbnęła go w głowę.\nPoczuła się okropnie.\n– Zostaw stek przed linią przypływu – powiedział łagodnie. – To nie twoja wina. Pies po prostu uciekł. Jeśli wyczuje zapach mięsa, może wróci, ale nie zbliży się, póki tu jesteśmy. Zrobiliśmy wszystko, co się dało. Rano Raff zapewne go znajdzie.\n– Ty też będziesz go szukał?\n– O świcie wypływam na połów – wyjaśnił. – Ale ty możesz przyłączyć się do poszukiwań, jeśli zechcesz. A teraz chciałbym już wrócić do domu, wziąć aspirynę i pójść spać.\nNikki podążyła za nim ścieżką. Szedł wolno. Raz się potknął, ale kiedy chciała go podtrzymać, potrząsnął głową i znowu się skrzywił.\n– Mocno cię uderzyłam – mruknęła zawstydzona.\n– Kobiety nie są już takie jak niegdyś. Gdzie się podziało dawne zacne policzkowanie? W filmach one wciąż tak robią.\n– Następnym razem postaram się to zapamiętać.\n– Nie będzie żadnego następnego razu – powiedział. Zastanowiła się ze smutkiem, czy miał na myśli wypowiedzenie umowy najmu, ale dodał, jakby czytał w jej myślach: – Nie bój się, nie zamierzam cię wyeksmitować za to, że mnie walnęłaś.\n– Dziękuję – wymamrotała.\nKiedy dotarli do domu, nie poszła prosto do siebie. Zawahała się i przyjrzała Gabe’owi. W świetle lampy na werandzie wyglądał źle. Owszem, wciąż sprawiał wrażenie silnego i groźnego, ale pod opalenizną był blady, a pośrodku wielkiego siniaka na czole widniała strużka zaschniętej krwi.\nZachwiał się lekko. Odruchowo chciała go podtrzymać, lecz chwycił się słupka werandy.\nOmal go nie zabiłam – pomyślała.\n– Mógłbyś kazać mnie aresztować. Przepraszam.\n– Ale tego nie zrobię, ponieważ nie zamierzałaś uderzyć psa. Miałaś dobre chęci.\n– Muszę położyć się do łóżka.\n– A jeśli to coś groźnego? Czytałam o urazach głowy. Ludzie kładą się spać i już więcej się nie budzą. Powinien cię obejrzeć lekarz, zbadać reakcję źrenic. Proszę, pozwól mi zawieźć cię do szpitala.\n– Nie – odmówił kategorycznie. – Spędzam życie na kutrach. Nieraz uderzyłem się w głowę gorzej niż teraz. Nic mi nie będzie.\nStał tak blisko niej. Był potężny i pachniał morzem, ropą do silników dieslowskich, rybami i solą. Wspaniale męski zapach, jakiego dotąd nie znała.\nW ciągu ostatnich kilku lat była związana z Jonem. Nosił zawsze eleganckie garnitury, roztaczał woń kosztownej wody po goleniu i emanował chłodną, wytworną korporacyjną aurą.\nCi dwaj mężczyźni należą do całkowicie odmiennych gatunków. Przy Gabie czuła się nieznacząca, głupia i bezradna. Jego towarzystwo ją krępowało, lecz mimo to martwiła się o niego.\n– W twoim stanie ktoś powinien co dwie godziny sprawdzać, jak się czujesz – powiedziała. Wiedziała to, gdyż dawniej, jeszcze przed Jonem, chodziła ze studentem medycyny. – Pozwól mi zrobić przynajmniej tyle. Popilnować cię przez całą noc.\nGabe znieruchomiał. Stali zdecydowanie zbyt blisko siebie. Przyjrzała się jego twarzy pooranej zmarszczkami. Nie mógł mieć więcej niż trzydzieści parę lat, ale wyglądał, jakby życie surowo go doświadczyło.\n– O czym ty mówisz? – spytał z niedowierzaniem.\n– Powinnam co dwie godziny zaglądać do ciebie i sprawdzać, czy jesteś przytomny.\n– Nie będę przytomny. Będę spał.\n– Więc obudzę cię, obejrzę źrenice i zapytam, jak się nazywasz i jaki dziś dzień, a potem znowu uśniesz.\n– Nie wiem, jaki dziś dzień.\n– Wobec tego powiesz mi, jak bardzo nie cierpisz swojej lokatorki. – Wzięła głęboki wdech. – Jeżeli się nie zgodzisz, zadzwonię do tego twojego kumpla gliniarza i powiem mu, jak mocno cię uderzyłam. A wtedy on niewątpliwie przyjedzie po ciebie z wyciem policyjnej syreny!\nGabe milczał długą chwilę.\n– Nonsens. O świcie wypłynę w morze – rzekł wreszcie.\n– To właśnie wypłynięcie w morze byłoby nonsensem. Po takim urazie powinieneś zostać w domu.\n– Daj mi spokój! – wybuchnął tak gwałtownie, że cofnęła się do balustrady. Spostrzegł jej przerażoną minę i zreflektował się. – Przepraszam.\nPrzeczesał palcami przydługie potargane włosy.\nPowinien je ostrzyc – pomyślała mimo woli i zastanowiła się, jak by wyglądał w garniturze.\nJak tygrys uwięziony w klatce. On nie zniósłby ograniczenia swobody.\nA właśnie to teraz robię – uświadomiła sobie. – Ograniczam jego wolność.


burkini w niemczech – Islamista Blog\nTag: burkini w niemczech\nPoranne linki Islamisty – środa, 27 czerwca 2018\n27 czerwca, 2018 IslamistaDodaj komentarz\nMimo zastrzeżeń opozycja uznała oficjalne wyniki wyborów w Turcji. Trwają bombardowania w mieście Daraa w południowej Syrii. Przeludniona Jordania ogłasza, że nie przyjmie uchodźców z terenów bombardowanych przez wojska rządowe. Przeczytajcie także o tragedii 13 tysięcy cudzoziemców, których Algieria wydaliła na Saharę oraz o tym, ile Arabia Saudyjska planuje zarobić dzięki kobietom, które od niedzieli mogą prowadzić samochody. Na koniec o tym, czy muzułmańskie dzieci w Niemczech będą nosić burkini na szkolnych basenach oraz o tym, które kraje zostały uznane za najniebezpieczniejsze na świecie dla kobiet.


- Zgubiłaś się? - Trochę.\nPorta dos Fundos: Nie opierać się o Boga!\nPolskie tłumaczenie skeczu Porta dos Fundos.\nAktor który gra Boga, Rafael Infante, powtarza niektóre motywy w różnych skeczach. Na przykład to, żeby nie dotykać Boga. W innym skeczu gra Diabła, i Diabła też nie wolno dotykać. Inny motyw, wtrąca jakieś słowo albo zdanie po angielsku. W tym filmiku na przykład wtrąca „catholic!” Przy czym robi błąd w wymowie, a konkretnie w akcentowaniu. „Catholic” wymawia się z akcentem na pierwszą sylabę („cAtholic”), a nie na drugą. Jak ktoś mówi językiem akcentowanym na przedostatnią sylabę to dziwnie jest tak wymawiać, ale… co zrobić, tak się po angielsku mówi i już.\nSwoją drogą, zastanawiam się jak w tłumaczeniu zawrzeć to, że Bóg nagle powiedział coś w innym języku? Może wtrącić coś cyrylicą? „Католический бог!” Albo może lepiej po niemiecku, bo cyrylicy niektórzy nie znają: „Katholischen Gott!”\nFraza „nie opierać się o Boga” z kolei wzięła się stąd, że po portugalsku napis na przykład „não encostar a mão na porta” („nie opierać się dłonią o drzwi”) pojawia się w Brazylii w wagonach metra.\nJuż po opublikowaniu, tłumaczenie sprawdził i poprawił mój znajomy. Werdykt? „Drewniany język”. Niektóre poprawki były potrzebne i niekontrowersyjne, ale inne były różnicami raczej koncepcyjnymi. Na przykład, zamienił wszystkie słowa „Bóg” na „bóg”. W świecie skeczu jednak istnieje jeden bóg, więc według mnie jest to Bóg. Inne poprawki brały się z tego, że kolega oczekiwał języka książkowego, a ja zapisywałem język mówiony.1\nKolega zmienił też „nie opierać się o Boga”, chyba nie zauważył koncepcji. Nie wiem, może koncepcja nie była dobra, albo nie była dobrze przedstawiona. W każdym razie tytułowa kwestia zniknęła z tłumaczenia. Ot, uroki pracy zespołowej.\nMożna by się spierać, który język jest „tym prawdziwym”. Na lekcjach polskiego nauczycielka sugerowała żeby w razie wątpliwości przeczytać zdanie na głos. ↩


Vohtarak | Encyklopedia Bionicle | Fandom\nMoce Rhotuka bólu\nVohtaraki to jedna z odmian Visoraków.\nMakuta Chirox stworzył Vohtaraki z wirusów i płynnego Protodermis na wyspie Visorak, leżącej na południe od Nynrah. Vohtaraki służyły w armii Bractwa Makuta, dowodzonej przez Sidoraka oraz Roodakę, napadając na liczne lądy i mutując mieszkańców.\nPodczas szturmu Toa Hagah na fortecę na wyspie Destral, Norik i Iruini zauważyli Mrocznego Łowcę Nidhikiego zmierzającego w towarzystwie Vohtaraków jako strażników do klatki, w której trzymani byli pozostali Toa Hagah, przemienieni w Rahaga.\nLata później, Visoraki najechały opuszczone po Wielkim Kataklizmie Metru Nui. Zmiennokształtna Rahi Krahka przybrała postać Vohtaraka, by zbliżyć się do Roodaki i zabić ją w ramach zemsty za to, co przebiegła Vortixx zrobiła z jej domem, nie udało jej się to jednak. Vohtaraki zaatakowały później Toa Hordika Nuju, lecz ten został ocalony przez Onewę, Pouksa, Krahkę i Tahtoraka. Grupa Vohtaraków zaatakowała Whenuę, Bomongę, Nuju i Kualusa, kiedy ci przebywali w Archiwach, nie udało im się jednak ich pojmać, ponieważ Whenua użył swojej sieci Rhotuka do zawalenia sufitu pomieszczenia, w którym przebywali.\nKiedy Toa Hordika próbowali ocalić Turagę Dume uśpionego w Kapsulniku, zostali uwięzieni przez Vohtaraki, Keeleraki i Oohnoraki na moście biegnącym nad przepaścią. Jakiś czas potem, Nokama i Matau natknęli się na grupę Vohtaraków i schowali się pod ciągniętym przez nie Taranem Bojowym Visoraków, chcąc dostać się niepostrzeżenie do Koloseum. Roodaka jednakże usłyszała szept Nokamy podczas sprawdzania tarana i, odkrywszy podstęp Toa, rozkazała Visorakom spalić pojazd, twierdząc, że znalazła usterkę. Po dotarciu do pieca, Matau wywołał tornado, które przeniosło go i Nokamę w bezpieczne miejsce oraz zmiażdżyło taran i ciągnące go Vohtaraki.\nVohtaraki brały później udział w walkach przy Wieży Toa i bitwie o Metru Nui. Gdy Vakama, któremu Roodaka przekazała wcześniej władzę nad hordą nakazał Visorakom odejść, Vohtaraki opuściły Metru Nui.\nPodczas ataku na fortecę Bractwa Makuta zajętą przez Mrocznych Łowców, Vohtaraki pełniły rolę taranów, próbując przebić się przez mury twierdzy.\nVohtaraki podążyły z resztą Visoraków za Sercem Visoraków umieszczonym przez trójkę Toa Mahri na wulkanicznej wyspie Artidax, gdzie po dotarciu na miejsce zginęły w erupcji wulkanu wywołanej przez Zakon Mata Nui. Jednakże, kiedy Makuta Teridax przejął władzę nad Wszechświatem Matoran, odtworzył on wszystkie wymarłe Visoraki.\nPo śmierci Teridaxa, Vohtaraki, podobnie jak inne Rahi, wyemigrowały na odrodzoną planetę Spherus Magna.\nVohtarak zatruwa uwięzionego w kokonie Toa Metru\nVohtaraki są najbardziej nieustępliwe ze wszystkich Visoraków i potrafią gonić ofiary przez całe miasta. W szalonym biegu wypuszczają również sieci, których jad wytwarza na skórze ofiary ból podobny do oparzenia. Są ekstremalnie agresywne i dzikie, potrafią atakować nawet inne Visoraki. Im częściej atakują, tym głębiej ból się przemieszcza. Mają też wytrzymałość na ekstremalnie wysokie temperatury i kochają ciepło. Ich alternatywny atak to zmiana swego gniewu w osłonę, dlatego były najczęściej używanymi przez Sidoraka do ataku hordami.\nVohtaraki wyposażone są w naturalny Miotacz Rhotuka, który strzela paraliżującymi i zadającymi ból sieciami.\nVohtarak został wydany w 2005 roku jako jeden ze średnich zestawów. Składał się z 48 elementów. Mógł strzelać spinnerem Rhotuka oraz zaciskać kleszcze. Łącząc go z Oohnorakiem, można zbudować Strażnika Bramy, a z pozostałymi pięcioma Visorakami - model Zivona.\nArtykuł o zestawie 8742 Visorak Vohtarak na Legopedii.\nŚwiecąca w ciemności minifigurka Vohtaraka ukazała się w playsetach Taran Bojowy Visoraków, Wieża Toa, Bitwa o Metru Nui oraz Brama Visoraków.\nInstrukcja budowy Vohtaraka na LEGO.com


Pokoj ruczaj – Polska | Gumtree\n"pokoj ruczaj" w Polska\npokoj krakow ruczaj\nruczaj pokoj 2 osobowy krakow\nruczaj pokoj bobrzynskiego\n3 nieprzechodnie pokoje ruczaj\npokoj dla dwoch osob ruczaj\nruczaj wynajme pokoj\npokoj dwuosobowy ruczaj\npokoj bobrzynskiego ruczaj\nruczaj 3 osobne pokoje po remoncie\n3 nieprzechodnie pokoje ruczaj 800 zl 800 zl 1000 zl 2 osoby\npokoj dwuosobowy wynajem ruczaj\n2 pokoje 52m2 ruczaj lubostron\nFiltry powiadomienia:Wszystkie kategorie w Polska (Hasło: "pokoj ruczaj")\nWyposażone mieszkanie / Nowe / Ruczaj / Pychowice\nDwupokojowe wyposażone mieszkanie o powierzchni 34 m2:· Pokój dzienny z aneksem kuchennym, sypialnia, korytarz, łazienka· Ekspozycja: północ – południe · Balkon· Forma własności: udział ze wskazaniem · Energooszczędne, kondensacyjne ogrzewanie gazowe · Energooszczędna stolarka okienna· Wysok ......\nPychowicka - RUCZAJ wygodny pokoj z balkonem dla 1 osoby\nDo wynajęcia pokój dla 1 osoby w nowoczesnym i nowym mieszkaniu.Pokój z BALKONEM.Mieszkanie kompletnie wyposażone na wysokim standardzie.Kuchnia kompletnie wyposażona (lodówka, piekarnik, zmywarka, pralka, mikrofalówka, czajnik, kubki, sztućce, talerze, garnki, itp.).Oferta dotyczy współdzielenia mieszkania – do wynajęcia 1 pokój w tym mieszkaniu.Mieszkanie ba ......\nPokój z BALKONEM przy Kapelance, HSBC, Kampus UJ + ENG\nSuper pokój od 1.10 - mieszkanie po remoncie, przygotowane do najmu dla osób pracujących i studentów!Super room from 1.10 - flat renovated, prepared for lenting for working people!===ENGLISH BELOW===LOKALIZACJA : ul.Miłkowskiego, Ruczaj. Przystanek Grota-Roweckiego, 1 od KAMPUSU UJ.Do dyspozycji najemcy s ......\nMieszkanie Kraków 50.34m2 (nr: BS1-MS-244990-3)\nSprzedam 2-pokojowe mieszkanie na Klinach- zadbane, gotowe do wejścia Do sprzedaży oferuję ustawne, 2- pokojowe mieszkanie o pow. 50,34 m 2 usytuowane na parterze w czteropiętrowym budynku z 2008 r. Klatka odmalowana, spokojne sąsiedztwo. Do mieszkania nie prowadzą żadne schody dlatego mieszkanie to jest wygodne w korzystaniu także dla osób niepełnosprawnych. Budynek znajduje się na nowym, do ......\n***Śliczny, słoneczny pokój # Ruczaj, Grota Roweckiego, Kapelanka, Kampus UJ, Motorola, Nokia***\nWitam serdecznie,Zadbany, bardzo ładny pokój do wynajęcia w mieszkaniu 4-pokojowym znajdującym się przy ulicy Grota Roweckiego.Pełne wyposażenie: wygodne łóżko, biurko, szafeczka, krzesło, pojemna szafa w zabudowie. Ściany świeżo malowane na jasne kolory, na podłodze panele. W oknach rolety dzień/noc. Pokój posiada zamek.Mieszkanie jest po kapitalnym remoncie 2 lat ......\nRuczaj: Mieszkanie: pokój z kuchnią- wynajmę !\nWynajmę mieszkanie (30 mkw.; pokój + kuchnia widna), całkowicie wyposażone i umeblowane; pokój: dwuosobowa sofa, komoda, stolik, biurko; kuchnia : szafki, sprzęt agd, przedpokój: szafa, mieszkanie znajduje się na pierwszym piętrze, z balkonem. Przed blokiem parking ogrodzony. Lokalizacja: ul. Przemiarki, kwota najmu: 1300zł plus opłaty; kontakt: 502968348 ...\nDo wynajęcia pokój jednoosobowy oś Podwawelskie, Mateczny, Ruczaj\nWitam Mam do wynajęcia pokój 14 m w mieszkaniu 3 pokojowym o bardzo wysokim standardzie. Mieszkanie znajduje się na ulicy Rydlówka. Blok jest nowy a ogrzewanie z MPEC. Na wyposażeniu pokoju jest ogromna szafa, duże podwójne łóżko, biurko, stołek, stolik, szafka pod RTV.Meble robione na zamówienie -nie IKEA. Mieszkanie jest w pełni wyposażone ( pralka, deska, żelazko, pełne wyposażenie kuchni w ......\nKomfortowe 2-pok. mieszkanie tuż obok Zakrzówka!\nEnglish version below. Na sprzedaż 2-pok. komfortowe mieszkanie z miejscem parkingowym w garażu podziemnym i komórką lokatorską – Dębniki/Kapelanka/Ruczaj! LOKALIZACJA: Mieszkanie znajduje się w doskonałej lokalizacji, która umożliwia bardzo szybkie dostanie się do centrum miasta (do 10-15 minut). 3 minuty spacerem do tramwaju i autobusów co gwarantuje świetny dojazd w każdy zakątek Krakowa. ......\nkawalerks, ul. Bułgarska, Ruczaj\nWe speak english 601 612 620, 603 520 804, Мы говорим по-русски 601 250 251 Hablamos Español 601 250 251 www.maxnieruchomosci.com Do wynajęcia kawalerka położona na I piętrze ośmiopiętrowego bloku przy ul. Bułgarska 38. Lokal idealny dla jednej lub dwóch osób, składający się z pokoju z dużym balkonem, dużej kuchni, przestronnej łazienki oraz przedpokoju z garderobą. Mieszkanie z ogrzewaniem cent ......\nWynajem, pokój 1-osobowy, Ruczaj, Dębniki, Kraków\nDo wynajęcia 1-osobowy pokój w mieszkaniu 4-pokojowym na osiedlu Ruczaj w Krakowie. Pokój jest nieprzechodni, znajduje się w nim pojedyncze łóżko, szafka, biurko oraz krzesło. Mieszkanie składa się z 4 oddzielnych pokoi, kuchni, łazienki, toalety i przestronnego przedpokoju z dużą szafą.Mieści się ono na ulicy Grota-Roweckiego na osiedlu Ruczaj. W pobliżu uloko ......\nOkazja! 3 pokojowe mieszkanie Szafrana, Dębniki, Ruczaj, HSBC\nDo wynajęcia od października trzypokojowe mieszkanie o powierzchni 50 m2 położony w prestiżowej inwestycji Osiedle Fi przy ulicy Szafrana – w dzielnicy Podgórze.LOKALIZACJA: Dzielnica ta bogata jest w zielone tereny - liczne parki, place zabaw. W pobliżu sklepy, restauracje, punkty usługowe, centrum sportowe, basen, wiele placówek oświatowych, największe w Europie centrum handlowe Bona ......\nŁagiewniki- Dom z dużą działką\nProponujemy Państwu do kupna dom o powierzchni ok.140 m2, położony na dużej 10ar działce. Nieruchomość składa się z dwóch kondygnacji: na wysokim parterze salon z wyjściem na balkon, przestronna kuchnia ze spiżarnią, duży pokój, łazienka oraz osobne WC. Na pierwszym piętrze znajduje się pokój z kominkiem i garderobą oraz duży strych do adaptacji. Dodatkowo garaż jednostanowisk ......\nPokój 1osobowy z łazienką wynajmę bez pośredników, ul.Strąkowa - RUCZAJ\nPokój jednoosobowy w świetnej lokalizacji, początek Ruczaju – zarówno blisko na Rynek, jak i do Kampusu Uj, Parku Technologicznego.WŁASNA ŁAZIENKA W POKOJU!Cena wynajmu to 1050zł + 150zł media stałe.Do dyspozycji najemcy pozostają meble; wygodne łóżko z materacem, pojemna szafa, komoda z szufladami, półki na książki oraz biurko z krzesłem. Pokój zamykany na indywidualny ......\nBiuro Nieruchomości Witaszek & Zięba ma przyjemność zaprezentować Państwu przestronną kawalerkę w dzielnicy Ruczaj, zlokalizowaną przy ulicy Bułgarskiej.Mieszkanie:Przestronna, słoneczna kawalerka w zielonej okolicy przy ulicy Bułgarskiej, o powierzchni 35m2, na pierwszym piętrze. Lokal idealny dla jednej lub dwóch osób, składający się z pokoju z duż ......\nI speak English. Я говорю по-русски. Miło mi zaprezentować Państwu dwupiętrowy apartament o powierzchni 71,5 mkw na Ruczaju w Krakowie. LOKALIZACJA: - Ruczaj, Dębniki - W pobliżu m.in.: sklepy spożywcze, szkoły, przedszkola,siłownia, park, Zakrzówek - Przystanek tramwajowo-autobusowy w odległości 3 min. pieszo - Dojazd do centrum zajmie 10-15 minut APARTAMENT: - Powierzchnia użytkowa: 71,5 ......\nRuczaj, pokój dla 2 osób, świetna lokalizacja, Rostworowskiego 9.\nWynajmę ładny duży pokój 18 m z balkonem w bloku na Ruczaju dla dwóch osob studiujących lub pracujących, lubiących spokoj i porządek. Mieszkanie bez właściciela urządzone, przestronne, zamieszkują już miłe, młode osoby. Pokój wolny od zaraz. Zapraszam do oglądania. Cena 490 zł od osoby (w tym już opłacony czynsz, wywóz śmieci, sprzątanie klatki schodowej, CO cały rok ) puls media wg. l ......\nOtrzymuj codziennie e-mail z najnowszymi ogłoszeniami: Wszystkie kategorie w Polska (Hasło: "pokoj ruczaj")


Lokal na wynajem - Bydgoszcz - Zimne Wody - RBM-LW-101424 - 232.18m² - Ofertus Bydgoszcz\n20,00 zł/m2 cena: 4 643 zł\nLokal znajduje się na IV pietrze biurowca z nowoczesną windą. Obiekt w bardzo dobrym stanie technicznym. Klimatyzacja w co drugim pomieszczeniu. Stan techniczny pomieszczeń bardzo dobry; wysokość 2, 85 m. Biura posiadają instalacje : elektryczną (podlicznik), wodno – kanalizacyjną (podlicznik) i ciepłowniczą (sieć miejska).\nDo czynszu najmu dochodzą koszty ekspoloatacyjne (prąd, woda, śmieci, ogrzewanie).\nPrzy dudynku jest duży parking. Jest możliwość wynajęcia mniejszej lub wiekszej powierzchni buireowej, a także powierzchni magazynowej na tej samej posesji od 360m2.\nSymbol oferty RBM-LW-101424\nPowierzchnia 232,18 m²\nNieruchomość położona jest we wschodniej części Bydgoszczy, w dzielnicy przemysłowej. Droga jest jedną z głównych arterii komunikacyjnych, prowadzącą w kierunku Torunia. Obiekt jest doskonale widoczny z drogi głównej i dobrze z nią skomunikowany. Biurowiec posiada ...


Wiskoza w drobny, geometryczny wzór, czerwona WI20 - Sabina Producent Odzieży Damskiej\n» Wiskoza w drobny, geometryczny wzór, czerwona WI20\nWiskoza w drobny, geometryczny wzór, czerwona WI20\nKod produktu: wi-20\nHolenderska wiskoza o wysokiej jakości. Jest miękka i przyjemna w dotyku, to świetna alternatywa dla tkaniny bawełnianej. Dobrze się układa, jest lejąca i przewiewna, co zapewnia wysoki komfort użytkowania. Ta piękna tkanina o splocie skośnym, jest wyjątkowa ze względu na niezwykły kolor zgaszonej czerwieni i drobny graficzny wzór. Materiał świetnie się sprawdzi na koszule, bluzki, tuniki i sukienki.


Tomasz Pawlikowski i Piotr Piętka: E-commerce motorem biznesu - Cyfrowa\nTomasz Pawlikowski i Piotr Piętka: ...\nMiliard z podatku cyfrowego? Wiemy, ...\nTomasz Pawlikowski i Piotr Piętka: E-commerce motorem biznesu\nprzez Paweł Rożyński - 8 kwietnia 2019\nTomasz Pawlikowski i Piotr Piętka, zarządzający Publicis Groupe w Polsce\nPojęcie reklama jest już mocno przestarzałe. Zajmujemy się transformacją biznesową – mówią Tomasz Pawlikowski i Piotr Piętka, zarządzający Publicis Groupe w Polsce.\nJak to jest zarządzać firmą we dwóch? Jesteście ko-prezesami.\nTomasz Pawlikowski: To jest piękne (śmiech).\nAle czy skuteczne?\nT.P.: Tomasz Pawlikowski: Tak. Skuteczność wynika z tego, że różnimy się od siebie mocno i się uzupełniamy. To nam daje dużą swobodę działania.\nPiotr Piętka. Skuteczność będzie możliwa do ocenienia dopiero o 2-3 latach naszej działalności. Obecnie skupiamy się na transformacji firmy, chcemy iść do przodu i mieć nowoczesną ofertę dla klientów, która będzie w stanie budować ich biznes. Nasza siła wynika właśnie z uzupełniania się i komplementarności naszych doświadczeń i tego jak potrafimy budować nowe, na bazie ścierania się czasem.\nCzęsto się kłócicie?\nT.P.: Nie. Raz dziennie tylko (śmiech).\nO co najczęściej? Jak wygląda wasza współpraca?\nTP. O to, gdzie odbędziemy spotkanie…\nPP. Największe wyzwanie to zwykle szybkość podejmowania decyzji. Dlatego w jasny sposób zdefiniowaliśmy główne obszary, którymi się zajmujemy. To nam pozwala szybko działać. Z drugiej strony w sprawach, które obejmują całość funkcjonowania firmy, jak umiejętność zarządzania ludźmi, która w dzisiejszych czasach jest jednym z kluczowych elementów i poświęcamy na to zdecydowanie więcej czasu, wspólnie dyskutujemy i inspirujemy się.\nT.P.: Dążymy do jednego celu, budowy nowoczesnej organizacji, która wykracza poza paradygmaty branży.\nTaka dwugłowa firma jest jednak rzadkością. Przy jednoosobowym często nie ma komu powiedzieć: „to zły pomysł”.\nPP.: Wierzę, że jesteśmy tutaj awangardą. Nie tylko w dwuosobowym zarządzaniu, ale także obecności wokół ludzi, którym się ufa. I którzy potrafią mówić nam, co myślą. W dzisiejszym świecie to najważniejsze – otwarcie na komunikację zwrotną. Inaczej firma nie ma szans. Skończył się czas „one man show” i w tej chwili jest to praca grupowa.\nNie zajmujemy się już tworzeniem spotów reklamowych, czy kupowaniem czasu antenowego w mediach. Budujemy biznes klientów, wpływamy na to, w jaki sposób wartość ich marek rośnie\nT.P.: Cały świat i nasza branża funkcjonuje teraz w paradygmancie, który kiedyś nazywał się WK, chodzi o bardzo turbulentny świat. Potem pojawiło się WK prime, świat wiedziony zwinnością organizacyjną. I to właśnie robimy.\nP.P.: Nie tylko ta wizja, ale i otoczenie ludźmi, którzy to rozumieją, dają nam największe szanse na sukces. W ten sposób tworzy się coś na kształt turkusowej organizacji.\nW dzisiejszych czasach trudniej zarządzać firmą? Choćby ze względu na szybkie zmiany technologiczne.\nP.P.: Nam jest trudniej, ale przede wszystkim naszym klientom jest trudniej. Nasza organizacja jest po to, by pomagać klientom w transformacji ich biznesu. Z drugiej strony to świat wielkich możliwości. Wierzymy w tworzenie nowej wartości, nowych produktów, nowych idei.\nT.P.: Nie wiem, czy jest trudniej. Gdyby spytać menedżera z lat 70., to jemu też było trudno. W 2000 roku też. Na każde czasy są dobrzy i źli menedżerowie.\nJak zmienia się rynek, na którym działacie, rynek reklamy?\nP.P.: Dynamicznie, przede wszystkim w percepcji firm. Nie zajmujemy się już tworzeniem spotów reklamowych, czy kupowaniem czasu antenowego w mediach. Budujemy biznes klientów, wpływamy na to, w jaki sposób wartość ich marek rośnie.\nT.P.: Oczywiście dalej kręcimy spoty reklamowe, ale nie jest to nasza podstawowa działalność. Staramy się odpowiedzieć na wyzwania, które stawiają przed nami konsumenci. A ci zmienili się dramatycznie przez ostatnie 10 lat, maja większe możliwości wyboru, są coraz bardziej selektywni i komunikacja z nimi stała się bardziej spersonalizowana.\nWłaśnie, to już komunikacja, a nie reklama?\nT.P.: Pojęcie reklama jest już mocno przestarzałe. Nasza organizacja zajmuje się tak naprawdę transformacją biznesową i marketingową. Staramy się odpowiedzieć na nowe zapotrzebowanie klienta.\nJakie trendy widzimy na tym rynku?\nP.P.: Takich tendencji jest dużo, począwszy od cyfryzacji, mówimy o trzeciej rewolucji przemysłowej. Dla marek, które funkcjonują na rynku najważniejsze jest budowanie relacji z ich klientami i z potencjalnymi klientami poprzez tworzenie dobrych doświadczeń z markami i usługami.\nJak je budować?\nP.P.: Możemy mówić o trzech rzeczach istotnych dla konsumenta. To doświadczenie, które ma z daną marką, wygoda i cena. To najważniejsze z punktu widzenia kreowania wartości marki.\nT.P.: Z punktu widzenia naszego klienta, firmy posiadającej markę, najważniejsze jest zaangażowanie w relacje z konsumentem, by traktował ją jako swoją, jako coś dla niego. Klient stał się bardzo wymagający i jest wyposażony w narzędzia, które umożliwiają mu weryfikację, np. oferty. Funkcjonuje w różnych wspólnotach stworzonych przez platformy internetowe, takie jak Facebook, Google, Instagram, Snapchat, itd., gdzie następuje wymiana informacji na temat marek. Nasza rola to ingerencja w funkcjonowanie wizerunku marek na tych platformach, które stały się wiarygodne dla klienta. Zdecydowanie trzeba osiągnąć wielką umiejętność poruszania się po nich.\nP.P.: Model, w którym my działamy, łączy te wszystkie kompetencje. Proszę sobie wyobrazić człowieka, którego zaciekawiła dana marka, wchodzi do Internetu i jej tam nie znajduje, np. przez wyszukiwarkę. I już jest straconym konsumentem. Bo w tym momencie może znaleźć komunikację brandu konkurencyjnego. Naszym zadaniem jest uspójnienie procesu angażowania konsumenta na całej ścieżce zakupowej, od momentu, gdy jest nieświadomy, do zamknięcia sprzedaży w e-commerce. To nowy model i nowe podejście do pracy z klientami, które wnosimy na ten rynek. Nazywamy go „Power of one”.\nT.P.: Gdy patrzymy dziś na konsumenta, to widzimy tzw. szopera. Dziś każdy budząc się rano ma plan zakupu czegokolwiek. U nas e-commerce rozwija się wolniej niż w innych krajach. To jest też wyzwanie dla klientów. Oznacza dla nich cyfrową transformację, przeniesienie się z tzw. realu do miejsc wirtualnych jak sklepy internetowe . Ścieżka zakupów się zwirtualizowała.\nZ punktu widzenia naszego klienta, firmy posiadającej markę, najważniejsze jest zaangażowanie w relacje z konsumentem, by traktował ją jako swoją, jako coś dla niego. Klient stał się bardzo wymagający i jest wyposażony w narzędzia, które umożliwiają mu weryfikację, np. oferty\nP.P.: W Polsce udział handlu internetowego to ledwie 5-6 proc. Jest więc ogromna przestrzeń do wzrostu i teraz umiejętne zagospodarowanie tej przestrzeni jest tym, na czym powinni koncentrować się nie tylko marketingowcy czy sprzedawcy, ale i sami prezesi. To jeden z głównych motorów rozwoju biznesu.\nJak pozyskiwać takiego odmienionego klienta?\nP.P.: Wierzę w proces budowy relacji z klientem. Oczywiście, ktoś może mieć super pomysł zrobienia czegoś w digitalu, ale to jest jeden moment, my jesteśmy zainteresowani, by budować całą platformę, cały proces komunikacji, od budowania tego również w świecie offlinowym, bo z tym powinna grać komunikacja w takim medium, jakim jest telewizja. A ta jest wciąż bardzo silna w Polsce z 46 proc. udziału w rynku reklamowym. Aż 3 godz. 30 minut to średni dzienny czas oglądania telewizji. To powinno idealnie uzupełniać się z internetem. I kluczowa rzecz – to wszystko powinno być bardzo dobrze mierzone, poprzez analitykę i badania.\nT.P.: Zawsze prowadzimy ze sobą dyskusje, czym tak naprawdę nasza branża może się różnicować od innych, np. firm doradczych. To jest budowanie kreatywnych rozwiązań. Dziś ta kreatywność przenosi się na tzw. kontent, czyli treści wizualne i audiowizualne, które są na platformach e-commercowych. To różnicuje oferty klientów w onlinie.\nI ten obszar e-commercowy, którym zarządzamy, w naszym przypadku już się zglobalizował, bo oferujemy usługi klientom na całym świecie z Polski. To przynosi nam wiele nowych doświadczeń. Uczymy się tego cały czas, ale mamy i sukcesy. Mamy nadzieję, że i klienci polscy dostrzegą w e-commerce większą szansę.\nCzy rośnie znaczenie komunikacji? Kiedyś firmy bardziej interesowała produkcja i sprzedaż, a nie przekaz.\nT.P.: Im bardziej skomplikowany świat, tym komunikacja staje się ważniejsza. Operujemy w ekosystemie szumu informacyjnego. Konsumenci są atakowani niezliczoną ilości różnych informacji. I teraz do nas należy we współpracy z naszymi klientami wyciągnięcie tych informacji, które są najważniejsze po to, by konsument zaspokoił swoje potrzeby, ale i by został w nim jakiś ślad marek, które reprezentujemy.\nP.P.: W trakcie rozmów z prezesami firm przekonuję, by wchodzili w kwestie budowania, a nie tylko optymalizacji, np. kosztowej. My mówimy o budowaniu wartości tego, co klient ma w sobie najcenniejszego. On sprzedaje po prostu swoje marki i jeśli wartość tych marek budowana jest odpowiednio i ludzie ich pożądają, to marża którą nasi klienci mogą zaproponować, jest zdecydowanie wyższa.\nOgłosiliście właśnie restrukturyzację w organizacji, związaną z wprowadzeniem modelu Power of One, co jest kluczowe w tej zmianie?\nPP: Koncentracja na potrzebach biznesowych klientów. Jesteśmy bardzo dużą organizacją, którą tworzą znane specjalistyczne agencje i wewnętrzne departamenty rozwijające wiedzę i narzędzia z najważniejszych dla marketerów dziedzin. Ustawiliśmy klienta w centrum i wokół niego zorganizowaliśmy wszystkie obszary kompetencyjne, w taki sposób, by móc kompleksowo odpowiedzieć na wyzwania jakie stoją przed marketerem. Pracę nad briefem zaczynamy od włączenia analityki biznesowej, a następnie decydujemy, które kompetencje i zasoby oraz specjalistów powinniśmy włączyć do tworzenia strategii.\nT.P. Dzięki wdrożeniu Power of One staliśmy się platformą komunikacji marketingowej, w której znieśliśmy bariery pomiędzy poszczególnymi obszarami kompetencji przy jednoczesnym zachowaniu autonomii agencji. Dla klientów oznacza to szybki dostęp do pełnego spektrum kluczowych specjalizacji, rozwijanych w ośrodkach kompetencyjnych i integrowanych przez liderów Power of One. Jesteśmy przygotowani, by wziąć odpowiedzialność za realny wzrost biznesu i wartości marek naszych klientów, udostępniając im nasze najlepsze zasoby i talenty, dopasowane ściśle do specyficznych celów wynikających ze zintegrowanego briefu.\nSzef Dogecoina: tworząc walutę nie myślałem o klimacie\nPolacy zostaną przy e-zakupach, nawet jak minie pandemia\nLitewski Plan Odbudowy trafił do Brukseli\nPolska krajem partnerskim targów The Hotel Show w Dubaju\nWęgrzy już myślą o podwyżce stóp\nTęczowa torba znów w Ikei. Dochód pójdzie na fundację\nOSE wyrównuje szanse polskich uczniów\nOgólnopolska Sieć Edukacyjna ma za zadanie nie tylko dostarczyć do wszystkich polskich szkół szybki, ...\nMagdalena Pernet - 3 grudnia 2019\nNajwiększa biznesowa pomyłka w dziejach\n20 lat temu Blockbuster, najpotężniejsza sieć wypożyczalni wideo, mógł za grosze przejąć raczkującego Netflixa, ...\nZdjęcia hotelu zrobione przez gości, dodatkowe informacje o atrakcjach w okolicy obiektu i nowe ...\nMarzena German - 7 listopada 2018\nKreml boi się serwisu filmowego Apple TV+. Zamierza dać odpór\n1 listopada w Rosji, podobnie jak w wielu innych krajach, w tym w Polsce, ...\nIwona Trusewicz - 3 listopada 2019\nInteraktywne lustro zastępuje kluby fitness w pandemii koronawirusa\nPandemia pomaga nie tylko sklepom internetowym, ale również firmom oferującym domowe systemy do ćwiczeń. ...\nPiotr Mazurkiewicz - 11 listopada 2020


Konstrukcje stalowe: garść naprawdę potrzebnych informacji - techno-trans.com.pl\nLipiec 10, 2021 admin Informacje międzysektorowe, Wprowadzenie do maszyn przemysłowych\nMateriałem wykorzystywanym w kilku gałęziach przemysłu będzie stal. Jedną z gałęzi przemysłu, w którym się ją stosuje jest dział budowlany. Użycie konstrukcji stalowych powoduje skrócenie czasu prac budowlanych różnych obiektów. Toteż w budownictwie tak często korzysta ze stalowych konstrukcji. Z elementów stalowych powstają obecnie nie tylko magazynowe czy pomieszczenia produkcyjne, lecz również hale sportowe, hangary, wszelkiego typu zadaszenia słupy linii wysokiego napięcia.\nElementy konstrukcyjne wykonane ze stali muszą charakteryzować się niezwykle wysoką jakością. Producent konstrukcji stalowych powinien więc pomyśleć o zatrudnieniu na poziomie produkcyjnym tylko wysoko wyspecjalizowanych pracowników, którzy posiadają stosowne uprawnienia.\nCzy ten tekst Ci się podoba? Jeżeli tak, to aby zdobyć podobne dane na omawiany temat, spójrz na informacje, one z pewnością także przykują Twoją uwagę.\nDo tego producent konstrukcji (poznaj co oferuje Mercor Poland) stalowych ma możliwość zlecenia badania NDT. Wykonywane badania NDT należą do tzw. badań nieniszczących. Sprawdź: producent konstrukcji stalowych. Przeprowadzenie tych prac można zlecić w każdej fazie produkcji, lecz też mogą zostać wykonane także w trakcie eksploatacji. Zaleca się wykonanie takich pomiarów, gdyż mają duży wpływ na bezpieczne użytkowanie.\nObecnie zwiększają się możliwości wykorzystania konstrukcji stalowych. Nie istnieje chyba dział budownictwa, gdzie nie będą one uwzględniane. Na ich popularność wpłynęły zwłaszcza tego typu elementy charakterystyczne jak: wytrzymałość, bezpieczeństwo oraz dość niska cena. Co więcej, wzniesienie elementów ze stali zajmuje niewiele czasu, podobnie w błyskawicznym tempie mogą one zostać zdemontowane. W uzależnieniu od tego, co będzie z tych elementów wybudowane, możliwe jest, aby je ocieplić albo zostawić bez ocieplenia.\nWszystkie elementy konstrukcyjne wykonane ze stali zaraz na etapie ich produkowania są stosownie zabezpieczone przed rdzewieniem. Pamiętajmy, że będą to elementy nie tylko niegroźne dla użytkowników, ale również dla naszego naturalnego otoczenia. Kolejną zaletą elementów konstrukcyjnych stalowych jest umożliwienie połączenia ich z różnymi materiałami: z drewnem, szkło, czy z betonem. W zależności od tego, które dodatkowe materiały zostaną wykorzystane w dużej mierze zależy końcowy wygląd danej budowli. Będzie on bardziej albo mniej efektowny.


nagie kobiety na plazy – Najpiękniejsze dekoracje do mieszkania\nTag: nagie kobiety na plazy\nObraz – barwy wojenne\nChcesz odmienić wygląd swojego mieszkania? Czy wchodząc do swojego domu czujesz. że nadszedł czas na zmianę? A może potrzebujesz świetnego prezentu?Wysokiej jakości obraz „Barwy wojenne” to wynik pracy utalentowanego zespołu projektantów – młodych artystó\nzestaw mebli niemowlęcych, regał do łazienki, panele 3 d, znaki zodiaku strzelec, aranżacje mieszkania, zioła do sadzenia, morze i plaża, wystrój pokoju dziecięcego, geografia mapa, piękny las, wiszący telewizor, dziewczyna z perłą opis obrazu, naklejki na sciane do salonu, too short, ślepa uliczka, tygrys gif, wygnanie z raju michał anioł, uwieziona…\nMorphy richards – toster accents na 2 kromki – czarny\nHpba – kubek biały – aktywnego dnia\nwatacha wilkow, fototapety niebo, zegar drewno, wślizg, naczynia do pieczenia mięsa, elegancki prezent na 50 urodziny dla mężczyzny, deski surowe, wieś obraz, van gohg, most brookliński fototapeta, schody kamień, wieszak przedpokój, jak kłaść tapetę fizelinową, salon 2020…\nEva solo trio – garnek z powłoką ceramiczną 4.8 l white line\nGarnek pochodzący z serii White Line o pojemności 4.8 litra. Został wykonany z aluminium czyli materiału. który doskonale przewodzi ciepło. Pokryty warstwą powłoką ceramiczną. która zapobiega przywieraniu i przypalaniu potraw nawet przy użyciu…\ntwoj podroznik, dzień mężczyzn prezent, perspektywa obrazu, słoń afrykański kolorowanka, gadżety do kuchni, mini kaktusy, franz marc niebieski koń, przedpokoje w bloku, david jacques louis, otchłań mapa, london mapa, relik, do kluczy, na zawsze razem, obrazy ręcznie malowane na zamówienie, czerwony obraz, obraz malarski…\nFototapeta – kwiat magnolii\nTrwała. odporna na wodę i zarysowania flizelinowa fototapeta „Kwiat magnolii” do przyklejenia na ścianę. Fototapeta „Kwiat magnolii” z inspirującym motywem będzie efektowną ozdobą każdego pomieszczenia. Tapety Flizelinowe montowane są na klej. Można je z\nFototapeta – afryka: zachód słońca\nTrwała. odporna na wodę i zarysowania flizelinowa fototapeta „Afryka: zachód słońca” do przyklejenia na ścianę. Fototapeta „Afryka: zachód słońca” z inspirującym motywem będzie efektowną ozdobą każdego pomieszczenia. Tapety Flizelinowe montowane są na kl\nObraz – lśniąca lilia\nChcesz odmienić wygląd swojego mieszkania? Czy wchodząc do swojego domu czujesz. że nadszedł czas na zmianę? A może potrzebujesz świetnego prezentu?Wysokiej jakości obraz „Lśniąca lilia” to wynik pracy utalentowanego zespołu projektantów – młodych artystó\nsypialnia żółto szara, płyty ozdobne na ścianę, tulipany obrazek, obraz królik, jaki prezent pod choinkę, korek do karafki, wichury we włoszech, tapeta we wzory, szpachla do paneli, aranżacje salonu kosmetycznego, zielone ściany w kuchni, fototapeta mural, marzenia motyw, wódka wileńska, feminity, czajniczek do zaparzania herbaty, el greco dzieła sztuki, wiszące siedzisko do pokoju, tezeusz minotaur, nowoczesne biuro aranżacje, prezent na wesele, mapa polski dla dzieci na ścianę, girl art…\nPorcelanowa miseczka o średnicy 12 cm\ncienkie listwy przypodłogowe, eddi, malarstwo portret, kosze na śmieci dla dzieci, płytki imitujące beton architektoniczny, owoce obraz, kosz na pranie metalowy, kwiat wiśni japonia, patelnia do smażenia, salon jak urządzić, tapety kuchnia, aranżacja jadalni z salonem, obrazy gustav klimt, dekoracje sufitowe, listwy przypodłogowe aluminiowe, rzeszow mapy, dmuchawce sztuczne…\nCilio – butelka termiczna. 750 ml. czarna\nElegancka butelka termiczna. posiada podwójna ścianka z zastosowaniem miedzi do izolacji. Twarda i wytrzymała butelka posiada szczelną nakrętkę. nadaje się także do napojów gazowanych. Termos trzyma ciepłe płyny do 18 h. zimne – do 24 h.\nCilio – mini – dozownik z siatką. ⌀ 3.50 cm\nPraktyczny dozownik z siatką z serii Mini. wykonany z najwyższej jakości satynowej stali nierdzewnej. Niewielki dozownik można wypełnić dowolną przyprawą. doskonale sprawdzi się do posypywania kawy i kakao sypką czekoladą lub cynamonem.\nmapa świata retro, niebieskie ściany, batman art, mozaika wzory, tapety w liście, malarstwo marynistyczne, malowanki minecraft, kolorowanki minecraft zwierzęta, panel ścienny tapicerowany, naklejki do kuchni zamiast płytek, fototapeta retro, all we have is now, wilhelm malarz, obraz jezioro, zakopane tapeta, tapeta półki, angielska boazeria…\nfototapety na ścianę, tapeta 3d do kuchni, nib, kasetony styropianowe 3d, chusteczki higieniczne w pudełku, tapeta na ścianę 3d, umbre, samochód tapeta, style florystyczne opis, nieśmiertelne zwierze, białe cegły, hubert van eyck, doniczka z brzozy, żona rolnika, obraz z kropek, ja.i, obraz dla dziecka…\nCasa bugatti – glamour – zestaw 5 przyborów na stojaku fioletowym\norazy, do kuchni akcesoria, ametystowa, góry we mgle, fototapeta banksy, pokój dzienny i sypialnia w jednym, obrazy abstrakcyjne do salonu, gucci napis, taśmy led rgb, gzyms led, zloty deszcz, metoda bluma, papierowa przystań, ozdoby do przedpokoju, miseczki na przekąski, renoir malarz, żłobienie, podstawka pod talerz, praktyczne rzeczy do domu, naklejki monster, torba z białym taco, jesienny deszcz, jestes dla mnie, trójkąty tapeta…


katowice.gosc.pl → W archidiecezji → Miłość wbrew prawom dżungli\nMiłość wbrew prawom dżungli\tprzejdź do galerii\nProcesja Bożego Ciała na ul. Francuskiej w Katowicach\tPrzemysław Kucharczak /Foto Gość\tW czasie procesji Bożego Ciała arcybiskup katowicki modlił się szczególnie o pokój. Później, na Mszy św. w katedrze, wyjaśnił, dlaczego tak bardzo tę modlitwę akcentował. Zachęcając do dzielenia się z potrzebującymi i do budowania cywilizacji miłości, mówił: - Ta cywilizacja stoi w opozycji do praw dżungli, które zdają się zdobywać obywatelstwo w świecie. Ich szczytowym przejawem jest terroryzm... Dlatego wołanie o pokój w tej Mszy św. i w czasie procesji. O pokój z nieba i pokój ludzkich serc - powiedział.\nW tegorocznej procesji Bożego Ciała przez śródmieście Katowic nie uczestniczył arcybiskup senior Damian Zimoń. W czasie Mszy św. w katedrze arcybiskup Wiktor Skworc przekazał zgromadzonym, że w abp Zimoń łączy się z nimi w modlitwie z kliniki kardiologicznej, w której przebywa. - Módlmy się dla niego o łaskę powrotu do zdrowia - poprosił abp Skworc.\nUroczystość Bożego Ciała w Katowicach\tPrzemysław Kucharczak /Foto Gość\tW procesji szli policjanci i strażacy z kompanii reprezentacyjnych, grała policyjna orkiestra. Niewiele okien na trasie przemarszu było przystrojonych - i nie wszystko tłumaczy specyfika śródmieścia Katowic, gdzie wiele lokali zajmują biura. Nie wszystko też da się wytłumaczyć wyjazdami na długi weekend.\nNad tymi, którzy klękali przed idącym przez Katowice Jezusem i nad tymi, którym Jego Obecność była obojętna, wznoszący monstrancję kapłani przyzywali Bożego błogosławieństwa.\nW procesji dekanatu Katowice Śródmieście od kościoła mariackiego do katedry szli z wiernymi abp Wiktor Skworc i biskupi pomocniczy Adam Wodarczyk i Marek Szkudło. Zdjęcia: Przemysław Kucharczak /Foto Gość\ndodane 26.05.2016 13:13


Gdyby ktoś dziś spytał się z czym kojarzy mi się jesień lub co oznacza dla mnie ta pora roku, odpowiedź za pewne nie będzie dla nikogo zaskoczeniem. To czas drapieżników (Szczupaków). Teatr jednego aktora. Czas ich połowów przez Homo Sapiens a jednocześnie ostatnie tygodnie zbierania zapasów na zimę. Najpierw agresywnie, jak w amoku atakować każdą potencjalną ofiarę bez znaczenia na "rozmiar" by z każdym chłodnym, mroźnym dniem racjonalnie oszczędzać energię i gromadzić jej jak najwięcej, atakując jakby przemyślanie tylko grube kąski, nim taflę jezior skuje gruby lód.\nNiby wrzesień, niby jesień ale lato pełną gębą. Człowiek powinien się cieszyć i korzystać z przystępnej pogody. To ja przeciwnie czekam na deszcz,chmury i znaczny spadek temperatury. A im zimniej tym będzie coraz lepiej. Dla szczupaków to będzie znak, że nadchodzi pora intensywnego zbierania tłuszczu niezbędnego do przetrwania zimy. Opierając się o własne spostrzeżenia i wnioski wyciągnięte z kilku sezonów łowienia ich w zbiorniku zaporowym i jeziorze typu szczupakowo - linowego. Kulminacyjny moment ich największej aktywności przypada na przełomie października/listopada. Sytuacja z poprzedniego roku, początek listopada. Nad krajem rozciągał się niż, który przyniósł pochmurną pogodę, lekkie opady deszczu i słaby wiatr.\nTo co się działo w wodzie przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Przypuszczam, że spadające ciśnienie po kilkutygodniowym wyżu było przyczyną nad wyraz bardzo intensywnego amoku żerowania. Gryzły wszystko co przypominało kształtem rybę. Jednego dnia w ciągu dwóch godzin udało się wyholować na brzeg około 15 szczupaków z małej zatoki w tym połowa była w granicach 58-62 cm a jeden 74cm 3,2 kg. Z ogólnego punktu widzenia nie są to duże ryby, mi jednak chodzi o sam fakt jak bardzo omamione potrafią być ryby rządzą żeru, spychając instynkt samozachowawczy na drugi plan. Rzekłbym cały sęk w tym by znaleźć się w dobrym czasie w odpowiednim miejscu i wiedzieć dlaczego tak się dzieje.\nTakie dni jak ten, który opisałem powyżej dopiero przed nami. W tej chwili dopieszczam sprzęt, który dopasowałem wiosną pod łowiska, na które uczęszczam tak by łowić przyjemniej i być bardziej skutecznym. Płytkie, z bardzo mulistym dnem, mocno zarośnięte wywłócznikiem, tatarakiem i trzciną. Z brzegu praktycznie niedostępne. Ostoja wodnych stworzeń, istna wylęgarnia szczupaka i okonia. Głębokość wody w większości nie przekracza 1m, w najgłębszym miejscu jest około 4m. Przez cały zbiornik przepływa mała spokojna rzeka. Dalej z kolei są to jeziora, głównie szczupakowo- linowe, o małej głębokości i niewielkiej powierzchni. Październik jest miesiącem gdzie szczupak stołuje się na płyciznach. Łowimy więc lekko zaczynając od główek 3g i 5g kończąc na maksymalnie 10g obciążeniu obławiając głębsze partie.\nMój arsenał na jesienne szczupaki z płycizny to głównie średniej wielkości przynęty silikonowe. Wiosną killerami były 8 cm, 10 cm i 12 cm Longinusy a także 9cm Divery. Świetna, agresywna praca tych przynęt, potwierdzona skuteczność oraz imponująco wytrzymały materiał z których są wykonane sprawiły, że to obecnie moje najlepsze wabiki na drapieżniki. W kwestii koloru, pozostawiam to do indywidualnego wyboru. Przynęty prowadzę wolno, czasami wręcz tuż pod powierzchnią, lecz głównie w połowie wody, delikatnie poszarpuję szczytówką, na moment się zatrzymuję i pozwalam przynęcie opaść, wtedy najczęściej następuje pewny atak.\nSzczupak atakuje z ukrycia. Chowa się w najbardziej niedostępnych miejscach. Są to wszelkie zatopione drzewa, krzaki czy powalone do wody pomosty. Gdzie patyki tam wyniki, dlatego nie omijam żadnych. Generalnie można go spotkać w wielu miejscach, na skrajach trzcin, podwodnych łąk czy też dołkach. Ale zawsze tam gdzie jest białoryb i należy o tym pamiętać. Obserwacja wody bardzo ułatwi i zaoszczędzi sporo czasu w poszukiwaniu potencjalnych kryjówek zębacza.\nWędka używana przeze mnie, Robinson Cortez Pike Spin 2,7 m ma ciężar wyrzutu w granicach 9-25 g, idealny do średnich przynęt o szybkiej akcji i płynnym ugięciu przy holu.\nŁadnie ładuje 8-10 cm longinusy na 5g główkach. Daleko i w miarę celnie można wyrzucać przynętę. Blank bardzo dobrze przekazuje co się dzieje pod wodą. Można na nim wyczuć delikatne pobicia itp. Krótko mówiąc kij bardzo uniwersalny. Jeziorowe- szuwarowo- bagienne szczupakowanie nie wymaga od kołowrotka cudów. Nie ma tu oporów jaki stawia nurt rzeki. Pomimo mniejszych wymagań nie popadajmy w skrajność i nie kupujmy byle czego. Moją perełką do niedawna była Admira, która nadal bardzo dobrze sobie radzi lecz zmieniał swoje przeznaczenie i obecne pracuje w parze z okoniówką.\nW chwili obecnej od czasu do czasu spinninguję w Drwęcy. Do zestawu dołączyłem kołowrotek Quartz Pro Spin 3010. Podczas mojego eksploatowania (około 40 wypadów głównie jeziora, czasami rzeka) nie pojawiło się nic niepokojącego. Linkę układa bez zastrzeżeń. Hamulec pracuje równo i płynnie oddaje plecionkę. Pozostało niewiele czasu, z każdym dniem przybywa opadających liści z drzew, a wraz z nimi podwodny świat przygotowuje się do przetrwania trudnego zimowego okresu. Właśnie teraz jest ostatni moment by odpowiednio przygotować się do szczupakowego eldorado.\nKiedy kończę pisanie tego artykułu, rozpoczyna się astronomiczna jesień. Zrobiło się deszczowo i pochmurno. Czas się wybrać na jesienne szczupaki z płycizny.


"Czas w kadrze zatrzymany. Edward Janusz i jego fotografie" | Polskie Radio Rzeszów\n20 Paź, 2018 07:23\n"Czas w kadrze zatrzymany. Edward Janusz i jego fotografie" - relacja Grażyny Bochenek\ngrafika Atelier Aparat Caffe\n"Czas w kadrze zatrzymany. Edward Janusz i jego fotografie" - to najnowsza polsko-angielska albumowa publikacja przygotowana przez Fundację Rzeszowską.\nJego autorką jest Elżbieta Kaliszewska, prawnuczka artysty. Album podzielony jest na cztery części: zawiera portrety, zdjęcia mieszkańców, sceny rodzajowe oraz obrazy architektury miasta. Podziwiać można między innymi fotografie przedstawiające miejskie lodowisko, znajdujące się na terenie dzisiejszych ogrodów bernardyńskich oraz to jak wyglądały odbywające się na rynku targi.\nAlbum zawiera 247 zdjęć, a w 14 z nich została zakodowana... animacja. Fotografie można ożywić korzystając ze specjalnej aplikacji ściągniętej na smartfona albo laptopa, dzięki niej na przykład po ulicy 3 Maja przemieszcza się bryczka, a ulicą Mickiewicza poruszają się rzeszowscy Żydzi. Autorem animacji jest Kuba Kowalski.\nPremiera albumu została przygotowana z okazji 168 urodzin Edwarda Janusza, a obecnie Fundacja Rzeszowska pracuje nad trzecią częścią filmu, poświęconą dziedzictwu tego wybitnego fotografa z przełomu 19 i 20 wieku.\ngrafika:Atelier Aparat Caffe\nfot. Atelier Aparat Caffe\nWięcej w tej kategorii: « Minister kultury o nowych Pomnikach Historii w Przemyślu\tMaraton zumby dla chorego Olusia »


Na co zwrócić uwagę kupując dom? | DeboweTarasy.pl\nJeśli planujemy zakup domu to, to z czym musimy się liczyć to skomplikowane formalności. Zostając właścicielem domu, o tym fakcie trzeba poinformować urząd gmin, lub miasta – wizyta w urzędzie i wypełnienie odpowiednich dokumentów to podstawa, jeśli chcemy kupić dom, czy mieszkanie na własność. Formalności i wypełnianie dokumentów, może sprawić nam nie lada wyzwanie, jeśli będziemy chcieli zająć się tym wszystkim na własną rękę. Każdy element akt czy wypis to formalności uzależnione od tego, czy decydujemy się na zakup domu od osoby prywatnej, czy zdecydujemy się jednak na skorzystanie z usług deweloperskich.\nZarówno dom z rynku wtórnego, jak i pierwotnego niesie za sobą wiele problemów, dlatego warto dobrze zorientować się w danym temacie i dowiedzieć jak najwięcej na temat wiarygodności usług danego dewelopera, a w przypadku kupna domu od “prywaciarza” – dokładne oględziny i obejrzenie powierzchni budynku, jak i terenów do niego należących. Nie zapomnij również zweryfikować wiarygodności zdjęć, jakie udostępniono nam na forum internetowym, gdzie znaleźliśmy konkretną ofertę. Warto dlatego wchodzić na sprawdzone portale nieruchomości gdzie oferty sprzedaży domów są pewne i bezpieczne.\nNie ma co jednak na ślepo ufać nawet najbardziej poleconym stronom ofertowym i dodatkowo samemu zweryfikować każdy element. Przy zakupie domu zawsze warto brać pod uwagę fakt, że sprzedający wcale może nie być jego jedynym i prawowitym właścicielem, dlatego koniecznie zajrzyjmy do księgi wieczystej.\nRynek pierwotny a wtórny – co wybrać?\nKiedy ceny decydują za nas, często rezygnujemy z zakupu nowego domu na rzecz tańszego, używanego lokum od osoby prywatnej. Od zawsze trwa spór rynek wtórny a pierwotny, oba mają swoje wady i zalety, a decyzja kupującego dom zależy od naprawdę wielu czynników, jak i potrzeb i preferencji, dlatego spór ten wciąż pozostaje bez rozstrzygnięcia.\nPoczątkowe koszta związane z zakupem domu z pierwotnego rynku z reguły są wyższe, ponieważ jeszcze przed wprowadzeniem się do swojego nowego lokum, musimy zainwestować w jego odpowiednie wykończenie, jak i wyposażenie – bez odpowiednich elementów umożliwiających nam komfortowe mieszkanie, musimy liczyć się ze znacznie dłuższym czasem oczekiwania na wprowadzenie się do zakupionej nieruchomości. W przypadku kupna domu z rynku wtórnego z reguły na początku wydajemy znacznie mniej pieniędzy – ponieważ tylko i wyłącznie na samą nieruchomość – by później, posiadając już większą sumę pieniędzy, dokonać remontu czy zmiany wyposażenia.\nWypoczynek na tarasie i w ogrodzie czyli jakie meble wybrać?


Setting w 500 słów – Poprzez noc – No ja nie mogę…\nOpublikowany 12 września 2010 Autor erpegis\nSetting w 500 słów – Poprzez noc\nNo i niech nikt nie mówi, że inicjatywy w stylu karnawału blogowego są niepotrzebne. Odkryłem, że próba spisania pomysłu w 500 słów to świetne ćwiczenie. Przez głowę przelatują mi setki pomysłów na światy, zatem spisywanie ich w postaci jednej strony ma sporo sensu:\n– zwięzłość – nie warto rozpisywać się nad pomysłami, docelowo piszę krótko i prosto.\n– rozwinięcie – jeśli już mam jakiś pomysł, czasem ogranicza się on do „fantasy ale bez elfów”. Jeśli już chcę spisać to w postaci jednostronicowej, trochę muszę zająć się tym pomysłem.\n– pozbycie się z systemu – kilka pomysłów chodzi mi po głowie jeszcze od liceum, czas je spisać i pokazać światu. Spisywanie to pierwszy krok w określeniu czy pomysł jest sensowny, czy nie.\n– ćwiczenia – z jeszcze innych powodów mogę zacząć ćwiczyć się w robieniu pdfów, praktyce i tego typu pseudograficznych edycjach. No i piszę wtedy, a tylko pisząc dużo można się dotrzeć.\nDlatego zapraszam do lektury pierwszego pdfa z serii kilku (lub kilkunastu), które ukazywać się będą na tym blogu co jakiś czas. Oto „Poprzez noc” – horrorystyczne skrzyżowanie Scoobiego Doo z KISS i Buffy the Vampire Slayer.\nPoprzez nocPF – wersja lżejsza i łatwiejsza w wydruku\nPoprzedni Krótka refleksja\nNastępny O Złych i złych grach


dr Władysław Popkowski - Ząbki - Moje Miasto, Moja Historia\nLudzie » dr Władysław Popkowski\nUrodzony dnia 16 stycznia 1917 w majątku ziemskim Góra koło Płocka.\nZmarł 13 czerwca 2002.\nWspółzałożyciel muzeum Szkoły Podchorążych Sanitarnych na Zamku Ujazdowskim\nZałożyciel i kierownik Przychodni Specjalistycznej w Ząbkach\nWładysław Popkowski był wychowankiem i absolwentem Szkoły Podchorążych Sanitarnych, którą ukończył w 1939 roku. Dyplom odebrał w 1945 roku w Poznaniu.\nUczestniczył w wojnie obronnej 1939 roku na froncie lwowskim, jako szef transportu sanitarnego. Po wkroczeniu wojsk sowieckich uciekł z niewoli wraz z kolegami Walickim i Pawłem Jasienicą, i przeszedł piechotą ze Lwowa do Opatowa Kieleckiego. Stamtąd przedostał się do Warszawy na Pragę, gdzie mieszkał i praktykował do końca okupacji niemieckiej. Po wejściu Armii Czerwonej na Pragę, przeniósł się wraz żoną Haliną (śpiewaczką operową) i synkiem Krzysztofem do Łodzi, gdzie pracował jako lekarz na kolei.\nW 1949 roku wrócił do Warszawy i zamieszkał w domu przy Łotewskiej 4 na Saskiej Kępie (Kamienica Jabłońskich), gdzie mieszkał i przez lata prowadził swój gabinet lekarski. Podjął pracę w Szpitalu Praskim p.w. Przemienienia Pańskiego, pracował w pogotowiu ratunkowym, ale przede wszystkim związał się z podwarszawskimi Ząbkami, gdzie założył i przez 42 lata kierował Przychodnią Lekarską. W latach 1950 - 1991 pracował także w Szpitalu Powiatowym w Wołominie.\nZmarł w wieku 85 lat. Pochowany został w grobie rodzinnym na Starych Powązkach.\nOdznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy”,\nOdznaka „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia”.\nPoniższy atrykuł pochodzi z Ząbkowskiej Gazety Samorządowej "Co Słychać?" Nr 7 (121) sierpień 2004 r.\nWspomnienia o dr Władysławie Popkowskim\nnapisane w drugą rocznicę śmierci 13 czerwca 2004 r.\nautor: Krystyna Bytnar\nDziś mało już kto z dawnych Ząbkowian pamięta mały gabinet lekarski w przedwojennej willi p. Strzałkowskiej przy ul. Chopina w Ząbkach, gdzie młody dr Popkowski rozpoczął swoją praktykę lekarską. Zakończył ją już w innych warunkach prawie po 40 latach. Był organizatorem pierwszej po wojnie placówki zdrowia w Ząbkach, jak również następnych, które były jej kontynuacją.\nPoczątkowo przyjęcia pacjentów odbywały się we wspomnianym pokoiku mieszczącym zaledwie biurko i kartotekę obsługiwaną przez jedyną pielęgniarkę a właściwie położną Helenę Flisowską. Poczekalnię stanowił również nieduży przedpokój i ganek, na którym w pogodne dni oczekiwali coraz liczniejsi pacjenci. Były to pierwsze lata powojenne, rok ok. 1950, czasy ciężkie i trudne. Trudna też była praca, którą Doktór tu podjął. Mając specjalizację ginekologiczną leczył jednak wszystkich, odznaczał się bowiem wielką intuicją w rozpoznawaniu chorób, a szczególnie w tym, czy chory symuluje chorobę, czy zdarzyło mu się poprzedniego dnia trochę za dużo wypić. Zastał tu osiedle robotnicze nieco zdemoralizowane przez okupanta i w pierwszych latach władzy ludowej.\nPacjentom zależało wtedy głównie na wyłudzaniu zwolnień lekarskich z powodu nadużycia alkoholu lub nieusprawiedliwionej nieobecności w pracy. Doktór umiał sobie z nimi doskonale radzić, co nie udawało się jego poprzednikom, którzy szybko uciekali z Ząbek w obawie o własna skórę. Młody, energiczny, pełen zapału do pracy, pogodny, uśmiechnięty, z dużym poczuciem humoru rozbrajał petentów odpowiednią postawą lub żartem. Można powiedzieć, że znalazł się odpowiedni człowiek na odpowiednim miejscu, który z wrodzoną sobie umiejętnością podchodził do ludzi, wywierając jednocześnie wyjątkowy wpływ wychowawczy. Nauczył ludzi szacunku do zawodu lekarskiego i wielu innych pozytywnych zachowań, o których jeszcze wspomnę.\nW miarę upływu czasu potrzeby zdrowotne ludności zaczęły rosnąć. Doktora uchowała ciagła walka o lepsze. Przecież mały pokoik na Chopina już nie wystarczał. Dr Popkowski czyniąc odpowiednie starania i wykorzystując możliwości doprowadził do otwarcia Ośrodka Zdrowia przy ulicy Legionów. Tu było już miejsce na gabinet lekarski i kierownika ośrodka, zabiegowy, stomatologiczny, dla dzieci. Przybyli nowi pacjenci, powiększył się personel. Niestety budynek, w którym mieścił się Ośrodek był również przedwojenny, wiele ucierpiał w czasie działań przedwojennych i od wstrząsów przejeżdżających w pobliżu pociągów z ciężkimi transportami na wschód. Ściany zaczęły pękać, a pracownicy podnieśli alarm. Dr Popkowski natychmiast stworzył koncepcję wybudowania nowej dużej Przychodni Rejonowej, której władze w tym czasie w ogóle nie przewidywały. Wbrew wszelkim trudnościom Doktór dwoił się i troił zabiegając o pomyślna decyzję w sprawie budowy. Dzięki jego niezłomnej postawie i sile argumentów w końcu decyzja zapadła. Prace wkrótce ruszyły i przybrały szybkie tempo. Doktór poświęcał swój prywatny czas, siły i serce, aby budowa szła dobrze, aby w jej otoczeniu wyrosły drzewa i kolorowe krzewy, które osobiście doglądał. Było to chyba pod koniec lat 60-tych. Nowa przychodnia stała się pasją dr Popkowskiego. Oczywiście należy również wyrazić uznanie dla miejscowych władz za pomoc i wsparcie, bez których dzieło to nie mogłoby być zrealizowane. Dr Popkowski był przez długie lata kierownikiem Przychodni Rejonowej w Ząbkach, której poświęcał każdą wolną chwilę, każdą myśl. Dbał nie tylko o jej wygląd zewnętrzny i potrzeby, ale również o nowych specjalistów, nowe gabinety jak fizykoterapia, laboratorium analityczne, itp. Dbał o sprawy bytowe swoich pracowników, a nade wszystko o wzajemną życzliwą atmosferę. Dla podwładnych był wymagający lecz sprawiedliwy, ludzki i wyrozumiały, dla kobiet zawsze pełen szacunku i kurtuazji. „Jakie Pani ma śliczne dzieci” wołał często mijając w poczekalni matki oczekujące na wizytę lekarską. Gdy odszedł na zasłużoną emeryturę pozostawił po sobie pamięć człowieka o najwyższych wartościach etycznych, społecznych i patriotycznych. Patriotyzmu uczył ludzi na każdym kroku. Kiedyś spiesząc do swego gabinetu spostrzegł w poczekalni mężczyzn w nakryciach głowy. Zawołał wtedy gromkim głosem: „Panowie! Czapki z głowy, tu wisi godło państwowe!”.\nDr Popkowski był człowiekiem o wielkiej kulturze wewnętrznej, z jego ust nigdy nie padło wulgarne słowo, był doskonałym lekarzem, organizatorem, gospodarzem, a nade wszystko człowiekiem, który włożył olbrzymi wkład w organizację Służby Zdrowia w Ząbkach, wywierając jednocześnie ogromny wpływ wychowawczy na miejscową społeczność. Jego osobowość może pozostać wzorem do naśladowania dla obecnego i przyszłego pokolenia.


Jak można ochronić lakier naszego samochodu? Jaki sposób wydaje się najlepszy? | twowheeladvancedtraining.co.uk\nW jaki sposób można zabezpieczyć lakier naszego auta bez konieczności rozbierania go na części? Najłatwiejszy sposób to oklejenie go folią ochronną przezroczystą albo kolorową. Czy tego typu metamorfoza się opłaca?\nOklejanie pojazdów to nie nowość, gdyż od dawna robią to różne firmy, aby nanieść logo albo też zespoły rajdowe, by nadać konkretnemu pojazdowi dozę unikalności. Już częściej jednak spotykamy cywilne auta w nietypowych barwach, a powodów jest w sumie parę. Może to być zwyczajnie chęć zmienienia koloru nadwozia, nadanie oryginalności, ale również ochrona lakieru czy zamaskowanie niedoskonałości.\nW tych oraz innych sytuacjach folia do oklejania samochodu będzie doskonała. Technika oklejania jest wciąż bardziej popularna, gdyż dziś folie są bardzo trwałe. Są w stanie wytrzymać nawet około dziesięciu lat. Zabezpieczą oryginalny lakier przed różnego rodzaju kamykami, asfaltem, solą czy gałęziami. Jeżeli nam się znudzi folia (sprawdź usługi) folia samoprzylepna do oklejania auta, to w każdej chwili możemy się jej pozbyć – Sprawdź informacje na stronie\nBudowa tej witryny zainteresowała Cię? A podane tu wiadomości? Jeżeli tak, to zachęcamy do następnego postu. Tam jest bardzo kompleksowa wiadomość (https://www.mastereducator.pl/kielce/).\nW stosunku do lakierowania cena jest dość podobna albo nawet niższa, oczywiście zależy to od wielkości pojazdu jak i wybranej folii. Wymagany czas na tego typu zabieg jest z pewnością krótszy. Co jednak musimy wiedzieć koniecznie w tym temacie? Po pierwsze pojazd przed oklejeniem musimy dobrze przygotować. Dokładne mycie to pierwszy krok. Następnie całość nadwozia powinniśmy odtłuścić, tylko w takim wypadku będziemy pewni, iż klej rzeczywiście złapie się powierzchni auta, a nie resztek po szamponie czy kurzu.\nW następnej kolejności ważny będzie typ folii. Najlepiej używać produkty, które są przeznaczone dla samochodów, które wytrzymują mróz, gorąco, a w czasie zdejmowania nie odejdą z warstwą lakieru. Najbardziej podstawowy rodzaj to sztywna folia przeznaczona do płaskich powierzchni. Nie jest za dobra do wypełnienia głębokich przetoczeń, na przykład pod klamką. Do plusów na pewno można zaliczyć cenę jak i odporność na uszkodzenia, właśnie przez wzgląd na jej grubość. Tego typu produkty łatwo można nabyć w różnych sklepach, w których dostaniemy też innego typu akcesoria samochodowe, jak chlapacze uniwersalne.


Spotanie - artykuły | Kurier Poranny\nTydzień Bibliotek w Białymstoku (program)\nBiblioteka zawsze po drodze, nie mijam - wchodzę - to hasło tegorocznego Tygodnia Bibliotek. Na białostoczan czekają koncert, spektakle teatralne i wystawa. Wszystkie atrakcje we wtorek i środę odbędą się w Bibliotece Uniwersyteckiej im. Jerzego Giedroycia w Białymstoku. Na uczestników czekają liczne niespodzianki i nagrody.


Marzec 2018 – Kolorowy Pingwin\nJeśli tu czasem wpadacie to zapewne wiecie, że moja skóra głowy jest niezwykle kapryśna. Bez końca testuję kolejne produkty mające za zadanie ją nawilżać, oczyszczać, łagodzić i ogólnie nie szkodzić. Rzadko o którymś piszę, bo zazwyczaj średnio się sprawdzają a ja nie przepadam za wylewaniem żali ;). Kilka miesięcy temu niechcący dostrzegłam w Biedronce tubkę […]\nPeelingi to jedne z moich ulubionych produktów pielęgnacyjnych. Dzięki delikatnemu złuszczeniu naskórka, nasza skóra nabiera blasku, jest lepiej ukrwiona i dobrze przygotowana do przyjmowania wartościowych substancji, z kosmetyków, które na nią aplikujemy. To zabieg, który daje natychmiastowe rezultaty. Po peelingi sięgam regularnie, stosując je zarówno na całe ciało, jak i twarz. Moimi ulubieńcami jeśli chodzi […]\nKremy pod oczy zaczęłam stosować wiele lat temu, szukając ratunku na swoje sińce pod oczami oraz zaniepokojona informacją o zanikających włóknach kolagenowych w mojej skórze. Początkowo były to lekkie żele, a z czasem zaczęłam poszukiwać bardziej treściwych formuł, próbując zatrzymać czas. Niestety kremy pod oczy zmieniam niczym rękawiczki, bo jeszcze nie trafiłam na taki, który […]


Lenk do Klimy: chyba od dawna nie wychodzi pan z domu\nMirosław Lenk odniósł się do felietonu Piotra Klimy o „mieście straconych szans”, który opublikowaliśmy w nr 25 z 8 lipca 2014 roku.\n– Wydaje mi się, że pan Piotr Klima od dawna nie wychodzi z domu, bądź może wychodzi, ale pewnie swoje wyjścia ogranicza do okolicy, w której mieszka – zaczyna swoją wypowiedź włodarz Raciborza. Zaznacza, że wbrew zarzutom Klimy, że „turyści są w Raciborzu dość rzadkim widokiem” raciborski rynek tętni życiem każdego dnia do późnych godzin nocnych. – Racibórz, to transgraniczne miejsce kultury oraz sportu i nie można zgodzić się z tezą, że brakuje tu festiwali, jarmarków, targów, imprez sportowych itd. – przekonuje autora felietonu Lenk. Wylicza imprezy organizowane przez samorząd i jego placówki (5) oraz gwiazdy, które w Raciborzu koncertowały (18, od Afromental po Raya Wilsona) i spektakle RCK. Prezydent chwali się też największym w Polsce spotkaniem sektora energetyki prosumenckiej (targi OZE w czerwcu).\nNa liście atrakcji którą Lenk zestawia z obserwacjami Piotra Klimy są także zawody sportowe z 7 dyscyplin. Na koniec prezydent stara się dowieść, że Racibórz jest atrakcyjny turystycznie. – Zamek Piastowski, baszta, Arboretum Bramy Morawskiej, bijący rekordy odwiedzin aquapark H2Ostróg oraz inne atrakcje stały się obowiązkowymi miejscami do odwiedzenia dla wielu turystów z sąsiednich miejscowości po polskiej i czeskiej stronie – podsumowuje prezydent miasta.\nPełne wersje obu wypowiedzi w tej sprawie znajdą Państwo w portalu nowiny.pl (Piotr Klima – nowiny.pl/101346; Mirosław Lenk – nowiny.pl/101411).


Z dwóch innych światów: Zazdrość nie jest dobra /Karolina\nAnonimowy 3 grudnia 2015 15:27\nZgadzam się z tym, że za bardzo patrzymy na innych, na to co oni mają. Chociaż czasami nawet mi jest ciężko to staram się z tym walczyć. Zazdrość to nic dobrego!\nZazdrość nie jest dobra to fakt, nie ma co patrzeć na innych, a trzeba skupić się na sobie. :-)\nItak 3 grudnia 2015 16:39\nStaram się nikomu niczego nie zazdrościć, bo nie znam całej historii, nie wiem co to bogactwo/uroda maskuje. Może problemy rodzinne albo zdrowotne... Nie ma co bezczynnie patrzeć na innych i narzekać. A jednak czasami sama tak mam, że gdzieś z tyłu głowy pojawia się pytanie - czemu ja nie mogę być taka jak ona? Nie czuję zawiści, ale trochę może żal... Którego jednak w przeciwieństwie do innych nie kieruję w stosunku do innych, ale do samej siebie.\nCookie Art 3 grudnia 2015 17:13\nZazdrośnicy są wszędzie, ale czasem są tacy, którzy chcą zniszczyć "idealne życie" innym, bo ktoś ma lepiej. Gdyby taka osoba wzięła się za życie, a nie wyszukiwała powodów do zazdrości, też by jej się lepiej wiodło.\nLi 3 grudnia 2015 18:11\nNienawidzę zazdrości, ale muszę przyznać, że czasami zdarza mi się pomyśleć coś w rodzaju "o, ona ma ajfona, chciała zaszpanować" właśnie z zazdrości.\nKarolina | DEFINIUJĘ blog 3 grudnia 2015 18:12\nJa odnoszę wrażenie, że zazdrość nas ogranicza. Bo w końcu przestajemy patrzeć perspektywicznie, skupiać się na sobie i czerpać z własnych sukcesów, żujemy po prostu cudzym życiem. Szkoda, że co niektórzy są aż tak zaślepieni własnymi kompleksami...\nWioleta Sadowska (awiola) 3 grudnia 2015 18:39\nCzasami trudno pokonać zazdrość. Ale wiem także, że nie jest ona zdrowa i lepiej się bez niej żyje.\nBukowina 3 grudnia 2015 19:38\nMiałam ostatnio taką rozmowę w klasie, na religii. Mamy z księdzem przyjacielskie stosunki, więc zaraz zauważył że jeden chłopak siedzi smutny i zapytał go, co się stało. ,, A problemy mam" ,,No to" mówi ksiądz ,,powiem ci coś co cię pocieszy, to moja ostatnia lekcja i do końca tygodnia mam wolne". Był poniedziałek, więc chłopak się obruszył, że jak to, ksiądz ma tak dobrze a on jeszcze tyle lekcji i przecież to jest jeszcze bardziej dołujące ,,No jak to" dziwi się ksiądz ,,nie cieszysz się ze szczęścia swojego bliźniego?" O dziwo kumpel naprawdę się zastanowił i stwierdził, ze właściwie to się cieszy, przecież lubi księdza, tylko zareagował... strasznie po ludzku. Zazdrością, bo ktoś ma lepiej.\nPaulina. soova 3 grudnia 2015 20:09\nChciałabym wierzyć, że wszyscy ludzie doszli do czegoś sami, niestety tak nie jest. Co do tego, że ktoś jest bogaty i może sobie na coś pozwolić, jak najbardziej się zgadzam i nie razi mnie to w oczy ;) Jednak pochodzę z małego miasta gdzie, jeżeli chodzi o pracę, wszystko dzieje się "po znajomości". Tak to chyba jest jeżeli chodzi o małe miejscowości :) Co oczywiście nie znaczy, że jestem pełna zazdrości, ale bije to po oczach.\nMartina Em 3 grudnia 2015 22:20\nRzeczywiście tak jest, ludzie uwielbiają oceniać i myśleć stereotypowo. Może to trochę tkwi w ludzkiej naturze? Osobiście uważam, że takie myślenie i pielęgnowanie w sobie zawiści to duży błąd i szkoda dla nas samych.\nIndywidualny Obserwator 3 grudnia 2015 22:32\nTo, co mówisz jest bardzo ważne, lecz myślę, że każdy człowiek czasami zazdrości ulega. Ważne jest, żeby umieć się opamiętać i nawet jeżeli przez zazdrość wynikną kłótnie między ludźmi, to pogodzić się.\nSZYMKA A 4 grudnia 2015 00:39\nNiestety dzisiejszy świat tak bardzo mknie do przodu, że Ludzie zapominają czym jest szczęście, miłość i przyjaźń. Zazdrość bardzo może zatruć komuś życie, co powoduje, że nie będzie umiał się cieszyć z małych przyjemności. Można komuś zazdrościć, to zupełnia ludzka rzecz, jednakże warto pamiętać, że są granice i żeby nie była ona trucizną dla nas samych i naszego otoczenia. Pozdrawiam Was ciepło Kochani.\nPuffa 4 grudnia 2015 16:24\nno pewnie, ze nie jest dobra, ale jednak potrafi być motorem do działań\nSandrowo 4 grudnia 2015 17:15\nOd jakiegoś czasu uważam bardzo podobnie! Fakt zdarzało mi się narzekać na swój los ale daleko mi było do zazdrości innym. Ale tak to już jest ludzie się życiu nudzą nie mają chyba swoich spraw i żyją życiem innych. oby nam się to nigdy nie zdarzyło! ;) pozdro :)\nsportto pestka 4 grudnia 2015 17:27\nNie wiem czy tak jest wszędzie, czy to taka typowa polska mentalność...często zdarza się, że ludzie są zazdrośni i zawistni...nie wiadomo po co...zamiast ucieszyć się...pogratulować...\nMyślę, że jeśli człowiek jest przychylny drugiemu człowiekowi, cieszy się z jego sukcesów, to w końcu i on coś osiągnie, to w końcu i do niego uśmiechnie się szczęście... :)\nmarta sztabińska 4 grudnia 2015 18:18\nNo niestety...ta zazdrość...taka odrobina w związku może dodawać pikanterii, ale taka chorobliwa, o wszystko dosłownie i o partnera i o kolezankę czy kolegę, o ich sukcesy....taka już nie jest fajna..niestety\narletunialalunia 4 grudnia 2015 22:23\nLudzie z reguły zazdroszczą a to czasem może niszczyć .... :)\nKolor Tęczy 4 grudnia 2015 22:38\nTrzeba po prostu zająć się sobą, Polacy mają nieznośną tendencję do narzekania na własne życie, obgadują sąsiadów, wszystkiego zazdroszczą. Moim zdaniem trzeba doceniać się to co ma i zamiast narzekać zacząć pracować nad swoim sukcesem. Trzymajcie się!\nKasia 5 grudnia 2015 10:27\nKiedyś się łapałam na tym, że gdy komuś coś się udało to pojawiała się myśl: czemu on a nie ja... To było bardzo głupie. Teraz staram się cieszyć razem z innymi z ich sukcesów a jednocześnie zauważam, że mój humor, atmosfera jest o wiele lepsza a poza tym mi też się udaje więcej rzeczy.\nAlexandra K 5 grudnia 2015 11:18\nZazdrość naprawdę potrafi zniszczyć, trzeba zająć się sobą i nie patrzeć na innych :)\nOla Wlaźlak 5 grudnia 2015 12:39\nZazdrość może jedynie doprowadzić do kłótni :)\nPatrycja Gryszko 5 grudnia 2015 14:18\nŚwietny post !! Może wzajemna obserwacja ? Jeśli tak , daj znać u mnie :)\nTangled314 5 grudnia 2015 16:34\nZazdrość jest w stanie działaś bardzo destrukcyjnie. Niestety, często nie potrafimy nad nią zapanować... Taki świat, takie życie w XXI wieku. Ehhh....\nPoszerzając Horyzonty 5 grudnia 2015 18:06\nRacja, trzeba cieszyć się sukcesami innych, chora zazdrość tylko niszczy nasz wewnętrznie\nMarta Sz. 5 grudnia 2015 20:00\nZazdrość to dziwne uczucie. Wydaje mi się, że jest taka zdrowa i już totalnie chora zazdrość. Z czego tą pierwszą nikomu nie zaszkodzimy, a ta druga wynika raczej z nieumiejętności cieszenia się z małych rzeczy, z tego co mamy i z tego, że nie potrafimy wykorzystać własnych zalet i umiejętności aby osiągnąć coś o czym marzymy.\ndishdogz 5 grudnia 2015 20:02\nJa zawsze staram się cieszyć szczęściem innych :)\nEmmanuelle Pawłowska 5 grudnia 2015 21:32\nzazdrość to chyba epidemia XXI wieku, wiele osób sobie zazdrości i to bardzo smutne :/ ja kiedyś też zazdrościłąm sukcesów innym ale nigdy nie była to taka chorobliwa zazdrość, trzeba się cieszyć jak komuś się coś uda a nie wyszukiwać spisków\nMonika 5 grudnia 2015 21:48\nŚwietnie piszesz, zgadzam się z tobą w 100%. Sama często się na tym łapię, ale dopiero po czasie sobie to uświadamiam. No cóż , jesteśmy tylko ludźmi :D Pozdrawiam i zapraszam do siebie! Buziaki!\nZuzia Jędra 5 grudnia 2015 22:04\nZazdrość jest okropna. Każdy powinien cieszyć się szczęściem innych :)\nscruffybun 5 grudnia 2015 22:21\nZgadzam się z tobą w 100%! Super post:)\nSandra 6 grudnia 2015 11:04\n"tam gdzie Aztekowie" PERUUUU <3 Może w następnym roku się tam wybiore!!!\nKrólowa Karo 7 grudnia 2015 21:31\nBardzo mądry post. Ja wychodzę z założenia, że sami jesteśmy kowalami swojego losu,więc zamiast zazdrościć innym lepiej tę energię przeznaczyć na zmienianie swojego życia na lepsze.\nIza Bela 8 grudnia 2015 18:28\nDobry wpis! Nie ma sensu zazdrościć komuś.. Każdy ma co ma :)\nKrystix PL 12 grudnia 2015 02:19\nDobry post! Zazdrość jest straszna, a w dodatku trudno nad nią zapanować. Najczęściej wszystko jest ładnie-pięknie, do pewnego momentu... do momentu, gdy komuś innemu uda się coś zrobić lepiej, osiągnie więcej, zajdzie dalej...