Nowa Fantastyka - Opowiadanie: MrBrightside - Wieczność kończy się dzisiaj\n- Opowiadanie: MrBrightside - Wieczność kończy się dzisiaj\nWieczność kończy się dzisiaj\nmężczyzna, Bochnia | 03.07.16, g. 18:02 | znaki: 29969\nCześć! Na początku chciałbym zaznaczyć, że to mój debiut tutaj oraz że nie lubię krótkich form. Na długie, niestety, pomimo dobrych chęci, nie mam czasu. Skutek takiego stanu rzeczy jest tragiczny, bowiem choć pierwsze moje “dzieło” zacząłem tworzyć z dwanaście lat temu, tak “Wieczność kończy się dzisiaj” jest drugim, które udało mi się skończyć.\nMiałem mały problem z wyborem gatunku, bo pływam ostatnio pomiędzy sf a fantasy, czerpiąc z obu, nierzadko je łącząc. Tej historii chyba jednak mimo wszystko bliżej do sf.\nNa koniec chciałbym podzielić się inspiracjami, które popchnęły mnie do popełnienia tego tekstu. :D\nSzlag, który mnie trafiał podczas nauki do egzaminu\nLow roar – I’ll keep coming ( https://www.youtube.com/watch?v=KnrGMHhnqrw )\nOpinie, uwagi, wrażenia mile widziane. Może komuś uda się dobrnąć do końca. Pozdrawiam!\nBiegli. Księżyc wisiał na niebie już prawie w pełni. Przebijał się światłem do ściółki i podszytu przez gałęzie, które nie zdążyły jeszcze wystrzelić soczystością młodych pędów. Powoli zaczynało świtać.\nOna co chwila nerwowo odwracała się, odgarniając z twarzy czarne włosy, które w pośpiechu zapomniała związać. Dla niego natomiast liczyło się tylko parcie naprzód. A każdy kolejny krok urastał do rangi heroicznego wręcz wysiłku, gdyż rozpalone gorączką ciało nie pozwalało mu na wiele. Ona starała się go asekurować, by nie upadł, nie spowalniał ich jeszcze bardziej. On przyciskał ręką zraniony lewy bok, bez wątpienia toczony przez zakażenie. Gęste zarośla jakby na przekór stawały im na drodze, lecz przepychali się przez nie, bo wiedzieli, że odwrotu nie było.\nAle krzaki nagle się skończyły, zniknęły. Oboje wypadli z lasu. On spojrzał tylko przelotnie na to, co zastali i upadł, ciężko dysząc. A ona? Złapała się za głowę, widząc pas zaoranej ziemi, ciągnący się z północy na południe, za którym postawiono metalową siatkę. W obecnej sytuacji – przeszkodę nie do przebycia.\n– Mój Boże… – jęknęła jedynie, wciąż głęboko dysząc.\nPrzestępowała z miejsca na miejsce, aby przypadkiem nie pozostać w bezruchu. Tak jakby wierzyła, że dopóki się nie zatrzyma, będzie dla nich nieosiągalna. Ale wtedy zobaczyła, że on już się poddał. Że upadł i nie miał sił, by wstać. Podeszła do niego. Pomiędzy nimi z ziemi wyrastał metrowy słup pomalowany w żółte i niebieskie pasy. Kilkanaście metrów dalej, za siatką, znajdował się drugi, podobny, lecz w czerwonych i białych barwach.\n– Redo… Który to rok?\nRedo zaciskał zęby, by opanować dreszcze. Bardziej kłuło go jednak poczucie winy i bezradności. Łzy same napływały do oczu.\n– Dwa tysiące trzynasty – odparł łamiącym się głosem. – Przepraszam, Finna… Nie dałem rady więcej…\nCiężkie, popielate chmury wisiały na niebie, gdy kury zachłannie wydziobywały spomiędzy rzadkich kępek trawy rzucone im ziarna pszenicy. We wsi Horajec czas biegł jakoś wolniej. Nie było pośpiechu, nie było wielkiego świata, który czyhałby na każde potknięcie zwykłych ludzi. Liczyło się tylko tu i teraz.\nFinna nabrała do kubka jeszcze trochę pszenicy i cisnęła ziarnem przed siebie. Ptactwo zakotłowało się pod jej nogami. Nie zwróciła na to jednak uwagi.\nRedo rozmawiał z kimś przy bramie. Z daleka Finna widziała tylko imponujące wąsy nieznajomego i kaszkiet na jego głowie. Nie miała śmiałości, by przyglądać mu się wprost. Zerkała, udając, że pracuje. Za którymś razem ich spojrzenia spotkały się, a wtedy szybko spuściła wzrok i po chwili weszła do stajni. Gdy parę minut później, niby mimochodem, się z niej wychyliła, nieznajomego już nie było. Był za to Redo, który zmierzał w jej stronę. Wyszła mu na spotkanie na podwórko i poczekała aż podejdzie, aby nie podnosić głosu. Zauważyła, że miał rozpiętą kurtkę. Jej za to bez ustanku dokuczało zimno, nie tylko przez wzgląd na wczesnowiosenną aurę, lecz także przez kotłujące się wewnątrz niej emocje.\nRedo podszedł z uśmiechem, lecz słysząc lakoniczne, przesycone napięciem pytanie, spoważniał.\n– Spokojnie, Finna. To tylko sołtys.\n– Nie miał przy sobie miotacza cząstek, ani szwadronu komandosów w krzakach. To zwykły chłop.\nChciał ją uspokoić, lecz odniósł odwrotny skutek. Redo westchnął. Podszedł do Finny z zamiarem objęcia jej. Ta jednak, niczym najeżona kocica, nie dała się nawet dotknąć i odsunęła o dwa kroki. Redo, odrobinę zaskoczony, rzekł spokojnie:\n– Mówił o jakimś podatku. Mamy na tyle dużo ziemi, że przysługuje nam ulga. Taka ta nowa, radziecka władza dobra. Tak w ogóle, to myśli, że masz na imię Lenka.\nFinna stanęła do niego tyłem, jakby zapatrzona na wysłużoną furtkę i rozciągające się dalej pola.\n– Co się tutaj dzieje, Redo? Czuję się, jakbym… – Spojrzała na własne dłonie z odrazą. – Jakbym była obca we własnym ciele.\nNaraz odwróciła się. Zaczęła przechadzać się tam i z powrotem, nie patrząc jednak przy tym na Redo.\n– Ten człowiek, z którym rozmawiałeś. Wydał mi się znajomy, jakbym już go widywała i to nie raz. A te głupie kury? Dobrze wiedziałam, że trzeba je nakarmić. Wiedziałam, gdzie w kurniku znaleźć zboże, wiedziałam… Redo. – Finna zatrzymała się i w końcu spojrzała na niego. Nadal nie zdecydowała się, aby podejść. – A jeśli coś poszło nie tak? Nigdy nie cofaliśmy się aż tak daleko.\nRedo uśmiechnął się. Ruszył przed siebie. Finna zaczęła się obawiać, że nie odpowie na jej pytania – że nic nie odpowie i spróbuje silnym objęciem ramion zamknąć jej usta, nie rozwiewając wątpliwości. Ale minął ją, ruszając w kierunku domostwa.\n– Wszystko jest w najlepszym porządku. Chodź, napijemy się kompotu. Widziałem w sieni parę słoików.\n– Redo, mów do mnie, do cholery! – niemalże wrzasnęła, lecz on nie zareagował.\nSpokojnie zmierzał w kierunku malutkiej werandy. Finna pobiegła za nim i dorwała go już na schodach. Zagrodziła mu drogę samą sobą. Zmusiła go, żeby na nią spojrzał. Jej oczy wyrażały determinację, lecz podszytą strachem. Redo westchnął.\n– To prawda. Nigdy nie cofaliśmy się tak daleko – zaczął i mówił cicho. Jakby specjalnie wypowiadał się w sposób dyskretny. – Dlatego, gdy byliśmy już poza czasem, wytworzyłem w tej rzeczywistości nasze kopie. Żyły za nas drugim życiem i uwierzytelniały nasze osoby wśród lokalnej społeczności. Dzięki temu po przybyciu na miejsce, nie staliśmy się obcymi godnymi najpodlejszych podejrzeń.\nFinna kiwnęła głową na znak, że rozumie. Odrobinę jej ulżyło.\n– Ale nigdy wcześniej coś takiego nie miało miejsca… Co się zmieniło tym razem?\n– Gdy przenosiliśmy się na krótkie dystanse, w obrębie czasu naszej obecności na świecie, uzyskanie świadomości ze współczesności było dużo łatwiejsze. Wystarczało nadpisać nasze osoby z chwil, do których zmierzaliśmy o doświadczenia z przyszłości. Tutaj natomiast nigdy nie istnieliśmy. Dlatego postanowiłem rozwiązać ten problem w taki sposób. Po przybyciu świadomość nasza i naszych kopii zlały się w jedno, przez co zyskaliśmy doświadczenia z obu linii czasowych. Przepraszam, powinienem był ci o tym wspomnieć… Chociaż nie wiedziałem tak do końca, jaki efekt uzyskam.\n– A Wydział? Jaką masz pewność, że nas tu nie znajdą? Mogli wpaść na trop tych kopii, nim tu przybyliśmy i przejęliśmy nad nimi kontrolę.\nRedo przeniósł wzrok gdzieś w przestrzeń i mimowolnie zacisnął pięści. Odpowiedział po chwili:\n– Jest rok tysiąc dziewięćset czterdziesty szósty. Lada chwila zacznie się zimna wojna. Nawet Wydział nie zaryzykowałby wycieku technologii podróżowania w czasie w tym mrocznym okresie historii.\n– Przecież my tu jesteśmy.\n– Nasze dary są naturalne. Oni korzystają z syntetycznych, bardzo awaryjnych imitacji. Nie zapominaj o tym.\n– A jednak cały czas szepczesz! – wybuchnęła Finna, choć nie podniosła zbytnio głosu. – Jakby w każdej chwili mogli wyskoczyć znikąd i znowu nas zaskoczyć!\n– Bo właśnie skończyła się wojna? Bo z okolic Lwowa trwają przesiedlenia, a miasto przeszło pod kontrolę Związku Radzieckiego? Myśl, Finna. Demony przyszłości nam tutaj nie zagrażają. To tych współczesnych powinniśmy się wystrzegać.\n– Czyli co? Z deszczu pod rynnę? Wybrałeś mniejsze zło, tak?\n– Nie jest to może najspokojniejszy okres historii, ani najbezpieczniejsze miejsce. Ale nadaje się idealnie do ukrycia i przemyślenia naszych dalszych ruchów. Polacy są stąd wysiedlani, a sprowadzani są Rosjanie i Ukraińcy. Tak duża rotacja nam sprzyja. Jedyne, co musisz robić, to wystrzegać się polskiego i mówić po rosyjsku. Umiesz mówić po rosyjsku?\n– A kto nie umie… Nadal jednak uważam, że nie powinniśmy tu zostawać zbyt długo. To niebezpieczne. W końcu trafią na nasz trop.\n– To tymczasowe. Nim wpadną na to, kiedy nas szukać, już dawno będziemy na wschodzie. Tam, gdzie macki Wydziału, ani Rządu nigdy nie docierały. To naprawdę jedyna opcja, jaką aktualnie mamy.\n– Nieprawda. Jest taka, która zapewni nam spokój…\n– A ty dobrze wiesz, co o niej myślę – Redo przerwał jej dość obcesowo.\nFinna zacisnęła wargi. Mężczyzna natomiast podszedł do niej i objął ramieniem. Tym razem pozwoliła mu na to.\n– To się nie może nie udać. – Pocałował ją w czoło. – Będzie dobrze. Dopóki jesteśmy razem…\n– …będziemy wieczni – dokończyła za niego.\nRedo uśmiechnął się słysząc, że Finnie tak spodobało się powtarzane przez niego powiedzenie, że aż je zapamiętała. Puścił ją z objęć i ruszył w stronę drzwi do domostwa.\n– To co, masz ochotę na ten kompot? – rzucił do niej jeszcze przez ramię.\nNie do końca przekonana Finna skupiła się na gęstych, popielatych chmurach, które wisiały na niebie. Patrzyła na wyznaczającą kraniec ich działki wielką lipę, która widziała już dwie wojny światowe, a teraz zobaczyła ich – przybyszów z bardzo daleka. Jej gałęzie delikatnie muskał wiatr.\nRedo twierdził, że będzie dobrze. Jakże okrutnie się mylił.\nW czwartki w pobliskim Jaworowie odbywał się targ. Cały Horajec zmierzał wówczas do tego niewielkiego miasteczka, by coś kupić lub sprzedać. Było to wygodniejsze od pchania się do odległego Lwowa. Jaworów zaspokajał potrzeby wiejskiej, dość hermetycznej społeczności aż nadto.\nNa targ udał się i Redo w celu handlowania jajami. Finna wyskoczyła na werandę i z niepokojem odprowadziła go wzrokiem, gdy wychodził. Obawiała się zostawać sama w tym wciąż obcym przecież miejscu. Ale przede wszystkim spokoju nie dawało jej przeczucie, że Wydział Bezpieczeństwa nie odpuści. Że wcale nie zawaha się cofnąć równie daleko, jak oni. Że znajdzie ich, gdy będą osobno i zlikwiduje. Jak to czynił już nieraz z innymi.\nNiebo wciąż było jednakowo szare i jednolite. Finna postanowiła się czymś zająć, licząc, że zaprzątnięta prozaicznymi czynnościami uwaga odsunie lęki, które kłębiły się z tyłu jej głowy. I gdy rozwieszała pranie na sznurze przy domu, poczuła to.\nSubtelne doznanie, dla którego kiedyś znalazła dobre porównanie. Przypominało jej ono falę, jaka roznosi się po wodzie, gdy wrzuci się do niej kamień. Pływający odczuwa ją tym intensywniej, im większy jest odłamek, który ją wywołał. Finna była takim pływakiem, który nauczył się przez miesiące i lata wyczuwać te ulotne impresje. Jednak kto rzucał kamieniem?\nRóżnica między naturalnym a syntetycznym cofaniem czasu była niemal niezauważalna. Sztuczna zdolność wywoływała rwaną, minimalnie powtarzalną falę. Jakby coś wpadło do wody i się w niej szamotało. Nie chciało utonąć, wciągnięte w odmęty głębiny. Wciągnięte poza czas. Finna wypuściła z dłoni mokrą koszulę i pozwoliła jej spaść na trawę. Cała zesztywniała oczekiwała urywanych powtórek, które zwiastowałyby najgorsze i pobudziłyby jej ciało jeszcze mocniej, by uciekać byle dalej. Ale fala pozostawała bardzo delikatna, co sugerowało przeskok niewielkiej odległości w czasie. Powtórki się nie pojawiły. A więc wszystkiego dokonał Redo.\nZostawił ją? Coś mu się stało? Przecież wyszedł nie dalej jak trzy kwadranse temu, choć przeskok oczywiście mógł zaburzyć jej percepcję… Finna rzuciła się biegiem w kierunku furtki. Tak wiele pytań kłębiło jej się w głowie. Co mogło pójść nie tak?!\nWybiegła na ubitą, usypaną z rzadka kamieniami drogę, przez środek której ciągnął się zielony pas trawy. Rozejrzała się szybko. Okolica złowieszczo milczała, wiatr nie wiał, a ptaki jakby na złość przestały śpiewać. Spojrzała w prawo. Nic, puste pola. A może to krew pulsująca w uszach zagłuszała wszelkie bodźce docierające do niej z zewnątrz? Spojrzała w lewo, w stronę wsi.\nUpadł, choć dotarł bardzo blisko domostwa. Ręką przytrzymywał lewy bok, a przez palce przeciekała krew. Ciemna, na szczęście. Finna o nic nie pytała, słowem się nie odezwała, tylko założyła jego rękę na własne ramiona i pomogła mu wstać, by wspólnie dotrzeć do mieszkania. Milczenie przełamali dopiero, gdy leżącego na łóżku Redo, Finna chciała rozebrać i przemyć ranę.\n– Ciągle krwawi – stęknął mężczyzna. – Przynieś jakieś czyste szmaty i je podrzyj.\n– Kto ci to zrobił? To oni, prawda?\n– To nie oni…\n– A kto?! Kto chciałby twojej śmierci na tym końcu świata?!\n– Miejscowi… UPA. Słyszeli, jak rozmawiamy po polsku… Mieli nóż…\nRedo oddychał szybko i płytko. Z coraz większym trudem. Jego zmęczone oczy spotkały się z jej, zaskoczonymi, ale także przeszklonymi od hamowanych łez.\n– Finna, musisz ucisnąć… i opatrzeć ranę.\nNiemal wybiegła z pokoju w poszukiwaniu koszul i prześcieradeł. Gdy wróciła z nimi, targając je już w drodze, Redo stracił przytomność. Finna przemyła ranę i obandażowała ją najlepiej jak potrafiła. Krew nie przeciekała przez opatrunek, więc było dobrze. Na jakiś czas.\nChwyciła jego dłoń lewą ręką i spojrzała na nieprzytomne oblicze. Było blade i zmęczone. Zacisnęła drugą dłoń, generując bezbarwną falę, która rozeszła się we wszystkich kierunkach. Finna poczuła nagle przypływ odwagi i waleczności. Uświadomiła sobie, jak wiele zależało w tym momencie od niej. Puściła dłoń Redo i znalazła krzesło. Postawiła je obok łóżka, a następnie na nim usiadła. Przez okno do pomieszczenia wlewała się szarość dnia, która oddzielała Finnę od Redo.\nZbudził się, gdy już zmierzchało. Był dość zdezorientowany. Ból w lewym boku szybko go jednak otrzeźwił. Finna podała mu miskę wody, którą wypił łapczywie z jej pomocą. Drugą opróżnił już samodzielnie. Kobieta wróciła na swoje miejsce na krześle, dając Redo dojść do siebie.\n– W tych przeklętych czasach antyseptyka nie istnieje – zaczęła poważnie, skupiając na sobie jego spojrzenie wynurzające się znad miski z wodą. – Penicylinę odkryto ze dwadzieścia lat temu, więc póki co antybiotyki pozostają jedynie bzdurną ciekawostką. Jeśli wdało się zakażenie, to koniec.\n– Byłeś nieprzytomny trzydzieści trzy godziny.\nRedo zauważalnie się zaniepokoił.\n– Banderowcy… Oni tutaj przyjdą…\n– Niech przyjdą. Zamknęłam nas w bańce.\nRedo rozluźnił się i odetchnął na tyle głęboko, na ile mógł.\n– Musimy ruszyć w przyszłość, żeby cię ratować – oznajmiła Finna. – Tutaj umrzesz przez byle gronkowca.\n– To zbyt ryzykowne. Tworzenie kopii zajmuje czas. Tworzy lukę, w której jesteśmy w dwóch rzeczywistościach jednocześnie. Jeśli oni dopadną nasze alternatywne wersje, nim do nich dotrzemy… To będzie… katastrofa.\n– Bez leków umrzesz, Redo!\n– Ale ty przeżyjesz. Ciebie nie znajdą! Powinniśmy się raczej cofnąć jeszcze bardziej… Mogę to zrobić.\nFinna zerwała się z krzesła i przyklękła obok łóżka. Złapała w dłonie jego głowę, tak żeby ich oczy patrzyły na siebie z bardzo bliska. Poczuła, że jest rozpalony. W jego spojrzeniu nie widziała przekonania.\n– Dopóki jesteśmy razem, będziemy wieczni. Pamiętasz? To twoje słowa! – powtórzyła łamiącym się szeptem. – Bez ciebie nie przetrwam… Daj sobie pomóc. Skoczmy w przyszłość albo…\nUrwała, mając świadomość, że być może powiedziała zbyt wiele. Odwróciła wzrok. Wyczuł to.\nZabrała swoje drżące ręce z jego rozgrzanego gorączką ciała i wstała, odwracając głowę. Ten temat palił i bruździł. Dzielił ich jak nic innego. A teraz przyszedł czas, aby poruszyć go znowu. Finna sądziła, że tym razem przekona Redo do swoich racji.\n– Poza czasem jesteśmy nieosiągalni – zaczęła cicho, ważąc słowa. – Nikt nas tam nie ściga, bo oni nie potrafią się tam zatrzymać. W przeciwieństwie do nas. Nie ma też wściekłych miejscowych, mamionych historią…\n– Poza czasem nie ma życia. To wegetacja.\n– Nieprawda. Można tam stworzyć rzeczywistość, jaką się tylko zapragnie! Moglibyśmy…\n– Naprawdę chcesz żyć w tak obrzydliwej iluzji, Finna? Tam, gdzie czas nie płynie, nic się nie zmienia. To dlatego docieramy do celu tacy sami jak przed skokiem. Nie chciałabyś wspólnie się zestarzeć, mieć dzieci, patrzeć jak dorastają? Patrzeć jak rzeczywistość wokół ewoluuje, reagując na podjęte działania?\n– Jeśli to oznacza koniec strachu i uciekania… To czemu nie?\nZmierzyli się przez chwilę wzrokiem w panującym półmroku. Finna patrzyła na niego pokornie i pełna nadziei. Redo prychnął.\n– Nie zgadzam się. Nie zgadzam… Trwanie poza czasem to jak banicja. Wiem, że masz dość tego ciągłego uciekania. Ale daję ci słowo. Znajdę takie miejsce… Przede wszystkim znajdę taki czas, w którym będziesz spokojna i bezpieczna. Gdzieś. Kiedyś…\nFinna dopadła do niego i utuliła jego głowę. Naraz porzuciła wszelkie swoje argumenty, dając ponieść się wierze i determinacji, którymi podzielił się z nią Redo.\n– W którym oboje będziemy – poprawiła go.\nPo policzku Redo spłynęła łza. Finna kołysała się bezwiednie na skraju łóżka, powtarzając mu, że powinien dużo odpoczywać. Wkrótce Redo zasnął, a kobieta nieco później przeniosła się z powrotem na krzesło.\nJakoś tej nocy sen się jej nie imał. Nie potrafiła zmrużyć oczu z troski i niepewności. Do tego utrzymywanie aktywnej bańki wymagało od niej bycia świadomą. Siedząc na krześle przy łóżku Redo, mogła obserwować jak zmieniał się jego stan na przestrzeni czasu. Nie była lekarzem, ale miała świadomość, że sytuacja się pogarszała. Gorączka narastała i pojawiły się poty. Do tego okolice rany bardzo się ociepliły.\nWtem coś rozbłysło, wlewając przez okno ciepłe, lecz blade światło do pokoju. Finna zerwała się z krzesła, wyglądając na zewnątrz. Nie wierząc własnym oczom, wybiegła na werandę.\nGdyby nie bańka, byliby już skończeni. Oto wszystko dookoła płonęło, nie wyłączając wiekowej lipy, która znalazła się na pograniczu dwóch linii czasowych, jakie wygenerowała Finna. Tak właśnie działała jej zdolność. Płomienie szalały poza bańką, a te, które dostawały się do niej, znacząco zwalniały, traciły impet, łagodniały. Z perspektywy napastnika znajdującego się na zewnątrz, w środku czas biegł wolniej. Z perspektywy Finny – dawała ona Redo okazję do przygotowania ucieczki. Ale przecież był on teraz na granicy wyczerpania. I choć prawdopodobnie tylko jego umiejętności mogły w tym momencie uratować ich oboje, Finna bardzo nie chciała go narażać, osłabiać jeszcze bardziej.\nOgień sprawiał, że temperatura rosła. Bańka nie była barierą fizyczną – obiekty z zewnątrz, mimo że spowolnione, w końcu docierały do środka. Finna nigdzie nie dostrzegła podpalaczy. Cała bańka została otoczona płomieniami, więc ktoś ewidentnie chciał wykurzyć z domu jego mieszkańców. Czy byli to prości chłopi, którzy tak zareagowali na to, co nieznane i obce? Czy może jednak to Wydział miał odwagę cofnąć się na tyle daleko, by przydybać swoje ofiary? Przycisnąć je do ściany i nie wypuścić z rąk już nigdy.\nFinna sama była bezradna. Mogła jedynie opóźniać ich agonię. Wiedziała to. Zakryła usta dłońmi, a potem próbowała uspokoić rozszalałe myśli, by nakreślić plan ratunku. I wtedy poczuła czyjąś dłoń na ramieniu, która szarpnęła ją do tyłu. Odwróciła się gwałtownie, zdumiona. Czas na moment dla niej zamarł, gdyż nie miała pojęcia, kto mógł ją zaskoczyć w ten sposób.\nBył to Redo. Przygarbiony i rozpalony, jedną ręką przytrzymywał zraniony bok, a drugą właśnie puszczał ramię Finny.\n– Znikamy stąd – oznajmił.\nA potem wszystko się jakby rozciągnęło i rozmyło. Finna i Redo pozostali względem siebie statyczni, lecz otaczająca ich rzeczywistość przybrała formę tunelu wyłożonego niekończącymi się liniami, które przeplatały się tu i ówdzie. Jasne symbolizowały ludzkie istnienia w konkretnym czasie. Ciemne były jak puste płótna, które Redo mógł do woli zapełniać własną wizją siebie i osób, które ze sobą zabrał w danej rzeczywistości.\nGdyby wyjść poza ten tunel, można by kreować całe światy i zapełniać je zgodnie z uznaniem. Jedynym limitem byłaby własna inwencja. W owym świecie brakowałoby ludzi, to prawda, ale z pewnością istniało więcej osób posiadających dar, które w czasie podróży tunelem dałyby się porwać pokusie i weszły pomiędzy włókna czasu wprost poza niego.\nRedo, niczym przewodnik, pierwszy przemierzał przestrzeń, trzymając Finnę za sobą, by jej nie zgubić. Nie dotykał jej jednak. Jakikolwiek bodziec przeszkadzający mu w tym momencie, wprowadziłby ich w turbulencje i wyrzucił poza czas. Już raz tak się stało. W ten sposób Finna poznała świat, o którego istnieniu nie powinna w ogóle mieć pojęcia. I zachwyciła się jego ideą. A teraz wystarczyło tylko dotknąć Redo by postawić na swoim. Nim zdołałby odnaleźć ponownie tunel, z pewnością zdążyłaby go przekonać, aby zostali. Jeden dotyk mógł zakończyć ciągłe ucieczki. Oddalić strach.\nA jednak Finna wahała się. Czuła, że to, co chce zrobić jest słuszne, lecz mimo, iż wyciągnęła już rękę, zwlekała z dotknięciem Redo. Spokoju nie dawała jej myśl, że jeśliby to zrobiła, zwyczajnie by go zdradziła. Mężczyznę, który jej ufał, który trzymał ją za sobą i chciał dla niej jak najlepiej. Naraz pomyślała o swojej decyzji jak o wbijaniu noża w jego plecy i nim zdołała cokolwiek zrobić, podróż przez tunel zakończyła się.\nZ niemałym impetem wylądowali na zbutwiałej ściółce w młodym lesie. W przeciwieństwie do Finny, Redo zwlekał z podniesieniem się. Ściskał zraniony bok.\n– Nie powinniśmy skakać, gdy jesteś w takim stanie – z troską odezwała się kobieta, oddalając od siebie dotychczasowe rozterki i podeszła do niego. Zauważyła, że na opatrunku pojawiła się czerwona plama, która powiększała swój rozmiar.\n– Przygotuj się – syknął tylko w odpowiedzi Redo.\nFinna nie zdążyła zapytać na co. Dwie osoby biegły ku nim od wschodu. Drzewa zasłaniały ich twarze. Przeszkadzał również fakt, że poruszały się szybko i dopiero świtało. Finna instynktownie cofnęła się o krok, lecz nie dalej, by nie zostawiać rannego Redo zbyt daleko od siebie. Postaci zbliżyły się na odległość paru kroków. Finna rozpoznała ich oboje. I gdy już mieli się zderzyć, uciekinierzy zamienili się w pył, który przylgnął do ciał swoich nowych wersji.\nRedo jako pierwszy odzyskał kontrolę nad wspomnieniami swojej kopii i gdy tylko to nastąpiło, wbrew bólowi, który maltretował go bez ustanku, przytrzymując się pobliskiej brzózki, wstał na równe nogi. Finnie nieco dłużej zajęło opanowanie pamięci, lecz gdy już to nastąpiło, spojrzała z trwogą na Redo.\n– Cofnęli się tak daleko, by nas schwytać? – Mężczyzna nie krył zdumienia. – Dawno nie byli tak blisko. Musimy iść na zachód.\nRuszyli, zostawiając za plecami wschodzące słońce.\n– Na zachodzie Wydział weźmie nas w kleszcze, Redo!\n– Możemy pójść przez Bałkany, Azję Mniejszą i Kaukaz. Nadrobimy sporo drogi, ale dotrzemy na ten cholerny wschód.\nBiegli. Ona co chwila nerwowo odwracała się, on przyciskał ręką zraniony lewy bok. Gęste krzaki w końcu przerzedziły się i zniknęły. Oboje wypadli z lasu. On spojrzał tylko przelotnie jednym okiem na to, co zastali i upadł, ciężko dysząc. A ona złapała się za głowę, widząc pas zaoranej ziemi, ciągnący się z północy na południe, za którym postawiono metalową siatkę – ścianę nie do przebycia. Pomiędzy nimi z ziemi wyrastał metrowy słup pomalowany w żółte i niebieskie pasy. Kilkanaście metrów dalej, za siatką, znajdował się drugi, podobny, lecz w czerwonych i białych barwach.\n– Mój Boże, Redo… Który to rok?\n– Dwa tysiące trzynasty – odparł łamliwym głosem. – Przepraszam, Finna… Nie dałem rady więcej…\nRedo skrył twarz w dłoniach i gorzko zapłakał. Finna obejrzała się, nasłuchując w napięciu. Czy to szumiał wiatr, czy może buty komandosów Wydziału przemierzających leśną ściółkę? I nagle olśnienie pojawiło się samo.\n– Nie wylądowaliśmy przy domu, ani nawet w Horajcu. Coś zrobiłeś i przeniosłeś nas nie tylko w czasie, ale i w przestrzeni.\nMężczyzna stanowczo pokręcił głową.\n– Zrobiłem wszystko tak jak zawsze…\n– Najwidoczniej nie, skoro efekt jest inny! Co to mogło być?\nRedo szybko prześledził ciąg wydarzeń, które miały miejsce, odkąd przebudził się podczas pożaru.\n– Nie wiem… Może to dlatego, że skakaliśmy, będąc wewnątrz twojej aktywnej bańki?\nNadzieja ponownie wlała się do serca Finny. Istotnie, nigdy wcześniej nie łączyli efektów swoich zdolności.\n– Masz rację! – wykrzyknęła. – To nasza szansa.\n– Nie, Finna. Nie zostało mi już wiele sił. Zabiorę cię stąd byle dalej wstecz. Tam cię nie znajdą.\nKobieta przykucnęła przy Redo, by spojrzeć mu w oczy. Ten natomiast unikał jej wzroku. Złapała jego głowę, zmuszając go, by ich spojrzenia spotkały się.\n– Jeśli fuzja naszych zdolności jest możliwa, będziemy nieuchwytni! Z łatwością przedostaniemy się na Bałkany i dalej, bez konieczności cofania się tak daleko, aż do Drugiej Wojny Światowej. W nowszych czasach cię wyleczą, Redo. Ale najpierw musimy przynajmniej powtórzyć tamten wyczyn. Spróbuj nas przenieść za granicę. Za tamtą siatkę.\nWciąż zrezygnowany Redo nie był przekonany. Finna złapała jego dłoń, wciąż patrząc mu w oczy i dzieląc się swoją nadzieją i entuzjazmem. A następnie zacisnęła pięść drugiej ręki, tworząc bańkę, choć dużo mniejszą niż wcześniej. Mieściła ona przestrzeń za siatką.\nRedo westchnął, lecz czuł, że nie mają wiele czasu. Że łowcy nadchodzą i nie będą mieli litości. Ogromnym wysiłkiem wrzucił ich do tunelu, z którego po chwili wypadli. Finna szybko zorientowała się, że plan zadziałał. Wylądowała tuż obok biało-czerwonego słupka.\nI wtedy Redo przeraźliwie zawył z bólu. Jego noga została przeszyta drutami siatki. Stan mężczyzny pogarszał się, był niebywale osłabiony. Przestawał panować nad swoimi umiejętnościami. Jego postać migotała niczym fatamorgana. Walczył sam ze sobą, z własną mocą. W końcu udało mu się przesunąć o jakieś pół metra, wyswobadzając nogę. Lecz rana pozostała. Finna dopadła do niego, przerażona.\nA potem krzyki i ujadanie psów dobiegło ich uszu. Lecz nie od wschodu, skąd uciekali, a ze strony, na którą przybyli.\n– Zabieram cię stąd – wystękał Redo przez zaciśnięte zęby. – Z Galicji łatwo przedostaniesz się w głąb Austrii Habsburgów lub dalej.\n– Stać! Straż graniczna! Zatrzymajcie się natychmiast! – krzyczał męski głos z oddali.\n– Ani się waż – syknęła Finna do Redo. – Jeśli mamy skakać, to tylko w przyszłość. Wymagasz fachowej opieki lekarza!\nDwa wielkie psy pojawiły się znikąd, nacierając wprost na Finnę. Kobieta poczuła się zagrożona i zareagowała instynktownie. Zacisnęła obie pięści i zamknęła zwierzęta w bańkach. Psy zawisły w powietrzu, nieznacznie posuwając się do przodu. Mężczyzna, który nadchodził za nimi, zatrzymał się zdumiony i jęknął tylko:\n– Co, do chuja…\nFinna z trudem przeszła kilka kroków naprzód, jakby siłując się z własnymi bańkami, oddalonymi o dobrych kilkanaście metrów. Udało jej się pchnąć zwierzęta, aby posuwały się wstecz i wręcz cisnąć nimi w nadchodzącego strażnika. Mężczyzna nie czekał, aż psy go dosięgną, tylko uciekł z krzykiem.\nTymczasem dwóch innych strażników dotarło do Redo. Mężczyzna kulił się z bólu i osłabienia. Usiedzenie w miejscu powoli przerastało jego siły. Redo uciskał zraniony bok, z którego ciągle sączyła się krew, co jeden ze strażników zinterpretował w zły sposób.\n– Rzuć natychmiast, co tam masz! – rozkazał.\nRedo z bólem spojrzał na Finnę, która stanęła niczym wryta. A za chwilę rzuciła się w jego kierunku.\n– Stój, gdzie stoisz! – ryknął drugi ze strażników i sięgnął po paralizator.\nDrugi z mężczyzn już dzierżył swoją broń. Wycelował w Redo, bo zwyczajnie miał go bliżej siebie. I wystrzelił.\nRedo wrzeszczał, jakby oblewano go wrzątkiem. Ciało nie tak reagowało na rażenie paralizatorem. Skołowani strażnicy upuścili urządzenia i zdumieni patrzyli na to, co się dzieje, powoli się cofając. Wkrótce rzucili się do ucieczki. Tymczasem Redo nie przestawał krzyczeć. Rzeczywistość pulsowała jak nigdy przedtem. Chyba nawet niewprawieni strażnicy to czuli i tego najbardziej się przestraszyli. Finna biegła w kierunku Redo, rozpaczliwie krzycząc, aby wytrzymał, aby się nie poddawał. Nie zauważyła trzech postaci, które przystanęły na konarach drzew po drugiej stronie granicy i obserwowały całe zajście. Gdy jedna z nich skinęła głową, wszyscy na rozkaz rozpłynęli się w powietrzu.\nTymczasem Redo całkowicie stracił panowanie nad sobą i swoją mocą. To, co się z nim działo, można by porównać do eksplozji, która lada moment miała nastąpić. Zalana łzami Finna biegła, lecz nie zdążyła do niego dotrzeć. W ułamku chwili wpadła do ogromnego tunelu w czasie, pełnego odnóg i zawirowań. Miotając się w tym dziwnym miejscu, zaskakująco szybko się z niego uwolniła. W nowej rzeczywistości nadal biegła i dopadła miejsca, w którym siedział Redo.\nNie było go tam jednak. Zniknął. Finna upadła i zgarnęła w garść jedynie purpurowy piach. Z trudem łapiąc oddech i powstrzymując szloch, kobieta popatrzyła z rozrzewnieniem na to, co miała w ręce. Zaraz potem do jej nozdrzy dotarła paskudna woń siarki. Cokolwiek by się nie działo, Redo chciał, aby była bezpieczna. Rozejrzała się więc.\nKu jej zdumieniu, wszędzie, gdzie okiem sięgnąć, rozpościerała się purpurowa pustynia. Jedynie kilkadziesiąt metrów dalej dwaj strażnicy panicznie przed czymś uciekali, co chwila spoglądając w górę. To niesamowite, na jak wielki promień obszaru zadziałała umiejętność Redo.\nFinna spojrzała tam, gdzie patrzyli strażnicy. Pół nieba zajmowała szaro-czarna konstrukcja. Jakby statek o absurdalnie ogromnych rozmiarach, niemający prawa unosić się w powietrzu. A może przebywał w kosmosie? Owa konstrukcja nie posiadała szyb, wejść, ani niczego takiego. Była jednolita, pokryta olbrzymimi ornamentami, a u swojego szczytu miała złoty punkt, który mienił się i rozświetlał coraz bardziej. Finna nawet nie próbowała wstać. Statek wystrzelił złotym promieniem, pochłaniając uciekających z krzykiem strażników. W jednej chwili ich głosy zniknęły, ustępując miejsca łagodnemu szumowi generowanej energii.\nFinna zastanawiała się, czy tym razem Redo jej posłuchał. Czy może ten ostatni raz także postawił na swoim.\nZłoty promień powoli kierował się w stronę Finny, lecz ona ciągle siedziała na piachu.\nMieliśmy być razem, Redo. Niedoścignieni i wieczni. Ale zniknąłeś i już cię nie ma.\nPromień był już naprawdę blisko. Finna poczuła na twarzy delikatne ciepło, jakie generował. Wysuszyło ono łzy na jej policzkach. Finna wyciągnęła ręce ku światłu.\nA skoro cię nie ma… to wieczność kończy się dzisiaj.\nkobieta, Warszawa | 03.07.16, g. 20:45\nGęste zarośla jakby na przekór stawały im na drodze, lecz przepychali się przezeń, – nie przezeń, bo to oznaczałoby liczbę pojedynczą, a przez nie\nOboje wypadli z lasu jak poparzeni – jakoś dziwnie brzmi to porównanie\nprzelotnie jednym okiem na to – a drugie oko co robiło? zostaw tylko przelotnie\nodparł łamliwym głosem. – łamiącym się\nPo przybyciu świadomość nasza i naszych kopii zlały się w jedno, – a co się stało z ciałami kopii?\nnie raz – nieraz\nale także przeszklonymi od hamowanych łez. – szklącymi się\nFinna podała mu miskę wody – miskę? Chyba raczej kubek\nA potem wszystko się jakby rozciągło i rozmyło. – rozciągnęło\npod koniec masz dwa razy obok siebie “posiadała”.\nBardzo spodobał mi się tytuł.\nPrzeskoki w czasie to nie nowość, wpleciony w to romans również. Jak na początek jest całkiem nieźle.\nmężczyzna, Bochnia | 03.07.16, g. 21:09\nWielkie dzięki za wytknięcie tych usterek, które niestety przeoczyłem (biję się w piersi zwłaszcza przez tego orta :< ), a także za czas, który poświęciłaś! “Całkiem nieźle” to chyba komplement, do tego motywujący. Poprawki naniesione. Pozdrawiam!\nkobieta, Warszawa | 03.07.16, g. 21:14\nNapisałam “całkiem nieźle”, bo masz fragmenty, które były naprawdę bardzo dobre i zaraz jakieś zdania, o które się “potykałam”. Zabrakło szlifu.\nI tak, to był komplement, który ma Cię zachęcić do dalszego pisania.\nmężczyzna, Białystok | 03.07.16, g. 21:33\nNienajgorszy ten debiut… tylko, wiesz, Autorze, za wiele trzeba zgadywać w kwestiach takich jak przed kim i dlaczego muszą uciekać. I dlaczego na wschód?\nmężczyzna, Bochnia | 03.07.16, g. 21:42\nChyba po prostu chciałem zostawić miejsce do własnej interpretacji. Jeśli chodzi o ludzi, przed którymi uciekają bohaterowie – Redo wspomina, że korzystają z syntetycznej i awaryjnej imitacji jego naturalnej zdolności. Być może więc chcą ustabilizować swój wynalazek, wykorzystując Redo? Źle się czuję, narzucając coś w tak bezpośredni sposób…\nmężczyzna, Białystok | 03.07.16, g. 22:53\nDla mnie – podkreślam: dla mnie, bo nikt nie musi tego widzieć tak samo – takie założenie jest praktycznie nie do przyjęcia. Wykorzystanie gościa, który w każdej chwili może bryknąć i w czasie, i w przestrzeni? Jeżeli w dodatku jest jedynym tak uzdolnionym, to tylko po dobroci, że tak to ujmę. A Redo ścigają jak przestępcę. Może nim jest? Ale z jakiego powodu?\nJest oczywiste, że nie musisz wykładać kawy na ławę, nawet nie powinieneś łopatologicznie wszystkiego objaśniać, lecz powinieneś pamiętać, że do rzadkości należą przypadki odczytania utworu dokładnie tak, jak życzy sobie autor, jeżeli brakuje przesłanek do określonej interpretacji. Zostaw w nazbyt wieloznacznych kwestiach jakiś trop, podaj sugestię, ku czemu mają zmierzać myśli czytelnika, żeby podążyły w oczekiwanym przez Ciebie kierunku z oczekiwanym skutkiem.\nmężczyzna, Bochnia | 03.07.16, g. 23:10\nAdamie, Ty zobaczyłeś przestępcę, a ktoś inny zobaczył ofiarę. Bemik, w komentarzu wyżej, dopatrzyła się romansu, a od moich znajomych, którym podesłałem tekst, dostałem informację, że widzą tam wspólników, czy także rodzeństwo. Może to wyglądać trochę jak niezdecydowanie z mojej strony, jako autora, lecz naprawdę cieszy mnie, że każdy odczytuje tę historię na swój sposób. No i dziękuję za poświęcenie czasu na przeczytanie opowiadania, bo w poprzedniej wiadomości o tym zapomniałem. :)\nkobieta, Łódź | 04.07.16, g. 00:41\nNie zobaczyłam przestępcy, nie widziałam ofiary, dostrzegłam parę błądzącą w czasie. Nie do końca wiem, kim byli dla siebie, ale mniemam, że łączyło ich silne uczucie. Co robili poza swoim czasem, dlaczego musieli uciekać, co się naprawdę wydarzyło – niestety, nie wiem, jako że z opowiadania wyczytać tego nie można. A szkoda.\nPomysł podoba mi się, wykonanie nieco mniej. Najbardziej przeszkadzał mi nadmiar zaimków i czasem nie najlepiej konstruowane zdania.\nMam nadzieję, że Twoje kolejne opowiadania będą coraz lepsze. :-)\nOna co chwila nerwowo odwracała się za siebie… – Masło maślane. Czy mogła odwracać się przed siebie?\nProponuję: Ona co chwila nerwowo patrzyła/ spoglądała za siebie… Lub: Ona co chwila nerwowo odwracała się…\n…odgarniając z twarzy czarne włosy, których w pośpiechu zapomniała związać. – …odgarniając z twarzy czarne włosy, które w pośpiechu zapomniała związać. Lub: …odgarniając z twarzy czarne włosy, których w pośpiechu nie związała.\nGęste zarośla jakby na przekór stawały im na drodze, lecz przepychali się przezeń… – …lecz przepychali się przez nie…\nZa SJP: przezeń «przez niego»\n– Dwa tysiące trzynasty – odparł łamliwym głosem. – Raczej: – Dwa tysiące trzynasty – odparł łamiącym się głosem.\nZagrodziła mu drogę samą sobą. – Wystarczy: Zagrodziła mu drogę sobą. Lub: Zagrodziła mu drogę, stając przed nim.\n– A jednak cały czas szepczesz! – wybuchła Finna… – – A jednak cały czas szepczesz! – wybuchnęła Finna…\nMężczyzna natomiast podszedł do niej i objął ją ramieniem. – Drugi zaimek zbędny.\nPuścił ją ze swych objęć i ruszył w stronę drzwi do domostwa. – Zbędny zaimek. Czy mógł ja puścić z cudzych objęć?\nWystarczy: Puścił ją z objęć i ruszył w stronę drzwi do domostwa.\nPatrzyła na wielką lipę wyznaczającą kraniec ich działki, która widziała już dwie wojny światowe, a teraz zobaczyła ich – przybyszów z bardzo daleka. Jej gałęzie delikatnie muskał wiatr. – Zgubiłeś podmiot i teraz okazuje się, że działka nie tylko widziała dwie wojny, ale miała też gałęzie. ;-)\nProponuję: Patrzyła na wyznaczającą kraniec ich działki wielką lipę, która widziała już dwie wojny światowe, a teraz zobaczyła ich – przybyszów z bardzo daleka. Jej gałęzie delikatnie muskał wiatr.\nŻe wcale nie zawaha się cofnąć równie daleko, co oni. – Raczej: Że wcale nie zawaha się cofnąć równie daleko, jak oni.\nJak to czynił już nie raz z innymi. – Jak to czynił już nieraz z innymi.\nRóżnica między naturalnym a syntetycznym cofaniem czasu była bardzo dyskretna. – Raczej: …była bardzo subtelna/ delikatna/ nieznaczna/ niemal niezauważalna.\nNie chciało utonąć, wciągnięte w odmęty głębin. – Raczej: Nie chciało utonąć, wciągnięte w odmęty głębiny.\nTam, gdzie coś wpada, jest zazwyczaj jedna głębina.\nRedo oddychał szybko i płytko. Coraz ciężej. – Raczej: Redo oddychał szybko i płytko. Z coraz większym trudem.\nZacisnęła swoją drugą dłoń, generując bezbarwną falę, która rozeszła się we wszystkich kierunkach. Finna poczuła w sobie nagle przypływ odwagi i waleczności. Uświadomiła sobie, jak wiele zależało w tym momencie od niej. – Nadmiar zaimków. Moim zdaniem, dwa pierwsze są zbędne.\nZ okna do pomieszczenia wlewała się szarość dnia… – Raczej: Przez okno do pomieszczenia wlewała się szarość dnia…\nTo twoje słowa! – powtórzyła łamliwym szeptem. – To twoje słowa! – powtórzyła łamiącym się szeptem.\nFinna dopadła do niego i utuliła jego głowę. – Czy oba zaimki są niezbędne?\n…a kobieta jakiś czas później przeniosła się z powrotem na krzesło.\nJakoś tej nocy sen się jej nie imał. – Powtórzenie.\n…z pewnością istniało więcej osób obdarzonych darem… – Nie brzmi to najlepiej.\nMoże: …z pewnością istniało więcej osób posiadających dar…\nSpokoju nie dawała jej myśl, że jeśli by to zrobiła, zwyczajnie by go zdradziła. – …że jeśliby to zrobiła…\nWylądowali na zbutwiałej ściółce w młodym lesie z niemałym impetem. – Skoro las był młody, to widać potrzebny był mu niemały impet, by mógł rosnąć zdrowo i wysoko. ;-)\nProponuję: Z niemałym impetem wylądowali w młodym lesie, na zbutwiałej ściółce.\n– Przygotuj się – syknął w odpowiedzi tylko Redo. – Raczej: – Przygotuj się – syknął tylko w odpowiedzi Redo.\nDwie osoby biegły w ich kierunku od wschodu. Drzewa zasłaniały ich twarze. Przeszkadzał również fakt, że poruszali się szybko… – Powtórzenie.\nProponuję: Dwie osoby biegły ku nim od wschodu. Drzewa zasłaniały ich twarze. Przeszkadzał również fakt, że poruszały się szybko…\nPiszesz o osobach, a te są rodzaju żeńskiego.\nOna co chwila nerwowo odwracała się za siebie… – Ponownie masło maślane.\nGęste krzaki w końcu ustąpiły im miejsca i zniknęły. – Nie wydaje mi się, by krzaki mogły ustąpić miejsca.\nProponuję: Gęste krzaki w końcu przerzedziły się i ustąpiły/ zniknęły.\nRedo szybko prześledził ciąg wydarzeń, jakie miały miejsce… – Redo szybko prześledził ciąg wydarzeń, które miały miejsce…\nZłapała jego głowę, zmuszając go, by na nią popatrzył. – Czy dobrze rozumiem, że Finna chciała zmusić Redo do niemożliwego – żeby popatrzył na własną głowę? ;-)\nMoże: Złapała jego głowę, zmuszając, by ich spojrzenia spotkały się.\nFinna z trudem przeszła kilka kroków na przód… – Finna z trudem przeszła kilka kroków naprzód…\nJakby statek o absurdalnie ogromnych rozmiarach, nie mający prawa unosić się w powietrzu. – …niemający prawa unosić się w powietrzu.\nkobieta, Warszawa | 04.07.16, g. 09:06\nkobieta, Łódź | 04.07.16, g. 14:13\nNieźle napisane (zgadzam się z Bemik), ale brakło mi informacji, przed kim uciekają bohaterowie, czego szukają na Wschodzie, dlaczego rozmawiają po polsku, chociaż imiona mają obce… (zgadzam się z Reg i Adamem).\nA tak ode mnie: bardzo spodobał mi się sposób, w jaki pokazałeś miejsce akcji. Kolory słupków granicznych i wszystko jasne. Tak subtelnie, bez wyrąbywania toporem…\nZgrzytnęło mi, że przedstawiłeś ukraińską wieś jako oazę spokoju, miejsce raczej dostatnie (drób standardowo karmi się pszenicą czy raczej używa się tańszego żarcia? Nie wiem). A z tego, co pamiętam z historii Ukrainy, to nowa komunistyczna władza potraktowała to miejsce wyjątkowo paskudnie. Przed II wojną chyba miliony poumierały z głodu.\nNo i dlaczego bohaterowie wspominają o polskim i rosyjskim, ale ani słówka o ukraińskim? W okolicach Lwowa to chyba głównie ukraińskiego się używa.\nmężczyzna, Bochnia | 04.07.16, g. 16:27\nOjej… Regulatorko, znalazłaś bardzo dużo usterek, ale trzeba przyznać, że w znacznej większości masz rację. Nie mam co się usprawiedliwiać, chyba po prostu w podekscytowaniu oślepłem na niektóre błędy. Kolejne opowiadania poleżą dłużej, a w tym poprawki wprowadzone, wielkie dzięki za poświęcony czas i przeczytanie.\nAnet, Finkla – też dzięki za zaglądnięcie tutaj. Jeśli chodzi o kury, to mieszkam na wsi i pszenica jest podstawową paszą drobiu, że tak powiem. Bardziej wyszukane żarcie to np. ziemniaki. Chociaż może po wojnie karmiono je czymś innym. Przyznam, że nie sprawdziłem, chociaż nie wydaję mi się, aby wiele się zmieniło w tej kwestii.\nkobieta, Łódź | 04.07.16, g. 17:00\nmężczyzna, 23 lata, Łódź | 05.08.16, g. 19:13\nMogli wpaść na trop tych kopii, nim tu przybyliśmy i przejęliśmy nad nimi kontrolę.\nTo połączenie, czy przejęcie kontroli?\nPuściła dłoń Redo i znalazła krzesło. Postawiła je obok łóżka, a następnie na nim usiadła.\n“Puściła dłoń Redo, następnie usiadła na krześle koło łóżka” – masz tendencję, do obdarzania własnymi, osobnymi zdaniami rzeczy, które na to nie zasługują ;)\nJakoś tej nocy sen się jej nie imał.\n“Nie mogła spać.” – masz też tendencję do przekombinowywania zdań. Prościej (zazwyczaj) = lepiej.\nJestem w stanie uszanować (bo sam tak robię) zostawianie pola do interpretacji czytelnikowi, ale trzeba to zrobić z wyczuciem (co również mi się nie zawsze udaje). Według mnie tutaj powiedziano o kilka zdań za mało. Nie dużo za mało, ale jednak. Przydałoby się rozwinięcie którejkolwiek z niewiadomych. Dlaczego mają moce? Za co ich ścigają? Czemu na wschód? Co ich ogranicza? W komentarzach wyłapałem, że to debiut – jeśli tak, to według mnie względnie udany.\nZ przykrych rzeczy, które rzuciły mi się w oczy. Po pierwsze prawie za każdym razem, kiedy mówisz o swoich bohaterach, używasz ich imion. To się rzuca w oczy i nawet jeśli jakimś cudem udaje Ci się unikać powtórzeń, to takie natężenie męczy. Staraj się nadawać swoim postaciom tyle cech i tworzyć je na tyle rozbudowanymi, żeby mieć dużo synonimów do określania ich. To mogą być cechy wyglądu, stan w jakim się znajdują (Reda mógłbyś określać przez jakąś część tekstu “rannym” chociażby, a nie ciągle “Redo” i “Redo”), rzadziej charakteru, ale jeśli zrobisz to z głową i nie będzie brzmieć sztucznie, to czemu nie?\nTekst ma cechy debiutu, to znaczy jak już pisałem wyżej – przekombinowanie. Jeśli wpadniesz na pomysł jakiegoś naprawdę ciekawie skonstruowanego zdania, to śmiało, ale nie dokręcaj na siłę, często prościej znaczy lepiej, szczególnie, gdy dopiero zaczynasz zabawę z pisaniem.\nGeneralnie czytało się bez zgrzytów. Bardzo w porządku i zwiastuje przyszłe dobre teksty.\nmężczyzna, Bochnia | 15.08.16, g. 00:46\nWielkie dzięki za obszerną opinię, Skoneczny! Cóż mogę powiedzieć – mea culpa, ze wszystkim się zgadzam. Chociaż nie jest to może debiut w dosłownym tego słowa znaczeniu, gdyż piszę już parę lat, ale to pierwszy skończony tekst od… no, od dawna. ;) Z podekscytowania nie dałem mu poleżeć odpowiednio długo i efekt jest jaki jest. Z perspektywy czasu widzę te wszystkie niedoskonałości i niedociągnięcia, ale nie będę niczego zmieniać – ot, lekcja na przyszłość.


#781: La Quince & Widawa – Rage - Blogowisko.net\nOpublikowany dnia 9 marca 2020 9 marca 2020\nOdbywające się już niedługo Beer Geek Madness może stać pod dużym znakiem zapytania z powodu rozprzestrzeniającego się w Polsce koronawirusa. Niestety, jak dotąd nie było mi dane gościć na tej imprezie. Za każdym razem tego żałuję, bo tracę tym samym okazję do spróbowania wielu ciekawych trunków. Małym wybawieniem w tej kwestii są dla mnie piwa, […]\nArtykuł #781: La Quince & Widawa – Rage pochodzi z serwisu Chmielnik Jakubowy – portal o piwie.\nlifestyle beer geek madness, chili, Chmiel - Świat Piwa, Chmielnik Jakubowy - wieści z kraftu, ciemne, Hiszpania, imperial, imperialny porter, imperialny porter bałtycki, kooperacja, la quince, lager, ostra papryczka, papryczka chili, papryka, Polska, porter bałtycki, porter imperialny, rage, słód jęczmienny, widawa\nPoprzedni Poprzedni post: Wibo Unicorn Tears odżywczy primer i serum do twarzy 2w1\nNastępny Następny post: What about angels?


„Pod taflą” Louise O’Neill – zapowiedź książki | Popbookownik\nStrona główna Newsy Literatura i komiksy „Pod taflą” Louise O’Neill – zapowiedź książki\n„Pod taflą” Louise O’Neill – zapowiedź książki\nKolejna historia o syrence. Ostatnio ten motyw jest dość modny, więc We Need YA musiało zaprezentować nam coś godnego uwagi. Pod taflą ukaże się 31 lipca.\nPoznaj nowe oblicze jednej z najpiękniejszych baśni wszech czasów!\nGłęboko pod taflą zimnego, wzburzonego morza żyje Gaia, syrena, która marzy o świecie bez dworskich zasad i ojcowskich nakazów. Gdy buntuje się po raz pierwszy i wypływa na powierzchnię, spotyka chłopaka, który sprawia, że dziewczyna pragnie dołączyć do jego beztroskiego świata. Ile będzie musiała poświęcić, by spełnić marzenie o wolności i stąpaniu po lądzie? Co się stanie, gdy zabraknie jej odwagi?\nLouis O’Neill pozwala czytelnikowi zagłębić się w świat magicznych istot i trudnych do pokonania barier, które jej postacie mają odwagę przełamywać. Baśń o małej syrence jeszcze nigdy nie była tak aktualna i silna w przekazie. Pamiętaj, nigdy nie pozwól zamknąć się w klatce kłamstw i cudzych przekonań!\nPoprzedni artykułUrszula znaleziona?\nNastępny artykułJordana Brewster pojawi się w najnowszym filmie “Szybcy i Wściekli”?\nŁowczyni serc. „Pieśń syreny” – recenzja książki


You are at:Home»Nowości»Pierwszy lek na zaburzenia erekcji bez recepty\nZ badań*, które w lutym 2016 roku przeprowadziła pracownia GfK Polonia wynika, że ponad 65 proc. mężczyzn cierpiących na zaburzenia erekcji nie konsultuje tego schorzenia z lekarzem.\nNiechęć do przyznania się do problemu wynika często ze wstydu. Mężczyźni traktują sprawność seksualną jako synonim męskości – wielu obawia się kompromitacji w oczach partnerki. Część dopowiada sobie, że spowoduje to zainteresowanie partnerki innym mężczyzną. Zaburzenia erekcji są dla nich „końcem męskości” – stwierdza prof. Zbigniew Lew-Starowicz, seksuolog.\nMisją Grupy Adamed jest odpowiadanie na kluczowe wyzwania współczesnej medycyny i dążenie do poprawy jakości życia pacjentów. Z tych powodów Grupa Adamed, jako pierwsza w Europie i druga na świecie zdecydowała się wprowadzić na rynek lek na zaburzenia erekcji, który będzie dostępny bez recepty.\nW trosce o bezpieczeństwo pacjentów, w każdym opakowaniu, a także w aptekach, dostępne będzie innowacyjne narzędzie diagnostyczne, które pozwoli mężczyźnie określić, czy może on przyjmować MaxOn Active. Będzie to pierwszy tego typu produkt w Polsce. Podobna metoda jest z powodzeniem praktykowana m.in. w Wielkiej Brytanii w przypadku leków na nadciśnienie.\nMaxOn Active jest produktem leczniczym do stosowania doustnego, przeznaczonym do leczenia zaburzeń erekcji. Ma postać białych, powlekanych tabletek, które powinny być przyjmowane na około godzinę przed planowaną aktywnością seksualną. Podstawowa dawka to jedna tabletka, czyli 25 mg substancji czynnej. Po konsultacji z lekarzem i w zależności od reakcji na lek, dawka może zostać zwiększona. Koszt opakowania z dwiema tabletkami wyniesie ok. 30 zł.\n*Badanie przeprowadzone metodą CAWI przez GfK Polonia w lutym 2016 r. Analizą objęto reprezentatywną grupę 600 Polaków w wieku 40-65 lat, u których występowanie problemów z potencją zostało stwierdzone na podstawie odpowiedzi na pytania kwestionariusza IIEF5. Badania dostępne w siedzibie Adamed Sp. z o.o.\nlek na erekcję lek na erekcję bez recepty maxon active sildenafil sildenafil bez recepty sildenafil OCT viagra bez recepty zaburzenia erekcji\n17 lipca 2012 3


Certyfikowany partner Comarch\nśrednie firmy, duże firmy, przedsiębiorstwa produkcyjne\nhandel, dystrybucja, usługi, firma produkcyjna\nTo zintegrowany system ERP kierowany głównie do średnich i dużych przedsiębiorstw: usługowych i produkcyjnych. Te rozbudowane oprogramowanie składa się z elastycznej struktury modułowej dzięki czemu swobodnie można je dopasować do potrzeb danej firmy. Dzięki możliwości rozbudowy systemu o dodatkowe obszary przedsiębiorca może na start uruchomić tylko takie moduły jakich najbardziej potrzebuje nie zamykając sobie jednocześnie drogi do późniejszej rozbudowy systemu.\nProdukcja - MES\nDoskonale dopasowany moduł do Twoich potrzeb wspierający zarówno produkcję seryjną jak i jednostkową, procesową oraz dyskretną. Dzięki Comarch XL usprawnić możesz m.in. procesy okołoprodukcyjne, które są istotne dla samej produkcji np. automatyczne zapewnienie dostępności surowców i półproduktów. Moduł produkcji daje możliwość konfigurowania produktów, a także kontroli produkcji poprzez: automatyczne raportowanie, definiowanie technologii, automatyczne i ręczne harmonogramowanie, rozliczanie, realizację oraz nadzorowanie.\nObejmuje zarówno procesy sprzedażowe jak i zakupowe. Dzięki rozwiązaniu CRM możesz bezproblemowo budować bazę wiedzy o swoich klientach a także generować do nich usystematyzowane działania o różnorodnym charakterze. Moduł wspiera swobodny obrót towarami z zagranicy, zarządzanie pracą zespołów sprzedażowych a także różnorodne scenariusze sprzedażowe zaczynając od działań marketingowo-sprzedażowych przechodząc przez faktyczne zapytanie a kończąc na wystawieniu faktury.\nGospodarka Magazynowa i WMS\nDyspozycje magazynowe powinny być sprawnie realizowane, poziom zapasów stale kontrolowany a pomyłki całkowicie wyeliminowane. Moduł gospodarki magazynowej da Ci pełne wsparcie w szerokim zakresie procesów logistycznych. Dzięki Comarch ERP XL możesz szczegółowo odwzorować strukturę magazynu, dokonasz optymalnego rozmieszczenia towarów, swobodnie będziesz zarządzać magazynami, zaplanujesz pracę magazynierów oraz dokonasz usprawnień transportu. To tylko kilka z wielu usprawnień w Twojej firmie które uzyskasz dzięki oprogramowaniu.\nTo moduł dający wiele więcej niż standardowa ewidencja zdarzeń gospodarczych pod rozliczenia podatkowe. Oprogramowanie pozwala na agregację i analizę danych dostarczając zawsze aktualne informacji o kondycji Twojej firmy. Z Comarch ERP XL zyskasz stały monitoring kosztów, kontrolę nad podatkiem VAT i CIT, szeroką paletę form płatności, (historyczne, teraźniejsze oraz planowane) dane o płynności finansowej, obsługę wielu walut oraz produktów finansowych. Moduł ten to wygodne narzędzie dla: raportowania, ewidencjonowanie, amortyzacji środków trwałych. Wybierając Comarch ERP Altum będziesz mieć zgodny z obowiązującymi przepisami najwyższej klasy program do obsługi księgowo-finansowej Twojego przedsiębiorstwa.\nAnalizy i raporty dają możliwość uzyskania zawsze aktualnych informacji o kondycji Twojej firmy przez co będziesz mógł podejmować właściwe decyzje biznesowe w oparciu o rzetelnie zgromadzone dane. Z Comarch Altum otrzymasz kompleksowy controlling obejmujący wiedzę o każdym obszarze Twojej działalności. Otrzymasz także dostęp do Comarch Business Intelligence Point dzięki czemu analizy, controlling oraz zarządzanie staną się prostsze, szybsze i skuteczniejsze.\nProcesy i obieg dokumentów w Twojej firmie staną się w pełni uporządkowane. Elektroniczna forma dokumentów pozwoli na znaczne oszczędności: miejsca, papieru oraz tonerów. Elektroniczny sprawny proces akceptacji oraz automatyzacja obiegu dokumentów zaoszczędzi czas wielu osobom w Twoim przedsiębiorstwie. Możliwość pracy za pomocą aplikacji mobilnej jest niezwykle sprawne i wygodne. Dzięki aplikacji na smartfony i tablety, podczas delegacji, możesz akceptować dokumenty zdalnie nie blokując przedsiębiorstwa. Oprogramowanie umożliwia także szybkie i przejrzyste modelowanie procesów biznesowych oraz pełną kontrolę efektywności pracy w firmie.\nAplikacja pozwala na pracę z każdego miejsca na ziemi. Dzięki oprogramowaniu praca w firmie czy też zarządzanie jej zasobami stają się prostsze i sprawniejsze. W ramach pracy mobilnej można korzystać z następujących segmentów oprogramowania: Comarch Mobile Zarządzanie, Comarch Mobile Sprzedaż, Comarch WMS Zarządzanie, Comarch WMS, Magazynier, Comarch Mobile Serwis, Comarch ERP e-Pracownik, Comarch Mobile DMS.\nTen moduł pozwala na ewidencjonowanie i realizację zleceń serwisowych zarówno dla podmiotów zewnętrznych (np. w ramach obsługi posprzedażowej), jak i w obrębie własnym przedsiębiorstwa (np. w ramach utrzymania ruchu). System umożliwia stacjonarne i mobilne: planowanie, realizację i monitorowanie zleceń serwisowych. Oprogramowanie umożliwia także ewidencjonowanie i monitorowanie serwisowanych urządzeń.\nWraz z tym modułem uzyskasz w pełni zintegrowane narzędzie ERP dające kompleksowe wsparcie kadrowo-płacowe umożliwiające elektroniczną obsługą szeroko pojętych deklaracji.\nE-Commerce który umożliwia wielokanałową sprzedaż nakierowaną zarówno na klientów detalicznych (comarch e-Sklep.pl, wszystko.pl) jak i klientów biznesowych (Comarch B2B, wszystko.pl).\nTo elektroniczna wymiana dokumentów, umożliwiająca bezpieczną i efektywną wymianę danych w łańcuchu dostaw. Dzięki aplikacji Twoja firma rozpocznie bezproblemową komunikację elektroniczną ze swoimi partnerami, której nie staną na drodze ani obszar geograficzny, ani zaawansowanie technologiczne twoich partnerów.\nUmożliwia współdzielenie i archiwizację danych zapewniając im pełne bezpieczeństwo oraz dostęp mobilny 24h na dobę.\nNasi doradcy chętnie\nodpowiedzą na Twoje pytania.\nPobierz demo Comarch ERP Optima, najlepszy program dla firm, łatwy w obsłudze i zgodny z przepisami\n→Comarch ERP Optima\n→Comarch ERP XL\n→Comarch ERP Altum


Start / Artykuły / Dyrektywa RoHS a kwestie planowanego postarzania produktu /\nDlaczego urządzenia się psują\nPrędzej czy później nawet najwłaściwiej eksploatowane urządzenie, na skutek choćby zużycia czy zmęczenia materiału, może ulec awarii – i z tym liczyć się należy (nawet Centennial Light, żarówka działającej z niewielkimi przerwami od 1890 roku pewnie kiedyś zgaśnie…). Zatem Wszystko jest kwestią odpowiedniej perspektywy czasowej, która jednak ostatnio wydaje się ulegać skróceniu. Paradoksalnie, wraz z postępem technologicznym urządzenia wydają się żyć coraz krótszym życiem. Patrząc z perspektywy wyśrubowanych wymagań i warunków pracy urządzenia może wydawać się to zrozumiałe – coraz większa miniaturyzacja, coraz mniejsze obudowy, coraz wyższe temperatury pracy wpływają na wzrost awaryjności bardzo delikatnych podzespołów. Czy jednak nie odgrywają roli także inne czynniki?\nPlanowane postarzanie produktu (planned obsolescence) jest strategią producentów polegającą na odpowiednim projektowaniu towarów aby miały one ograniczony czas działania, po czasie tym stawały się niesprawne, a ich serwisowanie okazywało się nieopłacalne. Poczynania takie maja wymusić nabywanie nowych produktów i przynosić firmom planowane zyski. Oczywiście żaden z producentów nie przyznaje się do tego typu działań, oficjalnie nawet temu zaprzeczając. Historia zna jednak takie procedery: w 1924 roku Philips, Osram i GE utworzyły kartel zawiadujący produkcją i sprzedażą żarówek mający na celu obniżenie ich żywotności do maksymalnie 1500 godzin pracy (w latach 40 limit obniżono do 1000).\nOczywiste jest, iż żadnemu wytwórcy nie opłaca się wyprodukować rzeczy niezniszczalnej. Jednak obecnie okresy życia urządzeń zdają się być szczególnie krótkie, co ma wpływ na marnotrawstwo zasobów i degradacje środowiska (rosnące góry elektro-śmieci i zużycie energii w przypadku recyklingu), na co zwracają uwagę środowiska ekologów. Z raportu sporządzonego w 2013 roku w na zlecenie partii Związek 90/Zieloni wynika, iż straty z tego tytułu wynoszą w Niemczech kilka miliardów euro rocznie. Oczywiście jak w przypadku każdych badań ważną rolę pełni zleceniodawca – trudno oczekiwać aby opłacający proces badawczy otrzymał wyniki niezgodne z jego oczekiwaniami. Niemniej jednak, choć można dywagować nad rzędem wielkości prezentowanych liczb, raport skłania do refleksji.\nStrategie związane z planowym postarzaniem produktu związane są m.in. z instalowaniem części wrażliwych na ciepło w miejscach gdzie wysokie temperatury to codzienność (zmywarki), montowaniem niewymiennych baterii (smartfony), instalowaniem oprogramowania uniemożliwiającego pracę urządzenia po upływie określonego czasu (drukarki), używanie materiałów niskiej jakości w miejscach narażonych na intensywne zużycie lub uszkodzenia mechaniczne (przewody słuchawek).\nObniżenie jakości ma jednak swoja drugą stronę, o której gwoli ścisłości wspomnieć należy – są nią domniemane korzyści konsumentów wynikające z takiej filozofii życia produktu, podkreślane przez niektórych komentatorów. Zwiększenie awaryjności odbywa się kosztem obniżenia jakości produktu, które idzie w parze ze spadkiem cen towarów. Stosując gorsze podzespoły można wyprodukować tańsze urządzenia, co jest korzystne dla wszystkich, nie tylko mniej zamożnych użytkowników. Częsta rotacja sprzętu to korzystanie z coraz to nowszych generacji urządzeń zapewniających większą funkcjonalność i energooszczędność, często także bezpieczeństwo (samochody). Z pewnym przekąsem można by także wspomnieć o wzroście PKB napędzanym przez konsumpcję i korzyściach z tego płynących dla wszystkich, nawet tych konsumujących niewiele.\nZ kwestiami planowanego postarzania niektórzy wiążą także rozporządzenia zawarte w europejskiej dyrektywie RoHS z 2006 roku. Choć oponenci zaliczą ich do grona zwolenników spiskowych teorii, warto zwrócić uwagę na kilka kwestii związanych z awaryjnością urządzeń elektronicznych w jej kontekście – wszelkie spiski i spekulacje pozostawiamy na boku.\nDyrektywa RoHS 2011/65/EU reguluje wykorzystywanie przez przemysł elektroniczny substancji uważanych za niebezpieczne. Surowce szkodliwe wymienione w dyrektywie to głównie metale ciężkie: ołów, kadm, rtęć, chrom oraz bromowane środki przeciwpalne – polibromowane bifenyle oraz polibromowane etyle difenylowe. Szczególnie istotny dla przemysłu elektronicznego i omawianej kwestii długości życia produktu jest tutaj ołów, którego zakaz stosowania wnosi zdaniem niektórych sporo niepewności odnośnie długiej i bezawaryjnej pracy urządzeń elektronicznych. Pierwiastek ten stosowany był jako komponent stopów lutowniczych (cynowo-ołowiowych) nadając spoiwom odpowiedniej trwałości, posiadając przy tym dobre parametry temperaturowe (niska temperatura topnienia spoiwa zabezpiecza elementy przed przegrzaniem podczas procesu lutowania) oraz ekonomiczne (stopy tego typu są tańsze).\nZ lutowaniem w technologii bezołowiowej wiążą się pewne trudności. Rozpływ lutowia wymaga wyższych temperatur, cechuje się kulkowaniem związanym z większym napięciem powierzchniowym oraz możliwością wystąpienia tzw. wąsów cynowych (tin whiskers) – powstających wraz z upływem czasu igłowych struktur wyrastających na powierzchni spoiwa i powodujących zwarcia. Zagrożenie stanowi także tzw. zaraza cynowa, rodzaj przemiany strukturalnej (alotropowej), której poddana jest cyna w niskich temperaturach – cyna biała zamienia się w szarą, która staje się krucha i odpada od powierzchni elementów łączonych. Obecność ołowiu, który jest w stopie lutowniczym inhibitorem uniemożliwia dokonania takiej przemiany. Ponadto spoiwo bezołowiowe jest matowe, o nieco ziarnistej powierzchni – jest to powodem utrudnionego wykrywania przerw w połączeniach, czyli tzw. zimnych lutów. Innymi słowy spoiwa bezołowiowe cechuje niższa lutowność w porównaniu do połączeń wykonywanych z użyciem ołowiu.\nWydaje się, iż w przypadku elektroniki konsumenckiej wyżej wymienione czynniki można uznać by za mało istotne – prawdopodobnie urządzenia tego sektora szybciej będą wychodzić z użycia ze względu na technologiczne starzenie niż awarie w efekcie wadliwych połączeń. Niemniej jednak w przypadku elektroniki medycznej, gdzie okres eksploatacji urządzeń bywa znacznie dłuższy, tego typu mankamenty mogą stanowić poważny problem.\nZmiany wywołane dyrektywą motywowane są przez ustawodawców dbałością o środowisko, ołów bowiem należy do tzw. neurotoksyn, szczególnie niebezpiecznych trucizn powodujących nieodwracalne uszkodzenia mózgu. Ołów używany podczas lutowania jest rozproszony w ogromnej liczbie elektrośmieci i tym samym trudny do odzysku – co jest zasadniczym powodem chęci wyłączenia z użycia tego pierwiastka za pomocą omawianej dyrektywy, nie zaś ogólna ilość ołowiu zużywana przez przemysł elektroniczny, która w liczbach bezwzględnych jest niewielka i wynosi 0.5% światowego zużycia.\nJednak zasadność tej dyrektywy jest często kwestionowana. Zwraca się uwagę na fakt, iż jej ustalenia dotyczą bowiem jedynie państw członkowskich UE; w Stanach Zjednoczonych nie istnieją analogiczne regulacje dotyczące całego obszaru USA – występuje jedynie kilka stanowych aktów ustawowych. W związku z tym nie są to kompleksowe próby rozwiązania problemu i jak zwracają uwagę liczni komentatorzy, służyć mogą pewnym partykularnym interesom, do których zaliczają porozumienie z przemysłem elektronicznym mające na celu programowe skracanie życia produktu.


🐾 Aby powstrzymać szczekanie, musisz to wiedzieć - 2020\n5 przydatnych wskazówek dla każdego psa właściciela\nDawanie tego codziennemu Akita może pomóc złagodzić bolesne alergie skórne\nAby powstrzymać szczekanie, musisz to wiedzieć\nSzczeka jedna z najczęstszych skarg na psy od właścicieli i osób nie będących właścicielami. Może być głośny, nieprzerwany i przenikliwy. Nawet najbardziej kochający właściciel zastanawiał się, jak wyglądałoby życie bez psa z powodu szczekania, które po prostu się nie skończyło.\nBranża produktów zwierzęcych wykorzystała ten problem, sprzedając wszelkiego rodzaju tak zwane urządzenia treningowe lub narzędzia do zarządzania, aby pies był spokojny. Obiecują, że przestaną szczekać „łatwo” i „na dobre”. Większość z nich jest ostra, nie działa i / lub trwa tylko przez chwilę. Na przykład, gdy wypchana zabawka może utrzymywać psa w spokoju przez około pół godziny (szczytów), gdy tylko będzie pusta, pies wznowi swoją piosenkę. Podobnie e-obroże działają tylko wtedy, gdy są włączone. Zapomnij o tym, a twój pies będzie szczekał do serca. Ponadto, jeśli posiadasz gospodarstwo wielodzietne, jedno z nich może zostać skorygowane o błąd innej osoby.\nMoże być trudno powiedzieć, jakiego rodzaju kory używa twój pies. Poszukiwanie profesjonalnej pomocy pozwala zaoszczędzić czas, frustrację i pieniądze\nAby przestać szczekać, musisz znać przyczynę. Psy nie tylko szczekają, by szczekać bardzo często - zwykle za tym kryje się samonapędzający się powód. Dowiedz się, co to jest, i możesz rozpocząć program szkolenia i zarządzania, który rzeczywiście będzie działał.\nJest kilka typowych szczęk, na które narzekają większość właścicieli psów:\nPopyt na szczekanie. Żądanie szczekania jest wtedy, gdy pies szczeka na ciebie, aby dostać coś, czego chce: uwagę, jedzenie, zabawkę, wyjście na zewnątrz lub na spacer itp.Zazwyczaj rozwija się, gdy szczeniak dojrzewa i nie nauczył się jeszcze samokontroli. Są sfrustrowani i szczekają. Właściciele dobrych intencji poddają się, ponieważ jest uroczy (on spytał dla zabawki!) lub „tylko po to, by był cichy”. W obu sytuacjach właśnie wzmocniłeś swojego psa na szczekanie na żądanie i stanie się to bardziej iz większym entuzjazmem teraz, gdy on wie, że działa.\nRozwiązanie. Szczekanie popytu może być jednym z najłatwiejszych do pozbycia się, ale wymaga cierpliwości. Po prostu zignoruj swojego psa, kiedy szczeka (na początku będzie to bardzo trudne, ponieważ szczekanie pogorszy się, zanim będzie lepiej). Potem, jak tylko będzie cicho, daj mu to, czego chce. Dowie się, że szczekanie nie jest tym, jak prosić o rzeczy.\nAlert szczekanie. Alert szczekanie jest, gdy pies w domu szczeka na dźwięki i / lub ludzi, którzy przychodzą do domu. Podczas gdy twój pies prawdopodobnie czuje, że to jej zadanie, abyś była bezpieczna, jeśli twój pies szczeka na każdy dźwięk, który słyszy, możesz zacząć czuć się jak w areszcie domowym własnego psa.\nRozwiązanie. Istnieje kilka metod, które możesz próbować zmusić psa do ograniczenia alarmu, w zależności od celów. Jeśli chcesz, aby szczekał jeden lub dwa razy, a następnie zatrzymał się, możesz spróbować nauczyć „cichej” wskazówki, choć może to być trudne, ponieważ synchronizacja jest niezwykle ważna. Możesz też nauczyć psa zachowania, takiego jak „idź do łóżka”, gdy usłyszysz dzwonek lub pukanie. Następnie twój pies ma zadanie (w tym przypadku pójdź do łóżka, połóż się i zostań) zamiast stać przy drzwiach i szczekać.\nReaktywne szczekanie. Reaktywne szczekanie jest tym, co robią psy na smyczy, kiedy widzą innego psa, samochód, osobę, kota itp. Jest zwykle wybuchowe, a następnie rzuca się i czasami warczy. Niektóre psy robią to również w samochodzie, na podwórku itp. Jest wiele powodów, dla których pies może zareagować (agresja, strach, ochrona itp.) I nie ma sposobu, aby wiedzieć na pewno, dlaczego twój pies reaguje ... i nie robi tego. t ważne. Liczy się to, że twój pies to robi i musisz to zatrzymać.


Przydatne w połączeniu z aromaterapią masażu\nPrzydatne w połączeniu z aromaterapią masażu uwalnia endorfiny i kwasu mlekowego, zwiększa elastyczność tkanek, krwi i limfy, przyspiesza proces detoksykacji. Miły szczegół: z oleju masażu skóra staje się miękka i jedwabista. Wypróbuj następujące produkty: ożywczy olejek do masażu ekstraktu bergamotki z Body Shop, zmiękczenia oleju ze skutkiem od antystresowy, masaż kremem Dermalogica dla rozluźnienia Body Shop.\n1. osoba — masaż relaksacyjny: stosować olej z lekkimi ruchami okrężnymi, staraj się nie rozciągać skóry. Następnie zmyć ciepłą wodą.\n2. Masaż antycellulitowy biodra, pośladki i nogi. Przechowywać w lodówce (lub ogrzewanie opcjonalnie) duża łyżka, smarować kremem. Masować pośladki łyżka intensywne ruchy koliste, najpierw — od środka do boków, a następnie — od dołu do góry. Do masażu nóg i bioder, pamiętam tę prostą zasadę: wewnętrzną stronę uda wyrabiania ruchy od dołu do góry, zewnętrznego — wręcz przeciwnie.\n3. pleców, szyi, ramion, barku\nUżyj elektromechaniczny masażysta i lepiej ze swoim bliskim przyjacielem i posiada użyteczną techniką ogólne wraz z masażem i aromaterapią twoje zabiegi spa będzie miły wykończenie niespodzianka.\nNasze ciało w połowie składa się z wody. Odwodnienie — jedną z przyczyn przedwczesnego starzenia. Wody poprawia krążenie krwi, przyspiesza odtruwanie stabilizuje system odpornościowy i nerwowy. Wszystkie główne technologie spa oparte na wykorzystaniu wody — świeże hydroterapii, thalassoterapii — Maritime i Balneoterapia — wody mineralnej.\n1. Relaksująca wanna\nZanurz się w ciepłe, wygodne wodą temperatury ciała. Pod głowicą dołączyć pad lub mały ręcznik skręcone. Nie kłam w wannie więcej niż 20-30 minut, w przeciwnym razie możesz czuć osłabienie. Pisanie do kąpieli:\n3 łyżki soli morskiej z naturalnych minerałów.\n3-4 krople olejku rozpuszczonego w łyżeczką miodu. Wymieszać wodę ręcznie usunąć folię z powierzchni.\n1 litr świeżego mleka lub jogurtu — po kąpieli skóra staje się wyjątkowo miękka i jedwabista. 400-500 g kosmetyczny biały lub niebieski gliny — uzyskać efekt kąpiel błotna.\nKąpieli w spa nie jest używane — naturalne substancje pieni się lekko.\nDla większego wpływu na dalszych procedur lepszych do pary. Wpisać w kąpieli gorącej wody (około 43 ° C), podczas gdy wisi na górnym uchwycie prysznica płynąć z parującej wody. Zamknij drzwi szczelnie wypełniony do pary z łazienki — dom «Hamam» jest gotowy! Teraz dodać sól morska i moczyć przez 10 minut w gorącej wodzie.\nWhirlpool poprawia sztywność i elastyczność skóry, pomaga w leczeniu depresji, bezsenności, nadciśnienia, a ponadto jest użyteczny w zwalczaniu cellulitu. Poczuj urok i jacuzzi może być w domu dzisiaj, wielu producentów produkuje łaźnię, wyposażone z systemem hydromasażu. Bardziej zaawansowana wersja — hydro za pomocą fal ultradźwiękowych, które dodatkowo zwiększają efekt tonik. Alternatywnie, można użyć specjalnego głowy prysznic z masażem.\nTajemnice zabiegów jest niemożliwe bez aromaterapii. Olejki eteryczne mają właściwości antybakteryjne, przeciwgrzybiczne i przeciwwirusowe. Olejek z mięty pieprzowej stymuluje przepływ krwi, lawendy i rumianku łagodzą podrażnioną skórę, brzoza oleju poprawia drenaż limfatyczny, olejek z bergamotki — dobry antyseptyczne — leczy trądzik i inne choroby skóry. Najbardziej uniwersalne — olejki cytrusowe: pomarańcze, cytryny, grejpfruty, mandarynki — działanie tonizujące i stworzyć odpowiednie są dla każdego.\n1. Wybierz kosmetyki na bazie naturalnych olejów, to najlepiej nie używać sztucznych aromatów.\n2. Kupuj tylko naturalne olejki eteryczne w sposób rzetelny i zaufanych firm, aby nie popaść w fałszywe.\n3. Stosuje się olejki eteryczne, na skórę lub włosy tylko w postaci rozcieńczonej (są zbyt skoncentrowane)! Maksymalna dawka — 3-4 krople do słoja lub rurki produktów firmy kosmetycznych. Dodaj olejku, na przykład, żel pod prysznic, balsam do ciała, szampon, itp\n4. Napełnić pokoju ulubiony zapach w trakcie zabiegów: dodaj 5-6 kropli olejku w aromakurilnitsu. Ważne jest, że smak był słodki i przyjemny — silne zapachy będą zakłócać wypoczynku.\nCo do zewnętrznych znaków, aby określić rozmiar męskości\nSałatka z goutweed\nGęś w plasterki pieca\nJak pokazać dziewczynie, że chce być jej chłopakiem?\nDzika róża galaretki


„Kyczera” laureatem prestiżowego festiwalu w Żywcu Legnica | tuLegnica.pl\nPaweł Jantura 04/08/2019 11:17\nZa zaprezentowanie specyfiki łemkowskiego obrzędu weselnego, Łemkowski Zespół Pieśni i Tańca "Kyczera", pod kierownictwem Jerzego Starzyńskiego z Legnickiego Centrum Kultury, zdobył wyróżnienie podczas 50. Festiwalu Folkloru Górali Polskich w Żywcu.\nPodczas festiwalu, który odbywał się w ramach 56. Tygodnia Kultury Beskidzkiej (w dniach 27 - 30 lipca) na scenie żywieckiego amfiteatru Pod Grojcem wystąpiło 27 zespołów góralskich.\nJury postanowiło przyznać główną nagrodę - Złote Żywieckie Serce - zespołowi Wierchy z Milówki, za program "Odpust w Przyłękowie". Srebrne Żywieckie Serce przypadło zespołowi Mystkowianie za program "Zabawa w karczmie", natomiast Brązowe Żywieckie Serce otrzymał zespół Oldrzychowice z czeskiego Zaolzia, za program "Kolyndowani u Taciny".\nJury przyznało też nagrody tym zespołom, które najlepiej zaprezentowały poszczególne elementy swoich programów. I w tym właśnie gronie znalazł się Łemkowski Zespół Pieśni i Tańca "Kyczera". Jurorom ogromnie spodobała się ta część prezentacji Kyczery, podczas której artyści pokazali specyfikę łemkowskiego obrzędu weselnego.\nWręczenie nagród odbędzie się w niedzielę (4 sierpnia), podczas finałowego koncertu 56. Tygodnia Kultury Beskidzkiej w żywieckim amfiteatrze.\nFOT. archiwum "Kyczery"\n„Kyczera” laureatem prestiżowego festiwalu w Żywcu komentarze opinie


Poduszka Ozdobna Aluro Home. Kup online w dobrej cenie! - Lawendowy Kredens\n> Dodatki>Dodatki do salonu>Poduszki i poszewki>Poduszka Ozdobna Aluro Home\nPoduszka Ozdobna Aluro Home\nCzas wysyłki: 1-6 dni\nPoduszka ozdobna od firmy Aluro w czarne grochy z napisem HOME SWEET HOME!\nMateriał: bawełna, wypełnienie poliestrowe\nPoduszka ozdobna od firmy Aluro jest bawełniana i z wypełnieniem poliestrowym. Poduszka jest w kolorze białym ze złoto-czarnymi elementami. Na przodze poduszki występują urocze grochy i napis w języku angielskim w złotej ramie. Poduszki ozdobne ocieplą wnętrze niejednego pomieszczenia. Jeśli szukasz ciekawego akcentu na łóżku to polecamy poduszkę z naszej oferty!\nPoduszki Ozdobne HOME Czarne\nPoduszki Ozdobne BICYCLETTE Czarne\nPoduszki Ozdobne CARTE POSTALE Szare\nPoduszki Ozdobne CARTE POSTALE\nPoduszki Ozdobne FRENCH\nPoduszki Ozdobne HOME Szare\nPoduszki Ozdobne HOME\nPoduszki Ozdobne CAFE BAR Szare\nPoduszki Ozdobne Marynistyczne Homar\nPoduszki Ozdobne Aluro Veramodotti 5\nPoduszki Ozdobne Aluro Veramodotti 1\nPoduszki Ozdobne Beżowe Home\nPoduszki Prowansalskie Beżowe 2\nPoduszka Belldeco Etno 9\nPoduszki Ozdobne Beżowe Carte Postale\nPoduszki Ozdobne JARDIN Szare\nPoduszki w Stylu Marynistycznym Granatowe 2\nPoduszki Dekoracyjne JARDIN\nPoduszki Ozdobne Beżowe Cafe Bar\nPoduszki Ozdobne PARIS Szare\nPoduszki Dekoracyjne Szare BICYCLETTE\nPoduszki Ozdobne MADAME Szare\nPoduszki Dekoracyjne Szare JARDIN\nPoduszki w Stylu Marynistycznym 2\nPoduszki w Stylu Marynistycznym 1\nPoduszki Dekoracyjne Szare FRENCH\nPoduszki w Stylu Marynistycznym Szare 1\nPoduszki w Stylu Marynistycznym Szare 2\nPoduszka z Renferem


12 najlepszych noclegów w pobliżu Synagogi Tempel w Krakowie, noclegi Synagoga Tempel w Krakowie - Meteor\nStrona główna Synagoga Tempel w Krakowie\nNoclegi w pobliżu Synagogi Tempel w Krakowie\nJedną z bardzo znanych synagog w Krakowie jest Synagoga Tempel. To jedna z czterech czynnych synagog w tym mieście. Została ona umiejscowiona na Kazimierzu, przy ulicy Miodowej. W synagodze tej obecnie bardzo rzadko odbywają się nabożeństwa, częściej mają tu miejsce koncerty i różne wydarzenia kulturalne. Czasem odbywają się w niej wykłady akademickie czy spotkania z słynnymi osobami. Synagoga ta ma przydomek Postępowej z powodu swojego wystroju i roli, którą pełni.\nSynagoga została wybudowana w 1862 roku. Jej budowa była możliwa dzięki Stowarzyszeniu Izraelitów Postępowych i Towarzystwu Religijno - Cywilizacyjnemu, którzy byli jej inicjatorami. W 1868 roku synagoga została znacznie rozbudowana, zmieniono jej wystrój i dodano do niej wiele nowych elementów i zdobień. Kolejna, ostatnia przebudowa, nastąpiła w 1924 roku. W czasie II wojny światowej synagoga została poważnie zdewastowana. Hitlerowcy urządzili w niej swój magazyn, pokradli też najcenniejsze dobra. W części świątyni zorganizowano stajnie dla koni Niemców, co było ostatecznym upokorzeniem Żydów. Mimo, że po wojnie wznowiono w tym miejscu nabożeństwa, to jednak nie było to już to samo miejsce. Renowacje podupadłej synagogi zainicjowano w 1994 roku.\nBudynek ma styl neorenesansowy i został zbudowany na planie prostokąta. Front budynku jest niezwykle okazały oraz bogato zdobiony. Ciekawym elementem dekoracyjnym jest umieszczony na czarnej tablicy dekalog, który znajduje się nad wejściem do synagogi. W oknach znajdują się barwne witraże, przez które w słoneczną pogodę wpada piękne, kolorowe światło. Najbardziej efektowna jest główna sala modlitewna. W niej znajduje się najwięcej zdobień, stiuków, ornamentów, rzeźb i malowideł. Malowidła mają charakter orientalny, jest tu szczególnie dużo kwiatów. Ważnym elementem wystroju jest Aron ha-kodesz – wykonany z białego marmuru i mający dosyć pokaźne rozmiary. Wewnątrz synagogi znajduje się kilka tablic pamiątkowych w języku polskim i hebrajskim.\nGodziny otwarcia: poniedziałek – piątek i niedziela 10.00-18.00. W soboty obiekt jest nieczynny. Ceny biletów: normalny 5 zł, ulgowy 2 zł.\nPolecane obiekty w pobliżu Synagogi Tempel w Krakowie


Regulamin i warunki |\nGra ucieczka na zewnątrz\nUcieczka w hotelach\nRegulamin / Polityka prywatności.\nEnigma Escape Experience zastrzega sobie prawo do przechowywania i przetwarzania wszelkich danych osobowych osób odwiedzających tę stronę internetową w zakresie niezbędnym do jej prawidłowego funkcjonowania i rozwoju, jak również może je wykorzystywać w celach reklamowych. Głównym powodem, dla którego prosimy o Państwa dane osobowe jest zarządzanie Państwa rezerwacjami online, co zapewnia najlepszą możliwą obsługę. Wykorzystujemy również Państwa dane osobowe do kontaktowania się z Państwem i informowania o specjalnych i nowych ofertach. Ponadto, ze względów bezpieczeństwa, zbieramy informacje o Państwa komputerze, takie jak adres IP, przeglądarka i język, z którego Państwo korzystaliście.\nMożemy korzystać z usług dostawców, aby przetwarzać dane osobowe w naszym imieniu. Przetwarzanie to odbywa się w różnych celach, w tym do wysyłania materiałów promocyjnych. Dostawcy zewnętrzni są związani warunkami poufności i nie mogą wykorzystywać Państwa danych osobowych do innych celów.\nZgodnie z europejskimi przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych, stosujemy odpowiednie procedury, aby zapobiec nieupoważnionemu dostępowi do danych osobowych i ich niewłaściwemu wykorzystaniu.\nOdwiedzający zastrzega sobie prawo do informacji lub sprzeciwu wobec dalszego przetwarzania danych zgodnie z art. 13 ustawy 2472/97 o ochronie danych osobowych.\nW każdej chwili mają Państwo możliwość skorzystania ze wszystkich praw przysługujących Państwu na mocy przepisów prawa w zakresie przetwarzania danych osobowych, wysyłając odpowiednie żądanie na adres formularza kontaktowego.\nCookies to małe pliki informacyjne, które są wykorzystywane przez przeglądarki i pomagają w lepszym funkcjonowaniu strony internetowej, umożliwiając jej rozpoznanie preferencji użytkownika przy każdym ponownym odwiedzeniu strony.\nW Enigmie występują następujące rodzaje takich plików:\nCookies funkcjonalności: Pozwalają na sprawne działanie strony\nAd Cookies: Umożliwiają wyświetlanie spersonalizowanych reklam w innych witrynach internetowych lub aplikacjach w oparciu o działania użytkownika na podłączonych komputerach i urządzeniach.\nPliki cookie dotyczące preferencji: Umożliwiają wyświetlanie użytkownikowi spersonalizowanych treści.\nStatystyki Cookies: Pomiar ruchu i zachowań użytkowników.


Wycieczka klasy II Al do biblioteki PAN\n8 marca p. Anna Bracik i p. Agnieszka Warot zorganizowały wycieczkę klasy II AL do biblioteki PAN. Uczniowie mieli między innymi możliwość obejrzenia cennych zbiorów specjalnych, w tym unikatowych dokumentów związanych z historią Conradinum.\nRebel w Conradinum – i wszystko gra!\n14 marca, czyli w Dzień Liczby Pi długa przerwa w Conradinum należała do miłośników gier logicznych. Dzięki firmie Rebel www.rebel.pl z Gdańska otrzymaliśmy kilkanaście gier, nad którymi pochyliły się najtęższe umysły z naszej szkoły. Abalone, Cortex czy projekt GIPF – te gry przeniosły Conradinowców w świat logicznego abstraktu. Innymi słowy – długa przerwa z przyjemnym i pożytecznym.\nDziękujemy firmie Rebel, a zwłaszcza p. Magdalenie Jedlińskiej i p. Kamilowi Adamczykowi za użyczenie gier i mamy nadzieję, na dalszą owocną współpracę:)\nTurniej Matematyczny klas pierwszych w Dniu Liczby Pi\nW środę 14 marca czyli właśnie 3.14 Conradinowcy świętowali Dzień Liczby Pi. Organizatorami byli p.Iwona Żychowicz, p.A.Urbańska-Gruczka oraz Samorząd szkolny. Tego dnia klasy pierwsze wzięły udział w Turnieju Matematycznym oraz w wielu mniej lub bardziej poważnych potyczkach matematycznych. Uczniowie m. in. rozwiązywali quiz o liczbie Pi, rysowali karykaturę swojego nauczyciela matematyki... I tak Jakub Gojtowski z klasy IBT zapamiętał w ciągu pięciu minut najdłuższe rozwinięcie liczby pi (28 cyfr po przecinku), a klasa 1AT wykazała się spostrzegawczością i talentami artystycznymi. Która z klas zdobyła najwięcej punktów w quizie o Liczbie Pi dowiecie się w najbliższy poniedziałek:)\nNa długiej przerwie łamaliśmy sobie głowy nad licznymi planszówkami, których użyczyła nam firma Rebel z Gdańska. Oto kilka zdjęć z tego matematycznego święta.


Zakątek Anety: stycznia 2016\nJak porozumiewacie się ze swoimi dziećmi? Moja córka ostatnio przez sms ;-).\nNie najezdziła się zbytnio na zajęcia po przerwie świątecznej, była w czwartek i piątek, a dziś nie przyjechał bus. Ile było lamentu i łez z rana to już nie będę opisywać. Nawet po telefonie z ośrodka, żeby nie czekać bo bus dzisiaj nie wyjechał, jeszcze przez dłuższy czas siedział przy oknie i wyglądała czy aby nie jedzie. Dała się w końcu udobruchać obietnicą, że jak jutro nie będzie busa to zawiozę ją samochodem i poszła do swojego pokoju. I właśnie z pokoju za chwilę dostałam smsa "zrub kawe". Dziecko nowoczesnej technologi ;-).\nTak w ogóle to u nas w końcu prawdziwa zima, taka ze śniegiem. Nawet piesek się cieszy.\nAutor: Grażyna o 11:32 2 komentarze:\nWitamy w Nowym Roku. Co ciekawego u Was? U nas po staremu, bez rewelacji ale i bez sensacji. Aneta miała długą przerwę świąteczną w dojazdach do ŚDSu, wynudziła się jak mops, ale nareszcie od 7 stycznia wróciła na zajęcia, co uszczęśliwiło ją niezmiernie.\nZ Nowym Rokiem nowe plany, a może lepiej zabrzmi kontynuacja starych. Dalej marzy nam się turnus rehabilitacyjny w 12 Dębach, co z tego wyjdzie, zobaczymy, na razie to sfera marzeń. Już wiemy, że na dofinansowanie z PCPR nie mamy co liczyć. Dostaną je tylko dzieci i jadący na rehabilitacje po raz pierwszy w życiu. Muszę też wykonać kilka telefonów do rejestracji w przychodniach i już się boję jakie terminy usłyszę. I jeszcze dokleić podeszwę wyrównującą do kilku par butów dla Anety, skrót nogi trzeba wyrównywać bo kolano szwankuje coraz bardziej.\nTo tak na dziś. Pomijając fakt, że od półtora roku u nas w domu ciągle remont, spokojnie się zapowiada. Oby.


Intel AX200NGW - Network cards - Openitforum.pl\nUPC Giga Connect i Intel 9260 = 560 Mb/s\nMam szybką kartę WiFi Intel 9260, która pozwala łączyć się z siecią bezprzewodową z prędkością do 1730Mbps, działa na częstotliwościach 2,4 GHz oraz 5 GHz, obsługuje WiFi AC. Wspiera MU-MIMO 2x2 (wave 2).\nNa stronie reklamowej UPC zamieściło informacje: "Modem Giga Connect Box to nowoczesny modem obsługujący najnowszy standard sieci wifi: 802.11 ac Wave2, który pozwala na bezprzewodową transmisję danych z prędkością do 1,3 Gb/s."\nZrozumiałem tą treść reklamową tak, że w konfiguracji routera UPC dla częstotliwości 5 GHz będzie "Szerokość kanału" 160 MHz, inaczej skąd taka prędkość transmisji jak w reklamie 1,3 Gb/s ?\nJest jednak inaczej - maksymalny szerokość kanału to 80 MHz (https://www.upc.pl/pdf/upc_instrukcja_giga_connect_box.pdf)\nMaksymalnie co mogłem wyciągnąć na maksymalnej szerokości kanału 80 MHz tego routera to ~560 Mb/s\nTransfer dużego pliku pomiędzy komputerami z tymi samymi kartami to ok. 30 MB/s\nStan karty sieciowej pokazuje 886,7 Mb/s\nCzytam, zastanawiam się i nie mogę tego zrozumieć.\nCzy ta treść reklamowa jest nieprawdziwa?\nCzy może oprogramowanie jakieś stare?\nCzy Wave 2 na pewno pracuje na 80 MHz?\nCzy może źle to wszystko rozumiem?\nA może coś trzeba jeszcze zainstalować, aby wyciągnąć więcej niż 500 Mb/s na szerokości kanału 80 MHz?\nSterowniki mam aktualne, ustawiona szerokość kanałów oraz pozostałe są wolne i czyste od zakłóceń.\nIntel Wi-Fi 6 AX200 nie łączy mi się routerem w paśmie 2,4Ghz\nJa dzisiaj w swoim Lenovo Y700-15ISK zastosowałem Intel® Wi-Fi 6 AX200, który ponoć jest następcą w/w 9260. Mój router to Asus AC86U a internet to 300Mb/s. Rzeczywiście chodzi bardzo szybko (Ponad 300Mb/s przy 5Ghz). Przy pierwszym uruchomieniu wydaje się lekko rozczarowywać ale wynika to z działającego MU-MIMO , które się dostosowuje i po chwili chodzi jak burza


Dni Jedwabnego 2016 za nami\nzdjęcia artykułu 58\n2016-07-18 15:10 | Opublikował: Admin\n15 lipca w piątkowe popołudnie tradycyjnie Zlotem Motocyklistów rozpoczęły się atrakcje związane z Dniami Jedwabnego. Ryk silników królujący na każdej z ulic naszego miasteczka przypomniał mieszkańcom, że Dni Jedwabnego są już tuż, tuż.\nW sobotę 16 lipca mszą świętą w kościele pod wezwaniem św. Jakuba Apostoła w Jedwabnem rozpoczęła się XIII Parada Motocyklistów, w której dumni właściciele pięknych maszyn mknęli przez drogi naszej gminy. Jak co roku zatrzymaliśmy się na chwilkę w gospodarstwie agroturystycznym „Mamucia Dolina”, by po krótkim odpoczynku wrócić do Jedwabnego i przy Miejsko-Gminnym Ośrodku Kultury, wyłonić tych naj… wśród motocyklistów.\nPo odznaczeniu wybranych kierowców jednośladów, głos zabrał Burmistrz Jedwabnego Pan Michał Chajewski. Przywitał wszystkich zebranych gości, wyraził swoje zadowolenie z tak licznego przybycia i zainteresowania naszym lokalnym świętem. Burmistrz życzył wszystkim szampańskich nastrojów i przedniej zabawy. To będzie weekend pełen wydarzeń – powiedział, oficjalnie otwierając Festyn Dni Jedwabnego.\nWłodarz przypomniał, że tegoroczne obchody są szczególne, ponieważ 280 lat temu, czyli 17 lipca 1736 roku miejscowość Jedwabne otrzymała prawa miejskie. Na tę okoliczność została przygotowana Kapsuła Czasu, która zostanie ukryta na terenie naszej gminy. Otworzymy ją i odczytamy wiadomość, którą dziś wysyłamy w przyszłość w 300 rocznicę nadania praw miejskich, czyli w 2036 roku.\nKoncertową część o godzinie 20.00 rozpoczęła legenda polskiego bluesa zespół Kasa Chorych. Podczas ich występu usłyszeliśmy żywe numery jak i nastrojowe ballady. Umiejętna mieszanka rockowych gitar i bluesowego „feelingu” sympatycznie rozpieszczała Jedwabińską publiczność. Był to po prostu wspaniale zagrany koncert.\nNastępnie lokalna gwiazda, zespół Imperial z wokalistą Krzysztofem Gołaś, którego wokal zna chyba każdy mieszkaniec naszej gminy i nie tylko, zadbał o wyśmienitą zabawę pod chmurką do białego rana. Stare i nowe przeboje, skoczne kawałki i melancholijne ballady w wykonaniu Krzysztofa, z pewnością usatysfakcjonowały najbardziej wybrednego uczestnika festynu.\nNiedziela 17 lipca również przyniosła solidną porcję wydarzeń. Trzeci dzień festynu rozpocząl się koncertem Orkiestry Dętej z Podgórza, wprowadzając zebranych w folklorystyczne klimaty. Ks. Mirosław Orłowski , dawny proboszcz naszej parafii, zagrzewał do wspólnego śpiewu i tańca zgromadzonych gości. W wykonaniu młodych muzyków zabrzmiały ludowe utwory, za które orkiestra została wynagrodzona gromkimi brawami.\nOd godziny 15 przed tarasem Miejskiego – Gminnego Ośrodka Kultury w Jedwabnem, blok zabaw i konkursów przeznaczonych dla najmłodszych cieszył sie ogrnym zainteresowaniem zarówno dzieci jak i ich opiekunów. Nasi milusińscy uczestniczyli w niezliczonej liczbie konkurencji. W Drugiej edycji Wyborów MISS I MISTERA zostali wyłonieni nasi najpiękniejsi.\nAle słusznie zauważyła prowadząca, że wszystkie dzieci biorące udział były zwycięzcami. W każdej konkurencji pociechy, które wykazały się szczególnymi umiejętnościami otrzymywały ciekawe nagrody ufundowane przez Burmistrza Jedwabnego. Natomiast każde dziecko uczestniczące w konkursach otrzymywało dyplom uznania oraz słodką nagrodę pocieszenia.\nPo bloku gier i zabaw nadszedł czas dla koneserów. Swoje umiejętności zaprezentowała grupa muzyków pochodzących z Łomży i Białegostoku - zespół BiOacoustic. Artyści zaprezentowali bardzo bogaty repertuar muzyki poważnej, który został nagrodzony gromkimi brawami publiczności.\nWieczorem, o godz. 22.00 na mieszkańców Jedwabnego czekała największa atrakcja niedzielnego wieczoru – koncert zespołu Akcent. Zenon Martyniuk gdziekolwiek się nie pojawi na koncercie wzbudza powszechną sympatię, a przy jego piosenkach zabawa zawsze jest wyśmienita. Królowie disco polo zagrali godzinny koncert. Martyniuk przyciągnął tłumy do parku wokół Miejsko- Gminnego Ośrodka Kultury w Jedwabnem. O godz. 22.00, bo na tę godzinę zaplanowano koncert królów disco polo, park przed tarasem wypełniony był po brzegi. W tym roku padł rekord frekwencji. Publiczność dopisała, z relacji uczestników powszechne jest przeświadczenie, że Jedwabne nie przeżyło takiego oblężenie jeszcze nigdy. Martyniuk zaśpiewał największe przeboje "Przekorny los", „Czekam na twoją miłość”, „Taką ciebie wymarzyłem”, "Życie to są chwile", „Przez twe oczy zielone”. Po godzinie zespół zszedł ze sceny, ale wrócił jeszcze zachęcony brawami i okrzykami publiczności. Po chwili dla fotoreporterów Zenon Martyniuk z zespołem Akcent odjechał, być może na kolejny koncert.\nTegoroczny Festyn Dni Jedwabnego zakończył koncert zespołu BOSMAN.\nPodczas Dni Jedwabnego zorganizowano wiele innych atrakcji, takich jak wesołe miasteczko, ogródek piwny, stoiska handlowe oraz kiermasz rękodzieła ludowego. A wszystko po to, by każdy mógł tu znaleźć coś dla siebie. Podczas festynu była promowana książka „O Jedwabne, Jedwabne”, która nawiązuje do wydarzeń z 1941 roku.\nZachęcamy do ogladania zdjęć oraz filmików, których codziennie będzie przybywać :-)I zapraszamy za rok!!!!


Stara Piekarnia GYM – nowe miejsce dla aktywnych – Drezdenko Bez Cenzury\n19 kwietnia 2018 Mateusz Grzymałowski DREZDENKO, REGION, SPORT 0\nW „Stara Piekarnia GYM” znajdziecie siłownię, profesjonalnych trenerów i dietetyków. Siłownia jest otwarta dla wszystkich, niezależnie od wieku, stażu treningowego czy płci.\nStara Piekarnia GYM znajduje się przy ul. Słonecznej, w zabytkowych halach po największej w okolicy piekarni (okolice targowiska miejskiego). Wnętrze obiektu zostało w całości odnowione z zachowaniem przemysłowego klimatu i podzielone na 3 strefy:\nstrefa cardio w której znajdą się orbitreki, bieżnie a także unikatowe maszyny VERSA CLIMBER.\nstrefa maszyn a w niej pełen przekrój urządzeń na wszystkie partie mięśniowe,\nStrefa wolnych ciężarów, wyposażona w ławeczki, suwnicę Smitha, klatkę do przysiadów a także zestaw ciężarów typu BUMPER do treningu funkcjonalnego\nW obiekcie znajdować się będzie także szatnia dla kobiet i mężczyzn oraz prysznice, gdzie będzie można odświeżyć się po intensywnym wysiłku.\nSiłowania czynna jest od poniedziałku do piątku w godz. 8:00-22:00, w soboty w godz. 08:00-21:00, a w niedzielę w godz. 09:00-19:00.\nStara Piekarnia GYM to nie tylko miejsce do samodzielnych ćwiczeń, ale także możliwość zajęć pod okiem specjalistów:\nMichał Szlendak jest nie tylko właścicielem siłowni i przedsiębiorcą, ale przede wszystkim sportowcem z pasji, trenującym od 2008 roku brazylijskie jujitsu (brązowy pas), medalista mistrzostw polski i wielu turniejów międzynarodowych, grający w drużynie siatkówki UM Drezdenko. Uprawia sporty siłowe i jest instruktorem rekreacji ruchowej o specjalizacji samoobrona, ukończył wiele kursów z dietetyki.\nAurelia Komo-Libio to wszechstronna i utalentowana, wielokrotna mistrzyni Polski kettlebell. Zwyciężczyni licznych biegów z przeszkodami, górskich oraz zawodów crossfit. Wieloletnie doświadczenie w prowadzeniu treningów i mnóstwo ukończonych szkoleń sprawiają, że Aurelia znajduje się w gronie najlepszych trenerów. Treningi personalne pod jej okiem są bardzo efektywne i dostosowane do potrzeb podopiecznych.\nAdrian Maliński – profesjonalny sportowiec i trener. Od pewnego czasu zawiesił starty w MMA i całkowicie poświecił się rozwojowi w kierunku dietetyki i treningu personalnego. Ten pasjonat zdrowego trybu życia prowadzi konsultacje również online i dokładnie kontroluje swoich podopiecznych. Możecie być pewni, że będzie również częstym gościem Stara Piekarnia GYM.\nWojciech Prokopowicz bedzie konsultantem, szkoleniowcem i trenerem. Posiada uprawnienia instruktorskie z lekkoatletyki, gimnastyki sportowej, gimnastyki korekcyjnej, pływania oraz samoobrony które zdobył na AWF Gorzów WLKP, posiada także całą masę szkoleń. Trenując wiele sportów, potrafi dopasować treningi i szkolenia pod indywidualne jednostki. Niezależnie czy to sporty zimowe, sporty walki czy nawet bieganie, Wojtas pomoże Wam poprawić wyniki!\nAdam Sieinski trener i sportowiec, pasjonat aktywności fizycznej od 2007 roku trenujący sporty walki, początkowo było to brazylijskie jiu jitsu później kickboxing. Multimedalista w zawodach polskich jak i międzynarodowych. Od kilku lat zajmuje się też treningiem siły i wytrzymałości, a efektem tej pracy jest wywalczony medal na zawodach kettlebell sport. Instruktor kettlebell i fitness, uczestnik wielu szkoleń.\nJak wygląda wnętrze Activ Gym?\nJak wyglądają opłaty za korzystanie z siłowni? Bardzo prosto i przejrzyście. Co najważniejsze, każde wejście na siłownię nie ma ograniczeń – ćwiczysz tyle czasu, ile potrzebujesz.\nkarnet wejść na 1 miesiąc – 100 zł\nStara Piekarnia GYM\nul. Słoneczna, Drezdenko


Gucci Envy Me tester Woda toaletowa 100ml - Testery-perfum.pl\nOpinie o Gucci Envy Me tester\nOpinie o innych produktach linii Envy Me\nMiałam próbkę. Trwały zapach, ale na mnie za słodkie, takie landrynkowe.\nSpodobał mi się szalenie na koleżance. Mija kilka miesięcy, ja wciąż myślę o kupnie. Mam już wiele flaszeczek w kolekcji i tylko to jeszcze mnie powstrzymuje przed kupnem. Robią wrażenie, oj tak!\nZapach ten urzekł mnie jakiś czas temu i od tamtej pory noszę go w pamięci. W końcu musiałam sobie go kupić, bo nie dawał mi spokoju :))\nWoda kwiatowa, niedusząca, jak na mnie trwała. Perfumeria na 5+, są to moje drugie zakupy w październiku w Dolce.pl. Na pewno niebawem wrócę :)\nZapach kwiatowy. Bardzo podobny w odbiorze do Versace Bright Crystal. Na letnie dni dobry, na zimę za lekki, jeśli chodzi o mnie. Polecam dla młodej dziewczyny, nie duszący, bezpieczny, miły prawie dla każdego nosa.\nMoja druga miłość :)\nCiężko go opisać. Na pewno wyróżnia się, zapada w pamięć i uzależnia od pierwszego kontaktu. Moje otoczenie nie daje mi spokoju gdy mam go na sobie:))\nPiękny zmysłowy, rozwija się powoli i pachnie bardzo długo. Użyty rano jest wyczuwany następnego dnia-mega trwały.\nCiepły i wibrujący zapach odpowiedni na wyjście. Zapach romantyczny.\nPosiadam je od roku i śmiało mogę powiedzieć, że nadają się na każdą porę roku. Jestem w połowie drugiego flakonika i pomyślałam nad zmianą perfumy jednak jak pomyślę, że miałabym zamienić Envy me na inne to... Robi mi się po prostu smutno:) bo je kocham mimo tego, że jestem już tak przyzwyczajona do nich, że po chwili ich nie wyczuwam, ale to normalne, że ludzki nos się do zapachu przyzwyczaja:)polecam szczerze:)\nBardzo zmysłowy zapach na wieczór. Po prostu rewelacja!\nJeden z wielu moich ulubionych zapachów. Faceci tracą przy nim głowę, 100% afrodyzjak.\nZapach cudowny. Jestem w jego posiadaniu i jestem bardzo zadowolona.\nA mnie się podoba - delikatny, subtelny jak "muśnięcie". Wiadomo, jednym się podoba, innym nie - rzecz gustu. Zależy co kto lubi. Ot! I wszystko. Gorąco polecam.\nFajny, dziewczęco-kobiecy zapach, lekki, kwiatowy, ale jednocześnie bardzo zmysłowy, pasuje na każdą okazję. I do zwiewnej sukienki, i do eleganckiego kostiumu. Jeden z najbardziej uniwersalnych, ale i uroczych zapachów, jakie mam.\nMoimi ulubionymi perfumami były Naomi Campbell Paradise Passion, bo są piękne i pełne sprzeczności. Ale gdy kupiłam Gucci Envy Me to po prostu oniemiałam. Ciepłe, dziewczęce, sexy... Naprawdę gorąco polecam obydwa wymienione przeze mnie zapachy. Najpiękniejsze perfumy jakie mam.\nGenialne to za mało powiedziane... Wspaniałe, lekkie, ale jednocześnie długotrwałe. Potrafią orzeźwić i jednocześnie dodać seksowności ;D\nZapach nieprzeciętny. Z minuty na minutę zmienia zapach. Pięknie pachnie na początku, potem wytrąca się z niego ciężka nuta, aż mdli, po czym zaskakuje świeżym kwiatowym zapachem, ale kończy w kiepskim stylu - na skórze pozostaje jedynie słodka woń, bez wyrazu.\nMiałam tylko próbkę, ale zakochałam się od razu! Piękny.\nDla mnie cudowny zapach, mężczyznom też się podoba.\nNie powinno się używać codziennie tych samych perfum, gdyż przestajemy je czuć i wylewamy na siebie za dużo lub po prostu zapach zaczyna nas drażnić/męczyć...\nŚwietny zapach, seksowny, uwielbiam go!!\nPiękny, bardzo kobiecy. Polecam paniom gustującym w kwiatowych zapachach. Balsam do ciała i żel pod prysznic są REWELACYJNE.\nŚliczny, słodki, seksowny zapach. Rzeczywiście trochę nietrwały, ale może dlatego, że to woda toaletowa. Mimo to na poczatku bardzo intensywny, więc nie należy przesadzać. Opakowanie poręczne i całkiem ladne :)\nPodoba mi się ten zapach, taki słodziutki, ale w sam raz. Jest lepszy niż poprzednik - Envy.\nNie powalił mnie jednak na kolana, doskonały na lato, minusik za nietrwałość.\nMoim zdaniem nic specjalnego.\nTo jest to! Nie za mocny i nie za delikatny. Zapach zapada w pamięci. Męskiej części moich znajomych również się podoba!\nDla mnie nie ciekawy, zbyt słodki, Envy poprzedni - to była klasa!\nMiałam już naprawdę wiele zapachów, ale ten jest niesamowity... Czuję się seksownie i uwodzicielsko, gdy tylko mam go na sobie. Mój facet uwielbia ten zapach i moje zachowanie :)\nTen zapach mówi sam za siebie: elegancki, szykowny, świeży, słodki, cudowny, uwodzicielski... Dlaczego uwodzicielski? To już pytanie do mężczyzn, którzy na niego reagują i lgną jak pszczoły do miodu.....\nMnie również się niesamowicie podoba... Po raz pierwszy poczułam go u koleżanki, od razu zzieleniałam z zazdrości :) Choć nie zdarza mi się to często. I mimo, że na półce mam w tej chwili około 10 różnych flakoników, nie mogłam się oprzeć pokusie kupienia 11.... Ale warto było :)\nŁadny, ale trochę za delikatny.\nNajpiękniejszy zapach na świecie. Bardzo zmysłowy, przyciągający uwagę...\nTen zapach jest cudowny!!!!\nBardzo zapada w pamięć, trwały, seksowny, piękny!!!!\nNie nudzi się, super działa na facetów!!!!\nDostałam te perfumki na dzień kobiet, tzn 3 dni temu i musze powiedzieć, że jestem naprawdę bardzo zadowolona. Bardzo ładny, delikatny a zarazem mocny zapach. Śliczne i długotrwałe. Polecam.\nTo zabawne, nie wiem na ile to zasługa nazwy, a na ile wyjątkowych nut - w każdym razie o ten zapach są KŁÓTNIE!!! UWAGA - Zdecydowanie dużo emocji!\nBardzo seksowny zapach!\nVersace Bright Crystal tester Woda toaletowa spray 90ml Hugo Boss BOSS Ma Vie tester Woda perfumowana spray 75ml Dolce&Gabbana Dolce Floral Drops tester Woda toaletowa spray 75ml Chloe tester Woda perfumowana spray 75ml Dolce&Gabbana Light Blue tester Woda toaletowa spray 100ml Gucci Guilty tester Woda toaletowa 75ml Narciso Rodriguez for Her tester Woda perfumowana spray 100ml Giorgio Armani Si tester Woda perfumowana spray 100ml


Pielgrzymujący do San Giovanni Rotondo mogą zwiedzać Dom Ulgi w Cierpieniu z polskim przewodnikiem.\nPodczas zwiedzania przewodnik – pani Agata Łysiak – przedstawia cel powstania Domu Ulgi w Cierpieniu, charyzmat, historię i aktualną działalność, ze szczególnym uwzględnieniem badań naukowych i bioetyki, uwydatniając postać św. Ojca Pio, który jest świadectwem czynnej miłości w duchu franciszkańskim. Zwiedzanie trwa około 45 minut.\nZachęcamy wszystkich pielgrzymów, zwłaszcza Grupy Modlitwy Ojca Pio udające się do San Giovanni Rotondo, do skorzystania z tej możliwości bliższego poznania Domu Ulgi w Cierpieniu – kolebki i siedziby Grup Modlitwy, miejsca wciąż nazywanego „żywym cudem Ojca Pio”.\nPrzy zgłoszeniu należy podać datę, liczbę uczestników oraz dane kontaktowe. Warto również zaznaczyć, czy zgłoszenie dotyczy Grupy Modlitwy Ojca Pio bądź pracowników służby zdrowia, ponieważ te informacje zostaną uwzględnione w programie oprowadzania.