Kierownik budowy Lublin - Oferteo.pl\nZapytanie ofertowe nr 159111\n81/ ●●●●●●●●● pokaż\nNr zapytania ofertowego: 159111\nSzukam kierownika do budowy obiektu, 120m², Bieruń\nRodzaj prac objętych nadzorem: budowa obiektu Rodzaj budynku: dom jednorodzinny Powierzchnia budynku: 120m² Termin skorzystania z oferty: 2022-03-10 ...\nRodzaj prac objętych nadzorem: budowa obiektu Rodzaj budynku: dom jednorodzinny Powierzchnia budynku: 101-200m² Informacje dodatkowe: Poszukuję kierownika budowy to współpracy przy budowie domu jednorodzinnego z doświadczeniem w konstrukcji szkieletowej. Budynek jednorodzinny, powierzchnia płyty fundamentowej to 14x9m. Dysponuję pełną dokumentacją. Start budowy to II poł. li...\nZlecę nadzór nad demontażem i montażem 150-800m2 okien drewnianych\nZlecę nadzór nad demontażem i montażem okien drewnianych w obiektach użytku publicznego. Do wymiany jest 150-800m2 stolarki okiennej. Możliwość stałej współpracy. Pierwsze zlecenie w Legnicy, inne prace w...\nZlecę dokończenie nadzoru budowlanego domu\nZlecę dokończenie nadzoru budowlanego budynku jednorodzinnego. Termin realizacji...\nZlecę nadzór budowlany nad budową domu systemem skandynawskim, 12/6m\nRodzaj nadzoru: kierownik budowy do budowy domku jednorodzinnego Wymiary domu: 12/6m Informacje dodatkowe: budowa domku systemem skandynawskich, kierownik potrzebny do przygotowania terenu pod płytę fundamentowa oraz we późniejszym terminie do przyłączy instalacji i prac wykończeniowych Termin...\nSzukam kierownika budowy 10 budynków pod 260m2\nPoszukuję kierownika budowy 10 budynków. Jest 1 pozwolenie na budowę 10 budynków pod Poznaniem. Powierzchnia - budynki dwulokalowe, 260m2 powierzchni każdy. We wrześniu 2013r. chcemy rozpocząć budowę 2 budynków i doprowadzić ją do stanu zadaszonego, reszta sukcesywnie od wiosny 2014r. Oferty za kierowanie...\nPoszukuję inspektora nadzoru remontu kamienicy, 600m2\nPoszukuję inspektora nadzoru do remontu zabytkowej kamienicy. Powierzchnia: ok. 600m2 Termin...\nZlecę nadzór budowlany nad budową domu o pow. 130-140m2\nZlecę nadzór budowlany nad budową domu o powierzchni ok. 130-140m2. Termin rozpoczęcia...\nZlecę przygotowanie pozwoleń do wykonania stawu bezodpływowego\nZlecę uprawnionej osobie przygotowanie wszystkich pozwoleń do wykonania stawu bezodpływowego - operat wodnoprawny. Termin...\nZlecę nadzór budowlany nad budową domu, 73m2\nRodzaj: nadzór budowlany Powierzchnia: 73m2 Typ budynku: dom...\nPoszukuję kierownika budowy, wpisy do dziennika budowy oraz kilka wizyt na budowie do fundamentów, stropu i...\nKierownik budowy do budowy domy parterowego\nSzukam kierownika budowy. Słupno. Dom parterowy, pow. 170m2. ...\nSzukam kierownika budowy domu "Biskupice 9"\nSzukam kierownika budowy domu jednorodzinnego z użytkowym poddaszem - Biskupice 9 (powierzchnia użytkowa 125 m2). Planowany termin...\nSzukam kierownika budowy domów prefabrykowanych\nPoszukuję kierownika budowy z doświadczeniem w budowie domów prefabrykowanych, w rejonie Wrocławia,...\nProszę o przesłanie ofert na kierownika budowy domku jednorodzinnego z poddaszem użytkowym (pow. 139 m2). ...\nPoszukuje kierownika budowy - demontaż i montaż elektrowni wiatrowej (30 m). Przewidywany czas wykonania - ...\nPoszukujemy kierownika budowy do nadzorów\nPrzedsiębiorstwo budowlane poszukuje kierownika budowy do nadzorów na budowach. ...\nKierownik do budowy stadionów, boisk, wodociągów oraz inne\nZatrudnimy kierownika budowlanego, budowa stadionów i boisk, roboty ziemne, usługi brukarskie, budowa kanalizacji i...\nOpis stanowiska pracy - organizowanie pracy na budowie - nadzór nad budową - rozliczanie budów Wymagania - wykształcenie o profilu sanitarnym - uprawnienia w zakresie robót sanitarnych bez ograniczeń - mile widziane - znajomość procedur i prawa budowlanego - umiejętność zarządzania pracownikami podwładnymi - prawo jazdy...\nFunkcjonujemy od 1994 roku na rynku budowlanym, Austryjackim i Polskim. Specjalizujemy się w budowie domów w stanie surowym łącznie z dachem jak również wykończenia pod klucz. Naszym celem jest by inwestor jak najszybciej zamieszkał w nowo wybudowanym domu. Służymy doradctwem,...\nPrzedsiębiorstwo świadczy kompleksowe usługi z zakresu geologii: badanie i rozpoznanie gruntu i jego parametrów, pomiary zwierciadeł wód, wiercenia, sondowania oraz pełen zakres badań laboratoryjnych. Świadczymy także usługi z zakresu geotechniki. Wykonujemy badania na potrzeby budowy i...\nFirma MARKOP funkcjonuje na rynku od ponad dwudziestu lat. Specjalizuje się w budowaniu domów "pod klucz", pracach wykończeniowych, remontowych. Współpracuje z wieloma świetnymi fachowcami. Oferujemy również nadzór budowlany. Ceny usług są zawsze...\nOferujemy nadzory budowlane branży konstrukcyjnej, drogowej, mostowej, projektowanie, budowa stanów surowych jak i pod klucz. Prace wykonujemy z materiałem własym lub powierzonym. Jestęśmy młodą firmą lecz z doświadczoną kadrą inżynierską. Chcąc zapracować na dobrą opinię na rynku budowlanym w rejonie zachodniopomorskim...\nFirma prowadzi działalność od 2002 roku na terenie małopolski.Specjalizujemy się w budowaniu budynków od fudamentów po dach takich jak budowa budynków jednorodzinnych,wielorodzinnych i małych budynków handlowych i przemysłowych oraz pracach remontowych, prac wykończeniowych...\nCONTROL STUDIO ARCHITEKTURY\nGłównym profilem naszej działalności jest pełnobranżowe projektowanie w zakresie architektury. Obsługujemy ionwestorów na wszystkich etapach inwestycji od koncepcji po oddanie obiektu do użytku. Współpracujemy z doświadczonymi projektantami branżowymi (konstrukcyjnymi, elektrycznymi, sanitarnym, drogowymi itp.) Ponadto posiadamy zespół...\nOferujemy usługi budowlane w zakresie : -Budowa domów jednorodzinnych w stanie surowym otwartym, zamkniętym -Wykończenia pod klucz -Hale przemysłowe żelbetowe -Budynki do produkcji spożywczej -Elewacje, elewacje klinkierowe -Ogrodzenia,...\nFirma buduje domy pod klucz. Wykonuje perfekcyjnie prace wykończeniowe. Jest otwarta na klienta.Cechujemy się solidnością. Kliencie w naszej firmie nikt nie pije możesz nam zaufać.Drodzy Państwo chcecie mieć piękny ,solidny dom , perfekcyjnie wykonane...\nStan-Bud Waldemar i Adam Staniaszek działamy na rynku od 1991 roku. Obejmujemy swoimi działaniami całe woj. łódzkie. Dotychczas zrealizowaliśmy wiele inwestycji dla Klientów indywidualnych oraz dla firm (liczne referencje). Prace prowadzimy w razie konieczności 24h/7 co prowadzi do nie zakłóconej pracy firmy czy instytucji. W naszej ofercie znajdz...\nBudownictwo jest naszą pasją! Od etapu przelania pomysłu na przysłowiowy „papier”, po jego realizację i finalne zadowolenie inwestora. Projekty domów - gotowe i indywidualne, adaptacje projektów, kierownik budowy, inwentaryzacje budowlane,...\nŚwiadczy usługi w zakresie inwestycji: 1. Projektowanie obiektów indywidualnych: - budynki mieszkalne, inwentarskie, gospodarcze, usługowe 2. Przystosowanie i adaptacja projektów gotowych 3. Kosztorysowanie 4. Nadzory...\nZ wielką przyjemnością chciałbym zaprezentować Państwu naszą firmę założoną pod nazwą KERC-BAU F.B.H. Istniejemy na polskim rynku budowlano - konstrukcyjnym od 2004 roku. Nowoczesność i dynamiczny charakter przedsiębiorstwa wpływa bezpośrednio na skuteczność operacyjnych działań przy realizacji kontraktów. Niewątpliwy su...\nOSUSZANIE BUDYNKÓW, ODGRZYBIANIE, MYKOLOG, EKSPERTYZY MYKOLOGICZNE, USUWANIE WILGOCI, OSUSZANIE PIWNIC, ŚCIAN; www.mykosystem.pl Firma Myko-system działa od 1990 roku. Specjalizujemy się w wykonywaniu robót związanych z wilgocią w budownictwie. Dysponujemy rzeczoznawcami mykologii budowlanej i mykologami...\nSRAWOWANIE NADZORU NAD BUDOWĄ W CHARAKTERZE KIEROWNIKA BUDOWY LUB INSPEKTORA NADZORU - nadzór nad pracami budowlanymi - doradztwo budowlane, techniczne, konstrukcyjne i materiałowe - kontrola przebiegu prac na budowie, odbiór wykonanych robót przez podwykonawców - prowadzenie dziennika budowy Jestem mgr inż. Budownictwa z...\nW zakresie nadzoru technicznego oferuję usługi: - kierownika budowy, kierownika robót. - inspektora nadzoru inwestorskiego. - odbiory ...\nSferą naszej działalności jest branża budowlana. Oferujemy usługi: - nadzorów budowlanych: kierownik budowy, inspektor nadzoru inwestorskiego a także: - przeglądy techniczne obiektów budowlanych (kontrole okresowe obiektów) - oceny stanu technicznego obiektów budowlanych (budynków, mieszkań, hal) - fachowe odbiory mieszkań od dewelopera - odbiory ...\nMasz mało czasu chętnie zaopiekujemy się Twoją budową. Prowadzimy stałe nadzory jak i występujemy jako inwestor zastępczy. Ceny zawsze konkurencyjne ,...\nSzanowni Państwo, Miło nam Państwa poinformować, że nasza firma INTECH-BUD PROJECT oferuje całą gamę usług związanych z sektorem budownictwa mieszkaniowego, usługowego oraz przemysłowego. Nasz zespół to doświadczeni projektanci, inżynierowie i współpracujący specjaliści branżowi. Oferujemy Państwu następujące...\nProfesjonalne odbiory mieszkań , domów i lokali usługowych Fachowy Odbiór Twojego Mieszkania Podczas odbioru Twojego mieszkania zajmę się: - sprawdzeniem wymiarów pomieszczeń - sprawdzeniem jakości...\nFirma świadczy usługi w zakresie nadzoru budowlanego, kosztorysowania. Posiadamy...\nZlecenia na kosztorysowanie ekspertyzy Lubelskie\nZlecenia na indywidualne projekty domów Lubelskie


Naukowcy wskazali idealny rozmiar penisa. Masz taki? - Rodzaje penisa dla kobiet\nRodzaje penisa dla kobiet. 13 rodzajów penisów, które kobiety kochają… lub śmieją się\nTrzon prącia stanowi środkową i najdłuższą część rodzaje erekcji penisowych. Jest ruchomy, z zewnątrz pokryty skórą i dwiema warstwami powięzi, może zwiększać swoją objętość. Na końcu penisa znajduje się natomiast żołądź - stożkowata w kształcie, pokryta skórną śluzówką i niezwykle wrażliwa na dotyk. W stanie spoczynku żołądź przykrywa fałd skórny zwany napletkiem, który zsuwa się w czasie erekcji. Ostatnim elementem, który można wyróżnić w zewnętrznej budowie penisa, jest wędzidełko, czyli krótka żyłka łącząca napletek z żołędzią.\nNatomiast wewnątrz prącia znajdują się dwa podłużne ciała jamiste, które pełnią kluczową rolę w procesie erekcji, a także jedno ciało gąbczaste, którego widocznym na zewnątrz zakończeniem rodzaje penisa dla kobiet wspomniana żołądź.\nW tym kontekście najczęściej wymienia się chorobę Peyroniego. Nazywana stwardnieniem ciał jamistych prącia albo włóknistym stwardnieniem członka choroba polega rodzaje penisa dla kobiet silnym skrzywieniu penisa wskutek zwłóknienia osłonki ciał jamistych.\nWskutek podniecenia seksualnego, przy współudziale układu nerwowego oraz naczyniowego, możliwa jest erekcja, czyli wzwód członka. Istotą wzwodu jest wypełnienie ciał jamistych krwią przy jednoczesnej niemożności jej odpływu, co jest konsekwencją szeregu procesów chemicznych bardzo delikatny masaż penisa biofizycznych zachodzących w męskim organizmie.


Kłajpeda nocnych - Towarzysze słowiańskie\nStrona głównaprzewodnicy miejscyLitwaKłajpeda nocnych\nKłajpeda przewodnik nocnych\nTo miasto portowe w zachodniej części Litwy ma zabawne nocne sceny, jeśli wiesz poruszać.\nNumer jeden na rynku mięsa w Kłajpedzie jest zdecydowanie Klub Kalifornija gdzie dziewczyny są naprawdę miłe dla oka. Zaleca się, aby mieć się na baczności nieco ponieważ niektórzy mieszkańcy nie zawsze doceniają zachodnie facetów zbliżających zbyt entuzjastycznie lokalnych ogłuszania. Kalifornija znajduje się na obrzeżach miasta (6 km od centrum), więc trzeba będzie taksówkę, aby dostać się tam. Stylowy urządzony klub Dr Kto jest absolutnie warto odwiedzić dla jego połączeniu z drobnym muzyki tanecznej i świetnie wyglądające kobiety, posers i mody. Dr Kto znajduje się na ulicy Naujojo Sodo 1 i otwarte tylko w piątki i soboty. W lecie jest otwarty także w czwartki. Dada na Janonio ulicy 28 jest jednym z najgorętszych klubów w mieście. Istnieją ciekawe DJs gości i jego parkiecie często jest pełen wielkich szukających lokalnych dziewcząt. Honolulu, Klub nocny z Hotel Klaipeda zapewnia dobre możliwości do spełnienia pro i semi-pro panie.\nAktualizacja kluby i bary w Kłajpedzie:\nMemelis: Jeden z najważniejszych miejsc w Kłajpedzie życie nocne jest co jest w sumie: restauracja, pub, domowy browar i disco-bar, gdzie można znaleźć najpiękniejsze dziewczyny na lokalnym parkiecie. Memelis (TGL. Zveju 4) położony jest w starym urokliwym hanzeatyckiego domu wzdłuż rzeki Dane z wielkim tarasie.\nMamy 24797 gości i 8 użytkowników online


S.T.A.M.P.S. - Rzeczowo o designie - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nGość: olka IP: *.cust.tele2.pl 02.01.09, 01:00\nja chcę STAMPSa! i to nie jednego... ;)\nGość: smazonaryba Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.pai.net.pl 07.02.09, 23:14\nmoje pierwsze skojarzenie to tradycyjne wzornictwo swatcha a to jest tylko powtorką\nGość: eee Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.internetdsl.tpnet.pl 12.03.09, 14:58\nniekoniecznie powtórka. raczej rozwinięcie pomysłów swatcha. i wg mnie STAMPS są dużo fajniejsze.\nGość: sT Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.gemini.net.pl 17.07.09, 07:54\nUwielbiam STAMPSy, one pasują wszędzie nawet do takich wypasionych mieszkań jak to: www.domoklik.pl/oferta/sprzedam/mieszkanie/85613/mazowieckie-warszawa-gen.%20zaj%C4%85czka.html obejrzyjcie sobie ten wielgaśny salon, tam by super pasowały!\nGość: GOŚĆ Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.toya.net.pl 21.07.09, 18:08\nWiem, że w Łodzi można STAMPSY kupić w Manufakturze na stoisku, ale może ktoś wie gdzie są w Poznaniu?\nGość: GALERIA MALTA Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.play-internet.pl 08.09.11, 21:43\nGALERIA MALTA OD 15 PAŻDZIERNIKA 2011 NA PARTERZE.ZAPRASZAM!\nGość: olka Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.cust.tele2.pl 25.07.09, 14:48\nzobacz w SPOT\nGość: Marek Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 12.08.09, 11:47\nW Warszawie są wszędzie w "Złotych Tarasach" na osobnych stoiskach i w sklepie This & That jednak cen są identyczne wszędzie\nGość: Agniecha Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 12.08.09, 23:18\nS.T.A.M.P.S., Fordońska 144, Galeria Pomorska\nS.T.A.M.P.S. - Centrum Handlowe M1, Będzińska 80\nPUNKT, Sławkowska 12\n0511 569 301\nPolskie Srebro, 11 Listopada 6\nTeż Galeria, Rynek Trybunalski 4\nSPOT, Dolna Wilda 87\nGaleria Siedem, Sikorskiego 7\nBy Dziubeka, Batorego 86\nS.T.A.M.P.S., Dobra 56/66, poziom -1\n022 8268050 (godz.10-18, sob.12-18)\nS.T.A.M.P.S Złote Tarasy, Złota 59\nS.T.A.M.P.S. - Galeria Mokotów, Rzymowskiego\nStudio Diament, C.H.Handlowy Auchan, ul.Francuska 11\nGość: ALA Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.play-internet.pl 05.12.11, 21:17\nGość: Michal Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.mojasiec.com 06.11.09, 10:18\nOd 3.11.2009 mozna znalezc stampsy w galerii Madison w gdansku... i porozmawiac ze mna o nowych klekcjach i nie tylko. Serdecznie zapraszam\nGość: Gość Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 04.03.10, 21:41\nmam S.T.A.M.P.Sa i jest cudowny. imozna powiedziec że każdy jest jedyny w swoim rodzaju no bo trudno aby dwie osoby spotkaly sie i mialy taki sam wzor\nGość: Młoda Re: S.T.A.M.P.S. IP: 188.33.194.* 14.05.10, 19:29\nstamp's są super napewno w nie długim czasie zakupie taki :D\nGość: ewa Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.is.net.pl 16.05.10, 17:52\nJa mam do sprzedania nowy zegarek stamps wraz z paskiem ciemnobrązowym(nieudany prezent)duzo taniej niz w sklepie!.Na tej stronie zegarek jest w pierwszym rzędzie u góry na zdjęciu drugim od lewej -na samym dole tego zdjęcia jest pierwszy od prawej -pisze na nim Berrie Cocktail-takie jakby złote perełki na nim są:)Komplet kosztował 135 zł, nigdy nie został wyciągnięty z opakowania Nowiutki a chcę go sprzedać za 90 zł.Zdjęcia mogę przesłać na maila Mój mail : sobe@poczta.fm\nGość: ja Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl 01.04.11, 16:43\n...moze i wygladaja jak znaczki...dla mnie bardziej jak opakowanie prezerwatywy ;)\nGość: Donald Kreska Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.icpnet.pl 04.05.11, 18:38\nSłyszeliście juz o tym konkursie? Prestiżowe i ciekawe nagrody.\nKonkurs ZOOM ZOOM MAZDA DESIGN. Projektujesz, wygrywasz, spełniasz marzenia.\nGość: S.T.A.M.P.S Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.ghnet.pl 12.05.11, 13:13\nPodobają Ci się S.T.A.M.P.S .? Weź udział w konkursie i wygraj swój znaczek czasu. Wybierz S.T.A.M.P.S który najlepiej do Ciebie pasuje i wkomponuj go w swoje zdjęcie. Szczegóły na apps.facebook.com/stamps_app/\nGość: Zdzicha Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.home.aster.pl 16.10.11, 20:55\nniestety ale paski sa plastikowe a nie skorzane!!\nGość: kixu Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.devs.futuro.pl 20.11.11, 03:42\nsprzedam taki zegarek. Funkiel sztuka, WYGRANY GG:9333846 - OFERTY ;)\nGość: Gość Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.alfaks.com 08.12.11, 16:23\nMam pytanie, czy to są zegarki również dla Panów?\nGość: Jull Re: S.T.A.M.P.S. IP: *.cdma.centertel.pl 02.01.12, 22:52\nTak, są to zegarki uniwersalne ;)\nTylko głupcy nie jeżdżą na suwak. Skróć korek n...\nNowe Gadu-Gadu - teraz YouTube w okienku GG\nTransport Przemyśl - Iwanofrankowsk


MŚ w siatkówce: Kanada lepsza od Iranu po pięciosetowym boju - Polsat Sport\nMŚ w siatkówce: Kanada lepsza od Iranu po pięciosetowym boju\n22.09.2018, 18:22 Siatkówka\nReprezentacja Kanady pokonała Iran 3:2 (25:20, 20:25, 15:25, 25:23, 15:12) w meczu drugiej rundy siatkarskich mistrzostw świata. Podopieczni trenera Antigi mimo zwycięstwa nadal zajmują ostatnie miejsce w grupie G.\nPrzed meczem ciężko było wskazać wyraźnego faworyta. Zarówno jeden, jak i drugi zespół w drugiej rundzie zanotował już po jednej porażce. Irańczycy przegrali w swoim drugim meczu z Bułgarią 0:3, a Kanadyjczycy 1:3 musieli uznać wyższość reprezentacji Stanów Zjednoczonych.\nPersowie bardzo dobrze rozpoczęli to spotkanie, dzięki czemu spokojnie rozstrzygnęli pierwszego seta na swoją korzyść. Kanadyjczycy nie zamierzali jednak składać broni i w kolejnym zrewanżowali się rywalom wygrywając tym samym stosunkiem punktów.\nZagadką pozostaje co stało się z siatkarzami Igora Kolakovica w partii trzeciej. Już na początku pozwolili Kanadyjczykom odskoczyć aż na siedem punktów i do końca musieli gonić wynik. To się jednak nie udało i drużyna Stephana Antigi wyszła na prowadzenie 2:1.\nOstatnia partia była zdecydowanie najbardziej wyrównana. Jej losy ważyły się dopiero w końcówce. Irańczycy co prawda prowadzili już 24:20, lecz aby postawić przysłowiową "kropkę nad i" potrzebowali jeszcze kilku piłek. Ostatecznie doprowadzili do tie-breaka, który przegrali 12:15.\nIran - Kanada 2:3 (25:20, 20:25, 15:25, 25:23, 15:12)\nIran: Milad Ebadipour, Mir Saeid Marouflakrani, Mohammad Mousavi, Amir Ghafour, Mohammadjavad Manavinezhad, Ali Shafiei, Mahdi Marandi (L) oraz Saber Kazemi, Mohammad Taher Vadi, Farhad Ghaemi, Amir Hossein Toukhteh\nKanada: John Gordon Perrin, Nicholas Hoag, Jay Blankenau, Sharone Vernon-Evans, Daniel Cornelius Jansen Vandoorn, Graham Vigrass, Blair Cameron Bann (L) oraz Lucas Van Berkel, Jason Derocco, Arthur Szwarc, Stephen Timothy Maar\nCzytaj więcej: MŚ w siatkówce: Serbia ograła pogromców Polaków


Wniebowstąpienie Pańskie – poświęcenie pól - Tokarnia Parafia Matki Bożej Śnieżnej\nZgodnie z tradycją w naszej parafii w Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego (2 czerwca br.) będzie miał miejsce obrzęd poświecenia pól.\nZwyczaj ten ma zapewnić urodzaj i pomyślne zbiory, zabezpieczyć przed nieszczęściami takimi jak burze, susze czy powodzie.\nKilka dni wcześniej, podczas „dni krzyżowych” (27, 28 i 29 maja) będziemy modlić się o błogosławieństwo Boże dla wszystkich pracujących na roli, oraz o dobre urodzaje i zachowanie od klęsk żywiołowych.\nI tak, w poniedziałek, tj. 27 maja, będziemy się modlić o dobre urodzaje, we wtorek,tj. 28 maja – o uświęcenie pracy ludzkiej, a 29 maja, w środę – za głodujących.\nObrzęd błogosławieństwa pól jest wyrazem wiary w Bożą Opatrzność, w szczególne partnerstwo, jakie istnieje pomiędzy Dawcą życia a człowiekiem. Przypomina o Bożym prymacie w świecie, pierwszeństwie wartości ducha wobec materii, o zależności od Stwórcy.\nWażny jest też inny aspekt, zwykle pomijany: według myśli chrześcijańskiej praca na roli to zaszczyt, służba, znak podjęcia ścisłej współpracy z Bogiem\n← "Matko moja" - Koncert…


Kim jestem – letthemgrow.pl\nHej:) Nazywam się Anka i miło mi Cię gościć na moim blogu 🙂\nZnajdziesz tu masę pomysłów na wspaniałą zabawę połączoną z nauką języka angielskiego.\nPomogę Ci zorganizować zajęcia dla dzieci w wieku przedszkolnym- nie tylko dla grupy, ale też indywidualne.\nZainspiruj się i inspiruj innych dzieląc się swoimi pomysłami i doświadczeniami.\nBlog jest dla wszystkich, którzy szukają sposobu na kreatywne i efektywne (a także efektowne) spędzanie czasu wolnego z dziećmi.\nJest dla Was Nauczyciele- którzy poszukujecie nowych pomysłów na organizację fajnych zajęć z języka angielskiego. Dla Was, którzy zostaliście pozostawieni sami na placu boju wskutek wchodzenia w życie nowych przepisów prawa oświatowego.\nJest dla Was Rodzice- którzy bierzecie we własne ręce kwestię rozwoju swoich dzieci, którzy chcecie, aby wspólnie spędzony czas był dla Was i Waszych pociech produktywny. Dla Was, którzy w obliczu różnych zdarzeń losowych musicie poradzić sobie w nowej rzeczywistości i okiełznać niespożyte pokłady energii swoich dzieci.\nDla Was Opiekunowie- którzy staracie się, aby każdy dzień spędzony z wychowankami nie okazał się stracony, a wręcz przeciwnie- owocował w nowe umiejętności i zintegrował Was z grupą.\nLet Them Grow jest ukłonem w stronę Waszych dzieci, wychowanków, uczniów. Jest apelem, aby pozwolić im się rozwijać, wzrastać w poczuciu szczęścia, radości i bezpieczeństwa. W obecnych czasach chyba nikomu nie trzeba już tłumaczyć, że dzieci najlepiej uczą się poprzez zabawę, w atmosferze miłości i akceptacji. W swoich postach przedstawię Wam moją filozofię pracy z dziećmi, moje pomysły na spędzenie czasu w sposób, który pozwoli dobrze bawić się i rozwijać nie tylko dzieciom, ale i Wam. Jeżeli tylko zapewnicie dzieciom odpowiednie warunki: podlejecie akceptacją, zaufaniem, miłością, pozwolicie im na swobodną ekspresję, nie będziecie podcinać całych gałęzi, a jedynie stosować nieinwazyjne zabiegi pielęgnacyjne, pozostawicie im czas na wzrost we własnym tempie- urosną 🙂\nLet Them Grow to także ukłon w Waszą stronę. Jestem pewna, że moje propozycje zabaw z językiem angielskim będą dla Was inspiracją, a w Waszych głowach kiełkować będą różne pomysły, pojawiać się zalążki projektów, rozwijać koncepcje… A więc zapewnijcie im odpowiednie warunki: podlejcie samoakceptacją, zaufaniem do własnych umiejętności, miłością do samego siebie; pozwólcie sobie na swobodną ekspresję, stosujcie zabiegi pielęgnacyjne (czasem nawet w trakcie zajęć!) i ofiarujcie im czas. Urosną 🙂\n„Najważniejszą księgą metodyczną jest umysł nauczyciela.\nTo w jego głowie mają się rodzić wielkie rzeczy.”\n(Dariusz Martynowicz „Mimo wszystko wciąż mi się chce”\nz książki Doroty Kowalskiej pt. „Belfrzy”)


Jakiego playera używacie - ^Bizarre^ - 03.02.2003 - Forum dyskusyjne gry filmy gra sprzęt fotografia PC online\nJakiego playera używacie\nInteresuje mnie jakiego playera używacie do odtwarzania filmów nagranych w formacie DivX.\nBo ja Vplayera\nMa duze mozliwosc konfiguracji\nDodam jeszcze, że jak będziecie wymieniać swoje ulubione playery, powiedzie o nich troche, czy są dobre czy nie\nskoro ich uzywamy to sa chyba dobre?\nUżywałem best player i nie powiedziałbym że jest dobry ma mało opcji, bardzo mało\nJa muszę powiedzieć że Best player jest zdecydowanie najstabilniejszy choć Best player też jest niezły. Do czołówki załapał by się też Vplayer i Koala Player\nJa uzywam VPlayera. Brak specjal bajerow ale mi wystarczy.\nBestplayer za prostotę, za to, że nie ma jakichś niepotrzebnych bajerów. Chcesz tylko oglądać film, to tylko Bestplayer. Próbowałem Vplayera, ale się zacinał, jakies nieokreślone błedy, nie polecam. A Allplayer to chyba największy shit, jaki zainstalowałem na swoim kompie. Tyle ma opcji, że mozna się pogubić, robi jakiś bajzel w rejestrze, no i zmienia niemal wszystkie pliki "filmowe" czy "muzyczne" na swój format. Odechiało mi się zmieniać te domyślne ustawienia. Oczywiście zaraz pewnie jakiś zwolennik Allplayera nazwie mnie lamerem, ale dla mnie liczy się prostota i wygoda, a także bezkonfliktowość...\nall player 2.0, masa opcji, stabilny, po prostu miodzio... a ta opcja podglądania nie do końca ściągniętych filmów? nie trza się divfix`em bawić...\nPaszczak---->"Ja muszę powiedzieć że Best player jest zdecydowanie najstabilniejszy choć Best player też jest niezły"\nprogram do odtwarzania filmow ma (uwaga!) odtwarzac filmy! nie oczekuje od niego aby np. spiewal; oczywiscie, przydaloby sie np, w kazdym programie cos takiego jak zrzut ekraniu, itp\nAtreus -> a sam nie możesz z powrotem zmienić plików muzycznych, aby odtwarzał je np. winamp? W końcu go nie instalujesz 7 razy dziennie... A co do opcji... jak nie wiesz do czego służą to w nich nie grzeb... ale fakt dla wielu jest zbyt skomplikowany;-)))\nAtreus -------->piszesz że AP zmienia wszystkie pliki na swój format? tylko jeśli podczas jego pierwszego uruchomienia zaznaczysz po powiązał wszystkie multimedialne pliki z programem! Ale lamer...:PPP\nPaszczak----->uważam, że źle myślisz, nie można kogoś odrazu nazywać lamerem, ty umiesz obsługiwać AP, a on umie obsługiwać inny programy którego ty nie potrafisz obłusgiwać. Jeden umie srać, drugi sikać, a trzeci srać i sikać jednocześnie!\nprzeciez z tym lamerem to byl zart:)\nPanowie, tylko bez kłótni mi tutaj :)! Może i jestem lamerem, może pewnych rzeczy nie widziałem podczas instalacji, ale i tak zostanę przy Bestplayerze :)\nerrata: nie podczas instalacji, a pierwszego uruchomienia :). Idę spać :)\nVPlayer 6e+ jakdlamnie jeden z proszczych , wygodny i szybki w odpalaniu\nBSPlayer ---> Polecam, szczegolnie ludziom ze slabszymi prockami (obciaza system duuuzo mniej niz BestPlayer/WMP)\nGeneralnie używam Vplayera 0.6e,czasami Bestplayera,a ostatnio zaczynam się przekonywać do Koala Player,tym bardziej że kilka razy już naprawił mi Avika\nZdarza się także,że odtwarza filmy,których nie potrafi Vplayer,bo wywala jakiś dziwny błąd.\nVPlayer (mam wersje alfa '2001) - najlepszy odtwarzacz.\nBestplayer, ale zaraz obadam tego Koalę.\nNajczęściej używam BestPlayera, ale korzystam również z VPlayera\nCinema Player - maly, prosty, szybko sie wgrywa, bardzo dobre menu w pelnym ekranie.\nBestPlayer :D czasem V PLAYER ale teraz czesciej BestPlayer\nAllPleyer THE BEST!!\ndvix, V Player Best Player\nUżywam MPlayera - jest to chyba najlepszy player dla Linux'a.\nKiedys uzywalem VPlayer'a, teraz wylacznie BestPlayer'a.\nTak samo jak _Luke_ używam BSPlayera (nie mylić z BestPlayerem), ma własny engine rendrerujący\n(większość z tych z które wymieniliście korzysta z kontrolki windowsowego Media Playera\nktóry jest woolny) co sprawia że jest szybszy od innych grajków, dużo opcji, bajerów (np. film zamiast tapety\nna pulpicie), bezproblemowy łapacz screenów itd. itd.\nJedyne co mnie w nim irytuje to brak łamania linii z napisami i brak obsługi niektórych formatów napisów.\nBEST PLAYER IS THE BEST :))\nALLPlayer jest naj naj naj naj naj najlepszy. Szczegolnie dobrze sie sprawdza w moim przypadku :)))))))))\nMam z niektorymi filmami problemy z niewyrownanym dzwiekiem to zmniejszam szybkosc filmu i jest OK tyle ze filma trwa dluzej :)\nbest player rulez.....\nNiech ktos sprobuje SubEdit Playera i dopiero wtedy mowi co jest najlepsze...\n... autmatyczne wlaczanie plyt w napedach, autmatyczne wlaczanie drugiej plyty jesli tylko znajduje sie w tym samym folderze, mozliwosc dowolnego manipulowania obrazem, skalowanie napisow oraz ich przesuwanie, mozliwosc przedluzania czasu ich 'lezenia' itd. a wszystko za pomoca kilku prostych suwakow..\nCo tu duzo mowic trzeba sprobowac :)\nbartek---->Podaj mi stronę tego playera\nJeżeli ktoś wie to prosiłbym o szczegółowe informacje na temat koalaplayer, bo nie chce mi się go ściągać i badać\nPrzystatsuje sobie także - używam tylko bestplayer'a, najprostsza obsługa, najwygodniejsze sterowanie obrazem i napisami. Nic mi w nim nie brakuje.\nerrata - "niczego mi w nim nie brakuje"\nSubEdit Player- genialny program\nBest Player, bo jest best\nMam pomysł, zrobimy głosowanie, punktacja wynosi od 1 do 10 dla każdeg playera\n1. All Player -.....pkt\n3. Koala Player-.....pkt\n4. Zoom Player-.....pkt\n5. Best player-......pkt\n6. BS player-........pkt\n7. SubEdit Player-.....pkt\n9. TM player-.....pkt\n10. Jeżeli jakiś pominołem to dodajcie-....pkt\n8. Cplayer- 1 pkt\nMoim zdaniem nonsens, tego typu glosowania sa malo, hmm... obiektywne.\nKazdy bedzie glosowal na to co ma.\nall player -- jest świetny\n1. All Player -10pkt\n3. Koala Player-2pkt\n4. Zoom Player-2pkt\n5. Best player-6pkt\n6. BS player-7pkt\n7. SubEdit Player-9pkt\n9. TM player-4pkt\nvPlayer i już\nAllPlayer -10 pkt.\nVPlayer - 9pkt\nBest Player - 9pkt\nBsplayer - 8pkt\nWindows Media Player - 5pkt\nReal Player - 6pkt\nQuick Time - 6pkt\na reszty nie używam\nAllPlayer -10 pkt\nVPlayer - 10 pkt\nBest Player - 8 pkt\nWindows Media Player - 6 pkt\nQuick Time - 6 pkt\nWinamp 3 - 4 pkt\nReal Player - 3 pkt\nJak na razie prowadzi ALL PLAYER\nMam BestPlayer i AllPlayer.\nCzęściej używam Bestplayera (z przyzwyczajenia), ale wg. mnie AllPlayer jest lepszy.\nJa popieram wypowiedz bartka, SubEdit jest najlepszy, dodam ze sprawdzalem Vplayera, AllPlayera, BestPleyera i KoalaPlayer.\nVplayer jest oki nic sie nie jebie pierduł dużo nie ma prosty i funkcjonalny\nŚciągnij cracka :)\nJa używam ALLplayera - moim zdaniem jest najlepszy\nJa uzywam glownie MPlayera (Linux) i czasem VPlayera (Win)\nnajlepszym jest allplayer.chociaz inne tez sa dobre\nclinic4u----->NIE KŁAM, przecież ty nie masz allplayera, a używasz Vplayera\nJa uzywalem Best playera dopoki nie zuwazylem ze nie chce mi odtwarzac filmow z dyskow komputerow z mojej sieci lokalnej. U was tez tak jest. Przesiadlem sie na AllPlayera ale ten sie czasami zawiesza\nJa uzywalem Bestplayera dopoki nie zauwazylem ze nie chce mi odtwarzac filmow z dyskow komputerow mijeje sieci lokalnej. U was tez tak jest? Przesiadlem sie na Allplayera ale ten sie czasami zawiesza.\nUps... Sorki za dubla w dodatku troche zmienionego\nAllplayer też jest niezly


Z dna piekła. Moje przeżycia w niemieckich obozach koncentracyjnych 1943-1945 — Bolesław Dziewięcki Z dna piekła. Moje przeżycia w niemieckich obozach koncentracyjnych 1943-1945 [Bolesław Dziewięcki] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00326 010036 20262595 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Bolesław Dziewięcki Liczba stron:\nISBN: 9788379425891 Data wydania:\nBolesław Dziewięcki był żołnierzem AK, pseudonim „Koraban”. Brał udział w pierwszym zamachu na gestapowca Helmuta Kappa wraz ze swoim kolegą z seminarium Hieronimem Piaseckim, pseudonim „Zola”. Został aresztowany 13 czerwca 1943 roku podczas akcji AK. Bity i torturowany przez Niemców, nie wydał nikogo, choć żona i jednomiesięczna córeczka Marysia również znajdowały się w rękach gestapo. Przeszedł przez koszmar niemieckich obozów koncentracyjnych Birkenau, Auschwitz, Buchenwald i Ravensbruck. Przeżył siedemnaście długich miesięcy pod ziemią, w tunelach obozu pracy „Dora”, gdzie Niemcy produkowali pociski V1 i V2. Po likwidacji przez Niemców „Dory”, wraz z innymi jeńcami gnany był przez Ravensbruck nie wiadomo dokąd i w jakim celu. Wyzwolenie zastało go w drodze… Wrócił do Polski w czerwcu 1945 roku, dokładnie w dwa lata po aresztowaniu. Przeżył piekło na ziemi. 'Dni mijają. Wstają ranki i znów noce, a końca jazdy i męki nie widać. Nikt nie wie, dokąd nas wiozą. Mam tak mało sił, że trwam w letargu. Widzę koniec wojny, a tu trzeba umierać. Z innych wagonów wyrzucają trupy. Kiedy ja umrę? Umrę! O jak słodka wydaje mi się śmierć! Ale dlaczego śmierć przychodzi u progu wolności? Nie zobaczę córki, żony, rodziców, braci i sióstr! Nie będę mógł im opowiedzieć!' 'Przysłano mi raz z domu bułeczki swego wypieku. Trochę rozdałem. W czasie pracy nie wolno jeść, ale po kryjomu dało się skubać w kieszeni. Ułamywałem właśnie po kawałeczku ową bułeczkę, ale jakoś trudno to szło. Wyjąłem bułeczkę nadskubaną i zauważyłem w środku papier. Rozdłubałem ostrożnie. Jezus Maria! Fotografia córeczki w króliczym futerku! Łzy pociekły mi z oczu. Nie było czasu i dobrego światła na przyglądanie się fotografii. Od tej pory, gdy spaliśmy już w barakach, odchodziłem w samotne miejsce, tam przyglądałem się dziecku, marzyłem o wolności. Stało się ono moim celem życia na nowo. Zdjęcie nosiłem w listach z domu. Cały plik miałem zawsze na piersiach. Przywiozłem go do domu. Trudno było uchować te skarby.' O powojennych dziejach Bolesława Dziewięckiego opowiada jego córka, Barbara Dziewięcka-Figiel w książce pod tytułem „Dom pod lipą”.\nAutor Bolesław Dziewięcki Wszystkim dla pamięci, ku przestrodze…\nSpis treści Wstęp 4 grudnia 1973 roku W kieleckim więzieniu Do Bramy Śmierci w Brzezince Pierwszy dzień w „pracy” W komandzie „Wasservorbereitungsanlage” Strach przed krematorium Jeszcze w lipcu Spotkania z naszymi rodakami Uzupełnienie do pobytu w Kielcach Antoni Ginter na Bloku Śmierci W Oświęcimiu W Buchenwaldzie IV Dora Nadszedł rok 1944 Koledzy z komanda Zdjęcie Marysi w bułeczce Niektóre moje prace fizyczne Wyprowadzka z tunelu na zawsze Wielkanoc 1944 roku W nowym komandzie, Elektrofahrer Andrzej Tonik moją opatrznością Stosunek cywilów do więźniów O niektórych esesmanach Ostatnia Wielkanoc w obozie W drodze do Ravensbrück W Ravensbrück Uzupełnienie Zakończenie\nWstęp Cała wieś była biedna. Ziemia marna. Pola biegły wąską kiszką, długą na co najmniej trzy kilometry. Zabudowania ciągnęły się ze wschodu na zachód, wzdłuż fali terenowej, która opadała gwałtownie od wschodu, a wolno w stronę zachodu, gdzie zaraz stały dworskie zabudowania. Od północy brzeg tej fali przechodził w dolinę szeroką na pół kilometra, ciągnącą się daleko na wschód od Nidy. W środku wsi od strony tej niziny sterczała poza stodołami lita skała. Najlepsza ziemia była na tej nizinie. Tę część pola nazywano „dołki”. Za „dołkami’, na północ, w stronę Kielc, były „kamionki”, bo białych kamieni było tyle, co gleby. Dalej pole nazywało się „u poprzecznej drogi” i „za poprzeczną drogą”. W tym miejscu szła polna droga w poprzek pól, poczynając od pól dworskich aż do szosy Kielce-Barska. Każdy rolnik mógł ze swego podwórza jechać do Kielc swoją drogą. Potem „poprzeczną”. W ten sposób bliżej było do drogi tym, którzy mieszkali w pobliżu dworu, gdyż szosa przecinała wieś przy wschodnim krańcu, nie pod kątem prostym. To ze wspomnień naszego Ojca o wsi Dębska Wola, w której się urodził 24 marca 1913 roku. Był najstarszym dzieckiem Stanisława Dziewięckiego i Walerii z domu Czubówny z Brzeziny nad Nidą. Miał dziewięcioro rodzeństwa. Lepszych, spokojnych i bezpiecznych czasów doczekało sześcioro. Ojciec ukończył Seminarium Nauczycielskie w Jędrzejowie w czerwcu 1934 roku. We wrześniu tego samego roku został powołany do służby wojskowej i wyjechał do Szkoły Podchorążych Piechoty Rezerwy w Zambrowie. Egzamin na podchorążego zdał 22 lipca 1935 roku we Lwowie, na Zamarstynowie. Pierwszą posadę otrzymał w Puzowie, w powiecie włodzimierskim. Wyjechał tam 12 grudnia 1935 roku. Pensja wynosiła 160 złotych. Zakwaterowanie z wyżywieniem – 90 zł. Swoją żonę Kazię, naszą Mamę, poznał w 1938 roku w Turyczanach, ten sam powiat, ale bliżej Oleska niż Włodzimierza. Ona przyjechała na swoją pierwszą posadę nauczycielską ze Starego Sącza, on był już kierownikiem szkoły. Ślub wzięli w kościele parafialnym w Starym Sączu 9 lipca 1939 roku. Nasza najstarsza siostra urodziła się 13 maja 1943 roku. Przeżyła razem z Mamą aresztowanie przez gestapo i więzienie w Jędrzejowie. Obie gestapowcy wypuścili na wolność. Prawdziwy cud – ingerencja boska i Stanisława Leśniewskiego, szwagra naszego ojca, a męża jego siostry Bronki. Nie bez znaczenia miała rozmowa Mariana i Felicjana Edelmüllerów, braci naszej Mamy, na gestapo. Obaj na wieść o aresztowaniu swojej jedynej siostry natychmiast przyjechali do Jędrzejowa ze Starego Sącza. Ojciec pisał pamiętniki od 1935 roku, z przerwą od momentu aresztowania 13 czerwca 1943 roku do powrotu z niemieckich obozów koncentracyjnych 19 maja 1945 roku. Ta książka jest zapisem jego przeżyć z tego okresu, opisem pobytu i powrotu z dna piekła. Znamy te zapisy z jego opowieści. Każdego pierwszego dnia września i w dzień aresztowania, 13 czerwca, zaczynał opowiadać, ot tak, nagle. Zamieraliśmy i z bijącymi sercami chłonęliśmy każde jego słowo, ton głosu, uniesienie brwi. Czasem przerywał, zaciągał się mocniej papierosem, odwracał głowę, kaszlał. Przełykał łzy. I dawne upokorzenia. Nie zadawaliśmy pytań, nie domagaliśmy się szczegółów, nie śmieliśmy. Pamięć Ojca wypełniona była nimi po brzegi, od zapachu wiatru i piękna ciał młodych greckich Żydówek gnanych nago do komory gazowej, po nieludzko brudne miski z wodną papką buraczaną, stanie godzinami na morderczych apelach w błocie, dygocząc z zimna każdą komórką ciała. Najgorsze było upokorzenie – po wielokroć powtarzał nam Ojciec. Odszedł 19 grudnia 1989 roku. Pozostawił bruliony zapisane pracowicie jego ręką, których wcześniej nie śmieliśmy nawet otworzyć. To nasza spuścizna, dziedzictwo narodu i całej Europy. Chcemy, aby pamięć o przeszłości pozwoliła nam mieć jasną przyszłość i spokojną teraźniejszość. Marysia, Lucia, Gosia, Basia i Jan\n4 grudnia 1973 roku Siedzę w chłodnej kuchni i podtrzymuję słaby ogień pod blachą. Ręce mi marzną. Na dworze duży śnieg i plus 2°C. Ale w moim pokoiku, gdzie żona sama siedzi przy muzyce gramofonowej, jest bardzo ciepło. Nie ma tam miejsca na pisanie, bo okrągły stół zajmuje telewizor przeniesiony z salonu na zimną porę dla oszczędności w opale. Tak dawno pragnąłem zapisać moje przeżycia z obozów, a nigdy nie miałem na to czasu. Teraz jestem emerytem, jest zima, czyli nie można pracować w ogródku i w ogóle na zewnątrz domu. Minęło 30 lat i pół roku od dnia aresztowania mnie i mojej żony Kazi oraz naszej jednomiesięcznej córeczki Marysi. W czasie okupacji pisałem pamiętnik, ale unikałem notowania nawet własnych poglądów ze względu na swoje i innych ludzi bezpieczeństwo, a cóż dopiero opisywania wydarzeń i przeżyć osobistych, z których wynikała moja postawa, wroga dla okupanta radzieckiego i niemieckiego. W dniu aresztowania żandarmeria miała w ręku moje pamiętniki, ale nie czytała ich. Do Kazi, mojej żony, mieli powiedzieć, że mam nieczytelne, brzydkie pismo. Z okresu niewoli w obozach zachowałem trochę listów otrzymywanych z „domu” i te, które wysyłałem do „domu”. Zachowałem też do dziś kilka adresów kolegów z Francji, Włoch, jeden z Norwegii, kartkę z piosenką J’attendrais, Ojcze nasz i Zdrowaś Mario po włosku, adresy Żydówek, z którymi wracałem do kraju, oraz kartki z przepisami na pieczywo cukiernicze. Największy skarb, jaki zachował się jeszcze, to mały obrazek św. Teresy od Dzieciątka Jezus i zdjęcie Marysi zapieczone w maleńkiej bułeczce. Przechowuję także kilka pasków szmacianych z wydrukowanymi numerami, jakie dostałem w Buchenwaldzie, tj. 32243. Z Oświęcimia-Brzezinki mam numer wytatuowany na ręce: 125546. Piszę w tej chwili w ciepłym pokoiku przy mazurkach Chopina, muzyce dobranej do zagłębienia się w tamte smutne, przerażające dni. Dla mnie lata niewoli w obozach były jednym smutkiem i tęsknotą za wolnością lub śmiercią. Przerażał mnie czas, który widziany w przód, wydawał się wiecznością. A to były tylko dwa lata i aż dwa lata, które dziś wydają się snem. *** Kazia, Turyczany na Wołyniu, 1939 r. Kazia, Łuck , 1938 r. Kazia, Stary Sącz, 1937 r. Od czego zacząć? Od powrotu z Wołynia w 1940 roku. Koledzy szkolni na terenie Jędrzejowa nie ufali mi zbytnio, bo opowiadałem okropności życia w Związku Radzieckim. Oni znali tylko jedną stronę doli, ja – obie. Przyjaciel z ławy szkolnej, Żak Kazik Stach, do którego zachodziłem na szachy, wciągnął mnie do organizacji jesienią 1940 roku. Organizacja nazywała sie w skrócie KOP, co miało brzmieć w pełni: Korpus Obrońców Polski, a Niemców utrzymywać w mniemaniu, że chodzi o Korpus Ochrony Pogranicza. Żak odebrał ode mnie przysięgę i wręczył mi maleńki, papierowy kwadracik z godłem Państwa i literami: „KOP”. Nie pytałem się nigdy, kto jeszcze należy do organizacji. Przychodzili do Żaka znajomi chłopcy, nie krępowali się rozmową. Czasem Żak sporządzał na maszynie do pisania matrycę gazetki, powielanej potem w nieznanym mi miejscu i przez nieznanych ludzi. Nie odbywało się to częściej niż raz w tygodniu. Przychodzili znajomi, widzieli, co Żak robi. Jakoś nie mieliśmy lęku przed wsypą. Ufaliśmy naiwnie każdemu. Ja też nieraz dyktowałem Żakowi na maszynę. Po kilku miesiącach Żak wycofał się z tej roboty. Nie widziałem, by pisał więcej. Gdy go spytałem raz, co z naszą organizacją, odpowiedział, że się rozwiązała, nie istnieje. Postarał się później o praktykę w szkole w Nagłowicach. Tam ożenił się z córką sekretarza Urzędu Gminnego. Nie kontaktowaliśmy się ze sobą więcej. Potem oświadczył mi, że „nie jest już głupi bawić się w taką robotę, gdy inni biorą za to pieniądze”. Byłem zgorszony. We wrześniu 1940 roku Kazia otrzymała pracę w szkole w Irządzach. Pewnego razu, zimą, w gronie nauczycieli tej szkoły wyjąłem z zanadrza gazetkę i przeczytałem im coś. Kierownik, pan Hanus, zwrócił mi stanowczym głosem uwagę na nierozważność, niebezpieczeństwo, w jakie wciągam grono, i zabronił mi na przyszłość przynosić tę zakazaną prasę. Po wojnie dowiedziałem się, że obecny tam nauczyciel uciekł do partyzantki. Dla siebie i żony przywoziłem od czasu do czasu prasę konspiracyjną i zwracałem ją potem do Jędrzejowa. Gdy zamieszkałem w Irządzach, nie kontaktowałem się raczej z nikim. Dopiero po roku, gdy zamieszkaliśmy w Jędrzejowie, miałem możność spotykać się z kolegami. Od września 1941 roku zamieszkaliśmy w maleńkim domku przy ulicy Klasztornej nr 124 lub 120. Tam zostałem, chyba przez Żaka, wprowadzony do nowej już organizacji. Kontakt miałem z Wiktorem Pękalskim, który wcześniej ode mnie ukończył seminarium. Mieszkał na tej samej ulicy we własnym parterowym domku, nigdzie nie pracował przez całą okupację, cierpiał nędzę, był żółty i chory na płuca. Oburzał się na Polaków, kupujących ciuchy po Żydach zrabowane przez Niemców. Był idealistą, socjalistą. To on zetknął mnie z Hieronimem Piaseckim, moim kolegą od piątej klasy podstawowej. Heniek pracował przy obróbce kamieni przy stacji kolejowej. Do pracy chodził jak robotnik, w ubrudzonym kitlu. Poza tym nie pokazywał się. Był poszukiwany w nowosądeckim, bo działał. Krótko mówiąc, Heniek zrobił walizkę z forniru z podwójnym dnem. (PS Z mojego pamiętnika wynika, że z Henrykiem zetknąłem się w lipcu 1942 roku!) Dno właściwe otwierało się po odkręceniu jednej tylko nakrętki. W tej walizce woziłem ważną prasę konspiracyjną z Kielc. Jednak pierwszy raz przywiozłem gazetki „na sobie”. Nie pamiętam, kiedy to było: czy w 1941, czy 1942 roku. Nie była to jednak pora zimowa. Nazwę ulicy zapomniałem, ale może to była ulica Zagnańska, peryferie Kielc. Był tam maleńki sklepik, w maleńkim domku. Za nim jakieś drzewa i zrujnowana budowla. Wszedłem do sklepu, ludzi nie było, tylko młody mężczyzna i chyba kobieta. Powiedziałem hasło, otrzymałem odzew. Musiałem wyglądać na zdenerwowanego, bo mężczyzna, jak później się dowiedziałem, zląkł się mnie, ale kazał czekać w maleńkim pokoiku, przylegającym do sklepu. Udał się za dom, do tej ruiny odległej jakieś 50 m. Stamtąd przyniósł porcje małych pisemek różnych formatów. Otrzymywał je pociągiem w workowym bagażu z Warszawy. Klienci co chwilę wchodzili do sklepiku, a ja pakowałem gazetki w sposób najniebezpieczniejszy dla mnie samego – w razie aresztowania. Wpychałem je na piersi, boki, okładałem uda i przewiązywałem sznurkami. Denerwowaliśmy się obaj, gdy zaglądał od czasu do czasu do mnie. Wreszcie skończyłem i wyszedłem. Droga wypadła mi przez trójkątny plac, po którym przechadzał się niemiecki wartownik. Skóra trochę cierpła na mnie. Nie pamiętam, co czułem do końca, to jest do chwili, gdy oddałem pisma Piaseckiemu. Następnym razem zrezygnowałem z takiego sposobu przewożenia prasy. Pakowałem ją do teczki. Z taką teczką stałem w jednym szeregu z żandarmami przy kasie biletowej w Kielcach. W pociągu kładłem teczkę na półkę i szedłem do innego przedziału lub wagonu. Narażałem pasażerów, ale nie mogli oni nikogo wsypać, bo nie wiedzieli nic w tej sprawie. Na stacji w Jędrzejowie mogli odebrać mi teczkę Bahnschutze lub żandarmi, którzy pili, stali przy drzwiach. Tym razem też szczęśliwie przewiozłem materiał i już bardziej odważnie. Jeździłem w każdą sobotę. Mogło się to rzucić w oczy niemieckiemu szpiclowi, więc wysyłano mnie co drugą sobotę. Kto drugi woził gazetki, nigdy się nie dowiedziałem. Nigdy o to też nie pytałem. Po jakimś czasie zacząłem jeździć z kuferkiem, który Piasecki zrobił. Na wierzchu, czyli na górnym dnie, woziłem różne druki służące do ubezpieczenia koni. Zaangażowałem się bowiem jako agent Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych, co po niemiecku brzmiało: Allgemeine Versicherung Haushalt für Gegenseitigkeit. Nigdy, poza jednym wypadkiem, kiedy byłem w Moskorzewie, nie ubezpieczyłem ani jednego konia. Byłoby to tylko naciąganie chłopa. Następnie jeździłem zaledwie jeden raz w miesiącu – dla bezpieczeństwa. I tak trwało do wiosny, do maja 1943 roku. Nie miałem pracy, pieniądze z handlu przepadły, nie miałem zajęcia. Ciężki czas. W Irządzach, 1941 r. Hieronim Piasecki, pseudonim „Zola” Hieronim Piasecki, pseudonim „Zola”, i Stanisława Falkowska, pseudonim „Krysta”, przy pracy w bunkrze w Jędrzejowie, 1943 r. Wiosną 1943 roku powziąłem zamiar wciągnięcia się do partyzantki. Miałem okazję ku temu koło Bogorii w Woli Malkowskiej. Jechaliśmy wczesną wiosną 1943 roku kolejką z Bogorii do Jędrzejowa. Między Bogorią a szosą, blisko stacji Wola Malkowska, galopująca konnica zaczęła strzelać w naszą stronę. Zgłupieliśmy, bo jak to mogli robić nasi ludzie?! Wszyscy rzuciliśmy się na podłogę. Jeden pocisk przebił komin w parowozie. Byli to partyzanci. Wysadzili nas z pociągu na pole, rozstawili w szeregu i rewidowali. Gdy jeden z nich rewidował mnie, szepnąłem mu, że chcę do nich przystąpić. Podał mi hasło i miejscowość – Wolę Malkowską. Zwierzyłem się z tego zamiaru Wiktorowi Pękalskiemu, a ten zagroził mi kulą w łeb za zdradę organizacji. Wówczas zrozumiałem, że nie wszystkie organizacje miały jeden cel. Wobec tego oświadczyłem mu, że nie wystarcza mi wożenie raz w miesiącu prasy, że chcę działać z bronią w ręku. Od tej pory gazet nie woziłem. Przydzielony zostałem do bojówki, a kontaktowałem się tylko z Heńkiem Piaseckim. Przeprowadziliśmy z nim jedną akcję cywilną. To był chyba początek czerwca. O zmroku, a więc w czasie mocno już po godzinie zakazanej, Heniek, ja i Jączmyk rozlepialiśmy antyniemieckie afisze na ulicy Głównej i Kościelnej. Heniek szedł w tym roboczym płaszczu – kitlu z puszką kleju i pędzlem. Jączmyk rozrolowywał błyskawicznie afisze na zaklajstrowanym przez Heńka miejscu, a ja obserwowałem. Broni nie mieliśmy. Widziałem, że ludzie wyglądali z sieni, a gdy nas zobaczyli, chowali się ze strachu w mieszkaniu. Nas to bawiło. Lęk chyba mieliśmy. Ostatnie afisze z rysunkiem naklejaliśmy na słupie ogłoszeniowym na ulicy Kościelnej – tuż przy szkole zajętej przez żandarmerię. Gdy to piszę, sam się dziwię naszej odwadze. Ale Heniek wykazał jeszcze większą odwagę. Tego samego sezonu wymalował napisy na schodach tej szkoły, w nocy, a była tam setka żandarmerii specjalnej. Wracałem dzisiejszą ulicą Okrzei i wyszedłem naprzeciw mojego domku przez podwórze Cześka Wcisło. Między tymi ulicami, w tym miejscu, było wysokie już żyto. Przez żyto, wydeptaną ścieżką szedł znany mi z widzenia gruby żołnierz, a ja naprzeciw niego. Niemiec odskoczył w bok, bo się zląkł, ja zaś powiedziałem: Nein, nein, keine Angst! Za chwilę byłem w domu. Wpadka mogła kosztować życie albo obóz. Ale ile to razy chodziłem nocą z mięsem z kolejki! Broń dostałem w środę 9 czerwca 1943 roku. O świcie tego dnia, pogodnego, obudziły mnie bliskie strzały. Kazia, moja żona, spała, mała Marysia leżała w beciku na dwóch plecionych z wikliny fotelach. Chciałem uciekać z domu, bo czułem coś bardzo złego. Tę noc miałem przespać po sąsiedzku, w stodole Chabura, kowala, jak to już ze dwa razy zrobiłem. Był tam barłóg, a nie słoma. W górnej części zapola, od strony rzeczki, jedna deska dawała się uchylać. Tą dziurą zamierzałem uciekać, gdyby Niemcy chcieli wejść do stodoły. Ale tej nocy spałem w domu i żałowałem, że nie udałem się do tego schowka. Włożyłem spodnie, nachyliłem się nad wiaderkiem, myjąc twarz, gdy w tym momencie usłyszałem kroki, skrzypnięcie drzwi do przedsionka (które wcześniej otworzyłem z haczyka, by uciekać z domu) i naraz otwarcie drzwi do kuchenki, gdzie się myłem. Odwróciłem się, kopiąc wodę. Ujrzałem naprzód bagnet, potem karabin w rękach jednego, a za nim drugiego żandarma. Byłem opanowany, nie drżałem. Pierwszy zapytał, czy znam pewną młodą kobietę (nazwiska już nie pamiętam). Odpowiedziałem po niemiecku, że nazwisko nie jest mi obce, ale nie znam, bo mieszkam tu od niedawna. Odeszli spokojnie w podwórze, pewnie szukać tej dziewczyny. Teraz chciałem opuścić dom, uciec rowem, którym płynęła rzeczka, w pola. Nie mogłem jednak wyjść z domu, bo po drugiej stronie byli żandarmi i pilnowali znajome mi osoby, w tym starszą Kruszyńską, żonę starszego kolegi ze szkoły, Kubskiego. Oficjalnie chodzić o tej godzinie nie było można. Mój dom był odgrodzony od ulicy przejrzystym płotem ze sztachet. Zostałem więc i czekałem, aż godzina policyjna minie. Ubrałem się porządnie i poszedłem w stronę miasta, czyli rynku. Zaraz blisko zobaczyłem zabitego młodego Marczewskiego. Nie zatrzymałem się wcale. Za chwilę zetknąłem się z cywilem, którego uznałem za gestapowca. Zapytał mnie z głupia, co to się stało, a ja tak samo mu odpowiedziałem, że właściwie to nie wiem. Po drodze zebrałem trochę wiadomości, że zabitych jest kilkunastu i aresztowanych więcej. Wróciłem do domu. Wtedy przyszedł do mnie Heniek Piasecki z poleceniem udania się do Lasu Mnichowskiego, gdzie na szosie mam się z nim spotkać. Dał mi rewolwer Walker z trzema nabojami. Mam tam być około 10.00–11.00. Zadanie: odbić konwój aresztowanych dziś więźniów. Ubrałem się w płaszcz przefarbowany z popielatego na czarny, żółtą wiatrówkę, przefarbowaną też na czarno, czarne wizytowe (ale stare) spodnie, czarny kapelusz i buty wojskowe noszone przez całą okupację. Zabrałem ze sobą bochenek chleba i poszedłem polami, blisko lasu na Podchojny, a tam już szosą, bo las był blisko. Szedłem szosą wśród sosen, uważając, czy kto wrogi nie jedzie, aby uskoczyć w las. Uszedłem kawał drogi, a Heńka nie widać. W pewnej chwili słyszę lekki gwizd, po czym na szosę wychodzi Heniek. Dowiaduję się, że jeszcze nikt nie przybył. Koledzy byli w różnych miejscowościach, po wsiach. Zawiadomić tak szybko nie było łatwo. W Przęsławiu był telefon w urzędzie gminnym, więc na przykład Mietek Maludziński otrzymywał natychmiast szyfr, ale na miejsce zbiórki miał co najmniej 4 km więcej ode mnie. Opowiadał potem, że pod Gajem (las) ostrzelany został przez Forstschutzów. Na razie jesteśmy we dwóch. Heniek miał nowiutki rewolwer. Spodziewamy się, że żandarmi będą przewozić aresztowanych po południu, jak to zawsze robią. Zeszliśmy na prawą stronę lasu (idąc do Kielc) ogołoconego zupełnie z zarośli. Od czasu do czasu Heniek wyglądał na szosę, a ja leżałem na obranym stanowisku, w małym zagłębieniu wśród drzew, nie dalej jak 30 m od szosy, raczej bliżej. Niedługo usłyszeliśmy samochód od strony Jędrzejowa. Przylgnęliśmy obaj w zagłębieniu, unosząc głowy. O dziwo, samochody wiozły aresztowanych do Kielc! Z przodu osobowy, za nim dwie małe ciężarówki. Przepadło! Nic nie możemy zrobić. Niemcy tym razem odwieźli aresztowanych wcześniej, przed południem. Ponieważ miała się odbyć zbiórka, więc czekaliśmy na kolegów. Przyszedł Mietek Maludziński z Przęsławia, potem pozostali. Przenieśliśmy się w zarośla na drugą stronę lasu. Przybył na koniu komendant obwodu, nieznany mi. Wszyscy chcieli koniecznie odwetu za nieudaną akcję. Komendant marzył o napaści na cały garnizon w Jędrzejowie, ale to było zakazane ze względu na ewentualne represje. Ktoś przyniósł z meliny RKM i czyścił go z piasku. Przygotowanie do akcji odbicia więźniów było kiepskie. Czas uciekał, a my tkwiliśmy tam do wieczora. O zmroku ktoś przeprowadził nas do stodoły na Mnichowie, gdzie na barłogu przedrzemaliśmy do świtu. Gdy zaczęło się rozwidniać, skrycie wróciliśmy do lasu. Po co to było? Nie piłem nic poprzedniego dnia ani dziś! Bochenek mojego chleba zjedliśmy wszyscy. Nikt inny nie miał nic do jedzenia. Bez żadnych postanowień rozeszliśmy się w swoje strony. Ja wracałem szosą, kawałeczek, do Podchojny, podjeżdżając furmanką. Wróciłem do domu wyczerpany zupełnie, duchowo niezadowolony i z małą wiarą w zdolność organizacji do działań przeciw Niemcom. Kazia nie wiedziała, gdzie byłem, bo nie mówiłem jej nigdy, aby się nie bała i nie mogła wsypać ze strachu. To był czwartek. Marysia przyszła na świat 13 maja. Chcieliśmy ją ochrzcić 13 czerwca, bo wypadały Zielone Świątki, ale nie było pieniędzy nawet na skromne przyjęcie rodziców chrzestnych. Nie jeździłem daleko za handlem, bo pieniędzy nie miałem. Pamiętam, że w tym to tygodniu kupiłem trochę cielęciny na Wincentynowie i wracałem z nią polami do Sudołu. Wstąpiłem do rodziców. Prosiłem wtedy mamę, aby zaopiekowała się Kazią i dzieckiem, gdyby coś ze mną się stało. Miałem na myśli aresztowanie. Przyszły Zielone Świątki. W pierwszy dzień, tj. 13 czerwca, poszedłem na mszę świętą na godz. 9.00. Podczas mszy zaczął padać deszcz. Nie pamiętam dobrze, czy Heniek przyszedł do mnie w sobotę czy w niedzielę 13 czerwca i oznajmił, że dzisiaj idziemy na akcję. Zbiórka przy szosie kieleckiej koło figury, w zbożach, godz. 17.00. Czas wyczekiwania skracałem, leżąc w łóżku. Chyba obiadu nie było tego dnia. Kazka też leżała w łóżku. Marysia zaś na fotelach. Po nocach często płakała. Bolał ją brzuszek. Paliliśmy czerwoną jarzeniówkę przez całą noc. Marysia miała zaledwie jeden miesiąc i była zachwycająco pięknym i dorodnym dzieckiem. Wreszcie około 16.00 pożegnałem Kazię i ucałowałem Marysię. Deszcz pokropywał, wiał wiatr. Rowem, poza ulicą Główną, przekradłem się na miejsce zbiórki. Ulicą było wstyd iść w takie święto tak źle ubranym, bo tak samo jak i w środę 9. Gdy znalazłem się w umówionym miejscu, słońce wyszło zza chmur. Zrobiła się ładna pogoda. Zaraz nadszedł też Heniek. Czekaliśmy godzinę na resztę towarzyszy. Przyszli spóźnieni. To nas zgubiło. Razem było nas siedmiu. Dwaj Ginterowie, znałem ich jako chłopców z obozu harcerskiego w Bocheńcu z 1933 roku i chyba ze szkoły ćwiczeń przy seminarium, Kajderowicz, syn felczera, Karkowski, syn leśniczego z Gaju, trzeciego nie pamiętam. Trzech ostatnich nie znałem. Nikt się nie przedstawiał. Koledzy się spóźnili, bo byli na imieninach ojca Gintera, Antoniego. Ruszyliśmy szosą parami, w odstępie. Po drodze minął nas wóz osobowy i nic więcej. W Mnichowie wstąpiłem do sklepu i kupiłem 5 sztuk papierosów. Od Mnichowa do Miąsowej dzieliły nas dwie fale terenowe. Tuż przed wsią Miąsowa szosa się podnosi i we wsi zaraz opada. W tym miejscu, gdzie się obniża, przecina szosę wieś i tuż-tuż za nią równolegle biegły tory kolejowe. Dochodziliśmy na dno tego obniżenia przed wsią we czterech: Piasecki, Ginter, Kajderowicz i ja. Spotkaliśmy się, ponieważ któraś para, z nas czterech, zatrzymała się za potrzebą. Idziemy więc czwórką, rozmawiamy i nagle spostrzegam, że moi trzej towarzysze skaczą w prawo za rów. Ja rzucam oczyma na wprost, by zobaczyć, dlaczego tak robią, i widzę przed sobą wóz ciężarowy z żandarmerią. Byli tak blisko, że w ułamku sekundy zrozumiałem, iż nie ucieknę, nawet za rów. Dreszcz strachu przeszył mnie całego i jedna tylko myśl przebiegła mi błyskawicznie: „To już!”. Niemcy zaczęli wołać: Halt! Strzelali za uciekającą trójką. Któryś z Niemców spytał mnie, co to za ludzie. Odpowiedziałem: Ich weiss nicht. Ich gehe alleine! Któryś z nich rzekł, jakby mnie ratując: Ja, ja, er geht alleine! Koledzy schronili się w wysokim życie. Nie widziałem, co się dzieje w polu – przynajmniej na razie. Słyszałem strzały. Niemcy bili z pistoletów. Przy wozie zostałem sam z jednym Niemcem. Patrzyłem teraz w pola. Heniek pokazał się w zbożu blisko szosy, po czym upadł. Załkałem z żalu, że zginął. Dwaj inni byli niewidoczni. Za jakiś czas Heniek szedł żytem, wolno rozgarniając rękoma kłosy, szedł zupełnie powoli. Niemcy biegli miedzą i szosą, strzelali, a Heniek szedł coraz dalej. Ja teraz stanąłem z prawej strony wozu. Przykucnąłem, aby zobaczyć, czy mnie jakiś żandarm nie obserwuje, i wyrzuciłem rewolwer w zboże. O Boże! Udało się! To cud! Nie mam broni! Za chwilę wraca do wozu jeden przystojny tęgi Niemiec. Proszę go, aby mnie wylegitymował, bo wnet zajdzie słońce. Pokazałem mu przepustkę, a on przejechał rękoma po moim ubraniu i kazał mi iść. Boże! Co za napięcie! Broń mieć przy sobie i być niezatrzymanym! Zrobiłem kilka tylko kroków i wtem słyszę: Halt, halt! Zatrzymałem się z rozpaczą po sekundach radości, bo Niemcy byli bliziutko, mieli pistolety. Nie miałem już teraz żadnej szansy ucieczki. Później żałowałem, że nie uciekałem. Byliby mnie zabili i miałbym spokój. A mnie należało uciekać zaraz, gdy Niemcy byli zajęci strzelaniem do trzech kolegów. Ale w tym kierunku teren bardzo się obniżał i byłbym widoczny nawet w zbożu. Gdy radość ze zwolnienia wykapała tak szybko, doszedł do mnie jeden Volksdeutsch i pokazał mi pokrwawioną legitymację (Ausweis) Gintera starszego. Pytał mnie, czy go znam, bo jest zabity. Powiedziałem, że nazwisko nie jest mi obce, ale go nie znam. Niemiec drżał, trząsł się ze zdenerwowania. Powiedział także, że któryś z tych dwóch kolegów był ranny, a jeszcze strzelał do Niemców. Musiał to być Kajderowicz, bo miał czaszkę odłupaną serią z pistoletu. Nie mogłem już panować nad sobą i zadrżałem. Volksdeutsch mówi: – Czego ty się tak trzęsiesz? – Bo widzę krew zabitych! – A teraz pokaż, co ty tam masz! Obmacał mnie i wyczuł w kieszeni spodni mały pakunek. – Co tam masz? – Bandaż – odpowiedziałem. – Ach, tak?! Dawać go na samochód! Wsiadłem na odkryty wóz. Przede mną siedziało dwóch Niemców na ławkach, można by wyskoczyć, nikt mnie nie trzyma. Ale samochód pędzi. Pocieszam się, że nie miałem broni. Bandaż da się wytłumaczyć. Co ja wtedy myślałem przez drogę? Trzej koledzy, którzy szli za nami w odległości znacznej, wcześniej zobaczyli samochód i uniknęli nieszczęścia. Jeden z nich, Dzidek, młodszy Ginter, opowiadał mi po wojnie, że biegł do meliny po RKM, aby ostrzelać samochód, który mnie wiózł, lub mnie ustrzelić, abym nie wydał nikogo. Gdy usłyszał samochód w lesie, dobiegł jakoby szosy, ale nie zdążył. Ja w to wcale nie wierzę. Podobnie mówił Heniek, ale to nieprawda. Żaden z nich nie mógł dotrzeć do meliny. W ubiegłym roku (1972) po raz pierwszy byłem tam, gdzie te wypadki miały miejsce. Obejrzałem teren, sprawdziłem, dlaczego Niemcy nas zaskoczyli. Pytałem świadków żyjących jeszcze i mieszkających we wsi. Okazało się, że chociaż teren od Miąsowej nieznacznie opadał do wsi i do tego miejsca, gdzie zauważyliśmy żandarmów, to wzniesienie było w stanie zakryć wóz, gdy się stoi tam, gdzie mnie Niemcy przyłapali. Wówczas wydawało mi się – i tak pamiętałem do ubiegłego roku – że w tym miejscu, gdzie wyrzuciłem rewolwer, pole za rowem szosy, było wysoko. Łąki, gdzie teraz stoi młyn, nie widziałem. Świadkowie i Heniek opowiadali, że pozostali dwaj uciekali każdy w inną stronę. Jednego z nich zabito daleko od szosy, w życie. W miejscu, gdzie zauważyliśmy żandarmów, stało i stoi stare drzewo. Wtedy go nie widziałem. Pisałem do ZBoWiD-u w Jędrzejowie, aby w tym miejscu postawiono jakiś znak z napisem, ale nie odpowiedziano mi. Taka to jest wdzięczność! Gdyby to byli komuniści, postawiono by tam pomnik jakiś. Ten temat stanowi zawsze przedmiot żywej rozmowy z Heńkiem, ilekroć się spotkamy. Ostatnio, tj. dwa tygodnie temu, byłem u Heńka. On inaczej widzi tę samą sprawę. Pytałem go, dlaczego nie biegł żytem, tylko szedł? Odpowiedział, że nie chciał się męczyć przed śmiercią, której był pewien. Tak musiało być, bo inaczej nie umiałem tego sobie wytłumaczyć. Wracam teraz do tego, co się działo, gdy Niemcy przywieźli mnie do Jędrzejowa. Wóz stanął na środku rynku. Spojrzałem po oknach, czułem, że ludzie mnie widzą. Czułem upokorzenie z powodu ubrania i tego, że dałem się złapać. Widzieli i rozpoznali mnie Pomorscy. Było całkiem jeszcze widno, jak w dzień. Zaprowadzono mnie do budynku żandarmerii przy rogu ulic Głównej i Kościelnej. Duża sala na parterze. Na ławach wokół siedzą żandarmi. Początek spokojny. Nazwisko, adres, nazwisko żony i panieńskie – Edelmüller. Na te słowa szef uderzył mnie w twarz i powalił na podłogę. Był to olbrzym. I zaraz natychmiast: „Zdjąć spodnie! Klęknąć na podłodze i oprzeć się na rękach!”. Zawstydziłem się, w kalesonach pokazywać się w wobec tylu ludzi. Teraz dwóch oprawców z grubymi gumami zaczęło mnie bić w pięty. Uczułem, że kości wbijają mi się w czaszkę i zaraz przewróciłem się na bok, by uniknąć dalszych uderzeń, ale nie z rozmysłem, tylko odruchowo. Przywołano mnie gumą przez plecy do poprzedniej postawy. Znów uderzenie i wywrotka. Po wielu takich oszałamiających mnie ćwiczeniach zadano mi pytania, co tam robiłem, co to za banda, jak się nazywali koledzy? Odpowiadałem przecząco, więc zaczęto mnie bić więcej. Kazali mi się pochylić tak, abym palcami dotykał podłogi i we dwóch bili mnie gumami w pośladki. Gumy sięgały i wyżej. Wywróciłem się z bólu, więc gumy trafiały, gdzie popadło. Przerywałem im bicie słowami: „Już mówię, proszę mnie pytać!”. Więc pytano. A ja zawsze to samo: „Nie wiem, nie należałem do tamtych. Szedłem sam, a pod Miąsową dogoniłem ich, bo oni szli wolno”. Więc na nowo bicie i moje obietnice, że będę mówił. Ponieważ ciągle powtarzałem to samo, bito mnie teraz w obie dłonie, ale odwrócone wierzchem do góry. Strasznie to bolało. Krzyczałem z bólu teraz i przedtem. Znów obiecywałem mówić. Mówiłem, że wpadłem w ich ręce z dopustu bożego za moje przewinienia wobec rodziny, z którą źle żyłem. Przy sobie miałem portfelik z obrazkiem św. Teresy od Dzieciątka Jezus oraz kawałeczek różańca. Jeden z oprawców przystawił do oczu ten obrazek i powiedział: „Wierzysz w Boga, czcisz św. Teresę! Powiedz wobec niej prawdę, powiedz, że nie kłamiesz”. Nie zawahałem się ani chwili, choć wiedziałem, że popełniam grzech, ukrywając prawdę. Po tej scenie zaczęto mnie bić, gdzie popadło, we dwóch, a więc i po głowie. Po kilku uderzeniach w głowę zacząłem ślepnąć i tracić przytomność, kładąc się na podłogę bezwiednie. Ale całkiem nie zemdlałem. Siedziałem na podłodze, nic nie widząc, ale rozumiejąc, co do mnie mówią. Pytano mnie teraz o inne sprawy. Czy znam takiego, co ma biały płaszcz. „Nie!”. Do oczu podstawiono mi fotografię mężczyzny, pytano, czy go znam. Powiedziałem, że nie widzę, bo ciemno. Polano mnie trochę wodą i poznałem fotografię, bo taka wisiała na rogu rynku, ale mężczyzny naprawdę nie znałem. Dalszy mój upór prowokował ich do bicia. Gdy tylko zaczęto mnie bić w głowę, cieszyłem się, że stracę przytomność. Ostatni akt to zemdlenie całkowite. Poczułem wodę prawie na całym ciele i żółty przebłysk światła. W tym świetle zobaczyłem Kazię z Marysią na ręku wprowadzaną do pokoju szefa obok. Kazia musiała być tam krótko, bo gdy wychodziła, widziałem ją, leżąc na wznak. Rzekła tylko jedno słowo: „Bolek!”. Wyszedł szef i powiedział: Das hat kein Zweck (To nie ma celu). Oczywiście bicie. Wciągnięto mi spodnie, bo dłońmi już nie władałem. Dwóch Volksdeutschów wzięło mnie pod ręce i wyprowadziło na ulicę. Słyszałem, jak ktoś dał mi ostrzeżenie: „No, no tylko uważajcie!”. Uciec nie mogłem. Uderzył mnie chłód ciemnej nocy. Trząsłem się jak febra. „No, co tak się trzęsiesz?”. „Zimno mi”. Pomyślałem sobie na ulicy, że towarzysze obiecywali, że w razie aresztowania odbiją każdego. A tu tylko dwóch marnych Sonderdienstów. Można by ich kijem przepędzić. Ale to wszystko była niespodzianka. Nasza bojówka była jedna w powiecie – 7 osób! Wprowadzono mnie do pokoju policji granatowej, czyli polskiej. Tamci odeszli. Policjanci zabrali ode mnie wszystko, jak to zwykle w areszcie. Potem podprowadzili mnie do celi, a ja runąłem na podłogę i zacząłem wymiotować. Nie wiem, jak długo to trwało. Na pryczy byli ludzie. Jakoś znalazłem się tam i ja. Musiało być ze mną źle, bo moi współwięźniowie uważali, że do rana nie dożyję. Tak spędziłem pierwszy dzień Zielonych Świąt. Moja Marysia z żoną też w areszcie. Jakże Kazia rozpaczała, bo ja nie miałem przy sobie dziecka, nie patrzyłem na nie, nie myślałem o niczym, bo jak w takim stanie można myśleć o drugich. Nie pamiętam już dziś, jak spędziłem noc. Na pewno jęczałem. Nie było jednak ze mną bardzo źle, skoro rano wyszedłem na podwórko i umyłem się. Spodnie niezapięte ani buty niezasznurowane, bo dłońmi niczego nie mogłem uchwycić. Wtedy to przez szpary ogrodzenia usłyszałem płacz mojej matki: „Synu!”. Nie mogłem nie odpowiedzieć, by samemu nie zapłakać. Nie byłem twardym bohaterem. Matka przywiozła mi bieliznę, a zabrała pokrwawione kalesony. Leżałem znowu na pryczy. Wśród nas był Ginter ojciec i jeden Jędrzejowiak przywieziony na rozprawę z Oświęcimia. Wyglądał wspaniale i mówił, że w obozie jest dobrze. Bo jak mógł mówić prawdę! W ciągu dnia przyszedł do mnie jeden gestapowiec i namawiał, bym mówił prawdę, to wypuszczą mnie i żonę z dzieckiem. Odpowiedziałem, że chciałbym tego, ale nic nie wiem, bo ja trzymałem się tylko domu. Odpowiadałem bardzo skromnie, pokornie, by mi wierzyli. Obecni koledzy sądzili, że mało brakowało, abym sypał. Nie odpowiadałem hardo, by nie być znowu bitym. Gestapowiec poczęstował mnie papierosem, który mi nie smakował. Dostałem od rodziców lub sióstr ciasto świąteczne, ale nie jadłem. Nerki i całe ciało bolało. Nie mogłem się ani obrócić na pryczy, ani podnieść. Modliłem się, bym nie dostał wysokiej gorączki i nie wygadał się. We wtorek, w ciągu dnia, Kazi udało się podejść z Marysią pod okno naszej celi, zakryte od góry, a od dołu nie. Podstawiła Marysię pod przykrycie okna i wtedy ujrzałem siwe oczy patrzące na mnie. Kazia zapłakała: „Bolek! Nasza Marysia…! Dam ci żyletkę i poderżnij sobie żyły…”. Podziękowałem, bo wiara nie pozwala mi na samobójstwo, choć uczyniłbym to z największą przyjemnością, by nie być bitym. Podczas bicia serce rozsadzało mi pierś. To był moment najboleśniejszy. Dziś serce nie wytrzymałoby tego! Na drugi dzień, w środę rano, skuto nas po dwóch i wsadzono na wóz nisko kryty plandeką. Jechaliśmy do Kielc. Droga dłużyła się w nieskończoność. Nerki tak mnie bolały w postawie siedzącej, że pragnąłem zemdleć i umrzeć. Po drodze nie odbito nas, jak to obiecywano w organizacji. Kazia z Marysią, Jędrzejów, 13.05.1943 r. Wreszcie i Kielce. Wóz się zatrzymał przed gestapo. Odkuto mnie jednego i wysadzono. Dlaczego tylko ja? A gdzie inni? Resztę zawieziono do więzienia, które do dziś istnieje. Na hasło otworzyły się drzwi do budynku gestapo. Ten, który mnie konwojował, rzekł: „To szef bandytów, mówi tylko po niemiecku!”. Był to jakby korytarz, szeroki, gdzie Niemcy zrobili wystawę broni zdobytej na naszych partyzantach. Marna to była broń. Widziałem karabiny na sznurkach. Niemiec się uśmiechnął: „Patrz, jaką broń mają twoi koledzy!”. Przyznam, że i ja się uśmiechnąłem i zawstydziłem. Wprowadzony zostałem tymczasem do małego pokoiku, w którym była centrala telefoniczna. Co chwilę jeden jedyny gestapowiec w tym pokoju łączył: Sicherkeitspolizei i tak bez końca. Abym nie patrzył na niego, ten, który mnie wprowadził, kazał mi stanąć twarzą do ściany, tuż przy boku pancernej szafy. Ponieważ nie stałem, jak on chciał, żelaznymi drzwiami tej szafy uderzył we mnie i przylepił do ściany. Duch i ciało dygotały z przejęcia. Co teraz będzie? Zawsze myślałem o biciu, bo Niemcy mi to obiecywali jeszcze w Jędrzejowie. Po jakimś czasie uciszyło się w kabinie. Zostałem sam, lecz nie długo. Drzwi otworzył inny gestapowiec, lat około 40. Kazał mi usiąść na krześle czy fotelu, by się ze mną zabawić. Pytał głupio, a ja nie odpowiadałem. Uderzył mnie ręką w policzek. Potem udawał, że ma zamiar uderzyć w drugi, lecz uderzył w ten sam. Twarz widocznie rozpuchła z tej strony, bo powiedział: „Teraz muszę wyrównać z drugiej!”. I bił, starając się mnie zmylić. Nie zasłaniałem się. Czułem takie upodlenie, że nigdy więcej w życiu takiego uczucia nie zaznałem. Na koniec wziął do rąk jakąś grubą książkę i uderzył nią w moją twarz en face. Krew poleciała mi z nosa. Na tym się skończyło. Chyba wytarł mi twarz jakąś ścierką. Zaraz potem zabrano mnie do innego pokoju. Siedział tam cywil z dużą bródką przyciętą w szpic i w pięknym mundurze, mały o pięknej twarzy gestapowiec. Był to szef gestapo. Potraktowano mnie tutaj z godnością, jakiej się nie spodziewałem. Gestapowiec podał mi małe lusterko i kazał w nie spojrzeć. Powiedział: „Pięknie pan wygląda!”. A ja zobaczyłem teraz okrągłą jak księżyc, obcą twarz, mocno zarośniętą i uśmiechnąłem się, dodając: „Wyglądam jak bandyta!”. Nie mówiłem, kto mi tak zniekształcił twarz. Odbyła się teraz długa rozmowa. Umundurowany słuchał, a cywil zadawał po polsku pytania na różne tematy. Chciał ode mnie dowiedzieć się, co się dzieje, czego Niemcy nie wiedzą. A więc: „Kto zrabował cukier na wąskotorowej kolei? Kto podpalił cysterny?”. Odpowiadałem ze strachem: „Nie wiem”. Chciałbym coś powiedzieć, coś drobnego, żeby mi uwierzyli. Bo jak można niczego nie wiedzieć! Chciałem, żeby mi uwierzono, że wszystko bym powiedział, gdybym wiedział. Po godzinie przynajmniej wsadzono mnie do osobowego wozu na tylne siedzenie, a szofer i przystojny gestapowiec, nawet miły, siedzieli na przedzie. Jedziemy ulicą Sienkiewicza. Chodnikiem suną przechodnie, nie wiedząc, że tuż obok nich ktoś przeżywa tragedię. Ja też niedawno szedłem ulicą, po prostu. A dziś! Gestapowiec pyta mnie bardzo grzecznie: Wissen Sie, wo wahren Sie hin? Nim dałem odpowiedź, błyskawicznie sobie odpowiedziałem: „Na śmierć!”. I ucieszyłem się tragicznie. Jemu zaś odrzekłem: „Nie wiem”. Teraz jeszcze raz westchnąłem do Boga, prosząc go o przebaczenie. Wierzyłem, że choć bez spowiedzi od dwóch tygodni, Bóg przebaczy mi choćby ze względu na moje cierpienie od chwili mojego ujęcia. Widziałem w myśli, jak Niemiec otwiera za miastem przy szosie drzwi od samochodu, każe mi wysiadać. Ja wychodzę i wtedy strzał w głowę. Nie lękałem się śmierci. Przyjmowałem ją w radosnym cierpieniu, w łkaniu samej duszy. I oto auto wjeżdża na podwórze więzienia. A co się działo w Jędrzejowie, w Sudole? W pierwszy dzień Zielonych Świąt cała rodzina bawiła się w Sudole u moich rodziców. Nie wiem, czy moja siostra Janka z mężem tam była, ale Leśniewscy tak, czyli szwagier z Bronką. Popijali wódkę, śpiewali, ale nie czuli wesołości żadnej. Mieli jakieś złe przeczucie i mówili o nich. Komuś ukazało się, że coś płacze na podwórzu, ogarnął wszystkich lęk. Siostra Bronka dokładnie mi opowiadała wiele razy. Późno w nocy jakiś chłopiec (znali go) przybiegł do rodziców i powiedział, co się stało. Jak się teraz wszyscy czuli – wiadomo. Raniutko Edek przyjechał końmi pod nasz dom i szybko załadował cały majątek na wóz. Nie odjechał daleko, gdy zobaczył, że samochód z żandarmerią zatrzymał się przy moim domku. Niczego nie zabrali, bo nic nie było. Wkrótce po moim przybyciu do Oświęcimia zjawił się tam starszy wiekiem pan Chalęzka z Jędrzejowa. Opowiadał mi on na bloku, że był w kościele na nieszporach w drugi dzień Zielonych Świąt i słyszał, jak moja matka w głos płakała: „Mój syn! Mój syn!”. Ludzie też płakali. Kazanie również było na ten temat. Matka o tym wspominała. Gdy pan Chalęzka mi to mówił, nie powiedziałem słowa, by głośno nie płakać. Ogromnie żal mi było matki. Kiedy nas ładowano na samochód w Jędrzejowie, siostra Janka stała blisko (ja jej nie widziałem!) i głośno płakała. Szef żandarmerii, który znał siostrę, zapytał: Warum weinest du? – Das ist mein Bruder! I wtedy szef ryknął: „Twój brat jest bandytą!”.\nZ dna piekła. Moje przeżycia w niemieckich obozach koncentracyjnych 1943-1945 — Bolesław Dziewięcki Z dna piekła. Moje przeżycia w niemieckich obozach koncentracyjnych 1943-1945\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Z_dna_piekla__Moje_przezycia_w_niemieckich_obozach_koncentracyjnych_1943-1945__Boleslaw_Dziewiecki_Z_dna_piekla__Moje_przezycia_w_niemieckich_obozach_koncentracyjnych_1943-1945-ebookRO/p0404807i040" target="_blank" title="Z dna piekła. Moje przeżycia w niemieckich obozach koncentracyjnych 1943-1945 — Bolesław Dziewięcki Z dna piekła. Moje przeżycia w niemieckich obozach koncentracyjnych 1943-1945 [Bolesław Dziewięcki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Z dna piekła. Moje przeżycia w niemieckich obozach koncentracyjnych 1943-1945 — Bolesław Dziewięcki Z dna piekła. Moje przeżycia w niemieckich obozach koncentracyjnych 1943-1945 [Bolesław Dziewięcki] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Ten robot potrafi przysiąść na gałęzi jak prawdziwy ptak. Poznajcie SNAG-a - Focus.pl\nTen robot potrafi przysiąść na gałęzi jak prawdziwy ptak. Poznajcie SNAG-a (fot. William Roderick)\nOdtworzenie ruchów zwierząt stanowi wielkie wyzwanie dla robotyki. Bardzo długo trwało np. skonstruowanie maszyn, które chodzą na dwóch nogach jak ludzie. Teraz powstało urządzenie, które potrafi przysiąść jak kura na grzędzie.\nRobotycznego ptaka o nazwie SNAG (od angielskiego stereotyped nature-inspired aerial grasper) zbudowali inżynierowie z amerykańskiego Uniwersytetu Stanforda. – Lądowanie na gałęzi wcale nie jest prostym zadaniem. Ptaki przez miliony lat opanowały to do perfekcji. Potrafią złapać się gałęzi o różnych kształtach i powierzchniach – wyjaśnia dr William Roderick. To jeden z autorów odkrycia opisanego na łamach czasopisma naukowego „Science Robotics”.\nJak ptakom udaje się wylądować na gałęzi i nie spaść?\nAby zrozumieć, jak ptaki lądują na gałęziach, uczeni przestudiowali ich zachowanie w warunkach laboratoryjnych. Do badań wybrali malutkie papugi zwane wróbliczkami zielonolicymi (Forpus coelestis). Filmowali specjalnymi kamerami, jak ptaki startują i lądują na drążkach wykonanych z różnych materiałów. W drążkach z kolei umieścili czujniki rejestrujące nacisk wywierany przez ptasie szpony.\nOkazało się, że wróbliczki doskonale radzą sobie z lądowaniem, nawet jeśli drążek pokryto śliskim teflonem. Co ciekawe, nie zmieniały mechaniki lotu przed lądowaniem niezależnie od typu drążka. Cała praca związana z chwyceniem się drążka zależała od nóg ptaka.\nLatającego robota wyposażono w szpony wzorowane na sokolich\nBazując na tych wynikach, badacze zaprojektowali robota SNAG. Jego łapy wzorowali na szponach sokoła wędrownego. Zbudowali je z elementów wydrukowanych na drukarce 3D, silniczków elektrycznych i żyłek. Wyposażyli je też w czujniki.\nWażnym elementem było również oprogramowanie sterujące łapami. Dzięki niemu robot potrafi wykorzystać nacisk wywierany na drążek w czasie lądowania do zaciśnięcia na nim pazurów. Robi to błyskawicznie – w ciągu zaledwie 20 milisekund (tysięcznych części sekundy). Potem dzięki czujnikom balansuje tak, aby nie spaść.\nNogi cyberptaka połączono z dronem wyposażonym w cztery wirniki. Tak powstał kompletny SNAG. W czasie pandemii dr Roderick zabrał urządzenie do lasu w stanie Oregon. Prowadził tam testy w warunkach naturalnych. Dzięki temu SNAG potrafi nie tylko lądować na różnego rodzaju gałęziach, ale też chwytać szponami w locie różne przedmioty.\nCybernetyczne ptaki będą mogły patrolować teren i przenosić ładunki\nUrządzenie wymaga jeszcze udoskonalenia. Potrzebne jest lepsze oprogramowanie sterujące lotem i umożliwiające np. omijanie przeszkód. Jednak już dziś konstruktorzy są przekonani, że SNAG znajdzie wiele zastosowań.\nTego typu roboty mogą się sprawdzić przy patrolowaniu trudno dostępnych terenów. Mogą być wykorzystywane podczas akcji poszukiwawczych i ratunkowych. Obecna wersja SNAG-a jest wyposażona m.in. w czujnik wilgotności, co pozwala na zdalne monitorowanie środowiska.\nDocelowo jednak konstruktorom marzy się prowadzenie badań biologicznych. – Jeśli będziemy mieli robota zachowującego się tak jak ptak, będziemy mogli prowadzić obserwacje, które do tej pory były niemożliwe – zapowiada dr Roderick. Jego zespół liczy na wygranie 10 mln dolarów nagrody w konkursie Xprize. Jego najnowsza edycja dotyczy nowych narzędzi do badania bioróżnorodności w lasach tropikalnych.\nŹródła: Stanford University, Science Robotics, eLife.\nPrzyroda technologia ptaki biomimetyka roboty\n< Poprzedni artykuł Naukowcy stworzyli samoreplikujące się roboty z żywych komórek. „To programowalny, żywy organizm”\nNastępny artykuł > Do czego mogą przydać się ekstremofile? [AUDYCJA]


Skład reprezentacji Polski na mecz z Islandią. Paulo Sousa zaskoczył! - Centrum Miasta Skład reprezentacji Polski na mecz z Islandią. Paulo Sousa zaskoczył! - Centrum Miasta\nSkład reprezentacji Polski na mecz z Islandią. Paulo Sousa zaskoczył!\nSelekcjoner reprezentacji Polski Paulo Sousa podał skład na wtorkowe spotkanie towarzyskie z Islandią. W składzie Biało-Czerwonych nie brakuje niespodzianek.Selekcjoner reprezentacji Polski Paulo Sousa podał skład na wtorkowe spotkanie towarzyskie z Islandią. W składzie Biało-Czerwonych nie brakuje niespodzianek. Polsat Sport – Wiadomości\nPrevious Euro 2020: Dejan Kulusevski ma koronawirusa! Wielkie osłabienie Szwecji przed meczem z Polską\nNext Oficjalnie! Znamy skład pierwszej reprezentacji siatkarskiej na igrzyska w Tokio


2-częściowy komplet niemowlęcy bodziak koszulowy i pajacyk z kapturem z miękkiej dzianiny granatowy Factoryprice.pl\nPiękny, wygodny, cieplutki i miękki komplecik dla niemowlaka, doskonały na chłodniejsze dni. Zestaw składa się z dzianinowego pajacyka z odpinanym kapturkiem, wygodnie zapinanego na guziczki oraz mięciutkiego body w formie bawełnianej koszuli w modną kratę. Wysoka jakość wykonania, dbałość o detale oraz modny look, czyni małą kreację wyjątkową zarówno na co dzień jak i na specjalne okazje. Materiały z jakich został uszyty komplecik są w 100% przyjazne delikatnej skórze dziecka.Poszczególne elementy zestawu świetnie sprawdzą się do wielu niemowlęcych stylizacji.\nZimowy komplet dziecięcy kurtka i kombinezon ecru-czerwony


Łódź: Przystanków na żądanie będzie już 60 - Transport Publiczny\nŁódź: Przystanków na żądanie będzie już 60\nAutobusy w Łodzi, Linie podmiejskie, MPK Łódź, przystanek na żądanie, ZDiT Łódź\nfot. Roman CzubińskiPrzystanek autobusowy w Łodzi (zdjęcie ilustracyjne)\nKolejne przystanki na liniach autobusowych MPK Łódź zyskają status przystanków na żądanie. Od jutra (piątek 1 lutego) w aż 22 punktach na trasie linii podmiejskiej 90C kierowca zatrzyma autobus jedynie wtedy, jeśli na przystanku będą stali oczekujący lub pasażerowie pojazdu zgłoszą chęć wysiadania.\nLinia 90C łączy pętlę autobusową Janów (węzeł przesiadkowy do tramwajów linii 9 i 10) z Brzezinami przez Andrespol i Bedoń. Przystanki na żądanie istniały na jej trasie już wcześniej – wyznaczono je przy ul. Zakładowej w Łodzi. Tym razem wszystkie 22 przystanki, którym nadano ten status, znajdują się poza granicami stolicy aglomeracji: w Andrespolu (6 lokalizacji), Jordanowie (6), Małczewie (4), Adamowie (2) i w Brzezinach (4). Kategoria „na żądanie” obowiązuje w obu kierunkach jazdy.\nPrzystanki na żądanie zaczęto stosować w Łodzi w październiku. Pierwszymi liniami, na których przetestowano nowe rozwiązanie, były 68A, 68B, 94, G1 i G2. Decyzja o jego wprowadzeniu szybko okazała się trafna. – Przystanki na żądanie ułatwiają i przyspieszają podróżowanie na trasach, gdzie nie ma dużej liczby pasażerów. Kierowca nie musi wjeżdżać na przystanek i zatrzymywać się, gdy nikt nie chce wysiąść lub wsiąść do autobusu – mówi rzecznik Zarządu Dróg i Transportu Tomasz Andrzejewski. Korzyści dla przewoźnika to ograniczenie zużycia paliwa i elementów układu hamulcowego, a dla miasta – także ograniczenie emisji zanieczyszczeń i upłynnienie ruchu samochodowego.\nW styczniu ubiegłego roku do listy dołączyły niektóre przystanki na liniach 51, 61 i 66, obsługujących peryferyjne osiedle Łagiewniki, oraz przy ul. Zakładowej na Olechowie. Od jutra będzie ich łącznie już 60. – Przed wprowadzeniem nowych przystanków na żądanie pasażerowie znajdą w gablotach przystankowych informację o zmianach oraz instrukcje, co należy zrobić, aby zatrzymać autobus – zapewnia rzecznik ZDiT. Pasażer czekający na przystanku nie musi robić nic oprócz stanięcia w miejscu, w którym będzie widziany przez kierowcę. Przed wysiadaniem z pojazdu należy natomiast nacisnąć przycisk sygnalizacyjny.\nŁódź: Jelcze Vero zostaną na dłużej\nKasper Fiszer 18 stycznia 2019\nKasper Fiszer 15 stycznia 2019\nKasper Fiszer 08 stycznia 2019


Moduły i falowniki – oferta szkoleniowa - fotowoltaika\nRzetelna wiedza bezpośrednio od producenta, bezpłatne szkolenie produktowe bez wymagań wstępnych – właśnie taką ofertę szkoleniową przedstawia BayWa r.e. Solar Systems. Jako autoryzowany dystrybutor wiodących globalnych marek w Polsce, firma organizuje webinaria przy bliskiej współpracy z dostawcami modułów fotowoltaicznych i falowników.\nJesteś instalatorem? Chcesz podnieść swoje kompetencje z zakresu wiedzy technicznej? Oto majowy kalendarz szkoleń:\n18.05 Fronius – falowniki Fronius Tauro\nFronius zaprezentuje swój nowy falownik Fronius TAURO. Niezwykle odporny na warunki atmosferyczne, łatwy w instalacji i serwisie falownik o mocy 50 lub 100 kW. Omówione zostaną cechy nowego urządzenia, możliwości jakie oferuje oraz wyjątkowy program do jego konfiguracji.\nProwadzący: Michał Ksiuczyk (Fronius Poska)\n13.05 SolarEdge – Dobór optymalizatorów\nPodczas spotkania nasz partner SolarEdge poprowadzi szkolenie na temat doboru optymalizatorów, opowie nam jak przeliczać ilość modułów i ich moce przy podłączeniu modułów do jednego optymalizatora, biorąc pod uwagę ilość łańcuchów czy mppt.\nProwadzący: Grzegorz Olechowski (SolarEdge)\n19.05 LONGI Solar- szkolenie produktowe\nSzkolenie poświęcone zostanie przedstwienu marki LONGI Solar oraz oferty produktowej.\nProwadzący: Konrad Chruszczyk (Product Owner, BayWa r.e. Solar Systems)\n19.05 LG Solar- LG NeOn R i LG NeOn H\nTematem spotkania będzie najnowszy panel słoneczny firmy LG Electronics, który oferuje wyższą wydajność, zapewnia wysoką moc wyjściową i jest objęty 25-letnią gwarancją.\nNowe modele sprawdzą się zarówno do zastosowań domowych, jak i komercyjnych.\nProwadzący: Michał Lodziński (LG Solar)\n18.05 Falowniki SMA\nTym razem tematem przewodnim będą falowniki SMA stosowane w instalacjach domowych. Szczegółowo omówimy portfolio falowników SMA, urządzenia pomiarowe Energy Meter i Sunny Home oraz przedstawimy, jak działa program SUNNY DESIGN 5.0.\nProwadzący: Michał Kotkowski (SMA)\nZachęcamy też do odwiedzenia strony zakupowej:


SEOLuxezone - Luksusowy katalog stron www | Katalog SEO\nLuxezone.pl SEOLuxezone - Luksusowy katalog stron www (Katalog moderowane)\nKatalog stron www dla wszystkich stron w sieci. Moderowany katalog stron, wpisy płatne i darmowe dla stron. Katalog stron dla każdego! SEOKatalog to nowy skrypt katalogu stron www.\nDodaj komentarz luxezone.pl teraz!\nLuxezone.pl w Katalogu SEO - skomentuj!


I spotkanie DKK już za nami\nW pogodne, chociaż chłodne popołudnie (ok. 10 C) 23 września o godz. 15.00 w Gminnej Bibliotece w Michałowie rozpoczął działalność Dyskusyjny Klub Książki dla dorosłych czytelników. W kameralnym gronie i przyjaznej atmosferze klubowicze spotkali się aby przy kawie i pysznym cieście porozmawiać o książkach. Jak się później okazało rozmowa potoczyła się nie tylko o książkach bo i o życiu i przygodach.\nZaczęliśmy skromnie - 6 osób (5 pań i 1 pan). Klubowicze to głównie emeryci, ale w sile wieku, bardzo aktywni i oczytani. Pani Kierownik Julita Niepłoch-Sitnicka powitała zebranych. Następnie głos zabrała moderator klubu pani Teresa Rybińska która przedstawiła krótko idę DKK oraz postać Hanki Lemańskiej – autorki książki, którą wybraliśmy jako pierwszą lekturę. Pozycja może nie z „najwyższej półki”, ale godna polecenia pt. „Chichot losu” . Książka ta doczekała się również adaptacji filmowej co dodatkowo wzbogaciło dyskusję w porównania i wspomnienia. Kawa i ciasteczka smakowały wyjątkowo w dobrym towarzystwie, nie wiadomo kiedy upłynęło 2 godziny przy miłej rozmowie. Klubowiczom bardzo podobała się przeczytana powieść. Wszyscy zgodnie przyznali, że jest to samo życie.\nAutorka w rzeczowy, pełen humoru, a jednocześnie ciekawy sposób ukazała proces wewnętrznego dorastania głównej bohaterki do roli opiekunki i matki dzieciom. Poukładany świat Joanny, kobiety sukcesu, w jednej chwili zmienił telefon od koleżanki Elżbiety i wszystko stanęło na głowie, zmieniły się jej życiowe plany, marzenia i cały system wartości. Wszystkie sprawy musiała podporządkować opiece nad dziećmi. Rzeczywistość przedstawiona w książce bardzo poruszyła naszych czytelników. Uczestnicy spotkania przyznali, że w życiu wszystko szybko się zmienia i wystarczy, tak jak w powieści, jedna wiadomość czy wydarzenie, aby cały świat wywrócił się do góry nogami. Klubowicze stwierdzili też, że utwór jest dobrze napisany bez nadmiernego patosu, moralizowania i pouczania. Wymieniali liczne śmieszne sytuacje, które zapamiętali z książki i przytaczali te z życia wzięte - każdy miał do opowiedzenia swoją historię z ”chichotem losu” w tle.\nNastępne spotkanie w piątek 10.10.2014 o godz. 14.00. Rozmawiamy o książce Natalii Rolleczek pt. „Drewniany różaniec”. Zapraszamy!


US Casertana 1908 - Bari na żywo - transmisja live stream online - Meczyki 24\nUS Casertana 1908 - Bari\nUS Casertana 1908 - Bari 22.11.2020 15:00\nOglądaj za darmo mecz US Casertana 1908 - Bari, który rozpocznie się 22.11.2020 15:00. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Betclic, Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream US Casertana 1908 - Bari z rozgrywek Włochy 3 Liga.\nW dniu 22.11.2020 15:00 odbył się mecz między US Casertana 1908 i Bari. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.\nPrognoza meczu US Casertana 1908 - Bari\nMecz online US Casertana 1908 - Bari\nGdzie obejrzeć stream online US Casertana 1908 - Bari?\nMecz online US Casertana 1908 - Bari można obejrzeć na stronie...\nUS Casertana 1908 - Bari na żywo za darmo?\nDarmowa transmisja US Casertana 1908 - Bari na żywo w internecie


powrót odśwież Home » Ośrodek Terapii Uzależnień - SZCZECIN » O OŚRODKU » Zasady Przyjmowania do ośrodka\nPrzyjmowanie do Ośrodka:\n1. Niezwykle ważne jest, jak od samego początku, "od wejścia" do pomieszczenia Ośrodka, pacjent zostanie potraktowany, obowiązują trzy zasady:\nżyczliwość i zrozumienie przez cały personel Ośrodka dla psychologicznych trudności pacjenta,\nszybkie przyjęcie pacjenta do programu psychoterapeutycznego.\n2. Każdy zgłaszający się pacjent jest przyjmowany przez indywidualnego psychoterapeutę.\n3. Indywidualny psychoterapeuta w toku pierwszego spotkania powinien:\nrozpoznać z jakimi problemami zgłosił się pacjent,\nustalić czy problemy z jakimi zgłasza się do Ośrodka pacjent, można zająć się,\nprzedstawić ofertę Ośrodka,\nzmotywować do podjęcia psychoterapii w zależności od stopnia problemów,\nrozpocząć proces diagnostyczny pacjenta.\n4. Po zakończeniu procesu diagnostycznego następuje przyjęcie pacjenta do danego programu psychoterapii uzależnienia, psychoterapii współuzależnienia lub psychoterapii dorosłego dziecka alkoholika.\n5. Wówczas pacjent otrzymuje do podpisania kontrakt terapeutyczny i termin rozpoczęcia terapii.\n6. O wszystkich sprawach związanych z psychoterapią pacjenta decyduje jego indywidualny psychoterapeuta.\n7. O wszystkich sprawach związanych z realizacją programu psychoterapii decyduje Zespół Psychoterapeutów.


PlusLiga. Pierwsza runda - Dziennik Sport\nJastrzebski Węgiel kontynuuje spotkania z krajową czołówką. Po starciu z ZAKSĄ tym razem (niedziela godz. 14.45) przyszła pora na wyjazd do Bełchatowa na mecz z PGE Skrą.\nFormą jastrzebian jest niewiadomą. Mieli bowiem ponad tydzień przerwy, bo ich spotkanie z VERVĄ Warszawa ORLEN Paliwa z poprzedniej kolejki zostało odwołane z powodu zarażeń koronawirusem w stołecznej ekipie. Z drugiej strony tak długa przerwa przydała się na regenerację sił i spokojny trening.\n– Po meczu z ZAKSĄ nasz zespół miał za sobą okres, w którym przez dwa i pół tygodnia nie było ani jednego dnia wolnego. Był to czas, w którym rozegraliśmy wiele spotkań. Był więc dobry moment dla zawodników, by „podładować baterie” i zregenerować się. Na pewno im się to spodobało, a jednocześnie zyskaliśmy czas na to, by popracować nad pewnymi elementami, nad sobą i mieć taki „prawdziwy” okres treningowy.\nWcześniej było tylko rozgrywanie meczów i lekkie sesje treningowe w siłowni, wprowadzające do kolejnych spotkań. Zatem, dobrze że doszliśmy do siebie pod względem fizycznym i podszlifowaliśmy pewne kwestie techniczne – przyznaje Luke Reynolds, szkoleniowiec Jastrzębskiego Węgla.\nOd razu „pomarańczowi” trafiają na zespół z najwyższej krajowej półki. PGE Skra wprawdzie sezon zaczęła nie najlepiej – m.in. przegrana z Aluronem CMC Wartą – ale z meczu na mecz prezentuje się coraz lepiej. A graczy w swojej kadrze ma naprawdę na bardzo wysokim poziomie.\nNajwiększa gwiazda Taylor Sander wciąż nie jest w pełni sił, ale Karol Kłos, Grzegorz Łomacz, Mateusz Bieniek, Irańczyk Milad Ebadipour czy Serbowie Milan Katić oraz Dusan Petković gwarantują odpowiedni poziom. – Już na starcie czeka nas pojedynek wagi ciężkiej. Patrzymy na nie jak na mecz, w którym trzeba zwyciężyć. Zawodnicy są podekscytowani faktem, że znów będą mogli wyjść na parkiet i walczyć.\nCzytaj jeszcze: Potwierdzona dominacja\nW ostatnim starciu w Kędzierzynie stwarzaliśmy sobie szanse, ale nie potrafiliśmy postawić kropki nad „i”. Jeśli uda nam się to zrobić w Bełchatowie, wówczas osiągniemy sukces. Tak samo dla nas, jak i dla naszych rywali będzie to wielki mecz. Oni również muszą wygrywać wszystko, co się da. Zatem szykuje się intensywna gra, w której trzeba będzie zostawić serce na boisku. Na krótkim graniu raczej się nie skończy – przewiduje Reynolds.\nDla jastrzębian spotkanie w Bełchatowie będzie początkiem „maratonu”. W ciągu miesiąca rozegrają aż 13 spotkań! – Robimy wszystko co w naszej mocy i przygotowujemy się do tych konfrontacji tak, by je wygrywać. To jest kluczowe. Niemniej, jako trener muszę patrzeć też w szerszej perspektywie. Oczywiście, zawsze najpierw myślisz o najbliższym meczu, ale z tyłu głowy musisz mieć również plan na kolejne starcia i wiedzieć jak mądrze zarządzać drużyną.\nTen sezon jest jak pojedynek bokserski zakontraktowany na dwanaście rund. Dwunastorundowy bokserski maraton, podczas którego wyprowadzana będzie seria potężnych ciosów, a nie tylko jeden czy dwa trafienia nokautujące. Taki scenariusz trzeba brać mocno pod uwagę i trzeba się w tym odpowiednio odnaleźć – barwie opisuje Australijczyk.\n„Jurajscy rycerze” zamiast w niedzielę już dzisiaj (godz. 14.45) podejmują Cerrad Eneę Czarnych Radom. I liczą na podtrzymanie zwycięskiej serii. Na razi na ich koncie są trzy kolejne wygrane. Zgromadzili 11 punktów i zajmują drugą pozycję w tabeli. – Mogliśmy mieć jeszcze lepszy start, ale w pierwszej kolejce nie wykorzystaliśmy szansy na pokonanie Jastrzębskiego Węgla – ocena Igor Kolaković, trener Aluronu CMC Warty. – Co do naszych rywali, to są doświadczeni, dysponują dobrą zagrywką i atakiem. To będzie trudny mecz – dodaje\nGrupa Azoty ZAKSA natomiast jeszcze nie przegrała i przewodzi ligowej stawce. Patrząc na poziom jaki prezentuje, trudno przypuszczać, by Indykpol AZS Olsztyn (mecz w sobotę godz. 17.30) był w stanie cokolwiek ugrać w Kędzierzynie-Koźlu. Każdy inny wynik niż triumf gospodarzy za trzy punkty, będzie ogromną niespodzianką.\nNa zdjęciu: Yacine Louati (z lewej) i jego koledzy z Jastrzębskiego Węgla mieli sporo czasu na odpowiednie przygotowanie się do starcia w Bełchatowie.\n← Młodzi walczą o miejsce w składzie\nDziewczyno! Wznieś ten puchar! →\n16 sierpnia 2020 16 sierpnia 2020 Jerzy Mucha


Włochy wdrożyły unijne przepisy w zakresie obowiązkowego znakowania środowiskowego - Przegląd Rynku Spożywczego\nWłochy wdrożyły unijne przepisy w zakresie obowiązkowego znakowania środowiskowego\nKategoria: Opakowania, Prawo Żywnościowe\nNowe włoskie przepisy zobowiązują producentów do zamieszania na etykietach produktów informacji na temat ich wpływu na środowisko. Pomimo braku ustanowienia odpowiednich wytycznych w zakresie stosowania tych regulacji, wszystkie produkty sprzedawane na we Włoszech będą musiały spełniać wymogi włoskiego prawa.\nOd dnia 26 września 2020 r. znakowanie prośrodowiskowe stało się we Włoszech obowiązkowe. Przepisy włoskiej ustawy implementują przepisy dwóch unijnych dyrektyw tj. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/851 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniająca dyrektywę 2008/98/WE w sprawie odpadów oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/852 z dnia 30 maja 2018 r. zmieniająca dyrektywę 94/62/WE w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych. Tekst włoskiej ustawy wdrażającej unijne przepisy znajdziesz pod adresem:\nIstotnym problemem na gruncie prowadzenia niezakłóconej wymiany handlowej z innymi państwami może okazać się brak ustalenia przez włoskiego prawodawcę okresu tzw. „karencji” (ang. „grace period”) oraz umów o wzajemnym uznawaniu w kontaktach handlowych z innymi państwami. W konsekewncji, wszystkie produkty sprzedawane we Włoszech, w tym także te wyprodukowane poza tym krajem, muszą spełniać wymogi włoskiego prawodawstwa w zakresie znakowania. Takie unormowanie na poziomie prawa krajowego w państw członkowskim budzi poważne wątpliwości w zakresie realizacji swobody przepływu towarów, ponieważ może ono stwarzać pewne bariery w handlu.\nRozwiązaniem dyskusyjnych kwestii będzie opublikowanie przez właściwe włoskie organy odpowiednich wytycznych oraz instrukcji, w ramach których wskazana zostanie prawidłowa interpretacja ninizleszych przepisów wraz ze wskazówkami w przedmiocie ich stosowania. Dotychczas takie przewodniki zostały wydane przez niektóre organizacje branżowe takie jak np. Conai, należy jednak pamiętać, iż nie mają one charakteru oficjalnych dokumentów urzędowych, które wciąż nie zostały jeszcze opublikowane.\nNie ulega natomiast wątpliwości, że nowe obowiązkowe oznaczenia muszą znaleźć się bezpośrednio na opakowaniu produktu lub na dołączonej do niego etykiecie. W przypadku opakowania składającego się z różnych części, które dają się oddzielić ręcznie, podane informacje powinny dotyczyć każdego użytego materiału.\nPełen teksty dyrektywy 2018/851 dostępny jest pod adresem:\nPełen teksty dyrektywy 2018/852 dostępny jest pod adresem:\nWybierz obszar: Opakowania Prawo żywnościowe\nPodsumowanie 2020 r. w branży opakowań – dwa motory wzrostu pozwoliły utrzymać tytuł branży odpornej na kryzysy\nUbiegły rok był rokiem zaskoczeń i niepewności, prognozy wyników poszczególnych branż jak i całej gospodarki zmieniały się od bardzo negatywnych po przesadnie optymistyczne, zaś nakładane i zdejmowane ograniczenia rządowe zmuszały przedsiębiorstwa do dynamicznych zmian i szybkiego dostosowania do nowej rzeczywistości. Jak na tym tle wyglądał 2020 r. w branży opakowań?\nNowe ekologiczne opakowanie z awokado wydłuży okres przechowywania żywności o 15%\nProjekt GUACAPACK ma na celu wykorzystanie odpadów z awokado do opracowania innowacyjnego biodegradowalnego systemu opakowań, który wydłuża okres przydatności do spożycia żywności o 15%, dzięki etykiecie z funkcją bariery tlenowej, która zapobiega utlenianiu żywności.


Miłość (Ignacy Karpowicz) ebook chomikuj | ennpik - twoje źródło informacji o książkach\nStrona główna » Literatura Piękna » Miłość\nZarys książki pt. "Miłość" autorstwa Ignacy Karpowicz\nLustrzane światy, sny i miłość. W dworku wczesnych lat powojennych, w dystopijnej polsce przyszłości, w baśniowym królestwie toczonym zarazą, w krzywym zwierciadle tu i teraz – ścierają się ludzkie namiętności. Każdy pragnie spełnić swoją powinność. Nikt nie chce być samotny. Każdego czeka ból. „Nie wiem, czy człowiek rodzi się z pierwszym kłamstwem. Jeśli tak, to jakie ono jest? Płacz nakarmionego niemowlęcia, żeby przykuć uwagę matki? Płacząc, udawałem głód lub ból? Nie mam natomiast wątpliwości w kwestii kłamstwa głównego, kłamstwa towarzyszącego mi dzień i noc przez ponad trzydzieści lat. Kłamstwo główne zostało tak gorliwie i szeroko rozpracowane przez literaturę, psychologię i rozmaite nauki, że wstyd się do niego przyznawać. Kto nosi w sobie takie kłamstwo, wydaje się ułomny i tchórzliwy. Bo czego tu się bać? A taka jest natura tego kłamstwa – strach. I wstyd”. fragment powieści „Retrofuturystyczna powieść, wyzwalająca od wstydu, strachu, niechęci”. Ryszard Koziołek\nCzy książka "Miłość" jest dostępna na chomikuj?\nTo pytanie jest zadawane przez setki ludzi każdego wieczora. Nie warto tracić czas na poszukiwanie pirackich źródeł, krzywdząc przy tym prawo autorskie, które jest bardzo istotne dla każdego pisarza. Wspieraj legalną kulturę, korzystając z serwisów tj. Amazon, Empik oraz Gandalf. Księżkę Miłość prawdopodobnie można tam kupić lub przeczytać bez limitów i wielkich opłat. Została wydana w roku 2017. Natomiast dokładną premierę miała w 2017-11-23 Co więcej, książka Miłość wpisuje się w gatunek Literatura Piękna. Książka liczy dokładnie 292 strony, co przekłada się średnio na 4 godziny i 52 minuty czytania, zakładając, że przeczytanie jednej strony zajmie Ci minutę. Książka ukazał się dzięki wydawnictwu Wydawnictwo Literackie.\nKatarzyna, niezmiennie darząca swego męża wielkim uczuciem, wyrusza z pielgrzymami w długą i pełną trudów drogę do Composteli, by tam go odnaleźć. Po drodze zyskuje zarówno wiernych przyjaciół i towarzyszy podróży, jak i wrogów. Walcząc... Przejdź do książki\nOd chwili ukazania się książki Manuela Puiga minęło przeszło 20 lat, podczas których literacki pierwowzór doczekał się ekranizacji, a także wystawienia na scenach teatralnych i muzycznych całego świata i nic nie wskazuje na to, aby... Przejdź do książki\nTa opowieść o zderzeniu Sztuki z Władzą, o ludzkim kompromisie, ludzkim tchórzostwie i ludzkiej odwadze, to dzieło prawdziwego mistrza.Zgiełk czasu to fikcyjna (auto)biografia Dymitra Szostakowicza, poruszająca wyobraźnię opowieść o życiu i twórczości tego wybitnego kompozytora... Przejdź do książki\nNota wydawcy:Twórczość argentyńskiej pisarki Griseldy Gambaro prezentujemy w serii "Prozy iberoamerykańskiej" po raz pierwszy. Autorka ta ma jednak w swoim dorobku liczne powieści i opowiadania oraz utwory sceniczne tłumaczone na wiele języków."Bóg nie lubi szczęśliwych"... Przejdź do książki\nShashi Deshpande's latest novel explores the lives of two women, one obsessed with music and the other a passionate believer in Communism, who break away from their families to seek fulfilment in public life. Savitribai... Przejdź do książki\nSylwia, główna bohaterka powieści, nie może się wydobyć z opresyjnego domu i miasteczka, ale także z własnej niemocy i bezwolności, w które popadła.Młoda kobieta przez lata zmagała się z brakiem czułości i zainteresowania ze strony... Przejdź do książki