Najdziwniejszy dzień w moim życiu.\nTragikomedia poruszająca temat narkomani.\nAutor:\tGomez\t Podpis:\tGomez Golowacz\nMałżeństwo Jankowskich zajmowało mieszkanie na parterze naszego budynku. Pokój, przedpokój, kuchnia, łazienka. Oboje mieli już ponad czterdzieści lat. Przyjechali do Gdańska w 1956 roku, ze Wschodu, z miejscowości leżącej przy dawnej granicy polsko-łotewskiej. Życie powoli układało im się na nowym miejscu, czasy wojenne i powojenne odchodziły w przeszłość, pozostawały wspomnienia, niekiedy nieprzyjemne, wręcz ponure, które odżywały podczas obchodzenia tragicznych rocznic, świąt, Zaduszek. Dzień powszedni jednak zwyciężał – praca, codzienne troski, zabieganie. Wydawali się ze sobą szczęśliwi. On był bardzo miły i uprzejmy wobec żony. Nie słyszeliśmy nigdy krzyków i odgłosów awantur, tak jak to się często zdarzało u innych rodzin na naszym podwórku. Brakowało im tylko jednego. Już długo byli małżeństwem, jednak z jakiegoś powodu nie mieli dzieci. Mieszkania przy ulicy Mariackiej zajmowały przeważnie rodziny wielodzietne. Teodor miał sześcioro rodzeństwa, Boguś siedmioro, a Zenek pięcioro, więc średnia na podwórku była wysoka, cały czas rodziły się następne dzieci i podwyższały tę średnią. Gruby miał tylko jedną siostrę, zazdrościł kolegom otoczonym mniejszymi lub większymi braćmi i siostrami.\nJankowscy nie mieli żadnego dziecka. Czuli, że ludzie, choć tego nie mówią, przyglądają im się lekceważąco, nawet ze współczuciem.\nDlatego z zainteresowaniem spoglądaliśmy jak pewnego dnia przynieśli w koszyku małe zawiniątko, które z dumą nam prezentowali. Z zawiniątka wystawała owłosiona, ruda łepetynka małego pieska. Dla wszystkich była to sensacja, ponieważ nikt z podwórka nie miał psa. Mieszkania były ciasne, rodzice z dziećmi z trudem się w nich mieścili, rozpychając do granic możliwości niewielkie pokoje. Gdzie tu znaleźć miejsce dla jakiegoś zwierzaka? Co prawda, w środkowym budynku, tata Teodora hodował w piwnicy małą świnię i karmił ją codziennie, mówiąc: „Byle do świąt”, ale tak ją ukrył, że gdyby nie smród, jaki wydobywał się przez piwniczne okienko, nikt by o tym nie wiedział.\nPiesek był śliczny – rudy kłębek wyglądał jak bryłka bursztynu.\n– Dlatego nazwaliśmy go Jantar – powiedziała pani Jankowska.\n– Rasowy. Owczarek belgijski – podkreślił z dumą jej mąż.\nOpiekowali się nim troskliwie. Zawsze czyściutki, pachnący wychodził na spacer na smyczy – rano z panią, wieczorem z panem. Pozwalano nam go pogłaskać, potargać za uszy, nawet potrzymać smycz i pobiegać z nim, choć nie trwało to długo, bo zniecierpliwiona właścicielka zaraz nam go odbierała.\nJantar był mądrym i posłusznym psem. Wieczorem czekał na swojego pana w przedpokoju, cichutko skamląc, dopóki pan Jankowski nie wrócił z pracy i nie zabrał go na spacer. Piesek witał go radośnie, skacząc i liżąc go po twarzy. Jankowski drapał jego skórę, wtulał głowę w gęste kudły.\n– Mój Jantarek. Kochany Jantarek.\nPo roku zwierzak nie przypominał już małej rudej kulki. Już nie piszczał, nie skamlał żałośnie, wydawał dźwięki rozważnie i tylko w istotnych momentach. Nie szczekał z byle powodu.\nPrzyzwyczailiśmy się do sytuacji, że Jankowscy z parteru zamiast dzieci mają psa. Aż pewnego wiosennego dnia mama Grubego powiedziała, że Jankowska spodziewa się dziecka i już niedługo urodzi. Zaskoczyła nas ta wiadomość. Jankowska była tęga, dlatego nikt nie zauważył ciąży. Pewnego majowego wieczoru pod naszą klatkę podjechało pogotowie i zabrało ją do szpitala przy ulicy Klinicznej, gdzie rodziły się wszystkie dzieci z Gdańska, również my, oprócz Teodora, którego mama nie zdążyła tam dojechać, więc urodził się na lastrykowym podeście swojej klatki schodowej.\nPrzez te kilka dni, gdy nie było pani Jankowskiej, jej mąż pozwalał nam zajmować się Jantarem. Wtedy mogliśmy zobaczyć, jaki to mądry pies. Znosił nam zaginione kluski podczas gry w palanta. Gdy graliśmy w piłkę na podwórku, często wpadała nam ona do Motławy i odpływała w kierunku Wyspy Spichrzów, co zmuszało nas do długiej wędrówki przez most przy Bramie Zielonej, wtedy Jantar wskakiwał do wody i wyławiał ją nam w ekspresowym tempie. Towarzyszył nam w grach i zabawach, traktowaliśmy go jak kolegę z naszego podwórka. Z niepokojem myśleliśmy o powrocie pani Jankowskiej ze szpitala.\nW końcu nadszedł ten moment. Tak jak przed kilkunastu miesiącami, tak i teraz małżeństwo Jankowskich pojawiło się na podwórku z małym zawiniątkiem na rękach. Wystawała z niego mała owłosiona główka z łypiącymi bystro oczkami. Dziecko było śliczne i wydawało się mądre. Obiema rączkami wskazywało na górującą nad dachami domów monumentalną wieżę kościoła Mariackiego.\n– Dlatego nazwaliśmy go Benedykt – powiedziała szczęśliwa matka.\n– Wyrośnie z niego mądry i prawy człowiek – powiedział z dumą jej mąż.\nJantar, gdy tylko zobaczył pana i panią, podbiegł, radośnie merdając ogonem. Ocierał się o ich nogi, spoglądał swoimi mądrymi ślepiami w ich oczy, lecz oni, zajęci Benedyktem, nawet nie zwrócili na niego uwagi.\nBenio, bo tak nazwaliśmy Benedykta rósł jak na drożdżach. W wieku kilku miesięcy umiał chodzić i miał już komplet mlecznych zębów, a nawet – co dla wszystkich było wielkim zaskoczeniem – szybko wyrosły mu cztery zęby mądrości. Taki mądrala z naszego podwórka jak Gruby w jego wieku ledwie raczkował, a żaden z zębów mądrości nie wyrósł mu jeszcze do tej pory.\nPo roku Benedykt umiał już mówić pełnymi zdaniami i od tego czasu stał się uczestnikiem naszych zabaw w piaskownicy i na podwórku.\nPani Jankowska nie pracowała. Starała się nie spuszczać oka z Benedykta i zostawiała go pod naszą opieką tylko wtedy, kiedy wychodziła na zakupy. Po pracy Jankowski zabierał syna na spacer po ulicy Długiej i Długim Targu, kupował mu wodę mineralną i lody. Zajęci Benedyktem całkowicie zaniedbali Jantara. Początkowo przypominał im, że też należy do rodziny, szorstkim jęzorem próbował lizać małego Benia, ale Jankowscy go odsuwali.\n– Odejdź, Jantar. Zostaw dziecko w spokoju. Jeszcze mu zrobisz krzywdę.\nJantar smutniał, lecz posłusznie odchodził. Pewnego wieczoru zamknęli przed nim drzwi i nie wpuścili go do mieszkania. Przespał całą noc pod drzwiami, na wycieraczce. I tak już zostało. Jankowscy go nie głaskali, nie czesali. Gdyby nie Gruby, nie miałby co jeść. To głównie on zajmował się zwierzakiem – sklecił mu przytulną budę, którą postawił przy śmietniku, i znosił do miski resztki jedzenia z domu. Jantarowi spodobało się nowe miejsce zamieszkania, choć siedząc czy też leżąc przy budzie, pysk zawsze miał skierowany w stronę mieszkania Jankowskich. Gdy tylko drzwi się tam otwierały, podbiegał, merdał ogonem i wspierając się na tylnych nogach, próbował dotknął pyskiem panią lub pana.\n– Dobrze, dobrze Jantar. Już wystarczy – odpowiadali zniecierpliwieni i odpychali go od siebie.\nKiedy Benio zostawał z nami w piaskownicy, Jantar cały czas go pilnował i nie pozwalał się do niego zbliżyć nikomu obcemu. Instynktownie wyczuwał niebezpieczeństwo. Gdy pewnego razu, podczas gry w cztery rogi, Teodor niechcący odepchnął Benia, tak że chłopczyk upadł na deskę piaskownicy, pies natychmiast powalił napastnika na ziemię i tak go przydusił, że musieliśmy użyć siły i perswazji, by wytłumaczyć mu, że Teodor nie chciał zrobić nic złego. Dopiero wtedy udało się go odciągnąć.\nPonieważ pani Jankowska nie pracowała i zajmowała się synem, Benio nie chodził do przedszkola. Od małego zaskakiwał nas jednak mądrością i pomysłowością. Zadziwił nas, gdy graliśmy z dziewczynami w państwa i miasta zapisując na kartkach znane i nieznane nam nazwy obcych państw.\n– Państwo na literę o… – Teodor się zastanawiał. – Nie ma takiego – powiedział po chwili i zaczął liczyć do dziesięciu, by zakończyć kolejkę.\n– Oman – usłyszeliśmy głos Benia tuż przed liczbą dziesięć.\nZdziwiliśmy się. Skąd zna to państwo? Prawidłowe podpowiedzi powtarzały się jednak podczas następnych gier. Benio znał nie tylko nazwy państw, miast, ale i rzek, gór, mórz i oceanów.\n– Skąd on ma te wiadomości? – Byliśmy zdumieni.\nWieczorem Gruby odprowadził Benia do domu, gdy dziecko zmęczone zabawą przysnęło na desce piaskownicy. Zauważył, że w pokoju Jankowskich przy łóżeczku Benia znajdowało się kilka globusów, a na ścianach zamiast obrazów wisiały mapy. Jedna z nich, kolorowa, zawisła tuż obok poduszki chłopczyka. Przedstawiała cały świat, z wgłębieniami w miejscach oceanów i wybrzuszeniami w miejscach wysokich gór. Zasypiając, mrużąc oczy, widział przed sobą bezmiar mórz i ogrom szczytów górskich a pomiędzy nimi leżące państwa i miasta świata. Wędrował niestrudzenie po zaśnieżonych szczytach Kordylierów, dryfował łodzią po skutej lodem cieśninie Beringa, nurkował do samego dna Rowu Mariańskiego. A później, wyczerpany wysiłkiem, zmęczony, kładł się i wypoczywał na bezludnych plażach Namibii. Nad ranem wracał do Gdańska, do pokoiku wypełnionym kartami odległych, obcych krain i budził się w swoim łóżeczku.\nJankowski pracował na ulicy Szerokiej w Cezasie – sklepie zaopatrującym wszystkie gdańskie szkoły w pomoce szkolne. Z powodu małych magazynów nadmiar globusów i map przechowywał u siebie w mieszkaniu.\nBenio stał się kiedyś pośrednim sprawcą pewnego zdarzenia, które sprowadziło na nasze podwórko stróżów prawa w błękitnych mundurach. Po wysłuchaniu bajki – którą jego mama miała w zwyczaju czytać mu co wieczór – a był to Pinokio, na drugi dzień Benio przekopał grządki tuż przy budzie Jantara i w każdy wykopany dołek wrzucił aluminiową dziesięciogroszową monetę.\n– Co ty? Pieniądze marnujesz? – Teodor się zdenerwował i próbował zabrać mu monety.\nWystarczyło, by Jantar podniósł łeb, i wystraszony Teodor zostawił Benia w spokoju.\nPo tygodniu rozkopał grządki i naszym oczom ukazał się stos dziesięciogroszowych monet. Szybko obliczyliśmy, że z każdej zasadzonej rozmnożyło się kilka nowych. Benio zbierał je do wypchanej sakiewki, z której później wyjmował je do gry w banczek.\n– Niesamowite – jęknął Teodor. – Jak ziemniaki. Nawet jedna dwudziestka wyrosła. Trzeba było dłużej poczekać. – Podniósł większą monetę.\nJantar spojrzał na niego niespokojnie.\nNastępnego dnia Teodor wyciągnął z komody zapakowany w celofan rulon dziesięciozłotówek z wizerunkiem Kopernika, które rodzice przechowywali na czarną godzinę, i zakopał w grządkach na trawniku przy ulicy Świętego Ducha. Gdy mama wróciła z pracy i w komodzie nie znalazła swoich ciężko zarobionych pieniędzy, rozpętała się awantura. Wytargała syna za uszy i w nocy przy świetle latarek zaczęli przekopywać trawniki, w poszukiwaniu koperników. Zaraz zjawiło się dwóch milicjantów, którzy autorytatywnie stwierdzili, że wszystko, co każdy obywatel znajdzie w ziemi, należy oddać miastu. Mama Teodora zwymyślała ich.\n– Ja wam dam! Moje ciężko zapracowane pieniądze. Moje koperniki. Już ja je oddam miastu! – Zamierzyła się na nich szmacianą torbą. – Chcielibyście wszystko mieć za darmo.\n– Kościuszko też pani? – Jeden z milicjantów pokazywał mosiężną dziesięciozłotówkę wykopaną przez Teodora.\n– Nie, Kościuszko nie mój. Tylko koperniki.\n– To musimy go zarekwirować.\n– On jest mój! Urósł! – krzyknął Teodor. – Mogliśmy poczekać, na pewno byłoby ich więcej. – Złościł się, że mama przerwała tak dobrze zapowiadającą się uprawę.\nPo tym zdarzeniu nie prowadziliśmy już żadnej pieniężnej plantacji.\nPewnego dnia Gruby zawołał.\n– Trabant sam jedzie.\nTrabant należał do małżeństwa Malarzy mieszkającego na czwartym piętrze, na samej górze kamienicy, gdzie znajdowała się również ich pracownia malarska. Tylko oni z naszych sąsiadów mieli samochód. Parkowali go w garażu – w piwnicy tuż przy Motławie.\nTeraz spoglądaliśmy osłupiali. Brama garażu była otwarta, a stromym podjazdem sunął trabant. Wjechał w uliczkę przylegającą do podwórka i już skręcał w Świętego Ducha. A jednak ktoś w nim siedział – przy kierownicy zauważyliśmy płową czuprynę.\n– Niemożliwe! Czy to Benio? – jęknął Gruby i pobiegł.\nPobiegł i tuż przy Kaplicy Królewskiej otworzył drzwi i zatrzymał samochód. Trabant stanął przy krawężniku, zdziwiony Gruby ujrzał zafrasowanego Benia siedzącego na kilku poduszkach i próbującego sięgać krótkimi nóżkami do pedałów gazu i hamulca.\nPomysłowość i mądrość Benia zaskakiwały nas wszystkich, ale to, co się stało na koniec roku szkolnego, przerosło nasze najśmielsze oczekiwania. Na zakończenie szkoły jeden z nauczycieli, Bąbel, (chociaż był nauczycielem prac ręcznych ale matematyka była jego pasją) rokrocznie przyznawał nagrodę za rozwiązanie zadania matematycznego, które sam wymyślił. Tego roku skomplikowane zadanie trygonometryczne przygotował bardzo starannie, posiłkując się fachowymi zagranicznymi czasopismami, i szczycił się, że uczniowie o najtęższych umysłach matematycznych z „Liceum Ogólnokształcącego numer 1” przy Wałach Jagiellońskich, zamierzający studiować na Wydziale Matematyki Uniwersytetu Toruńskiego, też go nie rozwiązali.\nJako jedyny z naszej szkoły zadanie to bardzo szybko rozwiązał Teodor i na drugi dzień z dumą przedstawił Bąblowi. Bąbel sprawiał wrażenie zaskoczonego, gdyż Teodor do tej pory nie przejawił jakichkolwiek zdolności matematycznych.\n– Ty, ty…? Ty to sam zrobiłeś? – Nauczyciel nie mógł się nadziwić.\n– Sam – odpowiedział bez zająknięcia Teodor. – Trochę pomagał mi Benio.\n– Jaki Benio? – dopytywał z niedowierzaniem.\n– A taki tam. Nie zna go pan. Powinien chodzić do przedszkola, ale tylko przesiaduje na podwórku, w piaskownicy. Pilnujemy go i bawimy się z nim, kiedy jego mama wychodzi na zakupy.\n– No dobrze, już dobrze – mruczał Bąbel, nie wiedząc, co odpowiedzieć. W końcu wręczył Teodorowi nagrodę.\nCukierkami i czekoladkami z nagrody Bąbla objadaliśmy się cały tydzień. Oczywiście, największą część dostał Benio, nawet Jantar skorzystał.\nTaka idylla na naszym podwórku mogła trwać latami – odpowiadało nam to: państwo Jankowscy, Benio, Jantar i my.\nJednak pewnego dnia zjawiła się na podwórku jakaś ważna komisja czy inspekcja. Oglądali, wąchali, mierzyli. Na koniec stwierdzili, że z uwagi na warunki sanitarne nikt nie ma prawa trzymać zwierząt na podwórkach. Zagrozili karami finansowymi. Tato Teodora, chociaż do świąt było daleko, zrezygnowany obuchem siekiery ogłuszył swoją świnię i od tej pory nie słyszeliśmy codziennych charakterystycznych chrząknięć i nie czuliśmy już więcej żadnego zapachu wydobywającego się z piwnicznego okienka.\nJankowscy nie chcieli wziąć Jantara z powrotem do domu. Tłumaczyli, że dziecko jest uczulone na zwierzęcą sierść, a w mieszkaniu musi być czystość i porządek.\nJantar siedział przed budą, łypiąc na nas swoimi mądrymi oczami.\nNie chcieliśmy, by Jantar gdziekolwiek odchodził. Gruby i Teodor zadeklarowali, że zabiorą go do siebie i zaopiekują się nim. Skończyło się tylko na zamiarach – rodzice żadnego z nich nie wyrazili zgody.\nKomisja znów przyszła po kilku dniach. Zagrozili, że jeśli nie usuniemy z podwórka budy z psem, to zrobią to za nas i obciążą finansowo. Właścicieli psa, Jankowskich, ukarali mandatem w wysokości tysiąca złotych. To była bardzo duża suma – chyba właśnie tyle zarabiał co miesiąc pan Jankowski. Dla nas to była ogromna kwota, zważywszy na to, że maksymalna wygrana jaka zdarzyła się na podwórku podczas gry w banczek wynosiła cztery złote i osiemdziesiąt groszy.\nJankowscy postanowili, że oddadzą Jantara do schroniska znajdującego się po drugiej stronie Motławy, na Wyspie Spichrzów, naprzeciwko naszego podwórka. Rolę gospodarza w schronisku pełnił hycel Kosmaty, którego nie lubiliśmy, dlatego rzadko zapuszczaliśmy się na wyspę. Póki nie było Jantara, musieliśmy tam chodzić, gdy piłka wpadała nam do rzeki, bo mogliśmy ją wyciągnąć tylko z tamtej strony.\nNa Wyspie Spichrzów śmierdziało, ponieważ Kosmaty oprócz schroniska dla bezdomnych psów i kotów prowadził dodatkowo hodowlę lisów. Był chamowatym, brzuchatym typem, obrośniętym i bezczelnym. Właściwie nie wiadomo, czy karmił swoje lisy padniętymi kotami i psami, czy odwrotnie. Piski i żałosne skomlenia dochodziły do nas codziennie, budząc litość i rozpacz.\nW poniedziałki i czwartki – dni, kiedy na Wyspie Spichrzów odbywał się targ, po jego zakończeniu Kosmatego często widywano w piwnicy na Chłodnej, położonej w Dolnym Mieście, w Kotwicy, barze o podejrzanej reputacji, gdzie lubił przesiadywać i gdzie finalizował swoje ciemne interesy. Jego gardłowe pokrzykiwania mieszały się z odgłosami podobnych do niego obrośniętych typów.\nWyspa Spichrzów była najbardziej tajemniczą spośród wszystkich gdańskich wysp, a zwłaszcza jej północna część.\nOprócz Kosmatego zamieszkiwało ją grono dziwnych osobników, kobiet i mężczyzn. Ukryci w kleconych naprędce drewnianych budach, rozmieszczonych pomiędzy ruinami ceglanych spichrzów, przybyli nie wiadomo skąd i trudnili się nie wiadomo jaką profesją. W dzień wyspa wydawał się niezamieszkała, życie kwitło tam późnym wieczorem i nocą. Wtedy dochodziły stamtąd dźwięki rozmów, krzyków i śpiewów. Tylko rozwieszone na sznurach damskie spódnice, męskie spodnie i koszule świadczyły o tym, że mieszkańcy toczą zwykłe, codzienne życie.\nJankowscy zostawili Benia pod opieką mamy Teodora i poszli z Jantarem na postronku na Wyspę Spichrzów. Nie wiadomo, dlaczego nie wybrali najkrótszej drogi, przez Zielony Most. Czy dlatego, że był w remoncie, chociaż piesi mogli nim przejść? Dlaczego nie przeszli przez pobliski Krowi Most? Zdecydowali się na najdłuższą z możliwych tras, by Jantar nie zapamiętał drogi powrotnej? Czyżby aż tak nie doceniali jego mądrości? Przecież dobrze wiedzieli, że nie był zwykłym psem i dla niego nie było rzeczy niemożliwych.\nPoszli w przeciwną stronę, szli Długim Pobrzeżem, minęli prom na Ołowiankę, ruiny Bramy Świętojańskiej, rozpartej nad ulicą prowadzącą do naszego przedszkola, wieżę Smentochy, gdzie wszyscy zanosiliśmy do wypieku ciasta wielkanocne, knajpę Kubickiego i mostem przeszli nad kanałem Raduni wpadającej do naszej Motławy. Kilkadziesiąt metrów dalej wsiedli na prom, który przewoził pracowników do znajdujących się po drugiej stronie zakładów rybnych. Podobno wtedy, jak mówił nam później wędkujący tam chłopak, Jantar się zaparł, zaczął szczekać i skamleć, nie chciał się ruszyć z miejsca. Jankowski się zdenerwował, okładał go postronkiem i razem z Jankowską siłą wprowadzili go na prom. Płynęli spokojnie, już prawie dopływali do drugiego brzegu, niedosłyszący i niedowidzący promowy przygotowywał już swój wehikuł do cumowania. Jantar wiercił się, strzygł niespokojnie uszami.\nTego samego dnia, kilkanaście minut wcześniej z Westerplatte wyruszył wycieczkowiec „Maryla”, statek wiozący pełnych wrażeń turystów. Minął Zakręt Pięciu Gwizdków, leniwie poruszał się po kanale portowym, kapitan by zaspokoić ciekawość turystów podpływał do portowych i stoczniowych nabrzeży. Później chcąc nadrobić czas gwałtownie przyśpieszył. Wynurzył się zza niskich zabudowań Polskiego Haka. Linę łączącą prom z brzegiem zauważył w ostatniej chwili. Było już za późno na jakikolwiek manewr. Płynący z pełną prędkością statek wcisnął linę wraz z promem na samo dno rzeki. Uratowali się tylko ci, którzy stali na przeciwległej krawędzi promu i do tego jeszcze umieli pływać. Jankowscy ukryci pod brezentem, by pies nic nie widział, nie mieli najmniejszych szans wydostać się ze śmiertelnej pułapki. Jantar nurkował raz za razem, zachłystywał się wodą, lecz nie rezygnował z prób ratowania swoich właścicieli. Nie udało się. Ekipy ratunkowe już dawno odjechały, ale on został – warował przy wyciągniętym wraku promu. Leżał tam do rana następnego dnia, po czym wrócił na podwórko, na trawnik, do budy.\nBeniem zaopiekowała się mama Teodora. Przygotowała mu specjalne łóżeczko, obok łóżek swoich dzieci składanych na dzień. Benio, do tej pory raczej małomówny, teraz całkiem zaniemówił. Posmutniał, do nikogo się nie odzywał. Większość czasu spędzał nie w pokoju Teodora, lecz w budzie Jantara. Przytuleni do siebie mogli tak leżeć bez ruchu cały dzień.\nPo kilku dniach od katastrofy na podwórku zjawiła się kontrola z opieki społecznej. Bezwzględna i oschła komisja zawzięcie przeszukiwała teren.\n– Gdzie ta sierota? – zapytał mamę Teodora starszy, siwy pan w garniturze i krawacie.\n– W budzie, z psem. – Wskazała na trawnik obok śmietnika.\nStarszy pan nakrzyczał na mamę Teodora, że jeśli trzyma wychowanków w psiej budzie, to nie umie się opiekować dziećmi, a przecież wychowała ich siedmioro. Podszedł do budy i próbował wyciągnąć z niej Benia, natrafił jednak na kły Jantara, który chapnął go za rękę i podarł mu garnitur. Dziadek wrzasnął przeraźliwie i zaklął.\nKomisja odeszła w pośpiechu, ale zjawiła się ponownie na drugi dzień, już w asyście milicji. Jantara uspokojono środkami usypiającymi, a przeraźliwie krzyczącego Benia wyciągnięto z budy i zawieziono do Wrzeszcza, do domu dziecka.\nPo kilku miesiącach pobytu chłopczyk dostał się do rodziny zastępczej. Wzięła go pani Eryka, potężna kobieta z ciemnym wąsem na górnej wardze, mieszkająca dwie ulice od nas, na Szerokiej. Zapisała go do naszego przedszkola na Świętojańskiej, do grupy starszaków, więc niektórzy z nas spotykali się z nim codziennie.\nJantara po ocuceniu zawieziono na Wyspę Spichrzów i oddano pod opiekę hyclowi Kosmatemu. O dziwo, pies zaprzyjaźnił się z nim. Przez Motławę słyszeliśmy jego łagodne szczekanie.\nMyśleliśmy, że tak już zostanie na dłuższy czas, aż tu na podwórko zawitała wiadomość, że Benio uciekł z przedszkola i że wąsata pani Eryka szuka go po całym Gdańsku. Zapadł się, jak kamień w wodę. Eryka co noc czatowała przy śmietniku na naszym podwórku, myśląc, że ukrył się gdzieś wśród nas. Niestety, u nas go nie było. Nigdzie go nie znalazła. Zgłosiła zaginięcie Benia do komisji społecznej, która rozwiesiła w mieście plakaty z jego zdjęciem. Bez rezultatu.\nPewnego wieczoru Gruby powiedział do nas tajemniczo:\n– Zaczekajcie, aż się ściemni.\nW ukryciu przeczekaliśmy na trawniku aż do północy. Wtedy pośród dźwięków dochodzących z Wyspy Spichrzów usłyszeliśmy radosne szczekanie Jantara. Zaraz też zauważyliśmy jak ktoś latarką nadaje sygnały świetlne. Gruby, zaangażowany harcerz bez trudu odcyfrowywał alfabet Morse’a.\n„Jestem na Wyspie Spichrzów. Nie martwcie się. Opiekuję się Jantarem, a on mną. Kosmaty jest w porządku. Benio”.\nBardzo się ucieszyliśmy. Uspokoiła nas wiadomość, że Benio jest razem z Jantarem. Wiedzieliśmy, że nic mu nie grozi, że jest pod dobrą opieką.\nPo pewnym czasie do Gdańska zawitali Cyganie, miasto zaroiło się od barwnych postaci, mama Teodora nie zdjęła z jego szyi klucza, który dyndał mu, stale zawieszony na sznurku.\nGdzie Cyganie mogli rozbić swój tabor? Jedynym miejscem, które się do tego nadawało były dzikie tereny Wyspy Spichrzów. Teraz oprócz stałych odgłosów poprzez taflę lustra Motławy dochodziły do nas dźwięki instrumentów i melodii cygańskich, ogniska paliły się od wieczora aż do rana.\nTak jak niespodziewanie przyjechali, tak też odjechali pewnego ranka. Pozostawili po sobie tlące się ogniska i kilka połamanych wiklinowych krzeseł.\nGruby oznajmił smutnym głosem:\n– Wczoraj odczytałem szyfrogram Benia: „Odjeżdżam z Cyganami. Zabieram Jantara. Nie martwcie się. Kiedyś się odezwę”.\nCzekaliśmy na ten odzew latami, ale żadna wiadomość nie nadchodziła. Gdy tylko w Gdańsku pojawiali się jacyś Cyganie, zaraz o niego rozpytywaliśmy. Kręcili przecząco głowami – o białym dziecku zabranym z Wyspy Spichrzów nikt nic nie wiedział.\nDopiero po wielu, wielu latach Teodor, który wykształcił się na inżyniera i pracując na przeróżnych budowach, zjeździł całą Polskę wzdłuż i wszerz, opowiedział nam historię, jaką usłyszał od mieszkańców Mielca, gdzie osiedliła się duża kolonia cygańska.\nPrzed laty Cyganie przywieźli ze swych podróży małego chłopczyka i owczarka o lśniącej bursztynowej sierści, który nie odstępował dziecka na krok. Chłopczyk, chociaż nie uczęszczał do żadnych szkół, był bardzo mądry. Wyrósł wśród cygańskiej braci na silnego mężczyznę. Gdy rzeczywiście mógł już samodzielnie sprostać życiowym przeciwnościom, jego stary przyjaciel pies, dożywając spokojnie ostatnich dni, zamknął oczy na zawsze.\nBiały mężczyzna przewodził kilku rodom cygańskim, miał nawet zostać cygańskim królem. Starszyzna postanowiła jednak inaczej. Cała społeczność cygańska zebrała pieniądze i wysłała go na nauki do Ameryki. Tam po skończeniu uniwersytetów został wielkim uczonym. Wśród tamtejszych naukowców nie było mądrzejszego od niego. Odkrywając własną, rewolucyjną „teorię względnej względności” zaprzeczył nauce samego Einsteina, pozostawiając daleko w tyle jego stwierdzenia. Otrzymał za to odkrycie corocznie przyznawaną Nagrodę Bąbla. O! Przepraszam, oczywiście, to była nagroda Nobla. Tak twierdził Teodor. A imię jego brzmiało: Benedykt.\nGomez Golowacz\t 2008\nZapach deszczu. Najdziwniejszy dzień w moim życiu. Podstęp\nTakie moje wspomnienia. Tragikomedia poruszająca temat narkomani. Historia trudnej miłości, która powraca po latach.


Biegły pogrąża ojca Żmudy Trzebiatowskiej: "GDYBY WYPIŁ TYLE po wypadku, TO BY UMARŁ!" - Pudelek\nBiegły pogrąża ojca Żmudy Trzebiatowskiej: "GDYBY WYPIŁ TYLE po wypadku, TO BY UMARŁ!"\nWójt Przechlewa twierdzi, że pił alkohol dopiero po wypadku, który spowodował. Od razu pięć kieliszków czystego spirytusu...\nW lipcu zeszłego roku wójt Przechlewa, Andrzej Żmuda Trzebiatowski, ojciec znanej aktorki, spowodował wypadek, uderzając swoim passatem w auto, którym jechali 22-letni kierowca i jego dziewczyna. Gdyby nie refleks młodego kierowcy, który w ostatniej chwili skręcił w bok, doszłoby do czołowego zderzenia i tragedii. Jak ujawniła w swoich zeznaniach ofiara wypadku, wójt zachowywał się dziwnie. Zataczał się, bełkotał i... proponował pokrzywdzonemu pieniądze. Na widok policji kucnął w krzakach, licząc, że w ten sposób się ukryje. Odmówił też badania alkomatem. Zobacz: Pijany ojciec Żmudy proponował łapówkę?! "OFEROWAŁ 15 TYSIĘCY!"\nBadanie krwi, przeprowadzone w szpitalu, wykazało 1,8 promila alkoholu.\nW sądzie Żmuda Trzebiatowski zarzeka się, że... upił się dopiero po wypadku. Zdaniem biegłego z Zakładu Medycyny Sądowej w Gdańsku, przyjęcie takiej dawki alkoholu w tak krótkim czasie mogłoby go kosztować życie.\nBiedaczek tak się zdenerwował, że od razu po stłuczce wypił 110 gramów czystego alkoholu, co odpowiada 5 kieliszkom czystego spirytusu - pisze Fakt. Kolejny już ekspert, powołany do tej sprawy, uznał, że wersja Żmudy Trzebiatowskiego nijak się ma do prawdy. Wyniki przeprowadzonych badań nie potwierdzają jego zeznań. Mało tego, biegły stwierdził, że dawka, jaką miał przyjąć wójt w tak krótkim czasie, mogła doprowadzić nawet do zgonu.\nObrońca ojca Marty nie zamierza jednak się poddawać.\nW związku z nową opinią biegłego, wniósł o dostarczenie w ciągu 7 dni pisemnego wniosku dowodowego, który uzasadni wezwanie na kolejny termin rozprawy eksperta - ujawnia w tabloidzie prezes Sądu Rejonowego z Człuchowie.\nPrzypomnijmy, że pan Andrzej wciąż reaguje dość nerwowo na samo wspomnienie o wypadku. Zobacz: Ojciec Żmudy Trzebiatowskiej w sądzie: "Uważaj, BO CI ZNISZCZĘ TEN…!"\nja tez mam ojca alkoholika, i co maja mnie za to linczowac?\nCo to alkohol robi z ludźmi...\nale po co jej zdjęcie???? I bez tego jej wstyd.\ndajcie spokoj Marcie, wy hieny podle!!!\nTo się przede wszystkim leczy. Kto wsiada po alkoholu za kierownice?\nTen biegły to jakiś k****n 110 gram spirytusu wypije na raz mogłoby go zabić bzdura i bujda na resorach. Czyli 250 gram wódki popularna malpka może zabić dorosłego mężczyznę lub kobietę to polska była by wyludnionym krajem .\nco ona ma z tym wspolnego , ojciec jej odpowiada za to zdazenie a nie ona\ngdyby sie nie nazywal Zmuda-T. to nikt by o nim tu sie nawet nie zajaknal.\nNazwa miejscowości w której jest wójtem jest adekwatna do osoby.\nMarta jest super ! Piekna ! Dajce jej spokoj u jemu tez\nNic tak nie upija jak władza, stanowiska, dlatego stary miał tyle promili, ha, ha\nDoskonale wie, że tatuś pił przed spowodowaniem wypadku, wiec po co go broni. Powinien ponieść karę jak normalny czlowiek.\nPO RYJU WIDAC ZE WIEJSKI BUC...\nNie lubię ten zarozumiałej dziewczyny , kiedys wypowiadała się na temat Polaków że sa nie wychowani , a co powie o swojej matce i ojcu tego nie widzi. Matka pustostan ojciec alkoholik ha,ha\nJak można tak publikować zdjęcia i pisać o człowieku , na złość komu? co to za prawo w tej Polsce\ncórkę zostawcie w spokoju, jej dramat jeśli ojciec popija trwa nadal. Oszczędźcie ofiary niewinne temu co robią rodzice.\nSzkoda że facet zachowuje się jak k****n.... gdzie jaja Panie Wójcie.... męska decyzja i już\nNie jesteśmy odpowiedzialni za to, co robią nasi rodzice! Moi rodzice też nie są czyści, jak łza i robią dużo różnych rzeczy z którymi ja się nie identyfikuję i których nie popieram. Po co więc zdjęcie córki? Co ona ma wspólnego z tym wypadkiem?


Czciciele Jezusa - Sanktuarium Miłosierdzia Bożego - Myślibórz\nJeśli czujesz się powołany do bycia świadkiem i Apostołem Miłosierdzia w swoim środowisku możesz wypełnić deklarację i przesłać na adres Sanktuarium Miłosierdzia Bożego – zostaniesz włączony do Wspólnoty! Czekamy na Ciebie!\nodmawianie modlitwy „Koronki do Miłosierdzia Bożego”;\npropagowanie wizerunku Jezusa Miłosiernego podpisem „Jezu, ufam Tobie”;\ntroskę i modlitwę o powołania kapłańskie i zakonne, w szczególności do Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego;\nmodlitwę – Koronki do Miłosierdzia Bożego, Godzina Miłosierdzia, Godzinki o Miłosiernym Zbawicielu, Nowenna, Msza święta oraz Komunia święta;\nsłowo – głosić prawdę o Miłosierdziu Bożym, pocieszać, podsuwać lekturę miłosierdziową;\nczyn – dostrzegać potrzebujących materialnie i duchowo, w miarę możności spieszyć tym osobom z właściwa pomocą, samemu lub poprzez Wspólnotę.\nstarać się o szerzenie kultu Miłosierdzia Bożego;\nufać Miłosierdziu Bożemu;\ngłosić na wszelki możliwy sposób Miłosierdzie Boże;\nkażdego dnia odmawiać „Koronkę do Miłosierdzia Bożego”;\nposiadać i czcić w swoim domu wizerunek Jezusa Miłosiernego podpisem „Jezu, ufam Tobie”;\nkażdego dnia spełniać jeden dobry uczynek (czyn, słowo lub modlitwa);\nraz w miesiącu, w miarę możliwości uczestniczyć w spotkaniu modlitewno- formacyjnym Wspólnoty;\nraz w miesiącu uczestniczyć w adoracji Jezusa Eucharystycznego;\nzachęcać chorych i cierpiących, by przynajmniej jednego dnia w tygodniu ofiarowali Bogu swe cierpienia fizyczne i duchowe, czy to za grzechy żywych, czy też zmarłych.\ndostąpią wielkiego miłosierdzia w życiu, a zwłaszcza w godzinie śmierci (Dz. S. F. 754);\notrzymają wszystko o co proszą, jeśli to będzie zgodne z wolą Bożą (Dz. S. F. 1731);\nprzez czczenie obrazu Jezusa Miłosiernego otrzymają obfite łaski (Dz. S. F. 570), ponieważ jest on „naczyniem ufności”, nie zginą na wieki (Dz. S. F. 327);\nzapewnia im zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi, szczególnie w godzinie śmierci, bronić jej będzie jako swej chwały (DZ. S. F. 48);\nci, którzy bezgranicznie, „zupełnie” ufają Jezusowi, Bóg będzie im ufał i otrzymają wszystko, o co prosić będą (Dz. S. F. 453);\nwszyscy ufający i wielbiący Miłosierdzie Boże, będą osłonieni w życiu przez Boga, jak czuła matka niemowlę (Dz. S. F. 1075);\nbędą promieniować na inne dusze (Dz. S.F. 1074);\notrzymają łaski ponad ich życzenia (DZ. S.F. 1146);\nw tej godzinie Pan Jezus nie odmówi błagającym o miłosierdzie niczego (Dz.S.F. 1320);\nwszystkim przystępującym do Źródła Miłosierdzia w ten dzień (I Niedziela po Wielkanocy) Pan Jezus obiecuje odpuszczenie win i kar (Dz.SF. 299-300).\nowoców Mszy świętej sprawowanej każdego miesiąca w intencji Członków Wspólnoty;\nmodlitw, które każdego dnia zanoszone są w intencji Wspólnoty przez Siostry Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego w Domu Macierzystym w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego;\nwzajemnej modlitwy zanoszonej do tronu Miłosierdzia Bożego przez Czcicieli Miłosierdzia Bożego;\nzmarli polecani są Miłosierdziu Bożemu każdego dnia w modlitwie Wspólnoty oraz każdego miesiąca we Mszy świętej sprawowanej za zmarłych.\ntel. +48 95 74 73 450\ntel. kom. +48 533 394 112 sanktuarium@jezuufamtobie.pl\nCopyright 2019 - 2020 jezuufamtobie.pl | Wszelkie Prawa Zastrzeżone | Wykonanie: ArtGraf\nWażne: Strona internetowa korzysta z plików Cookies, m.in. do tego, aby lepiej dopasowywać się do Twoich oczekiwań. Akcpetuję


Jaką bieżnię kupić? - EMPIK.COM\nW dobie pandemii niezwykle ważne jest, by dbać o naszą odporność i kondycję. Niestety, obostrzenia nie ułatwiają nam tego zadania, bo jak tu budować formę, gdy siłownie oraz kluby fitness są niedostępne, a pogoda coraz częściej nie zachęca do wysiłku na zewnątrz? Rozwiązaniem może być zakup domowego sprzętu. W tym artykule odpowiemy na pytanie, jaką bieżnię kupić?\nNie ma przypadku w tym, że to właśnie tego rodzaju sprzęt jest najbardziej obleganym w klubach fitness. W końcu bieganie jest najprostszą formą rekreacji, która nie wymaga od nas wielkiej siły, a w dodatku tempo i intensywność takiego wysiłku jesteśmy w stanie dostosować do naszych możliwości. O ile latem uprawianie sportu na świeżym powietrzu jest sprawą niezwykle przyjemną, to już zimą praktykują je głównie prawdziwi zapaleńcy.\nChoć pogoda może nie zachęcać do wyjścia na zewnątrz, to wcale nie oznacza, że w chłodnych miesiącach jesteśmy skazani na kanapę. Powinniśmy mieć jednak świadomość, że bieganie na bieżni, a bieganie na otwartym terenie, to w praktyce dwie zupełnie różne rzeczy, choć przy zastosowaniu kilku zasad, mogą przynieść podobne rezultaty.\nGłówną różnicą jest oczywiście ukształtowanie terenu. Podczas biegania po ulicy, lesie czy parku, nasze ciało musi radzić sobie z wieloma przeszkodami, a zatem taki rodzaj treningu będzie dla niego bardziej wymagający. Oznacza to, że pokonując taki sam dystans na bieżni, nie spalisz tylu kalorii, ile udałoby Ci się w terenie. Bieżnia w mniejszym stopniu angażuje także mięśnie dwugłowe, dlatego że taśma przesuwa się równo, a to sprawia, że nasze nogi poruszają się w inny sposób.\nTrening na maszynie ma jednak swoje zalety. Poza wspomnianą już wcześniej wygodą, pozwala nam również łatwiej łączyć trening kondycyjny z siłowym, bo nie tracimy czasu na dojazdy czy zmianę odzieży. Jest też świetnym sposobem na naukę biegu równym tempem, który sprawia sporo kłopotów mniej doświadczonym biegaczom. Ponadto żadne badania nie wskazują na to, by bieganie na bieżni w większym stopniu obciążało mięśnie i stawy, niż ten rodzaj aktywności w naturalnym środowisku.\nBieżnie, jak w zasadzie każdy sprzęt do ćwiczeń, różnią się od siebie sposobem działania oraz konstrukcją. Na rynku spotkamy się z przynajmniej czterema rodzajami urządzeń.\nBieżnie mechaniczne: inaczej zwane bieżniami manualnymi. Pas napędzany jest tutaj za pomocą siły naszych nóg, a nie przy użyciu silnika. Tego typu sprzęty należą do tańszych, ale jednocześnie mniej rozbudowanych funkcjonalnie i trudniejszych w użytkowaniu, szczególnie dla początkujących.\nBieżnie elektryczne: w maszynach tego typu pas biegowy napędzany jest przez silnik elektryczny, co pozwala nam regulować ustawienia prędkości, intensywności, czy też nachylenia pasa. To zdecydowanie najpopularniejszy rodzaj sprzętu na rynku.\nBieżnie antygrawitacyjne: spotykane raczej w klubach, niż w domach. Wszystko ze względu na swoją cenę, ponieważ tego typu urządzenia należą do najdroższych na rynku. Pozwala odciążyć nasz organizm, dzięki czemu jest on mniej podatny na kontuzje. Rozwiązanie doskonałe dla osób, wracających po urazach lub mających permanentne problemy zdrowotne.\nBieżnie ciśnieniowe: podobnie jak w przypadku powyższego typu bieżni, trudno o taki sprzęt w domu. Specjalna kapsuła sprawa, że przy tej samej intensywności, możemy spalić znacznie więcej kalorii. Polecana zwłaszcza osobom, mającym problemy z wagą.\nNajpopularniejszymi bieżniami domowymi są oczywiście bieżnie elektryczne, ze względu na swoje zaawansowanie techniczne, ale jednocześnie przystępną cenę. Przy zakupie takiego urządzenia powinieneś skupić się na następujących parametrach:\nMoc silnika: w praktyce im większa, tym szybciej będziemy mogli biegać. Jeśli myślisz o czymś więcej, niż trucht, powinieneś wybierać te powyżej 1,5 KM.\nNośność: dostosowujemy ją do wagi naszego ciała. Różnica w modelach waha się od 100 do nawet 200 kg. Zawsze dobieraj taką z nieco większym zapasem.\nPas biegowy: bezpośrednie przełożenie na ten parametr ma nasz wzrost. Jeśli jesteś wyższą osobą, z dłuższymi nogami, wówczas zdecyduj się na dłuższy i szerszy model. Większość elektrycznych bieżni umożliwia również modyfikację kąta nachylenia, co pozwoli Ci na symulację biegu pod górę. Kąty wahają się w przedziele od 3 do 40 stopni.\nPrędkość: jest to informacja o tym, z jaką maksymalną prędkością będziemy mogli ćwiczyć. Najczęściej spotkamy się z prędkością od 5 do 20 km/h.\nKomputer: chodzi głównie o jego funkcje, takie jak pomiar pulsu, licznik dystansu, tempo biegu, prędkość, czas treningu czy ilość spalonych kalorii. Zazwyczaj będziemy mogli wybierać także z wielu dostępnych programów treningowych.\nDodatkowe wyposażenie: nowoczesne bieżnie posiadają ekrany, gniazda słuchawkowe, moduł Bluetooth, dostęp do WiFi, urządzenie do masowania i wiele innych udogodnień. Ich dobór to oczywiście kwestia indywidualna.\nNa empik.com możesz znaleźć urządzenia o różnym stopniu zaawansowania, a także w różnych cenach. Oto kilka propozycji, które doskonale sprawdzą się zarówno na początku Twojej przygody z „domowym bieganiem”, jak i będą stanowić świetny fundament do kontynuacji bardziej zaawansowanych treningów.\nTo urządzenie wyposażone w energooszczędny silnik, który pozwala na dwukrotnie mniejsze zużycie prądu, niż konkurencyjne modele o zbliżonych parametrach. Bieżnia została wyposażona w silnik o mocy 1,5 KM, co pozwala na osiągniecie maksymalnej prędkości 15 km/h. Kąt nachylenia w przypadku tego sprzętu to maksymalnie 15%.\nPoza ciekawym wzornictwem i kolorystyką, jego atutem są również niewielkie rozmiary oraz możliwość złożenia, co na pewno jest świetną informacją dla tych, którzy nie posiadają wielkiej przestrzeni. System sześciopunktowej amortyzacji znacząco ogranicza ryzyko wystąpienia urazów. Ze względu na stosunkowo niską cenę ta bieżnia jest polecana początkującym lub średnio zaawansowanym biegaczom.\nPropozycja dla zaawansowanych użytkowników. W porównaniu do poprzedniego modelu, mamy tu do czynienia z większą mocą silnika (2 KM), a dzięki nieco większym rozmiarom (161 x 129 x 75 cm), sprawdzi się doskonale wśród osób powyżej 180 cm wzrostu. W dodatku jest jeszcze bezpieczniejsza, bo posiada osiem elastometrów wbudowanych w konstrukcję.\nNajważniejszą cechą tego modelu jest jednak system Auto Incline. Dzięki niemu możesz, za pomocą jednego przycisku, wyregulować kąt nachylenia pasa do 15%. To duże udogodnienie, bo dzięki niemu nie musisz schodzić z bieżni podczas treningu. Wersja MS zawiera dodatkowo specjalny uchwyt do ćwiczenia mięśni brzucha i masażer.\nUrbogym V620MS WiFi, Android\nBieżnia została wyposażona w dotykowy tablet, a moduł WiFi umożliwia jej połączenie z Internetem. Wbudowany system Android pozwala na korzystanie z różnych aplikacji multimedialnych, a gniazda AUX czy USB pozwolą na oglądanie filmów czy też słuchanie muzyki.\nW tym modelu możemy też wybrać dostosowany dla siebie program treningowy. Moc maszyny – 2 KM – pozwoli nam osiągnąć maksymalną prędkość 16 km/h. Bieżnię można też bardzo łatwo złożyć – zapewnia to teleskopowy system, wyposażony w gazowy siłownik.\nGłodny sportowych wrażeń? Sprawdź nasze artykuje w dziale Biegam na Empik Pasje!\n19 kwietnia 2021 22:50 Andrzej Podrez dodał komentarz:\nNie polecam bieżni Abarqs BZ-42. Zawyża prędkość o 30%. Wg producenta to żadna usterka, że zamiast 17km/h bieżnia osiąga prędkość maksymalną 12,5 km/h - https://www.youtube.com/watch?v=TVDJMWQqNfI\n1698,00 zł 1898,00 zł\n2598,00 zł 2798,00 zł\n„Sport to zdrowie” – ile razy w życiu słyszeliście to ...\nŚwiadomy biegacz rozumie potrzebę odpoczynku. Co więcej, trenując solidnie\nTrening mięśni klatki piersiowej jest głównym filarem wielu ...


Dzisiaj jest piątek, 22 marca 2019 , odwiedziło nas 4771405 czytelników!\nW ponad 60 miastach, w tym także w Tychach, w niedzielę (10 czerwca) przeszły Marsze dla Życia i Rodziny organizowane we współpracy z Centrum Życia i Rodziny, które z okazji 100. rocznicy odzyskania przez nasz kraj niepodległości odbywały się pod hasłem „Polska Rodziną Silna”.\nTyski marsz poprzedziła msza św. w parafii Świętej Rodziny, którą koncelebrowali - ks. bp Marek Szkudło, ks. dziekan Józef Sołtys i ks. proboszcz Adam Pukocz. Eucharystia odprawiana była w intencji wszystkich tyskich rodzin i małżeństw.


Mega wyprzedaż!!!! Papaya XXL - Ubrania vintage - DecoBazaar\nCERAMIKA I PORCELANALALKI I ZABAWKILAMPYMEBLEMETALOWE PRZEDMIOTYOBRAZKI I RAMKIPOJEMNIKI I PUZDERKAŚWIECZNIKISZKŁOTEKSTYLIAWIESZAKIZEGARYINNE DecoBazaar > Ubrania vintage > Bluzki i T-shirty > Mega wyprzedaż!!!! Papaya XXL (nr 5202924)\nŚliczna, przewiewna, bawełniana bluzka marki Papaya w naprawdę dużym rozmiarze. Spokojna, "roślinna" kolorystyka. Na przodzie zakładki i obciągane materiałem guziczki. Rękaw do łokcia, dodatkowo podpinany na guziczek i patkę. Pod biustem szarfy do wiązania na plecach. Naprawdę efektowna i w idealnym stanie. Gorąco polecam!\nRozmiar: Z metki 18, czyli 46 (XXL)\nSzerokość pod biustem: 53 cm x 2\nSzerokość na dole: 80 cm x 2\nDługość: 81 cmRozmiar: 46 lub większyUWAGA: To nie jest autorski produkt. Pochodzi z działu Vintage, w którym wystawiane są rzeczy używane. TAGI: #duży rozmiar, #kwiaty, #na lato, #xxl Możesz zwrócić kupiony towar jeśli nie spełni Twoich oczekiwań. Przysługuje Ci prawo do zwrotu towaru bez podania przyczyny, w terminie 14 dni od momentu otrzymania przesyłki z zamówieniem.


Stal Nysa - Avia Świdnik 3:0 - Dziennik Wschodni\nŚwidniczanie nie wzięli rewanżu na siatkarzach Stali za porażkę 0:3 z pierwszej rundy sezonu. Podopieczni Marcina Jarosza wracają z Nysy bez zdobyczy punktowej.\nAvia Świdnik szykuje się do meczu z AGH 100RK AZS Kraków 4 1\nTylko wygrana przedłużała szanse na zakończenie fazy zasadniczej w pierwszej ósemce. Po rozstrzygnięciach sobotniej kolejki Avia traci do tej lokaty sześć punktów, a do siódmej o dwa więcej. Do zakończenia rundy rewanżowej pozostało już tylko sześć kolejek. W sobotę w lepszej sytuacji byli goście, którzy mieli w dorobku dwie wygrane z rzędu: z Kęczaninem i KPS Siedlec. Gospodarze przed tygodniem wrócili bez punktów z Krakowa (0:3). I bardzo potrzebując punktów od początku narzucili Avii swój styl gry. Świdniczanie nie mogli poradzić sobie z zagrywką i atakami miejscowych. Do tego, sami popełniali błędy. Po autowym ataku Daniela Szaniawskiego podopieczni trenera Marcina Jarosza przegrywali różnicą pięciu punktów (8:13). Po drugiej przerwie technicznej straty zaczęły rosnąć. Ostatecznie partia otwarcia zakończyła się porażką 15:25. Dwie kolejne odsłony nie przyniosły wygranej przyjezdnym. Goście nie radzili sobie z zagrywką Dawida Bułkowskiego i atakami Szymona Piórkowskiego. Wprawdzie w trzecim secie nawet wyszli na trzypunktowe prowadzenie, ale końcówka należała ponownie do Stali. Tym samym porażka stała się faktem. - Popełniliśmy sporo błędów, tracąc punkty seriami - powiedział po meczu libero Avii Tomasz Głód. Stal AZS PWSZ Nysa - Avia Świdnik 3:0 (25:15, 25:21, 25:22) Stal: Biernat, Bułkowski, Piórkowski, Nożewski, Rejno, Piotrowski, Biniek (libero) oraz Bocianowski. Avia: Gonciarz, Pawłowski, Guz, Peszko, Szaniawski, Stępień, Głód (libero) oraz Baranowski, Zalewski. Pozostałe wyniki: Camper Wyszków - AGH 100RK AZS Kraków 3:0 (25:21, 25:18, 25:23) * MKS Będzin - Pekpol Ostrołęka 3:0 (25:22, 25:19, 25:18) * Ślepsk Suwałki - Cuprum Lubin 3:0 (25:18, 25:15, 25:19) * Kęczanin Kęty - TKS Tychy 2:3 (23:25, 25:17, 25:13, 23:25, 15:17) * KPS Siedlce - Krispol Września 2:3 (25:17, 21:25, 25:21, 22:25, 17:19). 1.\tBędzin\t16\t41\t44-13 2.\tLubin\t16\t34\t39-21 3.\tWyszków\t16\t34\t42-23 4.\tŚlepsk\t16\t31\t38-25 5.\tSiedlce\t16\t27\t35-29 6.\tKrispol\t16\t25\t33-33 7.\tNysa\t16\t22\t30-31 8.\tOstrołęka\t16\t20\t28-36 9.\tKęty\t16\t18\t27-37 10.\tKraków\t16\t14\t20-38 11.\tAvia\t16\t14\t19-40 12.\tTychy\t16\t8\t15-44 18 stycznia: Kraków - Avia * Września - Nysa * Tychy - Siedlce * Cuprum - Kęczanin * Pekpol - Suwałki * Camper - Będzin.\nPrzedostatnia seria gier wyjaśniła to, co interesowało kibiców w Międzyrzecu Podlaskim. Mimo wygranej 3:0 z Czołgiem AZS UW Warszawa siatkarze Huraganu stracili ostatecznie szansę na wskoczenie do górnej części tabeli. Stało się tak po wygranej 3:2 bezpośredniego konkurenta, Huraganu Wołomin, w Olsztynie z AZS UWM II. Czołg AZS UW, mimo dalszej lokaty w tabeli, postawił gospodarzom trudne warunki. - W naszej lidze z każdym przeciwnikiem gra się ciężko - przyznaje Wojciech Więckowski, honorowy prezes klubu z Międzyrzeca. Tak też było w sobotę. Do połowy pierwszego seta to stołeczni prowadzili kilkoma punktami. Miejscowym udało się zniwelować straty. Bardzo dobre spotkanie rozgrywał drugi trener Huraganu Bartosz Jesień. Środkowy bloku był bezbłędny w atakach z krótkiej, straszył gości mocną zagrywką, popisywał się asami serwisowymi, a nawet stopował ataki rywali pojedynczym blokiem. - Bartosz rozegrał chyba najlepszy mecz w sezonie. Zapracował na tytuł MVP - tłumaczy Więckowski. Poza Jesieniem dobre spotkanie rozegrał Tomasz Nowacki. - Tomek także łapał rywali na pojedynczym bloku, co w przypadku rozgrywającego zdarza się rzadko - mówi Więckowski. W drugiej odsłonie lekką przewagę mieli gospodarze. Nie utrzymali jej jednak do końca. Zapowiadało się na spore emocje w końcówce. Lepiej presję wytrzymał Huragan, który zwyciężył 25:20. Trzeci set był ostatnim. Miejscowi prowadzili już 18:10, lecz szybko to roztrwonili (21:18). Decydujące słowo należało już do gospodarzy. Huragan Międzyrzec Podlaski - Czołg AZS UW Warszawa 3:0 (25:21, 25:20, 25:20) Huragan: Łęgowski, Nowacki, Musiał, Ostapowicz, Jesień, Wieczorek, Sadowski (libero). Pozostałe wyniki: Zawkrze Mława - Wicher Wilkasy 3:1 (25:22, 25:15, 22:25, 25:22) * SKS Hajnówka - Stoczniowiec Gdańsk 3:0 (25:19, 25:19, 25:21) * AZS UWM II Olsztyn - Huragan Wołomin 2:3 (22:25, 26:24, 21:25, 25:21, 11:150 * UMKS MOS Wola Warszawa - Centrum Augustów 3:1 (25:20, 25:19, 22:25, 25:18). 1.\tHajnówka\t17\t37\t45-21 2.\tMOS Wola\t17\t37\t40-22 3\tAugustów\t17\t35\t42-24 4.\tStoczniowiec\t17\t35\t40-25 5.\tWołomin\t17\t32\t39-28 6.\tMiędzyrzec\t17\t28\t36-30 7.\tOlsztyn\t17\t25\t30-33 8.\tAZS UW\t17\t13\t19-44 9.\tMława\t17\t7\t14-47 10.\tWilkasy\t17\t6\t15-46 18 stycznia: Augustów - Mława * Wołomin - MOS * AZS UW - Olsztyn * Stoczniowiec - Międzyrzec * Wilkasy - Hajnówka.\nsiatkówka stal nysa Avia Świdnik


Strona główna»trendy»Biophilic design: w trosce o ekosystem\nZebrane przez ostatnie lata doświadczenia pomagają architektom w tworzeniu przestrzeni sprzyjających dobremu samopoczuciu człowieka i redukcji stresu, pobudzających kreatywność i wpływających na nasz prawidłowy rozwój psychofizyczny. W miarę postępującej urbanizacji, biophilic design staje się ważnym elementem przy kreowaniu przestrzeni do życia. Współczesne wnętrza powstają z troską o jak największą integrację z lokalnym ekosystemem. Duży wpływ na ten trend ma coraz większe zagęszczenie środowiska miejskiego i trawiące świat klęski ekologiczne, jak niedawne pożary w Amazonii, czy na Syberii. Dlatego tak ważny jest wzrost znaczenia projektowania biofilnego w kontekście przestrzennym, począwszy od istniejących i nowych budynków czy wnętrz, po szersze planowanie urbanistyczne.\n– Projektowanie w nurcie biophilic design, czyli w zgodzie z naturą, nie jest według nas luksusem, ale koniecznością, prowadzącą do osiągnięcia dobrostanu psychicznego, szczególnie kiedy mówimy o środowisku miejskim. Zawsze dążymy do jak największego kontaktu wzrokowego z przyrodą, szczegółowo badamy dynamikę światła i podpowiadamy, jakie rośliny uzupełnią wnętrze, bo w dobie wszędobylskiego smogu stresu wierzymy, że te czynniki mają moc wręcz terapeutyczną – mówi Grzegorz Goworek, współwłaściciel Studia.O.\n– Projektowane przez nas domy cechują liczne przeszklenia, wzbogacające bryłę budynku i wpuszczające do środka maksymalną ilość światła. W naszym klimacie z ogrodu korzystamy krótko, bo nawet jeśli mamy wokół sprzyjającą aurę, chłodne powietrze nie pozwala nam czasem w pełni cieszyć się z ogrodu i tarasu. W takich momentach nieocenione są miejsca przeszklone, pozwalające przez cały rok zachować kontakt wizualny z roślinnością i cieszyć się ogrodem, wnikającym do wnętrza domu – dodaje Goworek.\nW miarę postępującej urbanizacji, biophilic design staje się ważnym elementem przy kreowaniu przestrzeni do życia\nO Biophilic design, jako źródle inspiracji dla architektów i projektantów wnętrz, będzie można dowiedzieć się więcej podczas najbliższej edycji OKK!design , która odbędzie się 9 września 2019, na Mysiej 3 w Warszawie. Zaproszony do udziału w wydarzeniu Grzegorz Goworek z pracowni Studio.O. opowie, jak przywrócić w architekturze bliskość z naturą i świadomie włączać przyrodę do naszego domu i… życia.\nmat. prasowe OKK! design


Urządzamy swoją kuchnię\n« Kuchnie europejskie\nSmaki świata »\nTak to już jest, że w obecnych czasach coraz częściej dochodzi do tego, że ludzie chcą prowadzić jak najbardziej komfortowe życie. Niejednokrotnie okazuje się, że wiele ludzi jest w stanie zainwestować naprawdę sporo pieniędzy w to, aby tylko mieć udane życie. Jednakże, co my sami powinniśmy zrobić w takim wypadku, kiedy to zdecydujemy się na to, aby zainwestować swoje pieniądze w urządzenie kuchni? Na co warto zwrócić szczególną uwagę, aby w późniejszym czasie niczego nam nie brakowało? Doskonałym rozwiązaniem może okazać się to, aby wyposażyć się w odpowiednie sprzęty elektryczne, dzięki którym nasze późniejsze gotowanie będzie przebiegało w naprawdę szybkim czasie. Doskonałym rozwiązaniem będzie to, aby wyposażyć się w np. blender, mikrofalówkę czy też robota kuchennego. Dzięki tymże oto urządzeniom uda nam się doprowadzić do tego, że w naprawdę bardzo szybki sposób przyrządzimy wiele potraw. Oczywiście, jeżeli zdecydujemy się na takowe inwestycje to powinniśmy przede wszystkim zwrócić uwagę na to, od jakiego producenta one pochodzą. Zawsze warto wybierać tylko takie sprzęty, które to pochodzą od znanych i cenionych producentów, gdyż jest to swego rodzaju dobra gwarancja jakości.\nCo ma być w kuchni? Z pewnością każdy z nas niejednokrotnie znalazł się w takiej sytuacji, kiedy to kompletnie nie wiedzieliśmy tego, w co się wyposażyć, aby nasze życie było przede wszystkim bezproblemowe. Niejednokrotnie okazuje...\nIdealna kuchnia Marzeniem nie jednego człowieka na tej ziemi jest to, aby jak najbardziej uprościć sobie swoje życie. W XXI wieku jest to jak najbardziej wykonalne, gdyż człowiek posiada do dyspozycji naprawdę...\nDoskonałe gotowanie W dzisiejszych czasach bardzo łatwo można zauważyć zjawisko, które to polega przede wszystkim na tym, że wiele ludzi decyduje się na to, aby jak najwięcej czynności wykonywać w samodzielny sposób....\nBy udało się coś ugotować Normalną rzeczą jest to, że czasami człowiek chce coś wykonać, ale niestety, nie do końca się mu to udaje. Taki stan rzeczy jest zupełnie normalny, a podstawą jest przede wszystkim...\nPosted in Wielkanocne specjały | Tags: czas\ndarmowe pożyczki 2018 na blog.pozyczkabez.pl\nKonfiturowe szaleństwo 30 kwietnia 2014\nW momencie kiedy nadchodzi jesień coraz więcej z nas zaczyna atakować swoje sady w poszukiwaniu naturalnych jej skarbów czyli wspaniałych i pięknie wyglądających owoców, które z całą pewnością będą się …\nGastronomia i gotowanie 14 sierpnia 2013\nGotowanie różnych dań, jest powiązane z próbą pozyskania najbardziej racjonalnych umiejętności, spełniających wszystkie nasze myśli, jak i elementy smakowe. Nie może w kuchni zabraknąć dodatków, jak zioła, czy przystawek, jak …


Bóg Imperator Diuny(Miękka)\n79,00 zł 54,24 zł\nPo wiekach spokoju spełnia się pradawna przepowiednia. Młody chłopak o imieniu Hex zyskuje nadprzyrodzone moce po zetknięciu się z Drzewem Śmierci. Odtąd jego wszystkie działania skupiają się na przywróceniu starożytnego kultu Sag Bas. Pomagają ...\nSzósty i zarazem ostatni tom oryginalnych „Kronik Diuny”, kontynuacja historii zapoczątkowanej w Heretykach Diuny. Stara się najeżyła. Nie straciła wyniosłości, ale posłała ostrzegawcze spojrzenie podwładnym. Przez chwilę trawiły sł...


Brak słów - POLITYKA.ORG.PL\nPostautor: waluwa32 » 08 lipca 2017, 11:24\nGazeta Krakowska z 7. 07. 2017 r. podała wypowiedź Krzysztofa Cibora działacza Greenpeace -"Liczymy na to ,że wycinka zostanie wstrzymana". Takie zdanie może wypowiedzieć tylko kompletny idiota. Dla logicznie myślących niewątpliwie chodzi o wycinanie suchych (obumarłych) drzew które tak licznie przedstawione zostały na zdjęciach lotniczych w celu leczenia tej niewątpliwie chorej puszczy. Wszystkich tych którzy sprzeciwiają się temu leczenia powinno się ich zarejestrować i odebrać im osobiste leczenie w ramach wzajemności nie tylko z NFZ lecz również leczenie prywatne pod karą lekarza który to przeprowadzi.\nSamo zamieszczone zdjęcie w gazecie (otwarta gęba i uśmiech) świadczy, że z mówcą jest coś nie w porządku.\nOstatnio zmieniony 08 lipca 2017, 15:46 przez waluwa32, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: Jojo » 08 lipca 2017, 13:03\nhistoria nie zna przykładu, by las naturalny został trwale zniszczony przez jakiegokolwiek szkodnika! a wiele lasów zniszczył człowiek.\nSłowo puszcza powinno być przetłumaczone jako dzicz, ręka ludzka daleko od niej!\nPostautor: waluwa32 » 08 lipca 2017, 14:03\nHistoria nie zna, ale czas dzisiejszy jest zupełnie inny, przecież on się zmienia, powstają nowe zagrożenia, a działanie nasze powinno polegać na myśleniu i przewidywaniu.\nPostautor: Atylla » 08 lipca 2017, 15:14\nPrzecież harwestery jak wjeżdżają do lasu to nie patrzą czy drzewa są zdrowe czy martwe. Ten sprzęt jest jak kombajn do drzewa, potrzebuje dużo miejsce do pracy. Nie jest więc możliwe aby tym sprzętem w sposób selektywny wycinać puszcze. Potem wchodzą leśnicy i sadzą swoje dęby, sosny itp. z wiadomych względów - te drzewa rosną prosto i nadają do przemysłu drzewnego. Las zostawiony sam sobie zapełnia się grabami, krzaczastymi klonami, brzozami lipami itp. czy gatunkami które nie nadają się do przemysłu.\nPuszcza na przestrzeni lat się zmienia. Jak kornik zje wszystkie świerki to urosną inne gatunki. Jaki jest problem ? Przecież na miejscu tych świerków rosną już samosiejce różźnych gatunko0w.\nPo za tym bzdurą jest że puszcza jest chora. to ludzie są chorzy na głowę.\nPostautor: notkin » 09 lipca 2017, 07:17\nOddychasz, jesz, srasz, przemieszczasz się drogami oplatającymi puszczę, wiec tez trzymasz swoje brudną łapę na puszczy, czy może dzicz, jeśli ten termon wolisz. Obecnie nie może istnieć żadna większa naturalna enklawa na którą nie wpływa działalność ludzka.\nNa podobnej zasadzie możesz sobie zrobić mini szklarnię w domu i liczyć na to, ze ona będzie się samo-regulować. Nie, nie będzie, bo jest za mała i pośrednio wpływać na nią będzie masa czynników.\nPostautor: Cynik » 09 lipca 2017, 08:54\nPokaż mi proszę las doszczętnie zniszczony przez szkodnika innego niż człowiek.\nPostautor: Atylla » 09 lipca 2017, 09:00\nNawet Hitler i Stalin nie wycięli puszczy.\nObecnie nie może istnieć żadna większa naturalna enklawa na którą nie wpływa działalność ludzka.\nPrzecież puszcza tak istniała dopóki nie przyszedł Szyszko.\nPostautor: notkin » 09 lipca 2017, 10:10\nLas bawarski. A tutaj artykuł z 2005 roku, żeby uniknąć źródeł manipulujących na fali obecnej afery.\nhttp://www.drewno.pl/artykuly/1124,umar ... i-las.html\nGradacja kornika drukarza w drzewostanach świerkowych Parku Narodowego Bawarski Las (Bayerische Wald) zaczęła się dziesięć lat temu. Zadecydowano by problem ten pozostawić naturze. Natura zrobiła swoje, Bawarski Las umarł.\nPostautor: Jojo » 09 lipca 2017, 11:37\nNieprawda że las bawarski umarł\nW drzewostanach ponadstuletnich Bawarskiego Parku kornik drukarz przebudował strukturę lasu, upodabniając ją do stanu z XIX wieku. Po gradacji znacznie wzrósł udział gatunków uznawanych za pożądane - buka i jodły. Najczęściej spotykane są drzewostany zróżnocowane wiekowo, obfitujące w marwe drewno, którego udział zwiększył się aktualnie do 42% w Bawarskim Parku Narodowym:\nZaniechanie ingerencji i zwiększenie zasobności martwego drewna wpłynęło natomiast na zagęszczenie takich gatunków jak: pokrzywnica, bogatka, kos, ale również: dzięcioł trójpalczasty, głuszec, jarząbek, puszczyk uralski, sóweczka i włochatka. Generalnie ilość gatunków ptaków w obszarze zboczy i szczytów wzrosła z 48 do 73. Dotychczas w lesie zwartym notowano 26 drobnych ssaków / ha, natomiast w lasach po gradacji kornika drukarza ich zagęszczenie sięgnęło 70 szt / ha co z pewnością ma znaczenie dla zachowania we właściwym stanie populacji w/w ptaków drapieżnych oraz głównego dużego drapieżnika tego obszaru - rysia.\nZ badań czeskich i niemieckich naukowców wynikają następujące wnioski (w dużej mierze zbieżne z wnioskami badań profesorów: Wesołowskiego, Gutowskiego, Falińskiego i Walankiewicza):\n- kornik nie może być gatunkiem zwalczanym i kontrolowanym;\n- kornik jest gatunkiem kluczowym („key species”) w naturalnych cyklach drzewostanów iglastych, pełni podobną funkcję jak ogień na północy;\n- Lasy Bohemii są zasiedlone przez kornika znacznie dłużej niż przez człowieka;\n- kornik warunkuje utrzymanie bioróżnorodności lasów Szumawy i Bawarii, zwłaszcza gatunków priorytetowych;\n- gradacje kornika przyczyniły się do wzrostu udziału w drzewostanie innych niż świerk gatunków – buk, jodła. Niestety, nie cały obszar Parku w Szumawie objęty jest ochroną bierną, ale o tym napiszemy za jakiś czas.\nhttp://puszcza-bialowieska.blogspot.com ... szczy.html\nNajwiększy szkodnik to Szyszko i jego powinniśmy zwalczyć!\nPostautor: notkin » 09 lipca 2017, 16:28\nPostautor: Atylla » 09 lipca 2017, 19:41\nAlbo chcemy aby puszcza była nadal nietkniętym ekosystemem który sam się uzupełnia, oczywiście jak wszystko w naturze ma swoje wady.\nAlbo po prostu robimy las gospodarczy jak na większości terytorium Polski i puszcza nie jest puszczą tylko lasem.\nPostautor: Cynik » 09 lipca 2017, 21:40\nOj Notkin, a gdzie literatura fachowa?\nhttp://dzikiezycie.pl/archiwum/2013/wrz ... dku-europy\nLas się odbuduje, kornik ma swoją rolę, i jak widać na wspomnianym przykładzie bawarskiego parku narodowego, ów morderczy kornik jedynie przysłużył się puszczy.\nNie czujesz że coś tu nie gra? Władza walczy memami z przyrodnikami, ale widać że ludzie nie mają wiedzy a opinię wyrażają jedynie powtarzając bez zastanowienia przekazy i "rację władzy". Widziałem mema o lesie co stal i co go zjadł kornik. Ta sama fotografia zrobiona w 2006 r. Ale teź widziałem w publikacji którą załączyłem fotkę zrobioną 3 lata temu. Las jak nowy. O co chodzi? Kasa, misiu, kasa! Gospodarka drewnem to jedna strona medalu, ale las zasilony materiałem z rozkladu drzew powalonych przez kornika będzie bogatszy i fauna i florą, co widać na przykładzie Lasu Bawarskiego. Ups, kolejny argument zbity ;p\nPostautor: Atylla » 10 lipca 2017, 07:24\nJeszcze żeby zwykli szary ludzie mięli z tego pieniądze. A te dziady z lasów państwowych nie pozwalają nawet sprzątać śmieci które zostawiają kombajny. Trzeba kupić działkę żeby zbierać patyki na opał.\nPostautor: Jojo » 12 lipca 2017, 17:59\nDziś 12 lipca 2017 r w Polsce zakończył się trójpodział władzy!\n"Ta ustawa to absolutny koniec trójpodziału władzy w Polsce. Trzeba to sobie jasno powiedzieć"\nhttp://www.tokfm.pl/Tokfm/7,103454,2163 ... rzeba.html\nPiSkorz jesteś tu gdzieś?\nPostautor: Atylla » 12 lipca 2017, 18:20\nGłosujecie na populistów to macie.


Dzień Strażaka w Sosnowcu. Komenda PSP Sosnowiec dostała sztandar DUŻO ZDJĘĆ | Dziennik Zachodni\nTomasz Szymczyk 25 maja 2017, 19:46\nDzień Strażaka w Sosnowcu Tomasz Szymczyk\nUroczystości przed Urzędem Miasta poprzedziła msza święta, którą w katedrze pw. Wniebowzięcia NMP odprawił biskup Grzegorz Kaszak, ordynariusz diecezji sosnowieckiej. Po nabożeństwie strażacy w towarzystwie orkiestry przeszli ulicą Kościelną, Małachowskiego i al. Zwycięstwa do miejsca uroczystości. Tam odbyło się poświęcenie nowego sztandaru Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Sosnowcu.\n- Dzisiejsza uroczystość jest szczególna. To wy dostaliście sztandar, który stanowi o wdzięczności społeczeństwa za tę Waszą służbę - zaznaczył st. bryg. Tadeusz Jopek, zastępca Komendanta Głównego PSP.\n- Ten sztandar to uhonorowanie ciężkiej pracy strażaków i ich oddania dla mieszkańców tego miasta i regionu - dodał prezydent Sosnowca Arkadiusz Chęciński.\n- Sztandar to wyraz podziękowania społeczeństwa za długoletnią służbę i ofiarność w ratowaniu życia, zdrowia mieszkańców Sosnowca. Nadanie sztandaru zbiega się nie tylko z obchodami Dnia Strażaka, ale też z 25. rocznicą powstania Państwowej Straży Pożarnej. Dzisiejsza uroczystość to dla nas moment świętowania z powodu każdego uratowanego życia, a także radości i dumy z wykonywanej pracy - podsumował st. bryg. Grzegorz Nowak, komendant miejski PSP w Sosnowcu.\nW uroczystościach z okazji Dnia Strażaka wzięli udział zawodowi strażacy, a także druhowie z OSP Cieśle i OSP Timken.


Dziś I niedziela miesiąca: msza dla rodzin o g. 11.00 w kościele Podwyższenia Krzyża Świętego, Gorzkie Żale po mszy o 16.30, modlitwa uwielbienia z adoracją i modlitwą wstawienniczą po mszy o g. 18.00.\nWszystkich chętnych do czynnego włączenia się w przygotowanie liturgii Wielkiego Tygodnia i Wielkanocy zapraszamy na spotkanie dziś na g. 16.00 do sali.\nPodobnie jak w ubiegłym roku można dziś zabrać z kościoła Torby Miłosierdzia i przynieść je w Niedzielę Palmową napełnione produktami spożywczymi o długim terminie przydatności lub środkami czystości. Z darów przygotujemy paczki świąteczne dla potrzebujących.\nW ramach wrocławskiej akcji TAXI dla seniora. Można będzie wyrobić kartę, która pozwala na bezpłatne przejazdy taksówką. Zapraszamy na spotkanie we wtorek 9 kwietnia o g. 17.00 w sali parafialnej. Informacje w zakrystii.\nDroga Krzyżowa w piątek o g. 8.30 i o g. 19.00 ulicami Leśnicy. Tego dnia nie będzie wieczornej adoracji.\nRóżaniec Fatimski w sobotę po mszy o 18.00.\nZa tydzień Niedziela Palmowa:\nMsze z uroczystą procesją z palmami o 11.00 i 12.30; poświęcenie palm na każdej mszy św.\nW palmy można zaopatrywać się u sióstr.\nZapraszamy chętnych do udziału w Niedzieli Młodych na Ostrowie Tumskim w Niedzielę Palmową. Wspólny wyjazd o g. 13.00 przy grocie. Formularz zgody na wyjazd można odebrać w zakrystii. Plan spotkania w gablocie.\nW zakrystii są do nabycia paschaliki świąteczne w cenie 6 i 14 zł. Wspomagamy w ten sposób letnie dzieła Caritas.\nPapieski Wydział Teologiczny prowadzi rekrutację na kierunki teologia i pedagogika. informacje na ulotkach i stronie www.pwt.wroc.pl .\nWolontariusze z fundacji św. Brata Alberta chcą zapoznać nas z działalnością na rzecz bezdomnych. Można z nimi porozmawiać i wziąć ulotkę przed wejściem do kościoła.\nTrwają spowiedzi w dekanacie Wrocław-Leśnica. Grafik w gablocie. Równocześnie polecamy nowy numer miesięcznika Nowe Życie poświęcony spowiedzi.\nDziękujemy za dotychczasowe darowizny na nowy konfesjonał. Bóg zapłać.


Pistolet lakierniczy SILVER HVLP 1.4mm Spawarena - Sklep, centrum spawalnicze, spawarki MMA MIG MAG TIG, plazmy do cięcia\n» Pistolet lakierniczy SILVER HVLP 1.4mm\nPISTOLET LAKIERNICZY SPEEDWAY HVLP 1.4 mm\nNiskociśnieniowy pistolet SILVER HVLP z najnowszej linii pistoletów lakierniczych FC, to połączenie wysokiej jakości wykonania z bardzo atrakcyjną ceną. System HVLP to większy pobór powietrza przy niższym ciśnieniu roboczym niż w przypadku systemu HP (wysokociśnieniowego).\nOferowany model idealnie nadaje się do nakładania lakierów wodorozcieńczalnych, akryli podkładowych, szpachli natryskowych, lakierów metalizowanych i perłowych, podkładów, klei itp.\nPistolet znajdzie zastosowanie w warsztacie lakierniczym, stolarskim, ślusarskim, budowlanym, na działce i w przydomowym garażu.\nŚrednica dyszy [mm]:1,4\nCiśnienie robocze [bar]: 2,0\nZużycie powietrza [l/min]: 340\nPojemność zbiornika [ml]: 600\nPrzyłącze powietrza: ZŁĄCZKA TYP 26\nSPEEDWAY HVLP to znany i ceniony od lat na polskim rynku model łączący wysokiej jakości wykonanie z bardzo atrakcyjną ceną. System HVLP to efektywniejszy transfer materiałów niż w przypadku systemu HP (wysokociśnieniowego) oraz większy pobór powietrza przy niższym ciśnieniu roboczym.\nSystem niskociśnieniowy HVLP (High Volume Low Presure), to najprostszy sposób do uzyskania dużych oszczędności materiału powłokowego, nieznacznym kosztem wzrostu ceny pistoletu.\nSPEEDWAY HVLP zapewnia efektywny transfer materiału na poziomie 65% co czyni go bardzo wydajnym pistoletem, który sprawdzi się przy użytkowaniu z drogimi materiałami powłokowymi.\nfilterek do zbiornika\nPistolet lakierniczy K35, dysza 1.7 H.V.L.P.\nPistolet lakierniczy K35, dysza 1.3 H.V.L.P.\nPistolet lakierniczy K55, dysza 1.3 L.V.L.P.\nPistolet lakierniczy K55, dysza 1.7 L.V.L.P.\nPistolet lakierniczy Pro25, dysza 2.0 H.V.L.P.\nPistolet lakierniczy miniM05, dysza 1.2 H.V.L.P.\nPistolet lakierniczy miniM05, dysza 0.8 H.V.L.P.


Kram Start z³ama³ Lublin! (pi³ka rêczna) - Elbl±g\nKram Start z³ama³ Lublin! (pi³ka rêczna)\nPi³karki Startu prze³ama³y passê zwyciêstw wielokrotnych mistrzyñ Polski. Nasza dru¿yna potwierdzi³a, ¿e znalaz³a patent na MKS Per³ê Lublin i zgarnê³a trzy punkty. Start - MKS 28:25. Zobacz zdjêcia z meczu.\nPotyczka Startu z MKS koñczy³a 6. seriê spotkañ PGNiG Superligi. Elbl±¿anki, po wysokiej pora¿ce w Lubinie, chcia³y pokazaæ swoim kibicom, ¿e s± w niez³ej dyspozycji i wróciæ na ¶cie¿kê zwyciêstw. Lublinianki z kolei wy¶mienicie rozpoczê³y sezon, wygra³y wszystkie swoje mecze, jednak trzeba podkre¶liæ, ¿e do tej pory mierzy³y siê z rywalami z dolnej czê¶ci tabeli. Dzi¶ wielokrotne mistrzynie Polski star³y siê z dru¿yn± du¿o lepsz±, na któr± od kilku spotkañ nie mog± znale¼æ recepty. Sztab trenerski MKS mia³ do dyspozycji jedena¶cie zawodniczek, Start natomiast przyst±pi³ do meczu w optymalnym sk³adzie.\nWynik pojedynku otworzy³a Marta Gêga, a w odpowiedzi do siatki trafi³a by³a zawodniczka MKS Katarzyna Kozimur. Od pierwszych minut So³omija Szywerska stopowa³a rywalki, a gdy bramkê zdoby³a Joanna Waga, by³o 3:1. W kolejnych akcjach ¶wietnymi asystami popisa³a siê pozyskana w tym roku przez Lublin Kinga Achruk, po której podaniach do remisu doprowadzi³a Joanna Drabik. Nasze zawodniczki nie ustrzeg³y siê b³êdów przy rozegraniu i w 11. minucie przegrywa³y 5:6. Gdy na ³awkê kar powêdrowa³a Kristina Repelewska, elbl±¿anki mia³y u³atwione zadanie. Najpierw z drugiej linii do siatki trafi³a Sylwia Lisewska, a chwilê pó¼niej dziurê w obronie znalaz³a kapitan Startu i tablica wyników wskazywa³a 7:6. Lublinianki na dwa celne rzuty gospodyñ odpowiada³y jednym i w 17. minucie mia³y trzy gole straty. Po czasie zarz±dzonym na pro¶bê Roberta Lisa, jego podopieczne nadal mia³y problemy w ofensywie. Rzut karny Marty Gêgi obroni³a Klaudia Powaga, a kolejne akcje koñczy³y siê szczê¶liwie dla naszej dru¿yny i w 21. minucie elbl±¿anki prowadzi³y 14:8. Blok Startu próbowa³a sforsowaæ Aleksandra Rosiak i dwukrotnie jej siê to uda³o. Piêkn± indywidualn± akcj± popisa³a siê Hanna Yashchuk i po jej trafieniu nasza dru¿yna znów mia³a sze¶æ bramek przewagi. Do koñca pierwszej po³owy przyjezdne zmniejszy³y straty i dru¿yny zesz³y na przerwê przy wyniku 17:13.\nPocz±tek drugiej ods³ony zawodów to bardzo dobra gra miejscowych zawodniczek. Dwa gole Sylwii Lisewskiej, jeden Aleksandry Jêdrzejczyk i EKS znów mia³ sze¶æ bramek przewagi. Lublinianki wzmocni³y defensywê, kilkukrotnie nasze pi³karki nadzia³y siê na ich blok. Gdy na ³awkê kar powêdrowa³a Katarzyna Kozimur, a zaraz po niej Aleksandra Jêdrzejczyk, wydawa³o siê, ¿e lublinianki szybko zminimalizuj± dystans. Elbl±¿anki zagra³y jednak m±drze i co wa¿ne nie straci³y bramki. Kilkukrotnie przed strat± gola ratowa³a swoj± dru¿ynê So³omija Szywerska, broni±c tak¿e rzut karny. Jej kole¿anki z pola pope³nia³y proste b³êdy i przez sze¶æ minut nie by³y w stanie pokonaæ bramkarki MKS. Przy stanie 23:19 o kolejn± przerwê poprosi³ Robert Lis. Rzut ponad bramk±, faul w ataku, b³±d podania to tylko niektóre z pomy³ek naszych pi³karek w kolejnych minutach. Lublinianki zwietrzy³y swoj± szansê i co rusz trafia³y do siatki by w 54. minucie doprowadziæ do wyrównania po 24. W koñcówce ¶wietnie spisywa³a siê nasza do¶wiadczona golkiperka, a gdy po raz dziesi±ty w dzisiejszym meczu pi³kê miêdzy s³upkami umie¶ci³a najskuteczniejsza zawodniczka minionego sezonu, by³o wiadomo ¿e trzy punkty zostan± w Elbl±gu. Wynik meczu na 28:25 ustanowi³a Magda Balsam.\nKram Start Elbl±g - MKS Per³a Lublin 28:25 (17:13)\nStart:Szywerska, Powaga - Lisewska 10, Jêdrzejczyk 4, Waga 4, Kozimur 3, Balsam 2, Dorsz 2, Yashchuk 2, ¦wier¿ewska 1, Szynkaruk, Stok³osa, Kwieciñska, Choromañska, ¦wierczek.\nMKS: Gawlik, Besen, Januchta - Rola 6, Rosiak 6, Drabik 5, Gêga 3, Nocuñ 2, Repelewska 1, Achruk 2, Nestiaruk.\nKolejne spotkanie nasza dru¿yna rozegra 21 pa¼dziernika na wyje¼dzie z Koron± Kielce.\nPiêknie!!!!Brawo dziewczyny!! Tylko zwyciêstwo w Kielcach!! Uwaga ciê¿ki mecz!!\nTrenerze Bedzikowskiz Wójcika bys siê wstydzi³ nagrodê odbieraæ pi³eczkê mog³e¶ dzieciakowi dac!! Wstyd wstyd wstyd\nBrawo dziewczyny!!!! Wielkie GRATULACJE ! Tak trzymaæ :-)\nPi³karzyki z Wójcika tak ciê¿ko flaga pomachac?? ¯enada jak muly siedzieli¶cie!\nale slaby ten selgros brawo laski za utarcie nosa gwiazdeczkom\nstart elbl±g start elbl±g start elbl±g\nDziewczyny DZIÊKI! mecz do koñca w napiêciu!Jeste¶cie SUPER!\nSily nie maja\nStart elblag sie nie zatrzymuje !\nDziewczyny, ogromne gratulacje!!!\nGrajki z Wójcika Plus trener pokazaliscie dzi¶ swoj± klasê!! Wstydddddd flaga nie pomachac trener nagrodê zgarn±³ wstydddddd


Aby poradzić sobie z grupą rozbrykanych maluchów, trzeba mieć sporo werwy. Eliza była wręcz wulkanem energii. Właśnie o takiej osobie marzyłam, szukając opiekunki do swojego przedszkola. Moja radość trwała jednak krótko.... Mówi się, że w Polsce jest duże bezrobocie, ale każdy, kto szukał pracownika do firmy, wie, jak to wygląda naprawdę. Ciężko jest znaleźć osobę kompetentną, pracowitą i zmotywowaną Ja szukałam już od ośmiu miesięcy i niestety żadna z kobiet, które przysłały mi swoje CV, nie zdała egzaminu. – A kogo dokładnie pani szuka? – zapytała mnie konsultantka w agencji pośrednictwa pracy. – Oferuję stanowisko opiekunki do dzieci w prywatnym przedszkolu – odpowiedziałam. – Kandydatka będzie asystentką osoby z wykształceniem pedagogicznym, więc nie wymagam studiów kierunkowych. Ale to musi być osoba lubiąca dzieci, energiczna, kreatywna, mająca dużo pomysłów jak zapełnić czas dwudziestce maluchów. Agencja przysłała mi cztery panie. Dwie zrezygnowały same po pierwszym dniu próby, jedna była kompletnie zagubiona i nie umiała nawet zorganizować dzieciom zabawy, a trzecia po godzinie straciła cierpliwość i zaczęła krzyczeć na moje maluchy. Musiałam ją wyprosić z sali. Zaczynało mi być naprawdę ciężko Kiedy zakładałam przedszkole, zatrudniłam cztery świetne dziewczyny z przygotowaniem pedagogicznym, ja miałam zajmować się tylko księgowością, formalnościami i reklamą. Ale kiedy jedna z nich odeszła na urlop macierzyński, przez kilka godzin dziennie siedziałam w sali zabaw, pomagając jednej z przedszkolanek. Niestety, formularze, podatki i rachunki także wymagały mojej uwagi, więc zabierałam papiery do domu. Od wielu miesięcy spałam po cztery, pięć godzin na dobę. Koniecznie musiałam kogoś zatrudnić! I wtedy...\nWielu rodziców zastanawia się, jak zachęcić dziecko do nauki. Przede wszystkim nie należy go do tego zmuszać. Rodzice powinni pokazać dziecku, że nauka również może dawać wiele frajdy, a satysfakcja z dobrych ocen w szkole jest naprawdę fantastycznym uczuciem. Podpowiadamy, jak zmobilizować dziecko do nauki w domu. Jak zachęcić dziecko do nauki? Dziecka zwykle nie da się zachęcić do nauki pustymi słowami. Postawa rodziców wobec kwestii związanych ze szkołą i nauką ma duże znaczenie. Oto zasady, których każdy rodzić powinien przestrzegać, aby dzieci chciały się uczyć: nie strasz dziecka, ucz dziecko systematyczności, doceniaj każde osiągnięcie dziecka (nawet najmniejsze), nie obarczaj dziecka swoimi ambicjami, nie porównuj dziecka z innymi, ucz samodzielności (nie odrabiaj za niego prac domowych!), doceniaj i chwal wysiłki, a nie tylko efekty, zachęcaj, by dziecko samo doceniało swoje wysiłki. Odwieczne pytanie brzmi: czy zmuszać dziecko do nauki? Z całą pewnością nie należy tego robić. Takie działania przynoszą zwykle odwrotny skutek i zniechęcają do podejmowania wysiłku edukacyjnego. Dziecko zmuszane przez rodziców do odrabiania lekcji, przygotowywania się do zajęć jeszcze bardziej się buntuje. Uczenie kojarzy się jedynie z przykrym obowiązkiem. Jak zmobilizować dziecko do nauki w domu? Istnieje wiele sposobów i technik, które pomogą zmobilizować dziecko do nauki. Oto niektóre z nich: Unikanie rozpraszaczy – pokaż dziecku, że skupienie uwagi pomaga w zapamiętywaniu nowych informacji. Nie pozwalaj dziecku bawić się w czasie nauki, oglądać telewizji, zerkać do smartfona lub na na włączony ekran komputera. Przygotowanie miejsca do nauki – poproś dziecko, aby przed przystąpieniem do odrabiania lekcji przygotowało miejsce, w którym będzie mu wygodnie. Przed...


KonkretnePropozycje&FotoSzukamPoznamSpotkam - SZUKAM - Anglia - Szukam\nCena: £000\t000\nDodane 07-01-2021 16:59:43\nHej jak w tytule. Odpowiem na każdą wiadomość. Więcej o mnie\nJa MŁODY 25-30 LAT Otwarty na eksperymenty rozwaze kazda propozycję w miare możliwości moge dojechać. Higiena i wydepilowane cialko. Pelna gwarancja przyjemności i dyskrecji. Czekam na was i wasze ciekawe propozycje. Jesli pomozesz to uwiode Cie w damskiej bieliznie cala wydepilowana I mokra. Moge odgrywac role scenariusze. Szukam po prostu przyjemnosci. Moge Dac Ci upust twoim emocja. Co tylko zapragniesz. Dojade jesli bedzie warto. Bass Ty wpadnij na jakis plener plener pokoj na noc w motelu ?? Odpowiem Na Mazda wiadomosc O Ile Zalaczysz ZDJECIE I kilka slow o sobie to o tyld mozesz sie juz zaczac Cieszyc ze jestes juz o krok od orgasmu zycia\nRozmiar sprzętu 16\nUpodobania i preferencje: Aktywny, Pasywny, Sex oralny, Sex analny, Sex z zabawkami, Sex grupowy, Przebrania/Kostiumy, Klapsy / Szarpanie za włosy, Wyzwiska Ostre słówka, Deep throat, Dogging, BDSM, Femdom, Fetysz stóp, Masaż, Lateks, Krępowanie, Rimming, Dominacja, Podduszanie, tresura, Eksperymenty, student, rimming s/m, Uczeń, Żonaty, Singiel, Mieszkanie za towarzystwo, Uległy/a\nManchester Liverpool Wrexham Chester Birmingham I OKOLICE albo u Ciebie czy hotelowym zaciszu\nId Ogłoszenia: 7593\nModyfikowane: 08-01-2021 12:37:16


FILMOWCY W ŚWIECIE MUZYKI. Teledyski autorstwa znanych reżyserów\nNazwiska nawet najznamienitszych reżyserów kojarzą się głównie z filmami pełnometrażowymi, jednak niejeden przyłożył rękę do realizacji również innej audiowizualnej formy – wideoklipów. Dla niektórych były to dopiero początki kariery. Dla innych odskocznia od wielkich produkcji. Przyjrzyjmy się dziesięciu przykładom teledysków, za których reżyserię odpowiedzialni byli uznani twórcy.\nMichael Jackson – Thriller (1982), reż. John Landis\nKlip uważany za najważniejszy w historii.\nZestawienie otwiera teledysk, którego po prostu nie mogło tu zabraknąć. Absolutny klasyk, klip uważany za najważniejszy w historii i szczytowe osiągnięcie Jacksona w tej dziedzinie. Pomysł na niego zrodził się w obliczu słabnącej popularności sprzedaży albumu piosenkarza, zatytułowanego tak samo jak singiel. Jackson zwrócił się z propozycją reżyserii do Johna Landisa po obejrzeniu jego Amerykańskiego wilkołaka w Londynie (1981). Akcja klipu została osadzona w latach pięćdziesiątych, a u boku Jacksona wystąpiła modelka Ola Ray. Ze względu na tematykę klip nawiązuje kilkakrotnie do klasyki horroru, choćby Nocy żywych trupów. Już po premierze wspólne dzieło Jacksona i Landisa odniosło wielki sukces – otrzymało między innymi nagrodę Grammy dla najlepszego teledysku – a dziś jest popularne nie mniej niż w momencie premiery. Do tej pory na YouTube obejrzano je ponad czterysta trzydzieści milionów razy. Trzeba znać!\nMichael Jackson – Bad (1987), reż. Martin Scorsese\nKolejny słynny utwór Jacksona doczekał się klipu w dwóch wersjach. Krótsza, niespełna pięciominutowa, przedstawia wyłącznie układ choreograficzny do samej piosenki. Dłuższa to już właściwie trwający osiemnaście minut film krótkometrażowy, którego środkowym fragmentem jest taniec do utworu. Scorsese i ekipa kręcili przez sześć tygodni. Bad, wielokrotnie nawiązujące do West Side Story (1961), opowiada historię nastolatka chcącego udowodnić lokalnemu gangowi, że po pobycie w prywatnej szkole nadal jest „zły”. Co ciekawe, w przywódcę gangu wcielił się Wesley Snipes – była to jedna z jego pierwszych ról. Dla Martina Scorsesego Bad pozostało jedyną przygodą z reżyserowaniem wideoklipu.\nGeorge Michael – Freedom ’90 (1990), reż. David Fincher\nInteresująca jest historia powstania tego teledysku. Zmęczony sławą George Michael wyraził niechęć do pojawiania się przed kamerą lub obiektywem aparatu. Zgodził się, co prawda, na zrealizowanie klipu do swojej piosenki, ale samego występu odmówił. Wpadł za to na inny pomysł – do współpracy zaprosił modeli i supermodelki, między innymi Naomi Campbell i Cindy Crawford. Panie miały poruszać ustami do słów piosenki. Reżyserem został David Fincher, mający już niemałe doświadczenie przy tworzeniu teledysków (między wieloma innymi Express Yourself Madonny rok wcześniej). Michaelowi odpowiadał ponury wizualny styl reżysera. Sam piosenkarz owszem, nie chciał występować, ale nie miał nic przeciwko swojej obecności na planie, zatem codziennie towarzyszył ekipie. Zgodnie z pomysłem Finchera, w klipie symbolicznie niszczone są trzy atrybuty wokalisty, które trzy lata wcześniej pojawiły się w teledysku do piosenki Faith. Symbolizm! Wolność!\nRed Hot Chili Peppers – Under the Bridge (1992), reż. Gus Van Sant\nVan Sant miał już doświadczenie w realizacji wideoklipów, gdy podjął się wyreżyserowania Under the Bridge. Z Flea, basistą Red Hot Chili Peppers, poznał się przy okazji tworzenia filmu Moje własne Idaho i właśnie wtedy między panami nawiązała się nić porozumienia, która ostatecznie doprowadziła do nawiązania współpracy. Klip został zrealizowany w studiu oraz na ulicach Los Angeles. Decyzja o przeniesieniu się na ulicę wynikła z założenia, że zamknięta przestrzeń nie pozwala wyrazić tak dużo, ile kręcenie w plenerze. Charakterystyczną cechą klipu i jednocześnie pomysłem Van Santa jest ciągłe nakładanie na siebie obrazów przedstawiających różne obiekty. Klip spotkał się z uznaniem ze strony fanów zespołu oraz włodarzy MTV.\nMeat Loaf – I’d Do Anything For Love (But I Won’t Do That) (1993), reż. Michael Bay\nPodobno kosztował tyle, ile Cztery wesela i pogrzeb.\nOdkrycie, że za wideoklip do przeboju Meat Loafa odpowiedzialny był Michael Bay, było dla mnie z początku sporym zaskoczeniem. Obejrzałem go jednak jeszcze raz – już z tą wiedzą – i rzeczywiście, choć to dopiero początki kariery tego reżysera, to da się rozpoznać charakterystyczne dla niego elementy. Samo to, że klip rozpoczyna się ujęciem helikoptera i pędzących aut na tle zachodzącego słońca, już trochę mówi. Inspirowany Piękną i Bestią oraz Upiorem w operze teledysk został zrealizowany w ciągu czterech dni. Według słów jednego z producentów kosztował tyle, ile późniejsze Cztery wesela i pogrzeb (1994)! Wraz z kilkoma innymi teledyskami nakręconymi przez Baya ten stał się dla przyszłego reżysera Transformers przepustką do filmowej kariery.


Prezydent przeciwny zmianom w przepisach dotyczących aborcji - Polityka zdrowotna\nPrezydent przeciwny zmianom w przepisach dotyczących aborcji\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia 04 lipca 2011 10:31\nPrezydent Bronisław Komorowski nie widzi potrzeby zmian w ustawie antyaborcyjnej. Zdaniem prezydenta obecne przepisy w "maksymalnie dobry, dostępny politycznie" sposób chronią życie nienarodzone, a jednocześnie nie zmuszają ludzi do "heroizmu".\nZ kolei w piątek (1 lipca) Sejm skierował do dalszych prac w komisji obywatelski projekt ustawy całkowicie zakazujący aborcji. Posłowie nie poparli wniosku SLD o odrzucenie projektu w pierwszym czytaniu.\n- Moje doświadczenie parlamentarne, w tym także doświadczenie jednego z autorów pierwszej ustawy antyaborcyjnej (pokazuje), że przed wszystkimi wyborami pojawiają się różne pokusy i pomysły naruszania kompromisu przez te środowiska, które albo chcą zaistnieć, albo chcą wokół tego własnego punktu widzenia skupić wyborców. Więc to rzecz normalna - ocenił w poniedziałek (4 lipca) prezydent.\nJednocześnie - według Komorowskiego - nie istnieje w polskim parlamencie teraz, ale również po wyborach realna możliwość zmiany ustawy antyaborcyjnej.\n- I dobrze, bo ta ustawa w sposób maksymalnie dobry, dostępny politycznie chroni życie nienarodzone, a jednocześnie nie zmusza ludzi do heroizmu, bo heroizm - także np. urodzenie dziecka z gwałtu czy z kazirodztwa - jest kwestią indywidualnej decyzji ludzi. Nie powinno być narzucane prawem - podkreślił prezydent.


| Demokracja milczącej większości\nDemokracja milczącej większości\n15 stycznia 2014 24 czerwca 2015 Bartek Knapik\nPolakom się należy. Od Polaków się nie wymaga. I władze poszczególnych miast pokazują, że doskonale zdają sobie sprawę z istnienia tego mechanizmu\nNiezależnie od tego, jak będziemy oceniać pracę prezydentów polskich miast, swoje stanowiska mogą zachować dożywotnio – jeśli tylko zechcą. Zapewnia im to postawa tzw. milczącej większości, czyli mieszkańców, którym wydaje się, że komentarze na stronach internetowych wystarczą, by coś zmienić.\nWłaśnie ta grupa, umiejętnie karmiona frazesami typu „budżet obywatelski”, poprzez swoją bierność jest odpowiedzialna za to, jak wygląda Polska lokalna. Swoją część winy musi też wziąć na siebie każdy polityk i naukowiec, który mamił tę większość iluzją, że demokracja to same prawa bez obowiązków.\nKryzys partycypacji nie jest zjawiskiem polskim. Dotyka zdecydowanej większości zachodnich demokracji. Robert Putnam pisał o kryzysie zrzeszania się w Stanach Zjednoczonych, a przecież bez zrzeszania się wokół lokalnych interesów nie ma ich rzeczywistej obrony. Brytyjczyk, prof. Jeremy Till, pisał, że obecnie partycypacja zbyt często staje się metodą łagodzenia nastojów, a nie rzeczywistym procesem transformacji. A to przecież przykładów z krajów, o których politolodzy mówią: dojrzałe demokracje.\nPolska jest pod tym względem maruderem nie tylko na tle zachodnich państw, ale i w porównaniu z sąsiadami. Jak już cztery lata temu wykazał Mikołaj Cześnik, średnia frekwencja wyborcza w wyborach parlamentarnych w Polsce wynosiła 47,31 proc. – i jest to najgorszy wynik wśród wszystkich krajów postkomunistycznych. Następna Litwa miała tę średnią na poziomie 58,09 proc. A mówimy o najbardziej oczywistym przejawie partycypacji, czyli udziale w wyborach – i to tych do parlamentu, którego losy Polacy śledzą oglądając telewizyjne wiadomości!\nNiestety w wyborach lokalnych, czyli tam gdzie zapadają decyzje dotyczące ich podwórek, Polacy też nie chcieli brać udziału: frekwencja wyborcza w 2010 roku wyniosła 47,32 proc. Co znamienne, najmniej ludzi chciało wybierać prezydentów dużych miast. To właśnie tam frekwencja była najniższa: Poznań – 38,4; Wrocław i Katowice – 39,4; Gdańsk – 39,7; Kraków – 43,2 proc. Dlaczego? Czyżby władze lokalne były w dużych miastach takie genialne? Czy mieszkańcy nie mają tam na co narzekać?\nOczywiście, że mają: wystarczy poczytać lokalne fora internetowe czy komentarze pod wiadomościami lokalnych mediów. Pełni oburzenia psioczą na przekazanie kolejnych milionów złotych z miejskiej kasy – a więc z ich podatków – na utrzymanie pustego stadionu zbudowanego na Euro czy grającego na nim klubu piłkarskiego. Trafnie wskazują ulice do pilnego remontu czy osiedla, do których warto zbudować linię tramwajową. Żądają zmian. Rozsądku. Po czym wyłączają komputery, a wraz z nimi swoje zainteresowanie sprawami publicznymi.\nMożna by mieć za złe tej milczącej większości, skupionej na zarabianiu na rodziny i wychowywaniu dzieci, że nie robi nic więcej. Jednak ona tak właśnie rozumie swoje obowiązki obywateli miasta. Większości tych ludzi nikt nie nauczył, że ma poważniejszy wpływ na to, co się dzieje, niż uczestnictwo w elekcjach raz na cztery lata. Przede wszystkim zaś nikt im nie uświadomił, że partycypacja to ich obowiązek.\nW Polsce wyborcom nie mówi się o obowiązkach. Wiedzy o tym, że w demokracji, oprócz wolności, wymaga się także realnego udziału, rodzice nie wpoją swoim dzieciom. Bo sami jej nie mają. Politykom również na tym nie zależy, bo łatwiej jest rządzić „mieszkańcami” niż świadomymi obywatelami. A eksperci nie rwą się do tego, bo staliby się niepopularni.\nPolakom się należy. Od Polaków się nie wymaga. I władze poszczególnych miast pokazują, że doskonale zdają sobie sprawę z istnienia tego mechanizmu. Ich polityka opiera się na jednym założeniu: robić tak, żeby milcząca większość kojarzyła ich pozytywne działania. Na przykład zbudować nową drogę, bo nią łatwo się chwalić – ale już raczej nie wydawać pieniędzy na utrzymanie w przyzwoitym stanie torowisk czy chodników, bo to mało atrakcyjny materiał na PR.\nDlatego właśnie we Wrocławiu, jednym z najbardziej płaskich miast Polski, zdecydowano się zbudować kolejkę linową nad rzeką, zamiast kładki. Bo kolejka jest wyjątkowa i nawet jeśli rozwiązanie alternatywne byłoby bardziej praktyczne – znacznie łatwiej się nią pochwalić. Wszak nie ma nic pospolitszego niż kolejna kładka w „mieście stu mostów”. Znamienne jest, że o kładkę walczyły ramię w ramię dwa najbardziej widoczne NGOs-y w mieście: Towarzystwo Upiększania Miasta Wrocławia i Wrocławska Inicjatywa Rowerowa.\nJednak urzędnicy, doskonale zdając sobie sprawę z tego, że milcząca większość tematem kładki nie będzie zainteresowana, mogli aktywistów radośnie zignorować. Wiedzieli bowiem doskonale, że ta większość w najlepszym przypadku ograniczy się do „protestów plug-in” – wypisywania pełnych oburzenia komentarzy na stronach lokalnych mediów.\nNie byłoby w tym nic złego, gdyby nie fakt, iż dla lwiej części obywateli na tym kończy się ich udział w życiu publicznym miasta. Natomiast o rozsądek w sposób dopuszczany przez prawo, a wymagany w demokracji (pisanie pism czy składanie wniosków do planów miejscowych, o protestach w postaci happeningów nie wspominając), musi się dobijać garstka zapaleńców. Garstka, której kluczowe argumenty łatwo wytrącić z ręki plebiscytem pod hasłem „budżet obywatelski”.\nNa przykładzie Wrocławia łatwo pokazać, iż nasi samorządowcy doskonale rozumieją zjawisko, o którym mówił Jeremy Till: partycypację – nawet tak kulawą, z jaką mamy do czynienia w Polsce – świetnie da się wykorzystać do łagodzenia nastrojów. „Powiedzcie nam, kochani mieszkańcy, na co wydać 20 milionów złotych” – proszą urzędnicy, przekonani, że sami wiedzą najlepiej, na co wydać pozostałe 3,4 miliarda. Są zadowoleni, bo skanalizowali głosy mówiące, że władza nie słucha obywateli.\nA mieszkańcy… też są zadowoleni, bo nie muszą się niczym interesować. Milcząca większość nie ma czasu ani potrzeby śledzić to, co się dzieje w mieście. By brać czynny udział w podejmowaniu decyzji. „Ktoś” zrobi to za nich, a dopóki ciepła woda w kranie jest, a sznur aut – wolno, bo wolno, ale jednak – się rusza, niech o lepsze życie dopominają się wariaci z ruchów miejskich. „Bo my, mieszkańcy, mamy ważniejsze problemy. Na przykład dlaczego to Nowak dostał awans, skoro on jest w firmie tylko dwa lata, a ja cztery…?”.\nDlatego dopóki tej milczącej większości ktoś nie wytłumaczy, że to, jak wyglądają sprawy wokół jej domów, drogocennych samochodów czy szkół ich pociech, zależy właśnie od jej postawy – nic nie ma prawa się zmienić.\nFot. Sławomir Milejski. Ten plik udostępniony jest na licencji Creative Commons.\n← Estetyczną rewolucję czas zacząć\n„Przestrzeń Wrocławia” – projekt Towarzystwa Benderowskiego i TUMW →


Zdobywcy nagród: polskich i światowych w kinach - WP Film\nZdobywcy nagród: polskich i światowych w kinach\nThriller "Nieznajoma" w reż. Giuseppe Tornatore - z muzyką Ennio Morricone, nagrodzony tegoroczną Złotą Palmą w Cannes rumuński dramat "4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni" w reż. Cristiana Mungiu oraz polski film "Wszystko będzie dobrze" Tomasza Wiszniewskiego, zdobywca kilku nagród na tegorocznym festiwalu w Gdyni trafią w piątek na ekrany polskich kin.\n"Nieznajoma" ("La Sconosciuta") to włoski kandydat do Oscara. W tym roku uhonorowano ją aż pięcioma prestiżowymi nagrodami David Di Donatello, które przyznaje Włoska Akademia Filmowa - nagrodzono ją w kategoriach: najlepszy film, reżyser, aktorka (nagroda dla Xenii Rappoport), zdjęcia i muzyka.\nThriller zdobył znakomite recenzje włoskiej prasy. W dzienniku "La Stampa" napisano: "Długie oklaski dla Tornatore. Film zaskakujący, godny uwagi, pełen intuicji i wyczucia". "Ten mroczny thriller z nordyckimi światłami i południową pasją to przede wszystkim emocje, kwintesencja twórczości Tornatore" - czytamy z kolei w dzienniku "Corriere della Sera".\nTytułowa nieznajoma to Irina (w jej roli Xenia Rappoport), młoda kobieta, która zatrudnia się jako sprzątaczka u zamożnej rodziny, państwa Adacher. Zostaje także opiekunką do dziecka - zajmuje się małą córeczką Adacherów, Teą (Clara Dossena). Adacherowie nie wiedzą, że Irina... ma za sobą straszną przeszłość, a pojawienie się tej kobiety w ich domu nie jest przypadkiem.\nJedną z głównych ról w "Nieznajomej" zagrał Michele Placido, który wcielił się w najbardziej odrażającą postać filmu.\nAkcja dramatu "4 miesiące, 3 tygodnie i 2 dni" w reż. Cristiana Mungiu rozgrywa się w latach 80. w rządzonej przez komunistów Rumunii. W ponurym miasteczku młoda kobieta, Gabita, zachodzi w niechcianą ciążę. Boi się zostać samotną matką i obawia reakcji otoczenia.\nPostanawia więc poddać się aborcji. Jednak aborcja jest w tym czasie w Rumunii prawnie zakazana. Z pomocą przychodzi Gabicie jej przyjaciółka, Otilia.\nObraz "Wszystko będzie dobrze" w reż. Tomasza Wiszniewskiego, z muzyką Michała Lorenca, był jednym z najlepiej przyjętych filmów na tegorocznym 32. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Mądry, przejmujący, autentyczny, bardzo uczciwy artystycznie - takie opinie padały tam po jego pokazie prasowym.\nFilm uhonorowano w Gdyni nagrodami za reżyserię (nagroda dla Tomasza Wiszniewskiego), główną rolę męską (nagroda dla Roberta Więckiewicza) i muzykę (nagroda dla Michała Lorenca).\nBohater filmu, 12-letni Paweł (Adam Werstak), jest bardzo zdolnym sportowcem, trenuje biegi na długie dystanse. Gdy dowiaduje się o ciężkiej chorobie swojej matki, postanawia wyruszyć na pielgrzymkę do Częstochowy i błagać o zdrowie dla mamy. Ma do pokonania dystans 350 km. Za biegnącym chłopcem rusza jego trener, nauczyciel wf-u, alkoholik Andrzej (Robert Więckiewicz). Wyprawa Pawła zostaje nagłośniona przez media.\nReżyser Tomasz Wiszniewski powiedział, że to pierwszy od 35 lat film, którego twórcy uzyskali zgodę na kręcenie zdjęć na terenie Klasztoru Jasnogórskiego. Wyjaśnił, że tym, co zadecydowało o wydaniu takiej zgody, był scenariusz filmu.


Zboczeniec grasuje na ulicach Rzeszowa? "Uważajcie na siebie"\nStrona główna News Zboczeniec grasuje na ulicach Rzeszowa? „Uważajcie na siebie”\nZboczeniec grasuje na ulicach Rzeszowa? „Uważajcie na siebie”\n6 czerwca 2022 12:09\n„Na terenie Rzeszowa grasuje młody, obnażający się mężczyzna” – zaalarmowali kilka dni temu członkowie facebookowej grupy Rzeszów Sąsiedzi. Policja miała taki sygnał, ale miesiąc wcześniej.\nPost na ten temat pojawił się na grupie wieczorem, 3 czerwca. „Ostrzeżenie dla wszystkich dziewczyn, aby zachowały czujność wracając wieczorem do domów i nie wchodziły z nikim obcym do bloku” – napisała jedna z kobiet, która twierdzi, że obnażający się mężczyzna ma ok. 28 lat i jeździ na rowerze.\n„Ubrany w krótkie szare dresowe spodenki i t-shirt. Podjechał za mną pod klatkę i wszedł do bloku, a następnie windy i zaczął się obnażać. Przestroga, uważajcie na siebie. Kolejnym razem może pójść za kimś do mieszkania, bądź zaatakować na tle seksualnym fizycznie – ostrzega kobieta, twierdząc, że zboczeniec był okolicach osiedli Drabinianka i Nowe Miasto.\nPytamy policję, czy otrzymała takie sygnały w ostatnich dniach. Nadkom. Adam Szeląg, rzecznik Komendy Miejskiej Policji w Rzeszowie, twierdzi, że zgłoszenie było, ale 6 maja. Ok. godz. 19:30 na ul. Podwisłocze miał się obnażać nieznany mężczyzna w wieku około 40 lat. Na miejscu interweniował policyjny patrol.\n– Sprawdził rejon wskazany przez osobę zgłaszającą, nie napotykając mężczyzny. Interwencja niepotwierdzona – przekazał nam rzecznik Szeląg.