Zarys historii jogi w Polsce | Maciej Wielobób\nutworzone przez Maciej Wielobób | kw. 18, 2016 | Język polski / Polish | 24 Komentarze\nIdee jogi przeniknęły do Polski w zasadzie w podobnym momencie jak do wielu Zachodnich krajów czyli niedługo po wizycie Vivekanandy w Stanach Zjednoczonych. Joga w Polsce ma już ponad 100 lat, dlatego pozwolę sobie spojrzeć przekrojowo na jej historię w naszym kraju. Co ciekawe początek XX wieku to są zarówno starania niepodległościowe Indii jak i Polski, co więcej tak jak w Indiach odnowa jogi zaistniała właśnie na kanwie dobrze pojętego nacjonalizmu indyjskiego, tak również w Polsce joga pojawiła się w środowisku polskich działaczy narodowych.\nWincenty Lutosławski pędzlem Olgi Boznańskiej\nPrawdopodobnie pionierem jogi w naszym kraju był Wincenty Lutosławski (ur. 6 czerwca 1863 w Warszawie, zm. 28 grudnia 1954 w Krakowie), profesor filozofii, publicysta, działacz narodowy i stryj Witolda Lutosławskiego, wybitnego kompozytora. Profesor Lutosławski cierpiał, jak możemy sądzić po opisie w jego książce, na chorobę dwubiegunową. Początkowo szukał ukojenia w medycynie i w religii, ale ani lekarze ani duszpasterze nie spełnili jego oczekiwań w zakresie poprawy samopoczucia. Później w swojej książce tak o tym napisze: „Gdy ani lekarze ani księża nie mogli mi pomóc – a życie tak często przerywane wydawało się bytem zbyt niepewnym, postanowiłem sam sobie znaleźć drogę wyjścia z położenia tak nieprzyjemnego. Osiadłem w Londynie i korzystając ze zbiorów British Museum, zacząłem czytać wszystko co mogłem tam znaleźć o zdrowiu, stosunku ducha do ciała i różnych metodach zwalczania chorób chronicznych. Zagłębiając się w tę literaturę spostrzegłem, że odwieczne doświadczenia, znane pod nazwą jogi w Indiach, przenikać zaczynają teraz do Ameryki dzięki misjonarzom indyjskim, uczniom znakomitego pustelnika Ramakriszny.”\nPrawdopodobnie wiosną 1904 roku rozpoczyna pierwsze próby praktyki pranajamy, jednak nazbyt się forsuje i nie przynoszą upragnionych rezultatów. Później wyjeżdża do Kosowa i tam kontynuuje swoje praktyki, tym razem osiągając upragnione rezultaty: napady choroby przestają go nękać. W 1905 roku powstaje rękopis książki „Rozwój potegi woli przez psychofizyczne ćwiczenia według dawnych aryjskich tradycji oraz własnych swoich doświadczeń podaje do użytku rodaków Wincenty Lutosławski”, która zostaje wydana w 1909 roku. Zredagowaną i odświeżoną wersję ksiażki można przeczytać w częściach na portalu Joga ABC: cz. I, cz. II, cz. III, cz. IV, cz. V, cz. VI, cz. VII, cz. VIII, cz. IX, cz. X.\nW 1919 roku Andrzej Kajfosz zakłada Polskie Towarzystwo Teozoficzne na Śląsku Cieszyńskim, a w 1921 – Wanda Dynowska – Polskie Towarzystwo Teozoficzne w Warszawie (W skali ogólnopolskiej Kajfosz zostaje prezesem polskich teozofów, a Dynowska sekretarzem generalnym). Dzięki teozofom wiele idei jogi dotarło do szerszych kręgów. Od 1919 roku za sprawą Kajfosza zaczęło się ukazywać czasopismo „Wyzwolenie”, a od 1921 roku dzięki inicjatywie i pracy Dynowskiej ukazywał się Przegląd teozoficzny. (W ramach ciekawostki – o ile Lutosławski był zwolennikiem Dmowskiego, to większość teozofów, w tym Dynowska, popierało Piłsudskiego. Założona przez Dynowską organizacja „Służebników polskich” podczas przewrotu majowego stanowiła najwierniejszych kurierów Marszałka. Dynowska po śmierci Piłsudskiego w 1935 wyjechała do Indii.)\nW latach 20. i 30. XX wieku działał też Józef Świtkowski (znany części osób też jako J.A.S., 1876-1942), prezes Towarzystwa Parapsychicznego im. Juliana Ochorowicza we Lwowie. W jodze dostrzegał głównie narzędzie kształcenia zdolności parapsychicznych, w 1922 roku ukazała się jego książka Droga w światy nadzmysłowe. Nowoczesna radża joga (można przeczytać tutaj), a w 1937 – Kwiaty lotosu i kundalini a gruczoły dokrewne (dostępne tutaj).\nW 1927 ukazało się pierwsze polskie tłumaczenie Jogasutr autorstwa Antoniego S. Pełkowskiego. Pełkowski przetłumaczył także kilka Upaniszad, nie jest jednak pewne czy tłumaczył bezpośrednio z sanskrytu. Wspomniany przekład Jogasutr można znaleźć tutaj.\nW okresie międzywojennym przetłumaczono też m.in. następujące pozycje:\nUpaniszady. Wiedza tajemna Wed indyjskich, wydawnictwo Ultima Thule, Tł. St. F. Michalski, Kraków 1913\nBhagawadgita, tł. Fr. Michalski-Iwieński, Warszawa-Kraków 1921\nJogi Ramacharaka, Nauka o oddechaniu, Cieszyn 1921\nSwami Wiwekananda, Karma-Joga. Filozofia pracy i obowiązku, Katowice 1923\nJogi Rama-Czaraka, Drogi dojścia Jogów indyjskich, przeł. A. Lange, Warszawa 1923.\nŚankaraczarja, Klejnot mądrości wschodu, tł. z objaśnieniami Józef Świtkowski, Książnica Wiedzy Duchowej, Katowice 1924\nRabindranath Tagore, Sadhana. Urzeczywistnienie życia (1924)\nPaul Brunton, Ścieżkami Jogów, Lwów-Warszawa, Reprint 1992\nOczywiście II wojna światowa nie sprzyjała rozwojowi idei jogicznych w Polsce, ale warto pamiętać, że w tym czasie zarówno Wanda Dynowska (Umadevi, 1888-1971) jak i Maurycy Frydman (Swami Bharatananda, 1901-1977) pobierali wtedy nauki w Indiach. Dynowska w czasie wojny, nie mogąc wrócić do Polski, za namową swojego nauczyciela – Ramany Maharisziego, jednego z najwybitniejszych mistyków Indii, zaczęła tłumaczyć Bhagawadgitę. Wraz z Frydmanem, uczniem Ramany, Gandhiego i Nisargadatty, zakłada w Madrasie z zaoszczędzonych pieniędzy Bibliotekę Polsko-Indyjską w 1944 roku. Owa seria wydawnicza, której celem była popularyzacja kultury, literatury, historii i religii Indii w Polsce oraz kultury, literatury i historii polskiej w Indiach, istniała do śmierci Dynowskiej w 1971 roku. Nakładem Biblioteki Polsko-Indyjskiej ukazały się w polskim tłumaczeniu m.in.: Bhagawad Gita, Antologia indyjska w 6 tomach poświęconych sanskrytowi, tamilskiemu, hindi, gudżarati (z pismami Gandhiego), marathi i bengali, Nauka Ramany Maharishiego, pisma Krishnamurtiego, Anny Besant, Leadbeatera, Śri Aurobindo, G.S. Arundale’a, Vivekanandy, Claude Bragdona Joga dla Ciebie, czytelniku, P. Carusa Nauka Buddy, Sadhana Rabranatha Tagore, zbiory poezji tybetańskiej oraz wiele innych pozycji.\nOsobą, która zrobiła wiele dla popularyzacji jogi w formie asanowej w powojennej Polsce była Malina Michalska (1916-1973). Michalska była tancerką i nauczycielką tańca, ale pamiętamy o niej głównie jako propagatorce hatha jogi w formie asanowej (pamiętajmy, że to nowe XX-wieczne znaczenie terminu hatha joga, tradycyjne termin ten jest równoznaczny z nauczaniem medytacyjnym tantrycznej tradycji Nathów) i autorce książki „Hatha joga dla wszystkich” (PZWL, 1972). W dzieciństwie poznała dzięki swoim rodzicom Wincentego Lutosławskiego i znała jego książkę Rozwój potęgi woli. W 1957 roku założyła w Staromiejskim Domu Kultury w Warszawie eksperymentalne studium gimnastyki tanecznej. W 1960 roku przeszła poważną operację i pod wpływem książki Cyryla Krasińskiego zainteresowała się medycyną tybetańską. Zaczęła też wprowadzać w swoim studium elementy asan jogi, by docelowo przejść w nim tylko na nauczanie jogi. W 1966 roku studium odwiedziła Ma Yogashakti, nauczycielka i współzałożycielka Bihar School of Yoga (szkoły metody Satyanandy, tzw. biharskiej, chyba najpopularniejszego stylu praktyki asan w Indiach). Praca Michalskiej została oceniona na tyle pozytywnie, że jej studium zostało wpisane do International Yoga Fellowship Movement, a w 1967 roku z rąk ambasadora Indii w Polsce otrzymała dyplom nauczycielski Bihar School of Yoga.\nBardzo duży wkład w popularyzację jogi po II wojnie miał również Tadeusz Pasek (1925-2011). Myślę, że można go wręcz uważać za prekursora tego, co obecnie znamy jako jogę akademicką. Około 1960 roku Pasek zainteresował się jogą ze względu na swoje problemy zdrowotne po lekturze książki Lutosławskiego Rozwój potęgi woli. Rozpoczyna korespondencję ze Swamim Sivanandą i stosuje jego porady, które poprawiają znacząco jego stan zdrowia. Na tyle zainspirowała go ta przemiana, że postanawia zmienić trochę kierunek swojego kształcenia, a mianowicie jako absolwent Akademii Ekonomicznej w Poznaniu, rozpoczyna prace nad doktoratem o jodze pod kierunkiem prof. Wiesława Romanowskiego w Zakładzie Fizjologii AWF w Warszawie. W ramach pracy nad doktoratem wyjeżdża na roczne stypendium do Indii, gdzie uczył się w Kaivalyadhama Institute w Lonavli i Bihar School of Yoga w Munger (pod kierunkiem Swamiego Satyanandy). Stworzył program leczenia nerwic przez jogę i pod auspicjami Towarzystwa Krzewienia Kultury Fizycznej organizował kursy instruktorów jogi (prawdopodobnie pierwsze formalne kursy w Polsce). Był też autorem szeregu polskich i zagranicznych (od 1981 roku pracował na Uniwersytecie w Toronto w Kanadzie) artykułów i doniesień naukowych o jodze, jak również współautorem tłumaczenia książk Swamiego Kuvalayanandy i S.L. Vinekara pt. Joga – indyjski system leczniczy (PZWL, 1970). Dla tych, którzy chcieliby przeczytać więcej o Pasku, polecam ciekawy artykuł wspomnieniowy tutaj.\nPrzy okazji historii polskiej jogi nie sposób nie wspomnieć o wybitnym tłumaczu Jogasutr – doktorze Leonie Cyboranie (1928-1977). Najbardziej znany jest z przekładu dzieła Patańdżalego i komentarza Wjasy do niego, który pośmiertnie dzięki staraniom dr. Wiesława Kowalewicza, który przygotował tekst do druku, zredagował, złożył z różnych prac doktora Cyborana (ze względu na tragiczną śmierć w wyniku wypadku Cyboran nie dokończył planowanej pracy), uzupełnił przypisy, przygotował słowniczek. Dzięki temu w 1986 roku PWN ostatecznie wydał książkę Cyborana pt. Klasyczna joga indyjska. Jogasutry przypisywane Patańdżalemu i Jogabhaszja, czyli komentarz do Jogasutr przypisywany Wjasie. Dla samego Cyborana niezwykle istotną częścią jego pracy, a współcześnie zdecydowanie mniej docenianą, było stworzenie własnego systemu filozoficznego, którego nazwał aharama, w oparciu o filozofię jogi, psychologię introspekcyjną i ezoteryczną lingwistykę. Zarys aharamy opisał tutaj prawdopodobnie (autor nie jest podany) Andrzej Babkiewicz lub Stefan Ziembiński.\nPrzy okazji Paska wspomniałem o profesorze Wiesławie Romanowskim (1913-1973)z AWFu w Warszawie, który sam miał spore zasługi dla rozwoju jogi w Polsce, choć zapewne sam nie nazwał by tego czym się zajmował jogą, a raczej „ćwiczeniami relaksowo-koncentrującymi”. Pośmiertnie (prof. Romanowski zmarł 28 października 1973) w 1975 roku ukazała się książka pod jego redakcją pt. „Teoria i metodyka ćwiczeń relaksowo-koncentrujących”, która poruszała pewne wątki metodyki nauczania jogi. Po odejściu profesora podobne wątki badań i rozważań kontynuowali (zahaczając także o medytację) m.in. prof. Stanisław Grochmal, prof. Andrzej Szyszko-Bohusz, prof. Andrzej Kokoszka. Zainteresowanie relaksem przejawiali też wybitny lekarz i humanista prof. Julian Aleksandrowicz oraz psychiatra prof. Stanisław Cwynar. W latach 70. XX wieku Polskie Nagrania Muza wydały płytę z nagraniem relaksu czytanym przez Gustawa Holoubka i Halinę Mikołajską wg instrukcji Aleksandrowicza i Cwynara, a PZWL wydał 1976 roku podręcznik autorstwa Aleksandrowicza, Cwynara i Szyszko-Bohusza pt. Relaks : wskazówki dla lekarzy i pedagogów.\nPóźniej już potoczyło się to, co wszyscy znamy. W 1984 roku Sławomir Bubicz przywiózł do Polski jogę Iyengara, która zaczęła zdobywać coraz większą popularność w okresie transformacji i później. Od 1992 roku pojawia się w Polsce Sivananda joga za sprawą Sonii Lachowolskiej i Anny Piotrowskiej. Od 1994 roku jogi wg tej metody zaczyna też nauczać Apolonia Rdzanek, która zakłada też filię organizacji Sivanandy w Polsce (swoją drogą dokładnie u niej i w pierwszym roku jej nauczania ja zetknąłem się z praktyką asan na sali gimnastycznej na krakowskim Podgórzu). W 2002 roku Radek Rychlik, choć dziś zdecydowanie dystansuje się od tej metody, założył pierwszą szkołę ashtanga vinyasa jogi w Polsce. W 2007 roku powstało Stowarzyszenie Jogi Akademickiej, które było owocem pracy prof. Janusza Szopy i jego współpracowników nad skontruowaniem „polskiej” metody praktyki asan w oparciu o aktualną wiedzę z kultury fizycznej. Na początku 2009 ja i moja żona Agnieszka, zainspirowani najpierw Ramaswamim, a później A.G. Mohanem i Indrą Mohan, porzuciwszy nauczanie wg metody Iyengara zaczęliśmy nauczać jogi w podejściu vinyasa krama. Od tego czasu wykształciliśmy wielu świetnych nauczycieli jogi w całej Polsce. Również w 2009 roku powstał polski oddział stowarzyszenia 3HO, odpowiedzialny za rozwój kundalini jogi wg Yogiego Bhajana w naszym kraju. Od tego czasu podejście do metodyki nauczania trochę się zmieniło, pojawiło się wiele świeżych metod, zazwyczaj inspirowanych którąś z wyżej wymienionych, niektórzy robili kursy nauczycielskie za granicą i potem wracali do Polski z emigracji. Jest dużo bardziej pluralistycznie w jodze, co jest – moim zdaniem – generalnie dobrym objawem.\nTak naprawdę ta skrótowa historia jest mocno niekompletna, bo by nakreślić całość rozwoju zjawiska jakim jest joga trzeba by też prześledzić historię różnych szkół buddyjskich, ruchów sufich oraz hinduistycznego nauczania, szczególnie wisznuizmu w Polsce. Musiałbym również wymienić wielu tłumaczy, którzy dokonali trudu przetłumaczenia wielu dzieł filozofii indyjskiej. Ale wtedy zrobiłaby nam się już z tego książka, na dodatek wymagająca współpracy przynajmniej kilku autorów.\nKryszna Kirtan\tdnia 18 kwietnia 2016 o godz. 13:20\nBardzo ciekawy tekst. 🙂 Uzupełnieniem brakujących wątków odsyłam do przemówienia Swamiego Sridhary\nMaciej Wielobób\tdnia 18 kwietnia 2016 o godz. 13:23\nDzięki za uzupełnienie. Wpadło mi do głowy, że można by zebrać paru fachowców w dziedzinach szczegółowych i uzupełnić brakujące wątki i zrobić z tego książkę 🙂 Ale nie wiem czy jestem gotowy teraz się za to brać!\nKryszna Kirtan\tdnia 18 kwietnia 2016 o godz. 17:29\nOch można by było, ale to będzie duża sprawa, i jak napisałeś będzie z tego spora książka, ale jakby każdy napisał jeden rozdział dotyczący swojej części to stało by się to możliwe, jedna osoba chyba tego tematu samotnie nie ogarnie..\nKrzysztof Stec\tdnia 18 kwietnia 2016 o godz. 17:40\nJeśli chciałby się Pan dowiedzieć precyzyjniejszej historii jogi w Polsce to proszę o kontakt na krzysztof.z.stec@gmail.com. To nieprawda co Pan napisał, że pomiędzy Cyboranem/Paskiem nic nie było aż do Sławka Bubicza ale może ma Pan prawo być niedoinformowany. Nie przedstawił też Pan właściwej proporcji historycznych dokonań Tadeusza Paska w porównaniu do Pani Maliny Michalskiej. Uważam że p. Pasek był wielokrotnie skuteczniejszym propagatorem jogi niż Pani Michalska (tutaj proszę o kontakt z Marcinem Trzcińskim na , on dobrze znał te dwie osoby polskiej jogi); M.Michalska w sumie prowadziła jedynie szkółkę jogi jakich teraz w Polsce jest wiele, podczas gdy Pan Pasek jeździł i występował w całej Polsce i to głównie w środowiskach lekarskich i akademickich. Niewiele osób wie że Tadeusz Pasek przygotowywał do dalszej pracy akademickiej w Polsce trzy osoby już od 1972 roku, tzn. : już nieżyjącego dr hab. Tadeusza Doktora (psycholog z Lublina, który pracował na Uniwersytecie Warszawskim), dr. Mirka Harciarka (psycholog z Katowic) oraz mnie (wychowanie fizyczne, fizjoterapia, AWF Warszawa i Katowice). Mniej więcej w tym czasie, chociaż trochę później, dołączył też do nas Lesław Kulmatycki, obecnie profesor na AWFie we Wrocławiu, który jest twórcą najlepszych studiów jogi w Polsce. Zapraszam do kontaktu z Panią Iwona Kozłowiec , która niedawno pięknie opracowała wkład Tadeusza Paska do polskiej jogi. Pana Paska i jego rodzinę doskonale znam ponieważ byl moim pierwszym nauczycielem jogi już od roku 1968, zaraz po rocznym treningu w Bihar School of Yoga (w Kaivalyadhamie spędził tylko 2 tygodnie) i dzięki jego znajomościom ukończyłem roczny kurs w Kaivalyadhama w Lonavli z Diploma in Yoga Education w maju 1976 roku (www.kdham.com). Ponadto warto wiedzieć, że Sławek Bubicz pojechał w 1981 roku do Indii do Swamiego Muktanandy (Siddha Yoga) poprzez kontakt z p. Malinowskim, który z kolei odkrył tą niezwykła jogę przez doc. dr Kazimierza Chomicza, ojca żony mojego brata Aleksandra. Moje niezwykłe doświadczenia shaktipat u Muktanandy w 1976 roku były tak mocne, a listy do domu tak przekonywujące, że brat dzielił się z ówczesnym środowiskiem polskiej jogi i między innymi dr Leon Cyboran planował specjalnie się ze mną spotkać w aśramie Muktanandy, ale jak wiadomo niestety zginął w nieoczekiwanym wypadku samochodowym. Myślę że w tym opisie osób warto by też umieścić także nazwisko Lucia Osborne, polskiej żydówki z Katowic. Jej mąż to był anglik Arthur Osborne, który napisał wiele wspaniałych książek o duchowości i przez wiele lat prowadził kwartalnik Mountain Path. Potem po śmierci Arthura przejęła tę funkcję jego żona Lucia Osborne z którą miałem okazję spędzić miesiąc czasu w Arunachali w lipcu/sierpniu 1976 roku. Oczywiście Maurycego Frydmana znałem bardzo dobrze (mam jeszcze od niego parę listów), pomagał mi w czasie mojego 2-letniego pobytu w Indiach w 1975-77 roku, a po jego śmierci porządkowałem jego papiery w Bombaju. To Frydman osobiście mnie zawiózł taksówką do mieszkania Nisargadatty Maharaja na Kethwadi Lane w Bombaju w sierpniu 1975 i podejrzewam, że niektóre wywiady w tych dwóch wolumenach I AM THAT mogą być ze mną. Jak widać więc są poważne luki w tej historii przedstawionej w Pana artykule i dlatego zachęcam do bezpośredniego kontaktu z dr. Mirosławem Harciarkiem oraz z prof. dr hab. Leszkiem Kulmatyckim. . Ale są jeszcze inne osoby jak dr. Dorota Staszewska czy dr Zygmunt Grabarczyk , którzy też pamiętają trochę tej historii polskiej jogi przed Sławkiem Bubiczem. Wydaje mi się że ważne jest byśmy naszą polską historię jogi trochę 'wyprostowali’ i by nie było sytuacji tak jak jest to w światowej jodze, że praktycznie wszyscy wiedzą o Krishnamacharii ze względu na Śri Patabi Joisa i BKS Iyengara, a nikt nie słyszał o wielkim Swamim Kuvalayanandzie, twórcy prawdziwej rewolucji w jodze indyjskiej pierwszej połowy XX wieku. Obecnie te proporcje stoją kompletnie do góry nogami i ktoś mógłby powiedzieć po przeczytaniu materiałów badawczych w książce dr. Normana Sjomana „The Yoga Tradition of the Mysore Palace”, że jest jeszcze gorzej. Serdecznie pozdrawiam, dr Krzysztof Stec\nKryszna Kirtan\tdnia 18 kwietnia 2016 o godz. 18:39\nJeszcze jedna rzecz dodatkowo do historii 🙂 https://www.youtube.com/watch?v=i7b7oYk1M4A\nMaciej Wielobób\tdnia 18 kwietnia 2016 o godz. 19:02\nPanie Krzysztofie, dziękuję za uzupełnienie. Nie uważam się za speca z historii jogi w Polsce, zostałem poproszony przez kogoś o wskazanie paru źródeł. Chcąc nie chcąc, tworząc takie zestawienie, zawsze jest ono dla kogoś „krzywdzące”, tzn. muszę dokonać pewnego wyboru o czym piszę, a o czym nie. Bynajmniej nie umniejszam tu dokonań Paska, jeśli ktokolwiek został tu umniejszony to przede wszystkim wkład Towarzystwa Teozoficznego. Żeby nie przedstawiać skrótowo dokonań pana Paska odesłałem linkiem do artykułu o nim, który przedstawia wiele wątków, o których Pan pisze. Co do Michalskiej to akurat Pan nieco umniejsza jej wkład, ponieważ jednak działała poza forum swojego studia, m.in. występując w telewizji. Co ciekawe, jej książkę z pewną ostrożnością, zrecenzowała Szymborska. Na pewno Panu należą się wielkie podziękwania za przypomnienie swego czasu działalności Paska, która przez dominację metody Iyengara w latach 90. została niesłusznie zapomniana. I na pewno Paskowi należałoby się jakieś osobne, nawet książkowe, opracowanie – mam nadzieję, że ktoś go dokonana. W zupełności się z Panem zgadzam, że właściwe proporcje zostały zaburzone w jodze, natomiast pamiętajmy, że przeważnie to, co najbardziej wartościowe, nie jest najbardziej znane. Kiedyś w Holandii rozmawiałem z sufickim nauczycielem szejk-al-maszejkiem Mahmudem Khanem i doszliśmy do wniosku, że tam, gdzie najwięcej ludzi to niekoniecznie najbardziej wartościowa praktyka, lecz bardziej moda 😉 Tak czy inaczej pozostaje nam praca u podstaw.\nP.S. Może zechciałby Pan napisać o Tadeuszu Pasku i jego uczniach na portal Joga ABC?\nAnna\tdnia 19 kwietnia 2016 o godz. 21:45\nBrawo! Świetny artykuł i świetne komentarze!\nMaciej Wielobób\tdnia 19 kwietnia 2016 o godz. 21:52\nDziękuję za dobre słowo w imieniu moim i komentujących 🙂 Pozdrawiam serdecznie!\nKrzysiek\tdnia 8 maja 2016 o godz. 12:01\nCzy Józef Świtkowski faktycznie był autorem książki Droga w światy nadzmysłowe? Biorąc pod uwagę pewność z jaką autor opisuje pojęcia i doświadczenia na duchowej ścieżce, wydaje się że musiała to być osoba bardzo doświadczona i wtajemniczona w jogę od strony „duchowej”. Gdzieś czytałem kiedyś że JASprawdopodobnie tylko firmował tę książkę. Czy ma ktoś jakieś informacje w tym kontekście?\nMaciej Wielobób\tdnia 29 czerwca 2016 o godz. 00:16\n@Krzysiek, w tej chwili myślę, że to trudno już zweryfikować. Większość źródeł podaje, że jest jej autorem i stylistyka mogła by na to wskazywać. Ale czy tak jest na pewno? To zagwozdka w stylu indyjskiej nonszalancji historycznej 😉\nMaciej Wielobób\tdnia 29 czerwca 2016 o godz. 00:19\nAndrzej Serafin zwrócił mi uwagę, że w tym zestawieniu zdecydowanie brakuje uwzględnienia Franciszka Tokarza i Grotowskiego. W tej chwili nie bardzo mam czas to uzupełnić, dlatego zaznaczam to, mam nadzieję, że w jak najbliższej przyszłości uda mi się uwzględnić te dwie ważne postaci polskiej jogi, wszak Grotowski pod koniec życia zaznaczył, że wszystko, co robił to była joga 🙂\nMagda Rybczyńska\tdnia 12 września 2017 o godz. 02:12\nBardzo ciekawy temat i faktycznie niezwykle obszerny..\nFranciszek Tokarz (1897-1973) zainicjował badania nad sankhją, był autorem rozprawy – „Wyzwolenie (mokṣa) według Sāṁkhyakārikā i komentarza Gauḍapādy”\nKrzysztof Stec\tdnia 12 września 2017 o godz. 05:47\nCieszę się że po długim czasie ukazał się komentarz Magdy Rybczyńskiej, to znak ze od czasu do czasu ktoś tą historię czyta. Wspaniale też ze w miedzy czasie pojawiło się przekierowanie na artykuł Iwony Kozłowiec, który na prawdę podaje prawdziwą historię Tadeusza Paska (powstała praca dyplomowa na ten temat pod kierownictwem prof Lesłąwa Kulmatyckiego)). Tymczasem wart wspomnieć, że od momentu napisania artykułu o historii polskiej jogi pojawił się duży „gracz” czyli sponsor międzynarodowych konferencji jogi i ajurwedy w Sulisławiu, Pan Jerzy Bar oraz były ambasador Indii w Polsce, Chandra Bhandari. W tym roku w czerwcu odbyła się już czwarta edycja tej konferencji. Ponadto powstał też nowy ośrodek badań nad ćwiczeniami jogi w laboratorium wysiłkowym Akademii. im. Jana Długosza znanego eksperta fizjologi wysiłkowej, byłego rektora Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach, prof. zw. dr hab. Wiesława Pilisa. Jest to jedno z niewielu miejsc w Polsce gdzie takie badania naukowe nad joga są prowadzone.\nMaciej Wielobób\tdnia 12 września 2017 o godz. 16:47\nMarek Pietrowicz\tdnia 14 lutego 2018 o godz. 23:18\nMysle ze w tym opracowaniu nie powinno zabraknąć Swami Karmayogi Saraswati,prawdopodobnie jedynego Polaka,ktory naucza juz od ponad 50 lat i mial zajecia z ponad 30.000 uczniow.Tytul Swami i nowe imie otrzymal w 1988r od Satyanandy.Więcej o nim na http://www.nada-yoga.com\nMaciej Wielobób\tdnia 14 lutego 2018 o godz. 23:26\nDziękuję za wspomnienie Swamiego w komentarzach do tego posta. Pomimo niewątpliwego doświadczenia i wielu lat praktyki miałbym jednak wątpliwość czy należy do „historii polskiej jogi”, ponieważ o ile mi wiadomo mieszka w Szwecji, a do Polski przyjeżdża z kursami od około 2002 roku do kujawsko-pomorskiego i pomorskiego. Stąd też ja nie uwzględniałem go w powyższym subiektywnym zestawieniu. Cieszę się, że pojawił się jednak w komentarzach, ponieważ osoby chętne będą mogły się zapoznać z jego postacią, tym bardziej, że biharska szkoła jogi nie jest zbyt popularna w Polsce.\nMarek Pietrowicz\tdnia 14 lutego 2018 o godz. 23:50\nSwami od ubieglego roku mieszka w Bydgoszczy,choc nosi go po calym swiecie-aktualnie jest w Indiach.Naucza w http://www.alchemiayogi.com gdzie tworzy Satyananda Yoga Polska. Zapraszamy☺\nMaciej Wielobób\tdnia 15 lutego 2018 o godz. 01:59\nO proszę, nie byłem na bieżąco 🙂 Bardzo się cieszę, że szkoła biharska rozprzestrzenia się w Polsce, bo do niedawna była zupełnie zapomniana, choć powojenni prekursorzy (Michalska, Pasek) zaczynali od niej.\nJerzy Kunowski\tdnia 24 grudnia 2018 o godz. 02:16\nOkolo 1980 w Krakowie nr 1 w jodze byl chyba dr Wieslaw Orlicki.z AGH, w tym czasie rowniez istnialo w Krakowie Towarzystwo Przyjazni Polsko-Indyjskiej , ktore na pewno goscilo Wande Dynowska..\nMaciej Wielobób\tdnia 24 grudnia 2018 o godz. 02:43\nHari Kartar\tdnia 7 maja 2019 o godz. 22:05\nIdąc za zachętą Maćka do napisania paru słów o początkach jogi kundalini w Polsce, zacznę od tego, że Yogi Bhajan, który ten system skodyfikował będąc w USA, wysyłał swoich wieloletnich uczniów w różne strony świata z błogosławieństwem: idź i nauczaj! Zanim jeszcze powstały jakiekolwiek systemy trenujące nauczycieli, z dnia na dzień brał kogoś „gotowego” i mówił: „ty założysz sangat w Niemczech, a ty w Holandii” Oczywiście potem sam podróżował do tych miejsc żeby dać ludziom „dotyk Mistrza”. Do Polski wysłał… Polaka, który był już kanadyjskim rezydentem i wcale o powrocie nie myślał No i tak się z tym nosił długo że pewnego lata wpadł odwiedzić rodzine w Starym Sączu i tam znalazł kilkoro zapaleńców którzy z nim razem sadhanę o 4rano robili. Pojechali razem na festiwal do Francji, spotkali mistrza na żywo i potem słuch o sprawie zaginął. Posłaniec wyjechał. Dopiero wrócił w 2006, już po śmierci Y.Bhajana (2004), wzmocniony żeńską Shakti swojej żony, podjął się szerszego upowszechnienia tego rodzaju jogi u nas w kraju. Hari Dev Singh Khalsa i Sarabjot Kaur przeprowadzili serię warsztatów w całej Polsce po czym skompletowali 30os. grupę pierwszych kandydatów na nauczycieli.Byli prekursorami ky w pl. Organizowali pierwszy kurs prowadzony przez zespół niemieckich trenerów ze szkoły Satya Singha, który trwał ponad rok od 2007-2008 i ja m.in.jestem jego absolwentką. W tamtym czasie wprowadzanie tej jogi jednych fascynowało ale drugich gorszyło co w niektórych rejonach i miastach wydaje się być aktualne do dziś… od tego czasu kursy stały się jednak regularnym wydarzeniem, zmieniały się tylko okoliczności im towarzyszące i liderzy którzy pełnili nad nimi pieczę. Po odejściu Y.Bhajana powstał system (dosc hierarchiczny ale dający jasne wytyczne) wyróżniający stopnie trenerskie a tym samym stopniujący prawo do nauczania nauczycieli. Jak dotąd w Polsce najwiecej edycji przeprowadziła i przeprowadza międzynarodowa szkoła ISKY, której liderzy Guru Dharam (USA) i Darryl O’Keeffe są autorami jedynej książki o kundalini (wg.Bhajana) po polsku: Kundalini -esencja jogi. Obecnie ja i Barbara Har Anand oraz Benjahmin Steele jesteśmy trenerami tej szkoły uczącymi w Polsce. Sam Yogi Bhajan miał takie motto, że nie przyjechał na zachód żeby gromadzić uczniów, lecz by wykształcić nauczycieli, wiec tak tez się stało ze zarówno w Stanach jak i w Europie ten system szybko się rozpowszechnił. W Polsce koncentruje się zdecydowanie w Warszawie, ale w każdym większym mieście można znaleźć nauczyciela prowadzącego. Nauki są ścisłe i precyzyjne ale każdy nauczyciel po kursie dopiero zdobywa doświadczenie zatem nauczanie może różnić się nieznacznie, zgodnie z osobowością prowadzącego. Na straży etyki miało stanąć stowarzyszenie ale do dziś jeszcze nie spełnia tej roli. Mamy za to Festiwal w Tarasce na który serdecznie zapraszamy w długi weekend czerwcowy (www.festiwalkundalinijogi.pl) i tam można poznać tę praktykę od wielu różnych nauczycieli a tym samym poczuć jej esencję we własnym doświadczeniu. Co jest najważniejszym doznaniem jogi w ogóle. Pozdrawiam i zapraszam Sat nam.\nV FESTIWAL KUNDALINI JOGI 19 – 23 CZERWCA 2019 TARASKA\nMaciej Wielobób\tdnia 7 maja 2019 o godz. 22:07\nGregory\tdnia 30 grudnia 2019 o godz. 17:04\nMaćku ciekawy tekst o historii polskiej jogi, ale polecam książkę Agaty Świerzowskiej Joga w Polsce od końca XIX wieku do 1939 roku. Konteksty ezoteryczne i interpretacje. Ukazała się w 2019 roku. Będzie również 2 część, robimy teraz badania z żyjącymi jeszcze postaciami polskiej jogi 1939-1989. Pozdrawiam serdecznie 🙂\nCześć Grzesiek, o książce Agaty Świeżowskiej wiem, choć nie miałem jej jeszcze okazji mieć w rękach. Ten tekst powstał kiedyś na czyjąś prośbę i nie ma ambicji do bycia tekstem naukowym, natomiast myślę, że dla części osób będzie przyczynkiem do dalszych poszukiwań. No i sporą wartością jest dyskusja pod tekstem. Pozdrawiam!


Lubię koty ale mają strasznie łykowate mięso.\nWysłany: 2007-04-11, 09:44\nBle, francuskie kocisko...\nWysłany: 2007-04-23, 19:43\nWysłany: 2007-04-23, 19:46\nNo proszę... A ja jednak nie zdążyłem zeskanować filmów z czasów, gdy to kot był głównym modelem fotograficznym.\nWysłany: 2007-04-23, 19:48\nMichu, swietne jest to zdjecie:\nA Meggido jest bezlitosny, oslepia koty lampa ;)\nWysłany: 2007-04-23, 19:49\nŚliczne koteczki. Najkochańsze zwierzątka.\nWysłany: 2007-04-23, 20:01\nMichu, Moja żona jest zachwycona Twoimi kotami. Szczególnie podoba jej się fota Szarego. Pyta, czy może je pogłaskać.\nWysłany: 2007-04-24, 05:50\nKolejny raz muszę zaprotestować - Tref gdzie moja kicia?\nWysłany: 2007-04-24, 07:46\ndopiero dziś obejrzałam galerię (jakoś wcześniej mi umknęła)...\noj, obudziliście tęsknotę za mruczącymi, małymi kłębuszkami... ja chcę kota!\nWysłany: 2007-04-24, 15:47\nTref dorzucił moje, a właściwie mojej żony.\nJakby ktoś chciał więcej, to tu jest strona hodowli.\ncholera mnie weźmie, zmień sobie pocztę! Od wszystkich dochodzi tylko nie od Ciebie! Irytujące to jest! Weź tego info_matica za łeb i niech zrobi coś, filtruje Ci wychodzące czy co? A poważnie, nie wiem co jest, od wszystkich dochodzi, z różnych serwerów pocztowych i jest ok, tylko od Ciebie nie i to już kolejny raz. I nic Ci nie wróciło znów? Piszesz na dobry adres? Nie wiem jak mam Ci pomóc.\nNikitttA Dołączyła: 07 Lut 2007\nMysle, ze jestem.\nmimo alergii na nie - podeslalam i moje [po ostrej selekcji ]\nPs. Ten domowy to Basho - rasa norweski lesny, straszny zboj, rownoczesnie wielki pieszczoch.\nPrawdziwy Kot ... Prawdziwe koty nigdy nie jedzą z miseczek\n(a przynajmniej nie z takich, które są oznaczone DLA KOTA)\nani nie pojawiają się na kartkach urodzinowych... ani nie gonią niczego,\nco ma w środku dzwoneczek.\n[Pratchett, Kot w stanie czystym]\nWysłany: 2007-04-24, 18:18\no o o, to jak moja kicia\no o o ... zresztą moja kicia chyba nie ma pcheł ... ... chyba ...\no o o, to jak moja kicia .... no może od czasu do czasu kitiket\nno, w przypadku mojej kici raczej nie dwa pomieszczenia dalej, ale piętro dalej\no o o ... moja kicia jest wielu imion .. Miśka .. Kicia .. WolnyRodnik ..\nWysłany: 2007-04-24, 22:10\ndpodlejski, gdzie ta Twoja hodowla? Ja muszę zobaczyć te śliczności!! To jest takie PIĘKNE!! Kochane szczureczki, takie maleństwa...\nWysłany: 2007-04-24, 22:12\ndpodlejski, gdzie ta Twoja hodowla?\nWszystkie kolejne zgłoszenia kotków podpinam do podanego w pierwszym poście linku, są zatem na tamtej stronce. Nie będę pisał, że już uaktualniłem.\nWysłany: 2007-04-25, 09:38\nTo się pochwalę moimi sierściuszkami:\nWysłany: 2007-04-25, 12:59\nTref bez nerw , podałem zapytanie, gdyż moja fotka trochę przekorna była i sądziłem, że została zdyskwalifikowana.\nRozmawiałem z infomajstrami, ale wywrócili kota ogonem .\nWysłany: 2007-04-25, 16:40\nCzy Tofik to rasowy kot? Wybaczcie moje dyletanckie pytanie. Po prostu strasznie mi się podoba jego okrągły łepek i jest jednak trochę inny niż spotykane na ulicy dachowce. Nie mamy na razie kota bo chyba jednak za bardzo spsieliśmy .\npiotrecius, taka poczwara jak na Twoim avatarze lata po naszym domu za łaciatym kociaszkiem, który go czasem częstuje "z piąchy" (jak się psisko w amorach zapomni ), więc publicznie stwierdzam: da sie z tym żyć\nWysłany: 2007-04-25, 17:04\nTylko ta poczwara z awatara jest bardzo grzeczna i jak się jej czegoś zabroni to o tym pamięta . Respektuje jakąś chierarchię stada . Wszystko co powyżej poziomu podłogi jest nietykalne - łącznie z jedzeniem - nawet na niskiej ławie w salonie. Nie mówiąc już o spaniu w łóżkach (ma swoje wygodne legowisko - ewentualnie jak zatęskni w nocy to wystarczy jej choćby dywanik przy łóżku). Kociska są jednak bardziej niezależne i raczej niemógłbym się przyzwyczaić do czworołapa chodzącego między talerzami choćby był nawet najukochanieńszy


W tenisa z okazji Dni Miasta - Miejski serwis informacyjny: Jastrzębie Zdrój, Jastrzębie-Zdrój\nJubileuszowe Dni Miasta to nie tylko impreza na stadionie. To również imprezy towarzyszące. Jak na przykład Otwarte Mistrzostwa Jastrzębia-Zdroju w Tenisie Ziemnym. Z okazji Dni Miasta, w dniach 9-10 czerwca na turniej zaprasza Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji oraz Jastrzębskie Towarzystwo Tenisowe. Zmagania odbywać się będą na kortach tenisowych na OWN przy ulicy Cieszyńskiej. Rozpoczęcie\nPełna treść wiadomości na: jastrzebie.pl/?p=51028


Jaruzelski jedzie na uroczystości do Moskwy - RMF24.pl\nJaruzelski jedzie na uroczystości do Moskwy\nWłaśnie wróciłem ze szpitala, jestem jeszcze w kiepskiej kondycji, ale jednak "drzewa umierają stojąc". Jestem starym żołnierzem, zahartowanym. Spróbuję tę ostatnią defiladę w swoim życiu zobaczyć - stwierdził Wojciech Jaruzelski. Generał potwierdził, że udaje się razem z marszałkiem Sejmu, pełniącym obowiązki prezydenta, Bronisławem Komorowskim do Moskwy na obchody 65. rocznicy zwycięstwa nad hitlerowskimi Niemcami.\nDodał, że zdecydował się wziąć udział w moskiewskich uroczystościach, dlatego że jest kombatantem II wojny światowej, który walczył na pierwszej linii jako oficer, ma Krzyż Virtuti Militari, dwa Krzyże Walecznych. Zaznaczył też, że zostali zaproszeni również inni byli prezydenci, którzy byli kombatantami. Dlaczego były prezydent Polski miałby z tego nie skorzystać? - pytał gen. Jaruzelski.\nByły prezydent nie chciał komentować sprawy spotkania Bronisława Komorowskiego z prezydentem Rosji Dmitrijem Miedwiediewem. Jednak - jak podkreślił - już sam fakt tej rozmowy ma duże znaczenie.\nMiedwiediew zaprosił pełniącego obowiązki głowy państwa Bronisława Komorowskiego do udziału w moskiewskich uroczystościach podczas spotkania 18 kwietnia w Krakowie, przed uroczystościami pogrzebowymi pary prezydenckiej Lecha i Marii Kaczyńskich.


Dodano: 13 Lis 2013, 18:44 # 30\nz grubsza licząc ok\nz tym się nie zgodzę. Cena nie może być taka sama jeśli "w środek" dorzucamy kondygnację. Przecież płacimy tylko za dodatkową kondygnację bo dach i fundamenty już mamy:P\nDodano: 13 Lis 2013, 20:01 # 31\n[quote author= date=13 Nov 2013, 18:44]\nA jak w takim razie być powinno ?\n(Według mnie nie straci nic inwestor jak mimo iż teoretycznie zachodzi nieścisłość tak właśnie będzie przyjmował).\nDodano: 26 Lis 2013, 18:36 # 32\nMoim zdaniem jest tak niekoniecznie dlatego, że firmy "naciągają" ceny pod swoje oferty (tzn. pewnie często tak jest, ale nie zawsze), ale dlatego, że wycenami zajmują się laicy, nie znający praktyki.\nDodano: 26 Lis 2013, 21:20 # 33\n[quote author= date=26 Nov 2013, 18:36]Moim zdaniem jest tak niekoniecznie dlatego, że firmy "naciągają" ceny pod swoje oferty (tzn. pewnie często tak jest, ale nie zawsze), ale dlatego, że wycenami zajmują się laicy, nie znający praktyki. [/quote]\nprzepraszam Magdo, ale zgubiłem wątek do którego dałaś odpowiedź.....\nDodano: 10 Sty 2014, 12:15 # 34\nDodano: 10 Sty 2014, 12:33 # 35\n[quote author= date=10 Jan 2014, 12:15]Sprawdźcie ofertę firmy Renomex - http://biurorenomex.pl/ oferującą profesjonalne kosztorysy budowlane. Oferuje również usługi badać termowizyjnych, audytów oraz certyfikatów energetycznych.[/quote]\nreklama? to nie ten dział\nDodano: 12 Sty 2014, 13:53 # 36\nNa rynku pojawiła się mocno odświeżona oferta technologii budowy domów i mieszkań Perfekko System.\nTechnologia po modyfikacjach polecana jest przez pracownie projektowe i firmy budowlane, jako nadająca się do projektowania i budowania domów jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej, szeregowej oraz bliźniaczej. Ofertę rozbudowano o możliwość projektowania i budowania zespołów mieszkań. Obecnie powstają projekty budowy osiedli domów mieszkalnych o powierzchniach od 50 m2, gdzie w podstawowym standardzie do wykończenia przez nabywcę 1m2 mieszkania szacowany jest na poziomie od 3500 zł za m2 (jako cena podawana jako m2 mieszkania do wykończenia wraz z udziałem w gruncie). W przypadku domów jednorodzinnych ceny oferowane przez dilerów technologii zaczynają się od około 2500 zł - 2700 zł za m2 powierzchni użytkowej stanu deweloperskiego domu wysoce energooszczędnego na działce klienta wraz z pełną obsługą procesu inwestycji. Oferta cenowa wydaje się więc dość ciekawa.\nSama technologia Perfekko System zbudowana została na bazie ekologicznych materiałów budowlanych z grupy produktów energooszczędnych firmy Knauf oraz firmy Steico. Niebagatelną rolę w samej technologii odgrywa zastosowany keramzyt Leca Weber - towarzystwo wiec doborowe. Wydaje się, że za umiarkowaną cenę możliwe w końcu staje się projektowanie i realizacja budynków wysoce energooszczędnych ... a i pasywnych.\nWykonywane do celów projektowych koncepcje projektowe w technologii Perfekko System oraz założenia projektowe dla planowanych mieszkań wpisane są w wymagania ustawy z dnia 27 września 2013r. o pomocy państwa w nabyciu pierwszego mieszkania przez młodych ludzi. Możliwe również jest zamówienie budynku indywidualnego w odniesieniu do standardów NF 15 i NF 40 programu dopłat do budowy domów energooszczędnych opracowanego przez Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW) skierowany do osób zainteresowanych budową energooszczędnego domu z wentylacją mechaniczną, ..... czyli możliwe jest przy zakupie mieszkania czy budowie domu przez nabywcę otrzymanie dofinansowania i zwrot części poniesionych kosztów.\nSpółki z grupy DMP podzielone kompetencjami i zarządzające całym projektem zajmują się organizacją budowy sieci dystrybucji dla technologii Perfekko System, gdzie prowadzone są szkolenia dla architektów, firm budowlanych oraz deweloperów z terenu całego kraju.\nDla zawodowych uczestników procesu inwestycji produkt wydaje się o tyle interesujący, iż spełnia szereg wymagań w zakresie energooszczędności, ochrony środowiska i także o walorach istotnych dla dobrego samopoczucia człowieka (zapewnia odpowiedni mikroklimat wewnątrz pomieszczenia oraz zapewnia bardzo szybką, niespotykaną w innych technologiach realizację inwestycji). W zakresie technologicznym technologia jest "pod opieką" patronatu technicznego Instytutu Budownictwa Modułowego, który też uczestniczy we wszelkich organizowanych szkoleniach.\nDla klientów i deweloperów oferta uzupełniona jest o kredytowanie Perfekko Finanse - są to autorskie programy finansowania budowy mieszkań oraz domów, dedykowane specjalnie do oferowanej technologii z których korzystać mogą zarówno klienci indywidualni jak i deweloperzy czy inwestorzy mający w planach budowę osiedla mieszkań czy osiedla domów.\nPodsumowanie nasuwa się nam takie.W zestawieniu z innymi ofertami dostępnymi obecnie na rynku w naszym kraju przykuwa uwagę już sama technologia i jej parametry zarówno te realizacyjne jak i użytkowe. Taka oferta połączona z usługami dodatkowymi, istotnymi z punktu widzenia przyszłego inwestora, między innymi to, że jest dostępna na terytorium całego kraju i potencjalny inwestor ma licencjonowanego architekta czy firmę wykonawczą (tu dilera) w pobliżu miejsca inwestycji - z naszego doświadczenia jest bezcenne zarówno w trakcie samej realizacji i organizacji całej licznej papierologii jak i w przypadku np. reklamacji w trakcie eksploatacji. Jeżeli do tego miałoby się okazać, że autorska oferta finansowania jest naprawdę korzystna to może być to bardzo ciekawa propozycja zarówno dla firm branżowych jak i dla nabywców mieszkań i domów.\nhttp://innowacjebudowlane.pl I Warszawa 12.2013\nDodano: 12 Sty 2014, 17:45 # 37\nDodano: 23 Sty 2014, 08:29 # 38\nPrzedstawiciel Regionalny branża grzewcza i solarna - poszukuję pracownika !!!\nDodano: 29 Sty 2014, 06:46 # 39


SCEBRESHINUM - SZCZEBRZESZYN - MIESZKAŃCY - BIOGRAFIE "M"\nMichońscy Anna i Stanisław\nAnna Michońska z domu Sidewicz, przybyła do Szczebrzeszyna z Podlasia, z Konstantynowa gdzie Jej ojciec, były POW-iak, major rezerwy WP był przed wojną kierownikiem szkoły. W czasie wojny czynnie uczestniczył w konspiracji i ukrywał się. Przed wojną "zaliczyła" rok, czy więcej, chemii na Uniwersytecie Jagiellońskim.\nMęża - Stanisława poznała w Szczebrzeszynie gdy był Dyrektorem Szkoły Zawodowej w której pracowała i tu wzięli ślub. Przybyła do Szczebrzeszyna z nakazu pracy - uczyła przedmiotów ścisłych, a w początkowym okresie swojej pracy także wychowania fizycznego. Przez prawie cały okres działalności zawodowej w Szczebrzeszynie pracowała w Szkole Zawodowej. W latach 1967 - 1969 także prowadziła zajęcia z chemii w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących w Zamościu - filia Szczebrzeszyn.\nStanisław Michoński funkcję dyrektora Szkoły Zawodowej przestał pełnić na początku lat pięćdziesiątych na skutek uwarunkowań politycznych - miał zakaz pracy w szkolnictwie. Rok, albo dłużej pracował w Cukrowni Klemensów. Po odwilży został zrehabilitowany i mógł powrócić do pracy w Szkole Zawodowej, gdzie uczył zawodu w klasach stolarskich; przed wojną ukończył Państwowe Seminarium Nauczycielskie Męskie w Szczebrzeszynie. Stanisław Michoński zmarł w 1972 roku, Anna w 2001.1\n1. relacja syna pp. Michońskich - Jacka


Opublikowane przez bezgranic w dniu 9 lipca 2018\nSzanowni Państwo, Stowarzyszenie Otwarte Drzwi serdecznie zaprasza na spotkanie podsumowujące dotychczasową realizację projektu Bez Granic II – „Prowadzenie działań z zakresu profilaktyki selektywnej wśród osób z niepełnosprawnościami, mających problem ze szkodliwym używaniem lub z uzależnieniem od alkoholu i innych substancji psychoaktywnych”, realizowanego przez Stowarzyszenie Otwarte Drzwi, w partnerstwie z Państwową Agencja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz współfinansowanego ze środków Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy.\nSpotkanie odbędzie się 28 lipca (sobota) o godzinie 10.00 w Centrum Konferencyjnym przy ul. Okopowej 55 w Warszawie. Podczas spotkania podsumowującego przewidziany jest panel dyskusyjny podczas którego realizatorzy projektu będą omawiać zagadnienia związane z tematyką uzależnień wśród osób z niepełnosprawnościami. Panel będzie miał również charakter wymiany doświadczeń związanych z udziałem w projekcie.\nTagi:bez granicotwarte drzwipodsumowaniezaproszenie


historycy.org -> Galileusz: dożywocie czy 3 lata\nskazał 69-letniego wówczas uczonego na dożywotni areszt domowy, który spędził najpierw w willi Medyceuszów w Pincio, następnie przeniósł się jako gość do pałacu arcybiskupiego w Siennie, by ostatecznie zamieszkać w willi Arcetri „Il gioiello” („Perła”). W czasie pobytu w niej był odwiedzany zarówno przez naukowców, jak i przez dostojników kościelnych, z którymi prowadził dysputy. Ostatecznie zakaz opuszczania willi został mu uchylony.\nZ kolei według Warrena H. Carrolla wyrok był niższy\n[Galileusza] skazano na 3 lata więzienia [ostatecznie skończyło się jednak na bardzo łagodnym areszcie domowym.] - Historia Chrześcijaństwa, Tom IV, str. 589\nSkazujemy cię na formalny pobyt w więzieniu tegoż Świętego Oficjum i dla zbawiennej pokuty nakazujemy ci odmawianie raz w tygodniu w ciągu trzech lat siedmiu Psalmów pokutnych; zachowujemy sobie możliwość złagodzenia zmiany lub zniesienia w całości bądź częściowo rzeczonej kary i pokty.\nZ "Sprawa Galileusza" EMile Namer.\nPóźniej dostał zgodę na zamieszkanie w Arcetri od papieża, znów cytując :\npod warunkiem, że będzie spędzał w dni w samotności, nie udzielając nikomu gościny i rezygnując z wszelkich spotkań i dyskusji tak długo, jak Jego Świętobliwość uzna to za celowe\nW tejże Arcetri zmarł w 1642, 9 lat po ogłoszeniu wyroku.


Łosoś w cieście francuskim - Najsmaczniejsze.pl\nAutor: najsmaczniejsze.pl Opublikowane 10 lutego, 2013 w Obiad, Rybne\nMam dla Was przepis, który pasuje w sam raz na niedzielny obiad. Kilka dni temu kupiłam łososia, zamarynowałam go w sosie Teriyaki, a następnie owinęłam w ciasto francuskie i zapiekłam. Po około 20 minutach obiad był gotowy. Łososia podałam z sałatką, dzięki temu wyszło lekko, pysznie, a przede wszystkim zdrowo. Zapraszam na ten przepis, zwłaszcza po “tłusto-czwartkowych” szaleństwach.\n– 300 g łososia\n– 1/2 szklanki sosu Teriyaki\n– słodka śmietanka 30% do posmarowania ciasta\nŁososia opłucz, osusz papierowym ręcznikiem, zdejmij skórę i podziel na dwa kawałki. Łososia przełóż do miseczki, zalej sosem Teriyaki, odstaw do lodówki na około 30 minut.\nCiasto francuskie podziel na pół. Każdy kawałek ciasta ponacinaj na paski o szerokości 1,5 cm na głębokość około 5 cm. Na każdym kawałku ciasta połóż plasterki sera, kawałek łososia i część drobno posiekanego pora. Przykryj plasterkami sera. Łososia zawiń szczelnie w cieście francuskim zaplatając warkocz.\nŁososia w cieście francuskim posmaruj śmietanką i wstaw do piekarnika rozgrzanego do 200°C i piecz przez 22 minuty.\nłosoś łosoś na obiad łosoś w cieście francuskim łosoś w sosie teriyaki łosoś z sałatą mieszanka sałat sos teriyaki teriyaki zdrowy obiad\n10 lutego, 2013 / 10:22 am\nAle wspaniałe danie!\nMusi być boski w smaku.\n10 lutego, 2013 / 10:23 am\nChętnie zjadłabym sobie takiego łososie w francuskiem cieście :)\n10 lutego, 2013 / 3:14 pm\no wow.. boski!\n10 lutego, 2013 / 4:22 pm\n10 lutego, 2013 / 4:23 pm\n10 lutego, 2013 / 9:14 pm\n10 lutego, 2013 / 8:50 pm\nŚwietny pomysł, pięknie to wygląda :)\n11 lutego, 2013 / 2:50 am\n18 lutego, 2013 / 8:15 pm\nZrobiłam i było mega pyszne. Mój mąż i teść (są z tych bardzo-nierybnych) jedli aż im się uszy trzęsły. Dziękuję bardzo za przepis. Wspomnę o Twoim przepisie u siebie na blogu, jeśli nie masz nic przeciwko.\n18 lutego, 2013 / 10:30 pm\nAgnieszka, super, że łosoś sprawdził się i smakował :) Oczywiście, możesz opisać moje danie na swoim blogu, będzie mi bardzo miło :) Pozdrawiam\n19 lutego, 2013 / 2:15 am\n19 lutego, 2013 / 4:30 am\n9 maja, 2013 / 6:27 pm\nMozna czyms zastapic ten sos…?\n9 maja, 2013 / 10:27 pm\n9 maja, 2013 / 10:38 pm\nIlja, można dodać np. sos sojowy, albo tylko skropić sokiem z cytryny.\n10 maja, 2013 / 2:38 am


BLACK ORCHID - TOM FORD Woda Perfumowana 30 ml - Perfumy Alternatywne\nSzybka przesyłka, super perfumy.\nL’Interdit to szokująca strona szyku. Aplikując ten orientalno-kwiatowy zapach złożysz hołd odważnej kobiecości. Poczujesz, że możesz wyrwać się z narzuconych reguł i ram. Przeciwstawiać się konwencji i uwalniać swoją prawdziwą osobowość.\nBiałe kwiaty dominują w zapachu igrając z ciemnymi nutami. Wyzwalają śmiałą jasność, flirtują z niejasnością. Za tą niezwykłą miksturę odpowiadają Dominique Ropion, Anne Flipo i Fanny Bal, a pojawiła się ona na rynku w 2018 roku.\nZapach w czasie rozwija swoją kompozycję wychodząc od duetu gruszki i bergamotki. W sercu tuberoza z kwiatem pomarańczy i jaśminem. Tło dla tych akordów tworzą paczula, wetyweria, ambroksan i wanilia.\nOdważ się wyróżnić, nie obawiaj się postawić na swoim. Bądź kobietą silną i niezależną. L’Interdit od Givenchy pomoże Ci w tym.\nJoop 'Joop! Femme' to perfumy stworzone w 1987 roku. Zapach dla kobiet zawiera mieszankę kwiatów, wanilii oraz drzewa sandałowego, jest słodki i kobiecy. Idealny na romantyczny wieczór.


Mała biała - hit na lato! - EXAMPLE.PL - dajemy dobry przykład !\nMała biała – hit na lato!\nKatarzyna Kępka @ EXAMPLE.PL 11 maja 2016\nLato zbliża się wielkimi krokami, szukamy więc idealnych rozwiązań na wygodną i modną stylizację. Taką, która wpasuje się w letnie trendy, będzie wygodna i bardzo lekka – odpowiednia na wysokie temperatury, do pracy czy na wieczorne wyjścia. Tym razem odwracamy modę o 180 stopni i zamiast małej czarnej wybieramy idealną… Małą białą.\nBiała sukienka jest totalny must have w nadchodzący sezonie. Do bieli pasują wszystkie kolory dodatków: od złota przez mocne kolory jak kobalt czy fuksja, po brąz. Podglądamy stylizacje, w których do delikatnej koronkowej białej sukienki dziewczyny dobierają brązowe botki, stanowiące mocny akcent stylizacji. Ze względu na to, że dominujący element looku jest w jednolitym kolorze, warto poeksperymentować z materiałami i fasonami. Geometryczne cięcia, koronki, czy nieoczywiste rozwiązania jak długie marynarki pełniące funkcję sukienki – wszystkie chwyty dozwolone. Pamiętajcie, że wybierając białą sukienkę, warto poeksperymentować z dodatkami.\nZobacz selekcję białych sukienek i dodatków od polskich projektantów na Pakamera.pl!\nbielmust haveoutfitstylizacjasukienkatotal looktrend\nPoprzedni wpisTargi Rzeczy Ładny x WIOSNA!\nNastępny wpisWroclove Design x Seminarium Design dla Biznesu 2016


Sawicki: "Będę namawiał PSL do tego, żeby uchylić immunitet Banasiowi" - wPunkt\nSawicki: „Będę namawiał PSL do tego, żeby uchylić immunitet Banasiowi”\nW piątek po południu Prokuratura Krajowa poinformowała, że Prokurator Generalny wystąpił do marszałek Sejmu z wnioskiem o uchylenie immunitetu prezesowi NIK, któremu śledczy chcą postawić kilkanaście zarzutów, w tym podania nieprawdy w oświadczeniach majątkowych.\nfot. screen za yt/ telewizja wpolsce\nBędę namawiał Koalicję Polską–PSL, żeby uchylić immunitet panu Banasiowi, bo NIK nie funkcjonuje przez prezesa. Mieliśmy poprzedniego prezesa pod zarzutami i nic się nie działo, NIK przekazywała protokoły i komunikaty – powiedział w niedzielę poseł PSL Marek Sawicki.\nW piątek po południu Prokuratura Krajowa poinformowała, że Prokurator Generalny wystąpił do marszałek Sejmu z wnioskiem o uchylenie immunitetu prezesowi NIK, któremu śledczy chcą postawić kilkanaście zarzutów, w tym podania nieprawdy w oświadczeniach majątkowych. Nieco wcześniej Marian Banaś poinformował na Twitterze, że jego syn został zatrzymany w piątek na lotnisku Kraków Balice, gdy wracał wraz z żoną z urlopu, a zatrzymania dokonali funkcjonariusze CBA. Samo CBA poinformowało o zatrzymaniu dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie Tadeusza G. oraz społecznego doradcy prezesa NIK Jakuba Banasia.\nDo sprawy odnieśli się goście „Śniadania Rymanowskiego” w Polsat News. Jak podkreślił Marek Sawicki (PSL), „nic wczoraj i przedwczoraj nie usłyszeliśmy nowego, pytanie tylko, dlaczego Zbigniew Ziobro uruchamia machinę dwa dni temu, a nie uruchomił tej machiny przed powołaniem Banasia na szefa NIK”. „Odpowiedź jest bardzo prosta: dlatego że sześcioletnia reforma pana Zbigniewa Ziobry wymiaru sprawiedliwości legła w gruzach. Dwa orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości i Trybunału Praw Człowieka pokazują, że sądownictwo zreformowane przez Zbigniewa Ziobrę trzeba zreformować od nowa, postawić z głowy na nogi” – powiedział.\nSawicki zapowiedział, że będzie „namawiał Koalicję Polską–PSL do tego, żeby uchylić immunitet Banasiowi, bo NIK nie funkcjonuje przez prezesa”. „Mieliśmy poprzedniego prezesa pod zarzutami i nic się nie działo, NIK zarówno wobec poprzednich rządów, jak również wobec tego rządu, (…) protokoły i komunikaty przekazywała. To, że Banasia tam nie będzie, to być może kolegium będzie niektóre informacje wstrzymywać, ale to nie znaczy, że procesy, kontrole nie będą prowadzone” – zwrócił uwagę.\nW ocenie byłego lidera PO Grzegorza Schetyny, wniosek o uchylenie immunitetu prezesowi NIK to polityczne zlecenie prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego, realizowane przez Zbigniewa Ziobrę. „Wierzę w niezależność NIK, jego niezawisłość i wierzę w system kontroli zbudowany, wierzę w eksperckość NIK (…). I wierzę w to, że pomysł PiS, żeby usunąć Banasia służy temu, żeby zabrać niezależność NIK i w związku z tym trzeba z tym walczyć” – zaznaczył.\nNa uwagę prowadzącego, że wcześniej politycy z jego ugrupowania nie zostawiali suchej nitki na Banasiu, Schetyna odparł, że to są dwie różne kwestie. „Oczywiście, że tak. Tzn. tę sprawę trzeba wyjaśnić. Nie wiem, jakie są zarzuty i jakie są sprawy odnośnie biznesowego zaangażowania syna pana Banasia, ale wiem, że zatrzymywanie na lotnisku jest próbą zastraszania” – powiedział.\nWicerzecznik PiS Radosław Fogiel skomentował oświadczenie Mariana Banasia, w którym prezes NIK zapewnił, że zatrzymanie jego syna i wszelkie działania podejmowane wobec niego samego nie wpłyną na prace NIK. „Cieszy mnie, że (…) NIK będzie funkcjonował mimo faktu, że syn pana Banasia jest doradcą prezesa NIK” – zapewnił.\nPrzypomniał też, że wniosek o uchylenie immunitetu prezesowi NIK wynika m.in. z zawiadomień CBA, ale też z zawiadomienia grupy posłów PO. „Widzimy sytuację, kiedy różne strony polityczne są w to zaangażowane, więc twierdzenie, że jest to jakaś wojna, że jest tutaj czyjś interes, jest zupełnie pozbawione sensu” – stwierdził Fogiel.\nW sobotę Prokuratura Regionalna w Białymstoku postawiła zarzuty Jakubowi Banasiowi i jego żonie Agnieszce Banaś, a także dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie Tadeuszowi G. Ostatni z nich usłyszał sześć zarzutów. Dotyczą one m.in. niezawiadomienia o przestępstwach polegających na złożeniu w podległym mu urzędzie skarbowym podrobionej faktury stanowiącej rozliczenia dofinansowania ze środków publicznych oraz niezłożeniu sprawozdania finansowego przez spółkę reprezentowaną przez Jakuba B., która uzyskała to dofinansowanie.\nJakubowi Banasiowi i jego żonie Agnieszce prokuratura przedstawiła po siedem zarzutów dotyczących m.in. wyłudzenia z Narodowego Funduszu Rewaloryzacji Zabytków Krakowa około 120 000 zł na renowację kamienicy oraz wyłudzenia podatku VAT w wysokości prawie 80 000 zł. „Jak wynika z zebranych dowodów, Jakub B. i Agnieszka B. posłużyli się w tym celu podrobionymi fakturami VAT na kwotę ponad 310 000 zł potwierdzającymi wykonanie robót budowlanych i szeregiem dokumentów poświadczających nieprawdę, m.in. wynagrodzenia za prace remontowe i protokół ich końcowego odbioru” – przekazała prokuratura.\nW stosunku do Jakuba Banasia i jego żony zastosowano poręczenia majątkowe w kwotach po 150 tys. zł i 50 tys. zł oraz dozór policji połączony z zakazem kontaktowania się z podejrzanym Tadeuszem G. (PAP)\nPowiązane przedmioty:marek sawicki, maria, najwyższa izba kontroli, nik, Polecane, polskie stronnictwo ludowe, PSL, sawicki\nSto tysięcy Abramsów pruje Alejami – czyli infantylny militaryzm prawicy\nTokio: Polscy siatkarze pokonali Włochów 3:0 w swoim drugim meczu turnieju olimpijskiego


Grzechy faceta | Magazyn Gentleman\nZachowanie kobiety potrafi doprowadzić mężczyznę do szału. Jej narzekanie, legendarne fochy, marudzenie, wieczny brak odpowiedniego ciucha czy niepasujące buty lub torebka, to znają chyba wszyscy mężczyźni. Jednak nie tylko kobiety mają swoje grzeszki na sumieniu. Panowie też potrafią nieźle dopiec swoim partnerkom. Oto krótka lista tego, co najbardziej drażni i denerwuje kobiety.\nUważa się, że foszenie się jest domeną kobiet. Nic podobnego! Całkiem niezłe fochy są także po stronie panów. Przykłady można mnożyć. Spór o restaurację by zjeść obiad, albo wybór filmu w kinie, to doskonałe okazje, by strzelić focha jeśli na swoim postawi partnerka. Wówczas mężczyzna daje upust swemu niezadowoleniu – narzeka na obsługę, jedzenie, czas podania jedzenia albo kiepski fotel w kinie, dużo ludzi, słaba jakość fabuły i tak dalej. Nic przyjemnego. Kobiety pytane o takie zachowanie odpowiadają, że radzą sobie z nim robiąc minę cierpiącego pieska albo słodkie oczka niczym kot ze Shrecka.\nWielkim plusem u faceta jest za to jego poczucie humoru. Inteligentny żart czy świetna pointa są na wagę złota, ale i z tym można przesadzić. Nie powinno się bowiem w każdej sytuacji wrzucać taki żarcik czy właśnie złośliwą pointę, bo to w pewnym momencie zaczyna razić i irytować.\nPodobnie działa opowiadanie o swojej mamie. Jak wiadomo, matka jest najważniejsza, jednak trzeba umieć odciąć pępowinę. Opowiadanie o mamie na pierwszej randce nie jest najszczęśliwszym pomysłem. Meldowanie, że się dojechało z lub do pracy także może zirytować partnerkę. A już na pewno porównywanie wypieków czy obiady do potraw mamusi może zakończyć nie co najmniej awanturą.\nTo, co jeszcze niepokoi kobiety to brak własnego mieszkania. I nie chodzi tutaj o czysto materialistyczne podejście do mężczyzny, który musi mieć szybkie auto, wielki dom i gruby portfel. Nie. To raczej rozpatrywanie posiadania mieszkania jako swego lokum, ostoi, bycia gotowym do założenia rodziny. Własny kąt sprawia, że ma się coś swojego, stałego. To wyraz dojrzałości emocjonalnej, co kobietom bardzo pasuje, imponuje i jest dla nich sygnałem, że związek będzie traktowany poważnie.\nKobiety zwracają też dużą uwagę na zachowanie się mężczyzny. Jeśli ten upija się do nieprzytomności na spotkaniach bliższych lub dalszych znajomych, a już nie daj boże na spotkaniu rodzinnym, to nie ma szans dla dalszy związek. Kobiety nie tolerują także złego, nieodpowiedniego zachowania się przy stole – od bekania począwszy po nieumiejętność korzystania ze sztućców czy też nieznajomość kieliszków do wina, wody.\nOkazuje się także, że należy uważać co, jak i kiedy się mówi o swoich byłych partnerkach. Kobiety bowiem są bardzo wyczulone na opowiadanie o swoich ex. Opowiadanie o swojej byłej w jak najgorszych słowach może doprowadzić do sytuacji, że obecna partnerka zacznie się zastanawiać, czy po zakończeniu waszego związku nie znajdzie się na miejscu tej obgadywanej. Nie jest także wskazane opowiadanie o byłej dziewczynie w samych superlatywach. No i nie powinno się o niej opowiadać zbyt często, ani zbyt rzadko. Ciężko jest dogodzić kobiecie.\nmaj 30, 2016 | Posted by Ewa Niedzielska in Kobiety, Lajfstajl | 0 comments


Działka na sprzedaż - Warszawa - Wilanów - EMP-GS-5004 - 9100.00m² - Home Emperor\n9 100,00 m2 1 200,00 zł/m2\nWarszawa, Wilanów ul. Rzodkiewki\nobręb 1-10-25 nr ewid. 15\nDziałka objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę jednorodzinną - Symbol 5ME.\nIstnieje możliwość zakupu działek sąsiednich w tej samej cenie za m2.\nPrąd, woda, gaz w odległości 200m~~.\nSymbol oferty EMP-GS-5004\nWymiary działki 13,2*690 m


Danilevski pdf (Cortodera) • Polskie Forum Entomologiczne\nTeraz jest piątek, 28 lutego 2020, 21:45\nDanilevski pdf (Cortodera)\nTytuł: Danilevski pdf (Cortodera)\nNapisane: środa, 23 marca 2016, 12:36\nKolejna publikacja Danilevskiego. Tym razem rodzaj Cortodera:\nhttp://www.zin.ru/animalia/coleoptera/p ... _se_ne.pdf\nTytuł: Re: Danilevski pdf\nNapisane: środa, 23 marca 2016, 13:17\nWidzę, że Autor publikacji uhonorował wybitnego specjalistę międzynarodowej sławy od kózkowatych, i że na cześć tego cenionego fachowca mamy podgatunek Crotodera flavimana oezdikmeni!\nNapisane: środa, 23 marca 2016, 14:29\nNo i czasopismo ze światowego topu. Ze strony internetowej możemy się dowiedzieć, że tytuł: "Publication is registered in the ISSN International Centre in Paris (identification number printed version: ISSN 2226-0773)". Brzmi świetnie, tylko ISSN jest jedynie identyfikatorem statystycznym. Centrum koordynacyjne jest rzeczywiście w Paryżu, ale każdy kraj dostaje swoje zasoby numerów do wykorzystania, a Paryż tylko dba żeby numery się nie dublowały. W Polsce każdy może wystąpić do centrum ISSN w Bibliotece Narodowej, są one wydawane bezpłatnie po spełnieniu odpowiednich wymogów formalnych, natomiast dostęp do katalogu numerów wymaga opłacenia abonamentu.\nPic miał nad Danilevskim tylko tę przewagę, że czasopisma Echange i Melanges Exotico-Entomologiques wydawał sam.\nNapisane: środa, 23 marca 2016, 18:55\nI wydana w ciągu miesiąca od złożenia. Brawo Redaktorom! Znaleźć Recenzenta, wysłac do recenzji, odesłać autorowi, nanieść poprawki, złożyć taką pracę w całość w miesiąc to naprawdę wyczyn.\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 10:12\nI nie ma to jak opisywać podgatunek z jednego miejsca i na wstępie zaznaczać "The subspecies is characterised by large individual variability"....\nDalej mamy podgatunek opisany na podstawie sześciu okazów z opisem na niecałe siedem linijek... na szczęście kolejny opisywany ssp. ma nieco dłuższy opis (10 linijek tekstu) i adnotację "Very close to the previous"\nW sumie można by sobie regularnie nabijać punkty synonimizując z automatu te wszystkie subspeciesy\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 10:26\nTacy producenci gatunków są może i świetnymi specjalistami, ale często kiepskimi taksonomami.\nPowoli Miłosz, bo się trochę rozpędziłeś. Może od końca. Mógłbyś poprzeć jakimiś przykładami tezę o słabym poziomie Danilevskiego (abysmy mieli jakiś przykład) jako znawcy taksonomii? (ewentualnie ktoś inny może wspomoże Miłosza a ja chętnie przytoczę przykłady na korzyść dużej taksonomicznej wiedzy Mikhaila. Zresztą, nie mnie oceniać, aby ocenić specjalistę, trzeba być jeszcze większym specjalistą, by móc zabrać głos). Ja mam wrażenie, że jest specjalsitą w taksonomii z wieloletnią dogłebną wiedzą i potrafię to poprzeć wieloma przykładami.\nTeraz z początku - zmienność a dokładniej rozpiętość zmienności bywa cechą populacji czy też taksonu, którą trzeba wychwycić, jeśli jest. Są bowiem podgatunki, ktore różnią się (poza tym, czym się różnią), tym jaka jest rozpiętość zmienności w obrębie danego taksonu. Przykładów na to znamy wiele np A.quercus, Cortodera (gdzie niektóre populacje są bardzo stabilne kolorstycznie a inne zawierają cały wachlarz zmienności), Iberodorcadiony itd itd.\nI teraz ze środka. Obawiam się, że propozycje synonimizacji na takich podstawach i bez zrozumienia zawiłości, bez badań, tylko na podstawie uznaniowej być może przysporzyłyby punktów ale też i obciachu.\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 10:33\nW pełni podzielam zdanie Miłosza ...\nSmacznego jajca i wesołego zajca\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 10:47\nJa bym zapytał odwrotnie. Czy kózki są na tyle specyficzną grupą, że tworzą odrębne podgatunki w ciągłym zasięgu na dużym obszarze?\nJakby żyły w izolowanych jaskiniach to bym uwierzył.\nNie jestem specjalista od kózek i nie kreuję się na takiego. Ale jak widzę opis taksonu na parę linijek bez diagnozy i porównań tylko ze zdjęciem i niemal niczym nie różniącymi się terminaliami, a to wszystko na podstawie ledwo kilku okazów...\nTo sorry... ale jest to dla mnie absolutnie nie przekonujące.\nWiem, że Danilevski to aktywny badacz. Na pewno świetnie zbiera, na pewno ma piękna kolekcję, na pewno zna się na kózkach. Ale wielu taksonomów, którym nie dorastam do pięt wzdryga się na sam dźwięk jego nazwiska.\nCoś więc musi być na rzeczy. Tym bardziej, że czasopisma w których pisze raczej nie są recenzowane na najwyższym poziomie (jeżeli w ogóle). Typy nie trafiają do ogólnodostępnych kolekcji i nie ma ich jak zweryfikować.\nNie mówię, że wszystkie prace Danilevskiego są złe, po prostu jego hipotezy kompletnie mnie nie przekonują, a jego metodologia jest co najmniej wątpliwa.\nNie mam czasu na dyskusję na temat terminologii i definicji podgatunku, ale ważne dla mnie (i większość taksonomów chyba też), by opisy nowych taksonów były po coś. Mnożenie ich na podstawie drobnej zmienności populacyjnej nie ma (moim zdaniem) sensu. Nie odzwierciedla to ani historii ewolucyjnej, nie świadczy o izolacji populacji, mówi właściwie tylko o tym że gdzieś tam złapano kilka okazów kózek nieco różniących się od innych. Ale to moim zdaniem za mało na tworzenie nowych taksonów.\nZresztą porównaj sobie warsztat i szczegółowość opisów Pawła Jałoszyńskiego, Marka Wanata, Lecha Borowca, Rafała Ruty (że tak wymienię tych odwiedzających forum) z tym co prezentuje Danilevski.\nWiadomo, że dochodzi specyfika różnych grup owadów, ale nie chce mi się wierzyć, że kózki opisywać można jedynie na podstawie barw, punktowania, owłosienia i wielkości...no chyba, że się mylę...\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 10:51\nPrzeczytałem pobieżnie pracę bo dyskusja zaczyna się robić ciekawa - mam nadzieję, że się rozwinie i czegoś nowego się wszyscy dowiemy.\nPo krótkim przemyśleniu, podzielam zdanie Miłosza.\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 11:14\nDanilevskiego w całej rozciągłości nie da się bronić, bo wiele rzeczy wygląda tak, jak wygląda. Ja pytałem o tezę o słabej taksonomii u Danilevskiego, bo mam wrażenie, że to z rozpędu. Krytykować jest znacznie łatwiej. Poza tym pisaliśmy już o tym, że akurat o kózek niektóre metody, ktore dobrze sprawdzają się w innych grupach tu zawodzą, dlatego specyfika tej grupy jest taka nie inna. Tu nie ma jak i nie ma po co stosować metodyki używanej w innych grupach. To nie usprawieliwia niestety nikogo, bo tu wszystkim kózkarzom zdarzają się prace lepsze i gorsze, ale uogólnienia są bardzo niesprawiedliwe, szczególnie gdy się je pisze na podstawie wyrywkowo wybranej jednej czy dwóch prac, które akurat w całej działalności naukowej mają minimalny udział.\nProponuję trochę się wczytać w inne prace np. Danilevskiego i znaleźć jakieś mocne punkty.\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 11:23\nDaj jakieś przykłady, bo ja na same babole trafiałem\nJak na razie trzymamy się ściśle tematu, czyli dyskutujemy o pracy Danilevskyego o Cortoderach.\nA praca ta jest dobrym przykładem obrazującym jego podejście do spraw opisywania gatunków i podgatunków.\nMnie zastanawia jego widoczna niechęć do badania, porównywania i opisywania narządów kopulacyjnych Cerambycidae, a także tendencja do skupiania się jedynie na morfologii (morfologii dość pobieżnej, dalekiej od opisów morfometyrycznych).\nW sumie wygląda to tak, jakby Autor gromadził w zbiorze okazy pozyskiwane od różnych ludzi, brał je pod lupę i na podstawie subiektywnie (by nie rzec: tendencyjnie) wypatrzonych różnic z miejsca opisywał nowe taksony, bez wgłębiania się w temat i bez analizy innych poza morfologią kwestii. W ten sposób właściwie można podzielić każdy gatunek kózki na wiele gatunków/podgatunków, ale czy o to chodzi i czy tędy droga?\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 12:49\nZacznę od abecadła:\n1. Zmienność jest cechą każdego gatunku, nie ma organizmów bez zmienności (nawet bliźniaki jednojajowe się różnią);\n2. Przyczyny zmienności mogą być różne, dziedziczne i niedziedziczne (odwołuję do dowolnego podręcznika ewolucjonizmu lub taksonomii ewolucyjnej);\n3. Już Mayr pisał, że „nie cechy tworzą takson, tylko takson tworzy cechy”. To znaczy, że najpierw musimy zrozumieć mechanizm tworzenia cech w danych taksonach, a dopiero potem wnioskować jak te cechy mogą się przekładać na ewolucję nowego taksonu, który opiszemy jako np. nowy gatunek;\n4. Kózki nie są szczególnie „dziwną” ewolucyjnie grupą. Ich specjacje są podobne do wielu innych grup. Są w nich taksony o niskiej ruchliwości, a przez to podatne na dryft genetyczny (np. Dorcadion, który jest podobny ewolucyjnie do Carabus czy Timarcha), są taksony górskie, izolowane (a więc też podatne na dryft i przyśpieszoną specjację wyspową), są też taksony szeroko rozmieszczone ze zmiennością lokalną (klinową lub geograficzną). Dodatkowo, jak każda grupa rozwijająca się wewnątrz pędów roślin (zdrewniałych lub nie), podlega silnej presji na zmienność troficzną;\n5. Znam dziesiątki prac Danilevskiego, drobnych i monograficznych, i jako taksonom uważam, że on na miano nowoczesnego taksonoma nie zasługuje. Z jego prac nie wynika, że dysponuje szeroką wiedzą z teorii i praktyki taksonomii ewolucyjnej. A jeżeli ma taką wiedzę, to jego praktyka wskazuje na świadome manipulacje (może dlatego unika dobrych czasopism recenzowanych).\nPodsumowując, kol. Danilevski jest typologiem, dobrze dostrzega różnice (w alfa-taksonomii to pozytywna cecha), ale nadaje im wartość bez głębszej analizy przyczyn tych różnic, a efekty jego pracy wskazują na pęd do bezrefleksyjnego tworzenia znacznej liczby nowych taksonów. Nie zasługuje więc na nazwanie go nowoczesnym taksonomem. Jest reliktem typologicznego podejścia do taksonomii dominującego w XVIII i XIX wieku.\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 14:13\nna miano nowoczesnego taksonoma nie zasługuje. Z jego prac nie wynika, że dysponuje szeroką wiedzą z teorii i praktyki taksonomii ewolucyjnej.\ndobrze dostrzega różnice\na efekty jego pracy wskazują na pęd do bezrefleksyjnego tworzenia znacznej liczby nowych taksonów\nPięknie, mamy punkt oparcia. W pełni z nim się zgodzić muszę.\nZ jego prac nie wynika, że dysponuje szeroką wiedzą z teorii i praktyki taksonomii ewolucyjnej.\nTo jak zdecydowana większość ogółu zajmująca się tą czy innymi grupami. Wieczorem poświęcę trochę więcej czasu na znalezienie tych miejsc, gdzie wykazywał się - jak na mój gust - dużą znajomością ICZN.\nMiłosz, to ja się Ciebie pytałem o przykłady, na których opierasz swoją opinię. Tu masz spis prac: http://www.zin.ru/animalia/coleoptera/rus/dan_ref.htm\nJa mam z grubsza wszystkie i wszystkie dość starannie czytywałem, ale o tym wieczorem.\nI do Grzegorza - wyrabianie sobie opinii na podstawie czyichś opinii to kiepski pomysł, powiedziłabym, że ślepa uliczka. Pobieżne studiowanie dyskusji to nie to samo co studiowanie czyichś prac. A jedna praca i to akurat tak, w której autor uważa, że nie ma się nad czym rozwodzić i pisze ją na dwie strony, nie jest miarodajna, przynajmniej względem kogoś kto napisał tysiące stron innych prac więcej. Trochę to wyrwane jest z całości i to mnie lekko irytuje.... Gdybym chciał tak wyciągnąć jedną i to akurat najgorszą pracę XXX polskiego specjalisty od kózek to mógłbym pojechać po nim jak burym psie.\nPodkreślam - nie być dobrym specjalistą i nowoczesnym taksonomem to nie to samo, co być kiepskim taksonomem i partaczem. To, że 99% naszych specjalistów nie są dobrymi nowoczesnymi taksonomami i nie mają o tym pojęcia (przypominam sobie dyskusję na temat roli holotypu na Sympozjum Dipterlogicznym 2015, gdzie szerokie grono specjalistów po prostu miało całkiem błędne pojęcie tematu) nie oznacza, że są kiepskimi taksonomami. Aczkolwiek akurat to prawda.\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 14:24\n...I do Grzegorza - wyrabianie sobie opinii na podstawie czyichś opinii to kiepski pomysł, powiedziłabym, że ślepa uliczka. Pobieżne studiowanie dyskusji to nie to samo co studiowanie czyichś prac. A jedna praca i to akurat tak, w której autor uważa, że nie ma się nad czym rozwodzić i pisze ją na dwie strony, nie jest miarodajna, przynajmniej względem kogoś kto napisał tysiące stron innych prac więcej. Trochę to wyrwane jest z całości i to mnie lekko irytuje.... Gdybym chciał tak wyciągnąć jedną i to akurat najgorszą pracę XXX polskiego specjalisty od kózek to mógłbym pojechać po nim jak burym psie.\nJacek, dyskutujemy tu o tej konkretnej pracy a nie o całości więc studiowania prac Danilevskiego nie przewiduję. Nie jest to też wyrwane z całości to jest tylko jedna praca. Przejrzałem ją i zgadzam się z Miłoszem uwzględniając jego argumenty. Chyba mam do tego prawo ?! Lech dodał dalszych argumentów co utwierdziło mnie we wcześniejszych wnioskach.\nNie wiem co Cię może w moim poście irytować ? Gdybyś zechciał uściślić to na przyszłość się poprawię.\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 14:29\ndołożę problem ze strony http://www.entomo.pl/forum/viewtopic.php?f=872&t=33154 - wątek pt. Two new subspecies of Dorcadion aethiops (Scopoli, 1763) from Bulgaria. Wg mnie to nie tylko jedna praca tego autora a juz dwie ...\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 14:42\nA to jest jeszcze więcej prac z 2014. Cały czas mam na mysli właśnie tą pracę o Dorcadionach, bo to tam Miłosz napisał, to o co pytam, dlaczego. Praca o Cortoderach (z tego wątku) to zupełnie inna historia. Zbiory Kadleca posłano z Pragi Danilevskiemu, bo nie ma na świecie lepszego znawcy tematu i jeśli On tego by nie uporządkował to nikt by tego nie potrafił nawet pooznaczać, Koledzy Szanowni..... . No chyba, że ktoś się czuje na siłach i pisze na taką robotę? W Pradze mają jeszcze dużo do opracowania po Kadlecu. Kadlec w każdym razie nie potrafił się do tego ustosunkować co nałapał, a zbiory i wiedzę miał ogromną.\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 14:47\nJacek, my tu właśnie o tej pracy [edit: tytułowej z tego wątku] dyskutujemy a nie o innych pracach czy zbiorach gdzieś tam w Czechach, których nikt nie umie oznaczyć.\nNo i czekam na wyjaśnienie powodów irytacji.\nPowody są proste, pisałem - nie można kogoś oceniać na podstawie jednej czy dwóch prac biorąc pod uwagę opinie wyrażone przez innych. Ocena osoby idzie na całość ("kiepski taksonom", "porobić synonimy", bułka z masłem, czyli co - siadam wygodnie w fotelu i piszę - proszę bardzo - piszcie, prostujcie, Panowie nic nie stoi na przeszkodzie - pióra w dłoń!). I tak niczego nie napiszecie, to oczywiste, bo w Polsce nie ma osób ktore są oznaczyć poprawnie chociaż połowę taksonów, które bez problemu rozpoznaje Danilevsky i opisuje na podstawie swojej ogromnej wiedzy kolejne. Uważam, że najpierw trzeba się na czymś znać, żeby wygłaszać opinie. Od Danilevskiego można się przede wszystkim wiele nauczyc i to sobie przede wszystkim trzeba powiedzieć a nie zaczynać od serwowania ocen (to takie polskie, zjechać kogoś i poczuć się lepszym).\nA mam wrażenie, że poza tą i może kilkoma pracami nie znasz dorobku Danilevskiego. Oczywiscie łatwo jest gremialnie zagłosować zgadzając się z przedmówcami i właśnie ten typ osądzania (wyrażania poglądów) mi się nie podoba, jest niedorzeczny, a może być mocno nietrafiony i krzywdzący.\nPowyższe prace (ta o Cortoderach i te o Dorcadionach) mają duży ładunek wiedzy i informacji, jak dla mnie, bo coś dzięki nim zrozumiałem i dowiedziałem się czegoś czego do tej pory nie wiedziałem a tych taksonach. Was Panowie od ryjkowców, much czy koszówek, te sprawy po prostu nie interesują i właściwie nie rozumiecie tych prac o co chodzi z tymi Cortoderami czy z Doracdioem lugubre czy majoripenne. A jakby Was to interesowało, to byście się czasami Danilevskiemu ukłonili.\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 15:29\nnie oceniam ani dorobku ani osoby. Odniosłem się do dwóch prac - opisów taksonów i tyle w tzw. tomacie\nJacek, nie odwracaj kota ogonem. Wyraziłem opinię o JEDNEJ PRACY, podobne zdanie ma kilka innych osób znacznie bardzie ode mnie wyedukowanych taksonomicznie. I nie oceniałem Danilevskiego (jako badacza, znawcy, osoby) tylko tą konkretną pracę. Teksty, które cytujesz nie pochodzą z mojego postu.\nI sprawa druga absolutnie każdy może oceniać dowolne prace i rzeczy, sugerując się lub nie opiniami innych, wszak wiedza pochodzi zazwyczaj od tych "innych" wraz z wartością dodaną w postaci własnych badań i wniosków. Odnoszę wrażenie, że próbujesz nam tu powiedzieć, że Danilevskiego nie wolno krytykować - bo nie wolno i koniec. Otóż można i wcale nie trzeba znać całego jego dorobku.\nJa nie jestem jakimś ortodoksyjnym krytykiem ale wiedza i argumenty (nie opinie jak piszesz) do mnie trafiają i na tej właśnie podstawie napisałem swój post, co więcej jestem przekonany że słusznie wnioskuję. Każdy popełnia błędy to normalne i nie ma co bronić tezy, że są wyjątki.\njako taksonom uważam, że on na miano nowoczesnego taksonoma nie zasługuje. Z jego prac nie wynika, że dysponuje szeroką wiedzą z teorii i praktyki taksonomii ewolucyjnej\nJest reliktem typologicznego podejścia do taksonomii dominującego w XVIII i XIX wieku.\nLechu, pamiętajmy, że to Rosjanin, który całe życie pracował za żelazną kurtyną. Do pewnego czasu Rosja była mocno zamknięta na świat nauki, niedawno nie było internetu. Do tej pory z Rosji nie da się eksplorować niektórych zasobów internetu, wiem to, bo Go czasami w tym wspomagam. To oczywiste, że jest tym kim jest. Taki ma warsztat nie inny, pracuje na MBC-10 i żyje od prawie 70 lat w sposób, w jaki nie chcielibyście zapewne żyć. Z obserwacji i znajomości Jego trybu życia mogę napisać, że facet pracuje w trybie 24h/7d (jak serwerownia), praktycznie bez przerwy i zajęty jest poważnymi projektami a takie tam dwustronicowe pracki są pisane rzeczywiscie na szybko, byle mu zbytnio nie przeszkodziły w innych pracach. Przy tej ilości prac, a pracowitości to Mu nie można odmówić, gdzieś ta jakość musi spaść. Ale to nie może być powodem do ostrej krytyki (to uwaga ogólnie do ogółu).\nTo na razie wszystko z mojej strony co miałem do napisania, prawda oczywiscie gdzieś leży pośrodku naszych wypowiedzi. Musicie mi wybaczyć że bronię faceta, od którego się już bardzo wiele nauczyłem. Taki mam po prostu moralny obowiązek\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 15:40\nGrzegorz - napisałeś - "podzielam zdanie Miłosza" a Miłosz ocenił całościowo Danilevskiego. Dla mnie Twoja ocena była oceną całościową człowieka na podstawie lektury jednej pracy no i to mi się właśnie nie spodobało - ten algorytm podpisywania się pod cudzymi ocenami całościowymi na podstawie kilkuminutowej pobieżnej lektury jednej pracy. Lepiej by wyglądało, gdybyś napisał co sądzisz o tej jednej pracy a nie o Danilevskim.\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 15:53\nOcenił całościowo w poście, który "wpadł" tuż przed moim. Podzielając opinię Miłosza miałem na myśli post z godz. 11:12 dotyczący tylko tej pracy. Pisząc post można pominąć dodane przez innych, wprawdzie pojawia się monit, że ktoś coś dopisał ale wtedy już raczej się go nie czyta tylko wysyła swój.\nW każdym razie negatywne opinie w przypadku przytaczanych dwóch prac są nie do obrony niezależnie od tego jak się Danilevskiego postrzega. Na tym etapie kończę i już się nie wypowiadam.\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 15:58\nMasz bardzo dużo racji Jacku.\nW swoich tegowatkowych postach na szczęście nie polegam na zdaniu innych, lecz wygłaszam własne opinie. Opinie oparte na lekturze prac Danilevskyego, a także na kilku osobistych z nim rozmowach, które pozwoliły mi na wyrobienie sobie prywatnego zdania w kwestiach, o których rozmawiamy.\nOgólnie jestem pod wrażaniem wiedzy, zapału i pracowitości Mikhaila.\nMam jednak potęgujące się wrażenie, że coś tu idzie nie tak.\nCortodery, Doracdiony, czy choćby niedawno opisany gatunek Morimusa: Dlaczego Autor tych prac - o czym już wspomniałem - tak bardzo opiera się na zdawkowo opisanej morfologii, a w ogóle nie sięga np. po kopulatory, o takich sprawach jak genetyka nawet nie wspominając. Obecnie zaczyna to wszystko sprawiać wrażenie, jakby chodziło o to, aby wziąć na warsztat dowolny gatunek kózki i stworzyć z niego mnóstwo nowych taksonów.\nCzy takie działania są naukowo pożyteczne i uzasadnione?\nRozmawiam z bardzo wieloma kózkoznawcami z całego świata. Wielu specjalistów z tej branży np. z Niemiec, Anglii, Włoch czy z Czech ma bardzo krytyczny stosunek do prac naszego rosyjskiego kolegi. I ten krytycyzm coraz bardziej rośnie, przybierając nawet formy porównywania działalności Danilevskyego do tego, co robi dr. Hüseyin Özdikmen. Ja aż tak bardzo w krytyce się nie posuwam, lecz nie da się ukryć, że Mikhail publikuje wiele i szybko, robiąc to w niezbyt renomowanych czasopismach, w których jego artykuły są wydawane pospiesznie, co powinno być zastanawiające.\nOstatnio edytowano czwartek, 24 marca 2016, 16:00 przez Wujek Adam, łącznie edytowano 1 raz\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 15:59\nAkurat problem wywołał mój przyjaciel, Jurek Szypuła, z którym na temat Dorcadionów i np. niektórych "ryjów" przegadałem wiele czasu.\nLechu sprawę wyłożył fachowo i uważam sprawę za "podaną Nam na tacy".\nLechu, pamiętajmy, że to Rosjanin, który całe życie pracował za żelazną kurtyną.\nZ tym, że on Rosjanin to ja się zgadzam , z tym że oni uczyli się w szkole angielskiego a ja ruskiego (czyli wykształciuch to On ci jednak jest ...) .\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 16:11\n(...) Musicie mi wybaczyć że bronię faceta, od którego się już bardzo wiele nauczyłem. Taki mam po prostu moralny obowiązek\nLojalność i wdzięczność zawsze są w cenie.\n... choć trzeba pamiętać o tym, że nie każdego, nie zawsze i nie w każdej sprawie trzeba bronić czy ślepo popierać.\nIstnieją względy koleżeńskie i względy merytoryczne.\nTo wielka, częstokroć niewdzięczna sztuka wznieść się ponad te pierwsze, hołdując tym drugim.\nA to zmienia sytuację i wyjaśnia sprawę. Trochę już mi się nie chce pisać, dlaczego jest tak, że opisuje się na podstawie jednego okazu taksony, napiszę tylko, ze kózki obciążone są zbieractwem, gdzie zbierających jest wiele a materiałów do badań niewiele. Do tego dochodzi to, że sporo taksonów to bardzo rzadkie zwierzęta w przyrodzie i tu często opisuje się nowe taksony na podstawie pojedynczych materiałów, stąd (częściowo) taka specyfika pracy.\nAdam, Czesi w przypadku gabzdili poczuli się chyba dotknięci tym opisem, pisali nieładnie na temat autora opisu, natomiast nie spotkałem się z jakimiś poważnymi argumentami. Z drugiej strony muszę przyznać że czasami rzeczywiscie widzę jakieś ślizganie się w temacie, co ogólnie źle wygląda. Powyższe komentarze nie wzięły się znikąd.\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 17:08\nNapisałem sążnistego posta, ale Jacek załagodził temat i niejako go zamknął.\nWięc wkleję tylko ostatnia cześć mojego wywodu.\nZ tej komentowanej tutaj pracy, była by świetna praca o zmienności gatunków w obrębie rodzaju. Można by elegancko opisac rodzaj i znane gatunki, zrobić klucz, opisać wszystkie formy barwne i odchyły. Było by super! Zdjęcia świetne!\nI na tym poprzestanę\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 17:17\nSchowek01.jpg [ 1.34 KiB | Przeglądane 6489 razy ]\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 17:32\nJest to taka praca o zmienności C.flavimanna, C.wittmeri (dotąd słabo rozpoznanego) i kilku innych. O tym, co chciałbyś Miłosz zobaczyc jest książka z 2015, dostępna już online, więc nie ma sensu powtarzać tego, co było w pracy, która zawiera kilka gatunków z rodzaju, który zawiera ich 53 (oczywiscie macie, znacie, a te uwagi są po lekturze tej książki). Opis Cortodera, poszczególnych gatunków - to jest zrobione.\nNa prace Danilevskiego trzeba patrzeć kompleksowo, a nie na jedną dwie, rzucone na stół. W każdym razie jak ktoś chciałby otrzymać do ręki monografię rodzaju Cortodera z ładnymi obrazkami i kluczem, żeby nie musieć się męczyć z ich oznaczaniem, to jeszcze długo takiej monografii nie będzie i proponuję od razu sobie odpocząć od tego typu pomysłów, albo nie zgodzić się z obecnym stanem wiedzy i zacząć taką monografię pisać 9byłby to hit stulecia, więc warto). A póki co, jesteśmy zdani na Danilevskiego.\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 19:26\nJacku, mylisz dwie rzeczy. Jedna to znajomość fauny, umiejętność oznaczania, doświadczenie oparte o duże zbiory itd., czyli rzemieślnicza część pracy. Druga, to jakość pracy naukowej, standardy tej pracy i to coś, co taki badacz zostawia w spadku następnym pokoleniom. Można być doskonałym znawcą fauny bez dorobku naukowego. W Polsce, w swoim czasie, takim specem był Makólski. O jego umiejętności oznaczania Carabidae krążyły legendy, osoby z całej Europy przyjeżdżały do niego na konsultacje. Dorobek ściśle naukowy miał prawie żadny. Nie przypadkiem świat wypracował pewne standardy weryfikacji czyjejś aktywności naukowej. Ja wielokrotnie zagryzałem zęby po recenzjach w czasopismach takich jak Zootaxa i ZooKeys i poprawiałem swoje prace, ale też stawiałem się jeżeli uważałem, że recenzent nie miał racji. Nigdy nie odwalono mi pracy na 100% (poza jedną, która i tak poszła do dobrego czasopisma z listy Thomsona, ale tam był problem z "targetem") i często redaktorów przekonywałem do niektórych swoich racji. Danilevski nie miałby najmniejszych szans na opublikowanie tych prac z opisami podgatunków w żadnym topowym tytule. Dlaczego? Bo one są mało naukowe. Nie mam czasu i ochoty na rozwlekanie tego problemu, poświęcałem na to 15 godzin na wykładach z taksonomii ewolucyjnej i trudno na takim forum w trzech słowach ująć wszystkie problemy.\nNie kwestionuję rzemieślniczych umiejętności kol. Danilevskiego. Z pewnością jest w tym dobry. Podważam natomiast jego naukowe podejście do aktywności badawczej, zdolności stawiania hipotez naukowych i ich falsyfikacji, krytykuję niechęć do poddania się weryfikacji przez innych badaczy, brak głębszej refleksji nad swoimi produkcjami "naukowymi". Uważam, że część jego produkcji to szkodnictwo czystej wody. Krytyka jest częścią nauki, bardzo istotną. Ktoś kto unika krytyki i szuka dróg na skróty musi się liczyć z surową oceną.\nTytuł: Re: Danilevski pdf (Cortodera)\nNapisane: czwartek, 24 marca 2016, 21:33\nTrudno się z taką opinią nie zgodzić, dalsza dyskusja na ten temat byłaby zbyt ciężka i czasochłonna, by ją toczyć. Temat nam się pewnie jeszcze nie raz wróci przy okazji konkretnych problemów np. z interpretacją ICZN.\nObiecałem, że wieczorem usiądę i poszukam, jakie to decyzje taksonomiczne podejmuje. Pierwsza z brzegu, z tej pracy, pokazuje kilka spraw, między innymi tą, że właśnie z kilku nazw trzeba zrezygnować, np z C.flavimana brachialis:\nAll variations of Cortodera flavimana described by Ganglbauer (1897) were proposed for a single population ("Angora"): brachialis, flavipennis, limbata, variipes; so Ganglbauer expressly used infrasubspecific rank (Article 45.6.4 of ICZN) to each one, and all his names are unavailable (Danilevsky, 2012a), though all were published as available by Sama & Lobl (2010: 122). "Cortodera flavimana ssp. brachialis Ganglbauer, 1897" was sometimes published as valid for Greece (Demelt, 1967; Althoff Danilevsky, 1997) [If the name is published as valid before 1931, it becomes available - Art. 12.1].\nW sumie, jak się zastanowić, to wklejanie tutaj tych dziesiątek decyzji taksonomicznych nie ma sensu, bowiem ani nie zostanie prawidłowo odebrane, wyjdzie jak spam, ani zrozumiane i raczej z pewnością nie doprowadzi do rzeczowej dyskusji, bo nie da się dyskutować na tak trudne tematy ot, tak po prostu. Dlatego rezygnuję z przytaczania ich jako argumentacji za/przeciw znajomości ICZN przez Danilevskiego, w jego pracach jest na to wiele przykładów.\nNapisane: piątek, 25 marca 2016, 10:57\n...W sumie, jak się zastanowić, to wklejanie tutaj tych dziesiątek decyzji taksonomicznych nie ma sensu, bowiem ani nie zostanie prawidłowo odebrane, wyjdzie jak spam, ani zrozumiane i raczej z pewnością nie doprowadzi do rzeczowej dyskusji, bo nie da się dyskutować na tak trudne tematy ot, tak po prostu. Dlatego rezygnuję z przytaczania ich jako argumentacji za/przeciw znajomości ICZN przez Danilevskiego, w jego pracach jest na to wiele przykładów.\nTo wyjątkowo niesmaczny tekst, obligatoryjnie stawiający dyskutantów na pozycji ignorantów.\nNapisane: piątek, 25 marca 2016, 11:24\nNo własnie ... To ja Cię bardzo przepraszam, że nie zrozumiałeś właściwie moich intencji (miałem przeczucie, że nie zostanie właściwie odebrane to co napiszę, cokolwiek napiszę...).\nPowtórze raz jeszcze to samo:\nWklejanie tekstów o decyzjach taksonomicznych w tym wątku nie spowoduje moim zdaniem dyskusji na temat poprawności tych decyzji, nikomu się nie będzie chciało tego czytać ani przebijać przez tekst, ponieważ są to mocno skomplikowane zagadnienia, wykraczające poza tą dyskusję. Dlatego zrezygnowałem a nie dlatego, żeby ktoś to odebrał tak jak Ty. W takim razie co - powklejać przykłady?\nPS. Poza tym Grzegorz, ja już jestem zmęczony pisaniem na Forum, mam inne sprawy do zrobienia i nie bardzo mam czas na prowadzenie dyskusji, której nawet za bardzo nie mam ochoty prowadzić, bo stawianie MD jako obiektu do oceny forumowej jest właśnie niesmaczne (chcemy go osądzać? Kto ma do tego prawo? Łatwo jest pisać o kimś że jest partaczem, to mnie właśnie boli i dlatego nie chcę inicjaować kolejnej dyskusji ktora moim zdaniem będzie niesmaczna i nie na miejscu). Pytałem zresztą Miłosza o przykłady partactwa taksonomicznego, ale zamiast odpowiedzi otrzymałem pytanie). To nie w tą stronę powinien się ten wątek rozwijać. Jak pojawią się problemy ze zrozumieniem decyzji ICZN to wtedy założę wątek w innym dziale i sobie podyskutujemy o konkretnym przypadku Tymczasem jak własnie widać, dyskusja znów przybiera charakter emocjonalny o niczym, bo tłumaczenie się z tego co miało się na mysli co ktoś zrozumiał niezgodnie z intencjami piszącego mnie już nudzi. Zawsze znadzie się ktoś czytający, kto zrozumie tekst jak będzie chciał.\nPoniżej jednej przykład na używanie przez MD Kodeksu:\n50. Molorchus minor var. monticola Plavilstshikov,\nPlavilstshikov, 1931 : 38—“In Gebirgen Transkaukasiens:\nBacuriani, …, Teliani in Kachetien, …, Talysch-\nGebirge.”—Molorchus (s. str.) monticola Plavilstshikov,\nLectotype, designated here, female with 4 labels:\n1) Type [red]; 2) Lenkoran, Talysh, Transcauc. Or.;\n3) Mus. Caucas. 40-06; 4) Molorchus minor L. v. monticola\nm. N. Plavilstshikov det.—ZMM. 3 paralectotypes.\nMale with 4 labels: 1) Type [red]; 2) Bacuriani,\ndist. Gori 6000', 27.V.12; 3) Mus. Caucas. 65-12\nV. Kozlovski; 4) Molorchus minor L. v. monticola m.\nN. Plavilstshikov det.—ZMM; male with 4 labels:\n1) Cotype [red]; 2) Teliani prope Telav, Kachetia,\n1.V.08; 3) Mus. Caucas. 27-08 leg. N.J. Fursov;\n4) Molorchus minor L. v. monticola m. N. Plavilstshikov\ndet.—ZMM; male with 4 labels: 1) Cotype [red];\n2) Telav, Kachetia, IV.07; 3) Mus. Caucas. 9-07;\nNote. This taxon was first treated as a distinct species\nby Danilevsky and Miroshnikov (1985 : 225).\nN.N. Plavilstshikov differently determined its rank in\nthe pubilcation with the original description. In the\ntitle of the paper, the new forms described in it are\nidentified as aberrations: “Zwölf neue Cerambyciden-\nAberrationen”. Eleven forms are described as aberrations\nproper, and only one form is described as a variety:\n“var. monticola nova”. In the description of the\nvar. monticola, the terms “morph” and “form” are\nused: “Wie es scheint, nicht eine Aberration, sondern\neine Morpha (forma alpina).” The latter sentence unambiguously\nshows that N.N. Plavilstshikov did not\nconsider the series of the specimens he was describing\nrepresentatives of a new subspecies, especially because\nthe type material includes specimens from alpine\nregions in different parts of the Molorchus minor\n(Linnaeus, 1758) range. This situation matches Article\n45.6.4 of the ICZN (2004) which qualifies the author’s\ndefinite assigning an infrasubspecies rank to a new\nname designated as a variety. Based on the aforesaid,\nthe name proposed by N.N. Plavilstshikov was considered\nunavailable and was even published (Danilevsky,\n1988 : 205) with another authorship as M. monticola\nDanilevsky et Miroshnikov, 1985. Yet according to\nparagraph 6.4.1 of the Article 45 of the ICZN the\nname monticola is considered a subspecies name (and,\nconsequently, is available as a species group name)\nsince its first publication because it was used before\n1985 (inclusive) as a species name by Danilevsky and\nPisalismy o tym przypadku na Forum czy nie? (mam na mysli ICZN, na wypadek, gdyby ktoś pomyslał inaczej )\nNapisane: piątek, 25 marca 2016, 11:48\nJacek, ja intencje zrozumiałem, były dość jasne. Miałem jednak nadzieję, że dyskusja się jednak rozwinie i czegoś się dowiem od specjalistów. Zrozumienie wielu zagadnień wymaga znajomości taksonomii a zwłaszcza niuansów, które bardzo klarownie opisuje Lech. Niestety skończyło się tradycyjnie, jak na większości wątków. Szkoda.\nNapisane: piątek, 25 marca 2016, 12:24\nTak najogólniej chodzi o to, że na podstawie kolejnej pracy Danilevskyego (w tym przypadku pracy o Cortoderach, choć ta dyskusja mogłaby się toczyć równie dobrze w wątku o jego dokonaniach względem Dorcadion aethiops) odnosimy się do pewnych tendencji i schematów, którym hołduje Autor tychże publikacji.\nJestem przekonany, że większość tegowątkowych dyskutantów jest dalekich od personalnej krytyki Mikhaila, i że ich wypowiedzi odnoszą się do jego działalności na niwie naukowej: do merytorycznej zawartości jego prac, a także do tego jak i dlaczego one powstają. Nie ma więc sensu oburzać się, zapalać, czy personalnie solidaryzować, a zamiast tego warto zastanowić nad użytymi tu argumentami, które pozwalają nam ujrzeć problem w szerszym kontekście.\nA chodzi o problem istotny: o powody, celowość i uzasadnienie tworzenia nowych bytów w systematyce.\nTo, co pod tym względem w swych pracach prezentuje Danilevsky wielu osobom - i to osobom o bardzo różnych specjalizacjach - jawi się jako co najmniej kontrowersyjne i dyskusyjne, a czasami wręcz nieakceptowalne. I to jest warte uwagi, bo jeśli kolejny entomolog zgłasza jakieś "ale", to znaczy, że naprawdę coś jest na rzeczy.\nNapisane: piątek, 25 marca 2016, 13:38\nMiałem jednak nadzieję, że dyskusja się jednak rozwinie i czegoś się dowiem od specjalistów. Zrozumienie wielu zagadnień wymaga znajomości taksonomii a zwłaszcza niuansów, które bardzo klarownie opisuje Lech.\nMoją intencją było wyjście z tej dyskusji, w momencie, w którym dyskusja została już zakończona. To, że ja nie mam ochoty dalej prowadzić dyskusji na temat MD jako taksonoma (bo mnożenie przykładów jego decyzji nie ma sensu po tym, co zostało napisane, nie widzę sensu w dalszym roztrząsaniu tego; zgadzam się z tym co napisał Lech Borowiec i nie ma co rozkładać teraz na częsci pierwsze publikacji Danilevskiego pod kątem jego lepszej czy gorszej znajomości ICZN. Ja juz napisałem, że uważam, że jest (znajomość ICZN) bardzo dobra, jak dla mnie.\nTo wcale nie oznacza, że dyskusja musi się skończyć, wręcz przeciwnie - może się rozwinąć, a ja już po prostu nie będę brał w niej udziału. Wystarczy że ktoś poda przykłądy złych decyzji taksonomicznych Danilevskiego i dyskusja będzie toczyła się dalej.\nNapisane: piątek, 25 marca 2016, 15:11\nI jeszcze po długiej dyskusji z Grzegorzem (dzieki) jeszcze raz sprostuję swoją wypowiedź. Ponieważ zgadzam się z tym co napisał Lech Borowiec wieczorem w pełnej rozciągłości, uważałem i uważam dalszą dyskusję (moją) na temat ICZN w tej sytuacji za niepotrzebną. Sytuację oceniam w ten sposób, że nikomu nie będzie się chciało przebijać przez zawiłości decyzji taksonomicznych, to będzie cała masa trudnego tekstu. Poza tym nie chcę być źle zrozumiany, a i tak bywam inaczej, wolę nie ciągnąć tego tematu w sytuacji gdzie breakuje mi czasu na dyskusję, jestem obciążony wieloma innymi sprawami i nie będę w stanie sukpić się na prowadzonej dyskusji. Ocena decyzji Danilevskiego to sprawa bardzo trudna i też dość delikatna wobec czego ja w tej sytuacji nie podejmuję się prowadzić na ten temat dalej rzeczowej dyskusji. Chciałbym natomiast bardzo podziekować wszystkim dyskutantom za wymianę poglądów, szczególnie tych, po których na pewne sprawy spojrzałem inaczej niż dotąd.\nNapisane: piątek, 25 marca 2016, 23:05\nJacku, ja nie odnosiłem się do złych decyzji taksonomicznych D. , ale do sposobu/metodyki opisywania przez niego gatunków i zasadności tworzenia podgatunków, nic poza tym.\nNie będę się wypowiadał o jego decyzjach w kwestii synonimiki itp bo ani się nie znam na kózkach, ani nie jestem znawca Kodeksu.