Mówcie mi Bezprym - Grażyna Bąkiewicz - ebook - Legimi online\nMówcie mi Bezprym ebook\nprof. nadzw. dr hab. Przemysław Waingertner\nLidia Kowalczyk, Joanna Pijewska, Aleksandra Różanek\nOpowieść inspirowana historią. Bohaterowie i wydarzenia nawiązują\nJest jesień 999 roku.\nSłońce tkwi na czubku sosny. Przyczepiło się i ani drgnie.\nNad wieżą leniwie krąży jastrząb. Wypatruje ofiary, a gdy ją dostrzega, spada w dół jak kamień.\nStoję na wieży i gapię się na rozległą polanę, ciągnącą się po horyzont. Widok mam otwarty, bo puszcza wokół grodu została już dawno wycięta. Z oddali dochodzi łoskot walących się drzew. Kmiecie karczują dalszy kawałek lasu. Jutro wydrą z ziemi korzenie, zasypią wykroty, wyrównają grunt. Wkrótce zaorzą i posieją ziarno. Zyskają kolejny skrawek ziemi cennej jak złoto. Polana gnieźnieńska rozrasta się z dnia na dzień. Jeszcze trochę, a z wieży nie dojrzy się puszczy, tylko same pola i pola.\nWychylam się i patrzę na to, co się dzieje na dole. Widzę kucharzy doglądających pieców z chlebem, psy biegające w psiarni i plac ćwiczeń, na którym drużynnicy ojca szyją z łuków do słomianych chochołów i ciskają włóczniami do poharatanych pni. Wojowie nieustannie doskonalą się w sztuce wojennej, a zaczynają tę naukę jako dzieci, co widać bliżej murów, gdzie drewnianymi mieczami tłuką się chłopcy. W większości to młodsi synowie wielmożów, dorastający na gnieźnieńskim dworze. Kiedyś zostaną wojami księcia i na zwycięskich potyczkach zdobywać będą korzyści i dostojeństwa. Władywoj, ich opiekun, pokazuje, jak ciąć mieczem, by rozpłatać wroga na pół, a oni po wielokroć powtarzają ten cios. Z zawziętymi minami i potem lejącym się po twarzach wyglądają naprawdę groźnie. Zwykle i ja tak wyglądam, gdy ćwiczę z nimi, ale teraz jestem tutaj, by ochłonąć po kłótni z Mieszkiem.\nMój młodszy brat nazwał mnie Bezprymem.\nPowinienem go za tę obelgę sprać na kwaśne jabłko, ale wiem, że nie warto reagować złością na słowa wypowiadane przez dziecko. Moja nerwowa reakcja dałaby mu pewność, że trafił w słaby punkt, a wtedy już by nie odpuścił i powtarzał pogardliwe słowo w nieskończoność. A wiadomo, że nic tak nie przykleja się do człowieka, jak przezwisko.\nBezprym to ktoś bez prymu, bez pierwszeństwa.\nWątpię, by Mieszko wymyślił je sam. Obawiam się, że jedynie powtórzył coś, co usłyszał, by sprawdzić, czy mnie tym rozgniewa.\nWidziałem sztywniejące twarze pachołków, u których szukał aprobaty. Opuszczali głowy, dając mi do zrozumienia, że nie mają z tym nic wspólnego, ale odniosłem wrażenie, że nie pierwszy raz słyszą to określenie.\nDo licha! Czyżby za plecami krążyły jakieś słuchy o zagrożeniu mojego pierwszeństwa? Jeśli tak, będę musiał sprawdzić, skąd się biorą. Chociaż i bez sprawdzania wiem, że to księżna Emnilda jest ich źródłem.\n– Dureń! – prychnąłem pogardliwie i był to jedyny komentarz na słowa Mieszka.\nUdało mi się utrzymać nerwy na wodzy, choć złość aż we mnie buzowała, a szczęki bolały od zaciskania. Jarocha byłaby ze mnie dumna. Mówi, że gniew należy powstrzymać i zachować na później.\nDlatego jestem na wieży, bo tutaj supły w brzuchu rozluźniają się i przestaje szumieć w głowie.\nZnowu upada drzewo, aż ziemia drży.\nW oddali dostrzegam jeźdźca zmierzającego traktem w stronę grodu. W rozedrganym od upału powietrzu wygląda, jakby płynął. Po chwili znika za wzgórzem, ale po książęcym proporcu, który udaje mi się dostrzec, domyślam się, że to wysłannik z wieścią do ojca. Coś gdzieś się wydarzyło i wkrótce dotrze do nas informacja o tym.\nOjciec kocha informacje. Wie, co dzieje się w każdym grodzie, w każdym zakątku kraju, w głowie każdego wielmoży, którego osadził na urzędzie. Wie, jak poszły żniwa i jakich spodziewać się podatków. Zna wszystkie szlaki. Jest świadom tego, co przewożą przemierzający je kupcy, dokąd pojadą i jaki będą mieli z tego zysk. Zbiera wieści o wszystkim, co dzieje się na dworach niemieckim, kijowskim i praskim. Wie, co u Wieletów i na Węgrzech, co w Jomsborgu i u Duńczyków, co w Bawarii i u Sasów. Nawet co w Rzymie. Ma ludzi na dworach, którzy zbierają takie informacje i przekazują je przez posłańców. Płaci za nie, ale dzięki wiedzy, jaką posiada, mało co go zaskakuje.\nCzasami wieści są istotne, czasami nie, ale ojciec nie gardzi żadną. Gromadzi je, jakby były grudkami złota. „Informacja daje władzę – mówi. – Im więcej wiesz, tym jesteś silniejszy. Nawet najdrobniejsze mogą okazać się kluczem do zrozumienia ważnych spraw. Drobiazgi ustawione we właściwym szyku sprawiają, że chaos układa się w sensowną całość. A wiedząc, co może się stać, będziesz miał czas na podjęcie najwłaściwszej decyzji, od której zależeć może twoje życie albo los państwa”.\nBiorę sobie do serca jego nauki i staram się wiedzieć jak najwięcej.\nSkradające się kroki są tak niezdarne, że słyszę je już w połowie wysokości wieży. Pozwalam, by stanął za moimi plecami, i dopiero wtedy mówię z drwiną:\n– Musisz mnie bardzo lubić, skoro nie odstępujesz na krok.\nKątem oka patrzę na rozczarowaną minę pucołowatego blondaska, któremu wydawało się, że potrafi mnie zaskoczyć. Naiwniak.\n– Nie lubię cię, bo śmierdzisz – krzywi się z odrazą mój młodszy brat.\nW obelgach jest niezły, to muszę mu przyznać.\nKsiężna Emnilda każe zwracać się do niego Mieszko Lambert, a ja jestem jedynym, który tego nie robi. Używam jednego z imion, naprzemiennie, w zależności od humoru. W zasadzie powinienem mówić na niego „Misiek”, bo jest leniwy i ociężały jak stary niedźwiedź. Nawet po schodach nie potrafi wejść bezszelestnie. Chociaż podziwiam go, że w ogóle chciało mu się wleźć. Nie sądzę jednak, by zrobił to w dobrej wierze. Od jakiegoś czasu łazi za mną krok w krok i prowokuje do kłótni. Z każdym dniem robi się coraz bardziej natarczywy.\n– To po co za mną łazisz, skoro ci śmierdzę? – pytam z ciekawością.\n– Obserwuję cię – mówi przeciągłym głosem, który ma mnie przestraszyć.\n– Po co? – ponawiam pytanie.\n– Żebyś się mnie bał.\nMieszko jest zbyt głupi, by znać granicę, której nie powinien przekraczać. Nabrał przekonania, że cokolwiek zrobi, ujdzie mu bezkarnie. To wina księżnej, która wbija mu do głowy, że jako syn władcy jest ponad innymi ludźmi. Tyle że on rozumie to po swojemu i gardzi wszystkimi. Dziwne, że ojciec tego nie widzi. A może widzi, tylko nie reaguje z tej prostej przyczyny, że młodszy syn i tak nie ma większego znaczenia.\n– Bezprym – cedzi Lambert, patrząc mi prosto w oczy.\nGdyby nie strażnicy, którzy obserwują nas czujnie, kopnąłbym go w zadek i sprawa byłaby zakończona, przynajmniej na jakiś czas. Ale nie mogę zrobić tego przy świadkach. Strażnicy obrzucają nas spojrzeniami, gotowi zapobiec ewentualnej bójce. Ale póki to tylko zwykła braterska zwada, nie wtrącają się. Zamiast przegnać go kopniakiem, mówię więc:\n– Lepiej idź stąd, Lambercie, i zajmij się swoimi lalkami.\nJa też wiem, czym najbardziej wkurzyć brata.\nPrzez jego dziecinną twarz przebiega skurcz dowodzący, że ugodziłem go celnie.\nLalki to tajemnica, którą wszyscy znają, ale udają, że nikogo to nie śmieszy, choć śmieszy – i to bardzo. Rzecz w tym, że księżna Emnilda, matka Mieszka, kupiła u arabskich kupców całą armię wojów, która mieści się na dłoni. Są z kości słoniowej, pięknie rzeźbieni, ze wszystkimi szczegółami stroju i uzbrojenia, a koniki, których dosiadają, wyglądają jak żywe. Mieszko uwielbia się nimi bawić, choć za skarby świata się do tego nie przyzna. Twierdzi, że przy ich pomocy uczy się taktyki wojennej. Tak jakby można się czegoś nauczyć, przewracając lalki, choćby były ze szczerego złota.\n– Nic ci do moich wojów! – wrzeszczy, aż łzy pokazują mu się w oczach.\nMa delikatną twarz o bladym odcieniu, jaką mają dzieci, które często chorują i spędzają czas z dala od słońca.\nRobi mi się go trochę żal.\nNie jesteśmy do siebie podobni. I nie chodzi tylko o to, że ja jestem okazem zdrowia, podczas gdy on chorowitkiem. Różnimy się pod każdym względem, a ojciec widzi tę odmienność i inaczej kieruje naszym kształceniem. Mnie uczy na woja, Mieszka na mnicha. Mnie od dawna zabiera w objazdy po kraju i wprowadza w tajniki zarządzania grodami. Dla niego sprowadza zakonników, by uczyli go łaciny, greki, niemieckiego. Ja od siódmego roku życia mieszkam w męskiej części dworu, on ciągle jest w babińcu, w pobliżu matki. On zna na pamięć mnóstwo modlitw, a ja, jeśli już muszę wysłuchiwać opowieści, najbardziej lubię te o wojnach i bohaterach.\nTo we mnie ojciec widzi swojego dziedzica. Ale Lambert ma matkę, która dba o jego interesy.\nMieszko nie tylko nie umie ukryć złości, ale i nie potrafi nad nią zapanować. Nie patrząc na obecność strażników, rzuca się na mnie. Pchnięcie nie jest zbyt silne, ale wystarczająco zaskakujące, bym na moment stracił równowagę. Nie miałoby to znaczenia, gdybym stał gdziekolwiek indziej. Ale stoję na wieży, gdzie jedynym zabezpieczeniem jest niskie obramowanie. Dosłownie w ostatnim ułamku chwili znajduję oparcie dla ramienia, a palce wczepiają się w jakąś nierówność w drewnie i cudem utrzymuję równowagę. Gdyby nie to, leciałbym w tym momencie na łeb na szyję. I tak kołyszę się niebezpiecznie, a belka, o którą się opieram, pęka i leci w dół. Uderzenie o bruk na dziedzińcu słyszę dobrych kilka chwil później.\n– Dlaczego to zrobiłeś? – pytam.\n– Niechcący – mówi, choć jego mina świadczy o zadowoleniu z siebie. – Potknąłem się.\nAkurat. Jeszcze sobie szydzi ze mnie. Podstępny szczeniak!\n– No dobra, sam się prosiłeś – zwalam się na niego całym ciężarem.\nPo chwili jesteśmy jednym tarzającym się kłębowiskiem nóg, rąk, wypiętych tyłków, gołych brzuchów. Sczepiamy się ramionami i grzmocimy po plecach pięściami. Nie żałuję sobie. Lambert broni się zajadle, a tłukąc na oślep, trafia raz i drugi. Walkę toczymy w milczeniu, żeby jak najbardziej opóźnić reakcję strażników.\nMuszę przyznać, że zaskakuje mnie jego zajadłość.\nNasze zapasy przerywa krzyk:\n– Spokój, bo użyję bata!\nTo Odrzywół, dowódca straży.\nOdskakujemy od siebie pospiesznie, bo Odrzywół znany jest z tego, że nigdy nie żartuje. Jemu wszystko jedno, czy porządek zaprowadza wśród wojów, czy książęcych dzieci.\n– Nic się nie dzieje, już zgoda między nami! – woła Mieszko.\nOdrzywół spogląda na nas z ukosa. To jedna z wielu naszych bójek w ostatnim czasie i ma prawo nie wierzyć w nasze pojednanie.\n– Odstąpcie od siebie na dwa kroki – mówi.\nOdstępujemy i zgodnie opieramy się o drewnianą zaporę, przez którą o mało co przed chwilą nie wyfrunąłem. Udajemy, że patrzymy na rozpościerający się w dole krajobraz. Odrzywół przygląda się nam przez chwilę i daje spokój.\n– Skoro taki z ciebie chojrak, to ciekawe, czy wleziesz na szczyt wieży – szepczę Mieszkowi do ucha, bo chcę, by przyznał się do słabości.\nZaciska wargi, więc pozwalam sobie na lekceważący uśmiech.\n– Tchórz! – syczę przez zęby.\n– A ty wejdziesz? – pyta.\nWzruszam ramionami, że co to dla mnie. Chwilę później chwytam się rękoma za drewniany słupek, odbijam nogami od ziemi, podciągam się i już jestem na górze.\nWejść to nic takiego, chodzi o umiejętność utrzymania równowagi na wąskim skrawku belki. Prostuję się i rozglądam, zachłystując się widokiem. Lubię to podniecenie, gdy stoję zawieszony między niebem a ziemią. Za pierwszym razem, gdy tu wlazłem, miałem porządnego stracha. Za drugim też. Właściwie za każdym razem boję się, że wykonam niewłaściwy ruch i runę w dół. Dlatego zawsze robię to bez świadków. Dzisiaj to wyjątek, bo chcę zaimponować młodszemu bratu.\nKręci mi się w głowie, ale nie mogę okazać lęku. Nie teraz, gdy Lambert patrzy na mnie. Chcę, by wiedział, że zawsze i we wszystkim będę od niego lepszy.\n– Ale widok! – wzdycham głośno.\nChwilę potem on decyduje się na coś, od czego cierpnie mi skóra. Rusza za mną.\nGłupi. Nie powinien tego robić. Wątpię, by zdawał sobie sprawę z grożącego mu niebezpieczeństwa. Powstrzymuję się jednak przed wydobywającym się z mojego gardła protestem. Wolę się nie odzywać, by go nie przestraszyć. Jeden nieostrożny ruch i spadnie.\nPo chwili, drżący, staje obok mnie.\nOdkąd pamiętam, za wszelką cenę chciał mi dorównać. Ale o ile kiedyś było to śmieszne, z czasem stało się irytujące. A teraz obydwaj ryzykujemy życiem. Wystarczy, że jeden się zachwieje, i spadniemy obaj. Aż robi mi się zimno.\nW oddali upada kolejne drzewo. Słyszę stęknięcie ziemi.\nMija dłuższa chwila, nim decyduję się zerknąć na Mieszka. Jest o głowę ode mnie niższy, więc najpierw widzę jego włosy, potem pot spływający po czole. I zamknięte oczy. Nagle zdaję sobie sprawę, że ten głupek jest nieprzytomny ze strachu. Cokolwiek zamierzał, już tego nie zrobi, bo władzę nad nim przejął strach.\nLambert boi się wysokości.\n– Dasz radę zejść? – pytam, ale jest zbyt przerażony, by mówić.\nCzyli nie da rady.\n– Złaźcie stamtąd! – krzyczy Odrzywół.\nOn też się boi, bo jak któryś z nas zleci, to spadnie też i jego głowa.\n– Asekuruj brata – mówi, gdy dostrzega, w jakim stanie jest Mieszko.\nPróbuje wejść, ale nie ma tu miejsca dla jeszcze jednego. Tu w ogóle nie ma miejsca na jakiekolwiek działanie. Jedyne, co mogę zrobić, to zepchnąć Lamberta. Daję znak Odrzywołowi i popycham brata.\nPatrzę, jak leci w dół. Prosto w ręce strażników.\n– Dobra, mamy go! – woła z ulgą Odrzywół. – Złaź i ty, książę, bo nogi ci z tyłka powyrywam!\nW tym samym momencie rozlega się dźwięk rogu oznajmiający, że ktoś przybywa do grodu. To strażnicy wreszcie dostrzegli posłańca. Mam satysfakcję, że wypatrzyłem go pierwszy.\nGdy zeskakuję, potężna dłoń chwyta mnie za kark. Odrzywół wykręca mi ucho, aż do oczu napływają łzy. Drugą ręką robi to samo z uchem Mieszka. Obaj majtamy nogami w powietrzu. Mieszko wrzeszczy jak zarzynany prosiak. Wije się, próbując uwolnić, ale strażnik trzyma mocno i sprowadza do sali, gdzie urzęduje ojciec.\nPrzed salą obrad kłębi się tłum.\nTu zwykle odbywają się narady w sprawach państwa. Na ławach stojących wzdłuż ścian zasiadają wtedy wielmoże i radzą, co zrobić, żeby w kraju było dobrze. W głębi, na podwyższeniu, stoi dębowe krzesło z rzeźbionym oparciem i podłokietnikami wyłożonymi skórą. To miejsce naszego ojca, księcia Bolesława.\nGdy byliśmy z Mieszkiem mniejsi, próbowaliśmy dla zabawy siadać razem na tronie, a potem spychaliśmy się. Ja z reguły wygrywałem, on latał ze skargą do księżnej i ojciec w końcu zabronił nam tych zabaw.\n– Tron może nie wytrzymać waszych wygłupów – powiedział.\nTo wtedy zrozumiałem, że krzesło książęce przeznaczone jest tylko dla jednego z nas.\nOjciec daje znak dłonią, żebyśmy usiedli i poczekali na swoją kolej, bo jest zajęty.\nRaz w miesiącu poddani przychodzą ze skargami, by rozsądzał ich spory. Dzisiaj właśnie jest taki dzień.\nCzekając, mamy okazję wysłuchać werdyktów wydawanych przez księcia, naszego ojca. Jego głos, choć niegłośny, wibruje w pomieszczeniu. Wszyscy pochylają nisko głowy, nie tylko z szacunku przed majestatem, ale ze strachu, by nie ściągnąć na siebie jego gniewu.\nChcę być kiedyś taki jak on.\nMieszko przysiada na skraju ławy i kuli się, chowając głowę w ramionach, nie wiadomo – z zimna, ze strachu, czy może po to, by przybrać postać kogoś mniejszego, niż jest w istocie. Upodobał sobie rolę dziecka. Lubi być kimś, nad kim trzeba się litować i kogo należy otaczać stałą pieczą. Myślę, że wynika to ze sprytu i lenistwa.\nPodczas rozstrzygania sporów między wieśniakami ziewa, bo sprawy zwykłych ludzi go nie interesują. Zajęty jest własnymi myślami.\nMnie sprawy ludzi ciekawią. Przestaję myśleć o tym, co się przed chwilą wydarzyło, a wsłuchuję się w racje dwóch braci kłócących się o schedę po zmarłym ojcu. Ojciec zostawił im pole, łąkę i las, a oni nie potrafią rozdzielić tego między siebie. Każdy podział sprawia, że jeden czuje się pokrzywdzony.\n„Postępuj wobec innych tak, jak sam byś chciał, żeby inni postępowali wobec ciebie” – uczy ojciec. Stosuję się do tej rady i wydaję w głowie wyrok. Moment później słyszę głos ojca.\n– Dowiedzmy się, jak moi synowie postąpiliby w takiej sytuacji.\nMieszko nie bardzo wie, co powiedzieć, bo nie słuchał. Żeby zaoszczędzić mu upokorzenia, podnoszę się i zabieram głos.\n– Jeden powinien zatrzymać ojcowiznę w całości, drugi dostać odprawę w postaci jednorazowej zapłaty i poszukać miejsca do życia gdzie indziej.\nOjciec kiwa głową z aprobatą.\n– Dobrze. Taki wyrok zatwierdzam. Który z braci zostaje, który odchodzi, ustalicie między sobą. Wysokość odprawy wyliczy wam skarbnik książęcy.\nKmiecie kłaniają się i wycofują. Mogą przyjąć wyrok albo kłócić się dalej. Trudno powiedzieć, co zrobią, bo spoglądają na siebie z nienawiścią. A mnie nachodzi refleksja, czy ja i Lambert też kiedyś będziemy tacy?\n– Teraz wy – zarządza ojciec i każe nam stanąć na miejscu, gdzie przed chwilą stali wieśniacy.\nTwarz Mieszka wykrzywia grymas upokorzenia. Ja nie mam z tym problemu. Mnie kmiecie nie śmierdzą tak jak mojemu delikatnemu bratu.\n– Wyjaśnijcie przyczynę tego, co stało się na wieży – nakazuje ojciec.\nGdybym był mądrzejszy, powiedziałbym o obelżywym słowie rzuconym przez brata, o bezustannym szpiegowaniu i prowokowaniu kłótni, ale wymagałoby to dłuższego wyjaśniania. Wiem, że ojca zasmucają nasze kłótnie. W dodatku jestem świadom obecności ludzi, którzy przyszli z daleka z prawdziwymi problemami, i żal mi czasu, który ojciec mógłby poświęcić komu innemu.\n– Nic takiego – mówię. – Zwykła głupota. Jeden drugiemu chciał zaimponować. Prosimy o wyznaczenie kary.\nJestem pewien, że Mieszko potwierdzi moje słowa i sprawa na tym się zakończy. Ale brat zaskakuje mnie po raz kolejny.\n– To on mnie namówił, żebym wszedł na wieżyczkę, a potem zepchnął. Chciał mnie zabić – głos Mieszka, początkowo cichy, z każdym słowem nabiera siły i w końcówce przechodzi w krzyk.\nSłucham z niedowierzaniem, jak bez zmrużenia oka zrzuca na mnie winę. Zamiast zaprzeczać, stoję jak słup, bo w głowie mam pustkę. Jeśli kołacze się w niej jakaś myśl, to tylko taka, że Lambert jest gnidą pozbawioną skrupułów.\nMieszko nie przewidział jednego – że ojciec wezwie świadka. Odrzywół staje między nami i mówi, jak było naprawdę. Zdaje relację ze skrajnej nieodpowiedzialności każdego z nas i pomocy, jakiej udzieliłem bratu, gdy ten utracił możliwość podejmowania decyzji.\nMieszko sapie ze złości.\nOjciec drapie się po głowie. Jest gwałtownikiem, więc spodziewam się wybuchu gniewu, ale nic takiego nie następuje. Tylko macha ręką, bagatelizując zdarzenie.\n– Chłopackie głupoty – burczy.\nNie ma racji. A to, co się stało, nie jest tak niewinne, jak sądzi.\nW chwili, gdy stałem obok brata, oświeciło mnie. Zrozumiałem przyczynę jego niechęci do mnie. Najwyraźniej pojął albo ktoś mu podsunął myśl, że jako młodszy syn księcia ma nikłą szansę na dziedziczenie i jeśli chce kiedyś zasiąść na ojcowym tronie, powinien myśleć o mnie jak o rywalu, którego trzeba się pozbyć.\nI właśnie to chciał zrobić.\nAle przynajmniej karę dostaliśmy jednakową, dodatkowe godziny ćwiczeń. Mieszkowi przypadł w udziale plac treningowy, a mnie lekcje u biskupa Ungera. Obaj wolelibyśmy, żeby było odwrotnie, ale ojciec dobrze wie, co któremu z nas sprawi większą przykrość.\n– Tak, ojcze – mówi Mieszko. – Przyjmuję karę z pokorą.\nI natychmiast biegnie na plac, by wywijać drewnianym mieczykiem. Mało co butów nie gubi z pośpiechu, pokazując, jaki to z niego posłuszny synuś. Mam nadzieję, że chłopaki przetrzepią mu skórę, chociaż wątpię, by odważyli się zrobić to pod okiem Emnildy. A założę się, że księżna zaraz pojawi się na placu, by towarzyszyć Lambertowi w odbywaniu kary.\nJa też skłaniam głowę przed ojcem, przyjmując karę, chociaż przyznam, że niespieszno mi do biskupich nauk. Wolałbym czyścić stajnie, bo z tego byłby przynajmniej jakiś pożytek. Z siedzenia nad księgami nie będzie żadnego. Przez całe popołudnie Unger będzie przewiercał mnie niezadowolonym wzrokiem i bił po palcach za źle postawione litery. Aż zimno skrada mi się po kręgosłupie na myśl o tym. Jednak nie mam wyjścia i muszę odcierpieć swoje.\nSkoro jednak nie został wyznaczony termin kary, postanawiam zwlekać, jak długo się da. Sprzyja temu tumult, jaki słychać przy bramie.\nJeździec, którego widziałem z wieży, zeskakuje z konia i, nie trapiąc się o niego, rusza biegiem przez dziedziniec. Biegnąc, woła:\n– Z drogi! Prowadzić do księcia!\nWidzę strużki potu spływające mu po szyi. To, z czym przybył, musi być ważne, skoro tak się spieszy.\nOdsuwam się w stronę, którą i on wybrał. Robię to niby niechcący, chociaż pragnę, by wpadł na mnie. Potrzebuję kłopotów, by skierować swoje myśli na coś innego niż kara, która mi się nie podoba.\n– Z drogi! – wrzeszczy, a gdy nie ustępuję, łapie mnie za ramię i odpycha na bok.\nMam na sobie stare ubranie, bo do codziennych włóczęg po okolicy niepotrzebne mi lepsze. Z tej pewnie przyczyny bierze mnie za pachołka.\n– Jestem księciem – mówię półgłosem.\nPuszcza mnie momentalnie i skłaniając się, mówi:\n– Wybacz, panie, i, jeśli łaska, prowadź do księcia Bolesława.\nWzrokiem zahaczam o sakwę przytroczoną do pasa i jeśli wcześniej miałem zamiar jeszcze trochę go podrażnić, to rezygnuję w jednej chwili. W podobnej sakwie dwa lata temu posłaniec taki jak on przywiózł ludzką głowę.\nByłem przy tym, jak ją wyjmowano. Miała otwarte oczy i usta rozchylone w uśmiechu. Samo wspomnienie wystarcza, by dreszcz grozy przebiegł mi po plecach. Żaden umarły nie powinien się tak uśmiechać. Widok był tym bardziej przerażający, że kilka dni wcześniej widziałem tę samą głowę tkwiącą na szyi żywego człowieka, biskupa Wojciecha z Czech. Biskup gościł na naszym dworze w drodze do Prus, gdzie planował szerzyć chrześcijaństwo. Ojciec szczerze mu to odradzał, bo Prusowie, nasi północni sąsiedzi, wcale nie pragnęli nowej religii. Wojciech jednak się uparł, twierdząc, że skoro ma krzewić wiarę, to będzie to robił wśród tych, którzy są najbardziej temu niechętni. No i zginął, co było do przewidzenia. Prusowie przebili mu plecy włócznią, mieczem ścięli głowę, spakowali ją do worka i kazali posłańcowi wieźć do Gniezna. Ku przestrodze, gdyby komuś jeszcze przyszło do głowy szerzyć wśród nich niechcianą religię.\n– Nie gap się, panie, tylko prowadź – słyszę głos tuż przy uchu.\nWzdrygam się, ale na szczęście to nie gadająca głowa, tylko posłaniec, któremu się spieszy.\nUnoszę rękę w przepraszającym geście, a potem ruszam przodem, bo wiem, że niektóre wieści wymagają pośpiechu. Być może ta, z którą przybył, należy do tego gatunku.\nPosłaniec depcze mi po piętach, a ledwo dostrzega ojca, odsuwa mnie niecierpliwie i zaczyna przedzierać się przez tłum ludzi oczekujących na sąd. Rozpycha się łokciami, nie żałując kuksańców. Gdy dociera do tronu, skłania się nisko, klęka i zaczyna szeptać.\n– Kiedy będą? – słyszę podniesiony głos ojca.\n– Już wyruszyli z Rzymu. Dotarcie zajmie im trzy miesiące.\n– Dlaczego dowiaduję się o tym tak późno?\n– Decyzja trzymana była w tajemnicy. Wyruszyłem, jak tylko się dowiedziałem. Jestem w drodze bez odpoczynku, tyle co na zmianę koni.\n– Koniec sądu na dzisiaj – oznajmia ojciec i nakazuje wszystkim opuścić salę.\nTrzymam się blisko w nadziei, że może pozwoli mi zostać. Ale nie. Muszę tak jak inni oddalić się, a pachołkowie przed ciekawskimi zamykają drzwi.\nWiadomość musi być niezwykła.\nRobię w tył zwrot i wycofuję się bez słowa. Mam swoje sposoby, by dowiedzieć się, cóż to za nowina, która tak wzburzyła ojca. Wkładam palce między zęby i gwiżdżę. Odpowiada mi przeciągły świst. Spoglądam w tamtą stronę i widzę znajomą postać. To Milek.\nMilek jest ode mnie zaledwie o rok młodszy, ale wygląda na siedem lat, taki jest mały i chudy. Dwa lata temu wykupiłem go z rąk handlarzy niewolników. Umierał z głodu i marna była szansa, że przeżyje, ale dałem za niego posrebrzaną kolczugę. Dostałem za to reprymendę od ojca, bo, jak twierdził, za tę cenę mogłem dostać tuzin takich zdechlaków. Ale nawet ojciec czasami się myli. Milek okazał siłę woli i przeżył. W podzięce za to, że go uratowałem, nie odstępuje mnie na krok. Jest nie tyle sługą, co przyjacielem. Rozumiemy się bez słów. Wystarczy spojrzenie, gest, ułożenie palców, a już wie, co mam na myśli.\nTeraz też dotyka palcem czoła na znak, że zrozumiał polecenie, które mu przekazałem. Wkrótce będę wiedział, z czym przybył posłaniec.\nNo cóż, jestem nieodrodnym synem swojego ojca i lubię mieć wszystko pod kontrolą. I mam na to swoje sposoby.\nOtóż nad salą obrad, między stropem a podłogą wyższej kondygnacji, są puste przestrzenie, gdzie doskonale słychać, co dzieje się poniżej. Odkryłem je, gdy byłem niewiele większy od kota i tak jak kot wędrowałem, gdzie chciałem. To wtedy znalazłem tamto miejsce. Potrafiłem siedzieć tam godzinami i słuchać, o czym radzą wielmoże wraz z ojcem. Potem urosłem i niezbędny stał mi się pomocnik, który byłby moimi uszami. Milek okazał się idealny, bo choć przeżył i wydobrzał, to pozostał mikrusem. Potrafi wcisnąć się w dziurę, a podsłuchane rozmowy przekazuje mi z najdrobniejszymi szczegółami.\nTo, z czym przybył posłaniec, wkrótce nie będzie dla mnie tajemnicą.\nZ zamkowej kuźni dobiegają dźwięki kucia.\nZatrzymuję się, by popatrzeć, jak kowal Jamroży rzuca rozpalony kawał żelaza na kowadło i wykuwa długi pręt. Potem chłodzi go, znów rozgrzewa, skręca z drugim prętem, kuje, znów chłodzi i znów kuje. Od czasu do czasu nacina rozgrzane żelazo i wklepuje srebrne wióry. Na klindze wiją się srebrne węże. Na pracę Jamrożego mógłbym patrzeć godzinami, podobnie jak słuchać magicznych zaklęć, które mamrocze podczas pracy. Mówi, że to śpiew, ale ja swoje wiem. Słyszałem nieraz, jak Jarocha śpiewa to samo, gdy chce czegoś od bożków, w które ciągle potajemnie wierzy.\n– Dla kogo ten miecz? – pytam, gdy kowal robi chwilę przerwy.\n– Dla dzielnego wojownika.\nMam nadzieję, że kiedyś takim się stanę. Ćwiczę po kilka godzin dziennie, by to przyspieszyć.\nPodnoszę jeden z gotowych mieczy i robię zamach.\n– Za ciężki dla ciebie, książę – śmieje się Jamroży.\n– Niedługo będę wystarczająco silny – mówię.\n– Tak. Krzepy nabierasz, książę, aż miło. Niedługo będziesz mocny jak tur. Masz siłę po ojcu.\n– A co mam po matce?\nPytanie samo wyfruwa mi z ust. Nie planowałem go, ale skoro padło, nie zamierzam się wycofywać. Czekam na odpowiedź.\nKowal jest wystarczająco stary, by pamiętać moją matkę. Jednak zaciska usta i wraca do pracy. Tak zachowują się wszyscy, których o nią pytam. Doznają nagłego zaniku pamięci.\n– Nie mam prawa z tobą, książę, o tym rozmawiać – szepcze w końcu. – Wróćmy lepiej do rozmowy o mieczach.\nO matce wiem niewiele. Jakieś okruchy, które przypadkiem wpadały mi w ucho, gdy byłem dzieckiem. Łapałem je, zbierałem i stworzyłem z nich obraz węgierskiej księżniczki z rodu Arpadów, z którą ojciec ożenił się, gdy był niewiele starszy ode mnie. Gdy się urodziłem, odesłał ją na Węgry i wziął za żonę inną księżniczkę, Emnildę, która została matką Mieszka.\nZa swoją madziarską matką nigdy nie tęskniłem, bo nie zdążyłem jej przecież poznać. Przez wiele lat nie słyszałem nawet jej imienia – z jakiegoś powodu zostało skazane na zapomnienie. A skoro nie wymieniano imienia, to tak jakby i ona sama nie istniała. Powiedziano mi, że umarła. Przyjąłem to wyjaśnienie i nie szukałem innego.\nSłowo „Bezprym”, którym rzucił we mnie Mieszko, sprawiło, że zacząłem się zastanawiać.\nDlaczego moja matka została odesłana? Czy fakt, że tak się stało, wpłynie na mój los? Czy jestem przez to gorszy? Czy mogę zostać odsunięty od należnej mi schedy?\nNajgorsze, że nie mam komu zadać tych pytań.\nNajlepiej byłoby spytać ojca, ale żeby otrzymać odpowiedź, musiałbym postawić właściwe pytanie. Postawienie niewłaściwego mogłoby być ryzykowne. Słowo „bezprym” może przecież świadczyć o snutych przez kogoś planach. Jeśli przez ojca – to źle dla mnie. Ale gorzej, jeśli są to plany księżnej, o których on nie wie. Nie chcę uchodzić za mąciciela, więc żeby rozpocząć taką rozmowę, muszę wiedzieć więcej. Ojciec jest zbyt niecierpliwy, by wysłuchiwać dziecinnych skarg.\nGdy odkładam miecz, do głowy przychodzi mi Kobas. On może wiedzieć.\nKobas to Madziar. Niewykluczone, że jeden z tych, którzy piętnaście lat temu przybyli do Gniezna razem z moją matką. Z jakiegoś powodu został. Może z rozkazu Arpadów, by słać im wieści o moim losie. Był czas, że miałem z nim bliski kontakt, ale byłem wtedy dzieckiem i interesowały mnie jedynie ryby, które łowił. Gdy podrosłem, ojciec odseparował nas od siebie. Może z obawy, by Kobas nie mącił mi w głowie.\nTak, zacznę od niego.\nDawniej miał swoje siedlisko w zakolu rzeki nieopodal Gniezna. Niewykluczone, że mieszka tam nadal. Wolę nikogo nie wypytywać, bo wieść o tym, gdzie się wybieram, dotrze do ojca prędzej, niżbym chciał.\nPatrzę na słońce, by ocenić porę dnia.\nWzniosło się już ponad wierzchołki sosen, czyli zbliża się południe. Konno mogę dotrzeć i wrócić przed zmrokiem, chociaż czas wyprawy rzadko zależy od odległości, a bardziej od stanu drogi i okoliczności, jakie napotka się w trakcie jazdy.\nAle zanim udaje mi się obmyślić plan, natykam się na biskupa Ungera.\n– No, zdybałem cię wreszcie, książę. Tu jesteś!\nA niech to. Zdążyłem zapomnieć i o nim, i o karze.\nUnger jest ponurym jak noc Niemcem, który mieszka w Gnieźnie od wieków. Przysłała go cesarzowa Teofano jeszcze za życia dziadka, by pomógł budować organizację kościelną w księstwie gnieźnieńskim. Nadal się tym zajmuje. Dziadek Mieszko nie był zwolennikiem przymuszania ludzi do nowej wiary. Wolał dać czas na oswojenie się z nowym Bogiem. Ojciec jest mniej cierpliwy i chce ten proces przyspieszyć. Dlatego narzuca kary na tych, którzy wolą wierzyć w stare bóstwa, i każe wybijać zęby biedakom, którym zdarza się zjeść w piątek mięso.\n– Idziemy na naukę – nakazuje Unger i wbija mi kościsty palec pod żebra, żebym nie pomylił drogi i trafił tam, gdzie powinienem trafić już dawno.\nJest już stary, ale nie brak mu energii. Jego żwawość pasuje raczej do młodych wojów niż do starego biskupa.\nW izbie przy kaplicy daje mi nawoskowaną tabliczkę i rysik.\n– Pisanie to ważna umiejętność – mówi. – Przydatna księciu jak rzadko która.\n– Akurat! – parskam. – Umiejętność przydatna księciu to władanie mieczem. Od pisania ma mnichów.\n– Nie gadaj, pisz.\nWzdycham z żalu nad ilością zmarnowanego czasu. Mógłbym już gnać do Kobasa, a sterczę przy pulpicie, wpatrując się w pergamin usiany robalami, i usiłuję odwzorować je na tabliczce. Bez powodzenia.\n– Kulfony! – prycha Unger i nakazuje zmazać i pisać od nowa.\nCo za bzdura! Księciu przystoi miecz, koń i łowy, a nie skrobanie po pergaminie. Przed znajomością liter bronię się, jak umiem, tak na wszelki wypadek, bo wiem, że każdy władca jednego z synów szkoli na następcę, drugiego zaś oddaje w służbę bogom. Z nas dwóch to Lambert musi być wykształcony, nie ja.\nAle biskup Unger zna się doskonale na sztuce przymuszania i, mimo mojego oporu, zdołał mi wbić do głowy część liter. Potrafię się już podpisać i chyba wystarczy.\nJedyne, co mnie ratuje, to jego starość.\nGdy w ciszy skrobię rysikiem po tabliczce, łysa głowa Ungera opada coraz niżej i niżej.\nSkrobu skrob, skrobu skrob.\nW końcu biskup zasypia.\n– A mówiłem, że to nudy – szepczę.\nA ponieważ nie wolno przerywać odpoczynku staremu człowiekowi, odkładam tabliczkę i rysik na pulpit i, najciszej jak umiem, ruszam w stronę drzwi. Byle nie skrzypnęły.\nUwaga, teraz! – udaje mi się wymknąć.\nRuszam opłotkami. Znam każdy zakątek grodu i wiem, którędy iść, by nie rzucać się w oczy. Obchodzę mur wewnętrzny i obok kuchni wydostaję się z podwórca. Potem przez stajnie, wzdłuż wybiegu dla świń dostaję się do nadrzecznego muru. Pełznę wzdłuż palisady i gdy jestem już prawie wolny, obok studni dostrzegam Jarochę.\nOj. Jarocha jest jedyną osobą, która ma prawo przylać mi gałganem przez plecy. Są chwile, że boję się jej bardziej niż ojca.\nStoi podparta pod boki i przygląda mi się podejrzliwie.\n– Widzę, książę, że masz coś na sumieniu.\nKto jak kto, ale ona zna mnie dobrze. Najlepiej ze wszystkich. Wolę więc od razu powiedzieć prawdę.\n– Uciekłem Ungerowi – mówię. – Kazał mi pisać litery, ale zasnął z nudów.\n– Trzeba go było obudzić – prycha, ale nie ma w tym gniewu.\n– Nie śmiałem, jest tak stary, że potrzebny mu sen, dużo snu.\nJak Jarocha się śmieje, drży całe jej ciało. Zadowolona z chwili radości, którą jej dałem, zezwala mi na dalszą ucieczkę. Kładę rękę na sercu na znak, że ją kocham, i pochylony nisko biegnę dalej. Po chwili docieram do stajni.\nNiestety zapomniałem o jednej przeszkodzie, o placu treningowym tuż za obwałowaniem. Wrzaski chłopaków słychać z daleka. Ale to nie oni są zagrożeniem, ani nawet nie Mieszko, który nadal ćwiczy. Zatrzymuję się, by przez moment na niego popatrzeć. Jest powolny, ślamazarny i zupełnie nie radzi sobie z dotrzymywaniem kroku rówieśnikom. Ćwiczenia z mieczem są dla niego prawdziwą katorgą.\n– Tylko nie w brzuch! – słyszę jego histeryczny pisk.\nGdyby tak się zachował którykolwiek inny chłopak, oberwałby jeszcze mocniej. Ale Mieszkowi ujdzie to płazem. Powodem jest Emnilda. Tak jak przewidziałem, przyszła popatrzeć na syna. Przy księżnej nikt nie odważy się przewrócić ani mocniej uderzyć Lamberta. Władywoj pewnie nakazał chłopakom, by dawali małemu księciu fory, chociaż Mieszko wcale nie jest mały. Ma już dziesięć lat i jest starszy od wielu chłopców, którzy trenują pod okiem Władywoja. Słyszałem, jak ojciec upominał Emnildę, że jak będzie traktować syna jak dziecko, on nigdy nie dorośnie. Ale księżna nie chce tego słuchać i żąda, by traktowano go ulgowo.\n– Jest mały, jest chorowity, jest księciem!\nNo cóż, pewnie kiedyś zostanie biskupem, więc umiejętność władania mieczem do niczego mu się nie przyda.\nMartwi mnie, że nie wiem, jak przemknąć obok placu ćwiczeń, by nie zostać zauważonym przez Emnildę. Wolałbym nie wpaść w jej ręce. Główny powód to śliwa pod okiem Mieszka, jaka pozostała po naszej bójce na wieży. Fakt, że on nabił mi taką samą, nie ma najmniejszego znaczenia. Lambert zapewne przedstawił matce taką wersję wydarzeń, że księżna będzie lubiła mnie jeszcze mniej.\nNie chcę przez to powiedzieć, że jest złą macochą. Jest całkiem w porządku. A przynajmniej była przez całe moje dzieciństwo. Nawet jeśli miała ojcu za złe, że nie odesłał mnie w ślad za moją matką, nigdy nie dała mi tego odczuć. Dopiero od niedawna zaczęła zachowywać się wobec mnie z niechęcią. Zauważyłem, że ma to związek z moim wzrostem. Im robię się wyższy, tym i dystans między nami rośnie.\nRozumiem, że wolałaby własnego syna, a nie mnie, widzieć dziedzicem. I choć nie dam sobie ręki uciąć, to podejrzewam, że „Bezprym”, który wyrwał się dzisiaj Mieszkowi, wyszedł właśnie od niej.\n– Książę, książę! – słyszę ciche nawoływanie. – Tutaj!\nOdwracam się i widzę Gulę. To wyrośnięte chłopaczysko o pociągłej twarzy, z której sterczy wielki nochal. Jest pachołkiem koniuszego i zajmuje się czyszczeniem stajni. Właśnie taszczy wiadro wody, a rzut oka wystarcza mu, by ocenić moje kłopotliwe położenie i znaleźć rozwiązanie.\nRzuca mi swój kaptur i gestem pokazuje, bym nałożył go na głowę. Nakładam, a on podsuwa mi wiadro, że mam niby pomóc mu je dźwigać. Gula nie potrzebuje pomocy, ale ja owszem, więc podchodzę i pomagam.\n– Tędy, panie – szepcze.\nDzięki kapturowi i wiadru bez przeszkód dostaję się na tylny podwórzec.\n– No i po strachu – śmieje się Gula, gdy jestem już osłonięty przed wzrokiem księżnej.\n– Osiodłaj mi Olafa – szepczę.\nNie pyta po co, tylko biegnie do stajni. Ja zaś wychodzę przez przełaz w wale i czekam na zewnątrz obwarowań. Chwilę później Gula przyprowadza konia.\nMój Olaf nie jest zbyt piękny, ale nie służy przecież do parad, tylko do pokonywania odległości, a w tym nie ma sobie równych. Jest drobny i trochę kuleje, gdy idzie stępa, ale wrodzony defekt nie przeszkadza mu w biegu. Jest silny, a co najważniejsze – wytrzymały.\nWskakuję na jego grzbiet i ruszam traktem w stronę puszczy.\nZwykle jeździ ze mną strażnik, ale tym razem żaden nie zdążył. Nie pierwszy raz wyrywam się na wolność.\nBrak matki ma swoje dobre strony. Mam więcej swobody niż reszta rodzeństwa. Mogę włóczyć się po okolicy, sypiać w szałasach z pastuchami, uczestniczyć w polowaniach i nikt nie wszczyna z tego powodu rwetesu. Z pewnością nie księżna Emnilda. Założę się, że gdy nie wracam na noc, snuje myśli o zabłąkanych strzałach albo watahach wilków polujących na zagubionych w puszczy chłopców. Może nawet wstydzi się swoich myśli, ale nie miałaby nic przeciwko temu, żeby się ziściły.\nStrzały jednak mnie omijają, wilki nie tykają, a zabłądzenie w puszczy raczej mi nie grozi, bo potrafię się po niej poruszać jak dziki zwierz.\n– Pewnie pisany jest ci inny los niż pożarcie przez wilka – śmieje się Jarocha.\nPochylam się nad karkiem Olafa i pędzę jak po ogień. Wiatr rozwiewa mi włosy i chłodzi twarz. Ludzie, piszcząc i złorzecząc, rozbiegają się na boki.\nNa przeszkodę trafiam dopiero w okolicy mostu. Drogę blokuje stado świń. Chłepczą wodę z kałuży i ani myślą zrobić mi przejście. Ja też nie zamierzam zwalniać. Ściągam wodze i zmuszam konia do skoku. Olaf niemal frunie nad świńskimi łbami, których one nawet nie unoszą. Za to chłopak, który ich pilnuje, wygraża mi pięścią i dopiero gdy mnie rozpoznaje, opuszcza rękę. Miga mi wielka szrama biegnąca przez połowę jego twarzy, od czoła aż po brodę. Przez chwilę moje myśli zajmuje ciekawość, co takiego mu się przytrafiło. Bo cokolwiek to było, miał chyba szczęście, że przeżył.\nGnam dalej, bo czas nagli. Za dużo go straciłem przez Ungera i jego litery.\nSłońce jest już daleko na nieboskłonie, gdy zbaczam z ubitego szlaku i skręcam w las. Mam nadzieję, że dobrze zapamiętałem drogę.\nDalej można iść tylko pieszo, więc zeskakuję z konia, ukrywam go w gęstwinie i ruszam przez trzciny w stronę jeziora. Jest ślisko, a ziemia zdradziecka, pełna korzeni, wykrotów, kamieni. Odgarniam zwieszające się gałęzie, skaczę przez leżące pnie. Po godzinnej wędrówce docieram nad brzeg jeziora i odnajduję krzywy dąb i chatę.\nTo tu. Cieszę się, że trafiłem.


Instytucjonalna naiwność prawicy | Gazeta Polska\nJarosław Kaczyński znów został gwiazdą wszystkich serwisów. Wystarczyło, że powiedział jedno zdanie zawierające same fakty. Owszem, mamy postkomunistyczną konstytucję, ale to jest akurat drobiazg, który dla celów politycznych rozdmuchuje się do niebotycznych rozmiarów. Wszystkim, którzy wierzą, że wraz ze zmianą konstytucji nastąpi sanacja państwa, posyłam szeroki uśmiech politowania. Podobną skuteczność miała obowiązkowa zakąska serwowana w ramach socjalistycznej walki z alkoholizmem. Problemem zasadniczym nie jest to, jakie prawo w Polsce obowiązuje, bo wbrew pozorom jest całkiem przyzwoite, ale kto je interpretuje i egzekwuje. Obecna konstytucja była w sposób jawny łamana przez prezesa TK Andrzeja Rzeplińskiego, który „nie widział” art. 197 i ślepy był na ustawę regulującą funkcjonowanie Trybunału. Pomimo tak rażących naruszeń prawa i ogłaszania sentencji wyroków w TVN, Rzeplińskiego broniły wszystkie instytucje w Polsce i poza granicami kraju, a PiS okrzyknięto


Janusz Korwin-Mikke odchodzi z UPR-u – Blog Dandysa\nJanusz Korwin-Mikke odchodzi z UPR-u\nJednak po kolei. Wczoraj odbył się konwent tej partii, którego fragmenty można obejrzeć tu i tu. Konwent ten był już na pierwszy rzut oka “gorący”, a ostatecznie skończył się odejściem z partii Janusza Korwin-Mikkego i wyraźnym podziałem wewnątrz samego UPR-u.\nNie znam zbyt wielu szczegółów, ale z tego, co mogłem usłyszeć w ww. fragmentach, to nie jest dobrze. Prezes UPR – Bolesław Witczak przyznał sobie 24 tys. zł wynagrodzenia na okres 4 miesięcy kampanii wyborczej, nie informując o tym odpowiednich osób w UPR. Dodatkowo pobrał z kasy partii 16 tys. zł “na dojazdy” do okręgów wyborczych. Do tego doszło wiele innych spraw, o których mówią pozostali prelegenci.\nReakcje członków UPR są jednoznaczne – wiele osób sprzeciwia się działaniu prezesa UPR, zaś na samym konwencie był co chwilę wyśmiewany.\nZ relacji jednego z przemawiających na konwencie wynika również, że JKM nie jest sam w krytyce finansowych “zagrań” prezesa Witczaka – negatywny stosunek do nich ma także Stanisław Michalkiewicz.\nNie jestem miłośnikiem UPR-u, jednak cenię wiele osób z tej partii. I trzeba przyznać, że bez takich osób, jak JKM czy Michalkiewicz, ta partia po prostu nie istnieje. Bo pomimo “blokady medialnej”, to te dwie osoby skutecznie się do mediów przebijały (swoją drogą, że rzadko) i są rozpoznawalne przez rzesze osób. Co jednak czeka UPR teraz, bez JKM i – pewnie w niedługiej przyszłości – Michalkiewicza?\nAutor dandysData publikacji 18 października 2009 23 lutego 2016 Kategorie Polityka\n14 komentarzy do “Janusz Korwin-Mikke odchodzi z UPR-u”\n18 października 2009 o 20:39\nSą problemy wewnętrzne. Witczak jest oskarżony o wykorzystywanie pieniędzy na kampanię w celach np. noclegowych… Co będzie dalej – nie wiadomo. Nie mam pojęcia jedynie dlaczego Konwent pozwolił Witczakowi funkcję pełnić.\nmierze ja pisze:\n18 października 2009 o 20:51\nCzeka ją to co dzisiaj: polityczny niebyt.\n18 października 2009 o 21:06\nale Korwin w partii zostanie. Parę lat temu [no, już trochę więcej] był stosunkowo podobny konflikt z St. Wojterą [obecnie PiS]\n18 października 2009 o 22:01\n18 października 2009 o 22:02\nNa przykład mnie. Jeśli ciebie nie obchodzi to powiedz, że ciebie, a nie głupio się pytasz.\n18 października 2009 o 22:39\nKogo to obchodzi? Tylko Acidrinkera.\nCooper – jak ci wygarnąłem całą prawdę ostatnio już wykasowałeś blipa, obraziłeś się, milczałeś…\nI znowu zaczynasz gadać! Po co?\n18 października 2009 o 22:41\nJakby identyczna sprawa dot. Jarosława Kaczyńskiego, to człowiek który wystąpiłby z PiS od razu stałby się bożyszczem mediów.\nA tak to “oszołom Korwin Mikke robi hałas”.\n18 października 2009 o 22:42\nHm, wydawało mi się, że dzisiaj czytałem, że Witczak wciąż jest prezesem, stąd “Reakcje członków UPR są jednoznaczne” jest sformułowaniem nietrafnym.\nUPR i JKM wreszcie idą swoimi drogami. Skończą się lamenty, że JKM w ostatnich dniach kampanii zaczyna mówić o Hitlerze i pedofilii.\n18 października 2009 o 22:53\nTyle wiesz, co zjesz. Anorektyk?\nPowiem tak: na rynku sytuacja, gdzie trafia się pomiędzy firmy nie mające pojęcia o marketingu, to sytuacja idealna – z czego w miarę sił i środków staram się korzystać. Na rynku idei to rzecz katastrofalna, bo “poza UPRem nie ma zbawienia”, a odejście zeń JKMa oznacza, że w miejsce człowieka, który nie miał pojęcia o marketingu wejdą ludzie, którzy pojęcia o marketingu nie mają jeszcze bardziej.\n18 października 2009 o 22:54\nNews o Korwinie i UPR-ze jako pierwszy na onet.pl 😉\n19 października 2009 o 00:47\nMoim zdaniem to może uratować UPR. Tkwili cały czas gdzieś na marginesie i tracili na znaczeniu, właśnie dzięki osobie JKM. Wiele osób zgadza się z linią partii ale nigdy na nich nie zagłosuje dopóki mają błazna na sztandarach. Teraz to się może zmieni. Pajac odszedł, kabaret ma szansę przestać być kabaretem i stać się realną siłą polityczną.\n19 października 2009 o 01:19\nNie nazywałbym tego “blokadą medialną”. Bez przesady. Mamy taką, a nie inną ordynację wyborczą, że partia zaczyna się liczyć dopiero od ~3%. Aby się często pojawiać w mediach musi być w sejmie, gdzie jest próg 5%. Jedno miejscowe okręgi wyborcze rozwiązałyby problem 🙂 pisz do chcę.JKM.w.sejmie@pis.or.pl 😉\n21 października 2009 o 20:44\nStało się – Michalkiewicz również opuszcza UPR: http://www.youtube.com/watch?v=-Zh2HJQAtsE\nPoprzedni Poprzedni wpis: Zaskakujące media\nNastępny Następny wpis: Jak podsumować rząd Tuska?


Trening 3! Do dzieła! | Babyboomzosi.pl\naktywna ciąża, nasi eksperci\nPublished on Kwiecień 1, 2015\nPamiętaj przed rozpoczęciem ćwiczeń skonsultuj się z lekarzem i zapoznaj się z regulaminem ćwiczeń.\nPoniższy plan treningowy został oparty o autorski Pregnicious Program Edyta Litwiniuk, który został tak skonstruowany, by każda kobieta mogła go wykonać bez względu na miejsce zamieszkania, ilość wolnego czasu, poziom sprawności fizycznej czy ilość sprzętu sportowego jakim dysponuje. Do treningu potrzebujesz jedynie dwie półlitrowe butelki z wodą. Przed treningiem wykonaj rozgrzewkę.\nPoniższe ćwiczenia wykonaj jedno po drugim w trzech seriach po 12-15 powtórzeń.\n1) Przysiad w wąskim rozkroku\nPozycja wyjściowa: Stań w lekkim rozkroku. Stopy rozstaw na szerokość bioder, równolegle do siebie. Wyprostuj się i napnij mięśnie brzucha.\nRuch: Zrób przysiad. Nogi powinny być zgięte maksymalnie pod kątem prostym. Powróć do pozycji wyjściowej,\n2) Wspięcia na palce\nPozycja wyjściowa: Stań obunóż, rozkładając ciężar równomiernie na obu nogach, trzymając w rękach butelki\nRuch: Zrób wspięcie na palce i opuść.\n3) Lift do boku z przysiadu\nPozycja wyjściowa: przysiad do kąta prostego z nogami na szerokość bioder; kolana pod stopami, biodra wysunięte mocno w tył, tułów pochylony o prostych plecach, stopy całą powierzchnią przylegają do podłogi\nRuch: wykonujemy lift (wznosy) nogi do boku, następnie wracamy do pozycji wyjściowej; ćwiczenie powtarzamy na drugą stronę\n4) Unoszenie nogi ugiętej do góry w klęku podpartym\nPozycja wyjściowa: Klęk podparty – dłonie ustaw dokładnie pod barkami, a kolana pod biodrami. W stawach barkowych i kolanowych powinny być zachowane kąty proste. Napnij brzuch.\nRuch: Ugnij nogę w stawie kolanowym i powoli unieś ją do momentu, gdy poczujesz napięcie pośladka. Wróć do pozycji wyjściowej.\n5) Odwrotne pompki\nPozycja wyjściowa: Stań tyłem do krzesła, zrób lekki półprzysiad i oprzyj dłonie na krześle stopy na szerokość bioder, nogi zgięte w stawach kolanowych.\nRuch: uginaj i prostuj ramiona lekko w łokciach.\n6) Lift do przodu z przysiadu\nPozycja wyjściowa: squat (przysiad maksymalnie do kąta prostego z nogami na szerokość bioder); kolana pod stopami, biodra wysunięte mocno w tył, tułów pochylony o prostych plecach, stopy całą powierzchnią przylegają do podłogi\nRuch: wykonujemy lift (wznosy) nogi do przodu, następnie wracamy do pozycji wyjściowej; ćwiczenie powtarzamy na drugą stronę\n7) Unoszenie nogi prostej do góry w klęku podpartym na przedramionach\nPozycja wyjściowa: Klęk podparty, obniż pozycję tak by opierać się na przedramionach. Ręce ugięte w stawach łokciowych, łokcie dokładnie ustaw pod barkami, a kolana pod biodrami.\nRuch: Wyprostuj nogę i powoli unieś ją do momentu gdy poczujesz napięcie pośladka. Wróć do pozycji wyjściowej. Zmień nogę.\nFiled under: aktywna ciąża, nasi eksperci\nŚwiat Mimi says\nŚwietne ćwiczenia, na pewno wypróbuje je u siebie w domu\nPodziwiam za zapał !\nFajne cwiczenia, dzis juz trening mam za soba, ale jutro zamiast tego co cwicze zwykle, wyprobuje Wasza propozycje!\nPrevious PostLook tygodnia: Szałowe Bordo!\nNext PostDzień z… Natalią Ledzińską


Załącznik Nr 1 do Umowy Nr... WARUNKI TECHNICZNE - PDF\nDownload "Załącznik Nr 1 do Umowy Nr... WARUNKI TECHNICZNE"\n1 Załącznik Nr 1 do Umowy Nr... Nr sprawy: SP.GN WARUNKI TECHNICZNE I. Przedmiot zamówienia. Przedmiotem zamówienia jest utworzenie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu (GESUT) i bazy danych obiektów topograficznych o szczegółowości zapewniającej tworzenie standardowych opracowań kartograficznych w skalach 1:500 1:5000 (BDOT500) dla części obrębu Kiełczów, jednostka ewidencyjna Długołęka. II. Cel realizacji zamówienia Celem realizacji zamówienia jest: 1) ZADANIE 1: Utworzenie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu (GESUT) zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie baz danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, baz danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. poz. 383). 2) ZADANIE 2: Utworzenie bazy danych obiektów topograficznych o szczegółowości zapewniającej tworzenie standardowych opracowań kartograficznych w skalach 1:500 1:5000 (BDOT500) w drodze przetworzenia materiałów źródłowych, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie baz danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, baz danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. poz. 383). III. Obowiązujące akty prawne. 1. Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U Nr 193 poz. 1287). 2. Ustawa z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. Nr 76 poz.489 ze zm.). 3. Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz ze zm.) 4. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.) 5. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. poz. 1183). 6. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 2012 r. w sprawie państwowego systemu odniesień przestrzennych (Dz.U. poz. 1247). 7. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572). 8. Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454 ze zm.). 1 S t r o n a\n2 9. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. poz. 1551). 10. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie formularzy dotyczących zgłaszania prac geodezyjnych i prac kartograficznych, zawiadomienia o wykonaniu tych prac oraz przekazywania ich wyników do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. poz. 924). 11. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie udostępniania materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wydawania licencji oraz wzoru Dokumentu Obliczenia Opłaty (Dz. U. poz. 917). 12. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie sposobu i trybu uwierzytelniania przez organy Służby Geodezyjnej i Kartograficznej dokumentów na potrzeby postępowań administracyjnych, sądowych lub czynności cywilnoprawnych (Dz. U. poz. 914). 13. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie zintegrowanego systemu informacji o nieruchomościach (Dz. U. poz. 249). 14. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie scalania i podziału nieruchomości (Dz. U. Nr 86 poz. 736). 15. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. Nr 268 poz. 2663). 16. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. poz. 1246). 17. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. poz. 383). 18. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie baz danych dotyczących zobrazowań lotniczych i satelitarnych oraz ortofotomapy i numerycznego modelu terenu (Dz. U. Nr 263 poz ze zm.). 19. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 14 lutego 2012 r. w sprawie osnów geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych (Dz.U. poz. 352). 20. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 kwietnia 1999 r. w sprawie ochrony znaków geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych (Dz. U. Nr 45, poz. 454 ze zm.). 21. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz bazy danych obiektów ogólnogeograficznych a także standardowych opracowań kartograficznych (Dz. U. Nr 279 poz.1642). 22. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 października 2010 r. w sprawie ewidencji zbiorów i usług danych przestrzennych objętych infrastrukturą informacji przestrzennej (Dz. U. Nr 201 poz. 1333). 23. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z 22 grudnia 2011 r. w sprawie rodzajów materiałów geodezyjnych i kartograficznych, które podlegają ochronie zgodnie z przepisami o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. Nr 299 poz.1772). 24. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2012r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (Dz. U. poz. 526). Uwaga! W przypadku przyjęcia nowych aktów prawnych z zakresu geodezji i kartografii, przedmiotowe zamówienie należy wykonać z uwzględnieniem zmian. Wykonawca jest zobligowany do stałego monitorowania aktów prawnych mających wpływ na końcowe produkty zamówienia. 2 S t r o n a\n3 IV. Podstawowe dane o obiekcie. 1. Przedmiotem opracowania jest północna oraz południowa część obrębu Kiełczów, jednostka ewidencyjna Długołęka, powiat wrocławski, o numerze statystycznym _ Łączna powierzchnia objęta opracowaniem wynosi około 380 ha. 2. Załącznik graficzny z zaznaczonym obszarem będącym przedmiotem opracowania stanowi Załącznik Nr 1.1 do SIWZ. 3. Obowiązującymi dla wyników opracowania są: 1) geodezyjny układ odniesienia PL-ETRF2000, 2) układ współrzędnych płaskich prostokątnych PL-2000 (pas 6), 3) układ wysokości Kronsztad60. Transformację współrzędnych obiektów z PUWG-1965 do układu PL-2000 będzie wykonywał Powiatowy Zakład Katastralny we Wrocławiu (PZK) w trybie roboczym, w oparciu o przekazane przez Wykonawcę pliki danych przygotowane na podstawie udostępnionych operatów technicznych stanowiących wyniki prac geodezyjnych. Sposób przygotowania i przekazywania danych do transformacji zostanie ustalony w trybie roboczym. 4. Charakterystyka techniczna materiałów zasobu oraz baz danych zgodnie ze stanem na dzień 12 września 2014 r.: 1) Osnowy geodezyjne, w tym bazy PRPOG i BDSOG: W obszarze opracowania znajdują się punkty szczegółowej osnowy poziomej 3 klasy oraz osnowa pomiarowa. Obecnym układem wysokościowym w obrębie Kiełczów jest układ Kronsztad60. 2) Państwowy rejestr granic, w tym bazy PRG: Obszar opracowania nie obejmuje obiektów państwowego rejestru granic. 3) Ewidencja gruntów i budynków, w tym bazy EGiB: W obszarze opracowania, w systemie PZGiK, prowadzona jest wektorowa obiektowa mapa ewidencyjna zawierająca działki, kontury użytków i klasy bonitacyjne oraz budynki. Zmiany w operacie ewidencyjnym są wprowadzane na bieżąco w zintegrowanej bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Dane w zakresie granic nieruchomości zostały pozyskane na podstawie wykazów współrzędnych punktów granicznych oraz w drodze digitalizacji rastrów map zasadniczych i mapy ewidencyjnej. Dane w postaci budynków zostały pozyskane w drodze wektoryzacji istniejących map zasadniczych, częściowo zmodyfikowane na podstawie bieżącej dokumentacji z prac geodezyjnych. Numeryczna mapa ewidencji gruntów i budynków prowadzona jest w układzie PL ) Geodezyjna ewidencja sieci uzbrojenia terenu, w tym bazy GESUT: Mapa zasadnicza na terenie objętym opracowaniem prowadzona jest przez PZK w formie analogowej (pierworysy i matryce w kroju lokalnym- 22 arkusze w skali 1: 500 i 19 arkuszy w kroju 1965 w skali 1: 1000 pokrycie niepełne, wykonane w technice czarno-bałej) i częściowo w formie cyfrowej (mapa wektorowa w układzie PL-2000, obejmująca fragmenty 3 arkuszy). Mapa zasadnicza aktualizowana jest bieżąco wynikami pomiarów geodezyjnych przyjętych do PZGiK. 5) Ortofotomapa, w tym bazy BDORTO: Dostępny materiał zasobu stanowi barwna, cyfrowa ortofotomapa z pikselem terenowym równym 10 cm, w układzie współrzędnych płaskich prostokątnych PUWG 2000 i PUWG 1965, opracowana w 2012 roku. 6) Obiekty sytuacyjno-wysokościowe mapy zasadniczej, w tym BDOT500: 3 S t r o n a\n4 Mapa zasadnicza na terenie objętym opracowaniem prowadzona jest przez PZK w formie analogowej (pierworysy i matryce w kroju lokalnym- 22 arkusze w skali 1:500 i 19 arkuszy w kroju 1965 w skali 1:1000 pokrycie niepełne, wykonane w technice czarno-bałej) i częściowo w bazie danych (mapa wektorowa w układzie PL-2000 obejmująca fragmenty 3 arkuszy). Mapa zasadnicza i bazy aktualizowane są na bieżąco wynikami pomiarów geodezyjnych przyjętych do PZGiK. 7) Operaty z pomiarów sytuacyjno wysokościowych, w tym budynków i pomiaru sieci uzbrojenia terenu w ilości około 1600 sztuk. 5. Charakterystyka systemu PZGiK. 1) Systemem teleinformatycznym wykorzystywanym m.in. do prowadzenia rejestru zgłoszeń prac geodezyjnych i kartograficznych oraz baz danych PZGiK w Powiatowym Zakładzie Katastralnym we Wrocławiu (PZK) jest system EWID 2007 firmy Geomatyka-Kraków s.c. 2) EWID 2007 jest zbudowany w architekturze dwuwarstwowej typu klient-serwer opartej na relacyjnej bazie danych ORACLE wersja 11g (na dzień 12 września 2014 r.). Dane w systemie mogą być modyfikowane w trybie transakcyjnym, za pomocą aplikacji zarządzającej TurboEWID przy użyciu funkcji do modyfikacji jednostkowych oraz za pomocą plików wymiany danych (formaty wymiany zbiorów baz danych TurboEWID: GML i własny KCD). Na dzień 12 września 2014 r. w PZK wykorzystywana jest wersja 8.4 aplikacji TurboEWID. 3) W okresie realizacji zamówienia możliwa jest zmiana wersji oprogramowania wynikająca z ewentualnych zmian przepisów prawa oraz zmian technologicznych systemu. V. Szczegółowy zakres opracowania. 1. Zgłoszenie pracy i pobranie materiałów z Powiatowego Zakładu Katastralnego we Wrocławiu. 1) Realizacja zamówienia wymaga zgłoszenia pracy geodezyjnej w Powiatowym Zakładzie Katastralnym we Wrocławiu zgodnie z obawiązującymi przepisami. 2) Wykonawca pracy geodezyjnej realizowanej w ramach Umowy jest zwolniony z opłaty za udostępnienie materiałów zasobu, zgodnie z Art. 40a ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U Nr 193 poz. 1287). 3) Przygotowanie i przekazanie materiałów do realizacji zamówienia nastąpi jednorazowo lub etapami, w częściach uzgodnionych z Wykonawcą prac. 4) Wykonawca uzgodni tryb przekazywania przez PZK materiałów z operatów technicznych wpływających do PZGiK w trakcie realizacji zamówienia, a które należy uwzględnić w pracach objętych zamówieniem. 5) Wykonawca zobowiązany jest do założenia i bieżącego prowadzenia Dziennika prac. Wszystkie ustalenia z PZK dokonywane będą w formie wpisu do Dziennika prac. Wzajemne uzgodnienia, będące przedmiotem wpisu do Dziennika prac, realizowane będą w formie pisemnej, w tym fax-em i pocztą elektroniczną. 2. Szczegółowa analiza materiałów PZGiK. 1) Analizę udostępnionych materiałów należy przeprowadzić pod kątem dokładności, aktualności i kompletności, a także sposobu ich wykorzystania do niniejszego opracowania. 2) Analizą należy objąć operaty z pomiarów sytuacyjno wysokościowych, w tym budynków i pomiaru sieci uzbrojenia terenu w ilości około 1600 sztuk. 3) Dane zawarte w materiałach zasobu, w tym operatach technicznych, stanowią materiał podstawowy i zostaną wykorzystane do kartowania. 3. Utworzenie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu (GESUT). 4 S t r o n a\n5 1) Utworzenie bazy danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu (GESUT) Wykonawca zrealizuje w zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie baz danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, baz danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. poz. 383). Utworzenie inicjalnej bazy GESUT Wykonawca zrealizuje poprzez przetworzenie materiałów zasobu, w tym operatów technicznych, skalibrowanego rastra mapy zasadniczej i mapy wektorowej. 2) Położenie obiektów sieci uzbrojenia terenu Wykonawca pozyska na podstawie operatów technicznych zgromadzonych w PZGiK (materiał podstawowy) oraz na podstawie pomiarów kartometrycznych (materiał uzupełniający) zgodnie z 46 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572). Pomiary kartometryczne zostaną wykonane na podstawie przekazanych przez Zamawiającego skalibrowanych rastrów mapy zasadniczej prowadzonej dotychczas analogowo. Materiał pomocniczy stanowią pozostałe materiały zasobu. 3) Wykonawca sporządzi i przekaże Zamawiającemu raport z wykazem wszystkich przekazanych do realizacji zamówienia operatów technicznych wraz z adnotacją o sposobie ich wykorzystania. 4) Wykonawca jest zobligowany do harmonizacji roboczej bazy danych w celu uzyskania spójnej inicjalnej bazy GESUT oraz do jej harmonizacji z pozostałymi bazami danych PZGiK. 4. Utworzenie bazy danych obiektów topograficznych o szczegółowości zapewniającej tworzenie standardowych opracowań kartograficznych w skalach 1:500 1:5000 (BDOT500). 1) Wykonawca zrealizuje w zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie baz danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, baz danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. poz. 383). 2) Utworzenie BDOT500 Wykonawca zrealizuje na podstawie operatów technicznych zgromadzonych w PZGiK (materiał podstawowy) oraz poprzez przetworzenie treści mapy zasadniczej, zgodnie z 8 Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie baz danych geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu, baz danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. poz. 383). Materiał pomocniczy stanowią pozostałe materiały zasobu. 3) Wykonawca sporządzi i przekaże Zamawiającemu raport z wykazem wszystkich przekazanych do realizacji zamówienia operatów technicznych wraz z adnotacją o sposobie ich wykorzystania. 4) Wykonawca jest zobligowany do harmonizacji roboczej bazy danych w zakresie treści bazy BDOT500 z pozostałymi bazami danych PZGiK, w tym redakcji treści raportu mapy zasadniczej w skalach 1:500 i 1:1000. VI. Wymogi formalne i kontrola wykonanych prac. 1) Kierownik Pracy wskazany przez Wykonawcę, jest zobowiązany do nadzoru nad całością prac, kontroli podczas odbiorów wewnętrznych i uczestnictwa w odbiorze prac w siedzibie Zamawiającego. W przypadku powierzenia wykonania części zamówienia podwykonawcom (innym jednostkom wykonawstwa geodezyjnego), Kierownik Pracy jest odpowiedzialny za działalność podwykonawcy, jak i własną. 2) Wykonawca zobowiązany jest do założenia i bieżącego prowadzenia Dziennika prac. Wszystkie ustalenia z PZK, dokonywane będą w formie wpisu do Dziennika prac, parafowanego przez obie strony Umowy. Wzajemne uzgodnienia, będące przedmiotem 5 S t r o n a\n6 wpisu do Dziennika prac, realizowane będą w formie pisemnej, w tym fax-em i pocztą elektroniczną. 3) Pozytywny wynik kontroli technicznej produktów opracowania będzie jednym z warunków dokonania odbioru prac przez Zamawiającego. 4) Etapowanie prac podlegających weryfikacji : Etap I W terminie 14 dni kalendarzowych od podpisania umowy - utworzenie inicjalnej bazy GESUT oraz bazy BDOT500 dla wskazanego w Załączniku Nr 1.1 do SIWZ wybranego obszaru obrębu Kiełczów (około 10 ha) i przekazanie zbiorów danych do PZK. Etap II Etap III a) utworzenie inicjalnej bazy GESUT oraz bazy BDOT500, b) sporządzenie i przekazanie do PZK operatu technicznego z wykonanych prac I etapu, w tym zbiorów danych, oraz przekazanie zbiorów danych będących przedmiotem zamówienia do zasilenia baz GESUT oraz BDOT500 (Etap II lit. a) a) aktualizacja baz danych PZGiK w oparciu o operaty techniczne przyjęte do zasobu w obszarze opracowania, od czasu rozpoczęcia pracy do terminu wskazanego w pkt. 5, b) sporządzenie i przekazanie operatu technicznego z całości wykonanych prac do PZK. 5) Wykonawca uzgodni tryb przekazywania przez PZK materiałów z dokumentacji technicznej wpływającej do PZGiK w trakcie realizacji zamówienia, a które należy uwzględnić w pracach objętych zamówieniem (Etap III). Wykonawca ma obowiązek przekazania roboczej bazy danych do aktualizacji zbiorów danych bazy GESUT i BDOT500 w oparciu o wyniki prac geodezyjnych z wszystkich operatów technicznych, które zostaną przyjęte do zasobu w obszarze opracowania na 5 dni roboczych przed uzyskaniem pozytywnego wyniku technicznej weryfikacji wyników pracy geodezyjnej, realizowanej w ramach odbioru końcowego pracy. 6) Warunkiem koniecznym do dokonania końcowego odbioru jest wykonanie prawidłowego importu zbiorów danych (roboczej bazy danych) będących przedmiotem zamówienia do baz danych PZGiK oraz pozytywny wynik weryfikacji operatu technicznego przedłożonego przez Wykonawcę. 7) Operat techniczny należy skompletować zgodnie z 71 ust. 2 Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. Nr 263, poz. 1572). 8) Pliki danych wygenerowane z roboczej bazy danych obiektów przestrzennych, utworzonej na podstawie materiałów zasobu, w tym zbiorów danych pozyskanych przez Wykonawcę z PZGiK, muszą zostać zapisane w dwóch egzemplarzach, na nośnikach danych cyfrowych, zgodnie ze schematami GML określonymi w przepisach wydanych odpowiednio na podstawie art. 19 ust. 1 pkt 6, 7, 9 oraz art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz ze zm.), odnoszącymi się do bazy danych GESUT i BDOT500 lub zapisane w formacie KCD tj. w formacie własnym systemu EWID S t r o n a\nZałącznik nr 10 do SIWZ. Województwo: pomorskie. Powiat: słupski. Jednostki ewidencyjne: gmina Kobylnica, gmina Słupsk WARUNKI TECHNICZNE\nZałącznik nr 10 do SIWZ Województwo: pomorskie Powiat: słupski Jednostki ewidencyjne: gmina Kobylnica, gmina Słupsk WARUNKI TECHNICZNE Utworzenia bazy danych obiektów topograficznych BDOT500 oraz utworzenie


Na początku bieżącego roku weszła w życie ustawa, dzięki której przedsiębiorca będzie miał prawo wyboru, czy decyduje się na rozwiązanie sporu z konsumentem na drodze polubownej, czy też obierze tradycyjną ścieżkę postępowania sądowego.\nUstawa z dnia 23 września 2016 r., która weszła w życie 10 stycznia 2017 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich implementuje tzw. pakiet legislacyjny obejmujący dyrektywę 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 524/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie internetowego systemu rozstrzygania sporów konsumenckich.\nDo jakich sporów znajdzie zastosowanie ustawa?\nUstawę stosuje się do rozwiązywania sporów między konsumentem mającym miejsce zamieszkania na terytorium Polski lub innego państwa członkowskiego UE a przedsiębiorcą mającym siedzibę na terytorium Polski.\nCzy pozasądowe rozwiązywanie sporów konsumenckich jest obowiązkowe?\nObowiązek korzystania z pozasądowego rozwiązywania sporów z konsumentami został nałożony jedynie na podmioty rynku finansowego w związku z postępowaniem prowadzonym przez Rzecznika Finansowego.\nW pozostałych przypadkach, przedsiębiorca może dobrowolnie przystąpić do systemu pozasądowego rozwiązywania sporów poprzez przystąpienie do danej organizacji branżowej, poprzez wpis na listę prowadzoną przez dany podmiot uprawniony lub poprzez zamieszczenie zgody na jurysdykcję podmiotu uprawnionego w stosowanych w obrocie z konsumentami wzorcach umów.\nJaki podmiot jest uprawniony do rozwiązania sporu?\nPostępowanie jest prowadzone przez podmiot uprawniony, którym jest każdy podmiot, który uzyskał wpis do rejestru prowadzonego przez Prezesa UOKiK. Podmiotem uprawnionym może być zarówno podmiot publiczny (Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Inspekcja Handlowa czy Sąd Polubowny przy Komisji Nadzoru Finansowego), jak i niepubliczny (podmioty utworzone przez przedsiębiorców z danej branży).\nJakie metody rozwiązywania sporów przewiduje ustawa?\nPostępowanie w sprawie pozasądowego rozwiązywania sporów konsumenckich może polegać na umożliwieniu zbliżenia stanowisk stron w celu rozwiązania sporu (mediacja), przedstawieniu stronom propozycji rozwiązania sporu (koncyliacja), rozstrzygnięciu sporu i narzuceniu stronom jego rozwiązania (arbitraż).\nCo istotne, wiążący charakter będzie miało wyłącznie rozstrzygnięcie wydane w postępowania przed sądem polubownym i to wówczas, gdy strony zostały uprzednio poinformowane o jego wiążącym charakterze, konsekwencjach niezastosowania się do niego oraz wyraziły zgodę na poddanie się takiemu rozstrzygnięciu.\nJakie są obowiązki przedsiębiorcy korzystającego z pozasądowego rozwiązywania sporów z konsumentami?\nJeśli przedsiębiorca korzysta z pozasądowego rozwiązywania sporów z konsumentami (czy to z mocy ustawy czy z wyboru), informuje konsumentów o właściwym dla niego podmiocie uprawnionym. Informacja ta obejmuje co najmniej adres strony internetowej podmiotu uprawnionego i musi być udostępniana w sposób zrozumiały i łatwo dostępny dla konsumenta, w tym na stronie internetowej przedsiębiorcy (jeżeli przedsiębiorca taką prowadzi) oraz we wzorcach umów zawieranych z konsumentami (jeżeli przedsiębiorca takie stosuje).\nJeżeli przedsiębiorca zawiera jednocześnie umowy sprzedaży i umowy o świadczenie usług przez Internet, to ma również obowiązek podać łącze elektroniczne do platformy ODR (https://webgate.ec.europa.eu/odr/main/index.cfm?event=main.home.show&lng=PL).\nCzy ustawa przewiduje obowiązki nałożone na wszystkich przedsiębiorców?\nTak. W przypadku negatywnego rozpatrzenia reklamacji złożonej przez konsumenta obowiązkiem każdego przedsiębiorcy jest poinformowanie konsumenta (na papierze lub innym trwałym nośniku) o właściwym podmiocie uprawnionym do rozwiązania sporu oraz złożenie oświadczenia, czy wyraża zgodę na rozwiązanie sporu przez taki podmiot. Co ważne, w braku złożenia jakiegokolwiek oświadczenia uznaje się, że przedsiębiorca wyraża zgodę na udział w postępowaniu. Przepisy nie określają terminu, w którym ww. obowiązek informacyjny ma być spełniony.\nPowyższy obowiązek dotyczy sporów będących następstwem reklamacji składanych od dnia 10 stycznia 2017 r.\nZgodnie z ustawą wszczęcie postępowania w sprawie pozasądowego rozwiązania konsumenckiego powoduje przerwanie biegu przedawnienia roszczenia będącego przedmiotem sporu.\nObowiązek ustosunkowania się do reklamacji konsumenta\nUstawa wprowadza również istotną zmianę w ustawie z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta.\nW przypadku reklamacji składanych od dnia 10 stycznia 2017 r. na przedsiębiorców został nałożony obowiązek udzielenia odpowiedzi na reklamację konsumenta w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Jeżeli przedsiębiorca nie dochowa terminu, wówczas uważa się, że uznał reklamację. Odpowiedź powinna zostać przy tym przekazana na papierze albo na innym trwałym nośniku. Warto zaznaczyć, że do tej pory obowiązek udzielenia odpowiedzi na reklamację istniał tylko w odniesieniu do branży telekomunikacyjnej (na gruncie ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne) czy turystycznej (na gruncie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych).\nSkutki wprowadzenia systemu pozasądowego rozwiązania sporu\nCelem wprowadzenia nowych regulacji jest zapewnienie konsumentom alternatywnej ścieżki rozwiązywania sporów z przedsiębiorcami. Alternatywne metody rozwiązywania sporów oparte są na szybkości, odformalizowaniu (w porównaniu ze ścieżką sądową), dobrowolności udziału, gwarancji poufności oraz zapewniają udział neutralnego i bezstronnego eksperta. Dają zatem szanse na znalezienie satysfakcjonującego przez strony rozwiązania bez konieczności angażowania się w długotrwałe i kosztowne procesy sądowy.\nTrudno ocenić czy nowe regulacje przyniosą oczekiwane efekty. Pamiętajmy, że zasadniczo to przedsiębiorca będzie podejmował ostateczną decyzję czy zamierza stosować alternatywne metody rozwiązywania sporów konsumenckich. Nowe regulacje stanowią zatem swoisty test dojrzałości rynku i otwartości przedsiębiorców na alternatywne metody rozwiązywania sporów.\nPatrycja Leszczuk // prawnik\nMarcin Kroll // adwokat/ rzecznik patentowy/ wspólnik


“Ta ustawa poważnie zaszkodzi naszym stosunkom z Polską” – Yair Lapid o zmianach w KPA | JEWISH.PL\nSenat przyjął zmiany w Kodeksie Postępowania Administracyjnego. Senatorowie opozycji zaproponowali dwie poprawki, które zostały zaakceptowane. Teraz musi je zatwierdzić – lub odrzucić – Sejm.\nZmiany w KPA poparło 98 ze 100 senatorów.\nNowe prawo było konieczne, bo w 2015 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, że należy wprowadzić możliwość przedawnienia roszczeń. Miało to zatrzymać patologiczne sytuacje przy przejmowaniu atrakcyjnych nieruchomości w dużych miastach.\nCo się zmieniło? Po 10 latach od wydania niezgodnej z prawem decyzji administracyjnej nie dochodziłoby już do jej zmiany. Po 30 latach sąd w ogóle nie zajmowałby się takim przypadkiem.\nSenat uchwalił dwie poprawki do tej ustawy. Pierwsza wprowadza trzymiesięczne vacatio legis – co oznacza, że po zatwierdzeniu i publikacji ustawy nie będzie ona jeszcze obowiązywać przez 3 miesiące.\nDruga poprawka zakłada, że sprawy, które już zostały wszczęte, będą kontynuowane. Jednak spadkobierca nie otrzyma zwrotu nieruchomości w naturze, ale odszkodowanie.\n– Zdaję sobie sprawę, że nie wszyscy będą zadowoleni, ale te osoby, które słusznie domagają się zwrotu mienia, bez względu na narodowość otrzymały czas na skompletowanie dokumentów, a te, które tego rodzaju postępowania toczą, możliwość ich dokończenia – mówił senator Marek Borowski.\n“Będziemy zdecydowanie bronić godności ofiar Holokaustu, ich pamięci i ich praw. Ta ustawa poważnie zaszkodzi naszym stosunkom z Polską. Jak już powiedziałem, Polska bardzo dobrze wie, co jest tu słusznym i właściwym działaniem” – skomentował Yair Lapid na Twitterze.\n59 amerykańskich senatorów protestuje przeciwko polskiej ustawie dotyczącej restytucji


Dzięki akcji #Podwójnamocpomagania szpitale w Polsce otrzymają ponad 5 mln zł! | Echo Dnia\nMateriał informacyjny 08.05.2020\n– Zanotowaliśmy ponad 15.5 tysiąca wpłat. Średnio, jedna osoba przekazała na rzecz akcji około 100 zł., a jeden ze wspaniałych darczyńców przekazał jednorazowo aż 20 tys. zł. Dziękujemy za każdą wpłaconą złotówkę. Cieszymy się z efektu jaki przyniosła nasza akcja. Powszechna mobilizacja i poczucie wspólnoty są w dzisiejszych czasach wyjątkowo ważne, a jeśli dzięki temu razem potrafimy zrobić coś dobrego dla innych, to już prawdziwy sukces i powód do dumy – komentuje Marzena Atkielska, Prezes Fundacji Santander Bank Polska.\nZebraną kwotę dodano do przekazanej już wcześniej przez bank darowizny w wysokości 2 mln zł. na pomoc szpitalom i dzięki temu do wybranych szpitali w całej Polsce przekazane zostaną środki na zakup m.in. maseczek, kombinezonów, respiratorów, pomp tlenowych i inny sprzęt niezbędny do ratowania zdrowia i życia pacjentów podczas pandemii Covid-19.\nCała zebrana od początku marca kwota, czyli ponad 5 mln zł. zostanie przekazana do 23 szpitali:\nGinekologiczno - Położniczy Szpital Kliniczny UM w Poznaniu, ul. Polna 33\nPierwsze sprzęty zakupione ze zbiórki dotarły już do szpitali. Santander Bank Polska odpowiedział na pilne wezwanie z prośbą o pomoc z Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu i na ręce Piotra Pobrotyna, dyrektora placówki przekazał trzy najwyższej klasy respiratory. W ich oficjalnym przekazaniu uczestniczył Arkadiusz Przybył, wiceprezes zarządu Santander Bank Polska. Zakupione przez bank respiratory staną się częścią wyposażenia nowego, utworzonego właśnie pododdziału w ramach Oddziału Anestezjologii i Intensywnej Terapii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego we Wrocławiu (USK). Pododdział stanowić będzie zabezpieczenie dla regonu w leczeniu pacjentów z ostrą niewydolnością oddechową spowodowaną wirusem SARS-CoV2.\n– Serdecznie dziękuję wszystkim, którzy włączyli się w naszą akcję. Nasi klienci, pracownicy i przyjaciele mają wielkie serca. Dzięki wrażliwości i mocy współpracy, z naszym dodatkowym wsparciem, zebraliśmy środki na zakup potrzebnego sprzętu i wyposażenie oddziałów ratujących życie. Jestem dumny, że razem pomagamy codziennym bohaterom – lekarzom, pielęgniarkom, ratownikom i całemu personelowi medycznemu – powiedział Arkadiusz Przybył, wiceprezes zarządu Santander Bank Polska\nZa zaangażowanie w akcję, w krótkim wideo, podziękował darczyńcom również nowy ambasador Santander Bank Polska, Marcin Dorociński:\nMateriał oryginalny: Dzięki akcji #Podwójnamocpomagania szpitale w Polsce otrzymają ponad 5 mln zł! - Polska Times\nProcter & Gamble, firma, której produkty znajdują się w domach na całym świecie, w dobie pandemii COVID-19 wzmacnia działania pomocowe. intensyfikuje działania w duchu swojej kluczowej misji: poprawy jakości codziennego życia. Oznacza to przede wszystkim niesienie pomocy tym, kt...


Jak widmo w historii\n· Sto lat temu wybuchła I wojna światowa ·\nW sztuce ostatnich dwóch stuleci blizny pozostawione przez okropności, które choć powodują zniszczenia, wciąż się powtarzają\nMiędzy 1810 i 1820 r. Francisco Goya wykonał serię rycin, dzięki którym stał się świadkiem straszliwej wojny wyniszczającej Hiszpanię okupowaną przez wojska napoleońskie. Wydrukowane w 1863 r. pod tytułem «Okropności wojny» grafiki te przedstawiają długotrwałe męczeństwo ludności cywilnej i wszelkiego rodzaju przemoc stosowaną przez najeźdźców.\nTen emblematyczny tytuł został wykorzystany przez Laurence Bertrand Dorléac, która urządziła w Louvre-Lens wielką wystawę o wizualnej kulturze wojny. Będąca historykiem kuratorka wystawy nie zamierzała upamiętniać okropności wojny od 1800 r., lecz przypomnieć nieprzerwany łańcuch konfliktów od wczoraj do dziś. «Okropności wojny» to nie tylko jej okrucieństwo. Okropnością wojny jest przede wszystkim jej trwałość.\nPisze o tym Sylvie Barnay, podkreślając, że sama lista wojen, które miały miejsce w okresie od 1800 do 2014 r. przyprawia o zawroty głowy. Były to wojny napoleońskie, wojny kolonialne, wojny krymskie, wojna secesyjna, wojna francusko-pruska, wielka wojna 1914-1918, wojna hiszpańska, II wojna światowa, wojna w Indochinach, wojna w Algierii, wojna w Wietnamie i wszystkie współczesne konflikty od wojny w Bośni po Ruandę i Syrię. W przeciągu ponad dwóch stuleci, pomimo zniszczeń, które powoduje, wojna wciąż trwa.\nW bilansach sporządzanych w tym okresie rocznicowym – siedemdziesiąt lat od 25 kwietnia, daty wyzwolenia ...\nZ okazji moich święceń kapłańskich zaprzyjaźniony mnich eremita podarował mi Biblię z Mosulu, która nawiązywała ...


W kalejdoskopie filmowych emocji. Gorące hity programu FKA 2020! – 11. Festiwal Krytyków Sztuki Filmowej Kamera Akcja\n11 edycja Festiwalu Krytyków Sztuki Filmowej Kamera Akcja to zawsze niepowtarzalna okazja do obejrzenia filmowych hitów nagradzanych podczas najważniejszych festiwali, m.in. w Wenecji czy Berlinie. W tym roku te wyjątkowe tytuły będą czekać na widzów nie tylko na kinowym ekranie, ale i… na ich kanapach.\nTylko dla widzów w Kinie Szpulka (karnety offline, do kupienia na stronie festiwalu) w sekcji Głos Krytyków przewidziano nie lada atrakcję – seans „Jak najdalej stąd” Piotra Domalewskiego, nagradzanego za fenomenalną „Cichą noc”. Najnowszy tytuł reżysera to mieszanka współczesnego kina moralnego niepokoju oraz filmu drogi, która pozwala na bliską obserwację bohaterów. Za warstwę wizualną opowieści o młodej dziewczynie (w tej roli Zofia Stafiej – studentka Szkoły Filmowej w Łodzi), która postanawia wyjechać do Irlandii, by odnaleźć długo niewidzianego ojca, odpowiada Piotr Sobociński Jr., autor zdjęć do takich obrazów, jak „Wołyń” Wojtka Smarzowskiego czy „Bogowie” Łukasza Palkowskiego.\nW repertuarze offline (sekcja Krytyczne Premiery) znajdzie się też obraz Vadima Perelmana „Persian Lessons” – intrygująco oprawiona i nakręcona w klarownym, malarskim stylu opowieść o mężczyźnie, który zostaje zesłany do obozu koncentracyjnego wskutek wzięcia go za Żyda. Film, który zręcznie łączy napięcie, śmiech i wzruszenie, był hitem tegorocznego Berlinale. Film trafi do kin w grudniu.\n11. Festiwal Kamera Akcja to także wyjątkowe filmy, które będą dostępne przede wszystkim na festiwalowej platformie (karnety online dostępne na stronie internetowej). W ramach sekcji Krytyczne Premiery widzowie będą mogli obejrzeć debiut fabularny Carla Sironiego, którego współproducentem jest łódzkie studio Lava Films. „Sole” z wyczuciem miesza klasyczny włoski melodramat ze zdecydowanie chłodniejszym i bardziej surowym charakterem kina wschodnioeuropejskiego.\nZainteresowanych historiami ulokowanymi na Bliskim Wschodzie z pewnością zaciekawi przedpremierowa projekcja nagrodzonego Złotym Niedźwiedziem podczas Berlinale 2020 filmu „Zło nie istnieje”. Porównywany do „Dekalogu” Kieślowskiego obraz Mohammada Rasoulofa o ciągle wykonywanej w Iranie karze śmierci złożony jest z czterech osobnych nowel, które ostatecznie łączą się w loachowską opowieść o społeczeństwie. Festiwal Kamera Akcja to także gratka dla widzów poszukujących nowości prosto z Wenecji. Francuski „Tylko zwierzęta nie błądzą” Dominika Molla rywalizował w festiwalowym konkursie z „Bożym Ciałem” Jana Komasy. Obraz ten, określany jest przez krytyków jako ostry, nieuchwytny i fascynujący od samego początku thriller, a swojej konstrukcji i klimacie – porównywany do „Fargo” braci Coenów. „Tylko zwierzęta nie błądzą” będzie można obejrzeć będzie zarówno offline, jak i online.\nSEKCJA: KRYTYCZNE PREMIERY / tytuły dostępne online i offline\n„Sole” / reż. Carlo Sironi, 2019\nWspółprodukowany przez łódzkie studio Lava Films „Sole” w reżyserii Carlo Sironiego to pasjonująca i wysoce emocjonalna opowieść o młodej dziewczynie (doskonała Sandra Drzymalska), która będąc w 7. miesiącu ciąży gotowa jest oddać swoje dziecko. Film ten z wyczuciem miesza klasyczny włoski melodramat ze zdecydowanie chłodniejszym i bardziej surowym charakterem kina wschodnioeuropejskiego. Rytm wyświetlanego podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Wenecji debiutu fabularnego Sironiego jest ściśle kontrolowany poprzez ciszę i długie ujęcia, które poruszą niejedną strunę wrażliwości każdego widza.\n„Zło nie istnieje” / reż. Mohammad Rasoulof, 2020\nFilm Mohammada Rasoulofa nagrodzony Złotym Niedźwiedziem podczas Berlinale prowokuje i zmusza do myślenia nad sensem wykonywanej ciągle w wielu krajach kary śmierci. Autor powracając do tematów, które irańska władza chciałaby przemilczeć, sprowadził na siebie wykluczenie nie tylko artystyczne, ale także obywatelskie. W swojej twórczości Rasoulof opowiadał m.in. o represjonowaniu artystów w Iranie w filmie „Rękopisy nie płoną” czy o szerzącej się korupcji w „Uczciwym człowieku”. Porównywane do „Dekalogu” Kieślowskiego „Zło nie istnieje” złożone jest z czterech osobnych nowel, które łączą się w loachowską opowieść o społeczeństwie.\nSEKCJA: GŁOS KRYTYKÓW / tytuły dostępne tylko offline\n„Jak najdalej stąd” / reż. Piotr Domalewski, 2020\nWielokrotnie nagradzany za „Cichą noc” (dziewięć Orłów, dwa gdyńskie Złote Lwy) Piotr Domalewski powraca z emocjonalną opowieścią o młodej dziewczynie, która postanawia wyjechać do Irlandii, by odnaleźć dawno niewidzianego ojca. „Jak najdalej stąd” to mieszanka współczesnego kina moralnego niepokoju oraz filmu drogi, która pozwala na bliską obserwację bohaterów. Za kamerą stanął Piotr Sobociński Jr. – absolwent Szkoły Filmowej w Łodzi, odpowiedzialny za takie obrazy, jak „Bogowie” Łukasza Palkowskiego czy „Wołyń” Wojtka Smarzowskiego. Filmowa opowieść natomiast spoczywa na barkach debiutantki Zofii Stafiej, która z niezwykłym wyczuciem potrafi przedstawić szeroki wachlarz emocji, od złości po ciche przeżywanie smutku.\n„Persian Lessons” / reż. Vadim Perelman, 2020\nIntrygująco oprawiona i nakręcona w klarownym, malarskim stylu opowieść o mężczyźnie, który zostaje zesłany do obozu koncentracyjnego wskutek wzięcia go za Żyda, jest filmem zręcznie łączącym napięcie, śmiech i wzruszenie. Scenariusz do „Persian Lessons”, napisany przez Ilja Zofina – znanego scenarzystę i producenta rosyjskich oraz niemieckich seriali telewizyjnych, intensywnie żongluje dynamiką, a doceniana przez krytyków gra aktorska Nahuela Péreza Biscayarta, pozwalająca na dostrzeżenie choć odrobiny człowieczeństwa w rzeczywistości podczas II wojny światowej, zestawiana jest z brawurową rolą Adriena Brody’ego w „Pianiście” Romana Polańskiego.\n„Tylko zwierzęta nie błądzą” / reż. Dominik Moll, 2020\nFilm Dominika Molla to historia zanurzona w śnieżnej scenerii, gdzie pięciu bohaterów świadomie (bądź nieświadomie) odgrywa znaczącą rolę w śmierci pewnej kobiety we Francji. Wyświetlane podczas MFF w Wenecji „Tylko zwierzęta nie błądzą” z wyczuciem miesza tematykę znaną z „Miasta gniewu” Paula Haggisa, tajemnicę i brak chronologii z „Memento” Nolana oraz postmodernistyczny klimat „Pulp Fiction” Quentina Tarantino. Holistycznie określany przez krytyków jako ostry, nieuchwytny i fascynujący od samego początku thriller, a w swojej konstrukcji i klimacie – zestawiany także i z „Fargo” braci Coenów.


Złota dekada Afryki – Fenestra: Gazeta Studencka || Wydział Nauk Politycznych i Dziennikarstwa\nChoć na Czarnym Lądzie piłka nożna od wielu lat jest zdecydowanie najbardziej popularną dyscypliną sportu, to bardzo długo kontynent ten stał na uboczu wielkiego futbolu. Dość powiedzieć, że do 1970 roku w Mistrzostwach Świata grała tylko jedna (!) reprezentacja ze strefy CAF. Niedługo później zaczęto wprowadzać zmiany, które miały na celu podniesienie nie tylko reputacji, ale także poziomu futbolu w Afryce.\nW 1974 roku na prezydenta FIFA został wybrany Brazylijczyk Joao Havelange. Zadecydowały głosy oddane przez przedstawicieli federacji piłkarskiego „trzeciego świata”, którym Havelange obiecał dodatkowe miejsca w Mistrzostwach Świata. Już od tego roku jedna reprezentacja z Afryki miała gwarantowany udział na Mundialu, a u schyłku kadencji Brazylijczyka w 1998 takich miejsc było już 5. Obawiano się jednak, że w parze ze zwiększeniem liczby drużyn z innych kontynentów niż Europa nie pójdzie również i piłkarska jakość. Do tej pory bowiem afrykańskie reprezentacje na światowych boiskach kompletnie nie istniały. Wyniki reprezentacji Zairu na kończących się mistrzostwach w Niemczech dobitnie potwierdzały tę tezę (m.in. 0:9 z Jugosławią). W Afrykę wierzył praktycznie tylko Havelange. FIFA bardzo mocno zaangażowała się w rozwój piłki w tym regionie. Zaczęły powstawać nowe boiska, ośrodki treningowe, młodzież zaczęli również szkolić trenerzy z Europy i Ameryki Południowej. To wszystko miało przynieść w przyszłości efekty.\nPierwsze symptomy poprawy pojawiły się już po 4 latach. Podczas mistrzostw w Argentynie Tunezja jako pierwsza afrykańska drużyna wygrała mecz na Mundialu i niewiele brakowało jej do wyeliminowania obrońcy tytułu, RFN. W 1982 roku okoliczności odpadnięcia Kamerunu i Algierii były wręcz absurdalne. „Nieposkromione Lwy” nie przegrały żadnego meczu i odpadły z powodu gorszego bilansu bramkowego niż Włochy, późniejszy mistrz. „Lisy Pustyni” natomiast brak awansu zawdzięczają obrzydliwemu spiskowi niemiecko-austriackiemu. Co nie udało się Kamerunowi i Algierii, powiodło się 4 lata później drużynie Maroka, które wygrało nawet grupę z Polską, Anglią oraz Portugalią i minimalnie przegrało w następnej rundzie z RFN. W międzyczasie młodzi piłkarze z Nigerii robili furorę w rozgrywkach juniorskich, zdobywając nawet tytuł w Mistrzostwach Świata do lat 17 w 1985 roku. Afryka już nie była chłopcem do bicia, a jej czas miał dopiero nadejść.\nNa Mundial w 1990 roku awansował Egipt oraz Kamerun. Egipcjanie nie wyszli z grupy, ale sprawili sporą niespodziankę, remisując z aktualnym mistrzem Europy, Holandią. Kamerun natomiast okazał się największą rewelacją włoskiego czempionatu. Już w meczu otwarcia stali się autorami ogromnej sensacji. Zwycięstwo nad obrońcą tytułu – czyli Argentyną – po golu Francisa Omam-Biyika, wprawiło cały piłkarski świat w osłupienie. Właśnie w tym momencie wielu ekspertów otworzyło oczy i zgodnie stwierdziło – z Afryką trzeba się liczyć! Kolejny mecz to kolejne zwycięstwo. 2:1 z Rumunią zapewniło awans do następnej rundy i nawet zdecydowana porażka z ZSRR nie zepchnęła Kameruńczyków z pozycji lidera grupy B. W 1/8 finału zespół z Afryki pokonał po dogrywce Kolumbię 2:1 i osiągnął pierwszy w historii tego kontynentu ćwierćfinał. Spotkanie z Anglikami w tej fazie rozgrywek to moim zdaniem najlepszy mecz tych mistrzostw. Pomimo objęcia prowadzenia przez faworytów Kamerun strzelił dwie bramki i znalazł się o krok od strefy medalowej. Niestety, dwie bramki Garego Linekera (jedna w dogrywce) zaprzepaściły szanse awansu do półfinału. Reprezentacja „Nieposkromionych Lwów” mogła czuć się jednak zwycięsko – osiągnęła ogromny sukces, wielu zawodników tym turniejem wywalczyło sobie transfer do solidnych europejskich klubów, a 38-letni Roger Milla dzięki znakomitej grze w tych finałach stał się niemal legendą afrykańskiego futbolu.\nPo sukcesie Kamerunu sporo się zmieniło. Zdecydowanie wzrosło zainteresowanie afrykańskim futbolem. Piłkarze z tego kontynentu coraz częściej trafiali do europejskich klubów, między innymi dzięki transmisjom Eurosportu z Pucharu Narodów Afryki. W 1994 roku, przed Mistrzostwami Świata w USA, triumfowała w nim Nigeria, prezentując znakomity futbol. Nic więc dziwnego, że przed amerykańskim czempionatem wielu ekspertów widziało ją w roli czarnego konia. Pierwszy mecz z Bułgarią potwierdził te przypuszczenia. Pewne zwycięstwo 3:0 wprawiło drużynę w dobry nastrój przed spotkaniem z Argentyną. Nigeryjczycy już w 8 minucie za sprawą Samsona Siasii objęli prowadzenie, jednak wybitne spotkanie zagrał Claudio Caniggia. Jego dwie bramki przechyliły szalę zwycięstwa na korzyść Albicelestes. Zwycięstwo z greckimi outsiderami zapewniło „Orłom” zwycięstwo w grupie. Przeciwnikiem w fazie pucharowej była reprezentacja Włoch, z Roberto Baggio na czele. Nigeria nie przestraszyła się znanych rywali i w 25 minucie Ammunike zdobył gola. Niedługo później Gianfranco Zola otrzymał czerwoną kartkę i wydawało się, że ćwierćfinał jest na wyciągnięcie ręki. „Orły” nie dobiły jednak przeciwnika i tuż przed końcem straciły prowadzenie, a w dogrywce kolejną bramkę za sprawą Baggio i odpadły z rozgrywek. Po raz kolejny drużynie z Afryki zabrakło kilku minut do szczęścia. Na pocieszenie nieżyjący już Rashid Yekini trafił do drużyny mistrzostw. Dla młodej drużyny nigeryjskiej nie był to jednak największy sukces…\nWielu zawodników z ekipy na MŚ w 1994 roku powróciło do Stanów dwa lata później. Turniej piłkarski na Igrzyskach Olimpijskich w Atlancie był pod wieloma względami niezwykły. Po raz pierwszy oprócz zawodników U-23 mogło zagrać także trzech starszych graczy. Nigeria dokooptowała znanych z mundialu Amokachiego, Okechukwu i Amunike, a oprócz nich byli spełniający warunki Ikpeba czy też Okocha. W Atlancie zagrało również wiele innych późniejszych gwiazd futbolu, co dziś podnosi rangę tego turnieju. Nigeryjczycy pewnie pokonali w fazie grupowej Węgrów oraz Japończyków i minimalnie przegrali z Brazylią. Gola w tym spotkaniu zdobył Ronaldo, nazywany wtedy jeszcze… Ronaldinho. Ćwierćfinał to pewne zwycięstwo z Meksykiem, natomiast w półfinale dochodzi do rewanżu za spotkanie z fazy grupowej. Mecz Nigerii z Brazylią uznany został za przedwczesny finał, jego poziom był wręcz genialny. Pomimo stanu 0:1 i 1:3 „Orły” zdołały wyrównać, a w dogrywce złotą bramkę zdobył Nwankwo Kanu, wyrastający na największą gwiazdę tego turnieju. Skrót tego pojedynku trzeba obejrzeć!\nFinał to kolejny wielki spektakl. Po raz kolejny Nigeryjczycy grają z drużyną z Ameryki Południowej – tym razem jest to Argentyna, w której ataku brylowali Claudio Lopez i Hernan Crespo (za 4 lata będzie to najdroższy atak świata w barwach Lazio). Właśnie ten duet zdobył bramki dla Albicelestes. W międzyczasie gola zdobył również Babayaro, a na 15 minut przed końcem wyrównał Amokachi. Tempo gry od samego początku stało na bardzo wysokim poziomie, do końca zatem nie ustawały ataki obu drużyn. Na dwie minuty przed końcem Emmanuel Amunike wykorzystał nieudaną pułapkę ofsajdową Argentyńczyków i zdobył zwycięską bramkę. Tym razem ostatnie sekundy sprzyjały Afryce – złoto dla Nigerii! Był to pierwszy złoty medal dla afrykańskiej reprezentacji w igrzyskach olimpijskich w grach zespołowych.\nOczywiste stało się, że Nigeria będzie jednym z faworytów Mistrzostw Świata we Francji. Piłkarze słynnego Bory Milutinovicia mieli już spore doświadczenie w grach o stawkę, większość z nich wchodziła w najlepszy dla piłkarza wiek. Niewiele brakowało, a na Mundial pojechaliby piłkarze grający wtedy w polskiej Ekstraklasie – Jero Shakpoke z Zagłębia Lubin i Kenneth Zeigbo z Legii Warszawa. Obu z udziału wykluczyła kontuzja. Nigeryjczycy trafili do dość wyrównanej grupy, z Hiszpanią, Bułgarią i Paragwajem. Najtrudniejszy przeciwnik był pierwszym rywalem drużyny „Orłów”. Hiszpanie dwukrotnie obejmowali prowadzenie, jednak bramki Lawala i Oliseha w 73 i 78 minucie przesądziły o zwycięstwie reprezentacji z Afryki. Victor Ikpeba z kolei zapewnił wygraną w meczu z Bułgarią. Porażka z Paragwajem niczego już nie zmieniła – Nigeria po raz kolejny na Mundialu wygrała swoją grupę. W 1/8 finału czekała Dania, która z kłopotami awansowała do fazy pucharowej. Być może to uśpiło czujność czarnoskórych zawodników. Porażka 1:4 to i tak najniższy wymiar kary. „Duński dynamit” eksplodował i pozbawił Nigeryjczyków marzenia o kolejnym medalu. Jak do tej pory był to ostatni dobry występ tej reprezentacji na światowym czempionacie. Obecna reprezentacja o zwycięstwie nad Hiszpanią może raczej tylko pomarzyć.\nNigeria miała jeszcze nadzieje na obronę olimpijskiego tytułu podczas igrzysk w Sydney w 2000 roku. Po wyjściu z grupy przegrali jednak z Chile 1:4. Honoru Afryki bronił Kamerun. I to z jakim skutkiem! Po zwycięstwie nad Kuwejtem i remisach z USA i Czechami awansowali do ćwierćfinału. Przeciwnikiem w walce o strefę medalową była Brazylia, m.in. z Ronaldinho, Edu czy też Alexem w składzie. Kameruńczycy jednak nie przestraszyli się swojego rywala i od 17 minuty prowadzili 1:0 (gol Patricka Mbomy, późniejszego wicekróla strzelców). „Canarinhos” wyrównali dosłownie w ostatniej chwili za sprawą Ronaldinho, jednak złoty gol w dogrywce Modesta Mbamiego i sensacja stała się faktem. W półfinale Kameruńczycy mogli pomścić Nigerię, pokonując Chile. Bardzo długo utrzymywał się bezbramkowy remis, ale Kamerun wreszcie pokonał bramkarza. Tyle, że… swojego. Utrata bramki nie załamała drużyny „Nieposkromionych lwów”. M’Boma w 84 i Lauren z karnego w 89 minucie wprowadzili zespół z Afryki do finału. Decydujący mecz rozpoczął się jednak nie po myśli Eto’o i spółki. Bramki Xaviego i Gabriego w ciągu 45 minut postawiły drużynę kameruńską w niekorzystnej sytuacji. Nie po raz pierwszy na tej imprezie jednak musieli oni odrabiać straty. Remis na tablicy wyników pojawił się już w 58 minucie. Amaya, nieszczęśliwy strzelec gola samobójczego, jako jedyny nie trafił w serii jedenastek. Złoto zostało więc w Afryce!\nKolejna dekada miała przynieść jeszcze większe sukcesy drużyn narodowych z Czarnego Lądu. Jednym z kluczowych argumentów była obietnica organizacji Mistrzostw Świata w Afryce w 2006 roku (ostatecznie odbyły się one w RPA cztery lata później). Niestety, ani Nigeryjczycy, ani Kameruńczycy nie nawiązali do swoich dawnych sukcesów. Najwyżej na Mundialu dotarł Senegal w 2002 roku i Ghana 8 lat później, ale ćwierćfinał dalej okazał się barierą nie do pokonania. Igrzyska Olimpijskie przestały już być domeną afrykańskich zespołów. To dziesięciolecie ciężko uznać jednak za słabe. Porównywanie obecnego stanu piłki afrykańskiej do tego sprzed chociażby 40 lat jest bezsensowne. W dzisiejszym futbolu określenie „100 lat za Murzynami” nie ma już racji bytu.


Level w GD - Forum Gothic - ArcaniA: Gothic 4\nLevel w GD\n18-04-06, 18:12 #1\nSzukałem czegoś podobnego w SZUKAJ ale nie znalazłem..\nCiekawi mnie jaki mieliście poziom po pierwszym wejściu do Górniczej Doliny? Na razie mam 8 poziom i mam pewne obawy czy nie jestem zbyt mało rozwinięty żeby wejść do GD? Dodam że mam na razie 1 rozdział i jestem Najemnikiem.\nZnajdź więcej wiadomości użytkownika TheDeathOne\n18-04-06, 18:18 #2\nNie ma obawy.Ja magiem poszedłem z 7 albo 6 i sobie radziłem.\nZnajdź więcej wiadomości użytkownika krzysiek41\n18-04-06, 18:21 #3\nJa zazwyczaj wbijałem się do Górniczej doliny na 14-15 levelu. Na 8 też da się grać, bo właściwie nie trzeba tam specjalnie się bić. Będzie tam tylko od groma orków których trzeba unikać bo każdy z osobna zabija cię 3 ciosami.\n18-04-06, 18:24 #4\nSpokojna głowa . Ja do GD weszłem z 4 lvl , a wyszedłem z 10. Grałem Najemnikiem.\n18-04-06, 18:39 #5\nGram narazie bez NK chociaż mam Oto moja postać w ~\nExp: 5000 brakuje do następonego\nDwuręczna: Wojownik 30% (Halabarda)\nKusze: Zielony 10% (Kusza Dragomira)\nMana: 20 (po 50 grzybkach halucynkach )\nPlus kilka zadań które chcę wykonać przed pójściem do GD ale nie wiem czy dam radę... np. "Skopać tyłek Bullkowi" lub "Czarna skóra" ale tego drugiego to na pewno nie zrobię na 8 levelu\n18-04-06, 19:18 #6\nOriginally posted by TheDeathOne@18-04-2006, 17:13\nCiekawi mnie jaki mieliście poziom po pierwszym wejściu do Górniczej Doliny?\nJak po raz pierwszy w ogóle grałem w Gothica II to poszedłem na 7 poziomie strażnika miejskiego, ale to była dawno temu, nawet nie wiedziałem że istnieją inne gildie :P\nWiększość co robiłem z takim levelem to uciekałem\nA teraz z NK to wchodzą do górniczej doliny na 23 levelu.... a wychodzę na trzydziestuileś :P\n18-04-06, 19:24 #7\nZwykle ja już wchodę do GD po Jarkendarze z 25-30 lv więc nie ma mocnych na mnie. Jeszcze jak mam szpon beliara to zagłada orków wokół zamku. Na podstawowym Gothicu 2 wchodziłem zwykle na 15 lv bo wykonywałem prawie wszystkie zadania i wybijałem wszystkie potwory\n18-04-06, 19:24 #8\nJa bez Nocy Kruka wbiłem tam raz Najmnikiem na 5 levelu\nAle z Noco Kruka gdzieś na 17 chodze...\nWpierw do Jarkendaru .\nJeśli grasz bez dodatku, to radze na jak najwyszszym, z dodatkiem zresztą teŻ...\nPonieważ im wiecej doświadczenia zgarnmiesz, tym szybciej wybijesz ORKÓW, tym łatwiej bendzie pokonać ci smoki, i zrobić inne poboczne zadania\nA im bardziej bendziesz wykaszał, to tym większy osiągniesz poziom po przejściu gry = duża satysfakcja\nJa radze wybijać WSZYTKO CO SIE DA, robić WSZYSTKIE misje NAWET TE POBOCZNE.\nŻegnam i życze powodzenia wszystkim\n18-04-06, 20:41 #9\nDrinkinMan używaj opcji edit...bo jest dobijające jak się widzi 2 posty albo więcej tej samej osoby podsobą...wracając do tematu...ja róźnie wchodze do GD ale przeważnie coś koło 10...nie wiem jak wy to robicie że macie 20lvle...co prawda ja nie mam NK ale i tak mnie zadziwiacie :P\n18-04-06, 20:48 #10\nKiedy pierwszy raz grałem w GII wszedłem tam chyba z 10 levelem jako Strażnik Miejski... :P A teraz? Jako Najemnik: 16 level, Buława(chyba 50 obrażeń), 65 siły, 25 zręczności, skórowanie i wydobywanie pazurów, Wojownik(30%) bronią jednoręczną i chyba jeszcze kilka innych pierdół... :P W każdym razie długo zwlekałem z wyjściem\n19-04-06, 21:56 #11\nOriginally posted by Abuyin@18-04-2006, 18:49\nPŻ : a ja wiem\ni tam 2 karąg\na runki to chyba kula ognia\ni level 16\n19-04-06, 22:37 #12\nZa pierwszym razem gdy grałem w GII poszedłem tam strażnikiem miejskim na 6 lvlu i na tyle słabej broni że prawie z nikim sobie nie radziłem ale to był pierwszy, a teraz to wchodze gdy mam 8 lvl a w NK to gdzieś 20, 21 lvl...\n"Ja Nie Jestem Bogiem ! Ale Bosko To Robie !"\nZnajdź więcej wiadomości użytkownika Melek14\nLevel w pierwszym rozdziale Daron Pomoc 14 31-10-04 16:39