trojan ???? - zrzut klawiatury - dakota12 - 11.01.2002 - Forum dyskusyjne gry filmy gra sprzęt fotografia PC online\ntrojan ???? - zrzut klawiatury\nPanie i panowie jaki progs, trojan ect. pozwala na zapis wszyskiego co bylo wystukane na klawiaturze komputera ofiary? Aha i najwazniejsze jak takie cos ewentualnie usunac ? Pojawil sie problem, ktos zrobil mi cos takiego a ze w tych sprawach jestem kompletnym laikiem zwracam sie z prosba o pomoc do szanownych "forumowiczy" i "forumowiczek". aha osobom chacacym napisac cos w stylu "zglos sie do Mitnicka" itp z gory dziekuje ... :)\nJest sporo takich programow, ktore sa zwyklymi uzytkami, a nie zadnymi trojanami. Je wystarczy skosowac/wylaczyc/odinstalowac itd. Na trojana najlepszy bedzie albo antywirus, albo specjalne programy anty-trojan ;) takich tez jest dosc sporo.\nta ale a-viry wykryja cos takiego (trojana) przed uruchomieniem a nie po otwarciu jakiejs bramki wiec w moim przypadku takie rozwiazanie raczej nie pomoze .... ale dzieki za odpowiedz ....\nWhat??? jakie bramki? czemu nie pomoze? O CO WOGOLE CI CHODZI???\nBawilem sie troche tego typu progsami i moze expertem w tej dziedzinie nie jestem, ale postaram sie pomoc. Przede wszystkim to jak juz powiedzial The Dragon, nie wszystkie takie programy to trojany, po prostu niektore programy maja dodatkowo wbudowana taka opcje. Jezeli po generalnym scanie dysku antywirus ci nic nie wykryl, to na 90% nie jest to trojan, tylko osobny program wazacy klka dziesiat/set kb. Takie programy z reguly jest bardzo trudno wykryc, poniewaz sa twozone z mysla o tym, zeby byly jak najtrudniejsze w wykryciu (dlatego nie ma co probowac szukac ich w liscie po wcisnieciu Ctrl+Alt+Del). Nie wiem czy sa jakies progsy, ktore potrawia wykryc KeyLogera, ale jedynym sposobem jaki znam, jest po prostu sprawdzenie, czy na kompie nie znajduja sie jakies podejrzane katalogi z rownie podejrzanymy plikami (jezeli gosciu ktory zainstalowal KeyLogera jest sprytny, to prawdopodobnie ukryl gdzies te pliki, np. w katalogu Windows/System). Z reguly KeyLogery jako domyslne miejsce do ktorego zapisuja nacisniete klawisze maja wsazany jakis plik o nazwie XXX.log, ktory zwykle znajduje sie w folderze Windows, a "XXX" to przewaznie jakas dluga liczba (jednak te ustawienia mozna zmienic !). KrUgEr P.S. Sprawdz czy nie masz zainstalowanego takiego programu "AppsTraka". Jest on prawdziwym kombajnem, poniewaz poza mozliwoscia logowania klawiszy moze zapisywac zrzuty ekrany, otwarte aplikacje, strony Web, itp. P.P.S Zobacz czy nie masz podejrzanych rzeczy w Autostarcie (nie tylko w tym folderze w Menu Start, ale tez wchodzac kolejno w: Menu Start|Programy|Akcesoria|Narzedzia Systemowe|Informacje o Systemie|Narzedzia|Narzedzie Konfiguracji Systemu|zakladka Autostart)\nKeylogger poza autostartem może startować z rejestru. Na początek sprawdziłbym kompa aktualnum programem antywirusowym. Później można pogrzebać w rejestrach i przyjrzeć się wszystkim "podejrzanym" programom, które uruchamiają się z windows. Niektóre działające w tle widać na liście po naciśnięciu ctrl+alt+del, ale niektóre są niewidoczne. Dobrze też sprawdzić podejrzane pliki w c:\_windows\_temp\nSciagacie program np Process Viewer i po klopocie. Mozna kill'owac wszystkie procesy.\nDakota12 ----> po czym poznałeś, że masz coś takiego??\npo tym ze koles na bierzaco mowi mi co pisalem .... komentuje np. aktualne wiadomosci na gg itd ... :( KrUgEr --------> dzieki za wyczerpującą odpowiedź. Logan ----> tez dzienx .. no i wogole wszystkim :) ... pozdro


Mazda przywraca produkcję oryginalnych części do pierwszej generacji MX-5\nNajbardziej uroczy roadster w historii motoryzacji obchodzi w tym roku swoje 30. urodziny. Mazda właśnie udowodniła, że nie są jej obojętne losy swoich kultowych modeli i przywróciła do sprzedaży aż 1100 nowych części zamiennych do modelu NA. Teraz można odbudować popularną Miatę na zupełnie nowych elementach!\nChociaż na rynku roadsterów już od pięciu lat króluje czwarta odsłona Mazdy MX-5, japoński producent nie zapomina, że produkowana w latach 1989-1997 pierwsza generacja (NA) wciąż posiada duże grono wielbicieli. Ale ponieważ produkcja części do tego modelu została dawno zakończona, miłośnicy musieli bazować na używanych podzespołach, jeśli chcieli doprowadzić swój samochód do porządku. Teraz jednak sytuacja się zmienia, bo Mazda właśnie rozszerzyła swój program renowacyjny dla klasycznej mx-piątki.\n– Pomagając przedłużyć żywotność modeli MX-5 Miata NA, Mazda jest zaangażowana we wspieranie kultury roadsterów i oczekuje, że w nadchodzących latach zobaczy te historyczne pojazdy zarówno na drodze, jak i na torze – powiedział Masahiro Moro, prezes i dyrektor generalny Mazdy w Ameryce Północnej.\nMazda była w kontakcie z miłośnikami modelu\nOferta jest bardzo szeroka i obejmuje części mechaniczne, zawieszenia, a także masę poszukiwanych podczas procesów renowacyjnych “pierdół”, jak np. śrubki, uszczelki czy emblematy. Oferta skierowana jest na Amerykę Północną, co być może nie jest szczególnie pocieszającą wiadomością, ale to i tak spory sukces, bo początkowo program renowacyjny dla Miaty, który ogłoszono w 2017 r., obejmował tylko rynek japoński. Niewykluczone więc, że producent myśli też o Starym Kontynencie. Do tego czasu pozostaje nam import.\nWedług zapewnień producenta, nowe części do Miaty posiadają wygląd i funkcjonalność tych starych, ale zostały wykonane z wykorzystaniem nowoczesnych materiałów i technik budowy. Mazda przy tworzeniu listy elementów do reprodukcji, była w kontakcie z mnóstwem sklepów motoryzacyjnych i klubów miłośników Miaty, aby mieć pewność, które elementy są najbardziej pożądane i powinny być produkowane w pierwszej kolejności.\nCeny tego samochodu ciągle rosną\nJeszcze kilka lat temu pierwsze generacje Mazdy MX-5 można było kupić za 2-3 tysiące złotych. Dzisiaj wchodząc na serwisy ogłoszeniowe próżno szukać egzemplarzy w takich cenach. Miata dziarsko wkroczyła na rynek youngtimerów i ceny zadbanych okazów poszybowały do pięciocyfrowych wartości.\nMiata to jeden z najważniejszych, a może nawet najważniejszy samochód w gamie japońskiego producenta. Wystarczy wspomnieć, że w 2000 r. MX-5 została zarejestrowana w Księdze Rekordów Guinnessa jako najlepiej sprzedający się dwumiejscowy samochód sportowy w historii, o łącznej produkcji 531 890 sztuk. Z kolei cztery lata temu koncern z Hiroszimy świętował już milion sprzedanych egzemplarzy! Przy tej okazji Masamichi Kogai, prezes Mazda Motor Company, powiedział o modelu MX-5, że stał się on symbolem całej marki.\nMając na koncie tyle sprzedanych samochodów, można się spodziewać, że zapotrzebowanie na nowe części będzie spore – również dla starszych modeli. Mazda nie jest pierwsza, jeśli chodzi o koncerny produkujące nowe części do starych samochodów. Podobne programy renowacyjne prowadzą BMW, Mercedes-Benz czy Jaguar. Wszystko są to jednak samochody z segmentu premium, a Mazda dała właśnie przykład, że również dla tańszych samochodów tego typu inicjatywy są możliwe. Lista dostępnych części do MX-5 znajduje się tutaj.\nA tak przy okazji, wkrótce wszyscy będziemy śpiewać gromkie “100 lat”, bo właśnie tyle lat skończy w przyszłym roku koncern z Hiroszimy.\nToyota szykuje pogromcę… Supry! Pracuje nad nim „zespół 86”\nJDM, Masahiro Moro, Mazda, Mazda MX-5, Miata, roadster, youngtimer


Klamka do drzwi elementem ozdobnymklamki. klamki. Aktualnie klamki wolno kupić w wielu sklepach internetowych oraz dodatkowo w tradycyjnych, które w swojej spisie produktów/usług mają marketing drzwi , a hurtownia okuć dodatkowo innych potrzebnych akcesoriów drzwiowych. Jeśli do kamery podłączony jest obiektyw o pewnym kącie widzenia, to wówczas widzeniem ujdzie objęty dość niemały teren, tudzież jego okazałość zależy od tego kto przeważający jest zakątek widzenia. Aparat fotograficzny montowana jest w drzwiach ibidem co szablonowy wziernik. Zbyt ich klamki radą otwieramy a zamykamy drzwi. Przez to wskazane jest bywa poświęcić godzina, aby zrobić adekwatnego wyboru. klamki. Klamki wejściowe musimy dopasować do drzwi w ten sposób, aby stanowiły one jedną ogół a zostały w nie perfekcyjnie wkomponowane. Do drzwi wejściowych stosuje się klamki z długim szyldem. Służą albowiem do otwierania co niemiara cięższych drzwi. Jeżeli już zdecydowaliśmy się na adekwatny materiał to w chwili obecnej przyszła godzina na wybór kształtu, natomiast w tej kwestii możemy nadziać się na spore trudności, skoro w wielu sklepach, wybór jest oczywiście znaczący, że mocno bywa się na coś zdecydować. Dla wielu wizjer to tylko przyrząd, które ma do spełnienia jedną rolę. Wziernik w większości wypadków składa się z wizjera optycznego, jaki jest zawarty w specjalnej obudowie z hartowanego binokle, która ma go chronić przed uszkodzeniem, natomiast też bronić narząd wzroku mężczyźni i kobiety patrzącej. Mimo jakości oraz ceny kluczowym elementem poniżej wyborze klamki do drzwi stanowi jej wzornictwo klamki do drzwi . Jakość wykończenia, sposób ozdób, trwałość, kolor, kształt – to elementy wskazywane jako najważniejsze. Drzwiami odgradzamy się przed innymi, chroniąc w ten sposób swoją intymność. Natomiast kontakty z innymi ludźmi są nam nadzwyczaj potrzebne, ponadto nie uchronimy się od czasu wizyt różnych osób, które czasami przychodzą do nas, żeby nam coś wystąpić z propozycją. Odkąd nas zależy kto rodzaj wybierzemy. Przy wyborze wskazane jest kierować się zarówno względami bezpieczeństwa, jak również względami estetycznymi. Rolą wizjera nie jest ozdoba, oraz tylko rozwój poczucia bezpieczeństwa, tym samym w wyższym stopniu trzeba skoncentrować się na jego efektywności. Oprócz tego duża konkurencyjność wzmaga presję cenową na producentach natomiast sprzedawcach z wykorzystaniem temu będziesz mógł przystroić swój dom malowarki drogowe bez konieczności wydawania dużej ilości pieniędzy. Powoduje to, że jeszcze więcej animatorów wnętrz koncentruje się na elementach drzwi – na okuciach drzwiowych, samych klamkach. W naszej ofercie wyszukają Wy dziesiątki różnych wzorów, wykończeń a rodzajów towarów. klamki. Jedynie przy nas w każdej chwili znajdziesz produkty po cenie producenta.\nA przy tym wszelkie sprzedawane przez nas produkty mają certyfikaty klamki zgodności z Polską Normą, co znaczy, że są dopuszczone do stosowania w budownictwie. Zakupy w naszym sklepie to gwarancja zakupu nietuzinkowego towaru . Są niezawodne oraz bezpieczne, w dodatku stanowią doskonałe wykończenie wnętrz na rzecz mieszkań, domów a tupai biur. Komunikacja klamek wejściowych Podczas gdy posiadamy w tym momencie drzwi wejściowe to musimy pomyśleć o doborze odpowiednich klamek. Co prawda drzwi sprzedawane są w kompletach w ogólności z klamkami a innymi okuciami, niemniej jednak ma możliwość zapaść otóż to, że splanowany algorytm klamki nam nie odpowiada oraz chcemy go wymieszać na odmienny. Zważywszy na przeważający asortyment w sklepach nie powinniśmy posiadać z tym większego dylematu. Jednak gdybyśmy nie znaleźli w bogatej ofercie sklepowej stosownego na rzecz nas wzoru, w każdej sytuacji pozostaje nam zlecenie u producenta. W grę wchodzi tu podobnie jak klamki materiał jak i forma. Klamki są takim elementem, na który w drugiej kolejności po samych drzwiach, zwraca się uwagę. Z tego powodu ich design musi znajdować się ładny natomiast estetyczny, ponieważ oprócz roli ochronnej posiadają stanowić też ozdobą domu. klamki. Odboje montuje się na podłodze, można je przytwierdzać do różnego podłoża, tak jak do desek, jak i do klepek. Nowoczesna produkcja opiera się na wyprodukowaniu towaru w różnych wzorach, by właściwie każdy klient mógł odnaleźć w katalogu usług/produktów interesujący dla siebie produkt kartezjański. Odboje drzwiowe, podobnie jak tudzież inne ekwipunek drzwiowe należą do jednych z w znaczącej liczbie przypadków nabywanych towarów. W bardzo wielu sytuacjach zapominamy natomiast o ościeżnicy, która bywa całkiem ważnym elementem natomiast powinna egzystować oczywiście dobrana by odpowiednio współgrała z drzwiami zaś pasowała do całej reszty wyposażenia. klamki. W większości mamy do czynienia ze zwykłymi klamkami, niemniej jednak w katalogu usług/produktów niektórych producentów zdarzają się klamki bardziej ozdobne, czasami powiedziałabym, że wręcz ekskluzywne. Są to również sklepy tradycyjne, jak również internetowe. Niektóre ze sklepów proponują okucia drzwiowe sprzedaż po cenach producenta. W tej okolicy nasuwa się ewaluowanie co to oznacza? Teraz klamki wyprodukowane wedle Polską Normą mogą być stosowane w budownictwie. Nie tylko same drzwi i materiał klamki do okien z którego były opracowane. Wybór akcesorii do drzwi Asortyment odpowiednich drzwi do naszego lokalu mieszkalnego to nadzwyczaj ważna rzecz. Współcześnie w sklepach jest przeważający asortyment, więc nabycie takich drzwi nie powinno egzystować żadnym problemem. Na utensylia drzwiowe składa się kilka rzeczy, ale pomiędzy nich najważniejsza zdaje się być klamka, która służy do otwierania tudzież zamykania drzwi. W zestawieniu z typu drzwi możemy do nich dostroić odpowiednie klamki. Kolejna przedmiot, to dobrze nadający się wziernik, przez który łatwo zobaczymy suma co przebieg zdarzeń się po przeciwnej serwisie., a dodatkowo z rozlicznymi promocjami! Gwarantujemy, że aktualnie przy nas poszukają Państwo najnowsze, najmodniejsze a w największym stopniu użyteczne ekwipunek do drzwi po przystępnych cenach.


Proces “patrioty” z młotkiem. Mecenas Pikul gra na zwłokę? « 24legnica.pl\nMarcin K. przyznał się do okrutnego mordu na małżeństwie osiemdziesięciolatków z mieszkania na ul. Oświęcimskiej. 1 lutego 2015 roku zakradł się do nich, gdy spali, i zabił oboje. Mężczyźnie zadał co najmniej 12 ciosów młotkiem, kobiecie – co najmniej 6. Z mieszkania nic nie ukradł. Nie przyszedł do staruszków po łupy. Podczas postępowania prokuratorskiego wyjaśniał: “Zabiłem tych K., bo to była egzekucja. To są zdrajcy. Ono zdradzili ten naród. Jak byliśmy w ciężkich czasach pod okupacją radziecką, to oni byli po drugiej stronie. Oni byli za komunistami. (…). Ojciec pokazywał mi okna ich mieszkania. Mówił, że tam mieszkają zdrajcy. (…) W dniu rocznicy śmierci mojego taty przyszła mi do głowy myśl, żeby wykonać na nich wyrok.(…) Wybrałem do tego młotek, bo jestem budowlańcem i młotek mi pasuje. “\nMarcin K. przyznał się także do równie potwornego morderstwa na ul. Głogowskiej z 27 sierpnia 2015 roku. Młotkiem ciesielskim oraz nożem zabił starszą legniczankę, która zleciła mu remont mieszkania, i jej niepełnosprawnego męża. Uderzał ich kilkadziesiąt razy. Jak sam przyznał, kobieta była dla niego dobra. “Słowa, jakie wypowiedziała pod adresem mojego ojca, zmieniły to wszystko. Ona obraziła mojego ojca wymieniając jego imię i nazwisko, jak również ludzi, którzy w ciężkich czasach walczyli o wolność. Obraziła patriotów” - mówił Marcin K. po zatrzymaniu przez Policję.\nMarcinowi K. grozi dożywocie. Broniąca go mecenas Katarzyna Pikul już na pierwszej rozprawie (pod koniec września 2016 roku) wnioskowała, by proces przeprowadzić w trybie uproszczonym, tzn. wzywając do złożenia zeznań tylko tych świadków, których przesłuchanie jest absolutnie konieczne. Argumentowała, że jej klient przyznaje się do winy. Wydawało się wówczas, że chce uniknąć roztrząsania krzywd, jakie uczynił innym ludziom. Sąd uznał ten wniosek za przedwczesny, choć nie wykluczył, że pomimo wagi ciążących na Marcinie K. zarzutów tryb uproszczony będzie w tym przypadku zasadny. Ustalił listę najważniejszych świadków oraz biegłych i wzywał ich na kolejne rozprawy.\nProces toczył się dotąd sprawnie i szybko, mimo postawy mecenas Katarzyny Pilkul, która stara się go na różne sposoby spowolnić. Na trzeciej rozprawie złożyła wniosek, aby zwolnić ją z obowiązków obrońcy z urzędu, gdyż nie dogaduje się ze swym klientem. Sąd nie wyraził na to zgody. Obrończyni próbowała też poniewczasie przesunąć dawno wyznaczone terminy rozpraw, twierdząc, że kolidują z jej obowiązkami. Sąd uznał, że to niepoważne zachowanie. Choć słuchano kluczowych świadków, mecenas Pikul nie pojawiła się na dwóch ostatnich rozprawach, przysyłając swoją substytut. W żaden sposób nie podważyła zeznań wskazujących na winę Marcina K. Dziś wycofała swój wniosek o prowadzenie rozprawy w trybie uproszczonym. Zażądała przesłuchania wszystkich świadków i wszystkich biegłych, nie wyłączając np biegłych z zakresu balistyki (choć przy żadnej ze zbrodni nie użyto pistoletu), biegłych z zakresu śladów genetycznych, osmologii czy traseologii, co może skomplikować dokończenie procesu i opóźnić wydanie wyroku na Marcina K. Zarówno prokurator, jak i sąd mają wątpliwości, czy przeprowadzenie tych dowodów jest konieczne. Ponieważ zastępczyni Katarzyny Pikul nie potrafiła doprecyzować, na jaką okoliczność chce słuchać kolejnych zeznań, sąd musiał odroczyć rozpatrzenie wniosku obrony do 20 stycznia.\nPublikowany: 1318 dni temu dnia 28/12/2016\nOstatnio modyfikowany: Grudzień 28, 2016 @ 12:58 pm


Strzelnica Piekary Śląskie - Śląsk - Strzelnica Feniks\nPoznaj strzelanie KIDS Silver\nPoznaj strzelanie KIDS Gold\nPoznaj strzelanie KIDS Platinum\nPoznaj strzelanie silver\nPoznaj strzelanie gold\nPoznaj strzelanie platinum\nPoznaj strzelanie dla Dwojga silver\nPoznaj strzelanie dla Dwojga gold\nPoznaj strzelanie dla Dwojga platinum\nEkstremalne doświadczenie strzeleckie silver\nEkstremalne doświadczenie strzeleckie gold\nEkstremalne doświadczenie strzeleckie platinum\nStrzelanie policyjne silver\nStrzelanie policyjne gold\nStrzelanie policyjne platinum\nStrzelanie policyjne – dynamiczne\nStrzelnica Piekary Śląskie\nJUZ WKRÓTCE OTWARCIE NOWEJ STRZELNICY KRYTEJ - 10 STANOWISK O DŁUGOŚCI OSI STRZELAŃ 50 metrów\nSTRZELNICA FENIKS, 41-940 Piekary Śląskie,\nRezerwacja: (+48) 601-517-144, e-mail:strzelnicafeniks@gmail.com\nBilet na strzelnicę\nUpoważnia do jednorazowego wejścia i skorzystania z oferowanych usług w formie strzelań statycznych (rekreacyjnych).\nBilet na strzelnicę obejmuje:\nbroń z asortymentu firmy\nCena usługi oraz wybór jednostek broni palnej zależą indywidualnie od klienta (dostępna broń z asortymentu firmy w kalibrze od 5,6mm – 12mm)\nPłacisz tylko za wykorzystane tarcze i amunicję według Naszego aktualnego cennika.\nVouchery / karty podarunkowe na strzelnicę\nNaszym Klientom oferujemy możliwość zakupienia voucher ‘u, który może posłużyć jako prezent dla miłośnika strzelectwa. Bliska Ci osoba będzie miło zaskoczona oryginalnym podarunkiem, ale także odbędzie szkolenie strzeleckie z profesjonalistą. Vouchery realizowane w formie strzelań statycznych (strzelanie rekreacyjne).\nSzkolenia dynamiczne / sytuacyjne\nPistolet podstawowy – to szkolenie dynamiczne. Dedykowane dla osób początkujących, które chcą opanować sztukę praktycznego posługiwania się bronią krótką. Szkolenie jednodniowe, trwające około 3 godzin.\n– zapoznanie z warunkami bezpieczeństwa na strzelnicy\n– zapoznanie z warunkami bezpiecznego posługiwania się bronią palną\n– zasady celnego strzelania\n– chwyt broni i postawy strzeleckie\n– nauka manualnej obsługi broni palnej\n– strzelanie statyczne\n– strzelanie dynamiczne\n– tarcze strzeleckie, figury bojowe\n– barykady, przysłony taktyczne\n– broń krótką centralnego zapłonu 9mm x 19mm\n– amunicję w ilości 100 sztuk\n– ochronniki słuchu i wzroku\n– sale wykładową\n– strzelnicę o długości hali strzelań do 30m\nPistolet zaawansowany – to szkolenie dynamiczne. Dedykowane dla osób, które ukończyły pierwszy poziom szkolenia pistolet podstawowy. Szkolenie jednodniowe, trwające około czterech godzin.\n– omówienie warunków bezpieczeństwa\n– utrwalenie wiadomości z pierwszego poziomu ” pistolet podstawowy”\n– manualna obsługa broni palnej\n– postawy strzeleckie wykorzystywane w strzelaniach defensywnych\n– metody usuwania zacięć\n– bojowa i taktyczna wymiana magazynka\n– strzelanie dynamiczne ze zmianą kierunku strzelania\n– strzelanie sytuacyjne z jednej ręki\n– amunicja w ilości 150 sztuk\nKarabinek podstawowy – to szkolenie dynamiczne. Dedykowane dla osób początkujących, które chcą opanować sztukę praktycznego posługiwania się bronią długą tj. karabinkiem szturmowym bądź pistoletem maszynowym. Szkolenie jednodniowe, trwające około 3 godzin.\n– zasady celnego strzelania i składania się do strzału\n– broń długa centralnego zapłonu\n– amunicja w ilości 100 sztuk\n– salę wykładową\n– strzelnicę o długości hali do 30m\nKarabinek zaawansowany – to szkolenie dynamiczne. Dedykowane dla osób, które ukończyły pierwszy poziom szkolenia karabinek podstawowy. Szkolenie jednodniowe, trwające około czterech godzin.\n– utrwalenie wiadomości z pierwszego poziomu szkolenia karabinek podstawowy\n– strzelanie sytuacyjne\nMożliwość modyfikacji pakietów w zakresie rodzaju broni i ilości amunicji, za dodatkową opłatą, na specjalne życzenie Uczestnika Szkolenia.\nPoniżej linki przekierowujące do płatności za szkolenia.\n© 2022 Strzelnica Feniks • Built with GeneratePress


Hotele Czepełare | Hotels.com\nHotele - Czepełare\nHotele w mieście Czepełare\nWyszukaj hotele w mieście: Czepełare\nPrzejdź do mapy hoteli w mieście: Czepełare\nNajlepsze hotele w mieście Czepełare\nCzepełare – wprowadzenie\nCzepełare to miejsce dla każdego, oferujące wiele atrakcji. Być może w samej miejscowości Czepełare nie ma wielu atrakcji, ale niedaleko znajduje się wiele obiektów wartych zobaczenia, np. Ośrodek Narciarski w Momcziłowci i Ośrodek narciarski Pamporowo.Jest o wiele więcej do zobaczenia, w tym atrakcje takie jak Ośrodek Narciarski w Czepełare.\nCzepełare – gdzie się zatrzymać\nW przyjaznym mieście, jakim jest Czepełare, turyści mają do wyboru wiele hoteli. Czepełare — w okolicy znajdują się hotele w liczbie: 3. W witrynie Hotels.com można też skorzystać aż z 23 ofert pokoi, niektórych z rabatem 14%. Mamy pokoje w cenach już od 84 PLN za noc i tutaj przedstawiono zestawienie hoteli według klasyfikacji w gwiazdkach w miejscowości Czepełare i w okolicach:\nCzepełare – jak dotrzeć\nPrzyleć na Płowdiw (PDV-Międzynarodowy port lotniczy Płowdiw), 23,8 mi (38,3 km) z centrum Czepełare.\nCzepełare – co zobaczyć w okolicy\n• Ośrodek Narciarski w Momcziłowci (7 mi/11,2 km od centrum miasta)\n• Ośrodek narciarski Pamporowo (7,5 mi/12 km od centrum miasta)


Bagicz - Pomorze Zachodnie Travel\nWieś w powiecie kołobrzeskim, w gminie Ustronie Morskie, położona jest przy drodze krajowej "11" na wschód od Kołobrzegu, pomiędzy osiedlem Podczele a Sianożętami. Na jej terenie zlokalizowano małe lotnisko cywilne, czynne sezonowo. Znajduje się tam nieczynna stacja kolejowa.\nTrzeba odróżnić Bagicz istniejący do roku 1991 i znany obecnie. W latach trzydziestych dwudziestego wieku Niemcy wybudowali pomiędzy drogą Koszalin-Kołobrzeg a Bałtykiem lotnisko wojskowe oraz miasteczko dla pilotów i obsługi lotniska. Istniały już zabudowania cywilne wzdłuż drogi oraz stacja kolejowa. Bombowce z Bagicza brały udział w nalotach na Polskę we wrześniu 1939 roku.\nPo wojnie stacjonowały tu myśliwce Armii Czerwonej, a pod koniec rosyjskiego epizodu historii wsi także śmigłowce. W 1991 roku Rosjanie się wyprowadzili, lotnisko opustoszało, zostało zniszczone przez szabrowników i jednocześnie wróciło na mapy. Jako obiekt strategiczny, przez cały powojenny czas nie było ujawniane publicznie. Administracyjnie w roku 1992 teren został podzielony tak, że dawne osiedle wojskowe i około 1/3 pasa startowego weszło w granice miasta Kołobrzegu, tworząc osiedle mieszkalne Podczele. Pozostająca pod nazwą własną wieś ze stacją kolejową i większa część lotniska przypadła gminie Ustronie Morskie. W 2012 roku lotnisko, wyposażone w niezbędną infrastrukturę, otrzymało statut małego lotniska cywilnego.\nPo przemianach Bagicz zyskał jeszcze jeden atut. Otóż oznaczono na mapach rosnące w pobliskim Lesie Kołobrzeskim najstarsze dęby w Polsce (ok. 800 i ok. 650 lat). Poprzednio ze względu na bliskość urządzeń lotniska radzieckiego, przez cały powojenny czas nie były eksponowane, by nie wabić turystów. Przy stacji kolejowej Bagicz zaczyna się prowadzący do nich niebieski szlak turystyczny na trasie Koszalin-Kołobrzeg.\nO przeszłości tego miejsca przypominają ostatnie ślady niemieckiego cmentarza. W ostatnich latach powstało kilka nowych domów jednorodzinnych. Bagicz zlewa się coraz bardziej z sąsiednią letniskową miejscowością Sianożęty.


Odra Opole – Strona Oficjalna » Mateusz Czyżycki: Na moim miejscu niejeden zamknąłby oczy i poszedł w ciemno do ekstraklasy [WYWIAD]\nMateusz Czyżycki: Na moim miejscu niejeden zamknąłby oczy i poszedł w ciemno do ekstraklasy [WYWIAD]\nDlaczego jako 14-latek szukał klubu niczym zawodowy ligowiec? Dlaczego nie trafił do Legii? Czemu nosi w sobie delikatną zadrę do Mielca, gdzie mieszkał w internacie? Kto będzie jego „opolskim tatą”? Poznajcie naszego nowego środkowego pomocnika!\nPodobno tej zimy ustawiła się po ciebie kolejka chętnych. Był ból głowy przy wyborze?\n– Z pewnością wiedziałem o kilku klubach, które są mną bardzo zainteresowane. Odra była jednak bardzo konsekwentna. Widziałem, że naprawdę mnie chce. Nie działała na takiej zasadzie, że weźmie mnie, jeśli ktoś odejdzie, a wtedy ja będę mógł wskoczyć na wolne miejsce. Nie. Od razu w Opolu byli na mnie zdecydowani.\nWśród tych kilku klubów byli też przedstawiciele ekstraklasy?\n– Słyszałem o dwóch. Myślę jednak, że na moim poziomie pierwsza liga okaże się dobrym kierunkiem do dalszego rozwoju.\nSerio? W głowie nie zaszumiało na hasło „ekstraklasa”?\n– Sądzę, że gdyby niejeden chłopak na moim miejscu dowiedział się o ekstraklasie, to zamknąłby oczy i poszedł tam w ciemno. Patrzę jednak na to wszystko przyszłościowo. Pierwsza liga to właściwy wybór.\nCzułeś już, że potrzebujesz kroku do przodu? Że w drugiej lidze powoli robi się za ciasno?\n– Nie uważam się za jakieś wielkie odkrycie. Jestem zdania, że w drugiej lidze nie każdy mój mecz był wyjątkowy. Jeżeli jednak zauważyli mnie działacze klubów z wyższych lig, to pewnie jakoś się wyróżniałem i faktycznie jest czas na to, by postawić kolejny krok.\nNie uważasz się za odkrycie, ale Polski Związek Piłkarzy do takiego miana po drugoligowym roku 2017 cię nominował.\n– Na pewno byłaby to fajna nagroda. No i kop motywacyjny do dalszej pracy. Cieszy, że ktoś tak na mnie patrzy i już sama nominacja w plebiscycie jest wyróżnieniem.\nWłodzimierz Gąsior, trener Siarki, mówi, że przez 1,5 roku pobytu w Tarnobrzegu dokonałeś wielkiego postępu.\n– I najlepiej, by oceniali to właśnie inni. Ja jakoś tego nie czuję, choć kilka osób mówi, że zanotowałem duży progres. Przede wszystkim, nabrałem doświadczenia, ogrania w dorosłej piłce. Przecież trenować w seniorach zacząłem tak naprawdę właśnie w Siarce.\nJak duże to szczęście, trafić do klubu, który zaczyna słynąć ze stawiania na młodzież, przoduje w Pro Junior System?\n– Wcześniej grałem w juniorach Stali Mielec. Wiedziałem, że trener Gąsior przyjeżdżał na mecze, oglądał nas. Najwyraźniej mu się spodobałem. Otrzymałem szansę testów i – jak widać – wypaliło. Przebiłem się do pierwszego składu i tak już zostało. W każdym meczu było nas co najmniej pięciu młodzieżowców. To się rzadko zdarza. Pamiętam, że raz zagraliśmy nawet ośmioma! To może robić wrażenie. A między takimi młodymi chłopakami, wiadomo, musi rodzić się jakaś więź. Dogadujemy się chyba wtedy na boisku lepiej, choć nawet starsi zawodnicy Siarki wspierali nas. Nie było tak, że gdy coś któremuś z nas nie wyszło, to od razu był krzyk i pretensje. Przeciwnie – motywowali nas, co dodawało nam powera.\nWielu z młodzieżowców Siarki pójdzie w świat?\n– Prócz mnie, teraz już poszło dwóch, a w tamtym roku – bodaj siedmiu. Widać, że Siarka jest klubem, który promuje młodzież, ale też i starszych, bardziej doświadczonych, bo kilku z nich również trafiło do wyższych lig. Obecnie w zespole też nie brakuje chłopaków, którzy daliby radę w pierwszej lidze. Najwyraźniej jednak, jeszcze nie czas na nich.\nŻal żegnać się z Tarnobrzegiem?\n– Nie ma co ukrywać. Wspomnienia związane z klubem zostaną wspaniałe. Atmosfera była naprawdę niesamowita. Czuliśmy się jak w rodzinie, spędzaliśmy ze sobą każdy dzień, nie tylko na boisku, podczas treningu, ale i w czasie wolnym. Były między nami więzi.\nCofnijmy się teraz trochę. Pochodzisz z Brzeska, ale już w wieku 14 lat, w 2014 roku, trafiłeś do Stali Mielec. Opowiadaj.\n– Byłem wtedy na testach w Górniku Zabrze, Śląsku Wrocław i Legii Warszawa. W Zabrzu i Wrocławiu mnie chcieli. W Legii usłyszałem, że jeszcze nie czas na mnie. Wtedy okazało się, że mam ofertę z Czech. Konkretnie – MFK Karvina. Pojechaliśmy tam we dwójkę, razem z kolegą. Okazało się jednak na miejscu, że w zespole może być tylko pięciu obcokrajowców. Stwierdziliśmy więc, że nie ma to za bardzo sensu, bo skoro przyjdzie na nasze miejsce ktoś lepszy, to zostaniemy bez klubu, na lodzie. Wtedy zadzwoniłem do znajomego, który już rok grał w juniorach Stali Mielec. Zapytałem o warunki. Na testach stawiliśmy się w trójkę. Zostałem ja, koledzy z Brzeska wrócili niestety do swoich byłych klubów.\nCzekaj, czekaj. Mówisz o tych poszukiwaniach klubu tak, jakbyś miał wtedy 24 lata, a nie 14.\n– No bo ja to na piłkę nożną byłem nakręcony od małego! Chciałem zrobić absolutnie wszystko, by grać wyżej. Wtedy myślałem, że to dobry moment na wyjazd z Brzeska. Rodzice mnie w tym wspierali. Postanowiłem opuścić dom i nie żałuję tej decyzji. Gdyby stało się to później, to mogłoby już być… za późno.\nMielec to Podkarpacie, a ty mieszkałeś w Małopolsce. Czemu więc nie Wisła albo Cracovia?\n– Z Wisły akurat miałem propozycję, ale stwierdziliśmy, że nie skorzystamy. Mimo że byłem bardzo młody, to wydaje mi się, że myślałem trzeźwo. Uznałem, że w klubie z niższej ligi będzie większa szansa się ograć i potem zrobić krok do przodu, wskoczyć do seniorów.\nTyle tych propozycji, testów, że chyba w jakiejś kadrze wojewódzkiej grałeś?\n– Byłem powoływany, gdy występowałem w juniorach Okocimskiego. Z kadrą nie była to jednak jakaś przyjemna przygoda. Nie czułem się tam pewnie, nie odnajdywałem się. Mało grałem. Tam rządziły dwa kluby, właśnie Wisła i Cracovia.\n– Na pewno byli tacy, którzy je czuli. Ja jednak jestem z tych, podchodzących do rzeczywistości z pokorą. Moją ambicją było grać wyżej. Wiedziałem, na co mnie stać; i że wreszcie trafię tam, gdzie mnie chcą.\nWspominałeś jeszcze o testach w Legii. Jak to było?\n– Zeżarł mnie stres. To chyba był główny powód, że tak do końca im wtedy nie podszedłem. Wcześniej na jakichś turniejach, gdzie widocznie musieli mnie obserwować, grałem z większym luzem i dlatego wpadłem im w oko. Byłem 14-latkiem, a znalezienie się w Legii to marzenie niejednego zawodnika.\nWyszła z tego nie Warszawa, a Mielec. I tak jednak kawałek od domu.\n– Chodziłem do szkoły sportowej i mieszkałem w internacie. Początki były trudne, ale do wszystkiego można się przyzwyczaić. Nabrałem doświadczenia, szybko wydoroślałem.\nBył klimat internatu?\n– (śmiech). Wydaje mi się, że raczej nie. Nie trafiłem na takich kolegów, którzy zachłysnęli się wolnością i robili głupoty. Raczej staraliśmy się w miarę możliwości wspierać we wzajemnym rozwoju. Jeden z nich, Konrad Misztal, zadebiutował już w pierwszej drużynie Stali. Teraz ma iść na wypożyczenie gdzieś do drugiej ligi.\nNo właśnie – ty w Stali tylko zadebiutowałeś. Ostatnia kolejka sezonu 2015/16, potem odszedłeś do Siarki. Żal, niedosyt?\n– Może nie mam żalu o to, że nie grałem w meczach. Lekki jednak jest z uwagi na to, że nawet nie mogłem trenować z seniorami. Myślę, że wtedy już na to zasługiwałem. Trochę szkoda, że nie dostałem szansy. Być może moja przygoda potoczyłaby się inaczej.\nTłumaczyli to jakoś, że nie ma cię w pierwszej drużynie?\n– Starał się to tłumaczyć tylko trener Serafiński, który prowadził mnie w juniorach. Wspierał, motywował, wierzył we mnie. Dzięki niemu tak naprawdę zadebiutowałem w drugiej lidze.\nStal awansowała do pierwszej ligi, ty wylądowałeś w Tarnobrzegu.\n– W Mielcu patrzyli na mnie tak – jak ja to mówię – na dwa razy. „Zostaniesz – to zostaniesz, nie – to nie”. Zagrałem rundę w drugiej lidze, wypadłem w miarę dobrze… I potem ze Stali zaczęli dzwonić, namawiać na powrót. To samo było po sezonie 2016/17. Czułem jednak jakiś żal, że nie mogłem wtedy trenować z seniorami.\nTeraz z Mielca też zadzwonili?\n– Teraz też. Zdecydowałem się na Odrę. Myślę, że to lepszy kierunek.\nA ze Stalą – kto wie, oby! – będziemy wiosną walczyć o awans.\n– Być może. Ciasno jest w tej tabeli. Mam nadzieję, że pomogę Odrze. Na początku chcę wywalczyć miejsce w składzie. A potem przyczynić się do awansu, bo tylko to się liczy.\nMasz jakichś piłkarskich idoli?\n– W Polsce – na pewno nie. Patrząc na zagraniczną piłkę, od dawna inspirowała mnie trójka z Barcelony: Messi, Xavi, Iniesta. Messi – wiadomo. Xavi i Iniesta grają z kolei na mojej pozycji. Prostopadłe piłki, które czasami posyłają, są aż niemożliwe. Niesamowicie się na to patrzy.\nRzut oka na statystyki – jesienią łapałeś nieporównywalnie mniej żółtych kartek niż podczas pierwszego sezonu w Siarce.\n– Trener zwracał mi uwagę, żebym używał głowy! (śmiech). Prawda, prawda. Uświadomiłem to sobie, że za dużo tych kartek miałem. Grałem tak bardziej juniorsko, potem przestawiłem się na grę seniorską. Poprawiłem się w defensywie, nie szedłem już na raz, zebrałem trochę doświadczenia. I od razu widać to po liczbach.\nNa ile teraz „napalasz” się na grę w pierwszym składzie, a na ile masz w sobie cierpliwość?\n– Przychodzę do Opola ze swoimi marzeniami. Powtórzę, że na początku chciałbym wywalczyć sobie miejsce w podstawowej jedenastce. Wiem jednak, że trafiam do drużyny naprawdę zgranej. Widzę, czego dokonała w ostatnich latach, grając wciąż w zbliżonym zestawieniu. Będzie ciężko, ale mam nadzieję, że jeżeli trochę potrenuję z kolegami, dobrze mnie przyjmą, to będzie mi coraz łatwiej o ten podstawowy skład walczyć.\nSpodziewasz się dużej przepaści między drugą a pierwszą ligą?\n– Jakaś musi być, ale nie jest chyba znowu aż taka kolosalna. Nawet trener powiedział mi w środę, gdy pierwszy raz się widzieliśmy, że sam powinienem zobaczyć, że dużej różnicy nie ma. Wiara w siebie to podstawa.\nW Odrze zastałeś jakieś znane twarze?\n– Kilku chłopaków kojarzę z boiska. W końcu graliśmy na siebie trzy razy. Tak osobiście jednak, to nie znałem żadnego z nich.\nNie zapominamy, że pierwszego gola dla Siarki strzeliłeś w Opolu, gdy wygraliście w ramach Pucharu Polski 3:0!\n– Pamiętam, pamiętam. Mój debiut w Siarce, bramka i asysta! Prezes Odry śmiał się, że dużo krzywdy wyrządziłem, ale – jak widać – wyszedłem na tym dobrze.\nTyle że do domu w Brzesku teraz będziesz miał jeszcze dalej.\n– Liczy się tylko piłka. Nieważne, czy wyjechałbym na drugi koniec Polski, czy gdzieś blisko. Chcę się rozwijać i wejść na wyższy poziom.\nWiesz już, jak będziesz w Opolu mieszkał?\n– Tymczasowo – sam, ale chodzą pogłoski, że zamieszkam z kapitanem, „Wepką”. Do końca jeszcze nie wiadomo. Tomka poznałem jako pierwszego. Gdy byłem w biurze u prezesa, akurat przyszedł, porozmawialiśmy. Oby okazał się w Odrze takim moim drugim tatą i poprowadził mnie na dobrą drogę.\nSłowo o sobie w wolnym czasie? Jedni wędka, drudzy PlayStation, a ty?\n– Lubię sobie pospacerować, ale lubię też pograć ze znajomymi na konsoli. I… chyba ta druga opcja jest dla mnie bardziej relaksująca. Bardzo lubię też chodzić na basen.\n– Maturę zdawałem rok temu. Przyznam się, że nie chodziłem za często na lekcje, bo kolidowały z treningami, ale udało się zdać i z tego się cieszę. Zwłaszcza że mało kto z nauczycieli we mnie wierzył! W Tarnobrzegu chciałem skupić się na piłce, na rozwoju, dlatego raczej nie szukałem potem szkoły, ale sądzę, że w Opolu pomyślę nad jakimiś studiami.\nTo tak na koniec, dwa zdania od siebie do kibiców?\n– No to co? Chciałbym na pewno pokazać się z dobrej strony, a przede wszystkim zachęcić, by przychodzili na mecze i nas wspierali, pomogli w walce o nasz cel. Kilka miłych słów już usłyszałem, trafiając tu. Ale tak szczerze? Wolałbym usłyszeć je po sezonie, który dobrze byłoby zakończyć awansem do ekstraklasy.\nurodzony: 8 lutego 1998 r.\nkluby: Okocimski Brzesko (2009-2013), BTS Brzesko (2013-14), Stal Mielec (2014-16), Siarka Tarnobrzeg (2016-17), Odra Opole (2018 – ?)\nw II lidze: 47 meczów/1 gol\nw I lidze: 1/0\nKarol Wójcik: Nie wywierajmy na nim niepotrzebnej presji\nRuszył Klub Biznesu Odry Opole. „Żeby się rozwijać, potrzeba dobrego klimatu i pieniędzy”\n@michalchojnice2 @_1liga_ @mksbytovia @PuszczaMKS @TSP_SA @GKSKatowice_eu @GKSTychy1971 @ChojniczankaMKS… https://t.co/JLRyDw439j about 1 minute ago


Podatek od sprzedaży detalicznej zgodny z unijnym prawem - wyrok TSUE - luty 2021\nNa mocy ustawy, która weszła w życie 1 września 2016 r. Polska wprowadziła podatek od sprzedaży detalicznej. Podstawą opodatkowania był miesięczny przychód uzyskiwany przez wszystkich detalicznych sprzedawców towarów na rzecz konsumentów w wysokości przewyższającej 17 mln zł (około cztery miliony euro). Podatek obejmował dwa przedziały: stawkę 0,8 proc. mającą zastosowanie do przychodów między 17 mln a 170 mln zł i stawkę 1,4 proc. obciążającą część przychodów przewyższającą 170 mln zł.\nZobacz więcej: MF wprowadziło podatek handlowy i sporo zaryzykowało >>\nPo zakończeniu formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego tego środka, wszczętego decyzją z 19 września 2016 r. Komisja Europejska uznała, decyzją z dnia 30 czerwca 2017r., że ów podatek progresywny stanowił pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazała władzom polskim anulowanie wszystkich zawieszonych wypłat związanych z tym podatkiem ze skutkiem od daty jej przyjęcia. Wyrokiem z dnia 16 maja 2019 r. , Sąd Unii Europejskiej, do którego Polska wniosła skargę, stwierdził nieważność, po pierwsze, decyzji wszczynającej formalne postępowanie wyjaśniające, a po drugie, decyzji negatywnej dotyczącej Polski. Orzekł on, że Komisja niesłusznie uznała, iż wprowadzenie progresywnego podatku od przychodów ze sprzedaży detalicznej towarów skutkowało powstaniem selektywnej korzyści na rzecz przedsiębiorstw osiągających niskie przychody związane z tą działalnością, i że, w odniesieniu do decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, nie mogła ona w świetle stanu akt sprawy w chwili przyjmowania tej decyzji, wstępnie zakwalifikować spornego środka podatkowego jako nowej pomocy bez oparcia się na istnieniu uzasadnionych wątpliwości w tym zakresie.\nAutonomia w ustanawianiu podatków\nWe wtorkowym wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreślił, że biorąc pod uwagę autonomię podatkową przyznaną państwom członkowskim poza dziedzinami będącymi przedmiotem harmonizacji prawa Unii, państwa te mają swobodę w ustanawianiu systemu opodatkowania, który uznają za najbardziej odpowiedni, przyjmując, w danym przypadku, opodatkowanie progresywne. W szczególności prawo Unii w dziedzinie pomocy państwa co do zasady nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie zdecydowały się na wybór progresywnych stawek opodatkowania mających na celu uwzględnienie zdolności podatkowej podatników, ani nie zobowiązuje państw członkowskich do zastrzeżenia stosowania progresywnych stawek wyłącznie do opodatkowania zysków, z wyłączeniem opodatkowania obrotu. W tych okolicznościach konstytutywne cechy podatku, do którego należą progresywne stawki podatkowe, stanowią co do zasady system odniesienia lub „normalny” system podatkowy dla celów analizy przesłanki selektywności. Do Komisji należy w danym przypadku wykazanie, że cechy krajowego środka podatkowego zostały pomyślane w sposób oczywiście dyskryminujący, w związku z czym powinny zostać wyłączone z systemu odniesienia, co może w szczególności ukazywać wybór niespójnych kryteriów opodatkowania w świetle zamierzonego przez środek celu. W tym względzie Trybunał stwierdził jednak, że w rozpatrywanych sprawach Komisja nie wykazała, że cechy środków przyjętych przez ustawodawców polskiego i węgierskiego zostały pomyślane w sposób oczywiście dyskryminujący, w celu obejścia wymogów wynikających z prawa Unii w dziedzinie pomocy państwa. W tych okolicznościach Sąd zasadnie orzekł zatem, że w zaskarżonych wyrokach Komisja błędnie oparła się na niekompletnym i fikcyjnym systemie odniesienia, uznając, iż progresywna skala rozpatrywanych odpowiednio środków podatkowych nie była częścią systemu odniesienia, w świetle którego należało ocenić ich selektywny charakter.\nPodatek od sprzedaży detalicznej – przesłanki wprowadzenia\nW sprawie (C-562/19 P) dotyczącej podatku od sprzedaży detalicznej ustanowionego w Polsce Trybunał zbadał następnie względy, na których Sąd oparł się, stwierdzając nieważność również decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego dotyczącego środka podatkowego przyjętego przez to państwo członkowskie. W rozpatrywanej sprawie Sąd orzekł w istocie, że Komisja oparła tymczasowe zakwalifikowanie rozpatrywanego środka podatkowego jako nowej pomocy na jego oczywiście błędnej analizie, która w konsekwencji nie była właściwa dla celów uzasadnienia w sposób prawnie wystarczający zaistnienia uzasadnionych wątpliwości co do samej kwalifikacji tego środka jako nowej pomocy. W tym względzie Trybunał przypomniał, że przy dokonywaniu kontroli ważności tego rodzaju decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego unijny sąd jest właściwy jedynie do sprawowania kontroli ograniczonej do przyjętej przez Komisję oceny w zakresie kwalifikacji środka jako „pomocy państwa” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Trybunał stwierdził, że w swym orzeczeniu Sąd prawidłowo ograniczył się do dokonania kontroli wstępnej kwalifikacji jako pomocy państwa przyjętej przez Komisję w decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego pod kątem oczywistego błędu w ocenie, i wskazał w tym względzie, że w każdym razie Sąd nie stwierdził nieważności tej decyzji wskutek zwykłego powtórzenia względów, dla których stwierdził nieważność decyzji negatywnej dotyczącej Polski.\nW konsekwencji Trybunał oddalił zarzuty podniesione przeciwko wyrokowi Sądu, na mocy którego stwierdził on nieważność decyzji wszczynającej formalne postępowanie wyjaśniające i towarzyszące jej nakazanie zawieszenia. Wreszcie, w sprawie (C-596/19 P) dotyczącej podatku od reklam wprowadzonego przez Węgry Trybunał orzekł, że Sąd nie popełnił błędu co do prawa, stwierdzając, iż mechanizm częściowego odliczania przeniesionych strat nie prowadził do powstania selektywnej korzyści. Ustanowienie środka przejściowego uwzględniającego zyski nie było bowiem niespójne w świetle celu redystrybucji zamierzonego przez ustawodawcę węgierskiego przy ustanowieniu podatku od reklam. Trybunał podkreślił w tym względzie, że w rozpatrywanej sprawie kryterium dotyczące braku zysków uzyskanych w roku podatkowym poprzedzającym wejście w życie tego podatku miało charakter obiektywny, gdyż przedsiębiorstwa korzystające z przejściowego mechanizmu częściowego odliczania przeniesionych strat mają w tym względzie mniejszą zdolność płatniczą od innych przedsiębiorstw. Z powyższych względów Trybunał oddalił w całości odwołania wniesione przez Komisję od zaskarżonych wyroków.


cegła dekoracyjna | RTV i AGD\nTag Archives: cegła dekoracyjna\nPosted by slowosierzekloblog in Dom\ncegła dekoracyjna, cegła na ścianę, retro cegła, retro cegły, retrocegly\nAranżując mieszkanko, albo też dom zastanawiamy się co będzie świetnie wyglądało. Oczywiście można klasycznie pomalować ściany, ułożyć podłogi, poustawiać meble i dodatki. Jednakże wspaniale jeżeli sprawimy, że nasze cztery ściany będą posiadały swój własny charakter oraz będą się czymś odróżniały. Niesamowitym pomysłem na to, są retro cegły, jakie dosłownie zadziwia. Będziemy mogli poczuć się tak, jakbyśmy mieli surową ścianę przygotowaną z cegły. Zapewniamy, że będzie ona przykuwała uwagę dosłownie każdego zaproszonego gościa. Od tegoż gdzie też taka cegła na ścianie zostanie ułożona zależy jedynie od Państwa. Może toż być kluczowa ściana w salonie, jadalnia, przedpokój, jednak nie tylko owe wyliczone pomieszczenia. Świetnie przedstawia się też i na elewacji w domku. Jednakże wtedy naturalnie potrzebuje być to cegła wytrzymała na wszystkie panujące warunki atmosferyczne. Wzrastające zaciekawienie nimi powoduje, że na naszym rynku pojawiają się kolejne firmy, jakie posiadają je w swej propozycji. Jednakże zachęcamy wszystkich Państwa, którzy poszukują: cegiełki na ścianę by od samego początku weszli na stronkę https://retro-cegly.pl. Można powiedzieć, iż odnajdziecie tam płytki ceglane z historią. Zostały one albowiem wykonane bardzo starannie z materiałów z rozbiórki budynków z lat 1850-1930.\ncegła dekoracyjna, cegła na ścianie, cegła na ścianę, retrocegla.pl\nWnętrze domku, lub też mieszkania jest wyjątkowo ważne. Od tego jak pozostanie wszystko zaaranżowane dużo jest uzależnione. Na pewno w wyjątkowym wnętrzu będzie nam milej się odpoczywało, czy też spędzało czas z ukochanymi nam osobami. Sprawia to, że przykładamy do tego wielką wagę. Coraz bardziej popularne staje się cegła na ścianę, która toż przykuwa uwagę każdego zaproszonego gościa. Dobrze prezentuje się zarówno w salonie nad kominem, w sypialni, w kuchence, bądź także w poszczególnym innym pomieszczeniu. Nadaje wyjątkowy charakter mieszkaniu. Jeśli twierdzą Państwo, że mamy rację toż zachęcamy ażeby wyszukać w necie cegiełki na ścianę, a bez wątpienia wynajdziecie kilka firm, które mają takową ofertę. Jednakże my bez wątpienia zalecamy by skorzystać z propozycji RetroCegła. Czym się ona charakteryzuje? Mianowicie tymże, iż płytki z cegły, które sprzedaje są jak najbardziej naturalne, a co zniewalające pochodzą z surowca, który pochodzi z rozbiórek bardzo ważnych zabudowań, jakie były stawiane przed 1930 rokiem. Namawiamy zatem Państwa do wpadnięcia na stronę retrocegla.pl, na której odnajdziecie więcej informacji o działalności firmy i kontakt, lecz także naturalnie i całkowitą ofertę płytek z cegły. Zapewniamy, iż zachwyci Państwa widok wykończonej ściany z takowej cegły.\ncegła dekoracyjna, cegła na ścianę, płytka z cegły, płytki ceglane, płytki z cegły, stara cegła\nCałościowy remont, czy też wykończenie mieszkania, a i domku zabiera nam sporo czasu. Stąd warto już na samym starcie dosłownie wszystko przeanalizować. Podjąć decyzje jak pragniemy by prezentowało się poszczególne pomieszczenie. To pozwoli zaoszczędzić mnóstwo swojego czasu. Gdy nie mamy fajnego pomysłu zaglądamy często do internetu szukając pewnej inspiracji. Jest toż całkiem dobry sposób. Jednak to co dobrze przedstawia się w jednym mieszkanku, nie koniecznie będzie pasowało u nas. Jest jednak coś co też uczyni, że jakiekolwiek wnętrze będzie fascynowało. Jest toż stara cegła, która pasuje do pokoju gościnnego, sypialny, bądź także do kuchni. Gwarantujemy, iż rezultat będzie wyjątkowy. Dosłownie każdy któż będzie wpadł z wizytą na pewno będzie zachwycony. Toż jak pozostanie ona ułożona zależy jedynie od nas samych. Znaczące jest natomiast toż aby płytki z cegły miały pomiędzy sobą wolną przestrzeń na fugę. Jeżeli nie do końca jesteście pewni do tego pomysłu spójrzcie na stronę internetową firmy Ceglany Renesans oraz popatrzcie do zamieszczonej tam galerii. Na pewno sami zauważycie, że cegła na ścianę to jest toż, co pragniecie aby znajdowało się także w Waszym domu, bądź też mieszkaniu. Nadmieniona firma specjalizuje się sprzedażą owych ceglanych płytek, a też i wszystkich rzeczy, które będą nam też niezbędne, jak na przykład klej.


Książki, które warto przeczytać - o dietach i odchudzaniu ~ Literutopia.pl\nOd roku obiecujesz sobie, że schudniesz? Walczysz z pączkowym nałogiem, a on jak na złość wygrywa? Może potrzebujesz trochę wsparcia? Zobacz książki warte przeczytania z tematyki odchudzania i różnego rodzaju diet. Wybrałam książki, które warto przeczytać, ale to Ty musisz podjąć decyzję, czy skorzystasz z wiedzy w nich zawartej.\nKsiążki warte przeczytania - diety i odchudzanie\n„Alkaliczne gotowanie” – Beata Sokołowska, Edyta Skorupska\nNiestety większość z nas ma zbyt zakwaszony organizm, a to przekłada się nie tylko na gorsze samopoczucie, ale też na ogromne problemy zdrowotne, nie wyłączając nadwagi. Dieta alkaliczna stanowi natomiast doskonałą alternatywę - jest lekka, odkwasza i dosłownie rozjaśnia umysł.\n„Dieta z niskim indeksem glikemicznym” - Ola Lauritzson, Ulrika Davidsson\nNie od dziś wiadomo, że to nie tyle kalorie, co indeks glikemiczny, przesądza o tym, czy nabieramy tkankę tłuszczową, czy nie. Im niższy IG mają produkty, które jesz, tym łatwiej jest Ci utrzymać właściwą wagę. "Dieta z niskim indeksem glikemicznym" to książka warta przeczytania przede wszystkim wtedy, kiedy cierpisz na problemy z poziomem insuliny.\n„Kuchnia polska dla diabetyków” - Dorota Drozd\nCukrzyca nie musi Ci odbierać radości z jedzenia, pod warunkiem, że dowiesz się, czego jeść nie należy i jak przygotowywać to, co jeść wolno. Zdziwisz się, jak wiele możliwości oferuje w tym zakresie nasza rodzima kuchnia.\n„Jak schudnąć po 40?” - Agnieszka Mielczarek\nTen magiczny próg oceniany jest przez większość kobiet jako: teraz to ja już nie schudnę. Owszem, można zasłaniać się hormonami, trudnym stylem życia, brakiem czasu i sił, ale po czterdziestce naprawdę da się schudnąć. Trzeba tylko chcieć.\n„Paleo po polsku” - Dawid Białowąs\nPrzyszło Ci kiedyś do głowy, żeby zacząć się odżywiać jak jaskiniowiec? Jeść surowe potrawy, czuć radość z jedzenia, a przy tym poprawić swoje zdrowie. Brzmi jak mrzonka? No cóż, przekonaj się i spróbuj. Dieta paleo to hit ostatnich lat. Tak wiele osób nie może się mylić.\n„Dieta odkwaszająca organizm” - Jurgen Vormann, Karola Wiedemann\nZnowu zahaczamy o kwestie kwasowości i alkaliczności produktów spożywczych. Jak myślisz, co zakwasza organizm bardziej - pizza czy cytryna? Jeżeli wybrałeś cytrynę, to Hustom mamy problem. Większość z nas całkowicie mylnie interpretuje większość produktów a stąd już tylko krok do problemów.\n„Dieta przyspieszająca metabolizm.Jedz więcej i chudnij szybciej.” - Haylie Pomroy, Eve Adamson\nTo jest to, co tygrysy lubią najbardziej. Narzekamy na wolny metabolizm. Niby jemy mało, a mimo to oponka na brzuchu rośnie. Niby jesteśmy na diecie, a mimo to waga pokazuje nam coraz więcej. Czas przyspieszyć metabolizm. Wprowadź organizm w stan mega wydajnego spalania energii a przestaniesz się żywić ogórkami.\n„Dieta Dr Budwig” - Raymond Hilu\nPrzewlekłe schorzenia? Choroby nowotworowe? Notoryczne bóle? Jeszcze jakiś czas temu nie uwierzylibyśmy, że da się to wyleczyć. Dziś nie mamy wyjścia - musimy uwierzyć, a wszystko przez rewelacyjne efekty, jakie miliony ludzi na świecie uzyskało dzięki diecie dr Budwig. Cała dieta opiera się na dwóch najważniejszych składnikach. Nie zgadniesz nawet, jak banalnych i tanich.\n„Dieta garstkowa. 140 przepisów na zdrowie” - Anna Lewitt\nZiarnko do ziarnka i zbierze się miarka - kaloria do kalorii i nie mieścisz się w żadnej kategorii. Wiesz, niby sklepów dla puszystych jest teraz od groma, ale czy Ty naprawdę musisz tam kupować? Czasami lepiej jest zrobić się nieco lżejszym. Mało tego, spokojnie możesz wykorzystać do tego "garstki".\n„Kuchnia Fit” – Konrad Gaca\nWszystko, co sygnowane nazwiskiem Gaca, jest niemal nie do zakwestionowania. Prezentowana książka stała się hitem już w czasie przedsprzedaży, a spektakularne metamorfozy podopiecznych Konrada Gacy udowadniają, że jego system naprawdę działa.\n„Dieta 8-godzinna” - David Zinczenko, Peter Moore\nOdchudzanie w 8 godzin dziennie, a później laba? No cóż, okazuje się, że to jest możliwe. Dzięki systemowi opisanemu w książce możesz schudnąć nawet do 5 kg tygodniowo. W skali miesiąca daje to aż 20 kg! Czy to zdrowo? Na pewno zdrowiej niż z tymi dodatkowymi kilogramami.\n„Dieta na płaski brzuch” – David Zinczenko\nZmorą większości osób przy tuszy jest brzuch. Niby nogi szczupłe, niby ramiona fajne, ale ten nieszczęsny brzuch wygląda jak ciąża. Jak go odchudzić? Musisz podkręcić metabolizm i nauczyć się gotować w taki sposób, żeby czuć sytość, a jednocześnie spalać pokłady tkanki tłuszczowej.\nkamilnaja 2 września 2017 12:10\nKinga, z tą dietą odkwaszającą to nie jest tak do końca, jak piszą autorzy :( Ze swojej strony polecam książki dr. Kwaśniewskiego\nKsiążki, które warto przeczytać - o dietach i odch...


Innowacyjność to w branży IT podstawa [DEBATA] - Strona 4 z 5 - Raport Kolejowy\nPiotr Kubicki: W naszej rozmowie warto zahaczyć także o temat modeli otwartych. Czym się one różnią od modeli zamkniętych proszę nam przybliżyć technologie OpenRAN\nSławomir Pietrzyk (CEO IS-WIRELEES): Podam prosty przykład: sto lat temu dostawcy samochodów budowali pojazdy sami. W tej chwili marka składa pojazd z części od podwykonawców. Przeszliśmy z modelu zamkniętego do otwartego, dlatego że chcieliśmy obniżyć koszty produktu. To skutkowało jego upowszechnieniem.\nPatrząc na infrastrukturę telekomunikacyjną, mogę powiedzieć, że tkwimy w erze kamienia łupanego. Powoli się jednak coś zmienia. Musimy dać klientowi możliwość wyboru komponentów urządzenia, nie zaś trzymać się jednego wykonawcy.\nW styczniu czterech europejskich operatorów zadeklarowało, że ich priorytetem wyboru rozwiązań jest właśnie dywersyfikacja łańcucha dostaw.\nOpen RAN to sposób na najlepsze dostarczenie pojemności i zagęszczenie siatki sieci – zbudowanie większej liczby nadajników i odbiorników. Nasze obliczenia wskazują, że aby spełnić wymagania pojemnościowe sieci 5G do roku 2030 powinno powstać drugie tyle stacji bazowych, co obecnie. To doskonała okazja dla spółek Grupy PKP, by pomyśleć o wykorzystaniu do tego swojej infrastruktury.\nPiotr Kubicki: Grupa Mera projektuje i tworzy nowoczesne, automatyczne systemy pobierania opłat. Telekomunikacja i IT to niezbędny element działań firmy. Jak wykorzystujecie to w pracy?\nAdam Filutowski (CEO Grupa MERA): Jestem beneficjentem usług, o których mówili przedmówcy – korzystamy ze wszystkich wspomnianych technologii i tworzymy na ich podstawie nowe usługi. Warto podkreślić, że środowisko kolejowe nie musi się wstydzić technologii, stosowanych rozwiązań. Dostarczamy swoje biletomaty na rynki zagraniczne. Wprowadzamy rozwiązania hybrydowe – płatności gotówkowe i bezdotykowe. W Europie przodujemy, jeżeli chodzi o innowacyjność w takich urządzeniach. Zestawy płatnicze mają dziś m.in. wbudowany modem do transmisji danych, działający w czasie rzeczywistym. Co znacznie ułatwia pasażerom podróż. Przyszłością nowoczesnej kolei są nowoczesne systemy sprzedażowe, które Mera produkuje na cały świat nie tylko w Polsce.


Wynajmę biuro: Warszawa Ochota , ulica Grójecka, 945 m2, 13466 EUR - Domiporta.pl\nLokal użytkowy na wynajem Warszawa, Ochota, Grójecka - 945,0m2\n60 598 zł 64,13 zł/m2\nLokal użytkowy 945,0m2, Warszawa, Ochota, Grójecka\n13 466 EUR (60 598 zł)\n*Budynek biurowy klasy A położony jest na obrzeżach Centralnego Obszaru Biznesu w rejonie Pl. Zawiszy. Obiekt oferuje około 10.000 m2 powierzchni biurowej do wynajęcia oraz 100 podziemnych miejsc parkingowych. Charakteryzuje się niezwykłą architekturą i zapewnia Najemcom znakomity adres biznesowy, a także oferuje nowoczesną powierzchnię biurową o wysokiej jakości, spełniającą oczekiwania najbardziej wymagających Najemców. Standard powierzchni: Klimatyzacja, Otwierane okna, Podnoszone podłogi, Okablowanie elektryczne, Czujniki dymu i ciepła, Kontrola dostępu, Ochrona, Monitoring, BMS, Żaluzje, Recepcja. *Do czynszu najmu należy doliczyć koszty eksploatacji w wysokości 23,85 zł/m2. Podane ceny są cenami netto, do ceny należy doliczyć podatek VAT. Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości ASARI CRM (asaricrm.com)\nNumer oferty: 3139/6201/OLW\nWILSONS NIERUCHOMOŚCI KOMERCYJNE Biuro o pow. 990 m2 w nowoczesnym biurowcu na parterze. Biurowiec położony na Ochocie, blisko...\n60 629 zł 53 892 zł\n998 m2 54 zł/m2\nlokal użytkowy na wynajem 998m2\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Lokal użytkowy Ochota, Grójecka Powierzchnia: 945,0 m2 Cena: 13 466 EUR (60 598 zł) Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 3139/6201/OLW\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Lokal użytkowy Ochota, Grójecka Powierzchnia: 945,0 m2 Cena: 13 466 EUR (60 598 zł) Proszę o kontakt


Mikrofon konferencyjny pojemnościowy profesjonalny goaudio - Krolux\n» Mikrofon konferencyjny pojemnościowy profesjonalny\nzestawy mikrofonów ze wzmacniaczem(1)\nzestawy mikrofonów bezprzewodowych(5)\nProdukt ten jest specjalnie zaprojektowany i wykonany do wykorzystania podczas różnego rodzaju audycji słownych, wykładów, transmisji itp. Zastosowana wysokiej jakości wkładka pojemnościowa zapewnia wysoką czułość mikrofonu oraz odpowiednie pasmo przenoszenia.\nZakres częstotliwości: 40-16000Hz\nImpedancja wyjściowa: 2.0k\nZasilanie: DC 1.5V x2\nOptymalna odległość źródła dźwięku od mikrofonu: 20-80cm\nWłóŜ baterię i podłącz kabel audio.\nUstaw głośność wzmacniacza na pozycję minimalną.\nWłącz wzmacniacz i mikrofon, a następnie zwiększ powoli głośność wzmacniacza do odpowiedniego poziomu.


Dystryktzero/Szukaj wg Kategorii/Kolekcjonerstwo/Figurki ruchome/Figurka Teenage Mutant Ninja Turtles - Foot Soldier (Melee)\nKlasyczne figurki TMNT dla fana\nFigurka Foot Soldier (Melee) o wysokości około 18 cm, wyprodukowana przez firmę NECA. Jest wzorowana bezpośrednio na klasycznym filmie Teenage Mutant Ninja Turtles z 1990 roku. Przygotowana została z ogromną starannością tak by zadowolić zarówno wymagającego kolekcjonera i fana kultowej już produkcji oraz marki, jak i także doskonale może się sprawdzić dla dziecka będącego miłośnikiem nowych odsłon.\nFigurka jest w pełni ruchoma oraz dostarczana w zestawie z dodatkowymi akcesoriami dla bohatera. W pudełku poza samą postacią odnajdziemy również charakterystyczne bronie. Posiada ona również bardzo liczne punkty artykulacji, dzięki czemu możesz zaprezentować ją wedle własnych preferencji, lub też odtwarzać sceny walki.\nW naszym sklepie odnajdziesz nie tylko głównych bohaterów , dzięki czemu możesz stworzyć kompletną drużynę zółwi, ale także ich charakterystycznych przeciwników.


Ta druga ja [Maha Gargash] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n01329 010292 21087958 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Maha Gargash Liczba stron: 488\nISBN: 9788381238304 Data wydania: 2018-08-05\nRozgrywająca się na tle lśniącego świata arabskiego show-biznesu 'Ta druga ja' zgłębia kwestię więzów i zależności, jakie łączą skłóconą rodzinę.\nMaha Gargash studiowała Waszyngtonie na kierunku radiowo-telewizyjnym oraz w Goldsmiths w Londynie. W 1985 roku podjęła współpracę z dubajską telewizją. Reżyserowała programy telewizyjne, dotyczące tradycyjnych społeczeństw arabskich, zajmowała się badaniami i scenopisarstwem. Zadebiutowała w 1999 roku powieścią 'The Sand Fish: A Novel from Dubai'. W Polsce w 2010 roku ukazała się jej 'Arabska perła'. Mieszka w Dubaju.\nTytuł oryginału THAT OTHER ME Copyright © 2016 by Maha Gargash All rights reserved Projekt okładki Janek Mońka Zdjęcie na okładce © D-Keine/Getty Images Redaktor prowadzący Joanna Maciuk Redakcja Joanna Habiera Korekta Grażyna Nawrocka ISBN 978-83-8123-829-8 Warszawa 2018 Wydawca Prószyński Media Sp. z o.o. 02-697 Warszawa, ul. Gintrowskiego 28 www.proszynski.pl\nDla mojej Matki Maryam Ali Gargash Diamentu w rodzinie\n1 MADŻID Puk, puk, puk, puk, puk. Po drugiej stronie drzwi mojej sypialni stoją kobiety i po kolei pukają. Jest ich siedem, a każda piękniejsza od poprzedniej. Mimo zamkniętych drzwi wiem, jak wyglądają, mają proste nosy i jasną skórę. Ich akcent jest nieskazitelny, ale nie pochodzą z Emiratów. Puk, puk, puk. Uśmiecham się, słysząc, jakie są niecierpliwe, i dopiero po chwili zapraszam je do środka. – Wejść! Jestem młody, nie mam ani jednego siwego włosa na głowie. Słucham lekkich kroków na grubym dywanie. Widzę wszystko, chociaż oczy mam zamknięte. Ustawiają się dookoła mojego łoża, stojącego na środku pokoju. Ich szaty fruwają, padające z tyłu światło podświetla nagie sylwetki. Tak, jest też światło: setki promieni przesączających się przez maleńkie otwory w ścianie. Jeden oświetla uniesione kolano, inny rozjaśnia wzniesiony bark wirującego ramienia. – Podejdźcie! – rozkazuję i z wrażenia dostaję gęsiej skórki. Gdy podchodzą, zaczynam je obłapiać. Mam cię! Jej włosy są miękkie, czmycha poza zasięg moich rąk. Mam cię! Chwytam powietrze, gdy inna umyka, wirując w koło. Są szybkie, ale ja nie ustaję w wysiłkach i unoszę ramiona do tańczących nade mną kobiet. Zasłaniają światło, gdy sięgają w dół, by mnie pieścić. Lecz zamiast ekstazy ogarnia mnie przerażenie: oplatają moją szyję długimi palcami. Mocnymi, zimnymi, ściskają. Wiję się jak robak, próbuję uwolnić, a kiedy zdaję sobie sprawę, że nie dam rady, krzyczę z siłą, od której drży całe moje ciało. Nie wydaję jednak żadnego dźwięku. Wrzeszczę znowu. Arri! Tym razem z mojego gardła wydobywa się odgłos przeraźliwy jak gwizd i milknie, dopiero gdy klękam na łóżku, spocony i drżący. Nie śpię już i wpatruję się w twarz dziecka, trzymającego w jednej ręce wiadro, a w drugiej ścierkę. Moje przerażenie odbija się w jej malutkich oczach. I nic dziwnego! Wizar1, bawełniana tkanina w kratę, w której śpię, podpełzł do góry i owinął mi się wokół szyi. Moja pierś, brzuch i wszystko, co wisi poniżej, zostało w pełni wyeksponowane przed tą dziewczyną, która stoi jak wryta u stóp łóżka, nie mogąc oderwać wzroku od gęstwiny moich włosów. Pospiesznie przykrywam nagość poduszką, zbyt oszołomiony, by zapytać ją, kim jest i co robi w moim pokoju. Puk, puk, puk. To dźwięk młotka rozbijającego cement, przeszywa moją głowę ostrym bólem. Hałas dobiega z dołu, nie zza drzwi, które właśnie stają otworem. Do środka wpada moja żona Aisza i beszta dziewczynę za wejście do mojego pokoju, gdy spałem, po czym każe jej wyjść. – Nowa pokojówka – tłumaczy. – Jeszcze nie zna zasad panujących w tym domu. – Szeroko otwiera oczy. – Co ci się stało? Próbuję odplątać wizar, zaskoczony dwoma ciasnymi węzłami. Jak to możliwe? Aż tak walczyłem we śnie? – Czy w tym domu nie można mieć chwili spokoju? – gderam. Zaschło mi w gardle, więc odchrząkuję. – Czy nie mogę obudzić się w ciszy i samotności? Zasłony są lekko rozchylone. Przez szparę wpada tylko promyk białego światła, ale i tak pęka mi od niego głowa, podobnie jak na widok jaskrawozielonych cyfr elektronicznego kalendarza, stojącego na nocnym stoliku – 15:01:1995. Szukam w szufladzie aspiryny. – Wiem, wiem – mówi moja żona, podając mi butelkę wody. – Ale mamy sytuację awaryjną. – Czeka, aż przełknę dwie tabletki, po czym ciągnie: – Posłałam kierowcę do Hor al-Anz po hydraulika. Zadzwonił do mnie i żalił się, że hydraulika nie ma, pojechał w odwiedziny do krewnych do Adżman. Pytam go więc: „Czy ty nie potrafisz myśleć samodzielnie?”. – Stuka się w głowę. – Ale najwyraźniej nie potrafi, więc kazałam mu jechać do Adżman. Zsuwam się z łóżka i zawiązuję mocniej wizar w pasie. Oczy mnie pieką. Chcę spryskać twarz zimną wodą. Kiedy kuśtykam do łazienki, Aisza depcze mi po piętach, kontynuując relację. – Nikt się nie spodziewał, że rura pęknie. Ale pękła i zalało jadalnię. Mam nadzieję, że dywany nie są kompletnie zrujnowane. Rozłożyliśmy je na słońcu, żeby wyschły. Ciekawe, jak długo… Moja żona roztrząsa z upodobaniem każdy szczegół, jak gdyby to mnie obchodziło. Zamykam drzwi od łazienki, jednak jej głos przebija się przez grube, tekowe drewno, ostry i zaniepokojony. – …perskie dywany. Oczywiście nie mogliśmy ich powiesić, mokre są za ciężkie. Rozłożyliśmy je na ogrodowych ławkach i… Te relacje z domowego frontu i narzekania są nużące, a u ich źródeł leży niekompetencja armii służących. Kto zamordował kwitnącą purpurowo bugenwillę zbyt obfitym podlewaniem, a gardenie w donicach wystawił na palące słońce? Czy to nasz pakistański ogrodnik czy firma zajmująca się architekturą zieleni, która dwa razy w tygodniu dba o ogród? A wczorajsza ryba, którą ktoś smażył tak długo, że jej mięso zamieniło się w gumę, zamiast zgodnie z instrukcją ugotować na chińską modłę na parze. Który z naszych dwóch kucharzy zawinił? Bengalczyk muzułmanin czy Hindus chrześcijanin? Kucharze wskazywali palcem siebie nawzajem. Z tymi dwoma nigdy nie wiadomo. Bronią swoich poglądów na kwestie, jak najlepiej pokroić cebulę albo ugotować ryż, z tą samą zajadłością jak przekonań politycznych i religijnych. – Kierowcy nie pomagali wynosić dywanów. Oczywiście, jeden pojechał po hydraulika. Ale drugi… akurat wtedy zniknął. Oczy mam czerwone. Pochylam się nad umywalką i głośno bekam. – Jak tylko go dorwę, będzie się gęsto tłumaczył, pewnie powie, że poszedł się modlić, chociaż dopiero za godzinę muezzin wezwie wiernych na południową modlitwę. Aisza jest dzisiaj wyjątkowo gadatliwa. Słuchanie jej paplaniny mnie wyczerpuje. Im szybciej się wyszykuję, tym szybciej wyjdę z domu. Odkręcam kran. Gulgocze i pluje powietrzem. – …ponieważ zakręciliśmy wodę. Mój wysuszony język przypomina kawałek skórzanego paska. Znowu młotek hydraulika, świder wwiercający się w moją czaszkę. Kiedy lekarstwo zacznie działać? Otwieram drzwi łazienki. – Oczywiście lunch zostanie podany. Mamy wodę w zewnętrznej kuchni. Ale ta rura, ta rura… – Chcę umyć twarz – mówię chrapliwym głosem. Aisza natychmiast przestaje paplać i biegnie po pełną w trzech czwartych butelkę wody, stojącą na nocnym stoliku. Przyglądam się żonie, marszcząc brwi: jej gibkiej sylwetce, z tylko odrobinę szerszymi biodrami – poszerzonymi o palec, jak myślę, po każdym z ośmiu porodów. Wlewam w siebie wodę, aby zwilżyć suche gardło, i nie zadając sobie nawet trudu, by pochylić się nad umywalką, resztę wylewam na głowę. Moja żona nie idzie po ścierkę, kiedy woda ścieka mi po twarzy i piersi. Przez szparę w burce zwęża bystre, czarne oczy na widok kałuży, tworzącej się wokół moich stóp. Czekam, ale nie komentuje bałaganu. Wzywa pokojówkę, a kiedy nikt nie przychodzi, poprawia szejlę, czarną chustę na głowie, i wypada z pokoju. Widzę w lustrze swoją twarz, nabrzmiałą, w odcieniu chorobliwej zieleni, jakbym został otruty. To nie pierwszy raz. Coraz częściej tak wyglądam rano po długiej nocy w Nili – to zakodowana nazwa trzypokojowego mieszkania, w którym piję (jako osoba prywatna, oczywiście) z przyjaciółmi. Położone w odległości kilku przecznic od głównej ulicy w Al-Qusais ma balkon wychodzący na pustą parcelę. W nocy przejeżdża tamtędy mało samochodów, ponieważ to obszar przemysłowy, pełen magazynów i drukarni. Co bardzo nam odpowiada, chociaż i tak parkujemy samochody w garażu podziemnym, żeby nie rzucać się w oczy. – W końcu – mamroczę, kiedy wchodzi kolejna nowa pokojówka, niosąc dwa plastikowe wiadra z wodą. Ugina się pod ich ciężarem, ale ku mojemu zaskoczeniu udaje się jej wstawić oba do wanny, nie uroniwszy ani kropli. Pochylam się i nabieram wodę w dłoń. – Skąd ty wzięłaś tę wodę? Jest gorąca jak wrzący gulasz! – wrzeszczę. Dziewczyna otwiera usta, ale nie wydobywa się z nich żadne słowo. Wbiega Aisza i kilkoma celnymi pytaniami uzyskuje potrzebne informacje. Druga nowa pokojówka zagotowała wodę, ponieważ dano jej do zrozumienia, że wszystko w tym domu musi być higieniczne. Dlatego wyjęła z lodówki butelki z wodą i wlała ich zawartość do wielkiego garnka. Zagotowała wodę, zanim przyniosła ją na górę. – Głupia gęś – beszta ją Aisza. Zaciska wargi i unosi rękę, jakby chciała ją uderzyć, ale tylko wykręca pokojówce ucho. – A teraz śmigaj na dół i przynieś z lodówki więcej wody. Szybko! – Nie móc, psze pani. Koo-nieec. – Jej śpiewny głos skłania moją żonę do wykręcenia jej drugiego ucha. – Ja ci dam koo-nieec! Idź na dół. Przynieś lód. Wiesz, co to lód? – Tak, tak, lody. – Wybiega z łazienki. – Ta pierwsza pochodzi z jakiejś dżungli – mówi Aisza. – Ale ta, która przyniosła wiadra, jest z Manili, przynajmniej tak napisano w jej dokumentach. – Ból głowy coraz bardziej daje mi się we znaki i przyciskam palce do skroni, żeby go złagodzić. Moja żona wydaje się tego nie zauważać. Kontynuuje swój monolog. – Skoro pochodzi z dużego miasta, powinna znać podstawy. – Zanurza palec wskazujący w wodzie, aby sprawdzić temperaturę, i wyciąga go gwałtownie, przekrzywiając głowę, jakby była zaskoczona, że mówiłem prawdę. – Jestem pewna, że to sprawka biur rekrutacyjnych – ciągnie. – Na pewno fałszują te dokumenty. Z łatwością mógłbym ją uciszyć jednym ostrym słowem, ale na samą myśl czuję zmęczenie, poza tym nie sądzę, żebym miał dosyć śliny w ustach, aby coś wyartykułować. Dlatego, czerpiąc z ostatnich pokładów cierpliwości, wyprowadzam ją z łazienki. Już mam zamknąć drzwi, kiedy pojawia się lód. Kostki tracą swój kształt, gdy tylko pokojówka wrzuca je do wiader. W końcu Aisza upewnia się, że nie potrzebuję niczego więcej, i zostawiają mnie samego. Wchodzę do wanny i kucam, opierając kolana o ścianki dla zachowania równowagi. Kilka razy nabieram wodę plastikowym dzbankiem i polewam sobie głowę. Temperatura jest znośna i słyszę śpiew ptaków, ponieważ hydraulik przestał walić w ścianę. Namydlam ciało i czuję się znacznie lepiej. Mydło przyjemnie się pieni, a ja zdaję sobie sprawę, że muszę obliczyć, ile wody potrzebuję, żeby się opłukać. – Jedną czwartą wiadra – przewiduję na głos i wybucham śmiechem. Oto jeden z najbogatszych ludzi w Dubaju, przykucnięty na piętach jak robotnik, oszczędza na wodzie, kąpiąc się w wiadrze. 1 Wizar (arab.) – prostokątny kawałek bawełnianej tkaniny, którą mężczyźni noszą jako spodnią bieliznę.\n2 DALAL Kamień leci w powietrze. Potem rozlega się ogłuszający brzęk szyby na drugim piętrze i stłumione piski dziewcząt z sakan, internatu dla emirackich uczennic college’u w Kairze. Wysoko uniosłam pięść i cisnęłam na oślep. Nie spodziewałam się, że tak idealnie wyceluję. Chciałam tylko zwrócić uwagę Mariam, żeby wymknęła się na spotkanie ze mną. Osłupiała, stoję jak wmurowana. Do okna podbiega jakaś dziewczyna – nie Mariam – ubrana w nocną koszulę, na głowie ma chustę w groszki. Azza w porę wyciąga mnie spod latarni. Kucamy za zakurzonym żywopłotem, a ktoś otwiera okno. – Hej! Co się tam dzieje? – krzyczy abla, jedna z opiekunek odpowiedzialnych za dziewczęta w sakan. Staram się nie ruszać, ale zapach perfum Azzy, ostry bukiet stanowiący obrazę dla każdego kwiatu, drażni moje nozdrza. Kicham, na co opiekunka znowu pomstuje w noc. – Słyszę was tam, na dole, parszywe łobuzy! To poważany budynek, zamieszkany przez przyzwoitych ludzi, słyszycie? Pokażcie swoje twarze, tchórze! – Jest okrągła jak beczka i zasłania grupkę dziewcząt, tłoczących się wokół niej. – Wezwę policję. Natychmiast po nich dzwonię. Słyszę, jak jedna z dziewcząt sugeruje, że to sprawka złodziejów. – Albo morderców – dodaje inna, niezbyt mądra. Abla cofa się i odgania dziewczęta do środka. Gdy zatrzaskuje zbite okno, prostujemy się, a Azza cmoka językiem. – Na co ty się narażasz dla swojej kuzynki? – mówi. – Nie możesz po prostu zapukać do drzwi i powiedzieć, że chcesz się z nią widzieć? – Jest po dziewiątej – odpowiadam, otrzepując dżinsy i jedwabną fioletową bluzkę. – Wiesz, że nie może wychodzić o tej godzinie. – Spoglądam na wejście do budynku. Będę musiała przekupić odźwiernego. Tę opcję zachowałam na koniec. – Tam mieszkają dorosłe kobiety – burczę. – A oni mają je za dzieci. – Nagle uderza mnie waga mojej misji. – Zażądam, żeby traktowali te studentki, tak mądre, że studiują prawo, medycynę i inżynierię, z szacunkiem. „Przestańcie traktować je jak więźniarki!”. To właśnie im powiem. „Dajcie im wolność, żeby mogły wychodzić i wracać, kiedy chcą, żeby mogły się trochę zabawić!”. – A jeśli one wcale tego nie chcą? – pyta Azza. – Może przyjechały tu wyłącznie po to, żeby się uczyć i wyjechać z dyplomem? Nie zapominaj, że mówisz o dziewczynach z Emiratów. – O młodych kobietach – poprawiam ją. – Siedemnastolatkach, jak ja. Dziewiętnastolatkach, jak moja kuzynka Mariam. I starszych. – Ale pochodzą z Emiratów. – A ja skąd? – Cóż… tak… Ale twoja matka jest Egipcjanką, dzięki Bogu. – Unosi ramię ku niebu. – Masz w sobie tę egipską figlarność. – Chichocze bez powodu. Rzucam jej krzywe spojrzenie, które ignoruje. Odwracam się do niej tyłem i zaczynam iść. – Czasami mam wrażenie, że działasz zupełnie bez pomyślunku – stwierdza, spiesząc za mną. – Czasami wygłaszasz najgłupsze komentarze na świecie. Możesz przestać? – Odwracam się twarzą do niej. Na styczniowym nocnym niebie wisi tylko wstążka księżyca, ale wiem, że widzi mój gniew. Może i przyjechała samochodem, bordowym, poobijanym fiatem ojca, ale wie, że przebywa w towarzystwie przyszłej sławy. Tak, tak właśnie o sobie myślę, odkąd dzisiaj dowiedziałam się, że potwierdzono moje spotkanie ze słynnym kompozytorem Szerifem Nasrem. – Chcę tylko, by Mariam była teraz ze mną, żebyśmy mogły uczcić dobrą nowinę. Wskazuje na odźwiernego. – Ale co z nim? – Zostaw go mnie – mówię. – Idź po samochód i czekaj na rogu. – Ale jak go ominiesz? – Po prostu idź, ślicznotko – powtarzam, chociaż do ślicznotki jej daleko, i maszeruję do drzwi sakan. – Jak ci się udało mnie stamtąd wyciągnąć? – pyta Mariam, gdy jesteśmy poza zasięgiem słuchu odźwiernego. Ma podłużne oczy z ciężkimi powiekami, które teraz otwiera szeroko, szukając na mojej twarzy wyjaśnienia. – Odźwierny powiedział, że mam się podpisać i możemy iść, korzystać z nocy i niczym się nie martwić. – Ale co z pozwoleniem? Nie dostałam żadnego pozwolenia. Całuję ją na powitanie w policzek. – Zawarłam z nim specjalną umowę – mówię. – Jaką umowę? – Marszczy nos, delikatnie unosząc górną wargę szerokich ust. Ma ciemniejszą karnację od mojej, ale jej twarz jest oszałamiająca przez oryginalny zestaw barw: atrakcyjny, miedziany blask cery, podkreślony przez jasne oczy w kolorze bladego miodu i kasztanowe włosy, o wiele odcieni jaśniejsze niż skóra. Zniecierpliwiona wypuszczam powietrze. Czy wszystko trzeba jej tłumaczyć? Powinna wiedzieć, że mu zapłaciłam – to przecież proste. Na początku odźwierny przyciskał mocno pięść do serca, w geście obrazującym jego uczciwość, ale potem przebiegłe palce rozluźniły się i zaczęły postukiwać w pierś. Dość szybko jego dłoń się otworzyła, sugerując gotowość do nagięcia jednej czy dwóch reguł. – Potrząsnęłam mu biustem przed nosem i pokręciłam biodrami. – Sapnięcie, które wydaje moja droga kuzynka, jest tak przewidywalne, że aż rechoczę. – Myślisz, że tylko on tam pracuje? – mówi, nakładając szejlę luźno na głowę, tak że widać całą lśniącą grzywkę. Włosy, schludne i proste, kończą się tuż nad jej sierpowatymi brwiami. Jak wiele emirackich dziewcząt, studiujących w Kairze, Mariam nie nosi abai, obszernej, czarnej szaty, ale i tak ubiera się konserwatywnie. Bladozielona koszula, ozdobiona motywem maleńkich winorośli, ma zapięcia przy rękawach. Sięgająca do kostek spódnica jest odpowiednio luźna, by nie opinać figury. – Jest jeszcze nocny strażnik i abla. Jeśli ona odkryje moją nieobecność, wyśle list do attaché kulturalnego, który na pewno zadzwoni do mojego stryja, ammi Madżid będzie wściekły i mogą mnie relegować. Dochodzę do wniosku, że im więcej książek Mariam czyta, tym wolniej pracuje jej mózg. Powinna wiedzieć, że dałam odźwiernemu wystarczająco dużo, by miał się czym dzielić. – Wszystkim się zajęłam – zapewniam ją. – Nie martw się. – Jak mam się nie martwić? – pyta. – Wiesz, co się stanie, jeśli mnie nakryją. Stracę szansę na dyplom. I co wtedy zrobię? Moje życie będzie zrujnowane. – Zrujnowane! – parodiuję jękliwy ton Mariam. Moje rysy nieruchomieją w klasycznym wyrazie desperacji, jaki przybierają egipskie aktorki w obliczu nieuniknionej katastrofy miłosnej, tak przewidywalnie wplecionej w każdy scenariusz. Tragedie zawsze spadają na kobiety. Biję się w pierś i powtarzam: – Zrujnowane! – Przestań – chichocze Mariam i obejmuje mnie. – Jesteś okropna. – Napawam się jej zapachem, wonią ubrań, czystej skóry i tą kroplą oud2 za uszami. – A więc? – pyta, odsuwając się. W jej oczach lśni ciekawość. Wyciągnęłam ją z sakan o niedozwolonej porze – oczywiście wie, że chcę powiedzieć jej coś ważnego. Wydaję z siebie pomruk połączony z westchnieniem. – Cóż, nic. Pomyślałam, że wyciągnę cię na chwilę z tego twojego więzienia. A kiedy nie odpowiedziałaś na sygnał z oknem, musiałam wydostać cię w inny sposób. – To byłaś ty? – Jestem zachwycona piskiem Mariam. Tak łatwo zszokować tę praworządną Mariam! I nic dziwnego, skoro wyrosła w tamtym domu, zobligowana do przestrzegania surowych zasad, które jej stryj – mój ojciec – ustalił w trosce o reputację naszej rodziny w konserwatywnym społeczeństwie Dubaju. Myślałam, że w Kairze trochę się wyluzuje. Zawsze taka pełna rezerwy, taka emiracka, taka niepodobna do mnie: buntowniczego płomienia majętnego rodu Al-Nasimich. – Wiesz, że trafiłaś w złe okno, prawda? Ja mieszkam wyżej, na trzecim piętrze. Sięgam do rosnącego obok pluszowego krzaka jaśminu i zbieram płatki w dłoń. Wdycham głęboko ich słodki zapach, po czym patrzę na zarumienioną twarz Mariam. – Zaczęło się – oznajmiam. – Co się zaczęło? – W końcu zostanę gwiazdą! – wołam. – Co? Kiedy? Ona wie, ile wysiłku przez ostatnich dziesięć miesięcy włożyłam w poszukiwania kompozytora, który skomponuje dla mnie hit, ale szczegółów nie zna. Zastanawiam się, czy nie zacząć od początku: od wszystkich koordynatorów i pośredników, na których z matką polegałyśmy, od wszystkich obietnic, które do niczego nie prowadziły, wszystkich daremnych spotkań. To wszystko nie ma jednak już znaczenia. Dlatego pomijam te informacje i wyrzucam jaśminowe płatki wysoko w górę, odchylając głowę tak, aby opadły mi na twarz. – Dzisiaj! – mówię, wydmuchując płatek, który przykleił się do moich ust. – Mam spotkanie z Szerifem Nasrem. Jej usta układają się w kółko, z którego wypływa miękkie: – Ach… – On jest znany i wybitny i wiem, że kiedy mnie spotka, natychmiast pozna się na moim talencie. – Chwytam Mariam za nadgarstki i razem śmiejemy się, skacząc w koło. – Udało ci się! Udało! – Nam się udało – poprawiam ją. – Przez te wszystkie lata ty i ja wyobrażałyśmy to sobie, planowałyśmy, jak to osiągnąć, knułyśmy zemstę na moim ojcu. – Puszczam ją i obejmuję się ramionami. – Już niedługo zacznę zarabiać własne pieniądze, tak dużo pieniędzy, że stanę się samowystarczalna. Nie będę musiała liczyć na litość ojca. – Moją rozgorączkowaną twarz otula powiew wiatru i wypełnia mi nozdrza słodkim zapachem jaśminu. Unoszę ręce w powietrze i kołyszę biodrami. Nie potrzebuję muzyki, ona już gra w mojej głowie. Miękkie rysy Mariam zaostrzają się, kiedy uśmiech unosi jej kości policzkowe, lśniące niczym skąpane w świetle ostrze miecza. Ogląda się przez ramię, żeby się upewnić, że ulica jest pusta, po czym dołącza do mnie w niemym tańcu. Wystukuję rytm językiem, a mój brzuch podąża za nim, faluje niczym leniwa rzeka, której nurt przepływa od moich ramion do łokci i palców, wijących się jak winorośl wysoko nad moją głową. Mariam próbuje robić to samo, zachęcam ją uniesieniem brwi, chociaż nie przestaję myśleć, jak beznadziejnie wygląda. Widzę jej biodra, podrygujące w przód i w tył, gdy stara się nadać ruchom choć trochę płynności. Co za marnotrawstwo, że nie potrafi wykorzystać tej smukłej budowy i godnego zazdrości wzrostu, który próbuje ukryć, garbiąc ramiona. W jej tańcu nie ma ani krzty kobiecości. Biedactwo, jest sztywna jak drewniana lalka. Jednak to akt odwagi ze strony mojej słodkiej kuzynki, że dzieli ze mną mój nastrój, moją radość. Z nocnego tańca wyrywa nas dźwięk klaksonu. Mariam umyka przed światłem reflektorów. – W porządku – uspokajam ją. – To po nas. – Kto prowadzi samochód? – Moja koleżanka Azza. Mariam jęczy z rozczarowania, że nie będziemy same. – Po prostu tak dawno cię nie widziałam – tłumaczy. – A chciałabym ci o czymś powiedzieć… To delikatna sprawa… Dąsa się, ale mnie interesuje tylko uczczenie dobrej nowiny. – Posłuchaj – mówię. – Ona nie zostanie. Więc po prostu dobrze się bawmy, okej? A ty nie utrudniaj. 2 Oud – jeden z najdroższych składników perfum na świecie, olejek z żywicy pozyskiwanej z drzew aloesowych.\n3 MARIAM Utrudniać? Co Dalal miała na myśli? Chciała, żebym była z nią dziś wieczorem, i jestem, chociaż w pełni zdaję sobie sprawę z konsekwencji opuszczenia sakan. Mogłam odmówić, ale tego nie zrobiłam. Utrudniać? No przecież nie ja! Chcę tylko, żebyśmy były razem, same, żebym mogła zebrać się na odwagę i powiedzieć jej o Adelu. Od czego zacznę? Jak zareaguje, kiedy opowiem jej o tych wszystkich miesiącach, które spędziłam, obserwując go z daleka, każdy jego gest i minę? Czasami uśmiechał się do mnie, gdy przechodził obok. – Dzień dobry – mówił. Nie mogłam wtedy wykrztusić z siebie nawet prostego pozdrowienia. Na jego widok moja odwaga znikała jak woda w odpływie wanny, prawie słyszałam jej bulgot, gdy zasychało mi w ustach. Jedyne, na co było mnie stać, to zmarszczyć czoło i odejść, przeklinając w duchu własną nieśmiałość. Ale w zeszłym tygodniu rozmawialiśmy dłużej – a raczej on mówił do mnie. Policzki mi płoną za każdym razem, gdy o tym myślę. Tak jak ja, Adel al-Szimouli pochodzi z Emiratów i studiuje stomatologię, jest rok wyżej ode mnie. Oczywiście byłam zaskoczona, kiedy podszedł do mnie na terenie kampusu i poprosił o pomoc w powtórzeniu materiału z wykładów, które opuścił. Wciąż się zastanawiam, jakim cudem tak szybko się zgodziłam. Skinęłam głową z poważną miną służbistki, mającą ukryć, jak bardzo on mi się podoba. Żałuję, że się nie uśmiechnęłam. Powinnam była z uśmiechem zbagatelizować sytuację, może też wzruszyć ramionami. Tak by było najlepiej. Adel zaproponował, żebyśmy spotkali się w weekend w Emirackim Klubie Studenckim. Przyszłam wcześniej, żeby zająć jeden z dwóch pokoi na pierwszym piętrze trzypiętrowej willi. On się spóźnił. Dwudziestu minut spóźnienia można się spodziewać; pół godziny oznacza korki i też jest do wybaczenia. Czterdzieści minut: cóż, wtedy zaczęłam się zastanawiać, czy dobrze zapamiętałam godzinę spotkania. Im dłużej czekałam, tym bardziej byłam zdenerwowana, aż zaczęłam gryźć gumkę od ołówka. Poświęcałam mój weekend. Poświęcałam cenny czas, przeznaczony na naukę. Chciałam się ruszyć, ale nie miałam odwagi wyjść z pokoju. Klub zapełniał się studentami o posępnych twarzach, szukającymi cichego miejsca do nauki. Wzięłam głęboki oddech i też zrobiłam poważną minę, wbijając wzrok w notatki i trzy podręczniki, wypełnione schematami zębów, dziąseł i mostków, które rozłożyłam przed sobą. Co dziwne, kiedy przyszedł, spóźniony prawie godzinę, nie byłam zła, lecz poczułam ulgę, że w ogóle się pojawił. Ubrany w koszulę w czerwoną kratę, wepchniętą w granatowe dżinsy, wpadł do pokoju, wnosząc świeżość letniego deszczu. Cały czas przepraszał i chociaż chciałam udawać, że skupiona na nauce nie zauważyłam upływu czasu, mruknęłam, że nic nie szkodzi, i posłałam mu wymuszony uśmiech. Różowy odcień oczu Adela i widoczne pod nimi podpuchnięte półksiężyce stanowiły dowód nieprzespanej nocy. Zaczęłam się zastanawiać, gdzie był i z kim. Bardzo niemądrze, oczywiście, ale moje myśli uparcie krążyły wokół tej kwestii. To była niezręczna sesja, zbyt oficjalna, zbyt cicha. Nie patrzyłam mu w oczy. Nie mogłam zaufać mojemu spojrzeniu, tak łatwemu do odcyfrowania, zawsze odsłaniającemu zbyt wiele w swojej przejrzystości. – No chodź, wsiadaj! – Dalal przywraca mnie do rzeczywistości. – Nie możemy czekać całą noc. Bez entuzjazmu witam się z Azzą, na co ona odpowiada szerokim uśmiechem, sklejonym gumą do żucia. Już mam usiąść za nią, kiedy na siedzeniu zauważam przegniły ogryzek. Co za fleja! Wyjmuję z torebki chusteczkę, podnoszę przez nią ogryzek i wyrzucam z samochodu, po czym wycieram zakurzone siedzenie. Dalal parska, widząc mój pedantyzm. Gdy się śmieje, zawsze mruży leniwe prawe oko, z jakim się urodziła. Siadam bez słowa i obejmuję się ciasno ramionami w pasie. Samochód wydaje ryk i ruszamy. Wpatruję się w ulicę, jakbym czekała, aż wydarzy się coś naprawdę ważnego, a Dalal i Azza paplają jak dwie papużki, oczekujące nagrody w postaci garści pestek dyni. Od czasu do czasu Azza wybucha wulgarnym śmiechem, co utwierdza mnie w przekonaniu, że jest dziewczyną z niższych sfer, której nikt nie nauczył dobrych manier. Ta myśl sprawia, że czuję się lepsza, i gdy samochód skręca w szeroką, zatłoczoną ulicę, humor mi się poprawia. Azza podwozi nas pod hotel Marriott w Zamalek. Ponieważ ferie po pierwszym semestrze się skończyły, byłam przekonana, że turyści z Zatoki3 już dawno spakowali się i wrócili do domów. Ale są tutaj, goście z Arabii Saudyjskiej, Kuwejtu, Kataru i Emiratów wypełniają hotelową kawiarnię, podłużną przestrzeń, przeciętą szerokim przejściem, ciągnącym się od jednego krańca ogrodowego patia do drugiego. Wokół okrągłych stolików uwijają się kelnerzy w zielonych fartuchach, roznosząc szisze albo balansując tacami, zastawionymi filiżankami kawy lub herbaty i długimi szklankami, wypełnionymi po brzegi rubinowoczerwonym ponczem z hibiskusa czy qamar el-din w kolorze szafranu, gęstym sokiem z pasty morelowej. Za sprawą nastrojowego światła, które ukrywa w cieniu miejsca przy żywopłocie, wyglądają jak małe pokoje, mieszczące od czterech do sześciu stolików. Tam właśnie chcę usiąść, ale idę za Dalal. W jej krokach jest naturalna zmysłowość, którą zawdzięcza figurze: idealnej symetrii łuków talii i wgłębienia tuż nad kością ogonową, co daje złudzenie niewidzialnego sznurka, ciągnącego w górę jej pośladki w kształcie śliwek. Który mężczyzna by się za nią nie obejrzał? Dalal kroczy jasno oświetlonym przejściem, a ją wlokę się za nią, skrępowana i zbyt świadoma śledzących nas oczu: leniwe spojrzenie tu, wścibskie tam, sekretne zerknięcia, żeby sprawdzić, co tam jest, a czego nie ma. Przez chwilę czułam się bezpieczna, ale teraz znowu zaczyna ogarniać mnie panika. A jeśli ktoś nas zobaczy i wieść dotrze do ammi Madżida? Nie spodoba mu się, że wychodzę w nocy, zwłaszcza z Dalal. Jednak zachowuję swoje obawy dla siebie, ponieważ narzekanie i tak nic nie da. Jestem podejrzliwa wobec każdego spojrzenia, które zatrzymuje się na nas dłużej. Po alejce spaceruje mężczyzna w średnim wieku o sokolim spojrzeniu. Musi być stałym bywalcem, ponieważ kelnerzy witają go po imieniu. W dłoni trzyma szmaragdowe komboloi4 i robi dokładnie to co ja: bada wzrokiem twarze zgromadzonych w hotelowym ogrodzie gości. Odwracam głowę, gdy mijamy dwóch młodych, gładkowłosych mężczyzn z Zatoki, siedzących po prawej stronie. Są ubrani w dżinsy i obcisłe koszulki, więc trudno powiedzieć, skąd pochodzą. Kawałek dalej trzej mężczyźni w średnim wieku podnoszą na nas wzrok (tak naprawdę na Dalal). Posyłają wiadomość bez słów – patrzą intensywnie, zapraszająco, ich oczy mówią: „wiem, że jesteś z Zatoki”. Odpowiadam im ostrym spojrzeniem. Nie ma obawy, od nich na pewno nic nie dotrze do uszu mojego stryja. Chociaż są ubrani w takie same białe kondury, jakie noszą mężczyźni z Emiratów – luźne szaty do kostek – ich chusty są przewiązane sznurami zbyt grubymi, by pochodzili z ZEA. Dochodzę do wniosku, że muszą być Saudyjczykami. Dalal rozgląda się dookoła i wydyma usta, gładkie jak płatki róży. Jej oczy łani są piękne i pozbawione głębszej refleksji. Tak jak jej matka, skórę ma gładką niczym porcelana, z lekką poświatą, która sprawia, że wygląda, jakby lśniła, nawet w półmroku. – No dobrze – mówi, opierając ręce na biodrach. – Gdzie usiądziemy? Nie daję jej szansy na podjęcie decyzji. Wydaje cichy okrzyk, kiedy obejmuję ją w pasie. Prowadzę ją do zacienionych stolików przy żywopłocie i sadzam po lewej stronie marmurowego posągu, stojącego na cokole. – Co to za miejsce? – protestuje Dalal, gdy zapadam się skulona w bambusowy fotel, plecami do posągu. – Nikt nas tutaj nie zobaczy. – To prawda – potwierdzam, studiując menu, żebyśmy mogły coś zamówić i jak najszybciej wyjść. – Tak jest lepiej. Ciebie stać na ryzyko, mnie nie. Ty nie masz nic do stracenia, ale ja mam. Dlatego po prostu… – Dobrze, dobrze – przerywa mi. – Nie wpadaj w paranoję. – Wiedziałaś, że to historyczny pałac królewski? – pytam, odchylając się w fotelu i próbując wtopić w żywopłot po mojej prawej stronie. – Zbudował go Isma’il Pasza, by uczcić otwarcie Kanału Sueskiego w tysiąc osiemset sześćdziesiątym dziewiątym roku. – Udaję, że nie zauważam jej zdegustowanej miny, i wskazuję na posąg. – A to najwyraźniej są antyki. – Popycham menu w jej stronę. Dalal pstryka mi palcami przed nosem. – Przyszłyśmy się zabawić, a ty mi serwujesz lekcję historii. Spójrz tylko na siebie, schowaną w krzakach. Ludzie pomyślą, że zwariowałaś. Udajesz szpiega czy gąsienicę? Prostuję się i chichoczę. Rzeczywiście wyglądam absurdalnie. Obiecuję, że się rozluźnię (w końcu świętujemy jej pierwszy krok do wielkiej kariery), i biorę głęboki wdech. Powietrze jest przesycone miodowo-jabłkowym zapachem tytoniu, palonego w sziszach. Mój wzrok błądzi po bujnym ogrodzie, pełnym wysokich palm i rozłożystych krzaków, z liśćmi schludnie przyciętymi w piramidy i kwadraty, z wplecionymi tu i ówdzie sznurami maleńkich lampek. Zauważam hibiskusa (znanego również jako róża Chin, ponieważ stamtąd pochodzi) i cynamonowiec chiński (z tropików Ameryki, ale kwitnie również w żyznej glebie Egiptu). Jakim cudem wciąż pamiętam takie szczegóły? Dawno temu ojciec podarował mi encyklopedię roślin, z którą się nie rozstawałam i zawsze kładłam ją obok łóżka (gdzie jest teraz?). Coś, co zaczęło się jako starania małej dziewczynki, by sprawić przyjemność ojcu, przerodziło się w szczere zainteresowanie, nawet pasję, którą z jakiegoś powodu zarzuciłam po jego śmierci. – No proszę, oto my – mówi Dalal rozmarzonym głosem. – Dobrze się bawimy, żartujemy… – Odrzuca głowę w tył i przeczesuje palcami loki, satynową chmurę w kolorze czekolady, po czym odwraca się i obserwuje przejście. – Flirtujemy… – Ktoś wpadł jej w oko i marszczę brwi, żeby ją upomnieć, dokładnie w chwili, gdy ona spogląda na mnie i szepcze: – Powiedz coś, szybko. Widziałam wystarczająco dużo flirtów, żeby wiedzieć, do czego to prowadzi. Teraz pewnie zachichocze, a on potraktuje to jak zaproszenie. Jeśli podejdzie do nas, a ona uzna, że nie jest zainteresowana, może zaprzeczyć, że z nim flirtowała, bo przecież tylko gawędzi z koleżanką. – Przyszedł kelner – informuję. Ona chwyta powietrze, jak gdybym powiedziała coś przezabawnego. Jej ramiona drżą, jakby próbowała stłumić śmiech. – Ach, ty to potrafisz! Gierki – Dalal gra w swoje gierki. – Kelner stoi za tobą – powtarzam. Zamiast się zawstydzić (kelner cały czas stał za nami i obserwował), Dalal posyła mu surowe spojrzenie. On uśmiecha się szeroko. – Dosyć się już naszpiegowałeś? – pyta. Jest młody, ma blisko siebie osadzone oczy i ostry nos. – Proszę pani? Ja nie… Szybko składam zamówienie. – Sok ananasowy. – Tego nie mogę przynieść – mówi. – Ale mogę zaproponować przepyszny sok z pomarańczy, tak świeży, jakbym przed chwilą sam zrywał owoce. – Gdyby miała ochotę na sok z pomarańczy, toby zamówiła sok z pomarańczy – odzywa się Dalal. – Jeśli nie macie soku ananasowego, po prostu powiedz, że go nie macie. – Ależ to sama słodycz, świeże owoce. Przysięgam, jest równie smaczny. – Czy za to ci płacą, za szpiegowanie i kłótnie z klientami? Mam zawołać twojego kierownika? – Jestem tu tylko po to, żeby przyjąć pani zamówienie, proszę pani. – Więc je przyjmij! – Rezygnuję z soku, poproszę kawę po turecku – mówię. – Średnio słodką. Kelner zwraca się do mnie. – Może pani wytłumaczy przyjaciółce, że nie zachowałem się niegrzecznie, czekałem tylko, żeby przyjąć od pań zamówienie. – Ona jest moją kuzynką – mówi Dalal. – W porządku, nic się nie stało – zapewniam, aby załagodzić sytuację, która może skierować na nas niepożądaną uwagę. – Złóż zamówienie, Dalal. – Problem z personelem polega na tym, że im się wydaje, że jak już pracują w pięciogwiazdkowym hotelu pełnym turystów, to mogą pyskować klientom. Posyłam jej groźne spojrzenie. – Powiedz, co chcesz! – Piwo! – Zaraz podam – jąka się kelner, po czym ucieka, by przynieść nasze zamówienie. – Piwo? Od kiedy pijesz? – Czasami piję – odpowiada Dalal. – Przecież to jest haram. – Mnóstwo rzeczy jest zabronionych – mówi, wpatrując się w moją twarz, gotowa do kłótni. Nie ma sensu się z nią spierać, kiedy jest w takim nastroju. Dlatego tylko wzruszam ramionami i pytam o spotkanie z kompozytorem. – Nie słuchałaś? Jeszcze go nie poznałam. Ale wiem, że będzie pod takim wrażeniem mojego głosu, że natychmiast mnie zaangażuje. – Patrzy w niebo, jakby należało do niej. – Tak, idealny głos i idealne ciało. Krzywię się, kiedy rysuje w powietrzu wyolbrzymione kształty tego idealnego ciała. – Tak, tak – przerywam jej. – A co się wydarzy, kiedy już go poznasz? – No cóż, myślę, że zorganizuje mi koncert. – Gdzie? Unosi brew, drwiąc z mojego wychowania pod kloszem. – W nocnym klubie! – Na samą myśl ogarnia mnie trwoga. Ze wszystkich sił próbuję sobie wyobrazić, jak staje się gwiazdą w godny poszanowania sposób, ale moją głowę wypełniają groteskowe obrazy: pomieszczenia zasnute dymem papierosów, brzuchaci mężczyźni, przyciemnione czerwone światła i obmacujący pijacy. – Wiem, o czym myślisz – mówi Dalal. – Ale nie musisz się martwić. Nocne kluby wyglądają obskurnie tylko na filmach. W prawdziwym życiu są sceną dla talentów, niczym więcej. Wielu znanych piosenkarzy tak zaczynało. Wraca kelner i stawia kawę i piwo na stoliku, a Dalal patrzy na niego i uprzejmie kiwa głową. Zupełnie jakby wcześniej go nie złajała. Kelner znika równie bezszelestnie, jak się pojawił. – Oczywiście trochę czasu upłynie, zanim ktoś napisze piosenki specjalnie dla mnie – ciągnie Dalal. – Na początku będę musiała śpiewać znane utwory innych artystów. Żaden problem. Nie potrzebuję prób. Znam je wszystkie na pamięć. Kiwam głową. Dalal śpiewa od dziecka, wyśpiewywała wszystkie znane piosenki jak skowronek, kiedy była szczęśliwa, i zniżała głos do lamentacyjnych nut utraconej miłości w smutku, a pomiędzy zawsze nuciła melodie, które sama wymyśliła. Nigdy nie mruczała ich pod nosem, zawsze śpiewała do niewidzialnego słuchacza. – Na pewno nie potrzebujesz żadnych prób – potwierdzam, gdy unosi szklankę piwa do ust. Nie okazuję tego, ale z przyjemnością patrzę, jak upija łyk i krzywi się, jakby połknęła gorzkie lekarstwo. Ukrywam też obawę, że piwo może jej posmakować. A to na pewno ją zawiedzie do cięższych alkoholi. Wtedy potrzebowałaby alkoholu przez cały czas, jak jej ojciec: zakazana rozkosz jego sekretnych nocy. Ammi Madżid myślał, że tajemnica jego picia na zawsze pozostanie bezpieczna, niczym jajko w słomie. Wiedziało o tym tylko kilku jego bliskich przyjaciół i matka Dalal, Zohra, jego druga wielka tajemnica: druga żona, która wszystko skomplikowała, gdy zaszła w ciążę. I sytuacja drastycznie się zmieniła. Ta Zohra Mahmoud: śliczna i drobna, ale bardzo odważna. Wmaszerowała do jego willi w Al-Wuheida, gdzie mieszkała jego „prawdziwa” rodzina (tak ich nazywał ammi Madżid), i po prostu upuściła jajko na ziemię. – O czym chciałaś mi powiedzieć? – pyta Dalal. Zaskakuje mnie. Wbijam wzrok w ziemię i marszczę czoło, zastanawiając się, w jaki sposób opowiedzieć jej o Adelu. Że mi się podoba? To brzmi trywialnie, a ja chcę, żeby zabrzmiało wyjątkowo. – No? – Spogląda przez ramię, rozpierając się w fotelu, może szuka kelnera, żeby znowu go zbesztać – czegokolwiek, byle zabić nudę. Nagle czujnie siada prosto. W polu jej widzenia siedzą dwie dziewczyny, próbują przekonać babcię, by poszła do pokoju odpocząć. Podążam za jej wzrokiem. I widzę Adela, który patrzy prosto na nas. Zdezorientowana odwracam się do Dalal. Wydęła wargi i wpatruje się w palce, jakby oceniała ich długość. Kiedy podnosi wzrok, przechwytuje jego spojrzenie i unosi brew w sposób niepozostawiający wątpliwości. To zaproszenie. Nie mam pojęcia, jak udaje mu się tak szybko przecisnąć do nas między stołami. Wciąż usiłuję pojąć sekretne sygnały Dalal i nieprawdopodobieństwo faktu, że on znalazł się w tym samym miejscu co my, kiedy słyszę jego głos. – Mariam? Tak myślałem, że to ty. – Bih. – Pozbawione sensu słowo, wypowiedziane z przyjacielskim uśmiechem. On przestępuje z nogi na nogę. Nic nie mogę zrobić. Przedstawiam ich sobie. – Ach, twoja kuzynka? – powtarza. – Nie jesteście do siebie podobne. – Jesteśmy kuzynkami, a nie bliźniaczkami – chichocze beztrosko Dalal. On też się uśmiecha, wyraźnie oczarowany, i czeka. Ona w uśmiechu pokazuje zbyt dużo zębów, i także czeka. Spodziewają się, że zaproszę go, aby z nami usiadł. Wtedy będziemy musiały zostać dłużej. Jeżeli tak się stanie, może po uszy zadurzyć się w Dalal, zanim dostanę szansę, by go zdobyć. Nie do wiary, że takie myśli przychodzą mi do głowy. – Już późno! – stwierdzam, zagłuszając protesty Dalal hurgotem odsuwanego fotela. – Musimy iść. Odciągam ją od niego, zanim zdąży cokolwiek powiedzieć. Adel woła do mnie jeszcze, by przypomnieć o jutrzejszym spotkaniu. – Tak – wołam w odpowiedzi. – Jutro. 3 Mowa o Zatoce Perskiej, nad którą leżą Zjednoczone Emiraty Arabskie, Katar, Bahrajn, Kuwejt, Irak, Iran i Oman. 4 Komboloi – sznur koralików służących do masażu wewnętrznej strony dłoni; przypomina różaniec. CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI\nSpis treści 1. MADŻID 2. DALAL 3. MARIAM\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Ta_druga_ja-ebookRO/p1043783i1172807" target="_blank" title="Ta druga ja [Maha Gargash] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Ta druga ja [Maha Gargash] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


dodane 31.03.2010 15:39\nPo raz pierwszy w Polsce 15 maja będzie można obejrzeć mecz piłkarskiej ekstraklasy w trójwymiarowej technologii. Decyzja, które spotkanie zostanie w ten sposób transmitowane stacja telewizyjna Canal Plus podejmie w ostatniej chwili.\n"Chcemy wybrać mecz, który będzie rozstrzygał o mistrzostwie Polski i dlatego chcielibyśmy, by walka trwała do ostatniej kolejki" - powiedział prezes C+ Bertraud Le Guern.\nW zależności zatem od sytuacji w tabeli transmisja będzie prawdopodobnie przeprowadzana ze stadionu w Poznaniu, Krakowie lub Warszawie. Możliwe, że pierwszy polski mecz w 3D rozegra drużyna Lecha z Zagłębiem Lubin, Wisły z Odrą Wodzisław lub Legii z PGE Skrą Bełchatów.


Wszystko o Pretty Little Liars!: Sneak peek 7x02\nPojawił się już kolejny urywek nowego odcinka. Nareszcie do Rosewood wróci Liam. Trochę mi go tutaj brakuje, zważywszy, że jest chłopakiem Arii. Chętnie poznała bym go trochę bardziej i jego historie. Czy tylko dla mnie ten urywek odcinka jest zabawny?\nLiam: Istnieje problem z fabułą, właśnie to zauważyłem.\nEzra: Jakiego rodzaju problem?\nLiam: Zaborczy charakter jego działań.\nEzra: Myślisz, że jawi się jako drapieżnik?\nLiam: Rozumiem impuls, mit lolity nie jest tematem oryginalnym, ale ten cały mężczyzna i odpowiednio młoda kobieta. Ta cała koncepcja jest już zaśmiecona przez autorów listów.\nEzra: Cóż, Kennedy nigdy nie spowodował, że nie mogą poradzić sobie z Nicholas'em Sparks'em.\nLiam: Byle Sparks zrozumie, co czytelnik może tolerować, a co sprawi, że przyprawi go o dreszcze.\nEzra: Patrzymy na te same kartki? Ponieważ oni nie są tak oddalenie od siebie, jak ty to widzisz. Chyba mam trochę problem z zobaczeniem tego co Ty.\nLiam: To dlatego, że to jest Twój bohater. Utożsamiasz się z nim. Jesteś zbyt blisko, żeby zobaczyć to takim jakie jest. Słuchaj, po prostu jestem szczery i szczerze mówiąc nie mogę Ci pomóc.\nEzra: Wszyscy chcemy, żeby była to najlepsza książka.\nLiam: Oczywiście i w tym momencie jest to tarcie między twoimi rozdziałami, a Arii. Żaden z nas nie chce, żeby jakiś obszar wyglądał głupio. Jak np. ona dała się namówić na coś co chciał Jim.\nEzra: Masz na myśli jego charakter?\nLiam: Tak, jej charakter też. Jestem tu, żeby bronić tej książki i to także oznacza ochronę autorów, obojga.\nEzra: Chronić? Przed czym?\nLiam: Dużo perspektywy, niesprawiedliwy osąd, od uniknięcia złych wyborów.\nEzra: To wielka odpowiedzialność.\nLiam: Traktuje to bardzo poważnie.\nEzra: Tak, zauważyłem..\nAutor: Kasia Nowak o 15:39\nAnonimowy 23 czerwca 2016 17:07\nomg jaka nudna scena serio\nPolubiłam Liama mimo że nie widzieliśmy go zbyt często. Jestem prawie że pewna że ta rozmowa nie dotyczy tylko książki ale również Arii XD Chciałaby aby Aria zdecydowała którego wybiera i porozmawiała z nimi.\nMasz rację widać,że Aria kocha Ezrę i tylko jego więc powinna porozmawiać z Liamem i raz na zawsze wyjaśnić tę sytuację a nie go zbywać.\nCzekam na koniec Spaleba :D\nAnonimowy 23 czerwca 2016 23:00\nJa tez, ten związek to najwieksza pomyłka w serialu moim zdaniem. Haleb <3