Tańsze uzupełnianie elektrolitów - orsalit DIY - CU, CD i inne zapalne choroby jelit\nTańsze uzupełnianie elektrolitów - orsalit DIY\nPost autor: krzeszol » 24 gru 2017, 13:03\nNa biegunki zalecają uzupełnianie elektrolitów. Czy ktoś kiedyś myślał o zrobieniu własnego suplementu? Orsalit itp. są bardzo drogie bo 50 gramów orsalitu to 15zł.\nMyślę o zakupie czterech czy pięciu podstawowych składników tych saszetek i zrobienie własnej mieszanki i to zdrowszej bo bez sztucznego aromatu. To przecież tylko glukoza jednowodna (10zł/kg), cytrynian sodu (20zł/kg), chlorek potasu (14zł/kg), chlorek sodu (to mogłaby być nawet lepsza sól morska/himalajska/kamienna itp. to ok. 15zł/kg). Czyli za 5kg mamy ok 60zł, no może do 80zł z przesyłką.\nMożna by się lokalnie na to zrzucić i podzielić takim dietetycznym środkiem spożywczym do postępowania dietetycznego w stanach odwodnienia organizmu.\nProszę o opinie, ew. wyprowadzenie mnie z błędu albo jakiegoś chemika o dobór ilościowy składników taki, aby nie przesadzić z dawką czegoś co może zaszkodzić w większej ilości. Dla smaku mógłbym dodać kwas L-askorbinowy (wit. C).\nRe: Tańsze uzupełnianie elektrolitów - orsalit DIY\nPost autor: Noelia » 29 gru 2017, 12:10\nkrzeszol pisze: ↑\n24 gru 2017, 13:03\nNa biegunki zalecają uzupełnianie elektrolitów. Czy ktoś kiedyś myślał o zrobieniu własnego suplementu?\nMyślę o zakupie czterech czy pięciu podstawowych składników tych saszetek i zrobienie własnej mieszanki i to zdrowszej bo bez sztucznego aromatu. To przecież tylko glukoza jednowodna (10zł/kg), cytrynian sodu (20zł/kg), chlorek potasu (14zł/kg), chlorek sodu (to mogłaby być nawet lepsza sól morska/himalajska/kamienna itp. to ok. 15zł/kg).\nBardzo ciekawy dla mnie temat\nMąż od dawna pije domowe izotoniki.\nKiedyś bardzo intensywnie ćwiczył na siłce + CrossFit, a napoje izotoniczne nawadniają o wiele lepiej niż woda czy zwykły sok.\nPo diagnozie - podczas biegunek i wymiotów w zaostrzeniu - również się sprawdziły, bo świetnie uzupełniają elektrolity, wyrównują straty minerałów i szybko dostarczają energii.\nJemu naprawdę dodawały sił, bo - mimo kilkunastu biegów do WC dziennie - funkcjonował zupełnie normalnie, pracował itd.\nI aktualnie też robi sobie takie własne elektrolity - jelitowo jest już prawie ok, ale wrócił do treningów, chociaż nie aż tak ciężkich jak za zdrowych czasów.\nLata temu dostał od trenera taki przepis:\n- 70 g glukozy\n- 0,41 g soli\n- 0,17 g potasu\n- 0,07 g magnezu\nTo podobno jest najbliższe stężeniu osocza.\nWęglowodanów ma być zawsze ok. 7 % i tu tyle właśnie jest.\nW sumie chodzi o to, żeby osmolalność takiego roztworu była identyczna jak płynów ustrojowych.\nPotas i magnez najłatwiej odmierzyć z tabletek.\nAle tego przepisu mój już dawno nie stosował.\nOd początku choroby bierze potas na receptę - Kalipoz prolongatum - po refundacji jakieś grosze kosztuje - dawkę dostosowuje się w zależności od tego, jak duży masz niedobór (jeśli masz wodniste biegunki, to hipokaliemia jest bardzo prawdopodobna, ale to trzeba sprawdzić).\nMagnez przyjmuje w formie tabletek musujących, taki jest najłatwiej przyswajalny.\nCzasem dodaje do wanny siarczan magnezu (czyli sól Epsom = sól gorzka) - jakieś 3 szklanki na wannę - bo magnez wchłania się przez skórę podczas ciepłej kąpieli.\nSól Epsom jest bardzo popularna wśród sportowców, bo łagodzi zakwasy, a przy tym super uzupełnia niedobory magnezu, lepiej się śpi po takiej kąpieli.\nPlus oczywiście stara się jeść jak najwięcej produktów bogatych w te składniki - ale nie jest to proste, bo wiele z nich szkodzi mu jelitowo.\nInny przepis to 9 g soli himalajskiej na litr wody (to daje roztwór 0,9%, czyli sól fizjologiczną) + sok z cytryny.\nŁyżeczka soli himalajskiej waży 10 g, a zwykłej kuchennej 6 g.\nMąż dodaje tylko trochę soku, bo jemu niestety wszystkie cytrusy nasilają objawy CU.\nMy używamy himalajskiej różowej drobnej, kupujemy w necie - ok. 3 zł za kg.\nZawiera ponoć 80 pierwiastków, w tym krzem, selen, cynk, żelazo, jod, magnez itd.\nCzasami kupujemy sól morską.\nTakiej kuchennej to w ogóle w domu nie mamy\nNaturalnym izotonikiem jest woda kokosowa, tylko sama w sobie ma bardzo mało sodu - dlatego podczas intensywnego pocenia się na siłce albo podczas biegunek trzeba ją koniecznie dosolić.\nDodatkowo działa jak probiotyk.\nMąż pije różne kombinacje, np. 2 szklanki wody wysokozmineralizowanej + szklanka wody kokosowej + sól himalajska + trochę cytryny.\nCzęsto dodaje do tego glukozę właśnie - tyle, żeby w sumie wyszło ok. 7 % węgli (nie odważa tak dokładnie, bo jak się dojdzie do wprawy, to wiadomo wszystko "na oko")\nIdealny jest też miód, ale niestety bardzo nasilał mu biegunki w zaostrzeniu i już dawno miodu nie próbował.\nMusi zrobić kolejne podejście, może się uda, bo to jednak samo zdrowie i szkoda rezygnować.\nCzasem dolewa jeszcze trochę soku z aronii, z ogórków, pomidorów, jabłek albo z ciemnych winogron.\nOrsalit też pił wielokrotnie, ma dobry skład, jedynie aromat niepotrzebny, ale trudno.\nNa stronie producenta jest tabelka, ile cytrynianu, ile sodu, ile potasu itd. - także najlepiej wg tego dobierz proporcje - proszek do szczelnego słoika i już.\nSprawdzaliśmy też wiele razy jeden przepis z Runner's World:\nMocny izotonik - nawadnia, a jednocześnie dodaje energii podczas i po ciężkim treningu:\n- 40-50 g cukru lub glukozy (około 4-5 płaskich łyżek)\n- około 2 płaskich łyżek fruktozy (czyli 20 g) – do kupienia w sklepach spożywczych. Uwaga, nie przekraczaj tej dawki!\n- 930-940 ml wody\n- sok z cytrusów do smaku.\nDo szpitala mąż trafił z mega odwodnieniem i dostawał tam kroplówki PWE, czyli fizjologiczny płyn wieloelektrolitowy - w necie można znaleźć skład:\n- 0,575 g chlorku sodu\n- 0,038 g chlorku potasu\n- 0,0394 g sześciowodnego chlorku wapnia\n- 0,02 g sześciowodnego chlorku magnezu\n- 0,462 g trójwodnego octanu sodu\n- 0,09 g dwuwodnego cytrynianu sodu\n- woda (do 100 ml).\nNawadniali go też płynem Ringera, tam jest (na 1 litr) 8,6 g NaCl + 0,3 g KCl + jeszcze chlorek wapnia.\nTo na pewno są roztwory izotoniczne w stosunku do krwi, także można sobie ewentualnie wg tego odważać pierwiastki i pić\nW każdym razie najlepiej pokombinować samemu właśnie, bo w tych gotowych, sklepowych izotonikach jest zazwyczaj cukier + substancje słodzące, barwniki, aromaty, stabilizatory i inne sztuczne paskudztwa, także nie warto.\nJeszcze skopiuję fajny test izotoników z jednej strony o bieganiu, sporo istotnych info, które przy biegunkach mają takie samo znaczenie, bo w sumie co za różnica, w jaki sposób tracimy cenne elektrolity:\nWchłanianie (30%) – określone przez parametr osmolalności. Jak wykazują badania najłatwiej wchłaniane są roztwory lekko hipotoniczne o osmolarności 200-250 mmol/l (osmolalność będzie nieco wyższa). Dlatego najwyżej notowane będą napoje o niskiej osmolalności zawierające się w przedziale od 200 do 330 mOsm/kg (zgodnie z rekomendacją KE).\nZawartość sodu (15%) – sód w napojach sportowych jest dodawany w celu zwiększenia pragnienia oraz poprawy smaku. Dodatkowo sód jest pierwiastkiem najbardziej traconym z potem. Jego dodatek przeciwdziała zjawisku rozcieńczania sodu we krwi (hiponatremii). Za normę przyjąłem rekomendację KE 46mg/100ml – 115mg/100ml. Jako, że straty tego pierwiastka są na poziomie 0,9 g na litr potu najwyższą punktację przyznaję napojom zawierającym najwięcej sodu.\nDodatki np. potas, wapń, magnez, witaminy (5%) – są to składniki o nieudowodnionym wpływie na nawadnianie i wydolność organizmu. Mogą być jedynie traktowane jako składniki napoju powysiłkowego. Najwłaściwszym więc jest uzupełnienie tych składników, które tracone są z potem. Oprócz wody(99%) i sodu (0,9g/l), zawiera on potas (0,2g/l), wapń (0,015 g/l), magnez (0.0013 g/l). Przy porównaniu punktuję najwyżej za zawartość potasu, jeśli to nie przyniesie rozstrzygnięcia porównuję wapń i magnez. Jeśli takie kilkustopniowe porównanie nie przyniesie zwycięzcy, wygrywa napój zawierający największą ilość witamin.\nPost autor: Jac » 30 gru 2017, 12:51\nCzy jest to zwyczajna woda kokosowa, jaką można kupić w markecie ? Czy jakaś specjalna np. z apteki ?\nPost autor: Noelia » 04 sty 2018, 13:12\nTylko w marketach to się średnio opłaca.\nMy najczęściej kupujemy na Allegro zapas takiej: WODA KOKOSOWA FOCO 1 l NAPÓJ IZOTONICZNY\n100% Woda kokosowa pozyskiwana jest z niedojrzałych jeszcze zielonych owoców palmy kokosowej. Zawiera cenne witaminy i minerały, które przyczyniają się do utrzymania prawidłowego poziomu elektrolitów. Dlatego polecana jest jako napój izotoniczny dla osób aktywnych fizycznie oraz będących na diecie. Nie zawiera cukru, więc mogą ją spożywać diabetycy.\nTo jest zresztą nasz sprawdzony sprzedawca od lat.\nOraz taką (tutaj też często robimy zakupy i wszystko bez zarzutu, także polecam, jeśli ktoś szuka sklepu "ze zdrową żywnością"): Woda kokosowa 100% Organic Coconut Water 1L - aqua verde\nPost autor: Jac » 04 sty 2018, 13:36\nDzięki Będę musiał zrobić eksperyment z wodą kokosową, bo odwodnienie jest dla mnie dużym problemem.\nW moim przypadku właściwie wszystko co wypiję (poza zwykłą wodą) powoduje silne wzdęcie i przelewanie w brzuchu. Zwykła woda z kolei po prostu "przelatuje", nie nawadniając organizmu.\nPost autor: Noelia » 05 sty 2018, 00:01\n04 sty 2018, 13:36\nPolecam, wg nas jest pyszna - gdyby nie cena, to pilibyśmy codziennie zamiast zwykłej wody\nZwykła woda z kolei po prostu "przelatuje", nie nawadniając organizmu.\nWodę powinno się pić małymi łykami, systematycznie przez cały dzień - może zbyt szybko pijesz za duże ilości naraz\nMąż przetestował chyba wszystkie mineralki, najbardziej służy mu Staropolanka 2000 - szybko uzupełnia brakujące minerały, ma dużo wapnia i magnezu.\nJest wysokozmineralizowana - takie miał zalecenia w zaostrzeniu, podczas uporczywych biegunek.\nW Poradniku żywieniowym sugerują pić wody średniozmineralizowane.\nPost autor: Jac » 05 sty 2018, 12:14\n05 sty 2018, 00:01\nNie wypijam co prawda butelki czy kubka wody "duszkiem", ale może trzeba jeszcze bardziej zwolnić tempo. Dzięki za wskazówkę - zobaczę jakie przyniesie efekty\nWody mineralne u mnie odpadają - powodują wzdęcia i dyskomfort w brzuchu... Jedyna woda, jaką mogę pić, to kranówka albo Żywiec Zdrój, która nie jest woda mineralną.\nPost autor: stripped » 06 sty 2018, 00:15\n04 sty 2018, 13:12\nUwielbiam, absolutnie uwielbiam wodę kokosową. Dzięki za wrzucenie propozycji, ja niestety kupiłam w sklepie ostatnio taką, która mi nie podeszła, była jakaś kwaśnawa. Wolę nie mówić o cenie W Biedronce bywają świeże kokosy i to co w nich jest, jest niebem w gębie.\nCo prawda raz mnie po tym pogoniło... ale to moja wina, bo za szybko wypiłam.\nPost autor: Jac » 06 sty 2018, 12:21\n06 sty 2018, 00:15\nJeśli jest to możliwe, staram się odczekać chwilę po obfitym posiłku, albo po wypiciu kubka wody i nie wstawać od razu, bo w przeciwnym wypadku też może mnie pogonić.\nPost autor: stripped » 06 sty 2018, 20:27\n06 sty 2018, 12:21\nA no, ja mam tak samo. Ale człowiek jest a) głupiutki b) łapczywy\nPóźniej zaliczałam krzaki pod parasolką .... akurat lało jak z cebra


Blog Cyber Niekulturalny: stycznia 2009\nPracowity dzień. Udało mi się skrobnąć kolejne kilka stron do magisterki (po prawie dwumiesięcznej przerwie!) i zaczynam wierzyć, że do maja (czy kiedy tam się broni...) jakoś się wyrobię. Teraz chwilowo mam dość pisania, zetem bez zbytecznego przemęczania palców zapraszam do artykułu, który pochodzi z numeru 12/2004 (tego samego, co teksty o świątecznej przygodzie Lobo i capcomowym "Alien vs Predator").\nI znowu artykuł dotyczący starcia Obcego z Predatorem. Pewnie myślisz teraz, drogi czytelniku: "Cóż on znowu bredzi? Przecież tytuł arta mówi o Batmanie". No tak, wszystko się zgadza, ale...\nMoże jednak po kolei. Otóż Batman: Dead End to amatorski film krótkometrażowy. Jego twórcą jest Sandy Collora. Człowiek ten, nie tylko napisał scenariusz filmu i zajął się jego reżyserią, lecz także przyłożył swoje utalentowane- trzeba przyznać- ręce, do efektów specjalnych i co-produkcji. Pomagał mu przy tym cały sztab ludzi (dosyć nietypowe jak na produkcję amatorską), lecz to on właśnie, nad wszystkim trzymał pieczę. Dlatego też wypada uznać Batman: Dead End za dzieło autorskie. W gruncie rzeczy określenie tego filmu terminem amatorski nie bardzo przystoi. Zdecydowanie lepiej brzmi: fanowski. Pan Collora stworzył bowiem, dzieło w pełni profesjonalne, którego nie powstydziłyby się wielkie wytwórnie i nie czerpie z tego żadnych profitów! Entuzjazm i zaangażowanie naprawdę godne naśladowania (niestety już talentu naśladować się nie da).\nFilm jest krótki i niezbyt skomplikowany, więc nie zrobię chyba nikomu krzywdy, jeśli przedstawię jego fabułę. Oto standardowy batmanowski motyw: Joker po raz kolejny ucieka z więzienia Arkham i tylko Mroczny Rycerz może go zatrzymać. Bruce Wayne zakłada więc swój kubraczek i wyrusza na polowanie. W szybkim czasie wpada na trop zbiega i oczywiście daje mu niezły wycisk. W trakcie walki jesteśmy świadkami dosyć sztampowego dialogu, w którym Joker oskarża Batmana, że to on go stworzył, na co Batman odpowiada mu, że było na odwrót i to Joker powołał do życia Batmana. No cóż jakiś dialog musiał być, a że taki... trudno, przeżyjemy. Nie fabuła bowiem, a akcja jest w tym krótkim dziełku najważniejsza. Kiedy walka w reszcie dobiega końca i Joker ponownie ma trafić za kratki, ni stąd, ni zowąd zjawia się (uwaga!): Obcy! Tak, tak, nasz stary znajomy- Alien, pałęta się po mrocznych uliczkach Gotham City. Obcy zabija Jokera, po czym atakuje Batmana. I w tym momencie rozpoczyna się kolejna nawalanka (nie ostatnia- trzeba zaznaczyć). Gacek ma jednak trudności w walce z Robalem (co trochę dziwi u nietoperza) i zostaje powalony na ziemię. Obcy już ma zatopić swoje szczęki w uszatej masce, gdy nagle pocisk rozwala mu łeb. Pocisk (konkretnie rakietę) wystrzelił nie kto inny jak (i tutaj znów proszę o uwagę!): Predator. I już wiemy czemu artykuł ten miał dotyczyć starcia Drapieżcy i Obcego. No, ale jedziemy dalej. A dalej, wiadomo: rozpoczyna się walka Batmana z Predatorem. Po stosunkowo długim i zaciętym pojedynku, Mroczny Rycerz pokonuje swojego oponenta i już ma zadać ostateczny cios, kiedy pojawiają się trzej kolejni Drapieżcy. Oj, teraz to naszemu Gackowi już chyba nie pójdzie tak łatwo... Batman staje w pozycji bojowej, a w międzyczasie zza jego pleców wyłaniają się kolejni Obcy. Zapowiada się konkretna bitka Alienów i Predatorów, w środku której znajdzie się Batman. Niestety już jej nie widzimy, gdyż film... kończy się. A było tak ciekawie. No cóż, w końcu to tylko fanowska krótkometrażówka.\nFilm miał przede wszystkim zaprezentować filmowe umiejętności głównego twórcy i swoje zadanie w stu procentach spełnił. Pan Collora pokazał, że umie robić efektowne kino akcji. Aha, czy wspominałem, że twórca Batman: Dead End nie jest żadnym żółtodziobem w branży filmowej? A więc wspominam, że pracował on m.in. przy takich filmach jak: Predator 2, Jurassic Park, Faceci w czerni, czy Dogma (głównie jako tzw.: Concept artist, chociaż w MIB nawet zaprojektował potwory). Miał więc pewne doświadczenie, a także znajomości, które na pewno okazały się pomocne przy realizacji omawianego filmu (lista płac jest całkiem pokaźna).\nWidzicie więc, że filmowe spotkanie Obcego i Predatora nastąpiło jeszcze zanim pan Anderson zaprezentował światu swoją wizję pojedynku kosmicznej dwójki. Trzeba przyznać, że Collora zrobił naprawdę dobre dziełko, które na pewno nie jest gorsze od kinowego hitu pt.: "Alien vs Predator" (ale o to chyba nie trudno). Z pewnością duży wpływ na to, miało obsadzenie w roli głównego bohatera: Batmana- postaci kultowej, która posiada naprawdę duży potencjał (niestety zmarnowany w filmach Joela Schumachera). Należy zaznaczyć, że nie jest to jedyna fanowska produkcja z Batmanem w roli głównej (w tym nie jedyna, która wyszła spod ręki Sandy'ego Collori). Jeśli jednak szukacie filmu, w którym spotkają się: Batman, Alien i Predator, to innej takiej produkcji nie znajdziecie. Podsumowując: film krótki i prosty fabularnie, a przy tym bardzo pomysłowy i efektowny. Jeśli chcesz go obejrzeć lub/i dowiedzieć się więcej informacji o jego twórcy, to zapraszam na stronę: http://collorastudios.com/. Nawet gdy komuś Batman: Dead End nie przypadnie do gustu, to przynajmniej nie będzie narzekał, że zmarnował swój cenny czas (w końcu to tylko ok. 8 minut). Ja jednak, po krótkim seansie, nie czułem się zawiedziony i nie pozostaje mi nic innego, jak naprawdę gorąco wszystkim polecić opisane wyżej dzieło.\n"Batman: Dead End"\nReżyseria: Sandy Collora\nScenariusz: Sandy Collora, Nicolás Álvarez\nProdukcja: Simon Tams, Daren Hicks\nZdjęcia: Vince Toto\nObsada: Clark Bartram, Andrew Koenig, Kurt Carley, Jake McKinnon, Dragon Dronet, Patrick Magee\nAutor: PKP o 20:42 Brak komentarzy:\nNa chwilę wracam do bardziej typowych dla tego bloga tekstów i prezentuję artykuł o pewnym mordobiciu. Pochodzi on z numeru 6/2004. Już wtedy wiedziałem, że dla "Reset Forever" będę pisał przede wszystkim o bijatykach.\nPowoli dochodzę do wniosku, że mój tekst o Mortal Kombat Trilogy, który znalazł się w poprzednim numerze Reset Forever był początkiem czegoś co chyba można nazwać "akcją propagandową zakrojoną na szeroką skalę". Czemu tak sądzę? No cóż jak widzicie i ten tekścik, który teraz czytacie, dotyczy gry z gatunku określanego mianem mordobicia (i w dodatku to znowu Mortal). Po prostu chcę wam przypomnieć o tym wspaniałym, a niestety zapomnianym gatunku gierek (myślę oczywiście o sytuacji na rynku gier PC). No dobra to chyba tyle tytułem wstępu i wyjaśnień, przechodzę już do właściwego tematu tego tekstu.\nMoratal Kombat 4 to jedno z ostatnich prawdziwych mordobić jakie wyszły na PC. Gra ta światło dzienne ujrzała już jakiś czas temu, bo w 1998 roku i od tego czasu na blaszaka nie ukazała się żadna z jej kolejnych części (teraz kolejne Mortale to domena tylko i wyłącznie konsol). Fani smoczej serii czekali na nią dość długo, bo od premiery MK3 minęły trzy lata. Dostali w międzyczasie co prawda Mortal Kombat Trilogy, ale nie była to tak naprawdę kontynuacja w pełnym tego słowa znaczeniu, a jedynie rozbudowana (bardzo rozbudowana) trójka. Ich prośby zostały w końcu wysłuchane i w połowie A.D. 1998, w mniej więcej rok po swej automatowej premierze, na domowych platformach pojawił się czwarty Mortal.\nGra ta owiana była legendą już od momentu pojawienia się pierwszych o niej informacji. Wszyscy bowiem mieli świadomość, że nowy Mortal będzie, zgodnie z panującą wówczas modą, nawalanką trójwymiarową. Każdy był ciekaw jak jego ulubieni wojownicy będą wyglądać w 3D. Gra została w końcu wydana i wszyscy się przekonali, że Mortal w 3D to rzecz naprawdę realna i do tego wcale nie gorsza od swych poprzedników. Ale po kolei.\nTak naprawdę jedynym co goście z Midway naprawdę zmienili w swojej sztandarowej serii była grafika i dlatego jej przyjrzyjmy się na początku. Teraz to co widzimy podczas zabawy w Mk4 na pewno nie zachwyca, ale w roku 1998 wszyscy byli zachwyceni (no prawie...) robotą wykonaną przez grafików. Prawie wszystkie elementy (a na pewno te najważniejsze) składają się z wieloboków, na które nawleczono całkiem ładne bitmapy. Szczególnie ciekawie prezentują się zwłaszcza postacie, tła i rozmaite "firebale". Jedyne, co już w momencie wydania gry budziło zastrzeżenia, to łamiące się niekiedy tekstury wojowników i beznadziejnie wyglądająca krew (a ta przecież w smoczej serii zawsze była niezwykle istotnym elementem). Ogólnie jednak oprawa graficzna MK4 może się podobać nawet dzisiaj, czego powodem jest min. obsługa przez grę akceleracji graficznej (wtedy to był szczyt techniki).\nO muzyce i dźwiękach, jakie nam towarzyszą w czasie zabawy, w sumie nie ma co pisać, gdyż są to stare, dobre, mortalowe brzmienia. Mamy więc klimatyczną, a przy tym dynamiczną muzę, którą przeplatają przerażające wrzaski, odgłosy ciosów i bojowe okrzyki. Wszystkiemu towarzyszy znany wszystkim lektor, który komentuje co efektowniejsze zagrania (głównie wykończenia).\nPora na parę słów na temat najistotniejszy, czyli samą rozgrywkę. A ta nie zmieniła się prawie wcale, to dalej stary, dobry i prosty do bólu Mortal Kombat. Jedyne co dodano to możliwość zrobienia "kroku w bok" (sprawa dosyć oczywista w mordobiciach 3D) i wyciągania w czasie walki broni. To ostatnie to fajny bajer, szkoda tylko, że broń owa bardzo łatwo wypada z łapek zawodników. Aha jest jeszcze możliwość podnoszenia z ziemi kamieni i głów (!) i rzucaniem nimi w oponenta. I to tyle nowości w kwestii samej walki. Niby bardzo mało, ale może to i lepiej, że czwarty Mortal zachował ten najbardziej charakterystyczny element swoich poprzedników.\nWiemy już, że czwarty Mortal Kombat ma nową grafikę i parę drobnych zmian w systemie walki. Ale czy tylko to? No jasne, że nie! Przecież tym co zawsze zmieniało się w kolejnych grach tej serii była ekipa wojowników. Tym razem do znanych wszystkim Liu Kanga, Jaxa, Soni, Raydena, Johnego Cage'a, Sub-Zero, Reptaila i Scorpiona dołączają: Jarek (brzmi swojsko, nie?), Kai, Quan Chi, Kai, Tanya, Reiko, Fujin i główny zły tej części, czyli Shinnok. W tym miejscu przydałoby się wspomnieć coś o fabule gry, tylko po co? Przecież i tym razem chodzi o to co zwykle, czyli wielki turniej o władzę nad światem, walkę dobra ze złem itp. "typowe" rzeczy.\nNo to znamy już wszystkie składowe pierwszego trójwymiarowego Mortala. Czas więc na małe podsumowanko. Jaka więc czwórka jest ogólnie? Hmm... naprawdę dobra! Na PC mamy prawdziwy deficyt bijatyk, a ta gra jest jedną z nielicznych w jakie możemy się znośnie pobawić. Rozgrywka potrafi wciągnąć (szczególnie gdy gramy przeciwko żywemu przeciwnikowi) i pozostawić po sobie przyjemne wrażenie. A na szczególnie ambitnych czekają dodatkowe smaczki, takie jak filmiki czy ukryte postacie. Szukacie fajnej, niezobowiązującej gry zręcznościowej? Sięgnijcie po czwartą część smoczej serii! Naprawdę szczerze polecam.\nAutor: PKP o 09:59 2 komentarze:\nWczoraj zdarzyła się rzecz karygodna: nie było nowego wpisu. Nic mnie nie usprawiedliwia (nawet to, że miałem tzw. "egzamin"). Mam nadzieję, że taka sytuacja się nie powtórzy, jednak obiecać tego nie mogę. Moją głowę zaprząta ostatnio wiele spraw (z magisterką na czele) i może się zdarzyć, że kolejne teksty będę publikował raz na kilka dni. Dobra, starczy tłumaczeń, czas na nowy artykuł. Dzisiaj tekst z numeru 9/2004- bardzo nieaktualny, gdyż traktujący o sprzęcie (i to pewnie takim, którego już nie ma w dystrybucji). Aha, zdjęcie konkretnego pada znajduje się pod jego opisem.\nWydawać się może, że na co jak na co, ale na brak rozmaitych kontrolerów do gier pececiarze nie mogą narzekać. No cóż, nie bardzo orientuję się jak sprawa ma się z joystickami i kierownicami, jednak jeśli chodzi o gamepady to sytuacja nie przedstawia się zbyt różowo. Wystarczy przejść się po dowolnym hipermarkecie by ujrzeć na półkach "bogaty wybór" różnorakich kontrolerów do gier. Powiecie: jak to, przecież regały pełne są zalegających padów, joyów i kierownic? Tak to prawda, ale czy braliście te cudeńka do rąk? Kiepskie wykonanie, kruche plastiki, a nade wszystko zero ergonomii. Człowiek czuje, że to co trzyma w rękach nie jest kontrolerem z prawdziwego zdarzenia, a jedynie odpustową zabawką (nawet opakowania są tandetne). Gracz ma wybór: kupić tani chłam i pobawić się nim kilka tygodni (dni?) lub wyłożyć większą (i to o ile!) sumkę i mieć urządzenie "na dłużej". Niestety, jeśli chodzi o gamepady, tych drugich kontrolerów jest bardzo mało. Właściwie w naszym kraju, z tych lepszych, osiągalne są urządzenia tylko jednej firmy. Logitech, bo niej mowa, to producent renomowanych akcesoriów do PC. Urządzenia firmowane tą marką, oprócz naprawdę wysokiej jakości wykonania, charakteryzują się też, niestety, bardzo wysokimi cenami. No, ale jeśli oczekujemy musimy też płacić. Coś za coś. Dla tych, którzy chcą się lepiej wczuć w gry akcji (bo w tych najczęściej wykorzystuje się gamepady) przygotowałem krótki przegląd (mini-katalog?) padów Logitecha. Ceny się zmieniają, więc ich nie podaję. Wiedzcie tylko, że wahają się od ok. 60 zł (najprostszy model) do ok. 250 zł (Logitech Cordless Rumblepad).\nLogitech® Precision™ USB\nNajprostszy, przewodowy pad Logitecha. Posiada 8-kierunkowy przycisk pozycyjny (popularny "krzyżak") i 6 przycisków akcji (dwa z nich umieszczono na "grzbiecie" urządzenia). Do mniej wymagających gier (np. starych platformówek, czy strzelanek) w zupełności wystarczy.\nTyp gamepada: przewodowy\nSystem Vibration Feedback: nie\nPlatforma systemowa: Windows 98/Me/2000/XP, Mac OS\nUrządzenie już znacznie lepiej wyposażone niż poprzednik. Cała konstrukcja bardzo przypomina analogowego pada od PSX/PS2. Logitech Dual Action wyposażony jest w 8-kierunkowy "krzyżak" i 12 programowalnych przycisków (4 spusty, 6 przycisków akcji i 2 analogowe przyciski na drążkach). Jeśli szukasz naprawdę dobrego, przewodowego pada, który wygodnie leży w dłoniach i zniesie wiele godzin eksploatacji, a nie potrzebne ci dodatkowe bajery (efekty wstrząsów itp.) to myślę, że ten kontroler jest najwłaściwszym wyborem.\nLiczba przycisków: 12 szt.\nMinijoystick: tak (2)\nWyglądem pad ten przypomina Logitech Precision USB, ale pod względem możliwości znacznie przewyższa tak jego, jak i opisywanego przed chwilą Dual Action. Jego największa przewaga nad poprzednikami to system Vibration Feedback, czyli sprzężenie zwrotne drgań, za które odpowiadają dwa wbudowane w konstrukcję silniczki. Dla miłośników mocnych wrażeń jak znalazł.\nLiczba przycisków: 9 szt.\nSystem Vibration Feedback: tak\nLogitech® Cordless Rumblepad\nNo to już naprawdę wypasione urządzonko. Tradycyjnie ma wszystko to co poprzednicy plus coś extra. Tym czymś jest wykorzystywanie technologii Cordless. Co to oznacza? Ano to, że padzik ten nie ciągnie za sobą żadnego kabla, po prostu jest bezprzewodowy. W zamian jednak musimy nakarmić go czterema paluszkami (chodzi rzecz jasna o baterie...). Gamepad ma wszystko co wybrednemu graczowi do szczęścia potrzebne. Jeśli tylko ów gracz ma wystarczająco dużo forsy (ok. 250 zł) i siły w rączkach (urządzenie sprawia wrażenie dosyć masywnego, a baterie też go raczej nie odciążają) to może śmiało inwestować w ten produkt.\nTyp gamepada: bezprzewodowy\nKomunikacja bezprzewodowa: technologia radiowa (częstotliwości 2,4 GHz)\nZasięg nadajnika: 6 m\nDualpad: tak (2)\nZasilanie: 4 baterie AA (paluszki)\nI to już wszystko. Trochę mało, nie? Na szczęście pady są dosyć różnorodne, więc każdy powinien znaleźć coś dla siebie. Pewnie zauważyliście już, że urządzenia te możecie podłączyć nie tylko do PC, ale też do poczciwego Maca (wymagana wersja Mac OS to: 9 lub, w przypadku padów z technologią Vibration Feedback, X). Właściwie w swojej "klasie" Logitech nie ma u nas żadnych poważnych konkurentów (no może Saitek i kiedyś, dawno temu, InterAct), ale nie zmienia to faktu, że w Polsce popularniejsze są tańsze i gorsze gamepady (w sumie nie bardzo jest się czemu dziwić). Ciekawe czy doczekamy kiedyś dnia, w którym wybór na tym rynku będzie równie bogaty co u konsolowców. Ci bowiem mogą dowolnie przebierać w rozmaitych ofertach wielu naprawdę dobrych producentów (teraz nawet mogą dowolnie wybierać kolor, czy rysunek na padzie, a nie tylko jego możliwości techniczne). Bądźmy dobrej myśli (bo cóż nam pozostaje?). Na zakończenie pragnę tylko zaznaczyć, że powyższy tekst, jakkolwiek by to nie wyglądało, nie był żadną formą reklamy Logitecha. Chciałem jedynie pomóc potencjalnym, przyszłym posiadaczom padów w dokonaniu właściwego wyboru (naprawdę liczy się jakość- pamiętajcie). Ostateczną decyzję pozostawiam wam. Nie zapomnijcie tylko, dokonując zakupów, sprawdzić jak konkretny model leży wam w dłoniach. Ergonomia w gamepadach jest bowiem równie istotna co liczba przycisków. A może i nawet istotniejsza?\nAutor: PKP o 12:21 Brak komentarzy:\nEtykiety: archiwum RF, blacha\nDawno nie było żadnego tekstu historycznego, zatem dzisiaj takiż proponuję. Tym razem swojska tematyka. Każdy, kto chodził do podstawówki powinien kojarzyć temat, więc dodam tylko, że poniższe grafiki, to kolejno wyobrażenia bitwy na: drzeworycie z piętnastego wieku, słynnym obrazie Jana Matejki i trochę mniej słynnym obrazie Wojciecha Kossaka. Sam tekst pochodzi z numeru 6-7/2006. Aha, artykuł jest całkiem długi (zatem tylko dla tych, co posiadają dłuższą chwilę na czytanie).\nBitwa, do jakiej doszło 15 lipca 1410 roku nieopodal wsi Grunwald, jest największym starciem zbrojnym w historii polskiego średniowiecza. Żadne inne wydarzenie, żadna inna data nie istnieją równie dobrze w świadomości przeciętnego Polaka, jak właśnie bitwa grunwaldzka.\nWokół samej bitwy narosło mnóstwo mitów, które są przede wszystkim wynikiem romantycznego postrzegania średniowiecza. Zarówno Matejko, jak i Sienkiewicz pokazali nam Grunwald taki, jaki chcieli nam pokazać- pełen szlachetności naszych i nikczemności nie-naszych. Pełen solidaryzmu nacji słowiańskich i pychy i arogancji, reprezentowanych przez wojska zakonne. W każdym micie jest ziarno prawdy, ale Grunwald zbyt często był narzędziem propagandy, zbyt wiele razy służył za „broń” przeciwko Niemcom, aby można go było odbierać w sposób definitywnie jednoznaczny. W poniższym tekście przedstawię pokrótce tą słynną bitwę. Postaram się przy tym zwrócić baczniejszą uwagę na te przekłamania w przedstawieniu bitwy, które najmocniej utkwiły w zbiorowej świadomości Polaków, i które większość z nas przyjmuje za pewnik, nie wiedząc, że są one w większości bądź to wynikiem nieaktualnych już dziś badań naukowych, bądź to twórczą wizją artysty.\nWielka Wojna, jak zwano wojnę z Zakonem Krzyżackim, toczoną w latach 1409-1411, była wynikiem sprytnej polityki króla Władysława Jagiełły. To prawda, że zaczęli ją Krzyżacy, ale stało się to po tym jak do Malborka przybył z poselstwem arcybiskup Mikołaj Kurowski. W dosadnych słowach uświadomił on wielkiemu mistrzowi, że jeśli zdecyduje się on napaść Litwę, wówczas ściągnie na siebie odwet ze strony Polaków. Ulryk von Jungingen odparł na to, że woli w takim razie od razu zaatakować Koronę, niż wyprawiać się na zalesioną, mniej atrakcyjną, Litwę. 6 lipca 1409 roku do króla Władysława wysłano list z formalnym wypowiedzeniem wojny. Polska nie wypowiedziała wojny, mimo, że do niej dążyła. Dzięki temu była na moralnie lepszej pozycji obrońcy, a nie agresora. Wojska krzyżackie dość szybko wtargnęły do przygranicznej ziemi dobrzyńskiej i opanowały ją w ciągu dwóch tygodni. Inne oddziały Zakonu w tym czasie uderzyły na granicę królestwa od strony Pomorza i zdobyły Bydgoszcz. 29 września wojska Jagiełły rozpoczęły oblężenie tego miasta, z oczywistym zamiarem odbicia go. Pod murami Bydgoszczy do polskiego króla zgłosili się posłowie króla czech Wacława Luksemburskiego, proponując pośrednictwo w zawarciu rozejmu z Zakonem. Jagiełło miał świadomość, że rozejm da mu czas na całkowite zmobilizowanie wojsk Unii, dlatego też przystał na propozycję posłów, ale dopiero po odbiciu Bydgoszczy, czyli 6 października. Rozejm podpisano 8 października, a miał on obowiązywać do 24 czerwca 1410 roku. Teraz obie strony miały czas na gruntowne przygotowania do wojny. Wszyscy, bowiem zdawali sobie sprawę z tego, że 24 czerwca działania wojenne rozgorzeją na nowo i to z niespotykaną dotąd intensywnością. W tych przygotowaniach kluczowym wydarzeniem było spotkanie w Brześciu Litewskim, do jakiego doszło w początkach grudnia, a w którym uczestniczyli król Władysław, książę Witold i podkanclerzy królestwa Mikołaj Trąba. To właśnie w tym wąskim gronie opracowano plan przyszłej kampanii, która miała całkowicie zaskoczyć Krzyżaków.\n24 czerwca rozejm wygasł. W tym też dniu w Wolborzu zebrało się rycerstwo Małopolski i ruskich ziem Korony. Mistrz Ulryk przebywał wówczas w Toruniu. Wieczorem był świadkiem pożaru, jaki objął wsie zakonne leżące naprzeciw Torunia. Polskie oddziały strzegące Kujaw przypominały tym sposobem o swojej obecności. Jak widać, tym razem strona polska pierwsza zaczęła działania wojenne. Mistrz chciał zyskać na czasie, poprosił więc o przedłużenie pokoju do 4 lipca, na co Jagiełło się zgodził. Pomogło to w koncentracji głównej armii sprzymierzonych, jaka miała miejsce w Czerwińsku nad Wisłą, gdzie miały się zjechać małopolskie wojska Jagiełły, Wielkopolanie, oddziały lenników mazowieckich i wreszcie litewska armia Witolda. Warto tutaj wspomnieć, że aby wszystkie armie mogły się spotkać po jednym brzegu rzeki, trzeba było zbudować most pontonowy, złożony z połączonych łodzi. Była to konstrukcja niezwykła i rzadko wówczas spotykana (w tej części Europy unikatowa). Przeprawa trwała od 30 czerwca do 2 lipca- tego dnia cała armia stała już na prawym brzegu Wisły. Teraz można już było zacząć marsz na Malbork.\nWarto teraz na chwilę przystanąć i przedstawić pokrótce wojska, jakie miały wziąć udział w „wielkiej bitwie”. Liczebność poszczególnych armii bardzo trudno dzisiaj określić, ale przyjmuje się, że po stronie krzyżackiej w bitwie brało udział około 15 tysięcy rycerskiej jazdy (wliczając „gości” i zaciężnych), a po stronie polsko-litewskiej około 30 tysięcy, z czego 20 stanowiła jazda polska, a 10 tysięcy litewska. Jak więc widać wojska Unii miały dwukrotną przewagę liczebną nad przeciwnikiem. Należy do tego dodać, po obu stronach, znaczną służbę taborową, która co prawda nie uczestniczyła bezpośrednio w walkach, ale w wyjątkowych wypadkach mogła chwycić za broń (np. przy obronie taboru, czy oblężeniu miast). Wojska krzyżackie wbrew przyjętej opinii składały się z rycerzy-zakonników w bardzo znikomym stopniu. Szacuje się, że pod Grunwaldem walczyło tylko ok. 250 wojowników w białych strojach. Stanowili oni kadrę dowódczą. W całym państwie zakonnym było wówczas czynnych ok. 570 rycerzy w habitach. Główny zrąb wojsk zakonnych składał się z niemieckiej uprzywilejowanej ludności Prus (ok. 40 % całej armii), rdzennej, już wówczas znacznie zgermanizowanej ludności, Prus (ok. 30 %) i w reszcie ludności polskiej i pomorsko-polskiej, która żyła na Pomorzu, ziemi chełmińskiej i innych pogranicznych obszarach państwa zakonnego (ok. 30 %). Do tego wszystkiego doliczyć należy różnojęzyczne wojska zaciężne i „gości” (głównie z krajów niemieckich, Śląska, Pomorza Zachodniego, Czech, ale także Francji). Jak więc widać biało odzianych, brodatych rycerzy, była na polach Grunwaldu prawdziwa garstka. Jeśli chodzi o polską armię to składała się ona w głównej mierze z rycerzy wielko- i małopolskich oraz pochodzących z lennego Mazowsza. Obok nich walczyli Rusini z Rusi czerwonej, wcielonej do Korony jeszcze w czasach Kazimierza Wielkiego. Warto wspomnieć, że w polskiej armii pojawiali się również Niemcy, z których składał się przecież ówczesny patrycjat większości naszych miast. Podobnie jak po stronie krzyżackiej, w polskiej armii również występowali „goście”, ale rekrutowali się oni w głównej mierze z Czech i Moraw. Jeśli chodzi o skład etniczny armii Wielkiego Księstwa Litewskiego, to był on również niejednolity. W przeważającej części wojska Witolda składały się z Litwinów i Żmudzinów. Obok nich bardzo liczni byli również Rusini. Spotykało się oprócz tego Polaków z Podlasia. W szeregach litewskiej armii służyli również tatarscy uchodźcy ze, wstrząsanej wewnętrznymi niepokojami, Złotej Ordy. Wbrew wielu mylnym poglądom pod Grunwaldem, po którejkolwiek stronie, nie walczyła piechota. Wszystkie wojska składały się z kawalerii. Jeśli chodzi o jakieś rozróżnienie to możemy wskazać podział na ciężkozbrojnych kopijników i lekkozbrojnych strzelców. Na każdego rycerza walczącego kopią przypadało, co najmniej, dwóch posługujących się kuszą. Taki stosunek zauważamy zarówno po stronie krzyżackiej jak i polsko-ruskiej (jednak u Krzyżaków na jednego kopijnika przypadało wyraźnie więcej strzelców). Jeśli chodzi o uzbrojenie to po obu stronach było ono zbliżone. Nieprawdą jest jakoby Krzyżacy zdecydowanie górowali pod tym względem nad Polakami i Litwinami (według „romantyków” ci drudzy mieliby pod Grunwaldem walczyć przy pomocy maczug!). Oczywiście pewne rozbieżności istniały, lecz nie były one aż tak rażące, jak to możemy wnioskować ze starszych dzieł. Pełne zbroje płytowe były rzadkością i mogli sobie na nie pozwolić tyko najbogatsi rycerze (głównie znamienitsi „goście”, książęta etc.). Jak już wspomniano, walczono przy pomocy kopii, która była podstawową bronią przy natarciu i przełamywaniu obrony przeciwnika. Strzelcy posługiwali się kuszami (tylko Tatarzy mieli łuki refleksyjne; możliwe, że część Litwinów również). Każdy wojownik miał przy pasie miecz, którym posługiwano się jednak dosyć rzadko, tylko przy bezpośrednim starciu. Broń obuchowa, a także topory, stanowiła rzadkość.\nPrzejdźmy teraz do właściwych działań wojennych, do jakich doszło po wygaśnięciu rozejmu. 3 lipca armia jagielońska wyruszyła ku granicom krzyżackim. 10 lipca na przedpolu zamku i miasteczka Kurzętnik doszło do niezwykłego spotkania, które mogło przesądzić losy całej wojny. Otóż nad brzegiem Drwęcy polski podjazd natrafił na krzyżackich pachołków pojących w rzece konie. Jak się później okazało, pod Kurzętnikiem stał sam wielki mistrz na czele głównych sił Zakonu. Przeprawa przez Drwęcę była obsadzona i umocniona palisadami. Widocznie właśnie w tym miejscu wojska krzyżackie chciały stoczyć rozstrzygającą bitwę. Król Władysław przejrzał jednak ich plany i nie ryzykując porażki w trudnym terenie, postanowił poprowadzić swe wojska inną drogą. Odskoczono wówczas w kierunku wschodnim, aby obejść źródła Drwęcy i dopiero wówczas kontynuować marsz ku Malborkowi. Pod wieczór 13 lipca wojska polsko-litewskie osiągnęły południowy skraj jeziora Wielka Dąbrowa. Pomiędzy tym i drugim jeziorem, Małą Dąbrową, znajdował się jeden wąski przesmyk prowadzący ku północy. Ów przesmyk zajmowało warowne miasto Dąbrówno. Po trzygodzinnej walce miasto to zdobyto i od razu podpalono. Doszczętne zniszczenie miasta utrudniało jednak przemarsz przez nie. Należy pamiętać, że Dąbrówno było małe, a armia sprzymierzonych naprawdę liczna, więc przemarsz przez przesmyk zająłby zbyt wiele czasu, który armia krzyżacka mogłaby wykorzystać na mobilizację i kontratak. W związku z tym postanowiono jeszcze raz porzucić obrany szlak i wkroczyć na inną drogę. Przez cały dzień 14 lipca armia królewska odpoczywała nad jeziorem, nieopodal zniszczonego miasta. W dalszą drogę miano wyruszyć przed świtem dnia następnego.\nŚwit 15 lipca 1410 roku przywitał wojska Jagiełły załamaniem pogody. Maszerowano w deszczu przez 15 kilometrów, aby około godziny ósmej osiągnąć południowy kraniec jeziora Łubień. Tutaj rozbito namiot kapliczny, w którym król Władysław mógł wysłuchać dwóch porannych mszy. Nim to jednak nastąpiło zaczęli do niego przybywać gońcy z wiadomościami o gromadzących się nieopodal wojskach zakonnych. Ogłoszono alarm, a marszałka Królestwa Zbigniewa z Brzezia, na czele czterech lub sześciu chorągwi, wysłano naprzeciw nadciągającym forpocztom krzyżackim. Miał on zapewnić czas i miejsce sprzymierzonym na rozwinięcie całej ich siły. Jak widać Krzyżakom udało się trafnie odgadnąć trasę dalszego marszu wojsk Jagiełły. W ten sposób rankiem 15 lipca obie armie stanęły naprzeciw siebie w odległości ok. 5-6 kilometrów. Przestrzeń je dzielącą z czasem nazwano Polami Grunwaldu.\nJagiełło wiedział, że czas gra na jego korzyść, dlatego nie spieszył się z podjęciem walki. Wysłuchał pierwszej mszy, później drugiej, podał zawołania bitewne, nakazał rycerzom przywdziać słomiane powrósła (aby można ich było odróżnić od nieprzyjaciela). Następnie przystąpił do pasowania rycerzy, a później do spowiedzi, której udzielił mu, wspomniany już tutaj, podkanclerzy królestwa ksiądz Mikołaj Trąba. Po tym akcie do króla przybyli dwaj heroldowie krzyżaccy. Byli to w istocie przedstawiciele Zygmunta Luksemburskiego i szczecińskiego księcia Kazimierza, a nie mnisi-rycerze, jak przedstawia nam to wydarzenie tradycja. Przynieśli oni polskiemu królowi dwa miecze i wezwanie do podjęcia bitwy. Zadeklarowali nawet gotowość cofnięcia wojsk zakonnych, aby tylko zrobić sprzymierzonym miejsce i nie musieli się oni kryć po lasach. Wobec pychy heroldów król polski wykazał duże opanowanie i nie dał się sprowokować do przedwczesnego podjęcia bitwy. Chwilę później skończono przygotowania i armia sprzymierzonych była już gotowa do walki. Wojska litewskie zajmowały prawe skrzydło i to one właśnie pierwsze ruszyły do boju. Zaraz po nich na prawe skrzydło nieprzyjaciela uderzyły również chorągwie królewskie. Krzyżacy zostali zepchnięci do tyłu, za linię swoich dział, z których na początku szarży sprzymierzonych dali dwukrotnie (i nieskutecznie) ognia. Po uporczywej, prawie dwugodzinnej walce, na litewskim skrzydle wystąpiły jednak objawy kryzysu. Wojska Witolda zostały zepchnięte do obrony i zmuszone do odwrotu. Sam Witold próbował je zatrzymać, lecz z bardzo mizernym skutkiem. Wraz z Litwinami z pola walki uciekła również chorągiew św. Jerzego (czyli wojska „gości”), docierając aż do obozu sprzymierzonych, skąd zawrócił ją (stosują ostre, dobitne słowa) ksiądz Mikołaj Trąba. Lewe skrzydło krzyżackie widząc pierzchające z pola boju wojska litewskie, rozluźniło swe szyki i ruszyło za uciekinierami w pościg. Zagrożoną, pozostawioną przez Litwinów flankę, wypełniły chorągwie smoleńskie (jako jedne z nielicznych wojsk litewskich nie uległy panice), królewska chorągiew „gończa” i „wielka” chorągiew krakowska. Z kolei dzięki interwencji Witolda część uciekających Litwinów zatrzymała się, zawróciła i podjęła walkę z goniącymi je oddziałami krzyżackimi. W tym czasie Krzyżacy podejmowali kolejne szarże, które prowadził sam wielki mistrz. W czasie jednej z takich szarż padła na ziemię wielka chorągiew Królestwa i ziemi krakowskiej. W średniowieczu zwinięcie chorągwi było sygnałem do odwrotu, więc wydarzenie to mogło przesądzić o losach bitwy. Na szczęście dla sprzymierzonych w porę ją podniesiono. Armia polsko-litewska (w tym momencie już głównie polska) zyskiwała coraz większą przewagę nad przeciwnikiem. Około godziny 15 wielki mistrz podjął ostatnią, desperacką próbę odwrócenia sytuacji. Osobiście ruszył do natarcia, obejmując dowództwo nad 15 lub 16, zdolnymi jeszcze do walki, chorągwiami. Hufiec Ulryka zatoczył łuk w prawą stronę, w kierunku walczących wojsk królewskich. Kiedy robił ten manewr znalazł się w pobliżu niewielkiej grupki rycerzy, wśród których znajdował się sam król Władysław. W ten sposób polski król, dotąd trzymający się w bezpiecznej odległości od bitewnego zgiełku, znalazł się w bezpośrednim zagrożeniu. Nie wiedząc jednak, że rycerz zakuty w piękną zbroję to Jagiełło wojska krzyżackie zignorowały go. Z hufca Ulryka wyrwał się tylko jeden rycerz, Dypold von Kockritz, z kopią w ręku uderzając na polskiego króla. Sześćdziesięcioletni monarcha osobiście odparł jego atak, trafiając napastnika kopią w twarz. Dypolda dobił Zbigniew Oleśnicki- późniejszy kardynał i biskup krakowski. Kiedy hufiec wielkiego mistrza zbliżał się do polskich oddziałów, część naszego rycerstwa myślała, że to litewskie oddziały powracają do boju. W porę jednak spostrzeżono pomyłkę. W stronę nadciągających Krzyżaków obróciły się chorągwie nadworna i krakowska, a także inne chorągwie małopolskie. Dla hufca zakonnego miało to być ostatnie, tragicznie zakończone, starcie. Już w pierwszym uderzeniu padli wielki mistrz, marszałek i wielu komturów zakonnych. Przyczyniło się do tego m.in. wejście w tym momencie do walki oddziałów polskich, pozostających do tej pory w odwodzie. Do walki włączyły się również oddziały litewskie, te same, które zawróciły i rozgromiły goniących je Krzyżaków. Większość zakonnego rycerstwa zostało pokonane, starszyzna padła na polu boju. Bitwa praktycznie dobiegła końca. Teraz wojskom sprzymierzonych pozostało tylko zdobyć obóz wroga, a także udać się w pościg za pierzchającymi z pól Grunwaldu niedobitkami. Krzyżacki obóz zdobyto bardzo szybko, a przy tym niezwykle krwawo. Jako ciekawostkę warto wspomnieć, że król Władysław, po tym akcie, kazał rozbić wszystkie znalezione beczki z winem. Miało to zapobiec masowej pijatyce. Jeśli chodzi o pościg uciekających, to również był on niezwykle krwawy i zacięty. Krzyżackie oddziały ścigano długo i na znacznej przestrzeni (nawet 30 kilometrów od pola bitwy). Jeszcze w nocy polskie grupy pościgowe wracały do obozu, prowadząc ze sobą licznych jeńców i bogate łupy. Jedynym znaczącym rycerzem-zakonnikiem, który ocalał z grunwaldzkiej bitwy był wielki szpitalnik i komtur Elbląga, Werner von Tettingen. Kiedy dotarł on do swojej komturii został z niej wypędzony przez zbuntowanych mieszczan, uznających już zwierzchnictwo Jagiełły. W związku z tym szpitalnik musiał schronić się w Malborku, którego obronę organizował w tym czasie Henryk von Plauen- przyszły wielki mistrz.\nPierwszy posiłek dla rycerzy przygotowano dopiero o zmierzchu, po rozstawieniu namiotów. Wraz z nastaniem nocy rozpadał się deszcz. Fakt ten dodatkowo pogorszył sytuację rannych pozostawionych na pobojowisku. Wielu z nich nie dożyło świtu. W nocy na pole bitwy wkroczyła również służba taborowa, która przystąpiła do poszukiwania łupów. Rankiem przed królewskim namiotem odprawiono dziękczynne nabożeństwo, po którym król wyprawił wielką ucztę dla swego rycerstwa. W tym czasie otoczono opieką (dosyć spóźnioną) rannych. Odszukano również ciała krzyżackich dostojników (w tym wielkiego mistrza) i okryte purpurą odesłano je do Malborka. Ogólnie na Polach Grunwaldu padło około 8000 rycerzy krzyżackich, a więc ponad połowa ich ogólnego stanu. Co istotne, straty wojsk polskich były nieporównanie mniejsze, a z wybitniejszych dowódców i rycerzy wszyscy wyszli z bitwy cało. Inaczej przedstawiała się sprawa z wojskami litewskimi, które straciły prawdopodobnie połowę swoich ludzi. Jagiełło nie spieszył się teraz z podjęciem dalszych działań. Dał swoim wojskom czas na wypoczynek i regenerację sił. Armia polsko-litewska dotarła do Malborka dopiero 25 lipca. Tak wielka zwłoka dała Krzyżakom dość czasu na przygotowanie skutecznej obrony swojej stolicy, której ostatecznie wojska Unii nie zdobyły. Wiąże się to już jednak z dalszym etapem Wielkiej Wojny i nie czas i miejsce tutaj, aby zajmować się tą sprawą.\nJakkolwiek by nie oceniać dalszych posunięć Władysława Jagiełły, to bitwę pod Grunwaldem należy uznać za wielki, jeśli nie największy sukces, jaki był udziałem wojska polskiego w całej jego dotychczasowej i późniejszej historii. Bitwa ta zadała kłam twierdzeniom o niezwyciężalności krzyżackiej armii. Umocniła również ducha rycerstwa polskiego, które uwierzyło, że przeciwko każdemu przeciwnikowi może stawać do boju bez żadnych kompleksów. Zacieśniła wreszcie sojusz polsko-litewski, który w owym czasie dopiero się hartował. Oczywiście wzrosło również znaczenie samego Jagiełły, który po spektakularnie wygranej bitwie wiele zyskał w oczach polskich możnowładców, do tej pory nie zawsze przychylnie patrzących na litewskiego króla neofitę. Największym plusem bitwy grunwaldzkiej był chyba jednak jej propagandowy wydźwięk, który miał istnieć przez następne stulecia. Zawsze, kiedy Polsce i Polakom działo się źle, wracano pamięcią do bitwy po Grunwaldem stoczonej dnia 15 lipca 1410 roku. Do miejsca i czasu wielkiej chwały, będącej udziałem naszych rodaków i naszego kraju.\nAutor: PKP o 10:07 Brak komentarzy:\nAutor: PKP o 11:06 Brak komentarzy:\nAutor: PKP o 16:51 2 komentarze:\nI znowu będzie o komiksie. Tym razem bardzo niepochlebnie. Rzadko, bo rzadko, ale czasem zdarzy mi się zjechać jakieś dziełko. W recenzji wspominam o rysunkach pana Ramosa- muszę przyznać, że z czasem moje nastawienie do Jego twórczości się zmieniło i dzisiaj ta "karykaturalna kreska" nawet mi odpowiada. Cóż, człowiek zmiennym jest... A tekst pochodzi z numeru 7-8/2005.\nKiedy dowiedziałem się, że Mandragora zamierza w naszym kraju wydać Venoma, pomyślałem: nareszcie! W końcu ktoś postanowił rzucić na rynek osobną serię z jednym z moich ulubionych bohaterów. Niestety mój optymizm został pogrzebany wraz z informacją, że tą serią będzie one-shot prezentujący historię pt.: "Dreszcz" (w oryginale: "Shiver").\nWpierw trochę wyjaśnień dla tych "mniej zorientowanych". Otóż Venom to postać powszechnie znana wszystkim miłośnikom Spider-mana. Stworzony pod koniec lat osiemdziesiątych (dokładnie to w 1988 roku) przez scenarzystę Davida Michelinie'a i rysownika Todda McFarlane'a stał się najbardziej zawziętym wrogiem Człowieka Pająka (swoją drogą ciekawe, kiedy ujrzymy go w filmie?). Venom to Eddie Brock, nienawidzący Petera Parkera dziennikarz, który połączył się z kosmicznym symbiotem i dzięki temu zyskał przerażający wygląd i potężną moc. Początkowo ów symbiot był "noszony" przez Parkera, ale gdy ten odkrył, że kosmita próbuje nad nim przejąć kontrolę i jednocześnie wyzwala w nim najgorsze instynkty, pozbył się go. Porzucony symbiot znalazł nowego gospodarza właśnie w osobie Brocka i razem z nim stworzył niezwykły duet: czarnego potwora, który nazwał się Venom i mówi o sobie per "my". Pojedynki Spidera z Venomem to historie pełne akcji i niezwykłej widowiskowości. Mimo, że Eddie nienawidzi Petera, to jednak nie jest do końca zły. Ba, nawet uważa się za bohatera, co nie zmienia jednak faktu, że to morderca i maniak, którego jedynym celem jest zabicie Spider-mana. Niekiedy jednak, w obliczu wielkiego zagrożenia, potrafi zawrzeć sojusz z Pająkiem i walczyć z nim ramię w ramię, by później (czytaj: po pokonaniu wspólnego przeciwnika) znów kontynuować swoją "misję". Tym zagrożeniem jest Carnage- stwór, który stanowi połączenie psychopaty Clatusa Kasady'ego i potomka symbiotu noszonego przez Brocka. Hm, chyba tyle wystarczy tytułem wyjaśnień. W końcu to ma być recenzja, a nie historia kosmicznych symbiotów. Niemniej zachęcam wszystkich do zainteresowania się starszymi historiami z udziałem Venoma, zwłaszcza tymi rysowanymi przez niesamowitego Todda McFarlene'a. Zapewniam, że jest co podziwiać.\nWróćmy teraz do naszego komiksu. Jak już wiecie, wiele sobie po nim obiecywałem, zbyt wiele. Ale po kolei. W pierwszej części historii pt.: "Dreszcz" poznajemy młodą amerykańską panią żołnierz, która sobie przybywa do cywilnej bazy polarnej. Dokładnie to do laboratorium badawczego, w którym powinni znajdować się naukowcy. I się tam znajdują... tylko, że w stanie rozkładu. Coś powyrzynało całą załogę, przeżył tylko jeden nieborak, którego Robertson (tak zwie się nasza pani żołnierz) postanawia zabrać do swej macierzystej bazy. Śnieżna północ, opuszczona baza i tajemnicze kosmiczne "coś". Czy nie brzmi to znajomo? Aż nadto. Widać, że autorzy czerpali z filmu Carpentera pt.: "The Thing". Tutaj też mamy do czynienia z horrorem, niestety horrorem najniższych lotów. Bez dalszego owijania w bawełnę napiszę w końcu to, do czego zmierzam od początku: "Venom: Dreszcz" to komiks mierny, by nie napisać beznadziejny. Historia może i by miała jakiś potencjał, ale scenarzysta (Daniel Way) stworzył opowieść, którą właściwie można by przedstawić w kilku zdaniach. Wszystko jest tu jakieś rozlazłe, a dialogów właściwie nie ma. Ilość tekstu w tym komiksie jest tak znikoma, że właściwie nawet jak ktoś nie umie czytać (nareszcie komiks dla łysych panów w dresach!), to bez trudu skapnie się, o co tutaj chodzi. Na początku komiksu mamy, co prawda jakieś monologi wewnętrzne naszej bohaterki, ale widać, że są one tylko sztucznym wypełniaczem miejsca. Później (czytaj: po kilku stronach) scenarzysta zrozumiał, że przecież nie musi się, aż tak niepotrzebnie przemęczać i zwyczajnie z takowych wypełniaczy zrezygnował. Historia urywa się w momencie, kiedy naukowiec przywieziony przez Robertson do jej bazy zaczyna się dziwnie rzucać. Wygląda to tak, jakby za chwile miał z niego wyskoczyć mały Alien. Coś dziwnego dzieje się także z jednym z psiaków, które ciągnęły sanie Robertson. Już wiemy właściwie, co się stanie, no ale... Hm, nie, tak do końca to nie wiem. Wszystko jest niby proste, ale jednak trochę pogmatwane i nieprzewidywalność scenarzysty może sprawić, że Zło wyskoczy np. spod zlewu. Heh, sam nie wierzę w to, co piszę. Autorzy chcieli stworzyć nastrój grozy, klimat hard horroru, lecz niestety nic im z tego nie wyszło. Dodatkowy minus (zwłaszcza dla fanów tytułowej postaci) to fakt, że w komiksie o Venomie, nie ma... Venoma (nie licząc okładki). Wiadome: pojawi się później, ale tutaj możemy, co najwyżej, podziwiać efekty jego "pracy".\nTeraz trochę o rysunkach. A więc podobały mi się... kolory. I tylko one. Reszta to już takie sobie bazgrołki. Karykaturalne postacie, wielkie kadry, które sztucznie zapychają miejsce i nienaturalne wyrazy twarzy- to wszystko znajdziecie w tym komiksie. Jeśli kojarzycie styl Humberto Ramosa (wydawany jeszcze niedawno u nas "Spectacular Spider-man") to wiecie mniej więcej, czego się spodziewać. Tylko, że pan Ramos, mimo ciężkostrawnego stylu, miał talent, a Francisco Herrera- autor rysunków "Venoma" owego zbyt wiele nie posiada. A może po prostu się nie znam i nie rozumiem współczesnej sztuki? Takie coś by uszło w amatorskim fanzinie, ale nie w wysokonakładowym zeszycie największego komiksowego wydawnictwa na świecie. Marvel zawalił, a jego błąd powtórzyła Mandragora, która zdecydował się wydać "to coś" w naszym kraju. Do gustu przypadł mi tylko jeden całostronicowy rysunek, na którym pokazano ciała naukowców rozwalone w laboratorium (kuchni?). Od razu się człowiekowi przypominają studenckie imprezy w akademiku...\nMógłbym napisać, że fanatykom Venoma, mimo wszystko, się spodoba, ale nie napiszę- bo to nieprawda. Mógłbym napisać, że historia jeszcze się rozkręci i zyska klimat grozy, ale nie napiszę- bo nie jestem tego pewien. Mógłbym napisać, że na szczęście to tylko stracone 5 zł, ale nie napiszę- bo to przecież "aż" dwa nienajgorsze piwa. Na pewno wydacie tę forsę mądrzej, bo czasu nie ma co żałować (raptem kilka minut lektury). Co jeszcze? Chyba wystarczy na dzisiaj tego pastwienia się. Żeby więc nie przedłużać i nie poświęcać zbyt wiele miejsca dziełu, które na to nie zasługuje, kończę już.\nWydawca: Marvel Comics (2003)\nWydawca PL: Mandragora (2005)\nAutor: PKP o 17:17 4 komentarze:\nTeksty, które nadają się do zamieszczenia tutaj, topnieją w zastraszającym tempie. Jak tak dalej pójdzie, będę musiał zmienić swoje postanowienie i wrzucać też rzeczy, które z różnych przyczyn nie powinny ponownie wychodzić na światło dzienne. Jednak póki co, zapraszam do tekstu z numeru 6-7/06.\nTenis nie jest w naszym kraju dyscypliną sportu jakoś specjalnie popularną. Ot, ktoś tam pewnie go ogląda na Eurosporcie, może i ktoś gra na nielicznych kortach, ale tak naprawdę w odbijanie piłeczki przez siatkę bawią się nieliczni. A szkoda, bo jest to zabawa nadzwyczaj sympatyczna, żeby nie powiedzieć świetna. O dziwo przekonałem się o tym, siedząc wygodnie w fotelu i dusząc się w zaciemnionym pokoju, podczas gdy na zewnątrz żar lał się z nieba, a każdy normalny człowiek chłodził się w cieniu, nad wodą, czy przy dozowniku z piwem. Upraszczając: nikt przy zdrowych zmysłach nie siedział przed kompem. Nikt poza mną- osobnikiem, który postanowił spędzić wakacje na aktywnym wypoczynku... wirtualnym.\nVirtua Tennis ma już swoje lata. Wpierw, w 1999, trafił na automaty (jak chyba każda produkcja Segi), później na nieodżałowanego Dreamcasta (w roku 2000), a w końcu w 2002 zawitał i na nasze blaszaki. Gra ta przeszła, przez rynek gier PC, raczej bez większego szumu. Nie dziwi mnie to jakoś specjalnie, bo jak wiadomo pecetowcy nie gustują zbytnio w pozycjach arcadowych. A szkoda, bo wśród takich gier znaleźć można wiele perełek. Ścigałki, strzelanki, mordobicia i w reszcie zręcznościowe gry sportowe- mnóstwo wspaniałych, przystępnych i odprężających gier, które pozwalają odpocząć mózgowi, mocno angażując w zamian nasze palce. Potentatami w produkcji takich gier są firmy: Capcom, SNK, Namco, Sega i jeszcze kilka innych. Wyróżnia się w tym gronie zwłaszcza Sega, która stworzyła całą serię gier, które w swej nazwie zawierają jakże wymowne słowo: Virtua. Mieliśmy, więc Virtua Copy i Virtua Fightery, Virtua Strikery (piłka nożna), aż w końcu przyszła i kolej na Virtua Tennisa. Wszyscy wiedzieli, że ten produkt będzie dobry, ale chyba mało kto spodziewał się, że aż tak dobry.\nNa początek, co nieco o rozgrywce. Virtua Tennis to typowa konwersja z konsoli. Wierna konwersja trzeba zaznaczyć. Oznacza to ni mniej, ni więcej jak tyle, że z pozycji menu gry nie możemy zmieniać ustawień klawiszy, swoje inicjały po wygranej grze wpisujemy przy pomocy kursorów i klawisza akcji, a na samym początku zabawy wita nas napis "Press start button". Dla wielu osób fakt ten będzie wadą, jednak nie dla mnie. Chciałem poczuć prawdziwy klimat arcade i go poczułem (niewiele brakowało a zacząłbym wrzucać żetony do stacji dyskietek). W gruncie rzeczy to taka konwersja nie powinna być dla nikogo żadnym zaskoczeniem, gdyż z czymś takim spotkaliśmy się przecież już w przypadku wcześniejszych produkcji Segi na PC (wystarczy tylko wspomnieć takie tytuły jak: Hause Of The Dead, Virtua Fighter, czy Last Bronx). To prawda, że takie przeniesienie gry na domowe komputery świadczy o niechlujstwie producentów, ale chyba nie warto robić z tego jakiegoś super problemu. Grunt, że gra ta ukazała się na nasze poczciwe maszynki. Lepiej w takiej w formie, niż w ogóle. Kiedy już wciśniemy ten nieszczęsny "Start", naszym oczom ukaże się dosyć skromne menu. Mamy w nim cztery tryby rozgrywki i opcje. Co do trybów to są to: Arcade, Exhibition, World Circuit i Multiplayer. Arcade to rzecz jasna klasyczny tryb automatowy. Wybieramy zawodnika, bądź dwóch (można grać również w deblu) i przechodzimy kolejno pięć meczy. Każdy z tych meczy rozgrywamy w innym kraju i na innej nawierzchni. Zaczynamy w Australii, później mamy Francję, USA, Anglię, by w końcu dojść do konkursu, który zwie się Sega Grand Master (czy mogło być inaczej?). Tryb Exhibition to po prostu jedna, szybka partyjka, którą również możemy rozegrać w singlu, bądź deblu. Najciekawszym trybem jest jednak World Circuit. Jest to typowy tryb kariery, w którym podróżujemy po świecie i pniemy się w rankingu ATP. Głównie rozgrywamy kolejne mecze (tak w singlu, jak i deblu), ale nierzadkie są również treningi w formie mini-gier (np. trafianie piłeczką do tarczy, czy zbijanie nią kręgli). Podczas jednych i drugich zdobywamy forsę, którą przeznaczyć możemy na zaangażowanie partnera do debla (tak wiem, jak to brzmi...), kupno lepszych naciągów do rakiety itd., itp. Wszystko jest dobrze przemyślane i sprawie wykonane, więc gra w trybie kariery to czysta przyjemność. Jeszcze większą przyjemność stanowi jednak zabawa z żywym przeciwnikiem. Możemy grać zarówno przeciw niemu, jak i z nim (w deblu), tak przy jednym kompie, jak i przez sieć. Możliwości jest naprawdę wiele, a jeśli ktoś ma rozgałęzienie na cztery pady, to może przed jednym monitorem posadzić i cztery osoby, i rozegrać "pełnowartościowy" mecz debla. Niech się nie martwią jednak samotnicy, komputerowi przeciwnicy (ależ rym mi wyszedł) są na tyle wymagający, a gra samemu na tyle przyjemna, że i w pojedynkę można się wyśmienicie i długo bawić. Same zasady gry są dla tenisa standardowe. Gemy, sety, mecze- ci, którzy czają o co chodzi, nie będą mieli problemu, ci, którzy są laikami, szybko wszystko skumają. Sterownie jest proste i intuicyjne, nawet na klawiaturze. Do "obsługi" naszego zawodnika wystarczą nam tylko kursory i dwa klawisze (jeden odpowiada za standardowe odbicie, a drugi za lob). Przy tak uproszczonej klawiszologii można wyczyniać prawdziwe cuda. Na przykładzie tej gry doskonale widać że, nie trzeba wcale kilkunastu klawiszy sterujących, aby gracz miał poczucie pełnej kontroli nad wirtualną postacią. A jeśli już o zawodnikach wspomniałem, to dodam tylko, że mamy tutaj prawdziwe, licencjonowane nazwiska m.in. takich kortowych sław jak: Steve Curier, czy Jewgienij Kafielnikow. Niestety zabrakło pań, więc fani Anny Kurnikowej będą musieli się obejść ze smakiem (tenisistki pojawiły się dopiero w drugiej, nie wydanej na PC, części gry). Jeśli chodzi o samą przyjemność płynącą z gry to trzeba to sprawdzić samemu, gdyż frajdę, jakiej doświadcza się podczas zabawy, naprawdę trudno opisać. Niby zwykłe odbijanie piłeczki przez siatkę, ale jakież to wciągające. Virtua Tennis to zręcznościówka pierwszej próby, a nie jakiś skomplikowany symulator. I właśnie ten fakt decyduje o sile tej gry.\nKwestia oprawy. Grafika oczywiście się zestarzała. Nie znaczy to jednak, że jest brzydka. Korty są wykonane bardzo dobrze, a modele postaci tylko troszkę rażą kanciastością (na zbliżeniach). Co zaś się tyczy animacji tychże postaci, to jest ona idealna. Jeśli jeszcze nie wiecie, czym jest Motion Capture, to po partyjce wirtualnego tenisa doznacie olśnienia. Zawodnicy biegają, odbijają piłki i rzucają się na ziemię niesamowicie realistycznie i płynnie. Również zachowanie i wygląd piłki w locie nie budzi żadnych zastrzeżeń. Co zaś się tyczy dźwięku, to jest on typowy dla produkcji Segi. Dobre odgłosy, które są takie jak powinny być i niezbyt wyrazista muzyka, która towarzyszy nam podczas zabawy. Muzyka w sumie i tak jest lepsza niż w wielu innych grach tej firmy. Fajne gitarowe brzmienia idealnie pasują jako podkład do gry, nie zapadają jednak jakoś głębiej w pamięć (może oprócz motywu z menu głównego) i są chyba trochę zbyt monotonne. Świetni są natomiast komentatorzy na poszczególnych kortach, którzy w zależności od kraju mówią w różnych językach. Ogólnie oprawa gry jest w "sam raz", trochę ascetyczna, ale niebrzydka. Wszystko jest podporządkowane samej rozgrywce i zarówno grafika, jak i dźwięk nie może przyćmić grywalości tej produkcji. I dobrze, bo dość już mam gier, w których niedoróbki techniczne (takie jak np. błędy w kolizji obiektów) i poważne braki w samej grywalności, tuszuje się zastosowaniem niesamowitych rozbłysków świetlnych, wirującej kamery i głośnej techniawki przygrywającej w tle.\nRozpisałem się potężnie, a nie wspomniałem przecież jeszcze nic o wadach Virtua Tennis. No, ale czy są takie? Dla wielu będzie to fakt wiernej, nieprzystosowanej dla pecetowców, konwersji. Dla innych niedzisiejsza grafika i taka sobie muzyka. Jeszcze inni w ogóle nie podejdą do gry, gdyż przecież to tylko "jakiś tenis", a nie wypasiona strzelanka. Wszystkie te zarzuty bledną jednak w obliczu niesamowitej ilości miodu, jaki twórcy upchnęli do swojej gry. Przykład ten pokazuje, że nieważne, z jakim gatunkiem mamy do czynienia, gdyż jeśli ma się talent i chęci, to z każdego tematu można zrobić produkcję doskonałą, która przyciągnie graczy, na co dzień gustujących w całkowicie odmiennych typach gier. No, ale dość już tego ględzenia- pora wracać na kort. Ech, nie ma to jak czynny wypoczynek latem.\nAutor: PKP o 21:03 Brak komentarzy:\nDzisiaj bardzo późny, wieczorny wpis. Z ogłoszeń parafialnych: na Alei Komiksu znaleźć możecie moją najnowszą recenzję. Jak zwykle nie obyło się bez kontrowersji i kilku przytyków w komentarzach. Zobaczę co przyniosę kolejne dni... Z kolei tutaj również proponuję tekst o komiksie, jednak zdecydowanie starszy (ale nie tak stary jak opisywany komiks), bo pochodzący z RF nr 10/2006. Myślę, że przy okazji, nadchodzącej wielkimi krokami, filmowej opowieści o Rosomaku, warto przypomnieć sobie rewelacyjny "Weapon X". Jako bonus okładka 84 numeru "Marvel Comics Presents".\nWolverine to bez wątpienie jeden z najsłynniejszych marvelowskich herosów. Postać ta od czasu swojego debiutu w 180 numerze "The Incredible Hulk" przeszła naprawdę niezwykłą drogę. Rosomak z szeregowego członka X-Men zmieniał się w bohatera, któremu poświęcano kolejne wydania specjalne, mini-serie, czy crossovery. Dzisiaj jego status jest niepodważalny. Jest prawdziwą ikoną komiksu amerykańskiego, a z wolna staje się ikoną popkultury w ogóle (patrz: gry, filmy, rozmaite gadżety). Na taką pozycję musiał sobie jednak nasz bohater ciężko zapracować. Dobrze, że miał przy tym niesamowite szczęście do twórców. Jednym z nich był Barry Windsor-Smith.\nTwórca, który zasłynął dzięki komiksowym przygodom Conana barbarzyńcy, tym razem wziął na warsztat kanadyjskiego X-Mena. Nie chciał jednak tworzyć typowej nawalanki, w której dobrzy biją złych, stworzył, więc nietypową nawalankę, w której dobrzy biją złych... Tylko, że nie do końca wiadomo w niej, kto jest tym dobrym, a kto złym. W numerach #72-84 "Marvel Comics Presents" zaprezentował nam "Weapon X", historię niesławnego eksperymentu, w którym próbowano przerobić Wolverine'a na Broń X. To właśnie w trakcie tego eksperymentu naszemu ulubieńcowi "wszczepiono" (tak, zdaję sobie sprawę z niestosowności tego słowa) adamantowy szkielet, który wraz z charakterystycznymi pazurami sprawił, że Wolverine zyskał całkiem nowe oblicze i zdecydowanie większą wartość bojową. Logan jednak nie bardzo się ucieszył z takiego prezentu. Po pierwsze: wcale o niego nie prosił, po drugie: kto lubi dostawać prezenty, które sprawiają ból? No to trzeba się jakoś darczyńcom "odwdzięczyć", a że nasz bohater jest dobrze wychowany to nie omieszka powiedzieć, komu trzeba, co myśli o tak niezwykłym podarku. Ucieczka Logana (heh, był film s-f o takim tytule) to moment kulminacyjny całej historii, jednak ma ona miejsce dopiero w jej środku. Zarówno przed nią, jak i po niej, napięcie jednak nie spada, a my z równym zainteresowaniem brniemy przez kolejne kadry. Więcej nie zdradzę, bo "Weapon X" to komiks dosyć hermetyczny i każde, nawet najmniejsze, uchylenie rąbka tajemnicy, mogłoby zepsuć przyjemność poznawania tej opowieści.\nDzieło Windsora-Smitha to klimatyczna historia człowieka, którego za wszelką cenę chce się zamienić w bezmyślne zwierzę. Wolverine jest upodlany, torturowany i nieustannie testowany- wszystko tylko po to, aby zrobić z niego jak najlepszą maszynę do zabijania, sterowaną maszynę do zabijania- wypada dodać. To nie Logan gra tu pierwsze skrzypce, lecz naukowcy, którzy odpowiadają za ten eksperyment. Trzeba przyznać, że bohaterowie to całkiem niezwykli i z wyjątkiem Profesora, nie sprawiający wrażenia typowych komiksowych złych geniuszy. Profesor- no właśnie, tylko on pasuje do roli, w jakiej się znalazł. To dosyć standardowy bezduszny ignorant, który jest przeświadczony o własnym geniuszu i z nikim się nie liczy. Doktor Cornelius - niby poczciwy człowiek, ale nie potrafi w żaden sposób przeciwstawić się Profesorowi. Hines - asystentka Corneliusa, współczuje Loganowi, ale i tak ważniejszy jest dla niej eksperyment. To oczywiście mocno uproszczone charakterystyki głównych bohaterów, każdy z nich, bowiem skrywa jakiś sekret i jest trochę inny niż się nam początkowo wydawało. W tym gronie chyba najciekawiej prezentuje się Cornelius. Dawno nie spotkałem w komiksie superbohaterskim tak ciekawej postaci. Aha, żebyście nie myśleli, że ci naukowcy to jakieś super-łotry. To zwyczajni ludzie w kitlach; jedynym "dziwolągiem" jest tutaj Wolverine. Mimo, że jest inny to jednak ma psychikę taką jak każdy człowiek. Podobnie, mimo, że ma zdolność samoleczenia, to odczuwa ból jak każdy z nas. Należy o tym pamiętać, jeśli chce się pojąć piekło, jakie rozgrywało się w głowie Logana podczas eksperymentu X. A piekło to przedstawiono dzięki niezwykłej narracji i równie niezwykłym rysunkom.\nBarry Windsor-Smith może się pochwalić zarówno talentem do pisania, jak i rysowania. Jego kreska nie sili się na nic więcej niż przedstawianie akcji. Nie znajdziemy tu groteskowych twarzy, czy oryginalnej kolorystki. Wszystko jest podporządkowane opowiadanej historii. Autor wie, że ilustracje i scenariusz mają tworzyć spójną, uzupełniającą się, całość. Ma przy tym charakterystyczny styl, który od razu mówi nam, z jakim artystą mamy do czynienia. Bo Barry Windsor-Smitch to prawdziwy artysta. Jego delikatna, ale wyrazista kreska idealnie nadaje się do opowiadania takich historii jak "Weapon X". Historii, w których najważniejsi są bohaterowie, a nie otoczenie. Najlepiej widać to na przykładzie Logana, który wygląda jak współczesny berserker, kiedy z furią atakuje swoich wrogów. Wszędzie jest pełno krwi, a gniew, jaki bije od tej postaci sprawia, że cieszymy się, że nigdy nie nadepnęliśmy jej na odcisk. Gniew i ból- wystarczy spojrzeć na ilustracje (nawet na samą okładkę) by dostrzec te uczucia. Doskonale jest przedstawiona mimika. Nikt tu się nie uśmiecha, na każdej twarzy widzimy za to niezwykłe skupienie. Logan często śpi i wygląda wtedy jak niedźwiedź, którego lepiej nie budzić ze snu zimowego. No a kiedy już się to zrobi... arghh. Windsor-Smith rysuje realistycznie, a przy tym niezwykle ekspresyjnie. Dynamizm scen walk i stateczność kadrów z naukowcami są po prostu tak prawdziwe, że wydaje nam się jakby autor rysował je patrząc na rozgrywające się przed jego oczyma wydarzenia. Do tego dochodzi stonowana kolorystyka, dzięki której baza ukryta gdzieś na północy wieje jeszcze większym chłodem. "Weapon X" to doskonały przykład idealnego dopasowania ilustracji do scenariusza, ale czy mogło być inaczej skoro za oba te elementy odpowiada ta sama osoba?\nOmawiany komiks w Polsce ukazał się w piątym numerze "Mega Marvel" (4/94). W swoim czasie był to numer przełomowy i wychwalany pod niebiosa. Bez wątpienia stanowił jeden z najlepszych tytułów w ofercie wydawnictwa TM-Semic. Dziś, po wielu latach nadal zalicza się go do trzech najlepszych "Mega Marveli" (obok "Spider-man: Torment" i "Daredevil: The Man Without Fear "). Jego legenda żyje, a ceny na allegro rosną. Czy jednak w zestawieniu z obecnie wydawanymi zachodnimi perełkami ma jakiekolwiek szanse? Cóż, z pewnością takie tytuły jak "Sandman" czy "Kaznodzieja" znacznie go przewyższają, nie zmienia to jednak faktu, że "Weapon X" to kawał świetnej opowieści i dzieło w naszym kraju kultowe (określenie to, w tym wypadku, nie jest żadnym nadużyciem). Dla fanów Rosomaka i tych, którzy wyrośli na komiksach TM-Semic to pozycja obowiązkowa. Dla wszystkich, którzy uważają się za prawdziwych fanów komiksów również. No i lepiej żeby ludzie z naukowymi ambicjami też przekonali się, czym mogą skończyć się eksperymenty na żywych istotach...\n„Mega Marvel #5 [4/1994] - Weapon X”\nScenariusz: Barry Windsor-Smith\nRysunki: Barry Windsor-Smith\nOryginalne wydanie: “Marvel Comics Presents” #72-84\nWydawca: Marvel Comics (1991)\nWydawca PL: TM-Semic (1994)\nAutor: PKP o 22:07 1 komentarz:\nZrobił się ostatnio przekładaniec: raz komiks, raz gra. Zatem, wedle tej reguły, dzisiaj zapraszam do tekstu poświęconego komiksowi. Wszystko, co sądzę o dziele Śledzia napisałem poniżej, więc oszczędzę Wam zbędny, przydługi wstęp. Recka pochodzi z numeru 11/2005. Mam tylko nadzieję, że Michał nie będzie miał mi za złe, że wykorzystałem kadry z jego komiksu (jako komiks prasowy Olaf nie posiada okładek...).\nPoniższy artykuł nie będzie typową recenzją. Będzie raczej czymś w rodzaju próby zwrócenia waszej uwagi, zachętą, a może nawet zwykłą reklamą. Minusów nie wyliczę. Nikogo nie skarcę. Tylko poinformuję. Komiks, o którym traktuje ten tekst nie jest dostępny w księgarniach, czy w kioskach. On nigdy nawet nie ukazał się oddzielnym drukiem. Warto jednak się nim zainteresować i przeczytać go. A dlaczego? Odpowiedź poniżej.\nKiedy jakiś czas temu pisałem recenzję komiksu „Kid Paddle: Zabawy niegrzecznych chłopców”, dotarło do mnie, że komiksów o graczach wcale nie ma tak dużo, jak można by się tego spodziewać. Były oczywiście komiksy na podstawie gier, gry na podstawie komiksów, w reszcie gry posiadające w sobie elementy komiksowe (np.: Max Payne). Ale co z komiksami, które opowiadałyby o nas- zwykłych, szarych, prostych, nierzadko maniakalnych graczach? Niedawno odkryłem piękno serii „Osiedle Swoboda” autorstwa Michała "Śledzia" Śledzińskiego. Przyznaję się: komiks ten wciągnął mnie bez reszty. Czemu? Pomimo wielu absurdalnych zdarzeń, jakie w nim mają miejsce, jest to dzieło, w którym znalazłem masę elementów jakby żywcem wyjętych z mojego własnego życia (zwłaszcza w historiach drukowanych w Produkcie). Za mało jednak było w „Osiedlu Swoboda” gier komputerowych- stałego elementu mojego marnego żywota. I wówczas przeglądając pożyczony od kumpla Produkt 5/2003 trafiłem na cztery dwustronicowe historie o Olafie. Wtedy mnie olśniło. Tak, to jest to! Komiks o mnie, o moim pokoleniu- ludziach niby dorosłych, ale nadal żyjących w cudownym świecie gier komputerowych. Historie owe były krótkie, lecz niezwykle treściwe. Dwie strony, a taki przekaz. Nic dodać, nic ująć. W tymże Produkcie znalazłem informację, że wszystkie komiksy z Olafem zamieszone były swego czasu w Świecie Gier Komputerowych. Szczęśliwym trafem udało mi się do nich dotrzeć*. Okazało się, że Olaf w kolorze wygląda jeszcze lepiej niż w czerni i bieli. No, ale może na chwilę przystopujmy, odetchnijmy i zastanówmy się nad genezą tych historyjek.\nŚledziu to na polskiej scenie komiksowej persona powszechnie znana i szanowana. Człowiek niby niepozorny, jakich wielu w tym kraju, ale naprawdę prawdziwa osobowość, którą powinno się stawiać za wzór początkującym twórcom komiksów (ojej, ale posłodziłem...). Zaczynał od publikowania swoich rysunków w Secret Service. Jego prace zdobiły również kolejne Kompendia Wiedzy (przekartkujcie KW #1, a zobaczycie, że większość obrazków ma podpis: Śledziu 95). Następnie była stała współpraca ze wspomnianym już Światem Gier Komputerowych. To wtedy narodził się „Fido i Mel”. Równocześnie Śledziu tworzy fanzin Azbest. Czas mija i nadchodzi rok 1999. Do kiosków trafia wtedy pierwszy numer Produktu- pisma, które rewolucjonizuje polską scenę komiksową. Śledziu zajmuje w nim stanowisko red_nacza. To właśnie dzięki współpracy z Produktem wybija się czołówka polskich młodych komiksiarzy (Tomasz i Bartosz Minkiewiczowie, Tomasz Lew Leśniak i Rafał Skarżycki, Clarence Weatherspoon, KRL i wielu innych). Nie czas jednak i miejsce, aby rozwodzić się nad wielką rolą, jaką odegrał Produkt w kształtowaniu współczesnego, polskiego poletka komiksowego. Wróćmy, więc do Śledzia. A ten, cały czas, współpracował z ŚGK. Owocem tej współpracy był m.in. kultowy (przynajmniej dla mnie i jeszcze kilku innych osób) „Matrix według Śledzia”. Następnie na potrzeby ŚGK powstają historie „Hart&Kor” oraz nasz dzisiejszy bohater „Olaf_22”. Warto wspomnieć, że po upadku ŚGK (a wydaje mi się, że jeszcze i przed nim- ba, jestem tego niemal pewien) Śledziu zaczął też tworzyć na potrzeby pisma Play (co czyni do dnia dzisiejszego). Właściwie dotarliśmy już do powstania „Olafa_22”, więc można by zakończyć przedstawianie dotychczasowej twórczości pana Michała. Na, ale dla formalności dodam tylko, że w 2004 Produkt schodzi z tego świata, a Śledziu wypuszcza regularną serię „Osiedle Swoboda”, będącą kontynuacją historii, które swego czasu gościły w P. Po co ta cała moja paplanina? Zauważcie, że przez całą swoją karierę Śledziu współpracował z pismami o grach komputerowych. Wpierw było amatorskie rysowanie dla SS, potem stała współpraca z ŚGK, no i teraz tworzenie dla Playa. Od razu staje się jasne, że to nie przypadek. Śledziu jest wielkim fanem gier komputerowych i doskonale to widać w jego komiksach. A w którym najlepiej? Właśnie w „Olafie_22”. Autor powstanie tego komiksu tłumaczył chęcią przemycenie "swobodnych" klimatów do swoich prac drukowanych w ŚGK. Myślę, że to zamierzenie udało mu się zrealizować w stu procentach.\nOlaf to chłopak taki jak każdy z nas (dotyczy tych, którzy już skończyli szkołę średnią, ale nie tylko...). Ma swoje życie, problemy, przyjaciół. Ale ma też hobby- gry komputerowe. I to właśnie wokół gier kręcą się jego przygody. Nie ma sensu streszczać teraz tych krótkich opowiastek. Wystarczy, że wspomnę tylko, iż opowiadają one o takich rzeczach jak: oszczędzanie, nostalgia za starymi grami, kontakty z dziewczynami, czy wreszcie stosunek otoczenia do człowieka, który jest maniakiem gier i komputerów. Wszystko to podane oczywiście wyjątkowo lekko i z charakterystycznym dla Śledzia humorem. Mnie osobiście najbardziej podobał się pierwszy komiks z Olafem. Chłopak odwiedza w nim rodzinny dom i po wyciągnięciu z pod łóżka starej Atarynki zaczyna całonocną posiadówę z joyem w ręku, podczas której powracają do niego wspomnienia z dzieciństwa. Jednak warto poznać wszystkie historie z Olafem, zwłaszcza, że powstało ich raptem 9 (w tym jedna czarno-biała). 9 opowieści x 2 strony każda= 18 stron lektury. To chyba niezbyt dużo, nawet dla tych z was, którym szkoda czasu na czytanie komiksów?\nMnie „Olaf_22” urzekł swoim autentyzmem. Ten komiks nie jest wyssany z palca- wydarzenia są fikcyjne, ale jak najbardziej realne. Od razu widać, że Śledziu wie, o czym pisze, że sam w mniejszym, lub większym stopniu, może identyfikować się ze swoim bohaterem. I jestem pewien, ze większość z was też będzie się identyfikować z Olafem. Niby mamy do czynienia z komiksem humorystycznym, ale jego bohater na pewno nie jest postacią abstrakcyjną. To typowy dwudziestokilkulatek z krwi i kości. Nie żaden sztuczny karierowicz, lecz prawdziwy luzak, który w życiu szuka głównie rozrywki, nie zapominając przy tym, na czym świat stoi. Przegrzebcie jeszcze raz kolekcję swoich Światów Gier Komputerowych z 2002 (nr: 2, 4, 5, 7, 8, 9, 10, 11) i 2003 (nr 1) roku. Warto też sięgnąć do wspomnianego na wstępie Produktu 5/2003. Te historyjki to nie żadne wiekopomne dzieła, żaden kanon. Ba, pewnie nawet mało-który z czytelników polskich komiksów je kojarzy. Gwarantuję jednak, że te 18 stron będzie dla was prawdziwą przyjemnością, a podczas lektury nie raz się uśmiechniecie i pomyślicie: "Wow, miałem tak samo!".\n* Jeszcze raz, wielkie dzięki Ald!\nAutor: PKP o 08:34 Brak komentarzy:\nDzisiaj przedstawiam grę, która przeszła przez rynek bez rozgłosu, na jaki z pewnością zasługiwała. Na dobrą sprawę to jedno z ostatnich trójwymiarowych mordobić, jakie pojawiły się na PC. Potem jeszcze był Mortal Kombat 4, Bio Freaks i w zasadzie tyle (niskobudżetowych pierdółek dodawanych do tekturek, udających czasopisma, nie liczę). A było to w 1998 roku, prawie 11 lat temu! Już za późno żeby biadolić i czekać na zmianę sytuacji, bo wszyscy miłośnicy mordobić już dawno przerzucili się na konsole, albo... znaleźli sobie nowy ulubiony gatunek. Tekst pochodzi z numeru 11/2004.\nPecetowi miłośnicy mordobić, w kraju nad Wisłą, naprawdę nie mają łatwego życia. Nie dość, że od dawna na ich sprzęt nie ukazują się żadne tytuły należące do tego gatunku, to dodatkowo jeśli już coś wyjdzie, to z reguły nasi rodzimi dystrybutorzy omijają taką produkcję szerokim łukiem. Cóż zatem robić? Najlepiej inwestować w konsolę. No, ale przecież mówimy o pecetowych miłośnikach mordobić, a ci jak sama nazwa wskazuje, powinni mieć możliwość zabawy na poczciwym blaszaku. W takim wypadku pozostają dwie możliwości: granie na rozmaitych emulatorach, lub odkurzenie starych, ale ciągle grywalnych pozycji. Jako, że ostatnimi czasy opisywałem bijatyki na emulatory, to teraz proponuję mały powrót do korzeni. Zobaczmy cóż takiego mamy na PC, co choć w niewielkim stopniu miałoby szansę w konkurencji z takimi hitami jak Soul Blade, czy Soul Calibur. Mój wybór padł na Last Bronx.\nLast Bronx to trójwymiarowa bijatyka będąca dziełem AM3- zespołu programistów pracującego dla korporacji Sega. Jak powszechnie wiadomo, co jak co, ale gry z szyldem Sega zawsze są dużymi sukcesami (w przeciwieństwie np. do konsol). Tym razem nie było inaczej. Opisywana gra wpierw wyszła na automaty (1996 rok), następnie na ś.p. konsolę Saturn (1997) i wreszcie na PC (1998- oczywiście). Taka kolejność jest czymś zupełnie naturalnym i zaobserwować ją można w przypadku większości mordobić. No cóż, my pecetowcy zawsze na końcu, ale trzeba się cieszyć, że w ogóle ktoś wtedy o nas pamiętał (dzisiaj zapomnieli już wszyscy).\nNa początek proponuję mały wstęp fabularny. W 1991 Tokio (takie japońskie miasteczko jakby ktoś nie wiedział) nawiedziło ogromne tsunami, które oczywiście całkowicie zniszczyło to urodziwe miasto. Po kataklizmie, jak to po kataklizmie, zaczęły rządzić przemoc, anarchia i "grupy trzymające władzę". Akcja gry rozgrywa się w niedalekiej, bliżej nie określonej przyszłości, kiedy to na czoło "społeczności" Neo-Tokyo (tak teraz nazywa się nasze miasteczko) wysunęło się osiem gangów. Owe gangi toczą ze sobą krwawe boje o ostateczną dominację. Wreszcie cyborg Redeye (finałowy boss tej gry) postanawia zorganizować turniej, w którym stawką jest "władza ostateczna". Do walki przystępują więc przywódcy każdego z gangów (takiej okazji nie mogliby sobie darować, zwłaszcza, że każdy kto odmówił Redeye'owi już wącha kwiatki od spodu): Yusaku (walczy sensetukonem- takie potrójne nunchaku), Joe (ten już walczy zwykłym nunchaku), Nagi (dierży dwa sztylety sai), Tommy (mały chłopak z wielkim kijem), Zaimoku (wielki chłopak z jeszcze większym młotem), Yoko (pani w bejsbolówce ma oczywiście pałki...tonfa), Lisa (macha sztyletami) i wreście Kurosawa (kawał drania z kawałem kija...). Każda postać jest naprawdę inna i ma swoją historię, którą poznać możemy m.in. ze świetnych, animowanych wstawek. Oprócz wspólnego intra, wojownicy mają swoje osobne zakończenia (wszystko w stylistyce typowo japońskiej). Po przygodzie z Last Bronx powinni być usatysfakcjonowni nie tylko maniacy nawalanek, lecz również miłośnicy anime.\nPora przejść do meritum gry, czyli rozgrywki. Wszyscy ci, którzy spędzali długie godziny przy znakomitej serii Virtua Fighter (o niej szerzej kiedy indziej) powinni poczuć się jak w domu. Przede wszystkim mamy więc trzy podstawowe klawisze odpowiedzialne za walkę: guard (blok), punch (piącha, a raczej "pała") i kick (buten w morden). Mechanika gry jest na tyle zbliżona do tej z VF, że początkowo ma się wrażenie, że LB to taki "Wirtualny Wojownik" z bronią białą i zamkniętymi planszami (nie można robić ring outów). Po pewnym czasie zaczynamy jedna dostrzegać różnice. Przede wszystkim wspomnianą już broń. Każda "zabawka" ma swój rozmiar i wagę, i to one właśnie wpływają na sposób poruszania się naszej postaci. Zwinna Lisa ze swoimi lekkimi nożykami właściwie walczy jakby nic w rękach nie trzymała, ale już np. Zaimoku i jego młotek to złożony mechanizm, w którym przemieszenie się jednego (młota) ciągnie za sobą drugiego (naprawdę nie wiem jak to inaczej wyrazić słowami). Po prostu wyprowadzony cios cągnie za sobą tego, który go wyprwadził (niby oczywiste, ale...). Inna różnica to system combosów. W LB bowiem opierają się one na juggleach (ciosy w powietrzu). Aby na ekranie pojawił się miły napis typu: "6 hit combo", musimy wpierw wybić naszego oponenta w górę i dopiero wtedy zacząć właściwą sekwencję. Inna, wspomniana już, różnica to zamknięte areny, które sprawiają, że nie dość, że nie musimy się obawiać zrzucenia poza ring (i tym samym przegrania pojedynku), to jeszcze możemy przycisnąć przeciwnika do barierki i wesoło go okładać (oczywiście on może zrobić to samo). Jeśli mowa o rozgrywce to przydałoby się wspomnieć o jej trybach, a więc oto one: Arcade, VS, Team Battle, PC Mode (takie Arcade z innymi zakończeniami), Survival, Training. Myślę, że nic tutaj nie trzeba wyjaśniać, a więc przejdźmy może do spraw technicznych.\nGrafika w grze jest, jak już wcześniej wspomniałem, wykonana w pełnym 3D. Modele postaci są ładne, a ich animacja nie pozostawia wiele do życzenia. Tła są raczej ubogie, ale niektóre ich elementy potrafią zrobić wrażenie (np. wielki samolot). Przyjdzie nam walczyć zarówno w dzień, jak i w nocy, a na jednej planszy naszego spoconego wojownika będzie chłodził orzeźwiający deszczyk. Bardzo przyjemnym dla oka bajerem są smugi zostawiane przez broń (co prawda nie tak efektowne jak w Soul Balde i Soul Calibur, ale i tak bardzo fajne). Last Bronx to gra dosyć stara, więc to co kiedyś się podobało, dzisiaj już nikogo nie zachwyci (niektórych wręcz może odrzucić), ale mnie grafika tej produkcji w zupełności wystarcza do przyjemnej zabawy. Na PC wiele piękniejszych nawalanek się nie uświadczy, więc nie ma co grymasić. Jedyne co może naprawdę denerwować to gorsza, niż na Saturnie, jakość filmików. W ogóle cała grafika pecetowego LB lekko odstaje od innych wersji. Spowodowane jest to po prostu tym, że w 1998 roku nie było jeszcze komputera osobistego, który technicznymi możliwościami dorównywałby płycie automatu Model 2, na który to pierwotnie tworzono Last Bronx. Osobna kwestia to dźwięk. Tutaj niestety bez rewelacji. Jakoś nie przemawiają do mnie te głuche odgłosy walki. Chociaż świst broni przecinającej powietrze naprawdę jest niezły, a japońskie okrzyki naszych wojowników potrafią wywołać uśmiech na niejednej twarzy. Muzyka to japoński anime-standard. Miłośnicy takich klimatów będą zadowoleni, reszta raczej nie bardzo. Ostatecznie jednak oprawa dźwiękowa dzieła panów z AM3 nie drażni jakoś specjalnie i nie psuje zabawy, a można nawet zaryzykować stwierdzenie, że w pewnym stopniu buduje klimat rozgrywki. Inna sprawa, że nie wszystkim taki klimat musi przypaść do gustu.\nNo i powoli dobrnęliśmy do końca tego tekstu. Tradycyjnie więc podsumowanie. Jeśli szukacie dobrej, technicznej nawalanki, a Virtua Fighter 2 już wam się przejadł (czy to w ogóle możliwe?) to śmiało sięgajcie po Last Bronx. Produkcja ta, w kategorii nawalanek na broń białą na PC, nie ma żadnej, liczącej się konkurencji. Po prostu w swojej klasie jest najlepsza. A jak wypada w ogólnym zestawieniu pecetowych mordobić? No cóż, kiedy LB pojawiło się na blaszakach od razu wskoczyło do bijatykowej elity tych platform sprzętowych. Było to ponad sześć lat temu, a że od tego czasu nowych mordobić na PC mieliśmy jak na lekarstwo, to gra ta utrzymała swoją wysoką pozycję. A więc: zapraszam na urocze ulice Neo-Tokyo. Mimo, że czasy komuny już minęły, to my też mamy szansę dać popalić Czerwonemu (czyt. Redeye'owi).\nAutor: PKP o 10:13 3 komentarze:


“Jeśli Afrin upadnie … będzie za późno” – wezwanie do zbrojnej akcji bezpośredniej w całej Europie | Czarna Teoria\n“Jeśli Afrin upadnie … będzie za późno” – wezwanie do zbrojnej akcji bezpośredniej w całej Europie\n2018/03/09 Czarna Teoria\nOd ponad 6 tygodni obserwujemy atak i okupację przez państwo tureckie, wraz z grupami islamistycznymi, takimi jak ISIS i Al-Kaida, Afrin, najbardziej zachodniego kantonu Rożawy. W tej kampanii eksterminacji najeźdźcy nie powstrzymują się od celowego bombardowania ludności cywilnej ani użycia broni chemicznej. Islamscy najemnicy i faszystowscy żołnierze tureccy zostawiają po sobie spustoszenie, grabieże, gwałty i morderstwa, dokonują czystek etnicznych na terytorium Kurdów. Jak dotąd, ponad 300 cywilów i wielu bojowników oddało życie, dziesiątki wiosek zostało zniszczonych, a setki tysięcy ludzi musiało opuścić swoje domy.\nPomimo zdecydowanego oporu mieszkańców Afrin i ich oddziałów obronnych YPG / YPJ / SDF, turecka armia każdego dnia zdobywa coraz więcej ziemi. Podczas gdy turecka ofensywa utknęła w przygranicznym rejonie kantonu przez pierwszy miesiąc, w ostatnich dniach najeźdźcy zdobyli ważne małe miasteczka, takie jak Raco i Shera. Ich celem jest Afrin, miejsce, do którego cywile uciekli z wiosek i miasteczek zdobytych do tej pory.\nJest to możliwe dzięki masowemu wykorzystaniu nowoczesnej technologii NATO, takiej jak myśliwce, artyleria, czołgi i drony. Faszystowsko-islamistyczna agresja przeciwko Afrin to nie tylko próba Erdogana by zniszczyć kurdyjski ruchu wolnościowy; Podczas gdy Rosja otwiera drzwi tureckim siłą powietrznym, a syryjski reżim Assada jest de facto nieaktywny, NATO aktywnie wspiera tę wojnę informacjami wywiadowczymi, technologią wojskową, bronią i amunicją z zachodnich fabryk. Obłudne przesłania z pałaców władzy nie mogą ukrywać faktu, że ta wojna jest niczym innym jak rozrachunkiem władców z rewolucją w Rożawie. Jest to rozrachunek z próbą przeciwstawienia się systemowi kapitalistycznemu, przeciw samostanowiącej alternatywie, radykalnej demokracji, wyzwoleniu kobiet, prawdziwej równości płci i ekologii społecznej.\nJak żadna inna rewolucja ostatnich dziesięcioleci, Rożawa zainspirowała nas i pokazała nam, jak radykalna i piękna może być walka o wyzwolenie społeczeństwa. Bohaterski opór YPG i YPJ w Kobane oraz samoorganizacja ludności z inicjatywy samowyzwolających się kobiet wpływają na tysiące lewicowców, anarchistów, socjalistów i feministek. Ta rewolucja była omawiana na całym świecie, podziwiana i obdarzana solidarnością, setki ludzi przybyło do Rożawy i uczestniczyło w oporze przeciwko ISIS i budowaniu nowego społeczeństwa. Pomimo wszystkich sprzeczności, projekt Rożawa, z jego determinacją, przywiązaniem do ludzi i konkretną realizacją naszych utopii, stał się najważniejszym punktem globalnej walki z kapitalizmem, patriarchatem i rasizmem.\nDziś ten projekt stoi pod ścianą. Wojna o Afrin to walka o dalsze istnienie rewolucji w Rożawie. Jeśli Afrin upadnie, upadnie również Minbij. Po zwycięstwie tureckiego państwa na zachód od Eufratu amerykański imperializm ponownie przemyśli swoją regionalną strategię i rozważy przekazanie północnej Syrii powiązanym z Turcją islamistycznymi oddziałami militarnymi pod marką FSA znaną jako ISIS i Al-Kaida / Al-Nusra. Byłby to nie tylko początek czystek etnicznych i krwawy koniec rewolucji w Rożawie, ale także początek nowej fazy rozwoju tureckiego faszyzmu jako źródła światowego islamizmu – marzenia Erdogana o nowym Imperium Osmańskim wraz z nim jako Sułtanem na czele. Dyktatura wewnątrz będzie konsolidowana przez dziesięciolecia, ekspansja kolonialna zostanie rozszerzona na zewnątrz. Bliski Wschód zostałby wciągnięty głębiej w chaos wojny i unicestwienia bez inicjatywy, która mogłaby rozwinąć emancypacyjną alternatywę.\nMieszkańcy Rożawy wciąż się bronia, YPG / YPJ / SDF stawiają opór. I ten opór jak dotąd zakończył się sukcesem, ponieważ ludzie zdecydowali się poświęcić wszystko. Nie będą jednak w stanie bronić się przed brutalną wyższością atakującej tureckiej armii i ich islamistycznych pomocników bez międzynarodowego poparcia. Ale mimo tygodni protestów na całym świecie, USA, Europa i Rosja trzymają się okrutnej decyzji, by zakończyć tę rewolucję, i wydaje się, że przypieczętowała ona los ludzi w Rożawie. Opór w Afrin odniesie sukces tylko wtedy, gdy będziemy gotowi dać z siebie wszystko.\nNie będziemy dalej biernie przyglądać się tej niesprawiedliwości. Nie zostawimy ludzi i naszych towarzyszy w Rożawie, bo wojna przeciwko Afrin jest równie wojną przeciwko nam. Turecki atak na Afrin to polityczne, gospodarcze i wojskowe natarcie NATO na serce naszych rewolucyjnych zmagań, marzeń i nadziei. Przeniesiemy tę wojnę tam, gdzie jest ona tworzona, wspierana, legitymizowana i wyprodukowana. Narazimy na straty tych, którzy czerpią korzyści z tej wojny. Będziemy rozliczać tych, którzy popierają mordowanie cywili i legitymizują to jako rzekomą “wojnę z terrorem”. Sprawimy, że ogłuszona europejska opinia publiczna wysłucha i przypomni naszym społeczeństwom, że wszyscy ponosimy odpowiedzialność za działania rządów w naszym imieniu.\nW tym sensie wzywamy wszystkie siły emancypacyjne na całym świecie, aby przerwały ciszę i dały głos mieszkańcom Rożawy, której nikt nie może zignorować. Jeśli nie my, kto jeszcze będzie w stanie przypomnieć naszym społeczeństwom o ich obowiązkach? Sytuacja w Afrin jest egzystencjalnym zagrożeniem dla wszystkich naszych rewolucyjnych perspektyw – kiedy, jeśli nie teraz, nadszedł czas, aby zaryzykować wszystko? Jeśli Afrin upadnie, będzie za późno. Tylko jeśli oddamy wszystko, będziemy w stanie wygrać wszystko.\nOstatnie akcje solidarnościowe z oporem w Afrin były słuszne i dobre. Pozdrawiamy wszystkich towarzyszy, którzy od tygodni organizują, demonstrują i przeprowadzają bezpośrednie działania. To były ważne chwile, ale one nie wystarczą. W obecnej sytuacji mordercza cisza i poparcie faszystowskiej Turcji przez międzynarodową społeczność zmusza nas do innych środków. Musimy wykonywać nasze prawo do obrony naszych pragnień.\nAkcje bezpośrednie mogą być nie tylko konkretną interwencją w machinę wojenną i propagandową państwa tureckiego i jego pomocników, ale mają znacznie większy potencjał do zwrócenia uwagi na nadzwyczajną pilność sytuacji. Płonące tureckie konsulaty, sabotowane firmy zbrojeniowe i masowe bojowe działania przeciwko symbolom kapitalistycznych i imperialistycznych rządów przełamią ciszę i sprawią, że okrucieństwa tureckiego faszyzmu przestaną być ignorowane. System w Europie zmusza nas, by nie angażować się, by uspokajać konflikty i sprzeczności – niech ta fałszywa iluzja ładu społecznego stanie w płomieniach. Pokażmy władcom, że będziemy opierać się atakom z mieszkańcami Rożawy i wszelkimi środkami obronimy rewolucję w Rożawie, która jest także naszą rewolucją.\nWzywamy aby w poniedziałek, 12.3.2018, rozpocząć tę bojową kampanię wszędzie tam, gdzie możemy uderzyć władców: radykalnie, kreatywnie i odważnie, angażujcie się i organizujcie lokalne akcje jako preludium do oporu, który pokaże mocarzom tego świata, że Afrin jest nie same. Podobnie jak mieszkańcy Rożawy, mówimy również: “Razem będziemy walczyć, razem będziemy przegrywać, albo razem będziemy zwyciężać”.\nAfrin nie upadnie!\nRadykalne komórki w sercu bestii\nZbieramy wszystkie akcje bezpośrednie w solidarności z oporem Afrin na: fight4afrin.noblogs.org\nAfrinAkcja BezpośredniaAnalizaKurdystanmiędzynarodowa solidarnośćRożawaYPGYPJ\nPrevious PostZaproszenie do Tygodnia Akcji dla anarchistów w Rosji, w dniach 11-18 marca 2018 rokuNext PostNiemcy: Inicjatywa Apoistowskiej Młodzieży – “Przynieś wojnę w Afrin na ulice Europy” 12.03.18!\nLondyn. W grudniu londyńskie ABC chce uruchomić specjalną akcję pisania listów do osób uwięzionych: wirtualnie, ale w tym samym celu. Wyślijcie trochę ciepła i solidarności do świata bez klatek i barier.\nAby napisać list, wystarczy wysłać wiadomość e-mail z na adres london_abc@riseup.net z numerem wybranej karty solidarności (między 1,2,3 itd). Podaj imię i nazwisko osadzonej osoby, do której chcesz wysłać list (wybierz z listy więźniów lub wpisz nazwisko i adres osoby, którą znasz, jeśli nie ma na liście) oraz adres, na który chcesz odesłać odpowiedź, lub możesz skorzystać z tego adresu: Freedom Bookshop, Angel Alley, 84b Whitechapel High Street, London, E1 7QX. I to wszystko. ACK zapewni wysyłkę następnego dnia.\nKiedy piszesz do nas e-mail z treścią *(który pozostanie ściśle poufny między kilkoma osobami z grupy ACK Londyn), nie zapomnij swojego imienia i pseudonimu, abyśmy mogli Cię rozpoznać na wypadek, gdyby osoba w środku odpisała do Freedom Bookshop adres.\n*treść. Jeśli dzielenie się przemyśleniami stanowi dla Ciebie problem, bez obaw, rozumiemy. Ale nadal zachęcamy do pisania: wybierz nazwisko z listy i zrób to we własnym tempie i na własne sposoby.\nJeśli po raz pierwszy piszesz list do osadzonego, zajrzyj tutaj.\nLondyn, Wielka Brytania: Akcja pisania listów do anarchistycznych uwięzionych osób\nArchiwum Select Month October 2021 (5) September 2021 (5) August 2021 (1) July 2021 (1) June 2021 (4) May 2021 (11) April 2021 (5) March 2021 (11) February 2021 (5) January 2021 (9) December 2020 (11) November 2020 (5) October 2020 (7) September 2020 (8) August 2020 (10) July 2020 (6) June 2020 (12) May 2020 (14) April 2020 (13) March 2020 (20) February 2020 (14) January 2020 (13) December 2019 (15) November 2019 (10) October 2019 (11) September 2019 (8) August 2019 (12) July 2019 (12) June 2019 (5) May 2019 (24) April 2019 (9) March 2019 (20) February 2019 (9) January 2019 (21) December 2018 (20) November 2018 (20) October 2018 (12) September 2018 (18) August 2018 (19) July 2018 (27) June 2018 (34) May 2018 (32) April 2018 (25) March 2018 (52) February 2018 (25) January 2018 (29) December 2017 (33) November 2017 (35) October 2017 (21) September 2017 (26) August 2017 (17) July 2017 (24) June 2017 (22) May 2017 (31) April 2017 (29) March 2017 (39) February 2017 (33) January 2017 (32) December 2016 (37) November 2016 (23) October 2016 (23)


68900 • Strona 3671 z 4922 • 1 ... 3668, 3669, 3670, 3671, 3672, 3673, 3674 ... 4922\nprzez klaudek 01 lip 2013, 00:10\nBERWICK. Może warto spróbować odreagowywać w sosób inny. Niż zapijanie swoich problemów w alkocholu.\nprzez Auman 01 lip 2013, 00:13\nklaudek, taa, mam jeszcze żyletki.\nprzez klaudek 01 lip 2013, 00:13\nTOMCIO NERWICA. Powiem szczerzę, że oglądałam ten film, bo nie było nic ciekawszego :p A propo filmów czekam na powtórki serialu " Anna German". Jak dla mnie naprawdę nie samowita osoba, wara do naśladowania.\nprzez Adam Smith 01 lip 2013, 00:15\nklaudek, jakie seriale jeszcze oglądasz ?\nprzez klaudek 01 lip 2013, 00:15\nBEREWICK. Proszę cię nawet tak nie mów, że masz jeszcze żyletki. To co się takiego wydarzyło, że nie możesz sobie z tym poradzić?\nprzez Auman 01 lip 2013, 00:18\nklaudek, co chwilę coś się dzieje. Potrafię tylko chlać i się ciąć.\nprzez klaudek 01 lip 2013, 00:20\nTOMCIO NERWICA. Ogólnie z seriali to oglądałam " Annę German " Żałuję, że się już skończyła, a o tematyce wojennej to była ostatnio " Mała Moskwa" , ale jakoś mi się nie spodobała. A komodiowe to "rodzinkę.pl" i w sumie czasem " Prawo Agaty", a ty?\nprzez Davin 01 lip 2013, 00:21\nTomcio Nerwica, Długo czekałem na taki finał więc obojętnie kto wygra bo lubie dwie drużyny.\nprzez klaudek 01 lip 2013, 00:25\nBEREWICK. Proszę cię nie tnij się. To jest jeden z najgorszych nałogów, sama kiedyś to robiłam i wiem,że to jest totalne bagno i ciężko jest się z tego wyciągnąć. A np. twoje problemy nie wołbyś bardzien rozładować i przemyśleć chodząc na siłownię, bądź uprawiając jakiś sport. O wiele lepiej by ci to na zdrowie wyszło. Ale proszę cię nie TNIJ się !!!!!!!!!\nprzez Auman 01 lip 2013, 00:28\nklaudek, nie mam na nic siły ani ochoty z resztą na siłowni są ludzie, czyli społeczeństwo, czyli zło i zagrożenie.\n-- 01 lip 2013, 00:32 --\nZ resztą spokojnie, dzisiaj się nie potnę, bo już to robiłem.\nprzez Adam Smith 01 lip 2013, 00:34\nklaudek, "Rodzina Borgiów " , " Zakazane Imperium " , "Czysta Krew " (sporadycznie ) a z polskich Bez Tajemnic\nprzez klaudek 01 lip 2013, 00:40\nAle każdy człowiek jest inny i nie każdy jest zły. Ja w sumie też teraz mogłabym rozłożyć ręce, ponieważ są wakacje i rok temu była bardzo nie przyjemna sytuacja dla mnie przez którą popadłam najpierw w depresję później w nerwicę lękową. I w tej chwili jagby zła passa wraca czuję to po sobie, ponieważ mam znowu lęki boję się nocy i boję się gdy zasnę mogę się nie obudzić itp. Ale staram się z tym walczyć nie ukrywam,że jest ciężko, bo jest. Jest to w sumie spinaczka na Monte Everest bardzo nie bezpieczna, ale wieżę, że dam radę w końcu wejdę na ten szczyt i powiem tak udało się wygrałam. Więc bardzo Cię proszę nie załamuj się i walcz. Wiem co czujesz mówiąc, że nic Ci się nie chce, ale trzeba jakoś to pokonać. Na pewno masz kogoś w życiu dla kogo warto zyć.\n-- 01 lip 2013, 00:42 --\nTOMCIO NERWICA. Powiem szczerzę nie zna tych seriali, a jaki to gatunek. Mówisz,że to nie polskie?\nprzez Auman 01 lip 2013, 00:44\nklaudek, niestety społeczeństwo nie nadaje się żebym w nim funkcjonował. To zbyt duża trauma.\n-- 01 lip 2013, 00:45 --\nNiech się społeczeństwo stacza bezemnie.\nprzez klaudek 01 lip 2013, 00:46\nBEREWICK. Czyli ja też jest dla Ciebie złem i zagrożeniem? A jednak mimo wszystko piszesz ze mną?


Realizacja strony internetowej dla firmy Meller\nStrona internetowa z branży owoców i warzyw\nFirma posiada nowoczesną bazę produkcyjną i przechowalniczą. Obiekty te wraz z wyposażeniem były realizowane z myślą o jak najszybszym wychłodzeniu świeżych owoców i warzyw, by zadbać o jak najlepszą jakość produktów.\n"Meller" to rodzinna firma założona w 2007 roku. Jest to duża grupa producentów świeżych owoców i warzyw w Polsce. Produkcja i jakość towaru oferowana przez właścicieli tworzona jest z inicjatywy połączenia sił gospodarstw ogrodniczych.\nStrona przez nas stworzona miała być przejrzysta i nowoczesna. Głównym celem było pokazanie osobie zainteresowanej produktów oraz procesu transportu. Dodatkowo cały portal został przetłumaczony na język niemiecki.\nStrona internetowa została dostosowana do preferencji użytkowników, aby szybko mogli wyszukać potrzebne informacje\nCzas ładowania się strony internetowej jest krótki na wszystkich urządzeniach - poniżej jednej sekundy\nWitryna ma wdrożone szyfrowanie SSL, dzięki czemu dane użytkowników są w pełni bezpieczne