Czasem Starość Może Być Piękna - Podróż - Kolumber.pl\nCzasem Starość Może Być Piękna\n2011-05-17 - 2011-10-31\nPodróż Czasem starość może być piękna\nplaża zatoka piasek trekking jabłkowa wiosna kościół cud miasto ciszy średniowieczna zabudowa klify świątynie megalityczne brzoskwinie łodzie luzzus kolorowo sypialnia hotel akacje girna zabytki jachty doki wiatrak wyspa oczy ozyrysa cytadela autobusy dusza malty dworzec podniecenie katakumby miasto unesco szpinak popeye sweetheaven czerwony piasek jaskinia przyroda zwyczaje przygotowania podsumowanie\nOpisywane miejsca: Malta, Valletta, Qawra, Golden bay, Ghajn tuffieha bay, Gnejna bay, Mġarr, Mosta, Mdina, Rabat, Dingli, Hagar qim, Marsaxlokk, Cospicua, Mellieħa, Anchor bay, Mgarr, Victoria, Xagħra, Ramla bay (119 km)\nKilka ciosów życiowych początkiem tego roku mnie dosięgło. I to raczej z gatunku tych, po których i bokser wagi ciężkiej miałby problem się podnieść. Nie dziwota więc, że tego roku podróżniczy zew przygody przypomniał o sobie stosunkowo późno. Życie nie lubi pustki, również i w sferze marzeń. A, że podróznicze ciągotki w umyśle tkwią, toteż w pewnym momencie, a było to końcem kwietnia, dały o sobie wyraźniej znać.\nMalta nigdy mi w głowie nie siedziała. Stulona w krańcowych pieleszach Europy, raczej nieobecna na turystycznych językach, zajmująca ostatnie strony katalogów biur podróży, zaginiona w sferze podróżniczych marzeń. Skłamałbym gdybym oznajmił, że o Malcie marzyłem. Przeciwnie, nigdy nie brałem jej poważnie pod uwagę. I chyba by tak zostało, gdyby nie dwa zdarzenia. W ręce trafił mi magazyn, z którego wyczytałem o ciosie wymierzonym w atrakcyjność tej małej wysepki. Z początkiem lipca, Malta miała utracić jeden z jej podstawowych atutów, magnes masowo przyciągający turystów, zapalonych fotografów. Otóż sławetne maltańskie autobusy, kolorowe “ogórki”, warkoczące stare “ wiarusy”, zwał jak zwał, miały odejść, kolokwialnie mówiąc, na emeryturę. Uznałem, że wielkim nietaktem z mojej strony, byłoby nie odwiedzenie odchodzących w stan spoczynku cudeniek. Wieść o tym smutnym fakcie, skumulowała się ze znalezioną promocją na loty w tym kierunku (350 zł). Decyzja mogła być tylko jedna. Jadę na Maltę.\nPrzygotowania do wyprawy na Maltę nie były zbyt czasochłonne, głównie dlatego, że to malutka wyspa i w sumie, chcąc nie chcąc, w ciagu tygodnia nie sposób nie zobaczyć większości atrakcji.\nNa plus zaskoczyły mnie ceny. Na Malcie, przed sezonem, idzie nocować w zupełnie przyzwoitym hotelu za smieszne 10 Euro, czasem nawet mniej. Ot choćby w sąsiednich Włoszech nocowanie za mniej niż dwukrotność tej kwoty jest sztuką. W sumie tym razem obrałem jedno koczowisko, hotel Sunflower w Qawrze. To dobra baza na autobusowe wyskoki w głąb wyspy. Przerzucanie się z plecakiem z hotelu do hotelu, jak lubię, nie miałoby tutaj sensu.\nWyspę, jak już pisałem, zamierzałem zwiedzać starymi, niebywale urokliwymi autobusami. Uznałem, że przynajmniej swoją obecnością oddam im należny hołd za lata jakże szlachetnego przyczyniania się przez nie do budowania atrakcyjnego wizerunku Malty. Postanowiłem Maltę zwiedzać wyłącznie w towarzystwie ich jakże urokliwego warkotu, dając sobie sposobność do maksymalnie częstego delektowania się ich czarem.\nNowe jest wrogiem starego, a na pewno na Malcie 2011-05-18\nPrzed południem lądujemy na maltańskim lotnisku Luqa. Pytam Munia, mojego kompana wyprawy, o wrażenia z lotu, bo widzę, że aż mu oczy walca wiedeńskiego grają, taki podekscytowany jest. Przypominam sobie swoje egzaltacje sprzed ponad pięćdziesiątki już lotów na karku. Któżby pomyslał, że tyle ich odbędę, kto by myślał, że trzygodzinny lot nie będzie już na mnie sprawiał takiego wrażenia jak niegdyś. Być może i dla niego, mówię to z punktu widzenia osoby chorobliwie łaknącej, od czasu utraty lotniczego dziewictwa, kolejnych podniebnych wojaży, jak i będąc w świadomości że dzięki lotom mam możliwość zakosztowania innego, intrygujacego świata, pełnego tajemnic, niespodzianek, fascynacji, być może dla niego właśnie loty będą odtąd odskocznią do tej przyjemniejszej strony życia, do odbycia skoku na ową drugą stronę księżyca.\nSamo wyjście z lotniska pozwala przekonać się o inności, zwłaszcza klimatologicznej, maltańskiej ziemi. Wokół palmy, przyjemne, nawet bardzo, temperaturki, kraina w której króluje słońce. Już sobie wyobrażam temperatury panujące tu w środku sezonu, uff... Wizytacja Malty w sezonie, nie dość, że mniej przystepna cenowo, przenosi jeszcze w miejsca zdeptywane masowo turystycznym butem, plaże pozbawione wolnych przestrzeni, wreszcie teperatury rzędu saharyjskich.\nW niedalekiej już Libii, ziemia płonie, rewolucja trwa w najlepsze, tutaj tymczasem błogi spokój, nie słychać złowrózebnych odgłosów z czarnego kontynentu, stojącego na całości swych północnych krańców, ze wschodu na zachód, w ogniu. Nie tak w końcu daleka, włoska Lampedusa, przyjmuje uchodźców libijskich, nijak na dziś dzień nie emanując stereotypem błogiej, rajskiej, sródziemnomorskiej wysepki. Malta, jak to zazwyczaj w jej historii bywało (kilka chwalebnych chwil było), stoi na uboczu.\nWsiadamy w autobus numer 8 i jedziemy ku sercu wyspy - Valettcie. Podróż upływa pod znakiem rozczarowania. Jedziemy nowym autobusem, nie takim o jakim marzyłem. Gdzie te, które stanowią o uroku Malty, które są nierozerwalnym elementem jej atrakcyjności. Znaczna część pasażerów autobusu to rodacy z samolotu. Jacyż oni obcy, osiagając obcą ziemię. Szwargoty w rodzimym języku ustają, wyglada jakby krępowali się swej polskości na obcej ziemi. Moja osoba próbująca zagaić z rodakami rozmowę, zostaje zbyta. Oj dziwnie zachowuje się znaczna część współrodaków wychylając nos poza kraj znad Wisły. Odczucie to wraca do mnie raz wtóry, podczas moich wojaży.\nOsiągając dworzec autobusowy tracę poczucie rzeczywistości, oczy stają dęba, myśli odpływają. To królewstwo “Starej Malty”, gdzie nie spojrzeć królują maltańskie stare, wysłużone autobusy. Ależ tu pięknie, ależ kolorowo ! Zdjęcia pstrykam niczym w szale, zresztą uświadamiam sobie, że takich osobników, próbujących uchwycić w aparat ostatnie podrygi, nostalgiczne westchnienia maltańskich autobusowych wiarusów jest wielu. Większość czasu spędzam na ich podziwianiu, siedzimy z Muniem na ławeczce i tylko patrzymy jak dostojnie i z klasą odchodzą w niepamięć. Czasem starość może być piękna. Maltańskie autobusy są tego najlepszym przykładem. Szkoda, że biurokracja i krótkowzroczność wzięła górę i niedługo piękne maltańskie rzęchy znikną z ulic. Tym samym jakaś część maltańskiej magii, jej niekłamanego uroku zniknie razem z tymi starymi Leylandami, Beckfordami, Perkinsami czy Mercury'ami. Aż się ciśnie na myśl, że nowe jest wrogiem starego...\nW samej Valettcie jesteśmy tylko chwilę, wskakując do biura informacji turystycznej. Mapki tam pobrane, zwłaszcza te obejmujące katalog tras autobusowych, ułatwią nam nasze maltańskie wojaże. Dzięki nim stosunkowo sprawnie orientujemy się w zawiłościach logistycznych dworca autobusowego. Będzie on dla nas odtąd ważnym węzłem rozjazdowym w wycieczkach po wyspie. Znaczna wększość z nich będzie przez ów dworzec przemierzała, inaczej się nie da.\nPo krótkiej wizycie w Valettcie, a zwłaszcza na tutejszym dworcu, po zakupie tygodniowego biletu autobusowego (niecałe 14 Euro), ruszamy ku zachodniej części wyspy, ku miejscowości Qawra. Będzie ona odtąd dla nas punktem wypadowym do eksploracji Malty.\nMaltańska sypialnia 2011-05-18\nEuropa, Malta, Qawra\nMalta jest malutka, więc w niedługim czasie docieramy do Qawry. Jestem po pierwszej przejażdzce starym autobusem. Wiekowy wechikuł, obdarzony nad głową kierowcy znamiennym hasłem "Ufajmy Bogu", pamięta jeszcze lata 50-te ubiegłego wieku. Zresztą jak większość tych autobusów. To jedna z największych atrakcji wyspy. Nie dziwota, że wiele osób, w tym rzesza zapalonych fotografów, przyjeżdza tu właśnie dla nich.\nSama Qawra, a więc miejsce noclegowe naszych maltańskich wojaży, nie zachwyca, bo i zachwycać nie może. Gęsto upchane hotele zajmują każdy skrawek wolnej przetrzeni. Turystów więcej niż tubylców, toteż oczywistym jest wyłapywanie przez ucho różnorakich, mniej lub bardziej znanych języków swiata. Miejsce to upodobali sobie zwłaszcza Angole, szczególnie leciwi, niektórzy nawet bardziej niż sławetne autobusy. W sumie lepiej spokojnie korzystać z benefitów płynących z emerytury tutaj, niźli w deszczowej Anglii.\nQawra wraz z przyrastającymi Bugibbą oraz St. Paul's Bay to takie turystyczne konglomeraty, sypialnie dla całej turystycznej masy przewalającej się przez wyspę. Mimo wszystko sprawiają pozytywniejsze wrażenie niż inne z maltańskich zagłebiów noclegowych - St. Julian i Paceville. Tamtejsze kasyna, hotele, miejsca rozkoszy buchają pełnią doznań na okrągło, często zaślepiając tą inną, swojską i wyciszoną twarz Malty. Stąd świadomie wybrałem spokojniejszą Qawrę, chcąc uniknąć typowo imprezowych noclegowni.\nPo długich poszukiwaniach znaleźliśmy i nasz noclegowy przybytek - Sunflower Hotel. Mimo dosyć topornej fasady, hotel jest całkiem przyjazny, o czym zresztą przekonywaliśmy się przez cały okres naszego pomieszkiwania w nim. A i cena - 12 Euro za nocleg ze śniadaniem jest wręcz porywająca. Któżby się spodziewał, że w tej częsci Europy, można tak tanio pomieszkiwać w tak przyzwoitych warunkach. Dwa baseny, w tym jeden na dachu, z niesamowitym widokiem aż hen ku Mdinie, pyszne śniadania, dobre warunki noclegowe, wreszcie przyjazna załoga - hotel można polecić z pełną odpowiedzialnością.\nResztę dnia poświęcamy na włóczenie się po owym turystycznym konglomeracie, raz to wkraczając w granice Qawry, raz Bugibby. Turystów już się trochę włóczy tu i ówdzie. Aż ciężko sobie wyobrazić, co ma tutaj miejsce w sezonie. Patrząc w przestworza morskie, próbujemy wytworu miejscowego browaru - Ciska. Całkiem znośny. Wieczorem wylegujemy się w basenie.\nNad Złotą Zatoką 2011-05-19\nEuropa, Malta, Golden bay\nNa pierwszy dzień naszych maltańskich wojaży obieramy sobie piękne plaże wschodniego wybrzeża. Zdjęcia wcześniej widziane w internecie wręcz zachęcały do skierowania swych kroków ku tej właśnie destynacji. Natura dała tu pofolgować sobie fantazji, tworząc miejsca jakby nie przystające do stereotypowych maltańskich widoków. Ta część Malty słynie przede wszystkim z cudownych, piaszczystych plaży, o które to tak trudno na Malcie. Stwarza też doskonałe warunki do wypraw trekkingowych. Tym co jednak potęguje doznania, jest fakt, że miejsca te nie sprawiają wrażenia destynacji objuczonych typowo turystycznymi przywarami. Przyklasnąc należy zwłaszcza maltańskim zarządcom, że oparli się pokusom turystycznych wielmożów i zachowali ten piękny kawałek Malty w stanie jakim natura go stworzyła. Brak tu olbrzymich hotelisk, sklepów. Miast tego króluje natura, piękny jasny piasek, szmaragdowa woda.\nWsłuchując się w miarowy warkot rzęcha nr 652 docieramy do pierwszej z tych plaż - Golden Bay. Mimo zacnej i wyniosłej nazwy, ustepuje ona jednak urokom dwóch kolejnych plaż. I powodem tego jest nie tylko fakt, że dominuje nad nią jedyny w tej części Malty hotel Golden Sands. Postanawiamy uskutecznić nasze trekkingowe żądze, kierując się poprzez ścieżki z rzadka wydeptane w żółtozłocistych klifach oddzielających zatoki, ku tym innym zatokom.\nUroki jabłkowej wiosny 2011-05-19\nEuropa, Malta, Ghajn tuffieha bay\nKierując się szczytem nadmorskich klifów ku kolejnej z zatok - Gnajn Tuffieha Bay, mijamy usadowioną na ich szczycie wieżę. Widok zza niej, wnet odpowiada na nurtujące w głowie pytanie, o sens jej pobywania sobie w tym właśnie miejscu. Wieże zazwyczaj strzegą jakichś wartości, tutaj niewątpliwie takową jest leżąca w dole cudowna zatoka "jabłkowej wiosny", bo tak ponoć należy jej nazwę tłumaczyć. Delikatnie schodzący ku morskiemu brzegowi pas wybrzeża, porośnięty tamaryszkiem, akacjami, niskimi kosodrzewinami oraz całym zielonym morzem pięknie pachnących bylin budzi przyjemne wiosenne skojarzenia. O jabłku w tym wypadku nie myślę. Lepiej oddać się kontemplacji nad urokliwością miejsca. Dla mnie, mówię to z zupełną świadomością, to najpiękniejsza plaża i zatoka całej wyspy, jak i jedno z jej topowych miejsc. Nie wyobrażam sobie pobytu na Malcie bez wizyty w tym właśnie miejscu. Być może straci ono nieco na wartości w okresie letnim, kiedy turystyczny but złazi ową cudowną zatokę wzdłuż i wszerz,a znalezienie na plaży miejsca na własny kocyk przypominać może porywanie się z motyką na księżyc.\nMy tymczasem korzystamy z jej uroków, zażywając pierwszej w tym roku kąpieli w całkiem przyjemnych, jak na maj, ciepłotach morza. Chciałoby się tu posiedzieć zdecydowanie dłużej, ciekawość bierze jednak górę, pałająć żądzą zaspokojenia nurtujących myśli o trzeciej z okolicznych zatok. W tym celu wspinamy się na cypel oddzielający obie zatoki. Tu okazuje się, że niby szczytowa skala doznań, zna jeszcze wyższy punkt wrzenia wywołanego emocjonalnym pojmowaniem piękna. Widoki stąd są wprost zachwycające. Cypel oddzielający zatoki Gnajn Tuffieha Bay i Gnejna Bay to niewątpliwie najlepsze miejsce na rozkoszowanie się urokami zatok i plaż wschodniej Malty.\nW trzeciej z pięknych zatok zachodniej Malty 2011-05-19\nEuropa, Malta, Gnejna bay\nBy dostać się ku ostatniej z cudownych maltańskich zatok wschodniego wybrzeża, trzeba nastawić się na największe wyzwania okołozatokowego trekkingu. Droga z cypla pomiędzy zatokami Gnajn Tuffieha Bay a Gnejna Bay właśnie, wiedzie stromo ku górze i wymaga całkiem sporego wysiłku. Nie narażę się jednak na zarzut kłamstwa, gdy powiem, że doznania wzrokowe nadrabiają trudy, w efekcie czego aż nad wyraz często odwracam głowę ku zatokom. Warto usiąść na ławeczce znajdującej się na szczycie klifu wiodącego wprost ku zatoce Gnejna Bay i stąd, w cieniu dosyć pokaźnej akacji, podziwiać cudowną okolicę, dając jednocześnie odpocząć mięśniom po trudach wspinaczkowych, jak i upust emocjom buchającym pełną mocą. Zatoka jest bowiem równie piękna jak poprzednia, choć być może mniej zielona i wiosenna niż poprzednia. Miast tego królują tu szarości, brąze, a widoki przypominają wyobrażenia środowisk wulkanicznych. Również i sama plaża, tu i ówdzie wzbogacona jednak o kamyki, stara się nie ustępować nadto walorom plaży zatoki Gnajn Tuffieha Bay.\nSam trekking wokól plaż wschodniego wybrzeża jest niebywale przyjemnym doznaniem, pozwalając doświadczyć widoków trzech cudownych, zgoła odmiennych zatok. Okolica ta jest jedną z najpiękniejszych na całej Malcie i układając plan penetracji tej wysepki koniecznie należy uwzględnić to miejsce w swoich planach.\nWymuszony trekking przedłużony 2011-05-19\nEuropa, Malta, Mġarr\nOsiągając zatokę Gnejna Bay dowiadujemy się, że znaleźliśmy się w ślepym zaułku. Dostać się stąd bowiem nie sposób. Komunikacja tutaj nie kursuje. Pozostaje odbyć powrotną drogę ku zatoce Ghajn Tuffieha Bay. Z obawy jednak o stany zawałowe serca, jakie mogły by mieć miejsce przy okazji kolejnej wizyty w tak pięknym miejscu jak owa zatoka, obmyślamy inny plan. Z przydatnej w każdej sytuacji, co się zresztą nie raz okaże, mapy połaczeń komunikacyjnych Malty, wyczytujemy, że najbliższy autobus przejeżdza przez niedaleki Mgarr. Mimo zapewnień miejscowych, że to daleko, postanawiamy przedłużyć nasz trekking o kolejne kilka kilometrów. Być może półgodzinna przechadzka dla miejscowych to rzeczywiście szmat drogi. Dla nas, zwłaszcza dzięki ożywczym promykom słonecznym, jak i możliwości podejrzenia otoczenia, mija zdecydowanie przyjemnie i szybko. Spacer wokół przygotowanych już na żniwa pól, w obecności czmychających przed oczyma jaszczurkami i małymi wężami, dostarcza kolejnego spojrzenia na maltańską rzeczywistość. Wkrótce docieramy do wyludnionego o tej porze dnia Mgarru. Siesta ma się w najlepsze, toteż mijamy kilka ledwie żywych duszy. Najbardziej znanym miejscem miasteczka jest kościół Najświętszej Marii Panny. Jego potężne wymiary, olbrzymia kopuła potwierdzają przewodnikowe informacje o "ubieraniu" maltańskich domów doznań duchowych w zdecydowanie XXL-owskie szaty. Kościóły na Malcie osiągają niebotyczne kształty i ten w Mgarze zdaje sie potwierdzać przewodnikowe spostrzeżenia.\nInnymi atrakcjami Mgarru, a głównie jego okolic są dwie megalityczne świątynie - Ta Hagrat i Skorba. Jako, że nadjeżdza nasz autobus, a na kolejny trzeba będzie trochę czekać, w dodatku pusty żołądek daje o sobie znać, pomijamy wizytację tych miejsc. Jeszcze kilka megalitycznych świątyń, i to zdecydowanie bardziej znanych, przed nami.\nCud Mosty 2011-05-19\nEuropa, Malta, Mosta\nAutobus z Mgarru kieruje nas wprost ku Moście. To jedno z nielicznych miejsc, gdzie można przesiąść się między autobusami bez konieczności jechania do Valetty. Większość bowiem autobusów jedzie ze wschodniej do zachodniej Malty i z powrotem właśnie przez Mostę.\nMosta ma jednak inny, rzucający się już z daleka, a właściwie prawie z każdego miejsca wyspy, atut. To słynny kościół Santa Marija Assunta, popularnie zwany też Mosta Dome. Jego olbrzymie rozmiary, zwłaszcza kopuły o średnicy 40 m, budzą podziw. Twierdzi się, że to trzecia największa kopuła na świecie po watykańskiej i Hagii Sophia w Stambule. Na wzmiankę zasługuje fakt, jaki miał miejsce w czasie II wojny światowej. Podczas mszy w Mosta Dome wpadła do jej środka bomba, która o dziwo, zapewne maczała w tym ręce opatrzność, okazała się niewybuchem. Od owego dnia zwykło się wspominać ten dzień jako cud Mosty.\nKościół owszem, budzi podziw. Tym co jednak bardziej przemawia do mnie, a zwłaszcza mojego żółądka, są cudowne wypieki piekarenki położonej naprzeciw kościoła. Odtąd wielokrotnie poczas naszych maltańskich wojaży, przejeżdzając przez Mostę, zatrzymujemy się w tym miejscu.\nPo opuszczeniu Mosty udajemy sie wprost ku naszej noclegowni w Qawrze. Wieczorny relaks w baseniku pozwala wypocząć nogom wyczerpanym dzisiejszym trekkingiem. Zdjęcia niejednokrotnie przerzucane w aparacie uświadamiają, że było nam danym zobaczyć kawałek pieknej, dzikiej Malty. Jej swojska, wolna od wielkomiejskich uciążliwości twarz, pokazała nam Maltę, jakiej szczerze nie spodziewałem się podziwiać.\nMiasto ciszy 2011-05-20\nEuropa, Malta, Mdina\nKolejny dzień na Malcie zapowiada się równie atrakcyjnie jak poprzedni. Na pierwszy punkt dnia obieramy sławne miasteczko Mdinę. Już samo określanie go mianem miasta szlachetnego (Citta Notabile), czy Cichego Miasta wnosi magiczną atmosferę, rodząc frapujące umysł wyobrażenia co do istoty owych określeń miasta. Mdina zasłynęła się w historii Malty. Tutaj istniała dawna przedvalettańska stolica, stąd opierano się atakom arabów, stąd ruszyła odsiecz dla Valetty w okresie Wielkiego Oblężenia Malty. Miasto do dzisiaj zachowało swoją średniowieczną twarz. Wąskie uliczki, renesansowa zabudowa, wysokie kamienice, miniaturowy rozmiar. Jakże inaczej Mdina prezentuje się choćby w porównaniu do wielkobulwarowej, rozpasanej jak na Maltę rozmiarem Valetty. Ruch kołowy nie ma tutaj miejsca, stąd kluczenie urokliwymi uliczkami rzeczywiście pozwala przenieść się w czasy odległe. Co krok natrafia się na zabytki unikatowe w skali architektury. Nie dziwota, że Mdinę zwykło się przywoływać jako wzór średniowiecznej miejskiej zabudowy.\nNa mdinańskich murach natrafiamy na rodaczki. Na Maltę trafiły na dwa dni, będąc w trakcie swojej "skokowej wyprawy", w której co dwa dni odskakują do innego kraju, wykorzystując sieć tanich Ryanairowskich połaczeń. Ciekawa wersja poznawania Europy.\nKatakumby z Rabatu 2011-05-20\nEuropa, Malta, Rabat\nZgoła odmiennie, w porównaniu do Mdiny, prezentuje się przyrastający do niej Rabat. Brak tu ładu, składu, brak wyraźnej myśli urbanistycznej. Być może dlatego, że Rabat zawsze był tym uboższym i mniej urodziwym braciszkiem Mdiny. Owa wyciągając rękę ku adoratorom łaknących jej krasy, od zawsze odsuwała w cień mniej powabny Rabat. Mimo wszystko warto powłóczyć się choć chwilę jego uliczkami, poszukać ciekawych miejsc, podejrzeć życie miejscowych. Wreszcie trafić w świat rabackich podziemi. Bo chyba z owych miasto jest najbardziej znane. A to z groty Św. Pawła, który ponoć spędził tu jakiś czas po tym jak jego statek rozbił się u brzegów Malty. Miejsce to odwiedził dwukrotnie sam Jan Paweł II. Można też zejść i głębiej, w mroczny i tajemny świat katakumb. W dawnych czasach ludzi zwykło się tu chować w podziemnych katakumbach. Spośród kilku udostepnione dla zwiedzających są katakumby Św. Agaty oraz Św. Pawła. Przyznam szczerze, że włóczenie się labiryntem podziemnych tuneli nie wywarło na mnie zbytniego wrażenia.\nNa klifach Dingli 2011-05-20\nEuropa, Malta, Dingli\nNajciekawszym miejscem widzianym dzisiejszego dnia są niewątpliwie klify Dingli. Mając w pamięci maestrię przyrody, która uraczyła mnie nieziemskimi widokami na irlandzkich klifach Moheru, ciekaw byłem jak zaprezentuja mi się ich maltańskie odpowiedniki. W drodze ku nim mijamy Verdala Palace, ni to zamek ni to prywatną rezydencję. Zbytnio jednak nie roztrząsamy jego estetycznych walorów, wybiegając myślami wprzód ku spodziewanym atrakcjom coraz bliżej położonych klifów. Wreszcie po krótkim spacerku osiągamy miejsce, z którego możemy je podziwiać. I tutaj kompletne rozczarowanie. Widoki ze szczytów klifów przysłaniają prywatne działki, uniemożliwiajac dojście do miejsca pozwalającego oddać się kontemplacji nad ich urokiem. Zauważamy rozczarowanie w oczach wszystkich obecnych tu turystów. Będąc jednak dociekliwymi, a i żądnymi bogatszych doznań, szukamy innych miejsc, z których można z bliższa podziwiać majestat natury dystynktownie i szykowenie rzeźbiacej, jej tylko znanymi sposobami, takie piekne klifowiska. W końcu docieramy do miejsca, gdzie nasze estetyczne potrzeby, odnajdują zaspokojenie. Podziwiamy klify z najbliższej odległości. Z miejsca, gdzie turyści zbytnio nie docierają. A, że warto, uświadamiam sobie oglądając po wielokroć zdjęcia z tego miejsca. Oj warto było trochę połazić i powęszyć, by odnaleźć takie miejsce. Króluje tu tylko spokój, przerywany z rzadka podmuchami wiatru. Wiosna wydaje najpełniesze pomruki, uraczając obecnością kwitnących kwiatów czy przyjemnie pachnących bylin.\nZapewne będąc pod nieustającym wrażeniem piękna klifów Dingli podejmujemy odważną decyzję, by w ramach dosyć wydawałoby się niedalekiego spaceru udać się ku megalitycznym świątyniom Mnajdra i Hagar Qim.\nTropem megalitycznych świątyń 2011-05-20\nEuropa, Malta, Hagar qim\nSpacer, który wydawać miał się niedalekim, okazał się najdłuższą pieszą mordęgą, jaką przyszło nam odbyć w trakcie tygodniowych wędrówek po Malcie. Teraz, gdy patrzę w google map widzę, że to odległość ponad 10 km. My tymczasem poszliśmy nieznanymi sobie traktami, w dodatku moje zdolności terenoznawcze nawaliły, wskutek czego na pewien czas straciliśmy drogę. Ale gdyby nie to, nie natrafilibyśmy na sadzik z brzoskwiniami, gdzie dostarczyliśmy naszym znużonym trudami marszu organizmom niezbędnych witamin. Ostatecznie przed szóstą trafiliśmy w miejsce docelowe, ku osłoniętym śmiesznymi plandekami ruinom megalitycznych świątyń Hagar Qim i sąsiedniej Mnajdra. Ta druga, pochodząca z mniej więcej 3700 roku p.n.e to jedna z najstarszych prehistorycznych świątyń Europy. Zresztą wszystkie maltańskie świątynie zwykło się uważać za najwcześniejsze wolnostojące kamienne budowle świata.\nNiestety z racji, że dotarliśmy w okolice świątyń na chwilę przed ich zamknięciem, nie było nam danym wstąpić w ich podwoje. Kolejną niezbyt budującą informacją, było spostrzeżenie, że ostatni autobus spod świątyń odjechał dwie godziny temu. Nie w smak było nam kontynuowanie marszu z powrotem, zwłaszcza że znużenie dawało o sobie znać. Ostatecznie dzięki wskazówkom jednego z światynnych strażników, poszliśmy do oddalonego o 15 minut marszu Qrendi, skąd odjeżdzały jeszcze autobusy do Valetty. Do naszej noclegowni w Qawrze dotarliśmy zdecydowanie wymęczeni naszymi terenowymi przechadzkami po południowych rubieżach Malty. Przynajmniej zalegające na dnie plecaków brzoskwinie osłodziły nieco trudy dzisiejszego dnia. Czerowniutkie owoce przypominały trochę nasze twarze, które wystawione na działanie promieni słonecznych podrumieniły się podobnie jak smakowite owoce.\nPrzyciągające wzrok luzzus 2011-05-21\nEuropa, Malta, Marsaxlokk\nCzwartego dnia naszego pobytu na Malcie trochę sobie pofolgowaliśmy. Dwa poprzednie dni upłynęły na dosyć wyczerpujących, choć niesamowicie owocnych w wrażenia, jak i cudowne widoki, przechadzkach po zachodnich i południowych rubieżach wyspy. Dziś postanowiliśmy zapuścić się we wschodnie kresy wyspy. Miejscem szczególnie wartym zobaczenia jest tutaj rybacka mieścinka Marsaxlokk. Jest ona ulubionym plenerem zwłaszcza dla fotografów. A to za sprawą całej flotylli niebywale kolorowych i pięknych łódeczek luzzus, trochę większych kutrów, jak i całej armady innych stateczków. Wpatrywać się w nie można godzinami, a i tak ciężko odczuć znużenie widokami sprzed oczu. Łodeczki luzzus mają jedną niesamowicie charakterystyczną cechę. Niczym piękna kobieta, jak magnes wabiąca wzrok mężczyzny bez konieczności podejmowania się różnych ku temu sposobów, tak i owe luzzus potrafią tak oczarować podziwiajacego ich piękno, że jest ów w stanie o całym bożym świecie zapomnieć. Choć może nie tak do końca. Odwieźć takiego podglądywacza może wykwintna strawa. Nam było danym zakosztować za bagatela 6 euro smakowitej zupy rybnej, smażonego merlozza z frytkami i zestawem sałatek oraz lampką wina. Cena wydaje się wręcz nieadekwatna do smaku tej niesamowitej potrawy. A połączenie bodźców smakowych z wizualnymi podczas przesiadywania w restauracyjce oferującej na świeżym powietrzu widoki na kolorowe luzzus, sprawiło że dzień spędzony w Marsaxlokk trzeba było uznać za niebywale udany. I takim w rzeczywistości był.\nDżentelmeni w stolicy 2011-05-22\nNa niedzielę zostawiliśmy sobie Valettę, "miejsce zbudowane przez dżentelmenów dla dżentelmenów". Niech choć w niedzielę będzie mi danym próbować podnosić swoje ego chełpiąc się tym zaszczytnym określeniem.\nValetta była odpowiedzią na zagrożenie ze strony Turcji, którego ekskalacją był chyba najbardziej krwawy i chwalebny okres w historii wyspy, określany jako Wielkie Oblężenie (1865 r.). Po odparciu islamskiego naporu na wyspę, Malta spływająca rzekami krwi, stanęła przed koniecznością wzmocnienia i przebudowania systemu umocnień obronnych, by ponownie nie dać sposobności tureckiej nawałnicy przetoczyć się po maltańskiej ziemi. W efekcie podjęte kroki doprowadziły do zbudowania jednego z najlepiej ufortyfikowanych miast obronnych świata. Na cześć wielkiego obrońcy wyspy Jean'a Parisot de la Valette nazwano je jego nazwiskiem.\nWspółczesna Valetta zachowała swój przedwiekowy urok. Bulwarowe deptaki, wąskie uliczki, balkonowe wypusty i wykusze, ograniczony ruch kołowy, wszystko to sprawia, że kroczenie valettańskimi uliczkami należy do czynności nader przyjemnych. Tymbardziej, że miasto na każdym kroku manifestuje swoją historyczną twarz. Co rusz natrafić można na miejsca zasłużone nie tylko w historii wyspy, ale często również i Europy, miejsca przypominające sie na stronicach dawnych ksiąg, również i współczesnych przewodników. Valetta ma jedną istotną zaletę, swoimi nieznacznymi rozmiarami, w połączeniu z odpowiednią iloscią zabytków, fascynujących uliczek, nie nuży. Nie sposób się Valettą męczyć, nie sposób dojść do stanu przesytu. W moim osobistym rankingu Valetta to jedno z najprzyjemniejszych miast Europy. Na mój sąd mają oczywiście wpływ także przemili mieszkańcy, na każdym kroku manifestujący swój śródziemnomorski temperament, czy to radością z dwudziestego tytułu mistrza Malty zdobytego przez tutejszy FC Valetta, czy swobodnym podejściem do życia.\nTrzy Miasta 2011-05-22\nEuropa, Malta, Cospicua\nPo południu, kontynuujemy włóczenie się po uliczkach miejskich. Tym razem przenosimy się do tzw. Trzech Miast. Vittoriosa, Cospicua oraz Senglea, bo owe trzy miasteczka figurują pod tym terminem są ponoć miejscem wartym odwiedzenia. Niegdyś owe miasta były pierwotną siedziba joannitów na Malcie. Niegdyś one właśnie stanowiły przedmurze obrony przed turecką nawałnicą w trakcie Wielkiego Oblężenia. Wreszcie w trakcie II wojny światowej tutaj znajdowały się doki brytyjskiej marynarki, które były celem bombardowań przez państwa osi. W ich efekcie miasta uległy znacznemu zniszczeniu. Te wszystkie i inne atrakcje postanowiliśmy zobaczyć w trakcie naszej włóczęgi po tym zakątku wyspy. Warto w końcu skierować swe kroki ku Trzem Miastom po to, by z odmiennej perspektywy rzucić okiem na nabrzeże Valetty.\nDosyć dogłębnie udało nam się spenetrować Vittoriosę i Sengleę, jako jęzory najszczelniej przytulające się do morskiego brzegu. O Cospicuę tylko zahaczyliśmy. Kroczyliśmy wąskimi uliczkami, podziwiali m.in. pałac Inkwizytora, Fort St. Angelo, masę strzelistych kościołów, wreszcie przygladaliśmy się olbrzymim jachtom zacumowanym na nabrzeżu Vittoriosy. Moje obnoszenie się koszulką Milanu spotykało się z sympatycznym odzewem. Widać niektórym miejscowym serca też biją w barwach czerwono-czarnych.\nNasza kilkugodzinna wędrówka po Trzech Miasta na tyle znużyła organizmy, że bez zbytniego przeciągania udaliśmy się wprost ku naszej noclegowni w Qawrze.\nUroki płaskowyżu Marfa Ridge 2011-05-23\nEuropa, Malta, Mellieħa\nNasz przedostatni, szósty dzień na maltańskiej ziemi mieliśmy spędzić zwiedzając drugą z największych wysp, składających się na państewko figurujace w nomenklaturze geopolitycznej jako Malta. W planach mieliśmy odwiedziny wyspy Gozo.\nPierwotny plan zakładał ucieczkę z większej z wysp, tj. z Malty, już w niedzielę po południu. Tym samym mieliśmy po czterech noclegach w naszym hotelu w Qawrze, przenieść się na Gozo i tam nocować dwie kolejne noce przed środowym powrotem do Polski. Po zapoznaniu się z cenami za noclegi na Gozo, jak i będąc zadowolonym ze standartu świadczonych usług przez nasz hotel w Qawrze, postanowiliśmy zostać w dotychczasowym miejscu. Same Gozo zamierzaliśmy zwiedzać przez dwa kolejne dni udając się tam porannym promem i wracając wieczornym z powrotem na Maltę. Nie dość, że wyszłoby to taniej, to jeszcze nie musieliśmy się przerzucać z wszystkimi tobołkami na Gozo, pozostając w miejscu nam znanym i przez nas lubianym.\nPlan, wydawałoby się wzorcowy, spalił jednak na panewce. Zawiodła pogoda, czego, mając na uwadze Maltę, zupełnie nie spodziewaliśmy się. Od rana zachmurzyło się, zaczęło delikatnie popadywać, zrobiło się szaro i buro. Pomimo tego postanowiliśmy się wstrzymać z ostateczną decyzją aż do samego portu w Cirkewwie, skąd odpływają promy na Gozo. Zalegająca tu gęsta mgła, nie dała nawet sposobności na ujrzenie niedalekiej Gozo, nie mówiąc już o leżącej pośrodku wyspy Comino. Tym samym pomysł wycieczki na Gozo ostatecznie upadł.\nDobrze, że od rana kiełkował w głowie plan zastępczy. Postanowiliśmy urządzić sobie kolejny z jakże przyjemnych na Malcie trekkingów. Tym razem za cel wędrówki obraliśmy sobie leżące tuż u kanału Gozo wzniesienia płaskowyżu Marfa Ridge.\nPomysł okazał się przysłowiowym strzałem w dziesiątkę. Wpierw podziwialiśmy z okolicznych klifowych wzniesień uroczą plażę zatoki Paradise. Następnie traktem wzdłuż klifów, pośród mnóstwa cudownie pachnących bylin, rzędu akacji, jak i wielu kamiennych szałasów z epoki brązu – tzw. girna, dotarliśmy do wieży Red Tower. Jej czerwona, charakterystyczna barwa przyciągała wzrok już z daleka.\nStąd, mając po prawej widok na rezerwat ptaków Ghadira, skierowaliśmy się wprost ku leżącej w dole i okolonej miastem o tożsamej nazwie, zatoce Mellieha. Wietrzna pogoda sprzyjała popisom kitesurfingowców.\nW szpinakowym Sweetheaven 2011-05-23\nEuropa, Malta, Anchor bay\nZ Melliehy postanowiliśmy się udać, a jakże - z buta, na sławną z filmu o Popeye'u zatokę Anchor Bay, u brzegów której wzniesiono na potrzeby filmu miasteczko Popeye's Village. Droga pośród sadów, plonujących pól, na tyle nas pochłonęła, że nim się obejrzeliśmy, byliśmy już ujęci widokami na zatokę. Malta słynie z kilku pięknych zatok, tutejsza Anchor Bay, niewątpliwie do nich się wlicza. Mieniące się odcieniami błękitu morze odbija w sobie niczym lustro wkomponowaną w zatokę wioskę Popeye'a, słynne Sweetheaven. Miasteczko zbudowano na potrzeby filmu z Robinem Williamsem w roli tytułowego pożeracza szpinaku Popeye'a. Efekt prac na tyle zachwycił mieszkańców, że postanowiono zostawić sztucznie wzniesioną atrakcję jako magnes przyciągający turystów, zwłaszcza tych młodszych. Mnie poraził widok sprzed oczu, pozwalając wrócić wspomnieniom w czasy dzieciństwa.\nDroga powrotna do Melliehy upłynęła na przerzucaniu przed oczyma piękna widoków zastanych w Anchor Bay. Osiągając Melliehę udaliśmy się na smaczny obiad ( z drogim piwem - 3,5 Euro, normalnie płaciliśmy 1 lub 1,5 Euro).\nWieczór spędzony w hotelowym basenie przygnębiały myśli, że już jutro nasz ostatni dzień na Malcie. A konkretnie na Gozo, bo żywiliśmy nadzieję, że choć jutro aura będzie łaskawsza i pozwoli nam udać się na sąsiednią wyspę.\nWreszcie na Gozo 2011-05-24\nEuropa, Malta, Gozo, Mgarr\nNasze modły zostały wysłuchane. Pogoda dopisała, więc z zapasem euforii ruszyliśmy ku portowi promowemu w Cirkewwie. Widoki z promu płynącego trzy kwadranse ku wyspie Gozo zapierały dech w piersiach. Spoglądaliśmy na ulokowaną pośród większych wysp, zamieszkaną przez raptem 4 obywateli, wyspę Comino ze słynną Blue Lagoon. Nim się spostrzegliśmy osiągnęliśmy portowe nabrzeże Mgarru na Gozo. Już z dala na wzniesieniach zarysowywały się kontury neogotyckiego kościółka. W porcie cumowała, wesoło podskakując na falach, znaczna ilość pięknych kolorowych łódeczek luzzus, znanych mi już z Marsaxlokk.\nZ Mgarru udaliśmy się autobusem do stolicy wyspy Victorii. Pierwsze spostrzeżenia dotyczą środka transportu, nowoczesny autobus nie licuje z urokiem starych „ogórków” z Malty. Ich nieodległe i bezpowrotne w skutkach zastąpienie przez takie oto jak to, nowoczesne cacka, będzie strasznym pstryczkiem w atrakcyjność Malty.\nInnym spostrzeżeniem jest uświadomienie sobie, że samo Gozo przy wydawałoby się malutkiej Malcie, to wręcz miniaturka. Dotarcie do serca wyspy zabiera chwilkę.\nW sercu Gozo 2011-05-24\nEuropa, Malta, Victoria\nOsiągając dworzec w Victorii, z żalem zauważam, że wszystkie tutejsze autobusy noszą już na sobie nowoczesne szaty. Ostał się ostatecznie tylko jeden autobusowy biały kruk (choć szary) z Gozo. Przy nowoczesnych braciach wygląda on nader dostojnie i wykwintnie.\nStolica wyspy funkcjonuje również pod miejscową nazwą Rabat. Nazwę Victoria nadała jej na swoją część brytyjska królowa … Victoria. Miasto przypomina trochę ten maltański Rabat. Podobnie jak i tam Mdina, tak i tutaj nad miejską plątaniną uliczek króluje cytadela. Jej rozmiary zachowują oczywiście odpowiednie dla Gozo proporcje. Wydawałoby się, że cytadela w Mdinie jest malutka. A cóż by powiedzieć o tutejszej ? Tylko tyle, że idzie ją obejść w 5 minut. Chyba, że wzrok utkwi na dłużej przy widokach oferowanych z jej murów. Widać stąd każdy kraniec miniaturowej wysepki.\nU podnóża cytadeli gwarnie funcjonuje sobie sieć wąskich miejskich uliczek. Podobnież jak i miejskie serce – cytadela, tak i samo miasto, jest nieznacznych rozmiarów, toteż zbyt dużo czasu nie sposób tu spędzić. Wpadamy na pomysł, by poszukać tutaj wypożyczalni skuterów, by z siodła jednoślada podziwiać wyspę. Jest ona na tyle mała, że motorkiem wnet można by ją przebyć wzdłuż i wszerz. Niestety okazuje się, że wypożyczalnie nie udostępniają motocykli turystom z racji znacznej liczby wypadków. Coś mi się przypominają podobne sytuacje z Tajlandii, gdzie gros wypadków na skuterkach powodowali turyści. Inny jednoślad okazuje się cenowo nieadekwatny do jego jakości. Tutejsze rowery przypominają rower jedynie z nazwy.\nKolejne zaskoczenie czeka nas na dworcu autobusowym. Okazuje się, że gozańskie autobusy nie kursują tak regularnie, jak te maltańskie. I częstokroć jadą ku miejscu docelowemu tylko cztero, pięciokrotnie za dnia. Warto być przygotowanym na taką sytuację. Nam pozostają niezawodne nogi. Miast czekać 1,5 h na autobus mający nas zawieźć ku pozostałościom megalitycznej świątyni Ggantija, ruszamy w pożądanym kierunku piechotą. W końcu w podobnych maszrutach jesteśmy już zaprawieni.\nNajstarsza megalityczna świątynia Malty 2011-05-24\nEuropa, Malta, Xagħra\nPomysł pieszej wędrówki z Victorii ku położonym na przedmieściach Xhagry ruinom Ggantiji był nader rozsądny. Okazało się, że dotarliśmy tu prawie 50 minut przed autobusem. Ggantiję obraliśmy za celowy punkt naszych wojaży po Gozo. Raz dlatego, że innych megalitycznych świątyń Malty nie było nam danym z różnych powodów zobaczyć, po wtóre właśnie ów neolityczny kompleks Ggantija jest najstarszym ze wszystkich megalitycznych świątyń Malty. 5 euro, które należało zapłacić tytułem wstępu, uznałem za mój skromny i słusznie wydany wkład w konserwację i zachowanie kompleksu dla potomnych. Sama sterta potężnych kamieni, niedbale na siebie powrzucanych nie zachwycała i trzeba było wytężyć znaczne pokłady fantazji, by wyobrazić sobie pierwotny charakter i formę świątyni. Po stosunkowo krótkim pobycie w Ggantiji udaliśmy się ku centrum miasteczka Xhagra.\nPo drodze, korzystając z tożsamego biletu co do Ggantiji, odwiedziliśmy jeszcze Ta'Kola Windmill (z 1725 roku). To jeden z ostatnich wiatraków Malty, zachowany w stanie praktycznie pierwotnym. Niestety burza szalejąca w niedalekiej przeszłości urwała skrzydło wiatraka i na czas naszej wizyty prezentuje sie on niekompletnie.\nSama Xhagra, mimo nieznacznych rozmiarów, prezentuje się urokliwie, zwłaszcza jej miniaturowy ryneczek. Kierunkowskazy umiejscowione na jego rogu wskazują nam kolejny cel naszej gozańskiej włóczęgi. Kierujemy się ku ponoć najpiękniejszej plaży Gozo – słynnej Ramla Bay.\nCzerwona plaża pod okiem Kalipso 2011-05-24\nEuropa, Malta, Ramla bay\nPo niedługim czasie docieramy w domniemane miejsce zatoki Ramla. Niestety rudera, ponoć niegdyś willa jakiegoś jegomościa z Rzymu, zasłania widok. Jest jednak jedno miejsce, w dodatku z domieszką mitologii, z którego najpiękniejsza plaża Gozo prezentuje się w pełnej krasie. Tym miejscem jest punkt widokowy przy jaskini Kalypso (Calypso's Cave). W czasach zamieszchłych podobno tutaj nimfa Kalypso więziła samego Odyseusza. Sama jaskinia, dosyć rozczarowująca nora w ziemi, nijak nie potrafi skierować myśli ku bajaniom o czasach mitycznych. Co najwyżej chyba dosyć szeroko pojęto tu interpetować mitologię, w zamysłach nadając temu miejscu niezasłużony splendor. Co innego zatoka Ramla Bay. Ta rzeczywiście działa kojąco na oczy, powodując że delikwent podziwiający jej czerwony piasek, może zatracić poczucie rzeczywistości. Być może nawet poczuje się jak w świecie z mitologii. W końcu plaże o takim kolorze piasku do zbyt powszednich nie należą.\nSchodząc z klifu w dół spacerujemy po puściutkiej plaży, napawając się widokiem piasku niespotykanego koloru.\nPo niedługim czasie, by zdążyć na jeden z ostatnich promów, kierujemy się przez Nadur ku portowemu miasteczku Mgarr. Droga wije się wśród pól w górę, pozostawiając za plecami widoki na Ramla Bay. Docierając do Mgarru, w ciągu de facto pół dnia okrążyliśmy wschodnią połówkę wyspy, odwiedzając pieszo najciekawsze atrakcje tej części Gozo. Niestety brakło czasu, a właściwie pogody dnia ubiegłego, by zaliczyć i jej zachodnią część. Szkoda zwłaszcza klifów Ta'Cenc i słynnego Azure Window.\nWracając na Maltę odbieramy plecaki z naszego hotelu w Qawrze i po zmyciu z organizmu śladów dzisiejszej włóczęgi, kierujemy się na lotnisko w Luqa. Stąd po nocnym koczowaniu, nie pierwszym już w życiu, odlatujemy wczesnym rankiem z powrotem do Krakowa.\nW ten sposób nasza maltańska przygoda dobiegła niestety końca...\nW ciągu tygodniowej tułaczki po Malcie doświadczyłem niesamowitych uroków, jakie potrafi owa wyspa (także i Gozo ) roztoczyć nad chętnym do ich odnalezienia. Moje dotychczasowe wyobrażenia o jej względnej tylko atrakcyjności wzięły w łeb. Malta to nie tylko konglomerat turystyczny. By się o tym przekonać wystarczy wsiąść w starego, wysłużonego autobusa i dać mu się ponieść. Po opuszczeniu dudniących kołchozów turystycznych, po przebiciu się przez szarawe miasta, wkroczymy w świat innej, swojskiej Malty. Zobaczymy uroki przyrody, podane nam w pięknej, naturalnej i ciągle nieskażonej postaci. Malta posiada kilka cudownych zatok, otaczających swym morskim płaszczykiem kilka równie pięknych plaż. Trekking pośród nich, przy łechcących powonienie zapachach wiosennych bylin, ziół, tamaryszku, akacji, na długo zapada w pamięć. Podobnie jak spojrzenie w morską dal z majestatycznych klifów Dingli. Zapaleni fotografowie wręcz rwą ku sławnym luzzus z Marsaxlokk. Miłośnicy historii doświadczą śladów jej bogatej bytności na wyspie, odbywając włóczęgę poprzez epoki. Z pobudzających fantastyczne wizje megalitycznych świątyń, poprzez średniowieczne uroki Mdiny, wreszcie śladami zabytków z czasów kawalerów maltańskich, odbędą wycieczkę zaspokajającą potrzeby nawet najbardziej wybrednych pasjonatów historii. I koneserzy architektury będą zachwyceni, wszak maltańskie wielostylowe budownictwo, szczególnie ogrom i majestat przybytków wiary, dostarcza wielu dowodów na ich niezwykłe bogactwo architektoniczne. Komu mało atrakcji na samej Malcie, ten niezwłocznie winien przeskoczyć na siostrzaną Gozo, bardziej swojską, toczącą swe życie zdecydowanie wolniej. I tutaj atrakcji bez liku.\nBy posmakować takiej właśnie Malty nie potrzeba wiele. Tylko chęci wyskoczenia poza turystyczne kołchozy, umysłu otwartego na przygodę, wrażliwości na to, co natura stara się pokazać i w miarę niezdezelowanych butów.\nNajwiększa chyba jednak atrakcja Malty odeszła w krainę niebytu. Na Maltę jechałem głównie po to, by jej jeszcze zasmakować. By dać świadectwo ulatującemu pięknu maltańskich autobusów. Swoją potrzebę bycia obecnym w chwili schodzenia ze sceny tych niebywale urodziwych wiarusów w pełni zaspokoiłem. Odbyłem masę przejazdów, byłem obecny przy oddawaniu przez szlachetne “ogórki” ostatnich podrygów, delektowałem się ich warkoczącymi pomrukami, wczytywałem w pobożne formułki, pociągałem za sznurki służące za sygnał do postoju. Ileż radości we mnie owe maltańskie, kolorowe, autobusowe dinozaury wyzwoliły. Ileż smutku na myśl przyniosły, uświadomiwszy sobie, że nie przyjechałem tu na ich zasłużony benefis, a de facto uczestniczę w ich ostatniej drodze. Raz wtóry doświadczyłem, że postęp techniki, nowoczesne myśli technologiczne, nowatorskie próby ułatwiania ludzkości życia, nie idą w parze z estetyką, duchową magią starych, często bezemocjonalnie zastępowanych, przedmiotów. Na Malcie postąpiono wbrew logice, miast czerpać korzyści z faktu atrakcyjności starych oldschoolowych autobusów, masowo przyciągających turystyczną brać, jedną z największych atrakcji wyspy po prostu zabito. Tym bardziej boli, że owego czynu dokonano własną ręką. Malta tym samobójczym ciosem straciła coś, co przyciągało w równej mierze, jak jej historyczne czy naturalne atrakcje. Straciła część swojej duszy, część swej tożsamości. Szkoda, że tutejsi zarządcy nie potrafili patrzeć dalekowzrocznie, przedkładając nowoczesność nad uduchowioną, magiczną i urokliwą staroświeckość. A przecież czasem starość może być piękna...\nlmichorowski\t(28.05.2012 22:18) 0\t+ - + -\nDziękuję za bardzo ciekawą relację, okraszoną wspaniałymi fotkami. Ja miałem okazję obejrzeć Maltę i Gozo, niestety, jedynie z powietrza, gdy ponad 20 lat temu podróżując z Casablanki do Budapesztu mieliśmy międzylądowanie w Valletcie. Pozdrawiam.\nzosfik\t(20.11.2011 16:34) 0\t+ - + -\nWspaniała relacja. Bardzo żałuję,że w czasie trzydniowego pobytu na Malcie w marcu tego roku, nie mogłam zobaczyć tylu pięknych miejsc, do których Robercie dotarłeś. Ale jazdę "ogórkami" zaliczyłam! Również mieszkałam w Qawrze, w hotelu Bella Vista, po drugiej stronie ulicy był park im. Kennedyego. Z moimi współtowarzyszkami marzymy o powrocie na Maltę, a Twoją relację wykorzystamy jako przewodnik po tej wyspie.\nasta_77\t(07.11.2011 12:31) +1\t+ - + -\nWciagajace jak zwykle, ale czytam w podrozy i strasznie powoli wifi chodzi, wiec na zdjecia wroce ;)\nmilanello80\t(04.11.2011 17:58) 0\t+ - + -\n- ye2bnik - Warto, na pewno. Choć bez autobusów, jakby smutniej...\n- kielec - Twoją relację znam, nawet dosyć obficie ją oplusowałem. Comino nie znam, choć bardziej żałuję, że na Gozo byłem tylko 1 dzień.\nye2bnik\t(04.11.2011 13:24) +1\t+ - + -\nBardzo interesujące miejsce pokazałeś. Patrząc na mapę zawsze jakoś mój wzrok omijał tę plamkę na Śródziemnym. Ale skoro nie ma już tych bajecznych autobusów, to niby nadal warto jechać, ale jakby trochę mniej... :) Pozdrawiam\nkielec\t(04.11.2011 12:39) +2\t+ - + -\nZazdroszczę Ci tych "ogórków". Byłem na Malcie w sierpniu (jest relacje na portalu), ale już nie było słynnych autobusów. Za to udało mi się dotrzeć, także na trzecią z wysp maltańskich Comino, na Blue Lagoon. Trochę też nurkowałem, najciekawiej w Inland Sea koło Azure Window. Polecam Maltę ;)\nmilanello80\t(03.11.2011 20:05) +2\t+ - + -\nJak już wspominałem, też o niej nigdy nie myślałem. Wiedziałem, że jest i tyle. Traf chciał, że usłyszałem o maltańskich autobusach i ich niedługim odejściu na emeryturę. Im dalej zagłebiałem się w przygotowaniach w Maltę, tym bardziej wydawała mi się atrakcyjna. Życie dało słuszność moim tezom. Malta rzeczywiście jest bardzo atrakcyjna.\ns.wawelski\t(03.11.2011 19:57) +2\t+ - + -\nCiesze sie, ze zamiesciles tu taka bogata opowiesc o Malcie, o ktorej wczesniej jakos nie myslalem nigdy jako o ciekawym miejscu do zobaczenia, a tak mam na liscie jeszcze jedna wyspe wiecej :-)\nmilanello80\t(03.11.2011 19:51) +1\t+ - + -\nJa takie uwielbiam, co nie znaczy że jestem wrogiem zorganizowanych. Po prostu cenię sobie wolność i niezależność, a tą dają wyjazdy indywidualne. Po drugie wychodzi taniej.\nczarmir1\t(03.11.2011 19:47) +1\t+ - + -\nDziękuję bardzo za dodatkowe informacje. Koszty podróży są rewelacyjne i tym bardziej zachęcające do podróży na Maltę. Wkradł się tylko mały błąd w zasadzie dla wszystkich jest to sprawa jasna, ale dla porządku pozwolę sobie uzupełnić Twój kosztorys z podróży:\n- powinno być 1 euro - 4 zł\n- a biorąc pod uwagę fakt, iż nie wszyscy dokładnie czytają tekst, są to koszty "po" sezonie, a "w" sezonie byłoby znacznie drożej :-).\nOczywiście nie napisałem wcześniej o Gozo, którą jak najbardziej w planowaniu wycieczki należy obowiązkowo uwzględnić. Aż szkoda, że wypadł Ci jeden dzień z powodu złej pogody przeznaczony na zwiedzanie tej równie interesującej wysepki.\niwonka55h\t(03.11.2011 19:44) +3\t+ - + -\nsorki Robercie, widocznie mi umknęło, wyjazdy indywidualne jak najbardziej popieram.\nmilanello80\t(03.11.2011 19:11) +4\t+ - + -\nMyślę jednak, że, może to brzmieć, jak banał, Malta już nie będzie taka sama, jak w czasach gdy sławetne stare "ogórki tam jeździły. One dodawały wyspie kolorytu. A i Ty niewątpliwie ze swoimi zdolnościami fotograficznymi pośród nich byś się odnalazł.\nMaltę zwiedziłem dosyć dokładnie, trochę mniej Gozo. Szkoda mi tej wysepki, bo po jednodniowym trekkingu wydawała się jeszcze bardziej swojska niż Malta. A takie właśnie miejsca lubię.\nMoim zdaniem warto odwiedzić Maltę, jest tam, jak pisałem w słowie końcowym, wiele interesujących miejsc. Każdy znajdzie coś dla siebie.\nMyślałem, że w ramach podsumowania zamieszczę koszty, by pokazać jak tania to po sezonie wyspa. Ostatecznie tego nie zrobiłem, gdyż nigdy tak nie robiłem wcześniej. Myślę jednak, że tutaj w komentarzach nie będzie to stanowić faux pas, a dla niektórych będzie to zachęta dla wizyty Malty. Oto moje całkowite koszty pobytu tygodniowego na Malcie :\nKOSZTY (na 1 os.) : cena Euro z dnia podróży(1 zł - 4 euro)\nsamolot powrotny\t350 zł\nnoclegi wraz ze śniadaniem\t(6 x 12 euro), tj. 70 euro 280 zł\nbilet tygodniowy na autobusy\t14 euro\t64 zł\nbilet na prom Malta – Gozo\t5 euro\t20 zł\nbilety wstępu (Ggantija, katakumby w Rabacie) 10 euro\t40 zł\ninne wydatki ( jedzenie, restauracje, pamiątki) ok.65 euro\t260 zł\nŁĄCZNIE : 1014 zł\nMoim zdaniem wyprawa zamknęła się w kwocie niezwykle przystępnej. Podejrzewam, że po sezonie wyszłoby znacznie drożej. Biura podróży za taką tygodniówkę liczą sobie ponad dwa razy drożej, a i nawet więcej.\nczarmir1\t(03.11.2011 18:00) +4\t+ - + -\nRobercie, świetny tekst! Olbrzymi PLUSIOR! Wdepnąłem tu tylko na chwilkę, a przeczytałem jednym tchem i jakież było moje zdziwienie, kiedy chciałem na koniec pozostawić skromnego w tym wypadku plusika, a poproszono mnie o zalogowanie :-)). Malta jest obecnie kolejną "perełką", którą należy uwzględnić w moich planach podróżniczych i choć nie często zdarza mi się podróżować na własną rękę to w wypadku tak małej wysepki i jej olbrzymiej atrakcyjności pod każdym względem, zorganizowanie podróży na własną rękę uważam za zasadne. A jak do tego dołożyć jeszcze termin wycieczki poza sezonem, to już pełen komfort :-).\nmilanello80\t(03.11.2011 17:18) +6\t+ - + -\nOdnośnie poszczególnych komentarzy :\n- Smoku - zapraszam. Materiału tyle, raz przez moje gadulstwo, dwa - Malta mnie zaskoczyła ogromem interesujących miejsc, zdecydowanie jest ich dużo jak na gabaryty wyspy. Wyjazd był zdecydowanie intensywny. Chyba tylko pieszo zrobiliśmy około 30 km.\n- przedpole - Marku , trafne spostrzeżenie. Malta dzięki swemu położeniu warta odwiedzin jest o każdej porze roku. Zdecydowanie lepiej robić to poza sezonem.\n- Piotrze - humor dopisuje jak zwykle :)\n- Iwonko - rozumiem, że być może ciężkawo się czytało, nie wszystkim pasuje mój styl. Już ze wstępu wynika,że to wyjazd samodzielny. O ile pamiętam ostatni raz byłem na wyjeździe zorganizowanym w ogólniaku - bo mnie przymuszono. Jako propagator wolności w podrózowaniu, wyjeżdzam zawsze samodzielnie, wszystko organizując na własną rękę. Na wyjeździe organizowanym z własnej woli nie byłem i póki co nie zamierzam.\niwonka55h\t(03.11.2011 14:14) +3\t+ - + -\nRobercie, to był wyjazd zorganizowany czy prywatny wypad?\nOpis podróży przygotowany jak zwykle superowsko.\npt.janicki\t(03.11.2011 12:02) +4\t+ - + -\nRobercie, oczywiście chodzi Ci o znaczenie historyczne zaprezentowanej wyspy, czyli Twoje podkreślenie wagi jej "starośi" jest jak najbardziej uzasadnione ... :-) ... !\nprzedpole\t(03.11.2011 8:47) +3\t+ - + -\nDobry cel podróży - jest co zwiedzać.Ja byłem wprawdzie w lutym,ale ten ichniejszy luty,jak nasz kwiecień.Pozdrawiam\ns.wawelski\t(03.11.2011 6:57) +3\t+ - + -\nRobert, na razie tylko przekartkowalem Twoja podroz i jestem pod wrazeniem. Materialu masz wiecej niz ja z wielkiego Madagaskaru :-)


Nieja i ja – recenzja | Bajkochłonka\nTytuł: ,,Nieja i ja”\nHasła: recenzja, książka dla dzieci, recenzje książek dla dzieci, 2017, Nieja i ja, Antonina Kasprzak, Katarzyna Bukiert, Wydawnictwo Bis, Bis, tajemnica, sekret, przyjaźń, poszukiwania, przygoda, skarb, samotne rodzicielstwo, wymyślony przyjaciel, inny wymiar, przeszłość, podróż do przeszłości, rówieśnicy\nSięgnęłam po drugą książkę Antoniny Kasprzak z dużą ciekawością i sporymi oczekiwaniami. ,,Nieja i ja” jest jej pierwszą wydaną publikacją, ale ja trochę zamieniłam kolejność i najpierw przeczytałam ,,Wiłka smocza dziewczynka” (do recenzji odsyłam tutaj: https://bajkochlonka.pl/2018/02/26/wilka-smocza-dziewczynka-recenzja-przedpremierowa/ )\n,,Nieja i ja” jest krótsza, pisana dla odrobinę młodszego czytelnika i w związku z tym dużo prostsza w odbiorze. Jest zupełnie inna od ,,Wiłki”, chociaż można dopatrywać się w niej wielu podobieństw. Narratorem jest sama bohaterka, która często zwraca się bezpośrednio do czytelnika. Wydaje się opowiadać historię, która na bieżąco się wydarza.\nBohaterka ma na imię Irenka, i jest to 9-latka wychowywana przez mamę. Jej tata zostawił je i wyjechał za granicę. Dziewczynka wkracza w wiek, kiedy zaczyna porównywać się z rówieśnikami. Trochę zazdrości im przyjaźni, ubrań czy nawet miejsca zamieszkania. Coraz trudniej przychodzi jej kolegowanie się z osobami z klasy. Czuje, że odstaje i za bardzo nie wie jak ma sobie z tym poradzić.\nMieszka w starym domu, pozbawionym komputera i telewizora. Nie wie czym są ,,Mali Giganci”, a jej telefon jest ,,cegłą”.\nBardzo mi się podoba, że Irence to nie przeszkadza. Oczywiście, wolałaby mieć tematy do rozmowy z koleżankami z klasy, ale często po prostu nie mówi o tym mamie, żeby jej nie martwić. Znajduje sobie wiele innych, ciekawych zajęć, które rekompensują jej brak tych kilku nieudogodnień. Chociaż ja jestem całym sercem za brakiem telewizora w domu, zawsze!\nMama próbuje ją pocieszać, mówiąc że dla niej Irenka zawsze będzie najładniejsza na świecie. Dziewczynka jest jednak całkiem bystra i zdaje sobie sprawę, że tak mówią wszyscy rodzice o swoich dzieciach. W Irence można dopatrzeć się cech charakteru, które znamy z ,,Wiłki smoczej dziewczynki”. Najbardziej charakterystycznymi z nich są odwaga, wielka wyobraźnia i zapominalstwo.\n,,U nas w domu ciągle coś się gubiło albo rozlewało, a potem było na mnie, chociaż to wcale nie ja! No, nie zawsze ja…” Antonina Kasprzak, Nieja i ja, str. 15\nIrenka nie jest jednak jedyną bohaterką, która w tej historii spełnia ważną rolę. Jest jeszcze Nieja. Nie bardzo wiadomo jak ją określić. Sama jest bardzo tajemnicza. Wiadomo tylko, że to istotka o bardzo niskim wzroście i w czarno-białym kolorze. Wygląda jakby była wycięta z monochromatycznego filmu. Taki trochę ,,duszek” albo ,,zaczarowana” z innego świata.\nPewne jest, że Nieja jest niemożliwie zarozumiała. Z góry zakłada, że Irenka niczego nie będzie w stanie zrozumieć. Przypomina czasem starsze rodzeństwo, które zawsze wszystko wie lepiej i nawet nie marnuje czasu, żeby cokolwiek tłumaczyć. Oprócz tego jest małą spryciulą. Zawsze wie jak skombinować dla siebie kanapkę z dżemem lub pestki dyni.\n,,Maszyna była bardzo dziwna, ale ktoś, kto na niej siedział – znacznie dziwniejszy.” Antonina Kasprzak, Nieja i ja, str. 20\nNieja jest z innego wymiaru, a to wiąże się z tym, że potrafi podróżować w czasie. Nie pozwala jednak Irence na taką wycieczkę w przeszłość lub przyszłość, bo uważa, że to bardzo niebezpieczne. Mówi o efekcie motyla i o tym, że możne to mieć katastrofalne skutki dla ludzkości. Mówi tak tylko do czasu, kiedy okazuje się, że ta podróż jest wyjątkowo potrzebna.\nBystrzejszy młody czytelnik dopatrzy się, że ta podróż w czasie i tak była pisana wszystkim bohaterom. Będzie wiedział, że musiała się ona wydarzyć, bo poznaliśmy jej skutki, jeszcze zanim zaczęto w ogóle o niej mówić.\nKsiążka oprócz wątków, poniekąd fantastycznych, ma w sobie wiele z prozy życia. Cała historia tak naprawdę rozpoczyna się, kiedy mama Irenki zakochuje się w mężczyźnie, który dla dziewczynki jest wysoce podejrzany. Bohaterka nie akceptuje go i postanawia zrobić wszystko, żeby udowodnić, że nie ma on dobrych zamiarów.\n,,Mama była jak zaczarowana przez złego czarownika. Kiedy tylko zjawiał się Panek, od razu zachowywała się jak jakaś nakręcana, uśmiechnięta lalka.” Antonina Kasprzak, Nieja i ja, str. 84\n,,Nieja i ja” to pełna akcji książka dla dzieci w wieku Irenki – głównej bohaterki, czyli od 9-ego roku życia. Dość duża czcionka i mnogość świetnych ilustracji (styl Katarzyny Bukiert znamy już świetnie z ,,Wiłki smoczej dziewczynki”) sprawią, że lektura będzie samą przyjemnością.\nJestem pełna nadziei, że tchnie ona w młodych czytelników również chęć poznawania historii własnej rodziny, oglądania zdjęć, rozmawiania o przodkach oraz poszukiwania skarbów, także tych we własnym ogródku 🙂\nLink do strony wydawnictwa: http://www.wydawnictwobis.com.pl/product.php?id=1168\n2017Antonina KasprzakBisinny wymiarKatarzyna Bukiertksiążka dla dzieciNieja i japodróż do przeszłościposzukiwaniaprzeszłośćprzygodaprzyjaźńrecenzjarecenzje książek dla dziecirówieśnicysamotne rodzicielstwosekretskarbtajemnicaWydawnictwo Biswymyślony przyjaciel


Forum Bydgoskiego Stowarzyszenia Miłośników Zabytków "BUNKIER" • Wyświetl temat - OPN Sokół I Bydgoszcz - największy rywal lokalny BKS Polonii\nDzisiaj jest poniedziałek, 26 paź 2020, 19:44\nOPN Sokół I Bydgoszcz - największy rywal lokalny BKS Polonii\nTytuł: OPN Sokół I Bydgoszcz - największy rywal lokalny BKS Polonii\n: wtorek, 16 sie 2016, 13:25\n1 września 1924 roku przy przy gnieździe Sokoła-Macierz w bydgoskim Śródmieściu, utworzono oddział piłki nożnej. Głównymi inicjatorami byli piłkarze Polonii Bydgoszcz, którzy opuścili dotychczasowy klub: Feliks Paczkowski, Gołembiewski, Edmund Drożniewski oraz Kazimierz i Roman Krzyżyńscy. Pierwszym prezesem został Gołembiewski, w 1925 roku funkcje tą objął urzędnik państwowy Roman Krzyżyński.\nSekretariat O.P.N. znajdował się początkowo w mieszkaniu Romana Krzyżyńskiego przy ul. Gdańskiej 71a. Treningi odbywały się co środę i sobotę na boisku Patzera a zebrania w lokalu kupca Feliksa Bosiackiego przy ul. Gdańskiej 90.\nSwój pierwszy mecz drużyna rozegrała 14 września 1924 roku z klubem mniejszości niemieckiej KS Sportbrüder Bydgoszcz, wygrywając 4:0. Do końca roku drużyna rozegrała 10 meczów:\nOPN Sokół I - KS Sportbrüder Bydgoszcz 4:0\nOPN Sokół I – KS Goplana Inowrocław 3:0\nKS Goplana Inowrocław - OPN Sokół I 3:2\nOPN Sokół I – KS Naklo 3:1\nKS Unia Solec Kujawski – OPN Sokół I 2:2\nKS Sportbrüder Bydgoszcz – OPN Sokół I 1:4\nOPN Sokół I – TS Olimpia Grudziądz 0:2\nOPN Sokół I – KS Grudziądz 5:2\nOPN Sokół I – KS Polonia Bydgoszcz 2:2\nOPN Sokół I – WKS Pleszczenica Bydgoszcz (61 p.p.) 1:1\nNa zaproszenie druhów toruńskich, drużyna wyjeżdża 25 stycznia 1925 roku do Torunia, tym samym otwierając swój nowy sezon. Wyniki w 1925 roku były następujące:\nOPN Sokół Toruń – OPN Sokół I 0:1\nOPN Sokół I – KS Szkolą Oficerska Bydgoszcz 4:4\nKS Szkolą Oficerska Bydgoszcz – OPN Sokół I 3:2\nKS Grudziądz – OPN Sokół I 1:1\nNastępnie drużyna przystępuje do rozgrywek o mistrzostwo Bydgoszczy, organizowanych przez Komitet Wychowania Fizycznego:\nOPN Sokół I – Reprezentacja Szkół Średnich 4:2\nOPN Sokół I – OPN Naprzód Bydgoszcz 4:0\nOPN Sokół I – KS Szkolą Oficerska Bydgoszcz 3:2 (finał)\nTym samym Sokół I zostaje mistrzem Bydgoszczy na rok 1925.\nKolejne mecze rozgrywana są o mistrzostwo C-klasy Toruńskiego ZOPN:\nOPN Sokół I – KS Stella Gniezno 3:2\nKS Zdrój Ciechocinek – OPN Sokół I 0:3 (w.o.)\nNastępnie Sokół I spotyka się z KS Polonią Bydgoszcz w jednorazowych rozgrywkach o Puchar Banku M. Stadthagen, wygrywając 3:1. Kolejne mecze w 1925 roku to:\nOPN Sokół I – Szkolny KS Bydgoszcz 3:2\nKS Stella Gniezno - OPN Sokół I 2:2\nOPN Sokół I – KS Czarni Naklo 6:2\nOPN Sokół I – KS Zuch Toruń 2:0\nOPN Sokół I – KS Polonia Bydgoszcz 0:4\nKS Polonia Bydgoszcz – OPN Sokół I 1:0 (eliminacje o puchar PZPN)\nOPN Sokół I - WKS Pleszczenica Bydgoszcz (61 p.p.) 2:0 (mecz trwał 45 minut, w ramach mistrzostw 61 p.p.)\nTytuł mistrza C-klasy TZOPN na rok 1925 otrzymał OPN Sokół I i awansował do B-klasy.\nPierwszy mecz w 1926 roku, drużyna rozegrała 3 stycznia, przegrywając z KS Astoria Bydgoszcz 1:3. Kolejny mecze to:\nOPN Sokół I - KS Korona Bydgoszcz (Klub przy Związku Podoficerów Rezerwy) 3:2.\nSzkolny KS Bydgoszcz – OPN Sokół I 1:4\nOPN Sokół I – KS Unia Solec Kujawski 2:0\nOPN Sokół I – KS Gwiazda Bydgoszcz 3:0\nOPN Sokół I – KS Korona Bydgoszcz 1:1\n25 kwietnia 1926 roku, na boisku Szkoły Oficerskiej rozegrano przy licznie zebranej publiczności finał o mistrzostwo Bydgoszczy. Naprzeciwko sobie stanęły drużyny OPN Sokoła I i KS Polonii Bydgoszcz. Do przerwy gra nudna, kończy się wynikiem 0:0. W 72 minucie, Joachimowski z Polonii chcąc ratować niebezpieczna sytuacje pod bramką, strzela samobójczego gola. Już w następnej minucie Obremski wyrównuje strzałem pod samą poprzeczkę. W 80 minucie Drożniewski z Sokola I zatrzymuje w polu karnym lecącą na out piłkę ręką. Sędzia dyktuje rzut karny. Dołecki strzela w słupek, sędzia dyktuje nowy rzut karny za ponowne przewinienie gracza z Sokoła I. Obremski strzela pewnego gola. W 87 minucie Ziółkowski słabym poziemnym strzałem zdobywa bramkę na 3:1 dla Polonii...\nTytuł: Re: OPN Sokół I Bydgoszcz - największy rywal lokalny BKS Pol\n: środa, 17 sie 2016, 10:17\nOPN Sokół Koronowo – OPN Sokół I 4:5\nOPN Sokół I – KS Astoria Bydgoszcz 3:1\nW 1927 roku pierwszy mecz OPN Sokół rozegrał 30 stycznia z OPN Naprzód Bydgoszcz wygrywając 1:0. W kolejnym meczy drużyna uległa KS Polonii Bydgoszcz 1:6.\n13 marca 1927 roku OPN Sokół zmierzył się w ćwierćfinale o mistrzostwo Bydgoszczy z KS Brdą Bydgoszcz, wygrywając 4:1. W półfinale Sokół I uległ KS Polonii Bydgoszcz 1:2.\nOPN Naprzód Bydgoszcz – OPN Sokół I 1:1\nKS Szkoła Oficerska Bydgoszcz – OPN Sokół I 5:3\n12 czerwca 1927 roku z okazji drugiej rocznicy powstania gniazda Sokół V (Okole-Wilczak), rozegrano mecz pokazowy miedzy OPN Sokół V i OPN Sokół I. Do przerwy prowadził Sokół I 2:0, po przerwie drużyna ze Śródmieścia strzela trzeciego gola. 20 Minut przed końcem spotkania zaczyna przeważać Sokół V który strzela trzy bramki. Mecz kończy się remisem 3:3.\nNKS Czarni Naklo – OPN Sokół I 5:1\nKS Ostromecko – OPN Sokół I 2:2\nOPN Naprzód Bydgoszcz – OPN Sokół I 3:1\n21 sierpnia 1927 roku Sokół I rozegrał kolejny mecz towarzyski z KS Polonią Bydgoszcz. Do przerwy prowadziła Polonia bo golu Obremskiego z „wolnego”. Krótko po przerwie Nogaj dalekim strzałem ustala wynik na 2:0. Ostatnia bramkę dla Polonii zdobywa Konczal i mecz kończy się wygraną KS Polonii 3:0. Drużyna Sokola I była mało zgrana, wyróżnili się jedynie Edmund Drożniewski i bramkarz Matczyński.\n28 sierpnia 1927 roku OPN Sokół I spotkał się na Stadionie Miejskim w Bydgoszczy z NKS Czarni Nakło. W drużynie Sokoła I zagrało czterech rezerwowych z powodu kontuzji kilku graczy na meczu z KS Polonią. NKS Czarni wystąpili w komplecie. Mecz trwał tylko 60 minut, z powodu pęknięcia trzech piłek i zakończył się remisem 1:1. W rewanżu w Nakle zwyciężyli NKS Czarni 1:0.\n11 września 1927 roku OPN Sokół I spotkał się z OPN Gwiazdą Bydgoszcz. Gwiazda wystąpiła w komplecie, natomiast Sokół I osłabiony przez Kosiaka I, Zatońskiego i Rychlińskiego, którzy wystąpili z oddziału z powodu zatargu z zarządem, który przyjął członka KS Ostromecko M. Frączaka, który został wykreślony przez tamten klub. Mecz zakończył się remisem 0:0. Z OPN Sokół I wyróżnili się Kosiak II, J. Czapara i Brzeziński.\n9 października 1927 roku odbyły się zawody wewnętrzno-klubowe Harcerskiego KS Bydgoszcz. W meczu piłki nożnej zwyciężył OPN Sokół I 3:1.\nOPN Młodzież Bydgoszcz – OPN Sokół I 0:1\n4 grudnia 1927 roku na boisku Szkoły Oficerskiej rozegrano turniej o Puchar Przechodni Pomorskiego ZOPN. PZOPN powstał w wyniku przeniesienia siedziby związku z Torunia do Bydgoszczy. Dotychczasowy Toruński ZOPN przestał praktycznie istnieć po wycofaniu się z zarządu członków TKS Toruń, który wstąpił w wyniku rozłamu w polskiej piłce nożnej do nowo utworzonej Ligi. Mecze szóstkowe trwały 30 minut. W pierwszym meczu KS Polonia Bydgoszcz pokonała po golu Dołeckiego w drugiej połowie, OPN Sokół I 1:0. W drużynie Sokoła I wystąpili: Sobieralski, Brzeziński, Sieradzki, Kalinowski, Dudziński i Weigt. Odmłodzona drużyna odpadła tym samym z turnieju.\nNa zakończenie roku OPN Sokół I remisuje z KS Astorią Bydgoszcz 2:2.\n: środa, 17 sie 2016, 19:44\nŁadne opracowanie, czekam na dalsze części.\n: czwartek, 18 sie 2016, 09:47\nPierwszy mecz w 1928 roku OPN Sokół I rozgrywa w Ostromecku z tamtejszym KS Ostromecko. W drugiej połowie „KSO” uzyskuje prowadzenie, które Sokoli wnet wyrównują przez Jana Dawlińskiego.\n19 lutego 1928 roku na boisku Szkoły Oficerskiej OPN Sokół zmierzył się w meczu towarzyskim z KS Polonią Bydgoszcz. W drugiej połowie KS Polonia zdobywa dwa gole przez Wojtaka (pierwszy z karnego) i mecz kończy się przegraną Sokoła I 0:2.\nKolejny mecz OPN Sokół I rozegrał na boisku 62 pułku piechoty z OPN Gwiazdą Bydgoszcz. Mecz zakończył się wysokim zwycięstwem Gwiazdy 6:2. „Bramkarz Matczyński w Sokole I spadł z formy”.\nKS Astoria Bydgoszcz – OPN Sokół I 3:1 (mecz o mistrzostwo miasta Bydgoszczy)\nW maju 1928 roku rozegrano wiosenne zawody o mistrzostwo Bydgoszczy, organizowane przez Miejski Komitet Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. W finale piłkarskim KS Polonia Bydgoszcz pokonała ponownie OPN Sokół I. (wynik nieznany)\nNKS Czarni Naklo – OPN Sokół I 4:1\nOPN Sokół I – OPN Gwiazda Bydgoszcz 1:0\nKS Astoria Bydgoszcz – OPN Sokół I 1:1\nW B-klasie Pomorskiego ZOPN, drużyna OPN Sokół I zajmuje drugie miejsce za KS Kaszubią Wejherowo.\nNa zakończenie roku OPN Sokół I remisuje z drużyną KS Astoria (I a) Bydgoszcz 2:2.\n: czwartek, 18 sie 2016, 13:25\n27 stycznia 1929 roku odbyło się walne zebranie OPN Sokół I podczas którego wybrano nowy zarząd: kierownik Antoni Drożyński, skarbnik Jan Krzyżaniak, sekretarz Jan Betański, gospodarz Paweł Matczyński. Ze sprawozdania zarządu wynika ze oddział miał 54 członków.\n7 kwietnia 1929 roku na boisku 62 p. p. OPN Sokół (I a) ponownie spotyka się z KS Astorią (I a) Bydgoszcz. Mecz kończy się wysokim zwycięstwem Astorii 6:2.\nKKS Sparta Bydgoszcz – OPN Sokół I 6:1\n28.4 KS Grudziądz – OPN Sokół I 2:2 (mecz o mistrzostwo B-klasy)\n5.5 KS Astoria Bydgoszcz – OPN Sokół I 6:2 (mecz o mistrzostwo B-klasy)\n2.6 OPN Sokół I – KS Zuch Toruń 3:0 (w.o.) (mecz o mistrzostwo B-klasy)\n23.6 OPN Sokół I – KS PePeGe Grudziądz 0:3 (mecz o mistrzostwo B-klasy)\n14.7 OPN Sokół I – KS Grudziądz 3:1 (mecz o mistrzostwo B-klasy)\n28.7 OPN Sokół I – KS Astoria Bydgoszcz 2:1 (mecz o mistrzostwo B-klasy)\n25. 8. KS Zuch Toruń – OPN Sokół I 3:0 (w.o.) (mecz mistrzostwo B-klasy)\n29.9 OPN Sokół I – KS Goplania Inowrocław 2:2 (mecz o mistzrzostwo B-klasy)\nW sezonie 1929 OPN Sokół I zajmuje 3. Miejsce w B-klasie Pomorskiego ZOPN.\nOPN Sokół I – KS Polonia Bydgoszcz 1:0\nOPN Sokół I – KS Szkolą Oficerska Bydgoszcz 6:0\nKolejne spotkanie rozegrane w listopadzie 1929 roku z KS Polonią Bydgoszcz, zakończyło się remisem 2:2. Już w pierwszej minucie obrońca Sokola I strzela samobójczego gola. Minute później Kosiak I wyrównuje silnym strzałem, na który bramkarz Polonii nawet nie zareagował. Rzut różny przynosi Sokołowi drugą bramkę strzeloną przez Stefaniaka. Wynik nie zmienia się do przerwy. Po przerwie lekka przewaga OPN Sokół I, jednak dobrze ustawieni obrońcy i bramkarz KS Polonii ratują krytyczne sytuacje. W ostatnich minutach sędzia Wesołowski dyktuje rzut karny dla KS Polonii. Obremski wyrównuje. Obie drużyny wystąpiły w najsilniejszych składach.\nNastępnie OPN Sokół I spotyka się z KS Polonią Bydgoszcz w grudniu 1929 roku w meczu o mistrzostwo miasta Bydgoszczy. Gra przez cały czas bardzo ostra. Do przerwy lekka przewaga KS Polonii przynosi jej prowadzenie przez Ziółkowskiego. Po zmianie stron następuje wyrównanie przez Sieradzkiego. Od tej pory inicjatywę przejmuje OPN Sokół I i mimo przygniatającej przewagi mecz kończy się remisem 1:1.\nW kolejnym meczu o mistrzostwo Bydgoszcz OPN Sokół I pokonuje KS Astorie Bydgoszcz 2:0. Obie bramki strzela Kociak I, trzeciej jego bramki sędzia Gieschke (KS Polonia) nie uznaje.\n15 grudnia 1929 roku KS Polonia Bydgoszcz i OPN Sokół I spotykają się po raz trzeci w walce o mistrzostwo miasta. Bramkę dla KS Polonii strzela Michalski, wyrównuje Kosiak I na 1:1. Najlepszym zawodnikiem na boisku był bramkarz Sokola Sobieralski, który otrzymał od licznej publiczności brawa za swa grę pełna poświecenia. Gra Polonii bardzo brutalna, co powoduje liczne kontuzje w OPN Sokół I, sędzia Brzeziński (Toruń) wyklucza z gry zawodnika KS Polonii, Obrańskiego.\n5 stycznia 1930 roku KKS Sparta Bydgoszcz przegrywa z OPN Sokół I 3:4.\n25 stycznia 1930 roku odbywa się walne zebranie OPN Sokół I. Wybrany zostaje nowy zarząd: kierownik Kordos, zastępca i kierownik techniczny Roman Krzyżyński, sekretarz Antoni Kosiak, zastępca sekretarza Józef Szlachta, skarbnik Józef Czapara, gospodarz Sobieralski. Komisja rewizyjna: dyrektor Wołodkowicz, Szczepanowski i inspektor Jankowski. Kapitanem 1. drużyny mianowany zostaje Leon Matczyński, jego zastępcą Antoni Kosiak. Kapitanem 2. drużyny występującej w C-klasie zostaje Paweł Matczyński a jego zastępcą Król.\nOPN Sokół I – WKS Gryf Toruń 3:1\nOPN Sokół I – KS Astoria Bydgoszcz 3:1 (o mistrzostwo miasta)\nOPN Sokół I a – KS Polonia Bydgoszcz (rezerwa) 6:0 (o mistrzostwo miasta)\nPod koniec lutego 1930 roku Sokół I rozegrał mecz towarzyski w Grudziądzu z tamtejszym KS PePeGe Grudziądz remisując 1:1. W drodze na mecz ekipa doznała wypadku. Autobus wiozący zawodników zderzył się z ciężarówka. Nikomu się nic nie stało, ale powrót do Bydgoszczy musiał się odbyć pociągiem.\nKS Polonia Bydgoszcz (rezerwa) – OPN Sokół I 0:6 (o mistrzostwo miasta)\nKS Ostromecko – OPN Sokół I 3:5\n6 kwietnia 1930 roku o godz. 16 na Stadionie Miejskim spotkały się drużyny KS Polonii Bydgoszcz i OPN Sokół I, które w walce o mistrzostwo miasta miały tyle samo punktów. W pierwszej połowie gry, Polonia ma znaczna przewagę nie potrafi tego jednak wykorzystać. Sokół strzela pierwszego gola, wynik pozostaje do przerwy nie zmieniony. Po przerwie KS Polonia wyrównuje rzutem karnym. Po ładnie przeprowadzonej kombinacji pada druga bramka dla Polonii. 15 minut przed końcem zrywa się Sokół, Polonia kontratakuje i strzela trzeciego gola. Kilka minut przed końcem OPN Sokół I po pięknej kombinacji strzela druga bramkę i decydujący o mistrzostwu Bydgoszczy mecz kończy się zwycięstwem KS Polonii 3:2. Tym samym KS Polonia Bydgoszcz zostaje mistrzem Bydgoszczy na rok 1929. Komitet WF i PW postanawia udekorować obie drużyny takimi samymi żetonami za piękna grę.\nOPNSokol1930.jpg [ 151.66 KiB | Przeglądany 3667 razy ]\n: piątek, 19 sie 2016, 12:40\nKKS Sparta Bydgoszcz – OPN Sokół I 2:1\n29.5 KS Astoria Bydgoszcz - OPN Sokół I 0:5 (o mistrzostwo B-klasy)\n1.6 OPN Sokół I – KS Grudziądz 6:0 (o mistrzostwo B-klasy)\nPodczas Zielonych Świątek 8 i 9 czerwca 1930 OPN Sokół I rozgrywa dwa mecze towarzyskie w Lesznie z tamtejszym OPN Sokół Leszno, który prowadził w mistrzostwach poznańskiej A-klasy. W pierwszym meczu Sokół Leszno wygrywa wysoko 6:1, w drugim dniu bydgoski Sokół zwycięża 3:2.\n15.6 OPN Sokół I – KS Zuch Toruń 0:3 (o mistrzostwo B-klasy)\nW sezonie 1930 OPN Sokół I zajmuje z 15 punktami 1. miejsce w B-klasie Pomorskiego ZOPN i awansuje do A-klasy.\n8.11 OPN Sokół I - KS Ostromecko 0:0\n9.11 OPN Sokół I - KS Ostromecko 1:0\nNKS Czarni Nakło (I) – OPN Sokół I 4:0\nNKS Czarni Nakło (II) – OPN Sokół I 5:0\n23 listopada 1930 roku odbył się finałowy mecz o mistrzostwo Bydgoszczy. Pomiędzy Kolejowym KS Sparta Bydgoszcz i OPN Sokół I. Gra na ogół bardzo ostra z lekką przewagą Sparty, wynik do przerwy 0:0. Po przerwie Sparta mając całkowitą przewagę zdobywa z rzutu karnego gola i mecz kończy się zwycięstwem kolejarzy 1:0. KKS Sparta Bydgoszcz po raz pierwszy zdobywa mistrzostwo miasta.\nW sobotę 27 grudnia 1930 w restauracji „Pod Lipą” Feliksa Bosiackiego przy ul. Gdańskiej 90, odbyła się uroczystość gwiazdkowa z tradycyjny „Gwiazdorem”.\nLeszno1930.jpg [ 198.27 KiB | Przeglądany 3655 razy ]\n: piątek, 19 sie 2016, 13:59\n24 maja 1931 roku o godz. 17:00 w Zielone Świątki na Stadionie Miejskim OPN Sokół I rozegrał towarzyskie spotkanie z OPN Sokół Leszno, wygrywając 4:3.\nWCZS Gryf Toruń – OPN Sokół I 3:1 (o mistrzostwo A-klasy)\nW sezonie 1931 OPN Sokół I zajął 5. Miejsce w A-klasie Pomorskiego ZOPN.\nOPN Sokół I – KS Brda Bydgoszcz 1:1\nOPN Sokół I – KKS Sparta Bydgoszcz 2:1 (o mistrzostwo miasta)\nKS Astoria Bydgoszcz – OPN Sokół I 2:1 (o mistrzostwo miasta)\n18 listopada w sali Mellera przy Placu Piastowskim obyło się walne zebranie OPN Sokół I na którym przedstawiono nowy zarząd: przewodniczący Stanisław Kalka, Szczepanowski, Kowalkowski, Wiśniewski. Oprócz tego postanowiono w okresie zimowym przeprowadzić dla piłkarzy lekcje gimnastyki. Zajęcia odbywały się w sali przy ul. Kordeckiego.\nOPNSokol1931.jpg [ 129.79 KiB | Przeglądany 3652 razy ]\n: sobota, 20 sie 2016, 10:53\nOPN Sokół I – KS Promień Bydgoszcz 7:0\nOPN Sokół I – 7. Drużyna Harcerska Bydgoszcz 5:0\nOPN Sokół I – KS Brda Bydgoszcz 4:3\nOPN Sokół I – KS Brda (2. druż.) Bydgoszcz 4:3\nOPN Sokół I – KS Białe Orlęta Bydgoszcz 5:2\nOPN Sokół I – Ks Astoria Bydgoszcz 4:3\n6 marca 1932 roku na Stadionie Miejskim w Bydgoszczy OPN Sokół I spotkał się w meczu towarzyskim z ligową drużyną WKS 22 p.p. Siedlce, przegrywając 1:4. W pierwszej połowie przewaga po stronie gości. Po 10 minutach prowadzi WKS 2:0, w 18 minucie bramkę dla Sokoła I strzela Pikies. Trzecia bramka dla WKS, samobójcza. Po Przerwie Sokół walczy ambitnie. W 71 minucie Siedlczanie strzelają czwartego gola. Dobry dzień miał bramkarz Sokoła I, Stanisław Sobieralski, który był gorąco oklaskiwany. Z drużyny Sokoła I wyróżnili się oprócz niego Brzeziński i Pikies.W przedmeczu KS Kabel Polski Bydgoszcz pokonał rezerwy OPN Sokół I 2:0. Wśród licznej publiczności było sporo wojskowych i Sokołów.\nOPN Sokół I – KS Szkoła Oficerska Bydgoszcz 2:1\nBKS Polonia Bydgoszcz – OPN Sokół I 2:1\nOPN Sokół I - KS Olimpia Grudziądz 1:2 (o mistrzostwo A-klasy)\n5 czerwca 1932 roku na boisku im. Świtały o godz. 17, odbył się mecz na rzecz PZPN, pomiędzy reprezentacją A-klasy (BKS Polonia, OPN Sokół I) i reprezentacją B-klasy (KS Astoria, OPN Gwiazda, KKS Sparta, KS Kabel Polski). Skład drużyn był następujący: A-klasa – Sobieralski, Brzeziński, Szulc, Suska, Stock, Lubawy, Grenda, Schmidt, Kimmel, Światkowski, Sznajder; B-klasa – Matias, Jaśkowiak, Pinarek, Loroch, Romiński, Nalaszek, Chraplak, Kubiak, Matuszak, Gruchot i Meliński. Mecz zakończył się zwycięstwem A-klasowców 4:0. Bramki strzelili Kimmel (3) i Szmidt (1).\nKS PePeGe Grudziądz – OPN Sokół I 4:0 (o mistrzostwo A-klasy)\nBKS Polonia Bydgoszcz – OPN Sokół I 1:1 (o mistrzostwo A-klasy)\nW sezonie 1932 OPN Sokół I zajmuje 3. miejsce w A-klasie Pomorskiego.\n: poniedziałek, 22 sie 2016, 10:39\nRozpoczyna się chyba najciekawszy sezon w przedwojennej Bydgoszczy…\nW marcu 1933 roku wybrano nowy zarząd: kierownik Stanisław Kordas, sekretarz Walerian Rychliński, gospodarz Władysław Kroll. Pojawił się również zamiar rozwiązania oddziału.\n9 kwietnia 1933 roku w pierwszej kolejce A-Klasy PZOPN, na Stadionie Miejskim spotykają się BKS Polonia Bydgoszcz i OPN Sokół I. W 14 minucie Pikies strzela pierwsza bramkę dla Sokoła. Druga bramka pada ze strzału Rychlińskiego w 24 minucie. Tuz przed przerwą Rychliński strzela trzeciego gola. Po przerwie drużyna Polonii za wszelką cenę próbuje wyrównać. Stock strzela bramkę dla Polonii w 81 minucie. W ostatnich pięciu minutach OPN Sokół I zdobywa dwie bramki, jedną ze strzału Grendy a drugą po karnym Brzezińskiego. OPN Sokół I gromi BKS Polonia Bydgoszcz 5:1. Po meczu Tygodnik Sportowy okrzyknął bramkarza OPN Sokół I, Stanisława Sobieralskiego „najlepszym bramkarzem na Pomorzu”. W Bydgoszczy zawrzało, wszędzie mówiono: „ Wiesz Polonia przegrała z Sokołem 5:1!”\n23 kwietnia 1930 roku OPN Sokół I i BKS Polonia Bydgoszcz spotykają się ponownie na Stadionie Miejskim w rozgrywkach o mistrzostwo A-klasy. W 3 minucie bramkę dla Polonii strzela z karnego Michalski. W 20 minucie kolejna bramkę strzela Kimmel. W 37 minucie pierwsza bramkę dla Sokoła strzela Rychliński, który w 43 minucie strzela wyrównującego gola. W 52 minucie Lubawy strzela trzecią bramkę dla Polonii, kolejne dwa gole strzela Kimmel i mecz kończy się wygraną BKS Polonii Bydgoszcz 5:2. Ponownie wyróżniony został bramkarz Sokola, Sobieralski.\n7 maja na boisku im. Świtały OPN Sokół i BKS Polonia Bydgoszcz rozgrywają mecz na rzecz PZPN. Polonia wystąpiła w najlepszym składzie, OPN Sokół I wystawił piłkarzy z 2. I 3. drużyn oraz kilku A-klasowych. Drużyna Sokoła zagrała w pożyczonych od OPN Gwiazdy Bydgoszcz koszulkach, ponieważ obie drużyny miały za bardzo podobne stroje. Dwie bramki dla Polonii strzelił Nowak, jedną Lubawy. Po przerwie okazało się ze nie ma piłki i sędzia odgwizdał zawody. Do przerwy grano piłką pożyczoną od OPN Gwiazda, która zabrała ja po przerwie. Mecz zakończył się zwycięstwem BKS Polonii Bydgoszcz 3:0.\n14 maja 1930 roku OPN Sokół I zwycięża w A-klasie z KS PePeGe Grudziądz 6:3. Na 5 podyktowanych karnych, 4 było trafionych. Pierwsza połowa kończy się 2:1 dla Sokoła, który obie bramki uzyskał z karnego. Po przerwie Sokół strzela kolejne 4 bramki, w tym jedną z karnego, a KS PePeGe dwie bramki, w tym jedną z karnego.\n21 maja 1930 roku OPN Sokół I podejmuje WKS Gryf Toruńw rozgrywkach o mistrostwo A-klasy. W 11 minucie pada pierwsza bramka z opracowania Grendy, którą strzela Kroll. Chwile później Kroll strzela drugiego gola. W 75 minucie Gryf strzela bramkę i mecz kończy się zwycięstwem OPN Sokół I 2:1.\n4 czerwca 1930 roku OPN Sokół bije w A-klasie KS Kabel Polski Bydgoszcz 2:1. W 78 minucie Grenda strzela pierwszego gola dla Sokoła, dwie minuty później Kędzierski strzela kolejną bramkę. Gburczyk strzela bramkę dla KS Kabel Polski w 89 minucie.\n25 czerwca 1930 roku OPN Sokół I podejmuje w A-klasie KS Olimpię Grudziądz. Pierwsza bramka dla Sokoła pada po strzale Pikiesa. W 34 minucie Wajkt podaje Rychlińskiemu i ten strzela drugiego gola. W pierwszej połowie oddano na bramkę Olimpii 21 strzałów. W 63 minucie Pikies strzela trzecią bramkę a w 87 pada czwarty gol przez wepchniecie bramkarza KS Olimpii z piłką do bramki.\n9 lipca 1930 roku OPN Sokół I spotyka się w A-klasie z KS Goplanią Inowrocław. Do przerwy 1:0 dla Goplanii. W 65 minucie Sokół wyrównuje następnie w krótkich odstępach czasu strzela kolejne piec bramek i mecz kończy się zwycięstwem OPN Sokół I 6:1.\n16 lipca 1930 roku w Inowrocławiu, OPN Sokół I remisuje w A-klasie z KS Goplaniv 1:1. Gdyby Sokół wygrał ten mecz zapewnił by sobie tytuł mistrza Pomorza i prawo do gry w barażach o Ligę.\nBKS Polonia Bydgoszcz wygrywa ostatnie dwa mecze z KS Goplanią Inowrocław. Zarówno Polonia jak i OPN Sokół I maja po 18 punktów i o mistrzostwie musi zadecydować decydujący mecz.\n28 lipca 1930 roku o godz. 18 na Stadionie miejskim spotykają się OPN Sokół I i BKS Polonia Bydgoszcz. Po piętnastominutowej grze Polonia zbliża się do bramki Sokoła. Przybysz strzela, Sobieralski odbija pięścią. Wytwarza się zamieszanie pod bramką. W pewnej chwili Kimmel podaje piłkę Przybyszowi, który strzela gola dla BKS Polonii. Sukces Polonii nie peszy Sokoła który coraz częściej atakuje bramkę Buczkowskiego. Po przerwie lekka przewaga Sokoła który jednak nie może zmusić obrony Polonii do „kapitulacji”. Mecz kończy się zwycięstwem BKS Polonii 1:0. W drużynie Sokoła najlepszymi byli: Pikies, Grenda i Sobieralski.\nSkład OPN Sokół I: Sobieralski, Brzeziński, Graczykowski, Zuska, Młyński, Czapara, Grenda, Stefański, Pikies, Tyszka, Rychliński.\nOPNSokol1933.jpg [ 132.36 KiB | Przeglądany 3633 razy ]\n: poniedziałek, 22 sie 2016, 14:38\nPowyższe mecze odbyły się oczywiście w 1933 roku.\n29 października 1933 roku o godz. 15 na Stadionie Miejskim o mistrzostwo Bydgoszczy grają OPN Sokół I i BKS Polonia Bydgoszcz. Pierwsza połowa zakończyła się remisem 3:3. Bramki dla Sokoła strzelili: Kroll (1) i Kędzierski (2) dla Polonii Kimmel (2) i Przybysz (1). Po przerwie gra weszła w fazę zaciętej walki, w 82 minucie Grenda zdobywa zwycięskiego gola dla Sokoła i mecz kończy się zwycięstwem OPN Sokół I 3:2. Po raz pierwszy Sokół bije Polonię w finale o mistrzostwo miasta.\n: wtorek, 23 sie 2016, 11:27\nKolejny ciekawy sezon i znow "tylko" kontrowersyjne wicemistrzostwo Pomorza dla Sokola....\n8 kwietnia 1934 roku OPN Sokół I podejmuje w walce o mistrzostwo A-klasy KS PePeGe Grudziądz. W 14 minucie drużyna z Grudziądza strzela pierwszego gola, druga bramka pada w 67 minucie. Brzeziński strzela w 77 minucie pierwszego gola dla Sokoła. W 89 minucie Brzeziński wyrównuje z karnego i mecz kończy się wynikiem 2:2. Najbardziej z Sokoła wyróżnili się Pikies, „gracz o dobrej klasie i wysokiej technice” oraz Brzeziński. Bramkarz Sobieralski doznał złamania ręki. Na trybunie zasiadło ok. 1000 widzów. Sędziował Przybysz (Polonia).\n15 kwietnia 1934 roku w A-klasie spotkały się BKS Polonia Bydgoszcz i OPN Sokół I. Do przerwy 1:0 dla Sokoła po strzale Pikiesa. Po przerwie Polonia grała w dziesiątkę bez Michalskiego, usuniętego z boiska za sfaulowanie Czapary. Wkrótce potem Rychliński z Sokoła „robi trupa”, jednak bez skutku. Pikies do przerwy najlepszy na boisku, po przerwie osłabł. Po południu grał w meczu koszykówki KPW Bydgoszcz – 62 pułk piechoty. W 67 minucie Kimmel strzela z karnego gola dla Polonii, drugiego strzela Nowak, trzeciego Obremski i mecz kończy się zwycięstwem BKS Polonii 3:1. Na trybunie ok. 3000 widzów. Sędziował Obst (Grudziądz).\n22 kwietnia 1934 roku OPN Sokół I pokonał w A-klasie TKS 29 Toruń 1:0. Jedyną bramkę dla Sokoła zdobył Cerak w 2 minucie z dalekiego strzału. Widzów ok. 1000. Sędziował Żmudziński.\n29 kwietnia 1934 roku KS Goplania Inowrocław pokonuje w A-klasie OPN Sokół I 4:2.\n13 maja 1934 roku na stadionie wojskowym w Toruniu WKS Gryf Toruń pokonał w meczu o mistrzostwo A-klasy OPN Sokół I 2:0.*\n20 maja 1934 o godz. 17 o mistrzostwo pomorskiej A-klasy OPN Sokół I spotkał się z KS Olimpią Grudziądz. Sokół wystąpił bez Grendy na lewym skrzydle. W 12, 14, 35 i 42 minucie gole dla Sokoła strzelił Dawczyński, w 27 i 30 minucie Pikies. W 45 minucie Betański. Do przerwy 7:0 dla Sokoła. W 66 i 74 minucie kolejne gole strzela Dawczyński i mecz kończy się wygraną OPN Sokół I 9:0. Podyktowane dwa karne dla obu stron zostały niewykorzystane. Sędziował Pawlikowski (Toruń).\n27 maja 1934 roku KS PePeGe Grudziądz zremisował w A-klasie z OPN Sokół I 1:1.\n10 czerwca 1934 roku O godz. 17 w ramach Zlotu Okręgu V TG Sokół, na Stadionie Miejskim odbył się mecz o mistrzostwo A-klasy pomiędzy BKS Polonią Bydgoszcz i OPN Sokół I. Sokół wystąpił w składzie: Rychliński, Drożniewski, Brzeziński, Czapara, Zuska, Cerak, Betański, Pikies, Dawczyński, Piechocki. Polonia w składzie: Walczak, Nowak, Kimmel, Obremski, Chybiak, Michalski, Linsztet, Stock, Lubawy, Puziak, Szulc. W bramce Sokoła wystąpił za Sobieralskiego, który doznał kontuzji w meczu reprezentacji Pomorza z Prusami Wschodnimi (0:1), prawoskrzydłowy Rychliński. W 22 minucie Pikies uzyskuje pierwszego gola dla Sokoła, w 28 minucie Betański strzela kolejną bramkę i do przerwy wynik 2:0 dla OPN Sokół I. W 67 minucie Chybiak trafia dla Polonii, który dobija piłkę z paru metrów gdy bramkarz Sokoła leży jeszcze na ziemi po sparowaniu piłki. W 90 minucie Pikies strzela czwartego gola i mecz kończy się zwycięstwem Sokoła 4:1. W obronie Sokoła najlepszym był Brzeziński, słabiej wypadł Betański jako lewy łącznik ataku Sokoła. Sędziował chorąży Cichaczewski.\n17 czerwca 1934 roku na stadionie wojskowym w Toruniu TKS 29 Toruń zmierzył się w walce o mistrzostwo A-klasy z OPN Sokół I. Bramki dla Soko ł a strzelili: Pikies (2), Kędzierski (2), Piechocki (1), dla TKS 29: Affeld (1), Duchnicki (1). Mecz zakończył się wysokim zwycięstwem OPN Sokół I 5:2.\n24 czerwca 1934 roku OPN Sokół I pokonuje w A-klasowym meczu KS Goplanię Inowrocław 2:1. W 4 minucie Młyński z Sokoła strzela w poprzeczkę. W 8 minucie Wnuk z Goplanii niespodziewanie strzela pierwszego gola. W 14 minucie Dawczyński wyrównuje dla Sokoła. W 71 minucie Brzeziński strzela zwycięską bramkę. Sokół wystąpił w składzie: Rychliński, Brzeziński, Drożniewski, Czapara, Młyński, Zuska, Cerak, Kędzierski, Pikies, Dawczyński, Betański. Sędziował Przybysz (Polonia).\n30 czerwca 1934 roku OPN Sokół I rozegrał mecz towarzyski z najlepszą wówczas drużyną niemiecką z Gdańska, Danziger Sport Club. W 20 minucie Kantowski z DSC strzela bramkę na 1:0, Sokół już w następnej minucie wyrównuje po strzale Dawczyńskiego. Grenda zdobywa w 31 minucie kolejnego gola i mecz kończy się zwycięstwem OPN Sokół I 2:1. Sokół wystąpił w składzie: Sobieralski, Brzeziński, Drozniewski, Czapara, Zuska, Młyński, Piechocki, Dawczyński, Pikies, Grenda, Cerak. Gdańszczanie wystąpili w najsilniejszym składzie. Widzów ok. 3000. Sędziował Przybysz (Polonia).\n8 lipca 1934 roku OPN Sokół I w ostatniej kolejce mistrzostw A-klasy Pomorskiego ZOPN podejmuje WKS Gryf Toruń. W 48 minucie Brzeziński strzela dla Sokoła karnego, podyktowanego za rękę w polu karnym. W 72 minucie Gryf wyrównuje. W 81 minucie Betański strzela kolejnego gola dla Sokoła i mecz kończy się wynikiem 2:1 dla OPN Sokół I. Sokół wystąpił w składzie: Sobieralski, Brzeziński, Drozniewski, Czapara, Młyński, Zuska, Krol, Dawczyński, Pikies, Betański, Cerak.\nPonieważ jednak na meczu WKS Gryf - OPN Sokół I rozegranym w Toruniu w którym sędzia popełnił dużo błędów, drużyna z Bydgoszczy złożyła protest, oczekiwano powtórzenia tego meczu. Gdyby powtórzony mecz wygrał Sokół zdobył by mistrzostwo Pomorza z przewagą jednego punktu nad Gryfem. Pomorski Okręgowy Wydział Gier i Dyscyplin protest ten uwzględnił, uchwalając powtórzenie meczu, jednak zarząd Pomorskiego Związku Okręgowego Piłki Nożnej nie przychylił się do wniosku WGiD, wobec czego protest został przesłany do PZPN, gdzie również został odrzucony. Na skutek uchwały PZPN, pomorski WGiD podał się do dymisji a WKS Gryf Toruń został uznany mistrzem Pomorza.*\n28 października 1934 roku na Stadionie Miejskim w meczu o mistrzostwo Bydgoszczy spotkały się drużyny OPN Sokół I i BKS Ruch Bydgoszcz. W 54 minucie, po rogu strzelonym przez Dawczyńskiego, Kędzierski zdobywa pierwszego gola dla Sokoła. W 59 minucie pada kolejna bramka dla Sokoła z rzutu rożnego. W kilka minut potem Sokół prowadzi już 3:0. W 74 minucie Pikies strzela kolejną bramkę dla OPN Sokół I. W 84 minucie w wyniku zamieszania pod bramką Ruchu pada ostatni gol i mecz kończy się zwycięstwem OPN Sokół I 5:0. Sokół wystąpił w składzie: Sobieralski, Brzeziński, Pietrzak, Zuska, Młyński, Piechocki, Kroll, Dawczyński, Pikies, Kędzierski, Rychliński. Ruch w składzie: Walczak, Gołata, B. Bagiński, Sobczak, Stępka, F. Bagniewski, Cerak, Lonatowski, Lewandowski I, Lewandowski I, Więckowski. Widzów ok. 500. Sędziował Żmudziński.\n: wtorek, 23 sie 2016, 14:38\n1935 – Kaperowanie i upadek oddziału\nNa początku 1935 roku część zawodników OPN Sokół I przeszła do C-klasowego KS Ciszewski Bydgoszcz , gdzie za grę otrzymali pracę w fabryce inż. Stefana Ciszewskiego.\n9 i 10 czerwca 1935 roku w Zielone Świątki, OPN Sokół I rozgrywa dwa mecze towarzyskie z niemiecką drużyną Victoria Elbing z leżącego wówczas na terytorium Niemiec Elbląga. Pierwszy mecz zakończył się remisem 2:2. Bramki dla Sokoła strzelili: w 20 minucie Rychliński i w 42 minucie Kędzierski. Drugi mecz zwyciężył Sokół 4:2. Bramki dla Sokoła strzelili: Pikies (1), Kędzierski (1) i Kroll (2). Sędziował Przybysz (Polonia).\n20 października 1935 roku na Stadionie Miejskim rozegrano mecz o mistrzostwo Dzielnicy Pomorskiej Sokoła. OPN Sokół V Bydgoszcz (Okole-Wilczak) pokonał OPN Sokół I 2:1. Obie bramki dla Sokoła V strzelił Mączyński a dla Sokoła I gola z rzutu karnego strzelił Brzeziński.\nW sezonie 1935 OPN Sokół I zajął z 4 punktami ostatnie 7. Miejsce. Zarząd PZOPN przeprowadza referendum wśród swoich członków. Kluby wypowiadają się za zwiększeniem A-klasy z 7 na 8 drużyn. OPN Sokół o pozostanie w A-klasie musi rozegrać dwa mecze barażowe z RKS Bałtyk Gdynia.\n17 listopada 1935 roku o godz. 14 na Stadionie Miejskim rozegrano pierwszy mecz barażowy o A-klasę. OPN Sokół przegrał z RKS Bałtyk Gdynia 1:2. W 30 minucie bramkę dla Bałtyku zdobył Augustowski. W następnej minucie Kędzierski dalekim strzałem wyrównuje dla Sokoła. Chwile później Augustowski strzela zwycięską bramkę dla Bałtyku. Sędziował Przybysz (Polonia). W rewanżu w Gdyni RKS Bałtyk wygrywa 5:2. Ostatnie Bramki w A-klasie dla Sokoła strzela Kędzierski z karnego i z lewego skrzydła. OPN Sokół spada bezpowrotnie do B-klasy Pomorskiego ZOPN.\n: czwartek, 1 wrz 2016, 16:37\nDla zainteresowanych, poprawiona, ulepszona i zaktualizowana wersja historii OPN Sokol I w pdf: http://docdro.id/8pN1PoF\n: czwartek, 15 mar 2018, 02:13\nKontynuując wątek sekcji piłkarskiej Sokoła poruszony w innym temacie, muszę przyznać, że generalnie kilka lat temu nie skojarzyłem tej nieścisłości wynikającej z informacji dotyczących powstania sekcji w 1924 r. i wzmianki z Dziennika Bydgoskiego z 4 stycznia 1920 r. o ćwiczeniach "oddziału piłki nożnej Tow. Sokół", co zauważył ostatnio użytkownik Mac.\nFaktycznie, wszędzie podawany jest rok 1924. W książce "Piłka nożna na polskim Pomorzu 1920-1939" autorzy zwracają uwagę na istotną rolę Sokoła w tworzeniu się pierwszych klubów piłkarskich. Tak było m.in. w Toruniu (gdzie najlepsi piłkarze po jakim czasie utworzyli własny klub TKS, OPN od 1912), w Gdańsku (Gedania, OPN od 1919) czy Grudziądzu. Wyjątkiem jest tu właśnie Bydgoszcz, gdzie na rozwój piłki, mówiąc w dużym uproszczeniu, miały wpływ wzorce pochodzące z Wielkopolski, gdzie już wcześniej istniał w miarę dobrze zorganizowany futbol.\nTo twierdzenie pokrywa się z tezami dotyczącymi piłkarstwa zawartymi w książce A. Boguckiego "Towarzystwo Gimnastyczne Sokół na Pomorzu 1893-1939", który jako datę powstania OPN w bydgoskim Sokole podaje 1 września 1924 r.\nSkąd więc OPN w informacji prasowej z 1920r.? Czy sekcja działała przez krótki czas "amatorsko", na zasadzie jakichś treningów z piłką? A przecież już kilka miesięcy później powstają Gwiazda i Polonia, które być może "zgarnęły" zainteresowanych futbolem chłopaków. Jest to o tyle prawdopodobne, że działacze Sokoła z dystansem traktowali "bieganie za piłką", stawiając sobie zdecydowanie inne cele. Trudno będzie zapewne o jakieś szersze informacje, zwłaszcza że Gwiazda i Polonia też przez pierwszy rok właściwie oficjalnych (odnotowanych w prasie) meczów nie grają, a ich działalność możemy określić głównie na podstawie prasowych ogłoszeń o zebraniach i treningach.\nKomentarz: Dziennik Bydgoski 04.01.1920\nsd19vs.jpg [ 24.83 KiB | Przeglądany 2752 razy ]\n: czwartek, 15 mar 2018, 22:55\nTak na szybko, po sprawdzeniu posiadanych materiałów, dołączam jeszcze jeden wycinek z Dziennika Bydgoskiego z 28 marca 1920 r. Jak widać, OPN wciąż jakoś funkcjonował.\ndb 1920.03.28 nr 72 s2.jpg [ 105.28 KiB | Przeglądany 2717 razy ]


Podatek od e-handlu: Sprzeczne opinie rządu i posłów - Handel dystrybucja\nPodatek od e-handlu: Sprzeczne opinie rządu i posłów. Fot. shutterstock\nData: 18-04-2016, 13:58\nJednak posłowie PiS, którzy organizują konsultacje społeczne z handlowcami twierdzą, że to nieporozumienie. Zarówno poseł PiS Adam Abramowicz, jak i Michał Cieślak z koalicyjnej Polski Razem uważają, że Janczykowi chodziło jedynie o podatek od zagranicznych sklepów, a dokładniej od firm kurierskich. W pierwotnym projekcie ustawy MF chciało, by to właśnie kurierzy pobierali daninę od paczek zamawianych w zagranicznych e-sklepach.\nMinisterstwo Finansów w wyjaśnieniach dla money.pl podało, że nie będzie miało znaczenia, czy e-sklep jest polski, niemiecki czy holenderski oraz, że zgodnie z informacją przekazaną przez wiceministra finansów Wiesława Janczyka handel internetowy będzie zwolniony z podatku od sprzedaży detalicznej. Ostateczny projekt zostanie zaprezentowany w ciągu dwóch-trzech tygodni.\npodatek od sieci handlowych RSS ALERT / podatek od e-handlu RSS ALERT / e-commerce RSS ALERT\nkrzywy 2016-04-21 13:29:14\nNo to jak w końcu jest? Kto zapłaci? Czy zagraniczne giganty jak Allegro też zapłacą, czy tylko polskie e-sklepy będą płacić daninę? Już kompletnie tego nie rozumiem... Jedno tylko się przebija i wydaje mi się jasne: Stracą na tym wszystkim polscy przedsiębiorcy, a rząd boi się ich reakcji, więc kombinuje. Ale niedługo wszystko będzie jasne. Mam tylko nadzieję, że nie uda im się wprowadzić w życie tego podatku w obecnej formie, bo to będzie zabójcze dla polskiego handlu i mówią o tym eksperci (ale ich też rząd nie słucha, tak samo jak swoich wyborców).


Działamy nieprzerwanie od 2009 r. W tym czasie zrealizowaliśmy kilkadziesiąt tysięcy zamówień dla Klientów detalicznych, jak i odbiorców hurtowych.\nORYGINALNE PERFUMY I NISKIE CENY\nOferujemy blisko 20.000 perfum, wód toaletowych, kosmetyków selektywnych i kosmetyków naturalnych. Nasze ceny są nawet 70% niższe niż w sklepach tradycyjnych, a wszystkie kosmetyki są oryginalne. Gwarancją jakości są opakowania zabezpieczone indywidualnym hologramem.\nMultiPerfumeria.pl jako pierwsza perfumeria w Polsce została wyróżniona ZNAKIEM JAKOŚCI Q. Po audycie i kontroli ponad 70 kryteriów jakości, otrzymaliśmy CERTYFIKAT TRUSTED SHOPS. Dzięki temu nasi Klienci mogą czuć się bezpiecznie - zakupy w MultiPerfumeria.pl są objęte bezpłatną ochroną do kwoty 10.000 złotych. Nasza Firma otrzymała również ZŁOTY CERTYFIKAT RZETELNOŚCI przyznawany przedsiębiorstwom spełniającym najwyższe standardy etyki w biznesie.\nZamówione perfumy wysyłamy w ubezpieczonych przesyłkach kurierem DPD, kurierem InPost lub poprzez Pocztę Polską. Zamówienia można również odebrać osobiście w całej Polsce - w ponad 30 tys. punktów odbioru (Paczkomaty InPost, Kioski RUCHu, Poczta Polska, stacje Orlen). Informacje o stanie realizacji zamówienia wysyłamy Klientom na bieżąco poprzez e-mail lub SMS.\nW przypadku odstąpienia od umowy nie muszą się Państwo martwić o zwrot zamówienia! Nie tracą Państwo czasu nawet na wypełnianie dokumentów. Udostępniamy wygodny kreator zwrotów, który automatycznie wygeneruje etykietę zwrotną. Wystarczy ją wydrukować i nadać przesyłkę w jednym z ponad kilku tysięcy Paczkomatów w całym kraju. Zakupy u nas są zatem bez stresu i obaw, że odesłanie zakupionego kosmetyku będzie trudne lub kosztowne. Szczegóły tutaj.\nZOBACZ NASZE NAGRODY I WYRÓŻNIENIA >>>\nZapraszamy do obejrzenia spotu reklamowego MultiPerfumeria.pl!\ntel.: +48 (22) 379 70 70\nPełna nazwa: MultiPerfumeria


Strażak Gaszący Płomień Charakter. Ratownik Niebezpieczna Praca. Ochrona Przeciwpożarowa, Technologie Przeciwpożarowe, Koncepcja Usług Przeciwpożarowych. | Darmowy Wektor\nStrażak Gaszący Płomień Charakter. Ratownik Niebezpieczna Praca. Ochrona Przeciwpożarowa, Technologie Przeciwpożarowe, Koncepcja Usług Przeciwpożarowych. Darmowych Wektorów\nKoncepcja abstrakcyjna inspekcji pożarowej


Hubert Demkowicz: będę bardzo miło wspominał swój ligowy debiut w Sanoku - nowiny24.pl\nHubert Demkowicz: będę bardzo miło wspominał swój ligowy...\nHubert Demkowicz: będę bardzo miło wspominał swój ligowy debiut w Sanoku\n23 września 2013 23.09.2013 Aktualizacja: 23 września 2013 11:24 23.09.2013 11:24\nHubert Demkowicz w meczu z Podhalem zanotował bramkę i dwie asysty. ©Tomasz Sowa\nRozmowa z Hubertem Demkowiczem, napastnikiem Ciarko PBS Banku Sanok.\n- Pierwszy mecz w ekstralidze w Sanoku i od razu gol i dwie asysty. Brawo!\n- Cieszę się z tego bardzo, ale nie było by tego, gdyby nie moi koledzy z "żółtej" piątki. Ale najważniejsze, że udało się wygrać, bo rywal wcale nie jest tak słaby, jak się o nim mówi, mam tam wielu kolegów. Będę bardzo miło wspominał ten mecz.\n- 7-0 W Oświęcimiu, 9-0 z Podhalem - chyba nie można sobie wyobrazić lepszego początku sezonu?\n- Faktycznie, ale wszyscy gramy zdyscyplinowanie, dokładnie to, co nakreśla nam trener. Na dodatek bardzo dobrze przepracowaliśmy okres przygotowawczy. Mam nadzieję, że będzie tak dalej.\n- Zasygnalizowaliśmy medalowe aspiracje?...\n- Bo ja wiem. Sezon jest jeszcze długi, gramy ambitnie, skutecznie i oby tak dalej.\n- Tobie, jako synowi trenera, jest szczególnie trudno, bo musisz się chyba bardziej starać, by nie rodziły się pomówienia...\n- Zawsze się staram, nieważne jaki jest trener. W domu jest dla mnie ojcem, w szatni trenerem i tych relacji nie zmieniamy. Bardzo długo z nim pracuję, jest dobrym szkoleniowcem i to jemu zawdzięczam to, gdzie jestem.\nCzasami jeszcze w domu wymieniamy dodatkowe uwagi, ale czasem mama przypomina nam, że nie samym hokejem żyjemy.


Jak skutecznie wyleczyć żylaki odbytu? Nowoczesne metody leczenia hemoroidów - Klinika Akmed\nJak skutecznie wyleczyć żylaki odbytu? Nowoczesne metody leczenia hemoroidów\nŻylaki odbytu, guzki krwawnicze lub hemoroidy – schorzenie posiada kilka swoich określeń wynikających z naturalnej struktury ostatniego odcinka odbytu. Każdy człowiek naturalnie posiada hemoroidy, czyli struktury wypełnione krwią kontrolujące proces wypróżniania.\nNieprawidłowe działanie może powodować stany zapalne oraz zbytnie rozszerzenie struktur powodujące ból. Problem objawia się najczęściej krwawieniem przy oddawaniu stolca, świądem odbytu czy wypadaniem żylaków.\nSchorzenie jest niezwykle często spotykane i dotyka statycznie połowę społeczeństwa. W szczególności narażone są osoby o siedzącej pracy, mało aktywnym trybie życia oraz prowadzące niezdrową dietę. Diagnozowaniem problemu zajmuje się lekarz proktolog, który w możliwie najbardziej komfortowy sposób dokonuje badania. Rozpoznanie schorzenia odbywa się poprzez wywiad lekarski, badanie palcem oraz anoskopie lub rektoskopie, czyli badania przy użyciu wziernika. Warto zgłosić się do lekarza jak najszybciej, ponieważ wczesne wykrycie sprzyja szybkiemu i całkowitemu wyleczeniu.\nProblem może mieć kilka stopieni nasilenia. W początkowej fazie stosuje się leczenie zachowawcze – od zmiany stylu życia i diety, po preparaty proktologiczne takie jak maści, żele czy czopki. Działają one głównie poprzez wyeliminowanie symptomów sprzyjających ich rozwojowi, takich jak krwawienie lub świąd odbytu. Jednak w przypadkach, gdy rozwój hemoroidów ocenia się na II lub III stopień zaawansowania, lekarze decydują się na leczenie instrumentalne lub operacyjne. Problem jest dość powszechny, co przekłada się na większą ilość dostępnych możliwości. Warto zainteresować się innowacyjnym zabiegiem nazywanym metodą Barrona.\nMetoda Barrona w leczeniu żylaków odbytu\nJedną z metod leczenia stosowanych przez specjalistów z naszej kliniki jest metoda Barrona, inaczej nazywana gumkowaniem. Zabieg trwa zaledwie kilka minut i polega na odcięciu dopływu krwi do nasady guza, co spowoduje jego obumarcie i odpadnięcie po kilku dniach. Metoda nie wymaga hospitalizacji i po krótkim zabiegu można wrócić do normalnych czynności, jest niemal bezbolesna i niezwykle skuteczna.\nCierpisz z powodu hemoroidów? Umów się na konsultację do naszych specjalistów w celu postawienia odpowiedniej diagnozy, a następnie na podstawie wywiadu zostanie dobrana właściwa metoda leczenia.


Ogłoszenia duszpasterskie: 25. niedziela zwykła – 20 września 2020r. – Rzymskokatolicka Parafia Matki Bożej Różańcowej\nDziś na Mszy św. o godz. 11.30 dwadzieścia czworo dzieci przystąpi do Pierwszej Komunii Świętej. Jest to bardzo ważne wydarzenie duchowe nie tylko dla najbliższej rodziny tych dzieci, ale także dla całej społeczności parafialnej. Dlatego w tym dniu módlmy się w intencji dzieci, które po raz pierwszy w życiu przyjmują do swej duszy Pana Jezusa, a także w intencji ich rodziców. Prośmy dla nich o łaskę wytrwania w miłości do Jezusa i o mocną wiarę..\nDziękujemy parafianom z bloku Łużycka 63 kl. E i F za ofiarę na kwiaty do kościoła. Do sprzątania kościoła prosimy mieszkańców bloku Łużycka 65 kl. A i B. Sprzątanie zaczyna się o 7.30 w sobotę.\nWszystkich chłopców, chcących zostać ministrantami, zapraszamy na spotkania dla kandydatów, które odbywać się będą w poniedziałki o godz. 16.30 w zakrystii. Prosimy o zabranie na spotkanie maseczek.\nOaza młodzieżowa zaprasza młodzież od 6 klasy szkoły podstawowej wzwyż w piątek na Mszę świętą o godz. 18.00 i spotkanie w salce. Na Mszy i spotkaniu obowiązują maseczki.