Rozdział 4. Przetargi na zbycie nieruchomości - Ustawa o gospodarce nieruchomościami [gosp. nier.]\nJesteś tutaj:Strona główna Akty prawne Ustawa o gospodarce nieruchomościami Dział II. Gospodarowanie nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostki samorządu terytorialnego Rozdział 4. Przetargi na zbycie nieruchomości\n1)\tjest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie do art. 34 pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości;\n2)\tzbycie następuje między Skarbem Państwa a jednostką samorządu terytorialnego oraz między tymi jednostkami;\n3)\tjest zbywana na rzecz osób, o których mowa w art. 68 bonifikata od ceny nieruchomości ust. 1 pkt 2;\n4)\tzbycie następuje w drodze zamiany lub darowizny;\n5)\tsprzedaż nieruchomości następuje na rzecz jej użytkownika wieczystego;\n6)\tprzedmiotem zbycia jest nieruchomość lub jej części, jeśli mogą poprawić warunki zagospodarowania nieruchomości przyległej, stanowiącej własność lub oddanej w użytkowanie wieczyste osobie, która zamierza tę nieruchomość lub jej części nabyć, jeżeli nie mogą być zagospodarowane jako odrębne nieruchomości;\n7)\tma stanowić wkład niepieniężny (aport) do spółki albo wyposażenie nowo tworzonej państwowej lub samorządowej osoby prawnej, lub majątek tworzonej fundacji;\n8)\tjest zbywana na rzecz zarządzającego specjalną strefą ekonomiczną, na której terenie jest położona;\n9)\tprzedmiotem zbycia jest udział w nieruchomości, a zbycie następuje na rzecz innych współwłaścicieli nieruchomości;\n10)\tjest zbywana na rzecz kościołów i związków wyznaniowych, mających uregulowane stosunki z państwem, na cele działalności sakralnej;\n11)\tjest sprzedawana partnerowi prywatnemu lub spółce, o której mowa w art. 14 partnerstwo publiczno-prywatne w formie spółki ust. 1 albo 1a ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym, jeżeli sprzedaż stanowi wniesienie wkładu własnego podmiotu publicznego, a wybór partnera prywatnego nastąpił w trybie przewidzianym w art. 4 wybór partnera prywatnego i umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym ust. 1 lub 2 powołanej ustawy;\n12) jest zbywana na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 61 zasada wzajemności w odniesieniu do przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych ust. 1;\n13)\tjest zbywana na rzecz spółki celowej utworzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. z 2020 r. poz. 2008) lub właściwych podmiotów wymienionych w art. 17 ust. 2 tej ustawy, realizujących przedsięwzięcia Euro 2012, w celu ich wykonania, w sytuacji gdy jej nabycie przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego nastąpiło w trybie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012;\n14) jest zbywana na rzecz inwestora realizującego inwestycję w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U.z 2021 r. poz. 1484);\n15) jest zbywana na rzecz inwestora realizującego inwestycję w zakresie terminalu lub inwestycję towarzyszącą zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o inwestycjach w zakresie terminalu regazyfikacyjnego skroplonego gazu ziemnego w Świnoujściu (Dz. U. z 2020 r. poz. 1866 oraz z 2021 r. poz. 234, 784 i 922);\n16) jest zbywana na rzecz inwestora realizującego strategiczną inwestycję w zakresie sieci przesyłowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922);\n17) jest zbywana na rzecz inwestora realizującego inwestycję w zakresie infrastruktury dostępowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o inwestycjach w zakresie budowy drogi wodnej łączącej Zalew Wiślany z Zatoką Gdańską (Dz. U. z 2021 r. poz. 1644);\n19) jest zbywana na rzecz Spółki Celowej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o Centralnym Porcie Komunikacyjnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1354);\n20) jest sprzedawana finansującemu wybranemu w trybie ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1129 i 1598), z równoczesnym zawarciem umowy leasingu, na mocy której finansujący nieodwołalnie zobowiązuje się przenieść na zbywcę albo podmiot wskazany przez zbywcę własność tej nieruchomości po upływie oznaczonego w umowie czasu trwania leasingu, zapłacie ostatniej raty albo w razie rozwiązania umowy leasingu z innych przyczyn;\n21) jest zbywana na rzecz inwestora realizującego inwestycję w zakresie budowy Muzeum Westerplatte i Wojny 1939 – Oddziału Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku realizowanej na podstawie ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o inwestycjach w zakresie budowy Muzeum Westerplatte i Wojny 1939 – Oddziału Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku (Dz. U. z 2021 r. poz. 1280);\n22) jest zbywana na rzecz inwestora realizującego inwestycję w zakresie budowy portu zewnętrznego zgodnie z przepisami ustawy z dnia 9 sierpnia 2019 r. o inwestycjach w zakresie budowy portów zewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2147 oraz z 2021 r. poz. 784).\n3. Wojewoda albo minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa – w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, albo odpowiednia rada lub sejmik województwa, w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego, mogą podjąć odpowiednio zarządzenie albo uchwałę o odstąpieniu od zbycia w drodze przetargu nieruchomości:\n2) na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata, ale nieprzekraczający czasu trwania umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym, jeżeli użytkownikiem, najemcą lub dzierżawcą nieruchomości jest partner prywatny lub spółka, o której mowa w art. 14 partnerstwo publiczno-prywatne w formie spółki ust. 1 albo 1a ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym, jeżeli oddanie w użytkowanie, najem albo dzierżawę stanowi wniesienie wkładu własnego podmiotu publicznego, a wybór partnera prywatnego nastąpił w trybie przewidzianym w art. 4 wybór partnera prywatnego i umowy o partnerstwie publiczno-prywatnym ust. 1 lub 2 tej ustawy.\n5. Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa może odstąpić od obowiązku przetargowego trybu zawarcia umów, o których mowa w ust. 3 i 4, w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art. 57 prawa do nieruchomości po zlikwidowanej lub sprywatyzowanej państwowej osobie prawnej ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60 gospodarowanie nieruchomościami z zasobu Skarbu Państwa przeznaczonymi na potrzeby statutowe niektórych jednostek organizacyjnych ust. 2 pkt 1, bez konieczności odpowiednio zwolnienia z obowiązku lub wyrażenia zgody przez wojewodę.\n1. Przetarg ogłasza, organizuje i przeprowadza właściwy organ albo minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art. 57 prawa do nieruchomości po zlikwidowanej lub sprywatyzowanej państwowej osobie prawnej ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60 gospodarowanie nieruchomościami z zasobu Skarbu Państwa przeznaczonymi na potrzeby statutowe niektórych jednostek organizacyjnych ust. 2 pkt 1.\n2. Ogłoszenie o przetargu podaje się do publicznej wiadomości nie wcześniej niż po upływie terminów, o których mowa w art. 34 pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4. W ogłoszeniu o przetargu podaje się informacje zamieszczone w wykazie oraz czas, miejsce i warunki przetargu, a w razie ogłoszenia kolejnego przetargu lub rokowań, również terminy przeprowadzenia poprzednich przetargów. Ogłoszenie o przetargu wywiesza się w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informację o ogłoszeniu przetargu podaje się do publicznej wiadomości w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowych właściwego urzędu.\n4. Właściwy organ albo minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa w odniesieniu do nieruchomości, o których mowa w art. 57 prawa do nieruchomości po zlikwidowanej lub sprywatyzowanej państwowej osobie prawnej ust. 1, oraz do nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60 gospodarowanie nieruchomościami z zasobu Skarbu Państwa przeznaczonymi na potrzeby statutowe niektórych jednostek organizacyjnych ust. 2 pkt 1, może odwołać ogłoszony przetarg jedynie z ważnych powodów, niezwłocznie podając informację o odwołaniu przetargu do publicznej wiadomości, w sposób określony w ust. 2. W informacji podaje się także przyczynę odwołania przetargu.\n1)\twysokość wadium oraz terminy i formy jego wnoszenia i zwrotu;\n2)\tsposób, terminy i treść ogłoszenia przetargu;\n3)\ttryb powoływania, skład i sposób działania komisji przetargowej oraz organy właściwe do powołania tej komisji;\n4)\tsposób sporządzania oraz treść protokołu z przeprowadzonego przetargu;\n5)\ttryb postępowania w przypadku zaskarżenia przetargu;\n6)\ttryb postępowania przy przeprowadzaniu poszczególnych rodzajów przetargów oraz warunki organizowania przetargu ograniczonego;\n7)\ttryb postępowania przy przeprowadzaniu rokowań po drugim przetargu.


Published on Październik 16, 2015 Wrzesień 3, 2016 przez Funkiel Nówka\nscenariusz i reżyseria: John Francis Daley i Jonathan M. Goldstein\ngatunek : zdecydowanie komedia\nJest to nowe spojrzenie na serię filmów o rodzinie Griswoldów. Jednak tym razem głównym bohaterem staje się nie Clark, a jego syn Rusty. Choć widać, że odziedziczył po ojcu talent do przyciągania dziwnych i niecodziennych przygód. Irracjonalność zdarzeń w filmie zdecydowanie bawi. Może się wydawać, że jest ich zdecydowanie za dużo lub są zbyt nierealne, ale czy daleko szukać potwierdzenia w życiu, w codzienności? Nie zauważyliście, że jak macie zły dzień to nagle wszyscy i wszystko przeciwstawnia się wam? Przynajmniej w moim życiu tak jest!\nRusty dowiaduje się, że jego żona i dzieci są nieszczęśliwi, bo zabiera ich na wakacje zawsze w to samo miejsce. Jednak szybko odkrywa jak może naprawić swój błąd. Postanawia zabrać rodzinę na wyprawę przez prawie całe Stany do Wally Worldu. Rusty myślał, że się postarał i wszyscy będą zachwyceni, ale niestety dzieje się odwrotnie. Dzieci i żona jadą w tą podróż jak za karę. Przygody zaczynają się od samego początku – podejrzanej jakości samochód, złe zachowanie syna (nazwanie kierowcy tira zboczeńcem i pedofilem), znęcanie się, o dziwo, młodszego brata nad starszym synem Griswolda, ciepłe źródła, które okazują się być bagnem fekaliów, kradzież bagaży i pieniędzy, pomalowanie samochodu w męskie organy rozrodcze i próba zmazania tych malunków w bardzo specyficzny sposób przez Rustiego i Debbie. Spotkanie z siostrą Rustiego również sprawia wiele kłopotów – erotyczne zachowanie szwagra względem Debbie, zaganianie krów kładami i ostateczne rozjechanie jednego zwierzęcia przez Rustiego, zjadanie szczątków zwierzęcia przez inne (kanibalizm i obrzydliwość).\nOdwiedzenie rodziców Rusteiego to również seria dziwnych zdarzeń – ojca Clarka, który prowadzi pensjonat – nie sprząta po gościach tylko psika wszystko odświeżaczem powietrza i wygania klientów z jadalni. Ale tłumaczy synowi, że nie wolno się poddawać oraz że do celu zawsze Griswoldowie docierają!\nTo nie koniec śmiesznych zdarzeń -Rusty, robi obciach swojemu synowi, gdy on chciał poznać pewną brunetkę i ostatecznie najlepsza scena moim zdaniem – bójka rodziny Griswoldów z inną rodziną, by wejść na kolejkę w Wally Worldzie. Pech chciał, że kolejka zatrzymała się w połowie drogi. I tak wyglądał ich wspaniały wyjazd! Masakra. Dobrze, że Rusty nie ześwirował jak jego ojciec podczas wyprawy do Wally Worldu.\nDość skrótowo potraktowałam opis zabawnych sytuacji podczas wyprawy Griswaldów, ale nie ma w sumie o czym pisać i się nad tym rozwodzić. Seria śmiesznych, czasem głupich, czasem obrzydliwych i szokujących zdarzeń.\nBawił widzów komizm sytuacyjny, postaci czy słowny. Każdy rodzaj wielokrotnie został wykorzystany w filmie, ale jest to zrobione bardzo dobrze. Trudno coś więcej mówić o grze aktorskiej, bo w sumie ich zadaniem było bawić widza i wywiązali się z tego bardzo dobrze. W filmie były oczywiście dwa momenty, gdy akcja zwolniła i pozwoliła na jakąś głębszą relację. Ale mimo wszystko zostało to przyćmione szaleństwem zdarzeń. Mówię tu o tym, gdy Rusty odkrywa jaką książkę czyta jego żona – dowiaduje się, że jego małżeństwo przeżywa kryzys oraz moment, gdy główny bohater odkrywa przeszłość Debbie. A jednak po kilku latach małżeństwa wcale nie zna swojej zony. Nie zabrakło też wątku miłosnego i spontanicznego – chcąc ratować małżeństwo Rusty proponuje żonie, by kochali się na styku czterech stanów. Nooo romantyzm i spontaniczność dla bohatera pełną parą, nie ma co 🙂\nJest to film, który można obejrzeć w celu wyluzowania się. Film który nie wymaga naszej szczególnej uwagi. Nie wpływa jakoś szczególnie na nas. Nie jest to film, w którym losy bohaterów śledzimy z zapartym tchem, ale na pewno łączymy się z nimi w bólu irracjonalnych przygód.\nTags griswoldowie, komedia, przygody, w nowym zwierciadle wakacje, wally world, śmieszny film\nPoprzedni Krem cebulowy\nDalej Bakłażan z czosnkiem


Marek Sawicki pokrętnie przeprasza za wpis na Twitterze. 'Nikomu nie życzyłem śmierci'\napa 21.08.2014 16:53\nMinister Sawicki życzył na Twitterze pewnej internautce, by miała rychłą okazję "spojrzeć w oczy swoim przodkom". Rozmówczyni (i większość obserwatorów internetowej wymiany zdań) uznała to za życzenie śmierci. Marek Sawicki jednak twierdzi, że nikomu śmierci nie życzył i publikuje na Twitterze zaskakujące przeprosiny\n"Pan musi żyć na SWÓJ rachunek. Ja nie piszę o zasługach przodków, raczej chcę im spokojnie spojrzeć w oczy" - napisała wczoraj na Twitterze do ministra Sawickiego internautka Ufka i spotkała się z zaskakującą odpowiedzią polityka. "Oby Pana życzenie, co do patrzenia w oczy, spełniło się jak najszybciej" - napisał minister.\n"Po chrześcijańsku podziękuję za życzenie śmierci. Proszę pozdrowić pana Pawlaka od Ufki" - odpisała internautka.\nDzisiaj polityk postanowił przeprosić za swój wpis:\nNikomu nie życzyłem śmierci,przodkowie nie znaczy nieżyjący.Jeśli kogoś obraziłem, to bardzo przepraszam.\n? Marek Sawicki (@SawickiMarek) sierpień 21, 2014\n"Nikomu nie zyczylem śmierci,przodkowie nie znaczy nieżyjący.Jesli kogoś obrazilem to bardzo przepraszam" - napisał Sawicki.\n"Nie wiem, o co chodziło. Każdy może odbierać ten wpis, jak chce"\nCo ciekawe, jeszcze wczoraj minister sam nie wiedział, o co chodziło w jego wpisie. - Nie wiem, o co chodziło. Każdy może odbierać ten wpis, jak chce - mówił w rozmowie z Gazeta.pl.\nKiedy jednak dalej drążyliśmy temat, sugerując, że tweet ma przecież oczywistą wymowę, minister tłumaczył, że "wcale nie chodziło o życzenie śmierci". - Każdy chyba chciałby móc spojrzeć w oczy przodkom. Ja także. Zrobiłbym to z przyjemnością - stwierdził. Czytaj więcej >>\n"Cześć! Tu Adam", "Kacza grypa" i powitanie Błaszczaka. Trudne początki polityków na Twitterze [15 PRZYKŁADÓW]


Prasa do słomy wciągnęła rolnika - Polska\nPrasa do słomy wciągnęła rolnika\nRolnik zginął zmiażdzony w maszynie rolniczej, Foto: Policja\nDodano: 22-08-2021, 07:21\nDo tragicznego wypadku doszło w trakcie belowania słomy w jednym z gospodarstw na Opolszczyźnie.\nŚmiertelny w skutkach wypadek miał miejsce w miniony piątek na polu w Polskiej Cerekwi, w powiecie kędzierzyńsko-kozielskim, w woj. opolskim.\nJak informuje portal ratownictwo.opole.pl, rolnika obsługującego prasę do słomy wciągnęła pracująca maszyna. Na pomoc przybyły trzy zastępy strażaków i załoga karetki pogotowia. Niestety, gdy wydostano poszkodowanego okazało się, że już nie żyje.\nPrzyczyny i okoliczności tragedii wyjaśnia policja. Wszystko wskazuje na to, że rolnik usiłował odblokować zapchana prasę nie odłączając napędu maszyny.


Finnlo - wysokiej klasy sprzęt sportowy | Athletic24.pl\nMarka Finnlo powstała w 2005 r. i jest efektem wieloletniej działalności i dążenia do coraz wyższych standardów przez firmę Hammer. FINNLO to gwarancja najwyższej jakości oraz nowoczesnego wyglądu sprzętu fitness. FINNLO i HAMMER spełniają wysokie standardy bezpieczeństwa narzucone przez rynki europejskie. Dzięki temu użytkownicy sprzętu tych marek mają pewność, że ćwiczą na wysokim jakościowo sprzęcie. FINNLO w swojej ofercie posiada sprzęt fitness do użytku domowego oraz profesjonalnego oraz sprzęt do boksu i sportów walki. Marka uważana jest za najbardziej innowacyjną w Europie.\nOrbitrek gwarantuje skuteczny trening wytrzymałościowy, dzięki któremu można osiągnąć wielkie sukcesy.\nFINNLO SpeedBike CRT - 3203 - Rower spiningowy\nRower spiningowy SpeedBike CRT renomowanej marki FINNLO.\nFINNLO Aquon Evolution - 3705 - Wioślarz\nWioślarz Aquon Evolution to zupełna nowość w ofercie renomowanej marki FINNLO.\nOrbitrek ELLYPSIS E3000 renomowanej marki FINNLO.\nTo już czwarta generacja bieżnii FINNLO TECHNUM, która jest idealnym rozwiązaniem dla początkujących, którzy chcą trenować w domu.\nBieżnia elektryczna FINNLO ALPINE IV.\nWioślarz wodny FINNLO AQUON WATERFLOW jest zaprojektowany w taki sposób, aby w 100% realnie dać użytkownikowi uczucie prawdziwego wiosłowania. FINNLO AQUON WATERFLOW posiada unikalny i opatentowany system zmiany oporu wodnego.\nAtlas Autark 2200 renomowanej marki FINNLO.\nFINNLO Endurance IV - profesjonalna bieżnia o nowoczesnym designie i bardzo dobrych parametrach. Ćwiczenia na niej to sama przyjemność!\nFINNSPA Premion Creme - 60040 - Fotel masujący\nPremion Creme to fotel masujący renomowanej marki FINNLO.\nFINNSPA Premion Black - 60050 - Fotel masujący\nPremion Black to fotel masujący renomowanej marki FINNLO.\nAtlas Autark 6000 renomowanej marki FINNLO.\nOrbitrek Spirit z serii Maximum renomowanej marki FINNLO.\nFINNLO Autark 6800 - 3948 - Atlas\nAtlas FINNLO Autark 6800 oferuje różnorodne ćwiczenia dla każdej grupy mięśni, jak również profesjonalne wyposażenie i możliwość regulacji, tym samym jest wspaniałą alternatywą dla klubu fitness.\nFINNLO MAXIMUM EL 8000 - 3570 - Orbitrek\nOrbitrek FINNLO MAXIMUM EL 8000.\nFINNLO MAXIMUM TR 8000 - 3573 - Bieżnia elektryczna\nBieżnia elektryczna FINNLO MAXIMUM TR 8000.\nBOWFLEX 1090I SELECT TECH - 8000865 - Hantla regulowana


Kompresory spalinowe | Portal o życiu\nSprężarki spalinowe używane są w przemyśle już od dawna, w wielu branżach są one w codziennym wykorzystaniu. Spore firmy zazwyczaj mają ich w nadwyżce, gdyż współcześnie większość hal produkcyjnych potrzebuje do funkcjonowania kompresorów. Jednak w chwili zakładania nowej firmy zakup na starcie nowego sprzętu może wiązać się z dość sporym wydatkiem. Gdzie nabywać kompresory spalinowe, żeby nie wydać na nie fortuny?\nŻeby zaopatrzyć swoją nową fabrykę w sprężarki najwyższej jakości nie musimy wcale ich nabywać, wystarczy wybrać możliwość leasingu. Przedsiębiorcy mogą go uzyskać głównie u producenta sprężarek, dysponują oni nie jedynie nowymi maszynami, ale również używanymi. Oczywiście kwota dzierżawy jednej sprężarki zależna jest od stanu, wieku oraz funkcji maszyny. Producent podpisuje z nami umowę na czas określony, w tym czasie będziemy zobligowani do comiesięcznego uiszczania konkretnej kwoty abonamentu, w zamian za perspektywę używania kompresorów we własnej firmie. Po upływie kontraktu możemy kompresory spalinowe odkupić albo tez zrezygnować z dzierżawy. Następną, atrakcyjną alternatywą jest nabycie sprężarek z odzysku. Wiąże się to jednak z niebezpieczeństwem kupna wadliwego sprzętu, jednak cena może być bardzo interesująca. Najlepiej używane kompresory nabywać u rzetelnego sprzedawcy, np. dużej firmy, która systematycznie wymienia sprzęt na lepszy model. Tego typu używane kompresory spalinowe powinny nam służyć jeszcze parę lat, trzeba tylko przestrzegać odpowiedniej konserwacji sprzętu.\nWysokiej jakości kompresory do zastosowania przemysłowego są raczej kosztownymi maszynami. Debiutujący biznesmen może nabyć je w atrakcyjnej cenie, wybierając używane modele. Można również wydzierżawić nowy kompresor bezpośrednio u producenta.


Łódź sportowa do wynajęcia - Ibiza\nŁodzie sportowe - wynajem łodzi na Happycharter. Nasz portal to międzynarodowy serwis z branży czarterowej. Łodzie do wynajęcia, czarter jachtów - nie tylko na Ibizie.\nŁodzie sportowe na Ibizie: 14\nTwoje wyszukiwanie: łódź sportowa + Ibiza\nrejon czarteru: Ibiza, Baleary, Formentera, Minorka, Morze Śródziemne\nłódź motorowa / łódź sportowa, bareboat lub ze skipperem, Monterey\ndługość x szerokość: 9,10 m x 2,80 m, 9,10 x 2,80 m rok bud.: 2011\ndługość x szerokość: 9 m x 2,80 m, 9 x 2,80 m rok bud.: 2016\nłódź/dzień: 785-1.025 €\ndługość x szerokość: 12,96 m x 3,71 m, 12,96 x 3,71 m rok bud.: 2015, kabiny: 2\nłódź/dzień: 1.452-2.299 €\nłódź motorowa / łódź sportowa, ze skipperem, C & L Marine\nłódź motorowa / łódź sportowa, z załogą, VanDutch\nłódź/dzień: 1.350-1.650 €\ndługość x szerokość: 15,29 m x 3,24 m, 15,29 x 3,24 m rok bud.: 2001, kabiny: 1\nłódź/dzień: 1.450-1.600 €, łódź/tydzień: 9.100-10.150 €\n* łodzie sportowe do wynajęcia * czarter Ibiza * łódź sportowa do wynajęcia *\nPosiadasz łodzie do wynajęcia? Czy są to łodzie sportowe? Ibiza lub inne rejony? Zarejestruj się i zareklamuj się na Happycharter.\n* łodzie sportowe do wynajęcia * łódź sportowa do wynajęcia * czarter Ibiza *


Tento | Cobu Design\nCobu Design/Produkty/Szafy i kontenery/Tento\nOferta marki BN Office Solution to rozwiązania dla każdego. Nasze produkty cechuje wysoka jakość, nie zależnie od poziomu ich funkcjonalności. Rozumiejąc potrzeby naszych Klientów, przygotowaliśmy propozycję optymalnego i ekonomicznego systemu szaf i regałów Tento. Prostota ich budowy oraz klasyczny wygląd pozwalają na swobodne zestawianie elementów kolekcji z innymi systemami meblowymi, Easy Space czy SQart. Dla jak najlepszej organizacji pracy i archiwizacji dokumentów w ofercie dostępne są szafy spełniające indywidualne potrzeby: szafy z drzwiami uchylnymi, przesuwnymi lub żaluzjowymi, regały otwarte a także dwufunkcyjne szafy combi. Całość oferty dostępnej w najbardziej powszechnych wymiarach 80 i 120 cm uzupełniają szafa ubraniowa oraz ścienny panel ubraniowy.


Zamrożone konflikty. Jak Rosja ratuje wpływy w strefie postsowieckiej | Fronda.pl\nZamrożone konflikty. Jak Rosja ratuje wpływy w strefie postsowieckiej\nZamrożone Konflikty występują w strefach państw znajdujących się poza kontrolą władz centralnych. Dane obszary znajdują się pod administracją separatystycznych władz, które próbują upodmiotowić swoje rządy prowadząc dialog pokojowy z władzami centralnymi. Brak rozwiązań pokojowych nie prowadzi jednak do szerszych działań zbrojnych, a konflikty permanentnie znajdują się w fazie niebytu.\nTaki stan rzeczy prowadzi jednak do osłabienia pozycji rządów centralnych oraz bezpośrednich lub pośrednich ingerencji państw wspierających separatystów. Zamrożone konflikty na terytoriach państw powstałych w wyniku rozpadu Związku Sowieckiego stanowią duże wyzwanie w budowie relacji międzynarodowych w Europie Wschodniej i na Kaukazie. Państwa takie jak Gruzja, Mołdawia i Ukraina, ze względu na brak pełnej kontroli nad swoim terytorium, nie mogą prowadzić w pełni niezależnej polityki międzynarodowej. Terytoria te znajdują się pod kontrolą bytów ,,para-państwowych’’ realizujących politykę narzuconą przez Federację Rosyjską, która zapewnia im bezpieczeństwo oraz realizuje program wsparcia gospodarczego. Takie działania ze strony rosyjskiej mają na celu blokowanie aspiracji euro-atlantyckich państw, ponieważ NATO oraz Unia Europejska nie przyjmą do swojego grona nowych członków, którzy nie kontrolują w pełni swojego terytorium. Wyjątkiem wartym opisania jest konflikt w Górskim Karabachu, który nie angażuje bezpośrednio Moskwy, jednakże stanowi ciekawy przykład zamrożonego konfliktu.\nAnaliza porównawcza wybranych konfliktów\nRozpad Związku Sowieckiego pomimo względnie pokojowego przebiegu wiązał się z trudnościami w wytyczeniu granic w niektórych nowopowstałych republikach. W przypadku konfliktu Mołdawii z Naddniestrzem, sprzeciw ludności Naddniestrza wobec zwierzchnictwa Kiszyniowa był związany z obawą o status ludności rosyjskiej i rosyjskojęzycznej w Mołdawii. Wygrana sił reprezentujących Front Ludowy Mołdawii (rum. Frontul Popular din Moldova) w 1989 roku, jeszcze w ramach ZSRS, doprowadziła do eskalacji konfliktu z Naddniestrzem. Front prowadził działania zmierzające do ustanowienia języka rumuńskiego jedynym urzędowym językiem w państwie. Ostatecznym celem tego ugrupowania była unifikacja Mołdawii z Rumunią.\nPodobne mechanizmy, jak w Naddniestrzu w Mołdawii miały miejsce w przypadku konfliktów na terytorium Gruzji w Osetii Południowej oraz Abchazji. Rozpad Związku Sowieckiego spowodował, że zarówno Osetia Południowa, jak i Abchazja miały dylemat czy włączyć się do nowo powstałego państwa gruzińskiego czy też walczyć o zachowanie niezależności. Osetia Południowa, Abchazja oraz Naddniestrze deklarowały chęć pozostania częścią Związku Sowieckiego, ponieważ jako części składowe tego państwa podmioty te działały w ramach szerokiej autonomii.\nKonflikt w Górskim Karabachu różni się od pozostałych, ponieważ dotyczy dwóch sąsiednich państw. Górski Karabach stanowi enklawę zamieszkałą przez ludność ormiańską na terytorium Azerbejdżanu. W konflikt ten zaangażowane są, zarówno Azerbejdżan jako państwo próbujące odzyskać pełną kontrolę nad swoim terytorium, jak i Armenia wspierająca separatystyczne rządy „quasi państwa” funkcjonującego pod nazwą Republika Górskiego Karabachu. W przypadku tego konfliktu zaangażowanie Federacji Rosyjskiej jest pośrednie, ponieważ Moskwa wpiera militarnie Armenię. Na terytorium tego państwa, w Erebuni i Giumri istnieją bazy sił rosyjskich. Konflikt o panowanie nad Górskim Karabachem ma znaczenie w dużej mierze geopolityczne. Z jednej strony jest to konflikt etniczny o wymiarze lokalnym, z drugiej jednak strony państwa ościenne mają swoje interesy w rozwiązaniu tego konfliktu. Azerbejdżan jest państwem wspieranym gospodarczo i militarnie przez Turcję, jedną z głównych potęg w bezpośrednim sąsiedztwie Kaukazu. Natomiast Armenia wspierana jest przez Rosję, a także Iran, który rywalizuje o wpływy w regionie z Azerbejdżanem. Dodatkowo na terytorium północnego Iranu zamieszkuje duża mniejszość azerska. Rząd w Baku prowadzi z Teheranem dyplomatyczny konflikt o przynależność tego terytorium.\nKonflikt na wschodzie Ukrainy nie przeobraził się jeszcze w zamrożony konflikt. Jednak biorąc pod uwagę szczątkowe zainteresowanie europejskiej opinii publicznej jego przebiegiem oraz próbę uwłaszczenia separatystycznych władz w Doniecku i Ługańsku można założyć że również ten konflikt w nieodległej przyszłości będzie zbliżony do tego, który ma miejsce w Naddniestrzu.\nDziałania Rosji w ramach zamrożonych konfliktów\nDziałania Rosji w wybranych konfliktach miały prowadzić do wypracowania procesu pokojowego w warunkach pełnej kontroli Moskwy, zarówno nad terytorium separatystycznym jak i państwem, do którego dane terytorium należy.\nRosja, po dojściu do władzy Władimira Putina w 2000 roku, przyjęła za główny cel swojej polityki zagranicznej utrzymanie dawnych republik Związku Sowieckiego w swojej strefie wpływów. Wszelkie działania Rosji wobec dawnych republik Związku Sowieckiego w Europie Wschodniej i na Kaukazie podporządkowane są zapobieżeniu możliwości zbliżenia tych państw ze strukturami politycznymi i militarnymi Zachodu.\nW przypadku konfliktu Naddniestrza z Mołdawią wsparcie rosyjskiej armii miało na celu ochronę ludności rosyjskojęzycznej zamieszkującej Republikę Mołdawii. Głównym zagrożeniem z perspektywy Kremla było przyłączenie Mołdawii do Rumunii. Taki scenariusz wiązałby się z utratą wpływów Moskwy w Mołdawii. Naddniestrze służy Rosji jako element nacisku na władze w Mołdawii, które nie posiadając pełnej kontroli nad swoim terytorium nie mogą wejść w skład Unii Europejskiej czy NATO. Rosja posiadając pełną kontrolę polityczną i militarną nad władzami w Tyraspolu, prowadzi dialog pokojowy w takim kierunku, żeby posiadać kontrolę polityczną zarówno nad Naddniestrzem, jak i Mołdawią. Na przestrzeni ostatnich 20 lat najpoważniejszą ofertę rozwiązania konfliktu przedstawiła Rosja w 2003 roku, prezentując tak zwane Memorandum Kozaka. Według tego porozumienia Mołdawia stałaby się Federacją wraz Naddniestrzem i Gagauzją (terytorium autonomiczne uznające zwierzchnictwo Kiszyniowa) jako autonomicznymi jednostkami administracyjnymi, posiadającymi możliwość zgłoszenia weta wobec projektów federalnych. W tym projekcie pokojowym Kiszyniów nie posiadałby możliwości ingerencji w ustawodawstwo lokalne w Naddniestrzu i Gagauzji.\nRozwiązania zaproponowane przez Memorandum Kozaka były niekorzystne dla rządu w Kiszyniowie, ponieważ wszelkie decyzje dotyczące np. integracji Euro-Atlantyckiej Mołdawii mogłyby być torpedowane przez prorosyjskie podmioty autonomiczne w ramach federacji. Taki scenariusz byłby korzystny dla Rosji, która poprzez swoje wpływy gospodarcze i polityczne w Naddniestrzu i Gagauzji prowadziłaby politykę nacisku na władze w Kiszyniowie prowadzące do integracji Mołdawii ze strukturami Eurazjatyckimi.\nChociaż Memorandum Kozaka nie odniosło sukcesu i Kiszyniów ostatecznie wycofał się z tego projektu, to Federacja Rosyjska nie prowadziła działań zmierzających zarówno do uznania niepodległości Naddniestrza, jak i przyłączenia tego terytorium do Federacji Rosyjskiej. Takie stanowisko jest logiczne biorąc pod uwagę, przede wszystkim brak bezpośredniego połączenia lądowego pomiędzy Naddniestrzem, a Rosją. Ponadto Rosja uznając niepodległość Naddniestrza w pełni straciłaby kontrolę polityczną nad Mołdawią. W strategii rosyjskiej względem Mołdawii istotne jest utrzymanie konfliktu mołdawsko-naddniestrzańskiego w obecnym zamrożonym stadium. Zwycięstwo proeuropejskiej koalicji w Mołdawii w 2009 roku wiązało się z wyzwaniem politycznym dla Rosji. W związku z tym Kreml próbował wymusić na Mołdawii rezygnację z planów integracji z UE, grożąc uznaniem niepodległości Naddniestrza.\nInnym przykładem działań Federacji Rosyjskiej w strefie post-sowieckiej jest zaangażowanie Kremla w konflikt armeńsko-azerbejdżański w Górskim Karabachu. Rosja nie angażuje się bezpośrednio w konflikt pomiędzy Armenią i Azerbejdżanem ponieważ próbuje zachować swoje wpływy w obydwu państwach. Rosja w tym konflikcie jest tylko jednym z kilku mocarstw regionalnych posiadających swoje interesy w tym regionie. W konflikcie o Górski Karabach Rosja wspiera militarnie Armenię, jednocześnie prowadząc politykę wymuszeń wobec Erewania. W 2012 roku, Kreml wymusił na Armenii rezygnację z podpisania Umowy Stowarzyszeniowej z Unią Europejską, a w zamian za to doprowadził do wstąpienia tego państwa do Unii Eurazjatyckiej, geopolitycznego projektu Moskwy, w skład którego wchodzą: Białoruś, Kazachstan, Kirgistan oraz Rosja. W przypadku działań zbrojnych Armenii z Azerbejdżanem, Erewań jest stroną słabszą militarnie i gospodarczo. Jedynie wsparcie silniejszego partnera jakim jest Rosja, może utrzymać względną równowagę sił w regionie .\nDziałania Rosji w Abchazji oraz Osetii Południowej były odmienne. Przede wszystkim obydwa regiony posiadają granicę lądową z Federacją Rosyjską, stąd możliwość ich inkorporacji wydaje się być możliwa zarówno z politycznego, jak i ekonomicznego i militarnego punktu widzenia.\nPo zwycięstwie tak zwanej „Rewolucji Róż” w Gruzji w 2003 roku, nastąpiło przeorientowanie polityki zagranicznej tego państwa z prorosyjskiej na prozachodnią. Celem nowej administracji w Tbilisi było wprowadzenie prodemokratycznych reform w państwie oraz próba uniezależnienia się od wpływów Rosji. Wobec takiej polityki oraz niebezpieczeństwa wstąpienia Gruzji do NATO, Rosja wykorzystała separatyzm abchaski oraz południowo-osetyński do swoich geopolitycznych celów. Pierwszym etapem tej polityki było „rozdawanie” rosyjskich paszportów wśród obywateli Gruzji zamieszkałych w Osetii Południowej i Abchazji. Takie działania miały posłużyć jako pretekst do interwencji w celu obrony własnych obywateli w konflikcie pomiędzy separatystami a wojskiem gruzińskim. Konflikt Gruzji z Abchazją i Osetią Południową osiągnął apogeum w sierpniu 2008 roku. W konflikt ten zaangażowała się czynnie Rosja, która swoją ofensywą militarną wymusiła utrzymanie niezależności Abchazji oraz Osetii Południowej, uznając jednocześnie niepodległość obydwu podmiotów politycznych. Działania rosyjskie były reakcją na wcześniejszą deklarację Sojuszu Północno-Atlantyckiego na szczycie w Bukareszcie w kwietniu 2008 roku, podczas którego Gruzja i Ukraina dostały zaproszenie do NATO. Jednak na skutek wojskowej ingerencji Rosji w Gruzji w sierpniu 2008, Tbilisi straciło szansę na integrację z Sojuszem Północno-Atlantyckim. Rosja pod pretekstem obrony niezależności dwóch separatystycznych prowincji przeprowadziła interwencję zbrojną, której zasadniczym celem było zapobieżenie integracji Gruzji z NATO.\nPerspektywa zamrożenia konfliktu na Ukrainie\nKonflikt w Donbasie wybuchł w reakcji na działania opozycji wobec Prezydenta Janukowycza w Kijowie. Prezydent Ukrainy odstąpiwszy od podpisania Umowy Stowarzyszeniowej z UE doprowadził do protestów opozycji, które na skutek brutalnych działań organów państwa przerodziły się wybuch powstania na ulicach Kijowa oraz w miastach zachodniej Ukrainy. W konsekwencji tych działań prezydent Janukowycz został odsunięty od władzy i ewakuował się z Ukrainy w lutym 2014 roku. W reakcji na te działania, na wschodzie Ukrainy doszło do wystąpień prorosyjskich ugrupowań deklarujących poparcie dla prezydenta Janukowycza i budowy sojuszu z Rosją. Działania te przekształciły się w utworzenie separatystycznych republik – Donieckiej Republiki Ludowej (DRL) i Ługańskiej Republiki Ludowej (ŁRL), wspieranych finansowo i militarnie przez Rosję, jednak bez oficjalnych działań ze strony Moskwy, tak jak to miało miejsce w przypadku Naddniestrza. Konflikt w Donbasie pomimo protokołu podpisanego w Mińsku we wrześniu 2014 roku, a negocjowanego przez tak zwany format Normandzki (Ukraina, Rosja, Francja i Niemcy) nie przyniósł oczekiwanych skutków. Według postanowień tego porozumienia strony miały zakończyć działania zbrojne a kontrolę nad spornym terytorium przejąć OBWE. Kolejną próbą rozwiązań pokojowych było wynegocjowanie porozumień tzw. Mińsk II w lutym 2015 roku. W ramach tego porozumienia strony miały dopracować szczegóły, takie jak np. wycofanie ciężkiego sprzętu.\nKonflikt w Donbasie wydaje się być w podobnym stadium, jak konflikt w Naddniestrzu. Chociaż nadal nie wyczerpał swojej fazy zbrojnej, to jednak przestał stanowić punkt odniesienia dla światowej opinii publicznej w kwestii budowy relacji Zachodu z Rosją. Separatystyczne byty ,,para-państwowe’’ w postaci DRL i ŁRL, dzięki wsparciu Federacji Rosyjskiej, utrzymują swoje zwierzchnictwo nad terytorium, na którym administrują. Wydaje się, że celem Rosji jest wspieranie administracji obydwu ,,quasi-państw’’, w takim stopniu, żeby mogły stać się równoprawnymi partnerami dla Kijowa w kwestii przyszłości Ukrainy. Z rosyjskiego punktu widzenia włączenie tych terytoriów do Rosji nie byłoby korzystne dla Kremla, ponieważ wiązałoby się z utratą wpływu nad pozostałą częścią Ukrainy, podobnie jak w przypadku Naddniestrza i Mołdawii. Z perspektywy Moskwy dużo korzystniejsze wydaje się wspieranie niezależności DRL i ŁRL, tak żeby w przyszłości mogły negocjować z Ukrainą warunki wspólnej federacji. Kolejnym argumentem, który oddala możliwość włączenia DRL oraz LRL w skład Federacji Rosyjskiej będzie zapewne próba złagodzenia stosunków z Zachodem i zniesienie sankcji nałożonych na Rosję. Włączenie tych terytoriów w skład Rosji świadczyłoby, że Moskwa przyznaje się otwarcie do bycia agresorem w konflikcie z Ukrainą.\nWpływ zamrożonych konfliktów na integrację Euro-Atlantycką\nGruzja, Mołdawia oraz Ukraina stanowią państwa, które po przemianach politycznych zdecydowały się obrać kurs proeuropejski oraz proatlantycki w polityce zagranicznej. Zamrożone konflikty w Gruzji i Mołdawii oraz nadal aktywny konflikt na wschodzie Ukrainy stanowią punkt wyjściowy w negocjacjach z Unią Europejską ponieważ generują one zagrożenie dla bezpieczeństwa w sąsiedztwie wspólnoty. Żadne z tych państw bez uprzedniego rozwiązania konfliktów wewnętrznych nie będzie przyjęte do struktur Unii Europejskiej i NATO.\nWynika to z obawy o włączenie UE i NATO w bezpośredni konflikt z Federacją Rosyjską. Wydaje się, że dla wielu państw UE utrzymanie poprawnych relacji z Federacją Rosyjską jest ważniejsze niż bezpośrednie angażowanie się w konflikty w obszarach peryferyjnych. Z perspektywy Unii Europejskiej najistotniejsze jest utrzymanie strefy bezpieczeństwa w bezpośrednim sąsiedztwie wspólnoty. Priorytetem administracji w Gruzji, Mołdawii oraz na Ukrainie jest wypracowywanie rozwiązań korzystnych z perspektywy integracji europejskiej tych państw.\nNATO, jako sojusz obronny nie posiada żadnego mandatu do prowadzenia negocjacji w obszarze konfliktów w państwach nie będących jego członkami. Główne działania NATO w kwestii konfliktów w strefie post-sowieckiej, polegały na zawieszeniu współpracy wojskowej z Rosją po interwencji tego państwa w Gruzji w 2008 roku. Nie dotyczyło to jednak współpracy w ramach walki z terroryzmem. Kolejna reakcja NATO nastąpiła po aneksji Krymu przez Rosję i rozpoczęciu działań na wschodzie Ukrainy w 2014 roku. Spowodowało to zawieszenie przez NATO wszelkiej formy współpracy z Moskwą.\nUtrzymywanie zamrożonych konfliktów w strefie post-sowieckiej stanowi najskuteczniejsze narzędzie po stronie Rosji, które zapobiega integracji Euro-Atlantyckiej tego regionu. Władze centralne w tych państwach nie posiadają odpowiednich rezerw finansowych ani potencjału politycznego i militarnego, aby wymusić reintegrację separatystycznych ,,quasi-państw”.\nStrategiczne cele Rosji w wybranych strefach konfliktów\nWydarzenia, które miały miejsce w Gruzji (w 2003 roku), Mołdawii (w 2009 roku) i na Ukrainie (w 2004 i 2013/2014 roku) związane z dojściem do władzy proeuropejskich elit w tych państwach po tak zwanych kolorowych rewolucjach, budziły stanowczy opór Rosji. Utrzymywanie nierozwiązanych konfliktów terytorialnych w tych państwach stanowiło dla Rosji możliwość wpływania na ich sytuację poprzez wpieranie separatystycznych rządów: w Abchazji, DRL, ŁRL, Osetii Południowej i Naddniestrzu.\nRosja wykorzystuje konflikty w dawnych republikach Związku Sowieckiego w celu utrzymania swojej strefy wpływów. Takie działania ze strony Rosji są spowodowane brakiem atrakcyjności jej oferty integracyjnej dla państw regionu i możliwość „przebicia” oferty UE i NATO. Na skutek sankcji Unii Europejskiej i Stanów Zjednoczonych oraz spadku cen surowców energetycznych (szacuje się że Rosja straciła ok. 140 mld dolarów w 2015 r.), Rosja nie mogła sobie pozwolić w ostatnich latach na przebicie oferty pomocy gospodarczej dla państw regionu zaproponowanej przez UE.\nJednakże Moskwa traktuje region Europy Wschodniej i Kaukazu Południowego jako wyłączną strefę swoich wpływów. Utrzymanie kontroli nad tymi państwami nawet w szczątkowej formie jaką jest podporządkowanie terytoriów separatystycznych oddala perspektywę ich integracji z NATO i UE. Władze rosyjskie upatrują największe zagrożenie dla swojego bezpieczeństwa w integracji Euro-Atlantyckiej Europy Wschodniej i Kaukazu Południowego. Rozszerzenie Unii Europejskiej i NATO o państwa tego regionu wiązałoby się z „wypchnięciem” Rosji z tej części geopolitycznej mapy Europy.\nWarsaw Institute - Jakub Lachert


Dzień X - Jeżów - Wolbórz\nLudzie podchodzili do krzyża i całowali go. To tutejszy zwyczaj.\nPielgrzymi pokonali dziś 38 kilometrów. Dziś prowadziła grupa Barcja Kętrzyn. Mszy św. przewodniczył ks. Rafał Grzebyk. – Pogoda była idealna. Nie było zbytniego słońca, ale też nie było deszczu. Dziś szliśmy do pierwszego postoju przez lasy. Potem już drogami asfaltowymi. Trzeba zwrócić uwagę na fakt, że na tych terenach istnieje zwyczaj całowania krzyża pielgrzymkowego przez stojących przy drodze mieszkańców. Często ze łzami i wzruszeniem – mówi ks. Jarosław Dobrzeniecki. Cztery grupy nocują dziś w Wolborzu, a pięć pozostałych w okolicznych wioskach. W czasie pielgrzymowania, przy odmawianiu różańca, każda grupa zobowiązana jest do tego, aby modlić się w intencjach, które zostały jej powierzone. Jest także możliwa przekazywania drogą internetową intencji. Sami pielgrzymi także codziennie wypisują na kartkach modlitwy i prośby. Często gospodarze goszczący pątników proszą o modlitwę w konkretnej intencji. – Dziś mieliśmy w grupie „dzień kota”. Wszystkie osoby, które po raz pierwszy brały udział w pielgrzymce, przechodziły test. Polegało to na tym, że nasze kociaki zostały pomalowane przez nas i musiały upleść sobie wianek z traw i kwiatów. To było zadanie dnia – mówi Natalia z Galindii Szczytno. Także wszystkie funkcje w grupie objęli pielgrzymkowi nowicjusze. Oni nieśli tuby, krzyż i proporzec, a także prowadzili modlitwy i śpiewali.\ndodane 09.08.2012 19:56


Jak poznać, że zęby potrzebują leczenia kanałowego? - Trendy w modzie\nadmin Czerwiec 22, 2018 Jak poznać, że zęby potrzebują leczenia kanałowego?2018-06-22T02:15:43+00:00 Uroda\nPraktyka jednak ewidentnie pokazuje, że zazwyczaj nasze usilne starania o ochronienie dobrego zdrowia okazujemy dopiero wówczas, kiedy pewne elementy naszego organizmu zaczynają działać nieprawidłowo. Taka sytuacja jest niedopuszczalna, bowiem kluczem do zachowania kompletnego zdrowia są odpowiednie działania ochronne. Z opinii medycznych bezsprzecznie wynika, że częścią ciała jaka jest przez nas niestety ignorowana to nasze zęby. Okazuje się, że czystość naszej jamy ustnej w wielu przypadkach pozostawia nam sporo do życzenia, co oczywiście w dłuższej perspektywie czasowej owocuje progresywną próchnicą oraz sporymi uszkodzeniami dziąseł. W jaki sposób musimy skutkiem tego zatroszczyć się o stan naszego uzębienia, jeśli zależy nam na pięknym uśmiechu przez wiele lat naszego życia?\nOdpowiedź na to pytanie nie jest bezproblemowa. Stanowczo najlepszą metodą w tej sytuacji będą regularne wizyty u dentysty, jaki poleci nam stosowne działania zabezpieczające. Kompetentny stomatolog lubin doskonale wie, że jednorazowa wizyta nie jest w stanie poważnie poprawić stanu naszego uzębienia, w takim razie musimy być przygotowani na kilka spotkań. Im wcześniej uda się nam poznać ewentualne zagrożenie dla naszych zębów, tym mniej inwazyjne metody leczenia należy będzie wykorzystać.


Przypływ korzyści według Sharpa\nRusza nowa promocja firmy Sharp – „Przypływ korzyści”. W jej ramach każdy klient, który zdecyduje się na zakup 46 i 52 calowego telewizora LCD Sharp AQUOS DH77E, otrzyma na niego 5 lat gwarancji, a dodatkowo zupełnie gratis – odtwarzacz Blu-ray Sharp AQUOS BD-HP21SB.\nPromocja „Przypływ korzyści” trwa od 1 lipca do 31 sierpnia i dotyczy 46- oraz 52 calowych telewizorów LCD Sharp AQUOS DH77E. Aby wziąć w niej udział, wystarczy po zakupie wybranego modelu telewizora wysłać kupon zgłoszeniowy wraz dowodem zakupu i wypełnioną gwarancją na wskazany adres.\nZarówno kupon zgłoszeniowy jak i dane teleadresowe dostępne są na stronie www.promocjasharp.pl oraz ulotkach dotyczących promocji. Po przyjęciu i zweryfikowaniu zgłoszenia, klient otrzyma przesyłkę z imienną kartą gwarancyjną potwierdzająca pięcioletni okres gwarancji telewizora oraz Blu-ray Sharp AQUOS BD-HP21SB w prezencie.\nTagi: AQUOS BD-HP21SB AQUOS DH77E Sharp


MOJE życie plus DWOJE dzieci. O najtrudniejszym, a zarazem najpiękniejszym wyzwaniu jakim jest macierzyństwo. A poza tym - o moim mieście, mojej muzyce, moich książkach. O tym co mnie fascynuje i porywa, a co przeraża. Garść przemyśleń i zapisków z mojego życia.\nBlox znów płata mi figle.\nOd dziś znajdziecie mnie tutaj.\nPrzeprowadzka z całym bloxowym dobytkiem już wkrótce.\ni oddać jej piękno. Chwilę czyli jedną sekundę - taka myśl przyświecała organizatorom konkursu The Beauty of a second - uczestnicy mieli za zadanie nakręcić jednosekundowy film, który oddałby piękno życia zamkniętgo w chwilę. Z tych 1-sekundowych okruchów życia powstały cztery kompilacje - znajdziecie je tu.\nDużo przyrody, co raczej nie zaskakuje, mało muzyki - szkoda, ale tu rzeczywiście trudniej uchwycić piękno bez dźwięku. Stosunkowo mało dzieci - co mnie zdziwiło - podejrzewam jednak, że takich zgłoszeń było najwięcej, a tylko do kompilacji niewiele się dostało, co by monotematycznie nie było.\nCo jeszcze zaskakuje? Że sekunda trwa tak długo.\nJest wielowymiarowo. Pięknie.\nWięcej znajdziecie tu, a poniżej mała próbka:\nI tu (ta kompilacja podoba mi się chyba najbardziej):\nPrzepełnionych radością i miłością.\nW atmosferze bliskości, o którą czasem tak trudno na codzień.\nMy tegoroczne Święta spędzamy nietypowo, bo w Kaliszu, a nie jak zwykle gdzieś w górach. Zresztą w zeszłym roku przez maniną chorobę też było nietypowo, bo pierwszy raz sami w Poznaniu.\nNie zdecydowaliśmy się na wyjazd, bo wiedzieliśmy, że w marcu przyjdzie na świat mały chłopiec, którego góry jeszcze nie będą interesować. Leoś urodził się 6 marca, ale nawet na wyjazd do Kalisza był jeszcze za mały - został z rodzicami w Poznaniu. W tym roku mamy więc Święta w kameralnym gronie i z zimową aurą za oknem - doprawdy nietypowo.\nZa wpis zabieram się po raz trzeci - dwa poprzednie pożarł blox. I nie wypluł. Nienawidzę go za to. I nie tylko za to, bo o tym, że Agora ma bloggerów gdzieś, mówi się od dawna. Do tego doszły gigantyczne reklamy na moim nagłówku, któych nie można wyłączyć - wkrótce opuszczę bloxa - ta myśl już długo we mnie dojrzewa, teraz tylko zastanawiam się, czy na wordpressa czy na bloggera i czy na własnej domenie. Ale do rzeczy:\nJeżeli myśleliście, że ten blog umarł już na zawsze, poważnie się myliliście. Jesytem, żyję i mam się dobrze. Musiałam po prostu porzucić na jakiś czas pisanie, by zająć się... szyciem.\nOd jakiegoś czasu usiłuję zaprzyjaźnić się z Olgą - moją na przemian wyklinaną i ściskaną maszyną do szycia. Bo zamarzyło mi się szyć. I to przez duże SZ. Nie jakieś tam girlandy, maskotki, poduszki czy nawet zasłonki - choć jako rozgrzewka są niezłe. Mi się jednak marzy szyć spódnice, sukienki, bluzki, a może nawet płaszcze. Wybierać materiały, kopiować wykroje, kroić, odszywać, wszywać, nosić! Drogie to hobby, bo tkaniny, szczególnie te dobre tanie nie są - za metr Kaufmanna czy Millera trzeba zapłacić ok. 50 zł, a gdy na sukienkę potrzeba ok. 2,20 m - staje się to nieopłacalne. Dlatego tak na całego, od A do Z szyję tylko czasem, cześciej przeszywam to, co upoluję w second-handach, a że ostatnio poluję bezustannie, bo przecież nie mam się w co ubrać, to i przeróbek mam sporo - w szafie czeka na mnie piękna suknia ecru (niestety do kostek) i jeszcze piekniejsza ołówkowa spódnica (szkoda, że w rozmiarze 44). Jak przeszycie się uda, pochwalę się, a jak nie to nie.\nChciałabym też wrócić do pisania, do bloga. Nie obiecuję, że się uda, ale będę próbować, a więc stay tuned for more :-)\nDead Can Dance w drugiej odsłonie\nGdy poznałam muzykę Dead Can Dance, nigdy nie przypuszczałam, że znajdę się kiedyś na ich koncercie, szczególnie, że mimo licznych zapowiedzi nowej płyty, w roku 1998 grupa zakończyła swoją działalność. Tymczasem okazuje się, że w marzenia trzeba wierzyć – wczoraj byłam na koncercie DCD i to już drugim!\nNa koncercie znalazłam się wyłącznie dzięki Panu Mężowi, którego refleksowi i przytomności umysłu zawdzięczam posiadanie biletów. Wyczekiwał ich ze słusznym przypuszczeniem, że rozejdą się w kilka godzin. I choć kosztowały naprawdę niemało, rzeczywiście tak się zdarzyło. Wczoraj przed Kongresową stało mnóstwo tych, którzy nie zdążyli – mogłam więc sprzedać mój bilet za co najmniej 500 zł. Nie zrobiłam tego i nie żałuję. Bo koncert był niezwykły a wspomnienia zostaną na zawsze, jak słusznie stwierdził Pan Mąż, bocząc się, że 300 zł za kurtkę to dużo, bo ponosi ją 2-3 lata, a koncert zostanie z nim do końca życia. I pewnie tak jest. Pewnie dla takich chwil się żyje.\nKoncert promował nową płytę DCD – Anastasis i to utwory z tej płyty go zdominowały. Zupełnie nie rozumiem więc wszechobecnego oburzenia, że zabrakło wielu sztandarowych utworów grupy. Było ich i tak więcej niż oczekiwałam, dlatego nie czuję się zawiedziona. Zresztą tych miałam okazję wysłuchać na koncercie w 2005 – tam grano greatest hits. A mimo tego wczorajszy koncert bardziej mi przypadł do gustu, choć ten z 2005 również był niezwykły. Jednak bardzo podobny do tego, co znałam z „Toward the within” – ta sama precyzja, ten sam image, zespół trwał niezmiennie przez kilka lat jakby zastygły w czasie. I wreszcie w 2012 roku przyszedł czas na coś zupełnie nowego – nowy skład – oprócz Lisy i Brendana nie było muzyków z dawnego składu, nowe utwory, nowe brzmienie, nowy image. Choć czuć było unikalny styl DCD, to było w tym jednocześnie coś świeżego, współczesnego. Nie miałam wrażenia, że jestem na koncercie „dinozaurów”, którym wierni pozostali tylko najwięksi fani, a na koncercie świetnej współczesnej grupy, która czerpie inspiracje zarówno z muzyki różnych krajów i kultur, dopuszczając do głosu współczesne trendy oraz technikę. Pewnie za sprawą Brendana było sporo elektroniki. W ogóle w moim odczuciu nowe DCD to raczej projekt Brendana, jego pomysł, jego wizja, w której jednak Lisa zgodziła się uczestniczyć i robi to w sposób niezwykły.\nDotychczas nie widziałam jej w takiej formie i nie sądziłam, że to możliwe. Po raz pierwszy widziałam, że się uśmiecha, że publiczność jej nie przeszkadza, że stara się wejść w jakiś relacje, w jakiś dialog z nią. Pierwszy raz poczułam od niej jakieś ciepło – nagle stała się namacalną kobietą (o anielskim głosie), a nie odległą, zamkniętą w swoim świecie nimfą. I nie tylko śpiewała fantastycznie, ale tak też wyglądała.\nTo wielka sztuka iść z duchem czasu, będąc wiernym sobie, zachowując to, co najważniejsze, co nas definiuje. Z całą pewnością mogę stwierdzić, że DCD się to udało.\nDCD 2005 – Sala Kongresowa\nDCD 2012 – Sala Kongresowa\nI choć szkoda, że skład był tak ubogi. Szkoda, że część podkładów leciała z komputera, to jednak były to niezwykłe dwie godziny. Plus bardzo ciekawy David Kuckhermann jako półgodzinny support.\nFragmentów wczorjaszego koncertu z youtuba nie wrzucam, bo nie popieram.\nTym bardziej, że wczoraj miałam ochotę zabić za to faceta siedzącego obok, który mi po oczach walił wyświetlaczem swojego telefonu. Za to wrzucam „Amnesia” - pierwszy singiel z nowej płyty.\nTagi: Dead Can Dance muzyka\nNasza codzienność to poranny wyścig z czasem i gnanie po pracy, żeby do 17 zdążyć odebrać dzieci ze żłobka i przedszkola. To obiady o 18, potem Bolek i Lolek z Reksiem i wreszcie upragniona godzina 19 - sygnał: kąpiel, czytanie, spanie. I nasze słodkie lenistwo, skutkujące zapuszczaniem domu i siebie poniekąd także.\nTeraz jesteśny w Warszawie. Jutro koncert DCD, już drugi w naszym życiu.\nMamy namiastkę wakacji, których w tym roku nam zabrakło. Od wczoraj do wtorku bez dzieci, bez hałasu, krzyków, rozglądania się, spaceru w żółwim tempie. Można pójść do kina, na zakupy, na drinka. Jest czas dla siebie. I słychać ciszę.\nA gdy zatęsknię, oglądam sobie to:\nMania - dwa latka\nTo wpis na wczoraj. Tylko wredne wifi odmówiło posłuszeństwa.\nDzisiaj Mania skończyła dwa latka.\nTak wyglądała, gdy tuliłam ją nad ranem równo dwa lata temu. Dzisiejsza blondynka w niczym już nie przypomina tej wiecznie śpiącej małej ciemnej kluseczki.\nPo błyskawicznym porodzie Maniulka urodziła się przed trzecią, a ja nie zasnęłam do rana, wtulając się w nią i ciesząc tymi chwilami. Już wtedy wiedziałam, że czas z Manią, moje odkrywanie macierzyństwa po raz drugi będzie przepełnione spokojem i czułością, ufnością, pewnością i radością. Że będzie oparte na wsłuchiwaniu się w M. a nie na książkach i bzdurnych gazetkach. Nie mówię, że zawsze było łatwo, że nigdy się nie irytowałam, że nie miewałam dość. Ale czas spędzony z Manią na macierzyńskim i wychowawczym wspominam jako najpiękniejszy w życiu. Był moim dopełnieniem w macierzyństwie i kobiecości, w ogóle w życiu.\nManiusiu – patrzę na Ciebie, zastanawiając się, gdzie się podziały Twoje niemowlęce rysy, pulchne rączki, nóżki i policzki. Kiedy z bobasa zmieniłaś się w małą dziewczynkę? Czy po powrocie do pracy aż tyle mi umyka? Czy czas zaczął biec jakoś szybciej?\nTak było rok temu, gdy stawiałaś swoje pierwsze, niepewne jeszcze kroczki.\nDzisiaj biegasz i skaczesz, wejdziesz w każdą dziurę i dasz radę wspiąć się na każdą wysokość, z parapetem okiennym na czele (w końcu trzeba zrobić tatusiowi „papa”). Zaczynasz mówić pierwsze zdania. Gdy bawisz się pociągami i zdołasz już ułożyć im tory i połączyć wagony, nucisz „jedzie pociąg z daleka”. Lalkę i Misia sadzasz na krześle i karmisz, zabierasz na nocniczek i kładziesz spać, śpiewając „aaa, kotki dwa”. Dużo opowiadasz swoim zabawkom lub sobie samej przed snem. Nam też próbujesz powiedzieć coraz więcej, choć trudno się jeszcze z Tobą komunikować – nie lubisz odpowiadać na nasze pytania, wolisz sama coś opowiedzieć. Gdy to my pytamy, zazwyczaj powtarzasz wszystko jak papuga. I choć tatuś twierdzi, że Antek w tym wieku mówił lepiej, ja przekonana nie jestem.\nA nawet jeśli, to na pewno nie zdmuchnął samodzielnie świeczek na swoim urodzinowym torcie, no i opanował nocniczka, co Tobie przyszło bez większych problemów i myślę, że lada chwila nadejdzie taki dzień, gdy w 100% pożegnamy się z pieluchami (no może za wyjątkiem nocy – na to mama jest zbyt wygodna).\nOto filmik - swoista dokuemntacja poczynań Mani (nawet jeśli mama Mani niczym blondynka obraca telefonem podczas nagrywania, to i tak najważniejsze jest na początku - Mania bawi się tematycznie, lalkami, misiami, w spanie, w siusianie, w jedzenia, projektuje siebie i żłobek na swoje zabawy i zabawki):\nManiulku, gdy tydzień temu zaczęło się z Tobą dziać coś dziwnego – gdy całymi dniami spałaś lub leżałaś, bez siły do jedzenia, zabawy czy choćby siedzenie, gdy Twoje ciałko było takie wiotkie a oczka bez życia, choć nie miałaś gorączki i nic nie wskazywało na jakąkolwiek chorobę, odchodziliśmy od zmysłów. Świadomość, że mielibyśmy Cię stracić, że mogłabyś ciężko zachorować, to najgorsze, co rodziców może w życiu spotkać. Na szczęście to minęło i choć nikt nie wie, co się działo przez te 3 dni, mam nadzieję, że ten koszmar nigdy się nie powtórzy. Że wypełnisz nasz dom tupotem swoich małych stópek, swoim śmiechem, krzykiem czy nawet płaczem – bo takie jest zadanie dzieci. Że wniesiesz w nasze\nNie ma nic przyjemniejszego, niż przytulać się do Ciebie, patrzyć jak śpisz lub podglądać jak się bawisz. Nie ma nic wspanialszego, niż świadomość, że bardzo mnie kochasz. Nie ma nic piękniejszego niż Twoja niewinność, łobuzerski uśmiech i dwie kitki.\nManiulku, kocham Cie z całych sił!\nI po raz kolejny obiecuję być bardziej cierpliwą...\nA tak wygląda Mania dziś:\nWiedziałam, że łatwo nie będzie. Że za łatwo przywiązuje się do ludzi i miejsc.\nW piątek pożegnaliśmy żłobek „Guga Studio”, w którym Mania spędziła blisko rok. Żłobek ten Mania polubiła od pierwszego dnia – zupełnie nie płakała, adaptacja przebiegła w błyskawicznym tempie i miałam wrażenie, że autentycznie się cieszy, gdy tam idzie, a na widok jednej z cioć wręcz piszczała z radości. Wiem, że było jej tam dobrze, więc i mi było.W Gudze Mania spędziła naprawdę wyjątkowy rok, wspaniale się rozwinęła, dzięki otwartości, zaangażowaniu, cierpliwości i wielkiemu sercu opiekunek. Pozostanie nam pewnie ponad setka przeróżnych plastycznych plac, piosenki, wierszyki i wspomnienia.\nMimo że Dziecię miało wspaniałą nianię, która pokochała Antośka jak babcia, każdemu będę polecać żłobek – wspaniale usamodzielnia, adaptuje do życia w grupie, uczy tysięcy wierszyków i piosenek. Mania jest dużo odważniejsza, niż Antek w tym wieku, otwarta na inne dzieci i zabawę z nimi (najlepiej taką animowaną przez jakąś panią), sama zdejmuje buty i zakłada kapcie, sama je, sama się rozbiera (z wyjątkiem bluzeczek wkładanych przez głowę), wreszcie korzysta z nocniczka. Nie są to może jakieś nadzwyczajne umiejętności dla dwulatki, ale pamiętam, że Antek tego wszystkiego nie umiał. Za to zdecydowanie lepiej mówił – można było z nim pokonwersować, odpowiadał na pytania. Mania sama opowiada, co chce, a nasze pytania olewa.\nAle wracając do żłobka – dziś Mania debiutuje w Kreciku – po ponad półtorarocznym oczekiwaniu trafiliśmy do grona szczęśliwców łapiących się na żłobek miejski za jedyne 463zł. I tylko myślę sobie, dlaczego miejski musi być od razu taki zgrzebny, tym bardziej w mieście rzekomo know-how?!\nPRL powitał nas od progu. Najpierw w postaci pani intendentki, u której należało uiścić powyższą opłatę, bo po co w XXI wieku mieć konto w banku. Odstawszy więc swoje w kolejeczce nieco tylko dłuższej niż w sieciówkach podczas wyprzedaży, po poszukiwaniu drobnych po obu stronach, udałam się do szatni – pomieszczenia obwieszonego dookoła szafkami, jakie wyposażały kuchnie większości polskich rodzin w początkach lat 80-tych. Stanęłam nieco zdezorientowana, bo w szatni nie było nikogo. Ubrałam więc Mani kapciuszki i poszłyśmy do pierwszej lepszej sali, gdzie usłyszałam tylko: „Szafka 19. Proszę wszystkie rzeczy tam umieścić i dopiero wtedy przyprowadzić dziecko.” Ok. Nie wiem, czemu przebrane dziecko nie mogło wejść na sale, ale zrobiłam jak mi powiedziano. Zajęło mi to trochę czasu, bo trafił nam się wybrakowany egzemplarz szafki z jedynie 3 nitami podtrzymującymi półkę, więc wszystko spadało, gdy nierównomiernie rozkładałam rzeczy, ale w końcu się udało. Pukam do drzwi powtórnie. Pani odwraca Manię i klep metrowy plaster na plecy – musiało się zmieścić: „Marianna Tomaszewska”. Każde dziecko tak chodziło. Nie z napisem: Mania, Hania, Piotruś, na koszulce z przodu tylko z pełnym imieniem i nazwiskiem na plecach. Dziwne i jakieś takie uprzedmiotawiające, przynajmniej dla mnie, nadwrażliwej na tym punkcie. Po plastrze pani chciała zamknąć drzwi. Nie spytała o nic. Ani mnie ani Mani. Nawet nie zrobiła z nią cześć, nie powiedziała „zrób mamie papa” albo „daj mamie buziaka i choć ze mną się bawić”. Nic. Wmurowało mnie. Powiedziałam tylko, że Mania jest bez pieluszki i że ze stresu może posikiwać, ale jeśli by nocnik stał w salce, choćby przy wyjściu, to na pewno będzie robić siusiu na nocnik. Niestety takiej możliwości państwowa placówka w swojej ofercie nie ma. Jest nocnikowanie albo chodzenie do toalety jak się komuś zachce. Toalet nie ma w salach, jak to ma miejsce np. w przedszkolu, o nie, to byłby zbytek luksusu – toaleta jest na końca korytarza. Pytanie tylko: po co? Bo jak 2- czy nawet3-letni maluch ma tam dobiec, podczas gdy każdy wie, że takie dziecko mówi i max. po 5 sekundach robi. No ale odpieluchować to mają rodzice, nie żłobek. Tylko jak? To nie jest ani proste ani szybkie, a w przedszkolu z pieluchą nie przyjmą. Czy więc czeka mnie w przyszłym roku urlop z Manią i nocnikiem?\nWiem, że Mania szybko się przyzwyczai i polubi swój żłobek. Myślę, że będzie jej tam dobrze, a to powinno być najważniejsze, ale nieustannie wkurza mnie, że w prywatnym można, a w państwowym nie, podczas gdy po dofinansowaniu z budżetu żłobki państwowe dysponują większą miesięczną stawką na dziecko. Te zgrzebne szatnie, brzydkie, tandetne wyposażenie sal, plastry na plecach i kitle na paniach, te sztywne zasady i traktowanie dzieci, jak małe nic nierozumiejące stworki, którymi trzeba się zaopiekować, pomóc zjeść i wytrzeć pupę. Traktowanie bez szacunku, nie na poważnie. Narzucenia ról i schematów, zamiast podążania za istotką. Ech... trudny czas.\nMani to pewnie przeszkadzać nie będzie, takie dziecko przyjmuje świat, jaki jest i szybko się podporządkowuje. To boli mnie. Bo wiem, że wychowanie procentuje w przyszłości, że teraz tworzą się jego podstawy. I jest mi z tym po prostu źle, że tak musi być. Że prywatny żłobek to duże obciążenie dla naszych finansów. A w panstwowym wszystko jest jak sanepid przykazał. Noc się nie zmieniło przez 30 lat. Mam tylko nadzieję, że za rozlaną zupę nie sadzają na tydzień w karnym stoliku w kącie, tyłem do reszty sali. Nie chcę, by Mania przeżywała to, co ja – a to jedno z moich pierwszych wspomnień z dzieciństwa – rozlana zupa mleczna, kara i płacz przez cały tydzień.\nMoja piosenka na dziś:\nTagi: dziecko żłobek\n"Pina" Wim Wenders\nFilm niezwykły. Kolejne dzieło Wendersa. Obraz złożony w hołdzie jednej z największych choreografek - Philipinie Bausch. I choć nie miałam okazji obejrzeć go w kinie w 3D, i tak wywarł na mnie niesamowite wrażenie. Od wtorku chodzę jak zaklęta w rytmie muzyki Jun Minyaki'ego.\nNie ukrywam, że choć od dawna chciałam obejrzeć ten film, nieco się go bałam, bo film oparty jest na tańcu, a to język zupełnie mi nie znany. Słowa nie padają w nim niemal wcale - mówić ma ruch, taniec, poza. Są co prawda luźne wspomnienia tancerzy, którzy pracowali z Piną, jednak i tutaj głos dochodzi z zza kadru, w którym ich twarze niemal się nie poruszają. Dlatego nie można powiedzieć, że to biografia czy dokument. O Pinie wiele się tu nie dowiemy, ale w końcy celem reżysera nie było przedstawianie biografii artystki, lecz pokazanie jej twórczości.\n"Pina" na pewno nie jest filmem dla każdego - to nie jest prosta rozrywka z michą popcornu na kolanach, do jakiej nasze umysły są nieco przyzwyczajone, to prawdziwe dzieło - jest subtelne i wymagające, bo w końcu twórczośc Piny łatwa w odbiorze nie była. I choć nie trzeba być wielkim entuzjasta tańca, by zakochać się w tym filmie, to na pewno ktoś, komu taniec jest bliski, odbierze go zupełnie inaczej. Przyznam, że ciężko mi było się skupić przez pierwsze 20-30 minut, gdzie dominowały fragmenty najgłośniejszych sztuk Piny Bausch: "Święta wiosny", "Vollmond" i "Café Müller" (tego ostatniego chyba przede wszystkim), potem jednak film zupełnie mnie pochłonął, nie wiem, czy to kwestia tego, że fragmenty kręcone w Wuppertalu, gdzie tancerze ogrywali fragmenty różnych sztuk były łatwiejsze niż te z teatru czy też mój umysł przestawił się na inną wrażliwość. Nie mniej jednak fim wciągnął mnie tak, że po obejrzeniu całości wiele fragmentów obejrzałam jeszcze raz i jeszcze raz, i znów... I na youtubie oglądam do dziś.\nLa prima vez - pieśń sefardyjska zaśpiewana przez Owaina Phyfe.\nOraz absolutnie ukrzekające "The here and the after" Jun Miyak'iego:\nBo w Pinie nie tylko taniec jest fascynujący, ale i muzyka. Wspaniale różnorodna, a jednak w jakimś sensie spójna.\nPolecam wszystkim , którzy kochają sztukę i muzykę.\nA najbardziej osobista refleksja: taniec, taki taniec przypomniał mi moją najlepszą przyjaciółkę ze studiów, która podobnie jak Pina uważała, że słowa są często bezradne wobec emocji. Pamiętam chwile, gdy wracałyśmy do domu, włączałyśmy muzykę, ja siadałam na kanapie, a Monika tańczyła. Uwielbiała to. Ruch był jej żywiołem i jedynym celem. Wiem, że z pewnością mogłaby powtórzyć za Piną: "Tańczcie, tańczcie, inaczej będziecie zgubieni".\nTagi: film muzyka\nDziecięcia życiowe mądrości\nPierwsze słowa, jakimi wita mnie Antek, gdy odbieram go z przedszkola brzmią:\n- Mamo, a Jagoda się skaleczyła, jak byliśmy na ogródku.\n- Chyba w ogródku - poprawiam.\n- Na ogródku, pani Basia mówi na ogródku! - upiera się syn, a skoro pani Basia tak mówi, to matka wie, że Dziecięcia siłą żadną nie przekona, pyta więc zrezygnowana:\n- No i co? Płakała?\n- Tak, ale ja jej powiedziałem, że do wesela się zagoi. Do naszego wesela, mama - tu trzeba powiedzieć, że Antek z Jagodą tworzą parę niemal od roku, zgodną i wierną niebywale.\n- A skąd Ty Antek znasz takie powiedzonka?\n- Od pani Basi.\nAntek postanowił wykąpać spiuki i gumki Mani. Oczywiście nie przyszło mu do głowy, że matka może mieć coś przeciwko i być niezadowolona z jego prania i mycia. Po kilku minutach tlumaczenia z przykładami zdaje się jednak, że pojął, i co chodzi, bo obiecał:\n- Mama, jutro będę grzeczniejszy. A pojutrze jeszcze grzeczniejszy. A pootem jeszcze grzeczniejszy i coraz bardziej grzeczniejszy.\n- Mhmm, zobaczymy - mówi matka sceptycznie. A potem czyta Dziecięciu "Julka i Julkę" i zanosi do łóżka.\nGdy zasypiająca już Mania widzi brata, wstępuje w nią cała chyba energia wszechświata, w zmęczonego dotychczas Antka również. Zaczynają się harce, skakanie po łóżku, wygłupy.\nWłaśnie śpiewają "Budzikom śmierć". Antek wpadł nawet na pomysł, że śmierć to zbyt trudne słow dla Mani, postanowił je więc zmodyfikować, więc z dziecięceggo pokoju dochodzi mnie chóralne "budzikom bleeee".\nOlewam te wrzaski, bo nie chcę być tą, która ich nakręci.A ostatnio niestety tak to działa - Antek nakręca Manię, ja nakręcam ich we dwójkę. Wszelkie zakazy to woda na ich młyn, więc olewam.\nByłam tam raz, dla formalności, mówiąc, żeby byli grzeczni i że Antek przecież obiecał. Na co Dziecię stwierdziło, że przecież od jutra obiecało nie od dziś: "Mama, od nocy mam być grzeczny? Od nocy? Nie można być grzecznym od nocy!". Matce zabrakło argumentów, więc się wycofała.\nZ doświadczenia wiem, że niebawem Antek powie:\n"To pa, Mania, koniec. Już koniec. Ucisz swoje dźwięki, chcę spać. Słyszysz?! Do widzenia pani Genia (kolejna przedszkolna mądrość, z której obydwoje się kilka minut pośmieją - Dziecię powtarzając ten tekst, Mania, odpowiadając ze śmiechem: "Dzenia"). Potem Antek chwilę powyje: "mama, ucisz Manię", bo Mania tak szybko się nie podda i będzie jeszcze próbować rozkręcić Antka, ale w końcu i ona padnie spocona i zmęczona do granic możliwości.\nI tak ostatnio mijają nam wieczory.\nDziś czeka na mnie Pina.\nDead Can Dance w drugiej ...\nCzyli o mnie słów kilka\nLubię popatrzeć czyli dizajn, foto itepe\nGonçalo Franco photography and everything after...\nMitologia dla mas\nStrefa dzieciaków i nie tylko\nDzień Ojca 2008 - Foto\nMała Pola (foto)\nMariantosie na zdjęciach\nOna i jej dolce vita\nZapożyczyłam szablonik od:\ndialogi z dzieckiem


Parodia reklamy Apartu hitem sieci! Lepsza niż oryginał? [WIDEO]\nNajwiększe marki rozpoczęły już świąteczne kampanie reklamowe, próbując wprowadzić nas w świąteczny nastrój. Na prowadzenie zdecydowanie wysunęła się tu marka Apart, która do swojej reklamy zaprosi...\nTaniec z Gwiazdami - FINAŁ. Przed nami ostatni odcinek najsłynniejszego tanecznego show Polsatu! "Taniec z Gwiazdami" po wielu przebojach i atakach koronawirusa wreszcie doczekał się finału. Wystąp...\nTaniec z gwiazdami 2020 dobiega końca. Ta edycja była wyjątkowo trudna - w marcu została przerwana z powodu pandemii, a jesienią kilka par musiało zrezygnować ze względu na kwarantannę czy zakażeni...\nPandemia koronawirusa jak fatum zawisła nad Tańcem z gwiazdami 2020. Wiosną show musiało zostać przerwane, a teraz - po wznowieniu - dalej nie obyło się bez problemów. Z powodu kwarantanny i zmniej...\nTaniec z Gwiazdami: Ania Karwan PŁACZE na wizji. Wszystko przez TRAUMĘ [RELACJA NA...\nPrzed nami kolejny odcinek programu "Dancing with the Stars. Taniec z Gwiazdami". Tym razem oprócz gwiazd i profesjonalnych tancerzy na parkiecie pojawią się... bliscy uczestników show! Julia Wieni...\nTaniec z Gwiazdami: Wieniawa ZJECHANA! Zając porównana do SOSU WASABI [RELACJA NA ...\n"Taniec z Gwiazdami" powrócił na antenę Polsatu po długiej przerwie! Gwiazdy dały z siebie wszystko podczas morderczych treningów. Pora na pierwszy odcinek po miesiącach przerwy! Śledź naszą relacj...\nSzok! 21-letnia Wieniawa otwiera WŁASNY BIZNES\nJulia Wieniawa działa na pełnych obrotach. Jej kariera z każdym dniem rozwija się coraz szybciej. Gwiazda ciężko pracuje na liczne sukcesy. Jendak tym razem, 21-letnia Wieniawa otwiera własny bizne...\nJulia Wieniawa i Nikodem Rozbicki RAZEM. Pocałunki, romantyczne objęcia i inne czu...\nJulia Wieniawa (21 l.) ma nowego chłopaka? Taka wiadomość pojawia się co jakiś czas. Aktorkę łączono z jej kolegami po fachu, a ostatnio nawet z Maćkiem Musiałem. Antek Królikowski spotyka się z Jo...\nJoanna Opozda (32 l.) i Julia Wieniawa (21 l.) pokłóciły się przez sukienki! Opozda lśniła na premierze filmu w towarzystwie Królikowskiego w takiej samej stylizacji, co Wieniawa w "Top Model". Suk...\nJulia Wieniawa znów w swoim żywiole! Gwiazda wcieli się w zupełnie nową rolę. Radosne wieści przekazała fanom na profilu instagramowym. Co to będzie?! Julia Wieniawa w "Top Model". Są zdjęcia, na k...\nJulia Wieniawa ma milion! Mroczna ballada zatytułowana SMRC daje widzom szerokie pole do interpretacji i jest hitem na polskiej scenie YouTube'a. Więcej o oryginalnej nowości muzycznej od młodej ce...\nJulia Wieniawa "SMRC" - nowa piosenka Wieniawy podbije listy przebojów? Tekst napi...\nJulia Wieniawa (21 l.) wydała nowy singiel. "SMRC" to utwór, który od wczoraj możemy usłyszeć w sieci. Aktorka zrobiła fanom sporą niespodziankę. Czy nowa piosenka Wieniawy podbije listy przebojów?...


Konkurs na logo Dzietrznik w gminie Pątnów rozstrzygnięty\nProjekt Zuzanny Klary zwyciężył w konkursie na logo Dzietrznik w gminie Pątnów. Konkurs odbył się w ramach projektu "Tu historia łączy pokolenia", na który Urząd Marszałkowski w Łodzi przyznał grant w wysokości 5000 zł.\n- To jest dopiero początek projektu - mówi Dorota Pęcherczyk, sołtys Dzietrznik - Następnym etapem jest oddanie logo do obróbki graficznej, a później wykonanie gadżetów z logo, takich jak kubki czy breloczki, które podczas podsumowania projektu będą rozdawane uczestnikom w ramach promocji naszego sołectwa. Podsumowanie projektu odbędzie się 11. listopada podczas obchodów Święta Niepodległości, bo to też jest związane z historią, także dobrze się złożyło. Nagrody wyłonionym dziś laureatom będą wręczane, podczas podsumowania projektu, przez osoby z Urzędu Marszałkowskiego.\nW konkursie na logo w kategorii wiekowej od 6 do 13 lat zwyciężył Piotr Blajer przed Jagodą Pęcherz i Aleksandrem Koniecznym. W kategorii od 14 do 19 lat najwyżej oceniono propozycję Zuzanny Klary, która wyprzedziła Agnieszkę Pęcherz, a w kategorii powyżej 20 lat najlepsza okazała się Sonia Dubas. W konkursie przyznano również wyróżnienia\nAutor: Piotr Czart. Opublikowano 06 października 2017 o 11:16:52 w kategorii Region\n2018-07-20 Tegoroczne dożynki gminy Wieluń odbędą się w Rudzie2018-07-20 Wkrótce nowa nawierzchnia na ul. Łąkowej w Wieluniu2018-07-20 Dzieci z Czastar z wizytą w Radiu Ziemi Wieluńskiej2018-07-20 W niedzielę festyn w Olewinie2018-07-20 Gmina Mokrsko rozsyła ankiety w sprawie gospodarki wodnej2018-07-20 Pozyskali pól miliona złotych na rewitalizację centrum Pątnowa2018-07-20 Pierwsze łopaty pod budowę kanalizacji w Sokolnikach wkopane (zdjęcia)2018-07-20 W Raciszynie mają nową siłownię napowietrzną2018-07-19 W wakacje pilnuj roweru - złodziei nie brakuje2018-07-19 Dni Gminy Sokolniki: W programie m.in. wspólne gotowanie z Mateuszem Gesslerem


Rozważania marcowe na każdy dzień o św. Józefie - Dzień 11 marca\nOd chwili, w której św. Józef o tajemnicy Wcielenia z ust Anioła się dowiedział, olbrzymi robił postęp w świętości. Szacunkiem bez granic był przejęty dla Marji; początkowo klękał, ilekroć mimo Niej przechodził. Najśw. Panienka prosiła św. Józefa, by zniechał tych oznak czci i uwielbienia, a św. Józef był posłuszny. Św. Oblubieńcy nie mieli w domu służby na zawołanie, więc oboje wspólnie najniższe spełniali usługi. Przy podobnych okolicznościach walczyli nieraz o pokorę, jedno chciało być pokorniejszem od drugiego; jednakowoż Najśw. Marja Panna za każdym razem wychodziła zwycięsko. Razu przecież pewnego ostrzegł Anioł św. Józefa, by się nie sprzeciwiał ćwiczeniu się w pokorze Tej, która już nieba i ziemi była Królową. Poddał się więc św. Patrjarcha woli Bożej, jakkolwiek z wielkim smutkiem.\nŚw. Józef do Najśw. Marji Panny chodząc po rozkazy, zastawał Ją często w zachwyceniu, płonącą w świetle, czasami słyszał niebiańskie pienia lub zalatywała go woń raju. Wówczas serce Jego się wzmacniało i tonęło w rozkoszy duchowej. Praca i uwielbienie Słowa wcielonego, otóż jedyne zajęcie św. Józefa. A nasze jakie zajęcia? A nasza jaka pokora? Przedewszystkiem naśladujmy św. Józefa w pokorze, gdyż ona jest fundamentem wszystkich cnót; aby ją nabyć, trzeba o nią prosić P. Boga i ćwiczyć się; bo jak złota tkanina powstaje z drobnych nitek złota, tak każda cnota powstaje z drobnych jej aktów, jakie powinniśmy wykonywać, gdy nam się do tego nadarzy sposobność, Faryzeusze pościli, uczęszczali do świątyni, rozdawali hojne jałmużny, lecz że się powodowali w tem pychą, chęcią zjednania sobie u ludzi szacunku i wzięcia, że ich serce zepsute było napełnione wyniosłością i zarozumiałością, P. Bogu nie miłe były ich sprawy, choć same przez się dobre i były w oczach jego jakby groby pobielane. Chcąc sobie zjednać łaskę Boga, przenikającego tajniki serca, trzeba się przed Nim upokarzać, ożywiać serce miłością i chęcią upodobania Mu się. Gdy nasze intencje będą dobre i czyste, wtedy i uczynki nasze podobać się będą Stwórcy i nagrodzi je. Bóg patrzy na serce, a pokorne, święte usposobienie tegoż, nadaje w oczach Jego istotnej wartości czynnościom i sprawom naszym. Pokorny sam szczęśliwy i drugich uszczęśliwia. Pokora, pobożność, jak magnes ciągnie nas przykładem ku sobie. Cnota i świętość życia, mówi św. Ignacy, nietylko u Boga, ale i u ludzi, albo wszystko mogą, albo bardzo wiele. Wielki zdolności wielkiemi grożą niebezpieczeństwami, jeśli nie są pod rządem cnoty. Nieraz wysokie stanowiska narażają na utratę Boga; najbezpieczniej więc nie dobijać się o nie. Świątobliwa Benedykta z Laus, z polecenia Matki Najśw. upomniała radcę parlamentu z Grenobli, żeby zrezygnował z urzędu swojego, poniważ stanowisko to naraża go na utratę zbawienia. Poddał się tej przestrodze z budującą wielkodusznością, bo pokorze towarzyszy przykład i pokój. Św. Ignacy rradzi, mówiąc: Jeśli w sobie widzisz jakie łaski Boga, myśl, że to złoto i drogie kamienie, któremi trupa dobroć Boga łaskawie powleka. A im kto więcej otrzymał, tem więcej od niego Pan Bóg będzie wymagał. Pokornych Pan wywyższa. Gdy świątobliwego Franciszka Owarjana Zak. św. Franc. Seraf. odznaczającego się pokorą za życia, w pewien dłuższy czas, otworzono grobowiec, dała się czuć nadzwyczaj piękna woń fiołków. Bracia, chcąc dociec przyczyny tego, weszli do grobu i znaleźli nienaruszone ciało Owarjana, a pod głową jego zobaczyli krzaczek pięknych fiołków, cudowną woń wydających. Kto chce być wielkim, ten nim zostanie, upokarzając się. Słowami się upokarzać, słowami nisko o sobie trzymać, jest już prawie zwyczajem, nawet zarozumiali to czynią, ale żeby upokorzony albo wzgardzony sam o sobie tak trzymał w duszy, sam sobą gardził, to już jest cnota, która szczytu doskonałości dosięgła. Pokorny chętnie wszystko przyjmuje z rąk Bożych i nie traci ufności. Zdarzało się często, Iż Najśw. Marja Panna i św. Józef byli bez grosza, gdyż tak wspaniałomyślnego byli serca, iż nigdy o sobie nie myśląc, wszystko rozdawali pomiędzy ubogich. Cisi, pokorni, przestawali na małem, ufając w pomoc Bożą. Pan Bóg też nie opuszczał Ich nigdy, ale w chwili sposobnej jużto przez miłosiernego człowieka, już przez Anioła, a nawet przez ptactwo niebieskie, dostarczał Im żywności koniecznej. Kto porzuca zbyt troskliwie o sobie staranie i wszelką ufnością oddaje się Opatrzności, niech nie wątpi o Boskiej, nawet czasami cudownej pomocy.


Sprawdź Marzenia na miarę ebook pdf, chomikuj, epub, mobi. Legalna kultura\nTo nie jest kolejna książka o tym, że wystarczy chcieć, by móc. (Czy ktoś jeszcze w to wierzy?). To opowieść o marzeniach, które się spełniły, bo marzyciel zrobił wszystko, co mógł, by tak się stało. Jego historia pokazuje, że można i trzeba marzyć, ale potem trzeba ruszyć z miejsca i po prostu zrealizować swoje marzenia, nawet jeśli wszyscy mądrzejsi będą mówić, że to niemożliwe, szalone i nierealne. Bo brak realizmu i szaleństwo to punkt wyjścia równie dobry jak wszystkie inne, o ile wcześniej z precyzją maniaka określimy cel naszej podróży, żeby później nie oskarżać taksówkarza, że zabrał nas nie tam, gdzie chcieliśmy.\nMarzenia na miarę to wciąż rozbudowywana historia, dedykowana wszystkim młodym ludziom, którzy, tak jak ja, próbują realizować swoje marzenia, ale słyszą nie, bez względu na to, o co proszą. A także tym, którzy zauważyli, że tak należy się tylko najlepszym, poleconym, ulubieńcom i wybrańcom. Dedykuję ją też tym, którzy nie cierpią napisu Nieupoważnionym wstęp wzbroniony. Tym, którzy nie mają odwagi dochodzić swojego prawa do szczęścia. Tym, którzy uważają się za nieudaczników, ostatnich, pozbawionych głosu.\nTrafił do Nowego Jorku, miasta tysiąca pokus, a potem do Rzymu, o którym marzył od dzieciństwa. Tam rozpoczął studia medyczne na uniwersytecie La Sapienza, a szczęśliwy zbieg okoliczności sprawił, że równolegle udało mu się uczęszczać na zajęcia pierwszych trzech lat Cornell University College w Nowym Jorku. Ostatni, czwarty rok amerykańskiego programu studiów medycznych ukończył w Harvard Medical School. Tam również przez dwa następne lata terminował w laboratorium pod kierunkiem Davida Nathana i Richarda Proppera. Udało mu się to, co innym się wcześniej nie udawało, odkrył sposób izolowania neocytów młodych, najwyżej trzydziestopięciodniowych krwinek czerwonych. Odkrycie to doprowadziło do rewolucyjnych zmian w leczeniu talasemii i dało nadzieję na całkowite wyeliminowanie tej choroby.\nPracując jako stomatolog, pisał swoją pierwszą książkę o podstawach diagnostyki hematologicznej. Wstęp do niej, w którym nazwał ją dziełem miłości, napisał Ralph Nachman, ordynator Hematologii i Onkologii oraz dziekan wydziału medycznego w Cornell i New York Hospital. Ta wyjątkowa książka-instrukcja stała się punktem wyjścia do opracowania programu Teseo (Tezeusz), cyfrowej aplikacji, która zdaniem autora może zmienić sposób uczenia podstaw diagnostyki na studiach medycznych.\nchomikuj download ebook EPUB free kindle marzenia miarę. MOBI nikt pobierz ebook\nMarzenia na miarę - to ebook opublikowany przez Prószyński Media.\nNumer ISBN tej publikacji to 9788381238410.\nPremiera "Marzenia na miarę" miała miejsce dnia 2018-08-08.\nAutorem jest Dr. Nikt. Oryginalnym językiem tej publikacji jest język polski.\nZostał on zakwalifikowany w kategorii: Obyczajowe. Napopularniejsze rozszerzenia plików dla Marzenia na miarę to MOBI, EPUB oraz PDF.\nAby przeczytać cały ebook Marzenia na miarę musisz poświęcić ~12 -14 godzin. Na ebook składa się około 488 stron co w uśrednionym przeliczeniu daje około 122000 słów.\nMarzenia na miarę - powiązane ebooki do pobrania:\nPorwanie prezydenta Rosji z komnat na Wawelu kończy się jedynie połowicznym sukcesem. Porwany okazuje się sobowtórem Władymira Pobiedina. Zanim dosięgną go macki GRU, podzieli się z porywaczami swoją wiedzą na temat planu „Samodzierżcy”, który ma zmienić przyszłość cywilizacji Zachodu. Los...\nW pułapce to nieco prześmiewcza opowieść o polskich mieszkańcach dużych miast. Poznajemy w niej starsze małżeństwo, niewidzące świata poza serialami telewizyjnymi, parę obsesyjnie zabiegającą o dziecko, młodą kobietę, której nic nie jest w stanie odwieść od marzeń o karierze w...


Znaki czasu | Życie Duchowe\n(fot. Silver Blue / Flickr.com / CC BY-SA 2.0)\nOd czasu, kiedy Sobór Watykański II wezwał Kościół do „badania znaków czasu i wyjaśniania ich w świetle Ewangelii”1, termin „znaki czasu” zadomowił się w katolickiej nauce społecznej i w katolickiej refleksji pastoralnej. Czym są owe znaki czasu i jak je rozpoznawać? Czym się różni to rozpoznawanie od zwykłego czytania porannej gazety i przeżywania na tym tle różnych emocji?\nZnaki zamysłów Bożych\nNajbardziej reprezentatywny dokument pomocny w analizie tego pojęcia to Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym „Gaudium et spes”. Czytamy w niej między innymi: „Lud Boży pobudzany wiarą w to, że prowadzi go Duch Pański napełniający okrąg ziemi, stara się w wydarzeniach, potrzebach i pragnieniach, w których uczestniczy z resztą ludzi naszej doby, rozpoznać, jakie w nich mieszczą się prawdziwe znaki obecności lub zamysłów Bożych” (KDK 11). Komentatorzy tego dokumentu zwracają uwagę, że znaki czasu odnoszą się zarówno do wydarzeń i procesów społecznych, jak i do świata ludzkich przeżyć.\nCzesław Strzeszewski upatruje w znakach czasu „syntezę podstawowych wskazań nauki chrześcijańskiej oraz tendencji i potrzeb współczesnych ludzkości”2, zaś listę soborowych znaków czasu formułuje następująco: „fakt dokonywania się głębokich przemian społecznych, gospodarczych, politycznych, kulturalnych, naukowych, technicznych, jak również moralnych i religijnych, przeobrażeń pojęć i dążeń, ideałów i stylu życia; szybkość tych przemian i rozszerzenie się ich na cały świat, na całą społeczność ludzką; dążenie wszystkich ludzi do wolności, równości, udziału w dorobku kultury, ale równocześnie ku większej wspólnocie”3 (por. KDK 4). Zaznacza też, że znaki czasu nie są „przypadkowymi wydarzeniami dziejowymi, lecz wskazaniami woli Bożej, w których zawarta jest zachęta do postępu ludzkości, ale również ostrzeżenie przed błędami i wypaczeniami”4.\nZ kolei Stefan Moysa SJ wylicza następujące znaki czasu: „zwiększone poczucie godności człowieka, którego się uważa za największą wartość na świecie”, „przekonanie, że człowiek powinien coraz bardziej umieć korzystać z należycie pojętej wolności, że czymś naczelnym są prawa osoby ludzkiej, które nie mogą być nikomu odstąpione”, „promocja kobiety i całkowite równouprawnienie w życiu publicznym, nie tylko teoretyczne, ale i praktyczne”, „zwiększone poczucie międzyludzkiego braterstwa i solidarności”5. W tym ostatnim ujęciu nacisk położony jest na „poczucia” i „przekonania”, a więc na przeżycia wewnętrzne, choć mające charakter powszechny. Te przeżycia posiadają pewną dynamikę – są zgodne z Bożym zamiarem i są przeżyte w duchu wolności; ujawnia się w nich „tajemniczy styk wolności Bożej z wolnością ludzką”6.\nWe wprowadzeniu do konstytucji Gaudium et spes Józef Majka definiuje znaki czasu jako: „wszystkie fakty i wydarzenia historyczne, zmieniające się sytuacje społeczne oraz osiągnięcia ludzkiej myśli”, które jednocześnie stanowią „wezwanie do nowych poszukiwań i wypracowywania nowych rozwiązań odwiecznych problemów i nowych sposobów działania w duchu Ewangelii”7.\nNieco inny akcent znaków czasu został uwypuklony w niemieckim kompendium katolickiej nauki społecznej Katholische Gesellschaftslehre im Überblick. Jego autorzy wskazują, iż Bóg przemawia „w historii i poprzez historię człowieka”8. Boża obecność jest odkrywana w zdarzeniach w świecie9. Twierdzą też, że wrażliwość na znaki czasu powoduje zmianę metody teologicznej: „To łącznie dedukcyjne i spekulatywne. Historia nie jest już wyłącznie przestrzenią do stosowania obowiązujących zasad, które mogłyby być wyprowadzone wyłącznie ze spekulatywnych filozoficznych procesów myślowych. Ona jest znacznie bardziej przestrzenią ciągłego objawiania się Bożego”10.\nJeszcze inną stylistykę znajdziemy w amerykańskim podręczniku do katolickiej nauki społecznej pt. Catholic Social Teaching. Autorzy tej publikacji wyliczają charakterystyczne cechy soborowych znaków czasu w czterech punktach. Trzy pierwsze odnoszą się do zjawisk społecznych, takich jak: zmiany technologiczne, zmiany kulturowe oraz zróżnicowania społeczne (bogactwo i bieda, wolność i psychologiczne niewolnictwo), natomiast w punkcie czwartym odnoszą się do sfery ludzkich przeżyć – do powszechnego przekonania, że „ludzkość jest w stanie stworzyć taki porządek polityczny, który będzie służyć godności ludzkiej”11.\nPomimo różnic stylistycznych panuje zgodność co do podstawowych aspektów znaków czasu. Po pierwsze, są to wydarzenia, zjawiska i procesy o charakterze historycznym, w odróżnieniu od wydarzeń o charakterze prywatnym. Po drugie, mają one znaczenie teologiczne i są interpretowane teologicznie, w świetle Ewangelii. Po trzecie, mają charakter personalistyczny, są doświadczane na gruncie duchowym i przeżywane w duchu wolności. W świetle tych charakterystyk nie da się na przykład uznać za znak czasu samego zjawiska Internetu, natomiast zwiększenie wrażliwości na punkcie uznania społecznego czy też – mówiąc językiem Soboru – „zwielokrotnienie związków między ludźmi” wygenerowane przez społeczeństwo sieci – może już być kandydatem do listy znaków czasu (por. KDK 23).\nMetoda odczytywania znaków czasu\nCytowany powyżej ks. Józef Majka trafnie zauważa, że celem konstytucji Gaudium et spes nie jest wyczerpujące wyliczenie ani szczegółowa analiza tych znaków. Decydujący staje się pastoralny charakter dokumentu, co oznacza przyjęcie innej narracji niż na przykład w podręcznikach do etyki społecznej, które zawierają kompleksowe omówienie zagadnień społecznych, ich szczegółową analizę i sposoby rozwiązania konkretnych problemów. W Gaudium et spes chodzi nie tyle o analizę społeczną, ile o troskę o człowieka, o wskazanie mu metody odnajdywania się w świecie. Ksiądz Majka zwraca uwagę na głęboki humanizm konstytucji Gaudium et spes. Jak pisze: „Cechuje ją ponadto głęboki szacunek dla człowieka oraz zaufanie do jego wysiłków, stąd podnosi się metodę dialogu do rangi głównych metod oddziaływania duszpasterskiego”12.\nKonstytucja podaje niektóre, uznane za najistotniejsze, znaki czasu i wskazówki metodologiczne, głosząc potrzebę uwrażliwienia na nie. Nawet jeśli przedmiotem analizy znaków czasu są „świeckie” zaangażowania, to ich istotą jest obecność Ducha Świętego. Jego działanie to nie tylko osobiste uświęcanie. Obecność Ducha Świętego można zaobserwować „również w rozwoju porządku społecznego i biegu historii ludzkiej”13. Odczytywanie znaków czasu nie może być alternatywą wobec oficjalnego nauczania Kościoła – autentycznej interpretacji objawienia Chrystusowego: „W tym zadaniu magisterium Kościoła ma przyrzeczoną pomoc Ducha Świętego, która go chroni od błędu. Natomiast samej konfrontacji słowa Bożego z wydarzeniami nie jest już przyrzeczona tego rodzaju nieomylność. Historia wskazuje, że znaki czasu bywały rozpoznawane przez Kościół lepiej lub gorzej”14.\nPewną pomocą w rozpoznawaniu tych znaków mogą być reguły rozeznawania duchów św. Ignacego Loyoli. Ojciec Ignacy podaje wiele wskazówek, jak odczytać, czy dane poruszenie lub myśl pochodzi od dobrego ducha czy od złego15. Pierwsze powinno się przyjąć, drugie odrzucić. Zaleca wypracowanie w sobie obojętności (indyferencji), by być dobrym narzędziem w rękach Boga. Ignacjańskie oczyszczenie motywacji, uwrażliwienie na sferę duchową, świadomość walki duchowej, wzbudzanie w sobie pragnień pełnienia woli Bożej w połączeniu z roztropną analizą otaczającej rzeczywistości przybliżają nas do odczytywania znaków czasu. Wychowanie do rozeznawania jest czymś bezcennym w dojrzewaniu w wierze i w kształtowaniu wrażliwości duchowej.\nWrażliwi na znaki Bożego działania\nOstatecznym kryterium odczytywania tych znaków jest Wcielenie i Osoba Jezusa Chrystusa. Konstytucja Gaudium et spes mówi, że znaki te powinny pomagać w rozpoznaniu „pełnego powołania człowieka”, powinny kierować umysł „do rozwiązań w pełni ludzkich” i ostatecznie sprzyjać temu, że misja Kościoła będzie „najbardziej ludzką” (KDK 11). Największą prawdę o Bogu i o człowieku objawił nam Jezus Chrystus i On też pozostawił nam testament: „Gdy zaś przyjdzie On, Duch Prawdy, doprowadzi was do całej prawdy” (J 16, 13). Proces traci sens poza przestrzenią wiary. Nie zastąpi go ani synteza zjawisk społecznych dokonana przy biurku socjologa czy filozofa, ani też skrupulatna analiza danych empirycznych, jakiej dokonują dziś wyspecjalizowane firmy.\nZnana jest amerykańska firma Cambridge Analytica, która dokonuje bardzo precyzyjnych, zindywidualizowanych badań nad użytkownikami mediów społecznościowych. Ich algorytmy analizują miliardy informacji dostarczanych przez te media, aby stworzyć profile ich osobowości. W efekcie z wielu cyfrowych śladów tworzone są profile konkretnych ludzi z ich zainteresowaniami, preferencjami i potrzebami, jak również numerami telefonów i adresami zamieszkania. Daje to potężne narzędzie do wpływania na postawy odbiorców mediów społecznościowych, na przykład podczas kampanii wyborczych.\nZnaki czasu nie mogą być wydedukowane naukowo, ich rozpoznawanie opiera się raczej na sumieniu i rozumie praktycznym: „Trzeba się praktyczne na nie uczulić, otworzyć na Boże działanie i być gotowym do tego, aby zależnie od naznaczonego kierunku zmienić, jeżeli to konieczne, swoje nastawienie życiowe”16.\nNajwłaściwszym obszarem hermeneutycznym wydaje się tu kontekst biblijny i duchowy. Inspiracją może być na przykład historia uczniów wędrujących do Emaus przedstawiona w Ewangelii św. Łukasza (por. Łk 24, 13-35). Uczniowie ci są zdezorientowani i poruszeni ważnymi wydarzeniami swoich czasów – ukrzyżowaniem Jezusa Chrystusa i zdarzeniami towarzyszącymi. Nie są w stanie odczytać ani znaków mesjańskich, jakich byli świadkami, ani własnych poruszeń serca czy poruszeń swoich bliźnich. Jezus towarzyszy im w drodze, początkowo nierozpoznany, cierpliwie słucha i pozwala im się wypowiedzieć, powiedzielibyśmy nawet „wygadać”. Potem dotyka ich serc i umysłów, udzielając charakterystycznej reprymendy: „O nierozumni, jak nieskore są wasze serca do wierzenia we wszystko, co powiedzieli prorocy!” (Łk 24, 25).\nUczeń Jezusa powinien się kierować rozumem i sercem, by móc odkryć Bożą obecność. Ostatecznie uczniom otwierają się oczy i serca – rozpoznają Jezusa, w czym sami się upewniają: „Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?” (Łk 24, 32). To pałające, płonące serce jest znakiem rozpoznawania Bożej obecności w ich życiu i ono sprawia, że wszystko staje się „nowe”.\nKluczowe znaki czasu\nKwestia znaków czasu nabiera znaczenia szczególnie w obecnych czasach miotanych różnymi kryzysami, zwłaszcza w takim kraju jak Polska, gdzie mamy do czynienia z gwałtownymi zmianami strukturalnymi i kulturowymi w skali ogólnospołecznej. Obecnie znacznie łatwiej o społeczną frustrację niż o znaki nadziei. Znaki będące źródłem prawdziwej nadziei sięgają do istoty procesów społecznych, nie mogą ograniczać się do kwestii powierzchownych. Sobór uczy, że osoba ludzka jest „zasadą, podmiotem i celem wszystkich urządzeń społecznych” (KDK 25), a rosnąca sieć powiązań społecznych podnosi wagę dobra wspólnego, które ma swój aspekt instytucjonalny oraz aspekt personalistyczny – wolne uczestnictwo zaangażowanych podmiotów.\nW warunkach postkomunistycznych prawdziwym wyzwaniem jest budowanie sprawiedliwych struktur społecznych, ale jeszcze trudniejsze jest rozwijanie autentycznej podmiotowości społecznej i żywego kapitału społecznego. Wyzwaniem okazuje się również budowanie komunii w Kościele, gdyż podziały społeczne wpływają na podziały we wspólnocie wiernych. Wojna polsko-polska jest dziś jednym z głównych problemów pastoralnych Kościoła, dla którego naczelnym przykazaniem w życiu indywidualnym i społecznym jest przykazanie miłości: „Bóg troszczący się po ojcowsku o wszystko chciał, by wszyscy ludzie tworzyli jedną rodzinę i odnosili się wzajemnie do siebie w duchu braterskim” (KDK 24).\nGdy patrzymy na historię i na teraźniejszość Polski, widzimy społeczeństwo, które miało dramatyczną historię i z trudem musiało walczyć o przetrwanie; widzimy naród o silnym splocie wartości religijnych i narodowych, o silnej tradycji romantyczno-mesjanistycznej, który ma dziś kłopoty z budowaniem pluralistycznego społeczeństwa obywatelskiego. Naród mający przez długie lata doświadczenie realnego wroga zewnętrznego odnajduje dziś wroga we własnych szeregach i podzielił się ideologicznie tak silnie, że okopy wykopane z plemienną zaciekłością niełatwo zasypać. Przez całe dekady ustroju komunistycznego Polakom nie wolno było wyrażać społecznych emocji związanych z bohaterami narodowymi, z tragicznymi wydarzeniami historycznymi i z ważnymi symbolami. Obecnie nastąpiła eksplozja społecznych emocji, jednak ich niekontrolowane wyrażanie jedynie utrwala podziały i niezgodę.\nTam, gdzie gnębi nas niepokój, powinniśmy szukać nadziei. Nadziei teologicznej nie da się wyprodukować w refleksji teoretycznej ani w społecznym aktywizmie. Ona się rodzi ze spotkania ze Słowem, które stało się ciałem i zamieszkało między nami. Mamy więc pełne prawo identyfikować się z uczniami Jezusa po Zmartwychwstaniu. Oni również przeżyli czas dezorientacji i próby własnej wiary. Możemy się identyfikować chociażby z uczniami idącymi do Emaus i na swój własny sposób usłyszeć pełne miłości i pełne życia wezwanie do otwarcia oczu: „O nierozumni…”. Dobrze też dopuścić do głosu to wszystko, co pomaga „Pisma nam wyjaśniać”.\nDziś możemy soborowe nauczanie przyswajać w pełni i otworzyć się na budowanie opartego na miłości społeczeństwa pluralistycznego: „Tych, którzy w sprawach społecznych, politycznych lub nawet religijnych inaczej niż my myślą i postępują, należy również poważać i kochać; im bowiem bardziej dogłębnie w duchu uprzejmości i miłości pojmiemy ich sposób myślenia, tym łatwiej będziemy mogli z nimi nawiązać dialog” (KDK 28).\nRozpoznane znaki czasu powinny pomagać nam rozeznawać nasze powołanie i uczynić świat bardziej ludzkim, dostrzegać i realizować własną godność. Tym, co dawało całym pokoleniom Polaków duchową siłę i pomagało przetrwać ciężkie czasy, były wartości patriotyczne. Nasza historia tak nas ukształtowała, że patriotyzm stał się bardzo nośną wartością, która wpływa na pojmowanie wielu innych, takich jak: przyjaźń, lojalność, sprawiedliwość, budowanie dobra wspólnego. Czyż serce w nas nie pała, gdy wspominamy piękne karty naszej historii i bohaterskie zmagania o wolność i niepodległość? Ale też czyż serce nas nie boli, gdy widzimy podzielone społeczeństwo – zwalczające się plemiona, które nie potrafią ze sobą rozmawiać i ze śmiertelną zawziętością wyzywają się od zdrajców? Czyż nie jest to wyzwanie właśnie dla Kościoła, aby budować mosty w imię rozpoznawania znaków czasu i interpretowania ich w świetle Ewangelii?\nPotwierdzeniem tej intuicji jest dokument Konferencji Episkopatu Polski przygotowany przez Radę ds. Społecznych pt. Chrześcijański kształt patriotyzmu. Pasterze Kościoła piszą w nim: „Dziś patriotyzm wzywa nas do życzliwości, solidarności, uczciwości i troski o budowanie wspólnego dobra. […] W sytuacji głębokiego sporu politycznego, jaki dzieli dziś naszą ojczyznę, patriotycznym obowiązkiem wydaje się też angażowanie się w dzieło społecznego pojednania poprzez przypominanie prawdy o godności każdego człowieka, łagodzenie nadmiernych politycznych emocji, wskazywanie i poszerzanie pól możliwej i niezbędnej dla Polski współpracy ponad podziałami oraz ochronę życia publicznego przed zbędnym upolitycznianiem”17.\n1. Sobór Watykański II, Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym „Gaudium et spes”, 4. Dalej: KDK.\n2. Cz. Strzeszewski, Katolicka nauka społeczna, Lublin 1994, s. 296.\n5. S. Moysa, Znaki czasu a rozeznanie duchowe, „Collectanea Theologica” 47/4/1977, s. 26.\n7. J. Majka, Wprowadzenie do Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym, w: Sobór Watykański II, Konstytucje, dekrety, deklaracje, Poznań 1986, s. 535.\n8. W. Kerber, H. Ertl, M. Hainz, Katholische Gesellschaftslehre im Überblick, Frankfurt 1991, s. 34.\n9. Por. tamże.\n11. P.J. Henriot, E.P. DeBerri, M.J. Schultheis, Catholic Social Teaching. Our Best Kept Secret, Maryknoll 1999, s. 52.\n12. J. Majka, Wprowadzenie do Konstytucji duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym, dz. cyt., s. 531.\n13. S. Moysa, Znaki czasu a rozeznanie duchowe, dz. cyt., s. 29. „Duch Boży, który przedziwną opatrznością kieruje biegiem czasu i odnawia oblicze ziemi, obecny jest w tej ewolucji. Zaczyn zaś ewangeliczny wzbudzał i wzbudza w sercu człowieka nieodparte żądanie godności” (KDK 26).\n14. S. Moysa, Znaki czasu a rozeznanie duchowe, dz. cyt., s. 31.\n15. Por. Św. Ignacy Loyola, Ćwiczenia duchowne, Kraków 2002, 314-336.\n16. S. Moysa, Znaki czasu a rozeznanie duchowe, dz. cyt., s. 30.\n17. Dokument Chrześcijański kształt patriotyzmu przyjęty na 375. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski 14 marca 2017 roku w Warszawie. Cyt. za: ‹http://www.deon.pl›.\nznaki czasu, katolicka nauka społeczna, Gaudium et spes, zamysły Boże, zmiany technologiczne, zmiany kulturowe, zróżnicowania społeczne, rozeznawanie duchowe, św. Ignacy Loyola, odczytywanie znaków czasu\nwiara (22) spowiedź (30) Ćwiczenia duchowne (32) Jan Paweł II (23) kierownictwo duchowe (21) miłość (21) rekolekcje ignacjańskie (20) św. Ignacy Loyola (42) Biblia (26) życie wiarą (21) życie duchowe (26) małżeństwo (20) cierpienie (29) Towarzystwo Jezusowe (20) modlitwa (68)


Dax Vulcanic Mat, krem matujący, liftingujący zmarszczki, na dzień, 50 ml - Portal Dbam o Zdrowie\nDax Vulcanic Mat, krem matujący, liftingujący zmarszczki, na dzień, 50 ml\nDax Cosmetics Vulcanic Mat to przełomowa kuracja odmładzająca dla cery mieszanej, w której wykorzystano wyjątkową moc minerałów powstałych na skutek erupcji wulkanów. Specjalnie dobrane wyciągi z magmy oraz roślin afrykańskich tworzą jedyne w swoim rodzaju receptury łączące funkcje przeciwzmarszczkowe, zwężające pory oraz regulujące pracę gruczołów łojowych.\nAqua, Cetearyl Alcohol, Cetearyl Glucoside, Octyl Methoxycinnamate, Butylene Glycol, Enantia Chlorantha Extract, Oleanolic Acid, Caprylic/Capric Triglyceride, Hydrolyzed Adansonia Digitata, Cross-linked Methylmethacrylate, Dimethicone, Isodecyl Neopentanoate, Isopropyl Myristate, Parrafin Oil, Butyl Methoxydibenzoylmethane, Pentylene Glycol, Ammonium Acryloyldimethyltaurate/VP Copolymer, Cetearyl Octanoate, Hydrogenated Poly-1-Decene, Hematite Extract, Xanthan Gum, Disodium EDTA, BHA, Ethylparaben, Methylparaben, 2-Bromo-2-Nitropropane-1,3-Diol, Hexyl Cinnamal, Buthylphenyl Methylpropional, Benzyl Salicylate, Linalool, Limonene, Citronellol, Parfum.\nHemaTite - płynny ekstrakt z minerałów z magmy wulkanicznej, posiada fenomenalne włąściwości rozprasowywania zmarszczek zarówno mimicznych, jak i tych powstałych na skutek upływającego czasu. Czterokrotnie przyspiesza odtwarzanie kolagenu typu I, który pełni w skórze główną funkcję podporową odpowiedzialną za zachowanie sprężystości i idealnej gładkości. W połączeniu z bioekstraktami z afrykańskiej rośliny Moambe oraz Baobabu o 50% redukuje wydzielanie sebum i likwiduje problem błyszczącej skóry. Ponadto zapewnia natychmiastowy lifting i doskonałe nawilżenie skóry, a także przedłuża trwałość makijażu.\nEfekty matujące i liftingujące widoczne są po 10-15 minutach od zastosowania, a optymalne wygładzenie skóry uzyskuje się po ok. 56 dniach regularnej aplikacji.\nDax Cosmetics Vulcanic Mat to przełomowa kuracja odmładzająca dla cery mieszanej.\nMatujący krem przeciwzmarszczkowy z SPF 10 jest polecany po 35. roku życia, do cery mieszanej, do stosowania na co dzień.