Mieszkania nadal stanowią bardzo fascynującą formę inwestycji. W zestawieniu do ubiegłego roku do 28 procent zwiększył się odsetek nabywców mieszkań wraz z przeznaczeniem pod wynajem a mianowicie wynika z przekazanej PAP analizy RynekPierwotny. pl i Metrohouse.\nJak powstaje z badania, zamożni Polacy inwestycje w nieruchomości a mianowicie w tym przede wszelkim mieszkaniowe - uznają zbyt absolutnie najlepszą formę lokowania kapitału.\nEkspert portalu RynekPierwotny. pl. Jarosław Jędrzyński wskazał, że "sądzi tak aż dwie 3 ankietowanych respondentów".\nTu mają powstać mieszkania plus. Trzy nowe pozycje\n- Kolejne pozycje owego typu rankingów: złoto, giełda, fundusze inwestycyjne, lokaty bankowe, dzieła sztuki czy obligacje, mają w porównaniu z nieruchomościami zdecydowanie drugorzędne znaczenie dla rodaków dysponujących środkami do zainwestowania - dodał.\nZ badań ankietowych zrealizowanych przez sieć biur posiadłości Metrohouse wynika, że w I kwartale 2018 r. 28 proc. zakupów mieszkań na rynku wtórnym stało się dokonywanych z zamiarem inwestycyjnym.\nJak przypomniał specjalista Metrohouse Marcin Jańczuk przy ubiegłym roku odsetek tenże wyniósł 23 proc. - Nadal klienci nabywając apartamentu mieszkalnego w celu przeznaczenia katalogów do wynajmu nie do samego końca odkrywają swoje późniejsze plany przed deweloperem lub pełnomocnikiem. Fala inwestowania w nieruchomości może być jeszcze potężniejsza, zresztą widać to według liczbie ofert na sektorze wynajmu - stwierdził.\nZebrane dane wskazują, że w skali kompletnego kraju średnia kwota nabywanego mieszkania w dziedzinie wtórnym po celach inwestycyjnych to 265 tys. zł. W Warszawie kwota ta jest trochę wyższa - wynosi 306 tys. zł i pozwala na zakup niewielkiego dwupokojowego mieszkania.\nZ kolei jak wynika z sondażu portalu RynekPierwotny. pl przeprowadzonego wśród deweloperów, w przeszłym roku więcej niż co trzecie mieszkanie z czołowej ręki nabywane było zbytnio gotówkę. Z tego następnie dwie trzecie lokali kupowanych było z przeznaczeniem typowo inwestycyjnym, a więc wraz z myślą o wystawieniu w rynku wynajmu. Tylko jedna trzecia mieszkań była kupowana na potrzeby własne.\nJędrzyński ocenił, że "tak imponująca popularność lokalu mieszkalnego jako inwestycji wynika przede wszystkim z istotnej gwoli rodzimej mentalności namacalności do niej przedmiotu i pewności posiadania".\n- Po drugie zaś z mocno utrwalonego, acz niekoniecznie do finiszu słusznego przekonania o deficytu większego ryzyka inwestycyjnego lub też konieczności posiadania specjalnej wiedzy i doświadczenia, w charakterze koniecznego warunku skutecznego zarabiania na nieruchomościach - dodał.\nZwrócił też uwagę, iż nie bez znaczenia pozostanie też "niedobór alternatywnych jak i również konkurencyjnych form inwestowania kapitału szczególnie w kontekście rekordowo niskich stóp procentowych".\nEksperci są zgodni, że "na razie dalsze inwestycje mieszkaniowe nie staną się coraz bardziej ryzykowne". "Rynek wypożyczania komercyjnego rośnie obecnie w tempie około 20 tys. nowych lokali rocznie, co jak na rodzime wzory jest ilością wręcz symboliczną. Do tego rządowy system Mieszkanie Plus tymczasem zabrnął w ślepą uliczkę, co oznacza brak jakiejkolwiek konkurencji dla mieszkaniowego wynajmu komercyjnego po dłuższym terminie" - dodali.\nPonadto - jak ocenili - stopy oprocentowania NBP jeszcze dość długo pozostaną na obecnych nadzwyczajnie niskich poziomach. "Oznacza to wciąż dobre, by nie powiedzieć optymalne perspektywy dla kontynuacji inwestycyjnego boomu dzięki krajowym rynku nieruchomości mieszkaniowych" - podsumowali.


myjnie bezdotykowe. Efektywność tego typu myjni jest wysoka, niezbędne wyposażenie można dość łatwo kupić, korzystając np. z gotowego lokalu bądź wyposażając go samodzielnie w ramach chociażby franczyzy. W dodatku niewielka myjnia zmieści się w dowolnej lokalizacji, w dużym mieście, przy drodze, na terenach wiejskich itd. Producent myjni bezdotykowych proponuje przedsiębiorcom wysokiej jakości wyposażenie, które nie wymaga ciągłej konserwacji - zdecydowanie wystarczy zrobić to co pewien czas. Jest zresztą serwis myjni, zajmujący się dowolnymi naprawami czy wymianami na bardzo korzystnych warunkach. Wszystko to sprawia, że właściciel myjni nie musi ciągle doglądać interesu, by działał on skutecznie i przynosił dochody; wystarczy zadbać o jakość rozwiązań i zainwestować w pomoc dobrych specjalistów.Jeżeli chcemy bardzo dokładnie umyć samochódMyjnie bezdotykowe, to wynalazek nie do przecenienia. Kiedy nam się bardzo spieszy, a nasze auto jest fatalnie zabrudzone, robimy szybki skok do myjni bezdotykowej i migiem myjemy samochód. Takich myjni jest bardzo dużo, więc myjemy bez kolejki i szybko. Producent myjni chyba nie ma jakiegoś dużego kłopotu z ich produkcją, gdyż są one nieskomplikowane. Jeżeli chcemy bardzo dokładnie umyć samochód w myjni, to wtedy wybieramy taką z większymi możliwościami. Po takiej kąpieli możemy śmiało wybrać się z autem na przyjęcie. Jednak gdy czas nas goni i przesadnie nie dbamy o wygląd naszego auta wtedy wybieramy właśnie myjnię bezdotykową. Jednak wcale nie znaczy to, że mycie w takiej myjni jest niedokładne. Sami mamy nad tym kontrolę i myjemy tak długo, aż dojdziemy do wniosku, że już wystarczy /pieniędzy/. Serwis myjni w razie jakichkolwiek awarii, zawsze przyjeżdża na czas i usuwa nam ją. Jeżeli uszkodzenie wynikło z nieodpowiedniego użytkowania myjni — koszty naprawy ponosi nieodpowiedzialny użytkownik.Żeby zmienić ten niekorzystny stan rzeczyKonieczność częstego mycia samochodu w celu zachowania jego atrakcyjnego wyglądu i dobrej kondycji zmusza kierowców do regularnego odwiedzania myjni. Oczywiście z powodu dużego zainteresowania w większości myjni należy "odstać swoje" w kolejce. Żeby zmienić ten niekorzystny stan rzeczy, coraz częściej powstają myjnie bezdotykowe, czyniące cały proces mycia auta zautomatyzowanym i znacznie szybszym. Spotykane są coraz częściej w miejscowościach różnej wielkości, przy drogach i autostradach. Nie muszą być duże - przeważnie producent myjni stawia raczej na wydajność, więc w punktach takich występuje przynajmniej kilka stanowisk. Kierowcy spędzają w myjni niewiele czasu, a ich auta są dobrze myte i wyglądają jak nowe. Sprawne działanie takiego punktu wymusza od właściciela stałą kontrolę nad każdym zainstalowanym urządzeniem, głównie poprzez profesjonalny serwis myjni zajmujący się bieżącą konserwacją i naprawami znalezionych uszkodzeń. Dzięki temu myjnia jest dostępna dla chętnych prawie przez cały czas, a prace konserwacyjne nie trwają długo.\nMyjnia bezdotykowaGdzie myć samochódJak umyć samochód?Śmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę sprowadzić auto z Niemiec. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Nowości w 2021 jak kupić samochódOni Już Wiedzą Jak kupić samochód, Odbierz Dostęp Zanim O 6:6 System Wyłączy Rejestrację5 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby sprowadzić auto z NiemiecOto Jak sprowadzić auto z Niemiec W 4 DniMyjnie konteneroweMetody jak dobrze sprzedać samochódJak kupić samochód i czy 2021 będzie inny?Producent myjniJak sprzedać samochód - Nowe informacjeMyjnia kontenerowaMyjnie bezdotykoweMycie samochoduJak umyć samochód?Metody jak dobrze sprzedać samochódRok 2021 - dobry czas by kupić samochód12 Pomysłów Aby sprowadzić auto z Niemiec


Gdzie opłaca się kupić mieszkanie pod wynajem w Warszawie\nJesteś tu: Strona główna forum » Nieruchomości » Gdzie opłaca się kupić mieszkanie pod wynajem w Warszawie\n2015-06-19, 14:00 Gdzie opłaca się kupić mieszkanie pod wynajem w Warszawie\nWitam! Czy ktoś mógłby mi podpowiedzieć, gdzie opłaca się kupić mieszkanie w mieście Warszawa? Interesuje mnie stan deweloperski takiego mieszkania, gdzie mógłbym zrobić je od a do z i przeznaczyć pod wynajem i zgarniać za to trochę grosza? Myślałem też o rynku wtórnym, ale ludzie lubią mieszkać w coraz lepszych warunkach i są zdecydowani zapłacić większą sumę za wynajem, gdy mieszkanie jest na nowym osiedlu i starannie i gustownie urządzone:) Mam trochę kaski, więc chciałbym ją jakoś sensownie zainwestować, żeby było w miarę sensownie, jeżeli chodzi o zarobek?\n2015-06-20, 13:04 Gdzie opłaca się kupić mieszkanie pod wynajem w Warszawie\nTo czy mieszkanie jest nowe, w stanie deweloperskim czy też używane z rynku wtórnego nie decyduje o komforcie mieszkania. Oczywiście nie należy inwestować grubych pieniędzy w jakieś rudery czy mieszkania w wielkich blokach z płyty, ale zakup kilkuletniego mieszkania w nowoczesnym budownictwie to może być dobra decyzja. Najlepiej porównać oferty z rynku wtórnego oraz oferty od deweloperów.\n2015-06-20, 17:04 Gdzie opłaca się kupić mieszkanie pod wynajem w Warszawie\nWow, podziwiam Cię Gdybym miał trochę kasy, to owszem, kupiłbym takie mieszkanie, ale dla siebie W sumie Warszawa jest duża, więc masz w czym wybierać - teraz kwestia tego czy ma to być dzielnica bliżej centrum czy może nie Poszukaj opinii w internecie - na samym początku zrób rozeznanie, a dopiero potem czegoś szukaj\n2015-06-22, 08:21 Gdzie opłaca się kupić mieszkanie pod wynajem w Warszawie\nMieszkanie dla siebie mam akurat po rodzicach i jest ono fajnie zrobione, więc póki co myślę o jakimś zarobku, dzieciaki są narazie małe, więc jakbym kupił takie mieszkanie pod wynajem to docelowo mogłoby ono być przeznaczone dla dzieciaków.. Najlepiej jakby to była dzielnica dobrze skomunikowana z miastem, tak, żeby ktoś nie mia problemów z dojechaniem do pracy czy do szkoły\n2015-11-23, 21:32 Gdzie opłaca się kupić mieszkanie pod wynajem w Warszawie\nSuper pomysł zazdroszczę Jedno, w czym mogę ci życzyć szczęścia, to porządny najemca – to podstawa. Ja już nie raz miałem do czynienie z różnymi przypadkami ludzi, którzy byli gorsi niż wrzód na nosie, a stan mieszkania, jak już ich się pozbywałem, wołał o pomstę do nieba. Dlatego, jak już jesteś w Warszawie, polecam ci rozejrzeć się w ofercie K2 Asset M (http://www.k2assetmanagement.pl/zarzadzanie-najmem/jak-szybko-i-bezpiecznie-wynajac-mieszkanie) - jest to zespół profesjonalistów w zarządzaniu nieruchomościami, w tym w szukaniu ideału najemcy:-) Mam nadzieję, że pomogłem, ucząc się na własnych błędach:-)\n2016-03-16, 15:00 Gdzie opłaca się kupić mieszkanie pod wynajem w Warszawie\nOpłaca się, bo wynajęcie mieszkania w Warszawie jest bardzo drogie. Jednak musisz kupić mieszkanie, które będzie znajdowało się w dobrej lokalizacji, a także w nowym budownictwie. Najszybciej i najdrożej można wynająć mieszkanie z 3 niezależnymi pokojami i ogrzewaniem miejskim, bo ludzie boją się własnego ogrzewania i mają racje, bo jest bardzo drogie. Bardzo drogo można wynająć mieszkania na Mokotowie, bo jest to znana i lubiana dzielnica Warszawy. Sprawdź sobie tą stronę http://vantage-sa.pl/ , bo są na niej dostępne informacje o nowej inwestycji mieszkaniowej właśnie na warszawskim Mokotowie.\n2017-08-23, 11:52 Gdzie opłaca się kupić mieszkanie pod wynajem w Warszawie\nA może zainteresują Cię luksusowe apartamenty warszawa pod wynajem?\n2017-10-02, 14:34 Gdzie opłaca się kupić mieszkanie pod wynajem w Warszawie\nPostawiłabym zwłaszcza teraz na osiedle Nowe Odolany, bo lokalizacja jest idealna pod wynajem i nie tylko ale i ceny w tym tygodniu mają rewelacyjne http://www.noweodolany.pl/ , trwa tam tydzień niskich cen, rabaty sięgają 45tys zł\nStrona główna forum » Nieruchomości » Gdzie opłaca się kupić mieszkanie pod wynajem w Warszawie


Zabajone - fotografia » Sesja boho nad jeziorem czyli jak zostałem przyjacielem!\nTo historia o tym jak dobrze jest być szczęśliwym, wytrwałym i otwartym na to co przynosi każdy kolejny dzień :) To historia o dwóch wspaniałych osobach które, trzymając się mocno swojej miłości, idą przez życie pewnym krokiem!\nWiem, że w tym miejscu spodziewacie się kolejnej, nijakiej opowieści z fabułą rodem z brazylijskich telenowel (swoją drogą, czy one są nadal produkowane w czasach Netflixa?). Powiem Wam szczerze że nie czuję klimatu "zakochańców", "mordeczek" itp. W sieci jest dzisiaj tego tak wiele... Tym bardziej, że Parę o której chciałbym Wam opowiedzieć moimi fotografiami, ciężko wepchnąć w jakiekolwiek schematy.\nNa dobry początek chcę wspomnieć, że tą opowieść trzeba zacząć od końca a dokładnie od dnia w którym napisali pod jednym ze zdjęć które wrzuciłem na insta te słowa:\n"...Oprócz tego że przez chwilę byłeś naszym fotografem, zostałeś także naszym przyjacielem!"\nJeśli czytając to zdanie wgniotło Was w fotel, spadliście z krzesła lub zaniemówiliście, to... poczuliście się dokładnie jak ja, gdy sam to zdanie przeczytałem :) Większość z Was była już pewnie na ślubie brata, kuzynki lub koleżanki z pracy. Część z tej większości była nawet świadkami na takiej uroczystości. Teraz zagadka: co musiałoby się wydarzyć, aby będąc Parą Młodą, nazwać fotografa przyjacielem?\nCzęść odpowiedzi na to pytanie otrzymacie poniżej, ale zanim rozwinie się moja opowieść, zamknijcie oczy na chwilę (ale krótką, ponieważ musicie doczytać do końca hehe), wyobraźcie sobie, że stoicie w słoneczny dzień na środku łąki, lekki wiatr smaga co rusz włosy na Waszej czuprynie a widok sprawia, że jedyne o czym teraz myślicie to "chwilo trwaj!".\nWłaśnie tak zareagowałem gdy dojechaliśmy na miejsce tej sesji. Jezioro Klimkowskie może i nie jest jednym z cudów natury, ale jako tło do pięknej historii nadaje się idealnie, a taką właśnie mieliśmy zamiar stworzyć z Agnieszką i Grzegorzem.\nPrzestrzeń... to właśnie jej potrzebowałem aby wyzwolić w nich to, o czym wiedziałem już od dawna - OGIEŃ!\nWidziałem jak bardzo chcą celebrować swoje uczucie. Półtorej roku wcześniej podpisywaliśmy umowę w jednej z krakowskich kawiarni... rok wcześniej wspólnie zdobywaliśmy Turbacz, a teraz... można by powiedzieć, że już po wszystkim. Dało się wyczuć, że ta sesja nie będzie podsumowaniem ale NOWYM POCZĄTKIEM!\nKluczem do udanych kadrów nie były odpowiednie ustawienia aparatu, drogi obiektyw ani wymyślne rekwizyty. Tutaj gwarancją sukcesu były pokora (względem tego co zachodziło między nimi), cierpliwość i uważność.\nFotografując podczas sesji plenerowych, nie interesuje mnie wyłącznie TU i TERAZ. Przecież to wszystko kiedyś przeminie, ulegnie z czasem zmianie. Ubrania nagle się skurczą, kwiaty zwiędną... My też młodsi już nie będziemy (no chyba że jesteście Krzyśkiem Ibiszem to zwracam honor hehe). Zawsze chcę dostrzec to czego na pierwszy rzut oka nie widać i z biegiem lat pozostanie niezmienne - WSPOMNIENIA!\nPomyślcie sobie teraz o czymś bardzo bardzo bardzo miłym co spotkało Was w życiu... Ok, wystarczy tego dobrego ;) Prawda, że czujecie jakby to było wczoraj? Że jesteście w stanie przywołać nie tylko obraz tamtej chwili ale i emocje jej towarzyszące? Przecież wiem że serce Wam wali teraz zupełnie tak samo jak wtedy. A te przechodzące przez całe ciało ciarki... ;)\nWłaśnie o tym mówię. To chcę zachować. Podczas wspólnych rozmów zawsze o tym wspominam.\n"Fotografia to umiejętność ukazywania wnętrza obrazem"\nGrzegorz Kaczor (czyli ja ;) )\nFotografia to dla mnie ułamek sekundy który trwa wiecznie! Wtedy nad jeziorem wiedziałem, że każdy z tych ułamków był bezcenny. Tam nie było niepotrzebnych zdjęć. Nie było schematów ani ogólników.\nAgnieszka i Grzegorz postanowili, że wspólnie popłyną w rejs zwany ŻYCIEM (tak, wiem, pożądanie się Wam przypomniało hehe). Na przystani codzienności z której wyruszali, był tylko jeden statek. Ten na zdjęciu akurat nazywał się FANTAZJA (przypadek? Nie sądzę;) ) ale równie dobrze mogłaby to być NADZIEJA na wspaniałą przyszłość, MARZENIE o niesamowitych podróżach, lub AHOJ PRZYGODO!⠀⠀\nWiecie, taki port istnieje naprawdę! Właśnie tam powstała duża część fotografii z sesji Pary, która już od pierwszego naszego spotkania nie była mi obojętna.⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀\nJeden, bujany przez fale pomost. Ostatni statek, który jeszcze nie odpłynął. Jezioro z całym swoim bezkresem i nieprzewidywalnością. I wiatr. Ten silny wiatr który zamiast przeszkadzać, pomagał nam ukazać piękno tej MIŁOŚCI!\n⠀⠀„Stojący w porcie statek jest bezpieczny, ale statków nie buduje się po to aby stały w portach.“ — Grace Hopper⠀⠀⠀⠀⠀\nPiękno małżeństwa tkwi w tym, że bez względu na okoliczności, zawsze możesz popatrzeć w oczy ukochanej osoby i zobaczyć w nich NADZIEJĘ że jutro będzie lepsze od wczoraj, SZCZĘŚCIE z bycia razem, SPOKÓJ po sztormie na wzburzonych falach codzienności,\nJego pięknem jest też dotyk. Ten tak bardzo TROSKLIWY, SPOKOJNY i CZUŁY. Ten który zawsze przynosi ukojenie. Ten który już w pierwszej chwili mówi "hola hola cukiereczkuuu..." :D⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀\nWarto to doceniać w każdej godzinie, w każdej sekundzie. Bez względu na to co aktualnie robimy, nie można zapomnieć o tej osobie której obecność w naszym TU I TERAZ daje życiowego, pozytywnego kopniaka (w co? sami sobie wybierzcie hehe).\nCi, którzy są już po ślubie, z pewnością znają to uczucie gdy budzisz się następnego dnia (nie, nie mówię o kacu po weselu hehe) i czujesz, że możesz jakby więcej. Że z oczu spadają Ci klapki. Że pojawiają się nowe możliwości! ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀\nCo się zmieniło, że nagle czujesz jakbyś dostał +100 do zajebiaszczości? :D Ten ktoś kto stoi obok i trzyma Cię za rękę! Ten ktoś z kim patrzycie w tę samą stronę. Ten ktoś kto utwierdza Cię w tym, że ten świat wcale nie jest bez sensu (tylko ludzie jacyś tacy dziwni hehe - żart ;) )⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀\nNie ma wtedy celu którego nie mogłoby się wspólnie osiągnąć. Bez względu na to czy jest nim podróż dookoła świata czy domek na odludziu ;)\nZobacz sesję narzeczeńską Agnieszki i Grzegorza na Turbaczu\nZobacz film z sesji zaręczynowej Oli i Maćka nad Morskim Okiem\nJeśli zachwyciła Was suknia Agnieszki to koniecznie zobaczcie więcej, równie cudownych kreacji u Marty Trojanowskiej która uszyje Wam tą wymarzoną nawet w 1 dzień!\nSesja boho nad jeziorem czyli jak zostałem przyjacielem!


Uzbrojenie z czasów IIWŚ produkowane w warunkach konspiracji - Stowarzyszenie TRADYTOR\nDzisiaj jest ndz sty 20, 2019 5:19 pm\nUzbrojenie z czasów IIWŚ produkowane w warunkach konspiracji\nPostautor: tete » śr lip 01, 2009 2:26 pm\nJak powszechnie wiadomo polskie organizacje konspiracyjne występujące podczas II Wojny Światowej zbrojnie przeciw okupantowi, miały wszystkie w zasadzie wspólny problem z niedoborem środków do prowadzenia walki czyli w głównej mierze broni palnej. Była ona pozyskiwana w miare jak pozwalały na to ówczesne warunki. Podstawowymi źródłami uzbrojenia były\nbroń ukryta przed wrogiem po kapitulacji\nbroń pozyskana na żołnierzach okupanta w różnorakich starciach potyczkach czy bitwach\nbroń dostarczona przez alianckie zrzuty\nNie będę się wgłębiał tu w jakościową czy ilościową analizę wymienionych wyżej źródeł pozyskiwania uzbrojenia. Chcę natomiast skupić się na jeszcze jednym dość ciekawym sposobie jakim było wytwarzanie owej broni w warunkach konspiracyjnych. Przyglądając się bliżej tematowi okazuje się iż było tej broni niemało pod względem rodzaju i zastosowania.\nOtóż w warunkach konspiracyjnych produkowane były:\nPistolety maszynowe: Bechowiec-1, Bechowiec-2, Błyskawica, pm Choroszmanów, pm KOP-PAL, Kis\nKarabin maszynowy: km Franciszka Teteryka\nGranaty: Sidolówka, Filipinka\nWóz bojowy "Kubuś"\nPrzegląd zaczynam od pistoletu maszynowego Bechowiec-1.\nZanim opisze samą broń, kilka słów o konstruktorze i wykonawcy. Pistolet jest autorstwa Henryka Strąpocia. Kowala i rusznikarza amatora zamieszkałego w Czerwonej Górze - Podlesiu. Mimo braku jakiegoś szczególnego wykształcenia ( sześć klas szkoły podstawowej), posiadał wrodzony talent konstrukcyjny, pozwalający mu np. na odtwarzanie z pamięci widzianych rozwiązań technicznych. Już od lat młodzieńczych ukierunkował te talenty na produkcje broni własnego pomysłu. Z początku przynosiło to same kłopoty, od poważnych jak wizyta organów policyjnych, po mniej poważne acz dokuczliwe jak interwencja rodzicielska, przy pomocy środków, które dziś za bezstresowe wychowanie uchodzić by nie mogły . Wynalazca mógłby uniknąć tych problemów, gdyby swoim pierwszym dziełem, czyli pistoletem wzorowanym na samopowtarzalnym FN M1900 nie pochwalił się swojemu byłemu nauczycielowi. Ten, chyba powodowany dobrą wiarą, napisał list do władz powiatowych licząc, iż zainteresują się talentem młodego chłopaka. Niestety, jak napisałem wcześniej, efekt uzyskany był raczej odwrotny od zamierzonego. Stąproć nie zraził się zbytnio, a nawet nauczkę wykorzystał i z następnymi swoimi konstrukcjami już się nie afiszował. Zanim wybuchła wojna skonstruował jeszcze trzy pistolety maszynowe oraz jeden rewolwer. Incydent z pierwszym wynalazkiem choć z początku nieprzyjemny dał samoukowi w rezultacie stałe miejsce w historii.\nPrzed wojną ojciec Henryka był zaangażowany w działalność Stronnictwa Ludowego, a on sam należał do młodzieżówki SL - Związku Młodzieży Wiejskiej Rzeczpospolitej Polskiej. W trakcie wojny członkowie ZMW RP zawiązali organizacje konspiracyjną o nazwie Straż Samorządowa (sic!), przemianowaną później na Ludową Straż Bezpieczeństwa, która po pewnym czasie weszła w struktury BCh z zachowaniem swojej odrębności. Ponieważ w warunkach partyzantki każdy egzemplarz broni był niezmiernie cenny przypomniano sobie o zdolnościach rusznikarza samouka. Został zaprzysiężony, przyjął pseudonim "Mewa" i mógł wykorzystywać swoje zdolności w służbie ojczyzny jako rusznikarz jednego z oddziałów leśnych BCh-LSB. Obowiązki jego polegały na konserwacji i utrzymywaniu w należytym stanie technicznym uzbrojenia oddziału, wyrobie granatów z piast kół chłopskich furmanek, przywracaniem sprawności broni wykopanej ze schowków itp. Na jesieni 1942 roku powstał pomysł skonstruowania dla oddziałów chłopskich pistoletu maszynowego i w ten sposób powstał Bechowiec-1, oznaczony przez konstruktora symbolami BH (dały znać o sobie braki w wykształceniu).\nPistolet był produkowany od lata 1943r. do lipca 1944r.\nBechowiec-1 był bardzo nowoczesną bronią, tym bardziej jak na konstrukcję która powstała w warunkach konspiracyjnych. Pistolet strzela z zamka zamkniętego oraz posiada kurkowy mechanizm uderzeniowy, rozwiązania praktycznie niespotykane w pistoletach maszynowych z okresu IIwś, stosowane natomiast w nowoczesnych pistoletach maszynowych (przykładowo MP5, PM-84P Glauberyt). Należy jednak zaznaczyć że najprawdopodobniej wspomniane rozwiązania zostały zastosowane nie ze względu na swoje zalety, ale z powodu wzorowania się konstruktora na pistoletach samopowtarzalnych. Bechowiec-1 jest lekki, poręczny, dobrze wyważony oraz charakteryzuje się dobrą ergonomią. Broń posiada zamek zewnętrzny oraz nie jest wyposażona w kolbę, co nie ułatwia celnego strzelania. Umieszczona wokół lufy sprężyna powrotna narażona jest na niekorzystne oddziaływanie temperatury, jednak według wielu opinii nie miało to większego znaczenia ze względu na małe zapasy amunicji jakimi dysponowali partyzanci. Rozłożenie częściowe Bechowca-1 możliwe jest jedynie przy użyciu narzędzi (konieczność odkręcania wkrętów), co stanowi zaprzeczenie zasady według której narzędzia nie powinny być konieczne do rozkładania częściowego broni wojskowej. Pistolet produkowano w 1944r, ogółem wyprodukowano jedynie 11 seryjnych egzemplarzy. Według niektórych opinii broń stała się inspiracją dla polskiego pistoletu maszynowego PM-63 RAK który podobnie jak Bechowiec-1 posiada mało popularny w pistoletach maszynowych zamek zewnętrzny. Obecnie najbardziej kompletny egzemplarz Bechowca-1 znajduje się w warszawskim Muzeum Wojska Polskiego.\nnabój 9x19mm Parabellum lub 7,62x25mm\nprędkość początkowa pocisku 360m/s w wersji na nabój 9x19mm Parabellum\ndługość lufy 240mm\nmasa 2,4kg z pustym magazynkiem; 2,8kg z pełnym magazynkiem na 32 naboje\ntryby ognia pojedynczy i ciągły\nmagazynek dwurzędowy pudełkowy na 32 naboje ( lub\nszybkostrzelność teoretyczna 700 strzałów na minutę\nZdjęcia pistoletu można obejrzeć tutaj. Sa autorstwa lub zostały pozyskane dzięki człowiekowi skrywającemu się pod pseudonimem Konsky\nRe: Uzbrojenie z czasów IIWŚ produkowane w warunkach konspiracji\nPostautor: tete » ndz lip 05, 2009 6:46 pm\nPistolet maszynowy skonstruowany przez Jana Swata ps. "Orzeł". Swoja nazwę zawdzięcza chyba tylko temu iż miał być używany przez BCh. Konstrukcyjnie nie jest kontynuacją czy nawet nawiązaniem do pm BH, raczej wzorowany na Stenie. Z założenia miał się składać z nie więcej jak 20 części. Swat, absolwent szkoły rzemieślniczo-przemysłowej przy Zakładach Ostrowieckich, co prawda przez jakiś czas uczestniczył w produkcji Bechowca-1, jednak jego pistolet z założenia miał być konstrukcyjnie prostszy. Prawdopodobnie zostały wyprodukowane dwa lub jeden egzemplarz. Niestety do dnia dzisiejszego nie zachował się żaden. Produkcję przerwało zabójstwo konstruktora wykonane na zlecenie Dowództwa AK 24 czerwca 1944 roku. (Jeżeli ktoś wie coś na temat powodów, proszę o info bo mnie nic na ten temat w sieci nie udało się znaleźć).\nKonstrukcja opierała się na zamku swobodnym z magazynkiem dostawianym poziomo z lewej strony i spawaną, metalową rękojeścią. Jako lufę wykorzystano przycięte lufy złomowanych karabinów.\nAmunicja: 9x19 Parabellum\nZasilanie: magazynek na 32 naboje\n"Partyzanckie twierdze" - Władysław Gołąbek "Boryna", Stanisława Młodożeniec-Warowna, Roch Sulima; Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza 1974 r.\nPostautor: trobal » pn lip 06, 2009 3:01 pm\nPowodów zabicia Swata nie znam ale w biuletynie Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych jest wspomniane, że to nie Swat był konstruktorem Bechowca 2 tylko Henryk Strąpoć. Swat prototyp zracjonalizował i dopiero taka wersja poszła do produkcji.\nbiuletyn leży tu\nPostautor: tete » pn lip 06, 2009 3:18 pm\nBiuletyn czytałem a jakże.\nTechnik z tych zakładów - Jan Swat - wykonał ulepszony pistolet maszynowy Bechowiec 2, wzorowany na konstrukcji Stena\nNatomiast BH miał raczej ze Stenem mało wspólnego. To że Swat i Strąpoć współpracowali to napisałem powyżej. Ogólnie większość źródeł na które trafiłem jest zdania iż oba pistolety były konstrukcyjnie inne. Swat jako że miał wykształcenie techniczne wykorzystał zapewne wiedzę zdobyta w szkole oraz praktyczną podpatrzoną u Strąpocia. Stwierdził że nie ma co prochu wymyślać i za wzór wziął konstrukcje istniejącą i sprawdzoną upraszczając ją technologicznie tak by w warunkach konspiracyjnych była wykonalna.\nIMHO całe zamieszanie robi zastosowane tutaj spójne nazewnictwo.\nPostautor: trobal » pn lip 06, 2009 3:25 pm\nTekst z biuletynu zrozumiałem tak, że Strąpoć zrobił prototyp a Swat go zmienił. Pewnie sobie uprościłem. Ale nadal szukam podstawy wydania wyroku śmierci na Swata.\nPostautor: tete » pn lip 06, 2009 10:21 pm\nFakt że jest to opisane dość zdawkowo a fragment o prototypie odnosi się raczej do Bechowca z cyferką 1. Ze strzępów informacji jakie są na temat "dwójki" mój osobisty wniosek jest taki, że głównym celem Swata było skonstruowanie broni o mniejszej liczbie elementów, rozbieralnego częściowo bez użycia narzędzi, czyli prostszego w produkcji oraz konserwacji.\nCo do motywów uśmiercenia Swata to szukaj bom ciekaw okrutnie.... Zastanawia mnie tylko że raczej nie podaje się iż był to wyrok a wprost że zlecono zabójstwo. Być może to jest jakiś języczek uwagi a może interpretacja własna podającego te wiadomość.\nPostautor: trobal » sob lip 11, 2009 6:21 pm\nPozostając w temacie śmierci Swata...\nForma rozkazu a nie wyroku wydanego przez sądy Państwa Podziemnego zmusiła mnie do sprawdzenia czy w tym okresie prowadzono jakieś akcje likwidacyjne bo tylko tak można było z poszanowaniem prawa przez AK zabić Jana Swata.\nW tym okresie prowadzono akcję "Kośba" w której likwidowano agenturę Gestapo. Informacje o agenturze pochodziły z wielu źródeł ale tu zwróciłem uwagę na dwie sprawy dziejące się w okolicach zgrupowania "Ponurego" działającego w tym czasie na tym terenie.\n1. Po likwidacji przez Gestapo zakładów Tańskiego - produkujących na potrzeby podziemia steny, do Ponurego trafiają steny na "przestrzelanie" (październik (?) 1943) tj po tej likwidacji. Dowództwo miało do niego zastrzeżenia z powodu zlekceważenia tych okoliczności o których wiedział.\n2. Zdemaskowany agent Gestapo - "Garibaldi", dotychczasowy zastępca "Ponurego" i znany jako "Motor" jest w nocy z 27/28 stycznia 1944 roku przesłuchiwany przez płk Fieldorfa "Nila" - wcześniej miał być zatrzymany ale "Ponury" wypuścił go ze zgrupowania nakazując powrót 27 stycznia. "Motor" nie mógł nie wiedzieć że tak się to skończy a jednak wrócił - już wcześniej był przesłuchiwany i podejrzewany. To może nieistotne ale robi na mnie wrażenie straceńca czekającego na nieunikniony wyrok.\nTe dwa fakty nasuwają mi przypuszczenie, że po pierwsze Gestapo znalazło dostęp do działających na tym terenie fabryk broni, a po drugie Dowództwo AK poznało przynajmniej część tych informacji. Odpowiedzialny za akcję "Kośba" był "Nil".\nW takim wypadku trzeba by znaleźć dojście do informacji o liście agentów Gestapo by sprawdzić czy nie ma na niej Swata. Nie wiem czy taka lista w ogóle istniała, dość że zlikwidowano w ramach tej akcji na terenie Polski ok. 2000 agentów. Za to na portalu Kozienic znalazłem kuriozum - akcja "Kośba" miała polegać na dezorganizowaniu łączności niemieckiej, np. na cięciu drutów telegraficznych.\nRe: Uzbrojenie z czasów IIWŚ produkowane w warunkach konspir\nPostautor: tete » pn maja 05, 2014 10:47 pm\nMuzeum Wojska Polskiego. Materiał na temat polskich granatów. W dużej części poświęcony granatom produkowanym w okresie konspiracji.\nPostautor: Nieostatni » śr maja 07, 2014 10:23 pm\nWarszawska ulica nie może być obojętna, zawsze pamiętała i oddawała na wszelkie możliwe sposoby hołd żołnierzom, powstańcom, partyzantom polskiego państwa podziemnego.\nPlac Grzybowski, południowa pierzeja, w cieniu kościoła Wszystkich Świętych, władze miasta wspólnie ze środowiskiem kombatantów ustawiły w 2002 roku głaz, na którego awersie zakarbowano - BROŃ POLSKI PODZIEMNEJ .\nRewers, to sentencja wpisana w pole ograniczone zarysem symbolu Polski Walczącej:\nW hołdzie żołnierzom polskiego państwa podziemnego pracującym w konspiracyjnych zbrojowniach w latach 1939-1945, produkującym broń strzelecką, materiały wybuchowe, granaty, amunicje i inne środki walki dywersyjnej .\nZ potężnego lodowcowego otoczaka wycięto ósmą część granitowej sfery, by w przecięciu współrzędnych bryły, otrzymać komorę nabojową, z gotowym do odpalenia ładunkiem 9mm wz.35.\nArtysta, niewątpliwie mężczyzna - rusznikarz, tak komponując ten symbol broni krótkiej, miał na myśli jedną z najlepszych konstrukcji broni strzeleckiej "VIS" (vis łac.- siła).\nMarzenie i nobilitacja powstańca, konspiratora, partyzanta w czasach IIWŚ i okupacji.\nRadomski "Łucznik" do podstępnej agresji 1/9/39r. wyprodukował prawie 50 tys. pistoletów, niemieckie zbrojownie złożyły z polskich części i wyprodukowały jeszcze 312tys. sztuk tej niezawodnej broni na potrzeby hitlerowskiej armii.\nPiękna, prosta, wymowna synteza wysiłku, jutrzenka wolności, cyrograf, faksymila przelanej krwi.\nJak dobrze mieć świadomość zaliczonych meandrów historii. Świetnie jest spojrzeć na głaz, poczuć moc jaką emanuje ten symbol obronnego granatu na progu naszego domu.\nZdjęcia już archiwalne bo z 4.05.2011r.\nIMGP7890 Tradytor a.jpg (150.91 KiB) Przejrzano 542 razy\nIMGP7884 Tradytor a.jpg (135.53 KiB) Przejrzano 542 razy\nIMGP7887 Tradytor a.jpg (90.98 KiB) Przejrzano 542 razy\nIMGP7889 Tradytor a.jpg (117.11 KiB) Przejrzano 542 razy\nPostautor: Tradyt » śr maja 07, 2014 10:34 pm\nTrzeba pamiętać, że pierwotnie Vis miał nazwę WIS od pierwszych liter nazwisk konstruktorów. Została ona zmieniona na żądanie Departamentu Uzbrojenia na Vis\nPostautor: tete » śr maja 07, 2014 11:36 pm\nTradyt pisze: Trzeba pamiętać, że pierwotnie Vis miał nazwę WIS od pierwszych liter nazwisk konstruktorów. Została ona zmieniona na żądanie Departamentu Uzbrojenia na Vis\nZ tego co kojarzę to owo V miało nawiązywać do Victorii.\nPostautor: Tradyt » czw maja 08, 2014 7:19 am\nSkonstruowany przez Piotra Wilniewczyca i Jana Skrzypińskiego stąd początkowa nazwa WIS\nPostautor: tete » czw maja 08, 2014 8:35 am\nTradyt pisze: Skonstruowany przez Piotra Wilniewczyca i Jana Skrzypińskiego stąd początkowa nazwa WIS\nPełna zgoda. Chodziło mi o "przyczyny" zamiany W na V


Oświadczenia majątkowe powinny być niejawne - uważa prezydent Zamościa - Prawo i finanse\nOświadczenia majątkowe powinny być niejawne - uważa prezydent Zamościa\nBartosz Dyląg • 26 lutego 2019 - 06:00\nAndrzej Wnuk jest prezydentem Zamościa od 2014 roku (Fot. mat. pras.)\n- Jawność oświadczeń majątkowych wycięła z rady miasta najbardziej przedsiębiorcze, najlepsze jednostki - uważa prezydent Zamościa Andrzej Wnuk.\nZdaniem prezydenta Zamościa oświadczenia majątkowe powinny być niejawne, wówczas więcej inteligentnych osób pracowałoby w samorządach.\nAndrzej Wnuk dodaje, że koncepcja polaryzacyjno-dyfuzyjna była błędna. Trzeba wspierać mniejsze ośrodki, zamiast pompować pieniądze w metropolie.\nW rozmowie z PortalSamorzadowy.pl prezydent Zamościa mówi także o szansach na wprowadzenie darmowej komunikacji w mieście, perypetiach z koleją i spalarnią odpadów.\nkonkret, 2019-02-27 13:00:50\nKomentarz poprzedni dotyczy tylko tematu spalarni !\nkonkret, 2019-02-27 12:46:30\n1. Prawo nie zabrania też zarządzenia referendum w tej sprawie a nawet dopuszcza w ważnych gospodarczych sprawach taką wolę społeczności (USTAWA z dnia 15 września 2000 r. o referendum lokalnym Art. 2.1 pkt 3) 2. Kto uchwalił ten plan zagospodarowania (Rada Miasta na wniosek Prezydenta - kto uchwa...lił może go zmienić) .Gdzie jest napisane w PZP o zezwoleniu na budowę spalarni ? (konkretnie spalarni śmieci a nie ogólników o rozbudowie zakładu ciepłowni itp ) 3. Gdzie ta inwestycja spalarni ogranicza koszty ( inwestor do tej pory nie był wstanie przedstawić na żadnym posiedzeniu rady miasta - mimo wielu pytań radnych- konkretnych danych o kosztach, przychodach, zysku itp. 5. Gdzie będą ograniczane koszty miasta , proszę przedstawić mieszkańcom ( konkretne wyliczenia a nie ogólniki ) np. w najbliższym biuletynie miejskim 6. Prezydent winien realizować rozwój i funkcjonowanie miasta zgodnie z wolą mieszkańców , dbając także o ich zdrowie , komfort życia itp. rozwiń\nr39, 2019-02-26 12:09:19\nFunkcja publiczna, majątek prywatny. Trudna sprawa. Ani ci najbardziej majętni, ani ci z drugiego końca zapewne nie mają ochoty się "obnażać". Ale utajnienie oświadczeń - to przegięcie w drugą stronę. W końcu nie ma najmniejszego przymusu do wdrapywania się na te wszystkie stołki. I w...ykorzystywanie ich do jak najbardziej prywatnego wzbogacania się jest po prostu obrzydliwe. rozwiń


Kolejna marka debiutuje w Polsce - Centra handlowe\nKolejna marka debiutuje w Polsce\nDodano: 19 cze 2015 10:33\n19 czerwca w Złotych Tarasach otworzył się pierwszy w Polsce salon marki Superdry. Angielski koncept i wzornictwo, japońska grafika i amerykański vintage – to najważniejsze elementy, które składają się na sukces marki.\nSalon Superdry w Złotych Tarasach zlokalizowany będzie na 1 poziomie centrum. W ofercie znajdują się t-shirty, koszulki polo, topy, denim, sukienki, kurtki, koszule, dzianiny, obuwie, a także szeroka gama toreb i akcesoriów.\n- Cieszymy się, że marka Superdry wybrała Złote Tarasy na miejsce swojego debiutu w Polsce. To dla nas tym ważniejsze, że jedną z grup naszych klientów stanowią ludzie młodzi, do których swoją ofertę kieruje również Superdry – powiedziała Beata Sadowska, rzecznik prasowy Złotych Tarasów.\nBeata Sadowska ALERT RSS Superdry ALERT RSS centra handlowe komercjalizacja ALERT RSS


Ginseng 200 Żeń-szeń & Mleczko & Miód, płyn doustny, 10 ml, fiolki, 10 szt. - Portal DOZ.pl\nStrona główna Zamów leki Witaminy i minerały Ginseng 200 Żeń-szeń & Mleczko & Miód, płyn doustny, 10 ml, fiolki, 10 szt. - cena 25.99 zł\nGinseng 200 - suplement diety zawierający połączenie chińskiego żeń-szenia, mleczka pszczelego i miodu. Produkt przeznaczony dla osób dorosłych.\nMiód, Royal Jelly – Mleczko pszczele, Panax Ginseng – sproszkowany korzeń żeń-szenia.\nRoyal Jelly - Mleczko pszczele 300 mg\nPanax Ginseng - sproszkowany korzeń żeń-szenia 200 mg\nProdukt nie zawiera sztucznych barwników, substancji wiążących, stabilizatorów, konserwantów oraz dodatków.\nKorzeń żeń-szenia wspomaga organizm w problemach z koncentracją, witalnością i sprawnością intelektualną.\nPrzed użyciem wstrząsnąć i rozcieńczyć w niewielkiej ilości letniej wody.\nMogą powstać lekkie zmętnienie oraz nieznaczny osad są naturalnym zjawiskiem w produktach roślinnych.


Venezia Czółenka - 1594 CAM GRIG - Buty360\nButy360 › Czółenka › Czółenka - 1594 CAM GRIG\nVenezia Czółenka - 1594 CAM GRIG\nProponowane Czółenka - 1594 CAM GRIG były tanio do kupienia w www.venezia.pl. Venezia projektując czółenka, zwraca uwagę nie tylko na wygodę noszenia, ale również dostosowanie obuwia do ich stylu i trendów w obecnym świecie mody. Czółenka - 1594 CAM GRIG z pewnością posiadają obie te funkcje, dlatego są wybierane przez tak wiele pań które.. więcej »\nProponowane Czółenka - 1594 CAM GRIG były tanio do kupienia w www.venezia.pl. Venezia projektując czółenka, zwraca uwagę nie tylko na wygodę noszenia, ale również dostosowanie obuwia do ich stylu i trendów w obecnym świecie mody. Czółenka - 1594 CAM GRIG z pewnością posiadają obie te funkcje, dlatego są wybierane przez tak wiele pań które szukają wymarzonych czółenek dla siebie. Frapujący, kobiecy design sprawia, że obuwie to przykuwa zainteresowanie na dłużej.\nCzółenka - 1594 CAM GRIG. Kolor: szary Wierzch: zamsz - skóra cielęca, cieniowana. Futrówka: skórzana. Podeszwa: syntetyczna. Wys. obcasa: 7,5 cm.\nCzółenka - 1594 CAM GRIG nie spełniają Twoich wymagań w 100%? Zobacz inne obuwie marki Venezia i spójrz jak wiele cudownych propozycji mają w swojej ofercie. Na pewno znajdziesz poniżej czółenka które Ci się spodobają. Zachęcamy do regularnego odwiedzania naszej strony, do której codziennie dokładane są eleganckie czółenka.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Czółenka - 1594 CAM GRIG


Zlecenia na Odnawialne źródła energii Oława na Portalu Ekspert Budowlany\nOdnawialne źródła energii w Oławie\n35 Zleceń - Odnawialne Źródła Energii Oława\nPanele fotowoltaiczne, dach niezacieniony, dach 201-300m², Oława\nTen Zlecający nadal potrzebuje profesjonalistów od ekologicznych źródeł energii. Napisał zlecenie o treści - Panele fotowoltaiczne, dach niezacieniony, dach 201-300m², chcąc skorzystać z wykwalifikowanej kadry. Skontaktuj się z nimi już teraz i prześlij ofertę.\nZielona energia nie ma dla Ciebie żadnych tajemnic? Polegając na wieloletnim doświadczeniu, pokaż chęć, by poradzić każdemu Klientowi. Zapoznaj się z treścią zapytania o treści "Zapotrzebowanie na pompę ciepła i panele, bud. do 150m²". Chwyć za telefon, skontaktuj się i prześlij ofertę, która z całą pewnością będzie godna uwagi Klienta.\nPerfekcyjne Odnawialne Źródła Energii OZE\nTen Klient jest zdania, że perfekcyjne odnawialne źródła energii OZE to skomplikowane zagadnienie. Wysłał zapytanie o treści "Szukam firmy od pomp ciepła i paneli, bud. 151-200m²". Daj znać temu Zleceniodawcy, by oszczędził sobie nerwów i jako specjalista doradzisz mu i znajdziesz spełniające oczekiwania Klienta rozwiązanie. Już teraz określ co możesz zaoferować, aby otrzymać dobrego Klienta.\nZlecenie na powietrzną pompę ciepła, bud. do 150m², Chwałowice\nTen Klient myśli, że znakomite odnawialne źródła energii OZE to niełatwy temat. Wysłał zlecenie o treści "Zlecenie na powietrzną pompę ciepła, bud. do 150m²". Pokaż temu Zleceniodawcy, by nie tracił czasu i jako fachowiec doradzisz mu i znajdziesz najlepsze rozwiązanie. Napisz krótko jaką ofertą dysponujesz i poznaj dobrego Klienta.\nDolnośląskie / Chwałowice, 13 km od Oława\nZlecenie na pompę ciepła i panele, bud. 151-200m², Domaniów\nKierunek, w jakim zwrócony jest dach domu: zachodni, wschodni Czy dach jest lub może być zacieniony: nie Powierzchnia dachu: 151-200m² Stan obiektu: obiekt jest na etapie projektowym Liczba osób: 3-4 Klient szuka ofert na: za...\nPotrzebuję pompy ciepła i paneli, bud. do 150m², Oława\nKierunek, w jakim zwrócony jest dach domu: wschodni Czy dach jest lub może być zacieniony: nie Powierzchnia dachu: do 150m² Stan obiektu: budynek 3-5-letni Liczba osób: 3-4 Klient szuka ofert na: zakup i montaż Rodzaj pompy ...\nDoprowadź do tego, że odnawialne źródła energii nie będzie dla Zleceniodawcy kłopotem i wybierze on ofertę Twojej firmy. Jako doświadczeni specjaliści z branży odnawialnych źródeł energii znajdź najlepszą ofertę pod ogłoszenie - Zapytanie o powietrzną pompę ciepła, bud. do 150m². Umów się na rozmowę od razu, aby uzyskać więcej szczegółów.\nZapotrzebowanie na panele fotowoltaiczne, dach niezacieniony, dach 151-200m², Domaniów\nZlecający napisał zgłoszenie o treści "Zapotrzebowanie na panele fotowoltaiczne, dach niezacieniony, dach 151-200m²". Jako wiarygodny ekspert w dziedzinie ekologicznych źródeł energii daj satysfakcję Klientowi i przyjmij zlecenie. Skontaktuj się z nimi od razu, aby uzyskać więcej szczegółów.\nUdowodnij Zlecającemu, że następnego takiego dostawcy szybko nie znajdzie na terenie Oławy. Dlatego jeśli jesteś producentem najwyższej klasy alternatywnych źródeł energii to koniecznie poznaj szczegóły zapytania o treści - Dam zlecenie na powietrzną pompę ciepła, bud. do 150m². Ustal pasujący termin bez zbędnej zwłoki i na własne oczy przekonaj się, że warto!\nDam zlecenie na pompę powietrzną i panele, bud. 151-200m², Dębina\nDolnośląskie / Dębina, 14 km od Oława\nNadal jesteś w stanie nawiązać kontakt w odpowiedzi na zapytanie Zleceniodawcy jako profesjonalista od ekologicznych źródeł energii. Pozwól Zleceniodawcom skorzystać z Twojego doświadczenia i być zadowolonym z efektów tej współpracy. Zachęcamy do kontaktu.\nTen Klient myśli, że perfekcyjne odnawialne źródła energii OZE to skomplikowany temat. Napisał zapytanie o treści "Zapotrzebowanie na pompę powietrzną i panele, bud. 151-200m²". Daj znać temu Zleceniodawcy, by oszczędził sobie nerwów i jako fachowiec poradzisz mu i znajdziesz uszyte na miarę rozwiązanie. Zapraszamy do zadawania pytań.\nPrzeznaczenie pompy: ogrzewanie budynku i c.w.u. Rodzaj pompy ciepła: Klient prosi o poradę Liczba mieszkańców: 3-4 osoby Powierzchnia budynku: 115m² Stan obiektu: obiekt jest na etapie projektowym Klient szuka ofert na: zaku...\nZlecenie na panele fotowoltaiczne, dach niezacieniony, dach 301-500m², Jelcz-Laskowice\nWybranie odnawialnych źródeł energii nie jest prostą sprawą, dlatego nie zwlekaj - jako profesjonalista daj wskazówki i znajdź spełniające wymagania rozwiązanie dla Zleceniodawcy, który napisał - Zlecenie na panele fotowoltaiczne, dach niezacieniony, dach 301-500m². Nie zwlekaj i skontaktuj się teraz - nie zawiedziesz się!\nPrzeznaczenie pompy: ogrzewanie budynku i c.w.u. Rodzaj pompy ciepła: wodna Liczba mieszkańców: 20 Powierzchnia budynku: 1001m² Stan obiektu: budynek 6-letni lub starszy Klient szuka ofert na: samą pompę, bez montażu Dodatko...\nDolnośląskie / Niwnik, 5 km od Oława\nZapotrzebowanie na powietrzną pompę ciepła, bud. do 150m², Mościsko\nDolnośląskie / Mościsko, 23 km od Oława\nPanele fotowoltaiczne, dach niezacieniony, dach do 150m², Jaczkowice\nKierunek, w jakim zwrócony jest dach domu: południowy Powierzchnia dachu: do 150m² Czy dach jest lub może być zacieniony: nie Liczba osób: 2 Klient szuka ofert na: zakup i montaż systemu Dodatkowe informacje: ma to pomagać w ...\nDolnośląskie / Jaczkowice, 2 km od Oława\nPanele fotowoltaiczne, 1000m2, Oława\nPowiedz Zleceniodawcy, że równie dobrej oferty odnawialnych źródeł energii nie znajdzie na terenie Oławy, więc jeśli szuka najwyższej klasy odnawialnych źródeł energii to natychmiast powinien wybrać Twoją Firmę. Gorąco zachęcamy do kontaktu - to Ci się opłaci.\nWybór tego Klienta przyniesie Ci same korzyści i na pewno Zleceniodawca, który pisze - "Dam zlecenie na powietrzną pompę ciepła, bud. do 150m²", nie będzie żałował współpracy ze specjalistą z Twojej firmy. Jeśli chcesz poznać dopasowanego Klienta skontaktuj się od razu - warto.\nZapytanie o gruntową pompę ciepła, bud. do 150m², Jelcz-Laskowice\nTen Klient myśli, że doskonałej jakości odnawialne źródła energii OZE to niełatwe zagadnienie. Napisał zlecenie o treści "Zapytanie o gruntową pompę ciepła, bud. do 150m²". Pokaż temu Zleceniodawcy, by oszczędził sobie nerwów i jako profesjonalista pomożesz mu i znajdziesz dostosowane do wymagań Klienta rozwiązanie. Wykonaj jeden telefon i prześlij ofertę, która z całą pewnością będzie godna uwagi Klienta.\nTo zapytanie o treści - Zapotrzebowanie na panele fotowoltaiczne, dach zacieniony, dach do 150m² jest skierowane do specjalisty, który oferuje swoje usługi po wcześniejszym ustaleniu zakresu oraz terminu realizacji oraz koncentruje się na Klientach z miejscowości Oława i z sąsiednich miast. Zapytaj o szczegóły, dopasuj ofertę do potrzeb Zlecającego i udowodnij co możesz zaproponować.\nKlienci nagminnie nie mogą odnaleźć się w zawiłościach ofert na alternatywne źródła energii. Jako profesjonalista, pomóż znaleźć najbardziej korzystne wyjście temu Klientowi zapytanie o treści - Zlecenie na powietrzną pompę ciepła, bud. do 150m². Dlatego, że spełniasz oczekiwania nawet najbardziej wymagających Klientów, Twoja firma to doskonały wybór.\nOdnawialne źródła energii w pobliżu miasta Oława


Szkunery i klipry na Archipelagu Centralnym - Kryształy Czasu RPG\nSzybki kres gigantomanii\nOrki, nauczone doświadczeniem, pozostawały wierne elfiej konstrukcji kadłubów, których smukłość była kluczowa dla szybkości szebek. Nie mogąc podwyższyć wyporności jednostek poprzez zwiększenie szerokości kadłubów, poszli w jedynym możliwym kierunku – wydłużając okręty. Wzrost ten pociągnął za sobą konieczność zwiększenia powierzchni żagli, które miały napędzać takie giganty. Rozmiary sikrali wzrastały gwałtownie i bardzo szybko ten trudny w obsłudze żagiel stał się zbyt duży, by efektywnie nim operować. Mnożyły się też liczne problemy konstrukcyjne, wymuszające zwiększenie wytrzymałości olinowania i masztów. Orki dążyły do zmniejszenia rozmiarów poszczególnych żagli, zachowując jednocześnie dużą całkowitą powierzchnię ożaglowania. W tym celu budowali szebeki z czterema lub nawet pięcioma masztami, osadzając je w długich kadłubach.\nProjekty te okazały się zupełnie nieudane. Gdy liczba masztów przekraczała trzy, żagle zaczynały konkurować ze sobą o wiatr i sikral tracił znaczną część swoich świetne właściwości, a obsługa żagli stawała się potwornie skomplikowana. Alternatywnie, chcąc ułatwić posługiwanie się dużymi sikralami, orki zaczęły systematycznie skracać wystającą przed maszt rejkę żagla. W ten sposób wprowadzili gafla (we wspólnym orcze „v” wymawiane jest jako „f”) , tworzonego przez żagiel rozciągający się od masztu, ku tyłowi jednostki, wsparty na ukośnej, mocowanej znacznie wyżej niż w sikralu, rejce. Jednostki mające ożaglowanie gaflowe nazwano szkunerami (od krasnoludzkiego słowa szkrun, oznaczającego puszczanie kaczek). Stały się one kolejnym po szebekach, kamieniem milowym w rozwoju sztuki nautycznej na Archipelagu Centralnym.\nSzkunery – pozornie ślepy zaułek\nMimo faktu, że szkunery wywodziły się bezpośrednio z szebek, zmiana ożaglowania pociągnęła za sobą znaczące modyfikacje w całej konstrukcji. Zasadnicza różnica tkwiła w tym, że gafl, w odróżnieniu od sikrala, był efektywny przy dowolnej ilości masztów. Szkunery w pełni skorzystały z wydłużenia kadłubów późnych szebek. Gafl miał jednak mniejszą powierzchnię niż odpowiadający mu sikral i szczególnie mniejsze, trzymasztowe jednostki znacznie traciły na zmianie ożaglowania. Dlatego orki szybko wydłużyły maszty i podciągnęły rejkę wyżej, zwiększając żagiel aż do punktu, w którym dostawienie kolejnego, czwartego już masztu w pełni wyrównywało powierzchnię żagli w szebece i szkunerze.\nŚrednich rozmiarów szkuner, około 30 metrowy. Typowo pierwszy maszt jest niższy od drugiego. Kształt kadłuba, łącznie z ostrą dziobnicą i długim nawisem rufy jest charakterystyczną pozostałością po szebekach. Nie obyło się bez problemów, gdyż wyższe maszty przesunęły ku górze środek ciężkości okrętów i sprawiły, że jednostki stały się niestabilne przy przechyłach na burtę. Orki, chcąc za wszelką cenę zachować smukłe, wąskie kadłuby, które tak dobrze sprawdzały się w szebekach, zdecydowały się na zwiększenie zanurzenia. Znacząco poprawiło to stateczność oraz spowodowało dalsze, bardzo pożądane możliwości zwiększenia ładowności. Jednak dla orków najbardziej zaskakujące okazało się odkrycie, że głębiej „siedzące w wodzie” statki lepiej żaglowały pod wiatr i z wiatrem od strony burty.\nMimo tego szkunery nadal były rozwiązaniem pośrednim – w żegludze pod wiatr radziły sobie gorzej niż szebeki, z wiatrem – gorzej niż statki rejowe. Przemawiała za nimi jedynie ich większa uniwersalność, łatwość w prowadzeniu i przede wszystkim rozmiar. Ta ostatnia cecha sprawiła że szkunery szybko stały się pożądanymi statkami handlowymi, kompletnie deklasując szebeki pod kątem ładowności. Mimo wymienionych zalet, szkunery nie odebrały im dominującej pozycji na morzach Archipelagu Centralnego. Dalszy rozwój szkunerów zahamowały względy militarne. Imperium Katanów uznało, że nie spełniają one wytycznych podyktowanych jego strategią morską. Wynikało to przede wszystkim z wprowadzenia koncepcji decentralizacji floty i budowania licznych małych i średnich jednostek, zamiast dużych, trudnych do obrony okrętów. Zmiana ta spowodowała rezygnację z budowy pierwotnie planowanych sześcio- i siedmiomasztowych wojennych gigantów, mających wyprzeć z floty duże szebeki. Pociągnęło to za sobą wstrzymanie wszelkich prowadzonych przez armię prac konstrukcyjnych nad tego typu jednostkami, a wyniki utajniono i zarchiwizowano w twierdzach na wyspie Orkus Tan. Dalszy rozwój szkunerów handlowych, pozbawiony wsparcia w postaci wyników pracy szkutników floty wojennej Imperium, utknął w martwym punkcie.\nBudowa naprawdę dużych, sześcio- i siedmiomasztowych szkunerów napotykała poważne trudności konstrukcyjne. Przy tak długich kadłubach pojawiały się ogromne naprężenia wzdłużne i powszechnym zdarzeniem było pękanie stępki przy żegludze na pełnych żaglach. Z punktu widzenia kupców inwestowanie w rozwój szkunerów mogło okazać się nieopłacalne, jako że ich ostateczna ocena nie była jednoznaczna. Mimo swych zalet, szkunery na wewnętrznych wodach Archipelagu Centralnego, żeglując z bryzami, radziły sobie gorzej od szebek.Ich większe zanurzenie utrudniało manewrowanie w płytkich wodach przybrzeżnych, a wiele portów wymagało pogłębiania aby przyjmować tego typu jednostki. Ponadto budowa szebek była relatywnie prosta i statki te wodowały stocznie na całym Archipelagu. Duże szkunery wymagały nietypowych metod budowania stępki i wręg oraz osadzania masztów. Kupcy słusznie obawiali się, że takie jednostki będą mogły budować tylko niektóre stocznie, posiadające wyspecjalizowanych, znających te metody szkutników i odpowiednią, rozbudowaną infrastrukturę. Takie zmonopolizowanie rynku mogłoby posłużyć później jako narzędzie politycznego i ekonomicznego nacisku.\nChociaż szkunery nie zdołały zdominować mórz Archipelagu Centralnego, nadal są na nich obecne. Współcześnie budowane jednostki mają gładki pokład, bez kasztelu dziobowego lub rufowego i dwa, trzy lub rzadziej cztery maszty, z których pierwszy jest najniższy. Szkunery są smukłe i wąskie, co jest pozostałością po szebekach, jednak profile ich kadłubów znacząco się różnią, szczególnie w części podwodnej. Wynika to z dużego zanurzenia, wynoszącego od 4 do prawie 7 metrów. Mniej opływowy kadłub rzutuje na prędkość, która rzadko przekracza 11 węzłów. Na każdym z masztów znajduje się ożaglowanie gaflowe. Na wyspach ciągu Orkusów oraz Grua często spotyka się topsle – żagle rozpinane nad rejką gafla w warunkach słabego wiatru. Prawie zawsze stosuje się też sztaksle – żagle rozpięte pomiędzy szczytem przedniego masztu lub na wysokości mocowania rejki gafla a bukszprytem.\nJednostka na pierwszym planie to trzy masztowy, duży szkuner. Na bukszprycie ma rozpięte cztery sztaksle, na każdym z masztów – gafla. Powyżej utrzymujących je rejek rozpięte są topsle. Na lewo od niej mniejsza, dwumasztowa jednostka tego samego typu. Obie żeglują z wiatrem od lewej burty (kierunek pokazuje dym holownika). Trzy masztowy szkuner po prawej żegluje mając wiatr od rufy – wszystkie gafle wyłożone są maksymalnie na burtę. Utrzymujące je reje tworzą z osią statku kąt prosty, wystając poza obrys kadłuba. Żeglując w ten sposób popularne jest wyłożenie środkowego żagla na drugą burtę, zamiast wszystkich na jedną. Jednostka w tle nie ma odpowiednika na Ochrii. W czasach, gdy wodowane były pierwsze szkunery, przyjmowano śmiałe założenia, że ostatecznie jednostki te osiągną długości ponad 120 metrów. Aktualnie większość z nich ma długość od 30 do 55 metrów; sporadycznie spotyka się czteromasztowe, 60-metrowe szkunery, głównie na wyspach ciągu Gutum Guru. Jednostki krótsze niż 30 metrów, prawie zawsze dwumasztowe, często mają nieco zmienione omasztowanie – inaczej niż w klasycznym szkunerze maszt przedni jest wyższy od tylnego. Takie jednostki nazywa się keczami. Na wyspach ciągu Grua można spotkać niewielkie kecze, w których przedni maszt jest prawie trzy razy większy od tylnego. We wspólnym nazywa się je jolami, jednak nazwa ta stosowana jest tylko w Królestwie Złotych Twierdz. Na Orkusach szkunery stanowią około 15% floty żaglowców, na Ciągu Grua – około 20%, a na Gutum Guru – ponad 30%. Popularność tych jednostek na Wyspach Kupieckich wynika z jednej strony z łatwości operowania ożaglowaniem gaflowym, która to cecha jest bardzo pożądana przez niezbyt zręczne krasnoludy, z drugiej z faktu, że to właśnie na Gutum Guru powstał jedyny następca szkunera – kliper.\nKrasnoludzka „dłuższa droga na skróty” i klipry Torl-garskie\nKoncepcja rozwoju szkunerów pojawiła się na Wyspach Kupieckich pod wpływem problemów na szlakach żeglugowych wiodących na północ, ku Orkusom. Krasnoludy utrzymywały stosunki handlowe z każdym z Ciągów Archipelagu Centralnego, jednak z oczywistych względów współpraca ekonomiczna z orkami była dla nich najbardziej opłacalna. Najpopularniejsza droga na północ Archipelagu wiodła wzdłuż morza Złotego na wschód, przez wschodnią część Ciągów Elmanalu i Walgaru, a następnie wzdłuż Ciągu Orkusów ku Orkusowi Wielkiemu, mijając Tabadan po prawej burcie, a Wyspy Ciągów Arianom i Grua po lewej.\nŻegluga pomiędzy wyspami elfów i reptilionów wiązała się z opłacaniem cła. Liczne konflikty na tle narodowo – wyzwoleńczym na wyspach Walgaru, nieraz prowadziły do ataków na statki krasnoludów handlujących z orkami. Kolejnym punktem zapalnym były wody pomiędzy Tabadanem a Ciągiem Grua. Rywalizacja obu Królestw często prowadziła do blokad morskich lub konkwiskat towaru i jednostek. Natężenie tych problemów było różne podczas rządów różnych Katanów, jednak zawsze obecne i przekładające się na obniżenie zysków mieszkańców Gutum Guru. Dlatego opracowali oni alternatywną drogę na północ, nie poprzez Archipelag, lecz dookoła niego.\nTypowy kliper Torl-garski. Na bukszprycie rozpięte trzy trójkątne sztaksle. Na pierwszym maszcie, powyżej gafla dwa żagle rejowe. Na drugim, na szczycie masztu rozpięty jest topsel, bardzo rzadko stosowany przez krasnoludy, ale popularny na Orkusach. Krasnoludy oparły się na swoich doświadczeniach dotyczących żeglugi na południe od Gutum Guru, na wodach okalających Archipelag Pajęczy. Odkryli oni coś, co od dawna znane było elfom – istnienie jeszcze jednego stałego prądu powietrznego pomiędzy strefą pasatów na południu i wiatrów arktycznych na północy Archipelagu. Rozpoczyna się on nieco na południe od Wysp Kupieckich i kieruje na północ, aż do napotkania frontu wiatrów arktycznych na wysokości Orkusów.\nMasy powietrza nie płyną dokładnie na osi południe – północ, lecz zbaczają nieco ku wschodowi, stąd nazywa je się Dryfem Wiatrów Zachodnich. Dryf jest słabszy niż pasat i zatrzymywany przez liczne wyspy Archipelagu Centralnego jest właściwie niewyczuwalny na morzach wewnętrznych, gdzie dominuje bryza. Jednak na wodach oddzielających Archipelag Centralny od bariery Archipelagu Pajęczego, na wschodzie oraz na zachodzie może swobodnie rozpędzić się nad pustymi przestrzeniami wody.\nWłaśnie ten wiatr wykorzystały krasnoludy. Ich szkunery kierowały się wzdłuż morza Złotego na zachód, żeglując z bryzami, a następnie przechodziły na drugą stronę Ciągu, na południe, w kierunku otwartego morza. Tutaj, blisko krawędzi Archipelagu łapały pierwsze wiatry Dryfu Zachodniego wiejące od lewej burty. Przepływały wzdłuż Wysp Smoczych i po minięciu ostatnich, najdalej na południowy zachód wysuniętych przylądków wykonywały zwrot na prawą burtę. Krasnoludzkie szkunery miały zmienione ożaglowanie – na pierwszym, wydłużonym maszcie, powyżej gafla, znajdował się żagiel rejowy. Układ ten był kopią rozwiązania stosowanego na krasnoludzkich szebekach. Ustawiając się dziobem na północ, łapały jednocześnie wiatry Dryfu Zachodniego wiejące od rufy. Zastosowane ożaglowanie pozwalało na osiągnięcie rekordowych prędkości i bardzo szybką żeglugę na północ, mijając od strony prawej burty cały Archipelag. Statki na pełnej prędkości przecinały na przestrzał Wyspy Kocie, następnie wyciągnięte na zachód wąsy Wysp Malauków oraz Złotych Wywernów i docierały na szerokość geograficzną Orkusa Wielkiego. Wiejące tutaj z północy arktyczne wiatry ścierały się z Dryfem Wiatrów Zachodnich, jednak szlak morski krasnoludów był w szczególny sposób przed nimi chroniony. Nici Archipelagu Pajęczego okalające Archipelag Północno – Zachodni oraz Archipelag Północny zbiegają na północ od Wysp Złotych Wywerynów, tworząc zwarty masyw, zatrzymujący ruch arktycznego powietrza. Minąwszy Wyspy Malauków szkunery krasnoludów kładły się na kurs północno-wschodni, zgodny z naturalnym kierunkiem wiatrów Dryfu Zachodniego i żeglowały aż do bariery Archipelagu Pajęczego, osiągając długość geograficzną Orkusa Małego. Dopiero tutaj, wychodząc zza masywu chroniących je dotąd wysp, wystawiały lewe burty na uderzenie północnych wiatrów. Wykonywały zwrot na prawą burtę i kierując się wprost na południe, mając wiatr znowu od rufy, żeglowały ku Orkusowi.\nPrzyjęta przez krasnoludy trasa była ponad trzykrotnie dłuższa od szlaku wewnątrz Archipelagu i początkowo ich szkunery pokonywały ją znacznie dłużej niż dotychczasową. Stąd pojawiło się ironiczne określenie „krasnoludzkiej, dłuższej drogi na skróty”, szczególnie popularne wśród marynarzy reptilionów i ludzi. Żart nie bawił jednak zbyt długo, gdyż krasnoludy szybko zmieniły konstrukcję kadłuba szkunerów. Nie tylko zwiększyli wytrzymałość jednostek, pozwalając im osiągać większe prędkości oraz poprawiając dzielność morską, ale też zmienili profil części podwodnej. Krasnoludy, będąc doskonałymi rzemieślnikami, nie miały jednak wielkiego doświadczenia w konstrukcjach morskich i większość ich dotychczasowych projektów była nieznacznie zmodyfikowanymi okrętami orków. Dlatego kształt kadłuba oparli niemal całkowicie na prognozach astrologów. Powstałe jednostki, nazywane kliprami Torl – garskimi stopniowo niwelowały różnicę w czasie pokonania obu szlaków, aż do rejsu klipra Sughartaga, który jako pierwszy, po prawie stu latach prób wyrównał oba czasy. Szlak Dryfem Wiatrów Zachodnich stał się równorzędną arterią handlową pomiędzy południem a północą Archipelagu Centralnego. Powrót ku wyspom Ciągu Gutum Guru był bardziej skomplikowany. Klipry wypływając z Gett – war – garu halsowały na północ, oddalając się od Orkusów. Następnie kładły się na kurs wschodni, a na wysokości Orkusa Czerwonego na południowo – wschodni. Długim łukiem, żeglując z wiatrami Dryfu Zachodniego z prawej burty, kierowały się na południe coraz bardziej oddalając się od wysp Archipelagu Centralnego i zbliżając do bariery Archipelagu Pajęczego. Na wysokości wschodnich wysp Ciagu Elmanalu wykonywały zwrot na zachód i rozpoczynały mozolne halsowanie ku południowo – wschodniemu rogu Archipelagu Centralnego. Minąwszy go ruszały, żeglując z bryzami, wzdłuż wysp Ciągu Gutum Guru do macierzystych portów.\nSzlak Dryfem Wiatrów Zachodnich był oczywiście bardziej niebezpieczny od szlaków wewnątrz Archipelagu. Największą bronią kliprów była jednak ich prędkość. W drodze na północ, pirackie szebeki nie miały żadnych szans nawiązać walki i płynącymi z wiatrem jednostkami krasnoludów. Podczas żeglugi na południe klipry Torl – garskie szybko oddalały się od lądów i po prostu „znikały” na rozległych przestrzeniach mórz zewnętrznych, unikając w ten sposób Czerwonych Piratów. Jedynym punktem, gdzie klipry żeglowały w pobliżu brzegów i nie mogły w pełni wykorzystać swej prędkości była końcówka szlaku, na południowo – wschodnim krańcu Archipelagu. Tutaj na klipry czyhali Biali Piraci, jednak bliskość Gutum Guru pozwalała na regularne patrolowanie drogi morskiej przez flotylle wojenne krasnoludów.\nRozwój handlu na Szlaku Dryfu Wiatrów Zachodnich zmusił orki do rozbudowy własnej floty kliprów. Uruk-hai uważali za kwestię kluczową odebranie krasnoludom supremacji i całkowitego monopolu na szlaku wiodącym wprost ku sercu Imperium. Bardzo przysłużyło się to rozwojowi tej klasy jednostek – potężny potencjał szkutniczy Imperium Katanów niemal błyskawicznie rozwinął koncepcję krasnoludów i rozpoczął zwiększanie rozmiarów kliprów. Szkutnicy na Gutum Guru nie byli w stanie budować jednostek większych niż 40-metrowe, napotykali bowiem problemy identyczne z tymi, jakie pojawiały się przy dużych szkunerach. Dlatego klipry Torl – garskie nigdy nie wyszły poza dwumasztowce, z maksymalnie dwoma piętrami ożaglowania rejowego powyżej gafli. Orki tymczasem bez problemów wodowały jednostki trzymasztowe. Zupełnie rezygnowały z topsli rozpinanych powyżej gafla i stosowały żagle rejowe na wszystkich masztach. W pewnym momencie zaczęli zastępować gafla na pierwszym maszcie ożaglowaniem rejowym. Wyznaczało to granicę pomiędzy kliprami Torl-garskimi a klasycznymi kliprami.\nOgromny, schyłkowy kliper orczej konstrukcji. Na pierwszych dwóch masztach znajdują się jedynie żagle rejowe. Widoczne dodatkowe żagle – lizle, rozpięte na przedłużeniach reji. Dążenie do coraz większych szybkości było w pełni uzasadnione i nie wynikało jedynie z pobudek ekonomicznych. Profilowane pod kątem dużej prędkości kadłuby kliprów nie były zbyt pojemne i jedynie krótki czas trwania rejsów pozwalał im zdeklasować wolniejsze, lecz ładowniejsze jednostki. Szybkość okazywała się coraz ważniejsza na samym szlaku – piraci zarzucali próby pojedynczego polowania na ekspresowe klipry i zaczynali działać we flotyllach, opracowując nieraz bardzo wyrafinowane taktyki przechwytywania ofiar. Jednocześnie rozwijali metody komunikowania się i korzystania z lotniczego zwiadu morskiego oraz magii.\nKluczowe dla ich strategii było nawiązanie walki – na kliprach przestrzeń ładunkowa była cenna i z tego powodu załogi nie były liczne, a w ich skład nie wchodziła piechota morska. Jeżeli piraci zdołali już zatrzymać statek, walka była zawsze jednostronna. Odpowiedzią orków było dalsze zwiększenie rozmiarów kliprów i zmiana ożaglowania – jedynie trzeci maszt zachował gafla, pozostałe niosły trzy lub nawet cztery piętra żagli rejowych oraz rozpinane na przedłużeniu reji, obok zasadniczego żagla rejowego lizle. Klipry bez większych problemów mogły utrzymać szybkość 18 – 19 węzłów, a przy sprzyjających wiatrach od rufy osiągnąć rekordowe 21 – 23 węzły.\nWysiłek stoczni na orkusach pozwalał długo zachować kliprom przewagę w tym swoistym wyścigu zbrojeń. Mimo tego pokonanie całego szlaku Dryfu Wiatrów Zachodnich w obie strony, było najlepszym i jednocześnie najgroźniejszym sprawdzianem zdolności załóg. Nie tylko wymagało wielkiej sprawności w operowaniu żaglami i to w warunkach dalece trudniejszych niż na spokojnych wodach wewnętrznych Archipelagu, ale też stalowych nerwów, opanowania i wytrzymałości, podczas licznych sytuacji zagrożenia. W tych momentach błąd w żeglarskim rzemiośle kosztował życie wszystkich na pokładzie. Marynarzom którzy pokonali na samotnym kliprze Dryf Wiatrów w obie strony, jako jedynym wolno występować przeciwko marynarskim tradycjom lub przesądom, na przykład mają prawo gwizdać na pokładzie. Nieraz, szczególnie w portach Gutum Guru można być świadkiem przedziwnej sceny, gdy podczas marynarskiej awantury jeden z żeglarzy gwizdnie krótko. Większość adwersarzy, szczególnie tych starszych, natychmiast wycofa się i ustąpi.\nZwiększanie rozmiarów kliprów nie mogło trwać wiecznie, ponieważ statków osiągających 70 metrów długości nie można było budować już normalnymi metodami. Pod wpływem ogromnych naprężeń materiały szybko ulegały zużyciu – niewiele kliprów tych rozmiarów służyło dłużej niż 10 lat. Orki i krasnoludy zaczęły stosować niestandardowe materiały, najpierw niedostępne w normalnym handlu gatunki drewna z elfich puszcz, potem kompozyty z tak niezwykłymi składnikami jak kości smoków czy też wzmacnianie używanych materiałów olbrzymimi ilościami potencjału magicznego. Koszty budowy poszybowały w górę, a opłacalność eksploatacji zmalała. Orki ostatecznie zmieniły strategię transportu szlakiem Dryfu Wiatrów Zachodnich. Moment, w którym z Gett-warr-garu wyszedł pierwszy konwój kliprów, eskortowany przez okręty wojenne, uważany jest za koniec ery rozkwitu tych pięknych statków. W konwojach prędkość stała się cechą drugorzędną, jako że należało ją dostosować szybkości najwolniejszych okrętów wojennych. System konwojowania pozwolił ostatecznie wypracować Imperium orków strategię morską na wodach zewnętrznych i ukształtował koncepcję wojennego okrętu żaglowego.\nObecnie małe klipry Torl – garskie są nadal popularne na Gutum Guru, gdzie konkurują ze szkunerami, stanowiąc około 15% floty żaglowej. Stosowane są też na Orkusach, głównie w żegludze na zewnątrz Ciągu wysp. Wielkie klipry są rzadkością, jednak nie poszły w zapomnienie. Umiejętność ich budowania nadal zachowała się wśród krasnoludów i jest pieczołowicie przekazywana w niektórych orczych stoczniach. Nie ze względów sentymentalnych – za panowania prawie każdego Katana zdarzały się, podyktowane różnymi względami, szeroko zakrojone operacje przeciw flotom pirackim. W zależności od rozmiarów tych działań, zewnętrzne szlaki handlowe stawały się bezpieczniejsze na kilka – kilkanaście lat. Wtedy z pochylni znowu spływały wielkie klipry, aby przez następną dekadę korzystać z koniunktury a potem, wyeksploatowane do granic, wycofać się ze służby. Kiedy marynarze wygłaszają popularne reptiliońskie przekleństwo „obyś żył w ciekawych czasach”, zawsze mają na myśli te dziesięć lat.\n« Grzechy ojców, część II\nKiran – Łańcuchowe Miasto »\n8 lutego 2012 at 12:56\nNie podejmę się oceny tego arta. Wykracza on daleko po za moje pojęcie żeglowania. Fajnie, że ktoś chce rozwijać tę tematykę. Mam nadzieję, że nazwy dadzą się zaakceptować przez większość MG. Wydaje mi się, że skoro to już kolejny art z serii marynistyki orchijskiej to może warto stworzyć już oddzielną kategorię na tego typu teksty. Co Wy na to?\n8 lutego 2012 at 13:51\nHalsy, reje, grotmaszty i inne takie to dla mnie czarna magia, ale artykuł klimat ma świetny oraz zawiera kilka dobrych pomysłów na porządne marynistyczne przygody.\n8 lutego 2012 at 17:46\nArtykuł fajny, świetnie się czyta.\nAle czy aby szkuner i kliper to nie okręty XIX wieczne???\nBo tak mi się wydaje chyba. A to już chyba za bardzo do przodu trochę skoczyło, według mnie to powinny być raczej okręty z ery odkryć geograficznych takie jak:\nkarawele, karaki, galeony, fluity, pinki czy nawet galery a nie dość nowoczesne klipry i szkunery no ale to moje zdanie.\n8 lutego 2012 at 21:32\nSpieszę zauważyć drogi mordimerze,że absurdalne państwo orków ma jakieś 10tys lat dodatkowo zasiedla je wiele długoletnich ras.\nW świecie w 90% pokrytym wodą to wystarczający odcinek czasu na modyfikację, testy, poprawianie i stworzenie tak zaawansowanych okrętów jak przedstawione w artykule.\nPoza tym taki skok nie powoduje że starsze (technologicznie) rozwiązania zostały wyparte i wcale nie występują.\n9 lutego 2012 at 00:35\nW sumie zgadzam sie z Ghasta. Mieszkancy Orchii maja czas, warunki i przede wszystkim racjonalne potrzeby rozwoju zeglugi morskiej. Zatem mozna zalozyc, ze obeznosc okretow XIX posrod zaglowcow i galer duzo starszych jest calkiem sensowne (przy zalozeniu ze po morzach Archipelagu Centralnego plywaja diremy i triery to mamy zderzenie swiatow niemal nam wspolczesnego z antykiem).\n9 lutego 2012 at 01:25\nMimo nieznajomości tematyki, artykuł czytałem z zainteresowaniem. Bardzo spodobała mi się cała historia przeróbek przeprowadzanych przez inne rasy oraz wzajemne podpatrywanie i wdrażanie nowych rozwiązań. Myślę, że dobrym uzupełnieniem byłaby mapka z zaznaczoną trasą, którą zastosowały krasnoludy.\nbardzo fajny artykuł widać,że oddajesz kawałek swojego serca. Ostatnio jestem w trakcie lektur "Kodeks piratów" i teraz Komudy "Galeony wojny" i naprawdę jestem pod wrażeniem…\n15 lutego 2012 at 06:58\nFascynujące. Nigdy nie miałem czasu zgłębiać marynistyki więc mam nieco problemów z nomenklaturą. Poza tym czyta się świetnie i wypełnia lukę w mim-owym kc.\n16 lutego 2012 at 11:14\nAkuratnie przebrnąłem przez G. Bidewell'a "Pod piracką flagą (William Dampier)" i wziąłem się za "Karaibską Krucjatę" M. Mortki. No nie dało się tego nie przeczytać, wpaść w ciąg marynistyki…\nChoć nadal jestem na etapie poznawania wielu określeń "wilków morskich" to jednak artykuł czyta się jednym tchem. I niezłe pole do popisu dla uzupełnień języka.\nDla mnie duża nota, wysiłek włożony w napisanie powyższych słów wydaje mi się adekwatny do oceny.\nJedynie kwestia poruszona przez Mordiego jest intrygująca.\nCzas trwania cywilizacji/państwa przekładnią postępu technicznego? Eee… Europa i wynalezienie prochu w Chinach? Cesarstwo Rzymskie (akwedukty, drogi, armia) vs. barbarzyńcy? Inkowie a konkwistadorzy?\nMoże nie szalejmy z tym ogólnie pojętym rozwojem na morzach i starajmy się zatrzymać na pewnym etapie rozwoju technicznego. Bo nam zaraz tu łodzie podwodne o napędzie atomowym… tfu! magicznym pływać będą zbudowane ręką orków według planów gnomów popartych doświadczeniami elfów… 😛\n22 lutego 2012 at 12:43\nDokładnie za bardzo i za szybko do przodu marynistyka wyrywa tutaj, bo skoro już nowoczesne metody budowy żaglowców się pojawiły to jakie nowości techniczne do zwykłego życia wejdą???\nStalowe pługi? Kosa zamiast sierpa? Bo o to mi chodzi tylko jak te nowe okręty mają się do wynalazków do codziennego życia??\n22 lutego 2012 at 14:39\nKiedy rozpoczynałem nowa kampanię starymi bohaterami zaczynało się właśnie w ten sposób – lemiesze ponownie przekuwali na miecze. Stalowe pługi rządzą. A agawę karczuje się maczetą nie sierpem.\nPisać w temacie na forum!\nNa blogu wrzuciłem szkic marynistycznej przygody – tak jakby ktoś był zainteresowany\n20 marca 2012 at 16:11\nA gdzież Twój blog?\n20 marca 2012 at 19:51\nMruf do blogu ghasty przejdziesz przez jego profil tam gdzie podaje adres swojej strony.:)\n22 marca 2012 at 16:57\n26 marca 2012 at 16:02\nDokleję link i tutaj bo zniknie za 1-2 dni z shouta.\nRzecz o statkach w ujęciu RPG


Recenzje Racerstar 2845 Silnik Bezszczotkowy Wodoodporny Bezczujnikowy 35A ESC Combo 1/12 1/14 Części samochodowe RC - Banggood Polska zakupy online\nPrzybył po zaledwie 10 dniach do Niemiec. Pięknie działa w moim wltoys 124019. Silnik 3900kv idealnie pasuje do tej aplikacji. Ma mnóstwo mocy i pozostaje miły i chłodny.\nUlepszanie mojego feiyue fy03h w zastępstwie 390 pędzla\nDoskonały produkt był zachwycony.\nPasuje idealnie i utrzymuje do 3s 2200mah 35c lipo w mojej rakiecie remo!\nWygląda dobrze, jeszcze nie jechałem, ocena zostanie dodana...\nŁadne produkty z Racestar.


Dramatyczna relacja Michała Szczerby. Opisuje, że w tramwaju pobito człowieka czytającego "GW". Policja prosi o "konkrety" | wMeritum.pl\nDramatyczna relacja Michała Szczerby. Opisuje, że w tramwaju pobito człowieka czytającego „GW”. Policja prosi o „konkrety”\nMichał Szczerba, poseł Platformy Obywatelskiej, opublikował w serwisie Twitter dramatyczną relację z warszawskiego tramwaju. Jeden z podróżujących nim mężczyzn miał zostać pobity przez innych pasażerów tylko dlatego, że czytał „Gazetę Wyborczą”. Całą sprawą zainteresowała się policja, która poprosiła posła o złożenie zeznań.\nMichał Szczerba oznajmił, że w warszawskim tramwaju doszło do dramatycznej sytuacji. Jeden z podróżujących nim mężczyzn został pobity przez pozostałych pasażerów.\nW tramwaju w #Warszawa został pobity 66-letni mężczyzna. Zaatakowany słownie i fizycznie przez współpasażerów. Bo czytał #GazetaWyborcza. Komuś się nie spodobało. Reszta dołączyła. Uderzony łokciem, targany za włosy, kazano mu zdjąć okulary. Coraz więcej nienawiści w #PaństwoPiS – napisał poseł PO.\nW tramwaju w #Warszawa został pobity 66-letni mężczyzna. Zaatakowany słownie i fizycznie przez współpasażerów. Bo czytał #GazetaWyborcza. Komuś się nie spodobało. Reszta dołączyła. Uderzony łokciem, targany za włosy, kazano mu zdjąć okulary. Coraz więcej nienawiści w #PaństwoPiS. pic.twitter.com/xcSIKZelyL\n— Michał Szczerba (@MichalSzczerba) 28 listopada 2017\nWpis polityka szybko zaczął zdobywać popularność w sieci. Zainteresowali się nim również funkcjonariusze policji, którzy za pośrednictwem swojego oficjalnego profilu na Twitterze poprosili o posła o złożenie zeznań.\nPanie Pośle, prosimy o więcej konkretów. Gdzie (np. ulica, nr linii) i kiedy miała miejsce ta sytuacja, ponieważ nie mamy zawiadomienia o takim zdarzeniu. Zapewniamy, że leży nam na sercu bezpieczeństwo każdego mieszkańca Warszawy, bez względu na tytuł czytanej przez niego prasy – czytamy.\nWywołany do tablicy Szczerba odpowiedział.\nDane kontaktowe są na naszej stronie internetowej https://t.co/oXKLX0ocWj Może Pan skorzystać także z maila rzecznik.prasowy@ksp.policja.gov.pl , przekierujemy informację do właściwej komórki.


Przeczytam! Czyli ambitnie w Nowy Rok. ~ Kroniki Nomady\nTytuł chodzi za mną już od zeszłorocznej Nidzicy, a może nawet dłużej. Szczęśliwie nie oglądałam jeszcze filmu, i będę się go wystrzegała do czasu aż nie przeczytam książki\nJeden z moich czytelniczych wyrzutów sumienia, chociaż ciężko jednoznacznie określić dlaczego. Wcześniej nazwisko Atwood było mi zupełnie obce, za to od zeszłego roku ten konkretny tytuł przewija się co jakiś czas a to w sieciach społecznościowych, a to na zaufanych blogach. Czas sprawdzić o co chodzi i o co cały ten szum.\nWspółczesne KwN mam już przeczytane (prócz ostatniego opublikowanego tomu) i w zeszłym roku postanowiłam skompletować pierwotną serię, wydawaną w latach siedemdziesiątych. Pierwszy tom już za mną, następne też nie będą musiały długo czekać.\nDziwnym trafem po kilu udanych zeszłorocznych podejściach do Lema popłynęłam w inne książki. „Dzienniki…” nawet już nadgryzłam i odłożyłam na później: teraz muszę się za nie zabrać, by „później” nie zamieniło się w „kiedyś”.\n451 Farenheita, Ray Bradbury\n„451…” to takie moje must read od dobrych kilku lat. Może wrzucenie tej pozycji na listę sprawi, że w końcu ją przeczytam?\nOpowieści z Majipooru, Robert Silverberg\nProzę Silverberga uwielbiam, ostatniego tomu historii z Majipooru nie mogłam się doczekać, ale w końcu jest! Mój egzemplarz niedługo zawita do Chorzowa, a i wam polecam jak najszybciej zaopatrzyć się w własny: nakład jest naprawdę niewielki.\nŚlimak na zboczu, A.B. Strugaccy\nNie mam pojęcia, co takiego jest w twórczości Strugackich, że nawet gdy mam do czynienia z pozycją pozornie nudną, to i tak prędzej czy później sięgam po coś ich autorstwa. Tytułów nieprzeczytanych na szczęście jeszcze trochę mi pozostało, zatem czas się zmobilizować i nadrabiać zaległości.\nTrylogia Apostezjon, Edmund Wnuk-Lipiński\nKolejny wyrzut sumienia, tym gorszy, że książka już od ponad pół roku łypie na mnie z półki. Co prawda odrzuca mnie koszmarnie mała czcionka, ale czegóż się nie robi dla literatury!\nTutaj nie będzie konkretnego tytułu: ot takie postanowienie, by poczytać trochę "mainstreamu". Nie żebym była zmęczona konwencją (czasem bywam, ale wtedy ratują mnie stare dobre antologie), po prostu czasem trzeba wyjść z „strefy komfortu”. W zeszłym roku genialnie mi się to udało z Inglotem i Hemingwayem, w 2016 mam chrapkę na więcej, zwłaszcza, że na pewno zaufani podpowiedzą mi kilka tytułów wartych uwagi :)\nA jak to wygląda u was? Macie jakieś pozycje, które koniecznie chcecie przeczytać? Czy też idziecie po prostu na żywioł?


Nadal trwają walki na Wschodzie Ukrainy – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Świat / Nadal trwają walki na Wschodzie Ukrainy\n17 lutego 2015 10:18 /2 komentarze/w Informacje, Świat\nMimo zawarcia rozejmu prorosyjscy separatyści wznowili intensywne walki na wschodzie Ukrainy. Wszystko wskazuje na to, że zawarte porozumienie istnieje już tylko na papierze.\nNajgroźniejsza sytuacja panuje w obleganym Debalcewe. Przedstawiciel ukraińskiej Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Andrij Łysenko poinformował, że rozejm na wschodzie Ukrainy jest łamany i dlatego armia nie wycofa broni ciężkiej z linii frontu.\nDebalcewe – to tu panuje najgorsza sytuacja. Miasto znalazło się w ogniu separatystów, którzy traktują je jako swój przyczółek. Rozejm z Mińska nie rozwiązuje sytuacji.\n– Jesteśmy w stanie wojny. Nie jest złe to, co robią. Więc przyszedłem tutaj z Rosji. Będę tu, na tej ziemi, dla tych ludzi, dla moich chłopaków – powiedział prorosyjski separatysta.\nWobec ukraińskich żołnierzy i ludności cywilnej coraz częściej wykorzystywane są systemy rakietowe Grad. Separatyści otworzyli ogień nawet w miejscowościach, w których nie ma ukraińskich wojsk. Mowa o całkowicie kontrolowanym przez rebeliantów Doniecku, który ostrzelano z moździerzy, a także Popasną, gdzie użyto Gradów. Prorosyjscy separatyści wszystkiemu zaprzeczają i całą winą obarczają Ukraińców.\n– Chcemy zakończyć to wycofanie ciężkiej broni synchronicznie z ukraińskimi siłami rządowymi. Obie strony powinny całkowicie wycofać ciężką broń w ciągu 14 dni, począwszy od 16 lutego. Jednak, sądząc po obecnej sytuacji, ukraińskie siły rządowe zwiększyły liczbę broni ciężkiej – powiedział Vladimir Kononov, minister obrony samozwańczej Ludowej Republiki Doniecka.\nTak naprawdę – jak zauważa prof. Marek Piertaś – Rosja nie chce zawieszenia broni. Gra toczy się o coś więcej – o geopolityczną przyszłość Ukrainy.\n– Federacja Rosyjska nie jest zainteresowana przerwaniem walk, wręcz przeciwnie jest zainteresowana, jak się okazuje niezależnie od eskalacji sankcji zachodnich, kontynuacją tych walk i wywieraniem presji na Ukrainę. To jest część – w moim rozumieniu – planu strategicznego Federacji Rosyjskiej – zaznaczył prof. Marek Piertaś, kierownik Zakładu Stosunków Międzynarodowych UMCS.\nW tym kontekście profesor wskazuje, że niezrozumiała jest postawa państw Europy, zwłaszcza zachodniej, które nie chcą dostarczać broni Ukrainie.\n– Uzbrojenie Ukrainy nie oznacza eskalacji konfliktu w sensie, że Ukraina zaatakuje Federacje Rosyjską, ale oznacza znaczne podniesienie kosztów operacji przeciwko Ukrainie, kosztów ponoszonych przez Federacje Rosyjską, więc w tym kontekście działania państw zachodnich dla mnie są niezrozumiałe – dodał prof. Marek Piertaś.\nTego samego zdania jest dr Marcin Paluch, który wskazuje, że Ukraińcy są postawieni pod ścianą, bo nie mają nawet zakładów produkujących amunicje.\n– W pierwszej kolejności powinni otrzymać amunicje artyleryjską. Ta artyleria ukraińska, którą często widzimy na zdjęciach i w przekazach medialnych, po pewnym czasie ma już poważne braki amunicyjne. Brakuje pocisków 203, 152 i 122 mm. Oni naprawdę nie mają amunicji i to jest ważna sprawa. Żeby odpierać ataki separatystów czy bronić swoich oddziałów musi nastąpić wsparcie artyleryjskie – powiedział dr Marcin Paluch.\nTymczasem – jak wskazuje dr Marcin Paluch – jeśli już dochodzi do dozbrajania Ukrainy to dostaje ona przestarzały sprzęt wojskowy.\n– Brytyjczycy przekazali już, poprzez swoje prywatne firmy, 20 pojazdów transporterów opancerzonych typu Sakson. To są lata ’70 XX wieku- całkowicie nie nadające się na współczesne pole walki. Ten pojazd nie wytrzyma ostrzału artyleryjskiego, nie wytrzyma odłamków. Ten pojazd nie jest odporny na wybuch min – podkreślił dr Marcin Paluch.\nPoważne zaniepokojenie utrzymującymi się walkami w mieście Debalcewe i w jego okolicach wyraził Departament Stanu USA. W opublikowanym oświadczeniu stwierdził, że bacznie obserwuje nową kolumnę rosyjskiego sprzętu wojskowego, która podąża w stronę wschodniej Ukrainy. Te agresywne działania i oświadczenia wspieranych przez Rosję separatystów zagrażają zawartemu rozejmowi. – głosi oświadczenie.\n[TYLKO U NAS] Ks. B. Dygdała: Jest dużo zadowolenia i satysfakcja, że coś udało się zrobić i choć w małym stopniu pomóc. Trzeba pomagać ludziom i szturmować Niebo swoją modlitwą. Jedno drugiego nie wyklucza\nEkstremiści z Boko Haram grożą atakami samobójczymi Rząd zwiększy wydatki na obronność?


Raj był na Wschodzie\n– Nie wydaje Ci się, że popadamy w jakiś schemat? – zapytał nalewając kolejną kolejkę do kieliszków.\n– Nie, dlaczego? – Siedział wygodnie w fotelu i zdawał się właśnie myśleć o czymś zupełnie innym, stąd pytanie było dla niego wyrwane z kontekstu.\n– Tak tylko pomyślałem... W końcu to samo robili nasi ojcowie, dziadkowie... tak samo się zachowywali... Nie potrafię teraz wyklarować skąd się to wzięło.\nUnieśli kieliszki w górę i druga pięćdziesiątka spłynęła przez ich gardła. Chwilę milczeli nie mówiąc nic, jednak nie wprawiało to ich w zakłopotanie. Żaden z nich nie czuł potrzeby informowania drugiej strony o czymkolwiek i w jakikolwiek sposób. Nawet nie patrzyli na siebie, lecz wzrok ich zawieszony był gdzieś w otaczającej, martwej przestrzeni. Nie sposób było odgadnąć ich myśli. Zresztą, każdy oddalił się w zupełnie inną sferę rozmyślań.\nTrwali w tym stanie przez dobre dziesięć, może piętnaście minut. Siedzący na krześle dwudziestoparolatek zastygł schylony i obserwował politurę niskiego, sosno podobnego stolika okolicznościowego zastawionego naczyniami. Próbował doliczyć się ile żłobień imitujących drewno znajduje się na jego powierzchni, jednak gubił się za każdym razem, nie doszedłszy nawet do dwudziestki. Jego znajomy wręcz przeciwnie. Rozpięty w wygodnym, nowoczesnym fotelu, rozglądał się po obwieszonych fotografiami ścianach, uporczywie pragnąc znaleźć choćby jeden detal, jeden kontrastujący punkt, który pomógłby mu zbudzić umysł z letargu. Wewnętrzna pustka pośród ciszy to jeden z najbardziej przerażających obrazów piekła.\n– Chodźmy się przejść – zaproponował pierwszy z nich, po czym nie czekając na odpowiedź wstał z krzesła i podążył do przedpokoju. Sekundę później to samo zrobił jego towarzysz.\nUlica była jasna, dobrze oświetlona, luminację dodatkowo potęgowały światła odbijające się pozostałościach świeżo spadłego deszczu. O tej porze ruch w mieście był bardzo nieznaczny. Od czasu do czasu zbłąkani przechodnie pośpiesznie przekraczali puste ulice na czerwonym świetle biegnąc do domu. Nad nimi szumiały bezlistne gałązki drzew targane raz mocniejszymi, raz słabszymi porywami listopadowego wiatru. Szli ni to powoli, ni to spiesznie, można by rzec, że ich marsz utrzymywał się w rytmie muzycznego moderato. Kroki ich zdawały się być tak lekkie, że stopy natknąwszy się na taflę wody nie mąciły jej. Mijali zabudowania, których okna były rozpalone do białości elektrycznym światłem, idealnie puste afisze reklamowe wyglądające o tej godzinie złowieszczo oraz zgniłych i zepsutych ludzi pachnących śmietnikiem bądź wodą Hugo Boss?a.\nTwarz drugiego z nich przybrała poważny wyraz i zdaje się, że dostrzec można było nawet delikatne przytaknięcie wyrażające pełne zrozumienie. Nie rozumiał wcale. Nie wiedział także, co należy w takich sytuacjach mówić, jak inteligentnie ciągnąć kogoś za język. Palnął więc bez większego namysłu.\nZnów przyjął odpowiedź z tym samym spokojem, powagą i wyrazem zrozumienia na twarzy. Z trudem jednak powstrzymywał w sobie chęć pretensjonalnego wykrzyknięcia ?ależ, dlaczego??. Dusił to w sobie tłumacząc, że to nie jego sprawa, że nie można tak bardzo wchodzić w cudze życie. A poza tym znał odpowiedź na to najprostsze pytanie – ?Tak musiało być? – odpowiedziałby Karol. Zawsze tak mówił.\nWędrowali już dobre pół godziny i miał straszną ochotę zapytać Karola o cel wędrówki. Zdawało mu się, że szwendają się tak bez celu, co psychicznie go wykańczało. Najważniejsze to mieć cel – mawiał – realizować go to już inna sprawa, ale trzeba go mieć. Każda podróż czy spacer z Karolem były kompletnym zaprzeczeniem jego dewizy. Kochał je, więc za to i nienawidził z całego serca. Chwilę później, jakby przejrzawszy myśli kompana, Karol powiedział:\n– Za chwilę w lewo, potem jeszcze dziesięć minut i będziemy na miejscu.\nWiejący od kilkunastu minut zimny, północny wiatr rozproszył kumulujące się na niebie chmury, odsłaniając nagi księżyc. Ten bez najmniejszego skrępowania rozrzucał swoje blade promienie po powierzchni ziemi ukazując jej piękno w barwach mroku. Gdy dochodzili na miejsce, niczym Gwiazda Betlejemska wskazał im zgrupowanie małych, opustoszałych baraków. Weszli właśnie na teren dawnej stacji przeładunkowej znajdującej się na obrzeżu jednego z większych polskich miast. Prowadziła tutaj tylko leśna ścieżka będąca pozostałością betonowej drogi dla starych ciężarówek oraz tory kolejowe. Usiedli na skraju zarwanego peronu i patrzyli chwilę w milczeniu na migoczącą w blasku księżyca stal szyn. Było już dość chłodno, więc oboje podkulili się nieco i zatopili w rozmyślaniach. Oboje czekali na pierwsze słowo, na które żaden z nich nie potrafił się zdobyć. Nie dawali sobie rady z uporządkowaniem ogromu pytań i odpowiedzi, które kłębiły się i mnożyły w ich głowach, jak burzowe cumulusy w upalne popołudnie. Ale nie spieszyli się, nie gnał ich żaden termin, więc ze stoickim spokojem rozkoszowali się przenikliwą wonią smaru kolejowego unoszącego się ponad szynami oraz ledwo już dostrzegalnym wspomnieniem ciepłych wieczorów. Gdzieś w pobliżu przejechał samochód, gdzieś daleko słychać było ostatnie lądujące samoloty, a po chwili cały miejscy zgiełk i gwar umilkł i zostali sami wśród martwej, jesiennej ciszy. Współtowarzyszowi milczenie zaczynało się już przykrzyć. Był dość konkretnym człowiekiem, ale podczas szczerej rozmowy także ciekawskim. Nie było to męczące dla jego współrozmówców. Dla niego – wręcz przeciwnie. Każda chwila nie wypełniona słowem stawała się dla niego katorgą, męczarnią. Karol wiedział o tym i zauważył starannie skrywane od kilku minut zniecierpliwienie. Zaczął powoli i nonszalancko:\n– Kiedy ją poznałem była piękna. Zobaczyłem ją po raz pierwszy, gdy zmęczony jechałem zapchanym autobusem do domu. Ona rozświetlała swoim magicznym blaskiem całe ciemne, ponure i śmierdzące otoczenie. Zawsze gdy przekraczam próg jakiegokolwiek środka komunikacji zbiorowej, a przede wszystkim miejskiej, przez całą drogę marzę tylko o chwili, gdy będę wysiadał. Jeszcze raz przejść przez drzwi, wyrwać się z tego grząskiego bagna pełnego ludzi, bardziej podobnych do stada pawianów. A wtedy było inaczej. Pragnąłem by nasze drogi splatały się jak najdłużej, bym choć jeszcze przez chwilę mógł rozkoszować się jej jasnym obliczem odbijającym się w szybie. I poznałem ją. Z każdym dniem zachwycała mnie swoją urodą i wnętrzem coraz bardziej... – zamilkł na chwilę i spojrzał na zadumaną twarz swojego współtowarzysza. Nie spuszczając z niej wzroku rzekł – wiesz, pozazdrościć jej mógł mi każdy. Gdziekolwiek bym się z nią nie pojawił każdego wprawiłaby w zachwyt. Ale... no właśnie: Ale. Nie potrafiłem niczego z nią zbudować. Wręcz przeciwnie. Miałem wrażenie, że za każdym razem, gdy się spotykamy niszczę ją. W jakiś nieznany mi sposób moja niepozorna osoba powoli posuwała do przodu destrukcję jej na prawdę pięknej duszy...\nUciął. Znów jego wzrok zawisł na migoczących światełkach odbijających się na szynie kolejowej. Gdzieś niedaleko dało się słyszeć sygnał zbliżającej się lokomotywy. Kilka chwil później trzy charakterystyczne światła pojawiły się na tle czarnych drzew. Pociąg nadjeżdżał powoli postukując o łączniki szyn i słychać było syk pneumatycznych hamulców oznajmiający planowe hamowanie. Tuż za opuszczoną stacją tory pod dużym kątem skręcały na południe, zaś za zakrętem przecinała je asfaltowa droga. Dlatego też każdy skład czynił spory hałas by wejść w łuk na minimalnej prędkości.\nGdy ostatni wagon towarowy schował się w mroku listopadowej nocy i ucichł stukot metalowych kół, Karol znów wrócił do obserwacji lśniącej stali leżącej tuż przed jego nogami. Oczy skrywały nieskończoną pustkę i lepiej, aby zawisły gdzieś w próżni, niż na czyjejś twarzy. Dlatego z rzadka spoglądał na swojego kompana. Wolno przebierał nogami luźno zwisającymi w powietrzu i opowiadał w ogóle nie dając pola do popisu mimice.\n– Kochaliście się? – podjął temat jego towarzysz\n– Mam nadzieję, że nie. Inaczej będę tego żałować do końca życia.\n– A ona... kochała Cię?\n– Wiesz... Kochali mnie rodzice, kochali i dziadkowie. Więc teoretycznie powinienem umieć to robić. Ale to nie było takie proste. ?Kocham Cię? to nie jest zaklęcie, które się wypowiada w obecności wybranej osoby, gdy widzisz jej oczy z odległości kilku centymetrów. Możesz powtarzać to miliony razy, ale to nie zadziała. – znów zrobił pauzę – A ona... nie mam bladego pojęcia. Ale mam nadzieję, że nie. Wszystko zaczęło się bardzo szybko i tak samo się skończyło. Może zdążyłem się ewakuować zanim to uczucie pochłonęło całe jej ciało i umysł.\nPółnocny wiatr przybrał na sile. Łyse korony drzew trzeszczały czarnymi gałęziami jakby próbowały odstraszyć nieznanych intruzów. Zimny powiew przewiał ich doszczętnie w nagłym podmuchu i oboje podkulili się by jeszcze bardziej uszczknąć dla siebie choćby ciut więcej własnego ciepła. Znów zapiszczał sygnał lokomotywy i w milczeniu wsłuchiwali się w stukot sześćdziesięciu kół pociągu. W pewnym momencie przestało duć i udało im się nieco rozgrzać.\n– Patrzyłem w nią jak w obraz, jak w rzeźbę. Była dla mnie dziełem Fidiasza a nie Stworzyciela. I chyba właśnie dlatego nie potrafiłem jej pokochać. Żałuję, że w ów ciepły, wrześniowy wieczór zapukałem do jej drzwi i zaprosiłem na spacer. Powinienem był jak nastolatek dalej wpatrywać się z zachwytem w jej oblicze nie śmiejąc zbliżyć na krok. Powinna była się stać moją Gwiazdą Północną na czas bezkresnej żeglugi. A ja zapragnąłem tylko mieć ją dla siebie. – znów zamilkł na chwilę. Skrył twarz w dłoniach, po czym ze smutnym westchnieniem dorzucił, jakby od niechcenia – Kurwa, jakie to piekielnie trudne...\nKarol chciał był zapłakać. Nie udało mu się to jednak, choć szczerze tego pragnął. Poczuć choć przez chwilę słony smak łez, który zabiłby tą przeklętą gorycz w ustach. Tak po prostu wyrzucić z siebie wraz z nimi ten ciężki, skrywany ból, któremu nie umiał przypisać żadnego słowa. A jego spotkanie z nią wciąż stawało mu przed oczyma. Jej ciężkie rzęsy w milczeniu przyjmujące jego odejście. Powiedział, że nie wie, czy go kochała... Ale przecież widział ją dumną, wyprostowaną, kiedy każde słowo ciężkie jak kamień wypadało z jego ust jak z rąk kamienujących. Nic nie mówiła, nie pytała, nie prosiła, nie błagała. Tylko lakonicznie poinformowała, że na ten jutrzejszy spektakl pójdzie z koleżanką. Wiedział dobrze, czy go kochała. Dzięki Bogu, nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo.\n– Jak każda — Ania. Zwykła, mała Ania...\nI to były ostatnie słowa jakie o niej wyrzekł.\nListopad nie dawał o sobie zapomnieć. Wiatr, który przed chwilą ustał w przepędzaniu zbłąkanych dusz do swych domów, jakby zlitował się nad tymi dwoma postaciami, siedzącymi na zapomnianej stacji. Ale nie trwało to długo. Ponownie rozpędził się gdzieś ponad czarnymi drzewami i z dużą siłą uderzył w ich nieodpowiednio okryte jak na tą porę roku plecy. Współrozmówca Karola skulił się jak bity pies. Zrobiło mu się na prawdę zimno i głowę na dobre zaprzątnął mu powrót do domu. Wyobrażał sobie czekającą na niego ciepłą herbatę i świeżą pościel na pościelonym jeszcze przed wyjściem łóżku. Przypominał sobie kalejdoskopowe wzory na oszronionych szybach, które obserwował w dzieciństwie zza okna. W jego umyśle zaczęły po kolei rozkwitać ciepłe wspomnienia i paradoksalnie – i jemu robiło się nieco cieplej i raźniej. Wszystkie zbiegały się w jednym miejscu – w rodzinnym domu, otoczonym zewsząd śnieżną zimą. W tym magicznym miejscu pamiętanym z bardzo wczesnej młodości, które w niepojęty sposób potrafiło odeprzeć mróz i wicher szalejące po podwórzach. Do którego myśl o powrocie zawsze napawała nie zrozumianą radością. ?No tak, ale to tylko przeszłość? – pomyślał gorzko i nagle znów poczuł na swoim karku hulający po bezdrożach jesienny wiatr.\nA Karol wciąż siedział przygarbiony i patrzył na te same szyny kolejowe jak w otchłań. Nic nie mówił i jego twarz nic nie wyrażała. Lekko przygarbiony, bardzo wolno przebierający łydkami zdawał się rozmyślać o czymś bardzo odległym, ale i wielce smutnym. Takim właśnie widział go w owej chwili jego towarzysz, którego nagle powiązało z nim zrozumienie i idąca w ślad za nim solidarność.\n– Chyba wiem, co czujesz – powiedział – Ten smutek już tak ma, że przychodzi i odejść nie chce. Nie roztrząsaj przyczyn i skutków. On jest, był i – niestety – będzie. To, że dowiesz się skąd przychodzi i dokąd podąża nic nie zmieni... – urwał na chwilę, przybliżył się wymownie i pretensjonalnie do Karola, a gdy ten wreszcie podniósł na niego oczy, kontynuował.\n– Tam u Ciebie zostawiliśmy ponad pół butelki. Przestań szukać winnych gdzie ich nie ma. W ogóle przestań ich szukać, bo ich najzwyczajniej w świecie nie ma. Wrócimy, dopijemy, pójdziesz spać, a ja pójdę do domu. Rano wstaniesz, pójdziesz do pracy i jakoś to się wszystko ułoży...\n– ?Jakoś?... Jakoś, to to do mnie nie przemawia. – ironicznie skwitował patrząc na jego ładną, pełną twarz o piegowatych policzkach. Powoli spuścił wzrok i z wciąż tym samym wyrazem zadumy dodał\n– Nie, nie pójdę jutro do pracy.\nKompan spojrzał na niego z zainteresowaniem. Nie robił już poważnej miny. Tym razem rzeczywiście go rozumiał i nie potrzebował żadnych wyjaśnień. Z wrodzonej ciekawości ciągnął go jednak za język.\n– Po prostu. Nie mogę tam wrócić. Nie chodzi mi oczywiście o samą pracę, tylko o to ?normalne? życie. Od dziś od godziny piątej po południu ono dla mnie takim być przestało. Teraz wygląda jak obraz za oknem podczas porannej podróży autobusem. Jest monotonne i jednostajne, nie mam na nie żadnego wpływu, a wszelkie zmiany następują tylko wedle woli innych. I chyba zdajesz sobie sprawę z tego, że w takich warunkach nie można normalnie funkcjonować. Problem w tym, że nie wiem, co dalej... Nie wiem gdzie mam pójść jutro, jeżeli nie do pracy.\n– Nie możesz, tak jak mówiłeś – po prostu tam nie pójść? Może po prostu zostań w domu?\n– W domu, czyli gdzie? Ty byś tak zrobił. Ja nie potrafię.\nBardzo chciał mu pomóc. Ale w tym momencie przybyłe w nagłym powiewie poczucie solidarności, odpłynęło w siną dal równie niezauważalnie. Znów myśli powędrowały gdzieś daleko w sferę sentymentalną i znów ogarnął go wszechobecny chłód. Niebo powoli zasnuwało się chmurami i blask księżyca stawał się bledszy i mniej zauważalny. Stal rozpostarta pod ich nogami przestała lśnić, nagie korony drzew zaczęły zlewać się ze sobą dając wrażenie jednolitej, kirowej masy. Zupełnie niespodziewanie wyłoniły się z niej dobrze znane, trzy okrągłe reflektory nie uprzedzone jednak klaksonem. Chwilę później dało się słyszeć powoli zbliżający do przejazdu kolejowego samochód. Zwrócił na to uwagę i obserwował to lokomotywę, to ledwo widoczną z owego miejsca krzyżówkę. Wreszcie, gdy pociąg przybliżył się do drogi jego wzrok zawisł na nim ze zniecierpliwieniem i ciekawością czekając wypadku. Pojazd jednak jeszcze we w miarę bezpiecznej odległości uciekł przed czołem elektrowozu i do kolizji nie doszło. ?Ach?, westchnął tylko i powoli obrócił głowę w stronę Karola. Nie było go. Usłyszał tylko gwizd dochodzący z naprzeciwka, który byłby bardzo głośny, gdyby nie tłumiący go hałas przetaczającego się pociągu. Kiedy spojrzał w tamtą stronę, jego oczom ukazał się stojący na piętce wagonu towarzysz rzucający mu pęk kluczy. Złapał je i zrozumiał, że to do jego mieszkania. Gwałtownie więc zwrócił się ku oddalającej się sylwetce przyjaciela. Nie wiedział, co ma krzyknąć, co powiedzieć, czy krzyczeć ?wracaj?, czy też ?dzięki?, czy gonić za pociągiem jak szaleniec, czy jak głupiec siedzieć na miejscu. W odpowiedzi na te wszystkie wątpliwości, na twarzy Karola pojawił się chyba nigdy przez niego nie widziany, szczery uśmiech. I od tego czasu nie widział go już nigdy więcej.