Pełzacze i ślizgacze żaglowe – jak prawidłowo wybrać? - Portal Żeglarski SAIL24.pl\nPełzacze żaglowe mogą nie być najbardziej ekscytującym elementem wyposażenia jachtu. Są jednak bardzo przydatną częścią takielunku i mogą znacznie ułatwić życie na pokładzie. Pełzacze i ślizgi żaglowe są najczęściej spotykane na liku przednim lub dolnym grota, ale są również popularnym wyborem jako punkty mocowania trampoliny katamaranów.\nPo co używać pełzaczy lub ślizgaczy?\nMożesz się zastanawiać, po co miałbyś w ogóle zawracać sobie głowę ślizgaczem żagla lub pełzaczem, zwłaszcza gdy twój grot ma jeszcze dobrą liklinę. Cóż, powodów jest kilka.\nPo pierwsze, pełzacze zapewniają zmniejszenie tarcia w likszparze masztu ponieważ dzięki nim, ilość materiału pracującego w maszcie jest po prostu znacznie mniejsza. To zmniejszenie tarcia może znacznie ułatwić stawianie i zrzucanie żagla. Po drugie, z zainstalowanym ogranicznikiem, ślizgi czy pełzacze żagla nie wypadają z masztu, co oznacza, że można zrzucić żagiel w pojedynkę, a żagiel nie odfrunie z wiatrem, lecz zostanie na swoim miejscu, co więcej, będzie on samoistnie składał się na bomie podczas zrzucania.\nJaka jest różnica między pełzaczem a ślizgaczem?\nPełzacze żaglowe (sail slugs*) mają okrągły lub półokrągły kształt, który jest dopasowany do okrągłego przekroju likszpary. Taka konstrukcja pozwala na obracanie się elementu w szerszym zakresie kątów.\nŚlizgacze wewnętrzne (internal sail slides*) mają kształt litery T i również pracują wewnątrz likszpary. Tego rodzaju ślizgacze są używane najczęściej, jako że pasują do szerszego zakresu profili masztowych, a także mogą przenosić większe obciążenia.\nŚlizgacze zewnętrzne (external sail slides*) mają konstrukcję okalającą szynę, pełniącą funkcję likszpary, najczęściej spotykaną w starszych drewnianych masztach.\nPełzacz A.358 mocowany zakręcaną szeklą żaglową A.449\nKtórych powinieneś użyć?\nWszystko sprowadza się do tego, jaki masz typ masztu i likszpary. Jeśli Twój jacht lub żaglówka ma obecnie żagiel ze ślizgami lub pełzaczami, zaleca się wykonanie pomiarów na istniejącym sprzęcie i porównanie ich z dostępnymi na rynku elementami. Wybierając nowe ślizgacze czy pełzacze, chcesz mieć pewność, że będą miały w likszparze odpowiedni luz aby się nie zacinały i nie wywoływały dodatkowego tarcia w likszparze czy szynie masztu. Jednak równie ważne jest, aby luz ten nie był zbyt duży, w przeciwnym razie pełzacz mógłby najzwyczajniej wypaść ze zbyt szerokiej likszpary.\nNależy zmierzyć likszparę za pomocą linijki lub suwmiarki, aby określić zarówno szerokość wycięcia, jak i wymiar wewnętrzny.\nŚlizgacz A.558DW zamocowany zatrzaskową szeklą żaglową A.749\nMontaż pełzaczy i ślizgaczy.\nPo wybraniu ślizgu lub pełzacza i sprawdzeniu, czy pasuje on do likszpary Twojego masztu, będziesz musiał zastanowić się, jak przymocować go do żagla.\nSzekle żaglowe (sail shackles*) wykonane z nylonu są najtańszą i najłatwiejszą opcją mocowania tego osprzętu do żagla. Szekle takie są dostępne w różnych rozmiarach, dlatego ważne jest, aby sprawdzić, czy będą pasować zarówno do pełzacza, jak i do remizek w żaglu. Oferowane są ze śrubą lub zatrzaskiem.\nMetalowe szekle (metal shackles*) są najmocniejszym sposobem połączenia, a wybór szekli jest największy. Jednak metalowa szekla może uderzać o maszt, kiedy żagiel łopocze, co może go uszkodzić.\nTaśmy (webbing*) są wariantem zalecanym przez żaglomistrzów, ponieważ zapewniają najładniejsze wykończenie, a jednocześnie są najbezpieczniejsze dla żagla. Ten wybór jest najbardziej pracochłonny i będzie wymagał pomocy żaglomistrza lub doświadczonej szwaczki, aby zainstalować nowy pełzacz lub ślizgacz.\nŚlizgacz A.90 zamocowany taśmą\nJeśli potrzebujesz dodatkowych informacji na temat opisywanych elementów, przejdź na strony poszczególnych produktów firmy Allen, gdzie pod głównymi zdjęciami produktów możesz znaleźć szczegółowe rysunki w formie pdf. Zespół sprzedażowy Allen również z przyjemnością udzieli Ci odpowiedzi na wszelkie pytania.\nA kiedy już wybierzesz i zamontujesz odpowiednie pełzacze, wychodź na wodę i ciesz się łatwością stawiania i zrzucania żagla!\nZobacz jakie pełzacze i ślizgacze oferuje Allen\nSprawdź jakie szekle żaglowe dostępne są w ofercie tego producenta\nZobacz też inne akcesoria żaglowe w ofercie Allen Brothers\n(*) jako że szukając osprzętu dla siebie, będziesz najpewniej wybierał z oferty Allen Brothers lub innych wiodących producentów zagranicznych, w nawiasach podajemy angielskie nazwy, które ułatwią dokonanie właściwego wyboru.\nPoprzedni artykułWilki Morskie z SSL Team Polska zdobywają trzecie miejsce podczas SSL Gold Cup Test Event\nNastępny artykuł10 Festiwal Filmów Żeglarskich Best of JachtFilm\nPrzewozimy nasze skarby nad wodę – przyczepy Lorries do transportu skuterów...\nME klasy RS:X – Zofia Klepacka mistrzynią Europy, Lidia Sulikowska ze...


Opera nie pozwala się zalogować i tylko ona!\nzgolipiestoop we wtorek 27 grudnia 2011 o 1549 napisał(a):\nKorzystam z Opery 11.60.\nI ona nie chce ZALOGOWAĆ mnie do shoutboxa na mojej własnej stronie!\nWygląda to tak, że trzeba w nim przeprowadzić błyskawiczną rejestrację samego pseudonimu, potem można się logować.\nNo to rejestruję się, użytkownika widać już nawet dodanego do bazy użytkowników, ale ZALOGOWAĆ się na Operze już nie sposób.\nSprawdzam na innych przeglądarkach - to samo. Hasło i login poprawne, ale Opera nie pozwala się zalogować.\nTo już nie pierwszy taki numer tej Opery! Kiedyś na jednym forum też nie mogłem się z niej zalogować, wpisując dane hasło i login, dopiero gdy wpisałem to samo z innej przeglądarki - udało się. Co jest do diaska z tą Operą?\nTylko z nią same problemy. I tylko też na niej ścina mi podgląd na fullscrenie z YouTubea.\nzielak007 we wtorek 27 grudnia 2011 o 1625 napisał(a):\nForumowe wróżki wzięły świąteczny urlop, więc dopóki nie podasz "namiarów" na problem nikt nic nie pomoże.\nNo chyba, że chciałeś się jedynie pochwalić problemem i nie szukasz rozwiązania.\nzgolipiestoop we wtorek 27 grudnia 2011 o 2259 napisał(a):\nForumowe Wróżki, co?\nChodzi mi o moduł shoutboxa ze strony www.deszczowce.pl, na mojej stronie.\nMuszę podać moją stronę?\nSaskatchewan w środę 28 grudnia 2011 o 0934 napisał(a):\nNa deszczowcach, po "rejestracji" działa. Po wylogowaniu i ponownym zalogowaniu też działa.\nNa pewno masz włączone akceptowanie ciasteczek? Nie wiem co innego mogłoby mieć wpływ na logowanie.\nOriginally posted by zgolipiestoop:\nJeżeli na deszczowcach możesz się zalogować, a u siebie nie, to adres by się przydał. Jak nie chcesz go podawać, to najpierw sprawdź na czystej instalacji Opery (np. wersja USB) czy możesz się zalogować i jeżeli się uda, to znaczy, że problem tkwi w jej konfiguracji. Jeżeli nie będziesz mógł się zalogować, to problem zapewne jest gdzieś w kodzie strony.\nSaskatchewan we czwartek 29 grudnia 2011 o 0843 napisał(a):\nWłącz akceptację dla WSZYSTKICH ciasteczek\nU mnie działa z akceptacją "tylko ciasteczek z witryny".\nMedium we czwartek 29 grudnia 2011 o 1414 napisał(a):\nNie chce mi się rejestrować w tej witrynie, ale pole do logowania dziwnie kojarzy mi się ze stronami, gdzie Opera nie wprowadza automatycznie danych, jak np. na web.gadu-gadu. I może właśnie o to chodzi?\ndaroc we czwartek 29 grudnia 2011 o 1621 napisał(a):\npole do logowania dziwnie kojarzy mi się\nDlaczego? Bo też w żółtych barwach?\nMedium we czwartek 29 grudnia 2011 o 1733 napisał(a):\nDyskusja o kobiecej intuicji nie mieści się w tym temacie\nzgolipiestoop we czwartek 29 grudnia 2011 o 2107 napisał(a):\nKurdę! Akurat tam cały proces rejestrowania polega na WPISANIU NAZWY i WPISANIU HASŁA. Ot co, tyle. Nie ma żadnych formularzy do wypełniania i tak dalej. I na "deszczowcach" też działa, tylko u mnie na stronie nie działa.\nA Opera już robiła takie jaja wielokrotnie, dlatego mnie to tak zdenerwowało i tym razem. I to robiła takie jaja na forach dla Webmasterów, więc to na pewno nie była wina złego kodu takiego forum tylko Operze biło na łeb, jak zwykle. To nie pierwszy raz taki przypadek.\nTeraz i tak już wyłączyłem tę opcję rejestrowania z uwagi na to, że ja nie mogę się zalogować.\nAle włączę na kilka godzin abyście mogli spróbować (znając życie tylko u mnie nie działa).\nTu jej adres: www.BunchProductions.com\nWłączam więc rejestrację w shoutboxie po prawej.\nRyszard we czwartek 29 grudnia 2011 o 2204 napisał(a):\nJuż możesz szukać pierwszego wpisu.\nNie pierwszy to przypadek, że "niedziałanie" uważane jest za problem Opery a nie kodu.\nTwierdzenie, że cośtam jest "winą Opery" to trochę jak "ta lupa jest zła, bo przez nią widać rysy na powierzchni, która oglądana innymi lupami jest gładka".\nzgolipiestoop w piątek 30 grudnia 2011 o 0044 napisał(a):\nAle nie rozumiem Twojej wypowiedzi - "Już możesz szukać pierwszego wpisu".\nJakiego wpisu? O czym mowa?\nAaaa.... Że wpisałeś mi się do Shoutboxa?\nNo to kurczę... Przecież pisałem wyraźnie, że tylko JA nie mogę się zarejestrować. Inni mogą. Ale ja ze swojej Opery nie mogę.\nSprawdziłem. Na Operze numer 12 działa, a na mojej 11.60 nie działa. Więc to dowód na to, że to Opera jest winna. Z pewnością tak jest. Widzisz? A co ciekawe, w tej prototypowej wersji 12 jak się przewija to elementy Flash się "rozmazują w pionie".\nWszystkiemu ta Opera winna.\nWracam do normalnego Shoutboxa bez logowania, skoro Opera wszystko psuje.\nnieznajomywwa w piątek 30 grudnia 2011 o 0046 napisał(a):\nU mnie normalnie działa to logowanie pod sb, zrobiłem konto i potem normalnie mogę się wylogować po czym zaraz znów zalogować i nie widzę z tym żadnego problemu więc to raczej coś w twojej konfiguracji opery.\nzgolipiestoop w piątek 30 grudnia 2011 o 0052 napisał(a):\nHej, no tak jak pisałem...\nNa Operze numer 12 działa, a na mojej 11.60 nie działa. Więc to dowód na to, że to Opera jest winna. Z pewnością tak jest. Widzisz? A co ciekawe, w tej prototypowej wersji 12 jak się przewija to elementy Flash się "rozmazują w pionie". Więc też jakiś bug (z pewnością nie jest tu winny sam Flash). Wszystkiemu ta Opera winna.\nZe swojej Opery z jakiej korzystam o wersji 11.60 nie mogę się zarejestrować/zalogować w tym shoutboxie. A z innej mogę. Tego problemu już doświadczałem. Dlaczego tak się dzieje?\nnieznajomywwa w piątek 30 grudnia 2011 o 0055 napisał(a):\nNa 11.60 działa,11.61 i 12 również, spróbuj zainstalować opere 11.60 jako usb i na takiej czystej sprawdź czy nadal masz to samo, być może coś w ustawieniach masz poprzestawiane albo jakieś rozszerzenie blokuje.\nzgolipiestoop w piątek 30 grudnia 2011 o 0136 napisał(a):\nTo znaczy mam jedynie modyfikację na dwuklik wgraną i tyle. Rozumiesz?\nCo to znaczy "jako USB"?\nSaskatchewan w piątek 30 grudnia 2011 o 1040 napisał(a):\nPrzy instalacji wciśnij przycisk Opcje (albo jakoś tak) i wybierz "Samodzielna instalacja (USB)". Opera zostanie zainstalowana w wybranym folderze (i tylko w nim, włącznie z wszelkimi ustawieniami).\nsoszal w sobotę 31 grudnia 2011 o 1222 napisał(a):\nPocieszę Cię - też jakiś dodatek , albo moje "mieszanie" w Operze nie pozwala mi się u ciebie zalogować - sprawdź na czystej\n(bez dodatków-mieszania w plikach) Operze , a najlepiej nie na żadnej evo, tylko na tej którą używasz (11.60 ?)\nwebcm w niedzielę 01 stycznia 2012 o 1632 napisał(a):\nTo efekt pamięci w Operze. Po zalogowaniu odśwież ramkę shoutboksa. Powinieneś być zalogowany.\nsoszal w niedzielę 01 stycznia 2012 o 2209 napisał(a):\nheh... naturalnie , że to zostalo zrobione - nie raz po moich ruchach w plikach, ustawieniach ....itd Opery (odświeżenie) - ale w/g mnie problem jest tak jednostkowy (nie dla zgolipiestoop )\nże mam to w nosie, ale prowadząc jakiekolwiek www też bym sie wkurzył.....\nMedium w piątek 06 stycznia 2012 o 1339 napisał(a):\nOriginally posted by dwuklik2:\nA tutaj Opera otwiera Wam obrazek?\nJaki obrazek? Pole do logowania jest.\ndaroc w piątek 06 stycznia 2012 o 1421 napisał(a):\nMnie po zalogowaniu się wyświetla. A spróbuj ustawić powiększenie strony na 10%.


Kingshowstar - Uniwersalny Skanowanie Elastyczne LED Turn Tail hamulca tablica rejestracyjna sygnał świetlny Running Tail Lampka kontrolna LED ATV Motocykl Rower Motocykl Tail Light | Kingshowstar\n1 - 2 (kawałki): 15 (dni) , > 2 (kawałki): do negocjacji (dni)\n16.80 USD / sztuki , 1 sztuka (min. Zamów)\n2 sztuki / sztapus $ 16.8\nShenzhen Kingshowstar Technology Co., Pokrywa. przychodzi tu dzisiaj z wielką wiadomością, że udało nam się samochód opracowanego Led światła LED światła LED skała bicz światła LED koło światła LED reflektor światło Led Led motocykl łódź światła LED złącze przewodu Led controller.It jest rodzajem nowego produktu dokonanej przez state-of technologie -the-art. Nasi pracownicy są wykwalifikowani przy wykorzystaniu narzędzi i technologii do produkcji Uniwersalny Skanowanie Elastyczne LED Turn Signal Tail Brake Oświetlenie tablicy rejestracyjnej Running Tail Lampka kontrolna produktu Motocykl Rower ATV.The ma ogromny zakres zastosowań i obecnie jest szeroko stosowany w dziedzinie (S) Motocykl systemu oświetleniowego. Nasze uniwersalne Skanowanie Elastyczne LED Turn Signal hamulca Tail oświetlenia tabliczki znamionowej Running Tail Lampka kontrolna motocykla Bike ATV został przez wielu badań prowadzonych przez profesjonalnych techników, którego celem jest, aby potwierdzić jego praktyczne zastosowanie. Po zastosowaniu w miejscu stosowania (S) motocykla Lighting System, dioda LED samochodowe Led rockowej światła LED bicz światła LED koło światła LED światła reflektorów LED motocykl Led łódź światła LED złącza Led drutu kontroler może być niezawodne i długotrwałe, oszczędzając mnóstwo koszt dla użytkowników.\nNumer modelu: KS-TL-skanowanie Gwarancja: 24 miesięcy, 24 miesięcy\nKolor: bursztyn Źródło światła: 5050\nNapięcie: 12 V. Orzecznictwo: RoHS RoHS\nWłącz uniwersalny Skanowanie Elastyczne LED licencji Sygnału Tail Brake Plate Światło Uruchamianie Tail Lampka kontrolna motocykla Bike ATV\nNazwa produktu: Włącz uniwersalny Skanowanie Elastyczne LED licencji Sygnału Tail Brake Plate Światło Uruchamianie Tail Lampka kontrolna motocykla Bike ATV\nRozmiar: czarna obudowa\nNapięcie pracy: DC12V.\nMontaż tego zestawu jest zalecany do instalacji przez uprawnionego specjalistę. Niewłaściwy montaż tego zestawu spowoduje utratę wszelkich gwarancji.\nPrzed zainstalowaniem tego zestawu dokładnie zapoznaj się z poniższymi instrukcjami.\n1. Najpierw za pomocą taśmy mierniczej zmierzyć wargę pod rower, aby zapewnić luz jest na tyle, aby zamontować tylne światła bar, każdy z rowerem potrzebne są dwie taśmy dla prawo i lewo sygnałów.\n2. Po Twojego właściciela rowery’Podręcznik, ostrożnie wyjąć wszystkie części roweru w razie potrzeby.\n3. Luźne& Trasa przewody do miejsca gdzie strugane do montażu regulatora z wykorzystaniem dostarczanych więzi zip, aby zabezpieczyć przewód do ich punktów montażowych.\nNie wahaj się, wyślij "zapytanie" teraz!


Yahoo kupione przez Verizon -\nTa dość spora kwota została zapłacona gotówką. Yahoo obejmowało takie kultowe produkty jak Yahoo Mail, Fantasy Sports czy wyszukiwarka Yahoo. Z wyszukiwarki Yahoo miesięcznie korzysta ponad miliard użytkowników.\nJuż od kilku miesięcy Yahoo zastanawiało się nad możliwością dalszego rozwoju, nie bardzo bowiem wiedzieli w którą stronę ruszyć. Faktem jest, że firma zmieniła oblicze świata, a teraz, po połączeniu sił, będzie robić to dalej. Transakcja zostawiła firmie 35% udziałów w Yahoo Japan i 15% w grupie Alibaba.\nTags: transakcja, verizon, yahoo


Sałatka ziemniaczana w sosie piwnym - Beszamel.se.pl\nbeszamel.se.pl Sałatki ziemniaczane Sałatka ziemniaczana w sosie piwnym\nSałatka ziemniaczana w sosie piwnym to świetna przystawka na grilla.\nSałatka ziemniaczana w nieco odmiennej wersji od tradycyjnej. Przyprawiona sosem na bazie piwa nabiera nowego, oryginalnego aromatu. Proponujemy dziś przepis na sałatkę ziemniaczaną w sosie piwnym.\nKiedy pierwszy raz trafiłam na ten przepis nie byłam przekonana, co do jego efektów. Miałam obawy, ze sałatka nie będzie zjadliwa i trzeba będzie ją wyrzucić, a nie znoszę marnowania jedzenia. Ale z wrodzonej ciekawości i miłości do eksperymentów kulinarnych postanowiłam spróbować. Okazało się, że było warto. Sałatka na tyle przypadła do gustu mojej rodzinie, ze teraz każde spotkanie przy grillu zaczynamy właśnie od niej.\npo dwie łyżki mąki i masła\nZiemniaki ugotuj w mundurkach w lekko osolonej wodzie, następnie ostudź, obierz i pokrój w plasterki.\nBekon pokrój drobno i podsmaż na chrupiąco. Cebulę i selera pokroić drobno, wymieszać z boczkiem i posolić.\nMasło stopić, nie zdejmując z gazu wymieszać dokładnie z mąką, dodać cukier i musztardę,\nWlać powoli piwo i przyprawić sos odrobiną tabasco. Mieszając doprowadzić do wrzenia, przestudzić.\nSosem polać ziemniaki i posypać natką, wymieszać, odstawić na 1-2 godziny.\nPosypać bekonem z cebulą i selerem, wymieszać.\nZnakomita saałatka rybna z selerem i ziemniakami


Oświetlenie zewnętrzne domu – wszystko co musisz wiedzieć - Swiatlo-cienie.pl - oświetlenie do domu i ogrodu\n» Oświetlenie zewnętrzne domu – wszystko co musisz wiedzieć\nOświetlenie zewnętrzne sprawdza się idealnie pod względem funkcjonalnym. Przede wszystkim ma za zadanie zapewnić Ci bezpieczeństwo i dobre samopoczucie, oświetlając miejsca, w których się poruszasz w czasie nocy. Montując lampy słupkowe lub lampy wbudowane w podłoże wzdłuż ogrodowej ścieżki, schodów do domu i na taras, wjazdu do garażu, przejścia od bramy do drzwi wejściowych, zmniejszasz ryzyko potknięcia się i nieszczęśliwego upadku.\nZapewnienie bezpieczeństwa to jednak nie jedyna funkcja oświetlenia zewnętrznego. Lampy słupkowe nie tylko optymalnie oświetlają dane miejsca, ale swoją formą i barwą światła podnoszą walor estetyczny ogrodu. Takie oprawy, jak o wdzięcznej prostocie ADAY LED marki Dopo, w skandynawskim stylu STOCKHOLM marki Norlys, czy w oryginalnej, nowoczesnej formie PATHWAY marki Nowodvorski, staną się jedną z najbardziej ulubionych dekoracji zewnętrznych.\nKinkiety zewnętrzne doskonale się sprawdzają w roli eleganckiej i funkcjonalnej dekoracji ściennej w strefie drzwi wejściowych. Przed ostatecznym wyborem tego typu oświetlenia sprawdź, czy strumień światła padający z oprawy jest dobrze osłonięty i nie oślepia. Najlepszym punktem na montaż zewnętrznej lampy ściennej to ¾ wysokości drzwi.\nKinkiety zewnętrzne występują w bardzo bogatej gamie form, kształtów i wzorów. Jeśli marzysz o prostej dekoracji świetlnej przy drzwiach wejściowych, to możesz się zdecydować na: kinkiet KHUMBU, czy SIERRA II marki Nowodvorski. Kiedy poszukujesz lamp w stylu retro lub industrialnym, na pewno przypadną Ci do gustu: kinkiet MANHATTAN marki Hinkley, ROYAL MARIN lub Bay Shore marki Kichler.\nWyeksponuj najpiękniejsze elementy w ogrodzie\nChciałbyś spędzać w ogrodzie każdą wolną chwilę nawet po zapadnięciu zmroku. Możesz cieszyć się naturalnym pięknem roślin, drzew i innych szczególnych miejsc przed Twoim domem, jeśli zdecydujesz się na montaż oświetlenia zewnętrznego w postaci reflektorów LED. Istnieje wiele designerskich lamp, za pomocą których podkreślisz najpiękniejsze akcenty wokół domu. W ogrodzie zjawiskowo prezentują się w blasku światła fantazyjne korony drzew, gałęzie krzewów i kwiaty. Zaskakujący efekt uzyskasz, ustawiając na ziemi pojedyncze reflektorki, których światło skierowane jest bezpośrednio na wybraną przez Ciebie roślinę.\nIdealnym miejscem, które potrzebuje specjalnego oświetlenia, jest ogrodowe oczko wodne, staw, czy mała fontanna. Punktowe światło białe lub kolorowe padające z miniaturowych reflektorków na strumień wody stworzy wyjątkowo baśniowy nastrój.\nNa co zwrócić uwagę przy kupnie oświetlenia zewnętrznego\nW czasie zakupu oświetlenia zewnętrznego warto sprawdzić, czy ma w zestawie czujnik ruchu i czujnik zmierzchu. Te dwa funkcjonalne rozwiązania ułatwią Ci oszczędzanie energii oraz komfortowe i bezpieczne korzystanie z lamp. Każda z nich zapala się w momencie, kiedy ktokolwiek porusza się wokół domu po zapadnięciu zmroku. Istnieje także możliwość sterowania oświetleniem zewnętrznym za pomocą pilota.


Zdjęcia ślubne Poznań ma okazję zaproponować w interesującej scenerii - bigstarfestival.pl\nKiedy pragniemy posiadać fotografie ślubne, to bez wątpienia chcemy wszystko mieć dopięte na ostatni guzik, tak by posiadać świadomość, że całość spełni nasze oczekiwania. Z tego powodu właśnie powinniśmy zobaczyć jakie posiadamy tu opcje do wyboru, tak żeby wybrać tą najlepszą.\nJeśli nie będziemy wiedzieć jaki ma być fotograf na ślub Poznań ma szansę go przedstawić\nŚlub będzie niesamowicie istotnym wydarzeniem, dlatego każdy chce uzyskać świadomość, że będzie posiadał z niego niesamowitą pamiątkę. Dlatego tak ważne jest to jaki będzie wybrany fotograf na ślub Poznań posiada ich wielu, zatem jeżeli poznamy się z ich umiejętnościami, to będziemy przekonani, że zatrudnimy tego, który wspaniale będzie miał szansę spełnić nasze oczekiwania.\nTa oferta (https://noor.pl/) jest niesamowicie ciekawa i jeśli poszukujesz więcej informacji na omawianą tu problematykę, to znajdziesz je tutaj.\nKoniecznie musimy również powiedzieć, że fotograf na ślub Poznań posiada doświadczenie w tego typu działaniach, a więc zapewni nam niesamowite zdjęcia, a także będziemy mieli gwarancję, że te najważniejsze chwile tego dnia będziemy mieli właściwie uwiecznione.\nCzy wiemy w jakiej cenie zdjęcia ślubne Poznań nam prezentuje?\nJeżeli pragniemy posiadać piękne zdjęcia z pleneru, to prędzej powinniśmy się rozejrzeć za odpowiednimi fotografiami, dlatego właśnie potrzeba powiedzieć, że na zdjęcia ślubne Poznań ma szansę nam zaproponować niesamowite miejsca, a co się z tym wiąże, będziemy mieli szansę stworzyć niesamowitą atmosferę.\nCo więcej, kwoty na zdjęcia ślubne Poznań też proponuje nam niesamowicie różnorodne, lecz równocześnie również interesujące, zatem mamy szansę być pewni, że będziemy usatysfakcjonowani z takiej oferty.\nZdjęcia ze ślubu będą niesamowicie ważną pamiątką, dlatego trzeba dopilnować, żeby przedstawiały jak najlepszą jakość, dlatego też musimy posiadać pewność, że zatrudniamy tutaj profesjonalistę. To właśnie powoduje, że uważnie musimy się przyjrzeć różnym przedstawianym propozycjom.\nJeśli chodzi o dzisiejszą kulturę to da się zauważyć, że ważne są w niej różnego rodzaju obrazki. Przekaz powinien być prosty, na fotografii musi być zawarte wszystko. Dlatego tak powszechna ostatnio jest fotografia obrotowa. Jest to rodzaj fotografii, który ma ukazać produkt w jak najbardziej realistycznej formie. Przy takiej fotografii można zobaczyć konkretną rzecz z każdej strony.\nKażdy, kto rozpoczyna przygodę z fotografowaniem musi się przyjrzeć dokładniej, jakie będą polecane przez fachowców obiektywy. Oczywiście, takie rekomendacje otrzyma od doświadczonych fotografów, którzy będą pomagać mu dopasować adekwatny obiektyw fotograficzny pod typ fotografii.\nŚlub to bardzo ważna uroczystość dla chyba każdej młodej pary. Może go poprzedzić kilkanaście miesięcy przygotowania, wiele koniecznych do podjęcia decyzji i spraw do wyjaśnienia. Ślubne przygotowania trzeba zacząć wiele miesięcy przed terminem, ponieważ już wówczas trzeba pomyśleć o zarezerwowaniu odpowiedniego lokalu. Równocześnie, gdy będzie się już znało datę, warto pomyśleć o weselnej muzyce. Duża część par woli się zdecydować na zamówienie zespołu weselnego, lecz coraz częściej spotkać można na tego typu uroczystościach dj-ów którzy puszczają najnowsze hity i przeboje.\nStowarzyszenie autorów jest instytucją, która została powołana przez samych twórców oraz do dnia dzisiejszego jest przez nich samych administrowana. Jest to także organizacja zbiorowego administrowania prawami autorskimi.\nWśród członków stowarzyszenia ZAiKS można znaleźć wybitnych kompozytorów muzyki poważnej, rozrywkowej, tanecznej, wieszczy, dramaturgów czy reżyserów, scenarzystów, autorów utworów muzycznych lub choreografów, dziennikarzy czy też nawet ludzi nauki, fotografików, plastyków albo architektów.


Przemysł erotyczny opierający się na serwisach komórkowych jest nadzieją na otrzymanie posady dla dziewczyn w rozmaitym wieku, przeważnie przyjmowane do pracy są pracowniczki nie stare, które posiadają bardzo słodki i podniecający głos. Musi być on delikatny oraz seksowny, wtedy konsumenci będą chcieli z ta studentką konwersować, a właściciele przemysłu erotycznego akurat do tego dążą. Mężatki mogą pracować niedługi czas, ale też utrzymywać się tej pracy wręcz przez parę lat, w przypadku gdy nie mają dla siebie alternatywnej opcji zatrudnienia.\nBardzo ważne jest jednak to, aby omawiana telepraca była do wykonywania w dowolnych terminach, a sex przez telefon oferuje wspomniane właśnie możliwości. Przeważnie zadanie trzeba robić we własnym pokoju, dzięki czemu telefonować można np. wcześnie rano, ale też sennym wieczorem, w zależności od indywidualnych upodobań i pokładów wolnego czasu w określonym dniu. Opisywane zajęcie powinno się wykonywać jako dodatkowe, np. gdy dziewczyna studiuje i nie ma z czego się utrzymać.\nSeks telefon daje możliwość na wykonywanie równocześnie innych profesji, a więc mamy możliwość harować gdzieś indziej i dorabiać na seks telefonie wyłącznie przez szesnaście godzin w miesiącu, jeżeli oczywiście znajdzie się przedstawiane zatrudnienie. W tym przemyśle damy są bardzo przyjmowane w praktyce non stop, toteż istnieje duża okazja na to, że praktycznie wszelka zaciekawiona mama odnajdzie dla siebie zajęcie w tej profesji, w przypadku gdy tylko będzie chciała.\nInternet be przerwy czas się rozszerza. Zakładane są wyspecjalizowane stanowiska pracy, kobiety są dobrze traktowane, ponieważ to dzięki ich wysiłkom korporacja ma sposobność kreować nadzwyczaj dobre przychody, toteż od czasu do czasu warto zastanowić się nad skorzystaniem z przedstawionej usługi. Ważne jest jednak to,żeby wybrać profesjonalną agencję, która się tym zajmuje,i posiada uznaną markę na rynku oraz cieszy się poważaniem ze strony byłych pracownic. Wówczas studentka będzie posiadała pewność, że w tym miejscu nie dozna niczego złego i będzie mogła skupić się na kreowaniu sporych środków kapitałowych.


Zgłoszenia do udziału w debacie nad Raportem o stanie Gminy Kalinowo za rok 2019\nZgodnie z art. 28 aa ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. u. z 2020 r. poz. 713) Wójt Gminy Kalinowo przedstawił Radzie Gminy „Raport o stanie Gminy Kalinowo za rok 2019”. Raport obejmuje podsumowanie działalności Wójta Gminy w roku poprzednim.\nW debacie nad tym dokumentem mogą wziąć udział radni oraz mieszkańcy gminy. Mieszkaniec, który chciałby zabrać głos w debacie zobowiązany jest złożyć do Przewodniczącego Rady Gminy Kalinowo pisemne zgłoszenie poparte podpisami, co najmniej 20 osób. Zgodnie z art. 28 aa ust. 8 ustawy o samorządzie gminnym „Zgłoszenie składa się najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień, na który zwołana została sesja, podczas której ma być przedstawiany raport o stanie gminy. Mieszkańcy są dopuszczani do głosu według kolejności otrzymania przez przewodniczącego rady zgłoszenia”.\nSesja, na której zostanie przedstawiony raport o stanie Gminy Kalinowo odbędzie się 17 czerwca 2020 r.\nZgłoszenia przyjmowane będą do dnia 16 czerwca 2020 r. do godz. 15.00 w Urzędzie Gminy Kalinowo, ul. Mazurska 11, 19-314 Kalinowo, pok. nr 8. Formularz zgłoszenia do debaty do pobrania poniżej lub dostępny w pok. nr 8 Urzędu Gminy Kalinowo.


Konkursy grantowe Fundacji im. Anny Lindh - Fundacja im. Anny Lindh Polska\nKonkursy grantowe Fundacji im. Anny Lindh\nRuszają konkursy grantowe Fundacji im. Anny Lindh! Pierwszy z nich dotyczy projektów związanych ze współpracą w dziedzinie edukacji (Education for Intercultural Citizenship – Edukacja na rzecz międzykulturowego obywatelstwa), drugi -projektów współpracy artystycznej (Intercultural Artistic Co-Productions – Międzykulturowe koprodukcje artystyczne). Projekty współpracy, angażujące co najmniej jednego partnera z Europy i jednego partnera z Afryki Północnej lub Bliskiego Wchodu, mogą być składane online do 15 grudnia 2015. Granty w wysokości 80% budżetu projektu mogą wahać się między 25 000 a 35 000 euro. Konkursy grantowe skierowane są tylko do członków narodowych sieci Fundacji im. Anny Lindh, którzy przystąpili do sieci przed 20 stycznia 2015.


Odkorkować Lublin. Opinie kandydatów na prezydenta | Kurier Lubelski\nOdkorkować Lublin. Opinie kandydatów na prezydenta\nPiotr Orzechowski 21.10.2010\nMieszkańcy Lublina mają dość tłoku na skrzyżowaniach. Przejazd przez miasto w czasie popołudniowego szczytu jest prawdziwą lekcją cierpliwości.\nCzy jest nadzieja na poprawę tej sytuacji? Na łamach "Kuriera Lubelskiego" zaprezentowaliśmy jeden ze sposobów na rozładowanie korków - chodzi o wprowadzenie policjantów na newralgiczne skrzyżowania. Sprawdził się on w największych europejskich miastach. Rozwiązania takie, z dobrym skutkiem, są stosowane m.in. w Poznaniu czy Warszawie. Dziś pytamy o opinie uczestników wyścigu do fotela prezydenta Lublina. Jeżeli nie pomysł z policjantami, to co zamierzają zrobić, by rozładować korki w mieście?\nJerzy Gryz, Sojusz Lewicy Demokratycznej: - Zgadzam się z argumentacją policji. Policjant na jednym skrzyżowaniu nic nie wniesie. Myślę, że kierowcom jeździłoby się lepiej, gdybyśmy wprowadzili system ulic jednokierunkowych w centrum. Wzdłuż nich mielibyśmy masę miejsc parkingowych.\nZdzisław Podkański, Stronnictwo "Piast": - Policjanci na skrzyżowaniach to dobre rozwiązanie. Sygnalizacja może być doskonale zsynchronizowana, ale w żadnym wypadku maszyna nie zastąpi człowieka. Poprawa komunikacji w mieście musi odbywać się przy aktywnym działaniu służb mundurowych.\nAndrzej Bieńko, Polskie Stronnictwo Ludowe: - Pomysł z policjantami na skrzyżowaniach może chwilowo poprawić sytuację, choć bardziej skuteczne może okazać się wprowadzenie inteligentnej sygnalizacji świetlnej. Najpierw jednak trzeba przeprowadzić monitoring miejskich traktów.\nIzabella Sierakowska, Socjaldemokracja Polska: - Niech policja nie kręci nosem. Wystarczy przejechać się przez centrum miasta po godz. 15 i zobaczyć co się dzieje. W newralgicznych miejscach pomoc mundurowych jest potrzebna.\nLech Sprawka, Prawo i Sprawiedliwość: - Jestem za umieszczeniem w strukturze ratusza osoby pełniącej funkcję inżyniera ruchu. Taki specjalista zajmowałby się ustaleniem szczegółowego planu komunikacji. Mógłby koordynować ruch w mieście.\nZbigniew Wojciechowski, kandydat niezależny: - Policjanci widzą, jaka jest sytuacja na drodze w danej chwili i mogą dostosować do tego tryb swojej pracy. Docelowo najlepszym pomysłem byłoby satelitarne sterowanie ruchem.\nKrzysztof Żuk, Platforma Obywatelska: - Z tego co wiem, rozwiązanie problemu korków przez ustawienie policjantów, nie było do tej pory oceniane jako skuteczne. Jednak warto się temu pomysłowi przyjrzeć bliżej i porozmawiać na ten temat z policją.\nmusso 22.10.2010 12:48:12\n...wyłączyć całe centrum z ruchu,pozostawic tylko komunikacje miejską.\nMAJA 22.10.2010 11:50:40\nNIC NIE ROZWIAZE PROBLEMU TYSIECY SAMOCHODOW W TYM MIESCIE, W DODATKU - KILKADZIESIAT TYS. SAMOCHODOW -STUDENCKICH -POJAWIA SIE OD PAZDZIERNIKA DO CZERWCA.\nPOTRZEBANE SA O B W O D N I C E !!! TYSIACE SAMOCHDOW W OGOLE NIE WJEZDZALYBY DO MIASTA - I TE UKRAINSKIE, I SLOWACKIE , I INNE CIEZAROWKI, TIRY, DOSTAWCZE, CZY OSOBOWE NIE BLOKOWALYBY KRASNICKIEJ, SOLIDARNOSCI, KUNICKIEGO, ETC ETC ETC. A TUNEL I WIADUKT W SYSTEMIE -PONATOWSKIEGO -SOWINSKIEGO - GLEBOKA-FILARETOW - ODBLOKOWALYBY TEZ KRASNICKA ,NARUTOWICZA, NADBYSTRZYCKA ETC - TO SYSTEM NACZYN POLACZONYCH !!\nMAJA 22.10.2010 11:50:05\nNIE NIE ROZWIAZE PROBLEMU TYSIECY SAMOCHODOW W TYM MIESCIE, W DODATKU - KILKADZIESIAT TYS. SAMOCHODOW -STUDENCKICH -POJAWIA SIE OD PAZDZIERNIKA DO CZERWCA.\nDROGOWIEC 22.10.2010 09:36:29\nPRZEPRASZAM - KIEDROP, ALE "KILOMETR" W SKRÓCIE PISZEMY km, PONIEWAŻ PISANY DUŻYMI LITERAMI OZNACZA "KOŃ MECHANICZNY". A TAK POZA TYM, ŻADEN KANDYDAT NIE WIE, KTÓRE ULICE MOGŁY BY BYĆ O RUCHU JEZDNOKIERUNKOWYM, BO NIE ZNA PARAMETRÓW ULIC...\nMisiu 22.10.2010 08:36:27\n[cyt]- zwiększyć maksymalnie priorytet świateł głównych arterii - Al. Solidarności, Kraśnicka; Warszawska, Spółdzielczości Pracy, Witosa\n- postawić gdzie się da nakaz jazdy po prawym pasie dla ciężarówek - koszt minimalny a tiry nie blokują całej szerokości ulicy. Zwłaszcza na Solidarności, Witosa, Kraśnickich. O czymś takim chyba u nas drogowcy nie słyszeli a pewnie dużo by to dało. Żaden tir już by tu nie wrócił...\n- strefa parkowania płatnego w centrum - niestety konieczność.\n- sprywatyzować MPK - same korzyści dla kasy miasta a pasażerom gorzej jak jest nie będzie\n- rozważyć możliwość pobierania opłat "klimatycznych" od ludzi (studentów) którzy przyjeżdżają swoim samochodem na dłużej (np. 14 dni) do Lublina\n- jak się wydaje pozwolenie na inwestycję "śmieciową" np. hipermarket to trzeba wymusić an inwestorze odpowiednie rozwiązania- przejścia podziemne, nadziemne, modernizacje skrzyżowań. Jak nie ma chętnych na budowę hipermarketu to zrobić park i plac zabaw.\n- bić po łapach deweloperów - budujesz osiedle = masz wpływ na ruch w okolicy = musisz coś zrobić żeby go usprawnić\n- brak mi tylko pomysłu na przejazd z Czechowa na do centrum i na lsm... Może zatrudnić więcej urzędników ze ścisłego centrum i zwolnić tych z Czechowa? Albo zamykać urzędy o 18?[/cyt]\nZ przedstawionych opinii wyszystkich kandydatów oraz forumowiczów Twoja jest najbardziej racjonalna. Szczególnie w kontekscie wypowiedzi kandydatów, którzy to albo prezentuja opinię swoich partii albo latają jakimiś balonami, a nie jeżdżą samochodami po ulicach Lublina.\n"L" na prezydenta!!!\nDROGOWIEC 22.10.2010 08:20:22\nKANDYDACI SĄ LAIKAMI W DZIEDZINIE KOMUNIKACJI I UKŁADÓW RUCHU DROGOWEGO. NIE WIEDZĄ, CO TO JEST SDR, KLASA DROGI, PRĘDKOŚĆ PROJEKTOWA, WĘZEŁ, NIWELETA, ITP. GADAJĄ GŁUPOTY, WCISKAJĄ LUDZOM CIEMNOTĘ, A ŻADEN Z NICH NIE POMYŚLI, BY ZORGANIZOWAĆ NATYCHNMIAST SPOTKANIE DROGOWCÓW - PROJEKTANTÓW I WYKONAWCÓW ROBÓT DROGOWYCH Z WŁADZAMI MIASTA. NIGDY NIE POSŁUCHAJĄ SIĘ LUDZI ZAWODOWO ZAJMUJĄCYCH SIĘ DROGAMI I ULICAMI I STĄD TAKA SYTUACJA (PARALIŻ KOMUNIKACYJNY) W NASZYM MIEŚCIE !!!\njon 22.10.2010 08:09:32\nzakaz wjazdu samochodów osobowych do centrum miasta. sprawna i tania komunikacja zbiorowa, przy takiej ilości pojazdów ( 2- 3 w rodzinie i każdy jedzie sam ) oraz istniejącej infrastrukturze drogowej - zadławimy się, co zresztą już nastapiło\npolicji-nie 22.10.2010 07:58:25\ndziękuje za policjantów- skuteczność i krótkowzroczność naszych policemanów widać jak nawalą jakieś światła i kierują oni ruchem.... zazwyczaj w jedną stronę idzie plynnie a w drugą stooooi (przykładem co raz Kraśnicka)\nwolę światła !\nYogi 22.10.2010 07:30:58\n1.Dokończyć małą obwodnicę miasta\n2.Wybudować wiadukty nad al.Racławickimi , Głęboką , Sikorskiego-Ducha\n3.Wszyscy kandydaci z powodu opowiadanie głupot powinni zrezygnować z kandydowania\npit 22.10.2010 07:27:03\nw granice adm. miasta! Po 100 zł abonament. A od Tirów po czysta :-)\nOmen 22.10.2010 03:08:00\nJak wiadomo w Lublinie większość to studenci i ludzie pracujący w urzędach, które mieszczą się w centrum. Przenieść urzędy na przedłużenie Jana Pawła II, wybudować obiecaną obwodnicę i sprawa załatwiona. Dziękuję i dobranoc ;) Prawda że proste i wiele się zmieni. Kraina mlekiem i miodem płynąca.\nGość 22.10.2010 02:47:09\nNo da się z tym coś zrobić i to bardzo szybko;) Ja mam nawet na to fenomenalny pomysł, jak mnie poprzecie w następnych wyborach to obiecuję że nastepnego dnia zobaczycie różnicę :] A mianowicie pomysł jest taki żeby nic z tym nie robić i zakorkować bardziej miasto (jedni powiedzą że bardziej już się nie da), następnie problem rozwiąże się sam. -Jak to? -A no tak to. Urzędnicy stojący 5 godzin w korkach będą mieli czas żeby zacząć myśleć :D Prawda że innowacyjne rozwiązanie. (Tak naprawdę wszystko zależy od rządzących i da się dużo, tylko trzeba tęgich głów)\nzyga 21.10.2010 21:43:06\ntylko Jerzy Gryz wie co mowi,cale Chicago tak dziala,dobrze sie jezdzi,sprawdzalem!\nmarta 21.10.2010 21:17:13\n"Żenująca znajomość tematu.Należy wreszcie wyprowadzić tranzyt z Lublina - wybudować obwodnicę" - dokładnie tak. Mieszkam w pobliżu skrzyżowania bez świateł, na którym przez kilka dni ruch był kierowany przez policjantów, ponieważ jeden pas ruchu na podporządkowanej zostały wyłączony z ruchu. Nie wyglądało to najlepiej. Korki kilometrowe. Jeden policjant radził sobie lepiej, inny tak sobie.\nFang 21.10.2010 20:53:53\nŻenująca znajomość tematu.Należy wreszcie wyprowadzić tranzyt z Lublina - wybudować obwodnicę .Zakończyć rozpoczęte trasy - od klina do Wrotkowskiej,Kunickiego -Wrotkowska,przedłużyć Solidarności do węzła Sławin a stąd połączenie z Głęboką,Nałęczowską i Al.Kraśnicką.Wtedy gdy będzie ten bajpas brać się za Poniatowskiego ,Sowińskiego i estakadą nad Głęboką obok stacji do Glinianej i dalej do Zana. Bez tych inwestycji będzie tak jak obecnie.


Czy można bezpiecznie jeść pestki awokado lub nasiona? | be settled\njak bezpiecznie jest jeść nasiona awokado?\nwszystko zaczęło się od wirusowego filmu, kiedy Nourish me Whole Blogger Sophie Sonnenwirth zamieścił poradnik na Facebooku szczegółowo opisujący proces odwadniania, mielenia, a następnie spożywania nasion awokado, dodając powstały proszek do koktajli lub pieczenia. Uznała ziarno (które wielu ludzi uważa za pestkę) za najbardziej odżywczą część i tak już super-pożywnego owocu. W ten sposób rozpoczęła się histeria nasion awokado.\nfilm obejrzało ponad 28 milionów wyświetleń i ponad 126 tysięcy komentarzy. Miłośnicy awokado byli podzieleni: niektórzy byli całkowicie za pomysłem wykorzystania całego owocu. Inni byli sceptyczni, martwili się, że nasiona są rzeczywiście toksyczne. Kalifornijska Komisja awokado wydała nawet oficjalne oświadczenie, że pomimo badań dotyczących ekstraktów z nasion awokado, grupa nie mogła zalecić jedzenia całego ziarna, dopóki potencjalne korzyści i zagrożenia nie zostaną lepiej zrozumiane.\nwięc co to jest? Kopalnia składników odżywczych-czy potencjalne zagrożenie? Dochodzimy do sedna wielkiej debaty na temat nasion awokado raz na zawsze.\ndlaczego zwolennicy kopią je\nVegalicious blogerka Elena Wilkins je nasiona awokado od 2013 roku szlifuje je i wkłada do swoich koktajli. „Nienawidzę marnować jedzenie”, mówi Wilkins, który trzyma się diety roślinnej. „Pewnego dnia rozcinałem awokado, myśląc o tym, jak bardzo będę się nim delektował. Wyobraź sobie moje rozczarowanie, kiedy go rozciąłem i zobaczyłem, że większość awokado to jego dół. Byłem wkurzony! Ale to był mój moment „aha”.”Wilkins przeprowadziła pewne badania i natknęła się na pewne twierdzenia Victorii Boutenko z rodziny Raw, które uznała za całkiem przekonujące: nasiona awokado są bogate w przeciwutleniacze i mogą pomóc w problemach z układem pokarmowym.\nna pewno nie je ze względu na ich niesamowity smak. „To nie jest bardzo specyficzne”, mówi Wilkins smaku. „To ani złe, ani dobre. Z odrobiną goryczy jest całkiem neutralny.”\nco oznacza, że chodzi o potencjalne korzyści żywieniowe. I pomimo niedawnej debaty, Wilkins twierdzi, że nie wyrzekła się swoich sposobów kochania nasion awokado. „Wierzę w podążanie za dowodami” – mówi. „Chociaż nie ma zbyt wielu badań nad awokado, nie znalazłem wiele przeciwko jego spożywaniu. A z braku dowodów, nie łatwo ulegam opinii publicznej.”\nNiestety, przeprowadzono bardzo niewiele solidnych badań na temat wartości odżywczej nasion awokado. Jeden, opublikowany w czasopiśmie Antioxidants, stwierdził, że nasiona są bardzo wysokie-zgadłeś!- przeciwutleniacze. Inny, przeprowadzony w Penn State, sugeruje, że jedzenie nasion awokado może pomóc w nadciśnieniu i cukrzycy. Ale nasiona awokado, które testowali, miały również działanie owadów, grzybów i drobnoustrojów. Co, cholera.\nJoshua Lambert, Ph.D, profesor nadzwyczajny w Penn State ’ S Department of Food Science i jeden z wiodących naukowców w badaniu, opracowany na podstawie mieszanych ustaleń, wyjaśniając, że nasiona awokado są bogate w kilka związków o potencjalnych korzystnych skutkach zdrowotnych. „Przeprowadzone badania sugerują, że spożywanie ekstraktów z nasion awokado lub miejscowe stosowanie oleju z nasion awokado może być korzystne w obniżaniu ciśnienia krwi i cholesterolu, poprawie markerów cukrzycy i poprawie markerów zdrowia skóry”, mówi.\nLambert nie przestraszył się aktywności drobnoustrojów, które ujawnił w swoich badaniach, ale radzi zachować ostrożność, jeśli chodzi o ten trend żywieniowy. Po prostu nie było wystarczająco dużo badań i żadnych długoterminowych badań na ludziach. „Nie ma zatem wyraźnej zalecanej dawki, a konsumenci powinni zachować ostrożność.”\nZdjęcie: Pixaby / Ponce Photography\nnasiona awokado wyglądają tak, jakby prawdopodobnie były w porządku, przynajmniej w krótkiej perspektywie, i wydają się mieć korzyści odżywcze. Ale dane na temat długoterminowego bezpieczeństwa po prostu nie ma jeszcze, i istnieje wiele produktów bogatych w przeciwutleniacze, które są całkowicie bezpieczne. Zasadniczo postępuj na własne ryzyko.\nZaktualizowano 29 Czerwca 2018 R.\nniektóre składniki smoothie nie wymagają dyskusji, jak te osiem zaskakujących superfoods, które sprawią, że twoje jelita będą szczęśliwe. Ale może nie chcesz mieszać owoców i białka. Oto dlaczego.\nBudynek duży: baza danych: Charles River Bridge\n5 obowiązkowych lokalnych wystaw i muzeów sztuki w Durham, NC


Produkcja przemysłowa w XI wzrosła o 2,6% r/r w całej UE\nProdukcja przemysłowa wzrosła w listopadzie 2007 roku średnio o2,6% r/r w 27 krajach Unii Europejskiej (UE), podał unijny urządstatystyczny Eurostat w poniedziałek.\nWedług danych urzędu, produkcja w krajach należących do strefyeuro zwiększyła się w tym czasie o 2,7% r/r.\nW ujęciu miesięcznym produkcja wyrównana sezonowo w całej Uniispadła o 0,3% i o 0,5% strefie euro.\nSpośród krajów, których danymi dysponował Eurostat, produkcjaliczona rok do roku wzrosła w listopadzie w 13 przypadkach, aspadła w 6 krajach. Największe wzrosty odnotowały: Irlandia(14,7%), Słowacja (13,2%) i Holandia (10,0%). W przypadku Polskiwzrost produkcji wyniósł 8,2%.\nWedług danych Głównego Urzędu Statystycznego (GUS), produkcjaprzemysłowa spadła w listopadzie o 4,9% w stosunku do października,natomiast w ujęciu rocznym zwiększyła się o 8,3% (wobec 10,8% wpaździerniku).\nDołącz do dyskusji: Produkcja przemysłowa w XI wzrosła o 2,6% r/r w całej UE


Paraliż - Steve Liebich - ebook - epub - Virtualo - Virtualo.pl\nParaliż - ebook\nJak wielkie będzie zaskoczenie waszyngtońskiej policji, gdy pewnego dnia otrzyma telefon od tajemniczego Lekarza, który zapewni, że chce uzdrowić cały organizm państwa. A potem ruszy lawina zbrodni.\nWilliam King, wykładowca mikrobiologii na Arizona State University, wiedzie spokojne i ugruntowane życie. Budząc się tego dnia, nie wie jeszcze, że czeka go walka o przetrwanie i bitwa, której wynik ma zaważyć o całej przyszłości Stanów Zjednoczonych. Czy w starciu dwóch światów, dwóch wizji i dwóch idei jest miejsce na dwóch zwycięzców? Ile jest w stanie poświęcić człowiek w imię tego, co kocha? Jak daleko zamierza przesunąć granice okrucieństwa? Gdzie kończy się moralność, a zaczyna szaleńcze obłąkanie?\nLekarz uśmiechnął się pod nosem, ale nikt nie mógł tego zobaczyć. Przez cały czas był odwrócony plecami do kamery.\n– Świetnie. Bardzo dobrze. Zaczynaj.\n– Zabijałem ludzi – zaczął Andrea. – Od początku pracy w NSA. Moim pierwszym zadaniem była infiltracja mało znanego Libijczyka, który produkował broń dla rządu Libii. Był podejrzany o kontakty z al-Ka'idą. Wraz z grupą szpiegowaliśmy go. Nasza koleżanka udawała prostytutkę. Odbywała z nim stosunki. Tego wymagała misja… Niczego się nie dowiedziała. Za to podsłuchy w jego sypialni dały nam pewność. Wkroczyliśmy do akcji. Mieliśmy proste rozkazy: zlikwidować każdy żywy cel w jego domu. Akcja przeprowadzona została w nocy. Miał żonę i piątkę dzieci. Zabiliśmy wszystkich.\n– Ile lat miało najmłodsze z jego dzieci? – zapytał Rowan.\n– Nie przerywaj.\nUrodzony w styczniu 1998 roku w Bydgoszczy. Siedemnastoletni marzyciel, romantyk i wizjoner.


Archiwum Historii Mówionej - Włodzimierz Hermanowski\nWłodzimierz Hermanowski „Junosza”\nNazywam się Włodzimierz Hermanowski, urodziłem się 23 marca 1925 roku w Warszawie. W konspiracji byłem od 1942 roku, w Powstaniu brałem udział, jako kapral podchorąży na Żoliborzu w Zgrupowaniu „Żaglowiec”.\nByłem uczniem, skończyłem akurat pierwszą klasę gimnazjum i miałem czternaście lat.\nByłem warszawiakiem i pochodziłem z rodziny, która brała udział w poprzednich powstaniach i wojnach. Tradycje rodzinne były ogromne, opowieści rodzinne zawsze odświeżały sprawy z poprzednich powstań szczególnie z powstania styczniowego, bo nie tylko słyszeliśmy o tym od dziadków i rodziców, ale na ulicach Warszawy spotykało się ludzi, którzy brali udział w powstaniu styczniowym. Kwaterowali oni w pensjonacie czy schronisku dla powstańców, jakie mieściło się na warszawskiej Pradze i brali udział w rozmaitych uroczystościach wojennych i na żywo oglądaliśmy tych, którzy byli naszymi poprzednikami. Trudno było nie postąpić podobnie i zawieść swoje nadzieje i nadzieje, które społeczeństwo w nas pokładało.\nWybuch wojny zastał mnie w Toruniu, tam mieszkali moi rodzice. Tam był duży garnizon wojskowy, ale teren Pomorza został zaatakowany przez Niemców z dwóch stron – z Prus Wschodnich i z Pomorza Zachodniego. Wkrótce Niemcy wkroczyli na ziemie Pomorza i Kujaw. Moja rodzina, razem ze mną przemieściła się z Torunia do Włocławka myśląc, że wygramy coś cofając się, bo w końcu gdzieś będzie jakiś opór wojenny. Tak się niestety nie stało. Niemcy zajęli tamten teren i po wkroczeniu Niemców trzeba było jakoś się znaleźć. Niedługo czekaliśmy, ponieważ na terenie Pomorza takimi jak my, przybyłymi na ten teren administracja niemiecka, hitlerowska od razu się interesowała i wysiedlała do Generalnej Guberni, czyli na tereny gdzie administrowali Niemcy, ale była też pomocniczo administracja polska. Byłem jednym z pierwszych wysiedleńców, bo już w październiku 1939 roku wysiedlony z Torunia w ramach tak zwanych czystek etnicznych. Tym bardziej obrusza mnie to, jak niemieccy uchodźcy tytułują się wysiedlonymi, podczas gdy byli uciekinierami. Zasadnicza masa uciekała pod nakazem swojej niemieckiej administracji, a ja musiałem opuścić teren Torunia. Straciliśmy wszystko, co tam posiadaliśmy i udaliśmy się do Warszawy, mojego rodzinnego miasta, w którym tym bardziej po wojennych przejściach garnęliśmy się do konspiracji i to tworzyło tą atmosferę, że trzeba dać opór.\nZ informacji o mojej dacie urodzenia wynika, że byłem uczniem, ale w tych czasach dojrzewało się dosyć szybko i od momentu, kiedy wziąłem udział w pierwszej akcji pod Cytadelą nastąpiły w moje psychice ogromne przemiany. Pierwsza to była ta, że kiedy padł rozkaz do ataku, na wydawało się nie zdobyta bramę Cytadeli, był element refleksji i zdziwienia, jak można tego dokonać. Ale pomyślałem sobie: „Nie może być tak, żebym pierwszego rozkazu nie wykonał”. Powiedziałem sobie: „Raz kozie śmierć” i wtedy poszliśmy właśnie na Cytadelę. Dalsze postępowanie – już w ferworze walki następowało krzepniecie psychiki młodego żołnierza i nie było tych dylematów. Po prostu trzeba było spełniać swój obowiązek.\nJakie zajęcie było dla pana legalnym źródłem utrzymania, a z czego utrzymywał się pan w rzeczywistości?\nJako młody człowiek, robiłem dopiero maturę i nie miałem zajęcia zawodowego. Żyłem po prostu przy rodzinie. Miałem sytuację taką, że ojciec, matka i starsza siostra – wszyscy pracowali. Ja jeden, ponieważ się jeszcze kształciłem, nie pracowałem zawodowo, ale pozostając sam w domu byłem bardziej samodzielny i to pomagało mi również w postępowaniu wojennym.\nCzy brał pan udział w konspiracji?\nWojna trwała długo, poczekała na mnie i zdążyłem wziąć w niej udział. Droga moja do wojny, do zbrojnego udziału wiodła poprzez konspirację i związane z tym funkcje. Pierwszą funkcją konspiracyjną był łącznik – przenosiłem meldunki pomiędzy poszczególnymi lokalami. Było tak, że kto dobrze się sprawował w funkcjach podstawowych, z reguły pełnili je młodzi ludzie (ja wtedy miałem naście lat), ten mógł dostać się na kursy wojskowe. W okresie maturalnym można się było dostać na kursy podchorążych i tam przejść wojskowe przysposobienie.\nMieszkałem w Warszawie, więc zastał mnie w domu. Konkretnie w tym czasie, po wyrzuceniu nas z Torunia do Generalnej Guberni, mieszkaliśmy rodzinnie w Warszawie w różnych miejscach, ale w okresie przedpowstaniowym byłem na ulicy Białej, to granica miedzy Śródmieściem a Wolą, jakby położona na zapleczu gmachów sądów przy ulicy Ogrodowej. Oczywiście, jako żołnierz konspiracji wiedziałem i oczekiwałem, że w każdej chwili mogę być wezwany. Rzeczywiście, dnia poprzedzającego wybuch Powstania otrzymaliśmy rozkaz, żeby stawić się na ulicę Krajewskiego pod Cytadelą do określonego lokalu i tam był mój początek powstaniowy.\nGdzie i kiedy walczył pan w Powstaniu?\nPowstanie dla mnie rozpoczęło się z przydziału organizacyjnego na Żoliborzu, w Zgrupowaniu „Żaglowiec”, plutonie 205. Pierwsze zadanie, które miał nasz oddział do wykonania było to zdobywanie obiektu wojskowego, potężnego, trudnego do wzięcia – Cytadeli Warszawskiej. Elementem korzystnym i pozytywnym tej akcji, było to, że żołnierze 21. Pułku przed wojną, czyli przed 1939 rokiem stacjonowali w Cytadeli i znali ten teren bardzo dobrze. Wobec tego, trzeba było ten element znajomości wykorzystać. Kto oglądał mury Cytadeli, mury są potężne i trudne do zdobycia, ten wie, że zadanie, które otrzymał nasz oddział było wyjątkowo ciężkie, ale przy wykorzystaniu elementu zaskoczenia liczyliśmy, że uda się to zadanie wykonać. Zaskoczenia nie było, ponieważ na Żoliborzu akcje wojenne rozpoczęły się wcześniej, przed wyznaczoną Godziną „W” czyli siedemnastą 1 sierpnia. No, ale żołnierz rozkazy uprzednio ustalone musi wykonywać. Oddziały Żaglowca składały się z plutonów ogniowych, takich jak pluton 202, który ogniem obłożył Cytadelę i przy znajomości terenu uzyskał przewagę ogniową i zniszczył szereg zgrupowań niemieckich, które były wewnątrz Cytadeli. Kiedy wreszcie nasza jedyna ciężka broń, czyli angielski PIAT wstrzelał się w bramę i udało się uzyskać trafienie w okno niemieckiej wartowni, wydawało się, że jest pewna szansa na atak. Wydano rozkaz i oddział szturmowy uderzył na bramę. Byłem w tym oddziale i biegłem w ślad za pionierami, którzy mieli ładunki podłożyć pod bramę i uzyskać możliwość wejścia do Cytadeli. Niemcy początkowo zaskoczeni i przy dużych stratach w wartowni, opanowali sytuację, ściągnęli posiłki i nie dopuścili do zbliżenia się do bramy Cytadeli. Nasz oddział szturmowy poniósł duże straty, ja sam zostałem lekko ranny, ale na rozkaz wycofania udało mi się wrócić do szeregów, do bloków położonych wokół Cytadeli, gdzie grupowały się nasze oddziały. To był ten pierwszy etap i pierwszy moment walki, z jaką się zetknąłem w czasie Powstania. Walczyłem na Żoliborzu, ale nie tylko, ponieważ w dalszej fazie walki zostałem ranny na terenie Zdobyczy Robotniczej, to jest dzielnica położona w bok od Bielan i ten teren został w pewnym momencie przez oddziały powstańcze opuszczony. Ja jako ranny zostałem na Bielanach, konkretnie skierowano mnie do szpitala powstańczego ulokowanego w schronisku dla sierot, które do dzisiejszego dnia nosi nazwę „Nasz Dom”. Od kiedy jako ranny dostałem się do „Naszego Domu” był on również moim domem. Bardzo miło wspominam ten okres, ponieważ w tych trudnych warunkach okupacyjnych, ten dom dawał nam, rannym pewien azyl i czuliśmy się w miarę bezpiecznie. Mimo że wokół byli Niemcy, nasi wrogowie bezpośredni, ale ufaliśmy, że uda nam się tam przetrwać. Rzeczywiście, tak się sprawy potoczyły, w szpitalu tym byłem ponad dwa tygodnie. Sytuacja była taka, że teren był niemiecki, ale nadzór nad terenem sprawowały oddziały węgierskie, które zmuszone były do współpracy z Niemcami, ale w czasie Powstania zdecydowanie sprzyjały Polakom, ile się tylko dało. Po pewnym czasie, już podczas mojego pobytu w „Naszym Domu”, w szpitalu, Niemcy zorientowali się, że Węgrzy nie są dla Polaków wrogami, nie można na nich liczyć, wycofali oddziały węgierskie w głąb swojego terenu, w stronę Kampinosu, a na ten teren przyszły inne oddziały ekstremistów różnych krajów ze Wschodu, którzy postępowali bardzo srogo. Nad tym terenem nadzór sprawowały oddziały lotników, które stacjonowały w Akademii Wychowania Fizycznego, przed wojną się to nazywało CIWF – Centralny Instytut Wychowania Fizycznego. Oddziały te, nadzorując teren przychodziły również do „Naszego Domu”. Kierownictwo szpitala na pobojowisku zebrało, oprócz poszkodowanych powstańców, również żołnierzy niemieckich i kiedy Niemcy z Akademii Wychowania Fizycznego przybyli do tego szpitala, ranni Niemcy zostali im oddani. Potwierdzili, że mieli właściwą opiekę w szpitalu, wobec tego dowódca niemiecki orzekł: „Nie wchodzę w to, co się tutaj dzieje i kto tu jest. Przyjmuję, że są to ranni cywile i nie będę się w wasze sprawy wtrącał, radźcie sobie jak możecie”. Rada była dobra, ale możliwości szpitala bezspornie były słabe. Najgorzej było z wyżywieniem, bo rannych i personelu szpitalnego było sporo, na tym gruncie nie było najlepiej, nie mniej jednak pozwalało na trwanie szpitala. Po pewnym czasie kierownictwo szpitala doszło do wniosku, że trudno będzie wszystkich wyżywić i postanowiło, jako tako podleczonych pacjentów przesunąć gdzie indziej. Tym innym miejscem był Kampinos, teren, na którym byli i Węgrzy i oddziały partyzanckie polskie. Tam żeśmy w pewnym momencie zostali całą grupą skierowani. Na Żoliborz do oddziałów macierzystych, ze względu na to, że teren był otoczony, trudniej by się było dostać. Wobec tego skierowano nas do Kampinosu.\nLudność cywilna przyjmowała naszą walkę z entuzjazmem i okazywała ogromną pomoc. Bardziej mogę mówić o tym, co się działo na Żoliborzu, niż na Bielanach, bo będąc w szpitalu nie miałem kontaktu z ludnością cywilną, ale wiem od sanitariuszek i personelu szpitalnego, że była wobec nas duża życzliwość. Natomiast tam gdzie zaczynałem Powstanie, pod Cytadelą Warszawską, wokół niej były i są bloki, w których mieszkali oficerowie i podoficerowie pracujący czy będąc w załodze Cytadeli. Ta ludność była wobec nas oczywiście znakomicie nastawiona. Zbiórka naszych oddziałów na Powstanie odbywała się w ich lokalach, w ich domach, ich to narażało, a mimo to pomagali nam w sposób fantastyczny. Na nich można było liczyć, oni cały czas już w czasie okupacji udzielali ogromnej pomocy. Tam działali rusznikarze, informatorzy przy Dworcu Gdańskim, przez który szły transporty na wschód i informacje, które oni zbierali były przekazywane do radiostacji powstańczych, a wcześniej konspiracyjnych, informacje o tym, co się dzieje na linii kolejowej na wschód przechodziły do Londynu do dalszego wykorzystania. Można by wymienić szereg osób, imiennie takich, które odegrały tam ogromna rolę. Do nich należy miedzy innymi chorąży Łuczak, który był rusznikarzem i w jego domu mieściła się radiostacja. Później, kiedy Powstanie się skończyło Łuczak w swoim podziemnym państwie, w swoich podziemnych magazynach przetrwał czas, w którym Niemcy po Powstaniu zajęli ten teren i dopiero kiedy nastała generalna ofensywa wojsk radzieckich na Warszawę, wyszedł ze swego ukrycia i dołączył do wyzwolonego terenu Warszawy. O ludności cywilnej można by mówić też w aspekcie tego, co się działo po Powstaniu. To była bardzo ważna rzecz. Warszawa była niszczona, natomiast teren wokół Warszawy okupowany jeszcze przez Niemców był zaludniony tymi ludźmi, którzy jeszcze tam mieszkali. Ci, którzy tak jak ja poprzez Kampinos po walkach kilkutygodniowych wyszli wreszcie na rozkaz o demobilizacji na teren poza Kampinos, doznali ogromnej pomocy ludności, która nie bacząc na niebezpieczeństwo, jakie przed nimi się rysowało, pomagała ukrywającym się powstańcom. Ten temat jest bardzo bogaty i ma same pozytywne akcenty.\nJak wyglądało pana życie codzienne podczas Powstania Warszawskiego?\nWalczyłem na Żoliborzu i tam przebywałam. Żoliborz jest największym i najlepszym przykładem jak konspiracyjne państwo, bo takie się obok Armii Krajowej organizowało, krzepło i funkcjonowało w tej północnej części Warszawy na Żoliborzu, Bielanach i okolicach gdzie sięgało Powstanie. Były zorganizowane wszystkie służby cywilne i stanowiły one oparcie dla walczących powstańców. Była nie tylko służba cywilna, która opiekowała się działalnością ludności cywilnej na tym terenie, ale również oddziały paramilitarne, które wspomagały bezpośrednio Powstanie. Całość organizacji administracyjnej na Żoliborzu zasługuje na wielkie uznanie i walczy o palmę pierwszeństwa tych służb na terenie całej Warszawy. Mówiło się o Żoliborzu „Rzeczpospolita Żoliborska”.\nW czasie Powstania wychodziła prasa, którą oczywiście nie codziennie, ale czytywaliśmy i to było ogromną pomocą dla naszego ducha walki, bo dobrze wiedzieć, co się dzieje na świecie i konkretnie na terenie, w którym my pełnimy swoją wojenną służbę. Tych informacji było dużo. W czasie konspiracji i później Powstania w Warszawie było mnóstwo rozmaitych czasopism konspiracyjnych, mnóstwo informacji, natomiast miałem wątpliwości czy to działa również poza Warszawa, poza wielka aglomeracją, w której jest również nasycenie organizacjami, fachowcami od spraw prasy. Podam przykład, jak się działo poza Warszawą. Kiedy spoza Kampinosu nasze oddziały przechodziły ponownie do konspiracji, ci ludzie z naszych oddziałów, którzy pochodzili z terenów podwarszawskich mieli ułatwienie w działaniu, bo szli do swoich domów. Ludzie tacy jak ja, który mieszkał w centrum Warszawy, nie miał po Powstaniu gdzie wracać wobec tego wędrowałem przez teren podwarszawski w poszukiwaniu rodziny. Miałem trochę tej rodziny pod Warszawą, a najlepszym miejscem były Skierniewice, gdzie miałem wujostwo. Postanowiłem udać się tam, bo łatwiej będzie poprzez rodzinę znaleźć i innych. Kilka dni trzeba było wędrować na piechotę do Skierniewic i ukrywać się, bo ktoś, kto posiadał dokumenty warszawskie był przez Niemców poszukiwany i zatrzymywany. Wobec tego poszukiwaliśmy jakiś miejsc, w których można się po drodze schronić. W pewnym momencie mieliśmy zamiar przenocować gdzieś pod Szymanowem w domu opieki organizowanym przez RGO albo PCK. Powiedziano nam, że bardzo niebezpiecznie jest się zatrzymywać u nich, ponieważ prawie codziennie Niemcy przychodzą i badają, kto mieszka. Zjawił się młody człowiek, jak się później przyznał był wiejskim szewcem, skromny człowiek, zabrał nas do siebie na kwaterę. Kwatera była skromna, ale gdzieś tam na podłodze znalazło się miejsce na nocleg. Zanim żeśmy się zdecydowali ulokować do spania, gospodarz informował nas na podstawie gazetek i nasłuchu radiowego o tym, co się dzieje w całym świecie. Był znakomicie zorientowany gdzie i co dzieje się na poszczególnych frontach. Dla mnie było to ogromną radością, że poza Warszawą, tam gdzie gazetki docierały, na co dzień, również na głębokiej bądź, co bądź prowincji, również istnieje prasa konspiracyjna i o tym, co się dzieje wiedzieli wszyscy, bo jeden drugiemu te wiadomości przekazywał. Wszyscy, którzy czuli się Polakami czuli się również w obowiązku informacje te przekazywać dalej.\nCzy dyskutowaliście na tematy zamieszczone w artykułach, audycjach?\nOczywiście wykorzystywaliśmy te audycje i rozmawiało się stale, ponieważ od tego zależało nasze życie. Tutaj znajdowaliśmy nadzieję na to, że przetrwamy to, co się działo. A działo się bardzo źle, stale byliśmy inwigilowani, stale byliśmy sprawdzani pod względem przynależności, gdzie jesteśmy i co robimy. Byliśmy, tak jak ja i moi koledzy, bo z kilkoma razem się trzymałem, zawsze w obawie, że nasza przeszłość powstańcza zostanie zdekonspirowana i będziemy mieli z tego powodu nieprzyjemności. Wreszcie do Skierniewic, do których chciałem dotrzeć dobrnąłem – tam miałem rodzinę. Mój wuj pracował w administracji miejskiej w Skierniewicach i z miejsca załatwił mnie i paru moim kolegom dokumentu skierniewickie. I od pewnego momentu przestałem być, według dokumentów warszawiakiem, a byłem mieszkańcem Skierniewic. To mi znakomicie ułatwiało sprawę i poruszanie się po terenie, niebezpieczeństwo zdekonspirowania, że jestem warszawiakiem, a więc w nomenklaturze niemieckiej – jak Warszawiak to bandyta, to tutaj miałem już jakąś osłonę. To był ważny element.\nJakie jest pana najgorsze wspomnienie z Powstania a jakie najlepsze?\nNajgorsze to jest to, jak byłem poważnie ranny w głowę i w nogi, a więc duży upływ krwi, sił, trudności z chodzeniem i obawa, że jak nie utrzymam kontaktu z oddziałami, to wpadnę i będę przez Niemców traktowany jako ujawniony bandyta, którego trzeba zlikwidować. Stąd, mój pobyt w szpitalu na Bielanach i to, że się udało tam dwa tygodnie przebywać, był dla mnie elementem, który pozwolił wyjść z tego kompleksu, że jestem otoczony i w niebezpieczeństwie. Potem już było łatwiej, aczkolwiek ten element niebezpieczeństwa póki byłem w Polsce, a nawet i poza Polską zawsze jednak pozostawał. Ale to już jest trochę dalszy okres następnych miesięcy. Najlepsze było to, że czuło się wokół siebie entuzjazm ludności i wsparcie, jakie mieliśmy z ich strony. Wiedzieliśmy, że nie jesteśmy sami, że otaczają nas przyjaźni rodacy, bardzo życzliwi, bardzo uczynni. Mimo ogromnych strat ludzkich w Warszawie to było bardzo ważne i ducha radowało i raduje do dziś dnia, jak wspomnę, że dało się to przeżyć w mieście, które poniosło tak ogromne straty w ludziach i straty materialne. Udało się nam i wierzyliśmy, że spełniliśmy swoje podstawowe zadanie – pokazanie światu, że Polski jesteśmy warci i do dzisiaj dnia uważam to za podstawowy etos Powstania.\nCzy miał pan kontakt z członkami innych narodowości uczestniczącymi czynnie lub biernie w Powstaniu?\nOczywiście, chociaż te kontakty były okazjonalne, ale spotykało się wiele narodowości, które różnie się zachowywały. Osobiście nie mogę wskazać jakiś konkretnych negatywnych cech zachowania obcokrajowców, chociaż wiele mówiło się o tym, że oddziały tak zwanych dysydentów ze wschodu zachowywały się nieodpowiednio. Osobiście tego nie doświadczyłem, rewelacyjne było zachowanie Węgrów, którzy byli wobec Polaków bardzo przyjacielscy. Ten sposób zachowania, to przykład współpracy, a nie okupacji ze strony Węgrów, którzy byli formalnie podporządkowani niemieckiemu dowódcy, ale ja przechodząc z mojego szpitala, w którym byłem w czasie Powstania i dobrnąłem do Lasek, gdzie byli Węgrzy, pierwsze co [zrobiłem], to byłem na wspólnej z nimi mszy świętej. Na placu odprawiana była msza dla Węgrów, ale oczywiście mieli prawo i możliwość przyjścia i inni. Miejscowość Laski jest bardzo ważna w naszej konspiracji. Tam działał między innymi kardynał Wyszyński i spora organizacja konspiracyjna, która ułatwiała życie na tamtym terenie.\nW naszym, tak jak i we wszystkich oddziałach był entuzjazm zakłócany tylko tym, że początkowo oddziały nasze miały małą ilość broni. Niedobór broni w momencie, kiedy trzeba było iść do walki był mankamentem podstawowym, niektórzy nerwowo nie wytrzymywali i słyszało się głosy: „Urządzono Powstanie, nie zabezpieczono broni”. No, ale tak było do pewnego czasu, bo potem jak były zrzuty bezpośrednio na Warszawę i te, które lądowały w Kampinosie i dowożone były do Warszawy jako zaopatrzenie w broń i amunicję. Jeżeli chodzi o broń piechoty, wiadomo – nie mieliśmy lotnictwa, nie mieliśmy artylerii, to polskie oddziały miały [ilość] porównywalną do niemieckich. Mieliśmy karabiny, pistolety, granaty i sporo broni maszynowej w postaci pistoletów maszynowych, a nawet ciężkich karabinów maszynowych. Tak więc, to narzekanie, które początkowo było skierowane na broni i amunicji potem wycichło całkowicie, ponieważ można było uzbroić nie tylko tych, którzy od początku byli w oddziałach, a którzy byli słabo uzbrojeni, bo mieli na początku tylko granaty. Potem werbowano ochotników, którzy w konspiracji nie byli, a chcieli dołączyć do oddziałów i dla nich się broń znalazła. Ten mankament i narzekania o u broni został w jakiś sposób wyciszony i do końca duch był dobry, wręcz polskie oddziały, które po Powstaniu wychodziły do niewoli były oceniane jako te, które wychodzą do niewoli z konieczności, na rozkaz, ale z podniesioną głową. Sytuacja nas zmusiła, a nie nasz chęci do walki. To jest też jedna z satysfakcji, którą z Powstania się wyniosło.\nZe wszystkimi, którzy byli blisko koło mnie. Z reguły byli to ludzie, którzy byli ze mną w konspiracji i znaliśmy się najlepiej, najbardziej mogliśmy na siebie liczyć, jeden drugiego wspierać. Przyjaźniliśmy się przecież i z dziewczynami, które były, bo wiadomo, że przy Powstaniu, obok chłopców walczących, były sanitariuszki, łączniczki, które zawsze były z nami. Kiedy my, żołnierze twierdzimy, że to one były takie bohaterskie i dzielne one odpowiadają: „Wy tak twierdzicie, ale to wy byliście bohaterscy, ale przyznajemy, że byliście bohaterscy, bo to my byłyśmy na miejscu i wstyd było pokazać dziewczynom, że człowiek ma chwile słabości. I to nasze zadanie, do którego się przyznajemy, że je mimowolnie spełniłyśmy”. To są też nasze przyjaciółki.\nPo epizodzie powstańczym w Warszawie i po dalszym jego ciągu w oddziałach partyzanckich w Kampinosie przywędrowałem do Skierniewic. Tam, mając miejscowe papiery, czułem się już inaczej, bezpieczniej i musiałem sam na siebie zapracować. Ułatwiono mi to rodzinnie i zacząłem pracę w magazynach. To były miejskie magazyny, ale czyniły usługi również dla wojska niemieckiego, tam przechodziły również towary podlegające reglamentacji niemieckiej. Pracowałem tam mniej więcej od listopada, grudnia 1944 roku do stycznia 1945 roku. Zarząd tych magazynów, tak jak inne placówki pracy Generalnej Guberni, czyli na terenie Polski, dostały od władz niemieckich zamówienie na przekazanie robotników na roboty do Niemiec. Robotnicy, z którymi pracowałem na terenie Skierniewic byli dla mnie bardzo życzliwi, bardzo uczynni. Jednak, kiedy powstała taka sytuacja, wszyscy na mnie i na moich kolegów, którzy pochodzili z Warszawy patrzyli w ten sposób, że: „Słuchajcie, my tu mamy rodziny, a wy, soliści – raczej na was kolej”. I tak żeśmy się zdecydowali, zresztą może i z innych względów. Nie wydawało nam się, że będzie bezpiecznie w pierwszych latach powojennych na terenie Polski. Zgłosiliśmy się do tej pracy w Niemczech i na początku stycznia przyszedł po nas Niemiec, cywil z przedsiębiorstwa budowlanego, któremu dano przydział robotników polskich. Byliśmy zadowoleni, że oddalimy się od frontu, trafimy gdzieś w głąb, sytuacja będzie dla nas bardziej interesująca. Niestety, nie udało się tak idealnie. Przedsiębiorstwo niemieckie, które miało nas zatrudnić, pracowało na Pomorzu Zachodnim, niedaleko za Piłą. Były tam do wykonania roboty w warunkach zimowych. Był to okres niezwykle trudny, ponieważ żyliśmy zakwaterowani na wsi a pracowaliśmy przy budowie instalacji związanych prawdopodobnie z przesyłaniem informacji. Były to maszty metalowe, które budowaliśmy zimą przy dwudziestostopniowym mrozie, silnym wietrze. Pamiętam dokładnie ten czas, który dał mi w kość. Ludzie niedożywieni, bo karmili nas fatalnie, pracujący po kilka godzin na mrozie na tych metalowych rusztowaniach, nie mieli lekkiego życia. Jak wiadomo, w połowie stycznia, a więc w niezbyt długim czasie po moim przyjeździe na Pomorze, rozpoczęła się ofensywa radziecka na zachód. Początek tej ofensywy był w połowie stycznia i po kilku dniach Rosjanie byli już pod Piłą. Wobec tego Niemcy i związani z nimi robotnicy byli przesuwani coraz bardziej w głąb. Początkowo do Dramburga (to jest obecne Drawsko, miejscowość znana ze względu na siedzibę wojskową). Tam było lotnisko, na nim mieliśmy pomagać w rozmaitych pracach, miedzy innymi w odśnieżaniu. Szczęśliwie tak się złożyło, że w czasie tego odśnieżania nadzór niemiecki nad robotnikami i innymi ludźmi nie był specjalnie uciążliwy. Z niemieckiego wschodu, z krajów bałtyckich i z Prus Wschodnich szła już ogromna masa uciekinierów, którzy teraz mienią się wypędzonymi, ale oni najpierw zostali wypędzeni przez własną niemiecką administrację, im kazano wycofać się z tych terenów, bo przychodzą Ruscy. W tą masę można się było wplątać, po drodze były punkty Niemieckiego Czerwonego Krzyża, który pomagał w wyżywieniu. Zaczęliśmy swoją wędrówkę na zachód. Po drodze były rozmaite przygody.\nSzedłem z kolegą, dochodzimy do pewnej niedużej miejscowości, widać pewien ruch przy pierwszych zabudowaniach, słychać potem kilka salw z pistoletu maszynowego, a potem w naszą stronę idzie silny patrol niemiecki. Skojarzyłem sobie, że to jest moment niebezpieczny. Tam kogoś rozstrzeliwali, tutaj Niemcy prowadzą jakieś działania zmierzające do opanowania sytuacji, kto idzie na wschód. Między innymi nas będą badali, było to spore przeżycie. Do dzisiejszego dnia pamiętam, jak kilkuosobowy patrol niemiecki idzie miarowym krokiem, walą butami podkutymi i są coraz bliżej. Nie można się wycofać, bo jak się na bok pójdzie to od razu się będzie podejrzanym. Trzeba było iść na nich, a ten odgłos butów niemieckich tężał, bo zbliżali się coraz bardziej. Dla mnie to było tak, jak słuchanie muzyki Ravela „Bolero”. Coraz głośniej i głośniej to natężenie następuje i emocje. To było duże przeżycie. Rzeczywiście, zgarnęli nas, ale nasz kolega, z którym byłem, od razu zaczął gadać po polsku, to był sygnał, że jesteśmy Słowianami, a nie Niemcami. To był dobry manewr, ponieważ dla Niemców poza tym, że nas legitymowali, a dokumenty mieliśmy rzeczywiście z Generalnej Guberni, czyli polskie to Niemcy interesowali się głównie swoimi własnymi dezerterami. Ten patrol, który wychodził miał na celu sprawdzenie, czy nie ma dezerterów niemieckich. Po legitymowaniu – pod ścianę, zbierała się tam spora gromadka młodych ludzi, którzy jeszcze raz byli sprawdzani, kim są i czy można ich przepuścić dalej.\nTen pierwszy raz zatrzymania pod ścianą był dla mnie najtrudniejszy emocjonalnie do przeżycia. Potem zatrzymywano nas jeszcze dwa czy trzy razy, to już wiedzieliśmy, że nie tyle nami, co swoimi dezerterami się interesują. Udało się przebrnąć, przeszliśmy. Wędrując dalej zawędrowałem aż do niemieckiej Lubeki, która jest miastem położonym nad Bałtykiem, stare miasto hanzeatyckie, ale już w pobliżu Hamburga przecież. Tam, ponieważ znałem trochę język niemiecki w zakresie szkolnym oczywiście, ale dawałem sobie radę, meldowałem się zazwyczaj w tej naszej wędrówce przez Niemcy do władzy administracyjnej, burmistrzów, zarządów o pracę i skierowanie dalej. Najważniejsza była w tej wędrówce legalizacja, żeby nie być anonimowym, który nie wiadomo skąd się tam znalazł. Dobrze było mieć dowody, że się wędruje jako uciekinier ze strefy wschodniej. Jak żeśmy dojechali, ostatni odcinek jechaliśmy pociągiem z przygodami, w Lubece zgłosiłem się do urzędu pracy – święte miejsce do którego trzeba się było zameldować. Pięciu nas dostało przydział do pracy w tartaku pod Lubeką. Dobre miejsce – przedmieścia dużego, ładnego, niezniszczonego miasta, bo jakoś uszło w odróżnieniu od Hamburga, który był poważnie zbombardowany przez aliantów. Lubeka stała sobie spokojnie i dobrze można tam było przeżyć.\nKilka tygodni pracowaliśmy w tartaku wchodząc do lasu na wyrąb i przygotowując materiał tartaczny. Mieliśmy w niedziele trochę wolnego czasu, więc spenetrowaliśmy to przedmieście, na którym mieszkaliśmy. Nazywało się Bad Schwartau północno-wschodni teren Lubeki i okazało się, że w koszarach niemieckich jest tam obóz jeniecki, który nosił nazwę oflag czyli oficerski obóz X C, a w tym obozie są głównie Polacy. Kiedy Brytyjczycy podeszli do Lubeki i zjawili się na ulicach, cała gromada Polaków, wędrowców po Niemczech zameldowała się w Lubece. W tym oflagu X C odnalazłem wszystkich swoich dowódców z Powstania. Poczynając od dowódcy zgrupowania kapitana Kamińskiego, poprzez dowódcę mojego macierzystego plutonu powstańczego i innych oficerów, których również znałem. Dano mi wtedy również legitymacje jeńca wojennego, chociaż jeńcem ani dnia nie byłem. Jednak, ponieważ byłem w obozie, a innych legitymacji nie wydawano, dostałem tą legitymację. Później się nią posługiwałem i mam do dzisiaj jako cenną pamiątkę. Po wejściu Anglików zaczął się zupełnie inny rozdział, aczkolwiek dotyczył pobytu w Niemczech, a potem powrotu do Polski.\nBędąc na przedmieściu Bad Schwartau, pracując tam w tartaku, Anglicy po przełamaniu przez aliantów frontu na Renie szybko zajmowali teren i doszli do Lubeki. Widząc, że Niemcy już uciekają, słysząc strzelaninę zaczęliśmy się kierować do koszar, gdzie mieścił się obóz jeniecki, oflag X C. Po drodze Anglicy spotkali maruderów niemieckich i zaczęła się strzelanina, trzeba się było schować, ale później, widząc Anglików wyszliśmy i kontynuowaliśmy marsz do koszar. Spotykam patrol angielski, jakiś sierżant zatrzymuje nas, kilku kolegów nas było i pyta się: Are you German?, „Czy jesteście Niemcami?”. Wtedy z ogromną radością mogłem im powiedzieć: No, we are Polish! Po wejściu do obozu doczekaliśmy się w ciągu najbliższych godzin uroczystości w postaci mszy świętej. To był 3 maja i w związku z wyzwoleniem i w związku ze świętem została na placu obozowym odprawiona msza święta z udziałem jeńców no i Polaków, którzy tak jak my już się do tego przygarnęli. Mszę świętą w obozie, pierwszą po wyzwoleniu odprawiał znajomy ksiądz z Żoliborza – Wincenty Marczuk. Pełnia szczęścia. Zrzucony z siebie ciężar okupacji, niewoli. Jest wolność, jest miejsce, w którym my już coś znaczymy. Kapitan Kamiński, mój dowódca z Powstania, dowódca zgrupowania dostał od dowódcy obozu zadanie przyjmowania do obozu młodych ludzi, takich jak my i innych i tworzenia tam polskich oddziałów szeregowych. Tak, żeby obok stacjonujących tam przez czas niewoli jeńców byli również żołnierze.\nPierwszy etapem mojego powojennego życia była wędrówka i dostanie się do obozu pojenieckiego w Lubece. Warunku były znakomite może początkowo z wyżywieniem nie było najlepiej, ale wytłumaczono nam to. Powiedzieli: „Spodziewacie się lepszego pożywienia. Ponieważ jesteście wygłodzeni, nie możecie dostać większych racji tłuszczu, ponieważ miałoby to odwrotny skutek, więc niebezpieczny dla zdrowia. Wobec tego miejcie świadomość, że będziemy racjonowali wasze wyżywienie, aż do momentu, jak wasz organizm przestawi się na inny sposób odżywiania”. Trwało to kilka lub kilkanaście dni. Serwowano nam w tym czasie proste dania, głównie ryby, małą ilość tłuszczu, ale stopniowo przyzwyczajano nas do coraz lepszego życia.\nPo upływie kwarantanny nastąpiło całkowicie unormowane pod względem wyżywienia. Życie takie, jakiego żeśmy wyczekiwali. W końcu byliśmy przez te lata okupacji, Powstania i wędrówek wojennych wygłodzeni i czekaliśmy, że oprócz szczęścia wolności doczekamy szczęścia pełnego żołądka. Nasze dzieje obozowe trochę się zmieniły. Początkowo dano nam mundury angielskie z napisem „Poland”. Prowadziliśmy normalne życie wojskowe, był dryl wojskowy, jaki w koszarach powinien być. W pewnym momencie alianci zostali, widocznie przez naszych wschodnich sojuszników pouczeni, że tworzą się tu jakieś oddziały polskie. Polska [nie] jest w strefie opieki alianckiej, ale radzieckiej i tutaj nie powinno być czegoś takiego jak tworzone wojsko polskie. Anglicy zareagowali ugodowo, rozsyłając Polaków zgrupowanych w oddziałach obozowych w teren, w różne miejsca. Mundurów nam nie odbierano. Mieliśmy zakwaterowanie i wyżywienie. Tyle, że gdzieś na prowincji poutykani oddziałami małymi po dwie, trzy drużyny, pluton najwyżej i tam żeśmy wegetowali. Dochodziły do nas wiadomości o tym, co się dzieje w świecie, Europie i Polsce. Przychodziła do nas prasa polska wydawana na zachodzie i polska wydawana w Polsce Ludowej, wiadomości z Moskwy, Londynu, Rzymu, Watykanu. Mieliśmy dużo informacji, co się dzieje na świecie. Coraz bardziej czuliśmy, że ogranicza się działanie nas, jako zorganizowanych oddziałów polskich.\nW pewnym momencie dopiero nastąpił przełom, tu się ujawniły interesy amerykańskie. Może to dziwne, że już nawet oddziaływało to na sytuację w naszej strefie okupacyjnej Niemiec. Niemcy zostali podzieleni na cztery strefy okupacyjne: brytyjską, amerykańską, francuską i sowiecką. Z tym, że widziałem to osobiście, jak to się dzieje, bo mieliśmy możliwości częstego chodzenia do kina, gdzie okazywano kroniki. Pokazywano miedzy innymi, jak żołnierze amerykańscy urządzają manifestacje za powrotem swoich ludzi, żołnierzy, którzy zdobywali Niemcy, Europę. Mówcy wręcz twierdzili na wiecach: „Myśmy swoje zadanie spełnili, jako żołnierze amerykańscy, biorąc udział w walce o Niemcy i Europę, ale czas nam wrócić do naszych żon i dziewczyn”. W końcu młodzi ludzie. Amerykanie zareagowali we właściwy sobie sposób, wkrótce oznajmili, że w amerykańskiej strefie okupacyjnej zostaną utworzone cywilne kompanie wartownicze złożone z Polaków. Tworzono również oddziały pomocnicze złożone z innych narodowości, szczególnie Bałtów – Łotyszy, Estończyków, Litwinów. Tych grupowano do obsługi transportu, warsztatów. Praca cywilna, ale organizowana też w kompanii na wzór wojskowy. Polakom, jako jedynym, dano broń do ręki, powstały kompanie wartownicze przy armii amerykańskiej. Nie były to małe grupki, w okresach nasilenia tworzenia się tych kompanii służyło w oddziałach ponad pięćdziesiąt tysięcy ludzi. Tylu ludzi było pod bronią i tylu Amerykanów mogło opuścić strefę okupacyjną i wrócić do swoich rodzin w Ameryce, do których im było pilno.\nPrzyczyniliśmy się do tego, to był jeden aspekt, że jako pierwsi byliśmy przed późniejszymi udziałami polskich oddziałów współpracy z armią amerykańską wprawdzie w takich paramilitarnych, bo nasze oddziały posiadały broń, ale to była broń tylko wartownicza. Bardzo ładne karabinki, AK 20, to były powtarzalne karabinki dwudziestostrzałowe, w które były wyposażone oddziały polskie. Trafiłem do dobrych oddziałów, bo zdecydowaliśmy się przenieść ze strefy brytyjskiej do amerykańskiej i wstąpić do oddziałów, które nie tylko noszą mundur tak jak w strefie brytyjskiej, ale i mają broń. Mieliśmy niedosyt, jako młodzi żołnierze, którzy dwa miesiące Powstania przećwiczyli wojennie, ale chcieliśmy coś zrobić dla kraju w sytuacji, gdy byliśmy młodymi, przeszkolonymi żołnierzami chcieliśmy służyć z bronią w ręku. Niektórym udało się ulokować u generała Maczka, u generała Andersa we Włoszech, ale to była jakaś mała ilość, natomiast masa cywili, która była w Niemczech skorzystała z okazji i dalej była pod bronią. Warunki tam, mogę śmiało powiedzieć, były jeszcze lepsze, niż w strefie brytyjskiej. Mieliśmy zakwaterowanie, wyżywienie, broń i robiliśmy użytek z tego w postaci służby przy armii amerykańskiej.\nOddział, do którego ja dołączyłem składał się z dwóch kompanii – w sumie około czterystu ludzi. Pierwszą naszą kwaterą i obowiązkiem były magazyny amunicyjne w mieści Bamberg, na północ od Norymbergi. Stare miasto, uchodziło za jedną ze stolic cesarskich. Na przedmieściu tego miasta mieliśmy kwatery i zadanie pilnowania tych magazynów. W Bambergu, w pałacu cesarskim zorganizowany został koncert polski, na którym wystąpiła jakaś orkiestra, artyści z rozmaitymi popisami, z których największą furorę zrobił śpiewak, który zaśpiewał przed tym audytorium. Byliśmy tam my, żołnierze z tych kompanii wartowniczych, byli cywile polscy i różnych narodowości, cywile polscy niepolskiego pochodzenia. To dziwne, ale w okolicach Bambergu była duża ilość Żydów, głównie inteligencji żydowskiej, której jakoś udało się uchować i tam byli, byli to ludzie z Warszawy. Miło się z nimi kontaktowało, rozmawiało się z nimi po polsku, padały stale tematy, kiedy i jak wracamy, ciekawe rozmowy. Ten koncert był dla nas wspólny. Kiedy śpiewak zaśpiewał: „Warszawo, ty moja Warszawo”, to wielu ludzi miało łzy w oczach, ale tak jak płakali ci inteligenci żydowscy, to nie widziałem, żeby dorośli mężczyźni tak się zalewali łzami. Oni wiedzieli w odróżnieniu od nas, którzy myśleli, co zrobić ze sobą, wrócić, nie wrócić, oni byli już pewni – do Polski nie wrócą, oni powinni stworzyć własne państwo. I stąd to pożegnanie ze łzami, jakie nastąpiło w pałacu cesarskim w Bambergu.\nNastępnym etapem dla naszych oddziałów wartowniczych była Norymberga, miasto znane chociażby przez proces norymberski, czyli sądzenie głównych organizatorów państwa niemieckiego i przestępców wojennych jak ich teraz nazywamy. Kwaterowaliśmy w koszarach niemieckich, piętnaście minut dojazdu tramwajem od Pałacu Sprawiedliwości, w którym toczył się proces norymberski. Często żeśmy tam przejeżdżali i z satysfakcją myśleliśmy, że po przegranych bitwach, po przegranym wrześniu, po przegranym Powstaniu doczekaliśmy się momentu, kiedy niemieccy oprawcy są sądzeni jako zbrodniarze i wykonany został na nich wyrok. Byliśmy obok, świadomi tego, że dopilnowaliśmy tego, chociaż to nie my pilnowaliśmy Pałacu Sprawiedliwości, za wyjątkiem drobnych pensjonatów do obsługi amerykańskich prawników, ale pilnowaliśmy magazynów ogólnych i magazynów z bronią.\nW Iraku giną ludzie i giną żołnierze. My, w kompaniach wartowniczych, wojsko to wojsko, służyliśmy i opiekowaliśmy się magazynami amunicyjnymi i nie obeszło się bez ofiar. W tym czasie, kiedy ja byłem tam, a w 1947 roku wracałem do kraju, więc niedługi okres, w naszych oddziałach był jeden wypadek śmiertelny i trzech rannych, którym udzielono pomocy szpitalnej. Wszystko to były wypadki nie z bronią, ale z amunicją, której żeśmy pilnowali. Taki jest zawód żołnierski. Nasz dowódca bardzo zalecał i sprawdzał, żeby żołnierze nie bawili się bronią i takiego przypadku u nas nie było, żeby się chłopcy postrzelali niechcący, dyscyplina pod tym względem była. Jednak ofiary również były, ponieważ czasami, albo w samym magazynie albo na poligonie, gdzie się likwidowało amunicję, były wypadki z amunicją, ale nie z bronią. Spełniliśmy swój obowiązek fachowo.\nCzęść odpowiedzi na to już dałem. Powiem jeszcze o kompaniach wartowniczych, bo poza obowiązkami wartowniczymi dowódca naszego zgrupowania wezwał grupę podchorążych, do których i ja należałem i powiedział: „Panowie podchorążowie, macie normalną służbę, ale od was wymagamy jeszcze czegoś dodatkowego. Oprócz was i innych żołnierzy z Powstania, którzy służą w naszej kompani mamy w kompanii sporą ilość młodych żołnierzy, którzy zostali zabrani jako bardzo młodzi ludzie do pracy w Niemczech i oderwani od nauki w szkole. Jako piętnasto-, szesnastoletni ludzie wysłani na roboty i za sobą mają wykształcenie w zakresie dwóch, trzech oddziałów szkoły podstawowej. Tak nie może być. Musimy z nich zrobić ludzi, którzy będą mogli kandydować na przyzwoitych, wykształconych obywateli. Będziecie tych ludzi uczyć. Musicie zaewidencjonować, jakich mamy, niektórzy wręcz analfabeci, niektórzy z początkami zaledwie szkoły podstawowej, podzielić na grupy i uczyć”.\nPrzez rok czasu mieliśmy obok obowiązków regulaminowych zajęcia nauki tych ludzi. Dumny jestem z etosu Powstania i mojego udziału w nim, dumny jestem również z tego, że ja i moi koledzy przyłożyli się do tego, żeby grupa młodych Polaków pozbawionych nauki została poduczona na tyle, na ile pozwalały nasze warunki. Nie mieliśmy podręczników, wszystko trzeba było robić z głowy. Jakieś książki bieżące się odnajdywało, ktoś miał jakieś zabrane ze sobą książki, które można było zaliczyć jako lekturę, ale przede wszystkim był nasz duży wysiłek, żeby tych chłopaków nauczyć pisania i czytania i powiedzieć coś o literaturze, rachunkach. Koledzy o różnych zainteresowaniach te role podzielili i spełnili. Przede wszystkim dawaliśmy im dużo poezji, bo trudno zapamiętać, można opisać, co znaczy książka ta czy inna, [na przykład] „Wesele” Wyspiańskiego, jakieś pozycje literackie, o których każdy Polak powinien coś wiedzieć, Sienkiewicza „Ogniem i mieczem”, Reymonta „Chłopi” i to nam się jakoś udało. Wiele pakowaliśmy w nich najłatwiej zapamiętywanego przez nas słowa rymowanego, bo wiadomo, że wiersze pamięta się przez całe życie. Wiersze, których nauczyłem się w szkole podstawowej mogę recytować do dziś dnia, a wtedy bardzo się przydawała ta znajomość,. Zresztą wielu moich kolegów w ten sam sposób organizowała lekcje z tymi chłopcami. Zrobiliśmy naprawdę kawałek przyzwoitej roboty na tamtym terenie i ci ludzie, którzy zostali czy wrócili do kraju, nie musieli się wstydzić swojej umiejętności pisania czytania i jakiejś ogłady cywilnej, którą uzyskali dzięki temu, co żeśmy robili. Nad tym wszystkim zawsze dominował ogromny temat powrotu czy emigracji. Zwyciężyła w nas angielska maksyma: „Dobrze czy źle, ale moja ojczyzna”. Z tym hasłem ja miedzy innymi w czerwcu 1947 roku zapisałem się na repatriację do kraju. Zrealizowałem tę ideę i dobrnąłem do kraju, odnalazłem rodzinę, kontynuowałem studia, założyłem rodzinę i znalazłem swoje miejsce w cywilnym życiu.\nCzy chciałby pan powiedzieć coś na temat Powstania coś, czego nikt dotąd nie powiedział?\nMogę powiedzieć tylko to, że z większością wypowiedzi o Powstaniu, szczególnie tych pozytywnych wypowiedzi, solidaryzuję się. Uważam, że Powstanie dla naszego narodu odegrało ogromną rolę. Wychowani byliśmy w tym duchu, że nie możemy pozwolić, żeby to, co wywalczyli nasi dziadkowie i rodzice, czyli wolność Polski, w naszym pokoleniu utracić. Dlatego etos Powstania jest dla mnie sprawą wielką. Chciałbym jedynie rozszerzyć, że to, co robiliśmy bezpośrednio po wojnie, udział jako żołnierzy w obozach pojenieckich, udział w kompaniach wartowniczych przy armii amerykańskiej w czasie okupacji niemieckiej to jest też część etosu powstańczego. Robiliśmy to dlatego, że byliśmy żołnierzami i mieliśmy obowiązek szukać możliwości służenia ojczyźnie. Świadomie czy nieświadomie, czy ktoś nazwie kompanie wartownicze czymś w rodzaju oddziałów ochronnych cywilnej organizacji – tak, była cywilna, ale dlaczego nazywała się organizacją cywilną, to wiadomo – nie było można wobec sojuszników ze wschodu nazywać tego oddziałami wojskowymi, oddziałami polskimi. Byliśmy cywilnymi kompaniami wartowniczymi, ale wydawało nam się przez jakiś czas, że służymy w Polsce i możemy będąc tak zorganizowani służyć w inny sposób, aktywny. Polityka ułożyła się inaczej, dopiero po wielu latach można głośno twierdzić – jesteśmy kombatantami Powstania i jesteśmy z tego dumni, spełniliśmy rolę wobec naszego kraju i gdyby się taka okazja zdarzyła, to sądzę, że większość z nas powie: „Tak, to jest robota, którą trzeba było zrobić i zrobiono”.\nWłodzimierz Hermanowski Pseudonim: „Junosza” Stopień: kapral podchorąży Formacja: Zgrupowanie „Żaglowiec” Dzielnica: Żoliborz, Puszcza Kampinoska Zobacz biogram


BIOLIQ SPECIALIST NIEDOSKONAŁOŚCI Krem detoksykacyjny na noc, 30 ml DW 30.06.2021 - opinie, cena, ulotka, skutki uboczne - Apteka Słoneczna\nBIOLIQ SPECIALIST NIEDOSKONAŁOŚCI Krem detoksykacyjny na noc, 30 ml DW 30.06.2021\nPołączenie kwasu oleanowego, nordihydrogwajakowego, żelu osmotycznego i drogocennych minerałów zadba o Twoją skórę, zapewniając jej odpowiednie nawilżenie i delikatność.\nTwoja cera potrzebuje regeneracji a jednocześnie zmaga się z niedoskonałościami? Inne kremy jedynie ją nawilżają, a Ty kładziesz się spać z myślą o kolejnym poranku spędzonym na próbie zamaskowania wyprysków i uporczywych zaskórników? Od teraz śpij spokojnie! Oszczędź sobie czasu i pozwól, aby krem zrobił to za Ciebie. Nowa formuła Bioliq specialist to krem, który zregeneruje Twoją cerę w momencie, gdy Ty słodko śpisz. Połączenie kwasu oleanowego, nordihydrogwajakowego, żelu osmotycznego i drogocennych minerałów zadba o Twoją skórę, zapewniając jej odpowiednie nawilżenie i delikatność. Krem detoksykacyjny na noc Bioliq specialist reguluje nadmiar sebum, sprawiając że raz na zawsze uporasz się z widocznymi niedoskonałościami. Zaskórniki, wypryski, zaczerwienienia? Zapomnij o tym! Krem detoksykacyjny Bioliq specialist dogłębnie oczyszcza pory i pozwala skórze oddychać. Jest przeznaczony do każdego rodzaju cery, a w szczególności do cery tłustej i mieszanej. Nie wywołuje alergii i łatwo się wchłania. Tworzy barierę ochronną, działając także przeciwko wolnym rodnikom. W ten sposób redukuje cienie pod oczami, a także eliminuje szary odcień cery.\nMłoda, czysta i promienna cera? Tak! Tylko z Bioliq specialist! Rozpocznij lepiej dzień! :)\nKrem Bioliq specialist Niedoskonałości na noc jest przebadany dermatologicznie.\nSposób użycia : Stosować wieczorem na oczyszczoną i osuszoną skórę twarzy, omijając okolice oczu.\nPrzechowywanie: Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze poniżej 25°C. Nie chłodzić, nie zamrażać. Chronić przed działaniem promieni słonecznych. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.\nBIOLIQ SPECIALIST NIEDOSKONAŁOŚCI Krem detoksykacyjny na noc, 30 ml DW 30.06.2021 - Opinie\nBIOLIQ SPECIALIST NIEDOSKONAŁOŚCI Krem detoksykacyjny na noc, 30 ml DW 30.06.2021 - Cena 15,96 PLN\nKlienci, którzy kupili: BIOLIQ SPECIALIST NIEDOSKONAŁOŚCI Krem detoksykacyjny na noc, 30 ml DW 30.06.2021, kupili również:\nBIOLIQ SPECIALIST Krem normalizujący niedoskonałości na dzień 30 ml


AVARUS - Katalog stron biznesowych - firmy i usługi w Polsce\nDodano: 15 11 2021 Wyświetleń: 53\nSkontaktuj się z właścicielem tego wpisu Strona WWW: https://avarus.pl Link nie działa/spam ?\nMamy szeroką ofertę produktów, które są przeznaczone do eksploatacji w biurze. Przez 20 lat funkcjonowania firma Avarus zyskała doskonałą renomę wśród swoich klientów na terenie całej Polski. Oferowane przez nas niszczarki dokumentów są niezawodne i wytrzymują intensywną eksploatację w warunkach firmowych. Dostarczamy także testery banknotów, które pozwalają sprawdzić ich autentyczność.\nNazwa firmy: AVARUS\nUlica i nr budynku: Tadeusza Rejtana 19A/15\nTel. stacjonarny: (22) 356 90 60\nDom i ogród » Urządzenia i materiały elektryczne\nniszczarki dokumentów, niszczarki\nKurtyny powietrzne i piece akumulacyjne »\nLigeroo Internetowy Sklep Elektrotechniczny Dawid Śledziński »\nSklep elektryczny ligeroo. pl (z siedzibą w Poznaniu) ma w swoim asortymencie sprzęt elektryczny renomowanych marek m. in. włączniki, gniazdka, oświetlenie (źródła światła, a także taśmy LED i akcesor...\nPodłogi w Twoim biurze tracą z czasem swój nieskazitelny wygląd i prestiżowy charakter. Proces ten dotyczy każdego rodzaju podłóg: parkietów, paneli, w...\nPościel elway.pro »\nNasz sklep to miejsce dla tych którzy poszukują wysokiej jakości pościele i koce do swojej sypialni. Możemy pochwalić się bardzo szerokim wyborem wielu wzorów, kolorów i rozmiarów. W naszej ofercie mi...


wnie z powodu złego stanu uzębienia i chorób od próchniczych. Jednak przypadki zgonów z powodów zapaleń okostnej zdarzają się i dzisiaj. Dlatego tak ważne jest regularne badanie stanu naszych z\nBrief look at printingKwestie pozycjonowania i promocji firmy w InternecieNa jakie ogrzewanie postawić zimą?Jakie zaproszenia na ślub wybrać? Kilka faktów i porad.Jak zyskać na fotowoltaice z przyjemnością?Śmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę dostać kosmetyki. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Zęby stałe i ich protezyCzego jeszcze nie wiesz o klimatyzacjiTopowe fakty o transformatorzeLady recepcyjne, bary i wiele więcej na wynajemStomatologia zabrzeNa temat maszyn na budowieCo warto wiedzieć o kuchni roślinnejA Co Jeśli Mógłbyś chłodzić co2 Już Za 6 Dni?Co warto wiedzieć o klimatyzacjiW temacie kardiologiiCo musisz wiedzieć o kosmetykach arganowych?Gdzie wynająć osuszacz?Comarch optima EPR Buy us auto parts? Exactly! Jaka jest najlepsza kawa do ekspresuZwyżka z operatorem. Komu może się przydać?Skuteczne pozycjonowanieZ wizytą u dentysty. Krótko o stomatologiiSolarna energia - gdzie kupować paneleKto musi zobaczyć pokaz tańca Warszawa?Kiedy warto wybrać się do adwokata?Czy masz możliwość naprawić klimatyzator?Obsługa BHPO adwokatach w Katowicach


Estetyczna ochrona przeciwpowodziowa\nNowe koryto rzeki Kanker oferuje ochronę przed stuletnią wielką wodą. Betonowe ściany boczne naśladują przy pomocy matryc strukturalnych NOEplast mur kamienny.\nNowe koryto Kanker na krótko przed ukończeniem. Przy odrobinie patyny tylko fachowiec będzie w stanie rozpoznać, że ściany boczne zbudowane są z betonu.\nTylko najbardziej widoczne części ścian koryta rzeki otrzymały przy użyciu matryc strukturalnych NOEplast optykę kamienia naturalnego. Gładkie powierzchnie boczne u podstawy zostały przykryte korytem z kamieni i warstwą filtrującą.\nMatryce strukturalne zostały przez NOE umieszczone na szalowaniu, które jest następnie montowane do szalunku ramowego NOEtop.\nInteresujący widok - zawieszone na dźwigu szalowanie ramowe NOEtop z zamontowanymi matrycami strukturalnymi NOEplast.\nWidok na nowe brzegi Kanker.\nNowe koryto rzeki z matrycami strukturalnymi NOEplast\nAby chronić gminę Garmisch-Partenkirchen przed powodziami, urząd gospodarki wodnej w Weilheim zrealizował projekt ochrony przed wielką wodą. Istotną częścią tego projektu była przebudowa koryta rzeki Kanker. Ściany boczne zostały zbudowane z betonu licowego, który dzięki użyciu matryc strukturalnych NOEplast sprawia wrażenie ściany murowanej z kamienia naturalnego.\nW latach 1999, 2002 i 2005 Garmisch-Partenkirchen walczyło z klęskami powodzi, które doprowadziły między innymi do tego, że gmina była odcięta od świata zewnętrznego, a mieszkańców ratowano z ich domów helikopterami. Dzięki projektowi ochrony przeciwpowodziowej, który kosztował 25 mln euro i został ukończony latem 2012 r., mieszkańcy mogą odetchnąć. Rzeka Kanker została w obrębie części miejscowości Partenkirchen na długości około 800 m całkowicie na nowo ukształtowana. Wąskie koryto rzeki zostało przy tym fragmentami zastąpione rynną o szerokości około 5,3 m i głębokości 4 m. Aby nowe koryto również optycznie pasowało do pełnego pięknego krajobrazu Garmisch-Partenkirchen, projektanci zdecydowali się większość ścian z betonu licowego wykończyć matrycami strukturalnymi firmy NOE-Schaltechnik, Süssen. Chodzi tu o płyty z poliuretanu, które przed wypełnieniem ich betonem są mocowane do szalunku. Matryce te są zaopatrzone w płaskorzeźbę, która jak stempel przenoszona jest na powierzchnię gotowego betonu. Producent NOE-Schaltechnik proponuje matryce strukturalne pod nazwą NOEplast i dysponuje przy tym bogatym spektrum przeróżnych motywów strukturalnych. Ponadto przedsiębiorstwo oferuje na życzenie możliwość realizacji motywów indywidualnych. W Garmisch-Partenkirchen decydenci wybrali matrycę strukturalną NOEplast ?Murus Romanus?. Daje ona widzowi wrażenie pełnej artyzmu warstwowej ściany z kamienia naturalnego.\nChociaż nowe koryto rzeki wygląda pięknie, to jednak niewielu obserwatorów się domyśla, jak skomplikowane było jego zbudowanie. Z 40 elementów konstrukcyjnych każdy był inny i szalunek musiał być w każdym miejscu rozwiązywany indywidualnie. Jednym z powodów było to, że ściany betonowe koryta rzeki są zagięte w dwóch płaszczyznach: po pierwsze ? po to, aby śledzić bieg rzeki, która wije się przez miejscowość, i po drugie ? aby naśladować przekrój rynny w kształcie litery U. Do tego doszło utrudnienie w postaci naturalnego pagórkowatego ukształtowania terenu i pochylenia koryta rzeki: ściany rynny rzecznej zbudowano przy pomocy matryc strukturalnych, górne krawędzie ścian tworzą zaś tzw. murowaną koronę o wysokości 40 cm. Ta przystosowuje się do przebiegu terenu, podczas gdy druga strona muru dostosowuje się w swej wysokości do kąta nachylenia rzeki. Na skutek tego ściany boczne koryta rzeki wykazywały w każdym miejscu inną wysokość. Aby uzyskać przyjemne wrażenie ostateczne, pracownicy firmy wykonawczej, Teerag-Asdag Aktiengesellschaft, pod kierownictwem regionu Roppen, Austria, zadbali najpierw o to, aby matryca strukturalna NOEplast zwięźle łączyła się z dolną krawędzią cokołu. Musieli przy tym cały czas bardzo uważać na to, aby poszczególne rzędy muru były równomiernie kontynuowane. Mimo to udawało się im używać matryc szalunkowych do 60 razy. Na skutek różnej wysokości ścian zdarzało się od czasu do czasu, że matryca była u dołu o kilka centymetrów za krótka i beton był w tym miejscu gładki. Tego jednak właściwie nie widać, ponieważ w korycie rzeki układano bloki z naturalnego kamienia, które i tak przykrywają tę część ściany.\nWielokrotne wykorzystanie z pełnym serwisem\nTak więc pracownicy firmy Teerag-Asdag pracowali bardzo skutecznie i wykorzystywali dobrze zalety matryc strukturalnych NOEplast. Można ich używać do 100 razy, co powoduje, że za każdym razem stają się one ekonomiczniejsze. Aby uzyskać dobrą odtwarzalność płaskorzeźby, przy matrycach z dużą głębokością struktury, takich jak Murus Romanus, istotne jest to, aby stosować środek antyadhezyjny firmy NOE-Schaltechnik. Początkowo budowlańcy planowali po każdym użyciu umyć matryce wodą. Jednak za radą przedstawiciela firmy NOE zaniechano tego i w zamian zaczęto za każdym razem nanosić środek antyadhezyjny. W ten sposób na matrycy utworzył się cienki film, dzięki któremu po każdym kolejnym betonowaniu matryca lepiej odrywała się od betonu. Michael Gritsch, brygadzista z placu budowy, mówi na temat produktów NOE i serwisu przedsiębiorstwa: ?Jesteśmy bardzo zadowoleni z szalunku i matryc, i przede wszystkim z tego, że zdecydowaliśmy się na ofertę full-service?.\nWspomina on tutaj o usłudze, którą oferuje NOE-Schaltechnik jako jedyny producent szalunków betonowych i matryc strukturalnych: na życzenie NOE przygotowuje gotowe do użytku matryce strukturalne, tzn. że matryce strukturalne są już przymocowane do szalowania, które następnie jest montowane do szalunku ramowego, w tym przypadku szalunku ściennego NOEtop. Tak przygotowane matryce można zaraz po dostarczeniu na budowę użyć, nie potrzeba żadnych dalszych robót przygotowawczych. Jest to bardzo wskazane szczególnie w przypadku masy betonowej układanej na miejscu, ponieważ warunki panujące na budowie bardzo często utrudniają odpowiednie przygotowanie matryc strukturalnych do użytku. Stopień trudności zwiększa się przy tym nie tylko wraz z wielkością matrycy, lecz także z głębokością struktury i ciężarem. Na budowie w Garmisch-Partenkirchen budowniczowie pracowali częściowo z matrycami o rozmiarach 12,00 x 3,74 m.