styczeń 1912 – marzec 1945\n10 XII 1912 – urodził się w Krakowie w kamienicy rodzinnej przy ul. Sobieskiego 7, jako syn Augusta Turowicza (1875-1960), sędziego, później radcy prawnego „Ilustrowanego Kuriera Codziennego”, działacza Akcji Katolickiej oraz Klotyldy z domu Turnau (1881-1979). Miał troje starszego rodzeństwa: Andrzeja (1904-1989), profesora matematyki i benedyktyna (imię zakonne Bernard), Juliusza (1906-1995), księdza, profesora liturgiki, oraz Annę (ur. 1909), później Strzelecką. Potem urodziły się jeszcze: Maria (1914-1997), filozof, tłumaczka Ingardena, sekretarka „Tygodnika Powszechnego”, a następnie redaktor w Polskim Wydawnictwie Muzycznym, Olawia (ur. 1916), księgowa, oraz Krystyna (ur. 1920), później Falkowska, sędzia.\n1918–1922 – nauka w szkole ćwiczeń przy Państwowym Seminarium Nauczycielskim Męskim.\n1922–1930 – nauka w III Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego; nauczycielem matematyki jest Leon Chwistek. Turowicz wstępuje do Sodalicji Mariańskiej.\n1927 – debiut w piśmie Sodalicji „Pod Znakiem Maryi”, ukazującym się w Zakopanem.\n1930 – matura; początek studiów na Politechnice Lwowskiej (Wydział Budowy Maszyn). Powie po latach: „Ogromnie fascynowały mnie maszyny, samochody, samoloty”.\n1930–1934 – we Lwowie działa w Akademickiej Sodalicji Mariańskiej oraz Stowarzyszeniu Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie” (z czasem zostanie prezesem lwowskiego „Odrodzenia”); interesuje się filozofią tomistyczną, katolicką nauką społeczną i personalizmem Jacques Maritaina; jako zwolennik uniwersalizmu chrześcijańskiego ostro polemizuje z nacjonalizmem. Na Tygodniach Społecznych „Odrodzenia” w Lublinie poznaje ks. Stefana Wyszyńskiego oraz działaczy „Odrodzenia” z Wilna: Antoniego Gołubiewa i Stanisława Stommę. Jest członkiem, a potem prezesem Związku Awiatycznego Studentów Politechniki Lwowskiej. Współpracuje z lwowskim miesięcznikiem studenckim „Życie Technickie”, niebawem wchodzi w skład jego redakcji. Zaczyna dużo palić.\n1932 – rozpoczyna prenumeratę miesięcznika „Esprit” Emmanuela Mouniera.\n1932–1934 – jest współwydawcą lwowskiego biuletynu „odrodzeniowego” „Dyszel w Głowie”; wkrótce zostaje – pierwszy raz w życiu – redaktorem naczelnym tego pisma (redakcja była 1-2-osobowa).\nStyczeń 1933 – w „Życiu Technickim” publikuje artykuł „Zadania polskiego szybownictwa”; lata trzydzieste – okazjonalny współpracownik pism: „Vox Universitatis” (Warszawa), „Gazeta Kościelna” (Lwów), „Prosto z Mostu” (Warszawa), „Kultura” (Poznań).\nWiosna 1934 – ostre zapalenie płuc wraz z kilkumiesięczną rekonwalescencją uniemożliwia odbycie kursu pilotażu szybowcowego i wpływa na rezygnację ze studiów politechnicznych; Turowicz wraca do Krakowa, do rodzinnego domu przy Sobieskiego. Zapewne w tym roku wyjeżdża po raz pierwszy za granicę – jako reprezentant „Odrodzenia” (do Budapesztu).\n1934–1939 – studia na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego (historia i filozofia), zakończone absolutorium z historii, lecz bez złożenia pracy magisterskiej; w trakcie studiów jest słuchaczem seminarium historyka filozofii ks. prof. Konstantego Michalskiego, ulega wpływowi tomizmu o. Jacka Woronieckiego. Członek krakowskiego Aeroklubu oraz Akademickiego Związku Misyjnego (na kongresie Związku poznaje o. Maksymiliana Kolbe).\n20 października 1935 – po Mszy młodzieży „odrodzeniowej” w Krakowie, w kościele św. Wojciecha, poznaje 19-letnią Annę Gąsiorowską (córkę generała Janusza Gąsiorowskiego oraz Zofii Zawiszanki, pisarki i peowiaczki, dziedziczki majątku Goszyce w Proszowskiem).\n1 grudnia 1935 – jako reprezentant „Odrodzenia” „przeprowadza krytykę współczesnego porządku duchowego” na wieczorze dyskusyjnym „Prądy ideowe młodzieży polskiej”, w sali Kopernika Collegium Novum (wśród pozostałych dyskutantów są m.in. Jan Bielatowicz i Józef Cyrankiewicz).\n15–21 grudnia 1935 – XIV Tydzień Społeczny „Odrodzenia” w Krakowie, współorganizowany przez Turowicza, który wygłasza referat „Technika i praca”.\nGrudzień 1935 – publikuje artykuł „Problemy pracy”, zamieszczony jako „wstępniak” w lubelskim miesięczniku akademickim „Odrodzenie”; Turowicz jest stałym korespondentem tego pisma z Krakowa.\nStyczeń 1936 – zaręczyny z Anną Gąsiorowską. Ogłasza artykuł wstępny „O chrześcijańską kulturę jutra” w wileńskim dwutygodniku „odrodzeniowców” „Pax”; artykuł ukazuje się następnie w Wilnie, w „Bibliotece Pax”, jako 16-stronicowa broszura – pierwsza książka Jerzego Turowicza.\n1936 – bierze udział w kongresie „Pax Romana” w Wiedniu, razem z Antonim Gołubiewem (przedtem, jako reprezentant młodzieży „odrodzeniowej”, był już na takich kongresach m.in. w Pradze, Bratysławie i Paryżu).\n1937 – ponownie zostaje redaktorem naczelnym: tym razem krakowskiego „organu młodych historyków” „Historia”; wydaje jego numer 4., datowany: czerwiec 1937.\nLato 1938 – jako dziennikarz katolickiej prasy studenckiej i działacz „Pax Romana” uczestniczy w zjeździe organizacji młodzieży akademickiej w Luksemburgu; jest jedynym zaproszonym Polakiem.\n26 listopada 1938 – w drewnianej kaplicy św. Otylii w Wilkowie ślub z Anną Gąsiorowską; obiad weselny w Goszycach. Turowicz opuszcza dom rodzinny i wynajmuje z żoną dwupokojowe mieszkanie przy al. Słowackiego 16.\n1 stycznia 1939 – otrzymuje etat redaktorski w krakowskim „Głosie Narodu” – dzienniku o orientacji chadeckiej, kierowanym przez ks. Jana Piwowarczyka. „Redakcja mieściła się wówczas, od niedawna, w ciasnych pokoikach na piętrze budynku przylegającego do kościoła Bożego Miłosierdzia” – napisze po latach.\nLipiec 1939 – po raz trzeci w życiu zostaje redaktorem naczelnym: „Głosu Narodu” (nie jest jednak uwidoczniony w „stopce”).\nLipiec–sierpień 1939 – publikuje w „Głosie Narodu” liczne artykuły, głównie wstępne, o polityce międzynarodowej (czasem podpisywane kryptonimem J.T.); w numerze 186. z 18 VII pisze: „Jeśli się już bić będziemy, to także o to, żeby przyszłe Niemcy powojenne nie były hitlerowskie” („Ideologia i interesy”); w nrze 199. z 21 VII: „Jeśli wojna będzie, to po niej musi nastąpić odbudowa gospodarczej i duchowej jedności Europy” („Po co znowu wojna”).\n23–27 sierpnia 1939 – ostatni (XVIII) Tydzień Społeczny w Lublinie; Turowicz wygłasza referat.\n25 sierpnia 1939 – w nrze 234. „Głosu Narodu” ukazuje się artykuł „Po podpisaniu paktu” – reakcja Turowicza na układ Ribbentrop–Mołotow: jego ostatni przed wojną artykuł wstępny. Pisze: „Zbliżenie sowiecko-niemieckie zagraża niepodległości państw Europy południowo-wschodniej (...) Zawsze byliśmy przekonani o fałszywej grze Sowietów. (...) Nie wiemy, czy prócz tekstu opublikowanego nie istnieją jakieś tajne klauzule.”\n3 września 1939 – ukazuje się ostatni numer „Głosu Narodu”. Nocą z 3 na 4 IX Jerzy i Anna Turowiczowie wędrują pieszo do oddalonych 20 km Goszyc, gdzie będą mieszkać przez cały okres okupacji. Ich mieszkanie przy al. Słowackiego ulega likwidacji; podczas wojennych wizyt w Krakowie Jerzy Turowicz zatrzymuje się u rodziców przy Sobieskiego.\nPoczątek września 1939 – teściowa Turowicza Zofia z Zawiszów wraz z drugim mężem Romualdem Kernem i zięciem wyruszają bryczką, by zaciągnąć się do wojska (Turowicz nie został wcześniej objęty mobilizacją z powodu przebytej choroby płuc, miał kategorię „C”: „nieszkolony, pospolite ruszenie z bronią w ręku”). Wyprawa kończy się w okolicach Zamościa, 17 września: na wiadomość o wkroczeniu Sowietów, wracają do majątku.\n13 marca 1940 – narodziny pierwszego dziecka Turowiczów, Elżbiety (później Jogałłowej); 9 sierpnia 1941 rodzi się druga córka, Joanna (później Piasecka).\nPodczas wojny Jerzy Turowicz wiąże się z „Unią” – konspiracyjną organizacją o profilu chrześcijańsko-demokratycznym, pracuje nad planami przyszłego społeczno-kulturalnego tygodnika katolickiego, wiele czyta, publikuje w prasie podziemnej, m.in. w „Miesięczniku Literackim” i „Kulturze jutra” – organie „Unii”. Współpracuje z podziemnym teatrem Tadeusza Kantora i w 1943 r. bierze udział w przygotowanej przez Kantora inscenizacji „Balladyny”; gra w niej rolę Kirkora (przedstawienia odbywały się w mieszkaniu Ewy Siedleckiej, później Kotulowej, przy ul. Szewskiej). Skupuje w krakowskich antykwariatach książki, a na goszyckim strychu, pod warstwą sieczki izolującej strop od zimna, przechowuje gromadzone w wielkiej liczbie podziemne gazetki.\nW wojennych Goszycach kwitnie życie intelektualne – wieczorami przy lampie naftowej Jerzy Turowicz czyta głośno wiersze, a także np. „Ubu króla” Alfreda Jarry – i konspiracyjne. Ukrywają się partyzanci, Żydzi, australijski skoczek spadochronowy. Romuald Kern „dzięki suwerennej, z lekka ironicznej postawie i znakomitej znajomości niemieckiego jakoś sobie radził z okupantami” – opowiada Anna Turowiczowa. W 1943 r. po rewizji we dworze Kern i Turowicz trafiają do więzienia w Miechowie, wkrótce jednak zostają zwolnieni.\nMajątek przyjmuje kolejne fale uciekinierów. W maju 1940 po otwarciu mostu na Sanie przyjeżdżają ze wschodu krewni Zofii Kernowej, m.in. malarka Lela (Aniela) z Wolskich Pawlikowska z Medyki. Z jej, a także psychologa prof. Stefana Szumana walnym udziałem powstaje „Arka Noego czyli zwierzyńca goszyckiego opisanie na dzień św. Zofii XV maja MCMXLI od krewnych i nie krewnych” – księga żartobliwych wierszyków i obrazków tworzących kronikę goszyckiej codzienności. W „Arce” jest m.in. wiersz Szumana „Świątynia dumania”:\nDobrze tam, cicho – po codziennym gwarze\n– Dym papierosów świat tutaj przysłania,\nLiczni nowi goście przybywają po powstaniu warszawskim, wśród nich w listopadzie 1944 Czesław Miłosz wraz z żoną i teściową, sprowadzony przez Turowicza za pośrednictwem Kazimierza Wyki; w Goszycach powstały wiersze Miłosza „Los”, „Życzenie”, „Skarga dam minionego czasu”. Obraz „Arki ” w ostatnich miesiącach wojny przekazał Jan Józef Szczepański – wówczas partyzant, który znalazł schronienie w goszyckim dworze – w opowiadaniach „Koniec legendy” i „Trzy czerwone róże”.\n17 stycznia 1945 do Goszyc dociera Armia Czerwona; wkrótce Jerzy Turowicz wyrusza do Krakowa, 28 lutego dołącza do niego Anna z córkami. Zatrzymują się najpierw przy ul. Lea w mieszkaniu przebywającego w Londynie poety-lotnika Mieczysława Lisiewicza; wysiedleni stamtąd przez Sowietów, przenoszą się na ul. Lenartowicza 3/10. Turowicz zostaje na krótko asystentem-wolontariuszem przy katedrze historii gospodarczej UJ u prof. Romana Grodeckiego. Pojawia się koncepcja uruchomienia katolickiego tygodnika w oparciu o dawną redakcję „Głosu Narodu”; Turowicz bierze udział w naradach u promotora nowego pisma, Księcia Metropolity Adama Stefana Sapiehy, którego znał już z czasów przedwojennych, a także – wraz z ks. Janem Piwowarczykiem – przygotowuje materiały do pierwszych numerów.\nZ datą 24 marca 1945 ukazuje się pierwszy numer „Tygodnika Powszechnego”, w objętości 4 stron formatu 47/32 cm i w cenie 3 złotych. Wydawcą jest Kuria Xiążęco-Metropolitalna Krakowska, pismo redaguje anonimowy „Komitet”, składający się wówczas z ks. Jana Piwowarczyka, Jerzego Turowicza i (krótko) Konstantego Turowskiego oraz Marii Czapskiej. Adres redakcji: Franciszkańska 3. (Jerzy Turowicz: „Cała redakcja mieściła się wówczas w jednym pokoju sąsiadującym z gabinetem kanclerza kurii, który był naszym wydawcą, administratorem i który trzymał kasę w kieszeni swojej sutanny (...) Ksiądz Piwowarczyk kierował pismem, a ja robiłem korektę, łamałem numery w drukarni, chodziłem do cenzury. (...) Jednocześnie próbowałem gromadzić współpracowników, nawiązywać kontakty z autorami, tworzyć jakiś zespół ludzi, którzy mogliby to pismo kształtować”.)\nNa stronie tytułowej obok błogosławieństwa metropolity krakowskiego ks. Piwowarczyk pisze w artykule „Ku katolickiej Polsce”: „Jeśli jest jaki etyczny sens państwa, to tylko ten, by umożliwiało pełny rozwój ludzkiej osobie”. W numerze znajdują się także teksty Stanisława Kutrzeby, Artura Górskiego, Władysława Konopczyńskiego, Marii Morstin-Górskiej, Jerzego Zagórskiego, Juliusza Osterwy. „Największą może rewelacją podziemnego życia literackiego była poezja Krzysztofa Baczyńskiego” – czytamy w komentarzu pod wierszem poety pt. „Z wiatrem”.\nNa ostatniej stronie zamieszczono „Oświadczenie Wydawnictwa”: „»Tygodnik Powszechny« będzie pismem katolickim. Będzie więc zmierzał do utrwalania katolickiej Prawdy w szerokich kołach naszego społeczeństwa i do wyrażania jej w sprawach społeczno-kulturalnych, które życie bieżące ze sobą niesie. »Tygodnik Powszechny« będzie pismem apolitycznym i bezpartyjnym. Z tego względu wykluczamy z niego zagadnienia aktualno-polityczne oraz walkę stronnictw”.\n8 kwietnia 1945 Jerzy Turowicz ogłasza artykuł programowy pt. „Drogi do Europy” (TP 3/45): „Kończy się wojna. Może nieliczne tygodnie, może już tylko dni dzielą nas od ostatecznej i całkowitej klęski Niemiec. (...) Europa spojrzy za siebie, obejmie jednym spojrzeniem ruiny setek miast i szeroko rozlane morze krwi i cierpienia i zapyta o sens tak straszliwej hekatomby. (...) Europa, Europa. Cóż jest Europa? Czy to pojęcie posiada dziś jakąś jednoznaczną treść? Czy jest jakiś wspólny mianownik, do którego można by sprowadzić tak różnorodne zjawiska kulturowe czy ustrojowe, jak te właśnie, które widzimy dziś na geograficznym obszarze Europy? Czy taki wspólny mianownik istniał przed wybuchem obecnej wojny, w czasie międzywojennego dwudziestolecia? Zdaje się, że nie. Europa jest pojęciem historycznym. Była kiedyś. (...) Trzeba wreszcie przeprowadzić rewizję całej tradycji europejskiej i zbadać, co z niej należy odłożyć do muzeum, a co zachować, rozwijać i kontynuować”.\nNa pierwszej stronie ukazuje się wiersz Gałczyńskiego „Pieśń o żołnierzach z Westerplatte” (TP 4/45).\n29 kwietnia 1945 Turowicz pisze we wstępniaku „Nowe ziemie” (TP 6/45): „Włączenie części ziem zachodnich do Polski nastąpiło niemal od razu po ich zajęciu. Przed całkowitym rozbiciem Niemiec, przed konferencją pokojową i przed formalnym wykreśleniem granic Polski. (...) Polska zajęła ziemie zachodnie, bo ma do nich niezaprzeczalne prawo. A mając to prawo faktycznie, nie musi czekać na jego formalne potwierdzenie”. W tym samym numerze pierwszy tekst Stefana Kisielewskiego pt. „Życie muzyczne Krakowa”.\nW numerze 7/45 na pierwszej stronie komentarz redakcyjny na zakończenie wojny: „Oto w proch pada lucyferyczna pycha, która prawie niebios sięgała. (...) Miejmy nadzieję, że społeczeństwa wrócą do pojęć moralnych i na nich oprą budowę życia międzynarodowego”.\nKs. Piwowarczyk, „Dlaczego własność prywatna?”: „Zasada własności prywatnej była w przeszłości i jest dzisiaj jeszcze atakowana. (...) Instytucja własności prywatnej nie jest kategorią historyczną, która panuje w jednym tylko okresie dziejów ludzkości, by w drugim zrobić miejsce innej. Idzie z ludzkością od początku i pójdzie aż do jej końca. Jej źródło stanowi nie gwałt, ale prawo natury” (TP 10/45).\nW artykule „Sprawa katolicyzmu” Turowicz pisze: „Sięgnięcie do korzeni współczesnego kryzysu europejskiego, odkrywa nam jako najgłębszą i najistotniejszą jego przyczynę tylko to jedno: odejście od chrześcijaństwa” (TP 11/45).\nCena „TP” wzrasta do 5 złotych, a objętość do sześciu stron.\nW numerze 19/45 komentarz redakcyjny na rocznicę Powstania Warszawskiego: „Uczciwość w myśleniu każe rozróżnić dwie strony powstania: polityczną i wojskową. Nie znamy całości politycznych warunków powstania (...) Dlatego sąd należy do czasu zawiesić. Inaczej jest z powstaniem warszawskim jako zbrojnym czynem ludności stolicy (...) Naród, który drożej niż życie, niż szczęśliwość osobistą członków ceni sobie niezależność zewnętrzną i wolność wewnętrzną, wyjdzie zwycięsko ze wszystkich trudności”. Wkrótce Kisielewski w „Porachunkach narodowych” oceni powstanie krytycznie.\nLipiec 1945 – przebywający w Krakowie wiceminister sprawiedliwości Chajn mówi: „Uważamy, że Kościół musi być podporządkowany w hierarchii państwu”. Kilkanaście dni później „TP” (20/45) reaguje komentarzem pt. „Kościół a państwo”: „O »podporządkowaniu« Kościoła państwu (...) nikt dziś nie myśli. Jest bowiem niemożliwe i w praktyce byłoby klęską. (...) Dziś są możliwe tylko dwa rozwiązania problemu, o którym mowa: porozumienie państwa z Kościołem lub rozdział.”\nW numerze 30 z 14 października 1945 w stopce redakcyjnej po raz pierwszy pojawia się informacja: „Redaktor: Jerzy Turowicz”.\nW listopadzie Jerzy Rayski przedstawia „Historię bomby atomowej” (TP 33/45); wcześniej redakcja nie zauważyła zrzucenia bomby na Hiroszimę.\nW styczniu Edmund Osmańczyk rozpoczyna cykl tekstów o „Niemcach w roku 1945”. Stwierdza m.in.: „Nie słabość Rzeszy, lecz siła Polski jest podstawą pokoju polsko-niemieckiego. Każda słabość Niemiec jest zjawiskiem przejściowym. Kto na nią liczy, ten nie czyta historii”.\nHanna Malewska pisze, że Goebbels nie zasiadł wprawdzie na ławie oskarżonych w Norymberdze, „ale straszliwe doświadczenia ostatnich lat powinny wpoić w nas ostrożność w stosunku do wszelkiej propagandy” (TP 9/46). W numerze na rocznicę powstania kościuszkowskiego (12/46) debiutują w „TP” Paweł Jasienica i Stefan Kieniewicz.\nPierwsza rocznica pisma zbiega się z prima aprilisem. Jan Piess pisze w „TP” (13/46) o „TP”: „Chce wrócić do ciemnoty i obskurantyzmu średniowiecza (...) zwalcza postulat oświaty wśród ludu (...) propaguje natomiast powrót do pańszczyzny, kurnych chat, niewolnictwa kobiety”.\n7 kwietnia (TP 14/46) Turowicz krytykuje kampanię propagandową, prowadzoną przez komunistyczne władze pod hasłem „walki z reakcją”. „Rozważania powyższe wywołają prawdopodobnie u naszych przeciwników, według obyczajów niestety dzisiaj rozpowszechnionych, burzę wymyślań; posypią się na nas oskarżenia o... reakcyjność. Wymyślań tych i oskarżeń się nie boimy, przywykliśmy do nich zresztą. (...) Natomiast uczciwą dyskusję z naszymi tezami powitamy i podejmiemy bardzo chętnie. Być może, że się mylimy. Dowiedzcie”.\nPisząc o zorganizowanym przez władze „referendum” (w sprawie zachowania Senatu, ustroju gospodarczego i Ziem Zachodnich), redakcja przypomina: „każdy katolik spełniając swój obowiązek obywatelski winien głosować z pełnym poczuciem odpowiedzialności i zgodnie ze swoim katolickim sumieniem” (TP 26/46).\nW czerwcu ukazuje się pierwszy numer miesięcznika „Znak”, redagowanego najpierw przez Jerzego Radkowskiego, a od drugiego numeru przez Malewską i Stommę. W nrze 1 m. in. artykuł Turowicza „W stronę uspołecznienia”.\nW specjalnym oświadczeniu w numerze z 21 lipca redakcja „TP” potępia pogrom kielecki na Żydach, który w numerze następnym nazwany zostanie „nieobliczalną klęską moralną”.\nKs. Piwowarczyk pisze o wyroku norymberskim (TP 41/46). Stanisław Lem debiutuje opowiadaniem „Obcy” (43/46). Pismo ma już 12 stron.\nAntoni Gołubiew o powieści Stefana Kisielewskiego „Sprzysiężenie”: „Kisielewski odciął się programowo od dwu źródeł wartości: od Boga i od natury (...) poświęca sprawom seksualnym wiele stron swej powieści, a jego opisy przygód Zygmunta, perwersyjnych pieszczot z Tamarą, obrzydliwego włóczenia się od jednego domu publicznego do drugiego robią wrażenie wyjątkowo przykre” (TP 2/47).\nW artykule „Wierność wobec Kościoła” ks. Piwowarczyk zauważa: „Obowiązki katolików nie ograniczają się do biernego odbierania rozkazów hierarchii. Ostatni Papieże podjęli stare hasło – praw dla ludzi świeckich w Kościele. Nie kler stanowi Kościół. Stanowią go razem z nimi wierni” (TP 4/47).\nW lutym Jan Józef Szczepański publikuje okupacyjne opowiadanie „Buty” – o rozstrzelaniu przez oddział AK „własowców”, którzy przeszli na stronę partyzantów (TP 6/47). Reakcją są protesty czytelników. Jerzy Turowicz odpowiada: „Szczepański z dużą odwagą i wnikliwością analizuje ciężkie schorzenie moralne, które w sposób nieunikniony niosła ze sobą wojna, plastycznie przedstawia stan »zarażenia śmiercią«. (...) Zastanawialiśmy się w redakcji dość długo, czy opowiadanie wydrukować. Spodziewaliśmy się takiej właśnie reakcji części czytelników, (...) świadczy ona o istnieniu jakiegoś fałszu w dość powszechnej postawie wobec wielu bolesnych zagadnień” (TP 10/47).\n25 kwietnia przychodzi na świat trzecia córka Turowiczów – Magdalena (później Smoczyńska).\nKisiel o piciu: „Wszyscy piją spirytus, końskie dawki, piją panie i panowie, młodzi i dorośli, biedni i bogaci. Piją, aby jak najszybciej pogrążyć się w noc i śnić sny, o tyle nudniejsze od smaku prawdziwego życia. (...) Wierzcie mi, znam alkohol; pijcie sobie czasem, ale nie upijajcie się, nie róbcie z tego misterium. (...) Okupacja okupacją, wojna wojną, lecz dziś umiejmy powiedzieć sobie: dosyć!”\nW rubryce „Wśród czasopism”: „Nakładem Instytutu Literackiego w Rzymie ukazał się pod redakcją Jerzego Giedroycia i Gustawa Herling-Grudzińskiego nr 1 kwartalnika »Kultura«”. W rubryce ogłoszeń: „Sprzedam 60%-owy udział w przedwojennym dobrze zaprowadzonym przedsiębiorstwie rolniczo-handlowym”.\nJerzy Turowicz pisze o zorganizowanej przez władze tzw. „akcji oszczędzania papieru”, skutkiem której zmniejsza się objętość „TP”. Widzi w tym „wyraźne pokrzywdzenie »Tygodnika«, tym dziwniejsze, że nie dotyka ono innych pism” (30/47).\nStanisław Stomma w tekście „Problem Oświęcimia”: „W Oświęcimiu jest wiele do zobaczenia i, przede wszystkim, wiele jeszcze do ocalenia. Dlatego istnieje ważny i pilny problem ratowania oświęcimskich miejsc martyrologii. (...) Czas jest najwyższy, bo zuchwalstwo szabrownicze przebrało tu już wszelką miarę. Na terenach »dołów śmierci« Niemcy palili ludzi w ubraniu, stąd popioły zawierają pewne ilości złota i kosztowności, które wymordowani mieli zaszyte w odzieniu. Inicjatywa szabrownicza zorganizowała tu całą kopalnię złota. Widzi się szereg »bieda-szybów«, gdzie pojedynczy szabrownicy dokonywali poszukiwań, a nieco dalej wielkie instalacje techniczne całych przedsiębiorstw eksploatacyjnych. Nie żałowano nawet nakładu kosztów. Zbudowany został rurociąg, doprowadzający wodę dla przepłukiwania popiołów”.\nJerzy Turowicz o problemie „Kultura i plan” pisze: „Nie jest zadaniem państwa tworzenie nowej kultury (...) zadaniem państwa według koncepcji personalistycznej jest stworzenie możliwie najlepszych warunków dla rozwoju kultury” (TP 46/47).\nW setną rocznicę ukazania się „Manifestu Komunistycznego” ks. Jan Piwowarczyk pyta: „Czy stoimy wobec zwycięstwa marksizmu w świecie, jak grzmią prorocy pewnych kół? Sądzę, że – nie (...). Bo Historia nie jest sylogizmem ani działaniem matematycznym. Jest życiem, a na życie składają się decyzje woli ludzkiej, która jest wolna” (TP 10/48).\nJan Józef Szczepański zaczyna publikować recenzje filmowe; pierwsza omawia film „Ostatni etap” Wandy Jakubowskiej (nr 18/1948).\n„Izraelowi, bratu starszemu... braterstwo” – deklaruje za Mickiewiczem Jerzy Zawieyski po powstaniu Państwa Izrael (TP 25/48).\nWe wrześniu tekstem o duszpasterzach polskich działających w III Rzeszy i powojennych Niemczech debiutuje w „TP” ks. Andrzej Bardecki, późniejszy wieloletni (do roku 1990) asystent kościelny „Tygodnika”.\nOświadczenie redakcji: „W związku z pochodzącymi z zagranicznych źródeł (radio, prasa) wiadomościami na temat zamknięcia »TP« i aresztowania jego współpracowników donosimy, że informacje dotyczące »TP« są fałszywe. »TP« nie jest ani nie był zamknięty, a wszyscy członkowie jego redakcji, wraz z wymienionymi imiennie ks. Janem Piwowarczykiem, Pawłem Jasienicą i Stefanem Kisielewskim przebywają na wolności”. Ukazuje się ono po zamknięciu „Tygodnika Warszawskiego” i aresztowaniu jego redaktorów (TP 39/48).\nW „TP” prezentacja kultury rosyjskiej: utwory Gorkiego, Błoka, Aleksandra Twardowskiego. Czesław Zgorzelski ogłasza tekst pt. „Wśród »przyjaciół Moskali«” (44/48).\nW tekście „Kultura i polityka” (TP 3/49) Turowicz pisze: „Konsekwencją ustroju, w którym żyjemy w Polsce, jest upolitycznienie całego życia. (...) Natomiast – powtarzamy – nie należy do polityki treść kultury. (...) Jest naszym zadaniem powtarzać choćby do znudzenia, że polityka nie jest najważniejszą stroną ludzkiej rzeczywistości, że nie jest ona celem sama dla siebie, że jej celem jest właśnie kultura”.\nW „TP” debiutuje Leopold Tyrmand (6/49).\n„Nie pojechałem na Zjazd Literatów do Szczecina, bo nie lubię gadać do lampy” – wyznaje Kisiel. Zjazd relacjonował Turowicz: „Atak ze strony lewicy jest tym razem dużo ostrzejszy (...) Pisarze katoliccy nie mogą przyjąć postulatu realizmu socjalistycznego” (TP 7/49).\nW „TP” debiutuje ksiądz Karol Wojtyła; w artykule „Mission de France” pisze o francuskim katolicyzmie i „księżach-robotnikach” (nr 9 z 6 marca 1949).\nPodpisana inicjałami J.G. recenzja z powieści Jana Wilczka „Nr 16 produkuje” – debiut Józefy Golmont (Hennelowej) (TP 2/50).\nTurowicz w nocie „»Anno Santo« i polityka” polemizuje z redakcją „Kuriera Codziennego”, który ogłoszony przez Piusa XII Rok Święty 1950 określa mianem roku „wzmożonej działalności politycznej Watykanu”. „Oczywiście, że taki rok, dobrze przez katolików przeżyty, oznacza niewątpliwy rozrost wewnętrzny i zwiększenie dynamiki Kościoła, oczywiście, że cele do których Kościół dąży na ziemi, to nie tylko zbawienie dusz, ale także i ciągłe budowanie królestwa bożego na ziemi, a więc przekształcanie także i życia zbiorowego, by było zgodne z normami moralnymi (...). Ale to wszystko to jeszcze nie działalność polityczna. Wszak Kościół ma dużo potężniejsze środki działania niż polityka”.\nWypowiedź Turowicza na temat antyaborcyjnej i prorodzinnej publicystyki Walentego Majdańskiego. „Zasadnicze cele, którym Majdański poświęcił bez reszty swą działalność publicystyczną, są niewątpliwie słuszne”. Niestety swoje wywody przybiera on „w formę brutalną, drastyczną i agresywną”, a „w obronie zdrowia moralnego rodziny proponuje niejednokrotnie stosowanie środków totalistycznych i policyjnych, niezgodnych z szacunkiem dla ludzkiej osoby, wysuwa projekty nierealne i absurdalne. (...) można o tych sprawach, o które walczy Majdański, pisać w sposób przekonujący dla wszystkich katolików. I nie trzeba bynajmniej dlatego rezygnować z absolutnej i nieugiętej bezkompromisowości wobec zła. Trzeba tylko bardziej realistycznie i z większą miłością patrzeć na ludzką rzeczywistość, trzeba, by idea, o którą się walczy, nie zasłaniała żywego człowieka i tragicznej nieraz komplikacji jego życia, której nie można na ślepo rozcinać; trzeba chrześcijaństwo interpretować bardziej humanistycznie” (TP 3/50).\nPięciolecie „Tygodnika” Kisiel podsumowuje wierszykiem: „Jest Szczepański i Chrzanowski / Lem, Hussarski i Twardowski / Poetów zastęp niemały / I Turowicz zbaraniały / jeszcze Gawlik jest niebożę / I Sadkowski w złym humorze / Fura ludzi, stwierdzić miło, / o których się wam nie śniło” (TP 13/50). Na pierwszej stronie artykuł Turowicza „Nihilizm, kultura i katolicyzm”: „Wobec zjawisk duchowo obcych chrześcijaństwu, może zagrażających mu, katolicy mają często pokusę odrzucenia ich w całości. Pokusa ta ma znów swe źródło w – może nieświadomym – »nihilizmie« kulturalnym. Stanowisko obiektywne jest słuszniejsze i skuteczniejsze. Obiektywizm rozładowuje niebezpieczeństwo, neutralizuje je. Weźmy jakiś przykład: teoria Freuda. Freudowska interpretacja człowieka jest niewątpliwie dla katolika nie do przyjęcia, a dla katolickiego światopoglądu niebezpieczna. Stąd też pierwsza pokusa – odrzucić freudyzm w całości. Ale potem przychodzi reakcja spokojniejsza, obiektywna: analiza wykazuje, że freudyzm – teoria genialna – zawiera jednak część prawdy, że podświadomość istotnie odgrywa w życiu ludzkim większą rolę niż się to przed Freudem wydawało. Gdy się wykaże, co w teorii Freuda jest prawdziwe, a co fałszywe, niebezpieczeństwo zostaje rozładowane, a freudyzm z wroga staje się w pewnym sensie sprzymierzeńcem, bo zwiększa prawdziwą wiedzę o człowieku. Na tym obiektywizmie opiera się uniwersalizm chrześcijaństwa. Katolik uważa, że wszystko w dorobku ludzkim – w nauce czy sztuce – co prawdziwe, jest jego, da się uzgodnić z katolickim światopoglądem, da się włączyć do jednej wielkiej syntezy. Dlatego właśnie stojąc wobec niewątpliwego rozkładu tak zwanej cywilizacji zachodniej i nie czując się bynajmniej związanym z nią w jakiś konieczny sposób, katolicyzm, kierując się (...) – powiedzmy przenośnie – swego rodzaju »miłością bliźniego« w stosunku do idei i prądów, do zjawisk kultury, wydobywa z nich, oczyszcza i przyswaja sobie wszystko to, co jest jakoś prawdziwe i wielkie, czy to będzie egzystencjalizm lub surrealizm, muzyka jazzowa czy powieść Tomasza Manna”. Tadeusz Żychiewicz debiutuje głosem w dyskusji o sztuce religijnej.\n„Tygodnik” drukuje fragmenty pamiętnika duchowego Karola Ludwika Konińskiego (zaznaczając, iż zawiera on „szereg sformułowań z punktu widzenia katolickiej doktryny błędnych”) oraz cykl artykułów poświęconych teorii ewolucji.\nKomunikat Episkopatu Polski w sprawie porozumienia między Kościołem a Państwem. Jerzy Turowicz komentuje: „Porozumienie nie zwalnia (...) katolików od myślenia i działania we wszelkich dziedzinach życia zgodnie z wytycznymi, jakie zawiera ich religia; od troski o katolickie kryteria moralne w postępowaniu jednostkowym i społecznym; od pracy nad katolickim wzorem kultury; od wkładu katolickich koncepcji w sprawy socjalne i ekonomiczne” (TP 23/50).\nNa pierwszej stronie „Pieśń o blasku wody” Andrzeja Jawienia – czyli ks. Karola Wojtyły (TP 19/50).\nEsejem poświęconym Grahamowi Greene’owi debiutuje w „TP” Zygmunt Kubiak (32/50).\n„Marksistami ani socjalistami nie jesteśmy. Widzimy w socjalizmie wiele stron dodatnich. Niemniej ideał socjalistyczny nie jest naszym ideałem. Dlatego nie możemy i nie powinniśmy przyjmować na siebie odpowiedzialności za realizację tego ideału w Polsce i świecie” – piszą Stomma i Turowicz w artykule „Katolicy w Polsce Ludowej”.\nWierszem bez tytułu [Palce wrzeciona dźwięków] dedykowanym Jerzemu Zawieyskiemu debiutuje w „TP” Zbigniew Herbert (51-52/50).\n„Tygodnik” prezentuje sylwetkę Tomasza Mertona (TP 16/51). Wacław Rola (Wacław Sadkowski) analizuje „Węgiel”, socrealistyczną powieść Ścibora-Rylskiego (TP 17/51). Roman Ingarden wspomina Witkacego (TP 20/51).\nPo śmierci Tadeusza Borowskiego J.T. (czyli Turowicz) pisze: „Był naszym zdecydowanym przeciwnikiem ideowym, mimo to żegnamy go dziś z żalem, nie tylko jako świetnego pisarza, którego śmierć stanowi niepowetowaną stratę dla polskiej kultury, ale i jako człowieka, który z całą pasją i gwałtownością swego temperamentu szukał prawdy i walczył o sprawy ludzkie, wierząc że ta właśnie walka uniemożliwi powrót czasów pogardy” (TP 28/51).\n„Pisaliśmy o tym, że w sprawach tak zasadniczych jak kultura i wychowanie, koncepcje katolików są bardzo odmienne od realizowanych dziś w Polsce koncepcji socjalistycznych. Tym bardziej jednak podkreślić trzeba, że jeśli chodzi o rozbudowę kraju, o zmianę jego struktury gospodarczej (...) – tego konfliktu nie ma” – deklaruje Redaktor Naczelny w tekście „7 lat odbudowy” (TP 29/51).\nZmarł kard. Adam Stefan Sapieha. „Odszedł po nagrodę do Pana, Któremu wiernie służył. Zostanie, bo przemija postać człowieka, ale nie przemijają Jego czyny” – pisze ks. Piwowarczyk (TP 30/51). Numer 46. w całości poświęcony będzie Księciu Metropolicie.\nJ.T. (Turowicz) o architekturze sakralnej: „Techniczna funkcjonalność architektury, zespolona jak najściślej z funkcjonalnością liturgiczną budynku kościelnego, daje doskonałe rezultaty plastyczne, artystyczne i przez to przyczynia się do jak najpełniejszej służby Bożej. Boć kościół budowany przez ludzi dzisiejszych, dla użytku ludzi dzisiejszych i jutrzejszych, winien wyrażać epokę dzisiejszą, winien być wyrazem tego, co jest najlepsze w owej epoce, tak w dziedzinie techniki, jak i sztuki” (TP 38/51).\n„Od Ziemi Lubuskiej po Nysę” – rozmowa Turowicza z Prymasem Stefanem Wyszyńskim (TP 50/51).\nStanisław Stomma i Jerzy Turowicz: „Zagadnienie katolicyzm – komunizm mało nastręcza okazji do optymizmu. Ale znowuż wystrzegać się należy fatalizmu i to fatalizmu negatywnego w patrzeniu na stające się procesy historyczne. Mówi się o »chrzczeniu komunizmu« rozumiejąc przez to połączenie socjalistycznego programu społecznego z moralnością i metafizyką chrześcijańską. Koncepcję taką marksiści odrzucają z oburzeniem. My jej natomiast nie odrzucamy, ale nie możemy sobie konstelacji takiej wyobrazić inaczej, jak tylko produkt długoletniej ewolucji, trwającej co najmniej lat dziesiątki”. I dalej: „Wolność Kościoła to nie tylko swoboda odprawiania nabożeństw w murach świątyń, ale to także – swoboda nieskrępowanej działalności nauczycielskiej. Chodzi o swobodę tworzenia kultury chrześcijańskiej, czyli kształtowania człowieka i jego stylu życia w myśl ideału chrześcijańskiego” (TP 5/52).\nProjekt nowej Konstytucji PRL. W komentarzu redakcja wyraża nadzieję „na możliwość pozytywnego ułożenia modus vivendi między Kościołem i państwem w krajach demokracji ludowej”. Fragment projektu: „Nadużywanie wolności słowa i wyznania dla celów godzących w interesy Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej jest karane” (TP 11/51).\nNumer w całości poświęcony Tatrom i Podhalu. Szalejąca cenzura sprawia, że od dłuższego czasu pojawiają się w „TP” teksty nieoczekiwane. Szczepański pisze o żubrach na Turbaczu, a zamiast dyskusji o Kościele czy polityce rozpoczyna się „Dyskusja o turystyce” (TP 13/52).\n„Nic, co polskie, nie jest nam obojętne” – to tytuł redakcyjnego oświadczenia na temat nadchodzących wyborów, bieżącej sytuacji politycznej i postawy wobec niej katolików (TP 38/52).\n„Chrześcijaństwo dla wielu ludzi – pisze Jerzy Turowicz w szkicu „Uwagi o miłości bliźniego” – staje się pustą formą, przyzwyczajeniem, tradycją, zaciera się jego żywa treść, chrześcijanie zapominają, co stanowi istotę chrześcijaństwa, co to znaczy, że się jest chrześcijaninem. Tej właśnie dechrystianizacji objawem są częste dziś nieporozumienia na temat pojęcia miłości bliźniego. A wszak pojęcie to jest korzeniem, istotą chrześcijaństwa. W związanych ze sobą nakazach miłości Boga i miłości bliźniego streszcza się cała Ewangelia. Święty Augustyn mówi »kochaj i rób co chcesz«. Wystarczy, żeby człowiek kochał, ale trzeba, by kochał naprawdę, by wiedział, co to znaczy kochać i by wiedział, co ma być przedmiotem tej miłości” (TP 39/52).\nRozważania ks. Wojtyły o „Instynkcie, miłości, małżeństwie”, inspirowane lekturą Maxa Schelera. W numerze również poemat Andrzeja Jawienia „Myśl jest przestrzenią dziwną” (TP 42/52).\nZ oświadczenia Episkopatu: „Jak doniosła Polska Agencja Prasowa, zostały ujawnione w kurii krakowskiej wykroczenia przeciwko obowiązującym przepisom walutowym, i toczy się śledztwo o udział niektórych pracowników kurii w działalności wrogiej interesom Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej” (nr 51-52/52).\nPomiędzy numerami czwartym i piątym trzytygodniowa przerwa, podczas której negocjowano z władzami kształt redakcyjnego oświadczenia „Po procesie krakowskim” (nr 5): „W toku niedawnego procesu krakowskiego zostało ujawnione, że niektórzy duchowni diecezji krakowskiej brali udział w antypaństwowej działalności konspiracyjnej, a także współpracowali z wrogimi dla interesów polskich ośrodkami wywiadu amerykańskiego. Ujawniono też przestępstwa walutowe w Kurii krakowskiej. (...) Wymienione wyżej działania przestępcze szkodliwe dla interesów państwa, wyrządziły też niezmierne szkody Kościołowi”.\nW numerze 8 rozważania Zofii Starowieyskiej-Morstinowej nad Bożą Opatrznością, a także m.in. wiersz Herberta „Arijon”. Następny numer już się nie ukazuje; 5 marca umiera Stalin i rozpoczyna się najdłuższa przerwa w historii pisma, spowodowana odmową publikacji redakcyjnego nekrologu dyktatora. Kolejne numery, w tym wielkanocny, zawierający wywiad z Prymasem, wracają z cenzury skreślone w całości. Podczas trwających kilka tygodni negocjacji władze wysuwają żądanie usunięcia z redakcji Turowicza i Stommy, grożąc przy tym „drastycznymi środkami”. W końcu czerwca Antoni Gołubiew wraca z ostatniej rozmowy z sekretarzem KC Franciszkiem Mazurem ze słowami: „Rozbiłem »Tygodnik Powszechny«”.\n30 VI 1953 lokal redakcyjny przy ul. Wiślnej 12 zostaje zamknięty i opieczętowany. Wcześniej członkom redakcji pozwolono zabrać swoje rzeczy. „Ten dzień utonął w pamięci – pisze Jacek Żakowski. – Jedyna, która go sobie przypomina, Józefa Hennelowa, pamięta tylko Turowicza, do ostatniej chwili nerwowo myszkującego po półkach i ogromny wysiłek, żeby do końca trzymać fason...” Redaktorzy „Tygodnika” dostali pensje za kilka miesięcy z góry. Jak wspominał Turowicz, „Episkopat przyznał wówczas pewną kwotę na pokrycie deficytu pisma”.\nW lipcu 1953 ukazuje się pierwszy numer „Tygodnika Powszechnego” wydawanego przez PAX i firmowanego przez zupełnie nową redakcję, która zachowała winietę, szatę graficzną i ciągłość numeracji poprzedniego pisma.\nCzłonkowie dotychczasowej redakcji szukają pracy. Dla wielu z nich (zwłaszcza dla Naczelnego, uznanego przez władze za jednego z głównych „winowajców” konfliktu wokół „Tygodnika”) okazuje się to zajęcie beznadziejne. W przypadku Turowicza nawet objęcie przezeń funkcji redaktora technicznego w Ossolineum wymaga zgody najwyższych władz politycznych, które tej zgody, pomimo życzliwości kierownika Wydziału Kultury KC Stefana Żółkiewskiego, nie udzielają. „Turowicz szlifuje bruki” – pisał Leopold Tyrmand. On sam nie widział tego aż tak dramatycznie: „Żyliśmy skromnie, chociaż głodniśmy nie byli. (...) Korzystałem z tego czasu dla pracy intelektualnej”. Głównym źródłem utrzymania Redaktora stają się rozmaite subwencje, przekazywane za pośrednictwem ks. Andrzeja Bardeckiego (zobowiązanego do dyskrecji!) przez duchownych, m.in. bpa Klepacza, ks. Ferdynanda Machaya, ks. Jana Popiela i ks. Karola Wojtyłę. Ten ostatni, wspomina ks. Bardecki, „co miesiąc przynosił w kopercie 300-400 zł. Była to może jedna trzecia albo jedna czwarta jego pensji”.\nW roku 1955 pomału zaczyna się „odwilż”. Polskie Wydawnictwo Muzyczne zleca Turowiczowi tłumaczenie z francuskiego „Listów o muzyce” Michała Ogińskiego (choć przekład firmuje kto inny), później Ars Christiana proponuje mu opracowanie bibliografii powojennych wydawnictw katolickich.\nW maju 1956 przestaje się ukazywać PAX-owska edycja „Tygodnika”. Redakcja kieruje list do premiera Józefa Cyrankiewicza, postulując zwrot pisma i deklarując poparcie dla przemian zachodzących w Polsce. List pozostaje bez odpowiedzi. We wrześniu dochodzi do spotkania (Turowicz, Gołubiew, Stomma, Kisielewski i Woźniakowski) z Bolesławem Piaseckim. Szef PAX-u proponuje „starej” redakcji wznowienie „Tygodnika” pod jego polityczną kuratelą; Jacek Woźniakowski zrywa spotkanie.\n21 października pierwszym sekretarzem partii zostaje Władysław Gomułka. Następnego dnia w salonie Zofii Starowieyskiej-Morstinowej podpisano oświadczenie wyrażające poparcie dla Gomułki oraz „szczerą wolę, aby wspólnym wysiłkiem i trudem współdziałać w dziele budowy w Polsce prawdziwej sprawiedliwości społecznej opartej na wolności, prawdzie i uczciwości”. Dokument, sygnowany przez ok. 20 intelektualistów katolickich, publikuje „Życie Warszawy”, a Turowicz z kolegami przyjeżdżają do stolicy.


Mitsubishi Eclipse Cross Niezawodność [ Odpowiedź ]\nMitsubishi Motors to znany japoński koncern samochodowy, który istnieje od wielu lat i słynie z niskich cen. Eclipse Cross to 5-drzwiowy kompaktowy SUV typu crossover, który ma naprawdę dobry wygląd. Ten SUV występuje także w wersji PHEV.\nEclipse Cross został wprowadzony na rynek w 2011 roku i jest znacznie tańszy od wielu innych konkurentów. Samochód dostępny jest w 3 poziomach wyposażenia, z których jeden to wersja PHEV. Silniki benzynowe to 1,5 l I4 i 2,0 l I4. W samochodzie wprowadzono wiele ulepszeń w układzie przeniesienia napędu, dzięki zastosowaniu układu przeniesienia napędu Aisin firmy Toyota.\nNiezawodność samochodu jest jednym z najważniejszych czynników przed jego zakupem. Mitsubishi słynęło z tanich cen, ale jakość części nigdy nie była najlepsza. Samochody te miały problemy z tanimi silnikami, które spalały olej i stawały się bezużyteczne nawet przed przejechaniem 100 000 mil. Eclipse Cross uzyskał średnią ocenę niezawodności 52 na 100 punktów w rankingu Consumer Reports.\nŚrodki bezpieczeństwa w samochodzie są najważniejszym czynnikiem oceny jego niezawodności. Samochody Mitsubishi często sprawdzają swoje bezpieczeństwo w testach zderzeniowych przeprowadzanych przez IIHS i NHTSA. Eclipse Cross został poddany testom zderzeniowym przez IIHS i NHTSA i otrzymał od nich świetną ocenę. Posiada również wiele opcji bezpieczeństwa, takich jak system ostrzegania o niezamierzonej zmianie pasa ruchu, system wykrywania pieszych, system ostrzegania przed kolizją z przodu itp.\nWskaźnik amortyzacji jest również dość istotnym czynnikiem w ocenie niezawodności samochodu. Mitsubishi, jako marka japońska, bardzo dobrze utrzymuje swoją wartość i po 5 latach amortyzuje się średnio o 40%, co jest świetnym wynikiem w przypadku samochodów osobowych. Eclipse Cross ma całkiem przyzwoitą stopę amortyzacji – 50% po 5 latach.\nInfiniti QX56 Niezawodność\nKoszty konserwacji i napraw są największym czynnikiem decydującym o zakupie samochodu. Jednak samochody Mitsubishi, jako marki japońskiej, kosztują mniej w porównaniu z wieloma innymi samochodami. Średni koszt konserwacji samochodów Mitsubishi wynosi około 300 USD. W przypadku Eclipse Cross koszt wszystkich przeglądów i innych napraw wynosi około 500 USD rocznie.\nCzy Mitsubishi Eclipse Cross to samochód z napędem na przednie koła, tylne koła czy wszystkie koła?\nMitsubishi Eclipse Cross jest samochodem z napędem na cztery koła.\nIle jest miejsc siedzących w Mitsubishi Eclipse Cross?\nMitsubishi Eclipse Cross to samochód z 5 miejscami siedzącymi. Klasyfikacja EPA dla tego samochodu to: Mały SUV 4WD\nIle koni mechanicznych ma Mitsubishi Eclipse Cross i czy ma turbo?\nMitsubishi Eclipse Cross ma 152 KM mocy i 184 lb-ft momentu obrotowego. Silnik to jednostka centralna Intercooled Turbo Regular Unleaded I-4 o pojemności skokowej 1,5 l. Układ paliwowy to: Bezpośredni wtrysk benzyny.\nJak duży prześwit ma Mitsubishi Eclipse Cross?\nMitsubishi Eclipse Cross ma aluminiowe koła przednie 18 X 7 cali i aluminiowe koła tylne 18 X 7 cali.\nCzy Mitsubishi Eclipse jest dobrym samochodem?\nEclipse jest dobrym samochodem. Ogólna niezawodność Mitsubishi Eclipse wynosi 67,3, co czyni go niezwykle niezawodnym. Ten wykres pokazuje, jak wypada on na tle innych samochodów. Jednak średnia ogólna ocena tego samochodu wynosi 57.\nMitsubishi i-MiEV - niezawodność\nJak długo wytrzymuje Mitsubishi Eclipse Cross?\nPrzeciętna trwałość modelu Cross wynosi od 170 000 do 190 000 mil. Nieplanowane naprawy są wymagane w Eclipsach około 0,16 razy w roku kalendarzowym. Istnieje 13% szans, że wystąpią poważne problemy. Przeciętny właściciel Eclipse’a wydaje na naprawy 510 USD rocznie.\nCzy Eclipse Cross ma szyberdach?\nTak, Eclipse Cross ma szyberdach, który może być otwierany ręcznie lub automatycznie. Możesz otworzyć się na otaczający Cię świat, bez względu na to, gdzie jesteś. Panoramiczny szyberdach w Eclipse Cross dodaje czynnika „wow” do Twojej jazdy.\nCzy Mitsubishi Eclipse Cross to mały SUV?\nTak, Eclipse Cross jest małym SUV-em. Mitsubishi Eclipse Cross, kompaktowy SUV o unikalnym kształcie, jest mniejszy niż większość samochodów tego typu. Oznacza to, że ma mniej miejsca w środku niż typowe SUV-y.\nCzy 2022 Cross ma Turbo?\n1,5-litrowy, turbodoładowany, czterocylindrowy silnik napędzający Eclipse Cross 2022 jest taki sam jak w poprzednich modelach. Wytwarza on moc 152 KM i moment obrotowy 184 lb-ft. W pewnych okolicznościach, przy niskich prędkościach obrotowych na miejskich ulicach, może on dawać wrażenie żwawości.


Zła miłość (2010) - Telemagazyn.pl\nWicked Love: The Maria Korp Story, Australia 2010\nZła miłość w telewizji\nCzwartek 19.12.2013 02:15\nCzwartek 12.12.2013 01:30\nŚroda 11.12.2013 00:20\nWtorek 10.12.2013 23:50\nNiedziela 08.12.2013 21:00\nCzwartek 05.12.2013 22:40\nPoniedziałek 02.12.2013 00:55\nCzwartek 28.11.2013 00:30\nSobota 23.11.2013 01:25\nSobota 25.05.2013 23:45\nWtorek 07.05.2013 00:15\nRebecca Gibney jako Maria Korp\nVince Colosimo jako Joe Korp\nMaya Stange jako Tania Herman\nJessica Tovey jako Laura Korp\nMatthew Latham jako Alex Korp\nPatricia Holt jako Lucy\nEllie Beaumont Scenariusz\nIan Watson Reżyseria\nFilm opisuje jedno z najbardziej znanych australijskich przestępstw - przypadek Marii Korp. Kiedy matka dwójki dzieci zostaje znaleziona nieprzytomna w bagażniku samochodu, głównym podejrzanym staje się mąż, Joe. Mężczyzna wskazuje, że winną zbrodni jest jego kochanka, Tania Herman. Podczas spowiedzi kobieta wyjawia prawdę. Maria leży w śpiączce; szanse na jej wyzdrowienie są nikłe. Policja bada zadziwiające fakty.\nDominika Ostałowska poprowadzi program "Stalking - zła miłość"\nRodzinna zmowa milczenia


Małgorzata Beszczyńska 28.10.2021 10:25\nWiek okołoemerytalny, to dla wielu obywateli trudny czas, aby podjąć zatrudnienie. Pracodawcy w większości przypadków chętniej zatrudniają młodych pracowników, a utrata pracy po 50 roku życia może okazać się nie lada wyzwaniem. Kiedy do emerytury pozostało jeszcze nieco czasu, a rynek pracy nie sprzyja, warto dowiedzieć się czym jest zasiłek przedemerytalny. To specjalna forma pomocy dla osób, pozbawionych źródła dochodu, które oczekują na emeryturę. Jak go otrzymać i ile wynosi?\nKomu przysługuje świadczenie przedemerytalne? Znaczenie ma utracenie zatrudnienia\nO świadczenie przedemerytalne mogą ubiegać się osoby w wieku okołoemerytalnym: 55 lat (kobieta) lub 60 lat (mężczyzna), które z przyczyn niezależnych utraciły źródło utrzymania. Czas zatrudnienia u pracodawcy, z którym umowa została rozwiązana musiał wynosić co najmniej 6 miesięcy. Tzw. przyczyny niezależne, z których powodu doszło do zerwania umowy i utracenia stanowiska to m.in:\nJakie jeszcze warunki należy spełnić, aby otrzymać zasiłek przedemerytalny?\nOprócz powyższych warunków, konieczne są jeszcze te, które występują po utracie zatrudnienia.\nosoba ubiegająca się o zasiłek musi przez min. 180 dni pobierać zasiłek dla bezrobotnych i tym samym być zarejestrowana jako osoba bezrobotna\nosoba ubiegająca się o zasiłek nie może odmówić bez uzasadnionej przyczyny żadnej oferty pracy w czasie, w którym pobiera zasiłek dla bezrobotnych\nw ciągu 30 dni od wydania oświadczenia o pobieraniu zasiłku dla bezrobotnych należy dopełnić wszelkie formalności uzyskania zasiłku przedemerytalnego\nIle wynosi świadczenie przedemerytalne 2021? Każdego roku kwota ulega zmianie\nŚwiadczenie przedemerytalne, podobnie jak wiele innych świadczeń ulega waloryzacji. To oznacza, że jego kwota zmienia się każdego roku. W przeciwieństwie do emerytury, świadczenie to wypłacane jest w zryczałtowanej wysokości, czyli jednakowej dla wszystkich spełniających warunki jego uzyskania. Od 1 marca 2021 roku świadczenie przedemerytalne wynosi 1262,34 zł brutto miesięcznie. Na rękę jest to 1075,73 złotych, wypłacane co miesiąc. Aby otrzymać świadczenie konieczny jest wniosek.


2016-06-28T17:31:40+02:00 eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg\nRegion, 28 czerwca 2016, 17:31\nOdważny i opanowany – taki jest druh Łukasz Jabłoński, który w kwietniu br. był świadkiem wypadku w miejscowości Topołowa (pow. sochaczewski). Dzięki fachowej i szybkiej pomocy udało mu się uratować życie kierowcy, uwięzionego w jednym z aut. Dziś za swoją postawę otrzymał z rąk wicemarszałek Janiny Ewy Orzełowskiej tytuł Strażaka Miesiąca Kwietnia.\n2 kwietnia br. przejeżdżając przez miejscowość Topołowa druh Łukasz Jabłoński zauważył wypadek. Doszło do kolizji dwóch samochodów osobowych, z których jeden dachował, a drugi wpadł do rowu. Druh natychmiast się zatrzymał i szybko przystąpił do działania. Okazało się bowiem, że w jednym z aut był uwięziony nieprzytomny kierowca. Sytuację utrudniał ulatniający się gaz z instalacji. Jednak pomimo utrudnionego dostępu strażak ewakuował poszkodowanego z samochodu przez okno i udzielił mu pierwszej pomocy. Następnie zabezpieczył miejsce wypadku, wezwał pomoc i sprawdził stan pozostałych poszkodowanych, którzy o własnych siłach wydostali się z drugiego auta.\nWięcej o: Mazowsze, straż, strażak miesiąca


Gmina Miedźna - Part 104\nKasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego informuje, że od 1 czerwca 2021 r. zmieniają się kwoty miesięcznego przychodu powodujące zmniejszenie lub zawieszenie świadczeń emerytalno-rentowych. Od 1 czerwca 2021 r. [...]\nPamiętajmy trwa spis powszechny!\nJeśli nie możesz samodzielnie spisać się przez Internet zgłoś się do Urzędu Gminy lub Urzędu Statystycznego w Katowicach ( zostały tam przygotowane stanowiska komputerowe do samospisu) internetowego. Więcej informacji na [...]\n#BajkowyChallenge dla Filipka Cholewy.\nZ okazji „Dnia Dziecka” wystartowaliśmy z nowym wyzwaniem pomocowym. I Ty możesz pomóc! Zróbmy małą rzecz, która jest dla niego nieosiągalna, wierząc, że po terapii genowej będzie skakać i bawić się z nami. [...]\nKlaster energetyczny – spotkanie włodarzy.\n21.05.2021 r. w Urzędzie Gminy Miedźna odbyło się pierwsze spotkanie Włodarzy Gmin Powiatu Pszczyńskiego dotyczące „ Klastra energetycznego”. Pomysłodawcą spotkania ze wskazaniem potrzeby szerszego [...]\nŻyczenia dla wszystkich dzieci – małych, średnich i dużych.\n1 czerwca, obchodzimy Międzynarodowy Dzień Dziecka – jedno z tych świąt, na które dzieci czekają przez cały rok! Wszystkim dzieciom składamy serdeczne życzenia samych radosnych chwil, uśmiechu i pogody ducha. Życzymy [...]\nSołectwo Góra z dofinansowaniem.\nZarząd Województwa Śląskiego podjął uchwałę o przyznaniu dofinansowania na budowę dróg dojazdowych do gruntów rolnych. Nasza Gmina znalazła się wśród Beneficjentów. Otrzymamy dofinansowanie na przebudowę ul. [...]


izolacja - CU, CD i inne zapalne choroby jelit\nPost autor: leila » 19 mar 2008, 12:46\nja przyznam sie ze izoluje sie od mezczyzn .nie jest to łatwe bo chciałabym zostac matka\nPost autor: leila » 19 mar 2008, 13:01\nbiore codziennie tabletki i nie jestem do konca pewna czy zdrowy facet to zaakceptuje.faceci nie zawsze chca miec kobiete z obciazeniami w postaci choroby.\nPost autor: leila » 19 mar 2008, 13:18\njedno teraz wiem przynajmniej na poczatku znajomosci nie bede mówic o chorobie\nnie warto byc za szczerym do faceta przekonałam sie w zeszłym roku\nPost autor: Alishia » 19 mar 2008, 13:38\nChyba nie myślisz,że tylko Ty bierzesz tabletki i tylko Ty jesteś chora,co?:)Nie bądź taką samolubą;)hehe.\nSłuchaj...ja też jestem chora,też biorę tabletki.Jestem w drugim związku(poważnym)w swoim życiu.Mój pierwszy facet pielęgnował mnie po operacjach...Rozstaliśmy się..bo miłość się skończyła.Drugi też mnie pielęgnuje po operacjach.Przypomina o tabletkach,pyta codziennie czy się dobrze czuję.I myślę,że takich osób jak ja,którzy żyją szczęśliwie w związkach jest więcej na tym forum!\nZaakceptuj siebie i swoją chorobę.Wtedy nie będziesz mieć problemów z facetami.Jeśli jakiś ucieknie gdy usłyszy,że chorujesz to znaczy,że był to jakiś niedojrzały palant.Ludzie w gorszej sytuacji zdrowotnej mają swoje drugie połówki.Czemu więc i nie Ty?\nI warto być szczerym!Po co budować związek na nie-szczerości.To chyba nie ma sensu,co?Nikt Ci nie każe mówić o chorobie czy swoich wadach na pierwszej randce.Alenie mów też za późno!!To ważne by facet wiedział na czym stoi.Wczuj się w jego sytuację.\nA to,że się przejechałaś na facecie?Nie Ty pierwsza i nie ostatnia.Więc nie żyj tamtym związkiem(czy też nie-związkiem)i głowa do góry!\nPost autor: jaryszek » 20 mar 2008, 19:54\nMyślę że tabletki nie mają tu nic do rzeczy jak trafisz na normalnego faceta Po prostu bądz sobą i jak mu się spodobasz to żadna głupia choroba nie przeszkodzi mu żeby Cię pokochał\nI nie skrywaj za długo tego faktu , że masz problemy z jelitkami, bo im dłużej z tym zwlekasz, tym większa szansa że kogoś tym zrazisz. Niech lepiej wiedzą na czym stoją od samego początku\nPost autor: doelli » 20 mar 2008, 22:55\nDziewczyno szkoda czasu! Życie tak szybko mija...Wiesz mi z powodu kilku tabletek rezygnować lub, jak Ty, to nazywasz izolować się od facetów, to głupota. A kiedy masz zamiar mieć dzieci? Nie zwlekaj i nie przeciągaj, bo dopiero będzie koszmarnie, jak się obudzisz po pięćdziesiątce sama tylko z tabletkami....\nNie możesz zostawiać wychowywania dzieci na później, bo niestety z roku na rok będziesz mieć coraz mniej siły...\nMusisz wyjść z tego kokonu, który sobie utkałaś, samo pragnienie posiadania dzieci nie uczyni z Ciebie matki..., a zastanawianie się czy powiedzieć czy nie o chorobie, to strata czasu, jak kogoś poznasz i będzie mu zależeć na tobie, to nie będzie patrzył na ilość zażywanych przez Ciebie tabletek. Zachowuj się naturalnie, bądź sobą, a jak już znajdziesz odpowiedniego człowieka, to nie myśl wtedy o ilości połykanych tabletek tylko o tym, że nie jesteś już sama, a wtedy choroba nie będzie takim strachem z wielkimi oczami...\nA, jak spotkasz takiego, co ucieknie na pierwsze wspomnienie tabletek, to się ciesz, że tak szybko, to zrobił, przynajmniej nie zmarnowałaś dużo swojego czasu . Szkoda czasu dla takiego.\nPost autor: Deniro_RS » 21 mar 2008, 07:58\nJa to skwituję tak i proszę bez urazy do pewnych życiowych kroków i decyzji trzeba dojzeć, dorosnąć, jak jednej, tak i drugiej stronie. Nie ma czegoś takiego ze leki, czy choroba, czy jeszcze inne przeszkody, są powodem do izolacji, aby nie układać sobie życia w jaki kolwiek sposób, z jakim kolwiek problemem, czy przeszkodą. Każdy ma prawo do wszystkiego co się zwie szczęściem miłością i nie tylko, jaka kolwiek forma by tego była, trzeba czasem powalczyć o nią a nie się odcinać, Problem tylko tkwi w tym aby był ambaras i oby obie strony chciały na raz\nPost autor: slonko » 21 mar 2008, 08:15\nJa tez uważam, że jeśli facet Cię pokocha to taką, jaka jesteś. Nie zamartwiaj się tym zawczasu, że na pewno mężczyzna nie zrozumie Twojej choroby. Myślę, że niejeden jest na tym świecie, dla którego możesz być ukochaną osóbką Trochę wiary potrzeba i .....daj szansę szczęściu.\nPost autor: jaryszek » 21 mar 2008, 15:45\njaryszek pisze: I nie skrywaj za długo tego faktu , że masz problemy z jelitkami, bo im dłużej z tym zwlekasz, tym większa szansa że kogoś tym zrazisz\nz tym do końca nie mogę się zgodzić ,owszem nie można komuś po dwóch latach powiedzieć,że się jest chorym i ma się tego typu dolegliwości,ale na samym początku odrazu z czymś takim wyjechać to też nie jest dobrze.Myśle,że trzeba wyczuć odpowiedni moment.Będzie dobrze czego Ci z całego serca życzę\nNo tak , masz racje, nie powiesz na pierwszej rande, że masz te wszystkie problemy co jakis czas bo to mozna zrazic tez od razu Ale stopniowo bym o tym mowil i za dlugo nie ukrywal\nPost autor: Agikkus » 21 mar 2008, 16:12\nPomysl tylko ilu innych ludzi jest na swiecie lykajacych tabletki, robiacych sobie zastrzyki na codzien itp itd i zyja normalnie, maja partnerow, wielu przyjaciol wokol siebie i akurat to, jest najmniejsza przeszkoda w tym wszystkich...jesli w ogole jest przeszkoda. Przestan sie zamartwiac i wyjdz do ludzi. Jesli nie beda tego akceptowac to widocznie i nie beda warci przyjazni czy milosci, jaka chcesz ofiarowac. Glowa do gory i do przodu!\nPost autor: Kacper » 23 mar 2008, 08:39\nhm.. mam podobne nastawienie - izolacja jest sposobem na ograniczeniu stresów związanych z odrzuceniem. Chcesz zostać Mamą - musisz to zmienić. We mnie instynkt ojcowski jakoś się nie załączył, więc nie odczuwam takich dylematów..\nCo mogłabyś zrobić Większość przedmówców zachęciła do wyjścia do ludzi. Facetów jest pełno - chociażby w pubach, gdzie nas pełno kiedy są rozgrywane ważne mecze kopanej Trzeba poznawać.. Z ilości wyniknie jakość.. Na pewno w okolicy krąży taka przyjazna Ci męska duszyczka, warto trochę się rozejrzeć\nCo do mówienia o stanie zdrowia - sugerowałbym jednak przynajmniej przy kolejnym spotkaniu delikatnie napomknąć, że Ci troszkę daje popalić..\nPrzykład z życia: Kiedyś będąc na jakimś wspólnym obiedzie z koleżanką, z którą spotkałem się po raz trzeci czy czwarty, przed posiłkiem wyciągnąłem bez żenady pudełeczko z tabletkami. Powiedziałem, że biorę stale leki i przed posiłkiem powinienem je zażyć. Dziewczyna zachowała się racjonalnie - do dziś się spotykany i nie przeszkadza jej fakt, że moje zdrowie jest jakie jest.. Ale kobiety bywają różne, tak jak i mężczyźni..\nCo do mówienia o stanie zdrowia: jestem zwolennikiem oszczędzania czyjegoś jak i swojego czasu - po prostu w miarę szybko odkrywam karty na tym polu. Nie mówię o opowieściach z anatomiczną szczegółowością dolegliwości itd.. Po prostu powoli.. Przybliżyć drugiej osobie swoje problemy.\nŻyczę powodzenia i Dużo Zdrówka\nTrzeba mówić ale tak jak z oderwaniem plasterka\nPost autor: savi » 27 mar 2008, 20:01\nMi się wydaję że nie należy ukrywać takiej informacji, żeby sobie nie sprawić rozczarowania. Ale z drugiej strony nie robić wokół tego wielkiej otoczki jakbyśmy trzymali trupa w szafie. W końcu wszyscy jesteśmy ludżmi i każdy z nas jeśli nawet teraz jest zdrowy kiedyś może być chory. Zakładając że przed kimś wogóle jesteśmy w stanie to ukryć (czyli jesteśmy w remisji, gorzej jeśli się cały czas maskujemy z naszymi objawami) to chyba wynika z tego że prowadzimy normalne towarzyskie życie. A to że ktoś choruje od czasu do czasu to dotyczy każdego człowieka. Wskazane było by uprzedzenie że "czasem mnie boli brzuch" i taką mam urodę i czasem muszę troche odpoczywać. To neutralne informacje które kiedy wypowiedziane nie brzmią zbyt poważnie. A z czasem może sam zaobserwuje jakieś szczegóły. I wtedy najlepiej ocenić jakie ma podejście, czy jest troskliwy i wyrozumiały czy zamyka się na to. Jeśli się na to zamyka chyba lepiej powiedzieć pa, jeśli szukamy kogoś z kim będziemy się czuć bezpiecznie.\na co do leków to w dobie suplementów zawsze można powiedzieć że to własnie witaminki czy cos na poprawienie zdrowia.\nMiłym rozwiązaniem są małe pudełeczka na porcje tabletek zamiast wyjmowania ich z tych hasasujących opakowań.\na niektórzy muszą nie tylko zażywać tabletki ale i jeżdzić na dializy.\nJa natomiast czasem widzę dziwne spojrzenia ludzi jak słyszą że chcę coś bez mąki do jedzenia. w tej kwestii w mojej znajomośći z takim adamem musiało wyjsc to już na pierwszym obiedzie.\nno wiec życzę byś bardzo bezstresowo dawała informacje na raty\nPost autor: Jolcia » 08 kwie 2008, 23:00\ntakże jestem za dawkowaniem informacji na temat stanu zdrowia ..... bo uważam, że swego rodzaju "przygotowanie" drugiego człowieka nie musi odbywać się kosztem naszego i jego potwornego stresu; Bez sensu jest również denerwować sie "na zapas", czas pokaże i zweryfikuje "prawdziwe" uczucia..... napewno trudno jest powiedzieć prawdę ... ale się opłaca bez względu na jej konsekwencje: tak czy siak będą one dobre dla Ciebie; ja osobiście oprócz delikatnych napomknięć z czasem pokazuję linki do strony naszego forum no i do stronki J-ellity tam gdzie jest o CD.\nJednak pamiętaj nie "szarżuj" z informacjami bo sa różni ludzi i różną maja odporność psychiczną na trudne kwestie życzę powodzenia ale przede wszystkim odwagi i wiary nade wszystko w siebie samego/samej


Zrób kwantowy skok w dobrostan :): Mapa Kreacji Rzeczywistości\nKochani dziś przypomnienie jak tworzyć Mapę Kreacji Rzeczywistości.\nMapa jest tworzeniem symbolicznych, graficznych obrazów, rzeczy, które chcemy przyciągnąć.\nTworzymy ją za pomocą zdjęć, mandali, wycinków z kolorowych czasopism i napisów (mogą to być wycinki z tytułów albo napisy kolorowymi kredkami lub pisakami).\nTworzymy z tego materiału obrazy naszych marzeń w formie kolaż, przyklejając je na duży karton.\nWażną rzeczą jest, aby ta nasza praca była twórcza była kolorowa i przykuwająca uwagę.\nMapa Skarbów była popularną metodą obrazowania celów w latach 80 i 90 w USA, teraz od kilku lat jest rozpowszechniana w Polsce.\nStosuję metodę Mapy Skarbów od 2003 roku, mam tym samym przegląd jaka jest moja siła przyciągania .\nDopiero od 2007 wiem, że jest to jedno z narzędzi do Radykalnej Manifestacji Marzeń wg. metody Colina Tippinga.\nZrozumiałam też idę tego co robiłam wcześniej .Teraz wiem, że Kreacja Rzeczywistości polega głownie na ustępowaniu z drogi, odsuwaniu naszego racjonalnego umysłu tak, aby mógł się połączyć z Uniwersalną Inteligencją .\nZa pomocą Mapy Kreacji pozwalamy sobie obejść racjonalny umysł i zaangażować inne części swojej osobowości, które są połączone z naszą Inteligencją Duchową.\nDo tej pory zanim się ukazała książka Radykalna Manifestacja Marzeń, swoją Mapę na kartonie oglądałam w stanie Alpha . Jest to stan zaraz po przebudzeniu i kilka sekund przed zaśnięciem.\nW stanie Alpha jest większa przyswajalność informacji. Było to trochę mało komfortowe dlatego też opracowałam sobie Mapę w dużym, kolorowym zeszycie tak aby była łatwo dostępna, a zeszyt traktowałam też jak pamiętnik, robiąc w nim zapiski, pisząc afirmacje i rysując.\nTym razem wybieramy sobie ładne, kolorowe pudełko do którego zbieramy zdjęcia i obrazy z katalogów, broszur i czasopism. Wycinamy je jako symbol swoich pragnień. Możesz je gromadzić przez cały rok.\nTo Twoja Magiczna Szkatułka. Cały proces tworzenia mam być radosny.\nZabawmy się jak małe dzieci …..bo tak naprawdę o to chodzi, żeby sobie pozwolić na marzenia. Dołącz to tego procesu wizualizację i modlitwę i powierz wykonanie całej pracy tworzenia Inteligencji Duchowej.\nColin Tipping radzi, żeby po stworzeniu Mapy Skarbów schować ją i przez kilka miesięcy do niej nie zaglądać. Potem zobaczyć jak zamanifestowało się prawo przyciągania w naszym życiu.\nMapa to zaledwie jedno z narządzi Radykalnej Manifestacji marzeń jak chcesz poznać więcej sięgnij po książkę o tym samy tytule lub skorzystaj z mojej pomocy.\nŻyczę Ci pomyślności w kreacji rzeczywistości.\nAutor: Mirosława MIRA Hordyńska o 00:23\nEtykiety: kreacja, manifestacja, mapa skarbów


(fot. Michał Kalinowski)\nPoznawanie kina od kuchni, wycieczka do czasów filmów niemych i czarno-białych oraz tworzenie obrazów w 3D – to tylko niektóre atrakcje, na jakie zaprasza uczniów elbląskich podstawówek Centrum Spotkań Europejskich „Światowid”.\nZ okazji Dnia Dziecka „Światowid” organizuje dla uczniów klas IV-VI szkół podstawowych minigrę miejską, poświęconą kinematografii. – Taka gra to doskonała okazja, żeby w ciekawy sposób opowiedzieć o kinie, nie tylko o najważniejszych momentach w jego historii, ale i o tym, jak powstaje film – tłumaczy Aleksandra Bielska z kina „Światowid”.\nZabawa będzie polegała na zdobyciu ośmiu punktów w terenie, z których każdy będzie poświęcony innej dziedzinie kina. Uczestnicy będą musieli wykazać się wiedzą, sprytem i szybkością. Na wszystkie grupy biorące udział w zabawie czeka nagroda-niespodzianka.\nImpreza skierowana jest do grup zorganizowanych. Klasy zainteresowane udziałem w zabawie proszone są o kontakt z Agnieszką Tkaczuk, adres e-mail: agnieszka.tkaczuk@swiatowid.elblag.pl.\nPrzewiduje się miejsca dla ośmiu drużyn, po jednej z każdej placówki. Decyduje kolejność zgłoszeń. Regulamin i karty zgłoszeniowe dostępne na stronie kina „Światowid” www.kino.swiatowid.elblag.pl, w zakładce edukacja filmowa.\nteraz Światowid ładnie wygląda


karaluchy - sprzątanie - covid - Wrocław - Olsztyn Ny&322;y mistrz &347;wiata liczy na powr&243;t do F1\nUkraiński hokeista Aleksiej Ponikarowski został zawieszony na dwa mecze przez władze hokejowej ligi NHL. To kara dla napastnika Pittsburgh Penguins za zbyt brutalną grę w czwartkowym spotkaniu z New York Islanders. Krzysztof Wiłkomirski zajął drugie, a Tomasz Adamiec trzecie miejsce w kategorii 73 kg w zawodach Pucharu Świata judoków w Abu Zabi. Zwyciężył Belg Dirk Van Tichelt. Po bezbramkowych remisach z Finlandią i Serbią, teraz polskich piłkarzy czeka prawdziwy test umiejętności. Zapraszamy na relację "akcja po akcji" z towarzyskiego spotkania reprezentacji Polski z jadącą na mundial w roli jednego z faworytów, drużyną Hiszpanii.\nNa katowickiej Akademii Wychowania Fizycznego im. Jerzego Kukuczki odbyło się "podsumowanie sezonu" z udziałem naszych olimpijczyków z Vancouver, studentów tej uczelni. Piłkarze Paris-Saint Germain uzyskali awans do półfinału Pucharu Francji, jednak nie przyszło im to łatwo, bowiem do pokonania AJ Auxerre potrzebowali rzutów karnych. Menedżer FC Liverpool, Rafael Benitez ma świadomość, że w walce o miejsce premiowane szansą gry w Lidze Mistrzów jego zespół nie może sobie pozwolić już na żadne błędy.\n- Pracujemy nad tym, żeby Kuba był ważniejszy dla Borussii. Ma dostawać więcej piłek - mówi "Przeglądowi Sportowemu" Juergen Klopp, trener Borussii Dortmund. Zapraszamy do lektury wywiadu z nowym trenerem Legii Stefanem Białasem. Członek legijnej galerii sław opowiada serwisowi legia.com o swoich nowych celach w nowej roli.\nSukcesy w sporcie podnoszą prestiż państwa - powiedział prezydent Lech Kaczyński, który w środę w Belwederze wręczył odznaczenia medalistom lekkoatletycznych mistrzostw świata oraz ich trenerom. Wydał także lunch na ich cześć. Oficjalna strona Wisły Połock poinformowała, iż napastnik "Nafciarzy", Daniel Koczon, przeszedł w Katowicach operację pachwiny. Koczon, który został kontuzjowany w meczu z Widzewem, będzie pauzował przynajmniej dwa tygodnie. Obrażenia, jakich doznał francuski alpejczyk Pierre-Emmanuel Dalcin, podczas treningu zjazdu w Beaver Creek, mogą oznaczać nawet dla niego zakończenie kariery.\nDo kuriozalnej sytuacji doszło w meczu Atlanta Trashers - Florida Panthers w lidze NHL. Po uderzeniu kijem przez Keitha Ballarda, obrońcę Panter, ucierpiał Tomas Vokoun, bramkarz... tej drużyny. Jak nie w ringu, to na... lotnisku - słynny Mike Tyson został zatrzymany przez policję w Los Angeles pod zarzutem pobicia nachalnego paparazzo. Jak twierdzi jednak miejscowy "Los Angeles Times" pierwszy miał wyprowadzić cios... fotograf. Brązowa medalistka olimpijska w zjeździe Austriaczka Elisabeth Goergl może śmiało powiedzieć, że nie jest gorsza od swej matki Traudl Hecher, która zdobyła dwa brązowe krążki w tej konkurencji na igrzyskach w Squaw Valley (1960) i w Innsbrucku (1964).\nLM: wygrana "Lwów", gole Bieleckiego\nPiłkarze ręczni niemieckiego Rhein-Neckar Loewen pokonali w środę w Karlsruhe słoweńskie RK Gorenje Velenje 33:30 (17:15) w rozegranym awansem meczu piątej kolejki grupy B Ligi Mistrzów. Trzy gole dla zwycięzców zdobył Karol Bielecki.\nSonsona stracił tytuł mistrza świata WBO, wygrana Kiełsy\nFilipińczyk Marvin Sonsona stracił pas bokserskiego mistrza świata WBO w kategorii junior koguciej. W kanadyjskim mieście Rama (Ontario) zremisował walkę z Meksykaninem Alejsandro Hernandezem, ale wcześniej nie osiągnął limitu wagi, dlatego tytuł jest wakujący. Na tej samej gali 11. zwycięstwo w zawodowej karierze odniósł Grzegorz Kiełsa.\nPiłkarz skazany na 40 batów za picie alkoholu\n"Polacy byli naprawdę groźni"\nSpośród słowackich piłkarzy, którzy wygrywając w środę na Stadionie Śląskim w Chorzowie z reprezentacją Polski 1:0 po raz pierwszy w historii awansowali na mistrzostwa świata, najlepiej ekipę Biało-Czerwonych znał Jan Mucha.\nKibice wysłali kadrę Smudy na mundial\nFaworyt rozpoczynających się na dniach mistrzostw świata w RPA? Fachowcy bez tchu wymieniają Hiszpanię. W dalszej kolejności: Brazylię, Włochy, Argentynę. Nad Wisłą są tacy, co uważają, że istotną rolę na afrykańskich boiskach odegrają Polacy. Jest ich 28 proc., według sondażu "Newsweeka". Są wśród nich nawet tacy, którzy twierdzą, że biało-czerwoni wrócą z mundialu ze złotymi medalami.\n49 Międzynarodowy Festiwal Organowy w Koszalinie | http://www.webverzeichnis-check.de


PSB Mrówka Bystrzyca Kłodzka - Aktualności - Święty Mikołaj gościł w Mrówce w Wągrowcu\nTradycją ubiegłego roku, 14 grudnia 2019r., w Markecie PSB Mrówka w Wągrowcu zagościł Święty Mikołaj. Akcja poprzedzona była reklamą w lokalnym radiu, na Facebooku, plakatami w placówkach oświatowych, a także rozdawnictwem ulotek przez Świętego Mikołaja i Mrówkę podczas otwarcia Jarmarku Świątecznego w Wągrowcu. Razem z asystentką Mrówką Mikołaj dbał o to, aby wizyty małych klientów były pełne uśmiechu i niespodzianek. Tego dnia odwiedzające nas dzieci miały możliwość wspólnego zdobienia pierniczków, które zawieszały na domowych choinkach, przygotowywania kolorowego łańcucha choinkowego oraz kolorowania zimowych obrazków. Kilkoro z dzieci swoimi pierniczkami zdecydowało się ozdobić sklepową choinkę. Był słodki poczęstunek, baloniki oraz wiele radości.


Strona główna » Prezent dla Niego » Nóż myśliwski z dedykacją\nnóż z napisem\nNumer katalogowy: N312\nKod producenta: B0301139\nJeśli szukacie prezentu dla osoby która uwielbia spędzać czas w lesie na polowaniu czy też po prostu jest pasjonatem survivalu - mamy dla Was doskonałą propozycję prezentu. Nóż myśliwski w eleganckim pudełku - a do tego indywidualny nadruk lub grawer dowolnej treści.\nWaszą dedykację możemy umieścić na zewnętrznej stronie pudełka a krótka treść, np. imię wygrawerujemy na rękojeści noża.\nTen upominek sprawdzi się w dniu dziadka, w dniu ojca lub w dniu imienin Waszego chłopaka.\nWymiary: 15,5 x 7,2 x 3,4 cm\nMetoda znakowania: nadruk UV\nPole znakowania 140x60mm\nNa urodziny, Na imieniny, Na Boże Narodzenie, Na dzień Dziadka, Na dzień Taty\nprezent dla taty, prezent dla dziadka, prezent dla chłopaka, prezent dla brata


Informacja o wpłacie przekraczajacej kwotę miminalnego wynagrodzenia\nZgodnie z Kodeksem Wyborczym przedstawiamy poniżej rejestr wpłat od osób fizycznych na rzecz komitetu wyborczego kwot o wartości przekraczającej łącznie od jednej osoby fizycznej kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę.\nZ wykładem o butach u seniorów w Klubie Seniora Babie Lato\nW poniedziałek 24 września, na zaproszenie Prezes Klubu Seniora Babie Lato pani Urszuli Zaręby, uczestniczyliśmy w spotkaniu z seniorami. W czasie tego spotkania Joanna Nicole-Urbanowicz wygłosiła wykład nt. historii buta, a to w związku z jesienią, która już u nas na dobre zagościła.\nPrzyszła jesień a z nią smog\nW sobotę 22 września w ramach promowania zachowań proekologicznych rozdawaliśmy sadzonki różnych krzewów. Było to nawiązanie do jednego z naszych punktów programu wyborczego, w którym zobowiązujemy się dążyć do poprawy jakości powietrza w naszym mieście. To powietrze już niedługo zostanie poddane ciężkiej próbie. U progu sezonu grzewczego, jak każdego roku pojawi się problem nieprzyjemnej woni unoszącej się w powietrzu, problem smogu.\nKolejna sobota spotkań za nami\nW ostatnią sobotę września po raz kolejny spotkaliśmy się z mieszkańcami Zielonki na ulicach i placach naszego miasta. Bezpośredni kontakt jest dla nas bardzo cenny, dlatego kładziemy tak duży nacisk na bezpośrednie rozmowy z mieszkańcami. W rozmowach prezentowaliśmy nasze pomysły oraz program wyborczy.


Miód naturalny i korzyści dla zdrowia | RADIOPISZ\n3 lutego, 2019 15 lutego, 2019 adminZdrowie i Uroda\nPrawdziwy miód naturalny jest pełnowartościowy. Ten dar natury stosuje się w większości do nadania słodkości napojom albo potrawie. Może pomóc w zwalczaniu problemów ze zdrowiem jako naturalny lek. Miód naturalny dostarcza organizmowi około 300 substancji, które pożytecznie działają na zdrowie ludzi. Najłatwiej określić, że ma pozytywny wpływ na układ krwionośny, działa korzystnie na układ nerwowy, odżywia organizm i jest użyteczny w leczeniu ran lub skaleczeń. O tym jak niesamowicie przysługuje się organizmowi nie sposób opisać prostymi słowami.\nKażdy rodzaj miodu jest unikalny\nPodczas kupna miodu znaczna część ludzi jest skupiona tylko na cenie. Zwykle miód rzuca się w oczy i wtedy trafia do koszyka. Bardzo istotne jest, aby wiedzieć w jakich okolicznościach jest uzyskany miód – http://api-inhalacje.pl. Poszczególny rodzaj miodu jest wyjątkowy, cechuje go charakterystyczny dla siebie smak oraz właściwości. Wśród bardziej popularnych wyróżnić można: wielokwiatowy, akacjowy, gryczany, rzepakowy i lipowy. Miód musi wyróżniać się świetną jakością, nie może być sztuczny. Na uzyskanie 300g miodu pszczoła przeprowadza 20 000 lotów. Jest to godne podziwu, a jednocześnie każda zmiana składu miodu naturalnego jest nieodpowiednia. Jest bardzo dobrze jeżeli miód pochodzi z pewnego źródła – gdzie wykonać zakup pełnowartościowego miodu? Dobrze wykonana, rzucająca się w oczy etykieta nie oznacza, że kupuje się najwyższej jakości miód miodu. Na sklepowych pułkach nie raz spotykane są miody, które pozyskane zostały po karmieniu pszczół sacharozą. Miody naturalne z własnej pasieki wyróżniają się wysoką jakością i tym charakterystycznym smakiem delikatnego pieczenia i drapania w gardle. Być może to stanowi lepszy wybór?\nMiód naturalny po niedługim czasie ulega krystalizacji. Nawet po kilku dniach od produkcji może przybrać formę bryły. To zależy od zawartości glukozy w miodzie – jeżeli jest glukozy w miodzie więcej, w takim przypadku proces będzie postępował szybciej. Miody ciemniejsze zawierają znacznie więcej fruktozy, dzięki temu dłużej są płynne. Właściwie składowany miód może nie zatracić swoich właściwości do około 23 lat. Dlatego właściwą czynnością jest dobrać dobre miejsce, które będzie ciemne oraz chłodne. Trzymanie w wysokiej temperaturze zbyt długo może spowodować zatracenie się bogatych właściwości w miodzie.\nGdzie kupić miód naturalny?, Miód naturalny


Gazeta Podatkowa nr 77 (1639) z dnia 26.09.2019 - Gazeta Podatkowa on-line\nAktualnie jesteś: Gazeta Podatkowa (strona główna) » Archiwum rocznikowe » Gazeta Podatkowa NR 77 (1639) z dn. 26.09.2019\nPrzychody bez pośrednictwa płatnika z ulgą dla młodych str. 1\nOd 1 października br. można rozpocząć inwentaryzację dotyczącą 2019 r. str. 1\nMinimalne wynagrodzenie i stawka godzinowa w 2020 r. str. 1\nII etap podwyżki wysokości zasiłku pielęgnacyjnego str. 2\nPrzedstawienie Krajowej Radzie Biegłych Rewidentów prognoz przychodów str. 2\nMija termin na złożenie wniosku o 500+ na pierwsze dziecko z wyrównaniem od 1 lipca 2019 r. str. 2\nDo końca września br. trzeba zapłacić za zezwolenia na sprzedaż alkoholu str. 2\nDotacje na inwestycje w nawadnianie str. 2\nZlecenie w kosztach str. 3\nKod ubezpieczenia w ZUS str. 3\nSkutki w VAT darowizny żywności str. 3\nKserowanie dowodów osobistych przez banki w opinii PUODO str. 3\nKsięgowania u dłużnika dotyczące ulgi na złe długi str. 4\nPrzychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia w księgach str. 4\nUjęcie w księgach opłaty rejestracyjnej str. 4\nNie ma obowiązku posiadania ewidencji magazynowej przy pełnej księgowości str. 4\nPrywatny najem a prowadzenie działalności gospodarczej str. 5\nRozliczenie podatkowe dofinansowania z KFS na szkolenie pracownika str. 5\nPrzychody i koszty ze zbycia udziałów w spółce z o.o. str. 5\nEksport pośredni w przypadku transakcji łańcuchowej str. 6\nDane na fakturze dotyczącej osoby fizycznej str. 6\nWymiar etatu bez wpływu na normy czasu pracy str. 7\nStałe miesięczne wynagrodzenie w długim okresie rozliczeniowym str. 7\nUrlop wypoczynkowy za poprzednie lata str. 7\nUrlop ojcowski przed wydaniem aktu urodzenia str. 7\nPraca na etacie nie wydłuża okresu opłacania składek ZUS od preferencyjnej podstawy wymiaru str. 8\nSkładka zdrowotna przy prowadzeniu dwóch działalności str. 8\nWypłata ekwiwalentu za urlop dla osoby współpracującej a składki ZUS str. 8\nZUS za członka rady nadzorczej str. 8\nTryb postępowania o jednorazowe odszkodowanie str. 9\nWniosek o zasiłek pogrzebowy str. 9\nFirmowe rachunki bankowe w NIP-8 str. 10\nSposób udostępnienia schematu podatkowego str. 10\nMałżonek pełnomocnikiem w sprawie podatkowej str. 10\nWpłata składki członkowskiej organizacji zagranicznej str. 11\nVAT na usługi leśne str. 11\nOkoliczności powrotu rolnika do zwolnienia z VAT str. 11\nOdliczenie VAT po podziale spółki str. 11\nKorekta sprawozdań finansowych po ponownym zaksięgowaniu utraconych dokumentów str. 13\nWątpliwości dotyczące zapisów w polityce rachunkowości o stosowaniu Krajowych Standardów Rachunkowości str. 13\nKoszty transportu towarów w księdze podatkowej str. 13\nPodstawa ujęcia w księdze wydatków na zakup wyposażenia str. 13\nDokonywanie korekt w podatku dochodowym str. 14\nObowiązki płatnika składek ZUS zatrudniającego osobę młodocianą str. 15\nWarunki do zastosowania procedury VAT marża str. 16\nWykluczenie członka wspólnoty mieszkaniowej str. 16\nNie każda renta rodzinna wyklucza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego str. 16\nOdpowiedzialność członków zarządu spółki za zaległe podatki i składki str. 17\nBliźniacze spółki cywilne str. 17\nData likwidacji spółki z o.o. str. 17\nZmiany w zarządzie sukcesyjnym od 1 stycznia 2020 r. str. 18\nEwidencja wprowadzanych w sklepie toreb foliowych str. 18\nTermin złożenia wniosku o refundację składek ZUS str. 18\nOdszkodowanie za opóźniony lot str. 19\nDofinansowanie inwestycji początkowej uzależnione od Kontraktu Samorządowego str. 19\nPłatność za przekazanie gospodarstwa innemu rolnikowi str. 19\nKoszt audycji w kosztach pośrednich str. 19\nPodatkowe rozliczenie wycofania z firmy auta poleasingowego str. 20\nUbezpieczenie przedsiębiorcy świadczącego usługi za granicą str. 20\nInformacje o zwolnieniach lekarskich wystawionych pracownikom str. 21\nDziałalność usługowa dotycząca samochodów a kasa rejestrująca str. 21\nWysokość karty podatkowej przy zatrudnieniu pracownika str. 21\nWpływ korzystania z urlopu bezpłatnego na podstawę chorobowego str. 22\nObowiązek rejestracji sklepu spożywczego w BDO str. 22\nRozliczenie kosztowe opłaty leasingowej str. 22\nSkładki ZUS z działalności prowadzonej przez funkcjonariusza Straży Pożarnej str. 22\nRuchomości niepodlegające egzekucji komorniczej str. 23\nUzasadnienie pozwu o podwyższenie alimentów str. 23\nWpływ zmiany nazwiska matki na nazwisko dzieci str. 23\nRównoczesne złożenie pozwu o rozwód i o separację str. 23\nPrzekroczenie granicy posesji podczas prac budowlanych str. 23


22-latka zderzyła się z szynobusem! Miała dużo szczęścia – Wolsztyn112\nDziś tuż przed godziną 11-tą na przejeździe kolejowym w Tłokach doszło do kolizji auta osobowego z szynobusem. Kierująca samochodem szczęśliwie nie odniosła obrażeń. Podobnie obsada i pasażerowie pociągu. Kobieta ukarana została 500-złotowym mandatem.\n23.03.2020 r. ok.godz. 10:40 na przejeździe kolejowym w Tłokach doszło do kolizji auta osobowego z szynobusem. Policjanci Wydziału Ruchu Drogowego, którzy zostali skierowani na miejsce przez dyżurnego ustalili, że odpowiedzialność za zdarzenie ponosi kierująca Oplem Astra 22-letnia mieszkanka gm. Rakoniewice.\nKobieta widząc nadjeżdżający szynobus zatrzymała swój pojazd, jednak miejsce w którym to zrobiła nie zapewniło maszyniście możliwości bezkolizyjnego przejazdu. Gdy kierująca Oplem zreflektowała się, że przednia część pojazdu znajduje się w zasięgu szynobusu na cofnięcie było już za późno.\nSzynobus uderzył w samochód, uszkadzając go. Szczęśliwie zarówno kierująca autem, jak i obsdada oraz pasażerowie szynobusu nie odnieśli żadnych obrażeń. Policjanci zbadali alkotestem uczestników zdarzenia, ustalając że oboje są trzeźwi. Kobieta ukarana została mandatem w wysokości 500 złotych.\nPełną płynność ruchu na drodze w miejscu zdarzenia przywrócono bezpiośredniu po zakończeniu policyjnych czynności. Wznowienie ruchu kolejowego planowane jest na godzinę 13-tą\nWypadek we wrześniu 2018r\nPrzypomnijmy, iż we wrześniu 2018r. kilkaset metrów dalej doszło do bardzo poważnego wypadku\nNatomiast 2 sierpnia 2018 doszło do podobnego zdarzenia w którym nikt nie ucierpiał.\n← Pożar samochodu na krajówce. Pojazd spłonął w całości!\nGroźnie wyglądająca kolizja. Dwie osoby poszkodowane! →\n22 września 2018 Piotr Stanek 3\n26 stycznia 2019 Artur Jankowiak Możliwość komentowania Zadymienie na blokach mieszkalnych! została wyłączona


Świetlicki śpiewa Wojaczka – Nagroda Silesius\nMuzykę do utworów Rafała Wojaczka skomponował Michał Wandzilak – na płycie gra na wielu instrumentach; na saksofonie gra Piotr Chęcki, na perkusji Przemysław Borowiecki, na gitarze zaś Dariusz Dudziński. Śpiewa Marcin Świetlicki i Julia Kamińska.\nPłytę pt. Wojaczek w wykonaniu Julii i Nieprzyjemnych\nwydał Instytut Mikołowski im. Rafała Wojaczka. Było można ją kupić podczas premierowego koncertu w Krakowie.\nNa płycie znalazły się między innymi takie wiersze Wojaczka jak: Życiorys, List do nieznanego poety, Prośbę, Kochankę powieszonego, Te dziewczynki czy W pełni.\nDlaczego Wojaczek? Świetlicki tak skomentował wybór na swoim facebooku: A dlaczego Wojaczek? Dlaczego jego wiersze? Bo wykonywanie ich przychodzi mi naturalnie. Z innymi poetami bym się męczył. Julia Kamińska jest scenicznym zwierzęciem, poradziłaby sobie nawet z zaśpiewaniem Czesława Miłosza, Michał Wandzilak skomponowałby muzykę nawet i do wierszy Adama Zagajewskiego, a ja niestety jestem nieuzdolniony i robię tylko to, co rozumiem i co czuję. Coś, co ma mój rytm, co akceptuję w pełni.


– W minionym tygodniu na wszystkich czynnych przejściach z Ukrainą w ruchu osobowym w ciągu doby odprawialiśmy 9-10 tys. podróżnych. Obecnie liczba ta wzrosła do 12-12,5 tys. i prawdopodobnie będzie jeszcze rosnąć – oceniła dziś w rozmowie z PAP rzeczniczka Bieszczadzkiego Oddziału Straży Granicznej mjr Elżbieta Pikor.\nPrzypomniała, że na Podkarpaciu granicę z Ukrainą można przekroczyć przez przejścia: w Budomierzu, Korczowej i Medyce. W dalszym ciągu zamknięte jest natomiast przejście graniczne w Krościenku. Nie kursują też pociągi z Polski na Ukrainę.\n– Na funkcjonujących przejściach granicznych zwiększona została obsada strażników. Uruchomiono także wszystkie pasy odpraw na kierunku wyjazdowym z Polski – zapewniła rzeczniczka BiOSG.\nWyjaśniła, że wzmożony ruch spowodowany jest przedświątecznym powrotem obywateli Ukrainy do swojego kraju.\n– Z tego co słyszymy od podróżnych, to boją się wprowadzenia w swoim kraju zaostrzeń sanitarnych, np. kwarantanny i dlatego już teraz wracają do domów – dodała mjr Pikor.\nZachęciła jednocześnie podróżnych planujących podróż na Ukrainę do zapoznania się na stronie internetowej: www.granica.gov.pl z orientacyjnym czasem oczekiwania na odprawę na poszczególnych przejściach. Dostępne są tam również informacje dotyczące przejść granicznych w woj. lubelskim.\nWedług zamieszczonych tam informacji samochody osobowe wyjeżdżające na Ukrainę przez podkarpackie przejścia najszybciej przejadą przez Budomierz; tam bowiem ruch odbywa się na bieżąco. Natomiast w Korczowej muszą czekać na odprawę trzy godziny, zaś w Medyce od dwóch do pięciu.\nMjr Pikor przypomniała też, że na drodze dojazdowej do przejścia granicznego w Medyce prowadzone są roboty drogowe. W związku z powyższym pojazdy dopuszczane są do przejścia w sposób wahadłowy.\nJednocześnie badania socjologiczne przeprowadzone dla Studium Europy Wschodniej UW pokazują, że większość pracowników z Ukrainy na święta pozostanie w Polsce.\nPracownicy ze Wschodu zostaną na święta w Polsce\nTagi: granica straz graniczna Ukraina Ukraińcy w Polsce


Kojarzę że tatuś wymaga się utemperować z dzisiejszą\nKojarzę, że tatuś wymaga się utemperować z dzisiejszą postacią. Kontaktuję, iż nie egzystowałoby biegle przekręcić do Franka a zakomunikować: „Hallo, Frank, głupio nam, iż twój wapniak symbolicznie nie wyzionął anioła, natomiast polska córa nie dzierży szczęścia w miłości, więdnie w oczach i skwapliwie dotarła do was w odwiedziny. Co ty na współczesne?”. Nie zamierzałam obcowań obrzydła również wpływać na wyjazd, lecz uczepiłam się sentencji o Florydzie, jako wpadający poprzeczki pokonanego.\nPrzepływają miechy Zaś lewituje Na świecie\nPrzepływają miechy. Zaś lewituje. Na świecie rzekomo zwrot. Chłopi roztrwaniają gwiazdy, pobrzmiewają lekturę, umieszczają się z okien. Owszem stwarzają w gazetach. Także w moim męstwu jeszcze przełom, naciągający się apiać nad rozpiętość. Egzystowanie przelatuje mi pomiędzy paluchami. Opanowuję się gospodarowaniem. Funduję podsmażać konfitury. Haftuję obrusy. Biegnę do krawczyni karma gwoli whippeta do Wilna zszywać nietradycyjne.


Czytajmy Polskich Autorów - ,,Camilla. Opowieści angielskiego dworu" Magdalena Niedźwiedzka (Proszyński i S-ka)\nJesteś tutaj: Home Recenzje ,,Camilla. Opowieści angielskiego dworu" Magdalena Niedźwiedzka (Proszyński i S-ka)\n,,Camilla. Opowieści angielskiego dworu" Magdalena Niedźwiedzka (Proszyński i S-ka)\nUtworzono: czwartek, 28, czerwiec 2018 17:33\nByłam bardzo podekscytowana gdy otrzymałam książkę ,,Camilla. Opowieści z angielskiego dworu”. Najsłynniejsza, współczesna rodzina królewska, zostaje przez autorkę po raz pierwszy sfabularyzowana, a konkretnie trio jakie tworzyli Karol, Diana i Camilla. To 3 tom tej trylogii i muszę powiedzieć, że z początku się załamałam, no bo jak tu czytać coś co jest ostatnim tomem ? Na szczęście autorka pomyślała i o tym, dzięki czemu czytelnik spokojnie może czytać osobno te tomy, nie po kolei, lub kupić tylko jeden.\nPod lupą: Zanim przejdę do meritum pozwólcie, iż przez chwilę razem ze mną pozachwycacie się wydaniem tej książki, bo jest naprawdę cudowne. Mamy do czynienia z zintegrowaną okładką ( dla przypomnienia jest to okładka taka pośrednia tzn. twardsza od miękkiej, ale elastyczniejsza od tej pierwszej). Do tego przepiękna wklejka ze wzorem królewskim w odcieniach brązu i beżu. Szyta, nie klejona, standardowej wielkości A5 z żółtymi kartkami. Gdybym miała się do czegoś przyczepić to byłaby mała czcionka, jednak to moja ocena, chociaż może to mieć znaczenia dla każdego. Podsumowując wydanie oceniam na: 5.\nOpinia: Jak sam tytuł wskazuje, ta książka skupia się na relacji Karola i Camilli. Cała fabuła zaczyna się od feralnego dnia, w którym w wyniku wypadku samochodowego ginie Diana, a kończy na drugim ślubie księcia Karola. Towarzyszymy więc tej dwójce w ich życiu, okazującym się nie być piękną, kolorową bajką. Historię tą poznajemy za sprawą Karola, Camilli, Elżbiety oraz Williama, Harry`ego i pracowników królewskiej rodziny. Dzięki temu mamy całościowy i obiektywny obraz całej tej miłosnej opowieści.\nDużą dawką sympatii obdarzyłam Camillę. Jawi się ona jako bardzo inteligentna, pełna humoru kobieta. Wie czego pragnie od życia, jednak dla dobra ukochanego, stara się być w jego cieniu. Jednak czy da się być partnerką księcia Karola bez zauważenia przez społeczeństwo ? No właśnie. Nie. Prasa, co tu dużo mówić, nienawidzi jej, bo uważa, że to ona rozbiła ,, idealne” małżeństwo Karola i Diany. Jednak prawda jest zgoła inna. Do tego oboje mają dzieci, nie do końca akceptujące ich związek. Jak widzicie same trudności. Ale Camilla nie przejmuje się ani rodziną, ani społeczeństwem. Inaczej wygląda to z Karolem, który dla mnie jawi się jako taka ciapa, matczyny pantofel , ciepła klucha. Niepokoi się wszystkim. Kiedy w końcu dochodzi do oficjalnego spotkania Camilli z Williamem, to Karol trzęsie się jak galareta, tak to przeżywając. Nie potrafi się przeciwstawić matce, a gdy to robi to czytelnik myśli ( no nareszcie !). Także nie dziw się, iż nie polubiłam go. Królowa Elżbieta jest bardzo silną, stanowczą i upartą kobieta, która nie raz przyprawia o zdenerwowanie.\nSama fabuła jest bardzo interesująca i wciągająca, a to za sprawą nie tylko lekkiego języka lecz i motywów jakie tu znajdziemy. To nie jest jakieś tanie romansidło, co to, to nie. Mamy tutaj bowiem politykę, intrygi i relacje rodzinne. Wydarzenia opisywane w książce oparte są na faktach więc w pewnym momencie zaczęłam się zastanawiać, co jest fikcją literacką? Uważam taką sytuację za geniusz literacki jeżeli czytelnik zostaje wprowadzony przez autora na manowce.\nPodsumowując: Książka jest genialną pozycją dla wszystkich, którzy uwielbiają nie tylko powieści historyczne , ale beletrystykę. To wspaniałe przedstawienie rodziny królewskiej i ich życia we współczesnym świecie, rządzonym przez media, gdzie prywatność uciekła do lamusa. Tytuł ten jest bardzo dobrze opracowany pod względem faktów i stara się przybliżyć nam sylwetki Camilli i Karola. Było to moje pierwsze spotkanie z tą autorką, ale bardzo się z niego cieszę, bo podbiła moje serce i z przyjemnością sięgnę po jej inne powieści.


Perfuforum.pl • Zobacz wątek - Givenchy - Monsieur de Givenchy\nTeraz jest 29 października 2020, 17:03 - Cz\n16 maja 2012, 00:40 - Śr\nMoże nie potrafię znaleźć ale chyba nie mamy w katalogu tego zapachu.\nSkład: bergamot, cytryna, limonka, lawenda, trzcina cukrowa, pomarańcz, bazylia, piżmo, drzewo cedrowe\nStoi sobie takie coś niepozornego w Superpharm, flakon wygląda jak z muzeum PRL, ponieważ dziś powąchałem masę fajnych zapachów, w międzyczasie dałem kolejną szansę innym, Givenchy Gentelman powiedział mi "do zobaczenia za 40 lat" ... więc sprawdzam ten....\nJestem troszkę w szoku, bo to co powąchałem bardzo mnie zaintrygowało. Kompozycja wygląda po butelczynie na starą. Sam zapach za to całkiem przyjemny. Mój nos miał już trudności z określaniem kolejnych składników, otwarcie orzeźwiające ale nie jakoś specjalnie cytrusowe. Tutaj wystawiam ocenę bardzo dobrą z czystym sumieniem. Potem składniki drugiego i trzeciego planu przejmują pałeczkę, niestety dla mnie, im dalej w las tym ciemniej. Baza finiszuje już w kierunku czasów, z których się wywodzi, by zakończyć drzewnymi akordami doprawionymi piżmem z jakiegoś biednego zwierzaka w okresie godowym. Tu muszę dać 3, zatem średnia 4. Ogólnie szkoda mi tego początku .... Polecam fanom lat minionych.\nTo taki całkiem wysportowany starszy Pan, który ma modny garnitur, przyszedł na siłownię, ze wszystkimi przybija piątkę, wyciąga nowego smartfona, jednak gdy zdjął garnitur, pod spodem były białe wypłowiałe slipy pod obwiśniętym brzuchem i pocerowane skarpeciny do kolan ...\nRe: Givenchy - Monsieur de Givenchy\n16 maja 2012, 11:24 - Śr\nZAintrygowałeś mnie swoim plastycznym i ciekawym opisem. Nie znam zapachu, więc przy najbliższej okazji chętnie go przetestuję.\nFlakon Monsjehrr ma taki sam jak Gentleman - ja bardzo lubię taki klasyczny dizajn.\n16 maja 2012, 19:53 - Śr\nZapach zupełnie nie w stylu Gentlemana. To raczej świeży zapach bardziej zbliżony do armani eau pour homme . Ja tam wogóle nie czuję jakiś geriatrycznych nut . Początek to cytrusy i zapach siana ,potem trochę lekkich przypraw. Jedyne co można mu zarzucić to trwałość a poza tym całkiem dobry zapach. Oczywiście nie ma tej siły i charyzmy co gentleman ,ale w porównaniu z niektórymi współczesnymi zapachami to niebo a ziemia.\n13 lutego 2014, 21:38 - Cz\nDziwię się, że tak mało osób wypowiedziało się na temat tak dobrego zapachu, który niestety sporo traci na tym, że zwyczajnie nigdzie nie jest reklamowany (cóż, takie czasy...). Ja ostatnio wylicytowałem 100 ml (stara wersja) za 85 zł - byłem jedynym licytującym\nZapach w stylu Eau Sauvage i Chanel Pour Monsieur, tyle że te dwa mają bazę lekko słodką, a ten lekko gorzką. Przez to moim zdaniem jest bardziej męski. Dobrze, że nie ma w nim paczuli- jestem na nią ostatnio negatywnie wyczulony (a niestety w Gentlemanie jest jej sporo).\n20 kwietnia 2016, 15:10 - Śr\nPomożecie określić przedział czasowy?\nKodu nie widać.\n20 kwietnia 2016, 15:11 - Śr\n01 czerwca 2016, 17:48 - Śr\nTeż mam takie dwie jeszcze. Dinozaury\nW internecie są zdjęcia czterech wersji butelek, w tym może jedna o mniejszej pojemności. Można więc przyjać, że były trzy - maksymalnie cztery wersje opakowania związane z datami produkcji.\nWg mnie (ale mogę się mylić) - patrząc na stylistykę butelki, korka, naklejki - to jest wersja najwcześniejsza lub co najwyżej druga.\nBardziej archaicznej wizualnie i organoleptycznie - nie kojarzę.\nA biorąc pod uwagę, że zapach wyszedł w 1959r - może być prawdziwym dziadkiem. 30tkę na pewno już skończył wg mnie.\nBrak kodów, tłoczenia na spodzie butelki też o czymś świadczą - prawdziwy vintydż\nFajny jest, głowy nie urywa, uryny nie ma - można się mentalnie przenieść do lat siedemdziesiątych.\nMało jest już teraz takich zapachów (i smaków), które to potrafią...\nDołączył(a): 08 kwietnia 2020, 15:43 - Śr\n07 sierpnia 2020, 09:27 - Pt\nSzukałem ostatnio czegoś w stylu Armani Pour Homme. Trafiłem na tester Monsieur de Givenchy. Flakon w wersji jak tutaj:\nZapach spodobał mi się nawet bardziej niż Armani. Myślałem, że wygrałem w totka, bo cena bardzo atrakcyjna (119pln, a na forum widze nawet jest za 110 do dostania). Taka lżejsza i bardziej współczesna wersja Chanel Pour Monsieur, dałbym nawet 5 punktów. Niestety, tydzień testowania, a parametry wydają się na mojej skórze katastrofalne (pojedynek wygrywaja z nim o wiele lżejsze zapachy). Dlatego tylko 4. Na pewno będę jeszcze wracał do niego.\n07 sierpnia 2020, 10:28 - Pt\nwxbx napisał(a): Szukałem ostatnio czegoś w stylu Armani Pour Homme.\nW stylu Armani Eau Pour Homme jest Dior Eau Sauvage. Nie należy spodziewać się jednak dobrych parametrów.\n07 sierpnia 2020, 13:24 - Pt\nDES oczywiście posiadam i parametry są dla mnie wystarczające. Givench w moim przypadku to nawet nie jest 50% projekcji i trwałości DES. Teraz leci do mnie Twój Capucci, a jeszcze czaję się na YSL Pour Homme i Rochas Moustache 1949\n07 sierpnia 2020, 13:53 - Pt\nEmbe napisał(a): W stylu Armani Eau Pour Homme jest Dior Eau Sauvage.\nW bardzo ogólnym zarysie.\nGdy się przyjrzeć szczegółom, to całkiem inne zapachy.\nWspólny mianownik stanowi jedynie to, że są świeże i mają trochę cytryny w składzie.\nYSL Pour Homme jest świetny w wersji skoncentrowanej.\nUżytkownicy przeglądający ten dział: adk08, Bagieta95, brok99, kuba0706, M_Michal, Neule, Nikos Lawenda, Thc i 62 gości


Oszczędność, wygoda i bezpieczeństwo wymiany walut | Świętochłowice są najważniejsze\nWszyscy wiemy jaką wartość mają pieniądze w obecnych czasach. Amronet.pl to platforma, która umożliwia wymianę walut w łatwy i bezpieczny sposób. W trosce o bezpieczeństwo środków został stworzony system, dzięki któremu nie ma możliwości pomyłki, ani naruszenia poufności danych osobowych. Walutą zarządzasz tylko Ty!\nWyjeżdżasz na wakacje za granicę i nie masz czasu biegać po kantorach? A może chcesz zwyczajnie zadbać o przyszłość bez wychodzenia z domu? Amronet.pl został stworzony właśnie dla Ciebie. Przekonasz się, że obliczanie i kupowanie walut nigdy nie było tak proste!\nW Amronet.pl nie musisz wypłacać całości pieniędzy, możesz na swoje konto bankowe przekazać jedynie ich część, a za resztę grać na walutach, kupując najpierw taniej, a wystawiając drożej.\n← Poprzedni Poprzedni wpis: Odpoczynek w wolne dni\nNastępny → Następny wpis: Sport Dla Ciebie


Modernizacja linii 220 kV relacji Byczyna-Jamki, Byczyna-Koksochemia\nModernizacja linii 220 kV relacji\nZe względów bezpieczeństwa, w bezpośrednim sąsiedztwie linii elektroenergetycznej konieczne jest wytyczenie pasa technologicznego. W przypadku linii 220 kV relacji Byczyna-Jamki, Byczyna-Koksochemia, jest to pas o szerokości 50 metrów, po 25 metrów od osi linii, licząc w obie strony. W tym pasie występują m.in. ograniczenia dotyczące budowy budynków mieszkalnych, gospodarczych oraz możliwości wykonywania nasadzeń drzew, krzewów i roślinności, przekraczających 3 metry wysokości. Wyznaczenie pasa technologicznego jest niezbędne między innymi do obsługi linii i urządzeń, wykonania konserwacji, modernizacji czy usunięcia awarii.\nPo ustaleniu właścicieli działek, na podstawie wypisów z ewidencji gruntów, prowadzonych przez Starostwo Powiatowe, przedstawiciele Inwestora zgłaszają się z propozycją zawarcia umowy.\numowa cywilno-prawna: to dokument określający zobowiązania Inwestora linii i właściciela nieruchomości oraz wskazujący wysokość odszkodowania / wynagrodzenia z tytułu budowy linii i termin wypłaty. Po zawarciu umów z Właścicielami Inwestor ma prawo występować z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę linii;\noświadczenie o ustanowieniu służebności przesyłu: jest podpisywane w formie aktu notarialnego w obecności notariusza, po czym zamieszczany jest wpis w księdze wieczystej nieruchomości o ustanowieniu służebności przesyłu. Jest to konieczne, ponieważ umożliwia Inwestorowi dostęp do urządzeń i określa zakres, w jakim może korzystać z nieruchomości. W ten sposób Inwestor nabywa prawo rzeczowe, ale nie ma to wpływu na prawo własności do gruntu tzn. Właściciel nieruchomości nie zmienia się.\nUmowę może zaproponować tylko przedstawiciel Inwestora, który posiada stosowne, imienne pełnomocnictwo. Jeśli właściciel nieruchomości ma jakiekolwiek wątpliwości, co do uprawnień przedstawiciela Inwestora, ma prawo zażądać od niego okazania stosownego pełnomocnictwa.\nWłaścicielowi przysługuje jednorazowe odszkodowanie / wynagrodzenie uwzględniające m.in. obniżenie wartości gruntu, które wypłacane jest w dwóch ratach: pierwsza po podpisaniu umowy, druga po podpisaniu aktu notarialnego (czyli po ustanowieniu służebności przesyłu). Wypłacana kwota jest ustalana na podstawie sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego.\nSposób wyceny zależy m.in. od dotychczasowego przeznaczenia działki i rodzaju użytku oraz powierzchni, jaką na działce zajmuje pas technologiczny. Na wysokość przyznanego odszkodowania wpływa również fakt, czy na nieruchomości będzie stał słup, bądź czy będą nad nią zawieszone przewody linii.\nJeśli w wyniku budowy, bądź eksploatacji linii wystąpią straty w pożytkach i uprawach, lub rzeczach należących do Właściciela, sporządzony zostanie odpowiedni protokół. Na jego podstawie wypłacone będzie dodatkowe odszkodowanie za straty.\nZa wszelkie kontakty z właścicielami nieruchomości, w tym negocjacje odszkodowań, zawieranie umów cywilnoprawnych i podpisywanie aktów notarialnych odpowiedzialna jest Agencja Promocji Inwestycji Sp. z o.o. Wszelkie uwagi i pytania można składać poprzez formularz kontaktowy znajdujący się w zakładce Kontakt.


Obiekt Wynajem, Warszawa, Śródmieście, 989.00 m2, 79446 zł\n79 446 zł 84,00 zł/m2\nCena 79 446 zł\ncena za m2 84,00 zł/m²\nRejon metra Dworzec Gdański. Do wynajęcia nowoczesna powierzchnia biurowa.\nDostępne są następujące moduły: parter 249,64 mkw., pierwsze piętro 299 mkw. oraz trzecie piętro 989 mkw.\nBardzo dobry standard budynków m.in. klimatyzacja, kontrola dostępu, tryskacze, czujniki dymu, oświetlenie 500 LUX, podwieszane sufity, podnoszona podłoga, wykładzina dywanowa, ściany działowe, drzwi, otwierane okna.\nCzynsz najmu bazowy 18,75 Euro/mkw.\nOpłaty eksploatacyjne 16,80 zł/mkw.\nParking podziemny 150 Euro/miesięcznie.\nWłaściciel oferuje bardzo atrakcyjne zachęty dla najemców, które obniżają czynsz efektywny.\nWspółczynnik powierzchni wspólnej 5,90%.\nOkres najmu pięć lat.\nSymbol oferty BW-12405