Stale Solbakken po meczu z Man Utd: rywale zasłużyli na awans, ale byliśmy bardzo blisko | ManUtd.pl - Serwis kibiców klubu Manchester United\nStale Solbakken po meczu z Man Utd: rywale zasłużyli na awans, ale byliśmy bardzo blisko\nMenedżer Kopenhagi, Stale Solbakken, po poniedziałkowej porażce z Manchesterem United 0:1 po dogrywce w ćwierćfinale tegorocznej edycji Ligi Europy, nie ukrywał rozczarowania, bowiem jak sam twierdzi, jego zespół bardzo dobrze zaprezentował się w tym spotkaniu. Norweg udzielił pomeczowego wywiadu stacji Optus Sport.\nWYWIAD ZE STALE SOLBAKKENEM PO MECZU Z MAN UTD W 1/4 FINAŁU LIGI EUROPY\nKończycie piękną podróż w Lidze Europy. Jak oceniasz wasz występ?\n– Uważam, że możemy być usatysfakcjonowani w zasadzie wszystkim, co zrobiliśmy. Myślę, że mieliśmy problemy w ostatnich 10-15 minutach pierwszej połowy, ale ogólnie w przebiegu meczu w 90 minutach pojedynek ten był dość wyrównany. Jasne, rywale oddali więcej strzałów, byli częściej przy piłce, ale stwarzane przez nich szanse nie były tak wielkie. My z kolei mieliśmy dwie bądź trzy naprawdę bardzo duże okazje bramkowe. Myślę, też że moi piłkarze mogli się inaczej zachować w kilku sytuacjach i paść na murawę w polu karnym, tym samym wywalczając “jedenastkę”. To jednak rywale otrzymali rzut karny i byli od nas lepsi w tych pierwszych 15 minutach dogrywki. To była ta różnica. Nie byliśmy wtedy w stanie utrzymać naszej perfekcyjnej organizacji w grze. Wówczas to indywidualne umiejętności topowych piłkarzy rywali, sprawiły nam trudności.\nCzy masz tutaj na myśli, że w pierwszej połowie twój zawodnik w pojedynku z Erikiem Baillym powinien upaść w polu karnym, zamiast próbować utrzymać się na nogach?\n– Oczywiście nie chcesz tego, aby twoi piłkarze padali na murawę i wymuszali pewne rzeczy, nie można zachęcać do takich zachowań. Jednak można spojrzeć na sytuację Vareli, gdy chciał przeskoczyć nad nogami rywala. Jest więc pewna niewielka granica w kwestii bycia zbyt uczciwym. Nie wydaje mi się na przykład, aby Anthony Martial w sytuacji z rzutem karnym chociaż próbował przez chwilę ustać na nogach. Jednak takie jest życie. Tego typu rzut karny może zostać podyktowany.\nPrzeczytaj także: Solskjaer: treningi bramkarskie obecnie wyglądają fantastycznie\nCzy to oznacza, że masz zamiar przemyśleć swój sposób trenowania piłkarz?\n– Nie, w żadnym wypadku. Nie można zachęcać piłkarzy do tego, aby upadali w polu karnym rywali. Zresztą w tej grze nie chodzi o zdobywanie rzutów karnych. Chodziło o to, że mieliśmy na boisku skandynawskich piłkarzy, którzy nigdy nie grali na tym poziomie rozgrywek europejskich i którzy zaliczyli heroiczny występ, dzięki czemu był to dość wyrównany pojedynek przez te pierwszych 90 minut. Manchester United wygrał go, z uwago na to jak zaprezentował się w tych pierwszych 15 minutach dogrywki.\nMusimy też zapytać o twojego fenomenalnego bramkarza. Fani Manchesteru United byli absolutnie zdumieni jego niesamowitym występem w tym meczu. Niestety Manchester United ma wystarczającą grupę bramkarzy, ale wasz golkiper zmierzył się z 14 strzałami, z których 13 wybronił. Nikt tego nie dokonał w jednym meczu odkąd wystartowały rozgrywki Ligi Europy w 2009 roku.\nPrzeczytaj także: Odion Ighalo po meczu z Luton Town: z każdą minutą spędzoną na boisku, będziemy coraz lepsi\n– Zgadza się, ale myślę że sześć czy siedem z nich obroniłby także ja czy ty. Nie dałbym się temu za bardzo ponieść. Było kilka heroicznych obron w pierwszej połowie dogrywki, ale część z tych interwencji następowała po strzałach z dystansu daleko zza pola karnego. Po to jest bramkarz, żeby łapać takie piłki.\nOle Gunnar Solskajer mówił, że wie, że ten mecz będzie trudny dla jego drużyny. Podczas twojej kariery udało ci się postawić takim drużynom jak Chelsea czy teraz Manchester United. Musisz być dumny z tej podróży, jaką przebyłeś z piłkarzami. O czym takim rozmawialiście z Solskajerem, zanim podszedłeś do mikrofonu?\n– Wymieniliśmy kilka krótkich zdań na temat meczu, a także na tematy prywatne. Mówiłem mu o kilku poprzeczkach, jakie postawiono mi podczas mojego 12-miesięcznego pobytu w Kolonii. On musi tutaj pozostać tylko przez tydzień.\nPrzeczytaj także: Juan Mata po meczu z Luton Town: zadanie wykonane, nabierzemy rytmu, gdy rozegramy więcej spotkań\nMusisz być bardzo dumny. Jak podsumujesz swoją podróż z Kopenhagą w tym sezonie w europejskich pucharach?\n– Ta podróż w europejskich pucharach w tym sezonie była dla nas bardzo dobra i satysfakcjonująca. Jednak podczas całego sezonu mieliśmy dużo problemów z kontuzjami, sprzedaliśmy też wiele gwiazd naszej drużyny. Przez to też wielu młodzieżowców weszło do gry, ale stopniowo stają się coraz lepsi. Graliśmy przeciwko niektórym bardzo dobrym drużynom. Najlepsza z nich grała z nami dziś. Wygrali to spotkanie, zasłużyli na to, ale byliśmy naprawdę bardzo blisko sprawienia niespodzianki.\nPoprzedni artykułKonferencja prasowa Ole Gunnara Solskjaera i Nemanji Maticia po meczu z FC Kopenhagą\nNastępny artykułJuan Mata dla BT Sport po meczu z Kopenhagą: nasza drużyna jest już nieco zmęczona sezonem\nOpinieSebastian Słabosz - 23 września 2020\nByły pomocnik Manchesteru United, Darren Fletcher, stanął w obronie Ole Gunnara Solskjaera i władz klubu z Old Trafford, nawołując...\nPremier LeagueSebastian Słabosz - 23 września 2020\nPremier League: zmiana daty meczu z Tottenhamem\nWładze Premier League ogłosiły kalendarz transmisji 4. kolejki Premier League, którą zaplanowano do rozegrania na początku października, tuż przed...\nArtykułySebastian Słabosz - 23 września 2020\nThe Athletic: Lindelof ma problemy, ale Solskjaer nie ufa swoim opcjom rezerwowym\nPo meczu z Crystal Palce, przegranym przez Manchester United na Old Trafford 1:3 na inaugurację sezonu przez "Czerwone Diabły",...\nRezerwowy napastnik Manchesteru United, Odion Ighalo, był kolejnym zawodnikiem,...\nJuan Mata był jednym z zawodników Manchesteru United, który...\nZapowiedź: Luton Town – Manchester United\nManchester United jak najszybciej musi pozbierać się po porażce...\nDamian Domitrz - 22 września 2020


Nie tylko Ministerstwo Ziobry hejtowało - Kraj - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nkadziteusz 04.09.19, 13:46\nWcześniej działacze Solidarnej Polski (partia Ziobra) chcieli zgnoić posła Brejzę:\nRe: Nie tylko Ministerstwo Ziobry hejtowało\npies.na.czarnych 04.09.19, 14:28\nJak sie nie obrócisz to Ziobru zawsze stoi na czela.\nkadziteusz 04.09.19, 15:35\n> Jak sie nie obrócisz to Ziobru zawsze stoi na czela.\nDokładnie, a Ziobru i Kaczor to jedność i sam bez wiedzy kaczora nawet nie piardnie!\nqinto 04.09.19, 15:50\nI jak tu panie żyć...np. w Belgii.\nkadziteusz 04.09.19, 16:46\n> > Jak sie nie obrócisz to Ziobru zawsze stoi na czela.\n> I jak tu panie żyć...np. w Belgii.\nNAjwiększym hejterm jest TVP Info, tylko niestety ktos to na tym forum blokuje:\nCiekawe dlaczego, dlaczego moderacja broni tych sukinsynów od Kurskiego?\nno-popis 05.09.19, 07:09\n...ale to nie o tobie bo ty jesteś z Nowogrodzkiej.\nRe: zgoda....nie tylko\nkadziteusz 05.09.19, 10:44\n> ...ale to nie o tobie bo ty jesteś z Nowogrodzkiej.\nJasne, zawsze popierałem i popieram twojego idola Kaczyńskiego i jego ferajnę.\nodwrócony t ro ll\nno-popis 05.09.19, 18:59\n> Wcześniej działacze Solidarnej Polski (partia Ziobra) chcieli zgnoić posła Brej\nty raczej od Ziobry kasy nie brałeś bo twoje popisy w kwestii konstytucji stawiają cię w szeregu nie tyle analfabetów prawnych ale analfabetów wogóle.\nTo, że jesteś odwróconym tr o llem PiS osmieszającym oPOzycję to jasne i mamy za sobą od dawna ale ....z której trollowni jesteś jak nie od Ziobry? Od Kurskiego czy bezpośrednio przyz Naczelniku KAczyńskim czyli od Bielana:)\nceppisowski 05.09.19, 19:33\nRozkaz hejtowania Kaczynski wydal kazdemu pisowskiemu bydlakowi\na jak wiemy, kazde pisowskie bydle wykonuje polecenia karakana\nRe: Nie tylko PiS hejtowało\nno-popis 06.09.19, 07:36\n> Rozkaz hejtowania Kaczynski wydal kazdemu pisowskiemu bydlakowi\n> a jak wiemy, kazde pisowskie bydle wykonuje polecenia karakana\nA co sądzisz o tych jak piszesz "bydlakach" ?\naniechto.only 06.09.19, 07:50\nA jak sądzisz , co można sądzić o trollu, który uporczywie kolprotuje fake news, którego nawet PiS nie używa , tak grubymi nićmi szyty?\nno-popis 06.09.19, 12:57\n> A jak sądzisz , co można sądzić o trollu, który uporczywie kolprotuje fake news\n> , którego nawet PiS nie używa , tak grubymi nićmi szyty?\nMówisz o tym fejku, który kolportował TVN ?\nno-popis 06.09.19, 12:42\nW rządzie PO zajmował się tym osobiście premier\n16.09.19, 10:32 "Nie byłem" - Mitera u P. Dominiki Wielowieyskiej (11) buldog2\ncos na sprawdzenie sie


Django | Apetyt na film – blog filmowy\nPiątek, 18 stycznia 2013, godzina 23:20\nNowy film ukochanego reżysera to dla każdego fana nie lada gratka. Śledzenie etapów jego powstawania, zbierania obsady (w tym przypadku było co obserwować, bo ekipa Django zmieniała się jak w kalejdoskopie), kolejnych zdjęć, oglądanie po kilka(naście) razy zwiastunów, a potem sto pytań na minutę: co wymyśli, jak będzie, co nowego, czy sięgnie do dorobku, i to najstraszniejsze: czy będzie dobrze, a przynajmniej: czy nie będzie gorzej? Osobiście projekt pt. Django Unchained nie ekscytował mnie aż tak bardzo. Prosty powód: to miał być western, w dodatku „przerywnik” tudzież „przeszkadzacz” w kręceniu zdjęć do filmu, na który czekam od 10 lat (Kill Bill vol. 3). No więc jakoś nie. Ale przecież obejrzeć musiałam i chciałam. I co? Ano, Tarantino.\nW czym rzecz? Jest sobie bliżej nieznany „dentysta” z Niemiec, dr Schultz (Christoph Waltz), który łowi głowy, znaczy zabija bad guys za kasę. Nowe zlecenie przerasta trochę jego możliwości, więc „zaprasza” do współpracy Django (Jamie Foxx), czarnoskórego niewolnika, który – jak się przypadkowo składa – też ma co wygarnąć celom doktorka. Współpraca panów kwitnie do tego stopnia, że Schultz postanawia pomóc Django odzyskać to, co kiedyś mu odebrano. Powstaje chytry plan, który natrafia na… chytry cel.\nDługi ten film, oj, jaki długi. Normalnie bym nie narzekała, ale prawdą jest – i ciężko z tym polemizować – że Tarantino bardzo chętnie skorzystał z ogromnego kredytu zaufania, jakim darzą go jego wierni, gotowi przebaczyć najdziwniejsze rozwiązania fani i pozwolił sobie na spore dłużyzny. Spokojnie, nie hejtujcie. Nie mówię, że było to irytujące, bo to sama przyjemność oglądać soczyste i niezwykle stylowe kawałki, w których rządzi surrealistyczny humor albo przemoc, gdzie krew leje się wiadrami (co ogląda mi się dobrze tylko w kiczowatym wydaniu QT). To są naprawdę dobre i interesujące, nierozerwalnie z kinem Tarantino związane, choć niekoniecznie pod względem fabularnym potrzebne sceny.\nA jest ich trochę, bo historia Django, spleciona z ułamkami dziejów Schultza i Candie’go, z problemem niewolnictwa w tle, to materiał na co najmniej dwa, trzy nawet filmy. Nie jest to zdecydowanie western, nie jest też pełnokrwisty dramat, to taki tarantinowski twór, który niełatwo jednoznacznie skatalogować, bo jest niepowtarzalny i zapadający w pamięć na lata. Scenariusz Django nie odstaje ani o krok od spójnej od lat wizji kina wg Tarantino, ale… No właśnie. Ale nie rozkłada na łopatki tak jak Bękarty…, nie podnieca tak jak Kill Bill i nie jest tak po*rany jak Wściekłe psy czy Death Proof. Z totalną sieką i odjechanymi wstawkami humorystycznymi, ale nie pociągający w ten sam sposób, co poprzednie filmy. Nie ma w tym nic złego, bo Django nie rozczarowuje, ale trzeba to po prostu powiedzieć.\nFilmy Tarantino zawsze stały przede wszystkim dialogami (wyjątkiem jest może pierwsza część Kill Billa, ale biorąc pod uwagę, że w dwójce Quenti odbił to sobie po dwakroć, nie ma o czym mówić). Tak jest także tutaj. A są to teksty nie tylko napisane po mistrzowsku, ale po mistrzowsku także odegrane. Nikt nie miał chyba wątpliwości, że nowy kumpel Tarantino – Waltz – da kolejny popis swojego niesamowitego talentu. Jest niewiarygodnie uzdolniony i co za szkoda (shame!), że kino mainstreamowe odkryło go dopiero kilka lat temu, bo prawdopodobnie już dawno mogliśmy cieszyć się tym, co wyprawia na ekranie. Absolutnie zasłużenie doceniony przez akademie wszelakie, again. Przed DiCaprio, o którego – jak wiecie – drżałam po przedziwnym tworze zwanym Dżi Edgarem, stało z kolei wyzwanie, którego mu poskąpiono w ostatnich projektach: miał zagrać postać bogatego plantatora, wyrafinowanego hedonistę o barwnej naturze i żywym temperamencie, czyli bohatera trochę komicznego, trochę żałosnego, a z pewnością niejednoznacznego i intrygującego. Do zaprezentowania – cała paleta emocji. I, wiecie, Leo zrobił to po prostu genialnie. Pyszna gra. Największym zdziwieniem okazał się za to… Samuel L. Jackson. Oczywiście, nigdy nie wątpiłam w jego umiejętności, uwielbiam jego role, te u Tarantino również, tylko jakoś nie dotarło do mnie, jaką rolę odegra w Django. Tym samym nie mogłam nawet przewidzieć, że będzie to postać tak charakterna, świetna w każdym calu i w każdym kadrze. Rasowe aktorstwo, istny majstersztyk. Trzeba zobaczyć.\nNie rozdrabniając się i nie analizując elementów, których nie rozumiem, nie zauważyłam lub na których się po prostu nie znam, powiem tak: Django jest filmem dobrym. Nie jest to najlepszy projekt Tarantino, choć prawdopodobnie najlepiej i najdokładniej zrealizowany, trochę za długi, ale rekompensujący to obłędną grą aktorską, fajnym klimatem i mocno wyczuwalnym, niepodrabialnym stylem Quentina. Stylem, który kocham miłością wielką ever.\nCzy polecam? Bez wątpienia.\nKategorie: Filmy, Filmy zagraniczne, Polecane. Tagi: christoph waltz, dramat, jamie foxx, kerry washington, leonardo dicaprio, quentin tarantino, samuel l. jackson, western. Autor: Klapserka. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\n12 myśli nt. „Django”\nKamil Wiśniewski, 3 lutego 2013 o 18:34 :\nW tym filmie dostałem to, czego oczekiwałem. Quentin w formie.\nMariusz, 29 stycznia 2013 o 10:15 :\nJa natomiast nie czekam na „Kill Bill vol. 3”, bo akurat dwie części „Kill Billa” uważam za najsłabsze filmy QT. „Django” to zaś rewelacyjne kino, któremu daję 9/10 i wśród filmów tego reżysera stawiam go na miejscu trzecim (po „Pulp Fiction” i „Bękartach wojny”). Western to gatunek łatwo rozpoznawalny i „Django” zawiera wystarczająco dużo elementów tego gatunku, bym nie miał wątpliwości, że jest to western (ale niestety obiecany klimat włoskiej odmiany gatunku zachował się tylko w minimalnych dawkach). Waltz faktycznie jest świetnym aktorem – i pomyśleć, że jego pierwszą ważną rolą była rola Polaka u Zanussiego (film „Życie za życie”, 1991) :-D\nszymalan, 27 stycznia 2013 o 18:57 :\nJak już się uporam z sesją, to postaram się napisać cosik więcej o Django na swoim blogu (uprzedzam, że może wyjśc z tego pokaźny esej, bo jest o czym pisać:D), więc tylko powiem, że generalnie zgadzam się z Twoją recką, poza jednym – nie odczułem tych dłużyzn (zabawne, że Ty ich nie dostrzgłaś w Hobbicie – filmie również ok. 2h50 minut- a ja z kolei nie widzę ich tu:-). Miałem wręcz wrażenie świetnego rozłożenia tempa. Zgrzyta tylko mi trochę koncówka: już się o tym pisaliśmy, ale muszę się powtórzyć: od momentu, kiedy na ekranie pojawia się – LUDZIE SPOILER JAK CHOLERA – sam reżyser, i nie ma już ani w grze ani Waltza, ani Di caprio (obydwaj tacy dobrzy, że klękajcie narody), ten film traci wg mnie cały impet. Wydaje mi się, że tak epicki film zasługuje na mniej oczywistą końcówkę i ja bym go skończył inaczej, ale to ja, a Quentin wiadomo, że zrobił po swojemu:)Może i za to chwała mu:)Tak czy siak jestem bardzo zadowolony, a im dalej od seansu tym bardziej.\nPS Zakochałem się w soundtracku http://www.youtube.com/watch?v=gc1v_qnk4iw\nPS2 „Z totalną sieką i odjechanymi wstawkami humorystycznymi, ale nie pociągający w ten sam sposób, co poprzednie filmy. ” Jeszcze się nie zgodzę co do humoru:P Na scenie z workami na głowie, mało się nie udusiłem ze śmiechu:D\ncukrowa, 27 stycznia 2013 o 01:16 :\nMnie się Django piekielnie podobał. Dłużyzny, owszem są, w ogóle ten film jest ciutkę za długi, ale to chyba jedyna wada. Dialogi – rewelka! Aktorstwo – rewelka! Słowem, dużo Tarantino w Tarantino. Pozdrawiam!\nPrzy okazji – mój blog bierze udział w konkursie na Blog Roku 2012. Jestem już naprawdę bardzo blisko przejścia do kolejnego etapu – każdy głos się liczy :) Będę niezmiernie wdzięczna za każdego SMSa :) Szczegóły pod tym linkiem: http://www.blogroku.pl/2012/kategorie/united-states-of-sugar,2t9,blog.html Z góry dziękuję :)\nAvo_lusion, 21 stycznia 2013 o 22:27 :\nZakochałam się w tym filmie. Widziałam 3 razy i nie mam dosyć. Tarantino przeszedł sam siebie. Przeszedł wszystkich dosłownie i trafił do mnie, a ja po prostu zapałałam uwielbieniem!!\nIkalia, 19 stycznia 2013 o 21:51 :\nMiałam pójść dziś, ale coś mi wypadło. Liczę, że trafię do kina już niedługo. Cieszę się, że Ci się podobał. Mam nadzieję, że będę miała podobne odczucia.\najar, 19 stycznia 2013 o 16:48 :\nA ja żałuję, że film nie został należycie doceniony i nie uzyskał wielu nominacji do Oscara. Choćby za muzykę.\nPaweł, 19 stycznia 2013 o 12:29 :\nJa wybieram się w niedzielę i mam nadzieję, że będzie tak jak piszesz! Liczę na świetne kino! :)\nSimon, 19 stycznia 2013 o 12:16 :\nOj fakt, dłużyzny są, miejscami mocno nużące. Dialogi to najlepsze, co można trafić w filmach Tarantino, ale nawet on potrafi czasem przesadzić. I w Django też mu się to zdarza. Na szczęście poza tymi dłużyznami, dla mnie wszystko na najwyższym poziomie. Bawiłem się o niebo lepiej niż na Bękartach Wojny. Humor to z kolei największa zaleta. To po prostu świetna zabawa:)\nKlapserka, 27 stycznia 2013 o 14:43 :\nOch, aż tak to nie – mnie „Bękarty…” zmiażdżyły, dostałam dokładnie to, czego oczekiwałam, a nawet więcej:)\nAgniecha, 19 stycznia 2013 o 09:29 :\noj tak, zgadzam się z każdym słowem. świetna muzyka, genialne dialogi i aktorstwo, ale fakt sporo dłużyzn, film mógłby być o wiele wiele krótszy, a byłby równie dobry. zaskakująco, w ogóle się tego nie odczuwało. przynajmniej ja nie odczułam tak, jak i w przypadku Bękartów.\nkurtularny, 18 stycznia 2013 o 23:29 :\nmam całkiem podobne odczucia


Drobnym Maczkiem: grudnia 2015\nAutor: Drobnym Maczkiem o 08:11 Brak komentarzy:\nReżyser Magdalena Piekorz w Maczku\n3 grudnia w murach naszej szkoły gościła Magdalena Piekorz - utalentowana artystka, wybitna reżyserka i... Absolwentka Maczka.\nChociaż ciężko jest nie znać naszych najbardziej zasłużonych absolwentów, chociażby z racji corocznych konkursów wiedzy o szkole, warto jest pamiętać o tym, że to właśnie w IV LO może zacząć się nasza droga do sukcesu.\nJak pokazał nasz gość, sukces ten wcale nie musi oznaczać całkowitej zmiany charakteru czy zadzierania nosa. Magdalena Piekorz dała się poznać jako ciepła, otwarta, przyjazna widowni osoba z dużą kreatywnością i wrażliwością, o której sama mówi, że pomaga jej w pracy. Cierpliwie odpowiadała na wszystkie pytania zadawane zarówno przez uczniów, jak i nauczycieli, poruszając kwestie dotyczące swoich największych dzieł, ale również przyszłych projektów.\nZ racji tego, że reżyserka jest związana ze szkołą, nie zabrakło również wspomnień ze szkolnej ławki. Całe spotkanie uświetniło parę anegdotek, które wyraźnie pokazały, że mimo trudnych tematów, jakie reżyserka porusza w swoich filmach, ma również duże poczucie humoru i dystans do siebie.\nWarto dodać, że całe to spotkanie nie miałoby miejsca, gdyby nie inicjatywa prof. Beaty Lizoń-Jury. Stąd też Pani profesor należą się podziękowania za umożliwienie nam spotkania się z osobą tak wybitną, jaką jest Magdalena Piekorz.\nAutor: Drobnym Maczkiem o 08:21 Brak komentarzy:


Podsumowanie Biegowe #2016 | Przygoda Yvette\nprzez Ewka | wpis w: Bieganie | 0\nMoje biegowe postanowienie na rok 2016 nie było jakieś specjalne i wydumane – chciałam tylko wytrwać w systematycznym bieganiu cały rok. Pierwszy raz konsekwentnie wytrzymać z jakimś sportem dłużej niż tylko kilka marnych miesięcy. Gdy zaczynałam tak na serio biegać jesienią 2015 roku, byłam naprawdę przerażona tym co będzie jesienią i zimą, czy dam radę, czy pogoda mnie nie odstraszy, czy dotrwam do wiosny… Tymczasem okazało się, że najtrudniejszą porą roku dla mnie jest lato… Od zawsze wiedziałam, że jestem chłodnolubna, ale w sytuacji wzmożonego wysiłku fizycznego ta preferencja znacznie się nasiliła. Dwa biegi, w których poległam właśnie z powodu upału to łódzki Bieg Fabrykanta i Półmaraton Rock&Run w Jarocinie. Oba odbywały się przy temperaturze przekraczającej 30°C i w obu zrobiłam antyżyciówkę. Ale oba ukończyłam cała i zdrowa, bez interwencji lekarskich – odpuściłam wynik, a skupiłam się tylko na dobiegnięciu do mety.\nTo były dwa najgorętsze biegi, ale tylko z powodu temperatury. Jeżeli chodzi o atmosferę, najgorętsze są biegi charytatywne, a w tych wzięłam udział wiele razy. Bardzo ciepło wspominam każdy z nich – Bieg bez Barier w Poddębicach, Business Run (pierwsza w życiu sztafeta), PKO Biegajmy razem – sztafeta na stadionie AZS, Bieg Lasem Kraszewskim czy Bieg Gajusza. O tym ostatnim nie napisałam posta – właśnie to zauważyłam, a szkoda, bo bieg był szczególny. Pierwszy Bieg Gajusza był jednocześnie pierwszym moim biegiem charytatywnym, pierwszym za który dostałam medal, a więc i w drugim po prostu musiałam pobiec, pomimo grudniowego zimna, deszczu i błota po kostki :) W tym biegu wzięło udział ponad 350 osób – dusza śpiewa jak się widzi tyle osób z wielkim sercem, chętnych do pomocy.\nZajrzyjmy jednak do cyferek. Zrobiłam robotę i policzyłam, że w roku 2016 wzięłam udział w 30 rejestrowanych elektronicznie biegach, dwa niestety musiałam opuścić z powodu choroby, otrzymałam 18 medali. W sumie wybiegałam w nich dystans 222,19 km. Wydanej na to kasy nie liczyłam – dla swojego świętego spokoju ;)\nNajlepsze moje czasy to:\n5 km – 29:13 (City Trail, 14.02.2016)\n10 km – 1:00:39 (14. Bieg Ulicą Piotrkowską Rossmann Run, 28.05.2016)\nPółmaraton – 2:19:53 (XI Półmaraton Warszawski, 03.04.2016)\nWszystkie kilometry jakie wybiegałam przez cały miniony rok to dokładnie 1736,95 km. Dużo? Mało? Chyba tyle ile miało być :D\nNajdłuższa przerwa w bieganiu – 16 dni, z powodu zapalenia płuc. Powrót do formy sprzed choroby zajął mi około 2 miesięcy i był to dla mnie czas bardzo trudny, każde bieganie było dla mnie solidną lekcją pokory…\nNa dwóch rowerowych kółkach przebyłam 97 km, co jest niby niewielką liczbą, ale prawie wszystkie pokonałam na rowerze miejskim, który mamy w Łodzi dopiero od maja (własnego roweru nie posiadam niestety).\nNa pieszo – 325,30 km, z czego po górach (Tatrach) około 150 km.\nZaczęłam też chodzić na cotygodniowe treningi organizowane przez SklepBiegacza.pl – prowadzone przez Mariusza Kotelnickiego – oprócz zdobytej wiedzy jak lepiej biegać, zyskałam też nowych znajomych, a naprawdę fajnie biega się w grupie! Takie treningi są organizowane w wielu miejscach w Polsce, zajrzycie tutaj: SBRT\nW samej końcówce roku Dominik Runoholic powołał też do życia nieformalną grupę biegową #blogerzybiegają, w której składzie mam przyjemność być i biegać – za nami pierwsza drużynowa sztafeta, ale o tym w innym poście, bo ta miała miejsce już w bieżącym roku!\nTen rok był z pewnością najbardziej aktywnym rokiem pod względem sportowym w moim życiu i chciałabym, żeby tak już zostało – jak najdłużej się da!\nPozdrawiam wszystkich mniej lub bardziej zakręconych na punkcie biegania! Do zobaczenia na jakichś biegowych ścieżkach :D\nbieganie, bieganie charytatywne, buty do biegania, charytatywnie, co daje bieganie, fajny bieg, Fundacja Gajusz, półmaraton, relacja z biegu, wieszak na medale\nPomysł na Prezent Osiemnastkowy


Czy krzywy zawsze oznacza gorszy? | WP abcZdrowie, Krzywa penisa\n1. Czy to na pewno problem ?\nJak zwykle działa penis? Główną rolą członka jest odprowadzanie moczu z organizmu i nasienia do pochwy kobiety. Wewnątrz penisa znajdują się trzy rurki.\nJedna z nich to cewka moczowa. Jest pusta i transportuje krzywa penisa z pęcherza przez męskie przyrodzenie na zewnątrz.\nPozostałe 2 rurki nazywane są ciałami jamistymi. Są miękkie i gąbczaste.\nWypełniają się krwią, by usztywnić penisa podczas erekcji. Trzy wspomniane rurki są owinięte bardzo twardą, włóknistą osłoną zwaną powięzią prącia. Sprawdź również: Jak wygląda leczenie zaburzeń krzywa penisa Krzywy penis - deformacja czy norma?\nNiektórzy mężczyźni mają penis, który w czasie erekcji wygina się w bok, górę lub dół. W większości przypadków nie stanowi to żadnego problemu i nie powinno Cię martwić. Krzywy członek występuje wtedy, gdy podczas erekcji gąbcząste przestrzenie w prąciu nierównomiernie się rozszerzają. Najczęściej wynika z normalnych różnic w anatomii penisa.\nCzasami jednak przyczyną może krzywa penisa uraz lub choroba Peyroniego. Ważne Jeśli zawsze miałeś lekko skrzywiony penis, nie martw się. Jeśli jednak zauważyłeś, że jego kształt się ostatnio zmienił, warto odwiedzić lekarza, by to sprawdzić.\nJeżeli nie odczuwasz bólu podczas erekcji lub seksu, prawdopodobnie nie ma powodu do niepokoju. Samobadanie penisa Wielu młodych mężczyzn nie ma pojęcia, jak powinien wyglądać zdrowy penis.\nNierzadko odkrywają krzywiznę dopiero po tym, jak doznali urazu. Dlatego powinieneś regularnie sprawdzać, jak wygląda Twój członek, np.\nJeśli coś Cię zaniepokoi, wybierz się do urologa. Następnym razem, gdy weźmiesz prysznic, poświęć czas na ocenę rozmiaru i kształtu narządów płciowych. Najprawdopodobniej masz prosty penis.\nJeżeli jednak zauważyłeś niewielkie skrzywienie, które nie powoduje dyskomfortu, nie wpadaj w panikę. Jeśli jednak kształt członka zakłóca życie seksualne lub psychiczne, poszukaj pomocy! Nie ma powodu do obaw, specjalista na pewno znajdzie rozwiązanie. Pod skórą penisa tworzą się wtedy płytki segmenty płaskiej tkanki bliznowatej.\nMogą powodować nadmierne zginanie się prącia lub ból podczas erekcji. Często można je wyczuć przez skórę i są bolesne. Objawy zwykle nasilają się z czasem. Jeśli penis pochyla się pod kątem większym niż 30 stopni lub doświadczasz bolesnych erekcji albo bólu podczas seksu, porozmawiaj z lekarzem tak szybko, jak to tylko możliwe.\nUwaga Ważne jest, by pamiętać, że krzywy penis jest całkowicie normalny. Problem pojawia się dopiero wtedy, gdy wygina się za bardzo lub pojawia się ból. Sporadycznie choroba Peyroniego ustępuje samoistnie. U mężczyzn z poważnymi, bolesnymi deformacjami prącia, przeprowadza się operację.\nPrzed zabiegiem lekarz może sprawdzić przepływ krwi w penisie, wstrzykując lek, który go usztywni.\nMoże też wykonać USG. W ten sposób sprawdzi, co dzieje się w członku. Treści z serwisu medonet. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny.\nNiska erekcja choroby\nCo jest ważniejsze od PENISA\n4 ćwiczenia, które poprawią twoją sprawność seksualną (WIDEO) Strzały z penisa Zanikający wzwód podczas stosunku - możliwe przyczyny i środki zaradcze Co zrobić, jeśli penis jest nierówny Rozmiar penisa a otyłość - Na pytanie odpowiada dr Anita Rawa-Kochanowska | WP abcZdrowie Przewodnik po chorobach przenoszonych drogą płciową czarno na białym Żele i kremy na erekcję\nStopień zrozumienia problematyki wiążącej się z zaburzeniami w sferze sprawności...\nZaburzenia psychogenne są konsekwencją zaburzeń w kondycji psychicznej mężczyzny. Czy...\nW niektórych przypadkach jądra mogą ulec zmniejszeniu. Leki z tej...\nOdwrotne usatwienie poprawia stabilność jazdy. Regulowałeś zawias?\nGdy schorzenie ma łagodną postać, pacjentom podaje się niekiedy witaminę...


BON PODARUNKOWY o wartości 600 PLN - 600,00 zł - Otozegarki.pl\n600,00 zł cena obniżona:\nWitam! Chciałbym negocjować cenę produktu: http://otozegarki.pl/bon-podarunkowy-o-wartosci-600-pln Pozdrawiam\nNie wiesz jaki zegarek wybrać? A może coś z najmodniejszej biżuterii? Chcesz wręczyć w pełni trafiony prezent, ale nie wiesz na co się zdecydować? Podaruj BON PODARUNKOWY!\nKoniec z nietrafionymi upominkami, które nie przynoszą pełnej radości - pozwól swoim bliskim samemu zdecydować, jaki zegarek, albo jaką biżuterię chcą nosić - dzięki temu z pewnością bedą zadowoleni!\nZakupiony bon rabatowy zostanie wysłany w formie pliku na adres e-mail podany w zamówieniu - możesz go wydrukować i wręczyć bliskiej osobie lub przesłać drogą elektroniczną i sprawić miłą niespodziankę! To także rewelacyjny pomysł na prezent "last second" dla wszystkich, którzy robią zakupy na ostatni moment - nie musisz czekać na dostawę kurierską!\nBon służy do jednorazowego zakupu wybranego dostępnego towaru lub kilku, w naszym sklepie internetowym www.otozegarki.pl.\nBon ważny jest przez 6 miesięcy od dnia zaksięgowania wpłaty na naszym koncie bankowym.\nPodczas dokonywania zakupu z realizacją bonu podarunkowego w naszym sklepie, należy wpisać kod widoczny na bonie, w okienku "kod rabatowy" w podsumowaniu produktów w koszyku.\nJeżeli wartość zamówienia będzie niższa od wartości bonu, pozostała kwota nie podlega zwrotowi.\nPo dokonaniu zapłaty za bon podarunkowy otrzymasz na podany adres mailowy BON (plik z elegancką grafiką), do wydrukowania i wręczenia bliskiej osobie bądź przesłania w formie elektronicznej! Bony wysyłamy w dni robocze do godziny 14.


2015-03-03 2015-11-30 gotujesy\nJuż od dłuższego czasu zabierałam się za zrobienie własnej kostki rosołowej (a raczej pasty). Gdzieś tam w otchłani szuflady miałam zawieruszone zwykłe kostki ze sklepu, których czasami zdarzało mi się używać, ale coraz rzadziej, coraz bardziej przymykając oczy na skład i z coraz większym bólem serca. W końcu stwierdziłam, że to nie ma sensu i że najwyższy czas zrobić coś, do czego będę w 100% przekonana. Taka domowa kostka rosołowa sprawdza się idealnie w różnego rodzajach zup, gulaszy, a także w risotto. Podane składniki starczyły mi na zapełnienie dwóch słoików (jeden większy, drugi mniejszy, oba są widoczne na zdjęciu). Gotową pastę może przez długi czas przechowywać w lodówce. Naprawdę warto od czasu do czasu przeznaczyć chwilę czasu, aby ją sobie przygotować. Lista składników może wydawać się długa, ale są to raczej podstawowe produkty, które znajdują się w domu. Poza tym, nie martwcie się jeśli czegoś nie macie, nie bójcie się zmieniać smaku i eksperymentować.\npół łyżki startego imbiru\nW moździerzu lub blenderze utrzeć na gładki proszek liście laurowe, ziele angielskie, grzyby, pieprz, lubczyk, rozmaryn, tymianek, kurkumę, ziarna kolendry. Dodać imbir, czosnek, sól i sos sojowy i ponownie utrzeć na gładką masę. Marchewki, seler, por, pietruszkę i cebulę zetrzeć na drobnej tarce lub zmiksować w blenderze, aż do uzyskania drobnych kawałków. W garnku rozgrzać oliwę i dodać przygotowaną pastę z przypraw. Podsmażyć około minuty i dodać warzywa. Podsmażać kolejną minutę. Następnie dodać wino i poczekać aż wyparuje, mieszając od czasu do czasu. Dodać 250ml wody, gotować aż do zagęszczenia się masy (ok. 30 minut), mieszając i pilnując, żeby masa się nie przypaliła. Pod koniec dodać drobno posiekaną natkę pietruszki i koperek. Dokładnie wymieszać. Jeśli masa nie będzie dostatecznie gładka, można ją zblendować. Przełożyć do słoików lub zamrozić (np. w foremkach do lodów lub muffinów). Do przygotowania posiłków z użyciem pasty (np. zup) wystarczą jej 2 łyżki. Smacznego!\n(Przeczytano 1 363 razy, 1 w dniu dzisiejszym)\nNaleśniki z mascarpone i brzoskwiniami\nfit, przetwory, warzywa, wegetariańskie bulion, wegetariańskie permalink\nTarta z mascarpone i granatem – bez pieczenia


Wariacje op. 4 na skrzypce i fortepian - Trzej kompozytorzy - Ninateka\nNinateka - Trzej kompozytorzy - Wariacje op. 4 na skrzypce i fortepian\nTytuł oryginalny: Wariacje op. 4 na skrzypce i fortepian\nObsada: skrzypce, fortepian\ninstrumentalista: Krzysztof Bąkowski (skrzypce), Aleksandra Krzanowska (fortepian)\nPrawykonanie: Katowice, 27.02.1958, Edward Cygan – skrzypce, Magdalena Kubzda – fortepian\nDyskografia: „Górecki. Life Journey”, Chamber Domaine, Landor Records, 2008\nWczesne utwory Henryka Mikołaja Góreckiego w większości przeznaczone są na instrumenty, które kompozytor znał bardzo dobrze i potrafił na nich grać – czyli fortepian i skrzypce. Na skrzypcach uczył się grać w dzieciństwie u miejscowego nauczyciela, jego miłością pozostał jednak fortepian. Własna praktyka pozwoliła mu dobrze poznać oba instrumenty, a Wariacje op. 4 na skrzypce i fortepian są pierwszym przykładem ich połączenia w jednym dziele.\nUtwór powstał podczas studiów Góreckiego u Bolesława Szabelskiego i jest pierwszą kompozycją o bardziej rozbudowanej strukturze, utrzymaną w formie tematu z wariacjami. Prezentowany na początku temat o charakterze ludowym poddawany zostaje następnie przetworzeniom w dziewięciu krótkich wariacjach zwieńczonych finałem. W krótkiej, acz barwnej i niezwykle zróżnicowanej kompozycji dominują wariacje w tempach wolnych, liryczne i nieco zadumane, niekiedy przybierające rysy powagi pokrewne pieśniom z poprzedniego opusu. Dla kontrastu kompozytor przeplata je bardziej energicznymi wariacjami szybkimi, niemal tanecznymi (mazurek).\nAtmosfera utworu nawiązuje wyraźnie do muzyki uwielbianego przez kompozytora Karola Szymanowskiego, włącznie z pobrzmiewającymi w Wariacjach echami podhalańskiej ludowości.\nO Wariacjach i podobnych im utworach instrumentalnych Góreckiego „o mniejszym ciężarze gatunkowym” pisała Elżbieta Widłak w książce programowej I Festiwalu Kompozytorów Polskich w Bielsku-Białej, podkreślając ich ważną rolę w procesie uwrażliwiania na muzykę współczesną młodych wykonawców.\n„[Wśród opusów Góreckiego] Są też utwory instrumentalne o mniejszym ciężarze gatunkowym, jak: Wariacje na skrzypce i fortepian, Sonata na skrzypce, 4 preludia na fortepian, Sonata fortepianowa ... czytaj dalej\nHenryk Mikołaj Górecki Dla Jasiunia op. 79, 3 małe utwory na skrzypce i fortepian\nHenryk Mikołaj Górecki Mała fantazja op. 73 na skrzypce i fortepian\nHenryk Mikołaj Górecki Trzy małe utworki op. 37 na skrzypce i fortepian\nHenryk Mikołaj Górecki Sonatina w jednej części op. 8 na skrzypce i fortepian


XENON XBR przez LPT nie bootuje | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nXENON XBR przez LPT nie bootuje\nTemat na forum 'Dla świeżaków' rozpoczęty przez esiaczek, Styczeń 10, 2013.\nesiaczek Świeżak Świeżak\nWitam Panowie. To mój pierwszy X360 i pierwsza przeróbka. Przestudiowałem forum na temat w/w przeróbki. Postąpiłem następująco:\n- wykonałem JTAG-a zgodnie z moją wersją płyty\n- podłączyłem kable do programowanie przez LPT\n- zrzuciłem dwukrotnie nand na komputer i porównałem z pozytywnym wynikiem\n- wyodrębniłem rawkv.bin oraz rawconfig.bin ze swojego dumpa\n- ściągnąłem XBR dla xenona i wrzuciłem w niego rawkv.bin oraz rawconfig.bin\n- wrzuciłem spreparowany plik XBR.bin do konsoli\nEfekt, jest czarny ekran i RROD z błędem 0020. Załamałem się i działam dalej:\n- wyczyściłem nand i wrzuciłem oryginalny wsad\nEfekt, konsola śmiga aż miło patrzeć. Czytałem info o trochę innej metodzie. No więc:\n- wyczyściłem nand\n- wrzuciłem do konsoli "czystego" XBR-a\n- dopisałem rawkv.bin i rawconfig.bin prosto do nand\nEfekt dokładnie taki sam jak poprzednio.\nWszystko było by prościej gdyby po LPT 16MB nie leciało 3 godziny.\nO innych problemach na samym początku to nawet nie wspominam.\nPanowie, co źle robię. Co mogę zrobić inaczej ?\nesiaczek, Styczeń 10, 2013\nOdp: XENON XBR przez LPT nie bootuje\nWrzucić xellousa najpierw, potem zrób że swojego nandu freeboota w Jrunner, plik uodflash.bin wrzuć na pena, podlaczam do konsoli i wgranym się z poziomu Xella w kilkanaście sekund\n-=DEXTER=-, Styczeń 10, 2013\nTy nawet cpukey nie masz, to nie zrobisz obrazu. Nie wspominajac, ze xbr to takadtaroc, ze nic na tym juz nie odpalisz\nakir, Styczeń 10, 2013\nWyczyściłem NAND, wgrałem mojego dumpa i ponownie uzyskałem obraz. Niestety bardzo trudno było mi znaleźć jakiekolwiek informacje jak urodzić i wgrać xellousa. To czego się dowiedziałem to, że trzeba użyć programu Build_XeLLous v0.1. Wybrałem opcję dla mojego Xenona i program urodził plik, który potem wrzuciłem do konsoli komendą:\nnandpro.exe lpt: -w16 xellous.bin 0 50\nNie wiem czy o to konkretnie chodziło. Jeśli tak to zdaje się, że konsola po naciśnięciu eject powinna uruchamiać się z niebieskim ekranem i mam wtedy strzelić foto CPU KEY.\nNiestety wciąż czarny ekran i RROD. Czytałem też(nie wiem ile w tym prawdy), że można wrzucić xellousa prosto na czystego nanda, niestety bez efektu.\nJ+runner nie chce mi działać na starym laptopie pomimo zainstalowanego NETFrameworka, dlatego jego temat nie ruszony.\nesiaczek, Styczeń 11, 2013\nXell wgrywasz +W16 (plus i duże W)\n-=DEXTER=-, Styczeń 11, 2013\nNo cóż. Ponownie wgrałem na wszelki wypadek mojego dumpa żeby sprawdzić czy konsola sprawna. Konsola działa.\nTak jak napisałeś wrzuciłem xellous.bin tym razem wklepując nandpro lpt: +W16 xellous.bin 0 50, efekt konsola w ogóle sie nie załącza.\nMiałem już taki efekt przy wcześniejszych kombinacjach alpejskich. Znowu coś zawaliłem, tylko nie wiem co. Może sypią się jakieś błędy przy zapisie o których nandpro mnie nie informuje ?\nStyczeń 11, 2013 #7\npestek1771 Użytkownik Użytkownik\nA może spróbuj do konsoli przy jtagu wlutować po dwie diody równolegle kolega tak robił jak mu nie chciała konsola wstać.\npestek1771, Styczeń 11, 2013\nStyczeń 11, 2013 #8\nWygeneruj xell w jrinner i nim wgraj.\nakir, Styczeń 11, 2013\nStyczeń 11, 2013 #9\nOdpalilem Jrunner w najnowszej wersji, ale na tym koniec. Po LPT za chiny ludowe nie chce to działać, komunikat o braku urządzenia. Pozostaje mi tylko zakup programatora bo mi życia nie starczy. Laptop chodzi na max obrotach już kilka dni ciągle czyta albo zapisuje nand. Zasilacz aż się spalił ale już naprawiłem\nMała aktualizacja. W Jrunner wreszcie mogłem zobaczyć, że mam CB 1942, a wymagany jest 1921 lub mniejszy.\nXenon rgh 1.2 dash 1262 cb5771 problem z bootowaniem\nkrzysztof505, Listopad 12, 2016, na forum: Sprzęt\nRGH 1.2 Xenon\nleszek202, Styczeń 3, 2016, na forum: JTAG/RGH


Na Politechnice Wrocławskiej powstał nowy „superwydział” - Wrocław, Super Express\nAutor: Politechnika Wrocławska Na Politechnice Wrocławskiej powstał nowy „superwydział”\nNa Politechnice Wrocławskiej pojawiły się trzy nowe wydziały: Wydział Zarządzania, Wydział Elektroniki, Fotoniki i Mikrosystemów oraz Wydział Informatyki i Telekomunikacji. Ten ostatni liczy 8 katedr, 12 kierunków i 5 tys. studentów, będąc tym samym największym wydziałem na całej uczelni i największą tego typu jednostką w Polsce.\nWydział Informatyki i Telekomunikacji (WIT) to nowy „superwydział” na Politechnice Wrocławskiej. WIT liczy 8 katedr (działających do tej pory w strukturach wydziałów Elektroniki, Informatyki i Zarządzania oraz Podstawowych Problemów Techniki), 12 kierunków oraz 400 nauczycieli akademickich. Studiować będzie na nim ok. 5 tys. studentów i tym samym stanie się największym wydziałem na całej uczelni. Będzie to też największy wydział informatyczny i telekomunikacyjny w Polsce.\n- Prace nad jego powołaniem trwały rok i jestem bardzo wdzięczny wszystkim osobom, które były zaangażowane w ten proces - mówi prof. Arkadiusz Wójs, rektor Politechniki Wrocławskiej. - Informatyka i telekomunikacja budowały swoją pozycję najsilniejszego ośrodka w Polsce od dawna, ale teraz będziemy mogli to skuteczniej komunikować kandydatom na studia czy otoczeniu gospodarczemu.\nNowy wydział będzie prowadził badania w szybko rozwijających się dziedzinach informatyki, które są powiązane z Przemysłem 4.0. Na wydziale realizowane będą zarówno badania podstawowe, jak i wdrożeniowe, skupione na aktywnej współpracy z gospodarką i komercjalizacji wyników.\nW roku akademickim 2021/2022 na Politechnice Wrocławskiej zostanie uruchomionych 12 kierunków, które obejmują cały zakres informatyki i telekomunikacji.\n- Kształcimy nie tylko we Wrocławiu, lecz także w dwóch filiach naszej uczelni na terenie Dolnego Śląska: w Wałbrzychu i Jeleniej Górze - podkreśla prof. Tadeusz Więckowski, pełnomocnik rektora ds. organizacji WIT. - Prezydenci tych miast bardzo zabiegali, żeby uruchomić tam kierunek informatyka techniczna i udało nam się to zrobić. Już teraz śmiało możemy powiedzieć, że jeśli chodzi o kierunki, to pokrywamy cały zakres branży związany z informatyką i telekomunikacją.\nJak się nazywała pierwsza część trylogii heroiczno-łotrzykowskiej (choć została wydana jako druga) Waldemara Łysiaka?


Straż Miejska nadal rozdaje maseczki - W Cieniu Jupiterów Mielec\n24 kwietnia 2020 (piątek) 25 kwietnia 2020 (sobota)\nOd ponad tygodnia wśród mieszkańców Mielca dystrybuowane są maseczki wielokrotnego użytku zakupione przez Urząd Miejski w Mielcu. Straż Miejska rozdaje maseczki w różnych punktach naszego miasta – m.in. przed obiektami handlowymi, aptekami i na miejskim targowisku.\nSą one także rozprowadzane wśród najbardziej potrzebujących za pośrednictwem pracowników MOPS i za pośrednictwem Biura ds. Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miejskiego w Mielcu.\nJesteśmy otwarci na potrzeby naszych mieszkańców i jeżeli ktoś chce zaopatrzyć się w maseczki za naszym pośrednictwem zapraszamy do kontaktu telefonicznego ze Strażą Miejską pod numerem telefonu 17 787 44 22. Rozumiemy, że są różne rodzinne sytuacje i dlatego w indywidualnych oraz uzasadnionych przypadkach możemy takie maseczki dostarczyć pod wskazany adres. Można także umówić się na własny odbiór maseczek w Straży Miejskiej – powiedział Komendant Straży Miejskiej w Mielcu Arkadiusz Misiak


Wiata z poliwęglanu | Czym ciąć poliwęglan? - Tuplex.pl\nSkutecznie chronią przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, a dodatkowo pozwalają prezentować różnorodne treści. Wiaty przystankowe na stałe wpisały się w miejski krajobraz i już dawno przestały być jedynie miejscem, gdzie wywieszany był wyłącznie rozkład jazdy. To wszystko to m.in. efekt szerokiego wykorzystania tworzyw sztucznych, które pozwoliły zastąpić powszechnie stosowane blachę i szkło.\nMateriały dotychczas stosowane powszechnie w konstrukcji wiat przystankowych - stal ocynkowana i szkło - coraz częściej są zastępowane przez alternatywne rozwiązania, np. aluminium i tworzywa sztuczne.\nTworzywa sztuczne wykazują wysoką odporność na niekorzystne warunki atmosferyczne, a ponadto są lekkie, trwałe, łatwe w obróbce i umożliwiają tworzenie oryginalnych konstrukcji.\nSzeroki wybór tworzyw sztucznych, od poliwęglanu litego i kanalikowego, przez płyty trapezowe z PCW i kompozytowe płyty budowlane, aż po płyty HPL, ułatwia wybór najlepszego możliwego materiału.\nWiaty przystankowe to proste konstrukcje, których głównym zadaniem jest ochrona pasażerów oczekujących na transport komunikacji miejskiej przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, np. deszczem, śniegiem, ale też i przed palącym słońcem, służąc przez 24 godziny na dobę przez wszystkie dni roku. To również miejsce, gdzie umieszczane są rozkłady jazdy i inne pomocne informacje, z czasem stały się również nośnikiem reklam. To wszystko sprawia, że do produkcji wiat przystankowych coraz częściej wykorzystuje się materiały, które są bardzo dobrą alternatywą dla powszechnie dotychczas stosowanych rozwiązań.\nGłównymi materiałami wykorzystywanymi w konstrukcji wiat są stal ocynkowana i szkło, ale inwestorzy coraz częściej sięgają po alternatywne materiały. Stal zazwyczaj zastępowana jest przez aluminium, które nie dość, że jest odporne na warunki atmosferyczne, to dodatkowo jest od niej lżejsze i zdecydowanie szybsze w montażu. W przypadku szkła wybór alternatywnych materiałów jest znacznie szerszy, bowiem z pomocą przychodzi cała dostępna gama tworzyw sztucznych. Dzięki nim wiaty niejednokrotnie mają ciekawsze i nowocześniejsze kształty, a przy tym, co najważniejsze, są bezpieczne — szkło jest materiałem łatwym do rozbicia.\nJedną z najlepszych alternatyw dla szkła jest poliwęglan (PC) lity. To praktycznie niezniszczalny materiał, który zachowując niemal taką samą przejrzystość jak w przypadku szkła jest od niego dwa razy lżejszy (dla porównania ciężar szkła o grubości 6 mm wynosi 15 kg/m2 a poliwęglanu litego 7,2 kg/m2) i równocześnie 200-300 razy bardziej odporny na uderzenia — PC wytrzymuje uderzenia gradu, kamieni, a nawet młotka i nie ulega pęknięciom oraz uszkodzeniom. Co więcej, parametry wytrzymałościowe poliwęglanu utrzymują się w bardzo szerokim zakresie temperatur (od -40º C do 100-120º C), a samo tworzywo jest ognioodporne i stosunkowo niedrogie. To wszystko sprawia, że poliwęglan lity wykorzystywany jest zarówno do wykonywania zadaszeń, jak i osłon bocznych. W zależności od potrzeb można stosować płyty bezbarwne, dymione oraz mleczne.\nPoliwęglan kanalikowy (komorowy)\nDrugim rodzajem tworzywa, które pozwala zastąpić szkło, jest poliwęglan kanalikowy. Materiał ten zachowując parametry wytrzymałościowe poliwęglanu litego ma w porównaniu z nim jeszcze niższy ciężar, będąc o ponad 90 proc. lżejszym od szkła — ciężar płyty komorowej o grubości 6 mm wynosi 1,3 kg/m2. Produkowany metodą ko-ekstruzji (współwytłaczania), poliwęglan komorowy cechuje się bardzo dobrymi własnościami mechanicznymi, zwłaszcza udarnością, oraz dużą przezroczystością. Znajdujące się w płycie kanaliki zwiększają jej sztywność, ale też sprawiają, że płyty te nadają się głównie na zadaszenia. Podobnie jak w przypadku poliwęglanu litego do wyboru są płyty bezbarwne, dymione oraz mleczne.\nPłyty trapezowe z PCW\nPCW (polichlorek winylu) już od wielu dekad jest powszechnie i chętnie wykorzystywanym tworzywem w szeroko pojętym budownictwie. Nie dziwi zatem fakt, że materiał ten, a dokładnie jedna z jego wersji, znajduje zastosowanie w konstrukcjach wiat przystankowych. Mowa o PCW profilowanym, tj. płytach falistych i trapezowych marki Ondex. Są one produkowane unikatową, opatentowaną metodą dwuosiowego orientowania i wyróżniają się większą wytrzymałością w porównaniu z tradycyjnymi płytami PCW dostępnymi na rynku. Potwierdzeniem wytrzymałości jest gwarancja odporności na gradobicie, uderzenia oraz działanie niekorzystnych warunków atmosferycznych.\nChociaż płyty trapezowe i faliste z PCW można z powodzeniem wykorzystywać jako okładziny ścienne, to najczęściej pełnią rolę zadaszeń, chroniąc m.in. przed promieniowaniem UV i samemu pozostając odpornymi na bardzo niskie i bardzo wysokie temperatury (zakres odporności: od -35º C do +65º C) oraz wyróżniając się wysoką transparentnością, długą żywotnością i bardzo atrakcyjną ceną — płyty trapezowe z PCW są jednym z najtańszych rozwiązań. Dodatkowymi atutami są także łatwość obróbki i montażu tego tworzywa, a także dobry stopień odporności na ogień (klasa palności Bs1d0).\nPłyty trapezowe z PCW dostępne są w kilku seriach:\nEcolux — grubość płyty 0,8 mm; gwarancja 5 lat na korozję, gradziny do 10 mm średnicy, stabilność kolorów i przepuszczalność światła;\nSolux — grubość płyt 1,0 mm; gwarancja 7 lat na korozję, gradziny do 20 mm średnicy, stabilność kolorów i przepuszczalność światła;\nHR — grubość płyt 1,2 mm; gwarancja 10 lat na korozję, gradziny do 40 mm średnicy, stabilność kolorów i przepuszczalność światła.\nStandardowe płyty oferowane są głównie w wersji bezbarwnej, natomiast w przypadku serii Ecolux dostępne są również płyty transparentne dymione, transparentne zielone oraz kilka innych kolorów.\nKompozytowe płyty budowlane\nPod pojęciem płyt kompozytowych kryją się płyty z rdzeniem z polietylenu o niskiej gęstości lub modyfikowanego oraz dwóch okładzin aluminiowych. Rdzeń ma grubość 3 mm, natomiast warstwy blachy aluminiowej po 0,5 mm. Cała konstrukcja wyróżnia się wysoką sztywnością i niewielką wagą (nawet 3-4 razy lżejsze niż płyty stalowe), a także odpornością na niekorzystne warunki atmosferyczne, dzięki czemu trwałość płyt kompozytowych sięga dziesiątek lat. Nie bez znaczenia pozostaje również łatwość obróbki i montażu płyt, wysoka odporność na blaknięcie kolorów pod wpływem promieniowania UV, brak problemu z rozwarstwieniem oraz zwiększona odporność i wytrzymałość udarowa. W efekcie materiał ten jest chętnie wykorzystywany do budowy bocznych ścianek wiat przystankowych, tym bardziej, że okładzina zewnętrzna lakierowana jest na jeden z wielu dostępnych dekorów. Na życzenie klienta kolor można dobrać także indywidualnie.\nPłyty HPL przeznaczone do zastosowań zewnętrznych od strony konstrukcyjnej są duroplastycznym laminatem wysokociśnieniowym produkowanym w prasach do laminatu w warunkach wysokiego ciśnienia i temperatury. Utwardzone żywice poliuretanowo-akrylowe tworzą obustronnie wysoko odporną warstwę wierzchnią, która chroni przed wpływem niekorzystnych warunków atmosferycznych. Dzięki temu płyty HPL doskonale sprawdzają się m.in. w roli ścianek bocznych przy produkcji wiat przystankowych, można z nich również wykonywać ławki montowane wewnątrz wiat. Sam materiał jest odporny na proces korozji, grzyby, butwienie, a przy tym łatwy do czyszczenia, co pozwala przez długi czas utrzymywać go w oryginalnym stanie. Ponadto płyty HPL wykazują się odpornością na ogromne różnice temperatur (od -80º C do +180º C), a ponadto można je frezować oraz ciąć i są łatwe w obróbce oraz montażu.\nNasz dział handlowy oraz doradcy techniczni pomagają klientom znaleźć optymalny materiał, który w maksymalnym stopniu spełni ich oczekiwania. Aby uzyskać pomoc w doborze tworzywa, wystarczy skontaktować się z dowolnym spośród 18 oddziałów firmy Tuplex rozlokowanych w całej Polsce, w których wykwalifikowani i doświadczeni doradcy odpowiedzą na wszelkie pytania i zaproponują najlepsze rozwiązanie.\nWszystkie produkty 0\nElewacje wentylowane — jaki materiał wybrać? 0\nMonomeryczne folie samoprzylepne - fakty i mity 0\nPCW (PVC) – niezastąpiony materiał w reklamie 0\nPET-G - tworzywo idealne o wielofunkcyjnym zastosowaniu 0\nPłyty akrylowe w budownictwie biurowym i meblarstwie 0\nSolid Surface Staron - tworzywo mineralno-akrylowe z mnóstwem zastosowań 0\nSpieki kwarcowe Laminam — doskonałe odwzorowanie piękna i surowości 0\nSzklarnia z poliwęglanu – idealna alternatywa dla tradycyjnych rozwiązań 0\nŚwietliki dachowe i naświetla – jaki materiał wybrać? 0\nTworzywa sztuczne – „czarna owca” współczesnego świata? 0\nWiaty przystankowe — czym zastąpić blachę i szkło? 0\nZadaszenia z poliwęglanu 0\nZalety i zastosowanie podświetlenia LED 0\nZastosowanie i montaż płyt HPL 0\nLaminaty HPL - szerokie zastosowanie w aranżacji wnętrz 0\nMateriały kompozytowe w budownictwie 0\nPoliwęglan trapezowy - nie tylko do zadaszeń 0\nKonstrukcje narażone na wilgoć — z czego je wykonać? 0\nCzy z poliwęglanu można wykonać przydomowy daszek lub ogród zimowy? 0\nPłyty kompozytowe jako materiał na stoiska targowe 0\nKurtyny PCW — idealne zabezpieczenie w formie bramy przemysłowej… i nie tylko 0\n10 największych mitów na temat plastiku 0\nLaminam - innowacje i zrównoważony rozwój 0


new holland t6080 rc szarpie na 3i5 biegu - New Holland - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez dario1601, 12 Styczeń w New Holland\nSprawdź new holland t6080 rc szarpie na 3i5 biegu na AgroTesty.pl\nCo chcesz zrobić tą wtyczka serwisowa? Robiłeś kalibracja przechodzi bez problemu?\ntak przechodzi bez problemu . wtyczką chce odczytać błędy ze sterowników i wyłączyć blokadę 40km na h\nBlokady nie wylaczysz ja ma z Eco 17x16 nawet kompem serwisowym się nie da odblokować trzeba wgrywać oprogramowanie czy nawet wymieniać sterownik już nie wnikalem odpuściłem temat. Mam kuzyna serwisanta w NH bawiliśmy się raz kompem serwisowym i nic bez większej ingerencji nie dało się zrobić. Później zasiegal informacji to nie jest takie proste. Podmienialismy średnicę kół i też nic to nie dawało. A co do błędów to jeśli są to przecież wyświetlane są na kompie. A ta wtyczka to tylko zworka tylko nie pamiętam których pinów.\nkomputer wyswietla bledy powazne a mniej powazne dopiero w menu hh tak mowi instrukcja napraw tego ciagnika.\nPosiadam ten sam problem w T7.200 rc. jak sie rozgrzeje to szarpie na 3 i 5 biegu. Kalibracja nie daje efektów\nsprawdzales hydro akumulator u mnie w tm rc pomoglo idealnie byl poprostu pusty\n11 minut temu, morganix napisał:\na ile godzin masz?\n1500h. posiadasz ksiazke napraw do tego ciagnika? gdzie znajduje sie hydro akumulator?\nEdytowano 13 Styczeń przez morganix\nposiadam ksiazke napraw do tego ciagnika . po prawej stronie na wysokosci tylnego kola i schodkow . bardzo czesto te akumulatory padaja i sa dwie opcje mozna sprobowac go nabic powinno byc tam 15 bar azotu badz membrana pekla i wtedy nie da sie nabic i trzeba wymienic\njest tu ktos kto zna sie na cisnieniach sprzegiel w skrzyni range command?\nwiec koledzy podsumowanie pomocy na agrofoto . nie ma osób które cokolwiek wiedza ale nie chcą po prostu pomoc. problem rozwiązałem sam a na forum dałem się naciągnąć jednemu panu na kasę za złącze serwisowe którego nie mam do dziś. Problemem szarpania był czujnik średniej predkosci napedowej . po zakupie zlacza odczytalem blad wymienilem czujnik rozgrzalem olej do optymalnej temperatury pelna kalibracja podwójna . i ciagnik przestal szarpac. jesli ktos potrzebuje zlacza do hh menu to polecam TRUCK-EXPERTS.PL maja duzo sprzetu w przystepnej cenie. w serwisach bronili tej wtyczki rekami i nogami zeby tylko rolnik sam sobie nie poradzil .\nA wyłączyłeś blokadę? Rzetelna opinia :)\nz hh menu sie nie da przynajmniej u mnie niby sie wylaczyla ale dalej jest\nKalibracje w całości można przeprowadzić dzięki temu złączu?\nwszystkie kalibracje tam zrobisz


Czarne Espresso: Marcel Pagnol - Żona piekarza\nDziś chciałabym zachęcić Was do sięgnięcia po książkę Marcela Pagnola Żona piekarza.\nDo pewnej francuskiej wioski przybywa piekarz Aimable ze swoją, sporo młodszą, żoną. Wkrótce po przyjeździe Aurelia ucieka z młodym pasterzem. Piekarz rezygnuje ze swojej profesji, gdyż piekł chleb tylko dla swojej żony.W obliczu zagrożenia związanego z brakiem świeżego chleba, mieszkańcy wioski muszą zacząć ze sobą współdziałać, gdyż przyświeca im jeden cel - odnalezienie piekarzowej. Jest to tym trudniejsze, że wiele rodzin jest zwaśnionych od wielu pokoleń. Niektóre powody wzajemnej niechęci zostały już dawno zapomniane, jednak antagonizmy trwają nadal i ludzie ze sobą nie rozmawiają. Wszystko to jest ujęte w humorystyczny sposób, ukazując prowincjonalne sprawy w sposób ciepły i z przymrużeniem oka.\nPostać piekarza jest pod pewnymi względami bardzo naiwna. Nie chce dostrzec, że jego piękna i młoda żona, nie jest do końca szczęśliwa. Gdy Aurelia znika Aimable nie może uwierzyć w jej zdradę, uważa, że na pewno pojechała do matki, martwi się o nią. Gdy ktoś przekazuje mu, że widziano ją na koniu z pasterzem, jest zmartwiony, bo jego Aurelia przecież boi się koni.\nNa uwagę zasługują również inne postacie, na czele z antagonistami - nauczycielem i proboszczem, które nadają niepowtarzalny koloryt wiosce. Czy mieszkańcy będą w stanie przezwyciężyć uprzedzenia, gdy przyświeca im wspólny cel? Czy piekarzowa się odnajdzie i co wtedy zrobi piekarz? Polecam przeczytać i dowiedzieć się samemu :)\nJako ciekawostkę podam fakt, że okładka tej książki jest projektu Jean-Jacques Sempé, który ilustrował również serię o przygodach Mikołajka.\nAutor: Czarne Espresso o 11:57\nbognyprogram 24 września 2013 14:31\nOd razu widać, że to Sempe:P Cała książka wydaje mi się bardzo francuska, fabuła przypomina mi stare komedie z lat 70:) Muszę koniecznie przeczytać!:)\nCzarne Espresso 24 września 2013 21:06\nKaprysek 24 września 2013 16:50\nnie do końca moje klimaty więc raczej nie przeczytam.\nEwa (lifegoodmorning) 24 września 2013 23:19\nMnie zachęciłaś. Zapisuję do książek do przeczytania.\nCzarne Espresso 25 września 2013 10:26\nMam nadzieję, że spodoba Ci się tak jak mnie :)


..::ASTAT - Taśmy jednostronnie klejące\nDo łączenia folii i membran dachowych\nDo łączenia powierzchni silikonowych\nTaśmy przemysłowe ORAFOL\nTaśmy techniczne CMC\nTaśmy na szpulach krzyżowych\nŻywice, lakiery, impregnaty\nPobierz najnowszy katalg taśm już dziś\nto na pewno się przyda!\nASTAT - Taśmy i materiały samoprzylepne (pdf; 7,8 MB)\nASTAT - Technologie klejenia i uszczelniania (pdf; 1,6 MB)\nERGO - Specjalistyczne kleje przemysłowe (pdf; 6,0 MB)\nORAFOL - Taśmy i materiały samoprzylepne\nCMC - Taśmy i materiały samoprzylepne (pdf; 8,4 MB)\nTaśmy aluminiowe jednostronnie klejące mogą być stosowane m.in. przy produkcji i montażu kominków, urządzeń klimatyzacyjnych, odpylających i ciepłowniczych. W ofercie taśm aluminiowych:\nTaśmy antypoślizgowe i antyadhezyjne\nSamoprzylepne taśmy antypoślizgowe bhp stosowane są do zabezpieczania podłóg, schodów i innych śliskich powierzchni. Szczególnie polecane w takich miejscach jak hale produkcyjne, szkoły, garaże, podjazdy, budynki mieszkalne i obiekty sportowe.\nTaśma o powierzchni antyadhezyjnej o dużym współczynniku tarcia z efektem hamowania doskonale sprawdza się do oklejania rolek walca.\nTaśmy antypoślizgowe i antyadhezyjne...\nTaśmy uszczelniające bitumiczne i butylowe posiadają wysoką odporność na starzenie i warunki atmosferyczne. Nie tracą swoich właściwości uszczelniających zarówno w niskich, jak i wysokich temperaturach. Stosowane w budownictwie, motoryzacji, przemyśle okrętowym i lotnictwie.\nTaśmy bitumiczne i butylowe...\nJednostronnie klejące taśmy dachowe przeznaczone są do montażu folii paroszczelnych i membran paroprzepuszczalnych. Charakteryzują się znakomitą przyczepnością do powierzchni z drewna, aluminium, stali i betonu.\nTaśmy do łączenia folii i membran dachowych...\nTaśmy do łączenia powierzchni silikonowych\nTaśma przeznaczona do sklejania powierzchni silikonowych. Stosowana w przemyśle papierniczym przy produkcji papieru silikonowego oraz w innych gałęziach przemysłu do łączenia detali silikonowych.\nTaśmy do łączenia powierzchni silikonowych...\nTaśmy do obrzeży\nTaśmy tkaninowe jednostronnie klejące, które dzięki wysokiej odporności na zerwanie i ścieranie polecane są do ochrony obrzeży dywanów, naprawy, wzmacniania i zabezpieczania grzbietów książek oraz do zabezpieczania ciężkich opakowań.\nTaśmy do obrzeży...\nJednostronnie klejące taśmy elektroizolacyjne charakteryzują się dobrymi właściwościami izolacyjnymi, uszczelniającymi oraz znaczną rozciągliwością. Stosowane do tworzenia izolacji elektrycznej, izolowania złączy kablowych średniego i niskiego napięcia, do wiązkowania przewodów oraz napraw ubytków izolacji.\nTaśmy maskujące doskonale chronią powierzchnię przed zabrudzeniem podczas malowania, tynkowania oraz innych prac budowlanych. Taśmy maskujące stosowane przy malowaniu proszkowym charakteryzują się bardzo dobrą odpornością na wysokie temperatury. W ofercie:\ntaśmy maskujące poliestrowe\ntaśmy maskujące poliimidowe\ntaśma elektrycznie przewodząca pod uszczelkę EMC\nTaśmy metalizowane na bazie polipropylenu lub poliestru ze względu na dobre właściwości przylegania oraz małą penetrację boczną stosowane są przede wszystkim do oklejania sit w technice sitodruku. Znajdują również zastosowanie przy izolacji paroszczelnej dachów, instalacji klimatyzacyjnej i centralnego ogrzewania.\ntaśmy opakowaniowe na kleju akrylowym, hot-melt i solvent\ntaśmy opakowaniowe z filamentem\ntaśmy opakowaniowe papierowe\ntaśmy opakowaniowe "Security"\nSamoprzylepne taśmy ostrzegawcze przeznaczone są do znakowania miejsc niebezpiecznych, miejsc ze sprzętem gaśniczym, dróg ewakuacyjnych, stanowisk pracy, ciągów technologicznych i komunikacyjnych, obszarów wokół maszyn lub urządzeń, wystających i niebezpiecznych urządzeń itd. W ofercie szeroka gama kolorystyczna.\nTaśmy wykonane na bazie polichlorku winylu charakteryzują się dobrą rozciągliwością co pozwala uzyskać stosunkowo gładką i szczelną powierzchnię. Stosowane do łączenia otulin z wełny mineralnej lub pianki poliuretanowej pokrytej folią PVC.\nTaśma skompresowana z miękkiej pianki poliuretanowej o otwartych porach nasycona specjalnym impregnatem akrylowym. Stosowana głównie w budownictwie do uszczelnień w konstrukcjach otworowych.\nTaśmy samowulkanizujące posiadają bardzo dobre właściwości fizyczne i elektryczne. Stosowane są do łączenia oraz naprawy kabli, do ogólnego zabezpieczania i izolacji urządzeń elektrycznych.\nTaśmy uniwersalne "duct tape"\nTaśmy uniwersalnego przeznaczenia typu "duct tape" stosowane są do wszelkiego rodzaju napraw, łączenia, zaklejania i izolowania. Sprawdzają się także do łączenia otulin w instalacjach klimatyzacyjnych, wentylacyjnych i grzewczych.\nTaśmy uniwersalne "duct tape"...


Tytuł: Wczoraj - dziś - jutro (wybór felietonów)\nPierwsze wydanie (tego zbioru felietonów): 1973\nWybór, przedmowa, przypisy: Zygmunt Szweykowski\nByć może Bolesław Prus rzeczywiście wielkim pisarzem był, ale z tego zbioru felietonów bynajmniej to nie wynika. W każdym razie jego styl wydał mi się nieco zbyt ciężkostrawny nie tylko w odniesieniu do współczesnej publicystyki, ale choćby w porównaniu z o jedno pokolenie młodszym Boyem-Żeleńskim. Za grzecznie, zbyt oględnie, z poczuciem humoru, jakie spotkać można było sto lat temu na imieninach wiekowej cioci. Tak właśnie pisał swoje felietony Prus, bo też takie były widocznie gusta i potrzeby ówczesnych czytelników prasy. Poza tym (znowu - w przeciwieństwie do Boya) nieco zbyt bałwochwalczo, jak na mój gust, traktował uznane autorytety: niemal klękał przed Sienkiewiczem i Mickiewiczem (przytoczenie w jednym felietonie ponad dwudziestu aforyzmów naszego wieszcza lub przez niego przetłumaczonych to jednak pewna przesada). Nie mam natomiast do niego pretensji za niektóre rozwlekłe odrobinę opisy - dziś nie musiałby porównywać "formy fabryki" w Zawierciu do grzebienia z wyłamanymi zębami, zamiast tego w artykule znalazłaby się fotografia.\nZbiór zawiera trzydzieści sześć felietonów, z których najwcześniejszy pochodzi z 1877 roku, a najpóźniejszy z 1912. Niektóre dotyczą spraw, którymi dziś trudno się doprawdy zainteresować - jakieś artykuły prasowe, dawno przebrzmiałe polemiki, sztuki teatralne, o których nikt już dziś nie pamięta... Dzięki obszernym przypisom można się mniej więcej zorientować co do sedna problemu, ale trzeba dużo samozaparcia, żeby wniknąć w szczegóły.\nPrzebrnęłam przez tę książkę bez większej czytelniczej satysfakcji, ale kilka tekstów zasłużyło jednak - z różnych względów - na wspomnienie o nich.\nZainteresowała mnie dosyć, przyznaję, relacja z podróży do Wieliczki [Kartki z podróży (Wieliczka), "Kurier Warszawski" 1878]. Może dlatego, że kilka razy już się tam wybierałam, ale coś jednak zawsze stawało na przeszkodzie (zwykle wrodzona inercja). W każdym razie przypuszczam, że dziś zwiedzanie jest bardziej egalitarne niż w czasach Prusa:\nTrzeba wiedzieć, że klasy istnieją nie tylko w społeczeństwie, urzędach i gimnazjach, ale nawet w zwiedzaniu kopalni. Kto chce ją oglądać pierwszą klasą przy iluminacji i dźwiękach muzyki, ten płaci 65 reńskich - za kilka zaś reńskich dostanie tylko jednego przewodnika z jednym kagankiem. Łatwo pojąć, że im więcej zbierze się osób, tym snadniej złożyć się mogą na pierwszą klasę. Łatwo też odgadnąć, że truchlałem na myśli, co ze mną będzie, jeżeli stanę do apelu sam jeden?\nTrzeba by się może spoufalić z drugą klasą... Udało się Prusowi tego nieszczęścia uniknąć, bo amatorów zwiedzania kopalni z towarzyszeniem kolorowych ogni i dźwięków orkiestry było więcej. Po włożeniu w Szybie Daniłowicza "czapeczki austriackiej" (?) i płóciennego szlafroczka panowie i damy podążyli za przewodnikami w głąb ziemi.\nPrus podejmował i poważniejsze tematy. Ujmował się za ludnością wiejską i robotnikami, postulował wprowadzenie zmian, które stopniowo poprawiałyby sytuację "klas pracujących". Były to propozycje bardzo konkretne, bo różnie się temu autorowi w życiu wiodło - przez pewien czas sam pracował jako robotnik w fabryce, wiedział więc dobrze, o czym pisze.\nW większej części kronik wspominam o kwestiach dotyczących robotników. Od siedmiu lat nie ma prawie tygodnia, ażebym nie zrobił wzmianki o potrzebie szkół fachowych, kas oszczędności, kas emerytalnych, lombardów, tanich mieszkań, fabrycznych sklepów, słowem - o tysiącach rzeczy mających na celu zmniejszenie biedy i podniesienie dobrobytu ważnej i uczciwej klasy robotniczej. [W imieniu klas pracujących, "Kurier Warszawski" 1881]\nGdybym się urodziła sto lat wcześniej, też pewnie byłabym socjalistką - oczywiście, o ile po wieczornym oprzątaniu starczyłoby mi na to czasu i sił:).\nCiekawy był też felieton pt. Szynk i społeczne zepsucie (również "Kurier Warszawski" 1881), w którym Prus protestuje przeciwko planom odebrania szynków Żydom. Jego zdaniem kolejne zakazy i nowe ustawy nie poprawią sytuacji robotników i chłopów, którzy w takich przybytkach tracą pieniądze i zdrowie. Postulował stworzenie w miastach kramów, w których ludzie niemajętni mogliby kupić tanio herbatę; domagał się również lepszej edukacji ludności wiejskiej, zwłaszcza nauki rzemiosła, które zapewniłoby chłopom zajęcie (zimą) i dodatkowy zarobek.\nDajcie ludowi możność pić piwo i herbatę, a sam przestanie pić wódkę.\nPrus był naiwnym racjonalistą. Uważał, że większość problemów (społecznych) można rozwiązać na długiej niekiedy i wyboistej, ale prostej drodze reform: diagnoza, wybór środków zaradczych, wprowadzenie ich w życie. W chwilach słabości dostrzegał jednak drobną przeszkodę: naturę Polaków.\nNurtuje nas jakaś niemoc; ale nie tylko młodzież jest nią dotknięta. Niemoc tę czuje się wśród wszystkich klas, we wszystkich dziedzinach życia narodowego. Nędza obok zbytku, bandytyzm obok wyzysku, handel polskimi kobietami i bezładna emigracja pracowników, napływ nowożytnych hunnów, zwanych "litwakami", i wyślizgiwanie się majątku nieruchomego z rąk polskich, powszechna ciemnota i chorobliwa literatura, podkopywanie uczuć religijnych i lekceważenie nauk ścisłych, mała pracowitość w ogóle i prawie cisza o polskich odkryciach czy wynalazkach, oto obraz naszego bytu, malowany może zbyt jaskrawo, lecz nie bardzo odbiegający od rzeczywistych stosunków. [Od upadku do odrodzenia, "Tygodnik Ilustrowany" 1912]\nRemedium na ten przykry stan miałyby być według niego "praca organiczna" (a co za tym idzie - cywilizacyjny, kulturalny rozwój całego narodu), a przede wszystkim zjednoczenie Polaków wokół jednej wspólnej idei i celu - urzeczywistnienie cząstki Królestwa Bożego na Ziemi. Prus rozwija tę myśl w swoim felietonie, mnie się nie chce.\nWarto też przejrzeć tekst o zaćmieniu Słońca w 1887 roku. Zjawisko to wywarło na Prusie duże wrażenie, co niewątpliwie znalazło odbicie w pamiętnej scenie z "Faraona". Wybrał się wtedy pociągiem do Mławy, zresztą wraz z "całą Warszawą", bo pas całkowitego zaćmienia przebiegał wtedy przez Wielkopolskę, Kujawy, Mazury i Wileńszczyznę (źródło). Ci, którzy nigdzie wybrać się nie mogli, kupowali przynajmniej "okopcone szkiełka".\nKadr z filmu "Faraon" (źródło)\nPrus, jak to on, nie poprzestał na opisie podróży i samego zjawiska. Najpierw wyjaśnił czytelnikom na kilku obrazowych przykładach naturę zaćmienia, potem napomknął o wycieczce w Tatry, o współpasażerach w pociągu, przytoczył kilka dygresji geograficznych i metafizycznych, dodał do tego kilka obrazków rodzajowych.\nNie przypominam sobie, co dokładnie myślałam stercząc na balkonie w 1999 roku ze specjalnie na tę okazję nabytą szybką spawalniczą, nic mądrego zapewne, natomiast Prus odczuł zaćmienie bardzo głęboko:\nChodzę, siadam, przypatruję się niebu i ludziom na tamtym wzgórzu, lecz nie mogę sobie znaleźć miejsca ani rozrywki. Nie jest to strach; jest raczej świadomość jakiegoś rozbratu między myślą i uczuciami. Skąd ten niepokój? Czy z zaćmienia?... Ależ takie zaćmienie można widzieć przed każdą burzą, która w tej chwili nie grozi. Czy niebezpieczeństwo?... Niebezpieczeństwa nie ma, to chyba zrozumie każde dziecko.\nWięc co mnie dręczy? Oto, w świecie czuję brak odpowiednich współistnień, dysharmonię, a w umyśle - brak odpowiednich definicji. Jest niby ciemno, a jednak wszystko widać; jest mrok burzowy, lecz obłoki nie mają burzowego wyglądu. Oczy moje coś widzą, ale ja nie umiem tego określić. Brak mi nawet porównań. Tylko wielki żal, który rozpiera mi serce, może znaleźć porównanie. Gdyby konający widział własną twarz, doznałby zapewne tego smutku, jaki się ma patrząc na stopniowe zamieranie światła.\nA jednocześnie czujesz inny żal: że ten widok skończy się tak prędko! [Wędrówka po ziemi i niebie, "Kurier Codzienny" 1887]\nSiłą rzeczy zainteresowały mnie też felietony pośrednio związane z Krakowem: Wystawa projektów na pomnik Mickiewicza ["Kurier Warszawski" 1885] i tytułowy Wczoraj - dziś - jutro ["Tygodnik Ilustrowany" 1910]. Oba teksty, zwłaszcza ten pierwszy, są raczej nudnawe, ale przynajmniej dowiedziałam się, że fundatorem Pomnika Grunwaldzkiego na Placu Matejki był Paderewski.\nPrus miał na pewne sprawy dość postępowe jak na tamte czasy poglądy, ale z pewnością nie dotyczyło to miejsca kobiety w społeczeństwie. W dodatku był, zdaje się, rasistą. Potrafił wczuć się w rolę chłopa i robotnika, trudno mi więc zrozumieć, dlaczego nie dostrzegał problemów pań i innych dyskryminowanych grup.\nNaród przecie nie jest histeryczną babą, która wobec nieszczęścia dostaje nerwowego ataku, naród powinien być siłą męską, która gdy nie może obronić się, przynajmniej zaciska zęby i milczy. W żadnym zaś wypadku nie robi widowisk, które zarówno nieprzyjaciół, jak i obojętnych widzów wprowadzałyby w dobry humor.\nKlęska materialna czy moralna może spaść na każdy naród i prędzej lub później, na takiej czy owakiej drodze może być powetowana. Ale ataków histerii społecznej nie powetuje nic, bo one nie tylko marnują siły narodowe, nie tylko zaszczepiają nałogi niebezpieczne, ale - co najokropniejsza - świadczą jakby o rasowej niższości społeczeństwa.\nAnglika cechuje nie erudycja albo lotność umysłowa, ale raczej daleko sięgająca przezorność i wytrwała, niczym nie pokonana energia; gdy tymczasem rasy niższe na przykład Murzyni, odznaczają się nadmierną wrażliwością, brakiem przezorności tudzież brakiem energii, która ciągle odnawiałaby się i nieustannie dążyła do raz zamierzonego celu. [Chochoł nowej guberni, "Tygodnik Ilustrowany" 1912]\nPodsumowując - lektura dla wytrwałych:).\nAutorka: Ania Markowska o 20:05:00 Brak komentarzy:\nEtykiety: Felieton, XIX, XX\nAutorka: Hanna Ożogowska\nPierwsze wydanie: 1959\nWydawnictwo: Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, 1988*\n"Bikiniarz, dżoller, chuligan - nazwy różne, ale zjawisko to samo" - informował 22.04.1953 r. widzów PKF Andrzej Łapicki. Dżoller to - według zapisków Tyrmanda - krakowski odpowiednik warszawskiego bikiniarza.\nW swoim "Dzienniku 1954" Tyrmand pisał, że napór propagandy nieco zelżał. Może tylko pozornie, bo zaczęła ona stosować nieco subtelniejsze, mniej rzucające się w oczy środki?\nPrasa marksistowska popełniła błąd, albowiem przyjęła wyzwanie i wdała się w wojnę. Przeciw garstce bikiniarzy wytyczone zostały działa najpotężniejszego kalibru. Padły oskarżenia o dywersję, o agenturę, o imperialistyczną degenerację i wynaturzony styl życia. Uczniowie szkół technicznych i ślusarscy terminatorzy okazali się naraz piątą kolumną i wylęgarnią szpiegowskich komórek. Wszystkie tuby propagandowe – radio, film, prasa, wydawnictwa – rozdarły się wielkim krzykiem. ZMP ogłosiło rodzaj powszechnej mobilizacji. Druga strona bezwiednie sprężyła się do walki: nikt z nikim się nie kontaktował, niczego nie uzgadniał, nie było żadnej ideologicznej podbudowy ani „podgotowki”, nawet nie wolno było głośno o niczym mówić, ale szeregi bikiniarzy rosły, rosły, rosły. Nic, tylko milczący, głuchy wzrost naprzeciw ogniowej zapory ideologicznych argumentów i administracyjnego przymusu. Aż przerażeni "wychowawcy" zatrąbili na odwrót. "Sztandar Młodych" zainicjował szeroką dyskusję, której skrzętnie uzgodniona z góry konkluzja deklarowała, że kolorowe skarpetki nie są a priori dowodem wrogości, że można je nosić i pozostać wzorowym członkiem socjalistycznego społeczeństwa i szkolnego kolektywu, że upodobania muzyczne o odzieżowe nie są patentem na moralność, i że można kochać Marksa i Lenina tańcząc swing w krawacie z "ciuchów". [Leopold Tyrmand, "Dziennik 1954, Wydawnictwo MG, str. 132]\n"Tajemnica zielonej pieczęci" Hanny Ożogowskiej ukazała się w pięć lat później, ale wynika z niej, że w 1959 roku określenia "bikiniarz" i "chuligan" nadal uważane były za synonimy, przynajmniej w pewnych kręgach. W tym samym roku autorka otrzymała nagrodę Prezesa Rady Ministrów za całokształt twórczości dla dzieci i młodzieży.\nWarstwę ideologiczną zauważyłam dopiero jako dorosła osoba, po latach od pierwszego przeczytania. Wcześniej widziałam w "Tajemnicy" tylko świetną, przezabawną książkę dla młodzieży, o przyjaźni i szkolnych perypetiach, urozmaiconą wątkiem kryminalnym. Sęk w tym, że dziwnym trafem prawie wszyscy chuligani w tej powieści ubierają się po bikiniarsku. Przypadek?\n- Aleś ty jeszcze dziecinny!\nStefan skamieniał z obrazy. On "dziecinny"! I kto mu to zarzuca, Alina? Zdaje się jej, że jest dorosła, bo przeszła do siódmej klasy!\n- A ty nie jesteś dziecinna, co? Bo z bikiniarzem chodzisz. Z mandoliną!\n- Nieprawda, krzyknęła Alina. - Kłamiesz!\n- Nie kłamię. Widziałem cię wczoraj w parku.\n- Ciemno było. Nie widziałeś.\n- A jakże! Dla mnie światła wystarczyło. Pod pachę z nim szłaś. Poczekaj, powiem twojej mamie, to cię zleje aż miło.\n- Stefku, Stefanku - głos Aliny płynął miodem. - Na żartach się nie znasz. Tak mi się powiedziało. Wcale nie jesteś dziecinny. Książkę masz pisać. I możesz naprawdę zostać sławny. [str. 23]\nAlina widocznie lubiła ten typ, bo kilka stron dalej Stefan tak pisze w swoim pamiętniku:\nPożegnałem się z kolegami pod bramą, a na podwórku koło naszej klatki schodowej zobaczyłem Alinę z jakimś chłopakiem. Alina wyglądała zupełnie jak dorosła panna: uczesana w koński ogon, w ręku torebka. A ten chłopak to był Wicek Mrozowski, Nie poznałem od razu, bo włosy zapuścił i kurtkę miał nową, jakąś taką dziwną, jasnozieloną, i krawat w deseń.\nAlina pożegnała się z nim zaraz i na schody wchodziliśmy razem. Pytam się jej, co robiła przez wakacje, a ona nic, tylko o Wicku, że to taki nadzwyczajny chłopiec.\n"Nadzwyczajny! - mówię. Mandolinę zapuszcza i w ogóle na bikiniarza wygląda. Dadzą mu jutro w szkole, zobaczysz, zaraz będzie inaczej wyglądać".\n"Co ty pleciesz? - oburzyła się Alina. - On już jest uczniem technikum fotograficznego, to jest szkoła dla dorosłych. Wicek ma już prawie szesnaście lat".\n"Wiem - mówię - przecież w piątej klasie siedział dwa lata i w siódmej tak samo. Ledwo ją skończył. Mój stryjeczny brat z nim chodził. Wicek ma bardzo twardą głowę. Zobaczymy, jakie cuda pokaże w tym technikum. Już ja w to nie wierzę". [str. 29-30]\nDziewczyna próbowała przekonać Stefana o artystycznej duszy Wicka, ale Stefan wiedział lepiej. Wszak kilka tygodni wcześniej Wicek dowiódł, że honor i solidarność społeczna są mu obce - nie chciał złożyć się na szybę, którą chłopcy wybili niechcący w świetlicy robotniczej podczas gry w piłkę. "Więc zaczęła się draka. Spraliśmy porządnie Wicka i jego przyjaciół, którzy mu się podlizują, bo on ma zawsze pieniądze i funduje" [str. 26]. Młodzież socjalistyczna stawiała chuliganów do pionu poprzez sprowadzenie ich najpierw do parteru. Na wszelki wypadek, prewencyjnie, to samo robiła z ich znajomymi.\nWicek niby miał robić Alinie artystyczne zdjęcia, a tak naprawdę wepchnął dziewczynę w szpony przestępczej organizacji. Jej szef wyglądał co prawda "jak człowiek", miał studencką czapkę, ale pozostali członkowie nosili się "pretensjonalnie":\nMałą uliczką, prostopadłą do Bednarskiej, wolnym spacerowym krokiem idą "zieloni". Nie mogą zobaczyć ukrytego Stefana, on za to doskonale może im się przyjrzeć. Starszy ma szesnaście lub siedemnaście lat. Ubrany w brązową, zamszową kurtkę, z pretensjonalnie podniesionym kołnierzem, w ciemne, długie spodnie i czarne półbuty - wygląda na ucznia, tym bardziej, że niesie w ręku paczkę związanych rzemykiem książek. Młodszy to chyba tzw. "łebek". Zapuszczone "na fanfana" włosy, malutki beret z wymyślnie ułożonymi po bokach fałdami, kusa marynarka; kolorowy szalik, wszystko to wygląda komicznie i wymownie świadczy, że chłopak opuścił już progi szkolne. [str. 281]\nStefan podsłuchał ich rozmowę, z której wynikało, że zamierzają okraść pewne mieszkanie i że to nie ich pierwsze tego rodzaju przestępstwo. Kiedy młodocianych złodziei złapała milicja - przy znaczącej pomocy Stefana - nie byli już tacy "szykowni": "Wszyscy wyglądali wstrętnie. Brudni, rozczochrani, widać było, że całą noc nie spali" [str. 290]. Jeden z nich płakał.\nA Stefan... zyskuje uznanie w oczach własnej rodziny, kolegów, sąsiadów, nauczycieli, kierownika szkoły, a nawet surowego woźnego. Czy książka o takim bohaterze może być fajna? Może.\nBo "Tajemnica zielonej pieczęci" to jednak przede wszystkim opowieść o przyjaźni: wspomnianego Stefana, upartego, ale w gruncie rzeczy porządnego chłopca, statecznego i rozsądnego Bartka i wygadanego, w gorącej wodzie kąpanego Wiktora. Wszyscy trzej wspierają się w trudnych sytuacjach, których nie brakuje, bo niektóre ich pomysły owocują zupełnie nieprzewidzianymi skutkami.\nNa początku nowego roku szkolnego zostają przeniesieni z VI a do VI b, oficjalnie - w ramach reorganizacji, w praktyce kierownik szkoły chce w ten sposób ulżyć ich poprzedniej wychowawczyni. Nowa klasa nie wita ich, łagodnie mówiąc, z entuzjazmem. W odpowiedzi Stefan, Bartek i Wiktor powołują do życia tajne Stowarzyszenie Trzech Osądzonych, które ma na celu zdobycie dobrej opinii w oczach nowych kolegów poprzez "przodowanie we wszystkich przedmiotach", co jest o tyle trudne, że każdy z nich ma swoją piętę achillesową. Nie poddają się jednak, zwłaszcza że ogłoszono, że najlepszy uczeń w szkole otrzyma pod koniec roku rower.\nPowyższy skrót fabuły sugeruje, że bohaterowie "Tajemnicy" to jakieś mdłe sztywniaki, ale wcale tak nie jest. Moim ulubieńcem jest Wiktor Kijanka, ten wygadany. Scena, w której odgrywa Juliusza Cezara przekraczającego Rubikon - kapitalna. Ale nie tylko bohaterowie się Ożogowskiej udali. Warto polecić tę książkę współczesnym dzieciakom również ze względu na sugestywny opis życia w PRL-u (konkretnie - w Łodzi) na przełomie 1957 i 1958 roku.\nW oczy rzuca się przede wszystkim bieda. Zakup nowych butów czy plecaka, nawet w rodzinie Stefana, w której matka i ojciec pracują, to poważny wydatek, który jest poprzedzony kilkoma miesiącami kalkulowania, czy domowy budżet domknie się, czy nie. Trochę lepiej wiedzie się rodzinie Bartka, ale musi się ona z kolei pogodzić z kłótliwą sublokatorką. Wiktor, którego wychowuje matka i starszy brat (ojca zabili bandyci), nie przymiera może głodem, ale też chyba nigdy się do końca nie najada.\nAutorka nie idealizuje ówczesnych realiów. Pokazuje, że w komunistycznym przedsiębiorstwie o sprawach kadrowych może decydować widzimisię przekupnego majstra; że szynkę widuje się na stole tylko przy okazji świąt; że telefon ma co najwyżej jedna rodzina w klatce; że zastępowy, a jednocześnie największy lizus w klasie, może mieć też kilka paskudnych cech charakteru.\nWiele do myślenia może też dać nastolatkom (i nie tylko) opis przyjęcia bożonarodzeniowego u Niedźwiedzkich, podczas którego rówieśnikom imponuje się wiedzą, erudycją i elokwencją, a nie najnowszymi gadżetami.\nPodsumowując: "Tajemnica zielonej pieczęci" to fajna, pełna humoru książka dla młodzieży, a wątek bikiniarzy i opis peerelowskiej rzeczywistości może być dobrym punktem wyjścia do minipogadanki historycznej i obyczajowej.\n*Jeden z bohaterów używa określenia "po najmniejszej linii oporu" - celowy błąd autorki, a może błąd po stronie wydawnictwa?\nAutorka: Ania Markowska o 23:52:00 10 komentarzy:\nEtykiety: Literatura dla młodzieży, Powieść, XX\nPonieważ wczoraj od rana lało niemal bez przerwy, nie wybrałam się na planowany spacer do biblioteki. Zrobiłam sobie, dla odmiany, dzień nicnierobienia, w co wpisuje się również - jako działanie całkowicie niekonstruktywne - tworzenie tekstów na blog.\nZainspirował mnie pomysł Zacofanego w lekturze, który zaprasza czytelników swojego blogu do stworzenia listy godnych polecenia książek dla młodzieży "napisanych przez polskich autorów i wydanych w latach 1945-1989". Większość tytułów zaproponowanych w komentarzach pod linkowanym wpisem zupełnie nic mi nie mówi, co sprawiło, że przez chwilę poczułam się znowu młodo:).\nNastolatką będąc pochłaniałam książki w ilościach hurtowych, stąd niewiele z nich utkwiło mi w pamięci na dłużej. Może to i dobrze, bo pewnie nie wszystkie były najwyższych lotów. Na pewno przeczytałam poważną część serii "Portrety", ale dziś nie umiałabym sobie przypomnieć ani jednej fabuły. Lubiłam powieści Siesickiej, Ożogowskiej, Bahdaja, serię o Tomku Wilmowskim Szklarskiego, "Zwyczajne życie" i "Nawiedzony dom" Chmielewskiej, "Pięć przygód detektywa Konopki" Domagalika, "Wielka, większa i największa" Broszkiewicza, natomiast nie wciągnęłam się jakoś w przygody Pana Samochodzika. Pod koniec podstawówki poznałam pierwsze tomy "Jeżycjady", co miało ten negatywny skutek, że wyobraziłam sobie, że kiedy będę już w liceum moje rozmowy ze znajomymi będą na poziomie dywagacji Grupy ESD. Nawet filozofów zaczęłam czytać. Rozczarowanie przyszło nieuchronnie:).\nLepiej zapamiętałam książki, które poznałam jako małe dziecko i to one wywarły na mnie większy wpływ. Rzadko ukazywały się na dobrym papierze, ale kolorowe zwykle ilustracje i tak były atrakcyjne na tle ówczesnej szarzyzny (zwłaszcza gdy się miało w domu tylko czarno-biały telewizor). Teraz jest mi na ogół wszystko jedno, jak wydana jest książka, którą czytam, ale dawniej przedkładałam obrazki nad ciekawą fabułę:). Postanowiłam przypomnieć sobie (i Wam) parę tytułów.\nW drugiej połowie lat osiemdziesiątych większość moich rówieśników miała w domu te same tytuły (o ile w ogóle jakieś miała). Były to przede wszystkim kwadratowe książeczki z serii Poczytaj mi mamo (Nasza Księgarnia niedawno je wznowiła). Często widziało się też serię z Krasnalem - do dziś pamiętam niektóre ilustracje - np. z "Serca dzwonu" Marii Krüger, "Calineczki" Andersena, "Kwiatu paproci" Kraszewskiego...\nseria Poczytaj mi mamo\n"Chory kotek" Stanisława Jachowicza\nWszyscy mieli właśnie to wydanie "Baśni Narodów Związku Radzieckiego":\nNajbardziej lubiłam opowieści "O złotopiórym gołębiu", "O okrutnym carze, złotym dzbanie, kochającym synu i mądrym starcu", "Prządki złota" i "O mądrej Sałym-Chan". Najpierw czytała je nam mama i babcia, z czasem zaczęłyśmy radzić sobie same, a potem to my czytałyśmy te baśnie młodszym kuzynkom.\nPierwszą książką, którą przeczytałam sobie zupełnie sama, była "Królowa śniegu" Andersena wydana przez Naszą Księgarnię. To był prezent pod choinkę. Od razu rozłożyłam się na dywanie i zaczęłam czytać. Uwielbiałam ilustracje Srokowskiego! Również te z "Króla Maciusia I" Korczaka, chociaż były takie smutne.\nPrzepadałam też za "Bajkami Samograjkami" (umiałyśmy je z siostrą praktycznie na pamięć) i zbiorem "Tańcowała igła z nitką" Brzechwy.\nA pamiętacie "Bajeczki z obrazkami" Sutiejewa? Bajeczki jak bajeczki, ale obrazki były świetne. Powycinałyśmy je sobie z tej książki:).\nCzytywało się też "Koziołka Matołka" i komiksy o Kleksie, np. "Porwanie księżniczki":\nZdarzało się nam też sięgnąć po książeczki, powiedzmy, edukacyjne, np. "Jak Krak zbudował Kraków" Anny Świrszczyńskiej:\nI komiksy, w których historię Polski opisywano w dwóch językach:\nNiektórzy z Was pamiętają też może książeczki rozkładanki. Ja i moja siostra dostałyśmy po jednej od Mikołaja, który wręczał nam paczki po mszy, w salce katechetycznej (musiał to być zatem 1989 albo 1990 rok). Moja była o Kaczorze Donaldzie, a Agnieszki o Królewnie Śnieżce. Dziś po tych książeczkach nie został nawet ślad, ale wyglądały one mniej więcej tak.\nPotem przyszła pora na pierwsze lektury szkolne. Tekst zaczął dominować nad ilustracjami, ale nadal zdarzały się w tych książeczkach świetne obrazki.\nW pamięć wryła mi się "Oto jest Kasia" Miry Jaworczakowej. Książka edukacyjna o tym, że nie wolno być egoistą (również dla własnego dobra) i że trzeba opiekować się młodszym rodzeństwem - w przeciwnym razie będą cię wytykać palcami, tak jak na tej okładce.\n"Jak Wojtek został strażakiem" Czesława Janczarskiego\n"Pilot i ja" Bahdaja\n"Czarna owieczka" Jana Grabowskiego\n"O psie, który jeździł koleją"Romana Pisarskiego\nCzy był ktoś, kogo nie wzruszał los Lampo?\n"Kajtkowe przygody" Marii Kownackiej\n"Plastusiowy pamiętnik" również autorstwa Kownackiej\nNiejednego Plastusia ulepiłam z plasteliny (najtrudniejsze były uszy), ale żaden nie miał tyle przygód co ten Tosiny. Albo miały one miejsce, kiedy akurat nie patrzyłam.\nMam w domu inne wydanie (nie mogłam znaleźć w sieci właściwej okładki), ale też z ilustracjami Szancera.\n"Porwanie w Tiutiurlistanie" Wojciecha Żukrowskiego\nStopniowo zabierałam się za książki, w których obrazków było coraz mniej. W pierwszej kolejności sięgałam po te, które były w domu. Wcześnie przeczytałam "W pustyni i w puszczy" (kto nie chciał być odważny jak Staś?), "Anię z Zielonego Wzgórza", "Akademię Pana Kleksa" i "Księcia i żebraka" Twaina.\nNajlepiej dziś pamiętam właśnie te książeczki i książki, które były naszą własnością, bo mogłam do nich w każdej chwili wrócić. Niestety, znacznie później większość z nich pod moją nieobecność mama rozdała młodszym kuzynkom i kuzynom. Ech...\nJuż od pierwszej klasy podstawówki zachęcano nas do wypożyczania książek z biblioteki. Należało o nie dbać - w plecaku nosiło je się w specjalnej tekturowej teczce, a po jej wewnętrznej stronie wpisywało się listę przeczytanych książek - liczba ta świadczyła bardzo na korzyść ucznia (nauczycielka to sprawdzała).\nOczywiście było tych książek znacznie więcej, ale napisałam o tych dla mnie najważniejszych. Jest też kilka takich, z których kojarzę tylko ilustracje, ale pojęcia nie mam, jaki mogły mieć tytuł ani kto je napisał.\nSkoro już tak się rozpisałam o czytelniczym aspekcie mojego dzieciństwa (ktoś dotrwał do tego momentu?), to nie mogę pominąć jeszcze dwóch źródeł pochodzenia bajeczek: klisz do aparatu Ania (i znowu - wszyscy go mieli) i płyt winylowych z bajkami muzycznymi (o audiobookach nikt wtedy jeszcze nie słyszał;)).\nTen charakterystyczny zapach rozgrzanego od żarówki plastiku...\nSzczególnie dobrze pamiętam "Jasia i Małgosię", "Słonia Trąbalskiego", "Trzech muszkieterów". W tej pierwszej bajce przerażała mnie Baba Jaga, mimo że była taka kolorowa; jej kukła w ludowej zapasce wisiała również na dworcu PKS w Kielcach, co pogłębiało we mnie tę traumę.\nZ bajek muzycznych najcieplej wspominam "Pchłę Szachrajkę" Brzechwy w interpretacji m.in. Ireny Kwiatkowskiej. Dostępna jest w całości na youtube! Znaleźć tam można cały kanał poświęcony tego rodzaju bajkom. Bardzo polecam!\nNa fali wspomnień, szukając w sieci książeczek z dzieciństwa, trafiłam na kilka miejsc, których gospodarze podzielają widocznie mój sentyment do staroci:\nblog To Dla Pamięci, który prowadzi jarmila09, subskrybuję od dawna; bardzo mi pomógł w stworzeniu tego wpisu\nblog Ze starej skrzyni malgorzaty722\nKsiążki z naszej półki. Kolekcja Hipopotama - głównie nowe książki, ale parę starych też się trafia\nPółeczka z książkami be.el - jw.\ndiafilm.pl - tu znalazłam slajdy z bajek na kliszach\nszancer.blogspot.com - prywatna kolekcja pocztówek z ilustracjami Szancera\nwspomniane Bajki z płyt winylowych.\nAutorka: Ania Markowska o 19:52:00 16 komentarzy:\nEtykiety: Prywatnie, Wspomnienia\nKobieta w literaturze XVI\nTen sam fragment "Lamparta" /"Geparda" Lampedusy w dwóch tłumaczeniach: starszym Zofii Ernstowej i nowszym Stanisława Kasprzysiaka.\nNie podobały mu się nawet spotkane na balu kobiety. Kilka z nich, tych starszych, było niegdyś jego kochankami; gdy widział je teraz obciążone latami oraz synowymi, próbował z trudem odtworzyć sobie ich obraz sprzed lat dwudziestu i ogarniała go irytacja na myśl, że strawił swoje najlepsze lata na uganianiu się (zawsze zresztą uwieńczonym zwycięstwem) za tymi babsztylami. Zresztą i młode kobiety nie robiły na nim wielkiego wrażenia, poza nielicznymi wyjątkami. Zwrócił uwagę na młodziusieńką diuszesę Palmy, która wzbudziła jego podziw szarymi oczami, surowym wdziękiem, naturalnością manier, na Tutù Làscari, z której, gdyby był młodszy, potrafiłby wydobyć najwspanialsze akordy. Ale inne!... Całe szczęście, że z cienia Donnafugaty wyłoniła się Angelica, by pokazać palermitańczykom, co to jest piękna kobieta.\nTrudno było nie przyznać mu racji: tak częste w owym czasie małżeństwa między kuzynami, spowodowane lenistwem seksualnym oraz kalkulacjami majątkowymi, minimalna dawka proteiny w wyżywieniu przy nadmiarze potraw mącznych, brak świeżego powietrza i ruchu sprawiły, że salony zaroiły się od dziewcząt niewiarygodnie niskich, nieprawdopodobnie bladych, nieznośnie skrzeczących. Obsiadły one wszystkie kanapy siejąc pietruszkę i zagadując wyłącznie chórem wystraszonych młodzieńców; odnosiło się wrażenie, że znalazły się tu jedynie po to, by tworzyć tło dla tak pięknych istot jak Maria Palma czy prześliczna Eleonora Giradinelli, które płynęły niczym łabędzie po stawie rojącym się od żab.\nIm dłużej na nie patrzał, tym bardziej potęgowało się jego rozdrażnienie, aż w końcu, gdy przechodził przez długą galerię, gdzie na ogromnym stojącym pośrodku pufie przycupnęła cała kolonia tych istot, jego umysł, przywykły do długich abstrakcyjnych rozważań w samotności, podsunął mu nagle przedziwne złudzenie: wydawało mi się, że jest w ogrodzie zoologicznym, gdzie sprawuje pieczę nad setkami małpek, i czekał tylko, kiedy wdrapią się one na żyrandole, zawisną na ogonach, zaczną huśtać się pokazując tyłeczki, piszcząc, wykrzywiając się i rzucając skorupkami od orzechów na Bogu ducha winnych gości.\nTrudno w to uwierzyć, ale otrząsnął się z owej halucynacji na skutek wrażenia czysto religijnej natury; oto ponad stadkiem tych wystrojonych w krynoliny małpek ulatywały nieustannie i monotonnie słowa wzywające Boskiego imienia:\n- O Mario Przenajświętsza, jaki piękny pałac!\n- O Mario, co to za piękny mężczyzna z tego pułkownika Pallavicino!\n- O Mario, jak mnie bolą nogi!\n- O Mario, jaka ja głodna! Kiedy nareszcie otworzą bufet?!\nImię Najświętszej Dziewicy, przywoływane przez ten dziewiczy chór, wypełniało cały korytarz i na powrót zmieniało małpki w kobiety, bowiem jak dotychczas, nic jeszcze o tym nie słyszano, by ogniste mieszkanki puszcz brazylijskich nawróciły się na katolicyzm. [str. 182-183]\nNawet kobiety, które przyjechały na bal, mu się nie podobały; dwie lub trzy spośród starszych pań były jego kochankami, a teraz, patrząc na nie, postarzałe o lata i o synowe, z trudem odnajdywał w pamięci ich obraz sprzed dwudziestu lat i złościła go myśl, że tracił swoje najlepsze lata na zabieganie (ze skutkiem) o takie niedbające o siebie istoty. Z młodych dziewcząt jednak także tylko dwie lub trzy były w jego guście: młodziutka dziuszesa Palmy, w której podziwiał szare oczy i surową pogodę jej melancholii, Tutu Lascari, z którą także, gdyby był młodszy, umiałby znaleźć tę jakąś szczególną zgodę. Ale inne... jak to dobrze, że z mroków Donnafugaty wyłoniła się Angelica, aby pokazać palermitankom, jak wygląda piękna kobieta.\nTrudno byłoby twierdzić, że nie ma racji; w tamtych latach często dochodziło do małżeństw między krewnymi, podyktowanych lenistwem seksualnym i wyrachowaniem majątkowym, w pożywieniu brakowało protein, a co gorsza był w nim nadmiar skrobi i zupełnie nie korzystano ze świeżego powietrza i ruchu, a to powodowało, że salony zaludniały dziewczęta o cerze zaskakująco oliwkowej, niewiarygodnie niskie i nieznośnie rozgadane; tutaj nie odstępowały siebie, rzucając tylko chóralną zachętę wystraszonym młodzieńcom, a przeznaczone im było chyba tylko to, by stanowić tło dla trzech czy czterech uroczych istot, które jak jasnowłosa Maria Palma czy śliczna Eleonora Giardinelli krążyły płynnie jak łąbędzie po stawie pełnym żab. Im dłużej na tamte patrzył, tym bardziej go irytowały; jego umysł, nawykły do częstej samotności i oderwanych rozmyślań, w pewnej chwili, gdy w długiej galerii mijał środkowy pouf, gdzie zgromadziła się liczna kolonia tych stworzeń, sprowadził w końcu na niego coś w rodzaju halucynacji - wydało mi się, że jest dozorcą w ogrodzie zoologicznym i że dogląda setki małpek; mógł się spodziewać, ze naraz zobaczy, jak wspinają się na żyrandole, gdzie wisząc na ogonach, będą się kołysać, wystawiając tyłki i rzucają skorupkami orzechów, piszcząc i przedrzeźniając spokojną publiczność.\nMoże wydać się to dziwne, ale dopiero pewne skojarzenie religijne wytrąciło go z jego zoologicznego majaczenia; bo też z grupki małpek w krynolinach dobiegało monotonne i nieustające wzywanie imienia Bożego: "O Matko Boska, Matko Boska", wykrzykiwały bez przerwy te biedne dziewczęta. "O Matko Boska, jaki piękny ten pałac!", "O Matko Boska, jaki to piękny mężczyzna ten pułkownik Pallavicino!", "O Matko Boska, jak mnie już bolą nogi!", "O Matko Boska, ale jestem głodna; żeby już wreszcie otworzyli bouffet". Wzywanie imienia Przenajświętszej Panny, czego nie szczędził sobie ten dziewiczy chór, rozbrzmiewało głośno w galerii i zmieniało małpki na powrót w kobiety, gdyż nikt jeszcze nie doniósł z Brazylii, żeby małpki, mieszkanki tamtejszych puszcz, nawróciły się na katolicyzm. [str. 220-221]\nAutorka: Ania Markowska o 00:14:00 Brak komentarzy:\nTAJEMNICA ZIELONEJ PIECZĘCI, czyli Stefan vs bikin...


1712 • Strona 44 z 123 • 1 ... 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47 ... 123\nprzez _asia_ 09 mar 2011, 19:26\nver napisał(a): zamknijcie ten głupi temat raz na zawsze.\nno w sumie dalsza dyskusja faktycznie nie ma sensu, i tak siebie nawzajem nie przekonamy do swoich racji, bo i po co, nie ma takiej potrzeby, każdy niech robi to, co uważa za słuszne i niech się leczy jak chce, byle by mu to naprawdę pomogło.\nprzez Michuj 09 mar 2011, 19:29\nLili-ana, zejdź ze mnie z łaski swojej, bo to zaczyna być nudne. Bo zaczne pyskować.\nprzez Michuj 09 mar 2011, 19:32\nPanna_Modliszka, moja dzielna Pani moderator zawsze mnie obroni :***\nprzez Lili-ana 09 mar 2011, 22:04\nAdamo napisał(a): Sztuczny, czuć ten chemiczny posmak (przynajmniej u mnie), w tym sensie.\no to mi chodziło, a jeśli ktoś tego tak nie odczuwa, że na lekach jest się sztucznym, to mi go żal po prostu...\nJa tak się czułam, a na paroksetynie to odczucie sztuczności było najgorsze!\nprzez Michuj 09 mar 2011, 22:18\nTo, że Ty odczuwasz, nie znaczy, że ja też muszę.\nprzez margarita200 09 mar 2011, 22:39\nNiewiem co to może byc od pewnego czasu mam drgawki przy zasypianiu,wczesniej miałam takie pojedyncze i sporadyczne ale kiedy juz spałam jakies szarpniecie a teraz gdy juz czuje ze robi sie fajnie i prawie zasypiam i buch .biore seronil 15 mg o d kilku tyg,ale bez leków tez mi sie to zdarzało ale sporadycznie i podczas głebokiego snu,teraz po seronilu codziennie podczas zasypiania\nprzez Lili-ana 09 mar 2011, 22:50\nmargarita200 napisał(a): Niewiem co to może byc od pewnego czasu mam drgawki przy zasypianiu,wczesniej miałam takie pojedyncze i sporadyczne ale kiedy juz spałam jakies szarpniecie a teraz gdy juz czuje ze robi sie fajnie i prawie zasypiam i buch .biore seronil 15 mg o d kilku tyg,ale bez leków tez mi sie to zdarzało ale sporadycznie i podczas głebokiego snu,teraz po seronilu codziennie podczas zasypiania\nto chyba nie jest odpowiedni topic do tego, ale ja też miałam coś takiego jak zmniejszałam dawkę, czy potem jak schodziłam z paroksetyny. Nigdy wczesniej nie miałam czegoś takiego, strasznie nieprzyjemne odczucie.\nprzez linka 09 mar 2011, 22:50\nLili-ana, Żal ci ludzi którzy nie mają skutków ubocznych ? Żal ci ludzi którzy mają prawidłowo dobrane leki.....no faktycznie, ile ty masz współczucia w sobie\nprzez Lili-ana 09 mar 2011, 23:00\nNie, żal mi tych, którzy biorąc leki nie mają świadomości, ze tak naprawde sobie szkodzą.\nDobrane leki? co to w ogóle ma znaczyć? na mnie dobrze działała i sertralina i paroksetyna, a najlepiej trittico, nie miałam poważniejszych skutków ubocznych ale i tak czułam się źle, ze śwadomością że to gów.. łykam i tyle! Chcę być prawdziwa, a nie mieć zafałszowane poczucie własnej tożsamości, bo tak jest właśnie na lekach.\nJak możecie się z tym nie zgodzić?!\nprzez linka 09 mar 2011, 23:02\nNormalnie, bo ja i na lekach i bez nich jestem taka sama, nie zatracam żadnej swojej tożsamości...... i po tym jak mi pomogły i je ostawiłam, nie widzę w sobie żadnej zmiany, jest dobrze i tyle.\nprzez Lili-ana 09 mar 2011, 23:06\nJa na lekach miałam spłyconą emocjonalność i słaby kontakt ze swoim najgłębszym jestestwem(co przeszkadzało w terapii), a paroksetyna zabierała mi to najbardziej, zabrała mi też libido i do tej pory, po 3 miesiacach od odstawienia mam z tym problem.\nprzez paradoksy 09 mar 2011, 23:07\nLili-ana, to że TY tak miałaś, nie znaczy, że całe 22000 pozostałych użytkowników też tak ma lub będzie miało.\nnie masz monopolu na jedyną słuszną prawdę, wobraź sobie.\nprzez Lili-ana 09 mar 2011, 23:08\nNo, w sumie wyobrażam sobie\nprzez linka 09 mar 2011, 23:10\nWTF is najgłębsze jestestwo ??\nTy odstawiłaś leki 3 miesiące temu? to się tak nie zarzekaj że ich więcej nie weźmiesz.....\nUżytkownicy przeglądający ten dział: Kerstina, ziomus0812 i 13 gości


Park „Zasłużonym dla Kartuz” powstanie przy Kolegiacie w Kartuzach - zkaszub.info\nzkaszub.info > Wiadomości > Kartuzy > Park „Zasłużonym dla Kartuz” powstanie przy Kolegiacie w Kartuzach\nW ramach Kartuskich Inicjatyw Mieszkańców, przy kartuskiej kolegiacie powstanie Park „Zasłużonym dla Kartuz”. 25 kwietnia uroczyście zasadzone zostaną lipy upamiętniające osoby związane z najstarszą historią Kartuz.\n25 kwietnia o godz. 17:00 przy Kolegiacie w Kartuzach nasadzeniami długowiecznych lip oraz granitowymi tablicami zostaną upamiętnieni Jan z Rusocina, fundator zakonu kartuzów, Jan Thiergart, fundator kartuskiej świątyni, Jan Deterhus, pierwszy przeor zakonny oraz Jerzy Schwengel, wybitny XVIII-wieczny przeor i dziejopis zakonu.\nPomysłodawcy i organizatorzy wydarzenia, Urząd Miejski w Kartuzach, Towarzystwo Miłośników Kartuz oraz Klub Literatury i Sztuki im. Grażyny Pytki przy Miejskiej i Powiatowej Bibliotece Publicznej im. J. Żurakowskiego, serdecznie zapraszają wszystkie chętne osoby do udziału w sadzeniu drzew oraz montażu tablic.