Komendant tej łodzi, kapitan Otto hrabia von Arffberg-Dusemer skorzystał z czasu nieuniknionego postoju jego statku i odwiedził rodzinę w majątku dziedzicznym na kaszubskim Pomorzu. Dwutygodniowy termin przebiegł mu jak jedno niepostrzeżone mgnienie źrenicy. Młody oficer nie zdołał oczu przetrzeć, gdy już trzeba było wracać na oznaczoną w rozkazie z góry godzinę i minutę. Wrócił oczywiście na oznaczoną godzinę i minutę bez chwili opóźnienia. Na odjezdnym mówił do sąsiadów i znajomych, którzy go żegnali, iż czuje się wyrestaurowanym, silniejszym i pewniejszym po przebytych miesiącach w otchłaniach oceanów i mórz - bardziej jeszcze zimnym, doskonałym i gotowym do czynu, zupełnie jak jego ukochana "U. 72 a".\nW takim właśnie nastroju lustrował statek od końca do końca, od wyrzutni torped, poprzez izbę załogi, pomieszczenie akumulatorów, nawę centralną, kotłownię, maszyny, motor elektryczny, skrytkę oficerską i kesony zabezpieczające. Oglądał okiem znawcy i poskromiciela owe wewnątrz statku dzikie zwierzęta uśpione, które drzemały posłusznie, gotowe ocknąć się i wybuchnąć na każde jego skinienie w głębokości siedmiu metrów pod wodą. Gładził dłonią olbrzymie cylindry, potężnie nitami skowane, leżące wzdłuż ścian łodzi, lufy gruboskórne, w których wnętrzu zawiera się powietrze ścieśnione, owa siła fundamentalna istnienia, oddechu, działania, zanurzania się i wypływania, a wreszcie moc zadawania śmierci wrogom. Lustrował manometr, dobrotliwy, ostrzegawczy i wskazujący znak, czy dosyć jest dla oddechu powietrza, czy ono jest dostatecznie czyste i jak długo jeszcze trwać może wędrówka pod wodą. Oglądał szczegółowo ster i wały śruby okrętowej, lśniące od pracy i tłuszczu - tudzież sześć poziomych, siostrzanych sterów do zamykania i otwierania water-ballastów. Od nowa, pieczołowicie badał swe drogocenne delikatne i precyzyjne przyrządy, z którymi zrósł się był, stowarzyszył, zbratał jak z własnymi rękoma, zębami, słuchem i wzrokiem. Obejrzał dokładnie sześć swych torped i oko wszechwidzące - peryskop. Wszystko było na wyżynie doskonałości, zaiste bezgrzeszne, niezrównanie czyste, sprawne w ruchu czy czekaniu i gotowe. Armaty na pokładzie, namaszczone tłuszczem, zdawały się salutować wodza. Ekutila zatrzaskująca główne wejście,, ze śrubami i mutrami zlustrowanymi aż do wydalenia najlżejszego pyłu, stała otworem. Wypróbowana załoga z dwudziestu ludzi precyzyjnych, sprawnych w akcji, o sercach ze spiżu, nieulękłych, zimnych, zaprawionych w ogniu i wodzie tak doskonale jak peryskop i manometr, stała w szereg idealny wyciągnięta, oddając pozdrowienie żołnierskie z radosną ekstazą.\nDrugi oficer łodzi, Konrad Klang, przechadzał się spokojnie wzdłuż wąskiego zewnętrznego chodniczka na przestrzeni kilkudziesięciu metrów pokładu. W chwili gdy hrabia Otto wszedł z brzegu po kładce na statek, uścisnął w milczeniu rękę Konrada Klanga. Nie zamienili ze sobą ani słowa. Jakieś półgłośne mruknięcie wystarczyło obudwu za długość powitalnych wyznań i objaśnienia szczegółów. Pewne spojrzenia, blade lub drwiące półuśmiechy, błysk źrenicy lub poruszenie brwiami wskazywało ten lub ów drobiazg, gdy zeszli na dół z kiosku komodora do wnętrza. Tam oto coś wyczyszczono na nowo, złożono inaczej papiery, wyprostowano ową zmiętą mapę, zaopatrzono dwa sąsiadujące ze sobą łóżeczka oficerów w nowe, iście dziecięce, poduszeczki z inicjałami haftowanymi bladoniebieskim jedwabiem. Ta oto z koroną - dla Jego Wysokości pana Hrabiego. A ta druga, z ordynarnie demokratycznym KK - dla nizinnego Klanga.\nWrócili obadwaj do "nawy" i przez chwilę stali pochyleni nad dolnym zwierciadłem peryskopu. Z cicha jeden po drugim jęknęli na myśl, że oto znowu skazani są na swe wzajem przymusowe braterstwo wewnątrz tej hermetycznie zakorkowanej butelki.\n- A więc znowu, Otto... - mruknął Klang.\n- Znowu, mój stary.\n- Naniosłeś tu jakiegoś leśnego powietrza...\n- Leśnego powietrza... - powtórzył hrabia Otto z bladym, nader bladym uśmiechem. Tak radośnie było oddychać, jeśli nie leśnym, to prawdziwym powietrzem l Świadomość, że się nim jeszcze oddycha, uczyniła je nieskalanym, drogim, miłym, radosnym, a nawet "ojczystym". Nie mówiąc o tym do siebie, z tej właśnie cechy powietrza uśmiechnęli się z drwiną łagodną.\nTrzeba było dać rozkaz. Toteż komodor Otto von Arffberg dał rozkaz. Kładkę odsunięto. Z trzaskiem upadła na kamienie bulwaru. Motorniczy puścił w ruch dźwignie benzynowe, dające szybkość znaczniejszą niż elektryczne, i łódź drgnęła, zbałwaniła wodę dookoła siebie, a potem szybko posuwać się zaczęła wzdłuż obmurowanych brzegów Wisły. Mijała rozmaite statki spoczywające w przystani i jak pocisk wysunęła się w morze.\nNadchodził wieczór marcowego dnia. Brzegi było jeszcze widać. Żółte wzniesienia, rude pochyłości, lasy, niziny... Otto von Arffberg odwrócił się w stronę tych brzegów i patrzał, jakby miał nadzieję, że tam coś dostrzeże. Ale widok dalekiego lądu chwycił go zbyt mocno za gardło. Pętla stryczka nie ścisnęłaby mocniej! Komodor odwrócił się raptownie i ze zmarszczoną powieką patrzał w morze. Złomy wodne wznosiły się wokół, chlaszcząc swymi gładkimi ciałami stalowe boki łodzi nieustraszonej. Złośliwe piany raz wraz, z prawej i lewej strony, przelatywały przez wąski pokładzik.\nRuchliwe krople zdawały się być uosobieniem ciekawości, chytrym badaniem i szpiegowskim wywiadem morza o tym żelaznym stateczku. Dwaj oficerowie stali jeszcze w kiosku komendanta pojąc się powietrzem. Żołnierze przemykali się chyłkiem, bez szelestu po chodnikach i wzdłuż balustrady, niby to załatwiając jakoweś czynności, coś tam ścierając, czyszcząc, zawzięcie polerując, a w gruncie rzeczy również ostatnie łyki czystego wiatru podkradając. Składany komin dymił bujną, niebieskawą sadzą gazów Diesela, a zewnętrzny ster, nieruchomy jak nastawione skrzele okonia, kierował łódź na zachód. Na zachód! W tę stronę, gdzie zdawała się zwisać czarna kortyna, za którą wrzało tajemnicze życie walki nigdy nie mającej mieć końca. Wnet Zatoka Gdańska została w tyle. Hel począł uchylać się w piany. Wystrzeliła przed oczy szczecińska smuga ziemi, w oddali już przez noc pochłonięta. Ostre zimno przejęło obudwu oficerów. Zeszli do wnętrza i, nie zamykając jeszcze zawory, a wciąż posiłkując się motorem gazowym, bezpiecznie i szybko płynęli w swą stronę.\nGdy Konrad Klang zaglądał wciąż tu i tam, dawał gderliwe, zrzędzące i szorstkie dyspozycje załodze, wszyscy wyznaczeni do specjalnych obserwacji i ruchów czynili swą powinność ze spokojem i dokładnością maszyn, a kucharz okrętowy, biały jak paulin, w swym przeczystym laboratorium przygotowywał w świetle lamp elektrycznych zimne potrawy, układając je czystymi rękoma na skromnych naczyniach - Otto von Arffberg przeszedł niepostrzeżenie do maleńkiej kajutki oficerów i na składanym stołku spoczął przy swym posłaniu. Zakrył twarz rękoma i w skamieniałej postawie rozważał i oglądał swe sprawy wewnętrzne.\nKlang prowadził łódź czuwając przy manometrach, peryskopie i sterach. Hrabia Otto Arffberg przyłożył się w ubraniu do pościeli i twardo, głucho zasnął. Nie wiedział, kiedy łódź bezpiecznie minęła kanał i znalazła się w obliczu Niemieckiego Morza. Znużony do cna wysiłkiem miłosnym, spał jak drewno, jak odłamek muru. W pewnej chwili starszy marynarz dotknął jego ramienia - raz i drugi. Na próżno. Kapitan chrapał. Sam tedy Klang musiał podejść i w ciągu dobrej chwili targać za ramię śpiącego, aż go z posłania podźwignął. Hrabia Otto przetarł oczy i ze zdumieniem rozejrzał się po otoczeniu. Tak nagle wyrwany został z objęć szczęścia i ramion rozkoszy! Patrzał na sufit półokrągły, nawisły, na to wnętrze powłoki zatoczonej jak ściany trumny, napełnionej materiałami potowymi za najlżejszym potrąceniem do wybuchu. Poczuł znowu obok siebie śmierć i byt swój na nowo bez ratunku. Załkało w nim serce, jak tego już nieraz wewnątrz tej łodzi doświadczył, i potężny wstręt ogarnął go niby zaduch. Trzeba było wstać, albowiem łódź dosięgła pełni morza.\nOtto von Arffberg podniósł się, szybko umył, ubrał i spożył śniadanie. Za chwilę motory do materiałów palnych miały być zamknięte, puszczone w ruch elektryczne, a łódź miała iść pod wodę. Kapitan wybiegł po schodkach i przez okrągłą wieżę kiosku wysunął się na pokład. Obejrzał morze gołym okiem i przez znakomitą lornetkę. Całe morze, jak okiem zajrzeć, było w pianach, zielone zarazem i białe, spiętrzone i strzępiate, pełne podrzutów, prysków wodnych i chlaszczących pian. Północny wiatr do szpiku kości przejmował. Komendant kazał złożyć bezużyteczny już komin, gdyż łódź szła siłą akumulatorów, obejrzał armaty zewnętrzne i każdą ze śrub pokrywy, bacząc przez szkła, czy ziarnka piasku przez wiatr niesione nie osiadły w rowach i skrętach. Te rowy miały zamknąć pokrywę jak gdyby małej latarni morskiej, zawierającej w sobie główne wejście.\nGdy wszystko było we wzorowym porządku, kapitan von Arffberg zstąpił uroczyście do wnętrza i nakazał zamknięcie. Nałożono na szczyt peryskopu, pokrywający lustro górne, wyrobioną doskonale podobiznę mewy morskiej, ażeby obecność łodzi maskowała. Klapa z łoskotem zapadła. Jasno rozbłysły wewnątrz elektryczne lampy. Wnet specyficzny zapach wnętrza rozparł się z końca w koniec łodzi. Komendant dał rozkaz załodze. Otwarto wraz rury water-ballastów przekręcając koła sterów. Wpuszczono wodę do komór. W ciągu minuty woda napełniła przeznaczone dla niej naczynia, zwiększyła swym ciężarem wagę statku i łódź zanurzyła się pod powierzchnię do głębokości kilku metrów. Powietrze ścieśnione, wydostając się w małych ilościach ze specjalnych motorów, traciło swą sprężystość i stawało się do oddechu podatne. Zepsute wypędzały na zewnątrz gazy motoru. Elektryczne popędy pracowały teraz z całej siły. Statek szedł pod wodą z szybkością zmniejszoną, "elektryczną", zaledwie szesnastu kilometrów na godzinę.\nPonieważ Klang czuwał w ciągu całej nocy, poszedł teraz na spoczynek, a sam kapitan stanął przy peryskopie i miał pieczę o sterach. Nachylony nad jasną tablicą lustra dolnego, miał przed oczyma widnokrąg na przestrzeni dwudziestu kilometrów. Widział tedy morze najwyraźniej z przodu, z tyłu i z boków. Posiadł jak gdyby trzecie oko. Stał się olbrzymią podwodną muchą, która widzi świat zewnętrzny z głębi morza. Świat zewnętrzny, ujęty przez kryształ soczewki kształtu pierścienia, wystającej o kilka centymetrów ponad wodę, a nachylonej pod 45° do horyzontu, odbity jak w obiektywie fotograficznym - w lustrze górnym, spadał przez długą tubę, o kilku centymetrach średnicy, w postaci zmniejszonego obrazu na lustro dolne, stanowiące okular, przed oczy obserwatora w całej swojej rozległości. Kapitan widział obrazy proste całego okrągłego horyzontu tak wyraźnie, jakby je gołą źrenicą postrzegał.\nMiał przed sobą dalekie zarysy lądu ginące już niemal w pianach, gdzieś w przestworach dymy statków uchodzących w dal niedościgłą, wody spienione, wody bez końca. Im bardziej łódź oddalała się od brzegów, tym puściej było w morzu. Ani śladu życia. Wody! Kiedy niekiedy zwracając oko na lustro Otto von Arffberg widział jedynie siwy, zielonawy, zbałwaniony ogrom. Gdy krople wodne, odtrącone od ruchomych fal, osiadły na krysztale zewnętrznym górnej soczewki i zamącały swą obecnością wyrazistość obrazów lustra dolnego, jednym skrętem steru zanurzał łódź niżej i przez zanurzenie peryskopu zmywał nieposłuszne i uprzykrzone kropelki trzymające się cennego kryształu.\nCzynił to mechanicznie, marząc o Teresie, nucąc jakiś urywek melodii, który w sobie wszystko minione zawierał. Teraz, gdy uwielbiona piękność była tak daleko, a on przepływał w sąsiedztwie ryb i meduz, mierzył doskonale odległość ogromem swej niedoli. Był nie tylko muchą, lecz i pająkiem snującym ze siebie nieskończoną nić oddalenia. Dokądże to leciał głębią wody, w niezgruntowanych przepaściach? Co na tym morzu czynił, obłąkany? Mechanicznie rzucając oczyma na manometry, słuchając znajomego szmeru maszyn, po rodzaju szmeru poznając sprawność roboty swych zwierząt, był stamtąd o setki i setki mil, w cichym parku, w ustronnym pokoju swej oficyny. Przymknie oto źrenice - i obejmuje Teresę w ramiona. Przymknie źrenice - i widzi pod powiekami oczy wpatrzone w swe oczy! Ileż to mil morskich przeleciał, marzący pirata! Po wydawaniu załodze posiłku poznawał, ile czasu ubyło. Nie obchodziło go to wcale, gdzie jest i jak daleko od czyich jest brzegów, aczkolwiek od aparatów dobrze o tym wiedział. Był nie w głębi morza, lecz na ziemi.\nKlang wyspał się, wstał i stanął do pracy. Wtedy ta praca, na dwu rozdzielona, łatwiejszą się stała i prostszą. Kapitan miał do obserwacji pewne tylko przyrządy. Płynęli.\nNagle Klang krzyknął. Otto zbliżył się do zwierciadła peryskopu. W istocie - na widnokręgu był wielki transportowiec. Padły rozkazy. W mgnieniu oka wody obciążające wypchnięto z bębnów i łódź wychynęła na powierzchnię. Otwarto ekutilę wejściową i obadwaj oficerowie, uzbrojeni w przewyborne szkła, obserwowali statek. Przyszli do przekonania, iż jest to parowiec francuski. Załoga łodzi wybiegła na pokład. Zawrzała wśród żołnierzy radość. Wszczął się ruch gorączkowy. Dano okrętowi sygnał, żeby stanął. Zapytano go znakami, co jest za jeden. I potwierdziło się domniemanie, że to transportowiec francuski. Na zapytanie, dokąd jedzie, okręt nie dał odpowiedzi. Natychmiast kapitan von Arffberg wydał polecenie. Załoga rzuciła się do wnętrza i marynarze wyspecjalizowani w tej sprawie przygotowali do rzutu jednę z dwu torped środkowych.\nWielkie stalowe cygaro, ów złowrogi statek samopas w wodach chodzący, o czterdziestu pięciu centymetrach średnicy, podzielony wewnętrznie na liczne oddziały, zawierające wybuchowy ładunek stu kilogramów bawełny strzelniczej, zaopatrzony w narzędzia, które mu zapewniają utrzymanie się w biegu, prędkość i kierunek - wyrzucono z łożyska. Pognał z szybkością siedemdziesięciu kilometrów na godzinę pozostawiając po sobie białą strzępiastą smugę. Parowiec francuski, zdzielony w bok przez torpedę, podskoczył, zadrżał, zachwiał się na dwie strony, a wreszcie na bok runął. Po chwili sprostował się znowu. Lecz oto przedni jego dziób zaczął wychylać się z wody, podnosić w górę, a tył i kadłub zanurzać widocznie i szybko. Zaroiło się na tym okręcie od ludzi. Biegli tam żołnierze w kitlach czy koszulach, jacyś cywilni, a nawet kobiety. Rozległ się krzyk straszliwy, gwar tak donośny, iż na łodzi podwodnej słychać było pojedyncze słowa. Arffberg i Klang stali nieruchomo na pokładzie swego statku, przez lornetki obserwując widowisko.\nTrzy łodzie zjechały na blokach i linach z owego parowca i plusnęły w falach. Z pokładu poczęły padać w łodzie kształty ludzkie jak tłumoki i dziecięce jak zawiniątka małe. Niby węzły szmat runęły jedna po drugiej kobiety, które chwytał w powietrzu szereg rąk wyciągniętych w głębi batów. Wnet trzy barki były pełne i poczęły uciekać od parostatku pracując całą siłą wioseł. Zleciała szybko w morze jeszcze jedna mała łódeczka, istne cacko dziecięce. Do tej barki dopływali wpław ludzie, którzy się byli z pokładu w fale rzucili. Docierali do brzegów łódeczki i tłoczyli się do jej wnętrza albo obok niej płynęli, z krzykiem czepiając się burtów i wioseł. I ta łódź uciekała od parowca, który coraz bardziej wykręcał się dziobem do góry, przybierając posturę jakowegoś straszliwego zwierzęcia.\nGdy mała łódeczka odpłynęła daleko, poczęli raz wraz skakać z pokładu wprost w wody oficerowie i wałęsali się po falach nurzając się i ukazując tu i tam, a krzykiem żądając pomocy. Niektórzy z nich, w liczbie pięciu czy sześciu, wprost na łódź podwodną płynęli. Otto von Arffberg dał skinienie, żeby ich wyłowić. Łódź podwodna wykonała poruszenie w stronę ginącego transportowca. Rzucono z pokładu pływającym marynarzom ratunkowe liny i trzech najbliższych wy-taszczono na pokład. Wydostali się z nurtów, wlokąc za sobą strugi wody. Byli skuleni jak psy, skostniali, zsiniali, niemal czarni. Drżąc na całym ciele ustawili się w szereg przy brzegu pokładu, tam gdzie wyleźli, nie śmiejąc posunąć się o krok dalej. Salutowali dygocącymi rękoma. Kolana ich nóg tłukły cię o siebie, a wargi ust latały miotane od febry. Otto von Arffberg pierwszemu z brzegu zadał pytanie w języku francuskim:\n_ Jak się wasz statek nazywa?\n- Skąd płynął?\n- Z Brestu.\n- A dokąd płynął?\n- Co wiózł?\n- Jakich żołnierzy?\n- A was, załogi, ilu?\n- Ilu oficerów?\nKażde słowo żołnierz wypowiadał bezczelnie, choć widać było, że kłamie w każdej sylabie. Patrzał w oczy ze wściekłą rozpaczą - zdawało się, że gdyby mu kazano diabłu duszę sprzedać za uratowanie życia, sprzedałby ją bez wahania, a jednak kłamał bezczelnie. Gdy kapitan skończył z pierwszym, zadał pytanie drugiemu z kolei:\n- Kto został na statku?\n- Kapitan. - Jak się nazywa kapitan?\n- Albert Duval.\n- A inni oficerowie?\n- Wsiedli do małej łodzi z kolei starszeństwa. Ostatni nie znaleźli już miejsca.\n- Czy jest kto jeszcze na statku?\n- Zdaje się, że nie ma nikogo. Sam tylko kapitan Albert Duval.\nTrzeci z kolei marynarz jeszcze głośniej niż tamci dwaj wypowiedział, a raczej wywrzeszczał, iż statek nazywa się "Villaret-Joyeuse", a kapitan nazywa się Albert Duval - iż wszyscy oficerowie po kolei starszeństwa mieli wsiadać do łodzi, lecz dla starszych już miejsca nie było, jako też dla wielu marynarzy, którzy rzucili się w morze.\nWysłuchawszy trzeciego z wyłowionych rozbitków, Otto von Arffberg wrócił do pierwszego w tym szeregu i potężnym zamachem nogi w brzuch go kopnął. Marynarz francuski magnął kozła i zleciał w morze. Klang rżnął pięścią między oczy drugiego z brzegu i potężnym kopniakiem zepchnął na łeb, w tył, trzeciego. Wszyscy trzej zanurzyli się w wodę, wychynęli, znowu zanurzyli się i znowu wychynęli. Wreszcie to ten, to ów wypłynął na spiętrzone, białopienne wały parskając, rżąc a raz po raz rycząc ohydne na boszów przekleństwa.\nGdy wreszcie dwaj ze strąconych nie wypływali już na powierzchnię, a trzeci wytrwale regularnymi rzuty ramion przechylając się z boku na bok płynął dokądś, precz-precz od podwodnej łodzi, Arffberg i Klang podnieśli znowu swe szkła na statek ginący. Ginął w istocie. Doznając jakby pchnięć czy olbrzymich pęknięć wewnętrznych, obsuwał się w wodę. Dwaj niemieccy oficerowie zobaczyli nareszcie owego kapitana - Alberta Duval.\nSzedł w górę po nachylonym pokładzie trzymając się oburącz balustrady. Był to starszy, siwy człowiek. Przez swe doskonałe szkła widzieli go najwyraźniej. Miał przystrzyżoną, siwiejącą brodę i krótkie, srebrne włosy pod białym marynarskim kaszkietem. Gdy przyszedł do cypla swego statku, rozejrzał się po morzu. Wokoło. Oparł się rękami o parapet wzniesiony ku górze. Ramiona jego dźwignęły się nagłym ruchem. Przełazi przez balustradę i przysiadł na niej bezwładnie. Ręce jego jedna o drugą plasnęły. W rozpaczy. Głowa mu spadła na piersi. Milczał trwając tak w nieruchomej postawie.\nNagle podniósł głowę. Zacisnął obie pięście i grożąc nimi w stronę łodzi podwodnej zawołał z całej siły:\n_ Vive la France!\nGdy zaś woda chlaszcząc coraz wyżej oblewała już kręgiem spienionym jego rostrum, ostatnią mównicę do świata, odwrócił się od tej łodzi. W stronę południową, w stronę swojej ojczyzny. Zdjął marynarską czapkę. Uniósł ją w górę i do tej ojczyzny dalekiej ochrypłym od uniesienia głosem wołał bez końca:\nKadłub okrętu nagle znikł w morzu. Oficerowie badający zjawisko widzieli, jak fala skrętem olbrzymim wchłonęła ostatnie ściany, maszty i liny oraz wyciągniętą rękę człowieka. Fala ta wytrąciła czapkę z ręki Francuza i na sobie ją poniosła. Ta czapka kołysać się zaczęła po bałwanach, płynęła to nisko, to górą, w otchłani i na gzemsach nastrzępionych pióropuszem piany. Oficerowie patrzący mieli zamiar wyłowić ją na pamiątkę zwycięstwa, lecz i ta czapka znikła w pianach. Obawa przed hydroplanami, które mogły ich obecność wytropić, zmusiła dwu komendantów do zanurzenia łodzi podwodnej. Szli znowu głębią, z tym samym co poprzednio pośpiechem. Klang stał przy peryskopie.\nPo upływie godziny wędrowania w głębinach Klang znowu zawołał, iż widzi statek na morzu. Von Arffberg przybiegł niezwłocznie. Zobaczyli w dużej odległości statek znacznie większy od zatopionego. Nadali co prędzej swej łodzi kierunek na ów okręt. Zbliżyli się na odpowiednią odległość. Wychynęli. Jak poprzednio, dali tamtemu znak, żeby stanął i czekał. Lecz parowiec ów nie stanął i odpowiedzi nie dawał. Toteż natychmiast Otto von Arffberg wykrzyknął komendę. Marynarze przygotowali i władowali torpedę. Klang celował chwytając istotnie okiem myśliwca ów moment jedyny, kiedy będzie mógł wrzasnąć rozkaz do wyrzucenia ryby Whiteheada. Posiadał wypróbowaną wielokroć precyzję oka oraz robur et aes triplex, które Horacy każe marynarzom w sercu stale piastować. Torpeda systemu Obry z gyroskopem zabezpieczającym linię niezmienną jej biegu, szybka dzięki ogrzaniu powietrza w chwili wtłaczania go w piąty przedział pocisku, wypadła ze swej lufy i pognała ku nieprzyjacielskiemu statkowi.\nW tejże chwili Arffberg, stojący przy peryskopie z okiem utkwionym w zwierciadło, wydał gwałtowny rozkaz: - pod wodę! Kapitan ujrzał w lustrze dwa torpedowce, ukrywające się aż dotąd poza wielkim parowcem, które teraz nagle z morza wypadły i spostrzegłszy łódź podwodną rzuciły się ku niej. Nim zanurzono się zupełnie, kapitan widział, iż statek przewozowy trafiony był torpedą. Cios był tak straszliwy a wybuch ładunku dynamitowego jej czoła tak złowieszczy dla nieprzyjaciela, iż cały okręt został literalnie rozdarty. W oczach Arffberga szalały jedynie zielone wiry i żółtawe piany. Z rozkoszą odszedł od peryskopu, gdy łódź zanurzyła się zupełnie i nic już nie było widać.\nObadwaj oficerowie zajęli się na nowo pracą. A pracowali spokojnie, z wytrwałością, umiarem, systematycznie. Nic w sobie nie mieli z demonów ani rozbójników. Byli uczciwymi oficerami marynarki, którzy spełniają włożone na nich obowiązki sumiennie i według metody przepisanej. Ale w czaszkach ich osiadł jak gdyby kopeć wybuchających i zduszonych uczuć, skrzep owej chwalebnej zimnej krwi, osad smutku ludzkiego. W oczach marynarzy, którym rozkazywali, wypisane było iście niemieckie posłuszeństwo, żołnierska tresura i zimna a niezłomna wierność. Ale i oczy tych ludzi patrzyły w oczy dowódców poprzez ten sam czad znużenia, Arffberg i Klang rozmawiali pojedynczymi wyrazami, z których zazwyczaj składały się ich dialogi. Powierzali sobie nawzajem jakoweś wrażenia ziemskie, dalekie od morza i wszystkiego, co się w jego głębiach i na powierzchniach dokonuje.\nRozmawiali spokojnie jako ludzie fachu, zdrowi, młodzi, normalni, w obliczu spełnionych powinności. A jednak poprzez cień obłudy przedzierały się ich słowa. W istocie każdy z nich i każdy z podwładnych rad by był wykrztusić, wycharczeć to jedno: "Dosyć! Przynajmniej na dziś, dosyć! Nie teraz! Do diabła - już dosyć na dzisiaj!"\nI dziwna, niema zgoda - że na teraz dosyć - zapanowała wśród dowódców i podwładnych.\nKucharz uderzył w dzwonek zwiastujący posiłek. Wszyscy z uczuciem ulgi i pociechy mieli się ku stołowi. Nagle łódź, idąca miarowo płynnym ruchem, doznała w części przedniej głuchego potrącenia. Stanęła. Zahamowanie jej biegu było tak nagłe a mocne, iż wszyscy z nóg się zwalili padając na ziemię, na ściany. Strach przeleciał skroś ludzi. Płomienie oczu patrzyły z bladych twarzy w oczy komendantów. Arffberg wodził oczyma i rękami po przyrządach, cylindrach, naczyniach.\nStały posłusznie w klubach swego przeznaczenia, spokojne i niewinne. Milczały. Obrócił stery tanków water-ballastu, chcąc wypchnąć z nich wodę i wypłynąć. Stery szły sprawnie, dobrze i lekko, lecz łódź nie dźwignęła się w górę. Pchnął motory biegu naprzód. Działały, lecz łódź nie szła. Chciał ją cofnąć w tył. Nie ruszyła się wcale. Nie tonęła. Stała w miejscu.\n- Wlecieli my w drygawicę... - szepnęli do siebie marynarze.\nArffberg po krótkiej z Klangiem naradzie obrócił jeszcze raz koła. Łódź drżała w sobie natężając się jak człowiek w szaleństwie wysiłu. Zdawało się, że pęknie z tej próby swej mocy, że sama siebie rozsadzi. Dźwignęła się co nieco. Podniosła się w górę. Radość napełniła serca, Lecz łódź opadła znowu, drżąc bez przerwy. Stanęła zupełnie. Znieruchomiała. Spostrzegli wszyscy, że poziom jej jest nierówny, że tył z gabinetem dowódców i motorami elektrycznymi nachyla się ku dołowi. Wtedy straszliwe przerażenie zjeżyło wszystkim włosy na głowach.\nGłos ten był cichy a tak straszliwie donośny, jakby to słowo wytchnęli wszyscy co do jednego, wcale o tym nie wiedząc. Starszy marynarz raptem wyszedł z koła, bezceremonialnie Klanga odsunął i chwycił ster rękami. W furii począł zakręcać i odkręcać to koło. Zdawało się, że je wyłamie z osady, rozszarpie potężnymi rękoma. Lecz ster nie działał. Czy tanki wodne były zamknięte, czy otwarte - łódź stała. Nadaremnie starszy marynarz usiłował wyrwać statek z sieci, w tył go cofnąć.\nOddech ludzi był jeszcze swobodny, powietrze wydzielało się dobrze, lecz zepsute przez oddechy nie mogło się na zewnątrz usunąć. Poczęli czuć zaduch swój własny, smród bezdennego przerażenia. Stawało się coraz bardziej gorąco. Szaleństwo czepiało się mózgów. Furia zapalała się w oczach. Ktoś łbem walił w ścianę żelazną. Inny szlochał z twarzą w dłoniach ukrytą. Klang podniósł głos. Głos twardy, zimny, spokojny, rozkazujący jak zawsze:\n- Słuchajcie! Jesteście żołnierzami! Jesteście Niemcami! Przysięga!\n- "Przysięga"! - wrzasnął z drwiną jeden z tłumu.\n- Na miejsca! - rozległ się rozkaz Klanga. Ten i ów ruszył się odruchowo, żeby do swego aparatu podążyć.\n- "Na miejsca"! - ryknął jeden z marynarzy, naśladując głos Klanga z nieopisanym szyderstwem. Klang powtórzył:\n- Milcz, szczeniaku! - wrzasnęło kilku na raz, pięści mu pod nos podsuwając.\n- Ty pierwszy idź na swe miejsce! - wyszczekał w oczy Klanga kucharz łodzi.\n_ Temu się należy! - poszepnął ktoś z tłumu. _ Giń, psie! - szepnął pierwszy z brzegu, przystawiając otwór lufy browninga do samej skroni Klanga. Pociągnął za cyngiel. Strzał. Klang runął. Bez westchnienia odpoczął na wieki.\nVon Arffberg oparł się plecami o półokrągłą ścianę łodzi i patrzał w rojowisko marynarzy. Robiło się duszno. Ciężar piersi przywalał. Usta chwytały powietrze. Serce łomotało. Żołnierze wrzeszczeli, łkali; bili się między sobą, modlili się chlając wódkę, biegli to w ten, to w tamten koniec łodzi, jęczeli i wyli jak zwierzęta. Kapitan wstrząsnął się, wzdrygnął. W głowie miał tuman. Pomimo braku tchu wyprostował się krzycząc:\n- Hoch, Deutschland!\nOkrzyk jego ocucił żołnierzy. Stanęli patrząc weń wytrzeszczonymi oczyma. Ten i ów powtórzył pozdrowienie ojczyzny. Arffberg postąpił ku nawie. Spojrzał na peryskop.\nZobaczył jakby olbrzymie mury z żelaza ponad łodzią spiętrzone. Zobaczył jakieś statki prujące rozbiegane fale. Jasna myśl zaświtała w jego mózgu: Będzie ratował załogę! Miał przecie na swej łodzi hełmy skafandryczne z odzieżą jak dla nurków, zawierające tabletki oksylitu, który się rozpuszcza pod działaniem wilgotności oddechu i może dostarczyć odzianym tak ludziom powietrza na przeciąg godziny. Ubierze w te hełmy swych zuchów, ustawi ich w kolumnę. Otworzy zatrzaśnięte drzwi kiosku i wyjdzie na ich czele. Staną na pokładzie i nastawiwszy bagnety będą bronić łodzi przeciw nurkom, którzy przyjdą, ażeby ją zabrać w niewolę. Rzucił się naprzód, do dzieła.\nAle w głowie jego powstał zamęt. Wszystko się zachwiało lecąc dokądś, w przepaście. Otto von Arffberg znalazł się w wieży kiosku. Leżał rozciągnięty na schodach. Wspomnienie Teresy, wspomnienie subtelne a tak wyraziste i jawne, iż uczuł zapach jej włosów i muśnięcie usteczek - napełniło jego ciało i duszę niewysłowioną rozkoszą. Ona to go sama całego, od stóp do głów objęła. Głowę jego podniosła w swych rękach. Przytuliły się do siebie ich ciała i splotły się w jedno istnienie ich dusze. Posiedli się poprzez wody i lądy, przestrzeń, czas, spoili się w wieczną jedność. Otto konał z rozkoszy, szepcąc w ostatnim westchnieniu:


sauria80world: Fennel, Body Butter, Cherry Blossom\nNa zimę zrobiłam prawdziwe zapasy i teraz maseł mam pod dostatkiem :) Nie żałuję sobie, w boczki przecież nie pójdzie ;) Masełka Fennel od dawna kusiły egzotyką, byłam ciekawa też zapachów...\nFennel Masło do ciała kwiat wiśni - to intensywnie nawilżający balsam, który wygładza i ujędrnia skórę. Odżywcze i nawilżające właściwości jakie posiadają kwiaty wiśni mają działanie kojące, regenerujące i ujędrniające skórę. Dzięki zawartości masła shea najbardziej wysuszona skóra odzyska nawilżenie i miękkość. Zmysłowy i świeży zapach długo utrzymuje się na skórze i poprawia nastrój. Dzięki dużej zawartości składników mineralnych masło do ciała ma wyjątkowo gęstą konsystencję więc może się wchłaniać dłużej niż tradycyjny balsam. Wyprodukowano w Tajlandii.\nSkład: Deionized Water, Sodium Polyacrylate,Glyceryl Stearate (and) PEG-100 Stearate, Beeswax, Cethyl Alkohol, Butyrospermum Parkii, Minerail Oil, Isopropyl Myristate, Glycerin, Tocopheryl Acetate, Cyclomethicone, Preservative, Fragrance, C.I.16255.\nOd czego by tu zacząć? Marne opakowanie, nie chodzi o kształt, ale o tą naklejkę, która wygląda jak psu z gardła. Trochę wilgoci i w chwilę rozmiękła. Skład - niestety nie ma na stronie dystrybutora, specjalnie przepisałam ten maczek i nawet jest ok, więc nie będę się czepiać.\nPuszysta konsystencja to fakt, ale rosmarowywanie nie idzie jak po maśle. Długo się wchłania, pozostawia dziwny film. Owszem nawilża, ale to chyba jedyna jego zaleta. Nie zauważyłam właściwości ujędrniających, może też dlatego, że szybko się skończyło. Nie żeby było mi szkoda haha.\nNie ujął mnie też zapach - niby ładny, ale trąci myszką. Takie tam kwiatki z Tajlandii, ale tylko na obrazku. Na ciele na szczęście nie pozostaje długo bo bym się czuła jak stara babcia. Cena też wygórowana, a przecież mamy tak dobre polskie masła jak np. Flos-Lek lub Farmona.\nJuż kiedyś wspomniałam, że to masło to feler. Moja koleżanka, która wróciła właśnie z Tajlandii tych maseł nie widziała! Ok, są może tam i produkowane, Tajki się jednak czym innym smarują... Ocena: 2/5\nEtykiety: Masło do ciała, PIELĘGNACJA, Recenzja\nAgusiak747 31 marca 2013 20:09\nWidzę, że opinia podoba do mojej, na temat niebieskiej wersji Plumeria ;) tylko u mnie właśnie zapach się podoba :D\nsauria80 2 kwietnia 2013 22:28\nto chociaż tyle dobrego trafiłaś :)\nKarola 31 marca 2013 20:10\nMyślałam że będzie lepsze i cena spora jakby patrzeć na opakowanie to w takich sprzedają masła w Biedronce za 8zł;p\nM. 31 marca 2013 20:12\n29 zł? Dziękuję, do widzenia ;) znam dużo lepsze za ok 10 zł ;) ostatnio polubiłam te z Green Pharmacy, zwłaszcza różany, polecam :)\nPatrycja 31 marca 2013 20:13\nja mam orchidee i lubię, na ciężkie zimowe czasy była idealna :)\nsauria80 2 kwietnia 2013 22:29\nto ciesz się mała ;)\nkatniewojt 31 marca 2013 20:16\nprzyznaję, że mnie kusiły, ale jednak nie będę ich szukać ;)\nkosodrzewina 31 marca 2013 20:17\nPatrząc na samo opakowanie to bym się skusiła :P\nLena 31 marca 2013 20:23\nA to feler ! Moje masełko z Balei na razi się sprawdza i jest mega wydajne.\nnuneczka1991 31 marca 2013 20:34\nUh, cieszę się, że jednak go nie kupiłam, bo cena rzeczywiście z górnej półki :/\nAneta Starosta 31 marca 2013 20:37\nMasła do ciała uwielbiam.\nNiestety, nie te o owocowych zapachach.\nMarti 31 marca 2013 20:50\na to feler westchnął seler :P\nsauria80 2 kwietnia 2013 22:31\nFreewolna 31 marca 2013 20:55\nSzkoda, że taki bubel, a cena spora jak na masło.\nAnonimowy 31 marca 2013 21:03\nszkoda, że się nie sprawdził, w sumie dość trochę kosztował, ja ostatnio pozbyłam się wszelkich maseł, męczę jeszcze tylko masło BUBEL z bielendy i jako nawilżacza będę stosowała naturalne Masło SHEA, jak poużywam to pewnie zrobię jakąś recenzję :)\nps. zazdroszczę koleżance, że była w Tajlandii, oj zazdroszczę! :)))\nsauria80 2 kwietnia 2013 22:34\no lubię masełko shea, ale ja tyle tego używam, że bym chyba zbankrutowała gdybym miała kupować czyste masełko haha\np.s. ja też jej zazdroszczę ehhh\ntonia 31 marca 2013 21:24\nJeszcze nie poznalam tej firmy i jej kosmetykow, ale juz wiem ze na to maslo mam sie nie kusic;)\nFraise26 (My strawberry fields) 31 marca 2013 21:29\nBuuuuu, a tyle pozytywnych opinii zbierały :/\nMadlen 31 marca 2013 21:32\nOJ a ja myślałąm,że wszystkie ich masełka są boskie, a jak widać nie do końca ;(\nkosmetoholiczka 31 marca 2013 21:43\nBubel, a cena też nie za niska..\nKara Wu 31 marca 2013 22:13\nO, szkoda, że to masło Ci nie podeszło, ale mnie Fennel i tak niesamowicie kusi! szkoda, że nie ma (?) ich stacjonarnie. Na własnej skórze/dosłownie!/ muszę się przekonać o ich marności lub wspaniałości :)\nsauria80 2 kwietnia 2013 22:35\nzdradzę, że peeling też. także wiesz... stacjonarnie kupisz w salonach kosmetycznych :O\nWszystko co mnie zachwyca 31 marca 2013 22:36\nNo to nie żałuję, że nie wiem gdzie szukać produktów tej marki.\nAnna 31 marca 2013 23:53\nJa mam masło Kozie mleko i ... zastanawiałam się czy tylko u mnie wrażenie jest takie niejakie a mogłabym je opisać identycznie jak Ty! Jakieś dziwne rozsmarowywyanie, dziwny gruby choć nietłusty film, jakiś taki lekko mdły zapach ... z tą różnicą, że ja nawet nawilżenia nie czuję!\nsauria80 2 kwietnia 2013 22:36\nto nie jestem jedyna! ba jest nas kilka...\n*Natalia* 1 kwietnia 2013 11:30\nJa mam kilka produktów Fennel ale nadal leżą w zapasach :-)\nMarta 1 kwietnia 2013 11:45\nKupiłabym i dla samego opakowania :P\ni przez takie myślenie zalegają u mnie kiepskie rzeczy :P\nkrOOpka 1 kwietnia 2013 11:53\nNic specjalnego za tyle kaski, nie dzięki :P\nBella 1 kwietnia 2013 14:08\nSzkoda. Ta marka jest mi jeszcze obca :) Chociaż te obrazki na opakowaniach przyciągają wzrok!\nEsy, floresy, fantasmagorie 1 kwietnia 2013 18:26\nczyli lipna ta wiśnia;)\nsauria80 2 kwietnia 2013 22:37\nlipa nie wiśnia hehe\nmartitka 1 kwietnia 2013 19:07\nCena wysoka i skoro tylko nawiązując do Tajlandii...:/\nshoegirl 1 kwietnia 2013 19:20\nAle kolorek to ma pychowaty!:)\nFrance30 1 kwietnia 2013 19:59\nTrochę dużo sobie za niego liczą ;/\nBrain For Sale 1 kwietnia 2013 20:26\nja miałam gefrutowe i też mi nie podeszło :/\nsauria80 2 kwietnia 2013 22:38\njesteś kolejna :O\nRacja Pielęgnacja 1 kwietnia 2013 20:40\nmiałam, plumeria - tragedia. Nie mogę zużyć!\nAnna Maria 1 kwietnia 2013 20:46\nDla mnie skład fatalny. Dwa składniki do zaakceptowania - wosk pszczeli i masło shea - reszta czysta chemia. Where is cherry ja się pytam.\nsauria80 2 kwietnia 2013 22:41\na niby taki krótki, właśnie mnie dziwi dlaczego nie podają na stronie :O\nŚwiat Wery 1 kwietnia 2013 21:07\nte naklejki to chyba w każdym ich kosmetyku takie trefne są, u mnie było to samo. Szkoda, że zapach nie jest ładny, trąci myszką? a fu!\nuff..czyli z moim nosem wszystko w porządku\noj wątpię, aby dał się namówić , powiedział mi połóż tam, ale jak go znam to nawet nie tknie, bo zapomni, bo nie będzie mu się chciało\nsauria80 2 kwietnia 2013 22:40\nno chińskie te naklejki hehe zapach jakiś stęchły ;/\nLina 1 kwietnia 2013 23:58\nza taką cenę to się nie skuszę nigdy :D\nkarminowe.usta 2 kwietnia 2013 00:51\nWidzę, że w przypadku maseł tej marki obietnice producenta nijak się mają do rzeczywistości. Te kosmetyki wypadają bardzo przeciętnie. Zauważyłam, że wiele osób zwraca uwagę na specyficzny, uciążliwy film. Raczej nie zamówię masła Fennel. Jeśli kiedyś wpadnie w moje ręce, chętnie przetestuję, aby wyrobić sobie własną opinię, ale nie zamierzam składać zamówienia na to cudo, skoro za 14 zł dostanę produkty o apetycznym zapachu:)\nsauria80 2 kwietnia 2013 22:43\nno dokładnie, ładny obrazek i słowo Tajlandia to nie wszystko i nie za taką cenę :O\nkirei 2 kwietnia 2013 00:53\nJa lubię te opakowania Fennel, są takie trochę staroświeckie, ale na swój sposób urocze. I po cóż trzymać masło pod prysznicem? o_O\nJa miałam wersję Wild Orchid, nawilżenie było w porządku, zapach przyjemny, ale też trochę denerwowało mnie długie wchłanianie się i to, że zostawiał takie białe smugi, ciężko było go rozsmarować. Myślę, że za tą cenę są lepsze, skład też nie zachwyca.\nsauria80 2 kwietnia 2013 07:42\nprzejęzyczenie, mam jeszcze peeling i ta naklejka też rozmiękła, ale cieszę się, że czytasz, zaraz zmienię ;)\nTheBeautyOfFashion 2 kwietnia 2013 21:06\nNiestety firma się nie popisała:(\nGreg and Mika 2 kwietnia 2013 22:20\nStosowaliśmy produkty Fennel- masło oliwkowe i jogurt o zapachu ciasteczek, przypadły nam do gustu. Szczególnie właśnie masło.\nsauria80 2 kwietnia 2013 22:44\nmam peeling ciasteczkowy, zapach jest mega, ale w kontakcie z wodą takie jakieś błoto i aż mdli :O\nAngel - Kosmetyki bez tajemnic 12 kwietnia 2013 15:22\nno nie :D tajki na pewno się tym nie smarują :) a skład, o dziwo, dość krótki, i nie najgorszy, są gorsze...


Ze słownika Polsko-Kaszubskiego:ładowny | ladowny, pakòwny (sł. Eugenisz Gołąbek)\nWojewództwo pomorskie oferuje szereg różnych możliwości wypoczynku nad wodą. Jedni wolą plażowanie i kąpiele nad morzem, inni z kolei bardziej preferują kameralne klimaty nad okolicznymi jeziorami. Szczególnie polecanym miejscem do wypoczynku nad wodą jest strzeżone kąpielisko nad Jeziorem Granicznym.\nZ pewnością jest to miejsce pełne atrakcji, bezpieczne, zatem Ci co go wybiorą nie będą żałować.\n- w ustronnym miejscu;\n- miejsce godne polecenia dla rodzin z dziećmi;\n- znajduje się tu wypożyczalnia sprzętu wodnego i punkty z małą gastronomią;\nWięcej w tej kategorii: « Kąpielisko nad Jeziorem Dąbrowskim\nKąpielisko gminne w Przywidzu »


Mały Dakar rajd modeli RC na firmowym pikniku\nPo raz pierwszy zamiast klasycznego toru powstał "odcinek specjalny" Małego Dakaru. Prawdziwy rajd terenowy, którego trasa prowadziła przez piaszczyste szlaki Hotelu Nosselia. Była brama startowa, meta i numerowane bramki wyznaczające ścieżkę przejazdu.\nZałogę stanowiła para kierowca i pilot. Ten drugi podpowiadał trasę, mówił kiedy i gdzie skręcić, kiedy prostować i gdzie będzie nawrót. Niektórzy stosowali taktykę - pilot biegł przed modelem, by kierowcy łatwiej było śledzić trasę. Działało. Na mecie zamiana ról, a gdy cały zespół pokonał trasę przekazywał aparaturę kolejnej załodze. Na końcu cała grupa otrzymywał sumaryczny czas przejazdu wszystkich swoich załóg. Wygrał ten team, który najszybciej pokonał odcinek specjalny.\nDla nas była to pierwsza realizacja, gdzie uczestnicy eventu musieli "biegać" za modelem, dodatkowo tworząc prawdziwe rajdowe zespoły kierowca-pilot. Choć formuła nie była nam obca, bowiem sami uczestniczymy w rajdach modeli RC opartyach właśnie na takich "maratonach", to wprowadzić w ten świat debiutantów było sporym wyzwaniem. Ale się udało - czuliśmy się jak na prawdziwych rajdach, a zawodnicy bawili się doskonale szukając sprytnych rozwiązań na wspólną jazdę. Mały Dakar łączył się zabawę, rywalizację, współzawodnictwo i intergację. Polecamy!


Wygrana na początek nowego sezonu. Odra Opole - Lech Poznań 1:3\nDodano sobota, 15.08.2020 r., godz. 22.35\nW meczu 1/32 finału rozgrywek o Fortuna Puchar Polski Lech Poznań pokonał na wyjeździe Odrę Opole i awansował do dalszych gier.\nPierwsze mecze sezonu zawsze są przyczyną pewnej niepewności. Kibice Kolejorza liczyli jednak, że w starciu z pierwszoligowcem ich ulubieńcy zademonstrują formę zbliżoną do tej z końcówki poprzednich rozgrywek.\nDariusz Żuraw posłał do boju dwóch debiutantów: Filipa Bednarka i Mikaela Ishaka. Więcej można powiedzieć o napastniku, bo polski bramkarz nie miał zbyt wiele okazji do zademonstrowania swoich umiejętności.\nTo właśnie Asyryjczyk mógł otworzyć wynik meczu i to już w pierwszej minucie: po dośrodkowaniu Jóźwiaka napastnik uderzył głową, ale piłka trafiła w słupek.\nNa boisku istniał tylko Kolejorz, a Odra mogła jedynie przyglądać się jego poczynaniom. Na bramkę gospodarzy sunęły kolejne ataki, brakowało jednak kropki nad i.\nOkazja do radości przyszła w 14. minucie. Po zagraniu Tiby strzału nie zdołał oddać Ishak, w końcu zrobił to jednak Satka i uderzeniem z 7. metra otworzył wynik.\nChwilę później powinno być 2:0. Lechici wychodzili z kontrą, Ishak nie opanował jednak piłki, ostatecznie wyszło z tego podanie do Jóźwiaka, ten uderzył celnie, ale górą był bramkarz.\nOdra w końcu zaczęła przynajmniej zbliżać się do bramki Kolejorza, goście cały czas mieli jednak mecz pod kontrolą. Czujność była mimo to wskazana, o czym lechici przekonali się w 29. minucie: rywala przed polem karnym faulował Moder, do piłki podszedł Janus i po uderzeniu z rzutu wolnego trafił w słupek.\nOstatecznie pierwsza połowa zakończyła się skromnym prowadzaniem Kolejorza.\nPoczątek drugiej połowy zwiastował niezłe widowisko, w końcu jednak gra przeniosła się na jakiś czas do środka pola, a kolejne - bardzo liczne - zmiany nie wpływały pozytywnie na płynność rywalizacji.\nChoć niewiele na to wskazywało, to w ostatnim kwadransie kibice zobaczyli aż 3 bramki. Najpierw do siatki rywali, po ogromnym zamieszaniu, trafił Satka. Arbiter główny anulował gola ze względu na spalonego, ale po analizie VAR trafienie uznano.\nLosy spotkania były już przesądzone, Odrze trudno było jednak odmówić ambicji. Po jednym z nieudanych ataków opolan z kontrą wyszli poznaniacy, Jóźwiak przytomnie zagrał do Szymczaka, a ten zwiódł rywala, przełożył piłkę na lewą nogę i zdobył gola. Honorowe trafienie Boneckiego nie miało już znaczenia.\nLech zrobił co do niego należało - pewnie pokonał pierwszoligowca, pokazując przy tym momenty naprawdę niezłego futbolu. Teraz pozostaje z optymizmem czekać na ligową inaugurację - w piątek Kolejorz zagra na wyjeździe z Zagłębiem Lubin.\nOdra: Sapielak - Matuszewski, Żemło, Kamiński, Szrek, Janus (Mikinić 60'), Niziołek, Trojak, Bonecki, Gancarczyk (Nowak 73'), Czapliński (Skrzypczak 61').\nRezerwowi: Kuchta, Czajkowski, Mikinić, Kostrzycki, Surzyn, Winiarczyk, Skrzypczak, Sluga, Nowak\nLech: Bednarek - Gumny (Czerwiński 62'), Satka, Crnomarković, Puchacz, Kamiński (Skóraś 62'), Moder, Tiba (Muhar 77'), Jóźwiak, Ramirez (Marchwiński 62'), Ishak (Szymczak 80').\nRezerwowi: Malenica, Muhar, Marchwiński, Skóraś, Szymczak, Niewiadomski, Czerwiński.\nBramki: Boneckii 90' - Satka 14', 76', Szymczak 88'\nKartki: Moder 28' (żółta), Janus 30' (żółta), Marchwiński 66' (żółta),\nKoniec spotkania. Odra Opole - Lech Poznań 1:3\nGol dla Odry! Honorowe trafienie Boneckiego, który strzałem głową wykorzystał dośrodkowanie z prawej strony\nPewna wygrana Lecha na otwarcie sezonu\n3:0! Piękna kontra Lecha, Jóźwiak podał do Szymczaka, ten przełożył piłkę na lewą nogę i ładnym strzałem pokonał bramkarza\nLech w ataku pozycyjnym, goście szanują piłkę i nie podejmują zbędnego ryzyka. To słuszna taktyka\nNiebezpieczny strzał z dystansu na bramkę Lecha, piłka przeleciała tuż nad poprzeczką\nZmiana w Lechu: Szymczak za Ishaka\nLechowi w tym meczu nic już nie może się stać\nA JEDNAK! Bramka dla Lecha zaliczona, mamy 2:0! Pomogła analiza VAR\nZmiana w Lechu: Muhar za Tibę\nPiłka w siatce Odry, strzelcem po zamieszaniu w polu karnym Satka, ale arbiter pokazał spalonego\nProstopadłe podanie do Ishaka, ten poczekał, odegrał do partnera, w końcu Tiba uderzył, ale został zablokowany\nZmiana w Odrze: Nowak za Gancarczyka\nCzas leci i nic nie zwiastuje bramki dla Odry\nŁadna, indywidualna akcja Marchwińskiego, uderzył z 16. metra, ale prosto w bramkarza\nŻółta kartka dla Marchwińskiego\nPrzypomnijmy, że w tym sezonie trenerzy mają do dyspozycji po 5 zmian\nPotrójna zmiana w Lechu: Czerwiński, Skóraś i Marchwiński za Gumnego, Kamińskiego i Ramireza\nZmiana w Odrze: Skrzypczak za Czaplińskiego\nZmiana w Odrze: Mikinić za Janusa\nkombinacyjne rozegranie, w końcu udało się dośrodkować w pole karne, ale lechici nie oddali strzału\nDużo teraz walki w środku pola, żaden z zespołów nie chce odpuścić\nDruga połowa rozpoczęła się w dobrym tempie\nPiłka w bramce Odry, ale arbiter dopatrzył się spalonego\nKoniec pierwszej połowy spotkania. Odra Opole - Lech Poznań 0:1\nNieudane prostopadłe zagranie w kierunku Tiby. piłka w rękach Sapielaka\nPotężne, ale niecelne uderzenie Niziołka z dystansu na bramkę Lecha\nAkcja Lecha, dośrodkowanie z lewej strony w pole karne, ale dobrze ustawiony obrońca wybił piłkę\nZagranie z rzutu wolnego w pole karne Lecha, piłkarze Odry zdołali oddać strzał, ale został zablokowany\nNieudane uderzenie z dystansu w wykonaniu Modera\nNieudane zagranie Gumnego w polu karnym, piłka dla Odry\nKamiński! Po mocnym strzale skrzydłowego piłka minęła bramkę Odry\nŻółtą kartką ukarany Janus\nSzczęście Lecha! Po strzale z rzutu wolnego Janus trafił w słupek\nZagranie w pole karne Lecha, jeden z graczy Odry zdołał oddać strzał, ale nie trafił w bramkę\nAkcja Odry, miejscowym udało się przedostać w okolice pola karnego Lecha i wywalczyć rzut rożny\nDośrodkowanie w pole karne Lecha, główką uderzał Janus, ale nie trafił w bramkę\nNiecelne uderzenie zza pola karnego na bramkę Lecha\nStały fragment nie przyniósł jednak Odrze żadnej korzyści\nW końcu akcja Odry, miejscowi wywalczyli rzut rożny\nOdra nie jest w stanie odpowiedzieć Lechowi, mecz pod dyktando Kolejorza\nPowinno być 2:0! kontra Lecha, zagranie do Ishaka, ten źle przyjął, piłka trafiła jeszcze do Jóźwiaka, który celnie uderzył, jednak golkiper odbił piłkę\nAkcja Lecha, piłka trafiła w okolice 7. metra, tam był Satka, który pewnym strzałem nie dał bramkarzowi szans\nModer! Tylko interwencja bramkarza nie pozwoliła lechicie zdobyć gola\nKombinacyjne rozegranie rzutu rożnego w wykonaniu Lecha, nie udało się jednak zamknąć strzału\nLech cały czas przy piłce, Odra ma niewiele do powiedzenia\nPowinno być 1:0! Jóźwiak świetnie minął na lewej stronie rywala, zagrał pod bramkę, ale Ishak nie zdołał zamknąć akcji. Dobitka Ramireza nieskuteczna\nZagranie Gumnego wzdłuż linii bramkowej, ale żaden z jego kolegów nie zamkną akcji\nWspomniany już Ishak to jeden z dwóch debiutantów w Lechu - drugi to Bednarek\nPróba akcji zaczepnej w wykonaniu Odry, ale gospodarzom nie udało się oddać strzału\nNa trybunach pojawiła się spora grupa fanów z Poznania\nAle blisko! Po strzale głową w wykonaniu Ishaka piłka trafiła w słupek bramki Odry!\nPiłkarze na boisku, czekamy na pierwszy gwizdek\nCzekamy na piłkarzy. Dla obu zespołów to pierwszy mecz w sezonie 2020/21\nLech: Bednarek - Gumny, Satka, Crnomarković, Puchacz, Kamiński, Moder, Pedro Tiba, Jóźwiak, Dani Ramirez, Ishak.\nOdra: Sapielak - Matuszewski, Żemło, Kamiński, Szrek, Janus, Niziołek, Trojak, Bonecki, Gancarczyk, Czapliński.\nZapraszamy do śledzenia relacji z meczu Odra Opole - Lech Poznań. Pierwszy gwizdek o 20:30\n#piłka nożna #lech poznań #puchar polski #live #relacja\nsobota, 15.08.2020 r., godz. 21.25\nUWAGA STASIO ZNÓW OBRAŻA!!! Ameba umysłowa o IQ taboretu\nsobota, 15.08.2020 r., godz. 21.06\nNadal słabo Stasio IP 109.173.156.XXX\nsobota, 15.08.2020 r., godz. 23.17\ntroche zajechani ale szymczak szybko wybil ishakowi z glowy pierwszy sklad\nsobota, 15.08.2020 r., godz. 21.16\nA ty miałeś już skończyć z epoznan na 2 lata spita tłusta macioro tfu\nsobota, 15.08.2020 r., godz. 21.40\nUWAGA UWAGA STASIO SAM DO SIEBIE PISZE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! TUTAJ SA MOZE 3 OSOBY RESZTA WPISOW TO JEDNEGO DEBILA Z OS KOPERNIKA VEL GLOGOWSKA 158\nniedziela, 16.08.2020 r., godz. 01.02\nNiby fajnie ale najbardziej zawiedli liderzy czyli Tiba, Ramirez, Jóźwiak. Kupa niecelnych podań, brak zrozumienia, brak komunikacji. Do 30-40 metra przed br ... więcej >> amką przeciwnika wszystko wyglądało w miarę ok ale tak już była za panowania Bakero ale im bliżej bramki tym gorzej, a to przecież ta sama ekipa, która zachwycała jeszcze 1,5 miesiąca temu. W obronie to nadal jest na zasadzie jak wyjdzie mecz albo zobaczymy co będzie. Ważne zwycięstwo ale jakoś hurrrra optymizmu nie mam, tym bardziej jak odejdzie Jóźwiak.\nsobota, 15.08.2020 r., godz. 21.24\nJuż się schlałeś żubrami widziałem jak dzisiaj w siatce niosłeś ze sklepy spity ryju fioletowy żużlu bezrobotny


Pole powierzchni i całkowitej i objętość stożka | tekst nr 13742\nNumer publikacji: 13742\nPole powierzchni i całkowitej i objętość stożka\nPodstawa programowa – cele kształcenia – wymagania ogólne\n1.Przyswojenie podstawowych pojęć i technik matematycznych w stopniu umożliwiającym rozpoznawanie ich przydatności i wykorzystanie w sytuacjach z życia codziennego, w szczególności:\n6) posługiwanie się klasycznymi własnościami figur płaskich, rozwój wyobraźni przestrzennej.\n1. Zapewnienie każdemu uczniowi warunków do rozwoju zdolności matematycznych na miarę jego możliwości poznawczych.\n3)bryły obrotowe: walce, stożki, kule\n5) stosowanie podstawowych własności figur geometrycznych w sytuacjach praktycznych.\n6) przeprowadzanie nieskomplikowanych rozumowań matematycznych (.....)\nKonspekt lekcji matematyki w klasie III Gimnazjum\nKlasa IIIG data:\nDział programu: Bryły obrotowe\nTemat: Pole powierzchni całkowitej i objętość stożka.(część I)\nA – uczeń wie jak obliczyć pole i objętość stożka\nB – uczeń rozumie wzory na pola powierzchni i objętość stożka\nC – uczeń oblicza pole powierzchni i objętość stożka z wykorzystaniem odpowiednich wzorów\nC – uczeń zamienia jednostki pola i objętości\nD – uczeń rozwiązuje złożone zadania na obliczanie pól powierzchni i objętości stożka osadzone w kontekście praktycznym.\nWdrażanie uczniów do pracy w grupie, w zespole klasowym\nBurza mózgów, ćwiczenia praktyczne, praca z podręcznikiem,\nPraca indywidualna, grupowa, zespołowa\nPodręcznik „Matematyka wokół nas”, przyrządy matematyczne, kreda, model siatki stożka, modele brył obrotowych\n• Kontrola i ocena pracy domowej – nauczyciel w czasie lekcji przejdzie i sprawdzi, czy praca domowa jest odrobiona. Zadaniem uczniów było wykonanie zadania 12 str. 57, oraz zadania 13 str.57.\n• Nauczyciel podaje temat: „Pole powierzchni całkowitej i objętość stożka ”.\n• Praca w grupach dwuosobowych. Nauczyciel nic nie mówiąc uczniom rozdaje modele siatek stożka. Czeka na reakcje uczniów – pyta jak można zrobić bryłę obrotową, jak ją nazwać? W jaki sposób można policzyć pole podstawy, pole boczne, pole powierzchni całkowitej i objętość stożka.\nBurza mózgów – praca zespołu klasowego. Uczniowie z pomocą nauczyciela starają się ustalić bryłę obrotową, którą można z danych pomocy zrobić. Jak można policzyć zadane pojęcia? Ustala jakie znane wzory mogą być potrzebne do rozwiązania zadania.\n• Praca z podręcznikiem - praca indywidualna, zespołowa – uczniowie otwierają podręcznik: „Matematyka wokół nas” i rozwiązują zadania:\nPrzekrój osiowy stożka jest trójkątem równobocznym, którego bok ma długość 8 cm. Oblicz pole powierzchni bocznej stożka.\nRównoramienny trójkąt prostokątny o polu 18 cm² obraca się dookoła jednej z przyprostokątnych. Oblicz pole powierzchni całkowitej otrzymanej bryły\nWysokość stożka stanowi 2/3 średnicy podstawy. Promień podstawy ma długość 6cm. Oblicz pole powierzchni całkowitej tego stożka.\nTworząca stożka ma długość 6 cm i tworzy ze średnicą kąt 60º. Oblicz pole powierzchni całkowitej tego stożka.\nKąt rozwarcia stożka ma miarę 60º, a wysokość stożka jest równa 15 cm. Oblicz pole powierzchni całkowitej stożka.\nPraca domowa (do wyboru dwa zadania z trzech):\nIle razy zwiększy się pole powierzchni stożka, jeśli długość tworzącej zwiększymy trzy razy, a długość promienia podstawy – dwa razy?\nTrójkąt prostokątny o przyprostokątnych a i 3a raz obrócono dookoła boku a, a drugi raz dookoła boku 3a. Oblicz różnicę pól powierzchni bocznych powstałych stożków.\nPowierzchnia boczna stożka po rozwinięciu jest wycinkiem kołowym o kącie środkowym równym 90º i promieniu 12 cm. Oblicz pole powierzchni całkowitej tego stożka.\n• Podsumowanie – Nauczyciel przygotowuje uczniów do pracy w dwuosobowych grupach.\nZadaniem uczniów jest zakodowanie hasła składającego się z pojęć lub wzorów stosowanych na dzisiejszej lekcji w postaci krzyżówki. Krzyżówka ma zawierać nie więcej niż sześć haseł do rozwiązania. Grupa dwuosobowa zgłasza swoją gotowość przez podniesienie ręki. Propozycje uczniów zapisywane są na tablicy i rozwiązywane przez całą klasę wykorzystując poznane definicje, słownictwo dotyczące brył.


Strona główna Szkoła i Wiedza Kurs trenera personalnego Wrocław i kursy językowe Szczecin\nNiezależnie od naszego wieku nigdy nie powinniśmy się zatrzymywać. Wciąż powinniśmy się rozwijać i to wielu dziecinach. Wszystko oczywiście uzależnione jest od naszych umiejętności, czy naszego hobby. Nie zmienia to jednak faktu, że na rynku jest wiele możliwości rozwoju, wiele kursów, na które możemy się zapisać.\nJeśli np. jesteśmy dobrze zbudowani, lubimy ćwiczyć na siłowni lub w klubie fitness, może warto pójść w tym kierunku. Czy myślałeś kiedyś o zrobieniu kursu trenera personalnego? To może być idealne rozwiązanie dla Ciebie. Takie kursy wciąż są organizowane. Wystarczy się rozejrzeć, np. sprawdzić w Internecie. Wpisz frazę „kurs trenera personalnego Wrocław”, aby samemu się przekonać.\nMożemy także pójść w innym kierunku. Na przykład możemy zainwestować w naukę nowego języka obcego. W Twoim mieście z pewnością jest niejedna szkoła języków obcych, która organizuje takie kursy. Sprawdź to w sieci, np. pod hasłem „kursy językowe Szczecin”.\nTeraz nie pozostaje Ci nic innego jak tylko podjąć decyzję.


mi od tego zależy, jak będą reagować na kosmetyki. To, co się sprawdzi na włosach jednego typu, może...zadziałać zupełnie odwrotnie na innych. Jako przykład podam olej kokosowy - często wychwalany na blogach, w kobiecych czasopism\nDodane: 24-08-2015 11:38\nWłosy dzielą się na wysokoporowate, średnioporowate i niskoporowate. To między innymi od tego zależy, jak będą reagować na kosmetyki. To, co się sprawdzi na włosach jednego typu, może...zadziałać zupełnie odwrotnie na innych. Jako przykład podam olej kokosowy - często wychwalany na blogach, w kobiecych czasopismach i przez koleżanki. Bo jest świetny i naprawdę może zdziałać cuda, ale... nie na każdych włosach. Jeśli masz włosy wysokoporowate, to olej kokosowy może je wysuszyć lub po prostu nie zadziała. Jeśli nie wiesz jaki masz typ włosów na głowie, to poszukaj na sprawdzonych włosowych blogach. Warto również po prostu testować - jeśli jakiś kosmetyk nie zadziała, to znaczy że twoje włosy potrzebują innego podejścia do pielęgnacji.\nCan you buy brake discs on Saturday?Programy dla firm. Co musisz o nich wiedzieć?Stomatologia - o implantachCiepło z podczerwieniCzysty samochód - tylko w myjniRadzimy jak dostać dotację na fotowoltaikę taniejTanie pozycjonowanieJak sobie radzić z insektami w domu?Tradycja wysyłania zaproszeńRozprawa o inwerterachKartki i karty zaproszeniowe na weseleZ punktu widzenia prawaPrace budowlane i wykończenioweNaturalne kosmetyki, znaczy zdroweUsługi przewozowe. Taksówki i tak dalej... How to buy a cabin filter and earn? Sądownictwo w PolsceOdzież medyczna - ważna jest higienaOd odszkodowania po rozwód. Po co chodzimy do prawnikaCo warto wiedzieć o energetyce słonecznej?O sprzątaniuEtykiety, poligrafia i inne historieWakacje na południuCzym buduje się domy?Nie dbasz o zdrowie, jeśli nie dbasz o zębyPoligrafia, a marketingNowy trend: Wynajem mebli na imprezyTo może Cię zainteresować. Jak naprawić ekspres do kawy profesjonalnieOgólnie o prawieDobra kawa w praktyce


Zdajesz maturę w 2022 roku i chcesz studiować za granicą? Spotkajmy się 7 października na Dniu Otwartym w Baltic Council! Nasi doradcy edukacyjni będą do Twojej dyspozycji – możesz umówić się na indywidualne spotkanie i poromawiać o aplikacji na studia za granicą w biurze w Warszawie lub umówić się na konsultację online. Przeprowadzimy także ciekawe seminaria o studiach za granicą.\nDzień Otwarty z Baltic Council\n7 października 2021, 13:00–18:00\nNasi doradcy to absolwenci holenderskich, brytyjskich i francuskich uczelni. Zarezerwuj wybraną godzinę konsultacji z doradcą tutaj: Dzień Otwarty w Baltic Council\nOdpowiemy na wszelkie pytania i wątpliwości dotyczące m.in.:\nterminów aplikacji i wymaganych dokumentów,\nstypendiów i pomocy finansowej,\ndarmowych studiów w Europie,\nzakwaterowania i życia studenckiego w akademiku,\nkierunków studiów w języku angielskim.\nProces aplikacji na zagraniczne uczelnie jest długi i skomplikowany, dlatego warto poradzić się kogoś, kto zna ten proces od A do Z. Skorzystaj z naszej wiedzy i doświadczenia – pomogliśmy setkom maturzystów dostać się na studia za granicą!\nSpotkania odbywają się z zachowaniem wszelkich środków ostrożności. Jeśli wolisz – spotkanie może również odbyć się online.


abrachdabrach.pl jest warta $ 8.95 - Wycena-stron.pl to darmowe narzędzie analizy i wyceny stron internetowych.\nabrachdabrach.pl jest warta $ 8.95\nabrachdabrach.pl została zarejestrowana 2 lat 4 miesiecy . Jest to domena posiadająca rozszerzenie .pl. Szacunkowa wartość strony wynosi $ 8.95 i ma możliwość dziennych przychodów w wysokości $ 0.15. Ponieważ nie stwierdzono występowania zagrożeń, dlatego aktualnie abrachdabrach.pl jest bezpieczna.\nUtworz Widgets dla abrachdabrach.pl\nTytuł strony internetowej abrachdabrach.pl\nOferta sprzedaży domeny abrachdabrach.pl (abrachdabrach)\nOpis meta dla abrachdabrach.pl\nSzukasz domeny z zakresu "abrachdabrach"? Zapraszamy na ofertę domeny abrachdabrach.pl. Domena posiada ruch, dzięki czemu gwarantuje zainteresowanie internautów. Obecna cena tej domeny, to 200,00 PLN | Oferta sprzedaży domeny abrachdabrach.pl - giełda domen premium.pl.\nMeta tagi dla abrachdabrach.pl\nDate: Thu, 19 May 2016 12:22:59 GMT\n2015-12-30 2 lat 4 miesiecy 3 tygodni temu\n2015-02-04 3 lat 3 miesiecy 2 tygodni temu\nabrachdabrach.pl A 3600 IP: 188.128.255.251\nabrachdabrach.pl NS 86400 Target: domain.for.sale.at.premium.pl\nabrachdabrach.pl NS 86400 Target: domena.do.kupienia.w.premium.pl\nabrachdabrach.pl SOA 86400 MNAME: ns1.premium.pl\nDOMAIN NAME: abrachdabrach.pl\n/>created: 2015.12.30 14:37:18\nlast modified: 2016.05.17\nrenewal date: 2016.12.30 14:37:18


Urządzenia do obróbki drzewa – traki taśmowe, wielopiły, obrzynarko wielopiły | alfa czujny\nJeżeli chcemy wytworzyć coś oryginalnego z drewna należałoby wyposażyć się w trak. To narzędzie pracy pozwala na cięcie drewna zarówno w pionie, jak oraz w poziomie. Jest to zasługa dwóch równocześnie pracujących pił, jakie tną w obie strony.\nTrak jest wspaniałą opcją dla mniejszych firm, które absorbują się produkcją drewnianych szczegółów budowlanych we własnym aspekcie. Ten rodzaj traku spełnia funkcję zarówno stereotypowej taśmówki, jak i obrzynarki. Obrzynarka z kolei jest stosowana do obustronnego odcinania desek wzdłuż. Ma mieć przyciski sterujące odpowiedzialne za ustawienie pożądanego wymiaru. Tego rodzaju obrabiarkę drewna odnaleźć można w małych zakładach stolarskich, jak i w tartakach.\nJest to wytrzymałe oraz bezawaryjne urządzenie. Do obróbki drzewa też przydaje się wielopiła, jaką wykorzystuje się do wycinania desek oraz listew. Wielopiły niesłychanie nieraz są stosowane w zakładach przemysłowych zajmujących się tą dziedziną. Wymienione urządzenia to wyłącznie jedne z wielu narzędzi stosowanych do obróbki drewna, warto się zaznajomić z tematem bliżej, gdyż jest niezwykle fascynujący.\nWyruszasz na wczasy czy też w podróż firmową do innego miasta bądź


Artelis - Do młodzieży o młodzieży - opowiadanie szkolne - Krzysztof Trybulski - Twórczość, Opowiadania\nOznacza to, że dla każdego dzieciaka, który nie przekroczył osiemnastego roku życia kończy się błogie lenistwo, a zaczyna się prawdziwa udręka. Piętnastolatkowie (a czasem już i szesnastolatkowie)\nTak właśnie określają powrót do szkoły, a jest on tym bardziej trudny do przełknięcia, że oznacza naukę w ostatniej klasie gimnazjalnej.\nTrzeci rok nauki w gimnazjum to bowiem ostatni szczebel tego typu kariery szkolnej, który zadecyduje o tym, jaką ścieżką podąży każdy z tych beztroskich do tej pory małolatów. Większość z nich zdecydowanie spręża siły i przykłada się do przytłaczających momentami obowiązków, bowiem jak to mawiają niektórzy, dla których życie bez maksym byłoby mniej barwne - ciężka praca popłaca. I to nawet wtedy, kiedy kosztować ma kilka kropel potu więcej i kilka rozegranych meczów piłki nożnej na podwórku mniej.\nJest jednak odsetek uczniów, którzy nie są w stanie racjonalnie podejść do ostatniego roku nauki przed zmianą szkoły, bowiem w głowie mają coś zupełnie innego. Niekiedy są to sprawy związane z płcią przeciwną, samochodami, a dla niektórych nauka to po prostu zbędne marnowanie czasu, bo albo ich ojciec ma gruby portfel, albo całą szkolną otoczkę mają z reguły głęboko w czterech literach. Wciąż jednak pozostają jednostki, które dręczą inne problemy i ich znaczenie można określić jako nieco większe, od problemów przeciętnego nastolatka.\n- Podaj do mnie, nie schrzań tego znowu! - krzyknął w stronę Adama jeden z tych krewkich małolatów, którym w głowie było tylko okazywanie siły przed innymi rówieśniikami i prężenie bicepsów dla rozentuzjazmowanych, głupiutkich w istocie blond piękności, a siłowania była miejscem, w którym czuli się zdecydowanie lepiej niż we własnym domu. - Jestem tutaj cymbale, a nie z drugiej strony! Kiedy wreszcie nauczysz się prosto kopać tę piłkę!?\nW tym momencie, kiedy cherlak po raz kolejny wykopał piłkę poza boisko (choć nie zrobił tego specjalnie), małolat podciągnął rękawy i światło dzienne ujrzały jego nieprzeciętnie wymodelowane bicepsy. W porównaniu do Adama był wielki niczym skała, a jego łysa glaca lśniła w świetle wrześniowego słońca, niczym wypolerowana kula do kręgli. Różnica trzydziestu, albo i czterdzsiestu kilogramów, jaka dzieliła młodzieńców, dała znać o sobie w momencie, kiedy rozwścieczony do czerwoności kafar, chwycił Adama za jego chude, wręcz kościste ramiona i zaczął potrząsać jak niewielką kukłą, którą przed chwilą zabrał swojej młodszej siostrze. Wnętrzności Adama zawirowały, a każdy z uczniów, obserwujący tę scenę z bliska miał wrażenie, że chłopak za chwile rozpadnie się na kilka części, które przed całkowitym pogubieniem się na piaszczystej murawie boiska, powstrzyma jedynie ubogi strój do ćwiczeń, składający się z białej koszulki i granatowych, przydługich nieco spodenek.\n- Puść go natychmiast, do jasnej cholery! - z oddali rozległ się dojrzały głos nauczyciela, w którym dostrzec można było nutkę strachu, ale przede wszystkim sporo złości i rozżalenia, bowiem cała sytuacja oderwała go od cieplutkiej kawy, która miała za zadanie nadać mu sił na kolejny dzień użerania się z tym głupimi bachorami, jak nazywał uczniów. - Nie można nawet na chwilę zostawić was samych, bo albo któryś coś sobie złamie, albo wywołujecie awantury. Myślicie, że płacą mi wystarczająco dużo, żeby przeżywać wasze cholerne problemy i zastanawiać się nad tym, skąd wzięły się w tych waszych zakutych łbach, takie braki w myśleniu?\nMimo, że pan Jackiewicz nie był lubiany wśród rzeszy uczniowskiej, bo znany był ze swoich wybuchów złości i braku jakiegokolwiek współczucia dla dzieciaków, to ten zryw okazał się mieć wśród nich bardzo duży posłuch. Zaczerwieniona z nerwów twarz nauczyciela i wytrzeszczone oczy sprawiły, że uczniowie natychmiast zesztywnieli i nawet chętny do kolejnej bitki kafar, odskoczył na kilka kroków od Adama.\n- Panie profesorze... - takie określenie zawsze schlebia każdemu nauczycielowi, mimo, że choćby Jackiewicz ledwie uzyskał licencjat, a jego poziom wiedzy i obycia w nauczycielskim fachu stały na marnym poziomie. - To ten szczur wszystko zaczął! Gdyby nauczył się grać w piłkę to nie byłoby problemu, a w dodatku to ja zawsze muszę być z nim w jednej drużynie. Rzygać mi się...\n- Wiśniewski! Nikt w tym momencie nie pytał cię o zdanie, więc lepiej zamknij jadaczkę, nim znowu powiesz coś idiotycznego. - głos nauczyciela stał się nieco bardziej łaskawy, a mimo to wciąż wywoływał ciarki na plecach kafarowi, który był od niego wyższy o jakieś dwadzieścia centymetrów i zdecydowanie potężniejszy. - Nie każdy musi być wielkim sportowcem, żeby cieszyć się grą, ale do ciebie chyba nigdy to nie dotrze. Zresztą z tego co mi wiadomo, ty też Ronaldinho nie jesteś i raczej, patrząc na twoje zaangażowanie i tryb życia, nigdy nie będziesz. Więc w tym momencie przeproś Adama i zadeklaruj, że odkupisz mu podartą koszulkę.\nTego było za wiele, bo choć głowa kafara przypominała teraz mocno dojrzałego buraka, a temperatura ciała spadła o jakieś dwa stopnie celsjusza, to nie w głowie mu było przepraszać jakiegoś "frajera". Spoglądał na siwiejącą czuprynę nauczyciela, a za chwilę na dziennik ocen, który trzymał w ręku. W tym momencie przypomniał sobie słowa swojej tymczasowej dziewczyny Agaty, którą bardzo kochał, a bynajmniej tak musię zdawało, kiedy dotykał jej krągłych piersi i jędrnego, opalonego na brąz tyłka. Była od niego dwa lata starsza i postawiła mu ultimatum, które miało podtrzymać ich związek, opierający się już i tak tylko na seksie i wypadami na miasto. Postawiła przed nim trudne zadanie - skończyć gimnazjum. Wiedział, że za większy wyskok wywalą go ze szkoły na zbity pysk, a przecież i tak miał już spore kłopoty z niemal całym gronem nauczycielskim.\n- Prze... Przepraszam... - wyrwało się ciche i piskliwe, niczym wypowiedziane przez kilkuletnią dziewczynkę w ciele osiłka. - Poniosło mnie.\n- Brawo, wzruszające, czułe wyznanie. Gratuluję Wiśniewski. - w chłopaku zagotowało się, ale wciąż starał się trzymać nerwy na wodzy. - A teraz mistrzu trochę pobiegasz. Może 5 kółek, pasuje ci? - pięć kółek dla takiego osiłka to nie lada wyzwanie, bowiem oznaczało niemal kilometr biegu, ale nie miał innego wyjścia, jak pogodzić się ze swoim nedznym losem, na jaki niewątpliwie zasłużył. - Z kolei ty Adam, idź do szatni i przebież się, nie ma sensu abyś kontynuował zajęcia w tym poszarpanym stroju.\nTo nie pierwsza tego typu sytuacja dla Adama, który w klasie uchodził za dziwadło i był tym, na którego spadały wszelkie najgorsze zachowania kolegów i koleżanek. Nigdy nie cieszył się wielkim szacunkiem, bo i niczym się nie wyróżniał. Niczym, poza rozwiniętym trądzikiem, bujną rudą czupryną i bladą cerą. Zresztą to chyba za mało powiedziane - jego skóra nie była blada, ale niemal zupełnie blada, a w świetle jarzeniówek wyglądała na siną, więc nie bez powodu ci mniej życzliwi wołali na niego "trup". Podąrzając do szatni, nie myślał już o boiskowym zajściu, bo do tego zdąrzył niemal całkowicie się przyzwyczaić. W końcu wiadro pomyj wylewali na niego wszyscy i już nie raz dostawał po twarzy za coś, czemu kompletnie nie zawinił. Myślał o domu i o tym, co czeka na niego po powrocie ze szkoły. Te myśli wywoływały w nim czarną rozpacz, a łzy cisnęły się do jego oczu i tylko potężny wysiłek chłopaka sprawiał, że nie ciekły mu strumieniem po piegowatym policzku. Myślał o pijanej matce, która znowu zacznie rzucać sie z pięściami na ojca, po jego powrocie z pracy i o jego młodszym o cztery lata bracie, który znowu nie poszedł do szkoły i siedzi w kącie przedpokoju, obgryzając resztki czerstwego chleba, jaki znalazł się w szafce. Zbliżając się w stronę drzwi od chłopięcej szatni, dopadł go potężny strach, nad którym powoli tracił kontrolę i nie mógł zrobić nic, aby zmusić się do powstania z klęczek.\nGdy wszedł do środka, przed oczami ponownie miał swoją zarzyganą matkę, która znowu pod nieobecność ojca urządziła sobie samotną balangę, wyrzucając resztę wypłaty męża w morze wódki. Przypomniał sobie także twarz ojca, przekraczającego próg domu, który w nozdrzach czuł już to, czego najbardziej się obawiał. Alkoholowy odór niemal za każdym razem powalał go na podłogę, a w chwilę potem spoglądał na swojego syna, który zdezorientowany i przestraszony, siedzi w brudnych ciuchach w kącie przedpokoju. Adam zdawał sobie sprawę z tego, że ojciec nigdy nie miał ochoty stawiać dalszych kroków, ale wiedział, że musiał to robić. Był w końcu jedyną osobą, która starała się trzymać dom w ryzach i utrzymywać nadzieję dla obojga swoich dzieci. Chłopak z każdym dniem dostrzegał coraz bardziej mętny wzrok ojca, który po dziesięciu godzinach ciężkiej pracy na budowie miał dość wszystkiego i wszystkich, a dodatkowo w domu czekał na niego wspaniały komitet powitalny w postaci zapitej w trupa żony i potężnego rozgardiaszu panującego w całym mieszkaniu. Adam czasem zastanawiał się, dlaczego ojciec nie odejdzie od matki i nie zabierze jego oraz brata gdzieś daleko od tego syfu. Jednak za każdym razem znała bardzo dobrze odpowiedź i doskonale wiedział, co kieruje ojcem, by wciąż tkwić w tym gównie. Strach...\nChłopięca szatnia nie była dla Adama przychylnym miejscem. Kojarzyła mu się z grupką jego klasowych kolegów, którzy dręczą go i robią sobie z niego niezbyt wyszukane żarty, bawiące ich do rozpuku, a w nim wywołujące poczucie zażenowania i potwornego wstydu. Wszystko co znajdowało się w tej szatni, czyli stare drewniane ławki (których i tak było za mało i tym, który zawsze musiał przebierać się na podłodze był Adam), zabrudzone lustra wiszące nad umywalkami, które lada chwila zdawały się oderwać od ściany i roztrzaskać o podłogę, czy biegnące nad sufitem rury, budziło w nim niepohamowaną odrazę i nienawiść. Był za słaby, żeby mścić się na kolegach i wyładować na nich swoją złość, która piętrzyła się w nim za każdym razem, gdy pomyślał o swoim nedznym życiu. Był za słaby, żeby zrobić cokolwiek ze swoim życiem, ale miał wystarczająco dużo siły, aby kopnąć tę drewnianą ławkę, od której czuł się silniejszy i mniej żałosny, czy aby wyrwać z kontaktu kabel od suszarki i cisnąć nim o obdrapaną ścianę, pomalowaną na wstrętny zgniły żółć, który tylko pogłębiał, i tak już całkiem spore rozczarowanie tym wszystkim co go otacza. Kiedy założył już błękitne dżinsy i sprany czerwony sweter, a także odłożył kabel i suszarkę tam gdzie ich miejsce, poczuł przeraźliwy ból głowy, który sprawił, że nagle zrobiło mu się ciemno przed oczami. Pomyślał w tym momencie o tym, że za chwilę zemdleje, a jego leżące na brudnej podłodze otumanione ciało, znajdą koledzy i stanowić to będzie kolejny powód do kilku niewyszukanych dowcipów. Perspektywa ta, przywróciła go do równowagi i był już w stanie założyć na ramię tornister, z urwanym jednym ramiączkiem i podążyć w stronę drzwi. Czuł się teraz wyjątkowo dobrze, nie odczuwał żadnego bólu, a jego ochota pójścia do domu niespodziewanie zwiększyła się, gdyż poczuł pozytywne wibracje, mające świadczyć o tym, że dzisiejszy dzień wcale nie musi być kolejną katastrofą. Poczuł w sercu ulgę - wiedział, że tym razem nie zobaczy pijanej matki i wszystko będzie tak jak powinno. To nie była już tylko nadzieja, to była pewność i sam Adam był tym niesamowicie zdziwiony.\nKiedy już miał chwycić za klamkę, usłyszał dziwne odgłosy, które dochodziły z pomieszczenia sąsiadującego z chłopięcą szatnią. Wydawało mu się, że to pisk, podobny do tego, jaki wydaje z siebie hamująca nagle ciężarówka, ale okraszony był dodatkowo jakimś płytkim odgłosem, który sprawiał wrażenie uderzania stalową rurą o jakiś mebel. Nie miał wątpliwości, że ten drażniący odgłos dobiega z palarni i choć miał już wybierać się do domu, nie omieszkał sprawdzić co się dzieje. W głębi duszy zdawał sobie sprawę z tego, że może to być kolejny żart jego dręczycieli, który jak zwykle doda czary goryczy do życia chłopaka. Jego aktualny entuuzjazm sprawił jednak, że wyszedł z szatni i skierował się w stronę palarni. Im bliżej był pomieszczenia, tym odgłos stawał się mniej drażniący, ale jeszcze bardziej intensywny.\nGdy otworzył drzwi palarni, jego oczom ukazał się potężny mrok panujący w sali. mimo, że na zewnątrz pogoda była ładna i niemal w całej szkole promienie słoneczne rozświetlały korytarze i klasy, w tym pomieszczeniu było niezwykle ciemno. Spowodowane to było czarnymi roletami, które całkowicie zakrywały dwa duże okna. To był pierwszy raz, kiedy Adam przekroczył jego próg, bowiem było to miejsce przeznaczone przede wszystkim dla nauczycieli, którzy spędzali tu co poniektóre przerwy, oddając się swojemu największemu nałogowi. Nawet teraz czuć było w powietrzu woń nikotyny, która dość mocno drażniła nozdrza Adama. Zapach ten nie kojarzył mu się z niczym dobrym, bowiem jego matka w czasie alkoholowego amoku, zawsze wypala dziesiątki papierosów, a dym zawsze dostaje się do jego pokoju, którego nie odgradzają od reszty mieszkania drzwi. Tym razem jednak, poza znanym mu smrodem, w pomieszczeniu unosił się jeszcze inny zapach, który choć delikatny, docierał bez problemu do Adama. Chłopak nie był w stanie go rozpoznać, ale bardzo kojarzył mu się z wonią padliny, która w letni dzień leży w pobliżu jakiejś większej drogi i swoją aurą odpycha od siebie przechodniów.\nW pewnym momencie dźwięk, który do tej pory zdawał się wyciszać, nagle stał się bardzo głośny i dobiegał ze sporej szafy, która stała przy ścianie naprzeciwko chłopaka. Był to bardzo duży mebel, wykonany z solidnego dębowego drzewa i osamotniony ozdabiał zupełnie pusty pokój, który teraz wywołał w chłopaku lekkie zaniepokojenie. Dźwięk umilkł, a Adam, mimo strachu, postanowił powolnym krokiem skierować się w stronę szafy. Kiedy zbliżył się na odległość około dwóch metrów usłyszał przeraźliwy krzyk, którego początkowo nie potrafił zidentyfikować.\n- Aaaaaaaaa, nieeeeeeeee, nieeeeeeeeeeeee...!!! - przeraźliwy wrzask wydobył się z wnnętrza szafy, a Adam zesztywniał całkowicie. W tym momencie zdał sobie bowiem sprawę z tego, że doskonale zna ten głos, ale nigdy nie słyszał go w tak przerażającej wersji. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie powinien uciec czym prędzej z pomieszczenia i powiedzieć o sytuacji nauczycielowi, ale zdał sobie sprawę, że może to prowadzić do kłopotów i do wyśmiania, czego bardzo się bal. Krzyk wciąż się nasilał, jazgot był nie do wytrzymania, więc Adam postanowił zdobyć się na odwagę i otworzyć szafkę, która teraz wydawała mu się być potężnym potworemm, w którego gębie znajduje się ofiara, którą właśnie przeżuwa.\nJednym delikatnym ruchem pociągnął za klamkę i otworzył jedno skrzydło drzwi. To co zobaczył sprawiło, że jego krew nagle przestała krążyć, a sina twarz chłopaka stała się jeszcze bardziej fioletowa. Drugi płat drzwi sam z potężną siłą rozchylił się, a przed oczami chłopaka stanął jego ojciec zalany krwią i przywiązany za ręce do obu narożników szafy. Jego błędny wzrok przeszywał go na wskroś, a po policzku ciekły mu krwawe łzy. Poszarpane ubranie, zabrudzone sadzą okrywało kompletnie wyniszczone ciało, które całe pokryte było siniakami, krwiakami i potężnymi zranieniami, które odsłaniały wnętrzości. Do szafy przywiązany był za dłonie, na których na darmo szukać było palców. Nogi zwisały bezwładnie, a zza nogawek zaczęły wypełzać oślizgłe węże i paskudne owady, które pałaszowały resztę ciała. Adam stał jak wryty, a całe to zdarzenie spowodowało, że nie udało mu się powstrzymać moczu, który po chwili zalał jego nogi. Przerażenie jakie mu towarzyszyło było nie do opisania, a widok pożeranego przez obrzydliwe stworzenia ojca sprawił, że zwymiotował całe, niewielkie śniadanie, jakie spałaszował na dużej przerwie. Najgorsze było jednak to, że nie mógł nic zrobić. jego kończyny zesztywniały, a cierpienie i przeraźliwy ból ojca sprawił, że Adam miał nadzieję na jego rychłą śmierć. Nic takiego się jednak nie stało, a odgryzione elementy ciała, odradzały się na nowo i piekielny krzyk wydobywający się z rozerwanej krtani ojca, wciąż był tak samo potężny. Adam po chwili odzyskał kontrolę nad własnym ciałem, zatrzasnął drzwi szafy i wybiegł w palarni najszybciej jak się tylko dało.\nBiegł tak przed siebie nie zwarzając na ludzi, których potrącało jego wątłe ciało i na łzy, jakie ciekły z jego oczu. Płakał nie pierwszy raz w tym tygodniu i nie była to dla niego żadna nowość. Tym razem jednak nie wiedział z jakiego powodu płacze, bo w pewnym momencie jego umysł nastawił się na racjonalne myślenie, a Adam otrząsnął się z paniki jaka mu towarzyszyła. Zaczął analizować to co przed chwilą go spotkało i zdał sobie sprawę, że to co widział było zwykłym przywidzeniem. Umysł spłatał mu figla, bo przecież jego ojciec jest teraz w pracy, a jego znalezienie się w szkolnej palarni to kompletny absurd. Zmęczenie to jedyne wytłumaczenie tego, co widział i taką właśnie przyjął wersję. Zbliżając się do domu wciąż jednak był roztrzęsiony i jego wcześniejszy entuzjazm minął bezpowrotnie. Znów bał się powrotu. Perspektywa zobaczenia tego co ogląda zawsze po powrocie ze szkoły była nie do zniesienia. Im bliżej było drzwi wejściowych, tym Adam czuł coraz większy niepokój, a jego żołądek coraz bardziej bolał go z nerwów.\nLista Tagów: szkola, school, opowiadanie\n» O Karolu i jego Aniele Stróżu\n» Ta noc...(część I)\nartelis.pl › Twórczość › Opowiadania › Do młodzieży o młodzieży - opowiadanie szkolne\nSukces afirmacja >>\nPrzyciągnij do siebie taką ... >>\nWszechpotężna tajemna wiedz... >>\n#elzbietawalczakempik #elzbietawalczakebookpoint #powieść #autor #literatura Eden Elżbieta Walczak Fanfick Harry Potter Krzysztof Dmowski Mirosław Mrozek anime anioł ben blog ból człowiek dusza ezoteryka fantastyka fantasy historia hotele jarty kac kobieta książki magia manga marzenia mediolanie miłość mrok opowiadania opowiadania edukacyjne opowiadanie opowiadanie erotyczne pamiętnik pocałunek policja przeznaczenie przyjaźń seks suzi szatan szczęście szkoła transseksualizm uczucia uczucie woda łzy życie


Za ten produkt otrzymasz 102 pkt\nPoducha shaggy to legowisko, które pokocha Twój zwierzak.\nNiezwykła miękkość materiału z jakiego wykonane jest legowisko marki MIMIKO Pets szybko utuli Twojego pupila do snu. Nasze zwierzaki od razu zakochały się w tych przytulnych legowiskach i nie chcą żadnego innego. Dodatkowym atutem jest antypoślizgowy materiał na spodzie legowiska, co sprzyja wszelkim harcom naszych najmilszych. Legowiska dostępne są w pięciu modnych kolorach, dzięki którym nadadzą wyjątkowego charakteru Twoim wnętrzom.\nTkanina Shaggy to wyjątkowy materiał, który charakteryzuje się:\nniezwykłą miękkością i delikatnością\nsprężystością i jest to tkanina odporna na odkształcenia i odgniatanie\nwysoki i miękki włos sprawia, że materiał jest niezwykle puszysty i bardzo przyjemny w dotyku\nWłókno jest antystatyczne i antyalergiczne\nsyntetyczne włókno sprawia, że bardzo łatwo utrzymać go w czystości\nmateriał który jest dosyć odporny na zabrudzenia\npielęgnację możemy ograniczyć do odkurzenia i przetarcia zwilżoną szmatką\nlegowisko można również prać w całości w pralce, zalecamy prać w 30 stopniach C\nUżyte przez nas materiały do produkcji mat węchowych posiadają certyfikat OEKO-TEX. Dzięki badaniom, które przeprowadzane są w laboratoriach na całym świecie wszystkie certyfikowane produkty są wolne od środków wpływających niekorzystnie na zdrowie ludzi i zwierząt (m.in. formaldehydów, pestycydów czy substancji, które mogą być przyczyną wywoływania alergii). Ocenie podlegają również takie czynniki jak zapachy obce czy odporność na pot i ślinę. Etykiety standardu najwyższej jakości Oeko-Tex można zauważyć m.in. na pościelach, kołdrach, poduszkach oraz bieliźnie pościelowej i dziecięce.


Czy lepiej naprawić ekspres do kawy w dzień czy w nocy? - http://swiat-kawy.poznaj.sosnowiec.pl/\nCzy lepiej naprawić ekspres do kawy w dzień czy w nocy? czyli naprawa ekspresów wrocław na. Doświadczeni serwisanci przyjeżdżają do klienta z odpowiednimi narzędziami, diagnozują usterkę i dokonują naprawy na miejscu. Serwis ekspresów oferujący dojazd do klienta jest z pewnością bardzo w\nDodane: 24-08-2020 06:07\n8,8 Internautów Już Wie Jak zostać baristą. A Ty?Serwisowanie ekspresów ciśnieniowych - krótko i na tematParzenie dobrej kawyO ekspresach do kawyJak kupić włoską kawę w sieci - Nowe informacjeCzy można serwisować ekspres do kawy w niedzielę handlową?KawowoZostań baristą w swoim domu!Różne rodzaje kawy do ekspresuZostań baristą w swoim domu!O ekspresachGdzie kupić ekspresCzy są nowe przepisy jak naprawić ekspres do kawy?Chciał Tylko Zaparzyć Włoską Kawę. Popełnił Błąd, Który Kosztował Go ...Te porady jak zaparzyć włoską kawę zaskoczą nawet profesjonalistę!Ekspresowa kawa z ekspresuBaristyczne szkolenia dla każdegoSerwis ekspresówOto Jak Wreszcie Parzyć Wyśmienitą Kawę W 8 DniJak Zaparzyć Włoską Kawę Od RękiParzenie kawy z profesjonalnego ekspresuDobra kawa w praktyceEkspresy do kawyJak naprawić ekspres do kawy Od RękiZiarna kawy to podstawaKilka wskazówek odnośnie naprawy ekspresu do kawyWłoskie ziarna kawyProfesjonalny serwis ekspresówCzy lepiej naprawić ekspres do kawy w dzień czy w nocy?Jaka jest najlepsza kawa do ekspresu