To nie tak [Weronika Wierzchowska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00163 003115 20655287 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Weronika Wierzchowska Liczba stron: 416\nISBN: 9788380979161 Data wydania: 2017-03-09\nCopyright © Weronika Wierzchowska, 2017 Projekt okładki Agencja Interaktywna Studio Kreacji www.studio-kreacji.pl Zdjęcie na okładce © Jonas Hafner/Trevillion Images Redaktor prowadzący Michał Nalewski Redakcja Maria Talar Korekta Mirosława Kostrzyńska Bożena Hulewicz ISBN 978-83-8097-916-1 Warszawa 2017 Wydawca Prószyński Media Sp. z o.o. 02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28 www.proszynski.pl\nRozdział 1 Budzik brutalnie wyrwał ją ze snu. Wyłączyła irytujące urządzenie szybkim wytrenowanym ruchem, aby hałas niepotrzebnie nie obudził Kamila. Blanka zawsze wstawała pierwsza. Potrzebowała więcej czasu, by zebrać się do pracy, przygotować zdrowe drugie śniadanie, bo oboje nie cierpieli żarcia ze stołówki, i ogarnąć się w łazience na tyle, żeby móc się pokazać ludziom. Robiła też kawę i niosła mu ją do łóżka – to był taki codzienny miły gest na rozpoczęcie dnia. Usiadła i dopiero wtedy sobie uświadomiła, że już nie musi tak szybko uciszać budzika. Miejsce Kamila na łóżku było zimne i puste, a jego część pościeli nietknięta i równo ułożona. Wyprowadził się w piątek, tak na rozpoczęcie weekendu. Precyzyjnie to zaplanował, tego była pewna. Zawsze działał w sposób przemyślany i bezwzględny. Nie spodziewała się jednak, że jego zimne wyrachowanie obróci się kiedyś przeciw niej. Ciekawe, czy zrobił to w piątek zgodnie z zasadami korporacyjnymi, stosując socjotechnikę wyuczoną na szkoleniach i mityngach z trenerami kariery? Właśnie w piątki najlepiej jest wyrzucać ludzi z pracy, by w weekend przetrawili poniżenie, a ich gniew na firmę się wypalił. Wtedy w poniedziałek rozpoczęliby dzień nie od planowania zemsty, ale od poszukiwania nowej pracy. Czyżby ten sam trik zastosował wobec niej? W weekend miała się wypłakać, a w poniedziałek rozpocząć szukanie nowej miłości? Kamil wpadł po pracy zabrać swoje rzeczy, głównie ubrania, książki i ulubiony kubek. Aż dziwne, że przez siedem lat wspólnego mieszkania zgromadził tak mało osobistych przedmiotów. Zostawił jej wszystko, co wspólnie kupili – meble, ozdoby i sprzęt elektroniczny, a nawet kuchenny. Miał w nosie rupiecie, zależało mu tylko na tym pieprzonym kubku. No i jeszcze na domu, który budował. Miał uwić w nim dla nich gniazdko, gdzie będą mogli w spokoju odpoczywać poza miastem. Zabrał klucze i dziennik budowy, nawet jej nie informując, że przejmuje nieruchomość. Machnęła na to ręką, niech go cholera, razem z jego domem i nową kochanką. Blanka powlekła się do łazienki i spojrzała w swoje odbicie. Ze zgrozą spostrzegła, że ma upiornie podkrążone i przekrwione oczy. Wcale nie wyglądała tak z powodu niewyspania i przepłakania całej nocy, bo nie uroniła ani jednej łzy, a spała jak zabita. Wygląd zombie zawdzięczała dwóm wypitym w samotności butelkom wina. W samotności, bo jedyna przyjaciółka, Ada Milewska, nie mogła wesprzeć jej swoim towarzystwem. Uczepiła się nowego faceta i gdy ten zaproponował jej wspólny wypad nad jeziora, wyjechała z nim, bez chwili wahania porzucając przyjaciółkę w potrzebie. Trudno mieć o to do niej pretensję, facet był naprawdę przystojny i sprawiał wrażenie porządnego gościa, nie jakiegoś wariata, których Ada przyciągała niczym magnes. Blanka wybaczyła jej zatem tę próbę ułożenia sobie życia, chociaż w głębi duszy oczekiwała, że przyjaciółka będzie trzymała ją za rączkę i ocierała łzy. Ada tyle razy przeszła porzucenie, że nie robiło to na niej większego wrażenia, ale dla Blanki był to jednak wielki debiut. Żyła z Kamilem jak dobre małżeństwo, choć przez siedem długich lat nie zdążyli wziąć ślubu. Zapomniała już, jak to jest być samej. Krople do oczu trochę pomogły, tak samo makijaż. Wcześniej wzięła prysznic i połknęła dwie aspiryny. I tak krok po kroku doprowadziła się do ładu, choć do pracy wyszła już spóźniona. W dodatku musiała pognać do tramwaju, czego też od lat nie praktykowała. Zwykle jeździła z Kamilem jego służbowym wozem. Wiózł ją pod samą firmę, gdzie na parkingu czekało na niego menedżerskie miejsce. Tak się bowiem składało, że pracowali razem, a dokładnie – Kamil był bezpośrednim przełożonym Blanki. Weszła do gmachu z duszą na ramieniu. Nie miała pojęcia, co takiego naszykował dla niej niedawny kochanek. Tego, że coś przyszykował, była bowiem pewna. Skinęła głową znudzonemu strażnikowi, który odprowadził ją wzrokiem. Czuła jego spojrzenie, pełne współczucia czy może raczej pogardy? Trudno powiedzieć, w każdym razie wszyscy pracownicy już z pewnością doskonale wiedzieli, że laska kierownika w końcu utraciła pozycję. Może część koleżanek przyjęła to z autentycznym współczuciem, ale Blanka zdawała sobie sprawę, że inne mniej lub bardziej otwarcie się z niej śmiały i cieszyły z jej życiowej porażki. Trudno było im się dziwić. Niestety, Blanka nigdy nie dawała powodów do tego, by ją szczerze lubiły. Bez najmniejszych skrupułów wykorzystywała pozycję konkubiny szefa, co siłą rzeczy budziło zawiść i niechęć do jej osoby. Wydawało się jej, że nigdy z Kamilem nie przesadzali z nepotyzmem. Kiedy się jednak zastanowiła, jak musiało to wyglądać z boku, aż nią wstrząsnęło. Czy była ślepa? Chyba raczej zadufana w sobie, skoro sądziła, że wszystko jest w porządku. Doktora Kamila Nachowiaka poznała w Zakładzie Chemii PAN, gdy przyjęto ją na doktorat. Starszy od niej kilka lat naukowiec o ugruntowanej pozycji, który przygotowywał właśnie habilitację, z własnej inicjatywy wziął ją pod swoje skrzydła. Od razu zaimponował młodej chemiczce, był opiekuńczy i czuły, ale też dominujący, bardzo męski i zdecydowany. Szybko zostali parą. Kamil dbał o to, by praca naukowa poszła jej szybko i sprawnie, część eksperymentów zrobił za nią i przygotował całą dokumentację do jej pracy doktorskiej. Kiedy znalazł dodatkową robotę poza instytutem, natychmiast pociągnął Blankę za sobą. Po jakimś czasie objął kierownictwo zakładu w firmie i dopilnował, by jego dziewczyna też się w niej znalazła, i to z pensją trzy razy wyższą niż ta, którą mogłaby uzyskać na uczelni jako adiunkt. W firmie też się nie przepracowywała, co musiała teraz ze skruchą przyznać. Kamil pilnował, by dostawała zadania niewymagające specjalnego wysiłku, jako szef zawsze wystawiał jej najwyższe oceny na kwartalnych podsumowaniach i przyznawał wysokie premie uznaniowe. Wszystko to musiało kłuć w oczy całą załogę, szczególnie nagrody i uznanie, które Blanka dostawała za rutynowo przeprowadzone analizy i robienie zwykłych raportów z badań. Pozostali musieli harować w pocie czoła i gęsto się tłumaczyć z każdego niepowodzenia czy opóźnienia. Doktor Nachowiak był bowiem pobłażliwy wyłącznie wobec swoich ulubieńców, czyli dla kochanki oraz asystentki Joasi, sekretarki, którą można by nazwać śliczną, gdyby nie szpecił jej nieco rozbieżny zez i okulary z grubymi szkłami. Rozmyślając z rosnącą pokorą nad swoją dotychczasową karierą, opartą wyłącznie na jechaniu na plecach Kamila, oraz nad swoją wyniosłą postawą wobec koleżanek i kolegów z pracy, Blanka otworzyła drzwi kartą magnetyczną i powędrowała przez korytarz do szatni. Była spóźniona już ponad godzinę. Wcześniej zdarzało się to, gdy Kamil miał gorszy dzień, ale wtedy oboje przyjeżdżali spóźnieni. Nie musieli się z tego tłumaczyć, bo niby komu? Dział HR w osobie dwóch pań siedzących w gabinecie na ostatnim piętrze nie zajmował się kontrolowaniem godzin pracy menedżerów. Natomiast zarząd firmy pokładał w kierownikach, a zatem i w doktorze Nachowiaku, pełne zaufanie i nie interesował się tym, co się dzieje w poszczególnych zakładach. Liczyły się wyłącznie efekty pracy. Zlecenia wykonane w terminie, do tego bezbłędnie i na najwyższym poziomie. Blanka założyła biały fartuch i pomaszerowała do labu. W jasno oświetlonym pomieszczeniu szumiała pracująca aparatura, jaśniały włączone monitory komputerów i brzęczało radio. Unosił się zapach alkoholu, widocznie niedawno któryś z pracowników coś dezynfekował. Za szybą, w części biurowej, gdzie przygotowywano dokumentację, nikogo nie zastała. Biurka były puste, choć na jednym stała niedopita kawa. Znaczy wszyscy wywędrowali całkiem niedawno. – Zebranie! – wrzasnęła, łapiąc się za głowę. Zapowiadano je od tygodnia, ale przez problemy osobiste całkiem wyleciało Blance z głowy. Do tej pory nie musiała się kłopotać zapamiętywaniem takich rzeczy, nawet nie wpisała sobie spotkania do terminarza w telefonie. Kamil często zwalniał ją z obecności w posiadówach, na których obsztorcowywał, motywował i zagrzewał do pracy załogę. Zwykle po prostu rozdysponowywał na zebraniach zadania na nadchodzący okres i wyznaczał cele do realizacji. Takie tam korporacyjne pranie mózgów, by zmusić ludzi do harowania dłużej i szybciej. Kto by się przejmował podobnymi bzdurami? Teraz jednak wiele się zmieniło. Powinna być na spotkaniu, jak każdy pilny pracownik. Już nie była gwiazdą, chyba że upadłą. Ruszyła więc do sali konferencyjnej, po drodze mijając boks, w którym pracowała sekretarka szefa Joasia Kowalska. Dziewczyna siedziała przy komputerze i pilnie stukała w klawiaturę. Blanka zmierzyła ją jadowitym spojrzeniem. Starała się pohamować emocje, zapanować nad gniewem, ale przyszło jej to z wielkim trudem. Udało jej się tylko powstrzymać przed odezwaniem się do dziewczęcia. Joasia spojrzała na nią przez swoje mocne szkła, a może gdzieś obok, trudno powiedzieć przez tego zeza. – Ślepa flądra – syknęła pod nosem Blanka. – Kameleonica w pinglach jak denka od słoików! Obyś zdechła… Dziewczyna zupełnie ją zignorowała, tym razem nawet nie udając przychylności. I pomyśleć, że do tej pory były sojuszniczkami, stojącymi po tej samej stronie barykady. Z jednej strony była załoga, z drugiej one dwie i szef. Joasia do tego stopnia się spoufaliła, że traktowała Blankę jak starszą siostrę, robiła jej herbatki i przynosiła do biurka, by przy okazji pogadać o babskich sprawach. Pytała o rady, zwierzała się i dzieliła najnowszymi plotkami. Niedawno Blanka domyśliła się po nieco przygaszonym zachowaniu dziewczyny, że coś się z nią dzieje, i zapytała wprost, czy nie ma jakichś problemów. – Zakochałam się chyba, i to w chłopaku przyjaciółki – przyznała zezowata ślicznotka. – I nie wiem, co robić. Jak wybrnąć z tej sytuacji, by kogoś nie skrzywdzić? Blanka pocieszyła ją i z uśmiechem oznajmiła, że rozumie jej rozterki, ale Joasia nie powinna mieć skrupułów. Najważniejsze to zabiegać o swoje szczęście. Człowiek ma życie takie, na jakie sobie zapracował. I nie ma co oczekiwać na dary losu, na to, że wszystko się samo ułoży. Powinna walczyć i na nic się nie oglądać. Skoro kocha jakiegoś szczęściarza, to niech mu to okaże i się nie przejmuje konkurentką. Nawet przez myśl jej nie przeszło, że gówniara ma na myśli Kamila, a owa przyjaciółka to właśnie Blanka. Powinna wcześniej spostrzec, że dzieje się coś złego, przeanalizować to, ile czasu ta dwójka spędza razem. Doktor Nachowiak coraz częściej bowiem zabierał asystentkę w teren, na spotkania i konferencje. Tylko że był od niej starszy niemal dwadzieścia lat! Ona była tylko chudą zezowatą pokraką, niemal jeszcze dzieckiem! Blanka znów spojrzała na dziewczynę, która zastygła z posągową miną. Trzeba jej przyznać, że trzymała nerwy na wodzy, i choć się bała rozwścieczonej baby, której odbiła faceta, nie dała tego po sobie poznać. W dodatku wcale nie jest taką pokraką. Te wielkie okulary nawet dodają jej uroku, a do zeza można się przyzwyczaić lub wysłać ją na operację korekcyjną. W dodatku ma piękne lśniące blond włosy i długie nogi, a dziś założyła bluzkę z kuszącym dekoltem. Blanka poczuła, że policzki zapalają się jej rumieńcami. Pchnęła drzwi sali konferencyjnej, by wśliznąć się do środka. I prawie się zderzyła z wychodzącym mężczyzną. Wysoki chudzielec w rozchełstanej wygniecionej koszuli omal jej nie stratował. Uśmiechnął się przepraszająco, ale nie raczył powiedzieć nawet słowa, tylko bezczelnie przestawił ją w bok jak przedmiot i poszedł sobie. Blanka poczuła od niego przykry słodki zapach. Padlina? – pomyślała z odrazą. Miała ochotę wrzasnąć na chudzielca, że co to ma być, czemu śmiał jej dotknąć! Łapy przy sobie, śmierdzielu! – dodała tylko w myślach i odwróciła się do zebranych. Większość spojrzała na nią, ale zasadniczo bez specjalnego zainteresowania. Nie umknęło uwadze Blanki, że dwie wydry z jej labu, Basia i Patusia, spojrzały na siebie porozumiewawczo i uśmiechnęły się złośliwie. Zatem już zdążyły ją obgadać, a teraz będą za plecami się z niej wyśmiewały. Praca w takich warunkach zapowiada się nieciekawie. Co za upadek! Ledwie usiadła, a Kamil zakończył zebranie, dziękując wszystkim za dobrą robotę i życząc zapału do dalszej pracy. Blanka przyjrzała mu się uważnie, w środku gotując się jednocześnie z żalu, gniewu i rozpaczy. Na szczęście nie wybuchnęła ani płaczem, ani wściekłością. Jak przystało na introwertyczkę, dusiła w sobie wszelkie uczucia, starając się nie uwalniać ich na zewnątrz. Kamil Nachowiak był postawnym, eleganckim mężczyzną po czterdziestce. Jeszcze nie zaczął się starzeć, ale nie wyglądał już na młodzieńca. Prawdziwy dominujący samiec w kwiecie wieku. Widać było, że zestarzeje się w sposób godny, jeszcze przez długi czas pozostając atrakcyjnym mężczyzną. To dzięki latom dbania o zdrowie, dietom pilnowanym przez Blankę i treningom uprawianym często wspólnie. I pomyśleć, że już nigdy nie pojadą na konie, na kajaki czy choćby na głupią wycieczkę rowerową. Teraz będzie mu towarzyszyła młoda seksbomba w mocnych okularach. Aż chciało się wyć. – Doktor Blewa w końcu dotarła – zauważył chłodno. – Proszę chwilę zostać. Skoro nie raczyła pani pojawić się w pracy punktualnie, będę musiał poświęcić trochę swojego czasu. Ile ja ci czasu poświęciłam, draniu? – pomyślała, ale nic nie odpowiedziała. Siedziała nieruchomo, czekając, aż wszyscy wyjdą. Kamil niespiesznie odłączył laptop od konferencyjnego rzutnika. Widocznie wystąpienie wspomagała prezentacja. Ciekawe, czy to Joasia ją zrobiła? Wczoraj, gdy Blanka zalewała się w pestkę, oni siedzieli w nowym domu, pachnącym świeżością i nowymi meblami. W domu, który Kamil wybudował dla niej, a nie dla tej blond laski! Pewnie zezowata cholera robiła mu tę prezentację, a on masował jej plecy. Potem… ech, lepiej o tym nie myśleć! – Wprowadzamy pewne zmiany organizacyjne – powiedział bez wstępów. – Szefostwo Gen-Toksu oczekuje wzrostu efektywności pracy przy jednoczesnym obniżeniu kosztów. Wiesz zresztą, jak jest, akurat tobie nie muszę chyba sadzić tych głodnych kawałków korporacyjną nowomową. Ma być szybciej i taniej, czyli ta sama śpiewka co zawsze. Na całym świecie i we wszystkich branżach jest tak samo. Zarząd wynajął nowych strategów, którzy mają pchnąć firmę ku większej kasie. Poprzestawiali kwadraciki obrazujące zespoły i zakłady, przesunęli kompetencje i podległości służbowe. Wyleci kilku niepotrzebnych kierowników niższego stopnia, wejdzie nowy system ocen i nagród, ble, ble, ble. Do tego Gen-Toks zatrudnia ponad setkę zewnętrznych ekspertów, naukowców z państwowych instytutów i uczelni. Mamy zmniejszyć ich liczbę, a z biegiem czasu zupełnie z nich zrezygnować. Sama wiesz, ile taki profesorek sobie życzy za podpisanie ekspertyzy, którą robią za niego adiunkci, doktoranci lub nawet studenci. Chrzanić tych pazernych starych dziadów. Zarząd zdecydował, że mamy stopniowo przejmować ich obowiązki, podkupując uczelnianych naukowców i zatrudniając ich u nas. Nie będzie to łatwe, bo ci lepsi wcale się nie palą do porzucania ciepłych posadek na uczelniach. Ale nie będę cię tym zanudzał. Coś słabo wyglądasz, wszystko w porządku? – W porządku? – jęknęła. – Porzuciłeś mnie dla młodej lali, w dodatku dla swojej sekretarki. To jak motyw z jakiejś gównianej telenoweli! Jak się możesz pytać, czy wszystko w porządku? – Myślałem, że już to sobie wytłumaczyliśmy. Nie ma sensu unosić się gniewem – odparł lodowatym tonem. Patrzył przy tym beznamiętnie, jakoś obco, z milczącą groźbą. Wiedziała, że teraz zupełnie nic dla niego nie znaczy. Wyrzucił ją ze swojego życia, zastąpił młodszym egzemplarzem. Lepiej będzie, jeśli się z tym pogodzi i nie próbuje mu czegokolwiek utrudniać. To właśnie mówiło to jego beznamiętne zimne spojrzenie – odpuść lub cię zniszczę. Poczuła strach, skuliła się na krześle. – Zmiany organizacyjne wchodzą z początkiem miesiąca – kontynuował. – Pewne kroki przedsięwzięliśmy jednak od razu. Będzie rozwijany dział zoologiczny, moim zdaniem niepotrzebnie, ale ktoś w zarządzie widocznie lubi zwierzątka. Niech tam. Na początku powstanie interdyscyplinarny zakład podległy mojemu, ale zachowujący sporą samodzielność. Znaczy ja jestem szefem, ale nie zamierzam ingerować w jego pracę. Na razie będzie się składał z dwóch osób. Z lidera i członka zespołu. Liderem jest nowy pracownik, spadochroniarz z PAN-u. Zostałaś wyznaczona jako konieczne mu wsparcie. Potrzebuje bowiem chemika toksykologa, który zajmie się robieniem analiz i sporządzaniem raportów. W związku z tym twoje kompetencje i obowiązki się nie zmieniają, zostajesz tylko przesunięta do nowej komórki. To właściwie awans. – Awans? – bąknęła. – Tylko nie w górę, a jakby to powiedzieć, hm… W bok! – Awans w bok – stwierdziła z rezygnacją. A więc Kamil się jej zwyczajnie pozbywa. Nie będzie mu się pałętała w okolicy gabinetu i zatruwała załogę złością i pretensjami. Nie będzie jątrzyła i uprzykrzała życia Joasi. Nie będzie obciążała jego sumienia i przypominała mu o ohydnej zdradzie, którą ją skrzywdził. I tak miała szczęście, że pod pretekstem restrukturyzacji zwyczajnie nie wywalił jej na bruk. – Kiedy zaczynam? – Po wyjściu z tej sali. Opróżnisz biurko, pudła przyniesie pan Czesio i przeprowadzi cię do nowego labu – odparł, wsuwając laptop pod pachę. – Pewnie twój lider już czeka z robotą, zatem się pospiesz. – Gdzie ten nowy lab? – spytała, zastanawiając się, czy to nie na ostatnich piętrach gmachu, w których dopiero co pokończono remonty. – Pan Czesio cię zaprowadzi. A teraz idź już, nie mam czasu. – Skinął na nią ponaglająco. – I naprawdę źle wyglądasz, jakbyś się czymś struła. Może chcesz wziąć wolne i pójść do lekarza? – Nic mi nie jest – odparła ze złością. – Czuję się jak nowo narodzona. * * * Pan Czesio nie powiódł jej jednak do windy, ale pchając wózek z pudłami wypełnionymi sprzętem biurowym i laboratoryjnym, pomaszerował dziarsko na sam koniec korytarza, by zjechać pochylnią na najniższy poziom techniczny umieszczony do połowy pod ziemią. – Suterena – pomyślała Blanka. – Laboratorium w suterenie. Wspaniały ten awans w bok. Nie odezwała się jednak, tylko szła za technikiem z podniesioną głową, ściskając pod pachą służbowy laptop. Korytarz, rozświetlony czerwcowym słońcem wpadającym przez okna, został z tyłu. Blanka wkroczyła w ponury świat piwniczny skąpany w trupio białym świetle jarzeniówek. Minęli jedne stalowe drzwi, za którymi szumiały jakieś maszyny, sprężarki do wytwarzania nadciśnienia i próżni, pompy i piec od ciepłej wody. Przeszli dalej, mijając kolejne wrota, tym razem od magazynu próbek, odczynników i diabli wiedzą czego jeszcze. Zapowiadało się na to, że Kamil upchnął nową pracownię w najciemniejszym i najodleglejszym lochu. Blanka była przekonana, że Basia i Patusia już się pokładają ze śmiechu, wiedząc, dokąd szef odesłał nałożnicę, która utraciła względy. Pewnie zrobił to, licząc, że Blanka się załamie, podda, złoży wypowiedzenie i zupełnie zniknie z jego życia. Będzie miał czyste ręce i spokojne sumienie, przecież nie wyrzucił jej, sama odeszła, by w końcu rozpłynąć się w niebycie. – Niedoczekanie – mruknęła pod nosem, czując narastającą złość. Nie cierpiała bycia ofiarą. To się zupełnie kłóciło z jej charakterem. Nie należała do osób o dominującej osobowości, ale też nie znosiła, gdy ktoś nią pomiatał, próbował podporządkować czy też wykorzystywać. Kamil tymczasem traktuje ją jak śmiecia, którego można wywalić do piwnicy, gdzie po cichu zarośnie pajęczynami. Nie pozwoli na to, o nie! – Co pani mówiła? – spytał Czesio, facet około pięćdziesiątki, który ubierał się wyłącznie w przybrudzony roboczy kombinezon. – Nic – wycedziła. – Daleko jeszcze? – To tamte drzwi. – Wskazał blaszane wrota zamykające korytarz. Stłumiła cisnące się na usta przekleństwo. Kamil nie mógł jej chyba bardziej poniżyć, niż zsyłając do ostatniego lochu, na samym dnie. Może to nie był jego pomysł, ale Joasi? Wyszło wszak, że jest podstępną żmiją i nie zawaha się przed niczym. Ciekawe zatem, czy to koniec upokorzeń, czy jeszcze coś wymyślili? Kim był ów lider, szef nowej komórki organizacyjnej? Można się było wszystkiego spodziewać, firma zatrudniała fachowców w najróżniejszych dziedzinach. Blanka wiedziała tylko, że jej nowy partner, czy raczej nieformalny przełożony, jest zoologiem lub czymś takim. Tego tylko brakowało, nie miała najmniejszej ochoty pracować z laboratoryjnymi zwierzętami. Choć jednak w firmie nie było zwierzętarni, dotychczas też żaden z zakładów nie starał się o pozwolenie na eksperymenty na zwierzętach. Wszystko się jednak zmieniało. Gen-Toks był specyficznym przedsiębiorstwem, czerpiącym zyski z badań laboratoryjnych i ekspertyz, głównie kryminalnych. Najwięcej roboty miał wchodzący w skład firmy Zakład Biologii i Genetyki, nieustannie przeprowadzający testy na ustalenie ojcostwa oraz na zlecenie prokuratury, identyfikujący ślady biologiczne zostawione na miejscach przestępstw. To ostatnie zlecały Gen-Toksowi także biura detektywistyczne i prywatne osoby. W ofercie firma miała bowiem tak zwane testy na zdradę, pozwalające przyłapać małżonka na niewierności, i to z naukowym udowodnieniem winy. Blanka pracowała w Zakładzie Toksykologii, zarabiającym głównie na zleceniach prokuratury, sądów i policji. Jej dział zajmował się zarówno identyfikacją narkotyków, jak i badaniem dowodów rzeczowych, wszelkiego rodzaju próbek z miejsc przestępstwa lub pobranych od podejrzanych. Potem sporządzano z tego ekspertyzy kryminalistyczne, których używano w czasie śledztw lub procesów. Firma miała atest Polskiego Towarzystwa Medycyny Sądowej i Kryminologii, do tego współpracowała z licznymi państwowymi placówkami badawczymi i nieustannie rywalizowała z Instytutem Ekspertyz Sądowych. Zarząd oczekiwał rosnących wpływów, choć rynek, na którym działał Gen-Toks, był dość ograniczony. Nic dziwnego, że starali się poszerzyć ofertę. Ale czemu akurat o zwierzęta? Wzruszyła ramionami i pchnęła drzwi, by wpuścić Czesia z wózkiem. Nie kwapiła się, żeby wcześniej zapukać, więc zupełnie zaskoczyła mężczyznę, który był w środku. Wysoki chudzielec, który tak ją zdenerwował w sali konferencyjnej, podskakiwał na jednej nodze, tyłem do wchodzących, w samych gaciach i koszulce. Drugą nogę próbował wcisnąć w nogawkę białego kombinezonu. Odwrócił się i widząc kobietę, chyba się nieco speszył, bo szarpnął ubranie tak mocno, że z trzaskiem rozerwał je w kroku. – A niech to – mruknął, ściągając zniszczony kombinezon. Podszedł do niej i uśmiechając się nieśmiało, wyciągnął rękę na powitanie. – Zatem to pani! – Wyglądał na zadowolonego. – Doktor Blewa, jak sądzę? Będziemy razem pracowali, bardzo się cieszę. Jestem Patryk Ulatowski, do niedawna z Instytutu Zoologii PAN. Próbowałem się wcisnąć w to cholerstwo przed wyruszeniem w teren, ale to chyba głupi pomysł. Przecież po zebraniu próbek będę musiał zdjąć ten kombinezon, czyli rozebrać się przy ludziach. Tak bez spodni chyba nie wypada, prawda? Lepiej będzie, jeśli pojadę w ubraniu i wciągnę na nie strój ochronny na miejscu, choć jest dziś bardzo słonecznie i ciepło. – Och, gorący mamy czerwiec tego roku! – zauważył oczywiste pan Czesio, który wprowadził wózek i przyglądał się z ciekawością zagraconemu pomieszczeniu. Blanka zignorowała głupie wywody Ulatowskiego i również się rozejrzała po swoim nowym miejscu pracy. Pomieszczenie było duże, z dwoma stojącymi naprzeciw siebie biurkami. Lab zaopatrzono w dygestorium, czyli zabudowany stół laboratoryjny z wyciągiem, kilka regałów i szafę, ale większość miejsca zajmowały pudła, niektóre pootwierane. W jednych widać było książki i segregatory, w innych plastikowe pojemniki. Blanka podeszła do nich, pociągając nosem. To od nich śmierdziało padliną i tym właśnie smrodem ciągnęło też od Ulatowskiego. – Coś się tu panu zepsuło. – Wskazała palcem pojemniki. – To pożywka dla moich milusińskich – przez upał szybciej się rozłożyła. Nie miałem czasu jej wymienić, bo okazało się, że jest zebranie, a teraz dostałem pilne wezwanie i muszę jechać – stwierdził, wciągając spodnie. – Obawiam się, że jeśli nie zrobię tego do południa, eksperyment pójdzie w diabły. Zgniłe mięso w pewnym momencie zaczyna wydzielać amoniak, który zabije większość larw… – Larw? Hoduje pan owady? – Blanka poczuła nieprzyjemny niepokój. Nie cierpiała robali, najbardziej pająków, ale larwy też nie budziły w niej sympatii. – Proponuję, byśmy przeszli na ty, przecież będziemy ze sobą spędzali dużo czasu – powiedział z uśmiechem. – Owady? Owszem, jestem entomologiem, po doktoracie na Weterynarii Sądowej. – Ale jak to owady? Po co, u licha, potrzebny ci chemik do hodowli owadów? Ja się na tym zupełnie nie znam! – zaczęła panikować, ze zgrozą patrząc na pojemniki z zepsutym mięsem. Teraz była pewna, coś się w nich ruszało! – A ja zupełnie nie znam się na chemikaliach. I właśnie dlatego nas połączono, mamy wzajemnie się uzupełniać – wyjaśnił krótko i ruszył w kierunku biurka. Podniósł stojącą na nim wielką torbę i zarzucił ją sobie na ramię. – Nasza pracownia będzie się zajmowała entomotoksykologią. To całkiem nowa dziedzina wiedzy, która bada występowanie toksyn w tkankach owadów nekrofagicznych. – Co? Nekrofagicznych? Znaczy żywiących się trupami, tak? – jęknęła Blanka. Ale Kamil ją załatwił! Choć to może pomysł Joasi? Wstrętna, mściwa suka! Ale co Blanka jej zawiniła, czym zasłużyła sobie na tak straszliwą zemstę? Zesłać ją do lochu, w którym panoszy się wariat hodujący robale żrące zwłoki, to przecież nieludzkie! – Ładniutkie, nadałyby się na ryby – powiedział Czesio, który tymczasem przycupnął przy pudłach i podniósł jedno, by nim potrząsnąć. – Tłuste i duże, na przynętę w sam raz! Ma pan tego więcej? Nie odstąpiłby pan słoika z tymi robaczkami? Patryk podszedł do technika i wyjął mu pudełko z rąk, robiąc przy tym nadąsaną minę. Delikatnie postawił pojemnik na regale i czule poklepał przykrywkę. – To larwy muchówek z gatunku ścierwic – wyjaśnił. – Wyrosną na piękne szare muchy z bardzo kosmatymi nóżkami. Są obiektami eksperymentu, tak jak wszystkie pozostałe owady. Nie wolno ich męczyć ani dotykać bez mojego pozwolenia. Dziękujemy już panu za pomoc, do widzenia. Odprowadził zaskoczonego Czesia do drzwi i niemal siłą wypchnął na korytarz. Blanka tymczasem biła się z myślami. Może jednak zrezygnować z pracy, rzucić to wszystko w diabły i wyjechać w Bieszczady? Tyle bohaterek powieści kobiecych znalazło tam szczęście, może i jej się uda? Doktor Ulatowski znów złapał torbę, potem się zawahał, pochylił nad kolejną. Spojrzał uważnie na Blankę stojącą ze zmarszczonym czołem. Podał jej drugą torbę i wetknął w rękę coś, co wyglądało na przyrząd do łapania motyli. Widziała go jako mała dziewczynka w bajkach dla dzieci. To chyba pan Kleks ganiał po łące, wymachując charakterystyczną siatką na długim kijku. – Co to jest? I po co mi to? – spytała, domyślając się odpowiedzi. – Siatka entomologiczna, a to czerpak. W torbie masz zestaw pęset, probówek i słoiczków na próbki. Ja wezmę resztę sprzętu. Pomożesz mi. – Jedziesz łapać robale, OK, to twoja działka. Ale powtarzam po raz drugi, ja się na tym nie znam! – To się poznasz. Mamy się wspierać. Po powrocie, w ramach rewanżu, pomogę ci przygotować próbki do badań, nic się nie martw. Razem robota pójdzie sprawniej i przy okazji oboje się czegoś nauczymy – rzekł lekkim tonem. – No chodź, bo na nas czekają. Policja jest tam już od rana, jeśli się nie pospieszymy, wszystko zadepczą i poniszczą, wypłoszą też wszystkie owady. – Kiedy ja… – bąknęła Blanka. – Jak to policja? Mamy jechać na miejsce zbrodni? Czekaj, ja jestem od badań laboratoryjnych. Nie zbliżam się nawet do miejsc przestępstw, wszelkie próbki dostajemy z Zakładu Medycyny Sądowej, przygotowane przez patologa. – To się teraz trochę zmieni. Ale nie martw się, nie będziesz musiała kroić nieboszczyka. Nas interesują wyłącznie owady. Idziemy! Nie oglądając się za siebie, ruszył do wyjścia. Blanka stała chwilę, bijąc się z myślami. Mogłaby teraz rzucić torbę na ziemię, pójść do gabinetu Kamila i założyć mu siatkę entomologiczną na łeb. Trzasnąć drzwiami i w ten sposób zakończyć karierę. Tylko pewnie i tak by ją wyśmiano. Dała się pokonać, i to tak łatwo, oddając pole jakiejś zezowatej Joasi. – Dobrze, idę! – rzuciła. – Tylko zostawię torebkę. Masz dla mnie kombinezon? – Mam kilka zapasowych w torbie – odparł Ulatowski i zamknął za nimi drzwi. * * * Wóz Patryka był starym rupieciem, terenowym pudłem marki Suzuki, które dawno nie widziało ani mechanika, ani myjni samochodowej. Mimo to jeździło, zaskakująco sprawnie radząc sobie w warszawskich korkach. W końcu wydostali się na obwodnicę i pomknęli w kierunku Poznania, by zjechać z trasy na wysokości Pruszkowa. Samochód nie miał klimatyzacji, więc Blanka otworzyła okno, żeby się nie ugotowali. Ciepły wiatr z hukiem wpadający do środka uniemożliwił rozmowę, i całe szczęście, bo nie miała najmniejszej ochoty na zaprzyjaźnianie się z nowym kolegą. Wielkolud o rozwichrzonej czuprynie wydawał się jej raczej odpychający. Wiedziała, że to irracjonalne, ale podświadomie czyniła go współodpowiedzialnym za swój ostateczny upadek. Zdawała sobie sprawę, że był tylko narzędziem w rękach Kamila i Joasi, pionkiem użytym do tego, by ją poniżyć, ale i tak nie mogła się przemóc, by choćby odpowiedzieć na jego uśmiechy. Siedziała z nadąsaną miną, wystawiając twarz na wiatr. Minęli Komorów z jego eleganckimi willami poukrywanymi za wysokimi murami, potem ogródki działkowe i w końcu dotarli na kompletne zadupie, w którym domki tkwiły porozrzucane z rzadka na zalesionych parcelach. Przed jedną z nich na podjeździe stały radiowozy. Dla przybyłych nie było miejsca, więc Patryk wjechał swoim czołgiem między drzewa. Zgasił silnik i odwrócił się do Blanki. – Zdajesz sobie sprawę, że wzywają mnie tylko w szczególnych przypadkach? – spytał z filuternym uśmiechem. – Gdy lekarz nie jest w stanie określić dokładnego czasu zgonu, bo nieboszczyk jest w zbyt zaawansowanym stadium rozkładu. Widoki i zapachy nie będą zatem należały do przyjemnych. Mam tu maski przeciwpyłowe, do których wkładam wacik z kilkoma kroplami olejku miętowego. To potrafi zupełnie sparaliżować zmysł węchu, nie pomaga jednak na widok. Jadłaś śniadanie? Nie będzie ci szkoda go zwrócić? Zrozumiała, że żartuje. Próbował wywołać w niej przerażenie, skłonić do protestów lub próśb o zostawienie w samochodzie, a może nawet do histerii. Czy to jakaś inicjacja? Sprawdza, jak bardzo miękką babkę dostał do zespołu? Może jest po prostu zwykłym dupkiem, dziwakiem niestroniącym od okazji do pokazania wyższości i poniżania słabszych? – Nie musisz się troszczyć o mój żołądek i powonienie – powiedziała. – Daj mi kombinezon i wysiadaj, bo chcę się spokojnie przebrać. Miejsca w kanciastym blaszanym pudle nie było wiele, ale i specjalnie przebierać się Blanka nie musiała. Od kilku dni panowały upały, więc miała na sobie bawełnianą przewiewną bluzkę z długim rękawem i spodnie z dzianiny, a na nogach zwykłe sandały. Wciągnęła zatem na to kombinezon i wyskoczyła z wozu. Po przejściu kilku kroków poczuła, że zaczyna się pocić. Ubiór ochronny wykonano z tworzywa sztucznego, nieprzepuszczającego wilgoci, przez co człowiek szybko zaczynał się w nim gotować. Patryk zdążył się przebrać i zataszczyć sprzęt przed domek. Na schodkach siedział w niedbałej pozie mężczyzna o znudzonej twarzy, bez jakiejkolwiek przyjemności palący papierosa. Zdawało się, że nawet cierpi z tego powodu, choć może też przez upał. Ulatowski przywitał się z nim i zaczął rozmawiać, czekając na Blankę. Kiedy ta w końcu podeszła, w oczach mężczyzny pojawił się błysk zainteresowania. – Pozwól, Blanko, to aspirant Orzechowski z dochodzeniówki – przedstawił ją Patryk. – Jacku, pozwól, to doktor Blewa, toksykolog. Ubrany po cywilnemu policjant skinął jej niedbale głową i wstał, by zaprowadzić ich na tyły domostwa. – Prokurator pewnie już pojechał? – spytał Patryk. – Zakręcił się tylko, zobaczył, co i jak, i się zmył – przyznał aspirant Orzechowski. – Doktor też obejrzał tylko trupa, wpisał się w protokół i pojechał. Czekaliśmy już tylko na was, chcemy w końcu zabrać ciało. Wystarczająco długo tu leżało. – Podejrzewacie morderstwo? – wtrąciła Blanka. – Nieee, raczej nie. – Policjant machnął ręką, odganiając niesforną muchę. – Co za cholery! Pełno tu tego przez nieboszczyka. Ulatowski pokiwał głową i odebrał od Blanki siatkę do łapania owadów, szykując się do akcji. Tymczasem znaleźli się w zadbanym ogrodzie, pełnym kwiatów i starych drzew owocowych. W jego dalszej części widać było dwóch policjantów w mundurach, z których jeden fotografował miejsce znalezienia zwłok. Blanka w końcu poczuła nieprzyjemny zapach przebijający się przez woń kwiatów. Przystanęła odruchowo, a na jej twarzy pojawił się grymas obrzydzenia. Policjant spojrzał na nią z ciekawością, która szybko zamieniła się w kpinę. Jego mina zdradzała, co myślał – baba robi w majtki od samego zapachu trupa. – Czekaj, już starczy. – Ulatowski również się zatrzymał. – Nie musisz tam podchodzić, tylko cię sprawdzałem. Zdałaś egzamin, nie robiłaś fochów, nie spanikowałaś, znaczy, że masz jaja. Zostań tutaj i przygotuj pojemniczki na okazy. Muszę wyzbierać owady żerujące na zwłokach i w okolicy. Trzeba będzie je uśpić i poopisywać. Porobisz etykiety zgodnie z formatką. Zaraz dam ci numer sprawy, pewnie pan aspirant go zna. W pierwszej chwili poczuła ulgę, ale mina Orzechowskiego ją wkurzyła i wyparła samozadowolenie. Nie będzie jakiś prostacki gliniarz się z niej naśmiewał. – Nie jestem twoją laborantką, tylko partnerką – oznajmiła zimno. – Idę z wami, chcę wszystko obejrzeć. Daj mi tylko tę maseczkę przeciwsmrodową. Orzechowski wzruszył ramionami i poprowadził ich dalej. Przedstawił technikowi kryminalnemu, który ubrany w kombinezon, podobnie jak przybyli, siedział w cieniu i kończył swój protokół. Blanka jednak nie zwróciła na niego uwagi, patrzyła w miejsce, nad którym stał fotograf. Ciało leżało na szczęście twarzą do ziemi, to ją uspokoiło. Najbardziej bała się tego, że nie zniesie widoku ludzkiej facjaty w stanie rozkładu, że naprawdę zwymiotuje i zrobi z siebie widowisko na oczach tych wszystkich zblazowanych macho. Orzechowski wyglądał bowiem, jakby miał za chwilę zasnąć ze znudzenia. – Co to, ciało leży między ulami? – ożywił się doktor Ulatowski. Blanka też je dostrzegła, pomalowane w jaskrawe barwy skrzynie ze spadzistymi daszkami, przycupnięte wśród owocowych krzewów. Nieboszczyk leżał w okręgu, które tworzyły, z szeroko rozłożonymi rękami. Blanka zbliżyła się za pozostałymi, dociskając maseczkę do twarzy i inhalując się olejkiem miętowym. Aspirant przypalił kolejnego papierosa, kaszlnął i pomachał gwałtownie rękoma, odganiając owady. – Spokojnie, tylko je drażnisz – upomniał go z naganą Patryk. – A idźże w cholerę z tym latającym paskudztwem – warknął policjant. – Pszczółki pieprzone! To właśnie one zabiły tego grubasa. Patrzcie, obok leży maska pszczelarska. Facet mieszkał sam, hobbystycznie uprawiał ogródek i hodował pszczółki. Skoro padł trupem od ukąszeń, musiał być uczulony na pszczeli jad. Pewnie któraś dostała mu się pod maskę i go dziabnęła. Zaczął się miotać i sprowokował do ataków następne pszczółki. Jad zaczął działać, poszkodowany poczuł duszności, zdarł maskę, by złapać oddech, i padł trupem. Gotowe, sprawa rozwiązana! – Nie miał rodziny? To pewnie dlatego znaleziono go po dość długim czasie. – Blanka pokiwała głową. – Wielki facet, naprawdę kawał chłopa. Miał dość ciekawy styl, nosił różowe spodnie. – Pewnie pedał. – Orzechowski wzruszył ramionami. Blanka starała się nie przyglądać zbyt uważnie odsłoniętym częściom ciała nieboszczyka. Skóra już zdążyła nabrać paskudnej barwy i dobrały się do niej owady. Wokół unosiło się mnóstwo much i pszczół. Patryk rzucił partnerce torbę z pojemnikami, a sam zabrał się do roboty. Machał ostro i energicznie siatką, jakby kosił niewidzialną trawę. Wcale nie tak łapał motyle pan Kleks. – I hawajska koszula – dodała Blanka, przyglądając się nieboszczykowi, zamiast zająć się przygotowaniem pojemniczków na okazy. – Znam jednego profesora, który się tak ubiera. Na oficjalne spotkania potrafi założyć marynarkę, ale na przekór konwenansom przynajmniej koszulę musi mieć na przykład fioletową, a do tego krawat w palmy. Jest szefem mojej przyjaciółki… – Ten też był profesorem. – Policjant spojrzał na nią uważniej. Wyciągnął z kieszeni notatnik i chwilę go kartkował. – Jan Reckert. Blanka zamarła z pojemniczkami w obu rękach. Jeszcze raz spojrzała na trupa, a potem na policjanta. – O Jezu, to naprawdę on? – jęknęła. – Wszystko na to wskazuje – przyznał aspirant. – Do niego należał dom. Zgłoszenie otrzymaliśmy od miejscowej policji. Szpital zgłosił zaginięcie profesora i lokalny dzielnicowy przyjechał zobaczyć, czy nie ma go w domu. No cóż, dobrze go pani znała? – Spotkałam kilka razy, kiedyś zamieniłam parę zdań, ale na służbowe tematy. Robiliśmy analizy chemiczne na zlecenie szpitala, a profesor czasem pisał dla firmy opinie – powiedziała, znów nie mogąc oderwać spojrzenia od ciała. – Moja przyjaciółka była jego podwładną. Och, lubiła szefa, był ponoć równym facetem. – Miał jakichś wrogów? Utrzymywał ciekawe znajomości? Kochanki, może kochanków? – Nie mam pojęcia. – Pokręciła głową. – Trudno, nieważne. Niech prokurator się tym zajmie – burknął aspirant i zatrzasnął notatnik. – Zresztą i tak na razie wygląda to na śmierć naturalną. Pewnie nie będzie żadnego śledztwa. No i jak tam, długo jeszcze? Ostatnie pytanie skierował do zasapanego i spoconego Patryka, który wręczył Blance zawiązaną siatkę pełną brzęczącej zdobyczy. – Załatw je octanem etylu, w torbie znajdziesz spryskiwacz. Potem powyjmuję uśpione okazy. Teraz przygotuj mi probówki, a ja pincetą zdejmę owady pełzające i larwy z ciała – oznajmił, ocierając pot wierzchem dłoni. Potem uśmiechnął się do policjanta. – Jeszcze z pół godziny i będziecie mogli go wziąć. Później jeszcze będę musiał zebrać owady z ziemi pod nim i pobrać próbki gleby… – Po co? – zdumiała się Blanka. – Larwy niektórych gatunków, gdy już się najedzą, zakopują się, by się w spokoju przepoczwarzyć – odparł z dumą w głosie, jakby mówił o swoich dzieciach. Blanka stwierdziła, że entomolog chyba jednak ma coś nie po kolei w głowie. Sprawiał wrażenie podnieconego i uradowanego. – Musimy zebrać wszystko, co chodzi, pełza i lata. – Złapałeś też pszczoły – zauważył Orzechowski. – One także lubią żerować na nieboszczykach, ale dobrze skruszałych. Piją płyny, które wyciekają w czasie gnicia… – Dość! – Policjant uniósł rękę. – Więcej nie chcę wiedzieć. Blanka też starała się o tym nie myśleć, nie wyobrażać sobie, co teraz się działo wewnątrz i na zewnątrz profesora Reckerta. Jak bogate i różnorodne życie tętniło na ciele martwego naukowca. – Badając larwy i dorosłe owady, określisz czas zgonu – podsumowała. – Ale po co nam pszczoły? – Sprawdzimy, co jadły, i na tej podstawie ustalimy, czy profesor nie został otruty! – odparł z entuzjazmem Patryk. – A teraz zabierz się w końcu do etykietowania probówek, bo każę ci wyciągać larwy z ucha tego nieszczęśnika. Blanka zrobiła groźną minę i miała już mu odpyskować, że rozkazywać to on może co najwyżej swojej żonie i że nie jest żadnym jej przełożonym, ale liderem zespołu, co właściwie gówno znaczy! Powstrzymała się jednak, bo wielkolud uśmiechnął się i mrugnął znacząco. Zaczynała się domyślać, co oznaczają te jego durnowate miny – po prostu dziwak miał upodobanie do żartów, zresztą wyjątkowo kiepskich. Machnęła zatem ręką i zabrała się do pracy. Będzie musiała się przyzwyczaić do współpracy z wariatem, bo jednak nie zamierzała się poddawać i rezygnować. Po pierwsze, utrze nosa Kamilowi i jego kochance, po drugie, zadania w nowym dziale wydają się niezwykle ciekawe. Od lat nie czuła zainteresowania robotą, wykonując rutynowo te same czynności. Przynajmniej to zmieniło się na lepsze. CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/To_nie_tak-ebookRO/p124007i223167" target="_blank" title="To nie tak [Weronika Wierzchowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="To nie tak [Weronika Wierzchowska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Dwie katedry - Adonai.pl\nW Przemyślu św. Jan Chrzciciel jest patronem katedry łacińskiej i greckokatolickiej (bizantyjsko-ukraińskiej). Obie świątynie są położone obok siebie, nieopodal przemyskiego rynku. Wspólne uczestnictwo księży i wiernych - katolików obu obrządków - w święcie Bożego Ciała i w święcie Jordanu to ważne wydarzenia. Wielu Polaków i Ukraińców buduje obecnie duchowe mosty porozumienia w Przemyślu, którego długie dzieje znaczone są również waśniami narodowymi i religijnymi.\nUrząd metropolity przemyskiego obrządku łacińskiego sprawuje abp Józef Michalik. Kościół katedralny był wielokrotnie przebudowywany. Został wzniesiony na miejscu romańskiej rotundy św. Mikołaja. Wierni modlą się przed cudowną figurą Matki Bożej Jackowej. W katedrze umieszczone są relikwie błogosławionych przemyskich kapłanów: ks. Jana Balickiego (1869-1948) i bp. Józefa Sebastiana Pelczara (1842-1924), którego kanonizacja odbędzie się w Rzymie 18 maja. Blisko wejścia do katedry stoi przystrojony kwiatami konfesjonał, w którym spowiadał bł. Jan Balicki. Ks. Mieczysław Rusin, proboszcz przemyskiej archikatedry, powiedział: "Dziękuję Panu Bogu za beatyfikację bł. ks. Jana Balickiego. Patrząc na jego życie, na jego postawę, na charyzmat, który w swoim posługiwaniu realizował, chciałbym, abyśmy przez kapłańską posługę umieli go naśladować". W każdą pierwszą sobotę miesiąca, od maja do października, po wieczornej Mszy św. wierni z parafii katedralnej odmawiają Różaniec na ulicach przemyskiej starówki. W czasie nabożeństwa różańcowego w procesji dookoła świątyni niosą figurę Matki Bożej Fatimskiej. Bazylika archikatedralna jest miejscem, w którym kapłani pełnią stale dyżur w konfesjonale.\nZwierzchnikiem metropolii przemysko-warszawskiej obrządku greckokatolickiego jest abp Jan Martyniak. Ingres do katedry odbył się w 1991 roku. Wnętrze kościoła, który wybudowali jezuici, zostało przystosowane do wymogów tradycji bizantyjskiej. W kościele umieszczono ikonostas. Na ścianach tuż przy ikonostasie zawieszono ikony przedstawiające błogosławionych biskupów greckokatolickich z Przemyśla, Jozafata Kocyłowskiego (1916-1947) i Hryhorija Łakotę (1926-1950), którzy zginęli w stalinowskich obozach. Wybudowano dzwonnicę z figurami św. Włodzimierza i św. Olgi.\nWażnym wydarzeniem jest pielgrzymka do pobliskich Kormanic. Odbywa się ona w sierpniu w święto Zaśnięcia Najświętszej Maryi Panny. Według przekazów ludowych w lesie przy źródle objawiła się Matka Boża. Miejsce to nazwano Zjawłennia. Obecnie na polanie w pobliżu źródła stoi murowana kapliczka. Do kapliczki prowadzi szlak leśny, przy którym ustawiono stacje Drogi Krzyżowej. Pielgrzymi rozważają stacje męki Pańskiej, niosąc małe drewniane krzyże. Ksiądz mitrat Eugeniusz Popowicz, proboszcz soboru, który celebrował Mszę w święto Zaśnięcia w miejscu Zjawłennia, powiedział w czasie kazania: "Przyszliśmy na to miejsce, aby odczuć Jej obecność, aby tu odczuć Jej macierzyńską miłość, aby tu odczuć Jej radość. Tę radość, jaka winna wypełniać nasze serca, aby mogły się one radować, abyśmy mogli chwalić Boga".\nPielgrzymi przybywający do Przemyśla mogą skorzystać z gościny, wcześniej uzgodniwszy to w Domu Rekolekcyjnym Sióstr Benedyktynek, który znajduje się w murach opactwa w centrum miasta, tuż nad Sanem. - Duchowość naszą cechuje trwanie w obecności Bożej oparte na wierze, że Bóg w najgłębszy sposób jest obecny w człowieku. Naszym więc zadaniem jest szukanie i uwielbianie Trójjedynego Boga we wszystkim: w modlitwie liturgicznej, w lectio divina, w pracy, w codzienności, w służbie Kościołowi lokalnemu i człowiekowi spragnionemu wartości nadprzyrodzonych - powiedziała s. Maria OSB o posłudze benedyktynek w Przemyślu.


tydzień. – julia rozumek\nOpublikowane w 12 lipca 2013 22 stycznia 2016 przez julia\nzdjęcia z mijającego tygodnia..\n52 odpowiedzi na “tydzień.”\n12 lipca 2013 o 15:45\nUwielbiam jak mama i dziecko są podobnie ubrane dla mnie to jest na swój sposób słodkie 🙂\nGdzie to się panienki wybierały takie na biało wystrojone?\nRozumiem, że skoro woda i piasek to wakacjujesz się?\nA byłyśmy niedzielnie na roczku Tosi kuzyna/braciszka.\nWakacjujemy się mało.. na trzy godziny zaledwie tych wakacji było.. 🙂\nTo podobne ubranie to przypadek 🙂\nUwielbiam taki klimat zdjęć…..\nI jakie cudne modelki 😉\nTe zdjęcia na klatce to taki mają klimat że aż dech mi zapiera Julia!!\nI to zdjęcie Tosi jak żuje ogrodzenie boskie 🙂\nA sukieneczkę taką jak Tosia ma moja Clara 🙂\nto barierka na klatce schodowej 🙂 a wiesz ile w niej zarazków :))\nIwona (mylittlesofie.blogspot.com) pisze:\nBoski klimat ;D uwielbiam twoje zdjęcia ;D\nTosia cudną białą sukienkę taka dziewczęco wygląda ;D\n12 lipca 2013 o 19:40\nCzyżby dwie super dziewczyny wybrały się nad morze??\nZdjęcie z wytrzeszczem oczu obłędne 🙂\nnie, nie.. nad morze nie ma czasu w to lato.. to jedynie kąpielisko w mieście 🙂\nno prawie Wam pod spódnice zaglądnęliśmy ; )\nTocha nam tu poważnieje! Kreację ma boską!\nmoje ulubione dzisiaj – zdjęcie Młodej przy płocie!\nprawie… bo ja tam widze kobietę z siatami co z dzieckiem się ku górze wspina.. ale Ty tam mi pod spódnice zaglądasz… 🙂\n12 lipca 2013 o 20:39\nHehe, zboczenie zawodowe 😉 położną jestem ;P\nach te śląskie klimaty, domy i uliczki na zdjęciach to cudnie ale w rzeczywistości to Ci współczuję, będąc dzieckiem wychowałam się w takim domu i na takich klatkach schodowych się bawiłam ale wtedy to miało swój urok, nawet strychy nie straszyły a teraz to w życiu nie zostawiłabym mojej Zuzi w takich miejscach samej….\n12 lipca 2013 o 20:10\nJa mieszkam w tej kamienicy od 3 lat. za dwa miesiące sie wyprowadzamy. w Bielsku Białej też mamy mieszkanie. śliczne.w nowym bloku. osiedle strzeżone. bramy zamykane. trawnoczki, ławeczki, miejsca na grile itp… na uboczu, widok na góry.. cud miód.. i wiesz co… tamto mieszkanie sprzedam i podziekuje kupującemu.. a to jak przyjdzie do sprzedaży to będę ryczeć całą noc w poduszkę..a rozmyślac nad nim do końca życia. pięknie. na swój sposób pięknie. te klatki, stare platany. są rózni ludzie. niektórzy nas odwiedzają i mówią… ale koszmar. a inni, jak mówj Tato, który mist nienawidzi siedzi godzinami na dworze i na te kamienice patrzy. 120 lat. każda inna. mury pruskie. wykusze. mój maż szukał tego mieszkania długie lata i by je dostać trzeba było się bardzo mocno nagimnastykować. to jest magia. tylko to kwestia gustu, potrzeb. i choć dużo tu biedy, patologi to ja mam sasiadów cudnych. uczynnych, pomocnych, zaufanych.. i dzieciństwo tych dzieci pod tym blokiem jest znacznie bogatsze niż pod naszym super ekskluzywnym mieszkaniem w Bielsku..\ni za to cię Kocham wiesz?\n12 lipca 2013 o 21:47\nWyobrażam sobie, że będziesz płakać po tym mieszkaniu w kamienicy! 2 miesiące tylko? :/ Oglądając Twoje zdjęcia, zakochałam się w oknie w kuchni!!! no i nie tylko, bo i Wasza kuchnia ma swój klimat, zwłaszcza przy zapalonych bawełnianych kuleczkach – no mogę patrzeć na te zdjęcie godzinami i wyobrażać sobie, że tam jestem i że patrzę przez te okno :>\ni jak dla mnie zdjęcia dużo mówią, więc jak czasu na pisanie nie ma, wystarczą zdjęcia 🙂 do Was aż się chce zaglądać 🙂\nPozwolę wtrącic się do tej rozmowy, bo mieszkam w starej kamienicy w Bytomiu od 4 lat; i choc częśc z moich znajomych ma drgawki słysząc słowo Bytom:-) bo przeciez tam wszystko sie wali, mnie nie wali się nic a wręcz przeciwnie buduje tu mój świat. Uwielbiam stare kamienice, nawet takie niewyremontowane, ze starą farbą, uroczymi przykurzonymi balkonami. Kiedy mam słabszy dzień idę na spacer po Bytomiu i choć znaczną częśc swojego życia spędzam w innych miastach spaceruje właśnie tam, po targu staroci, po parku miejskim dokarmiając kaczki, do mojego ulubionego sklepiku eko. Siedząc przed telewizorem w moim mieszkaniu zerkam na futryny, a kiedy biore mąkę ze spiżarni na stare kafle co ja je tak tydzień czyściłam żeby ujrzeć ich kolory..magia. Idealnie to ujęłaś, tej magii brakuje mi w domach od deweloperów ustawionych ładnie w rzędzie przy idealnie wybrukowanej drodze. Wiem, że kiedyś kupie dom, pewnie będzie nowy i ładny; ale mam marzenie by moja obecnie 1,5 roczna córka zapamietała nasze mieszkanie, by powiedziała kiedyś – mamo pamiętam takie wysokie stare drzwi co to do klamki nie mogłam dosiegnąć..i tą starą drewnianą poręcz z dziwnym rzeźbionym słupkiem na parterze 🙂\n13 lipca 2013 o 08:43\nZapomnialam napisac jeszce jedna rzecz, cos czuje w kosciach ze Twoj Tata to wyjatkowy czlowiek..\nA i jeszce czy pomysl targow dla dzieci w Zabrzu jest aktualny, bo Twoj spiworek nie moze mi wyjsc z glowy:-) tak bardzo bym sie cieszyla .\nja też wole takie budynki, mam do nich sentyment, to fajnie że trafiłaś na takich sąsiadów, bo mój stary blok już zdewastowali, zostały mury, okna i patologia nawet nie mam co pokazywać mojej Zuzi:(\n13 lipca 2013 o 15:11\ngdzie by się zupę z dżdżownicy ugotowało jak nie na podwórku familoka, gdzie na klopsztandze fikołki powywijało gdzie po dachach garaży skakało, czy w cudzych komórkach grzebało. Piwnica tajemnica a i strych zachęcał do odkryć. na korytarzu przy oknie czerwonym sąsiadki po niemiecko- śląsku gadały. I się wyrosło i się na tężec nie zachorowało i się wspomina.\nDwa miesiące no ładnie wyprowadzisz się to już wogóle będzie ciężko się spotkać…\nSwoją drogą jest coś w tym, że mieszkania w kamienicy mają swój urok… sama póki co w takim mieszkam 😀 ale cieszę się na wyprowadzkę 🙂\na nad wodą to gdzie? byłaś kiedyś na Pogorii?? teraz odnowili tam wszystko i jest naprawdę całkiem, całkiem do plażowania…\na nad wodą to łabędy.. bo ja nie z tych terenów więc rozeznanie mam słabe w rozrywkach 😉 A gdzie Pogoria?\n13 lipca 2013 o 08:25\nPogoria to w Gąbrowie Górniczej\n12 lipca 2013 o 19:58\noch jak rozkosznie, śliczne zdjęcia. Tosia już taka duża.\n12 lipca 2013 o 20:15\nno własnie podobno duża jak na swój wiek.. ale na zdjęciach na większa wygląda.. tak podobno mówią.\n12 lipca 2013 o 20:08\nŚliczna ta Tosinkowa kurteczka!! gdzie kupiłaś?\nw ciucholandzie 🙂 za 12zł\n14 lipca 2013 o 13:36\n12 lipca 2013 o 20:23\nTośka jest boska 🙂 moja M papuguję miny po Tosi hahaha!\nbodziaka z gapa też mamy i lubimy:)\nzdjęcia wspaniałe nawet nic pisać nie musiałaś,i Ty na nich piękna frywolna!\naaaale aaale z czego mi się śmiać chciało? z bałaganu na plaży! u Nas nigdy nic na miejscu nie leży,wszędzie jeden wielki bajzer!:)\nnieodmiennie zachwycają mnie miny Tośki :*\nMuszę raz drugi zajrzeć, nie z telefonu, oko nacieszyć waszym szczęściem. Lato takie jest, ze robi się pełno planów, bo dzień długi, a potem ląduje na powietrzu. I tu ludzie dziela sie na tych, ktorzy z takiego obrotu rzeczy sie cieszą i tych co chodza naburmuszeni i pluja sobie w brodę, ze tyle czasu stracili. U was widać, że czas stracony nie jest, a kazda chwila razem jest wrecz celebrowana. Pozdrawiamy\n12 lipca 2013 o 20:33\nBoże, jaka Tola cudna na zdjęciu w bodziaku GAP, ta minka mnie rozwaliła 🙂 a sukieneczka śliczna 🙂 Gdzie można taką nabyć?\n12 lipca 2013 o 21:19\nMacie takie same nogi 😀 Zdjęcia urocze jak zawsze. Uwielbiam i nie jestem odosobniona widzę 🙂 Mój pierwszy blog i jedyny w którym bez pamięci jestem zakochana. Boziu dobrze, że nic tu się nie psuje 🙂\n12 lipca 2013 o 21:24\nMiny Tosine bezcenne, przy poręczy najlepsza 🙂 🙂 🙂 :*\nMoje pierwsza myśl oglądając zdjęcia „Ale się Julka wylaszczyła:-))” W pozytywnym znaczeniu oczywiście! A zdjęcia cudne piękne i masz kółko od Mogiki, u mnie też wisi z dmuchawcami, piękne…A Tosieńka jak rośnie tak samo jak moja coraz większa..i loczki słodkie ma, no po prostu do wyściskania i wycałowania jest:-) Buziaki dla Was!!\nPedzę Lecę pisze:\n12 lipca 2013 o 22:22\nTydzień udany 🙂 to jak u mnie, no może z kilkoma wyjątkami. Spokojnego weekendu.\n12 lipca 2013 o 22:31\nPrzytulam Cię mocno do mych groszków..\n13 lipca 2013 o 10:02\nWidzę, że nastąpiła zamiana pogody, w Krainie Deszczowców teraz tropikalne lato 🙂\nZdjęcia fajne, zwłaszcza te na klatce schodowej… Dziękuję za zdjęcie Stokrotkowego Kółka, cieszę się, że znalazło się dla niego miejsce. xxx\n13 lipca 2013 o 10:15\nzdjęcia petarda! jak kadry z filmów, miny Tosi urocze 😀\nklimat… jak zawsze klimat do pokochania! Dziewczyny pisały, że im się podoba okno w Waszym mieszkaniu – a wiesz jak mi często to Wasze okno przed oczami stoi? Uwielbiam je…\nTosia taka już duża. I te minki „dorosłej Damy!” (kocham!) :*\np.s. tylko jakieś smutne na tych zdjęciach jesteście…\nBiałe sukienki górą!Też sobie sprawiłam w zeszłym tygodniu;-)\nJulka no jak to do mieszkania do Bielska a co z domem marzeń? Miał być…\nCzekam z niecierpliwością na wykorzystanie „składowanych rzeczy ładnych” w nowej przestrzeni…, ja nadal składuję tym samym omijam, zarastam etc. Ale pociesz mnie fakt, że zdjęć wtedy u Was będzie co niemiara…;) Całuję\nP.S. Pytanie do Agnieszki z Bytomia,…targi staroci nadal są?! Byłam przekonana że już niema, nadal tam gdzie zawsze? i kiedy? Pozdrawiam\n14 lipca 2013 o 08:53\nmało tego, że miał być.. on już jest 🙂\ni nawet się do niego przeprowadzamy za dwa/trzy miesiące.\nO mieszkaniu w Bielsku pisałam, bo porównywałam do mieszkania w śląskich familokach.\nTargi staroci nadal są, bo od lat 17tu mój Tato tam handluje 🙂 a teraz Szwagier i sa teraz w innym miejscu na Frycza Modrzewskiego.\nJulia juz pisala, tylko dodam ze to w Szombierkach na stadionie, kazdy pierwszy piatek i sobota w miesiacu, wczesniej rano, do 11-12 godz. Czasami jakis piatek wypada, na stronie internetowej jarmark staroci bytom sa wypisane dokladne dni. No i w soboty jest wiecej wystawcow, w piatek za to mniejszy tlum i lepsze negacjacje 🙂\n15 lipca 2013 o 09:30\nDawno tu nie zaglądałam,ale dzisiaj musiałam dołożyć swój kamyczek.\nPiękne,klimatyczne zdjęcia-takie z duszą.Jeśli robisz je sama-to szacun dla Ciebie.Wszystko na tych zdjęciach jest takie autentyczne-jesli wystylizowane-to tak po mistrzowsku,że tego nie widać. Pozdrawiam Was serdecznie. 🙂\n15 lipca 2013 o 14:38\nWróciłam do blogowego świata..czyli czasu ociupinkę więcej mam..podglądam Was i czytam i chętnie napisałabym znowu, jak bardzo zachwyca mnie Wasz świat..i czasu nie mam i obiecuję sobie, że w końcu go znajdę by do Was napisać…\ndziś króciutko… wyglądacie wyjątkowo! 🙂 a Tosia to cała do schrupania jest!!! 🙂\nmarzy mi się Was poznać :):):)\nbuźki z brrrr zimnego Kraka\nJak ja Was lubię ! Wszystko ! 😀\nŚciskam, jeszcze poniedziałkowo.\nJa mam tak jak Ambiwalencja Stosowana – nieodmiennie 😉\nPoprzedni wpisPoprzedni piknik pod zamkiem\nNastępny wpisNastępne podarunki 8


Myśl polityczna wieku XIX - wykład - Notatek.pl\n24 XI 2010 Doktryny polityczno prawne Wykład 8.\nMyśl polityczna wieku XIX W ramach tego kompleksu zagadnień powiemy o ogólnych warunkach, myśli konserwatywnej, przejdziemy do liberalizmu i innych nurtów. Poszczególne stulecia nie są odcinane jak kartka z kalendarza. Powoli kształtuje się pewien system myślowy. Z jednej strony pojawia się klęska Napoleona, rozliczenie się z epoką napoleońską, kongres wiedeński, następstwa, święte przymierze stojące na straży postanowień kongresu. Reakcyjne przymierze stojące na straży starego porządku. Charakterystyczne dla kongresu jest to, że podjął próbę cofnięcia biegu historii. W miejsce haseł rewolucji francuskiej wprowadza się zasady dominujące do je wybuchu. Zasada władzy monarszej z łaski boga. Prawa stanowe wysuwają się znów na plan pierwszy. Już w okresie kongresu wiedeńskiego identyfikują się konserwatywne doktryny. Odgrywają one pierwszoplanową rolę. Pojawiają się teokraci. Bóg jako źródło władzy i papież jako depozytariusz tej boskiej woli. Teokraci, konserwatyści francuscy, niemieccy i angielscy.\nKonserwatyzm francuski Dwa ważne nazwiska. Obaj niezwykle konserwatywni. Pierwszy z nich Joseph de Maistre. Napominał samego Aleksandra I cara rosyjskiego. Określił jego reformy jako posunięcie zbyt radykalne, postępowe, liberalne. Oskarżając cara o liberalizm trzeba być wybitnym konserwatystą. Papież wieńczy strukturę porządku ziemskiego. Ten konserwatyzm w stosunkach międzynarodowych zasadza się na sojuszu reakcyjnych Prus, Austrii i Rosji jako gwaranta istniejącego porządku. Doktryna legitymizmu. Przywrócenie nienaruszalnych praw monarchii i stanów rządzących. Przywrócenie tronów tym władcom którzy trony utracili. Nie wszędzie się to udziału. Pewne rzeczy przeniknęły do świadomości. Czasu nie da się cofnąć. Kolejny przedstawiciel Louis de Bonald, wicehrabia. Nie odbiega od Doktryny De Maistre'a. Obaj w czasach rewolucji jak i w czasach napoleońskich byli na emigracji. Jego zdaniem podstawą układu w świecie jest schemat trójcy. W społeczeństwie jest to król, szlachta i poddani. Społeczeństwo jako całość, które jest pierwotne wobec jednostki. Podstawowym czynnikiem stabilności religia. Standardy, kanony, tradycja, hamowanie zmian społecznych, miarkowanie tempa przemian. Konserwatyzm brytyjski Edmund Burke. Najbardziej interesująca postać. Parlament angielski zdobił swoimi wystąpieniami. Porównuje rewolucję francuską z tym co działo się przy okazji wielkiej rebelii i chwalebnej rewolucji w Anglii. Jeśli krytycznie ocenia rewolucję francuską to czyni to z tego względu, że rewolucja przewraca zasady funkcjonowania społeczeństwa. Krytykuje aprioryzm i racjonalizm który poprzez filozofię oświecenia wprowadzono do życia społecznego. Podkreśla, że każde społeczeństwo ma swoją budowę i strukturę której nie winniśmy zmieniać. Jego koncepcja narodu. Naród jako dzieło wielu generacji. Przesłanie dla rewolucji płynie takie; czy każda generacja może lekceważyć dokonania pozostałych. Żadna nie ma uprawnienia by podejmować decyzję w imieniu wszystkich innych. Źródło konserwatyzmu w ocenie miejsca narodu w procesie historycznym. Rewolucja oznacza zerwanie ciągłości historycznej. Rewolucja jest zbrodnią wobec narodu. Wyraźna nostalgia za dawnymi czasami, rozwiązaniami średniowiecznymi. Samopomoc przez struktury gildyjne, cechowe zapewniał spokojne funkcjonowanie.\n…, system uniwersalny a Savigny wskazuje na obyczaje poszczególnego narodu. Ostatnim przedstawicielem Puchta. Ujawnia jak to zwykle na koniec elementy eklektyczne. Prawo produktem procesu historycznego. Możemy ten proces stymulować aktywizmem publicznym. Idealizm niemiecki\nNiemożliwa jest prezentacja idealizmu niemieckiego bez prezentacji kluczowych kategorii filozoficznych tego systemu. Jest to kanon intelektualny, także inteligencji prawniczej. Kiedy mówimy o idealizmie niemieckim to tak jak przy szkole historycznej bierzemy pod uwagę znak umowny. Niemcy jako kategoria historyczna, która polityczną dopiero się stanie. Pracowano nad tym by zbudować kanony niemieckiego sposobu myślenia. Zagadnienie jest niesłychanie złożone. Idealizm niemiecki to pewien fenomen. Struktura budowana głównie przez tych trzech wielkich myślicieli. Są pod wieloma względami bardzo różni. Łączy ich idealistyczny punkt widzenia. Różnicę widać między idealizmem subiektywnym, a obiektywnym. Subiektywny mówi że sami dysponujemy możliwością oceniania zewnętrzności, idealizm obiektywny mówi, że jesteśmy cząstką uniwersum. Immanuel Kant\nKrólewiec, Kaliningrad. Najwybitniejszy syn Prus Wschodnich. W swoich wystąpieniach odwołuje…\n… powinna uwzględniać możliwość poprawy, ale nie można zrezygnować z wymierzenia. Pod koniec życia wystąpił jako eksponent pokoju w prawie międzynarodowym. Praca „Ku wieczystemu pokojowi”. Nawet zły pokój jak mówi Erazm z Rotterdamu jest lepszy niż dobra wojna. Wzywa Kant do powołania związku władców. Zapewnienie pokoju światowego. Jeśli już się wojnę prowadzi to z zastosowaniem wymogów humanitaryzmu. Wojna ludności…\n… jest nie do przyjęcia. Chciał kontroli tego co przenoszone jest przez granice; tak rzeczy materialnych jak i myśli czy idei które mogą zanieczyścić idealizm niemiecki. Ten element jego poglądów jawi się jako zupełnie absurdalny i nieracjonalny. Hegel\nCzołowy przedstawiciel idealizmu obiektywnego. Obok Platona, po Platonie najwybitniejszy przedstawiciel nurtu. Szczytowe osiągnięcie niemieckiego idealizmu. Od marksizmu…\n…. W tym zakresie Kant był agnostykiem. Poznajemy bowiem przypadkowo i fragmentarycznie. Zdaniem prof. Justyńskiego poznanie A PRIORI uznał przewrotem kopernikańskim. Pojawia się druga kategoria. Imperatyw kategoryczny w zakresie moralności. Postępuj wedle takiej zasady dzięki której możesz chcieć, aby stała się regułą powszechną. To też uznał za wielkie osiągnięcie. Tu możliwe, że przesadził bo sięga to korzeni…\nZałożenia przedstawicieli filozofii „wielkiego idealizmu niemieckiego”


Cynk (cytrynian cynku) Grinday\nBy December 07, 2017 0 Comment\nCynk jest ważnym minerałem, który odgrywa ważną rolę w zachowaniu zdrowia oraz urody. W suplementach diety cynk występuje między innymi w postaci cytrynianu cynku.\nCynk jest potrzebny do syntezy białka i kwasów nukleinowych. Wpływa on również na sprawność umysłu oraz metabolizm. Minerał nie pozostaje obojętny dla gospodarki węglowodanami i układu rozrodczego. Cynk jest wykorzystywany jako składnik dermokosmetyków i nutrikosmetyków. Wpływa on znacząco na kondycję włosów i paznokci oraz jest niezbędny do utrzymania dobrej kondycji skóry.\nJeżeli zastanawiasz się, czy masz niedobór cynku spójrz na swoje paznokcie. Rozdwajające się płytki paznokci to jeden z pierwszych objawów niedoboru. Cynk wzmacnia paznokcie i zapobiega ich łamaniu oraz rozdwajaniu. Kiedy zadbasz o suplementację cynku zaobserwujesz, jak paznokcie stają się mocniejsze, wyglądają zdrowo i prawidłowo rosną.\nCynk skutecznie poprawia kondycję włosów, które są matowe i łamliwe. Odpowiedni poziom cynku w organizmie można rozpoznać między innymi po tym, że włosy są lśniące i gładkie oraz nie wypadają. Niedobór tego pierwiastka powoduje z kolei, że włosy się łamią, rozdwajają i szybciej się przetłuszczają. Może pojawić się także łupież.\nCynk uczestniczy w przemianach kwasów tłuszczowych wspierając w ten sposób naturalne procesy regeneracji skóry. Poza tym, poprawia on wygląd i koloryt skóry. Pierwiastek reguluje gospodarkę hormonalną i produkcję sebum wewnątrz skóry. Nic dziwnego, że wykorzystuje się go do produkcji przeciwtrądzikowych preparatów. Bardzo istotną właściwością cynku jest działanie przeciwutleniające – cynk przeciwdziała wolnym rodnikom, więc skóra na dłużej zachowuje młody wygląd. Minerał jest antyoksydantem, podobnie jak witamina E. Choć nie doczekał się określenia „eliksiru młodości”, jak tokoferole, to zwykło nazywać się go po prostu – minerałem piękna.\nCynk poprawia sprawność intelektualną. Odpowiedni poziom tego minerału w organizmie przeciwdziała demencji starczej – wspomaga pamięć i koncentrację. Cynk wspiera też terapię depresji.\nCynk uczestniczy w metabolizmie białek i węglowodanów, jako składnik licznych enzymów trawiennych. Jego właściwy poziom w organizmie sprzyja zachowaniu prawidłowego tempa metabolizmu.\nWspiera układ rozrodczy\nCynk jest ważny także z perspektywy zdrowia układu płciowego, zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. U mężczyzn cynk zwiększa produkcję plemników, natomiast u kobiet wpływa na zachowanie regularnego cyklu miesiączkowego. Cynk wspiera funkcjonowanie prostaty.\nDba o układ pokarmowy i odpornościowy\nCynk uczestniczy w magazynowaniu insuliny. Pomaga w leczeniu wrzodów żołądka oraz wspomaga pracę trzustki. Osoby spożywające dużo produktów bogatych w cynk mają lepszą odporność. Minerał wspomaga pracę grasicy, chroni przed grypą i przeziębieniem. Przeciwdziałateż grzybicy i zapaleniu spojówek spowodowanemu przez drobnoustroje.\nDo naturalnych źródeł cynku należą małże i ostrygi. Dużo cynku znajduje się też w orzechach brazylijskich, otrębach pszennych i kiełkach. Wśród produktów pochodzenia zwierzęcego bogatym źródłem cynku są również żółtka jaj, mięso i sardynki.\nIle cynku potrzebujemy?\nZapotrzebowanie na cynk jest zróżnicowane u dorosłych. Osoby spożywające dużo alkoholu oraz zażywające tabletki antykoncepcyjne potrzebują większych ilości tego pierwiastka. Przeciętne zapotrzebowanie na cynk wynosi w granicach 12 – 19 mg dziennie.\nSzkodzi tylko nadmiar cynku\nSuplementy diety zawierające cynk nie są szkodliwe. Nie powinny ich spożywać tylko dzieci, kobiety w ciąży i w okresie laktacji. Do każdego preparatu doustnego ostrożnie powinny podchodzić także osoby cierpiące na zaburzenia pracy nerek i wątroby. Jedynie spożywanie nadmiernych dawek cynku jest szkodliwe dla organizmu. Nadmiar cynku powoduje takie objawy, jak nudności i wymioty oraz biegunki. Poza tym, zbyt wysokie spożycie tego minerału zaburza wchłanianie żelaza i miedzi.


Woskowanie lakieru – Auto Detailing | Detail Club - Auto Detailing Warszawa\nDetail Club - Auto Detailing Warszawa > Zabezpieczenie auta > Woskowanie lakieru – Auto Detailing\nWoskowanie lakieru to jedna z najbardziej popularnych usług wykonywanych w studiach auto detailingu.\nOdpowiednio dobrany wosk nie tylko zabezpieczy nasz lakier przed promieniami UV czy przed przyleganiem zanieczyszczeń do lakieru, ale także zdecydowanie ułatwi bieżącą pielęgnację pojazdu i poprawi jego wygląd.\nWoski możemy podzielić na dwie grupy:\nZalet woskowania lakieru jest naprawdę bardzo dużo. Niewątpliwie jedną z nich jest cena takiej usługi. W dobrej firmie za woskowanie lakieru powinniśmy zapłacić nie mniej niż 200zł i nie więcej niż 600zł (w zależności od rodzaju wosku i czy zdecydujemy się na chemiczne oczyszczanie lakieru, co zdecydowanie poprawi efekt działania wosku).\nW studiu Detail Club – Auto Detailing oferujemy Państwu zabezpieczenie lakieru woskami takimi jak:\n-Soft 99, Swissvax, Manufaktura wosku, Optimum Car Care, Zymol.\nJeśli chcą Państwo zachować idealny wygląd samochodu nie dużym kosztem to usługa zabezpieczenia lakieru woskiem jest idealna.\n*Zalecamy wykonywanie woskowania lakieru minimum co 6miesięcy.\nZapraszamy również do zapoznania się z naszym wpisem na temat: Dlaczego warto zabezpieczać lakier\nPowłoka kwarcowaPowłoka kwarcowa Can Coat w Detail Club – Opis produktu


Jak bez chemii pozbyć się domowych szkodników? | Oszczędzam Energię\nDezynsekcja może się źle skończyć dla… ludzi. Warto więc spróbować metod szkodliwych tylko dla niechcianych gości.\nMrówki faraona, prusaki, mole podstępnie wprowadzają się do naszych mieszkań. Lubią ciepło, ciemne kąty i święty spokój…, dlatego często zaglądaj do szafek, sprawdzaj zapasy kasz, mąki, sprzątaj, czyść i wietrz. Stosuj też zioła i olejki, których zapach odstraszy owady.\nMrówki faraona - najpierw wytrop ich gniazdo. / Zostaw gotowane żółtko lub kawałek mięsa np. koło szafki w kuchni. Następnego dnia zobaczysz kolumnę mrówek niosących przysmak do gniazda. / Zniszcz je, zalewając wrzątkiem lub wodą z octem. / W szafkach porozkładaj woreczki z ziołami (miętą, rutą) i cynamonem. Jeśli mieszkasz w bloku, wytępienie mrówek nie jest łatwe. / Musisz stale wystawiać trucizny, np. żółtko z boraksem (kupisz np. w aptece), w proporcji 10:1.\nPrusaki - skutecznie można je wytępić tylko wtedy, gdy wezmą się do tego wszyscy lokatorzy. Jeśli to niemożliwe: / zalep wszelkie szpary w mieszkaniu, / na kratki wentylacyjne załóż gęste siatki, / próg mieszkania smaruj olejkiem eukaliptusowym (owady go nie znoszą), / przygotuj truciznę, którą robale zaniosą do gniazda (np. boraks wymieszany z cukrem pudrem pół na pół).\nMole - obecnie plagą są mole atakujące żywność. / Kup specjalne lepy z feromonami (bez trucizn). Wabią one samce, zapobiegając rozmnażaniu się owadów. Mole odstrasza zapach lawendy, mięty, cynamonu, liści laurowych i eukaliptusa. / Rozłóż w szafkach woreczki z mieszanką ziół skropionych olejkiem eukaliptusowym.\n1. Mięta – jej mocny zapach działa i na larwy, i na dorosłe mole.\n2. Liście laurowe – wydzielają woń, której owady nie znoszą.\n3. Lawenda – odstrasza mole spożywcze i ubraniowe.\n4. Olejek eukaliptusowy- można nasączać nim waciki i rozkładać je w szafkach.\n5. Cynamon – nie lubią go mrówki i mole.\n6. Mieszanki ziół – odstraszą wszelkie owady.\nPrawo konsument, czyi jak pozbyć się nietrafionego prezentu\n16 maja 2016 irka.may\n← Oszczędzaj i myśl\nToksyczne osobowości – ich lepiej unikaj →


IKEA SANDSBERG / SANDSBERG Stół i 2 krzesła, czarny/czarny, 67x67 cm - Stoły z krzesłami - Homebook\nSANDSBERG / SANDSBERG Stół i 2 krzesła, czarny/czarny, 67x67 cm. Smukła konstrukcja, która wtapia się w otoczenie, nie zajmując zbyt wiele miejsca w pomieszczeniu. Lekki, ale wystarczająco mocny, aby wytrzymać codzienne użytkowanie. Oparcie z 2 listewek jest wyprofilowane i wygięte, aby zapewnić wrażenie sprężystości, kiedy się opierasz. Aby uzyskać bardziej miękkie siedzisko lub nadać pomieszczeniu osobisty charakter, uzupełnij poduszką na krzesło w wybranym stylu i kolorze. Plastikowe stopki chronią podłogę przed zarysowaniem. Płyta wiórowa.\nIKEA VANGSTA / TEODORES Stół i 4 krzesła, czarny ciemnobrązowy/czarny, 120/180 cm


Central Hotel - Forum portalu Ornecianka\n8 lata 7 miesiąc temu\t- 7 lata 5 miesiąc temu\t#669 przez ewa\nCentral Hotel was created by ewa\nOstatnia7 lata 5 miesiąc temu edycja: ewa od.\n8 lata 7 miesiąc temu\t#749 przez albert\nReplied by albert on topic Central Hotel\nDodam tylko że ten budynek w niezmienionej formie istniał do ok.72-73 roku.\nPóżniej powstało coś co istnieje do dzisiaj\n8 lata 7 miesiąc temu\t- 7 lata 5 miesiąc temu\t#752 przez ewa\nReplied by ewa on topic Central Hotel\nalbert napisał: Dodam tylko że ten budynek w niezmienionej formie istniał do ok.72-73 roku.\na nie wiesz co było powodem ? stan techniczny budynku czy inne czynniki wyższe ?\n8 lata 7 miesiąc temu\t#759 przez albert\nW tym czasie(wiosna 1974) w salce nad zakrystią miałem religię,przygotowanie do I-szej Komunii.To co działo się na budowie było znacznie ciekawsze niż to czego chciała nas nauczyć siostra...siostra... Kto mi pomoże?Jak ona miała na imię?Wtedy wydawało się że jest bardzo stara.No, ale jak się ma osiem lat to i osiemnastka jest w podeszłym wieku\nWracając do tematu.Oficjalna wersja głosiła że budynek jest w złym stanie i miał to być remont.Kiedy go ukończono okazało się że powstał nowy blok.Ludzie szeptali że władza chciała zasłonić kościół.Czy rzeczywiście o to chodziło nie wiem\n8 lata 7 miesiąc temu\t- 5 lata 9 miesiąc temu\t#761 przez ewa\nhe to ta siostra to w pamięci pozostała ?\ninne zdjęcie Wormditt - Central Hotel\nOstatnia5 lata 9 miesiąc temu edycja: ewa od.\n8 lata 7 miesiąc temu\t- 7 lata 5 miesiąc temu\t#814 przez ewa\njeszcze widok z bliska\n8 lata 7 miesiąc temu\t- 7 lata 5 miesiąc temu\t#871 przez ewa\nalbert napisał: W tym czasie(wiosna 1974) w salce nad zakrystią miałem religię,przygotowanie do I-szej Komunii.To co działo się na budowie było znacznie ciekawsze niż to czego chciała nas nauczyć siostra...siostra... Kto mi pomoże?Jak ona miała na imię?Wtedy wydawało się że jest bardzo stara.No, ale jak się ma osiem lat to i osiemnastka jest w podeszłym wieku\nwpadło mi zdjęcie z okresu z przed poprawki naszych budowlańców czyli jak mówisz < 1974 Kamieniczki wyglądają naprawdę pięknie i to bez kasy z UE\n6 lata 6 miesiąc temu\t#9345 przez Pan Roman\nReplied by Pan Roman on topic Central Hotel\nto tylko pokazuje jakie wtedy były czasy Gierka a jakie sa teraz\nOdpowiedz do Pan Roman\n6 lata 6 miesiąc temu\t#9350 przez Anonim\nReplied by Anonim on topic Central Hotel\nna ostatnim zdjęciu czarno-białym na wieży kościoła widać zegary\n6 lata 5 miesiąc temu\t#9374 przez Paul\nReplied by Paul on topic Central Hotel\nBardzo ładne zdjęcia, chciałbym się przenieść w czasie i pospacerować po starówce z drewnianą fajką w ustach\nOdpowiedz do Paul\n6 lata 3 miesiąc temu\t#9562 przez Anonim\nMogła cię uczyć religii albo siostra Janina, albo siostra Adela.\n6 lata 3 miesiąc temu\t#9563 przez ben\nReplied by ben on topic Central Hotel\nZdajesz się być moim rówieśnikiem!\nPowinieneś pamiętać dwie siostry, które uczyły wtedy religii. Pierwsza z nich, bardzo młoda (wtedy!) to siostra Adela. Lubiła dzieciom stawiać piątki z "brzuszkami". Uczyła religii tych którzy nie chodzili jeszcze do szkoły i tych, którzy uczyli się w klasach 1 - 2.\nDzieci starsze uczyła natomiast siostra Janina, rzeczywiście wyglądająca staro. Pamiętam jej powiedzonko na tzw. "próbach do komunii":\n"Nie korkować ławek!"\nOdpowiedz do ben\n6 lata 2 miesiąc temu\t#9627 przez ben\nTen "Anonim" wyżej nad tym wpisem to ja (Informacja o siostrach). Nie byłem jeszcze zalogowany,\n5 lata 10 miesiąc temu\t#9894 przez albert\nMam zaległości na forum.Dopiero teraz przeczytałem wpis bena.\nJasne że siostra Janina.Siostra Adela uczyła religii w pierwszej klasie.Pozdrawiam\n5 lata 9 miesiąc temu\t- 5 lata 9 miesiąc temu\t#10114 przez ewa\nCiekawostka, tutaj mamy jakiś biznes pana Hugo Buchholza którego zastąpił Bruno Braun.\nCzas generowania strony: 1.060 s.


Dzieci z SP nr 2 w Łowiczu pamiętały o bohaterce powstania warszawskiego [Zdjęcia] | Łowicz Nasze Miasto\nDzieci z SP nr 2 w…\nRafał Klepczarek 08.12.2017\nPodpułkownik Wojska Polskiego jest matką chrzestną kopii sztandaru 10 Pułku Piechoty, który do września 1939 roku stacjonował w Łowiczu. Jego tradycje kultywuje Stowarzyszenie Historyczne im. 10 PP w Łowiczu. Jego członkowie na różne sposoby wspierają leciwą warszawiankę.\n- To była prawdziwa lekcja nowoczesnego patriotyzmu dla najmłodszych - dziękuje jej organizatorom Piotr Marcinkiewicz, prezes łowickiej grupy rekonstrukcyjnej. - Ich dzieła nie są standardowymi wiadomościami telefonicznymi przesyłanymi przez wielu przy okazji świąt. To wielka dawka pozytywnych emocji przeniesiona na papier.\n"Dziesiątacy" zachęcają do organizacji podobnych akacji na rzecz pani podporucznik, która 29 listopada skończyła 91 lat.\nPodpułkownik Wanda Piklikiewicz –Broszkowska Zakład Specjalny dla Chronicznie Chorych Siostry Felicjanki ul. Nowowiejska 10 A 00-653 Warszawa.\nNota biograficzna pani Wandy\nWanda Broszkowska-Piklikiewicz, ps. Wanda, Łucja (ur. 29 listopada 1926 r. w Warszawie) - powstaniec warszawski, łączniczka, sanitariuszka, żołnierz AK, podporucznik Wojska Polskiego. Wanda Broszkowska herbu Brochwicz urodziła się jako córka Stanisława Broszkowskiego (1884 - 1942), dyrektora banku, oraz Katarzyny z Rudzińskich (1894 - 1945). Miała dwóch braci Władysława (ur. 1919) i Stanisława (1934 - 2000) oraz siostrę Marię (ur. 1928). Szkołę podstawową ukończyła w Legionowie. Następnie podjęła naukę w Gimnazjum Sióstr Zmartwychwstanek na Żoliborzu. Po wybuchu II wojny światowej, w grudniu 1939 r. cała rodzina została zmuszona przez Niemców do opuszczenia domu w Wołominie. Rodzina przeniosła się do małego mieszkania w Wołominie, a następnie do Warszawy na ul. Długą. Kontynuowała naukę na tajnych kompletach, a także uczęszczała do szkoły zawodowej (szkoły średnie i szkoły wyższe były zabronione przez okupanta), gdzie realizowano zakamuflowany program nauczania szkoły średniej, dający prawo do zdawania matury. Jeszcze przed powstaniem Wanda zdała maturę (m. in. z języka niemieckiego, którego znajomość wielokrotnie się jej przydawała).\nDziałalność konspiracyjną rozpoczęła od małego sabotażu: było to m.in. roznoszenie Biuletynu Informacyjnego oraz innych gazetek. Wtedy też przeszła sześciotygodniowy kurs sanitarny pierwszego stopnia i zdała egzamin na sanitariuszkę. Po wybuchu powstania warszawskiego znalazła się na Powiślu. Służyła jako łączniczka batalionu Zaremba-Piorun w stopniu starszego strzelca. Tam skierowano ją do pracy w fabryce Alfa Laval do produkcji granatów. Po kapitulacji powstania została wzięta ze swoim batalionem do niewoli. Najpierw umieszczeni w Ożarowie, następnie załadowani do pociągu w celu dalszego transportu. Jednak Wanda z grupą innych żołnierzy została w ostatniej chwili wysadzona.\nZawieziono ich do pałacyku w Ożarowie, gdzie rezydował dowódca oddziałów SS skierowanych do stłumienia powstania Erich von dem Bach-Zelewski. Wszyscy byli przesłuchiwani, jednak ustalili między sobą, że nie złożą żadnych zeznań. Po nieudanym przesłuchaniu zostali z powrotem odstawieni na dworzec, ale już do innego transportu. Trafili do obozu w Bad Fallingbostel. Wanda była kilkakrotnie przenoszona do innych obozów: m.in. Bergen-Belsen, Oberlangen. Brała również udział w komenderówkach. Konwencje genewskie zakazywały wykorzystywania jeńców do pracy w przemyśle na rzecz wojny, jednak Niemcy nie przestrzegali tego zakazu. Ostatnim obozem w jakim się znalazła był Oberlangen.\nTam 12 kwietnia 1945 r. doczekała wyzwolenia przez 2 Pułk Pancerny 1 Dywizji Pancernej gen. Maczka pod dowództwem ppłk. Stanisława Koszutskiego. Po wyzwoleniu zgłosiła się z czterdziestoma innymi ochotniczkami na wojnę w Japonii. Miały się stawić w Wielkiej Brytanii. Jednak po dotarciu do Lille zastał je koniec wojny, więc dalsza podróż była niemożliwa. Ochotniczki, pod dowództwem kpt. Wojewódzkiej, zostały zakwaterowane w Lannoy oraz przyjęte do formacji francuskiej, w której służyli również polscy żołnierze.\nTam na Université Lille Nord de France podjęła studia medyczne. Po zaliczeniu pierwszego roku otrzymała list od ciotki, który informował o śmierci matki. Przez Wilhelmshaven i Szczecin dotarła do Polski. W Lublinie odnalazła młodszego brata Stanisława, a w Łodzi siostrę Marię. Cała trójka osiadłą w Łodzi (starszy brat Władysław nie powrócił z niewoli do Polski, wyemigrował do Wenezueli). Wanda ukończyła studia na kierunkach historia i historia sztuki. Wyszła za mąż za Henryka Piklikiewicza (ur. 1913 r.), z którym ma syna Macieja (ur. 1958 r.).\nNależy do Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej (jest członkiem prezydium Okręgu Warszawskiego). Jest także prezesem Środowiska "Oberlangen" należącego do warszawskiego okręgu ŚZŻ AK. 8 września 1999 r. z okazji światowego zjazdu 1 Dywizji Pancernej otrzymała od Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego promocję na stopień podporucznika. 3 marca 2000 r. została odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a 3 maja 2006 r. Krzyżem Komandorskim tego orderu\nnajstarszy cmentarz w Łowiczu\nwykopaliska archeologiczne 1936 Łowicz


Warunkiem cyfrowej transformacji jest transformacja infrastruktury\nStrona główna Rynek Warunkiem cyfrowej transformacji jest transformacja infrastruktury\n2017-06-13 07:27 | Rynek | lenovo | rynek | opinie | youtube\nW miarę jak firmy i ich potrzeby biznesowe dynamicznie się zmieniają, działy IT powinny szybko rozwijać posiadaną infrastrukturę. W przeciwnym razie ryzykują, że prowadzone przez ich organizacje projekty cyfrowej transformacji zakończą się porażką.\n„Efektywność infrastruktury IT nabiera kluczowego znaczenia. W każdym sektorze, firmy mierzą się ze znaczącą transformacją swoich biznesów. Tak jak to zrobiły Airbnb, Uber oraz inne Amazony, na ich pole wkracza coraz więcej i więcej wykorzystujących technologie cyfrowe konkurentów, których procesy i infrastruktura są bardziej elastyczne” – przekonuje Ludovic Levé, dyrektor zarządzający francuskim oddziałem Lenovo Data Centre Group.\nW związku z tym przedsiębiorstwa muszą dokonać transformacji IT przy zachowaniu pod ścisłą kontrolą kosztów - tylko w ten sposób będą w stanie zmierzyć się z tymi wyzwaniami. Wymaga to od nich stworzenia skalowalnych, charakteryzujących się wysoką wydajnością centrów danych przy wykorzystaniu rozwiązań technologicznych, takich jak definiowane programowo pamięci masowe (SDS), sieci (SDN), technologie Flash oraz zarządzanie systemami HPC (High-Performance Computing).\nJednym z czynników, które kierują firmy ku rozwiązaniom definiowanym programowo, jest rosnące wykorzystanie chmury obliczeniowej. Cloud computing staje się – według ankiety przeprowadzonej na zlecenie Lenovo - centrum IT dla 74% CIO w regionie EMEA, którzy rozpoczęli projekty cyfrowej transformacji w 2016 r. Kolejne 20% przedsiębiorstw planuje uruchomienie podobnych przedsięwzięć w tym roku.\nObecnie przedsiębiorstwa zmagają się z coraz bardziej rozproszonymi systemami informatycznymi. Przy tym muszą zarządzać coraz bardziej mobilnymi zespołami oraz wzrastającą liczbą punktów dostępowych. SDN to jeden z kluczy do rozwiązania tych problemów.\nPrzykładowo, narzędzia do zarządzania oprogramowaniem oferowane przez VMware, Citrix czy Cisco mogą skalować system automatycznie. Kiedy mamy do czynienia z zespołami mobilnymi, takie narzędzia pozwalają menedżerom IT tworzyć wirtualne sieci prywatne (VPN), w celu dostarczenia bezpiecznego dostępu do aplikacji korporacyjnych. Można to osiągnąć poprzez skalowalnie i organizowanie indywidualnych maszyn wirtualnych dla każdego pracownika. W przypadku wystąpienia fizycznej awarii w infrastrukturze sieciowej, SDN może dokonać przełączenia obciążeń do obszarów działających poprawnie i zapewnić, że usługi będą świadczone.\nZarządzanie hybrydyzacją bez SDN jest ryzykowne\nHybrydyzacja IT stała się znaczącym zagadnieniem. Wykorzystywanie publicznej i prywatnej chmury równolegle z tradycyjną infrastrukturą jest już normą. W tej sytuacji kluczową technologią staje się sieć SDN, która zapewnia łączność pomiędzy różnymi częściami infrastruktury. Właśnie dlatego 87% operatorów centrów danych zainstalowało takie rozwiązania w swoich systemach w 2016 r. Przykładowo, z myślą o zapewnieniu poprawnego działania usług na swoich stronach handlowych w momentach szczytowych obciążeń, francuska kolej SNCF używa SDN do przenoszenia części obciążenia na infrastrukturę IaaS oferowaną przez dostawcę chmury OVH.\nWiele organizacji zbudowało prywatne chmury, które mogą obsłużyć rosnące wymagania obciążeń. To jednak wymusza zastosowanie skalowalnej infrastruktury o wysokiej dostępności. Choć normą jest używanie serwerów x86, niektórzy producenci, tacy jak Lenovo w przypadku systemów NeXtScale, oferują także układy ARM. Pozwalają one ograniczyć zużycie energii, a co za tym idzie - również koszty.\nSDS: trzy typy, jedno rozwiązanie\nOprogramowanie zaczyna odgrywać coraz większą rolę także w przypadku macierzy dyskowych. Obecnie na rynku dominują trzy typy pamięci masowej: obiektowa (NAS), blokowa (SAN) oraz plikowa – zyskująca popularność dzięki jej zastosowaniu w chmurze Amazon S3.\nKażdy z nich stanowi odpowiedź na inne wymagania, a to oznacza, że muszą one współistnieć w infrastrukturze, a idealnie, na jednym systemie. To właśnie oferują dostawcy: hiperkonwergentne rozwiązania pamięci masowej łączące trzy typy pamięci masowej.\nNiektórzy producenci, np. Lenovo w przypadku systemów DX8200 oraz ThinkServer, proponują wbudowane rozwiązania SDS, takie jak vSAN, NexentaStor (pamięć blokowa i obiektowa) oraz Cloudian (pamięć obiektowa i plikowa).\nRozwiązania SDS mogą również wspomagać backup oraz odtwarzanie danych. „Nawiązujemy relacje z tak wieloma firmami jak to tyko możliwe. Naszymi partnerami są VMware, Cisco, Juniper, Nutanix oraz Cloudian. Dostarczają oni rozwiązania programowe dla naszych systemów sprzętowych” - wyjaśnia Ludovic Levé.\nZresztą hybryda jest prawdziwym fundamentem współczesnej pamięci masowej. Podczas gdy nadal w użyciu są dyski twarde, wiele firm stawia na napędy SSD, ponieważ zależy im na większej wydajności na potrzeby krytycznych aplikacji i danych. Dane to dla przedsiębiorstw źródło zysku. Dlatego sposób ich przetwarzania znajduje się w centrum zainteresowania. To wyjaśnia popularność technologii Flash.\nJeśli mówimy jednak o przechowywaniu dużych wolumenów danych, napędy SSD wciąż stanowią problem ze względu na stosunek ceny do objętości. Choć producenci próbują go rozwiązać – jak Lenovo, które wkrótce przedstawi płytę pamięci masowej flash 48 TB – standardem jest wykorzystywanie systemów hybrydowych. Najbardziej efektywnym sposobem połączenia tych dwóch rozwiązań jest system, który wykorzystuje rozwiązania SDS do zarządzania danymi.\nBiogema: 99-proc. wzrost wydajności dzięki HPC\nDane zyskują na znaczeniu także dlatego, że rośnie popularność internetu rzeczy (IoT) oraz sztucznej inteligencji. Ich powszechne zastosowanie oznacza eksplozję wolumenów danych oraz ogromny wzrost zapotrzebowania na moc obliczeniową. Mierząc się z tymi wyzwaniami, działy IT powinny postawić przede wszystkim na rozwiązania maksymalnie skalowalne. Dlatego systemy hiperkonwergentne stają się jednym z kluczy do skutecznej transformacji.\nMogą być wykorzystane, żeby spełnić wiele współczesnych wymagań. Niezależnie, czy mówimy o pamięci masowej, sieci czy przetwarzaniu. Systemy hiperkonwergentne zapewniają również duże możliwości skalowania horyzontalnego. Poprzez dodawanie rozwiązań, takich jak Nutanix czy Scality, można różnicować wielkość infrastruktury na żądanie i szybko odpowiadać na potrzeby w obszarze pamięci masowej.\nJeśli chodzi o przetwarzanie, coraz częstsze jest stosowanie systemów HPC z procesorami Intel Xeon lub układami GPU Nvidia. Przykładowo, laboratorium Biogema zatrudniło Lenovo do integracji rozwiązania HPC składającego się z NeXtScale nx, System x3850 oraz IBM Storwize i tworzącego klaster z 200 rdzeniami. Ta infrastruktura pozwoliła osiągnąć zysk wydajności sięgający 99%.\nSkalowalność dla SAP Hana\nWspółczesne definiowane programowo infrastruktury umożliwiają również szybkie wprowadzanie zmian w rozwiązaniach wykorzystywanych w firmach od lat, takich jak ERP. Dzięki bazie danych działającej w pamięci (in-memory), HANA firmy SAP zrewolucjonizowała świat systemów wspierających funkcjonowanie przedsiębiorstw. Pozwoliła bowiem osiągnąć poziomy wydajności znacznie przekraczające możliwości systemów konwencjonalnych. Natomiast, poprzez tworzenie rozwiązań pamięci masowej in-memory, dostawcy tacy jak Lenovo oferują systemy bezpośrednio zoptymalizowane pod kątem najnowszej platformy ERP firmy SAP.\n„Działy IT są dziś zmuszone zmierzyć się z przyspieszającymi zmianami w zakresie wymagań stawianych przez korporację oraz użytkowników. Na szczęście, na rynku są dostępne rozwiązania, które pomagają w uporaniu się z nimi – niezależnie, czy mówimy o SDS, SDN, systemach hiperkonwergentnych czy nawet HPC,/i>” – twierdzą przedstawiciele Lenovo.\nTagi: | lenovo | rynek | opinie | youtube Wykop Sledzik Google drukuj Poleć 0


Warsztaty PAP: informacje PR – w poszukiwaniu mistrzostwa formy i treści - Ambassador\nMariusz Gryzewski19 maja, 20210 Komentarzy\nAby móc wziąć udział w warsztatach trzeba wysłać zgłoszenie dostępne na stronie https://pap-mediaroom.pl/warsztaty/\nWarsztat – 26 maja godz. 10:00 – 12:00\nWarsztat – 2 czerwca godz. 10:00 – 12:00\nWarsztat – 9 czerwca godz.10:00 – 12:00\nUlga od Długu zawiera kolejne porozumienia z wierzycielami swoich klientów Poprzedni artykuł\nDopłaty do mieszkań. Czy Polacy skorzystają na Polskim Ładzie? Następny artykuł\nBudownictwoFinanse i BankowośćPolityka\nBezpieczeństwoGadżetMotoryzacjaPrawoSpołeczeństwoTechnologiaWybór redakcjiZdrowie / Medycyna


Zabiegi zewnętrzne: okłady i maści – Nieruchomości - Wikingowie S01E01 cda\nListopad 19, 2014 Zioła w polskim domu Brak komentarza\nZabiegi zewnętrzne: okłady i maści\nInną formą stosowania ziół będą zabiegi zewnętrzne, takie jak okłady lub maści działające kojąco zabliźniająco, kąpiele oczyszczające, orzeźwiające, uelastyczniające skórę, pielęgnacja i farbowanie włosów, wcieranie maści lub olejków dla natłuszczania, ujędrniania oraz ożywiania skóry, nakładanie maseczek ze specjalnie sporządzonej mieszaniny ziół lub owoców, płukanie jamy ustnej dla pozbycia się nieprzyjemnej woni. Tu też chyba należy włączyć zagadnienie higieny osobistej, polegającej na utrzymywaniu w czystości ciała i odzieży oraz tępieniu ewentualnych pasożytów skóry, takich jak wszy czy świerzb. Do tych wszystkich celów służy bogaty zestaw ziół, takich jak: aloes, agawa, babka, bylica, piołun, czosnek, dziki bez czarny, bratek polny, dziewanna, lipa, łopian, pokrzywa, tatarak, szałwia, tymianek, sosna, rozmaryn, nagietek, rumianek pospolity i rzymski, lawenda, prawoślaz i wiele innych roślin oraz mieszanki z nich sporządzane. Umiejętne stosowanie tych ziół zależy, naturalnie, od poznania ich właściwości. Nie od rzeczy będzie tu wspomnieć o roli olejków eterycznych, tak przyjemnych w użyciu i spełniających jednocześnie funkcję środka dezynfekującego w formie wód kolońskich lub perfum.\nForma nalewki nie zawsze jest wskazana\nW skład używek wchodzą liczne zioła


Rafal Tomanski | Giznet.pl | nowe technologie, nauka, kino - Part 9\nPrzygody ludzików Lego\nZ Lego można zrobić praktycznie wszystko. Pamiętacie Stephena Hawkinga, albo relacje z najciekawszych akcji meczów MŚ w RPA aranżowane na żółtych ludzikach?…\nDzisiaj miała miejsce premiera 4 modeli aparatów fotograficznych Sony. O modelach A33 i A55 pisaliśmy tutaj. Na oficjalnej konferencji zaprezentowano także DSLRy A580 i A560 – dla tych, którzy są przywiązani do tradycyjnego wizjera i nie potrafią się przemóc, żeby sięgnąć po wizjer z wyświetlaczem. …\nNagroda „European TV Innovation 2010 – 2011” nadawana przez European Image and Sound Association (EISA) trafiła w tym roku do firmy Sharp. Otrzymała ją……\nBoicie się rekinów? Lepiej nie czytajcie tego posta. Seabreacher X to podwodna łódeczka, która wygląda jak… rekin!…\nłodzieŁodzie podwodnerekinySeabreacherSeabreacher x\nMówi gorzej od translatora\nNarzekacie na internetowe translatory? Macie wrażenie, że tak bezsensownych zdań nie ułożyłby żaden człowiek? Grubo się mylicie. Mamy dla was niespodziankę i prawdziwą perełkę – zobaczcie sami.…\nangielskifilmkonkursmiss poloniamiss universetranslatoryvideo\nNa jesieni 2010 roku pojawi się nowy Nikon D310. Wraz z nim dwa smakowite kąski dla fotografów-amatorów: nagrywanie filmów w rozdzielczości 1080p i autofokus w trybie Live View. …\nW czerwcu PKPP „Lewiatan” ogłosiła konkurs na najciekawszy pomysł na internetowy biznes. Przedsięwzięcie nazywało się „Zacznij.biz”, zgłoszono do niego 200 prac.…\nChcielibyście, żeby widok za oknem zmieniał się wam w zależności od nastroju? Żeby jednego dnia można było budzić się razem ze słońcem spoglądającym w oczy, a drugiego mieć okno na zupełnie na drugą stronę i nie martwić się, czy rano będzie razić czy nie?…\nŚwiatowa ikona sportu będzie wspierała nowy, interaktywny program fitnesu w Europie i Australii. …


Prezentacja zawartości portalu dla wyrażenia opony nokian. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku opony nokian) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem opony nokian posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania opony nokian jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 3 materiały. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 07.11.2011 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 02.05.2011. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania opony nokian ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu opony nokian.


Tanie pozycjonowanie : w dziale Pozycjonowanie stron\nWyszukiwarka internetowa (ang. search engine) – program lub strona internetowa realizująca odnajdywanie w Internecie informacji według podanych przez użytkownika słów kluczowych lub wyrażeń sformułowanych w języku naturalnym.\nOkreślenie wyszukiwarka stosujemy do:\nGromadzą w sposób automatyczny informacje o dokumentach tekstowych oraz plikach zgromadzonych w sieci (obszarze wyznaczonym dla wyszukiwarki do indeksowania).\nWyszukiwarki oparte na tej zasadzie mogą objąć znacznie większą część sieci niż katalogi. Niestety są one bardzo podatne na nadużycia, przez co użytkownik zamiast użytecznych informacji dostaje linki na strony niemające nic wspólnego z jego zapytaniem. Szczególnie wyspecjalizowały się w tym strony pornograficzne.\nDodane: 01-07-2019 03:59\nSerwis Pozycjonowanie stron portalu Meblowy


Ostatni teledysk Jacksona! (ZOBACZ!) - Pudelek\nOstatni teledysk Jacksona! (ZOBACZ!)\nW reżyserii... Spike'a Lee.\nOstatnią piosenką Michaela Jacksona jest This is it, która ukazała się już po jego śmierci. Oficjalny teledysk do utworu stworzył słynny reżyser Spike Lee, który jest autorem filmów takich jak Malcolm X czy Plan doskonały. Lee pracował już z Jacko w 1995 roku przy klipie do They Don't Care About Us, który powstał na ulicach Rio de Janeiro.\nTeraz dysponował jedynie zdjęciami króla popu, z których stworzył obraz opowiadający historię jego życia - od małego chłopca mieszkającego w skromnym domu w Indianie po idola rozpoznawalnego i koncertującego na całym świecie.\nMichael na zawsze!!!!!\nMichael Kocham Cię\njestescie tacy żenujący. ty po polsku nie potrafisz pisac czy sie zjaralas, ze potrafisz jedno zdanie napisać?\nBoże bardzo wzruszający ten teledysk :( będziemy cię Michael pamiętać na wieki :* kocham Cię i nigdy o tobie nie zapomnę :( zawsze będziesz żył wiecznie :(\nHAhaha to zdjęcie z czarnym kocurem najlepsze a teledysk fajny, tam jest jeszcze tygrys i wąż. Z*******y teledysk.\nNiestety ostatni,chociaż ja wierze że nagra ich jeszcze bardzo dużo, bo ON żyje!!!!\ndlaczego tak zdolny człowiek musiał odejsc. dlaczego na tak ogromna rodzine nikt nie potrafił mu pomoc. on był/jest prawdziwy na scenie. nie pokazywał kiczu jak obecne kwiazdy\nczłowiek scena . idol nad idolami. drugi taki pretko sie nie pijawi\nMichael na zawsze!\nOglądałam już wcześniej, bardzo mi sie podoba! a szczególnie koniec gdy na krześle jest kapelusz i rękawiczka do Billie jean! Ponieważ KOCHAM Bille Jean tak jak mj!\nPudel czy ty chcerz zebym ja zapadła w depresję?!?! XD przecierz...ja niemoge tak cały czas płakać...stanowczo za często mi sie to zdarza...oglądając ten filmik (piekny filmik) myślisz o tym ze Michaela juz nie ma;( pamietasz o jego śmierci i wiesz ze: - juz nigdy nie wróci - nigdy juz takiego niebędzie - nigdy juz nam niezaśpiewa, nie zatańczy :**( w takich chwilach, w chwilach śmierci docenia sie człowieka...i tak było w moim przypadku ;( Dziekuję ci LEE ze stworzyłes ten teledysk! ktos tu powiedział ze ten moment z ta rekawiczka i kapeluszem na stołku jest najlepszy...nawet sie zgodzę ;[ największy żal mam do Boga który nam go zabrał, czeopiam się Go ot o do dzis i pewnie zawsze bedę, zawsze będe sie pytać: "Dlaczego?" MICHAEL! ŻYŁES, ŻYJESZ, I ZAWSZE BEDZIESZ ŻYŁ W NASZYCH SERCACH, W SERCACH TWOICH NAJWIĘKSZYCH FANÓW. FOREVER IN MY HEART ;*;* ;*(\nKocham Cię MJ.Nigdy o Tobie nie zapomnimy:):*\npudelek - inteligentne artykuły... "Lee pracował już z JACKO w 1995 roku" Żenua...\nMichael is the Best!!!!!!!\nSTZYRZÓW POWIAT HRUBIESZOWSKI