Zadziwieni Mszą - legnica.gosc.pl\nlegnica.gosc.pl → Zadziwieni Mszą\nBiskup Marek mówił do nowo ustanowionych, aby każda Msza św. była dla nich zadziwieniem, rodzącym autentyczne pragnienie spotkania z Jezusem w Komunii św.\n– Przeznaczeni do tej posługi, starajcie się jeszcze głębiej przeżywać ofiarę Jezusa i na jej wzór kształtować swoje życie – mówił do nowych akolitów bp Marek Mendyk.\nW sobotę 27 czerwca, w kaplicy Wyższego Seminarium Duchownego w Legnicy sześciu alumnów otrzymało od bp. Marka Mendyka prawo pomagania kapłanom i diakonom w wypełnianiu ich urzędów. Będą także udzielali Komunii św. wiernym oraz zanosili ją chorym.\nNowymi akolitami zostali: Roman Charkot z parafii św. Jana Chrzciciela w Legnicy, Przemysław Głuszek z parafii św. Maksymiliana Marii Kolbego w Szklarskiej Porębie, Łukasz Kosztyra z parafii Matki Bożej Bolesnej w Tymowej, Kamil Pakuła z parafii św. Jadwigi Śląskiej w Złotoryi, Przemysław Rogusz z parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Chojnowie oraz Mateusz Wyspiański z parafii Matki Bożej Łaskawej w Zgorzelcu. Każdy z nich, klęcząc przed biskupem pomocniczym, usłyszał słowa: „Przyjmij naczynie z chlebem do sprawowania Eucharystii i tak postępuj, abyś mógł godnie służyć Kościołowi przy stole Pańskim”. Bp Marek zaakcentował potrzebę starania o zrozumienie duchowego znaczenia czynności, które będą wykonywać akolici. – Otaczajcie szczerą miłością mistyczne Ciało Chrystusa, czyli Lud Boży. Zwłaszcza chorych i słabych, wypełniając w ten sposób przykazanie naszego Pana, które zostało dane apostołom podczas ostatniej wieczerzy: „Miłujcie się wzajemnie, jak Ja was umiłowałem” – zaznaczył. – Nie jest to przecież zwykła modlitwa. Nie jest to wyłącznie czas słuchania słowa. Stajemy u Źródła życia. Nie można więc tylko stanąć w zachwycie. Trzeba sięgać po ten pokarm, który daje życie, którym jest sam Bóg – mówił bp Marek. Słów tych słuchali oprócz akolitów m.in. obecni na uroczystości prezbiterzy z diecezji, profesorowie Wyższego Seminarium Duchownego oraz rodziny nowych akolitów. Po Eucharystii były życzenia, kwiaty i uściski. Na koniec wszyscy spotkali się na posiłku w seminaryjnym refektarzu.


Top Secret Strona Główna » Hartowie\nWill wracał do pracy, a Mercy… nie czuła się ani trochę gotowa na to, by spędzić cały dzień w domu bez chłopaków. Przecież ostatni raz, kiedy została sama, spędzała czas na kuchennej podłodze i chyba zwyczajnie bała się powtórki z rozrywki – i nawet jeśli oboje mocno starali się z powrotem stanąć na nogi, to wszystko wciąż było zwyczajnie zbyt kruche, by Mercy chciała ryzykować. O jej pracy na razie nie było mowy, lekarz przedłużył jej zwolnienie lekarskie podczas ostatniej wizyty, a ona… chyba przede wszystkim cieszyła się, że ktoś mógł podjąć tę decyzję za nią. I to dość dosłownie, bo gdy podczas wizyty doktor spytał, jak się czuje i czy myśli, że powrót do szpitala dobrze jej zrobi, Mercy po prostu wzruszyła ramionami, nie przejmując się tym, jak dziwnie na nią patrzył przez resztę wizyty. Nie musiała więc sprawdzać, jak dobrze albo jak źle zrobiłby jej powrót do pracy (zamiast tego chyba powinna zacząć akceptować, że ktoś tu nie skończy rezydentury zgodnie z planem). Dzisiaj nie musiała też sprawdzać, jak zrobiłoby jej siedzenie w domu, ponieważ zwyczajnie postanowiła do domu nie wracać bez Willa i JJa. Rano nie tylko ogarnęła włosy i się pomalowała, ale też ubrała się w coś innego niż bluza męża i rozwiozła resztę rodziny do szkoły i pracy, a potem spędziła czas na oddawaniu książek do biblioteki, piciu kawy czy szukaniu Jacksonowi jakichś ubrań przez Internet (sama myśl, że miałaby wejść na dział dziecięcy wciąż była zbyt przerażająca). I choć podskórnie sama czuła, że to kompletnie bez sensu i powinna wracać do domu, przynajmniej nie musiała sprawdzać, jak się trzyma w samotności, bo przecież nie mogła się rozpłakać ani przy Jacksonie, ani przy tych trzech osobach stojących przed nią w kolejce po kanapkę.\nWiedziała, że Will ma jeszcze jedne zajęcia, mimo to zjawiła się w okolicy jego gabinetu z żarciem w torebce i telefonem w dłoni – starała się wyglądać na tak zajętą czytaniem jakiejś prognozy pogody, jak tylko była w stanie, gdyby przypadkiem ktoś wpadł na genialny pomysł zaczepienia jej. Na szczęście udało jej się w samotności doczekać tego, aż mąż przyszedł na przerwę. - Cześć, wszystko jest w porządku – powiedziała od razu, dopiero teraz uświadamiając sobie, że niezapowiedziana wizyta w ciągu dnia mogła go trochę zmartwić. Weszła do jego gabinetu (pod warunkiem, że Will ją wpuścił) i dopiero w środku go pocałowała. - Wiem, że masz jeszcze zajęcia, przyszłam, żeby dać ci kanapkę i przytulić się na piętnaście minut – wyjaśniła, zanim pocałowała go raz jeszcze i wreszcie dała mu to jedzenie. Oparła się tyłkiem o biurko i rozejrzała się po gabinecie: - Masz coś do zrobienia, nie wiem, jakieś wejściówki do posprawdzania? Jeśli tak, mogę na ciebie po prostu poczekać i to zrobić. A jeśli nie, to wrócę za godzinę, muszę kupić… to coś, w czym się robi tort. Gdzie ja to właściwie mogę kupić? – spytała, patrząc na Willa trochę tak, jakby spodziewała się, że kupienie tortownicy w Chicago jest dużo bardziej skomplikowane niż zakup narkotyków. I tak, bardzo potrzebowała w swoim życiu tortownicy, bo… uparła się, że w tym roku zrobi JJowi tort (albo podświadomie chciała ich wszystkich zabić, albo synowi też chciała ostatnio wynagrodzić masę rzeczy), nawet jeśli na sto procent wciąż zdarzało jej się mówić ludziom, że młody ma pięć lat i kolejne urodziny niebawem wydawały jej się bardzo podejrzane.\nDrugie podejście do powrotu do pracy poszło mu chyba trochę lepiej niż to poprzednie. Po pierwszych dziesięciu minutach nie marzył tylko i wyłącznie o spakowaniu się i powrocie do domu, a studenci nie doprowadzali go na skraj wytrzymałości tylko przez to, że istnieli i czasem mieli czelność zadać jakieś pytanie, więc uznał to za całkiem niezły znak (i dowód, że Mercy miała rację, kiedy mówiła, że powinien jeszcze trochę poodpoczywać). Jasne, że przez cały czas o niej myślał – na telefon zerkał właściwie co chwilę i zastanawiał się, czy powinien zadzwonić już na tej, czy może jednak na następnej przerwie, ale zanim podjął jakąś sensowną decyzję, ktoś postanowił zadzwonić do niego. I o ile telefonu od żony jeszcze się spodziewał, o tyle telefon od ordynatora neurochirurgii był nieco większym zaskoczeniem. W szpitalu Will właściwie ostatnio nie bywał. Oddelegował większość obowiązków związanych z projektem innym, w miarę kompetentnym osobom i bardzo poważnie zastanawiał się, na ile w ogóle chciał do niego wracać – nadmiar obowiązków nie brzmiał teraz tak dobrze, jak zazwyczaj, a kilka dodatkowych godzin w tygodniu dla Mercy i Jacksona wydawało mu się teraz dużo sensowniejszą opcją. I chyba dlatego naprawdę nie był w stanie zareagować na nową propozycję w żaden sensowny sposób. Powiedział tylko, że na pewno pomyśli, ale ma teraz zajęcia, więc nie może rozmawiać, wepchnął telefon do kieszeni i ruszył do gabinetu z naiwną nadzieją, że trzecia kawa trochę pomoże mu ułożyć myśli. Jeszcze mniej niż sukcesu spodziewał się jednak własnej żony, więc w pierwszej chwili był gotów uznać, że jakaś studentka ma podobną fryzurę i tylko mu się przywidziało – prawie minął ją bez większego zainteresowania, ale jego zwoje mózgowe postanowiły wykonać jednak minimum pracy i Will zatrzymał się, przyglądając jej się z zaskoczeniem. – Cześć – powiedział i jeszcze chwilę nad czymś pomyślał, a potem po prostu uśmiechnął się dużo szerzej niż miał ostatnio w zwyczaju. – Tylko piętnaście? Jesteś pewna? – spytał, zerkając na zegarek, kiedy już wpuścił Mercy do gabinetu i przekręcił za nią klucz, żeby nikt nie wpadł na jakiś głupi pomysł i nie postanowił im poprzeszkadzać. – Bardzo mi przykro, jeszcze nie zdążyłem zrobić im żadnych wejściówek – poinformował ją, pewnie nawet trochę zawiedziony, kiedy już pocałował ją w ramach podziękowań. – Tortownicę? – upewnił się, marszcząc brwi i odłożył na chwilę kanapkę na biurko. – W… sklepie? – zasugerował jej bardzo inteligentnie i zaraz wyciągnął ręce. – Zaraz spytam cię, po co ci tortownica i komu chcesz zrobić tort, ale podobno przyszłaś się przytulić – przypomniał jej uprzejmie i przyciągnął Mercy do siebie, żeby na chwilę czy dwie oprzeć policzek o jej włosy i zrobić to, co pewnie robiłby od rana w domu, gdyby nie postanowił się wreszcie z niego ruszyć. – Po co ci tortownica? – spytał wreszcie, zgodnie z obietnicą, kiedy odrobinę się od niej odsunął i mógł na nią spojrzeć. – I… to właściwie dobrze, że przyszłaś, chyba musisz pomóc mi podjąć całkiem dużą decyzję – przyznał po chwili, drapiąc się po brodzie z miną kogoś, kto naprawdę nie do końca ogarnia to, co się działo – i chociaż ostatnio czuł się tak przez większość czasu, na Willu zagubienie wciąż wyglądało nieco abstrakcyjnie.\nNie była pewna, czego powinna się właściwie spodziewać – wydawało jej się, że przedłużenie urlopu i krótki wypad we dwoje rzeczywiście pomogło Willowi, ale nie wiedziała, czy w jego przypadku to był już dobry moment na powrót do pracy. Tym bardziej, że sama pewnie chętnie spróbowałaby przetrzymać męża jeszcze tych kilka dodatkowych dni w domu (naprawdę bardziej z myślą o jego komforcie psychicznym niż o tym, że Mercy bała się zostać sama). Dlatego zdecydowanie jej ulżyło, gdy Will się uśmiechnął i mogła się trochę rozluźnić, gdy już została zamknięta w gabinecie. - Ja mogę zostać nawet szesnaście minut, ale słyszałam, że ktoś tu wrócił do pracy – wyjaśniła, przyglądając mu się nieco uważniej. - Jak pierwszy dzień? Twoi studenci zmądrzeli choć trochę? – spytała, choć chyba dość kiepsko świadczyłoby o Willu, gdyby jego studenci stawali się mądrzejsi pod jego nieobecność, a nie odwrotnie. Na wieść o tych wejściówkach w pierwszej chwili po prostu przytaknęła i milczała jeszcze kilka sekund, zanim się wreszcie nie zreflektowała: - Bez sensu, na szczęście masz jeszcze godzinę, żeby to nadrobić – zauważyła, posyłając Willowi przepraszające spojrzenie, bo naprawdę wiedziała, że ostatnio nie była najlepszym rozmówcą i musiała się mocno pilnować, żeby nie ograniczać się do kiwania głową i wzruszania ramionami. A potem po prostu uniosła brwi – bardzo wysoko i bardzo wymownie – słysząc o tym sklepie, ale nie musiał jej dwa razy przypominać, że chciała się przytulić. Mocno do niego przylgnęła, okropnie zmęczona tymi wszystkimi ludźmi z dzisiaj. - Jeszcze chwila, dobrze? – poprosiła cicho, kiedy poczuła, że Will chce się odsunąć, czując się dość paskudnie ze świadomością tego, że jest taką spierdoliną, że musi przyłazić do męża do pracy. Najchętniej naprawdę nie ruszałaby się przynajmniej tych piętnaście minut, ale dała sobie jeszcze tylko chwilę, po czym wreszcie go puściła. - Ładnie wyglądasz w tej koszuli – powiedziała, gdy odsunęła się od niego, zakładając sobie włosy za ucho. - Żeby zrobić tort. Chcesz mi powiedzieć, że nie masz jeszcze wybranych pięciu zestawów lego, które sobie kupisz i będziemy udawać, że to na urodziny JJa? – spytała, z niewiadomych względów podejrzewając o coś takiego doktora Harta. Do miłości chłopaków do lego w ogóle podchodziła z dystansem kogoś, kto nie tylko regularnie wbijał sobie klocki w ręce i nogi, ale też potem musiała się bawić z Jacksonem tym, co zbudował sobie z tatą, co na sto procent nie było jej ulubionym zajęciem. Mogła robić z ich dzieckiem naprawdę dużo rzeczy – lubiła sporą kolekcję gier i książek Jacksona, kolorowanki, tworzenie całych książek na odwrocie niepotrzebnych jej już kserówek, przyzwyczaiła się do oglądania z nim bajek, zbierania każdego patyka na spacerze i innych rodziców na placach zabaw czy basenie, ale wciąż musiała się bardzo mocno starać, żeby nie bawić się z JJem tymi wszystkimi dinozaurami czy ludzikami lego tak, żeby jej syn się nie wkurzał, a mąż nie śmiał. - Ta decyzja może poczekać, aż zjesz kanapkę? – spytała i podsunęła jedzenie w jego stronę. z powrotem siadając na jego biurku. - Weź dwa gryzy i powiedz mi, co się dzieje, okej? – poprosiła, trochę zastanawiając się nad tym, że nie widzieli się od kilku godzin i naprawdę nie wiedziała, jak Will w tym czasie mógł dorobić się dużej decyzji do podjęcia, skoro ona nie potrafiła się nawet zdecydować, czy potrzebuje jeszcze jednej spódnicy.\n- Myślisz, że moi studenci mądrzeją, kiedy mnie nie ma? – spytał dość uprzejmie, jakby własna żona właśnie nie próbowała go obrazić, a potem uśmiechnął się jak ktoś trochę zmęczony, ale w gruncie rzeczy nie tak potwornie niezadowolony z życia. Oczywiście, że jego praca na uczelni wciąż nie była jego ulubionym zajęciem pod słońcem, a o swoich studentach miał zazwyczaj dość kiepskie zdanie, ale chyba udało mu się już zaakceptować to, że musi się po prostu przyzwyczaić. Przynajmniej do dzisiaj zakładał, że niespecjalnie czeka go już cokolwiek lepszego i równie dobrze może zacząć myśleć o sobie jako o profesorze, nie doktorze Harcie (bo przecież jakieś ambicje musiał mieć nawet w takim miejscu). – Nie było źle – odparł jeszcze na pytanie o jego pierwszy dzień i wzruszył nieco ramionami. – Ciężko przestawić mi się na niebycie w domu… Właściwie nie sądziłem, że kiedykolwiek to powiem – uśmiechnął się trochę szerzej, najwyraźniej dopiero teraz zaskoczony tym, jak dużo rzeczy mogło się ostatnio zmienić. Pewnie, że za długo nie wytrzymałby tylko w domu, ale… przecież jeszcze kilka lat temu tyle tygodni bez pracy wydawało mu się być bardzo przykrą abstrakcją, na którą nie miałby najmniejszej ochoty. – Ale da się tu przeżyć – stwierdził wreszcie i tylko uśmiechnął się do Mercy, kiedy usłyszał o wejściówkach. Nie wymagał od niej aktywnego udziału w rozmowie o kompletnych głupotach – wystarczyło mu, że tu była i że zamiast dodatkowej chwili, trzymał ją jeszcze przez co najmniej trzy, bo najwyraźniej oboje byli tak samo wielkimi spierdolinami. – Ty też ładnie wyglądasz – zapewnił ją, zanim pocałował ją krótko, żeby nie miała wątpliwości co do tego, że nie był tylko uprzejmym człowiekiem. – Będziesz robiła tort na urodziny JJa? – upewnił się, bardzo mocno próbując nie wyglądać na zaskoczonego, przestraszonego albo po prostu przekonanego, że to bardzo kiepski pomysł. – I szukasz tortownicy już teraz, żeby najpierw zrobić kilka prób? – spytał, wciąż dużo siły wkładając w brzmienie jak zupełnie uprzejmie zainteresowany człowiek, bez cienia obaw. – I przepraszam, nie musiałem niczego wybierać, jesteśmy już z Jacksonem umówieni na konkretne prezenty – poinformował ją jeszcze tonem czterdziestodwulatka, który w żadnym razie nie kupował tych prezentów sobie i nie potrafił dłubać w lego jeszcze kiedy ich siedmiolatek decydował, że na dzisiaj mu się znudziło. Zaraz jednak został zmuszony do jedzenia, więc po prostu wziął tego gryza czy dwa i skorzystał z przeżuwania, żeby jakoś ułożyć to sobie w głowie. – Zadzwonili do mnie ze szpitala – powiedział wreszcie, siadając na fotelu naprzeciwko Mercy. – Sullivan odchodzi wreszcie z pracy i… chcą mnie zatrudnić na jego miejsce jako diagnostę – wyjaśnił. Sam jeszcze nie do końca potrafił stwierdzić, co właściwie o tym myślał – z jednej strony wiedział, że ze swoją wiedzą i doświadczeniem mógł przydać się szpitalowi, szczególnie do bardziej skomplikowanych przypadków, gdy pozbywali się innego, starego lekarza, który od paru ładnych lat już i tak nie operował. Z drugiej za to… nie umiał powiedzieć, czy go to cieszyło. Czy przypadkiem znajdując się tak blisko tego, co robił kiedyś, nie zatęskni trochę zbyt mocno. I, przede wszystkim, czy w ogóle miał na to teraz czas.\n– Nie wiem, może uczyli się do poprawki, jak cię nie było – wzruszyła ramionami, bo Will chyba dawno nie widział, jak Mercy próbuje kogoś obrazić, skoro myślał, że robi to w tej chwili. Przecież nigdy nie była szczególnie sympatyczną osobą – więcej, ona nie chciała być sympatyczną osobą. Była niską blondynką o niebieskich oczach, która wzięła ślub ze swoim przełożonym, więc gdyby była sympatyczna, nikt nie brałby jej przecież na poważnie jako chirurga (przynajmniej sama Mercy tak uważała, ale pacjenci, którym do tej pory zdarzało się prosić, żeby zamiast niej przyszedł do nich jakiś starszy lekarz, tylko ją w tym utwierdzali). Całkiem ją więc cieszyło to, że więcej kolegów z rezydentury trochę się jej boi – albo jej męża – niż daje jej słodycze jak Brenda, ale… czasami trochę zapominała, że nie jest już w szpitalu i nie musi się tam rozpychać łokciami, nie musi też patrzeć na matkę koleżanki Jacksona tak, jakby chciała jej wbić w mózg skalpel, kiedy próbuje z nią poplotkować, gdy ich dzieciaki przebierają się w szatni. - Ja też nie, ale… dobrze, że trochę odpocząłeś – wzruszyła lekko ramionami. Musiała przyznać, że Will, którego nie trzeba było długo namawiać na przedłużenie urlopu, rzeczywiście był czymś dość niecodziennym, ale, umówmy się, Will w domu, ona na niekończącym się zwolnieniu lekarskim i utrata dziecka nigdy nie były sytuacją, w której chętnie by się znalazła. I chyba dobrze, że Will ją pocałował, bo inaczej bardzo chętnie zapewniłaby go, że przecież wcale nie wygląda ładnie – to jedna z ostatnich rzeczy, jakie teraz by o sobie powiedziała, co przecież jeszcze do niedawna niemal nigdy jej się nie zdarzało. Jasne, że chciałaby być wyższa, może nie lubiła swoich ud albo, nie wiem, uszu, ale zazwyczaj rzeczywiście zgadzała się z tym, że jak już się ogarnie do wyjścia, to wygląda ładnie. Niestety zaraz po tym całowaniu zebrało im się na jakieś rozmowy, a Mercy natychmiast zorientowała się, że jej mąż wcale nie jest uprzejmie zainteresowanym człowiekiem. Zacisnęła na chwilę wargi, a w odpowiedzi na jego pytanie po prostu wzruszyła ramionami. - No cóż, nikt nie każe ci tego jeść – odparła sucho, z miną i tonem Mercy, której zrobiło się przykro, ale zamiast to okazać, woli wyglądać na obrażoną i wkurwioną niż smutną. Rzeczywiście nie oczekiwała od Willa, że by to zjadł, nie oczekiwała też, że zrozumie, czemu to dla niej tak ważne, dlatego po prostu po raz kolejny wzruszyła ramionami na znak, że nieważne i przez chwilę wpatrywała się w niego, intensywnie się nad czymś zastanawiając. - Okej, niezależnie od tego, jakie badziewie wypatrzy w telewizji, na urodziny koniecznie kupimy Jacksonowi tę grę o kosmosie, bo ja ją chcę. Ty możesz sobie wybrać jedno lego, które mu kupimy, nawet jeśli nie będzie go chciał, może być? – zaproponowała. Na prezenty urodzinowe JJ pewnie zaczął się z nimi umawiać koło maja i regularnie zmieniał zdanie, w zależności od tego, co jego kolega przyniósł dziś do szkoły albo jaką reklamę obejrzał. I choć do lego podchodziła odrobinę sceptycznie, nie widziała powodu, dla którego nie mogliby czasem kupić małemu tego, czym chcą się pobawić jego rodzice, skoro cała ich trójka spędzała nad zabawkami Jacksona naprawdę sporo czasu. Oparła się tyłkiem o jego biurko, próbując się nie krzywić, bo po raz pierwszy od wyjścia ze szpitala spędziła tyle czasu poza domem i zaczynała odczuwać, że nie tak dawno miała operację, więc bieganie po mieście cały dzień nie jest zalecane. - Okej, oboje wiemy, że poradziłbyś sobie świetnie, ale… chcesz pracować jako diagnosta?- spytała, nie okazując zdziwienia tym, że Sullivan w ogóle jeszcze żyje.\nEwentualnie po prostu miał naiwną nadzieję, że Mercy czasami bywała przy nim trochę milsza niż w stosunku do reszty społeczeństwa. On też przecież nie należał do najsympatyczniejszych ludzi na świecie, ale z zupełnie innego względu niż jego żona – Willa zwyczajnie niewiele rzeczy tak naprawdę obchodziło. Skoro grzebał ludziom w układzie nerwowym i znał się na mózgu tak, jak pewnie dało się na nim znać, zakładał, że nie musi się do kompletu przejmować byciem miłym człowiekiem, uśmiechaniem się do obcych ludzi i udawaniem, że nie ma w stosunku do swoich studentów kosmicznych wymagań. I nawet jeśli jego bardziej choleryczna i wybuchowa część całkiem się przez ostatnie miesiące uspokoiła, najwyraźniej dzisiaj mógł pomyśleć trochę dłużej, zanim zaczął mówić. Uśmiechnął się lekko, ciepło (z dużą nadzieję, że nie wygląda przy tym na trochę jednak rozbawionego człowieka) i spojrzał na Mercy trochę tak, jak czasem patrzył na Jacksona, kiedy mały miał gorszy dzień i postanawiał się o wszystko obrażać (nie dlatego, że traktował ich teraz tak samo, chyba zwyczajnie już tego nie kontrolował). – Przepraszam – powiedział po prostu, bardzo spokojnie, jakby nie było to w jego życiu w jakimś sensie kolejną nowością – może taką, która miała zostać z nim na stałe. Miał wrażenie, że przez ostatnie tygodnie bardzo wyczulił się na nastrój Mercy, ale najwyraźniej dostosowywanie się do niego ciągle było czymś, nad czym musiał popracować. – Pewnie, że zjem twój tort, a jeśli będziesz chciała, mogę ci nawet asystować w szukaniu tortownicy i pieczeniu, okej? JJ na pewno się ucieszy – zapewnił ją, wciąż tym samym tonem kogoś, do kogo żona wpadła na przerwie po powrocie do pracy i kto naprawdę nie chciał, żeby wyszła z tej przerwy na niego zła. – Jedno? – upewnił się, marszcząc lekko czoło. – Jedno w ogóle czy tylko jedno, którego nie ma na liście Jacksona? – dopytał jeszcze, jak przystało na czterdziestodwulatka, który trochę za bardzo cieszył się z tego, że mają z synem podobne zainteresowania. Zaraz jednak przestał robić głupie miny i zastanawiać się, który zestaw byłby najfajniejszy, bo przeszli do trochę trudniejszych tematów, a Mercy zadała pytanie, na które… chyba w gruncie rzeczy nie do końca potrafił odpowiedzieć. Oparł się plecami o ścianę i odetchnął głęboko, krzyżując ręce na klatce piersiowej. – Nie wiem – powiedział wreszcie, wzruszając lekko ramionami. – To… inny rodzaj pracy – zauważył oczywistość, wzruszając ramionami po raz drugi i przeczesał włosy palcami. – Nie wiem, na ile będę mógł tak po prostu… przejść do tego, że ktoś inny będzie robił większość roboty za mnie i ostateczna decyzja będzie zależała od niego – przyznał po chwili milczenia, marszcząc lekko czoło. Potem pomilczał kolejną chwilę, wciąż zmarszczony, wciąż ze skrzyżowanymi rękoma, aż wreszcie spojrzał na Mercy. – Nie wiem, czy to dobry moment na powrót do szpitala. Zrezygnowałem z książki, żeby mieć więcej czasu dla was, teraz… teraz myślałem też o niewracaniu do projektu, chyba całkiem nieźle radzą sobie beze mnie. Przez szpital znowu nie byłoby mnie w domu.\n– Nie, w porządku, ale… poradzę sobie – zapewniła, wzruszając przy tym ramionami. Nie mogła być dłużej zła na Willa, skoro po prawie siedmiu latach małżeństwa wreszcie zaczęli się nawzajem przepraszać, ale… chyba zareagowała tak, jak zareagowała, bo najbardziej bała się, że JJ wcale się nie ucieszy z tortu. To, żeby zrobić własnemu dziecku ciasto na urodziny w jakiś sposób było dla niej idiotycznie ważne, zwłaszcza że ostatnio była bardziej zajęta własnym kryzysem psychicznym niż tym dzieckiem, które mieli – do tego stopnia, że niedawno minął rok, odkąd Jackson z nimi mieszkał, a ona praktycznie nie zwróciła na to uwagi. I choć chciała zrobić ten tort, wiedziała przecież, jak źle gotuje (a jeśli nie pamiętała, jej mąż chyba całkiem chętnie jej o tym przypominał) i że Jackson nie był szczególnym fanem jej kuchni. A Mercy bardzo potrzebowała teraz w życiu czegoś, co… co wreszcie jej się uda, nawet jeśli miało to być tylko ciasto z wbitymi świeczkami. - Jedno, które kupimy tobie – odparła z lekko zmarszczonym czołem, zwłaszcza że nie była całkiem na bieżąco z listą prezentów – zazwyczaj po prostu kiwała głową, gdy JJ pytał, czy kolejną zabawkę też dostanie na urodziny i zakładała, że na poważnie zaczną negocjować dopiero w kwietniu.\nWidząc, jaki Will jest zmarszczony i schowany, opowiadając o tej pracy, najbardziej miała ochotę pocałować go w czoło i pogłaskać po ramieniu. Nie zrobiła jednak żadnej z tych rzeczy – zamiast tego po prostu pozwoliła mu mówić, wpatrując się w niego wciąż bez cienia uśmiechu i powoli pokiwała głową. - Will, przede wszystkim… nikt nie wykonywałby pracy za ciebie. Ci lekarze, którzy przychodziliby do ciebie skonsultować przypadek, wykonywaliby własną pracę i… i wiem, że to może być zwyczajnie trudne. Ja myślę, że jesteś najlepszym specjalistą, jakiego znam i byłbyś w tym szpitalu zwyczajnie bardzo potrzebny, a poza tym jesteś zbyt dobry, żeby tylko pracować na uczelni, niezależnie od tego, czy możesz dalej operować. Ale zupełnie poważnie pytałam, czy chcesz to robić, bo jeśli myślisz, że powrót do szpitala byłby zbyt ciężki, to nie ma sensu, żebyś to robił – powiedziała, jakby to było zupełnie nieskomplikowane i wyciągnęła rękę, żeby pogłaskać go po przedramieniu. To rzeczywiście uważała za całkiem proste, ale druga część była o wiele trudniejsza, w dodatku z dwóch powodów. Najpierw – po raz kolejny zresztą, ale za każdym razem bolało równie mocno – przypomniała sobie, jak bardzo Will uwielbia być tatą i jak dużo może dla nich poświęcić, kiedy Mercy nie jest w stanie nawet urodzić mu dziecka. A potem dotarło do niej, że gdyby tak bardzo nie nawaliła, za kilka miesięcy spodziewaliby się dziecka, a wtedy nowe stanowisko rzeczywiście mogłoby nie być najlepszym pomysłem. - Wiem, że to nie jest najlepszy okres także dla JJa, ale… przecież on jest w ciebie totalnie zapatrzony, Will. Kocha cię i jestem pewna, że wie, jaki jest dla ciebie ważny i że jeśli coś się dzieje, może do ciebie przyjść w każdej chwili, trochę więcej pracy wcale tego nie zmieni – zapewniła. - Ja wciąż jestem jeszcze w domu, więc gdybyś chciał spróbować wrócić do projektu albo do szpitala, to… to chyba całkiem niezły moment, prawda? Nawet jeśli ty będziesz spędzał w pracy trochę więcej czasu niż do tej pory, to Jackson będzie ze mną, a nie z nianią, może mały jakoś to przeżyje. Jeszcze niedawno miałeś uczelnię, projekt i książkę do napisania, a nie wygląda na to, żeby JJ uznał, że w takim razie już cię nie lubi – przypomniała mu, wzruszając lekko ramionami. Przyglądała mu się przez chwilę w milczeniu, aż wreszcie powiedziała: - Słuchaj, mówię poważnie, jeśli ty sam nie chcesz się tym zajmować, to zrezygnuj i nie ma tematu. Ale nie rób tego, jeśli martwisz się tylko o JJa. Przecież poradzimy sobie, jeśli będziesz miał trochę więcej roboty, a poza tym… chyba lepiej będzie, jakbyście porobili razem coś fajnego przez te dwie godziny, kiedy wrócisz z pracy, niż gdybyście siedzieli razem w domu przez pół dnia i po prostu oglądali razem bajki. Ale może lepiej nie mów Jacksonowi, że to powiedziałam.\n- Wiem – odparł po prostu, kiwając głową. – Ale gdybyś potrzebowała kogoś do mieszania mąki… mąkę trzeba mieszać? Mieszania czegokolwiek, to jestem w gotowości – zapewnił ją, bo, jak widać, Will też niespecjalnie znał się na pieczeniu ciast. Jego umiejętności kulinarne ograniczały się raczej do podstawowych potraw, które każdy mógł zjeść bez większego marudzenia, z tortem pewnie poradziłby sobie równie dobrze, co Mercy. Czasem zapominał tylko, że to, że jego to zupełnie nie ruszało, nie zawstydzało ani nawet za bardzo nie interesowało, nie znaczyło, że jego żona radziła sobie z tym równie bezboleśnie. Wydawało mu się, że zapominał o tym coraz rzadziej, ale najwyraźniej dość mocno się mylił.\n- Operowanie moich pacjentów byłoby wykonywaniem pracy za mnie – zauważył spokojnie, powoli, zupełnie jakby ta kwestia na nowo, po tylu miesiącach, nie wypalała mu dziury w mózgu. Wiedział, że nie każdy jego pacjent w ogóle wymagałby operacji. Wiedział, że mógłby zajmować się tymi ciekawszymi przypadkami, u których sama diagnostyka była przeprawą przez wszystkie zakamarki wiedzy, literatury i intuicji. Wiedział, że brałby udział w opracowywaniu planu operacji, że nikt nie ignorowałby (przynajmniej zbyt otwarcie) jego sugestii i że może mógłby nawet w jakimś stopniu decydować, u kogo najlepiej byłoby się operować. Ale wiedział też, że to wciąż trochę tak, jakby ktoś dał mu paczkę jego ulubionych chipsów, pozwolił mu wziąć dwa, a resztę zabrał sobie i zjadł na jego oczach (chipsy można też zastąpić lego). I skąd, na litość boską, miał teraz wiedzieć, jak by sobie z tym poradził? Przecież zakładał, że nawet gdyby chciał, istniała wielka szansa, że wpakowałoby się w coś, przez co nieszczęśliwy byłby nie tylko on, ale też cała jego rodzina, bo, nie oszukujmy się, każdy wiedział, kiedy doktor William Hart był nieszczęśliwy. – Nie wiem, czy więcej pracy tego nie zmieni – powiedział wprost. Zresztą, nie martwił się przecież wyłącznie o JJa, ale też – a może teraz przede wszystkim – o Mercy. Chyba nie wyobrażał sobie jeszcze zostawiania jej samej na cokolwiek poza uczelnią, na której przecież nie siedział przez cały dzień. Miałby nagle dołożyć sobie cały rządek pacjentów i siedzenie w szpitalu, zostawiając ją kompletnie samą? Szczególnie kiedy ona jeszcze nie mogła do tego szpitala wrócić? Jeszcze przez chwilę wpatrywał się w Mercy, a potem, wciąż z rękoma w tej samej pozycji, wzruszył lekko ramionami. – Nie martwię się tylko o JJa. Martwię się o was. O nas. O to, że dopiero stajemy na nogi i… cieszę się, że tu dzisiaj przyszłaś. Gdyby to ode mnie zależało, mogłabyś tu spędzać każdą przerwę, a to nie brzmi na moment, w którym zaczyna się nową pracę. Szczególnie tak czasochłonną – wyjaśnił i zerknął na zegarek, skoro już przypomniał sobie, że niedługo będzie musiał wracać na zajęcia. – Za chwilę muszę iść, widzimy się tu czy w domu? – spytał, wciąż uparcie odmawiając odpowiedzi na pewnie najistotniejsze pytanie Mercy – czy on w ogóle chciał wracać do szpitala.\n– Nie wiem nawet, czy do tortu potrzebujesz mąki – przyznała szczerze, wzruszając ramionami, bo przecież torty to ona widywała głównie w cukierniach albo w domu Mercerów, ale nigdy nie uczestniczyła w przygotowaniu żadnego. To może nawet dziwne, że przy ośmiu osobach w domu (a co za tym idzie, ośmiu tortach rocznie) i Margaret, której całkiem blisko do perfekcyjnej pani domu, nie nauczyła się ani gotować, ani piec, ale przecież nigdy nie była zżyta z matką. Może nawet kilka ostatnich lat przed wyjazdem Mercy do Kalifornii głównie na siebie wrzeszczały, więc jakakolwiek próba nauczenia nastoletniej Mercury przygotowania najprostszych potraw kończyła się taką awanturą, że przez następne dwa tygodnie kanapki do szkoły musiała sobie robić sama.\nNic nie mogła na to poradzić – poczuła, że rozczarowała Willa. Tym, że nie potrafi mu sensownie doradzić i tym, że gdyby była trochę głupsza, wciąż upierałaby się, że gdyby operowała pacjenta, to byłaby jej robota, a nie Willa (chociaż akurat nie pomyślała w tym momencie o sobie, chyba nie zorientowała się jeszcze, że gdyby jej mąż przyjął posadę, znowu pracowaliby razem trochę bardziej). Ale równocześnie miała wrażenie, że chyba… chyba nie była nawet w stanie sensownie mu doradzić. Nie miała pojęcia, co on właściwie chciałby teraz usłyszeć (spoko, domyślała się, że Will w tej chwili sam tego nie wiedział) i wydawało jej się, że jeśli nie powie tej jednej dobrej, odpowiedniej rzeczy, cała reszta, którą usłyszy, nie będzie miała żadnego znaczenia. - Albo jest dokładnie odwrotnie. Przecież oboje wiemy, że to nie jest twoja wymarzona praca, więc może w tej sytuacji dodatkowe zajęcie, bardziej angażujące i wymagające niż zajęcia ze studentami, pomogą ci bardziej niż oglądanie mnie co godzinę. A jeśli martwisz się o Jacksona, zawsze możemy z nim o tym porozmawiać. Ale przecież nie musisz decydować w tej chwili, możesz się nad tym spokojnie zastanowić i… jestem, jakbyś chciał o tym dłużej pogadać, okej? – upewniła się, a gdy okazało się, że Will rzeczywiście zamierza iść na zajęcia zamiast zabawiać swoją żonę towarzystwem przez kolejną godzinę, po prostu skinęła głową i pozwoliła mu skończyć jedzenie. - Jeśli mogę zostać, to tutaj – odparła, bo czuła się chyba trochę zbyt kiepsko, żeby biegać teraz po mieście w poszukiwaniu tortownicy. - Poczekaj, rozczochrałeś się – zauważyła, kiedy Will wstał i zaczął się zbierać do wyjścia, a kiedy stanął naprzeciw niej, poprawiła mu te włosy, które przed chwilą sobie roztrzepał i, jeśli było trzeba, strzepnęła z niego jakieś okruszki z kanapki. A kiedy już wyprawiła męża do jego młodych studentek, przeniosła się na jego fotel i siedziała tutaj do jego powrotu.\n– Jakiś chłopak cię szukał, ale powiedziałam, żeby ci wysłał maila – poinformowała go na dzień dobry i tym razem to ona zerknęła na swój telefon, żeby sprawdzić, czy mają jeszcze chwilę, zanim Jackson skończy lekcje. - Słuchaj, jeśli… jeśli martwisz się zostawiać mnie samą, kiedy pracujesz, przecież… przecież mogę się czymś zająć. Wiem, że mam jeszcze zwolnienie, ale mogę wrócić do doktoratu albo nadrobić zaległości przy projekcie, nie muszę siedzieć cały dzień sama, jeśli nie chcesz – zapewniła. Było jej absolutnie obojętne, czy wróci teraz do pracy czy nie, więc jeśli Will chciał, żeby to zrobiła, ona nie widziała przeszkód. - Chcesz pogadać o tym później? Szukałam Jacksonowi kurtki na wiosnę, możesz mi powiedzieć, czy któraś ci się podoba. I czy ty nie potrzebujesz przypadkiem lżejszej kurtki.\nChyba najbardziej chciał w tym momencie usłyszeć jej zdanie. Will zazwyczaj całkiem nieźle radził sobie z podejmowaniem decyzji, ale najwyraźniej ogólnie kiepski stan emocjonalny przez ostatnie parę tygodni trochę znieczulił tę część jego mózgu, która odpowiadała za jakąś pewność i stanowczość. Wszystkie za i przeciw miał chyba całkiem nieźle ogarnięte i to, czego potrzebowałby teraz najbardziej, to szczera opinia Mercy. Bo naprawdę była jedną z niewielu osób na świecie, których zdanie potrafił i chciał wziąć pod uwagę bez potrzeby otrzymania do tego wyczerpujących dowodów naukowych. I nie był pewny, czy było tu o czym dłużej pogadać – właściwie, gdyby mógł, skróciłby to do niezbędnego minimum – ale i tak pokiwał głową: - Wiem – zapewnił ją i wzruszył lekko ramionami. – Nie wiem tylko, dlaczego jakakolwiek praca miałaby zmienić to, że najchętniej oglądałbym cię co godzinę – dodał zaraz tak, jakby przedstawiał jej jakiś fakt naukowy, a nie okazywał się właśnie całkiem stęsknionym za swoją żoną człowiekiem. Nie sądził, żeby praca w szpitalu jakoś specjalnie wpłynęła na to, że jej potrzebował i chciał być blisko niej. Skoro jednak chwilowo musiał iść na zajęcia, pozwolił Mercy trochę ogarnąć go przed wyjściem i poszedł na wykład, mniej więcej dwa metry przed wejściem zawracając sobie głowę ogarnięciem, do którego roku i na co właśnie szedł. Zajęcia minęły mu jednak całkiem nieźle (szczególnie kiedy pytania studentów okazały się całkiem inteligentne i sensowne) i do Mercy wrócił chyba całkiem spokojny i może nawet odrobinę zadowolony z życia. Przynajmniej dopóki nie usłyszał tego, co miała mu do powiedzenia i nie musiał się dość mocno na to zmarszczyć.\n- Zdecydowanie nie chcę pogadać o tym później – powiedział i podszedł do fotela, żeby móc stanąć naprzeciwko niej i oprzeć się o biurko. – Mercy, jeśli chcesz wrócić do doktoratu albo do projektu, to to zrób. Nie wiem, czy nie jest za wcześnie na pracę, wydaje mi się, że może być, ale przecież to ty wiesz, jak się czujesz i na co możesz mieć ochotę. A… nawet jeśli nie wiesz, to… pomogę ci się zastanowić i mogę powiedzieć, co tym myślę, jasne. Ale nie powiem ci, że masz wracać teraz do pracy, żebym nie miał wyrzutów sumienia, kiedy zostawiam cię w domu – wyjaśnił, opierając dłonie na brzegu biurka. – Pewnie, że martwię się zostawianiem was w domu, ale to, że będziesz wtedy w pracy, w żaden sposób tego nie rozwiąże. Oczywiście, że nie chcę, żebyś czuła, że zostawiłem cię samą zbyt wcześnie na zbyt długo albo żebyś męczyła się w domu… różnymi myślami. Ale boję się też tego, że… zaczynamy mieć teraz coś innego. Nie wiem, może skoro spędzamy teraz dużo czasu we trójkę i nikomu to chyba nie przeszkadza, warto tego jednak… nie psuć – powiedział, bardzo próbując dobierać jakieś sensowne słowa. – Ale przede wszystkim powiedz mi wprost. Myślisz, że powinienem przyjąć tę pracę? Obiecuję, że zaraz po tym pomogę ci z wybraniem kurtki.\nW ogóle o tym nie pomyślała. Kiedyś to, że pracują razem, wydawało jej się całkowicie oczywiste. Była przyzwyczajona, że spora część (może nawet większość) ich kalifornijskiego życia toczy się w ich szpitalu, przecież Will był tam od dnia, w którym Mercy zaczęła swój staż, nie myśląc nawet jeszcze o żadnym zakochiwaniu się czy braniu ślubu. Nie chodzi nawet o to, że hobbystycznie poszukiwali w szpitalu pustych schowków na miotły czy innych dyżurek, z nadzieją, że nikt nie będzie potrzebował doktora Harta przez kilka następnych chwil. Chodziło przede wszystkim o świadomość, że Will pewnie jest gdzieś na oddziale. O to, że czasami widziała go na korytarzu, że to do niego chodziła, kiedy miała problem z pacjentem, od razu kupowała dwie kawy, kiedy zjeżdżała na dół do bufetu i zdarzało jej się czekać przez kilka minut, aż Will wreszcie wszystko na dziś skończy, żeby wyjść do domu razem z nim. A potem jej mąż przestał pracować w Kalifornii, ona musiała wrócić tutaj i… tak się jakoś złożyło, że szpital przestał być już domem. Całkiem lubiła Mercy (wtedy, kiedy udawało jej się ignorować fakt, że kiedyś nazywała się Mercy Mercer, a teraz jest Mercy z Mercy Hospital), na pewno dużo bardziej niż jej poprzedni szpital na jakimś zadupiu. Ale to było tylko miejsce, w którym pracowała, a tamtejszych rezydentów traktowała wyłącznie jak kolegów z pracy, a nie jak przyjaciół, nawet jeśli spędzała z kimś większość przerw, dostawała od niego słodycze albo ktoś chciał randkować z jej mężem i synem. Dlatego nie chciała, żeby Jackson przyjeżdżał do szpitala, zostawała po godzinach tylko jeśli naprawdę musiała i przyzwyczaiła się już, że męża zobaczy w domu albo w samochodzie. A teraz… okazuje się, że żeby wypić z nim kawę znowu wystarczyłoby po prostu przejść się korytarzem, zamiast jechać do niego na uczelnię albo czekać na Willa w kawiarni, gdzie oni by się obmacywali, a jego studenci się gapili?\nA kiedy Will już wrócił do gabinetu i znowu się okazało, że jedyne, co potrafi Mercy, to psuć mu humor, zmarszczyła lekko czoło, bardzo próbując zrozumieć, co on mówi. Nie do końca właściwie wiedziała, co ona jeszcze mogła zepsuć, skoro zepsuła nawet własną ciążę i macicę, ale po prostu pokiwała głową. - Okej, to nie wrócę – powiedziała takim tonem, jakby miała ochotę spytać go, czy na pewno o to mu chodziło, bo… nie, sama nie miała najmniejszego pojęcia, czego ona teraz chce ani nawet jak się czuje. Nie mogła się nawet zdecydować, czy woli siedzieć cały dzień w domu i płakać tak długo, aż Jackson wróci ze szkoły, czy jednak ubrać się i wyjść właśnie po to, żeby nie płakać. Kolejnym pytaniem Will zwyczajnie mocno ją zaskoczył, bo… zazwyczaj jednak myślała, że nie, jej mąż nie bierze zbyt mocno jej zdania pod uwagę, jeśli chodzi o pracę. Przecież nawet przed chwilą, kiedy próbowali rozmawiać o jego pracy, nie tylko postanowił nie odpowiadać na jej pytania, ale też do kompletu negował większość rzeczy, które Mercy mu powiedziała. - Mhm, powinieneś. Ale jeśli ty nie chcesz i się na nią nie zdecydujesz, nic się przecież nie stanie – zapewniła, trochę przygotowując się na kolejną serię marudzenia, że jego pacjenci, jego syn i że jeśli on będzie dłużej pracował, reszta rodziny pewnie umrze z głodu. A żeby nie dopuścić do tego przynajmniej dzisiaj, zaraz pojechali po Jacksona i na obiad.\nNaprawdę nic wielkiego się nie wydarzyło, okej? Wcale nie trzeba było robić z tego wielkiego zamieszania. Przecież nawet jeśli na moment ją zamroczyło (nie, była przekonana, że nie straciła przytomności, niezależnie od tego, co próbował wmówić jej ten głupi kierowca i jeszcze głupsza kobieta z niemowlęciem, która wezwała karetkę, choć ze cztery razy Mercy powtórzyła jej, że ma tego nie robić), to… nic się nie stało. Serio.\nChciała tylko pójść na zakupy. Will był w pracy, Jacksona miało dzisiaj nie być cały dzień, a ona po ich wyjściu po prostu położyła się z powrotem do łóżka, bo nie pracowała, nie była w ciąży i nie miała co ze sobą zrobić, kiedy nie próbowała nikomu udowodnić, że wszystko jest z nią w porządku. Bo było i naprawdę doceniłaby, gdyby ktoś wreszcie raczył zwrócić na to uwagę – była zepsuta, mąż powinien ją zostawić, a kiedy parę dni temu uświadomiła sobie, że właśnie powinna mieć okres, prawie zdechła z bólu, którego przecież nie miała prawa już czuć. Lepiej już i tak nie będzie, więc chyba pora, żeby wszyscy przestali się nad nią użalać – łącznie z samą Mercy. Dlatego gdy kilka godzin później udało jej się zebrać z łóżka (głównie dlatego, że Will zadzwonił, więc wygrzebała się z kołdry, zupełnie jakby jej mąż mógł się zorientować przez telefon, czy jest w łóżku, czy właśnie wkłada buty do biegania) i przypomniała sobie, że pora zmusić się do jakiegoś jedzenia, postanowiła iść do sklepu. Ludzie robią zakupy, tak? Will cały czas robił zakupy, a oni nie mieli w domu bananów, więc… poszła kupić banany. Nawet nie wzięła samochodu, bo niedaleko nich też był jakiś sklep. Tak jak normalny człowiek kupiła banany, dorzuciła do tego jakieś mleko, coś na kanapki i to, na co akurat spojrzała przy kasie, kiedy stała w kolejce. Jak normalny człowiek chciała też wrócić do domu i gdyby ci idioci nie uparli się, żeby wzywać karetkę, pewnie by wróciła.\nChciała tylko szybko wyminąć tę kobietę pchającą wózek dziecięcy, która przed nią szła. To naprawdę takie dziwne, że nie chciała teraz patrzeć na żadne noworodki? Nie chciała, więc po prostu przyspieszyła kroku, żeby ją wyprzedzić i od razu przejść przez ulicę. Kątem oka nawet widziała ten samochód, który właśnie skręcał i nie do końca potrafiłaby wyjaśnić, dlaczego mimo to weszła na jezdnię. Ale to przecież może zdarzyć się każdemu, nie róbcie z niej od razu jakiejś miękkiej kretynki w depresji, która rzuca się pod koła, okej? Wcale się nie rzuciła, po prostu weszła. A kierowca jechał tak wolno, że naprawdę nie było sensu wzywać karetki. A może samochód prowadziła kobieta, a z wózkiem szedł facet? Nie pamiętała. Pamiętała tylko, że straciła banany przez ten głupi wypadek.\nByła tak wściekła, że robią z tego jakąś wielką szopkę, że kiedy wreszcie znalazła się w szpitalu (jedyny plus tej sytuacji jest taki, że nie zawieźli jej do Mercy i nie badała jej jakaś Stella), że pierwszemu lekarzowi, który do niej podszedł i chciał ją zbadać, kazała się po prostu odpierdolić. Nie chciał, żeby ją dotykał, nie miała najmniejszego zamiaru się tutaj rozbierać i pokazywać ani swojej blizny, ani tego, że jest jeszcze chudsza niż zwykle, skoro wciąż musiała się mocno zmuszać do zjedzenia czegokolwiek. Nie potrzebowała żadnego lekarza ani badania – wiedziała, że skądś krwawi, bo miała trochę pobrudzone ciuchy i ręce, ale bez przesady, jakby się zacięła przy goleniu, też wieźliby ją do szpitala i chcieli zszywać? Poza tym czuła się świetnie, przecież zorientowałaby się, gdyby naprawdę coś ją bolało. A nie bolało i to właśnie próbowała im wszystkim wyjaśnić, tym bardziej sfrustrowana, im częściej musiała to powtarzać. W którymś momencie ten lekarz wreszcie ją zostawił – nie wiedziała, czy zamierzał wrócić, nie pamiętała, czy cokolwiek powiedział przed wyjściem i, szczerze mówiąc, chyba zorientowała się, że go nie ma, chyba dopiero w chwili, kiedy do sali wszedł wreszcie Will. - O, jesteś. Możesz powiedzieć tym ludziom, że nic mi nie jest i idę do domu? – poprosiła, kiedy tylko go zobaczyła i natychmiast poderwała się z łóżka – niemal równie natychmiast po raz drugi dzisiejszego dnia upadła na ziemię, bo może jednak trochę kręciło jej się w głowie. Ale żeby od razu robić z tego takie zamieszanie?\nPo drodze do szpitala próbował przede wszystkim nie myśleć. Czerwone światło, zielone, kierunkowskaz, przejście dla pieszych – musiał skupić się na drodze wystarczająco mocno, żeby nie zacząć się zastanawiać. Żeby nie pozwolić myślom uciec w miejsca, w których zupełnie się ich nie spodziewał, bo najpierw musiał ją zobaczyć. Musiał upewnić się, że była w jednym kawałku, namówić ją na badanie, a… potem będą mogli porozmawiać o tym, co się wydarzyło. O tym, że odkąd Will usłyszał przez telefon skróconą wersję, miał wrażenie, że stał gdzieś obok. Że nie był w swoim ciele, tylko z zaskakującym, może nawet trochę irytującym spokojem przyglądał się wszystkiemu z boku. Jakby go to nie dotyczyło, jakby oglądał kolejny serial Mercy, na który zerka znad jej ramienia, tylko jednym okiem, bardziej skupiony na leniwym całowaniu jej po karku i wsuwaniu dłoni pod jej koszulkę (nawet jeśli teraz to wszystko brzmiało raczej jak jakaś prehistoria). Wciąż z tym samym poczuciem bycia gdzieś poza, jakiejś idiotycznej nierzeczywistości tego, że znowu była w szpitalu, wszedł wreszcie do środka, znalazł Mercy i natychmiast wrócił na ziemię. Zupełnie dosłownie, bo zanim udało mu się cokolwiek powiedzieć, już przy niej klęczał. – Hej, Mercy, słyszysz mnie? – spytał natychmiast, przytrzymując jej plecy, żeby nie zderzyła się głową z ramą łóżka ani podłogą. W duszeniu fali niepokoju na szczęście miał niesamowicie duże doświadczenie i najpierw musiał upewnić się, że jest przytomna. – Dasz radę wstać? – przyjrzał się jej uważnie i jeśli dała radę, to jej pomógł, a jeśli nie albo próbowała z nim dyskutować, po prostu wziął ją na ręce (kolejne niezbyt miłe wspomnienie) i położył z powrotem na łóżku. Gdyby tylko mógł, najchętniej by ją do niego przywiązał i kazał grzecznie poczekać na lekarza, ale zamiast tego usiadł na brzegu, żeby nie wpadło jej do głowy kolejne wstawanie i spojrzał prosto na nią. Spokojnie i pewnie, dokładnie tak samo, jak miał już za chwilę zabrzmieć: - Okej, ty wiesz, że nic ci nie jest – potwierdził i skinął głową. – Ale ja nie wiem. Dostałem przed chwilą telefon, że wylądowałaś w szpitalu, bo ktoś cię potrącił. I bardzo mi przykro, jeśli właśnie cię zawiodę albo okażę się najgorszym mężem na świecie, ale cholernie mocno się o ciebie martwię i chcę usłyszeć, że wszystko jest w porządku od lekarza, który cię obejrzy. Im szybciej to załatwimy, tym szybciej wrócimy do domu, więc jeśli jest jakaś szansa, że zgodzisz się na to dla mojego świętego spokoju, to zaraz po kogoś pójdę – poinformował ją bardzo rzeczowym, ale przy okazji dość stanowczym tonem. Nie zamierzał bawić się z nią teraz w żadne przepychanki ani wykłócać, więc miał nawiną nadzieję, że przemówi do niej to, że chodziło tu teraz o niego i o to, żeby on też się od niej odwalił. I przy okazji nie mógł pozbyć się z głowy jednej, bardzo konkretnej myśli – że dobrze zrobił, nie przyjmując nowej pracy, nawet jeśli dzisiaj przynajmniej trzy razy pomyślał o tym, jak bardzo chciałby być w szpitalu.\n– Pewnie – odparła natychmiast, gotowa zignorować to, że zaczęło kręcić jej się w głowie i nie do końca wie nawet, gdzie ma nogę – mimo to spróbowała sama natychmiast wstać, jakby z nadzieją, że jeśli zrobi to wystarczająco szybko, Will nawet się nie zorientuje, że jego żona właśnie wylądowała na podłodze. Oczywiście niezbyt jej się to udało i Will musiał jej pomóc się podnieść. Przez chwilę była nawet gotowa zmarnować im trochę czasu i przyznać, że odrobinę kręci jej się w głowie, więc może niech jeszcze chwilkę tu posiedzi, zanim pojadą do domu. Nie zdążyła jednak się odezwać, bo Will zaczął mówić i… zaraz, czy ona się przypadkiem nie przesłyszała? - Wcale mnie nie potrącił… - zaczęła trochę głośniej niż powinna (nie tylko dlatego, że znajdowali się w szpitalu), próbując wejść mu w słowo, ale nie udało jej się ani przerwać Willowi, ani także, najwyraźniej, nie udało jej się go przekonać. Dlatego przerwała, rezygnując z dalszego tłumaczenia mu, że przecież nikt jej nie potrącił, ten samochód prawie jej nie dotknął, a ona czuła się świetnie, więc przestańcie robić z niej kogoś, kto nie potrafił nawet obiektywnie ocenić własnego stanu. A im dłużej mówił Will, tym bardziej Mercy się spinała – zacisnęła wargi w wąską linię i poczuła, jak napinają się jej plecy i ręce. Czuła się coraz bardziej zirytowana, ale kiedy wreszcie miała okazję coś powiedzieć, jeszcze przez chwilę wpatrywała się w Willa z niedowierzaniem. Przecież nic jej się nie stało, tak? Nie była jakąś rzucającą się pod koła wariatką, która nie mogła sobie poradzić z utratą dziecka i macicy, dlaczego nikt w ogóle nie zamierzał jej słuchać? Gdyby coś ją bolało albo gdyby stało jej się coś poważniejszego, przecież sama by o tym powiedziała i pozwoliłaby się zbadać, ale absolutnie nic poważnego się nie stało, a jej nie bolał nawet palec. Cały ten wypadek to było jakieś jedno wielkie nieporozumienie i… nawet kiedy musiała wykłócać się z tym lekarzem, była przekonana, że kiedy Will wreszcie przyjedzie, będzie po jej stronie. Uwierzy jej i zgodzi się, że mogą jechać do domu, bo przecież nie walnęła się w głowę, nie była w szoku i potrafiła obiektywnie ocenić, jak się czuje. A Will nie tylko jej nie uwierzył, ale też traktował ją jak jakieś głupie dziecko i czuła, że próbuje ją zwyczajnie zmanipulować, wspominając o tym najgorszym mężu na świecie i zawodzeniu jej. I oczywiście, że ją zawiódł. Nawet nie przyszło mu do głowy, żeby ją samą spytać, jak się czuje albo co się stało, zamiast tego od razu próbował ją zmusić, by zgodziła się na badanie. Spodziewała się czegoś tak zupełnie innego, że… że po prostu pokiwała głową. - Wspaniale. Skoro uważasz się za tak idealnego męża, możesz zawołać tego cholernego lekarza. Ja, na wypadek, gdyby cię to w ogóle interesowało… - zaczęła, ale jej głupi lekarz wrócił sam i zatrzymał się w progu, patrząc na Mercy trochę tak, jakby bał się, że go kopnie, jeśli podejdzie trochę bliżej. Bardzo ostentacyjnie wywróciła więc oczami i po prostu ściągnęła koszulkę i podczas badania uparcie patrzyła gdzieś w bok, w zupełnie innym kierunku niż stał Will. Nie spojrzała na niego także wtedy, gdy lekarz potwierdził to, co przecież od początku wszystkim powtarzała – nie miała obrażeń, wyglądało na to, że nic poważnego jej się nie stało. - Mogę już się ubrać czy mam czekać, aż obejrzy mnie jeszcze ze trzech lekarzy, żeby sprawdzić, czy na pewno nie kłamię? – spytała, chociaż nie wiadomo, czy mówiła teraz do tego lekarza czy do Willa.\nDojście do podobnych wniosków zajęło mu kilka ładnych minut, kiedy jego mózg powoli wyłączał się z trybu alarmowo-medycznego. Z każdą kolejną minutą, kiedy lekarz oglądał Mercy, Will uspokajał się coraz bardziej i coraz mocniej dochodził do wniosku, że, niespodzianka, znów nie zachował się tak, jak powinien. Przede wszystkim uderzyło go to, jak bardzo chciał Mercy czymś przykryć albo najlepiej zasłonić samym sobą. Nie dlatego, że miał z jej ciałem jakikolwiek problem, bo zupełnie nie miał – wiedział za to (pewnie aż za dobrze), że ona go miała i musiała przecież czuć się teraz strasznie. Zaraz potem zaczął zastanawiać się, po jaką cholerę on właściwie chciał zostać w tym domu, skoro najwyraźniej przerasta go nawet wsparcie w takiej sytuacji – wkurwiać własną żonę mógł też po pracy, tak przynajmniej miałaby kilka godzin wolnego. Skinął po prostu głową, kiedy lekarz poinformował ich, że wszystko w porządku, podziękował mu i, kiedy wyszedł, spojrzał na Mercy, nawet jeśli ona wciąż nie chciała patrzeć na niego. – Nie, nie musisz już na nikogo czekać – odparł, przenosząc wzrok na plamki krwi na jej spodniach. – Interesuje mnie to, jak się czujesz – powiedział, nie komentując już zupełnie tego idealnego męża. – Ale dostałem właśnie telefon ze szpitala, że wylądowałaś tu po potrąceniu przez samochód i nie chcesz dać się przebadać – przerwał na chwilę i strącił z rękawa jakiś nieistniejący pyłek, chyba mając nadzieję, że dzięki temu poczuje się tak, jakby rozmawiali o czymś równie emocjonalnym, co pogoda za oknem. – Poza tym, mamy już w rodzinie historię lekarzy, którzy świetnie się czują i nie chcą dać się przebadać – mruknął, przeczesując palcami włosy gdzieś w okolicy całkowicie ukrytej blizny po operacji. – Tak, wiem, że nie jesteś mną. I całe szczęście. Ale ciężko mi zaufać w to, że wszystko jest okej, kiedy na dzień dobry lądujesz na podłodze – wyjaśnił i odsunął się wreszcie od ściany, którą podpierał podczas badania. A kiedy zorientował się, że jego tłumaczenie wciąż było dość marne, po prostu wzruszył lekko ramionami. – Chyba jest dla mnie trochę za wcześnie na twój kolejny pobyt w szpitalu – przyznał wreszcie, może odrobinę ciszej, niemal jakby czuł, że nie do końca ma do tego prawo. Do jakiejś pieprzonej traumy szpitalnej (o ironio), do tak silnego strachu o Mercy, że niespecjalnie umiał sensownie się w nim zachowywać\nNie poruszył najistotniejszej kwestii, która aktualnie wypalała mu w mózgu dziurę, ale w całej swojej głupocie wiedział, że to był na to najgorszy możliwy moment. Mercy była zła na cały świat, z nim na czele i naprawdę nie oczekiwał teraz sensownej rozmowy o tym, czy przypadkiem nie planowała się dzisiaj zabić, skoro jej męża i dziecka nie było akurat w domu. Nie miał pojęcia, jak długo planował z tym wytrzymać, ale z całą pewnością nie chciał rozmawiać o tym w szpitalu. Najbardziej na świecie chciał ją za to po prostu do siebie przyciągnąć i przynajmniej przez chwilę tak trzymać, żeby być pewny, że faktycznie jest tu w jednym kawałku – i że chociaż przez tę sekundę nigdzie mu nie ucieknie, ani ze szpitala, ani pod inny samochód, tym razem jadący trochę szybciej. Zamiast tego rozejrzał się jednak wokół, żeby zobaczyć, czy niczego ze sobą nie miała. – Jesteś gotowa czy chcesz jeszcze chwilę posiedzieć? Możemy już wracać, może po drodze zamówimy obiad – zaproponował, skoro już mógł ją stąd jak najszybciej zabrać. – Jeśli chcesz, możesz mi też po drodze opowiedzieć, co się stało – dodał jeszcze, ociągając się trochę bez specjalnego powodu, tylko po to, żeby móc ją złapać, gdyby znów zakręciło jej się w głowie.\nSkocz do: Wybierz forumTop Secret Strona Główna


» Ubrania do jogi\n» Kolekcja Fabryka Energii\nKolekcja Fabryka Energii (16)\nKoszulka męska z logo dużym czarna\nMęska koszulka z logo Fabryki Energii - czarna - wykonana w 100% z bawełny. Posiada okrągły dekold wykończony wąskim ściągaczem.\nKoszulka męska z logo małym poziomym czerwona\nMęska koszulka z logo Fabryki Energii - czerwona - wykonana w 100% z bawełny. Posiada okrągły dekolt wykończony wąskim ściągaczem.\nKoszulka męska z logo małym poziomym czarna\nKoszulka męska z logo małym pionowym czerwona\nMęska koszulka z logo Fabryki Energii - czerwona - wykonana w 100% z bawełny. Posiada okrągły dekold wykończony wąskim ściągaczem.\nKoszulka damska z logo dużym czarna\nKoszulka z logo Fabryki Energii - czarna - damska koszulka przylegająca do ciała na szerszych ramiączkach. Przyjemny materiał z dodatkiem elastanu, dzięki czemu ładnie przylega do ciała i nie zmienia kształtu. Bardzo wygodna do ćwiczeń jogi.\nKoszulka damska duże logo biała\nKoszulka z logo Fabryki Energii - biała - damska koszulka przylegająca do ciała na szerszych ramiączkach. Przyjemny materiał z dodatkiem elastanu, dzięki czemu ładnie przylega do ciała i nie zmienia kształtu. Bardzo wygodna do ćwiczeń jogi.\nKoszulka damska duże logo czerwona\nKoszulka z logo Fabryki Energii - czerwona - damska koszulka przylegająca do ciała na szerszych ramiączkach. Przyjemny materiał z dodatkiem elastanu, dzięki czemu ładnie przylega do ciała i nie zmienia kształtu. Bardzo wygodna do ćwiczeń jogi.\nKoszulka damska z logo małym pionowym czarna\nKoszulka damska z logo małym pionowym czerwona\nKoszulka damska z logo małym pionowym biała\nKoszulka męska z logo małym poziomym lazurowy\nMęska koszulka z logo Fabryki Energii - lazurowy - wykonana w 100% z bawełny. Posiada okrągły dekolt wykończony wąskim ściągaczem.\nKoszulka męska z logo małym poziomym groszkowy\nMęska koszulka z logo Fabryki Energii - groszkowa - wykonana w 100% z bawełny. Posiada okrągły dekolt wykończony wąskim ściągaczem.\nKoszulka damska z logo małym poziomym cytrynowy\nKoszulka z logo Fabryki Energii - cytrynowa - damska koszulka przylegająca do ciała na szerszych ramiączkach. Przyjemny materiał z dodatkiem elastanu, dzięki czemu ładnie przylega do ciała i nie zmienia kształtu. Bardzo wygodna do ćwiczeń jogi.\nMęska koszulka z logo Fabryki Energii - niebieska - wykonana w 100% z bawełny. Posiada okrągły dekolt wykończony wąskim ściągaczem.\nKoszulka z logo Fabryki Energii - różowa - damska koszulka przylegająca do ciała na szerszych ramiączkach. Przyjemny materiał z dodatkiem elastanu, dzięki czemu ładnie przylega do ciała i nie zmienia kształtu. Bardzo wygodna do ćwiczeń jogi.


Plaza Centers ma list intencyjny ws sprzedaży Toruń Plaza za ok. 70 mln euro - Bankier.pl\nGiełdaPlaza Centers ma list intencyjny ws sprzedaży Toruń Plaza za ok. 70 mln euro\nPlaza Centers ma list intencyjny ws sprzedaży Toruń Plaza za ok. 70 mln euro\nPlaza Centers podpisała niewiążący list intencyjny w sprawie sprzedaży centrum handlowo-rozrywkowego w Toruniu - poinformowała spółka w komunikacie.\nPlaza Centers podała, że jeśli po przeprowadzeniu procesu due diligence dojdzie do podpisania umowy sprzedaży udziałów, to spółka otrzyma ok. 70 mln euro, a później dodatkowo jeszcze maksymalnie do 4 mln euro. (PAP Biznes)\nW 2021 roku można spodziewać się wypłaty dywidendy zaliczkowej przez TIM - poinformował prezes Krzysztof Folta podczas wtorkowej wideokonferencji. Dodał, że celem zarządu jest, by wypłacana dywidenda była z roku na rok wyższa.\nWkrótce nowe dowody osobiste z odciskami palców. Jest data


Nowa „Książka Telefoniczna tel.” 2008/9 w Częstochowie\nDITEL SA - wydawca najczęściej używanej książki telefonicznej w Polsce - rozpoczął na terenie Częstochowy i regionu bezpłatną dystrybucję „Książki Telefonicznej tel.". Publikacja zawiera dane firm i instytucji oraz - jako jedyna w Polsce - spis klientów indywidualnych TP SA. Najnowsze wydanie książki tel. stanowi największą bazę teleadresową dla miasta i regionu.\nBezpłatne „Książki Telefoniczne tel." trafią do odbiorców prywatnych oraz wszystkich firm i instytucji, które zamieściły swoje ogłoszenia w tegorocznym wydaniu. W grudniu ukaże się jeszcze książka telefoniczna tel. na CD województwa śląskiego, która będzie dystrybuowana we współpracy z regionalną prasą.\n„Stale dbamy o rozwój naszego produktu i dokładamy wszelkich starań, aby były one najpełniejszym źródłem informacji dla naszych użytkowników w całej Polsce. Tegoroczne wydanie dla mieszkańców Częstochowy wzbogaciliśmy o przydatne działy i strony branżowe. Dzięki temu użytkownik może łatwo i szybko odnaleźć interesujące informacje" - powiedziała Małgorzata Olszewska, dyrektor marketingu DITEL SA.\nDo końca roku w województwie śląskim wydane będą książki: Gliwice i Katowice oraz wojewódzka książka telefoniczna tel. na płycie CD.


Inspiracje na wystrój sypialni dla nastolatka - Gazeta LifeStyle\n15 listopada 2021\tComments 0 www.GazetaLifeStyle.pl\t297 Views\nDekorowanie pokoju dla nastolatków to niełatwe zadanie. . Sypialnia nastolatki ma być przestrzenią, w której czuje się szczęśliwa i chętnie spędza czas. Nastoletnie dziewczyny mają swoje własne opinie na wiele tematów i nie można zmusić ich do zgadzania się z Twoimi. Możesz natomiast pomóc jej zorganizować swój pokój. To są moje inspiracje dla Ciebie.\nOd czego zacząć urządzając sypialnię nastolatki?\nUkład funkcjonalny jest kluczową kwestią, którą należy wziąć pod uwagę szukając pomysłów na urządzenie sypialni nastolatka. Jest to coś, czego nigdy bym nie zrobiła, gdybym nie zaczęła od. Jest to szczególnie ważne dla nastolatków, którzy mają mały pokój. Pokój powinien wyglądać świetnie, a dorastająca dziewczyna powinna mieć wystarczająco dużo miejsca. Chociaż jest mniej miejsca do zabawy na podłodze niż w pokoju dziecka, istnieje coraz większa potrzeba półek do przechowywania drobiazgów i skarbów lub miejsca dla przyjaciół, aby zebrać. Wygodne biurko jest niezbędne dla nastolatków, ponieważ nauka jest bardzo ważną czynnością w ich życiu. Potrzebuje również łóżka, na którym będzie mogła wygodnie spać oraz szafy, w której będzie mogła przechowywać swoje ubrania. Jak widać, istnieje wiele potrzeb, które muszą być brane pod uwagę w małej przestrzeni.\nWierzę jednak, że możliwe jest stworzenie efektywnej sypialni nastolatka nawet przy niewielkiej przestrzeni. Ale ty będziesz potrzebował robić kompromisom. Jeśli sypialnia Twojego nastolatka jest mała, zastanów się, co możesz poświęcić, a co zwiększyć. Szafa w twoim domu może nie być konieczna w sypialni nastolatka. Zamiast niej może wystarczyć komoda z bielizną i innymi rzeczami. Biurko niekoniecznie musi być tak duże jak tablica do ping-ponga. Mniejsze biurko będzie w sam raz. Może być wystarczająco duże, aby pomieścić książkę lub zeszyt i pozwolić na odrabianie lekcji. Lustro może być użyte do wizualnego powiększenia przestrzeni. Lustra można wykorzystać do odbicia szafy, lub powiesić na ścianach. To optycznie zwiększy przestrzeń, sprawiając, że będzie się ona wydawać większa. Może to zrobić ogromną różnicę we wnętrzu pokoju nastolatka.\nSprawdź także: Sposób na dogrzanie mieszkania – piecyki na drewno.\nDekoracja sypialni nastolatka – styl i kolorystyka\nStyl i kolorystyka sypialni nastolatka to kolejna rzecz, którą warto rozważyć przy jej dekorowaniu. Poproś nastolatkę, aby wyraziła swoją opinię na temat wnętrza i jego stylu. Każdy ma swoje upodobania i preferuje pewne aranżacje. Nastolatki nie są tu wyjątkiem. Nie powinieneś zmuszać ich do wyboru stylu wystroju wnętrza. Nie powinieneś pozwalać im na samodzielne podejmowanie decyzji, ponieważ nie wszystkie wybory dotyczące wystroju wnętrz będą korzystne dla ich zdrowia. Pozwól nastolatkowi wybrać swój schemat kolorów. Popraw to, co wybrała i wyjaśnij, dlaczego nie jest to najlepszy pomysł. Nastolatki to czas na bunt. Dlatego naleganie, aby nastolatka zgadzała się z Twoimi poglądami sprawi, że będzie bardziej skłonna do trzymania się ich. Z moich obserwacji wynika, że nastoletnie dziewczyny mają dwa różne pomysły. Jedne dziewczyny wolą mocne kolory, szczególnie te o silnych osobowościach lub te, które przeszły przez burzliwy okres buntu. Inne wolą spokojniejsze wnętrza, bo mogą się zrelaksować i łatwiej im poradzić sobie z burzą hormonów.\nAkcesoria do pokoju nastolatka\nKiedy mamy już pomysł na aranżację pokoju nastolatka, jego styl i kolorystykę, czas podzielić się tym pomysłem ze wszystkimi (łącznie ze mną). Najważniejszym, czyli dodatkami. Jest wiele dodatków, które można wykorzystać w sypialni nastolatka. Wybór odpowiednich dodatków może być trudny. Akcesoria te mogą być wyszukane i designerskie, lub bardziej delikatne i glamour niż scandi. Ważne jest, aby pamiętać, że dodatki są często tym, co nadaje życie i styl aranżacji. Bez nich pomieszczenia mogą sprawiać wrażenie nudnych i mało osobistych.\nPoduszki to kluczowy dodatek do sypialni nastolatka. To niezbędny element każdej aranżacji, który sprawdzi się w każdym stylu. Mogą być małe lub duże, jednokolorowe lub z wzorem. Świetnie prezentują się na łóżku nowoczesnym, klasycznym czy eklektycznym.\nZadbaj również o swoje lampy. Od lamp w sypialni nastolatka wymaga się dwóch funkcji. Muszą zapewniać odpowiednie oświetlenie. Lampka w kąciku do czytania, na biurku i w pokoju muszą mieć odpowiednią moc. Powinny też być atrakcyjne, bo ładne lampy mogą dodać charakteru i stylu aranżacji wnętrza.\nPoza tymi popularnymi dodatkami warto wybrać fajne plakaty do pokoju młodzieżowego, świecące dekoracje ledowe i kwiaty, a także inne akcesoria. Nastolatki mają swobodę wyboru spośród szerokiej gamy dodatków, dlatego żaden pokój nigdy nie będzie wyglądał dokładnie tak samo, nawet jeśli będą się w nim znajdować te same meble.\nMam nadzieję, że moje wskazówki i inspiracje jak urządzić pokój dla nastolatków przydadzą się Wam w planowaniu wystroju wnętrza Waszego domu dla nastolatków.\nPrevious Czy fotel uszak jest wygodny\nNext Łysienie - zapobieganie, leczenie i porady\nModa i Styl\t1Comments\nProducentka pokazów bardzo wysoko ocenia dokonania polskich projektantów. Uważa jednak, że rodzima moda nie zostanie zauważona na świecie bez wsparcia biznesowego. Zdaniem Katarzyny Sokołowskiej jest ono jednak coraz większe, a branża


Fotel za pół miliona\nFrancuska firma Harow zaprezentowała fotel wykonany z 24-karatowego złota. Jego cena to 500 tysięcy dolarów (347 tys. funtów)...\nMartwa natura na biurko\nWłoski projektant Antonio Aricò stworzył serię oryginalnych biurowych przyborów. Zestawione razem wyglądają niczym martwa natura na obrazie...\nZłota replika Maca\nMacintosh 128k to pierwszy komputer wypuszczony przez firmę Apple. Studio Love Hultèn stworzyło wyjątkowa replikę legendarnego modelu. Wykonano ją z drewna amerykańskiego orzecha, a klawiaturę ze złota. Co ciekawe, repliką jest tylko z zewnątrz...\n,,Trentina” to elegancka, włoska restauracja położona w amerykańskim mieście Cleveland. Właścicielom zależało na oryginalnej i wysmakowanej identyfikacji wizualnej. Projektantka Christine Wisniewski postawiła na stonowane kolory i wzory, przełamane złotymi akcentami...\nLuksus i dizajn\nLondyńskie studio Poetic Lab proponuje serię eleganckich, metalowych akcesoriów na biurko. W kolekcji znalazły się pojemnik na taśmę, otwieracz do listów, temperówka i uchwyt na długopisy...\nMieszkający w Nowym Jorku młody projektant Matthew „Mateo” Harris zaprezentował pierwszą kolekcję biżuterii dla kobiet –„La Barre”. Jest minimalistycznie i bardzo elegancko, dominuje dyskrecja i prostota...


Różnica między niskim ciśnieniem krwi a wysokim ciśnieniem krwi (Choroba) | Różnica między podobnymi obiektami i terminami.\nCiśnienie krwi jest jednym z podstawowych parametrów monitorowanych w celu ustalenia stanu fizycznego osoby. Wskazuje na istotne wahania odbiegające od normalnego zakresu, które mogą być szkodliwe, jeśli pozostaną niewykryte. Regularne kontrolowanie ciśnienia krwi może zapobiec powikłaniom zagrażającym życiu, a nawet uratować życie.\nAby zrozumieć odczyt ciśnienia krwi, ważne jest, aby zrozumieć, co to jest ciśnienie krwi. Jak już wiesz, serce pompuje krew przez komory serca, a następnie trafia do naczyń krwionośnych, aby transportować krew w ciele przez układ krążenia. Ciśnienie krwi mierzy pompujące działanie serca. Najwyższy odczyt liczby jest znany jako skurczowy ciśnienie krwi, to siła wywierana na ściany tętnic, gdy serce kurczy się, aby pompować natlenioną krew. Dolny odczyt to rozkurczowy ciśnienie krwi. Jest to odczyt ciśnienia, gdy serce spoczywa pomiędzy uderzeniami.\nDla zdrowych ludzi ich ciśnienie krwi mieści się w normalnym zakresie. Ale dla tych, którzy cierpią na stres, lęk, wysoki poziom cholesterolu, otyłość i tym podobne, mają zwiększone ryzyko wysokiego ciśnienia krwi, aw ciężkich przypadkach może prowadzić do zawału serca lub udaru mózgu. Z drugiej strony, niektóre osoby cierpią na niskie ciśnienie krwi z powodu pewnych chorób lub stanów, co może prowadzić do szoku lub nawet gorzej - śmierci.\nPoniżej znajduje się zakres odniesienia, którego można użyć do określenia stanu ciśnienia krwi u danej osoby.\nKategoria Skurczowe ciśnienie krwi Rozkurczowe ciśnienie krwi\nCiężkie niedociśnienie tętnicze 50 - 59 mmHg 33 - 39 mmHg\nPoważne niedociśnienie tętnicze 60 - 89 mmHg 40 - 49 mmHg\nNiedociśnienie graniczne 90 - 109 mmHg 50 - 69 mmHg\nNormalne ciśnienie krwi 110–119 mmHg 60 - 79 mmHg\nNadciśnienie 120 - 139 mm Hg 80 - 89 mmHg\nEtap 1 Nadciśnienie tętnicze 140 - 159 mmHg 90 - 99 mmHg\nEtap 2 Nadciśnienie tętnicze 160 - 180 mmHg 100 - 110 mmHg\nKryzys nadciśnieniowy Wyższy niż 180 mmHg Wyższy niż 110 mmHg\nNiskie ciśnienie krwi jest bardzo niepokojące, ponieważ może nie być bardzo niebezpieczne dla życia, jeśli nie zostanie udzielona natychmiastowa pomoc medyczna. Przyczyny obejmują odwodnienie, utratę krwi i niektóre zaburzenia chirurgiczne. Można sobie z tym poradzić, dopóki geneza schorzenia zostanie ustalona i odpowiednio potraktowana.\nCiśnienie krwi stale zmienia się w ciągu dnia w zależności od poziomu aktywności, stanu fizycznego i emocjonalnego. Jeśli twoje ciśnienie krwi jest prawidłowe i znacznie wzrasta, pracownik służby zdrowia zwykle wykonuje drugi i trzeci pomiar ciśnienia krwi, zanim stanie się to problemem. Jeśli nadal występuje, konieczna jest natychmiastowa pomoc medyczna.\nWysokie ciśnienie krwi zdarza się, gdy osoba się starzeje. Do czynników sprzyjających należą wadliwy styl życia, zła dieta, otyłość i historia rodzinna. W niektórych przypadkach niektóre choroby lub stany powodują wzrost ciśnienia krwi. Dlatego nadciśnienie dzieli się na 2 główne typy.\nPierwotne nadciśnienie tętnicze jest również znane jako nadciśnienie samoistne. Etiologia 95% przypadków pierwotnego nadciśnienia tętniczego jest nieznana, ale przypisuje się ją zmianom fizycznym w ciele, w tym zaburzeniom równowagi elektrolitowej, miażdżycy i miażdżycy.\nWtórne nadciśnienie jest zwykle spowodowane niektórymi chorobami, takimi jak choroby nerek i serca. Ponadto niektóre leki dostępne bez recepty, takie jak pigułki antykoncepcyjne, również powodują wzrost ciśnienia krwi. Dlatego ważne jest, aby skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem jakiegokolwiek leku.\nUwaga: Nadciśnienie „białego fartucha” jest uważany za kategorię nadciśnienia tętniczego. Dzieje się tak, gdy ciśnienie krwi osoby wzrasta, gdy jest ona w klinice lub szpitalu, i wraca do normy, gdy jest w domu. Wcześniej tego rodzaju nadciśnienie nie było leczone, ale niektóre badania wskazują, że należy to leczyć w taki sam sposób jak zwykłe nadciśnienie.\nObjawy niedociśnienia i nadciśnienia tętniczego\nZimna, lepka skóra\nZmęczenie lub osłabienie ciała


Volvo S60 - Wideo prezentacja sedana | Auto-Boss Volvo Chorzów\nJasne, wyrafinowane skandynawskie wzornictwo nadwozia z chromowanymi detalami w motywie Bright\nNowoczesne i dynamiczne wzornictwo nadwozia z czarnymi błyszczącymi z detalami w motywie Dark\nVolvo S60 to sedan klasy premium, auto praktycznie doskonałe, które w naturalny sposób łączy bezpieczeństwo, komfort oraz intuicyjność prowadzenia. Samochód pozwala cieszyć się podróżą zarówno w mieście, jak i na autostradzie. Luksusowe wnętrze spełnia najwyższe standardy designu i wygody. Do wyboru pozostają różne wersje wyposażenia: Plus oraz Ultimate, które oferującą znakomicie wykonane detale i niepowtarzalny, szwedzki charakter. Poczuj przedsmak jazdy Volvo S60, dzięki video prezentacji i umów się na jazdę testową do salonu Volvo w Chorzowie lub Bielsku-Białej.\nJuż wkrótce pojawi się video prezentacja nowego Volvo S60 po faceliftingu.


Celiakia a nowoczesne rolnictwo – Sklep u Natury Głogów | Zdrowa i naturalna żywność\nCeliakia a nowoczesne rolnictwo\nStart > Zdrowie z natury > Celiakia a nowoczesne rolnictwo\nDieta bezglutenowa stała się w ostatnich czasach bardzo modna. Nic dziwnego, że pojawia się wokół niej coraz więcej pytań i kontrowersji. Ale celiakia to nie kwestia mody, tylko choroby i nie każdy, kto stosuje dietę bezglutenowa jest nią dotknięty.\nCeliakia, czyli inaczej choroba trzewna, to przypadłość autoimmunologiczna. Charakteryzuje się trwającą całe życie nietolerancją glutenu – białka zawartego w zbożach takich jak pszenica, żyto czy jęczmień. Szacuje się, że na celiakię cierpi około 1% populacji. Jednak naukowcy donoszą, że liczba zachorowań na celiakię wciąż wzrasta, szczególnie w krajach wysoko rozwiniętych (w Finlandii występuje ona u 2,5% populacji). Dlaczego tak się dzieje?\nCeliakię uznaje się już a chorobę cywilizacyjną. Wzrost liczby zachorowań wynika przede wszystkim z naszych codziennych nawyków żywieniowych. Bo jak tu nie kochać glutenu? Po połączeniu z wodą to on właśnie staje się odpowiedzialny za sprężystość i miękkość pieczywa czy wyrobów cukierniczych. Współcześnie znajdziemy go jednak nie tylko w produktach zbożowych, ale także w wędlinach, przyprawach i innych wysoko przetworzonych produktach. Oznacza to, że przeciętny Europejczyk spożywa o wiele więcej tego białka niż jeszcze kilkadziesiąt lat temu.\nOdpowiedzialne za celiakię pozostaje także wysokowydajne nowoczesne rolnictwo. Dzięki powszechnym modyfikacjom genetycznym powstają coraz nowsze odmiany pszenicy, żyta i jęczmienia. Dzięki tym „ulepszeniom” zboża zawierają o wiele więcej białek, w tym odpowiedzialnego za celiakię glutenu, oraz inhibitorów zapalnych. Powstają one na drodze hybrydyzacji, czyli krzyżowania starych odmian zbóż. W teorii zmiany te nie powinny być szkodliwe jednak w wyniku takich modyfikacji powstają białka, do których trawienia nasze organizmy często nie są przystosowane.\nZmieniła się także sama technologia przetwarzania zbóż. Kiedyś pieczywo częściej przygotowywane było na bazie zakwasu, a zachodzące w nim procesy fermentacji ułatwiały przyswajanie składników odżywczych. Dodatkowo, obecność dużej ilości wysoko przetworzonych produktów w naszej diecie sprawiła, że drastycznie zmieniła się nasza flora jelitowa. Niedobór odpowiednich bakterii utrudnia procesy trawienne, co także przedkłada się na większą podatność na choroby takie jak celiakia.\nCoraz więcej podejrzeń pada jednak na substancję zwaną glifosatem, który stanowi główny składnik popularnego herbicydu o nazwie RoundUp. Środek ten stosowany jest na ogromną skalę we współczesnym rolnictwie nie tylko w celu eliminacji chwastów, lecz również jako środek wysuszający zboże. Substancja ta ma udowodnione działanie szkodliwe dla zdrowia. Glifosat został wynaleziony wraz z kukurydzą GMO, która na ten herbicyd jest odporna. W ten sposób kukurydza GMO + glifosat stały się sposobem na maksymalizację zysków dla rolników, ograniczając konieczne zabiegi pielęgnacyjne i maksymalizując zyski. Z czasem wprowadzono inne odmiany zbóż odporne na ten herbicyd.\nWśród skutków spożywania produktów zawierających glifosat wymienia się uszkodzenia nabłonka jelit, niszczenie kosmków jelitowych, co zmniejsza zdolność ich wchłaniania oraz powoduje, że nie w pełni strawione pożywienie przedostaje się do krwiobiegu, powodując reakcje autoimmunologiczne. Glifosat niszczy również pozytywne bakterie żyjące w naszym układzie trawiennym oraz chelatuje ważne mikroelementy powodując ich deficyty.\nOsoby rezygnujące z glutenu z powodu glifosatu na rzecz kasz, mogą jednak wpaść z deszczu pod rynnę. Jak donosi FoodRentgen , kasze dostępne na polskim rynku mogą zawierać nawet do 46 razy więcej glifosatu niż przewidują “normy”. Jedynymi rozwiązaniami wydają się zwrócenie ku produktom rolnictwa ekologicznego i uprawa niektórych warzyw we własnym zakresie.


Puder płynny z anestezyną cena i dostępność w aptekach internetowych i stacjonarnych | Gdzie po lek\nPuder płynny z anestezyną cena i dostępność w aptekach internetowych i stacjonarnych\nPuder płynny z anestezyną cena i dostępność w aptekach internetowych i stacjonarnychzawiesina\n100 gramów tuba\nod 9.99 zł do 11.99 zł online\n100 gramów butelka\nKup online 9,99-11,99 zł\nPorównanie cen online i dostępności Puder płynny z anestezyną 100 gramów tuba\nCeny Puder płynny z anestezyną 100 gramów tuba od 9,99 zł do 11,99 zł z 4 aptek internetowych. Puder płynny z anestezyną to lek OTC, więc nie powinien być odbierany w paczkomatach.\nWięcej informacji o Puder płynny z anestezyną\nKategorie Puder płynny z anestezyną\nKlasyfikacja ATC Puder płynny z anestezyną: D04AB\nOstatnie wiadomości o Puder płynny z anestezyną\nNajnowsze pytania o Puder płynny z anestezyną\nDzien dobry.Prosze o informacje jakie leki powinien zażywać 35 letni mężczyzna który zaraził się ospą od syna.\nZażywanie ewentualnych leków zależy od stanu klinicznego pacjenta. W razie silnego natężenia objawów choroby, zachęcam do skorzystania z teleporady lekarskiej. Może Pan stosować generalnie te same pr...\nCzy jest jakiś zamiennik Tanno Hermal Latio?\nWitam, Poszukuję tego preparatu jednak pytając w aptekach otrzymałam informację zwrotną, iż jest wycofany. Czy jest jakiś zamiennik o podobnym składz...\nDzień dobry! W tym momencie żadna ze zintegrowanych z nami aptek na terenie Warszawy i okolic nie posiada leku Tanno Hermal. Jest on niedostępny w hurtowniach. Zawierał on w swym składzie tlenek cynk...\nWszystkie pytania o Puder płynny z anestezyną\nDostępność Puder płynny z anestezyną aptekach\nWszystkie opakowania Puder płynny z anestezyną: w 46% aptek\n100 gramów tuba: w 44% aptek\nUlotka produktu Puder płynny z anestezyną\nJeśli chcesz mieć pewność, że nie pominąłeś ważnych szczegółów, przeczytaj ulotkę Puder płynny z anestezyną (szybki podgląd pliku PDF).\nArtykuły związane z Puder płynny z anestezyną


Stal Mielec - Chojniczanka Chojnice, Fortuna I liga. Tomasz Mikołajczak to za mało [wynik meczu, relacja, 20.04.2019] | Dziennik Bałtycki\nStal Mielec - Chojniczanka Chojnice, Fortuna I liga. Tomasz Mikołajczak to za mało [wynik meczu, relacja, 20.04.2019]\nŁŻ 20.04.2019 Zaktualizowano 20.04.2019\nTomasz Mikołajczak strzelił dwie bramki dla Chojniczanki w sobotnim meczu ze Stalą Mielec na wyjeździe, ale jego drużyna uległa rywalowi 2:4. Faworyt zatem nie zawiódł [wynik meczu, relacja, 20.04.2019].\nZacznijmy od tego, że był to szalenie ciekawy, z punktu widzenia kibiców, pojedynek. Powód? Bardzo prosty. Obfitował w bramki, aż sześć. Dla Chojniczanki jednak nie miał on happy endu. Goście co prawda dwa razy gonili rywali, ale w szeregach defensywnych popełniali zbyt wiele błędy, by myśleć o korzystnym wyniku.\nStrzelecki spektakl rozpoczął się w 19. minucie pojedynku. Wówczas Krystian Getinger popisał się świetnym uderzeniem z rzutu wolnego. Trzy minuty później było już natomiast 2:0. Gospodarze znowu trafili z rzutu wolnego. Tym razem jednak skutecznie przymierzył Bartosz Nowak.\nCZYTAJ TAKŻE: GKS Stoczniowiec wspiera Lechię Gdańsk. Wyjątkowa iluminacja w Hali Olivia [zdjęcia]\nBramkę kontaktową Chojniczanka zanotowała natomiast w 32. minucie. Strzałem głową bramkarza rywali pokonał wtedy Tomasz Mikołajczak. Nadzieje kibiców gości znowu odżyły.\nKiedy zawodnicy powoli już zaczęli wybierać się na przerwę, kolejny, bolesny cios zadał gościom Nowak. Po kapitalnej akcji indywidualnej zawodnik miejscowych popisał się jeszcze lepszym strzałem.\nTuż po przerwie Chojniczanka znowu wróciła do gry. Z rzutu karnego celnie przymierzył Tomasz Mikołajczak. Goście dążyli do wyrównania, ale zamiast walczyć o bramkę wyrównującą, sprokurowali rzut karny dla gospodarzy. Bezlitosny z jedenastu metrów okazał się Josip Soljić.\nCZYTAJ TAKŻE: Bayern Monachium - Werder Brema. Wynik meczu. Bayern wymęczył zwycięstwo\nNa złapanie kontaktu ze świetnie dysponowanym w sobotę rywalem zabrakło już zwyczajnie czasu. Można zatem powiedzieć, że w tej batalii nie było niespodzianki. Wygrał zespół, który od początku uchodził za faworyta.\nW kolejnym spotkaniu Chojniczanka zagra u siebie z Wartą Poznań. Pojedynek ten zaplanowany został na środę, 24 kwietnia (początek o godz. 20).\nKolejne potknięcie lidera. Lechia Gdańsk przegrała u siebie z Piastem Gliwice\nPuchar Świata Niżny Tagił 2019: gdzie i o której konkursy?


Wydaje mi się, że Galiński nie jest zainteresowany Rosati. On jest chyba gay friendly ;P Natomiast rzuca się w oczy, że jury wysoko punktuje każdego starszego uczestnika i murowane szołmenki, które dadzą stacji zarobić na reklamach. Ten konkurs to fikcja moim zdaniem ;]\nTeż mnie denerwuje nieobiektywność. Zauważyłam, że pan Galiński ma coś takiego, że z góry kogoś lubi lub nie. I tak np. miałam wrażenie było dzisiaj z panem Urbasiem, który sobie zażartował a ten go pojechał i dał niską notę. Skolei Weronikę Rosatti, chociaż zatańczyła koszmarnie, pochwalił. Czyżby to przez wzgląd na wiek jej poprzednich "partnerów"?\nJak dla mnie jury jest nieobiektywne. Niektóre pary jedzie z punktacją właściwie nie wiadomo dlaczego, a nad niektórymi się rozpływa do wyżygania. Minimum obiektywizmu by się przydało. No i występ pięknej tancerki - Nataszy Urbańskiej - w programie dla amatorów to nieporozumienie. I jeszcze ta jej mania prymuski - w pierwszym programie pobić wszystkich o 5 długości. Jak się żyje z tańca to chyba nie takie trudne zadanie?...\nSkrzynecka jest w ciązy??To nie jest broń Boże złośliwe, ale ma baardzo zaokrąglony brzuch !\nUrbanska w tym programie to nieporozumienie!!!!!!!!!!! przeciez ona tanczy zawodowo!!!! Nie cierpie tego programu. daje sobie głowę uciąć ze juz wiadomo kto wygra. Niesprawiedliwe jak cholera. Mam nadzieje ze widzowie wykopią urbanska. Mucha najlepsza!\nNajlepsze było " Ja się nie znam - Odkrycie! " :D\nZapowiada się ciekawa edycja. Zaskoczyła mnie pozytywnie Mucha, chyba zrozumiała że pajacowanie w tym programie się nie sprawdzi. Urbańska oczywiście ma łatwiej, ale wątpię by ostatecznie wygrała. Najsłabiej Wyrwał, ciężko jej będzie z taką figurą. Zachowanie jurorów przy tańcu Kwiatkowskiego też dosyć niefajne...\nciekawe po co to glosowanie skoro nikt nie odpada\nMichał Kwiatkowski 18 pkt?? A mnie się podobało!


Branża pojazdów użytkowych - powrót na drogę wzrostu - motogazeta mojeauto.pl\nmojeauto.pl > motogazeta > Aktualności > Branża pojazdów użytkowych - powrót na drogę wzrostu\n2010-12-28 źródło: Roland Berger Strategy Consultants mojeauto.pl\nKryzys w branży motoryzacyjnej w latach 2008/2009 bardziej niż samochody osobowe dotknął sektor pojazdów użytkowych. Kryzys został pogłębiony w wyniku nałożenia się na niego cyklicznego spowolnienia, które doprowadziło do spadków sprzedaży sięgających nawet ok. 60%. Obecnie eksperci rynkowi z optymizmem patrzą w przyszłość, licząc na wzrosty w tym segmencie rynkowym.\nChociaż kraje Triady (USA, Europa, Japonia) dopiero wychodzą z aktualnej niepewnej sytuacji rynkowej, wszyscy kluczowi gracze osiągnęli pozytywne wyniki już w drugim kwartale 2010. Patrząc w przyszłość na czekające wyzwania, z którymi mają się zmierzyć producenci OEM z najważniejszych światowych rynków, ta znaczna poprawa napawa optymizmem - można przeczytać w cyklicznym raporcie grupy Roland Berger Strategy Consultans.\nTrochę ponad rok temu sytuacja w branży pojazdów użytkowych była katastrofalna. Sprzedaż pojazdów spadła o 60% w porównaniu do lat poprzednich. Znacznie redukowano moce wytwórcze - bądź przez zwolnienia, bądź przez skrócenie dni roboczych. Wszyscy główni producenci OEM walczyli o utrzymanie się na rynku, notując ogromne straty i obserwując spadające marże EBIT – nawet minus 13%. Nawet Scania, zawsze rentowna dywizja produkcji ciężarówek ledwie osiągnęła próg rentowności. W miarę jak prognozy dla branży okazywały się coraz bardziej pesymistyczne, prawdopodobnie trochę na wyrost, jedynym celem managerów było przetrwanie.\nCzy kryzys faktycznie się już skończył? Zadając obecnie to pytanie ekspertom z branży, otrzymalibyśmy stanowczą odpowiedź "nie". Dlaczego więc patrzymy tak optymistycznie?\nPo pierwsze, wskaźniki ekonomiczne pokazują, że skutki kryzysu faktycznie się osłabiają. PKB, główny wskaźnik dla branży producentów ciężarówek, ponownie rośnie we wszystkich krajach Triady. Po drugie, analiza rozwoju wolumenów produkcji na największych rynkach napawa optymizmem. W porównaniu do początku roku 2008, kiedy branża jako całość osiągała rekordowe wyniki, zamówienia utrzymują się nadal na poziomie niższym o 60%. Jednak od drugiego kwartału br., widoczna jest zdecydowana poprawa. Liczba zamówień gwałtownie wzrosła, wzrosła również ilość dostaw i nowych rejestracji. Po trzecie, rentowność wszystkich OEM krajów Triady znacznie się poprawiła.\nDzięki wyższemu wykorzystaniu mocy produkcyjnych i redukcji kosztów, wyniki za drugi kwartał są dość pozytywne. Scania w drugim kwartale uzyskała marżę operacyjną na poziomie 17%, MAN wykazuje rentowność sprzedaży na poziomie 6%, Daimler natomiast dla dywizji ciężarówek prezentuje pozytywny rozwój wyniku z marżą EBIT na poziomie 5%. Ponadto, prognozy sporządzone przez głównych graczy wskazują na dalszą poprawę sytuacji do końca roku.\nW konsekwencji, OEM na rynkach Triady znów zwiększają moce produkcyjne, które jeszcze niedawno zmuszeni byli redukować. Niemiecki MAN, na przykład, ostatnio ogłosił, że skrócenie czasu pracy wyniesie mniej niż 20 dni, a nie 50 dni, jak to było dotychczas. Daimler, aby sprostać wzrastającemu popytowi natomiast ponownie zatrudnił 540 pracowników w USA w czerwcu.\nPomimo iż nie można z całą pewnością powiedzieć, że kryzys już się skończył, jest natomiast prawdą, że większość producentów ciężarówek przeszła burzliwe czasy w całkiem niezłej kondycji. Jednoznaczne sygnały poprawy są widoczne, chociaż pełny powrót do wolumenów sprzed kryzysu prawdopodobnie będzie trwać w krajach do przełomu 2012/2013 roku.\nCzego mogą się spodziewać producenci pojazdów użytkowych w przyszłości, po przełamaniu kryzysu? Bliższe przyjrzenie się sytuacji rynkowej ujawnia znaczny potencjał wzrostowy. Skąd takie konkluzje?\nPo pierwsze, analizując proste zestawienie wskaźników. Biorąc pod uwagę kwartalną sprzedaż w Europie jako punkt wyjścia, w segmencie średnich i dużych samochodów ciężarowych pozostała ona na poziomie niższym o około 60% od wyników osiąganych w rekordowym 2008 roku. Nawet w porównaniu z dość przeciętny rokiem 2007, potencjał wzrostu jest nadal znaczący i wynosi 40%.\nDrugi powód to pozostający niezmiennym długookresowy trend wzrostu popytu. Chociaż popyt załamał się w trakcie kryzysu, można zaobserwować teraz nieoczekiwany gwałtowny wzrost. Wolumeny transportowane z Chin, na przykład – włączając duży odsetek towarów konsumpcyjnych – wzrosły znacząco. Wolumeny transportowe w Rotterdamie i Los Angeles, wróciły już również do poziomów sprzed kryzysu. W Niemczech, które stanowią około 30% europejskiego rynku transportowego, kilometraż transportowy zanotowany przez system Toll Collect wzrósł w maju o 6,6% - a to już czwarty wzrost od lutego.\nTrzecim powodem jest istniejąca struktura floty transportowej i potrzeba jej modernizacji. Fakt, iż odnowienie parku transportowego było przekładane podczas kryzysu, teraz generuje znaczący popyt. Potrzeba odnowy floty jest dość paląca w Niemczech, gdzie tylko około 40% aktualnej floty transportu drogowego spełnia standardy normy emisji Euro III. W obliczu obecnej legislacji i trendów podatkowych, zastępowanie starej floty będzie determinowane braniem pod uwagę TCO (Total Cost of Ownership – Całkowity Koszt Posiadania) i oczekuje się że będzie pobudzać popyt na najważniejszych rynkach.\nCzwartym powodem jest popyt spoza rynków Triady, który również znacząco wzrasta. Większość producentów OEM, w szczególności w Europie, jest obecnych na tych rynkach. Wzrastający popyt na rynkach wschodzących również wpłynie na pozytywny rozwój na rynkach Triady.\nCzy zatem optymistyczne prognozy, wzrost zysków i znaczące rezerwy potencjału wzrostu wskazują na złoty wiek dla OEM? Nic podobnego. Patrząc w przyszłość, wyzwania, które czekają OEM krajów Triady pozwalają wątpić w tak optymistyczne przewidywania. W szczególności surowe normy emisji negatywnie kompensują pozytywne prognozy. Teraz, kiedy rozporządzenie w sprawie normy Euro 6 zostało uchwalone, ogromne inwestycje w technologie umożliwiające redukcję emisji będzie nieuniknioną koniecznością w przyszłości. Wymagane inwestycje po stronie OEM są obecnie szacowane na poziomie 0,5 do 1 miliarda euro, bez uwzględnienia konsekwencji nadchodzących regulacji w sprawie redukcji emisji CO2. Wymagania ekologiczne i związana z tym potrzeba uzyskania akceptacji klientów dla wyższych cen jest zdecydowanie największym wyzwaniem czekających producentów samochodów ciężarowych.\nZ drugiej strony, preferencje klientów wskazują na trend w stronę lekkich i ciężkich samochodów ciężarowych, implikujący, że segment średnich będzie się kurczył. Skoro większość producentów OEM koncentrowało się dotychczas wyłącznie na segmencie średnich i ciężkich ciężarówek, trend ten może negatywnie odbić się na ich pozycji rynkowej.\nNowi gracze z rynków wschodzących kształtują wyzwania dla producentów OEM Triady na ich własnym terenie. Konkurencja się zaostrzy i przełoży się na presję cenową. Chociaż nie oczekuje się, że producenci OEM z rynków wschodzących zagrożą kluczowym rynkom w ciągu najbliższych kilku lat, rynki Europy Wschodniej i Ameryki Łacińskiej mogą być znacząco dotknięte ofertą takich firm, jak Tata Trucks.\nPodsumowując, 2010 rok nie jest zdecydowanie rokiem, w który można się relaksować i cieszyć się z poprawy sytuacji. To raczej czas dla producentów z rynków Triady na poszukiwanie rozwiązań dla nadchodzących wyzwań i na podejmowanie właściwych decyzji strategicznych, aby zrobić krok na przód i zdobyć przewagę nad konkurencją.\nTematy w artykule: ciężarowe kryzys motoryzacyjny transport ciezarowy ciężarowe sprzedaż samochody ciezarowe rynek transportowy pojazdy ciezarowe sprzedaż samochodów ciężarowych produkcja samochodow ciezarowych


Columbus Coffee, Szczecin "Poczta" - Columbus Coffee – Twoja ulubiona kawiarnia\nColumbus Express – Szczecin – od 14.02.2017\nal. Bohaterów Warszawy 3,\n+48 512 083 154\nW miejscu dawnej poczty, w niewielkiej odległości od centrum miasta oraz od urokliwych Jasnych Błoni, znajduje się pierwsza kawiarnia Columbus Coffee Express!\nTo wyjątkowe miejsce, gdzie codziennie rano możesz wstąpić po ulubioną kawę w drodze do pracy czy na uczelnię! Znajdziesz tu mnóstwo pysznych, świeżo przygotowanych kanapek, sałatek i ciepłych przekąsek oraz apetyczne słodkości takie jak pączki, drożdżówki i muffiny.\nA to wszystko w zaskakujących cenach i w błyskawicznym tempie – specjalnie dla Ciebie!


Stare zdjęcia Kicin - gmina Białopole - archiwum historycznych fotografii\nHistoria, stare zdjęcia archiwalne, historyczne fotografie - Kicin\nHistory, old, archival photos, historical photos - Kicin\nZobacz historię zachowaną na starych fotkach - Kicin - gmina Białopole\nDawne zdjęcia uratowane od zapomnienia mogą być pamiątką dotyczącą historii otaczających nas miejsc. Nasze zasoby są naoczną kopalnią wiedzy, umożliwiają zapoznanie się z różnicami które naszły przez wieloletni okres. Budując witrynę zamierzamy zaprezentować ilustrację historii oraz obudzić lokalny patriotyzm wśród społeczności.\nStrefy, ludność, plenery budownictwo, ludowe...\nDokładamy największych starań aby publikować zdjęcia dotyczące powyższych zagadnień w taki sposób aby można było zobaczyć historię miejscowości. Doceniamy szczególnie materiały ukazujące zapomniane historie, wydarzenia lub nieistniejące już miejsca. Interesujące są także fotografie z architekturą przemysłową jak również ukazujące dawne zawody.\nKicin - Zarchiwizowane wiekowe ilustracje ubarwione\nDbamy o to, aby każda publikacja przedstawiona jako czarno-biała posiadała swoją kolorową wersję. Takie zestawienie pozwala na lepsze ukazanie zmian i porównanie dawnych zdjęć do rzeczywistości. Naszym założeniem jest także zamieszczania roku utworzenia fotografii, opisów oraz informacji dotyczących tego co zdjęcie przedstawia.\nCyfryzacja dawnych fotografii to najlepszy sposób aby zatrzymać obrazy przez długi okres chroniąc przed zniszczeniem. Rozpowszechniając swoje pamiątki masz możliwość wspólnie budować niepowtarzalną bazę cyfrowych zasobów. Ponadto pozwalamy na popularyzację wśród użytkowników ogólnopolskiego portalu co bez wątpienia ma wpływ dydaktyczny.\nWygoda Wodzisław Kurkoć Podlas Michałów Cisowa Baniówka Marianki Henryków Podosie


Hajlajtsy: EMTB Enduro Ślęża : 1Enduro\nZapewne nie umknęło Twojej uwadze, że 29 marca otwarliśmy na Ślęży sezon na ściganie. Pierwsza edycja EMTB Enduro, na starej trasie, ale z nowym pomiarem czasu, wywołała masowy spęd miłośników zawodniczej presji przy porannej toalecie, tykających stoperów, hostess Red Bulla i śliskich kamieni.\nNie wiem, czy były już kiedyś zawody z niemal 180 uczestnikami, ale ja na pewno na takich nie byłem. Jeszcze rano przed startem w kolejce ustawiali się ludzie, którzy przyjechali „na żywca” licząc na to, że zwolni się miejsce na liście dając im możliwość wymiany 140 zł na upragniony numerek. Ciekawe, ile kolorowych rowerzystów stawiłoby się na starcie, gdyby nie narzucony limit?\nWidoki (prawie) jak na maratonie / fot. JoyRide\nJak organizatorzy poradzili sobie z takim wyzwaniem? Sprawnie!\nDuża w tym zasługa odcinka zerowego przy bazie zawodów, który wszyscy zawodnicy przejeżdżali w około 30-sekundowych odstępach. Skutecznie rozciągnęło to stawkę. Wprawdzie ostatni zawodnicy na opuszczenie startu musieli czekać ok. 1,5 godziny, ale to lepsze, niż czekanie 1,5 godziny w kolejce do startu pierwszego OS-u: wstępnie zmęczeni, spoceni, na szczycie góry, na wietrze i w deszczu. Tu było ciepł(aw)o, miło i z ToiToi-ami w pogotowiu.\nKolejka do OS-u zerowego była długa, ale rozciągnęła stawkę w komfortowych okolicznościach przyrody / fot. JoyRide\nWszystkie OS-y były otwarte już w momencie przyjazdu pierwszego zawodnika (3 odcinki działały od samego rana – da się?). Odstępy między startami zostały sztywno i bez gadania ustalone na 30 sekund (w drugiej setce zawodników 15 sekund). Dzięki temu nawet na starcie pierwszego OS-u czekałem może z 10 minut, a później było już tylko lepiej.\nNajwiększa zmiana w stosunku do zeszłego roku to pomiar czasu chipem przymocowanym do ramy. Nic nie trzeba już przekładać do czytnika, nie ma zderzających się na mecie zawodników, nie ma kontrowersji związanych z szybkością działania systemu. Jest za to motywacja, żeby jeszcze tro-sze-czkę dokręcić przed metą!\nJedyny minus to zaproponowane przez organizatora miejsce montażu na górnej rurze, nieco kolidujące z… no sami wiecie z czym.\nLokalizacja chipa jest dość ryzykowna z puntu widzenia prokreacji, ale ważne że system działa i nie zasłania naklejki.\nW czasie zawodów były też testowane wyniki na żywo w Internecie. Test zaliczony. Dla zawodników-prosów może to być cenna informacja taktyczna, dla pozostałych – fajny gadżet. I nie trzeba wyrywać sobie kartki z wynikami na zakończeniu imprezy.\nPodobno (prawie) taka sama, jak w zeszłym roku. Nie byłem, ale brak zmian mnie nie dziwi, bo trasa jest rewelacyjna i w przyszłym roku chętnie bym na nią wrócił. A w międzyczasie na pewno wrócę pojeździć na Ślęży i Raduni dla czystego funu. Mega klimatyczne lasy i genialne naturalne szlaki to dobre zestawienie.\nC’mon, w tym zdjęciu co najmniej kilka rzeczy jest OK! / fot. Krzysztof Stanik\nPonadto, odcinki fajnie dawkowały emocje – start z grubej rury po kamcorach OS-u pierwszego, ale za to bez podjazdów i praktycznie w całości przejezdnie. Potem zdecydowanie najtrudniejszy OS2 ze słynną ścianką, która wcale nie była najtrudniejszym jego elementem. Ostatnie dwa odcinki to już dużo większy flow i krajobrazy rodem z Shire (podobnie jak rozmiar domków na miejscowym campingu). Przy czym na OS3 trzeba było sporo popedałować, a OS4 już prosto z górki zwiózł nas prosto do bazy zawodów.\nO takich podstawach, jak perfekcyjne oznakowanie OS-ów wspominać chyba już nie trzeba?\nBędąc na Ślęży skupiłem się na zawodach, ale Ci, co nie startowali, mieli chyba jeszcze więcej atrakcji. Przede wszystkim demo-day kilku ważnych producentów (Rose, Canyon, Yeti, Kellys i nie tylko). Oby więcej takich imprez w Polsce, to najbardziej zorientowany na klienta i bardzo skuteczny sposób promocji i sprzedaży nowych rowerów. Zwłaszcza dla producentów sprzedających przez Internet.\nMożliwość przetestowania w jednym dniu, w jednym miejscu, rowerów kilku producentów to (długo wyczekiwana i bardzo potrzebna) nowość na polskim rynku / fot. EMTB.pl\nFajnym pomysłem były też przejażdżki ze Szwedem po jego lokalnych trasach – dzięki temu wokół zawodów wytworzył się mini-zlot, gdzie nie-zawodnicy też mogli solidnie pojeździć.\nByły też zawody dla dzieci oraz imprezy dla szosowców. Ciekawe połączenie. Scena szosowa rozwija się ostatnio chyba z większym kopem, niż enduro, mimo że nasza nazwa jest dużo modniejsza ;) Coraz więcej jest szosowców myślących podobnie do nas – czyli nastawionych na fun, eksplorację i frajdę z jazdy (patrz popularność bloga Szymonbike, z którego nota bene zapożyczyłem określenie „Hajlajtsy”). Biorąc pod uwagę, że coraz więcej endurowców przykręca do rowerów koszyki na bidon, to połączenie uważam za udane :)\nObjeżdżając w sobotę trasę z kumplem, mówiliśmy wszystkim zjeżdżającym po odcinkach bikerom „cześć”. Odpowiadał 1 na 10. Pełne skupienie, skanowanie trasy, strefa. Z jednej strony to dobrze – w końcu to zawody. Z drugiej jednak nie da się ukryć, że dawna sielankowo-piwna atmosfera gdzieś uciekła, a pojawiła się napinka i nastawienie na wynik.\nSytuację ratował doping kibiców, w dużej części „starej gwardii” zawodów enduro, który dodawał +10 do odwagi i skilla na najtrudniejszych fragmentach trasy ;)\nNierówna walka z OS-ami toczyła się już od soboty, a zawodnicy uważnie przyglądali się każdemu kamieniowi.\nUdało się chyba osiągnąć kres możliwości obecnych standardów organizacji. Wszystko zostało dopięte na ostatni guzik i organizatorom należą się wielkie brawa. Jednak jeśli liczba startujących miałaby być w przyszłości podniesiona, wymagałoby to zmiany podejścia do limitów czasowych odcinków dojazdowych. Na Enduro World Series udaje się obsłużyć ponad dwukrotnie większą liczbę chętnych, między innymi narzucając sztywno godzinę startu każdego OS-u (nie zdążysz – Twoja strata, czas leci).\nProblem w tym, że to tylko dodatkowo podniosło by presję „profesjonalnego” ścigania i postawiło nowe wyzwania nie tylko przed łydkami, ale i zwieraczami zawodników.\nWięc z punktu widzenia ściganta-amatora, mam nadzieję, że nasi orgowie nadal będą stawiać na jakość, a nie na ilość.\nWyniki znajdziecie tutaj, ale w skrócie: wygrał Marcin Motyka na swoim żółtym Romecie. Ja byłem 61. gdyby ktoś był ciekaw ;)\nZdjęcia znajdziecie tu:\nhttps://www.1enduro.pl/sleza-1enduro (moje zdjęcia, głównie z soboty)\nhttps://www.1enduro.pl/sleza-emtb (zdjęcia od organizatora)\nhttps://www.1enduro.pl/sleza-joyride (propsy dla JoyRide za eleganckie zdjęcia z „konkurencyjnej” imprezy!)\nTagi: canyonEMTB Enduroendurokellyspomiar czasuRacingroseŚlężayetizawody\nDodam tylko Szacowni Czytelnicy płci jakiejkolwiek-weźcie sobie do serc,czy cokolwiek innego,wypełnionego pasją remixu górskich przestrzeni,magii linii i bliskości natury,z którą łączycie się poprzez bieżnikowaną gumę z aramidem w wszelakim rozmiarze: statystyka,o której wspomina szanowny Wujek Redaktor,a nad jej obliczeniem straciłem mnóstwo elektrolitów i,tym samym,energii w trakcie objazdu tych kuszących oesów(a czułem się prawie jak główny bohater z „Pi”\n(echh te dumbfony)…reasumując : wynik statystyki owej mimo,iż ironiczny,trochę mnie zasmucił-to nie lustro na siłowni-nie ma co się napinać-Więcej przyjemności i zabawy=więcej enduro\nW kwestii atmosfery przejazdów dnia sobotniego pozwolę się nie zgodzić ;-) Byliśmy z ekipą niestety jedynie na próbne obśmiganie (wyszło tego zaledwie OS1+OS4 ale za to na totalnym lajcie, z pogaduchami, itp.) ale pogadać można było zarówno na podjeździe (podejściu?) na OS1, jak i w innych dojazdowych miejscach. Może jednak miałeś pecha :-/\nNasz lajt częściowo wyglądał tak: https://vimeo.com/123605112\nz tym brakiem „cześć” to chyba przesada. nie objeżdżałem trasy w sobotę, ale w niedzielę wszyscy raczej odpowiadali. generalnie w końcówce stawki atmosfera bardzo luźna\nMoże zbyt blisko czołówki byłeś. U nas, w środku / na końcu, było miło i sympatycznie. I w sobotę i w niedzielę.\nO i na piątej focie jestem :)\nZawsze tak było, że ze sportem który dopiero zaczyna być popularny idzie fajna i luźna atmosfera. Później się to zmienia, pojawiają się zawodnicy tylko nastawieni na wynik, a nie dobrą zabawę. Na szczęście nie wszystkim palma odbija :)\nŚwietna relacja, świetnych zawodów.\nNie zrozumcie mnie źle, jeśli chodzi o interakcje międzyludzkie, dalej jesteśmy lata świetlne przed DH czy maratonami. Ale zmierzamy w tym kierunku…\nbyło turbo mega pod każdym względem wielka piona dla organizatorów dozobaczyska na następnej edycji joooooo! pozdro z nad morza !!!!