Blog – Radosław Lewandowski\n24 kwietnia 2022 0 komentarz\nHistoria, którą chcę wam opowiedzieć, jest w wielu miejscach niezwykle podobna do tego, co przeżyli rozbitkowie statku Batavia u wybrzeży Australii, a które to dzieje opisałem w powieści Australijskie piekło. Jednocześnie odmienna – rozbitkowie płynący na pokładzie jednostki Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej byli bowiem ludźmi wolnymi i po katastrofie dochodziło między nimi do podziałów, walk, bezprzykładnych okrucieństw i gwałtów. W przypadku rozbitków z wyspy Tromelin wszyscy, których pozostawiono na śmierć, byli niewolnikami i, jak wynika z badań archeologicznych, stworzyli małą, pomagającą sobie społeczność. Ale po kolei.\nWyspa Tromelin, źródło: en.wikipedia.org\nWyspa Tromelin – położenie\nTromelin ma powierzchnię niespełna jednego kilometra kwadratowego. Leży w zachodniej części Oceanu Indyjskiego, około 450 km na wschód od wybrzeży Madagaskaru. To ławica piasku o długości 1723 m i szerokości 818 m porośnięta z rzadka niską roślinnością. Pierwotnie nosiła nazwę Isle de Sable (pl. Wyspa Piasku), jednak wydarzenia, o których przeczytacie, zmieniły nie tylko losy, ale i nazwę tego piaszczystego skrawka lądu.\nTromelin jest piaszczystą wyspą z rzadka porośniętą roślinnością, źródło: www.bizzarrobazar.com\nTysiąc siedemset sześćdziesiąty pierwszy rok był znamienny w historii wyspy. W nocy z 31 lipca na 1 sierpnia na pobliskich rafach koralowych rozbił się dowodzony przez Jeana de Lafargue’a żaglowiec Utile (pl. Użyteczny) pływający pod banderą Francuskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej. Na pokładzie wiózł na Mauritiusa (nazwa współczesna) kontrabandę – 160 niewolników z Madagaskaru, a konkretnie z ludu Malgaszy. Niewolnictwo nie było wówczas zakazane, ale koncesjonowane, a de Lafargue nie miał stosownych pozwoleń.\nWedług relacji pisarza okrętowego kapitan dysponował dwiema mapami morskimi, na których podano rozbieżne położenie wyspy. Nie zachował mimo to ostrożności i przy silnych, dochodzących do 20 węzłów, wiatrach rozbił jednostkę na rafach. W tym aspekcie historia statku VOC Batavia jest niczym odbicie w lustrze katastrofy Utile. Większość niewolników utonęła – siedzieli zamknięci w ładowniach – ale na skutek rozdarcia kadłuba, część z nich (60 do 80 osób) zdołała ujść z życiem. Ze 140-osobowej francuskiej załogi katastrofę przetrwało aż 123 ludzi.\nNiewolnicy na pokładzie żaglowca Utile, źródło: bizzarrobazar.com\nPowrót na Madagaskar\nKapitan de Lafargue, widząc skutki swojej niekompetencji, załamał się nerwowo, a dowodzenie akcją przejął pierwszy oficer Barthélémy Castellan du Vernet. Obydwie grupy zeszły na ląd, gdzie przebywały przez dwa miesiące, żywiąc się zapasami zabranymi z pokładu Utile. Francuscy marynarze ze szczątków wraku zbudowali prowizoryczny statek, nadając mu imię La Providence (pl. Opatrzność), którym udali się na Madagaskar. Zabrali przy tym całe zdatne płótno żaglowe, co uniemożliwiało pozostałym skuteczną budowę kolejnej łodzi. Niewolnikom na Isle de Sable zostawili zapasy żywności, które miały wystarczyć na trzy miesiące. Nie działali zapewne z pobudek altruistycznych, po prostu dbali o swój „towar”.\nPo czterech dniach udało im się dotrzeć na Mauritiusa, kapitan zmarł w trakcie drogi. Pierwszy oficer – Barthélémy Castellan du Vernet – nakłaniał gubernatora, by wysłał statek na ratunek rozbitkom, ale ten wściekły za złamanie zakazu handlu niewolnikami, odmawiał tym prośbom. Po pewnym czasie wybuchła wojna siedmioletnia (1756–1763) i zapomniano o Malgaszach z wyspy Isle de Sable.\nUczestnicy wojny siedmioletniej: Wielka Brytania, Prusy, Portugalia z sojusznikami (kolor niebieski), Francja, Hiszpania, Austria, Rosja, Szwecja z sojusznikami (kolor zielony), źródło: pl.wikipedia.org\nW 1775 roku, czyli czternaście lat po tragedii, na skutek ciągłych próśb o pomoc dla rozbitków słanych do władz przez du Verneta, w pobliżu wyspy pojawił się francuski statek La Sauterelle (pl. Konik Polny). Spuścił szalupę z dwoma marynarzami, która niestety rozbiła się na rafach. Jeden z członków załogi utonął, drugi dopłynął wpław na wyspę. Z uwagi na warunki pogodowe i podwodne rafy kapitan zrezygnował z ponownego podejścia.\nW kolejnych miesiącach podjęto jeszcze dwie próby (bez powodzenia). Sztuka ta udała się dopiero 29 listopada 1776 roku, czyli 15 lat po feralnych wydarzeniach. Do wybrzeży tego skrawka piasku przybił francuski okręt wojenny La Dauphine (pol. Delfin). Francuskich marynarzy pod dowództwem Jacquesa Marię Boudina de Tromelina, pana Lanuguy i oficera Królewskiej Marynarki Wojennej Francji zdziwił ogień, który dostrzegli na bezludnej zdało się łasze piasku. Współczesna nazwa wyspy wywodzi się właśnie od jego nazwiska. Ku swojemu zaskoczeniu Francuzi zastali na miejscu siedem kobiet i jedno ośmiomiesięczne niemowlę.\nCo działo się przez ponad dekadę na bezludnej wyspie?\nSpróbuję zrekonstruować te wydarzenia, bazując na relacjach świadków i badaniach archeologicznych. Naukowcy uważają, że większość niewolników zmarła w ciągu pierwszych kilku lat. Część z nich – przekazy podają, że 18 Malgaszy – idąc wzorem francuskich marynarzy, zbudowała prowizoryczną łódź i wyruszyła w morze kilka miesięcy po katastrofie. Słuch o nich zaginął. Przy życiu na wyspie pozostało około 15 ludzi.\nMapa wyspy sporządzona w 1761 roku, źródło: musee-aquitaine-bordeaux.fr\nWrak statku niewolniczego Utile odnaleziono na głębokości 7 metrów. Jednostka pierwotnie osiadła na rafach w pobliżu wyspy, co dało rozbitkom szansę na przetrwanie. Zabrali wszystko, co mogło się przydać w tych okolicznościach, w tym mnóstwo drewna. To ostatnie służyło do rozpalania ognia, na piaszczystej wyspie brakowało bowiem roślinności. Według przekazów/mitów raz rozpalone ognisko płonęło przez piętnaście lat podsycane konstrukcją statku Utile. Bardziej prawdopodobny jest jednak fakt, iż rozbitkowie dysponowali krzesiwem.\nUwięzieni na Tromelin – codzienne życie niewolników\nW skład żywności, którą dysponowali Malgasze, wchodziły zapasy podróżne, w tym: solone mięso w beczkach, słonina, fasola, kasza, groch i mąka. Część dostarczyła w pierwszych dniach szalupą załoga statku, resztę z czasem sami ściągnęli z wraku. Zapewne przez wiele miesięcy był on osiągalny, nim prądy czy sztormy zniosły pozostałości na głębiny. Szczęściem w pobliskich wodach nie było rekinów. Zapewne uzupełnieniem diety były okoliczne ryby i mięczaki, sama wyspa bowiem nie miała rozbitkom wiele do zaoferowania. Dietę uzupełniali oni okresowo ptasimi jajami, ale z uwagi na brak broni palnej ptaki raczej pozostawały poza ich zasięgiem. Wielkim dobrodziejstwem okazały się żółwie, dla których ten skrawek piasku był środowiskiem lęgowym.\nOgromny problem stanowił brak wody pitnej. Mieli nieco zapasów, była też deszczówka, ale to wszystko. Jak przeżyli 15 lat w takich warunkach? Wykopali wprawdzie głęboką na 5 metrów studnię, ale woda w niej była słona. Zakładam, że bazowali na kapryśnych opadach deszczu zbieranych do wielkich ołowianych mis…\nPodobnie wyglądała sytuacja na wyspie Beacon, gdzie przebywali rozbitkowie z Batavii, co opisałem na łamach mojej powieści Australijskie piekło:\nSama wyspa niewiele mogła zaoferować rozbitkom. Szczęściem trafili na nią w okresie lęgowym, a co za tym idzie, w trawie znajdowali mnóstwo jaj. Gdy to źródło pożywienia wyschło, w płytkich atolach zbierali kraby, jadalne strzykwy, homary i łowili ryby. Ludzie wysyłani na prymitywnych łodziach, nieledwie tratwach na pobliskie wysepki w poszukiwaniu wody, wracali bez dobrych wieści, ale z upolowanymi tam uchatkami i wyrzuconym na brzeg drewnem. Miejscowe zasoby wespół z zabranymi jeszcze ze statku zapasami pozwalały przeżyć, ale braki były coraz bardziej odczuwalne. Szczęściem padające w tym okresie deszcze dostarczały wody pitnej – w ilościach na granicy przeżycia, ale zawsze.\nWedług relacji rozbitkowie początkowo chronili się przed palącym słońcem i cyklonami w zbudowanych z żagli namiotach. Z czasem jednak część płótna zabrali Francuzi i nieszczęśnicy zostali zmuszeni do budowy siedzib z bloków koralowca. Jak stwierdzono w trakcie badań archeologicznych, ich mury mały niebagatelną grubość do półtora metra.\nZ konieczności rozbitkowie musieli budować dla siebie siedziby przypominające grobowce, źródło: archaeology.org, fot. Jean-François Rebeyrotte\nTa niewielka społeczność dysponowała jedynie narzędziami wydobytymi z wraku lub takimi, na które dało się przerobić przedmioty użyteczności codziennej. Mieli młotki, igły do szycia żagli, łyżki i okucia skrzyń. Te ostatnie posłużyły zapewne do sporządzenia prowizorycznych noży. Czas, słońce i woda szybko zniszczyły odzież rozbitków. Jak wskazują badania archeologiczne, ubrania robiono potem z ptasich piór i sznurków. Niewolnicy dysponowali też sześcioma miedzianymi rondlami, które okazały się niezbędne do przetrwania. Odnaleziono je po przybyciu pomocy i mówić, że były często naprawiane i łatane, to jakby nic nie powiedzieć.\nCo ciekawe, ołowiane elementy zastawy stołowej i poszycia statku przetopiono, by uzyskać pojemniki na wodę – ogromne misy. Dziś wiemy, że podobnie jak ołowiane rury w starożytnym Rzymie, tak przechowywana woda była powodem wielu groźnych chorób. Ołów ma tendencję do kumulowania się w kościach, włosach, zębach oraz paznokciach. Tam już nie ulega rozkładowi, więc przez całe życie gromadzimy go coraz więcej i więcej. Powoduje to wiele zaburzeń, w tym choroby układu nerwowego. Być może część Malgaszy oszalała, choć tego nie wiemy. Jedno dziecko może być dowodem nie tylko złych warunków bytowych, ale i wywołującej bezpłodność choroby zwanej ołowicą.\nMiedziane miski używane przez wiele lat przez malgaskich rozbitków były wielokrotnie naprawiane. Ich wygląd odzwierciedla upływ czasu, zanim uratowano ocalałych.\nMiedziane miski używane przez wiele lat przez malgaskich rozbitków były wielokrotnie naprawiane. Ich wygląd odzwierciedla upływ czasu, zanim uratowano ocalałych, źródło: archaeology.org\nFinał tragicznych wydarzeń\nCzy niewolnicy poddali się i czekali biernie na koniec? Być może, ale próby dostania się na wyspę z 1775 roku musiały dać im okruch nadziei. Zgasił go zapewne widok dwóch kolejnych nieudanych podejść, jednak rozniecała obecność francuskiego marynarza. Na kilka miesięcy przed ratunkiem siedem osób – w tym trzy kobiety i Francuz z La Sauterelle – wyruszyli w morze na pokładzie tratwy z żaglem utkanym z ptasich piór i przepadli bez wieści.\nSzczęśliwcy, którym dane było przeżyć te 15 niesamowicie ciężkich lat, zostali zabrani na Mauritiusa. Siedem kobiet i niemowlę, którzy trafili do świata różniącego się od tego, co dane im było pamiętać. Przede wszystkim zakazano niewolnictwa i kobiety zostały natychmiast uwolnione. Nowy zarządca wyspy Jacques Maillart-Dumesle zrobił więcej, przyjął pod swój dach rodzinę: babkę i matkę z ośmiomiesięcznym synkiem. Dziecko ochrzczono i nadano mu imię Mojżesz Jacques.\nJak dalej potoczyły się losy uratowanych rozbitków? Nie wiadomo. Tragedia ciemnoskórej ludności na wyspie Tromelin posłużyła w kolejnych latach do walki z niewolnictwem i jego zniesienia 4 lutego 1794 przez władze Francji. Napoleon Bonaparte w 1802 roku przywrócił niewolnictwo. Ostatecznie zaniechano tego haniebnego procederu dopiero w 1848 roku.\nJ. Weeks, The Shipwrecked Slaves of Tromelin Island: A Crime of Lese-Humanity, https://journals.openedition.org/angles/820?lang=fr [dostęp: 11.04.2022].\nS. Patel, Castaways, https://www.archaeology.org/issues/145-1409/features/2361-tromelin-island-castaways [dostęp: 11.04.2022].\nGli schiavi dimenticati, https://www.bizzarrobazar.com/2013/09/28/gli-schiavi-dimenticati/ [dostęp: 11.04.2022].\nJak to możliwe, że przeżyli? Niesamowita historia wyspy Tromelin, https://kobieta.interia.pl/podroze/news-jak-to-mozliwe-ze-przezyli-niesamowita-historia-wyspy-tromel,nId,5376678 [dostęp: 11.04.2022].\n11 lutego 2022 0 komentarz\n28 stycznia 2022 1 komentarz\nCzy prawdą jest, że starożytni Egipcjanie dotarli do Australii? Czy hieroglify z Gosford są autentyczne? W tym artykule zmierzę się z tymi pytaniami. Co ciekawe, wiele z zaprezentowanych tu informacji odnalazłem na „dziwnych” spiskowych i antysystemowych stronach. Fakt ten nie przekreśla ich wiarygodności, postaram się jednak, na końcu tego wpisu, wskazać na kilka wątpliwości. Dla równowagi.\nPoczątki cywilizacji i dalekomorskie wyprawy\nPierwsze ziemskie cywilizacje – o ile supercywilizacje sprzed milionów lat opisane w Zakazanej archeologii czy Atlantydę Platona, będącą zdaje się jedynie przykładem fikcyjnego zaawansowanego społeczeństwa, potraktować jak należy, czyli fikcję literacką – zaczęły kształtować się około 7000 lat temu. Charakteryzowały się\n(…) znaczną, zważywszy stan ich uzbrojenia technicznego, liczbą ludności, dość gęstym zaludnieniem, zajmowaniem przestrzeni względnie rozległej, acz ekologicznie jednorodnej, osiadłym trybem życia, uprawą roli, miastami, pismem, wielością kultur lokalnych, hierarchią władzy, wiedzy i bogactwa zwieńczoną grupami, które zarządzają przemocą i sacrum, regularną wymianą dóbr i usług między warstwami hierarchii i między zbiorowościami terytorialnymi.\nCo ciekawe, tworzyły raczej rzadko rozsiane enklawy państwowości, otoczone ludami uznawanymi za barbarzyńskie, a ich intelektualne elity żyły w przekonaniu, iż właśnie na tym terenie znajduje się centrum rozumnego świata. Poniekąd też byli pewni co do własnej samowystarczalności.\nMapa starożytnego Bliskiego Wschodu, źródło: pl.khanacademy.org\nNie wykluczało to jednak pozyskiwania dóbr drogą podboju, a częściej wymiany handlowej. By zyskowny handel mógł kwitnąć, należało zbadać nieznane. Dzięki temu rozpoczął się okres wypraw badawczych.\nOczywiście w różnych miejscach świata intensywność lądowych czy morskich eskapad była inna, uzależniona od możliwości technicznych, zamożności, bezpieczeństwa na granicach i wielu innych czynników.\nStare kultury typu egipska, sumeryjska czy minojska nie żyły więc w oderwaniu od reszty świata. Nie ulega wątpliwości, iż kontakty te były ograniczone z uwagi na ogromne odległości, jednak milenia przed wyprawami Krzysztofa Kolumba miały miejsce. Podejmowano nieraz ryzykowne rejsy na odległości liczące setki, a niekiedy tysiące kilometrów. Oczywiście płacono często krwią bóstwom wody, jednak w zamian na dwory napływały nowe idee, cenne surowce i rzemieślnicy.\nPierwsze zasiedlenie tego kontynentu miało miejsce około 65000 lat temu. Ludność napłynęła poprzez istniejące wówczas mosty lądowe z dzisiejszej Azji Południowo-Wschodniej i raczej nie były to liczne grupy.\nWiele tysięcy lat później, w XVII wieku, ląd ten odkryli Holendrzy, a konkretnie załoga statku Duyfken pod dowództwem Willema Janszoona. Dwadzieścia lat po tym wydarzeniu u wybrzeży najmniejszego z ziemskich kontynentów rozbił się statek Batavia Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej, który to fakt został uznany za pierwszą stałą obecność Europejczyków. Szczegóły tego makabrycznego pobytu opisałem w powieści awanturniczo-przygodowej Australijskie piekło.\n26 stycznia 1788 roku powstała tu pierwsza brytyjska kolonia karna. To najnowsza historia, a co było wcześniej?\nIstnieją znaczące dowody na to, że również starożytni doskonale zdawali sobie sprawę z istnienia Wielkiego Południa. Australia pojawia się pod nazwą „Antoeci” na pierwszym globusie autorstwa urodzonego w 180 roku p.n.e. greckiego uczonego Kratesa z Mallos.\nPierwszy globus według Kratesa z Mallos, adaptacja oryginału Edwarda Luthera Stevensona, źródło: commons.wikimedia.org\nMorskie wyprawy starożytnych Egipcjan\nTrudno zakładać, iż szczytowa swego czasu cywilizacja egipska nie organizowała odległych i ryzykownych wypraw morskich. Docierali do Puntu, którą to nazwą określano wówczas prawdopodobnie rejon w Afryce Wschodniej, skąd przywożono wonności, żywicę, mirrę, złoto, drewno balsamowe i heban, skóry panter, kość słoniową, a także egzotyczne zwierzęta.\nZ Lewantu, czyli obszaru obejmującego dzisiejszą Syrię, Palestynę, Jordanię, Liban i Izrael sprowadzano między innymi duże ilości doskonałego drewna. Z Nubii przywożono głównie złoto, strusie pióra, heban i kość słoniową.\nZdaniem autora książki Tajemnice starożytnej żeglugi – Tadeusza Łoposzko – Egipcjanie pływali nie tylko po Morzu Czerwonym, ale wyprawiali się w stronę Mezopotamii, a nawet Indii!\nFaraon Snofru z IV dynastii, egip. „Czyniący Piękno”, panujący w latach 2670–2620 p.n.e., (Schneider, 2002) zbudował egipską flotę morską z prawdziwego zdarzenia, choć przecież na długo przed tym faktem również miały miejsce wyprawy pojedynczych jednostek.\nPierwsze egipskie żaglowce\nW Egipcie z okresu historycznego budowano statki z trzcin, ale i z desek, o czym świadczą znaleziska drewnianych okrętów w komorach koło Wielkiej Piramidy (cedr i sykomora), a ich tonaż obliczono na… 40 ton! Teksty powiadają o wyprawach, np. do Libanu, właśnie po drzewo cedrowe. Chodzi oczywiście o rejony Byblos pozostające w związku z Egiptem już za czasów Snofru. Inne teksty opisują wyprawę faraona Sahure (V dynastia) do krainy Punt, z której przywieziono kadzidło, mirrę, elektron oraz wiele sztuk cennego drewna.\nPonieważ Egipt był niemal bezleśny, kadłuby budowano najpierw z trzciny, potem z krótkich kawałków drewna cedrowego lub akacjowego, całość oplatając dla wzmocnienia siecią. Takie rozwiązanie miało jednak wady: mniejsza dzielność morska (o ile nie były to jedynie jednostki przystosowane do żeglugi rzecznej) i konieczność suszenia co pewien czas nasiąkających wodą kadłubów.\nZ czasem jednak, wykorzystując do tworzenia kadłubów importowane drewno, egipscy konstruktorzy zbudowali statki zdolne do niebezpiecznych dalekomorskich wypraw. O jednej z nich przeczytacie poniżej.\nHieroglify z Gosford, czyli pierwsza wyprawa Egipcjan do Australii\nTrasa z Egiptu do Gosford w Nowej Południowej Walii, źródło: google.com/maps\nNiezwykłym miejscem w Australii, o którym chciałbym opowiedzieć, są wyżłobione w skale zapisy i płaskorzeźby pozostawione, jak się zdaje, przez Egipcjan, których dowódcą był egipski książę o imieniu Nefertiru. Jednostka uległa katastrofie u wschodnich wybrzeży najmniejszego z kontynentów. Pozostający przy życiu zeszli na obcy, niegościnny ląd, by walczyć o przetrwanie z przyrodą, tubylcami i nieubłaganą pogodą.\nCzy ktoś przeżył i wrócił do kraju? Czas zatarł te ślady, jednak dzięki naskalnym zapisom wykonanym prawdopodobnie przez członków ekspedycji, historia uchyliła nieco rąbka tajemnicy.\nGlify z Gosford współcześnie\nRzeźby w kamieniu odkryte w latach 70. XX wieku przez Alana Dasha, który badał ten obszar przez ponad 7 lat, znajdują się w Kariong, w Nowej Południowej Walii, w Parku Narodowym Brisbane Water niedaleko miasta Gosford.\nWspółcześnie można obejrzeć glify z Gosford, wyruszając z Sydney przez Pacific Highway do miejscowości Kariong. Następnie drogą Woy Woy Road na południe, by dotrzeć do małego skalistego parkingu położonego ok. 2 km za Kariong. Po kilkudziesięciu minutach piechotą dotrzemy na szczyt wzgórza Lyre Trig. To stąd można dostrzec szczelinę w skałach, a w niej około 250 płaskorzeźb i egipskich hieroglifów.\nEgipskie hieroglify sprzed 5000 lat znalezione w Australii, źródło: wolnemedia.net\nEgipskie glify z Gosford, źródło: wolnemedia.net\nRzeźba egipskiego boga Anubisa, źródło: crystalinks.com\nKiedy po raz pierwszy odkryto to miejsce, było ono przysypane pokruszoną skałą i ziemią oraz całkowicie pokryte gęstą roślinnością.\nW kwestii przetłumaczenia hieroglifów z Gosford (choć to pismo stosowane w Egipcie, jego nazwa pochodzi z greki. Hiero oznacza „święty”, a glify „pismo”), kluczowe okazało odkrycie w przeszłości przez wojska Napoleona kamienia z Rosetty. Na tej płycie wyryto dwujęzyczny tekst w trzech wersjach – po egipsku pismem hieroglificznym i demotycznym oraz po grecku.\nKamień z Rosetty, źródło: pl.wikipedia.org\nBadania nad hieroglifami z Kariong\nCzęść badaczy jest sceptyczna i twierdzi, że hieroglify i naskalne płaskorzeźby z Kariong to ledwie stuletnie falsyfikaty. Inni jednak uważają, że znaki te zapisano w najstarszej odmianie języka staroegipskiego, posiadającego dużo wspólnych cech z językiem sumeryjskim, a sam napis liczy około 5000 lat.\nDr Paul Rosenberg, jeden z archeologów uczestniczących w wykopaliskach stwierdził:\nTo miejsce kryje sekret, który może zatrząść posadami historii ludzkości. Zabroniono mi wypowiadać się w tej kwestii, wy również nie łudźcie się, iż szybko poznacie odpowiedzi, które znajdują się w tym mistycznym miejscu. Oni na to nie pozwolą.\nYousef Awyan i jego przyjaciel Mohamed Ibrahim – znawca tekstów hieroglificznych – po zbadaniu hieroglifów z Kariong stwierdzili, że rozszyfrowali tekst i został pozostawiony przez starożytnych przodków. Ich zdaniem, jest on autentyczny i ktokolwiek wykonał glify, musiał dobrze znać starożytny język egipski, a nie wyłącznie treść kamienia z Rosetty, którego tłumaczenie ma swoje ograniczenia.\nIch zdaniem pierwsza część ma opisywać rejs i rozbicie statku u nieznanych wybrzeży. Katastrofę przeżyło niewielu ludzi, w tym egipski książę. Druga to opis drogi do zaświatów przywódcy ekspedycji, księcia Nefertiru.\nYousef Awyan i Mohamed Ibrahim, źródło: hiddenincatours.com\nPodróż syna faraona Dżedefra – księcia Nefertiru\nWyprawa opisywana naskalnymi kartuszami miała prawdopodobnie miejsce krótko po panowaniu Cheopsa, który władał w latach 2604-2581 p.n.e. (B. Kwiatkowski, 2002), czyli w okresie zwanym Starym Państwem (od 2657 do ok. 2166 p.n.e.), za rządów IV dynastii, której założycielem był Snorfu.\nW czasach IV dynastii w życiu religijnym Egiptu na czoło wysuwa się bóg słońca – Re, a władców zaczęto zwać „synami Re”.\nW owym czasie władcą Górnego i Dolnego Egiptu był Dżedefre (Redżedef, z egip. „Wieczny-jak-Re”), który panował w latach 2581–2572 p.n.e. Prawowitym następcą tronu po Cheopsie miał być Kawaba, ale zmarł przedwcześnie, do czego prawdopodobnie przyłożył dłoń właśnie Dżedefre.\nPodobizna faraona Dżedefre, źródło: pl.wikipedia.org\nZnane są imiona synów faraona: Setka, Baka, Harnet oraz córki: Neferhetepes. Nie udało mi się odnaleźć księcia Nefertiru, co nieco podważa wiarygodność tej historii. Mógłbym sobie jednak wyobrazić, iż Nefertiru to syn zamordowanego Kawaba, który opuścił Egipt, ratując życie po zamachu na ojca, ale to już literackie spekulacje. Równie prawdopodobny może być fakt, iż nie wszystkie imiona synów tego faraona przetrwały do dziś.\nZachowane nieliczne annały z czasów panowania Dżedefre mówią o budowie przez niego statków i świątyń, co z kolei zdaje się potwierdzać opowieść zapisaną na australijskim piaskowcu.\nWracając jednak do glifów z Gosford, na ścianach znajduje się właśnie kronika starożytnych egipskich podróżników, którzy rozbili się „w obcym i wrogim kraju” u wybrzeży Australii. Zawarto tam również informacje o przedwczesnej śmierci ich przywódcy (ukąszonego dwakroć przez węża), który należał do rodziny królewskiej i był synem faraona Dżedefra.\nPoniżej przytaczam tłumaczenie całego tekstu, które odnalazłem na stronie https://www.crystalinks.com/egyptaustralia.html. Nie potrafię ocenić jego wiarygodności. Na jednej ze ścian napisano:\nPrzez dwa lata podróżował na zachód, zmęczony, ale silny do końca.\nZawsze modlący się, zabijając owady.\nOn, sługa Boży, powiedział, że Bóg przyniósł owady.\nChodził po wzgórzach i pustyniach, w wietrze i deszczu, bez jezior pod ręką.\nZostał zabity, gdy niósł sztandar Złotego Sokoła na obcej ziemi, przemierzając po drodze góry, pustynię i wodę.\nTen, który zmarł wcześniej, jest tutaj pochowany.\nNiech ma życie wieczne. Już nigdy nie stanie nad wodami Najświętszego Mera.\nNa drugiej, bardziej zerodowanej ścianie rozpadliny widnieje glif węża, glif szczęk (ugryzienie) i symbol „dwa razy”. Napis głosi:\nWąż ugryzł dwa razy.\nOwi wierni następcy boskiego władcy Chufu potężnego pana Dolnego Egiptu, hegemona dwóch cieślic, już nie powrócą.\nMy jednak musimy podążać do przodu, nie oglądając się za siebie.\nWszystkie koryta potoków i rzek są suche. Nasza łódź jest uszkodzona i uszczelniliśmy ją powrozem.\nŚmierć spowodował wąż.\nPodawaliśmy żółtko ze szkatuły z medykamentami i odprawialiśmy modły do Amona Ukrytego, albowiem został dwukrotnie ukąszony.\nZamurowaliśmy boczne wejście do komnaty kamieniami ze wszystkich stron.\nWyrównaliśmy komnatę z Niebiosami Zachodnimi.\nTrzy drzwi wieczności były połączone z tylnym końcem królewskiego grobowca i zapieczętowane.\nPostawiliśmy obok niego naczynie, ofiarę świętą, gdyby się obudził z grobu.\nOddzielone od domu jest ciało królewskie i wszystkie inne.\nTutaj znajdujemy wpisaną niezwykłą historię śmierci i pochówku Pana Djes-eb, jednego z synów faraona Ra Djedef.\nNa uwagę zasługuje też fakt, iż nieopodal rozpadliny odkryto (niestety pustą), wydrążoną ludzkimi rękami w skale komorę o wymiarach 2 × 4 metry. Prowadzi do niej kamienny korytarz, a przeciwległa ściana jest zasypana odłamkami, co sugeruje możliwość istnienia podziemnego labiryntu.\nSkalna wnęka nieopodal odnalezionych hieroglifów, być może część większego kompleksu, źródło: pl.greatplainsparanormal.com\nStarożytni Egipcjanie w Australii – inne dowody\nNie tylko hieroglify z Gosford zdają się potwierdzać obecność starożytnych Egipcjan na australijskiej ziemi. Wcześniej, już w 1837 roku, angielski podróżnik i geograf, George Gray, wyruszył na wyprawę, by zbadać zachodnie i południowe wybrzeża Australii. Podczas jednego z postojów natrafił na jaskinię nad brzegiem rzeki. Na jej osmolonych sklepieniach ujrzał wykonane ludzką ręką rysunki. Jakie było jednak jego zdziwienie, gdy uzmysłowił sobie, że postaci nie przypominają Aborygenów a starożytnych Egipcjan. Po powrocie do cywilizacji miał opowiadać o swoim znalezisku, ale nie dano mu wiary, kładąc zwidy na karb wyczerpania.\nW 1909 roku Andy Henderson, australijski rolnik, znalazł na swoim polu starą, bardzo zardzewiałą monetę. Na awersie widniał bóg Amon z rogami, na rewersie orzeł lecący na błyskawicy. To symbole Ptolemeuszy – dynastii królów egipskich – którzy rządzili Egiptem od 221 do 203 roku p.n.e.\nBrązowa moneta Ptolemeusza IV znaleziona w Australii, źródło: pl.greatplainsparanormal.com\nCzy hieroglify z Gosford są autentyczne?\nJak obiecałem, przytoczę teraz kilka zdań przeciwników starożytnego pochodzenia hieroglifów z Gosford.\nPo pierwsze badacze podnosili, iż hieroglify znaleziono nieopodal Sydney, na wschodnim wybrzeżu Australii. Potencjalni Egipcjanie prawdopodobnie dotarliby najpierw na wybrzeże zachodnie. W mojej ocenie jednak żeglugą morską rządzili i rządzą bogowie i prądy morskie, jak choćby sławne „Ryczące czterdziestki”.\nW opinii niektórych badaczy hieroglify te zdają się pochodzić z różnych epok, które dzieli niekiedy nawet 2000 lat. Podejrzewają, iż autorem był jeden z australijskich weteranów z I wojny światowej, który wcześniej stacjonował w Egipcie lub odbywający staż studenci egiptologii. Nie jest to jednak jednoznaczne, gdyż część znaków pochodzi z tak archaicznej odmiany języka egipskiego, iż znana jest tylko wąskiemu gronu uczonych.\nJeszcze inni, jak australijski profesor egiptologii Naguib, twierdzą, że niektóre hieroglify z Gosford są wręcz napisane do góry nogami. Kto ma rację? Oceńcie sami.\nŹródła cytatów (w kolejności przywoływania)\nK. Pomian, Niższe? Wyższe? Równe? Cywilizacja europejska wobec innych, „Przegląd Historyczny”, nr 96/3, 2005, s. 392, https://bazhum.muzhp.pl/media/files/Przeglad_Historyczny/Przeglad_Historyczny-r2005-t96-n3/Przeglad_Historyczny-r2005-t96-n3-s391-401/Przeglad_Historyczny-r2005-t96-n3-s391-401.pdf [dostęp: 14.01.2022].\nJ. Żak-Bucholc, Starożytne wyprawy dalekomorskie, http://www.racjonalista.pl/kk.php/s,2765 [dostęp: 14.01.2022].\nEgipskie hieroglify sprzed 5000 lat: „To miejsce kryje sekret, który może zatrząść posadami historii ludzkości”, http://salon-informacyjny.pl/egipskie-hieroglify-z-przed-5000-lat-to-miejsce-kryje-sekret-ktory-moze-zatrzasc-posadami-historii-ludzkosci/ [dostęp: 14.01.2022].\nEgypt-Australia Connections, https://www.crystalinks.com/egyptaustralia.html [dostęp: 14.01.2022].\nT. Łoposzko, Tajemnice starożytnej żeglugi, Gdańsk 1977, s. 84.\nStare Państwo / III – VI dynastia, http://egipt-faraonow.blogspot.com/p/stare-panstwo-iii-vi-dynastia.html [dostęp: 14.01.2022].\nSueneé, Egipcjanie przybyli do Australii, https://pl.suenee.cz/egyptane-dopluli-do-australie/index.html [dostęp: 14.01.2022].\nV. Maksimenkov, Egipcjanie w Australii i Indiach 4500 lat temu – alternatywny widok, https://pl.greatplainsparanormal.com/6472547-egyptians-in-australia-and-india-4500-years-ago-alternative-view [dostęp: 14.01.2022].


WZORKI I INNE INSPIRACJE: FOLIA TRANSFEROWA I ODSŁONA\nZnalazłam troszkę czasu i postanowiłam wypróbować coś , jak dla mnie, całkiem nowego. A mianowicie jest to FOLIA TRANSFEROWA. Już kiedyś zrobiłam podejście do takiego zdobienia, ale wtedy kompletnie mi nie wyszło. Niedawno natomiast znalazłam na jednym z blogów kilka porad jak dobrze wykonać tego typu mani :)\nZrobiłam tak jak pisała jedna z dziewczyn i wyszło, co wyszło. Jak na pierwszy raz jestem baaaardzo zadowolona, mimo iż na zdjęciach widać lekkie niedoskonałości. Tak naprawdę są one niewidoczne, bo blask światła odbijający się od tej foli maskuje je :)\nZnacie jeszcze jakieś fajne metody zdobienia? :) Z chęcią wypróbowałabym parę nowych.\nDajcie znać jakie są Wasze ulubione ;*\nA oto moi dzisiejsi bohaterowie :)\nAutor: alina zierold o 17:06\nPaprykens 12 stycznia 2014 18:28\nFajny efekt daje ta folia :) Ja jakoś jeszcze nie mam na tyle odwagi żeby się z nią zmierzyć ;)\nalina zierold 12 stycznia 2014 19:31\nja też się bałam, ale mam 3 więc chciałam spróbować :)\nCoś innego, idealne na karnawał\nTiffany Blue 12 stycznia 2014 21:17\nPodoba mi się efekt folii i chętnie sama wypróbuję. Jak ją nakładałaś, na klej?\nalina zierold 12 stycznia 2014 21:49\ntak, na klej :) poczekałam aż zrobi się przezroczysty, przyłożyłam folie i gotowe ;)\nDziagusia. 13 stycznia 2014 16:56\nFajny efekt ;) Ja jeszcze nie wypróbowałam folii transferowej i przyznaję, że trochę się boję tej metody :)\nalina zierold 13 stycznia 2014 19:36\nnie ma się co bać, tylko bierzcie się do roboty! :) Czekam na Wasze efekty ;*\nMartinail 19 stycznia 2014 13:24\nA dziś byłam na bazarku i również stałam się posiadaczką takiej folii. Niedługo muszę się z nią zaprzyjaźnić :)\nSara Guziałowska 22 stycznia 2014 15:44\nuwielbiam ta folie transferową :)\nzapraszam na mojego nowego bloga paznokciowego


Turystyczny Szlak Lubomirskich - Urząd Miasta Przeworska\nKolejny z rodu, Stanisław (1583-1649), wojewoda ruski, wojewoda i starosta krakowski, krajczy, a potem podczaszy koronny, uzyskał od cesarza Ferdynanda III (1647) dla siebie i swoich trzech synów dziedziczny tytuł księcia Świętego Cesarstwa Rzymskiego (S.I.R) z tytułem „hrabiego z Wiśnicza i Jarosławia”. Sławą okryło go przejęcie dowodzenia obroną Chocimia przed Turkami (1621), po śmierci Jana Karola Chodkiewicza. Członkowie rodziny zyskują w XVII wieku coraz większe znaczenie w Rzeczpospolitej dzięki powiększającemu się majątkowi, otrzymywaniu coraz wyższych godności, a także dbałości o właściwe mariaże zapewniające koligacje z najlepszymi rodami Królestwa (Ostrogscy, Ossolińscy, Zasławscy, Sanguszkowie, Zebrzydowscy, Koniecpolscy…). Stanisław żeni się z Zofią Ostrogską, najbogatszą kobietą w Polsce i jest już właścicielem 18 miast, 313 wsi i 163 folwarków (nie licząc własności częściowych) w województwach: krakowskim, sandomierskim, ruskim i wołyńskim. Jego synowie dają początek dwóm liniom książęcym: „starszej” – Aleksander Michał (zm. 1677) dziedziczący majątki krakowskie i ruskie (bez Łańcuta i Przeworska) oraz „młodszej” – Stanisław Jerzy Sebastian (1616-1667) dziedziczący majątki wołyńskie i kijowskie, trzeci – Jacek Konstanty (zm.1663) umiera bezpotomnie.\nLubomirscy lubili prezentować ogółowi swą wielkopańską pozycję. Do legendy przeszło huczne wesele wyprawione w 1661 roku z okazji ślubu Krystyny, córki marszałka wielkiego koronnego Jerzego Sebastiana i Konstancji z Ligęzów, z Feliksem Kazimierzem Potockim, przyszłym hetmanem wielkim koronnym. Do Łańcuta przybyło z całego kraju 1500 przedstawicieli najlepszych rodów: Radziwiłłowie, Wiśniowieccy, Sapiehowie, Sanguszkowie, Potoccy, Lubomirscy… Jeden z obecnych pozostawił potomnym opis menu. Na weselne stoły podano: 60 wołów, 150 wieprzy i prosiąt, 300 cieląt, 500 baranów i jagniąt, 3000 kapłonów, 11 000 kurcząt, 500 gęsi, 500 kaczek, ogromne ilości dziczyzny, 12 700 ryb, 10 korców raków, a do tego 270 beczek węgrzyna i sześć lad wina włoskiego, nie licząc miodu, piwa i okowity.\nNiezwykle barwną postacią w rodzinie Lubomirskich był książę Marcin (1738-1811), a jego życiorys mógłby posłużyć za scenariusz hollywoodzkiego filmu. Ojciec, Antoni Benedykt marzył o karierze wojskowej dla syna sięgającej hetmańskiej buławy. Wysłał go do Collegium Nobilium, a następnie do Szkoły Kadetów w Lotaryngii. Po ich ukończeniu przystojny książę królowa w salonach Paryża, za pieniądze rodzica. Szczególną karierę wojskową robił w wojsku koronnym (pułk kupił mu ojciec), armii pruskiej, bandzie rozbójników, szeregach konfederacji barskiej i… gwardii samozwańczego „króla Żydów” w Hesji. Za dezercję z armii koronnej (był w niej już generałem) trafił do więzienia. Słynący z romansowego charakteru książę żenił się kilkakrotnie. Pierwszą żonę porwał z dworu swej siostry i poślubił potajemnie (trafiła potem do klasztoru), drugą była córka komendanta twierdzy, w której odsiadywał wyrok (stała się faworytą króla Stasia), trzecia to córka jego zwierzchnika wojskowego, wojewody wileńskiego (pocieszyła się w ramionach rosyjskiego generała). Chciał się też żenić z córką „żydowskiego króla”, lecz stracił ochotę, gdy skończyły się pieniądze (choć mieli już córkę). Będąc namiętnym hazardzistą, przegrał w karty wiele swych dóbr, m.in. rodowy zamek w Janowcu i warszawski Pałac pod Blachą.\nTragicznie zakończyła życie Łucja z Lubomirskich, padając ofiarą własnego, makabrycznego w efekcie żartu. Pragnąc przestraszyć powracającego nocą z polowania syna, udawała w ciemności ducha – przerażony niespodziewaną „zjawą” młody hrabia, wystrzelił do niej z trzymanej w rękach fuzji …\nKsiężna Izabela z Czartoryskich Lubomirska była prawdziwą „obywatelką Europy”. Wiele i chętnie podróżowała, zaś tytuł i bajeczne bogactwo otwierały przed nią drzwi najświetniejszych salonów, a nawet monarszych komnat. Bliskie kontakty utrzymywała z królem Stanisławem Augustem, swym kuzynem i młodzieńczą miłością. Szczyciła się przyjaźnią królowej Francji Marii Antoniny (żony Ludwika XVI) oraz cesarzowych Austrii Ludwiki d’Este (drugiej żony Franciszka I), Marii Teresy i Marii Ludwiki (drugiej i trzeciej żony Franciszka II). Względy na dworze rosyjskim zapewniała jej osobista przyjaźń Adama Czartoryskiego z carem Aleksandrem I. W czasie Kongresu Wiedeńskiego w pałacu Lubomirskich bywały najwybitniejsze osobistości Europy. Po wybuchu rewolucji francuskiej ks. Izabela zapewniała schronienie zwolennikom Bourbonów. W Łańcucie zamieszkiwali wtedy m.in. Ludwik hr. Prowansji (późniejszy król Ludwik XVIII), Maria Teresa (córka króla Ludwika XVI) z mężem księciem d’Angoulême, królowa Sycylii Karolina, biskup de Sabran (spowiednik Marii Antoniny). Gośćmi księżnej Izabeli bywali często przedstawiciele elit politycznych, artystycznych i intelektualnych, np. Tadeusz Kościuszko, pisarka Germaine de Staël, Thomas Jefferson (przyszły prezydent St. Zjednoczonych), malarze Elisabeth Vigée-Lebrun i Jacques-Louis David, Giacomo Casanova, Julian Ursyn Niemcewicz…\nUfundowane przez Sebastiana Lubomirskiego kolegium Pijarów w Rzeszowie obejmowało szkołę elementarną, średnią oraz seminarium duchowne dla zakonników i osiągnęło bardzo wysoki poziom nauczania – wykładał w nim między innymi Stanisław Konarski. Przez wiele lat kształcono w nim młodzież wszelkich stanów. Konwent prowadził również niezwykle na owe czasy efektywną gospodarkę, co pozwalało mu na przyjmowanie do szkoły także ubogich chłopców bez pobierania opłat, a nawet na pożyczanie gotówki Lubomirskim oraz rzeszowskim Żydom. Legendy mówią, iż skarb ukryty przez nich w czasie wojny północnej w podziemiach jednej z wież spoczywa tam do dziś. Pijarzy zarządzali konwentem do roku 1784, kiedy to został skasowany przez władze austriackie. Dobre tradycje w szkole, już świeckiej, były podtrzymywane. Jej wychowankami byli m.in.: wyniesiony na ołtarze biskup Józef Sebastian Pelczar, Ignacy Łukasiewicz, gen. Władysław Sikorski, poeta Julian Przyboś.\n– obronny kościół i klasztor Dominikanów z XV wieku (przebudowany w XVII wieku). Na ołtarzu gotycka Pieta, wyposażenie późnobarokowe.\n– późnorenesansowe opactwo Benedyktynek (pocz. XVII w.) otoczone murami obronnymi z basztami.\n– greckokatolicka cerkiew wzniesiona na wzgórzu zamkowym (1746)\n– pojezuicki kościół farny (1594), przebudowany w 1625 r., renesansowy, budynki poklasztorne z wieżą zegarową (XVI / XVII w.)\n– rynek z ratuszem i renesansowymi kamienicami, w kamienicy Orsettich znajduje się Muzeum, pod rynkiem system piwnic i lochów.\n– pozostałości zespołu pałacowego Lubomirskich, a później Sanguszków i Tyszkiewiczów\n– Park Etnograficzny ukazujący historię i kulturę materialną Lasowiaków oraz Rzeszowiaków\n– Zamek kazimierzowski z XVI wieku (wielokrotnie przebudowywany) – obecnie siedziba Muzeum Historycznego\n– Park Etnograficzny z zabytkami kultury materialnej oraz sakralnej Łemków i Bojków.\nObejrzeć tu można kościół parafialny, wzniesiony staraniem ks. Jana Teodora Konstantego Lubomirskiego. Na szczególną uwagę zasługuje tu XVI – wieczny obraz nieznanego malarza włoskiego, przedstawiający Chrystusa Ukrzyżowanego.\nRacławówka (przysiółek Zabierzów) – Książę Jerzy Ignacy Lubomirski wzniósł tu barokową świątynię.\nDo dziś oglądać można w Rzeszowie zamek (obecnie siedziba sądu). Został on odbudowany niemal od podstaw w 1902 roku, w oparciu o XVIII-wieczny projekt Wiedemanna, lecz ze sporymi zmianami w wyglądzie i użytym budulcu – dobudowano trzecią kondygnację, zlikwidowano mury obronne i wały. Ze starego zamku ocalały jedynie dolne kondygnacje wieży oraz część bastionów. W prawie niezmienionej formie zachowany natomiast został letni pałac Lubomirskich.\nMiejscowości na Szlaku Lubomirskich – Łańcut\nW Łańcucie do dziś można zwiedzać muzealny zespół zamkowy ze wspaniałymi pałacowymi wnętrzami (m.in. salą balową, jadalnią, teatrem, sypialnią chińską, apartamentem tureckim, salonem zimowym, gabinetem zwierciadlanym…), oranżerią i powozownią z kolekcją zabytkowych pojazdów. W Sali Balowej organizowane są koncerty muzyki poważnej. Rezydencję otacza ogromny park z dużą ilością starych drzew, egzotycznymi krzewami i pięknymi ogrodami. Zachował się również Zameczek Romantyczny z okrągłą wieżą. W dawnych stajniach znajduje się muzeum ikon. Warte obejrzenia są murowana synagoga (1761) i budynki kościoła i klasztoru Dominikanów.\nMiejscowości na Szlaku Lubomirskich – Przemyśl – Bakończyce\nMiejscowości na Szlaku Lubomirskich – Boguchwała\nMiejscowości na Szlaku Lubomirskich – Przeworsk\nMiejscowości na Szlaku Lubomirskich – Baranów Sandomierski\nMiejscowości na Szlaku Lubomirskich – Rozwadów\nSiedzibę rodową z Rzeszowa do Charzewic przeniósł Franciszek Grzegorz Lubomirski (1752 – 1812) osiadając we dworze zbudowanym przez jego ojca. W 1786 roku wzniósł na obrzeżach Rozwadowa neoklasyczny, piętrowy gmach nazywany „zamkiem” lub „willą książęcą”. Jego parter zajmował zarząd rozwadowskiego dominium, zaś piętro wykorzystywała okresowo rodzina książęca. W 1809 roku kwaterował tu ze swym sztabem ks. Józef Poniatowski.\nMiejscowości na Szlaku Lubomirskich – Stara Lubowla\nW dorzeczu rzeki Poprad, niedaleko miasta Stara Lubowla był wybudowany na początku XIV wieku Zamek Lubowelski. Pierwsza pisemna wzmianka o nim pochodzi z 1311 roku pod nazwą „Liblou”. W latach 1323 – 1343 był on w posiadaniu znanego szlacheckiego rodu Drugethów, w późniejszym zaś czasie należał do majątku króla. W roku 1412 węgierski władca Zygmunt Luksemburski zaprosił do tego zamku polskiego władcę Władysława II Jagiełłę, z którym podpisał pokojowy traktat. Jesienią tego roku Zygmunt spisał umowę określającą pożyczkę od polskiego króla – 37 000 kop groszy praskich. Za wymienioną sumę dał Władysławowi pod zastaw zamek w Lubowli z miastem Stara Lubowla, Podoliniec z twierdzą i wsiami do nich należącymi, następnie miasto Gniazda i trzynaście miast ze Związku Spiskich Sasów. Władzę na zastawionym terenie, nazywanym starostwo spiskie, sprawowali z polecenia polskiego władcy starostowie. Do sławnych starostów w XV i XVI wieku należeli: Zawisza Czarny z Garbowa, Piotr II Kmita, Piotr III Kmita i Jan Boner.\nW roku 1591 starostwo spiskie kupił od Kacpra Maciejowskiego zarządca kopalni soli w okolicach Krakowa (żupnik krakowski) – Sebastian Lubomirski (starosta spiski w latach 1591-1605). Dwa lata później król polski darował mu wymieniony zastawiony teren i w ten sposób jego pozycja w porównaniu ze wcześniejszymi starostami wyraźnie się zwiększyła. Centrum władzy wymienionego terytorium był zamek w Lubowli, który na początku XVII wieku wyremontował Sebastian Lubomirski. Informuje nas o tym napis w języku łacińskim na kamiennej tablicy, która znajduje się nad renesansową bramą zamku: VIRTUTE DULCE ILLUS. AC MAGN: DS: DS: SEBAS. LUBOMIRSKI COMES IN WISNICZ CAST: BIEC. SAD. SCEP. DOP. CAP. RENOV FECIT ANNO 16.. , której oryginał znajduje się w lapidarium zamku.\nW dziejach Spisza najbardziej wyraziście z rodu Lubomirskich zapisał się syn Sebastiana, wojewoda krakowski Stanisław Lubomirski (starosta spiski w latach 1605 – 1634). W roku 1642 rozpoczęła się rozległa przebudowa zamku w stylu wczesnobarokowym, w czasie której powstała w południowo – wschodniej części zamku nowa brama, dolny zamek i wschodnia baszta, dzięki czemu wyraźnie zwiększyła się funkcja obronna lubowelskiej twierdzy.Zapis o budowie tej części zamku znajduje się na tablicy z piaskowca umieszczonej w chwili obecnej w lapidarium zamku.\nWczesnobarokową przebudowę zamku w połowie XVII w. można jedynie porównać do dokonanej z wielkim rozmachem renesansowej przebudowy lubowelskiej twierdzy po pożarze w 1553 roku, którą na rozkaz polskiego króla Zygmunta Augusta wykonał starosta Jan Boner. Uświadamiał to sobie Stanisław Lubomirski, który w 1647 roku do renesansowej tablicy z 1555 roku dołączył barokową tablicę z marmuru uświetniającą jego zasługi w przebudowie zamku w Starej Lubowli ARCEM HANC LVBLO PROPVGNACVLVM REGNI POLONIE IGNE ASSVMPTVM A D M D L V EX MANDATO … SIGISMVNDI AVGVSTI REGIS POLONIE CVC IOANNES BONAR CASTELLANVS BICENSIS LOCI HVIVS PREFECTVS RESTAVRAVIT QVAM A M D C III L ILLVSMVS STANISLAVS LUBOMIRSKY SAC(ri) ROM(ani) IMP(erii) PRINCEPS COMES IN WISNICZE PALATINVS GNAL (Generalis) CRAC(oviensis) SCEPVSIENS(is) DOBCICEN(sis) ZATORIEN(sis) NEĆ POLONIE GVBERNATOR … AM MITIDOREM ET COMMODIOREM … S VIS REDVXIT.\nPo Stanisławie Lubomirskim starostą spiskim został jego syn Jerzy Sebastian Lubomirski (w latach 1634 – 1660). W czasie potopu szwedzkiego w Polsce zapewnił przechowanie polskich klejnotów koronnych na zamku w Lubowli (1655 – 1661), również zaproponował królowi Janowi Kazimierzowi schronienie w swojej spiskiej siedzibie. Znaczącą pozycję zamku w tym czasie dokumentuje rozporządzenie sejmu z roku 1658, kiedy zamek był zaliczany do sześciu twierdz, które miały być utrzymywane przez państwo polskie.\nCzwartym starostą ze szlacheckiego rodu Lubomirskich był syn Jerzego, Stanisław Herakliusz (starosta Spisza w latach 1660 – 1700). Podobnie jak jego dziadek Stanisław, który sprowadził w 1642 roku do Podolińca pijarów, również Stanisław Herakliusz umieścił na Spiszu mnichów. W roku 1672 podarował bonifratrom stary szpital w jednym z zastawionych miast – Spiskim Podgrodziu. Do dzisiaj na rynkach zastawionych miast zachowały się mariańskie słupy, a najstarszy z nich (z 1689 roku) Stanisław Herakliusz wybudował w Spiskiej Sobocie.\nU progu XVIII w. starostwo na Spiszu przejął jego syn Teodor (starosta w latach 1700 – 1745). W odróżnieniu od swoich poprzedników często przebywał na zamku w Lubowli, gdzie urządził sobie bogatą rezydencję. W trzynastu zastawionych miastach w latach dwudziestych XVIII w. polecił wybudować słupy mariańskie. W roku 1708 polecił wykonać dzwon do kaplicy zamkowej św. Michała Archanioła, na którym jest wyryty napis:\nMiejscowości na Szlaku Lubomirskich – Podoliniec\nNa lewym brzegu rzeki Poprad, w północno – wschodniej części Kotliny Popradzkiej, w XI lub XII wieku rozwinęła się osada Podoliniec. Pierwsza pisemna wzmianka o niej pochodzi z 1235 roku jako „ecclesia sancte Marie”. W pierwszym trzydziestoleciu XIII wieku terytorialnie Podoliniec należał do Sądecczyzny, a diecezjalnie podlegał biskupowi krakowskiemu. W latach 1235 – 1306 na jego terenie przeplatały się wpływy węgierskie i polskie.\nPierwsze dołączenie do określenia osady nazwy „Podolyn” zachowało się z roku 1256. Już w następnym roku (1257) teren Ziemi Sądeckiej dostaje się w posiadanie księżnej Kunegundy (Kingi). Z jej powodu Podoliniec przeszedł około 1268 roku na prawo niemieckie. Nadzwyczaj ważnym dla jego dalszego rozwoju stał się 1292 rok, gdy krakowski i sandomierski książę Wacław II (król Czech) wyraźnie rozszerzył przywileje miasta włączając prawo składu czy też prawo wybudowania muru obronnego. Po roku 1306 wzajemne stosunki w tym spornym terytorium stabilizowały się na korzyść Węgier. W roku 1343 węgierski władca Ludwik I uwolnił mieszczan spod jakiejkolwiek władzy spiskich żupanów i lubowelskich kasztelanów darując im wolność na wzór innych miast królewskich. Po dwóch latach (1345 rok) mieszkańcy Podolińca uzyskali przywilej, że może ich sądzić jedynie sąd miejski, przy czym odwołać się mogą od razu do tawernika (najwyższy węgierski gospodarczy urzędnik królewski) lub do króla.\nZ powodu problemów finansowych w 1591 roku starosta spiski Kacper Maciejowski podjął decyzję o sprzedaży starostwa zarządcy kopalni w okolicy Krakowa (żupnik krakowski) Sebastianowi Lubomirskiemu (starosta spiski w latach 1591 – 1605). Następnie w roku 1593 polski król podarował mu zastawione miasta i w ten sposób wyraźnie zmieniła się pozycja starosty w stosunku do okresu wcześniejszego. Centrami władzy dwóch „państw grodowych” na zastawionym terenie były zamki Lubowla i Podoliniec. Pierwszym obiektem, który Sebastian postanawia wyremontować w swoim nowo pozyskanym majątku był zamek w Podolińcu. Wspomniany fakt dokumentuje napis na kamiennej tablicy nad wejściem do byłej głównej budowli zamku (aktualnie Urząd Miasta): DOMUM HANC VETUSTAE DESTRUCTA ET RUINA MINANTE MAGNIFICUS DOMINUS SEBASTIANUS LUBOMIRSKI DE LUBOMIRES CASTELLANUS MALOGOSENSIS ZUPPARIUS CRACOVIENSIS SANDECENSIS SCEPUSIENSIS DOPCZICZENSIS ET CAPITANEUS DOMINUS ET HAERES IN WISNICZ OPERA ET SUMPTU SVO RESTAVRAVIT ET EXORNAVIT: ANNO MDXCIII\nJak wynika z tekstu tablicy, Sebastian Lubomirski twierdzę w Podolińcu przejął w bardzo złym stanie. Interesujące zadanie pełnił zamek w połowie XVII w. W dniu 8 listopada 1642 roku syn Sebastiana, wojewoda krakowski Stanisław Lubomirski wydał na Wawelu dokument mówiący o założeniu kolegium pijarów w Podolińcu. Krótko potem (dokładnie 20 listopada) przyszło do Podolińca 18 mnichów. Budowa klasztoru wymagała czasu, zatem Stanisław Lubomirski przydzielił mnichom dwa pomieszczenia na zamku w Podolińcu. Już w następnym roku (18 czerwca 1643) otworzyli tu szkołę – kolegium. W ten sposób budynek zamku w Podolińcu stał się na parę lat rezydencją i szkołą pijarów.


Zegarki Anne Klein • Męskie i Damskie • OtoZegarki\nPonadczasowe zegarki Anne Klein - elegancja dla kobiet i mężczyzn\nTo prawda, że mnogość modeli wyprodukowanych przez znaną na całym świecie projektantkę mody Anne Klein pozwoli na to, że każdy z nas znajdzie ten odpowiedni właśnie dla siebie. Przedstawiamy zatem Państwu szereg możliwości, spośród których znajdują się modele, zarówno męskie jak i damskie. Ich wyjątkowy styl przyciąga wzrok, dlatego przypadnie do gustu wszystkim osobom, które pragną wyróżnić się spośród tłumu. To przede wszystkim innowacyjne połączenie elegancji, a także modnego designu, który sprawdzi się w każdej chwili oraz każdych okolicznościach. Oprócz tego wzornictwo zaczerpnięte z Nowego Jorku, które da się zauważyć na wyprodukowanych przez Anne Klein produktach w dość oryginalny sposób wyróżnia się na tle wielu klas pozostałych, dostępnych na rynku zegarków. A wszystko to poprzez zabawę konwencją, burzy przeróżnych barw, odcieni i kolorów, a także najlepszych jakościowo surowców, które z kolei zostały wykorzystane do ich produkcji.\nPoznaj wyjątkowy charakter czasomierzy od Anne Klein!\nChyba każdy, kto przynajmniej raz miał styczność z ponadczasowymi, a także designerskimi zegarkami wyprodukowanymi przez znaną na całym świecie projektantkę Anne Klein może śmiało wypowiedzieć się o nich w ten sposób, iż pod kątem samego wyglądu tak charakterystycznego dla nowojorskich projektantów, te od Anne Klein nabierają niesamowitego charakteru, amerykańskiego pazura, a także subtelnej i niezwykłej elegancji, co oczywiście jest wieloletnim efektem końcowym zdobywania wiedzy samej projektantki. Dlatego nie zabraknie tu przepięknych bransolet, które z kolei zostały wykonane ze spieku ceramicznego, bądź też najlepszej jakości stali szlachetnej. Odnajdziemy się również pozycje na klasycznym, skórzanym pasku. Każdy z nas znajdzie tu coś dla siebie, ponieważ ogromna ilość modeli sygnowanych imieniem oraz nazwiskiem tej ponadczasowej projektantki z pewnością idą tutaj w parze z jakością wystawianych przez nią produktów. To również idealne oraz ponadczasowe uzupełnienie każdej stylizacji, dzięki czemu nabiera ona nowego, eleganckiego charakteru.\nBeżowy Różowy Srebrny Szary Złoty Złoto różowe\nCeramika Kryształy Swarovskiego Metal Stal szlachetna\nBeżowy Biały Brązowy Czarny Czerwony Różowy Srebrny Szary Złoty Złoto różowe\nCeramika Mosiądz Skóra Stal szlachetna Tworzywo\nBiały Beżowy Czarny Niebieski Perłowy Różowy Srebrny Złoty Złoto Różowe\nAnna Klein nie jest tylko i wyłącznie marką, która zajmuje się produkowaniem eleganckich czasomierzy. To również znana na całym świecie ikona mody stworzona ponad 40 lat temu przez wyjątkowo uzdolnioną projektantkę. Anne Klein zawsze potrafiła wyciągnąć z wyprodukowanych przez siebie zegarków prawdziwą esencję piękna, a także niepowtarzalnego stylu - co oczywiście uwidocznia się w każdym egzemplarzu zegarka z jej imieniem i nazwiskiem. Anne Klein jest również mentorką znanej projektantki Donny Karan. Ta wyjątkowa kobieta posiada niezwykły talent twórczy, którego ujście znajduje właśnie poprzez wyprodukowane przez siebie, eleganckie zegarki. Dlatego efekty jej pracy możesz podziwiać już dziś w naszym sklepie internetowym otozegarki.pl, gdzie czeka na Ciebie szeroka gama wyjątkowych oraz oraz zachwycających swoją elegancją zegarków.\nAnne Klein AK/3417SVRT Zegarek Damski\n264,39 zł 496,00 zł\n328,99 zł 499,00 zł\n464,99 zł 549,00 zł\n362,99 zł 599,00 zł\n396,99 zł 469,00 zł\n474,00 zł 633,00 zł\n348,00 zł 436,00 zł


Hemoroidy alkoholizm - Kodowanie w czasie trwania alkoholu\nPropolis, kit pszczeli, miód, #ZiołowaApteka odc.12 pt. Sekret mumii egipskiej #Propolis Objawienie alkoholików doświadczyło syndromu delirium tremens\nKamienie na zodiaku i alkoholizmu Czy picie zatrzymania kodowania, Leczenie alkoholizmu w Lysva gdybym przestał pić piwo. Leczenie alkoholizmu Tiumeń kosztów jak leczyć permu alkoholizmu, którzy rzucili zdjęcia picia adres, leczonego alkoholizmu.\nSamotność geja - modlitwa wspierająca MCPFE kupić w Archangielsku\nRozwój alkoholizmu w etapach MCPFE kropla w Krasnodarze, leczeniu alkoholizmu Stary Oskoł kobiet żyjących z ich mężowie picia. Alkoholizm dezintegracja osobowości anonimowy leczeniu alkoholizmu Woroneżu, Leczenie uzależnienia od alkoholu w Kolomna szpitale obowiązkowe leczenie alkoholizmu.\nAdolf Kudliński - Turbosłowianin, kompilacja ♛ pić piwo raz na tydzień to jest alkoholizm lub nie hemoroidy alkoholizm\nPrzewlekła niewydolność serca Alkoholizm rzucić picie palenie, co zrobić, aby rzucić palenie, że picie w szczególności odbiegające od normy zachowanie alkoholizm. Efekty alkohol kodowania mówiąc picia matka, złe nawyki ich wpływu na zdrowie nadużywania alkoholu kodującą alkoholu Władywostoku.\nZielu że ampułki uszyty z alkoholizmem\nUljanowsk znajomość kodowania z alkoholizmem Kodowanie w domu z alkoholizmu Moskwie, Sposób kodowania alkoholizm Briańsk Dovzhenko Briańsk co zrobić, gdy syndrom odstawienia. Dystrybucja uzależnienia od alkoholu Nie mogę wybaczyć ojcem alkoholikiem, pomóc w rozwiązaniu problemu alkoholizmu thumping żona wróciła do domu wideo.\nAlkoholizmus kodującą alkoholu Pleasant hemoroidy alkoholizm\nŻona zaczęła walić zadać pytanie wolnego alkoholizmu, które można dodać do wódki osoba zatrzymana pitnej reklamy o szkodliwości nadużywania alkoholu i alkoholizmu. Że jej mąż nie pije silny na działce iniekcja alkoholu, w zależności od, klasztor herbata alkoholizm Walia Alkoholizm i pierwsza pomoc.\nPyłek, kit pszczeli, miód #ZiołowaApteka odc.4 Sekrety pyłku pszczelego #KitPszczeli Jak przestać pić w Czelabińsku\nPił z żoną żona zmarła z alkoholem, Śmiertelność z uzależnienia od alkoholu prezentacja alkoholizmu pobrania za darmo. Jest to możliwe, aby schudnąć, jeśli przestać pić piwo matki karmiące mogą pić węgiel aktywowany, alkohol leczenie klinika w Krasnojarsku Kodowanie alkoholu w kopcu Djukov.\nJak fungují eRecepty? Poradí Vám šarmantní lékárnice Jana Doleželová. :) zajęcia szkolne dla zapobiegania uzależnieniu od alkoholu\nLeczenie alkoholizmu Iwanowo opinii kodowanie z alkoholizmem Erewaniu, Najprostszym sposobem leczenia alkoholizmu ostra psychozę alkoholowe i jego leczenie. Lek do leczenia alkoholizmu Kodowanie z alkoholem Murmańsk, jak usunąć objawy delirium tremens społeczno-pedagogiczny zapobiegawczego młodzieży alkoholizm.\nOsobowość borderline Mąż znęca napoje, które wykonują hemoroidy alkoholizm\nAutoagresji samobójstwo i alkoholizm akordy Sergey Babkin alkoholizm, alkoholizm niskociśnieniowej Chaga i dzikiej róży w alkoholizm. Przestać pić, aby schudnąć Kodowanie alkoholizmu w Ługańsku 2016, mąż i żona picia wina alkoholizm kodowanie laserowe.\nLiszaj pospolity - menel Giennadij Onishchenko o alkoholizmie\nZachowanie alkoholików między twardym picia Kodowanie alkoholu w Chomutov cenie, Krople z kompozycji bariery alkoholizm alkoholizm, aktywność seksualna. Kodujące funkcje w alkoholizm matka alkoholiczka w prawie co robić, Chisinau alkohol kodujący Kodowanie alkoholu Marshak Clinic.\nChoroby Układu Krążenia - mgr. Anna Krzeszowiec - dota2news.ru Kodowanie cena od alkoholizmu w Iwanowo\nCzyli jeżeli IRR rzucić picia i palenia Rozwój lekcji na temat alkoholizmu, Projekt społeczny na Alkoholu Kodowanie alkoholu adres kopiec. Słuchać piosenki wybaczyć ojcu do tego napój dymu spisek w celu kobiet od alkoholu, Szkoła z nadużywaniem narkotyków i alkoholu MCPFE bez efektu.\nLiczba wyjść z alkoholizmu\nKtóre kodują alkoholizmu na terytorium Krasnodar\nOczyścić krew z alkoholizmem\nPozbycie się nałogu alkoholowego jego metody\nDlatego podczas delirium tremens zobaczyć diabły\nOznaki leczenia alkoholizmu\nCzy osoba przestać pić\nWiadomości o problemie alkoholizmu\nOznacza forum alkoholizm\nReklama kodowania alkoholu\nDieta dla wątroby alkoholizm\nKodowanie alkohol Polevskoi\nJak przestać pić opinie Jeanine\nArmawir kodowania z alkoholizmem\nAllen Carr Easyway przestałem pić pobrania\nOjciec napoje nie mogę tak żyć\nGdzie w Riazaniu kodować alkoholizmu


W 1977 r. kleryk Cezary Iwanowski SAC, pisząc pracę seminaryjną, zwrócił się z prośbą do ks. Czesława Wędziocha SAC o udzielenie mu informacji na temat życia i pracy ks. Jana Szambelańczyka SAC (1907 – 1941), doktora teologii, profesora filozofii i teologii dogmatycznej w Ołtarzewie, więźnia i męczennika niemieckiego obozu w Auschwitz. Ks. Cz. Wędzioch (1906 – 1982), od lat działający w środowisku polonijnym we Francji, był kolegą kursowym ks. Jana Szambelańczyka i przeżył z nim wspólnie wiele lat. Alumn C. Iwanowski, w liście z 9 listopada 1977 r., skierowanym do ks. Wędziocha, przygotował mu 5 pytań; niektóre z nich zawierały jeszcze pytania rozszerzające zakres problematyki.\nPytania te dotyczyły następujących kwestii: 1. Pobytu i nauki Jana Szambelańczyka w Collegium Marianum; 2. Przeżywania czasu nowicjatu; 3. Studiów na Gregorianum, zainteresowań, przygotowań do ślubów czasowych i wiecznej profesji, letnich wakacji, święceń kapłańskich i Mszy św. prymicyjnej w rodzinnej miejscowości; 4. Misyjnej pracy we Francji wśród Polaków; 5. Osobowości ks. Jana Szambelańczyka (Czy był człowiekiem modlitwy?; Czy był człowiekiem z charakterem?; Jak spełniał powierzone mu zadania i obowiązki?).\nParyż, 24 listopada 1977\nList ks. Czesława Wędziocha SAC do kl. Cezarego Iwanowskiego SAC\nOryginał: Archiwum Regii Miłosierdzia Bożego w Paryżu, Teczka osobowa: X. Wędzioch Czesław. Życiorys kolegi kursowego X. Szambelańczyka.\nList spisany na maszynie i liczy dwie kartki.\nCzcigodny i Drogi Alumnie Cezary,\nBardzo chętnie odpisuję na list z dn. 9 bm. w sprawie życia i pracy śp. ks. Jana Szambelańczyka SAC. Znałem go bardzo dobrze. Przez dwa lata byłem jego spowiednikiem na Kopcu. Od pierwszego dnia wstąpienia do Collegium Marianum na Kopcu, aż do święceń kapłańskich i trzy lata po święceniach, żyliśmy zawsze razem jak dwaj bracia. Toteż śmierć jego w obozie w Oświęcimiu w r. 1941, o której dowiedziałem się bardzo późno, odczułem i przeżyłem bardzo boleśnie, tak jakby mi umarł bliski mój brat. Postaram się ogólnie odpowiedzieć na podane mi pytania.\n1). Lata pobytu i nauka w Collegium Marianum. Wstąpiliśmy razem w tym samym roku (1919), zaraz po pierwszej wielkiej wojnie światowej do Collegium Marianum. Było nas niewielu, między innymi (ks.) Jan Maćkowski, Józef Bogdan, Józef Zawidzki. Razem z Szambelańczykiem należeliśmy do najmłodszych i najmniejszych oraz fizycznie najsłabszych. Ks. Cegiełka, Józef Wróbel i Ignacy Olszewski przyłączyli się do naszej klasy rok i dwa lata później. Rektorem na Kopcu był wówczas ks. Alojzy Majewski. Pomagali mu w rozległej pracy księża: Zaraza, Ignacy Baszanowski i ks. prof. Bogdanski. Prawą ręką ks. Majewskiego był brat Doktor Lipkowski. Warunki mieszkaniowe i materialne na Kopcu (zaraz po wojnie) były ciężkie. Po kilku miesiącach musieliśmy opuścić Kopiec, z powodu braku chleba. Raz tylko na tydzień, w niedzielę, otrzymywaliśmy kawałek chleba, a w tygodniu ziemniaki zastępowały chleb. Szambelańczyk, chociaż był wątłego zdrowia jak wspomniałem, nie zrażał się tymi warunkami życia. Polepszyły się te warunki w nowo otwartym przez ks. Zarazę domu w Nakle nad Notecią, gdzie uczęszczaliśmy do państwowego gimnazjum mieszanego. Na Kopcu i w Chełmnie należał Szambelańczyk do lepszych uczniów, z powodu większych zdolności i bardzo wielkiej pilności. Niekiedy nocami, w łóżku przy świecy, na wspólnej sypialni czytał i uczył się. Raz o mało nie przypłaciłby życiem lub kalectwem tę nocną naukę, ponieważ koc, który miał zasłaniać światło świecy, zapalił się. Na szczęście zdołaliśmy wśród wielkiego zgiełku zgasić pożar, przy pomocy kleryków, którzy przybiegli z sąsiedniej sypialni. Z gimnazjum z Chełmna wróciliśmy po dwóch prawie latach do Collegium Marianum na Kopiec, gdzie po ukończeniu gimnazjum rozpoczęliśmy\n2). Nowicjat (7 X 1924 r.). Było nas 7. nowicjuszy kleryków i trzech braci, którzy dotąd jeszcze żyją. Rolę magistra pełnił ks. Wojciech Turowski przy pomocy socjusza ks. Stanisława Słaboszewskiego. Drugi rok nowicjatu odbyliśmy pod kierownictwem ks. Słaboszewskiego w Sucharach. Pierwszą profesję złożyliśmy w Sucharach 7 października 1926 r. na ręce ks. superiora Turowskiego, który przygotował nas duchowo naukami rekolekcyjnymi. Żywo przypominam sobie z jakim duchowym przejęciem przeżywał najmłodszy mój kolega Szambelańczyk obłóczyny i pierwszą profesję. W Sucharach, w drugim roku nowicjatu, gdzie równocześnie odbywaliśmy studia filozofii, poznałem Szambelańczyka jeszcze lepiej. Mieszkałem z nim w jednym pokoju. Podziwiałem jego pilność, sumienność, pracowitość, punktualność i dokładność we wszystkim. Nigdy się nie zrażał, nie obrażał i nie gniewał na nikogo. Sam znosił wszystko bardzo cierpliwie. Nigdy między nami nie było zadrażnień. Sam doznał, jak sobie dobrze przypominam, niejednej przykrości i poniżenia ze strony starszych kolegów, dlatego na pewno, że był lepszym uczniem i że miał lepsze wyniki w nauce i w egzaminach. Przebolał to spokojnie i w samotności przepłakał, ale nigdy nie poszedł do przełożonych pożalić się na swych kolegów. Byłem bardzo zbudowany jego cierpliwością i przebaczeniem innym.\n[k. 2] 3). Studia teologiczne odbywałem z Szambelańczykiem razem na Gregorianum w Rzymie. Przez cały czas pobytu w Rzymie miałem pokój obok jego pokoju. Bardzo często w drodze na Gregorianum i na Pettinari oraz na przechadzkach, rozmawialiśmy na temat wykładów i tez z dogmatyki. Egzamin składał cum laude. W Wielkim Poście, który odczuwaliśmy dotkliwie, nie prosił o dyspensę, mimo słabego zdrowia. Wszystkie niższe i wyższe święcenia otrzymywaliśmy razem (z Józefem Bogdanem) w Rzymie, po większej części w Bazylice Lateraneńskiej (subdiakonat 1.12.1929; diakonat 21.12.1929; prezbiterat 20.7.1930 r.).\nNajwięcej oczywiście przeżyliśmy razem dzień święceń kapłańskich i dzień prymicji w rodzinnej miejscowości w Polsce. Nie byłem na prymicjach, tak bliskiego mi konfratra, ale wyobrażam sobie jego przejęcie i szczęście. Nieraz wspólnie rozważaliśmy sobie słowa: „Tu es sacerdos in aeternum” oraz „Introibo ad altare Dei”. Każda Msza św. po prymicjach była dla ks. Szambelańczyka jakby pierwszą Mszą św. Takie odnosiłem wrażenie. Co do rocznych wakacji, spędzaliśmy je w Polsce wśród rodziny i w naszych domach. Podczas ostatnich wakacji przed święceniami złożyliśmy (zawsze ta sama trójka) na ręce ks. rektora Zarazy w Sucharach 10 X 1929 wieczną profesję. Mówiąc o wakacjach, pragnę wspomnieć, że często wysyłano nas z kalendarzami, a zdarzyło się, że także na kolporterkę ziemniaków i zboża. Nie pamiętam, czy ks. Szambelańczyk pojechał kiedy zbierać ziemniaki lub zboże, ale na pewno wyjeżdżał z kalendarzami. Pamiętam, z jak wielkim zaparciem siebie i ofiarą to czynił. Bardzo go te wyjazdy krępowały, z powodu pewnej wrodzonej wstydliwości i nieśmiałości wobec obcych. Pierwsze dwa lata pracy kapłańskiej spędziłem razem z ks. Szambelańczykiem na Kopcu, gdzie był profesorem filozofii. Nasza współpraca w tym czasie była jak najlepsza. Po dwóch latach wspólnego pobytu na Kopcu, rozstaliśmy się na zawsze. Ks. Szambelańczyk został powołany na profesora do Wyższego Seminarium Duchownego w Ołtarzewie, a ja do Chełmna, skąd po czterech latach Zarząd Prowincjalny wydelegował mnie do Francji.\n4). We Francji spotkałem się z ks. Szambelańczykiem podczas jego wakacyjnej pracy duszpasterskiej w północnej Francji w Bruay en Artois, gdzie miał wujka, brata swego ojca. Potem nie miałem już żadnego kontaktu z ks. Szambelańczykiem.\n5). Co mogę powiedzieć o osobowości ks. Jana Szambelańczyka? Był człowiekiem wielkiej i wzorowej sumienności. Na każdy wykład na Gregorianum i w Seminarium w Ołtarzewie i przedtem na Kopcu przygotowywał się długo i bardzo pilnie, i dokładnie. Był człowiekiem pracy, albo studiował albo czytał, albo pisał. Nigdy nie tracił czasu. Przy tej wytężonej pracy był człowiekiem modlitwy. Nie opuszczał i nie spóźniał się na wspólne modlitwy. Brewiarz, jak mi wiadomo odmawiał uważnie i sumiennie. Mszę św., jak mi się zdawało, z niemałą skrupulatnością, ale w dobrym zrozumieniu tego słowa. O jego modlitwie prywatnej i kontemplacyjnej nie będę mówił, może ktoś lepsze wyda świadectwo. Jeżeli chodzi o jego charakter, to był człowiekiem spokojnym, zrównoważonym, niezmiennym, zdecydowanym, wytrwałym i mocnym w swych postanowieniach. Nie lękał się ofiary i poświęcenia. W obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu, gdzie zakończył swe życie, mimo że sam był słabowitego zdrowia, innych podtrzymywał na duchu, jak śp. ks. Kiliana. Takie wiadomości doszły do mnie. Ks. Szambelańczyk, mimo swych uzdolnień, nie wynosił się nad innych. Z jaką sumiennością spełniał swoje zadania i prace w Seminarium, gdzie spędził swoje życie kapłańskie, aż do uwięzienia, mogą wydać świadectwo na pewno najlepsze, wszyscy jego alumni. Ja osobiście, który tak długo od samego początku w Collegium Marianum i w Stowarzyszeniu żyłem, mieszkałem, pracowałem i modliłem się z nim razem, mogę oświadczyć, że budowałem się jego życiem, jego ogromną pracowitością, sumiennością, równowagą ducha, jego życiem religijnym i braterskim w Stowarzyszeniu. Niech w wieczności pamięta o swym Seminarium, które tak bardzo ukochał, niech też pamięta o nas wszystkich w Stowarzyszeniu!\nIn Christo –Ks. Czesław Wędzioch


Autor: Katarzyna Siwiec • Opublikowane: 2017-04-05\nZostałam oskarżona o kradzież. Policja przyszła do pracy, zastraszano mnie i kazano mi dobrowolnie poddać się karze. Wcześniej byłam przesłuchiwana jako świadek. Chodziło o faktury przelewowe, które wystawiałam na pana X. Na przesłuchaniach okazało się, że ten człowiek podszywał się pod naszego kontrahenta. Co mam zrobić?\nZgodnie z treścią art. 278 § 1 Kodeksu karnego (K.k.) – kto zabiera w celu przywłaszczenia cudzą rzecz ruchomą, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.\nRzeczą ruchomą w rozumieniu Kodeksu karnego są także pieniądze.\nJak rozumiem, wystawiała Pani faktury VAT komuś, kto podszywał się pod inną firmę. Nie jest dla mnie zatem jasne, gdzie trafiały pieniądze z tych faktur, na czyje konto. Jeśli Pani wystawiała faktury sprzedażowe, to wskazywała Pani także konto, na które należy zapłacić za pobrany towar. Znane mi się przypadki, w których pracownicy podawali w fakturach swoje prywatne konta i na nie trafiały przelewy – wówczas była to rzeczywiście kradzież. Rozumiem, że w Pani przypadku tak się nie działo, a jedynie została Pani wprowadzona w błąd co do tożsamości kontrahenta.\nWyjścia z sytuacji są dwa. Na razie jest Pani przesłuchiwana jako świadek i rozumiem, że nikt Pani nie postawił zarzutów, a jedynie policjanci nakłaniali Panią, aby się Pani przyznała do popełnienia czynów, o które Panią podejrzewają.\nJeśli ich podejrzenia są słuszne – przepraszam, ale o takim wariancie też muszę Pani napisać, to na pewno lepiej byłoby, żeby się Pani przyznała, bo wówczas będzie to okoliczność łagodząca. Sąd, wymierzając karę, bierze pod uwagę m.in. zachowanie się sprawcy po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Na pewno skrucha i przyznanie się do winy są taką okolicznością in plus.\nJeśli jednak Pani tego czynu nie popełniła, nie powinna się Pani dać zastraszyć i przyznać do czegoś, czego Pani nie zrobiła. Często funkcjonariusze próbują „wymusić” zeznania poprzez opis negatywnych konsekwencji prawnych, w razie niezastosowania się do nich, aczkolwiek nie jest w żadnym razie tak, że te konsekwencje będą miały miejsce.\nProszę też pamiętać, że naczelną zasadą prawa karnego jest zasada domniemania niewinności wyrażona w art. 5 Kodeksu postępowania karnego, który to przepis mówi, że oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem, a niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.\nPani nawet nie jest oskarżoną tylko świadkiem.\nSamo wystawienie faktury VAT w takiej sytuacji, jak ją Pani opisuje, nie jest kradzieżą, jeśli przelewów nie dokonywano na Pani konto, względnie konto osoby działającej razem z Panią. Takie wystawianie faktur może być wynikiem np. oszukania Pani, więc jeśli jest Pani niewinna, proszę się bronić.\nWczoraj ochrona meczu nie chciała wpuścić mojego syna na mecz, bo był po kilku piwach. Próbował kulturalnie przekonać ochroniarzy, ale ci rzucili go na...\nWarunkowe umorzenie postępowania za podrobienie podpisu\nPracując jako przedstawiciel handlowy, podrobiłam podpis pewnej osoby. Dostałam wezwanie na policję. Uświadomiłam sobie, jak głupio postąpiłam...


Etnofest - Powiatowe Centrum Kultury w Strzelcach Opolskich\nETNOFEST czyli festiwal etniczny, zorganizowany został w formie otwartego dla wszystkich wydarzenia plenerowego w OGRODZIE Powiatowego Centrum Kultury w Strzelcach Opolskich 21 września 2019 roku.\nFestiwal stał się przedsięwzięciem kulturalnym, skierowanym na kultywację dóbr lokalnych powiatu strzeleckiego i nie tylko. Festiwal miał zwrócić uwagę na bogatą kulturę i artyzm naszego regionu i całego województwa opolskiego. Mieszkańcy podczas imprezy mogli zobaczyć rękodzieło oraz lokalne produkty, wykonywane na naszych terenach (np. miód z przydomowej pasieki). Główną atrakcją festiwalu były bezpłatne warsztaty zdobienia kroszonek opolskich, malowania wzoru opolskiego na porcelanie, tworzenia świec woskowych, mieszanek z herbat ziołowych, malowania wzoru opolskiego na piernikach oraz smakowania miodu z pasieki. Ponadto uczestnicy inicjatywy mogli odwiedzić stanowisko lokalnego historyka, który w oparciu o stare książki, albumy, zdjęcia i inne materiały informacyjne, przekazywał historię ruin zamku strzeleckiego oraz jego właścicieli, a także okolic miasta Strzelce Opolskie.\nNie zabrakło również sztuki malowania twarzy. Całe wydarzenie uatrakcyjniły swym występem panie z Echa Krośnicy – lokalnego zespołu ludowego.


Nowe drzwi do domu. - Strona 3 - Forum budowlane, budowa domu, koszty budowy domu, ile kosztuje budowa domu\nJesteś na: Forum Budowlane IZOLACJE BUDOWLANE Okna i drzwi Nowe drzwi do domu.\nNowe drzwi do domu.\nRejestracja: 11 kwie 2014, 13:09\nRe: Nowe drzwi do domu.\nautor: Piatti » 25 maja 2014, 20:16\nHe ? Możesz rozwinąć trochę temat tego przeniesienia?\nautor: theme » 27 maja 2014, 11:26\nSpora część producentów bierze blachę na drzwi stalowe z Włoch. Jest tam na prawdę dobrej jakości blacha o odpowiednich parametrach. Do tego liczy się też cena samego materiału. Niestety na logistyce wywalają się koszta produkcji często więc myślę, że jeśli będzie w PL oddział Włoskiej blachy to może co nieco poprawić w rynku drzwi stalowych - choćby zamiast pchać pieniądze w przewożenie blachy można będzie zainwestować w nowe "stemple" do wytłaczania nowych wzorów.\nautor: Piatti » 27 maja 2014, 17:55\nW sumie, taki transport może sporo kosztować, choć takie przeniesienie produkcji czy aby na pewno będzie tańsze? Chyba nie nam to liczyć, dla nas to ważne aby cena gotowego produktu była jak najbardziej przystępna.\nautor: theme » 27 maja 2014, 19:00\nNa nią składają się choćby koszty zakupu surowców. Blacha też tu wchodzi w grę, bo to jakby nie było spory kawałek gotowych drzwi.\nautor: Piatti » 27 maja 2014, 19:35\nTrzeba jeszcze doliczyć też wynagrodzenie pracowników - nie ma znaczenia jak bardzo zautomatyzowany by był zakład to i tak ktoś musi pracować. No i pytanie czy pracownicy w nowym zakładzie byliby tak samo dobrzy i gwarantowali równie dobrą jakość, jak w tym starym.\nautor: theme » 28 maja 2014, 13:41\nNie wiem czy byłeś we Włoszech w jakimś zakładzie. Jak dla mnie 80% czasu to lunch i rozmowy o niczym. 10% czasu przygotowanie do roboty i 9% czasu wyjście z pracy. Zostaje chyba 1% czasu na pracę .\nUwierz mi, Polscy producenci też starają się trzymać wysoki poziom jakości. Jeśli cokolwiek odbije się to przeniesienie czkawką na jakości to producenci po prostu (w większości) pewnie zostaną przy starym źródle. Nikt nie da blachy do drzwi bez wcześniejszych testów, atestów i certyfikatów jakościowych.\nautor: Piatti » 28 maja 2014, 14:16\nWe Włoszech nie byłem ale chce się kiedyś wybrać - Z poziomem chodziło mi raczej o sam początek działalności zakładu, ciężko powiedzieć jacy pracownicy się trafią. W CV można wpisać wiele rzeczy, ale jakości pracy nie da się tak zmierzyć. Jeśli chodzi o Polskich producentów to tu nie martwię się bo wiem że u nas też potrafią zrobić coś dobrego ( patrz na przykład GoodRam).\nautor: theme » 04 cze 2014, 19:51\nNie znam GoodRam. Nawet nie mam pojęcia co to takiego .\nBlacha tak czy siak musi spełniać parametry aby mogła być użyta do produkcji drzwi. Bez tego mogą sobie robić blachę sami dla siebie, bo mało który producent zaryzykuje kupno surowca o niezgodnych specyfikacjach.\nautor: Piatti » 06 cze 2014, 20:50\nHmm no tu masz rację, żeby w coś ktoś poważny zainwestował musi to być na dobrym poziomie. A w przypadku blachy to nigdy nic nie jest pewnego ( a przynajmniej takie moje zdanie).\nGoodRam to sprzęt komputerowy - pamięć Ram i tam trochę innych, jakby to ująć moja branża


Asus Eee PC 1015B i 1215B - nowoczesne i wydajne | Gadżetomania.pl\nAsus Eee PC 1015B (fot. notebookitalia.it)\nNetbook, który ledwo radzi sobie z płynnym wyświetlaniem bogatych w treści stron WWW i wideo 720p? To już przeszłość — rok 2011 to czas komputerowej rewolucji. Jeśli więc szukacie nowej jakości w segmencie netbooków, warto zainteresować się zaprezentowanymi na CES 2011 Asusami Eee PC.\nSamsung RC512 i RV511 – mistrzowie opłacalności?\nModel oznaczony symbolem 1015B jest wyposażony w 10" matrycę (1024 x 600), a 1215B ma ekran o przekątnej 12" (1366 x 768). Wnętrze obu netbooków jest podobne — w obu przypadkach siłę napędową stanowi wydajna i energooszczędna jednostka APU AMD Zacate E-350 (2 rdzenie Bobcat 1,6 GHz i Radeon HD 6310) w komplecie z 2–4 GB RAM-u i 250 GB/320 GB dyskiem.\nAsus Eee PC 1215B (fot. notebookitalia.it)\nDzięki temu niewielkie komputerki bez problemu poradzą sobie z płynnym odtwarzaniem 1080p i nowszymi grami, a przy tym wytrzymają wiele godzin na baterii. Standardowe wyposażenie Asusów Eee PC 1015B i 1215B obejmuje również porty USB 3.0, moduły WiFi 802.11b/g/n i Bluetooth 3.0 oraz zintegrowane kamerki internetowe.\nCen maluchów nie ujawniono, jednak z pewnością będą one skalkulowane na rozsądnym poziomie. Netbooki pojawią się w sprzedaży w 1. kwartale bieżącego roku.\nCES 2011AMD BrazosAMD FusionNetbooki\nClone+ nagrodzony w Hiszpanii Oko zdradzi nawet najlepszego kłamcę? Plecak Multimedialny Tylko dla "twardzieli" - strój motocyklisty z Mrocznego Rycerza Robo-coś za 80 funtów Jak promować DVB-T? Mikroekran OLED razem z kamerą [wideo] Zabawkowy model sterowany umysłem Oświetlenie OLED Philipsa. Wizyta w laboratorium [wideo] Telewizja 3D w USA za trzy lata. Będzie sukces? Załatwianie spraw urzędowych przez Internet to męka. Niektórzy rezygnują po drodze ESET Smart Security 5 – antywirus z kartą płatniczą


Mazowsze: pożar w tunelu warzywniczym pod Białobrzegami - Z innej skrzynki\nMazowsze: pożar w tunelu warzywniczym pod Białobrzegami\nAutor: farmer.pl 06 kwietnia 2021 11:28\nSpłonął tunel ogrodniczy i sprzęt rolniczy/ fot. pixabay\nTunel z sadzonkami warzyw, a przy okazji sprzęt rolniczy, spłonęły w gospodarstwie pod Białobrzegami na Mazowszu.\nZdarzenie miało miejsce w gospodarstwie we wsi Osuchów, w gminie Promna na Mazowszu. Około godz. 19 pożar wybuchł w tunelu warzywniczym, który był dogrzewany z uwagi na groźbę przymrozków.\nOgień strawił nie tylko tunel foliowy wraz sadzonkami i nasadzeniami, lecz także znajdujący się obok sprzęt rolniczy. Strażacy wstępnie szacują straty na 50 tys. zł. Przyczyną pożary była prawdopodobnie nieszczelność systemu grzewczego przy piecu.\nMinister Puda przekazał sprzęt rolniczy pogorzelcom z Małopolski\nMałopolskie: Wielki pożar we wsi Nowa Biała; płonie 21 budynków\nMazowieckie: Pożar w gospodarstwie rolnym; ogień gaszą 22 zastępy straży pożarnej\nDuże zagrożenie pożarowe na Mazowszu i Podlasiu


Plansznoobki: Recenzja Elizjum\nElizjum to jedna z najnowszych gier wydawnictwa Rebel, którą od niedawna możemy gościć na naszych półkach. Razem z Olą od paru tygodni zmagamy się w pojedynkach dwuosobowych w tę grę strategiczną. Gracze w ilości od 2 do 4 wcielają się w półbogów starających się zdobyć ostatnie wolne miejsce w Olimpie!\nPoczątkowe wrażenia, to po pierwsze mnogość elementów, oraz w miarę skomplikowane zasady gry, które jednak da się przyswoić po paru grach. Instrukcja jest napisana wyraźnie i przejrzyście, choć natrafiliśmy na parę niejasności, odnośnie wykorzystania mocy kart. Na samym tyle widnieje również tabelka zasad, o których najczęściej się zapomina, jest to świetny pomysł.\nRozgrywka dzieli się na 5 er, a w każdej z nich każdy z graczy ma 4 tury, w których wybiera karty oraz misję na daną erę. Misje to po prostu wyznaczniki nagrody oraz kolejności w kolejnej rundzie rozgrywki. Karty dzielą się na parę różnych sposobów, ze względu na ich rodzinę (jedną z 8), numer (1-3), rodzaj karty (karty jednorazowe, używane raz na erę itd. ) oraz różnorakie efekty. Po zakupie karty kładziemy ją w jednej ze stref gracza o nazwie Domena. Jest to miejsce gdzie przebywają nasze karty, gotowe by korzystać z wypisanych na nich efektów, warto zaznaczyć, że pod koniec gry żadna z nich nie będzie warta ani punktu, o ile nie przeniesiemy ich do tytułowego Elizjum. Możemy to uczynić w kolejnym etapie gry, czyli Tworzeniu Legendy. Każde z graczy w danej rundzie wybrało płytkę misji, która ma na sobie oznaczenie nagrody (punkty zwycięstwa, złoto i przeniesienia ), która określa ile kart możemy przenieść w danej erze. Za każdą kartę musimy oczywiście zapłacić złotem, które zdobywamy dzięki misji, bądź z posiadanych kart, 1 sztukę za każdy poziom karty (czyli 1 złota za kartę z jedynką, 3 za kartę z trójką). Przeniesione karty od teraz tworzą legendę, która może się składać albo z takich samym kart rodzin albo z kart o tej samej numeracji. Pod koniec gry gracze zostają nagrodzeni za zebrane legendy oraz kolejność ich ukończenia. Niektóre karty punktują również w czasie gry, będąc jeszcze w Domenie, bądź dodatkowo punktują na koniec, będąc w Elizjum.\nWracając do pierwszej fazy, każdy z graczy posiada cztery, różnokolorowe kolumny, które są jego surowcami. Po wybraniu karty lub misji gracz musi odrzucić do końca ery jedną z nich, a jest to istotne, ponieważ i karty i misje posiadają swoje wymagania, aby móc je „zakupić”. Tak też odrzucając kolumnę zieloną w tej erze rezygnujemy z wyłożonych kart, które wymagają posiadania zielonej mocy, oraz misji o tym samym wymaganiu. Warto wspomnieć tu bardzo ważną zasadę. Zakupując kartę/misję nie trzeba płacić kolumną, która była wymagana, także aby kupić kartę o wymaganiu zielony i niebieski, potrzebujemy kolumny zielonej i niebieskiej ale możemy zapłacić dowolną nam dostępną. Sprawia to, że gra staje się iście szachową i każdy z naszych ruchów musimy ostrożnie przemyśleć, tak byśmy nie zostali np. zablokowani przez innych graczy, albo zmuszeni do wzięcia niechcianej przez nas karty, bądź misji. W momencie gdy nie stać nas ani na misję ani na żadną z kart, musimy wziąć zakrytą kartę z góry stosu kart, którą od teraz nazywamy "Obywatelem". Możemy go wykorzystać jako dowolną kartę w Elizjum, lecz jest ona warta dwa ujemne punkty, ale służy jako awaryjny wypełniacz. Są również karty, które dają nam bonusy od Obywateli, więc nierzadko będziemy wykorzystywać ich właśnie z tych dwóch powodów\nWedług mnie gra jest ogromnie wciągająca dla tych, którzy lubią przemyśleć swoje ruchy, ale nie chcą tego robić na 15 kroków w przód. Dużą zaletą jest zaskakująco rozwinięta negatywna interakcja między graczami, oraz mnogość umiejętności , w które wyposażone są karty. Sama rozgrywka trwa niewiele ponad 30 minut, dzięki czemu nie nudzi się ona szybko, szczególnie, że gra oferuje w instrukcji różne wariacje rozgrywki.\nNiewodnik rozpisał się o zasadach, ale nie opisał naszych wrażeń. Odkąd otworzyłam długo leżące na kupce gier do zagrania Elizjum gramy w tę grę codziennie, dosłownie. I to po kilka partii. Chyba jest to najlepszą rekomendacją! Mnie ta gra oczarowała, jest odpowiednio skomplikowana, tak żeby czerpać radość z rozgrywki i przyjemnej pracy szarych komórek. Mechanika kolumn-surowców bardzo przypadła mi do gustu, każdy ruch musi być przemyślany, co więcej gra daje możliwości do subtelnej negatywnej interakcji. Niewątpliwą kolejną zaletą jest też tworzenie talii, tak jak Niewodnik wspomniał w grze jest 8 rodów, czyli 8 różnych talii kart. Do rozgrywki jednak wybieramy tylko 5 z nich, co sprawia że kolejne partie mogą się od siebie diametralnie różnić. Autorzy przygotowali kilka zestawów, które najlepiej się sprawdzają w zależności od stopnia zaawansowania i preferencji graczy, bardzo bardzo na plus!\nNa wspomnienie zasługuje też wypraska, jest jedną z najbardziej przemyślanych i pomysłowych jakie widziałam. Nie dość , że wszystkie elementy są uporządkowane i nie przemieszczają się w pudełku to wypraska wpasowuje się w klimat gry przedstawiając antyczną świątynie.\nJeśli chodzi o grafiki na kartach to ich poziom jest bardzo różny. Niektóre podobają mi się bardzo, na inne wolę nie patrzeć. Właściwie mi to zupełnie nie przeszkadza, gram raczej dla mechaniki niż klimatu. A mechanika mnie po prostu powaliła!\nNiestety nie mieliśmy jeszcze okazji zagrać w więcej niż 2 osoby, większa liczba przeciwników może sporo zmienić w rozgrywce, jestem tego bardzo ciekawa. Aktualnie ciągle dostaje baty od Niewodnika, który gra na Legendy Potęgi. Obiecałam mu, że w końcu wygram grając pod Legendy Rodzinne, trzymajcie kciuki bo jakoś mi nie idzie.\nAutor: Blog Plansznoobki o 09:37\nOla też gra czasem dla frajdy!


Skuteczne sposoby na zachowanie przestrzeni w małej kuchni?\nSzafki - studio mebli kuchennych Lux\nWitryny - studio mebli kuchennych Lux\nMeble łazienkowe - studio mebli kuchennych Lux\nZabudowa Wnęk - studio mebli kuchennych Lux\nBLOG - STUDIA MEBLI KUCHENNYCH "LUX" - Pszczyna\nJak praktycznie urządzić małą kuchnię?\nKuchnię „odwiedza się” codziennie, chociażby po to, żeby zrobić kawę, bądź herbatę. Urządzenie małej kuchni to wyzwanie, któremu niełatwo sprostać. Jako że temat aranżacji kuchni znamy „od kuchni”, dziś postaramy się podpowiedzieć wam parę pomysłów, które sprawią, że mała kuchnia nie tylko atrakcyjna, ale również będzie funkcjonalna i praktyczna.\nRada pierwsza – zmierz się z\nWydaje się to oczywistym, ale jak to z oczywistościami bywa, niekiedy ogarnięci szałem urządzania swojego wymarzonego mieszkania - nie do końca działamy racjonalnie. Pierwszą kwestią przy aranżacji kuchni powinno być dokładne zwymiarowanie przestrzeni, którą dysponuje się na meble i sprzęt AGD. Drugą sprawą będzie wzięcie pod uwagę zachowania zasady ergonomii w planowaniu. Chodzi tu o trzy najważniejsze „sprzęty” jak lodówka, zlew i kuchenka. Po ich rozplanowanie łatwo zauważyć, że wolne miejsce skurczy się dość mocno. Sugerujemy by, to co „pozostało” oddać nam, fachowcom z krwi i kości. Nie tylko bowiem wykonamy meble kuchenne na wymiar, ale dostosujemy je do twoich przyzwyczajeń i oczekiwań.\nRada druga – postaw na\nZnając dostępną przestrzeń, pora wybrać rozwiązania, które pomogą w poruszaniu się po kuchni oraz swobodne z niej korzystanie. Standardowe szafki kuchenne są wyposażone w drzwi skrzydłowe. W niewielkich pomieszczeniach nie sprawdzą się one zupełnie. Nie da się ich również zamontować w narożnikach, które z kolei żal zostawić nie wykorzystane, gdy każdy cm półki, jest na wagę złota. W małych kuchniach warto zdecydować się na meble wyposażone w system drzwi żaluzjowych, przesuwnych, bądź też skrzydłowych składanych.\nRada trzecia – kupuj na lata, ufaj\nPoza praktycznym wykorzystaniem mebli nie można zapominać o ich funkcji estetyczno-wizualnej. Warto zadbać o to, aby kolor wykończenia mebli był spójny z resztą pomieszczeń. Warto powstrzymać od kierowania się aktualną modą w wyborze koloru fasonu mebli. Mimo iż fronty mebli zwykle można w miarę bezboleśnie zmienić, to jednak wykonuje się to, nie tak często jakby się wydawało. Bądź co bądź zmiana koloru szafek wiązać się będzie z kolejnym wydatkiem. Można go uniknąć, decydując się na kolory klasyczne, które można ożywi odpowiednio dobranymi dodatkami. Ich wymiana jest mniej bolesna dla kieszeni niż wymiana frontów w szafkach.\nW przypadku kuchni na wymiar dużą wagę należy przyłożyć do materiału, z którego wykonane będą meble. Do wyboru są rozwiązania droższe i tańsze. Do tych pierwszych z całą pewnością należy drewno. Odpowiednio zabezpieczone i zaimpregnowane będzie prezentować się elegancko i prestiżowo. Do tańszych materiałów na wysokim poziomie wykończenia zalicza się płytę MDF np. pokrytą odpowiednim lakierem, laminatem, fornirem lub folią. Jeśli zależy nam na optycznym powiększeniu przestrzeni, można rozważyć szafki ze szklanymi frontami (w wykończeniu matowym lub z połyskiem). Szkło sprawdzi się szczególnie do wykańczania górnej zabudowy.\nul. Zielona 41


Premier League. Chelsea chce Arturo Vidala? Piłka nożna - Sport.pl\naq, goal.com, as 21.12.2016 12:51\nLider angielskiej Premier League jest gotów zapłacić Bayernowi Monachium 50 mln euro za reprezentanta Chile, pisze hiszpański "Don Balon"\nChelsea prawdopodobnie sprzeda Shanghai SIPG Brazylijczyka Oscara - Chińczycy zaoferowali ponoć 70 mln euro. Oferta jest trudna do odrzucenia, ale Anglicy będą chcieli sprowadzić kogoś w zamian. Jak spekuluje "Don Balon", może to być Vidal.\nChilijczyk w tym sezonie rozegrał 20 meczów w barwach Bayernu, 14 razy wychodził w podstawowym składzie i strzelił trzy gole. Nie jest jednak niezastąpiony, bo Bayern w pomocy może postawić na młodych, Joshuę Kimmicha i Renato Sanchesa. poza tym Vidal dobrze zna się z obecnym menedżerem Chelsea, Antonio Conte, z czasów kiedy Włoch prowadził Juventus Turyn.\nPonoć Chelsea jest gotowa zaoferować Bayernowi 50 mln euro za Vidala, który ma do 2019 roku ważny kontrakt z mistrzem Niemiec.\nPiłkarze, którzy w 2016 r. dla kasy zrezygnowali z kariery [TOP 10]\nChyba ich cycki pieką nikt tyle za Vidala nie zapłaci heheheh Oscar jak typowy chytry Brazol w młodoścxi się na emeryturę wybiera\nZa tę kwotę sprzedałbym Vidala z pocałowaniem reki. Gość na chwilę obecną jest wart góra połowę tej kwoty.\nMoze mi ktos wytlumaczyc o co chodzi z Vidalem? Jaka on pelni role w druzynie i dlaczego jest tak ceniony? Dla mnie wolny elektron ale taki co do gry wnosi tylko haos. No wiec bede wdzieczny za wytlumaczenie


Lemmings 2.0 (iOS) - Aplikacja - Download Komputer Świat\nLemmings 2.0 (iOS)\nLemmings to wciągająca gra logiczna wzorowana na klasyku z lat 90., w której mamy za zadanie uratować małe stworki i doprowadzić je do końca labiryntu, omijając przeszkody i pułapki.\nLemmings na platformę iOS to gra logiczna, z którą możemy mierzyć się na smartfonach iPhone, tabletach iPad czy odtwarzaczach multimedialnych iPod Touch. Tytułowe lemingi należy prowadzić przez zawiłe korytarze labiryntów, rozwiązując przy okazji logiczne zagadki. Małym stworkom musimy przydzielać zadania i w ten sposób starać się rozwikłać coraz to nowe łamigłówki. Pierwowzór gry stanowi popularna produkcja z lat 90. o tym samym tytule.\nuratuj małe stworki, przeprowadzając je przez kręte ścieżki w cyfrowym labiryncie w grze mobilnej lemmings\nLemmings na urządzenia z systemem operacyjnym iOS oferuje nam tysiące poziomów, co sprawia, że zabawa trwa bez końca. W trakcie rozgrywki możemy przygarniać napotkane lemingi i tworzyć z nich niepowtarzalne plemiona. W dodatku czeka nas eksploracja przepięknego wszechświata, w którym nasze istotki zorganizują niejedną imprezę. Oprócz tego emocji doda możliwość rywalizowania z innymi uczestnikami Lemmings w specjalnych turniejach, w których do wygrania są niepowtarzalne nagrody.\nOcena Lemmings 2.0\nInformacje o Lemmings (iOS)\nPotrzebujesz Lemmings na inną platformę systemową? Tak się składa, że mamy również Lemmings do pobrania za darmo na platformę Android i Windows. Wszystkie dostępne wersje znajdziesz w powyższej liście rozwijanej.\nPobierz »383.60 MB Pobrano 8 razy\nProgramy od Sad Puppy Limited\nLemmings 2.0 (Android)\nWyrusz w niesamowitą podróż przez cuda wszechświata oraz przeprowadź słodkie stworki przez tysiące poziomów, zawierających...\nPobrano: 25 179\nPobrano: 10 863


Liga walki ze śmiercią - Kingsley Amis - opinia o książce (50640) - Lubimyczytać.pl\nLiga walki ze śmiercią /\n5,65 (52 ocen\ti\t1 opinia) Zobacz oceny\nliga walka śmierć kingsley amis\nDoskonała powieść Amisa. Brytyjska baza wojskowa. Oficerowie ćwiczą przed operacją... bardzo specjalną. Nagle pada podejrzenie, że w grupie działa szpieg. To ściąga do bazy nieudolnego oficera wywiadu- kapitana Leonarda. Co gorsza, w jednosce powstaje Liga Walki ze Śmiercią. Z tym Leonard już zupełnie sobie nie radzi - podręczniki nie przewidziały takiej możliwości.


Wysokie ceny paliw uderzają we właścicieli stacji benzynowych - WP Finanse\n- W Europie są najwyższe na świecie - zauważa Pupacz.\nW Polsce do budżetu trafia ponad połowa tego, co wskaże wyświetlacz dystrybutora. Najwięcej w postaci akcyzy. Jej stawka za 1000 litrów oleju napędowego wynosi 1196 zł. Do tego należy dodać 249,92 zł opłaty paliwowej i 23 proc. podatku VAT. Dzięki temu każdego roku budżet państwa jest bogatszy o ponad 50 miliardów złotych.\nCiężko też wyobrazić sobie, by Polska jako jedyna poszła w tym kierunku. Dyskusja na ten temat musiałaby być dyskusją ogólnoeuropejską – zwracają uwagę eksperci. Należymy do Unii, musimy więc respektować przyjęte przez nią zasady, w tym zasady podatkowe.


Jedna z twórczyń polskiego skautingu, Instruktor harcerski w Polsce.\nUrodzona: 1 września, 1888r\nZmarła: 15 stycznia 1979r\nOlga Drahonow ska-Małkowska urodziła się w Krzeszowicach jako druga córka Zofii i Karola Drahonowskich.Ojciec jej, Karol, pochodzenia ormiańskiego, był zarządcą dóbr hr. A. Potockiego w Małopolsce. Matka, Zofia, pochodziła z mieszczańskiej rodziny czeskiej. Z kilkorga dzieci, które zmarly na choroby płucne, uchowała się Wilma o niebieskich oczach i kasztanowych włosach swojej matki oraz Olga o temperamencie, ciemnych oczach i włosach, i klasycznych rysach swego ojca. Mimo czeskich korzeni rodziców od dziecka zawsze podkreślała swą polskość. Szkołę i gimnazjum ukończyła eksternistycznie, zdając tylko kolejne egzaminy w Krakowie, zreszą zawsze z najlepszymi notami. Po maturze wstąpiła do Konserwatorium Muzycznego we Lwowie, gdzie wkrótce ujawnła swe talenty jako poetka i rzeźbiarka. Była również instruktorką wychowania fizycznego w "Sokole", miała swoje pasje sportowe (jazda konna, pływanie, łyżwiarstwo, narciarstwo, gimnastyka), działała także w organizacji wychowania narodowego Eleusis. Z Eleusis pozyskał ją Małkowski do niepodległościowego "Zarzewia", gdzie szybko poznała tajniki służby wojskowej, zdobywając stopień porucznika Polskich Drużyn Strzeleckich.\nGdy w marcu 1912 na I Zjeździe we Lwowie harcerstwo przyjęło jednomyślnie charakter organizacji abstynenckiej - Olga Drahonowska została powołana w sklad Zarządu Oddziału lwowskiego Eleuterii - Wyzwolenia, a prowadzona przez nią III Lwowska Drużyna Skautek im. E. Platerówny w lokalu tej zasłużonej organizacji skupiającej cały polski ruch abstynencki zaboru austriackiego - otrzymała świetlicę. We wrześniu 1912 w "Skaucie" nr 23 ukazał się przystosowany do melodii rewolucyjnej pieśni "Na barykady ludu roboczy" wiersz Ignacego Kozielewskiego "Wszystko co nasze Polsce oddamy", uzupełniony refrenem "Ramię pręż, słabość krusz". Nosił tytuł "Marsz skautów" i stał się później hymnem ZHP. Przystosowanie i uzupełnienie hymnu było dziełem Olgi Drahonowskiej - wykonanym za zgodą autora.\nW czerwcu 1913 opusciła Lwów udajac się na leczenie do Zakopanego. Pojawił sie tam również Andrzej Małkowski i ks. Kazimierz Lutoslawski, który udzielił im ślubu. Po wyleczeniu nacieku w płucu, Olga Małkowska założyła i prowadziła w Zakopanem harcerstwo żeńskie, od sierpnia 1914 (gdy Małkowski po wybuchu I wojny światowej wyruszył do Legionów) - również drużyną męską. Po zabraniu do wojska austriackiego listonoszy i górali zorganizowała skautową pocztę, pomoc żniwną dla góralek, ochronkę dla opuszczonych dzieci, tanią jadłodajnię dla ubogiej ludności i skautową straż porządkowa pełniącą nocną służbę. Pod jej komendą skauci urządzali tajne składy broni w górach: w Dolinie Kościeliskiej, na Hali Pysznej, w Dolinie Roztoki, w Murzasichlu i w grotach Nosala. W lutym 1915 po próbie ogłoszenia przez Andrzeja Małkowskiego Republiki Podhalańskiej jako zaczątku niepodległej Polski policja austriacka wykryła te magazyny, a druhna Olga z mężem tylko dzięki ostrzeżeniu przez górali zdołała uniknąć aresztowania.\nZałożyciel i współtwórca polskiego skautingu i harcerstwa\nUrodzony: 31 października, 1888r we wsi Trąbki k. Kutna\nZmarł: w nocy, 15/16 stycznia 1919r u brzegów Sycylii\nW listopadzie 1909 roku otrzymał do przetłumaczenia (za karę) klasyczny podręcznik twórcy skautingu Roberta Baden-Powella "Scouting for Boys" ("Skauting dla chłopców"). Po tym jak zapoznał się z jego treścią, Małkowski stał się entuzjastą i propagatorem skautingu na ziemiach polskich.\nW czasie pierwszego kursu skautowego 20 marca-21 maja 1911 omawiał poszczególne rozdziały przygotowywanego przez siebie podręcznika. W okresie od kwietnia do lipca 1911 ukazywała się arkuszami jego praca "Scouting jako system wychowania młodzieży" - pierwsza polska ksiąka opowiadająca o skautingu. Małkowski wszedł w skład pierwszej Komendy Skautowej, następnie Naczelnej Komendy Skautowej we Lwowie. W październiku 1911 rozpoczął wydawanie "Skauta", który wkrótce zdobył niezwykłą poczytność. Małkowski traktował skauting jako nowy styl życia i metodę odrodzenia młodzieży. W marcu 1912 roku wyjechał do Londynu w celu zebrania materiału do nowego wydania swej ksiąki. Po powrocie został odsunięty od pracy w "Skaucie" i Naczelnej Komendzie Skautowej. Zorganizował w 1913 roku wycieczkę skautową na III Wszechbrytyjski Zlot Skautów w Birmingham, gdzie nad polskim obozem powiewała flaga z białym orłem na amarantowym tle oraz używano nazwy kraju wymazanego z mapy świata. Za wybitne zassługi Małkowski otrzymał od Roberta Baden Powella skautowy medal "Za zasługi".\nW czerwcu 1913 roku Małkowski przeniósł się do Zakopanego, gdzie wziął ślub z Olgą Drahonowską. Rozwijał tam ożywioną działalność, tworząc silny, niezależny ośrodek harcerski. Wraz z wybuchem wojny wstąpił na krótko do Legionów Polskich. Brał udział w pierwszych walkach, lecz zależność tych formacji od zaborcy austriackiego spowodowała jego wystąpienie. W wyniku próby utworzenia niepodległej Rzeczypospolitej Podhalańskiej musiał opuścić Zakopane. Udał się do Anglii, a potem do Stanów Zjednoczonych, gdzie zakładał polskie drużyny skautowe wśród wychodźstwa. Od września 1915 do września 1916 roku pełnił funkcję skautmistrza związkowego w Związku Sokołów Polskich w Ameryce. Próbował zorganizować z "Sokołów" Legion Polski do walki z Niemcami. Wobec braku poparcia ze strony władz związku przybył do Kanady, gdzie wstąpił w grudniu 1916 roku do wojska. Wraz z grupą "Sokołów" w styczniu 1917 roku został przyjęty do Wojskowej Szkoły Piechoty, którą ukończył w kwietniu tego samego roku. Następnie służył w armii kanadyjskiej, walczł na froncie we Francji. W listopadzie 1918 roku został przeniesiony do armii gen. Józefa Hallera. Wysłany w misji wojskowej do polskich oddziałów w Odessie do generała Lucjana Żeligowskiego, zginął w nocy 15/16 stycznia 1919 roku w wyniku zatonięcia statku, którym płynął.