Przebudzeni - Nikki Gemmell - ebook - Legimi online\nLegimi > Katalog ebooków i audiobooków > Przebudzeni - ebook\nOpis ebooka Przebudzeni - Nikki Gemmell\nOpinie o ebooku Przebudzeni - Nikki Gemmell\nFragment ebooka Przebudzeni - Nikki Gemmell\nTłumaczenie: Ewa Kleszcz\nTytuł oryginału: With My Body\nText copyright © Nikki Gemmel 2011\nPublished by arrangement with David Godwin Associates, London\nCzujesz, że to w porządku, że robisz to przy jego biurku. Na jego krześle. Maszyna do pisania to jedyne, co po nim zostało w tym pokoju. Taśma z tuszem jest świeża – litery odciskają się głęboko i zdecydowanie na białym papierze – jakby wymienił tusz tylko dla ciebie, specjalnie na tę chwilę. Zaczynasz. Powoli uderzasz w klawisze, przyzwyczajając się do tego starego sposobu pisania. Pracujesz z mozołem na pięknej, zabytkowej maszynie, bo jeśli popełnisz błąd, nie będziesz mogła go wymazać. A chcesz, żeby te strony były metodyczne, schludne. Piszesz, trzymając pod ręką stary tomik z epoki wiktoriańskiej, który ci kiedyś podarował – Kobiety myśli kilka o kobietach. W zagięciach między kartami zgromadziło się wszystko, co wydarzyło się w tym miejscu, co kiedyś oddychało życiem. Na nowo przeżywasz dialog waszych odręcznych notatek na marginesach. Nie do końca wiesz, co zrobisz z tym wszystkim; na tym etapie po prostu zbierasz informacje, kradniesz wszystko, czego potrzebujesz z tego notatnika, którego strony posiniaczone są starością, brudem i życiem. Lśniącym życiem. Papier zdobią ornamenty z potu, atramentu, kropli deszczu, roślinnego soku, brudu i popiołu, smaru z roweru, srebrzystych śladów ślimaka i skrzydeł cykady. Zbierasz wasze słowa i łączysz je ze słowami wiktoriańskiej pani domu, z jej lekcjami na temat życia. Jej głosem przewodnika. Ona cię przez to poprowadzi. Mów prawdę i nie lękaj się jej, uspokaja cię.\nPiszesz, aby zrozumieć.\nPodczas pracy czujesz czyjąś obecność, dłoń na ramieniu. Zachęcającą obecność każdej osoby, która kiedykolwiek kochała i utraciła, każdej osoby, która weszła do tego ekskluzywnego klubu miłosnego rozczarowania. Twój mały tomik zawsze leży obok. Przybyłaś tu, aby pogrzebać tę książeczkę, aby ziemia tej doliny przyjęła ją tak, jak pewnego dnia przyjmie twoje własne ciało – jesteś tego pewna – z miłością i wdzięcznością. Bo jesteś częścią tej krainy.\nAle najpierw tomik musi posłużyć innemu celowi.\nCzujesz się silna, lekka.\nPiszesz, żeby to wszystko zrozumieć.\nNigdy nikomu o tym nie opowiedziałaś. Nikt nie wie, co naprawdę myślisz. To zawsze było dla ciebie wyjątkowo ważne – żeby nikt nigdy się nie dowiedział, nie zobaczył brzydoty, okrucieństwa, ale też wspaniałości, egoizmu i chwały tego wszystkiego. Nigdy nie chciałaś dać im dostępu. Zawsze było dla ciebie ważne, by zachować równowagę, uśmiech, swój pancerz w każdej sytuacji. Nie mogłabyś znieść, gdyby ktokolwiek zobaczył, jaka jesteś naprawdę.\nAle teraz, w końcu, nadszedł czas. Wraz ze świadomością przyszło wyzwolenie. Wiele lat zajęło ci dotarcie do tego etapu.\nNawet we śnie nie znam wytchnienia.\nNiechaj wszystko będzie proste, szczere i otwarte. Mów prawdę i nie lękaj się jej\nMyślisz o seksie z każdym mężczyzną, którego poznajesz. Ale nie masz ochoty spać z żadnym z nich. Już ci się nie chce. Jesteś zbyt zmęczona, zbyt skostniała. Zimno zwinęło się w kłębek w twoich kościach niczym pleśń i czujesz, że już nigdy nie da się go wydłubać. Mieszkasz w Gloucestershire, w domu przerobionym z zagrody, z dachem pokrytym strzechą i sufitem zrobionym z wiek od trumien. Nigdy nie jest tu wystarczająco ciepło. Są przebiśniegi w lutym i dzwoneczki w maju, i mokre czarne jesienne liście, a potem nagie gałęzie zimy, orzące pazurami niebo, wszędzie wokół ciebie, całymi miesiącami, z kołującymi ptakami zrywającymi się do lotu, kiedy idziesz przez pola. To kraina wrzosowisk, dzikiej przyrody, natury. To język, który nie jest twoim językiem, bo się tu nie urodziłaś.\nTwoje wspomnienia krzyczą z tęsknoty za słońcem, buszem i twardą, spłowiałą ziemią. Za kobietą, którą kiedyś byłaś. Teraz ledwie ją pamiętasz.\nNie wiesz, jak się z tego wydostać, zdobyć przyczepność, stać się znowu widzialną jako kobieta. Jak znaleźć sposób, by żyć zuchwale. Znowu.\nStrażniczka domowego ogniska! Gdzież znajdziesz bardziej szlachetne miano, bardziej uświęcone zajęcie\nTwój mąż, Hugh, wróci do domu późno. Koło dziesiątej. To często się zdarza. Pracuje ciężko jako lekarz internista, a ty bardzo to sobie cenisz, tę jego niewzruszoną etykę zawodową. On nie zawiedzie swojej rodziny. Zawsze jest coś, co musi robić pod koniec dnia. Papiery, cokolwiek.\nTo dobrze, że Hugh wraca późno. Właśnie tego chcesz. Masz dla siebie te kilka cennych godzin między położeniem dzieci do łóżek, a jego powrotem do domu. To czas odnowy, kiedy się rozprostowujesz, zbierasz siły. Robisz sobie kąpiel i marzysz o tym, by się zrelaksować, wystawić twarz na palące promienie słońca, otworzyć pierś i wypełnić kości ciepłem. Wyobrażasz sobie, że znowu jesteś dumna i pełna życia, że jesteś kobietą, którą kiedyś byłaś.\nMasz twarz grzecznej dziewczynki. Wciąż młodą. Ale Hugh wyczuł coś pod tą maską, już wcześniej wywąchał to jak pies myśliwski. Coś… nienormalnego pod gładkim uśmiechem. Coś przyczajonego, czekającego na uwolnienie.\nNigdy tego nie znajdzie. Byłaś zamknięta tak długo, a twój mąż nie zna szyfru do sejfu i nie ma pojęcia, jak jest potrzebny. Uważa, że wszystko jest w porządku z waszym małżeństwem. Oboje osiągnęliście etap stagnacji. Zbyt zajęci, przytłoczeni prozą życia.\nJesteś dobrą żoną lekarza. Gumowe kalosze, duże samochody, odwożenie dzieci do szkoły i przywożenie po lekcjach, kościół w niedzielę. Istnieje jednak część ciebie, której twój mąż nigdy nie pozna. Tajemnica, która kiedyś oszołamiała go pożądaniem. Sekrety twojej przeszłości.\nKiedyś często pytał, o czym myślisz. Ale ty nie mogłaś nic wyjawić, nigdy. Nie chciałaś, żeby ten dobry człowiek się wystraszył. Nie może poznać dzikich instynktów, które kierowały kiedyś twoim życiem. Był świetnym materiałem na męża – poważanie, dzieci, dom na wsi. Nic nie może temu zagrozić.\nWspaniałość, brzydota, piękno, siła, transcendencja – kiedy nie musiałaś się ograniczać. O tym Hugh nigdy się nie dowie. Nie po to go poślubiłaś. Nie może cię obnażyć, tak jak kiedyś się to stało.\nNiewielu jest mężczyzn, którzy wiedzą, jak odkryć najgłębsze tajemnice kobiety.\nNiczym stado wściekłych psów prześladują ją określenia, których do końca nie rozumie – stosownie, należycie, przyzwoicie. Pędzą ją w stronę śmierci\nTwoje dzieci właśnie wróciły ze szkoły. Na zewnątrz panuje lodowata biel, ale to szron, nie śnieg. Kruchy koc bezruchu powstrzymujący świat. Nie stopił się w nikłym słońcu minionych kilku dni. Dzieciaki niecierpliwią się, chcą wyjść na dwór, skorzystać ze światła, zanim zniknie. Pozwalasz im. Wybiegają przez drzwi kuchenne, wpadają jak burza w kruchą ciszę i wypełniają ją wrzaskiem; znęcają się nad szronem i jego śmiertelnym bezruchem.\nUśmiechasz się, patrząc przez okno na swoich chłopców – jest w nich tyle życia. Są pełni blasku, wymagający ciągłej uwagi, uparci i tak od siebie różni. Robisz kolejną filiżankę zielonej herbaty, ostatnią tego dnia, inaczej nie uśniesz, bo tak wiele twoich bliskich przyjaciółek teraz choruje na raka piersi. A ty, z historią twojej matki, musisz na to uważać.\nJesteś taka zmęczona. Masz pod opieką czterech chłopców, łącznie z tym, którego poślubiłaś. Znużenie zagnieździło się w tobie niczym obce ciało. Wysysa z ciebie całą energię. Trwa właściwie od lat, od urodzenia pierwszego dziecka, Rexiego, spowodowane utratą całkowitej kontroli, faktem, że to już nie ty dyktujesz warunki. Kiedyś, dawno temu, jako samotna kobieta robiąca karierę, miałaś władzę. Mieszkałaś w mieście, białej bańce piękna, uwielbiałaś swoje idealnie dobrane stroje i późne wstawanie w weekend, zagraniczne wycieczki i bujne życie towarzyskie.\nAle sytuacja się zmieniła. Żyjesz w małym, ciasnym światku kury domowej, którego głównym elementem jest góra nieposkładanych ubrań na podłodze przy łóżku. Możesz wrzucić ubrania do pralki. Możesz je wyciągnąć. Możesz je rozwiesić do wyschnięcia. Potem zebrać i położyć na stertę czekającą na posortowanie. Ale nie możesz, nie potrafisz, po prostu nie potrafisz, powkładać ich z powrotem do szafek i szuflad. Aż w końcu ta sterta w nogach łóżka zamienia się w wulkan frustracji, oskarżeń i rozpaczy, który cię wykańcza. Czasami, gdy jesteś sama, zaczynasz popłakiwać, choć nie bardzo wiesz dlaczego, trzymając przemarznięte dłonie przy policzkach. Nie potrafię tego zrobić. Czasami mówisz to nawet swoim dzieciom, mimowolnie wyrywa ci się to przerażające: to zbyt trudne, nie dam rady. A one nie wiedzą, co się mamie stało…\nKiedyś byłaś inna. Gardziłaś takimi kobietami.\nChoć czujesz się samotna, rozpaczliwie chciałabyś zostać sama. Trudno uciec od twoich ukochanych tygrysków, ukraść chwilę błogiego spokoju od wszystkich, którzy na tobie polegają. Dopadło cię rozgoryczenie, straciłaś blask słońca, który kiedyś ogrzewał twoją duszę. Nie podoba ci się to, kim się stałaś; czujesz się zubożała.\nA jednak jesteś szczęściarą, tak wiele dostałaś od życia. Dobrze o tym wiesz. I choć nie możesz narzekać, czujesz się jak w pułapce, zamknięta w tym małym światku wymagającym ciągłego dawania. Wszystkim dookoła.\nNie spałaś ze swoim mężem od dwóch lat, od narodzin trzeciego syna. To cię jednak nie martwi, właściwie czujesz ulgę. Hugh również nie wydaje się tym zaniepokojony. Oboje przestaliście rozmawiać o braku życia seksualnego, skończyły się żarty i docinki. On już w ogóle o tym nie mówi. Kiedyś jeszcze żartobliwie marudził i próbował zdejmować ze swojej małej bibliotekarki tweedowe spódnice do kolan i skromne koszule. Wyzwolić to, co jest pod nimi ukryte. Teraz, podejrzewasz, jest równie wykończony jak ty.\nNiemal każda noc to jak zabawa w komórki do wynajęcia – jedno z dzieci śpi obok ciebie, podczas gdy Hugh leży zwinięty na którymś z akurat dostępnych łóżek. Ostatnio budzisz się gwałtownie każdej nocy, koło trzeciej nad ranem. Błąkasz się po domu i pięściami bębnisz w ściany. Bezsenność dyktuje dręczącą myśl, że musisz odzyskać siebie. Serce ci wali, wiesz, że nie będziesz w stanie zasnąć przez kilka godzin, a jutro nie będzie lepiej, a może nawet gorzej. Och, jakże tęsknisz za pełnym, głębokim, bogatym snem, żeby nie było niczego, co obudzi cię następnego dnia. Żadnych żądań, kłótni, próśb. Jakże tęsknisz za tym spokojnym snem po wyjątkowo satysfakcjonującym seksie. Czułość, drżenie dotyku.\nOczywiście kochasz Hugh, i to głęboko, ale z radością pozostałabyś w celibacie. W szkole patrzysz na ojców niektórych dzieci i po prostu wiesz, że byliby nieprzyzwoici – zuchwali, figlarni, odrobinę brutalni – i to zawsze dotyczy tych rozwiedzionych. Jest w nich coś nieskrępowanego, rozwiązłego, lekkiego. Ale nigdy byś z tym nic nie zrobiła. Już nie potrzebujesz seksu. Zastanawiasz się nad blaskiem kobiet, które z wyboru obywają się bez mężczyzn – wdowy i rozwódki, które poznałaś w ciągu ostatnich lat, zakonnice, kobiety po siedemdziesiątce… Kobiety nieszukające. Jest ich bardzo niewiele. Trwają w swojej decyzji i jaśnieją pewnością. Rozpoznajesz ten blask.\nDla ciebie mężczyźni już odegrali swoją rolę. Masz dzieci, czujesz się spełniona. Kiedyś, dawno temu, stałaś się dumna i silna, dzięki spotkaniu z kimś, kto wielbił kobiety i nie bał się ich, kto czcił ich ciała. Tacy mężczyźni trafiają się niezwykle rzadko, a kiedy kobieta znajdzie jednego z nich, dostrzega ogromną różnicę w jakości seksu i to odmienia ją na zawsze. Ten mężczyzna staje się wzorem, według którego mierzeni będą wszyscy inni. Masz szczęście, wielkie szczęście, że kiedyś takiego mężczyznę znalazłaś. Niektóre z twoich przyjaciółek nigdy tego nie zaznały.\nPora wczesnej jesieni powinna być najbardziej spokojnym, obfitym, bezpiecznym i świętym czasem w całym życiu kobiety\nWspomnienie rozdzierające twoje życie.\nWyślizgujesz się każdej nocy niczym liścik miłosny ukryty w poszewce na poduszkę, który zachowałaś przez wszystkie dorosłe lata. To niesamowite, oszałamiające wspomnienie: że twoje ciało było kiedyś wielbione. On nie myślał tylko i wyłącznie o sobie; budził cię do życia.\nJego dotyk – szalejesz na to wspomnienie nawet teraz, po tych wszystkich latach. Jego dotyk krzesał iskry niczym boska siła. I jego głos. Czy właśnie to pamiętamy najlepiej, wszystkimi zmysłami, długo po tym, jak ktoś odejdzie? Wciąż słyszysz, w jaki sposób wymawiał twoje imię, gdy był głęboko w tobie i poruszał się niemal niezauważalnie, dając ci nowe siły. Choć ostrość jego rysów wyblakła, ten głos zachowałaś w pamięci.\nNie chciał cię w żaden sposób ograniczać – to pamiętasz przede wszystkim. Jego jedynym celem było wzmocnić cię, unieść, otworzyć. Nauczyć cię własnego ciała i jego możliwości. Jak wielu mężczyzn może podarować kobiecie coś takiego?\nInne życie. Inny świat.\nOdległy od tego, w którym żyjesz teraz, popijając zieloną herbatę i gapiąc się przez okno o wpół do piątej po południu. Zegar twojego życia tyka, a knykcie palców zaciskających się na kubku bieleją. Wkrótce nadejdzie pora podwieczorku, potem będziesz błagać, by dzieci odrobiły lekcje, będziesz odciągać je od komputerów, zmuszać, by wzięły prysznic i umyły zęby. Wszystkie te dyskusje, zachęty, przypominanie są tak straszliwie męczące…\nZamężne kobiety wyciągnęły swój los na dobre i na złe, uświadomiwszy sobie w większym lub mniejszym stopniu naturalne przeznaczenie naszej płci\nŁączy cię z mężem niewypowiedziane porozumienie, że nigdy się nie rozejdziecie – tkwicie w tym razem, na całe życie. Kiedy za niego wyszłaś, pragnęłaś pełnej uniesień miłości. Jednocześnie był przyjacielem, który rozśmieszał cię w środku nocy, więc uznałaś, że się uda. Zawsze ceniłaś sobie jego spokój. Nigdy nie czułaś się przy nim niekomfortowo, nawet w milczeniu – to próba prawdziwego porozumienia. Jesteś taką szczęściarą, że go masz. Wiesz o tym. Nigdy nie wolno ci o tym zapomnieć.\nNie lubisz sposobu, w jaki całuje. Nie wiesz, jak mu to powiedzieć, nigdy nie mogłabyś go zranić. A to się nie zmieni. Trwa już zbyt długo. Nie da się tego przećwiczyć. Jak możesz powiedzieć komuś, kogo kochasz, że brakuje mu czułości? Tego też nie można się nauczyć. Potrafiłaś to znieść przed urodzeniem dzieci, dawał ci tak wiele innych rzeczy. Wypełniał migoczącą samotność kolejnej sobotniej nocy, kolejnego sylwestra swoją silną, czarującą obecnością, ucinającą wszystkie te krępujące pytania podczas świąt, ślubów, przyjęć dla kobiet spodziewających się dziecka, na które nagle zaczęłaś chodzić. Był twoim zbawcą, dobrze o tym wiesz.\nA jednak teraz masz wrażenie, że jedyna rzecz, która was łączy, to dzieci. Marzysz o jeszcze jednym, o dziewczynce, ale już ci się nie chce, obydwoje macie to już za sobą. Nigdy o tym nie rozmawiacie. Nie rozmawiacie już o niczym.\nOn jest Anglikiem, który mieszkał w internacie od siódmego roku życia i od małego wpajano mu, by nie ufał swoim uczuciom, by się zamykał. Tęsknił za matką, był przytłoczony przez żal i samotność, a jednak cały czas mówiono mu, że jego rodzina tego chciała, że tak będzie najlepiej. Więc w bardzo młodym wieku nauczył się, żeby nie ufać swoim pierwotnym instynktom, by pogrzebać głęboko w środku to, co naprawdę myślał. Niósł te lekcje przez życie; oczekiwał tego samego od innych. Nigdy nie zmienia się w stosunku do ciebie – jest ciepły i dowcipny – ale nie chce żadnych emocji i związanego z nimi chaosu.\nKiedy cały twój gniew i tłumione frustracje wybuchają, nazywa cię Wezuwiuszem swoich Pompei. Kiedy twój głos pęka z przemęczenia i krzyczysz na męża i dzieci. To głos, jakiego nigdy wcześniej nie słyszałaś, głos kobiety, której nie rozpoznajesz; głos gniewu i brzydoty. Obawiasz się, że twoi ukochani chłopcy zachowają jego ton gdzieś głęboko we wspomnieniach przez resztę życia i wstydzisz się tego, ale wciąż od czasu do czasu wybuchasz. A jednak kochasz ich do szaleństwa, chciwie, dziko, pożądliwie; każdego wieczoru podczas modlitwy dziękujesz Bogu za to, że ci ich dał.\nMacierzyństwo jest tak skomplikowane – to bogactwo i żar, ale też wyczerpanie, rozpacz i samotność.\nNie myśli już tylko o sobie i własnych przyjemnościach\nNa początku długo nie miałaś orgazmu. Otoczyłaś się murem negacji; twoje ciało wzdragało się w reakcji na to, co robili z nim mężczyźni. Albo czego nie robili. Ich ignorancja, niezdarność, brak finezji. Byłaś wstrząśnięta bolesną prawdą – że niektórzy z tych mężczyzn tak naprawdę nie lubili kobiet. Chcieli je zdeprecjonować, zredukować, sprawić, że staną się bezbronne i słabe; bali się ich. A twoje ciało kurczyło się na myśl o tej wiedzy, jak cofający się ukwiał.\nAle w końcu znalazł się kochanek, który dał ci pierwszy orgazm. Nauczył cię, jak oddawać się rozkoszy. Teraz, w twoim wieku, jeśli nie możesz mieć już tak niezwykłego seksu, nie będziesz uprawiać go w ogóle. Proste. Jesteś za stara na cokolwiek innego.\nHugh, niech go Bóg ma w swej opiece, jest dobrym towarzyszem w sypialni. Nie chrapie ani nie śmierdzi, obejmuje cię ramieniem i przytula mocno podczas tych rzadkich okazji, gdy znajdujecie się w tym samym łóżku. Uwielbiasz opiekuńczość, z jaką to robi. Może i straciłaś ochotę na seks, ale nigdy nie utracisz pragnienia wspólnego snu.\nDla zewnętrznego świata jesteście wspaniałym małżeństwem, jedną z tych rzadkich par, którym naprawdę się udało.\nMałżeństwo: oddanie się całkowicie i z radością w ręce drugiej osoby; wyzbycie się potrzeby obrony swoich praw czy osobowości\nUrodziłaś się w górzystej krainie na północ od Sydney, w miejscu nieustannie zalanym przez światło. We wsi na wzgórzach, gdzie gleba była spłowiała od słońca, a z kranu leciała woda w kolorze herbaty. Zawsze patrzyłaś w ziemię, idąc przez wysoką trawę ze względu na węże, a o zmierzchu wzgórza błyszczały różem. Miałaś żar uwięziony pod skórą, przenikał cię do szpiku kości, nie mogłaś się od niego uwolnić. Wciąż cię wzywa. Do domu. Do wysokiego słońca i życia wypełnionego światłem.\nW wieku lat osiemnastu zeszłaś ze wzgórz, poszłaś na studia, a potem zostałaś prawniczką w Sydney, w wielkim mieście. Gdy miałaś dwadzieścia kilka lat, poleciałaś do Londynu – niespokojna, napędzana ciekawością, pragnąc czerpać z życia garściami. Po kilku latach ciężkiej pracy musiałaś się zmierzyć z dylematem osoby żyjącej na obczyźnie, chciałaś wrócić do Australii, ale nie potrafiłaś zdecydować kiedy. Potem spotkałaś Hugh – mężczyznę, który cię nie ekscytował, ale chronił. Koniec końców teraz jesteś tutaj na całe życie, na tej przesiąkniętej deszczem wyspie. Patrzysz na górę prania przy łóżku i marzysz o oślepiającym świetle. Po narodzinach drugiego synka podjęliście wspólną decyzję: przeprowadzka do południowo-zachodniej Anglii, do Cotswolds, w poszukiwaniu przestrzeni, świeżego powietrza i lepszego życia. Twoje marzenie o partnerstwie w firmie prawniczej. Musiałaś je porzucić, by oddać się opiece nad dzieckiem. Po pierwszym urlopie macierzyńskim już nie wróciłaś do pracy, straciłaś zawodową pewność siebie. Teraz synowie zajmują każdy zakamarek twojego życia. Jesteś perfekcyjną i ambitną matką, taką też byłaś prawniczką. Zanurzasz się całkowicie we wszystkim, co robisz, zabierasz się za to z wściekłą wolą sukcesu i nienawidzisz, kiedy coś się nie udaje. A teraz nie udaje się często, co tylko pogłębia twoją rozpacz.\nHugh powiedział, że to dobrze, że jesteś Australijką; twojego akcentu nie da się tu rozpoznać, możesz bez wysiłku wślizgnąć się z niższej klasy do wyższej, nie da się ciebie sprecyzować. Ty wiesz, że to dobrze, że Hugh nie jest Australijczykiem, bo nie potrafiłby pozbyć się wiejskiego, prostackiego akcentu. Busz nigdy nie został całkowicie wymazany z twojego głosu; uparcie czepiają się go jakieś pozostałości. Twoje samogłoski zostały zmiękczone w Sydney, jednak wciąż słychać w nich słabe echa wiejskiej pipidówy. Anglia nie odcisnęła na nich żadnego śladu.\nZawsze będziesz tu outsiderem. Rozkoszujesz się brakiem przynależności, cieszysz się swoim dystansem. Wciąż zdumiewają cię surowe zasady związane z właściwym miejscem w społeczeństwie, z przynależnością do klasy, których nie można naruszyć – łowienie ryb i polowania, wille we Francji, kamienne ściany gromadzące zimno i wilgoć, konieczność noszenia kaloszy nawet w lipcu, a swetrów w sierpniu, niebo wiszące nisko niczym nabrzmiały od wody sufit starego domu. Jak niebiosa mogą utrzymać tyle deszczu, płakać aż tak bardzo? Dzień za dniem… Czasami po prostu masz ochotę unieść ręce i popchnąć chmury w górę, uciec. Hugh nigdy nie przeprowadzi się do Australii, wyznaje ograniczony pogląd, że to koniec świata, a do tego zupełnie nieinteresujący – że jedyna żywa kultura, jaką można tam znaleźć, znajduje się w kubeczkach z jogurtem.\nWidzisz teraz całą swoją przyszłość, rozciągającą się przed tobą aż do momentu, gdy twoje ciało zostanie złożone w tej wilgotnej czarnej ziemi. Przed tobą całe lata monotonii. Kiedyś, dawno temu, twierdziłaś, że nigdy nie byłabyś do tego zdolna. Napędzała cię ciekawość, chęć poznania tego, co nieznane. Nosisz w sobie rozpacz jak zakażenie, którego nie można się pozbyć.\nAle ostatnio pojawiło się w tobie jakieś niebezpieczne pragnienie, aby sprowadzić katastrofę do swojego życia – w jakikolwiek sposób, Bóg jeden wie jaki, może poprzez kogoś. To warzy się w tobie od lat; ma związek z przekroczeniem czterdziestki i dostrzeżeniem tej rozciągającej się przed tobą monotonii. Nigdy nie byłaś w pełni szczera z Hugh i ponosisz za to całkowitą odpowiedzialność.\nZa nieustanne noszenie maski. Za brak otwartości. Za to, że nigdy nie pokazałaś mu, jaka naprawdę jesteś.\nNieszczęśliwa dusza: stan często równie niewytłumaczalny co nieuzasadniony\n– Jak się masz? – zapytał uroczy, zawadiacki Bengalczyk pracujący w kiosku. Właśnie wybierałaś się odebrać dzieci ze szkoły.\n– Nie mam pojęcia – odpowiedziałaś z roztargnieniem chłopakowi.\nTypowa ciężko kojarząca mamuśka – wiesz, że tak sobie pomyślał.\nAle to prawda. Nie masz pojęcia. Utraciłaś kobietę, którą kiedyś byłaś. Nie potrafisz uprościć swojego życia. Kiedyś miałaś tyle energii na tak dużo rzeczy; teraz twoje dni wypełnia tyle małych, absorbujących domowych obowiązków. Przyłapujesz się na tym, że mówisz na głos, gdy idziesz po High Street. Czy to szaleństwo, zabieganie czy raczej macierzyństwo? Ze zdumieniem zauważasz swoje odbicie w szybie, patrzysz gniewnie, z zaciśniętą szczęką. Męczy cię myśl, że od kiedy jesteś mężatką, w jakiś sposób jest cię mniej. Jesteś tylko małą żonką. Hugh nie chce cię tak traktować, ale to robi. Dręczy cię subtelna, lecz wyczuwalna utrata pewności siebie, pozornie niewinna, bo polegacie na sobie tak bardzo. Kiedyś na to nie pozwalałaś. Ale z upływem lat przyzwyczaiłaś się, że twój bak jest napełniany, a dania w restauracji wybierane za ciebie, że mąż daje dzieciom słodycze w sekrecie, za twoimi plecami z przyjemnością kupuje im gry komputerowe, wybiera bilety do teatru na sztuki, które cię nie interesują.\nNie potrafisz wyjaśnić, jak te okoliczności zamknęły się nad tobą, jak stałaś się kobietą, która utraciła swój głos.\nWiesz, że jest tylko jedna osoba, która może cię z tego wyciągnąć.\nJest piąta po południu.\nTrzeba obrać ziemniaki i przepchać toaletę; pewnie znowu zatkała się przez plastikową zabawkę. Pip, twój najmłodszy syn, zaczyna je tam wrzucać z coraz większym upodobaniem.\nMusisz w jakiś sposób zmienić to życie, albo coś w tobie eksploduje niczym ładunek głębinowy ukryty pod powierzchnią.\nW większości rodzin złe zarządzanie i brak domowego szczęścia są winą pani domu\nDziewiąta wieczór. Musisz jeszcze tylko rozładować zmywarkę, a potem będziesz mogła przygotować sobie kąpiel i w końcu rozluźnić się w najcieplejszym pomieszczeniu w domu, w głównej łazience.\nTelefon. Susan. Jedna z mam ze szkoły. Nie wiesz, jak do tego doszło, że tak wdarła się w twoje życie. Rexi przyjaźni się z jej najstarszym synem, Bastim. Poznałyście się, kiedy chłopcy byli w tym samym żłobku, a potem razem poszli do szkoły podstawowej, obaj znają się od kołyski. To było z góry przyjęte. Ale zaprzyjaźniłyście się, zanim zdałaś sobie sprawę z tego, jaka jest trudna. Matka z nadmiernie rozwiniętym poczuciem słuszności we wszystkim, co robi. Jest w tym coś, co odbiera ci siłę.\nKażda rozmowa jest dla Susan formą rywalizacji; zawsze musi przeżyć moment triumfu. Kiedy widzicie się każdego ranka przy bramie szkoły, zmusza cię, żebyś pochwaliła, jak uroczo wygląda jej mała córeczka. Wymusza komplementy.\n– Patrz na Honor, sama się dziś ubrała, czy nie wygląda prześlicznie?\n– Gdzie jest Honor? Gdzie chowa się moja piękna dziewczynka?\n– Czy nie jest piękna?\nTak, oczywiście. A ty jesteś kobietą, która nie ma córki. Ale Susan nigdy nie przyszłoby do głowy, że żarliwe pragnienie posiadania córeczki przecięło cię kiedyś jak poszarpana krawędź puszki. Nie możesz zaprzeczyć, że przeżywałaś chwilę rozczarowania przy narodzinach każdego kolejnego syna, który wychodził z twego łona. Choć to był tylko moment, który szybko mijał, gdy przystawiałaś dziecko do piersi. Ale teraz, każdego dnia przy szkolnej bramie, przechodzisz rytuał zauważania czegoś, czego nie masz. Każdego dnia przeżywasz tę rozmowę, na którą jakoś pozwoliłaś w swoim życiu.\nSusan ma obsesję na punkcie swoich dzieci. Jak żadna inna kobieta, którą znasz. Zawsze mówi o tym, jak dobry jest jej Basti – w matematyce, pływaniu, plastyce, że właśnie przepłynął cztery baseny, pomógł jej zasadzić zioła w ogrodzie, nigdy nie choruje, zawsze jest grzeczny – nie należy do rozrabiaków.\nZawsze czujesz zażenowanie, gdy to słyszysz – twoi chłopcy to po prostu chłopcy. Uwielbiasz ich, ale nie zawsze są najlepsi; często czujesz serce w przełyku, kiedy nie masz nad nimi kontroli. Zastanawiasz się, o czym będą opowiadać, czy czegoś nie poprzewracają, z kim się pokłócą. Susan krytykuje twojego Rexiego za każdym razem, gdy ten bawi się z Bastim. Na progu, kiedy odbierasz od niej syna, musisz się poddać temu małemu rytuałowi narzekania. Pamiętasz, że skomplementowała twojego najstarszego syna jeden, jedyny raz, kiedy powiedziała w zdumieniu: Jest przystojny… na razie. Na razie. Twój przepiękny, radosny, zachwycający chłopiec, cudowny od pierwszego dnia.\nRex nie zjadł swojej porcji… nie chciał się bawić z Honor… zachowywał się bardzo głośno…\nPozwalasz na to od tak dawna – chcesz wynagrodzić Susan za to, że zdejmuje ci jednego z synów z głowy, że daje ci błogosławioną przerwę. O jedno dziecko mniej na kilka godzin, a obie wiecie, jak tego potrzebujesz w swoim życiu – odrobiny dodatkowej przestrzeni.\nZawsze była zadowolona i radosna – bo zawsze miała to czy tamto do roboty. Jeśli nie dla siebie, to dla sąsiadki\nJest dziewiąta piętnaście, a Susan wciąż wisi na telefonie. Na dźwięk jej słów żołądek zwija ci się w supeł – w czym jej Basti dzisiaj przodował itd. Jaki jeszcze triumf musisz wycierpieć? A w myślach przeżywasz Księgę krzyku, którą właśnie odkryłaś pod łóżkiem twojego średniego dziecka. Jack drobiazgowo notuje, kiedy na niego krzyczysz. Pismem bardziej schludnym niż kiedy pisze w szkole.\nSobota, 14 stycznia: 2 razy.\nNiedziela, 15 stycznia: NIESAMOWITE. Nic.\nPoniedziałek, 16 stycznia: 3 razy.\nDzisiaj to było spowodowane tym, że chciałaś, aby założył jutro ładną koszulę na urodzinowy podwieczorek u babci.\n– Nienawidzę tej koszuli na guziki tak bardzo, że mam ochotę chodzić wspak – krzyknął.\nZaśmiałaś się z tego wtedy, a później to zanotowałaś; Bóg jeden wie po co. Musiałaś się roześmiać. Dają ci tak dużo, a nawet o tym nie wiedzą. Te pełne werwy, promieniejące małe nicponie wypełniają każdy zakamarek twojego życia, spulchniają je; kochasz ich tak zachłannie, ale nie jesteś pewna, czy w to wierzą, przede wszystkim Jack, twój średni syn, o którego martwisz się, że któregoś dnia odkryje prawdę o tobie.\nProszę, Boże, spraw, żeby mama przestała krzyczeć – brzmiała jego modlitwa dziś wieczorem.\nPrzestań! – usłyszałaś jego stłumiony protest spod kołdry, kiedy próbowałaś go połaskotać, pocałunkiem zmyć całe poczucie winy. Ale on wzdrygnął się, jakby twój dotyk parzył. To sprawiło, że jeszcze bardziej chciałaś go przytulić, otoczyć ramionami.\nSusan dalej trajkocze, chce, żebyś to ty zrobiła kawę przed zebraniem rodziców w poniedziałek, a nie złapała cię dzisiaj. Jest przewodniczącą komitetu rodzicielskiego, ty reprezentujesz klasę, to jest nowy świat, w którym zanurzyłaś się z zapałem, jaki kiedyś rezerwowałaś dla prawa. Jesteś głęboko osadzona w tym intensywnym mikrokosmosie, a jednak codziennie robi ci się niedobrze, gdy zbliżasz się do szkolnej bramy, by odebrać dzieci. Nakładasz maskę radości – opanowałaś to do perfekcji – ale gdyby inni tylko wiedzieli, jaką ulgę czujesz, gdy z jakiegoś powodu, za rzadko, nie musisz tam być. Dwa razy dziennie przeżywasz tortury, a czasami czujesz się chora, gdy tylko widzisz ten budynek. Czekasz w samochodzie, więc nie stoisz tam za długo i nie musisz rozmawiać. Wypełniasz chłopcom popołudnia, umawiając ich na zabawy z innymi dziećmi, żeby nic ich nie omijało, a własne wieczory wypełniasz drinkami i kolacjami z innymi matkami z tego samego powodu. Potrzebujesz wytchnienia i możliwości uwolnienia się od konieczności używania mózgu. Spotykasz się z niektórymi z tych kobiet już od ponad pięciu lat. A ich wady z wiekiem robią się coraz gorsze – podobnie jak twoje; zdaje się, jakbyście wszystkie umacniały swoje słabości, a macie jeszcze przed sobą wiele lat szkoły. Rywalizacja, małostkowe gierki o władzę, przechwałki, wywyższanie się; czasami czujesz się tak, jakbyś znowu miała dziesięć lat i była na szkolnym podwórku. Rozpływa się w tym twoja prawdziwa tożsamość, kobieta, którą kiedyś byłaś.\nStrzeż się przyjaciela z zewnątrz, który dba tylko o swoje korzyści\nTwoja Księga krzyku.\nCo robią matki (albo Tyrania przy szkolnej bramie)\nIgnorują prośby o wspólną zabawę waszych dzieci, po prostu nie odpisują na e-maile albo ciągle mówią, że ich dziecko nie może. Albo każą swojemu osobistemu asystentowi odmówić w ich imieniu.\nZapraszają na przyjęcie syna każde dziecko z klasy – poza twoim.\nWciąż gadają o swoim dziecku i nigdy nie zadają nawet jednego pytania na temat twojego.\nNa każdą wzmiankę o problemie, jaki ma twoje dziecko – np. krzywe przednie zęby / nie radzi sobie z matematyką / ma trudności z nawiązywaniem przyjaźni – słyszysz odpowiedź: zęby Johnniego są przepięknie proste, dzięki Bogu, Johnnie zawsze był dobry z matematyki, dobrze mu się układa ze wszystkimi i tak dalej. Nieważne, czy w to uwierzysz, czy nie.\nPodrzucają swoje dziecko na przyjęcie urodzinowe twojego syna bez prezentu, odbierają je i nawet nie wspomną o upominku, z radością biorą torbę z resztkami jedzenia z imprezy, dziękują, ale nigdy nie dają prezentu urodzinowego w zamian ani nie wspominają o sytuacji, jakby rzucały ci wyzwanie. Oczywiście nic nie mówisz.\nNigdy nie rewanżują się podwózkami do albo ze szkoły, jakby po prostu nie przychodziło im to do głowy.\nSkaczą z kwiatka na kwiatek pod szkolną bramą jak motylki, lądując na najświeższych i najpiękniejszych – najnowszych mamach, następnych najlepszych przyjaciółkach – zanim pomkną do kolejnej osoby. Porzucają cię tak po prostu, zostawiając samą w zimnym miejscu. Nagle przestają odbierać telefony, twoje zaproszenia na kawę kwitują tekstem: Jestem taka zajęta, może innym razem. Miażdżą cię milczeniem, bo ktoś inny wypełnia teraz ich życie. Kiedyś to ty byłaś najcudowniejszą i najbardziej intrygującą mamą w szkole; prosto z Londynu, pochodzącą z obcego kraju, naznaczoną przez różnice. Dawno temu. Ta technika jest zdumiewająca: jak doprowadzić do upadku silną kobietę, zadręczyć ją, zmusić, by wciąż zadawała sobie pytanie: „Co jest ze mną nie tak?”.\nCzasami masz po prostu ochotę krzyczeć na te kobiety, skrytykować całą tę małostkowość (zwłaszcza pod koniec semestru, kiedy wszyscy są wyczerpani). Czy nie możemy po prostu cenić się nawzajem? Proszę.To trudne dla nas wszystkich, wiecie o tym.\nA najgorsza jest królowa Susan:\nUżywająca królewskiego „my”, gdy mówi o szkole, bo jako przewodnicząca komitetu rodzicielskiego ma poczucie prawa i władzy nad instytucją – i dostęp do dyrektora – czego nie ma żaden inny rodzic.\nCzęsto lubi podkreślać w rozmowach swoją uprzywilejowaną pozycję. Na przykład trudno o miejsce parkingowe wokół szkoły i wszyscy improwizują, włącznie z tobą, nielegalnie zatrzymując się na chwilę pod bramą. Z wyjątkiem Susan. Jestem przewodniczącą, po prostu nie mogę – lubi przypominać wszystkim z żałosnym uśmiechem. Jestem przewodniczącą, mój syn musi odrabiać pracę domową… Jestem przewodniczącą, nie mogę się spóźniać po odbiór dziecka. Gdyby mogła dostać odznakę, nosiłaby ją.\nZawsze dodaje link do własnej strony internetowej na dole cotygodniowej szkolnej gazetki, jakby chciała przypomnieć, że ma inne życie poza tym wszystkim, że zdołała być jedną z tych osób, które robią wszystko bez wysiłku (poza szkolnymi obowiązkami prowadzi stronę internetową, przez którą sprzedaje robione na zamówienie drewniane naczynia kuchenne).\nGdybyś była zadowolona z życia, nic z tego by cię nie obchodziło; po prostu spływałoby po tobie jak woda po kaczce. Ale jedna kobieta, ta kobieta, stała się źródłem wszystkich twoich frustracji i wiesz, że to niesprawiedliwe, paranoidalne i absurdalne. Ona jest dobrą osobą, po prostu zazdrościsz jej pozycji i sposobu, w jaki ułożyła sobie życie. To pożera cię żywcem, nie możesz przed tym uciec. Ale byłabyś szczęśliwa, gdybyś już nigdy jej nie zobaczyła. Nigdy nie zaprzyjaźniłabyś się z Susan w twoim dawnym wcieleniu. Ona w żaden sposób nie podnosi cię na duchu, twoje serce nie skacze z radości na jej widok, a teraz potrzebujesz wokół siebie osób podnoszących na duchu bardziej niż kiedykolwiek. Czujesz, jakbyś z wiekiem stawała się coraz bardziej bezbronna, miała coraz cieńszą skórę. Jak to możliwe, że te wielkie, głębokie rany zadane przez innych w odległej przeszłości zaogniły się teraz, kiedy jesteś w średnim wieku? Nie możesz ich uleczyć i nie masz pojęcia dlaczego. Utraciłaś swój głos. Utraciłaś swoją siłę.\nPrzyjaźń to więź, choć nie naturalna, lecz z wyboru. Powinna być podtrzymywana, spokojna, swobodna i lekka, pozbawiona praw i zazdrości. A jednocześnie to najsilniejsza i najbardziej niezależna z wszelkich ludzkich więzi\nWsuwasz dłoń w majtki, myśląc o zupełnie innych rzeczach, o ojcach ze szkoły, o iskrze, jaka w nich jest. O tym, że szczególnie jeden z nich, Ari, przywróciłby cię do życia. Pomógłby ci stać się na nowo kobietą, którą kiedyś byłaś. Ari, tak, on miałby tę wiedzę, ten instynkt; ale nigdy byś tego nie zrobiła. Boże, nie, to byłby bałagan. Susan wciąż brzęczy ci do ucha, opowiada, że Basti zaraz zda swój pierwszy egzamin z gry na flecie, potrafi zagrać każdy zasłyszany utwór muzyczny, zdumiewa ją. (Rexi utknął na stronie szóstej podręcznika gry na gitarze i jest mało prawdopodobne, żeby kiedykolwiek zrobił jakieś postępy). I spotkanie towarzyskie połączone ze zbiórką charytatywną. Możesz je poprowadzić, kochanie? Oczywiście, tak. Susan upiecze dla ciebie mufﬁny. Wiem, że nie jesteś w tym dobra.\nOna piecze nieustannie, jej dom jest atrakcją turystyczną, jej dzieci są nieskazitelnie czyste – to twoje czasami noszą brudne T-shirty, które przewracasz na lewą stronę, jedzą płatki śniadaniowe na obiad i dostają coca-colę jako smakołyk. W kuchni Susan wisi ogromna tablica ogłoszeń w ozdobnej ramie, zapchana świadectwami osiągnięć, zdjęciami dzieci i ich kolorowymi rysunkami. Rzadkie certyfikaty, jakie zdobywają twoje pociechy, gubią się gdzieś w stertach papierów, razem ze szkolnymi świadectwami, zdjęciami i listami życzeń do Świętego Mikołaja. Czekają, aż je kiedyś posegregujesz. Dawno temu kontrolowałaś swoją karierę, przyjaźnie, całe życie. Od kiedy stałaś się matką, już tego nie potrafisz. Czujesz się winna z powodu tylu rzeczy.\nKiedy złożyłaś wózek, włożyłaś go do bagażnika i usłyszałaś pisk – mały Pip wciąż był w środku.\nKiedy Jack sturlał się z łóżka, gdy go przewijałaś, i skończył z wgnieceniem w czaszce.\nTorty urodzinowe z Tesco, rok w rok.\nGry komputerowe, które trzymają ich wszystkich w karbach, łącznie z najmłodszym.\nOkazjonalne wizyty w McDonaldzie, czterdzieści pięć minut jazdy stąd, w niedzielne wieczory.\nBasti, oczywiście, nigdy w życiu nie jadł takich rzeczy. Mówi ci to, kiedy przychodzi do twojego domu. Odziedziczył po matce poczucie wyższości i słuszności swoich przekonań. Obawiasz się, co go czeka w zderzeniu z prawdziwym światem. Tymczasem Susan uwija się energicznie jak mały ciemny wróbelek efektywności z ogromną, nastroszoną piersią. Sprawia, że czujesz się wybrakowana, że wciąż biegniesz, ale nigdy jej nie doganiasz. Nie miałaś w życiu takiego wzoru do naśladowania. Najlepsze matki to te, które miały złe matki, myślisz, bo one wiedzą, czego nie robić. Ale co, jeśli nigdy nie miało się matki? Jeśli zmarła, zanim zdążyła zapisać się w pamięci?\nGłos Susan sprowadza cię na ziemię.\n– Ale ta dzisiejsza praca domowa była trudna, prawda? Basti w końcu to załapał.\n– Rexiemu zajęło to chwilę. Musiałam wyłączyć telewizor, żeby go zapędzić do biurka…\n– My nie tęsknimy za naszym. Dzieciaki nigdy o niego nie proszą.\nMilczysz przez chwilę.\nTelewizja, oczywiście, to twoja niańka. Ukrywasz to z poczuciem winy. I nie zwracałaś uwagi, co Rexi robił w swoim podręczniku do matematyki.\n– Chciałam tylko sprawdzić, czy to wciąż aktualne, że zajmiesz się Bastim w ten czwartek?\nZawsze jesteś otwarta, jeśli chodzi o wzajemną opiekę nad dziećmi; to dlatego układ działa.\n– Oczywiście… nie mogę się doczekać.\n– Dostałaś informację o wszach? Wiem, że nigdy nie sprawdzasz tornistrów, tylko ci przypominam. Basti nigdy ich nie miał. Nie wiem, kto mógł je roznieść.\nZamykasz oczy, twoje knykcie zamieniają się w małe, pokryte śniegiem góry zaciśnięte na słuchawce. Bo podczas kąpieli kilka godzin wcześniej wyciągałaś wszy – z ich malutkimi, rozgorączkowanymi nóżkami – wszystkim chłopcom, nawet Pipowi. A Jack ma patologiczną awersję do wszy, niemal wymiotował z przerażenia, wrzeszczał, jakbyś go skalpowała. Potem błagałaś, groziłaś, żeby skończyli pracę domową, przestali grać, poszli do łóżka. Rexi wybiegł sfrustrowany, z ramionami nad głową. Czasami czujesz, jakby był wielką otwartą raną, do której wlewasz swoją miłość i konsternację. Co się tam dzieje? Czy to się kiedykolwiek wyrówna? On ma tylko dziewięć lat. Jego nauczyciel mówi, że to ma coś wspólnego z chłopcami w tym wieku, od siódmego roku życia w górę przechodzą ogromną psychologiczną zmianę, hormony buzują. Czy złagodnieje z wiekiem, czy stanie się silniejszy? Czy jest za bardzo uczuciowy, jak ty? Jesteś zafascynowana i przerażona głębią jego emocji.\nNie jesteś odpowiedzialna za szczęście swojego dziecka, powiedziała ci niedawno łagodnie nauczycielka Rexiego, kobieta po pięćdziesiątce. Jesteś odpowiedzialna za to, co do nich mówisz i co robisz jako rodzic. To wszystko. Nic innego. Musisz o tym pamiętać.\nTutaj pacjentka musi służyć sobie samej\nDziewiąta trzydzieści. Wychodzisz na dwór. Zamykasz drzwi na klucz.\nTeraz masz kontrolę. Wdychasz surowe nocne powietrze; zimno nigdy nie przestaje szokować w tym miejscu, nawet po tylu latach. Dzieci śpią, wiesz, że się nie obudzą, znasz je aż za dobrze, stałaś w ciszy ich pokojów i wdychałaś głęboko ich zapach. Czułaś jak ogromny spokój przelewa się przez ciebie, szepcząc ukojenie, wlewając się w twoje żyły. Wszyscy śpią, twój dzień się skończył.\nAle co teraz?\nIdziesz szybko przez ciszę, która wstrzymuje swój oddech. Czujesz, jak dawna ty powraca. Kamienne mury, pobliskie lasy, most nad strumieniem – wszystko jest pokryte grubą warstwą szronu, który nie stajał od kilku dni. To oszałamiająco piękne, ale nigdy nie podbije twego serca. Bo to nie jest twój dom.\nZimno przenika cię do kości, nie ubrałaś się odpowiednio, nie pomyślałaś o tym, po prostu musiałaś się przejść, uciec, być na zewnątrz. Hugh ma służbową kolację, będzie w domu za dwie godziny, do tego czasu oczywiście wrócisz. To nagle cię przytłacza, gdy tak idziesz, łzy zaczynają płynąć. Marzysz, żeby się odblokować. Przez łagodność. Prostotę. Światło. Krzyczące, boleśnie oślepiające światło. Marzysz o bezkresnym niebie, nieskończonej przestrzeni, o karmieniu się słońcem, o tym, by nigdy nie wrócić. Łzy leją się teraz strumieniami, przełykasz je z trudem. Usta masz pokryte wilgocią. Nie jesteś silna.\nIdziesz drogą, nieodpowiednio ubrana. Nie możesz wrócić. Nie potrafisz stawić temu wszystkiemu czoła. Mija cię samochód, skręca gwałtownie. Zirytowany kierowca naciska klakson. Nie ma tu żadnej ścieżki dla pieszych, tylko skraj drogi porośnięty trawą, dróżki są zbyt wąskie, zbudowane dla wozów parę wieków temu, nie powinnaś tędy chodzić pieszo. Zamierasz w przerażeniu jak królik. Nie możesz iść dalej, nie możesz zawrócić. Obejmujesz się ramionami i szlochasz rozpaczliwie, spętana przez okoliczności – nie jesteś już dłużej sobą. Zagubiłaś się.\nMożemy uciec z naszej własnej, ciasnej codzienności\nWięcej świateł. Furgonetka.\nZwalnia, zatrzymuje się. Cała się trzęsiesz, serce łomocze ci w piersi.\n– Cześć, nieznajoma.\nTo Mel. Kolejna szkolna mama. Ta jest inna, nigdy do końca się nie dostosowała. Wpada do szkoły i wypada, jakby niczym się nie przejmowała, jest… wolna. Mówi: pieprzyć wieczory z quizami, pieprzyć letnie przyjęcia, pieprzyć ich wszystkich, mam lepszy pomysł na swoje życie. Jaki, Bóg jeden wie.\nNosi naturalne, stare futro, jakby chciała powiedzieć: niczego nie udaję – nie noszę płaszcza, nie mam sztucznych paznokci, a moje orgazmy są jak najbardziej prawdziwe.\nWszyscy podejrzewają, że zwolniono ją z płacenia czesnego za szkołę, z uwagi na sytuację rodzinną. Jest samotną matką. Ma syna w klasie Jacka. Zazdrościsz jej co drugiego weekendu wolnego od macierzyństwa. Może spać do późna, zostać w łóżku cały dzień, obijać się, pić; robić wszystko i nic. Prowadzi sklep z antykami na High Street – nieregularne godziny otwarcia, starocia z francuskich pchlich targów – rzeczy, które uwielbiasz, a które Hugh uważa za śmieci.\nMel kiedyś późno odebrała od ciebie swojego synka, Otisa, z umówionej zabawy dzieciaków. Wracała prosto z zajęć tańca na rurze – nawet nie miałaś pojęcia, że coś takiego tutaj funkcjonuje. Mel musiała być taką dziewczyną, która nosiła w szkole za krótką spódniczkę, podkradała tacie papierosy i przemycała trawkę do akademika; ma to wszystko wypisane na twarzy. Apetyt, namiętność, wiele ciężkich życiowych prób i ogromne otwarte serce, niezależnie od tego, ile razy rozbiła się o skały. Otacza ją aura kobiety, która rozkoszuje się życiem. Która często uprawia seks.\nMel zawsze się ociąga, odbierając syna od ciebie. Często odczuwasz jakieś dziwne milczące przyciąganie, nie wiesz dlaczego; po prostu chcesz się ku niej pochylić, to idiotyczne, nie jest w twoim typie. Nosi bardzo obcisłe dżinsy, czasami ciężkie buty ugg. Ty wolisz kolory powściągliwości: ostrożny płowy karmel, piaskowy albo kredowy z odrobiną czerni. Zresztą… ona jest kobietą, na litość boską.\nUczyniła, co mogła\n– Hej – mówi Mel cicho, marszcząc brwi z nieskończonym zrozumieniem. – Wsiadaj.\nPrzełykasz łzy; w samochodzie panuje przyjemne ciepło, ogrzewanie jest włączone.\n– Nie wiem, co ze mną nie tak – mówisz szybko, głosem coraz wyższym i coraz bardziej drżącym.\n– Chłopcy, szkolna brama, Hugh…\nMel zatrzymuje się na poboczu, nie wypytuje cię o nic, dzięki Bogu, nie wypytuje. Ledwie rejestrujesz, co robi: a ona słucha, to wszystko.\nChce wiedzieć. Trzyma rękę na twoim kolanie, tylko tyle.\n– Cii – mówi, a łzy zaczynają płynąć znowu, cicho, w bezruchu i ciszy.\nJesteś rozdarta przez jej dobroć. Zaczynasz mówić w sposób, w jaki nie mówiłaś od tak dawna.\n– Ale przecież jesteś taką szczęściarą – mówi po chwili ciszy. – Nie widzisz tego? Masz tak wiele.\nPatrzysz na nią. Tak, kiwasz głową, tak, wiesz o tym; a jednak o dziwo jesteś w takim stanie.\nMel pochyla się, bierze cię pod brodę i wymawia twoje imię, miękko, delikatnie. Uśmiechasz się; nikt tak do ciebie nie mówił od dawna, głosem przepełnionym troską. Całuje cię w policzek, miękko, czule, pocieszająco.\nJej usta błądzą.\nOdsuwasz się, ale jej delikatność cię przytrzymuje, przyciąga.\nCoś w tobie ożywa, po tak długim czasie, po tylu latach. Chcesz coś powiedzieć. Ciii – uspokaja cię Mel. I całuje. Całuje. Czujesz poruszenie, jesteś niczym ukwiał otwierający się do życia pod wpływem pieszczot wody. Czujesz podniecenie w brzuchu i przypominasz sobie, jak dawno temu poddawałaś się, otwierałaś. Nigdy nie czułaś się bardziej żywa niż wtedy… kiedyś, dawno temu, przez sześć tygodni przemiany, w innym miejscu, w innym życiu. Coś długo uśpionego budzi się w tobie.\nJeśli się nie rozwijamy, zaczynamy się cofać\nW tej furgonetce, w ciemnościach wypalanych światłem dowiadujesz się, że to uczucie, wspomnienie, wrażenie, żywioł, wszystko może wrócić i zalać cię znowu.\nWystarczy tylko delikatność dotyku. Po tak długim czasie.\nOdrywasz się zszokowana. Mel śmieje się cicho.\n– Wiesz, że spanie z kobietą może być jak odkrywanie seksu na nowo – opuszka jej palca zsuwa się delikatnie po twoim policzku, po szyi – bo my wiemy, co działa – palec drażni cię – i gdzie.\nZamierasz. Jesteś tak wrażliwa na dotyk, na uwagę jakiegokolwiek rodzaju. Potrząsasz głową, wyciągasz dłoń do klamki, z trudem wyrzucasz z siebie słowa podziękowania – dzieci, musisz wracać. Wypadasz na zewnątrz.\n– Do zobaczenia na wieczorze z quizami. – Mel uśmiecha się tajemniczo i odpala samochód. – Albo nie – dodaje.\nWracasz zamaszystym krokiem, cudowna, wspaniała, przez bolesne migotanie pięknego szronu.\nJak odkrywanie seksu na nowo…


Przystanek Woodstock :: Gdzie planujemy sie rozbic\nPrzystanek Woodstock Strona Główna » Przystanek Woodstock 2013 » Wszystko o organizacji XIX Przystanku Woodstock » Gdzie planujemy sie rozbic\nGdzie planujemy sie rozbic\nWysłany: Śro 29 Maj, 2013 Gdzie planujemy sie rozbic\nPo PW 2011 i 2012 zakladalem temat pt. "Gdzie bylismy rozbici" Wiec teraz przyszedl czas na cos innego ;) Mianowicie gdzie planujecie sie rozbic sami/ekipa etc. Uwazam ze dzieki wczesniejszym informacja osoby z forum moga sie spotkac i skonsumowac piwo/wino/wodke/inny alkohol* (*niepotrzebne skreslic).\nW 2011 i 2012 bylem rozbity z moimi znajomymi jako Wioska Żary w tym miejscu.\nMozliwe z w tym roku bedziemy w podobnej okolicy. Wiele zalezy od tego kiedy ktos przyjedzie i zajmie miejsce ;) Moze sie okazac ze bedziemy niedaleko siebie mieszkac wiec wypadalo by sie spotkac jako rzesza forumowa ;)\nPrawdopodobnie gdzieś w połowie górki na ASP w okolicach wioski autostopowej.\nJa zapewne za Dużą Sceną w lesie po prawej stronie.\nJak w tamtym roku przyjechałem na pw to rozbiłem się identyczne co w 2011 (co do metra), nie było innego miejsca. Teraz mam nadzieję że trafię w to samo miejsce albo rozbić się na równym ale w okolicach górki ASP. Najważniejsze żeby się rozbić ze znajomymi.\nLas to zdecydowanie najlepsze miejsce ;)\nMrWoodstock, ja się rozbijam w tym lesie po lewej zawsze, trochę bliżej sceny.\nW 2012 udało mi się robić co do metra w miejscówce z 2009. I też przypadkiem, bo szukaliśmy z pół godziny miejsca i tylko tam było :D\nGórka od ASP :)\nJa tam jeszcze nie wiem...co roku się rozbijałam gdzie indziej i w sumie wszędzie było dobrze ;)\nNa słoneczku, człowiek wtedy chudnie Gdzieś pod Kriszną jak co roku. Z dala od gastronomii\nTo ja odwrotnie - z dala od Krishny, blisko gastronomii :p\nnajlepiej się czułam na przeciwko allegro i chyba tam się rozbijemy w tym roku, ale kto to wie ^^\nDla mnie najlepsze miejsce jest wszędzie.\ni koło Łosia ?:D\nŁoś to mój obóz, więc raczej tak :P\ntwój Łoś był zajebisty ;P\nJa jeszcze nie wiem. w zeszłym roku byliśmy z ekipą rozbici w tym lasku za Kryszną i w zasadzie miejsce nam pasowało (cień i do toi nie daleko:P) także zobaczymy może w tym roku tez się tam rozbijemy ;)\nJa byłam na prawo od ASP, mniej więcej w połowie górki.\nBardzo fajna miejscówka, bo był cień i dość ogarnięte położenie - blisko wszędzie.\nI tam też pewnie będę w tym roku :)\nJa byłam rozbita zaraz za tymi namiotami z duperelkami, tak, że z jednej strony miałam płot odgradzający mnie od nich. Jednocześnie przy Krysznie i w tym roku chyba również się w tym miejscu rozbiję\nWioska Ja Yeti!! ;D\nDobra opcja ale w tamtym roku rozbiłem się niedaleko, wszystko ok. Przyszedł patrol i przestawił płot twierdząc że tędy droga idzie i mamy sobie innego miejsca szukać.\nWILICZ PIPOL znów rozbije się niedaleko gastronomii. Mam tylko nadzieję, że w tym roku żaden Monster nie będzie swoją muzyką zagłuszał nam wszystkiego tego, co dzieje się na polu. ; )


Jaki jest związek między wiarą w Boga a moralnością? Raport Pew Research Center\nKatolicka Agencja Informacyjna - 30.07.20\n„Jaki jest związek między wiarą w Boga a moralnością oraz jak ważny jest Bóg i modlitwa w życiu ludzi?” – te pytania postawił 38 426 osobom w 34 krajach na sześciu kontynentach ośrodek badań Pew Research Center w Waszyngtonie. Średnio 45 proc. respondentów uważa, że trzeba wierzyć w Boga, aby postępować moralnie i mieć dobre wartości. Charakterystyczne są natomiast duże różnice regionalne w odpowiedzi na to pytanie.\nJak podsumowuje Pew Research Center, mieszkańcy krajów reprezentujących gospodarki rynków wschodzących, którzy wzięli udział w tym badaniu, wydają się być bardziej religijni i bardziej skłonni do uznania religii za ważny element ich życia. Jednocześnie częściej niż przedstawiciele państw rozwiniętych gospodarczo powtarzają, że wiara w Boga jest konieczna, aby postępować moralnie. Jednak różnice w postawie dostrzeżono w obrębie poszczególnych krajów.\nMimo różnic, średnio 62 proc. w badanych krajach twierdzi, że religia odgrywa ważną rolę w ich życiu, podczas gdy 61 proc. uważa, że Bóg odgrywa ważną rolę w ich życiu, a 53 proc. mówi to samo w odniesieniu do modlitwy.\nOd 1991 r. odsetek ludzi, którzy przyznają, że Bóg jest dla nich ważny, wzrósł w Rosji i na Ukrainie, podczas gdy w tym samym okresie w Europie Zachodniej nastąpił proces odwrotny.\nEuropa coraz bardziej świecka\nW ośmiu zachodnioeuropejskich państwach, które zostały objęte najnowszą statystyką, zaledwie 22 proc. twierdzi, że wiara w Boga jest konieczna, aby żyć moralnie, podczas gdy w sześciu badanych krajach Europy Wschodniej 33 proc. ma taki pogląd. Zdaniem autorów badania, którzy powołują się na wcześniejsze dane, kontynent europejski staje się generalnie coraz bardziej świecki.\nSpośród 13 krajów badanych w Unii Europejskiej, największy odsetek osób, którzy wiążą wiarę w Boga z moralnością (53 proc.) mieszka w Grecji. Kolejne miejsce zajmuje Bułgaria (50 proc.). Za Słowacją (45 proc.) i przed Litwą (29 proc.) plasuje się w tym swoistym rankingu Polska z odsetkiem 36 proc. Tylko 9 proc. badanych mieszkańców Szwecji twierdzi, że trzeba wierzyć w Boga, by żyć moralnie. Postawę taką charakteryzuje też 14 proc. badanych Czechów i 15 proc. Francuzów.\nWiększość katolików uważa, że trzeba wierzyć w Boga, aby postępować moralnie\nMniej niż połowa badanych z Kanady, jak i z USA twierdzi, że wiara w Boga jest konieczna, aby żyć moralnie (odpowiednio 26 proc. i 44 proc).\nNatomiast prawie wszyscy ankietowani w Indonezji i na Filipinach (po 96 proc.) wskazują na bezsprzeczną relację między wiarą w Boga a posiadaniem dobrych wartości. 79 proc. mieszkańców Indii mówią to samo.\nZa to mieszkańcy Korei Południowej są podzieleni w tej kwestii – 53 proc. twierdzi, że wiara w Boga jest konieczna, a 46 proc. uważa, że nie jest ona potrzebna do moralnego życia. Mniejszy odsetek w odniesieniu do tej kwestii zarejestrowano w Japonii (39 proc.) i Australii (19 proc.).\nZ kolei wśród badanych krajów Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej związek między wiarą a moralnością widzi co najmniej siedem na dziesięć mieszkańców Libanu (72 proc.), Turcji (75 proc.) i Tunezji (84 proc.) Izraelczycy są niemal równo podzieleni wobec tego zagadnienia.\nW każdym z badanych krajów Afryki Subsaharyjskiej przytłaczająca większość twierdzi, że wiara w Boga jest konieczna, aby żyć moralnie. Twierdzi tak ponad dziewięć na dziesięć osób w Kenii i Nigerii (odpowiednio 95 proc. i 93 proc.), a 84 proc. mieszkańców RPA skłonna jest łączyć wiarę w Boga z moralnością.\nWiększość objętych badaniem reprezentantów krajów Ameryki Łacińskiej upatruje w wierze w Boga warunek konieczny do moralnego życia, z najwyższym odsetkiem w Brazylii (84 proc.). Jak podkreślają autorzy ankiety katolicyzm pozostaje największą religią w Ameryce Łacińskiej, a większość katolików we wszystkich trzech badanych państwach uważa, że trzeba wierzyć w Boga, aby postępować moralnie.\nOgólnie rzecz biorąc, respondenci w państwach o niższym produkcie krajowym brutto częściej skłonni są mówić, że wiara w Boga jest konieczna, aby żyć moralnie i mieć dobre wartości. Zdaniem Pew Research, istnieje odwrotna korelacja między takim czynnikiem jak PKB per capita a odsetkiem tych osób w społeczeństwie, które widzą związek między wiarą w Boga a moralnością.\nModlimy się codziennie? Wiara jest dla nas ważna? Najnowsze badania ze świata\nPraca księdza dużo mniej poważana niż strażaka i pielęgniarki. RAPORT\nCzy w Polsce jest wolność religijna? RAPORT


STM32Butterfly (PL) - Kamamilabs.com - Wiki\n7 Interfejs Ethernet\n9 Złącze magistrali I2C\n10 Złącze magistrali SPI\n11 Złącze host USB\n12 Zworki BOOT\n13 Wyprowadzenia portów wejścia/wyjścia\n14 Złącze JTAG\n15 Opcjonalny generator 32,768 kHz\nSTM32 Butterfly jest uniwersalnym zestawem uruchomieniowym, przeznaczonym do testowania aplikacji realizowanych na mikrokontrolerach STM32F107 (rodzina Connectivity Line). Może być również wykorzystywany jako zestaw edukacyjny podczas nauki programowania mikrokontrolerów z rdzeniem ARM Cortex-M3.\nmikrokontroler STM32F107VBT6 w obudowie LQFP100 (m.in. 128 kB pamięci Flash, 48 kB pamięci SRAM, 2xSPI, 1xI2C, 5xUART, USB-OTG, 2xCAN, MAC Ethernet, ADC, 2xDAC)\n20-stykowe złącze JTAG umożliwiające programowanie pamięci oraz debugowanie programu\nwbudowany klucz prądowy do zasilania device USB\n24 linie GPIO\nzłącze dla modułu PHY (ZL2ETH)\nzłącze z wyprowadzoną magistralą I2C\nzłącze z wyprowadzoną magistralą SPI\nmożliwość instalacji kwarcu 32,768 kHz\nzworka ułatwiająca pomiar natężenia prądu pobieranego przez mikrokontroler\nZmontowana płytka zestawu z mikrokontrolerem STM32F107VBT6\nZestaw STM32Butterfly jest zasilany z portu USB komputera PC (złącze Con2). Dioda LED D1 sygnalizuje włączenie napięcia zasilania. Na płytce zestawu umieszczono stabilizator napięcia +3,3 V. Napięcie to jest dostępne na złączach szpilkowych portów GPIO, napięcie +5 V wyprowadzono na złącza SPI (Con6) i I2C (Con7). Napięcie zasilające mikrokontroler jest dołączane za pomocą zworki JP6 (Imeas), której styki 1 i 2 można wykorzystać do podłączenia amperomierza umożliwiającego pomiar poboru prądu przez mikrokontroler.\nZestaw STM32Butterfly wyposażono w 5-pozycyjny joystick. Każdy ze styków joysticka ma rezystor podciągający do napięcia zasilania. Styki joysticka dołączono do linii 8…12 portu PE.\nZestaw STM32Butterfly wyposażono w złącze umożliwiające zastosowanie modułu interfejsu PHY Ethernet (np. ZL2ETH z układem STE100P). Zworka JP3/MDInt umożliwia dołączenie do linii PD13 mikrokontrolera sygnału zgłoszenia przerwania od modułu PHY.\nZestaw STM32Butterfly wyposażono w dwie diody LED (D2 i D3) do wykorzystania w aplikacji użytkownika. Są one włączane niskim poziomem logicznym na liniach GPIO 14 i 15 portu PE mikrokontrolera.\nZestaw STM32Butterfly wyposażono w złącze Con7/I2C umożliwiające podłączenie zewnętrznych układów pracujących na magistrali I2C. Linie SCL i SDA nie są podciągnięte do plusa zasilania, rezystory podciągające należy dołączyć na zewnątrz.\nZestaw STM32Butterfly wyposażono w złącze Con6/SPI umożliwiające podłączenie zewnętrznych układów pracujących na magistrali SPI. Żadna z linii interfejsu nie jest podciągnięta do plusa lub masy zasilania.\nZestaw STM32Butterfly wyposażono w kompletny interfejs host USB ze złączem USB-A. Maksymalny pobór prądu przez urządzenie dołączone do interfejsu nie może przekraczać 500 mA, ale zależy od wydajności portu USB komputera zasilającego zestaw.\nZestaw STM32Butterfly wyposażono w zworki BOOT0 oraz BOOT1 umożliwiające wybór pamięci, z której po zerowaniu zostanie uruchomiony mikrokontroler.\nZestaw STM32Butterfly wyposażono w trzy 10-stykowe złącza szpilkowe, na które wyprowadzono wolne linie GPIO mikrokontrolera. Są to trzy, 8-bitowe grupy portów PC4…11, PD0…7 oraz PE0…7.\nZestaw STM32Butterfly wyposażono w złącze Con5/JTAG umożliwiające programowanie oraz debugowanie programu z wykorzystaniem interfejsu JTAG (np. ZL30PRG).\nOpcjonalny generator 32,768 kHz\nNa płytce zestawu STM32Butterfly przewidziano miejsce dla rezonatora kwarcowego 32,768 kHz oraz dwóch kondensatorów 10 pF niezbędnych dla prawidłowej pracy generatora.\nRetrieved from "http://wiki.kamamilabs.com/index.php?title=STM32Butterfly_(PL)&oldid=2673"


Jak pięknie być kobietą - blog kosmetyczny, blog lifestylowy: Stylowy mały salon z Sandow\nSalon, to pomieszczenie, w którym rodzina wspólnie spędza najwięcej czasu. Oglądanie programów telewizyjnych, często wspólne posiłki (gdyż najczęściej z salonem połączona jest również jadalnia), granie w planszówki - to tylko kilka czynności, które na co dzień wykonujemy w naszych salonach. Warto więc zadbać, by ta przestrzeń była dobrze i stylowo rozplanowana. To może udać się z https://sandow.pl/.\nBez względu na to, jaki metraż mamy do dyspozycji, wygodna kanapa to podstawa. Firma Sandow, w moim odczuciu, skupiła się na kompletach do mniejszych wnętrz. Mamy dość małe kanapy + fotele. Tym zestawom, choć są ciemne, nie można odmówić uroku. Obie kanapy są proste, ale jedna z większą nutką finezji. Pierwsza ma bardziej opływowy kształt i ciekaw podłokietniki. Kolory są uniwersalne i ozdobione poduszkami w w różnych kolorach na pewno dopasują się do każdego wnętrza.\nOd dawna jestem zakochana w okrągłych stołach. Są zgrabne, zajmuję nie za dużo miejsca i też każdy kto przy nich siedzi ma więcej przestrzeni, chociażby na łokcie. Krzesła można wsunąć częściowo pod stół, co jeszcze zaoszczędzi naszą przestrzeń. Do bardziej kobiecego salonu jest np. piękny biały stół z pastelowo-różowymi krzesłami. Jest też coś bardziej uniwersalnego i zestaw black&white czyli biały stół i czarne krzesła. Oba warianty wyglądają super.\nNa sam koniec zostawiłam meblościanki. Nie lubię tych bardzo rozbudowanych.Wolę zdecydowanie te skromniejsze warianty. W moim guście najbardziej jest ta na zdjęciu nr 2. Ma fajne metalowe nóżki, a do tego tylko 2 małe półki wiszące. Dla mnie idealnie i w przyszłości, jeśli będę aranżowała swoją ścianę rtv (jak mąż zgodzi się w końcu na wyburzenie czegoś), to na pewno będzie to coś w takim stylu. Dla osób, które potrzebują więcej miejsca do przechowywania lepiej sprawdzi się meblościanka w "kolorze" imitującym beton. Pomieści zdecydowanie więcej.\nCo jest Waszym must-have w salonie?\nprzepiękne te krzesła :)\nDrzemiące Piękno 22:30:00\nTen zestaw z różowymi krzesłami mogłabym mieć :)\nZapachem pisane 15:05:00\nTe różowe krzesła są super :)


Wydanie 18 - Gazetka Mordowni - CS-Mordownia.pl\nGAZETKA Wydanie 18\nBy ~DArkness, January 14, 2018 in Gazetka Mordowni\nGazetka jest dla śmiechu! Nie ma ona na celu nikogo urazić, ale rozbawić!\nTwierdzisz że coś powinno się w niej znaleźć? Napisz do @~DArkness\nSamel, nie długo po tym jak złożył podanie na admina DD2 postanowił zrezygnować z tej funkcji oraz przestał się pokazywać na serwerze oraz forum. Co było tego powodem? Samel tłumaczy, że musi zrobić sobie przerwę by rozwiązać sprawy prywatne. Administracja okazała się być wyrozumiała i liczy na jego szybki powrót. Są też bardzo dumni z tego, że postanowił on o tym poinformować a nie po prostu zniknąć. Liczymy na szybki powrót!\nSykus powrót i podanie\nByły admin Sykus który z dziwnych okoliczności zaginął jakiś czas temu, postanowił wrócić. Po tym jak zaginął (Powód niewiadomy, może porwało go ufo, wiedźma złapała do chatki z piernika albo po prostu się schlał i został pod sklepem) funkcja admina Only DD2 została mu odebrana oraz jego „imię” pobrudzone. By to naprawić, Sykus napisał o swoim „WIELKIM” powrocie gdzie przepraszał on admnistracje oraz innych użytkowników forum. Nie długo po tym postanowił on ponownie także złożyć podanie na admina Only DD2. RaVerson lekko zażenowany nie czekając na wypowiedzi innych, z góry odrzucił jego podanie.\nNowy serwer? FFA, Frytka H@?\nNa sieci pojawił się nowy serwer, FFA. Frytka została Opiekunem, ale zaraz o powiadomieniu wszystkich o nowym serwerze – znikła. Jak na razie serwer jest pusty, czasami wejdzie parę osób, ale niestety stałych graczy tam nie ma. Czy Frytka w krótce wróci i zajmie się serwerem?\nNiestety, jej ranga Admina oraz opiekuna została zawieszona. ART prosi o wytłumaczenie jej nieobecności, dopóki tego nie zrobi nie odzyska swoich rang. Czekamy co dalej!\nKszaczek wciąż szuka żony\nKszaczek od paru miesięcy (Może lat?) wciąż publicznie ogłasza że szuka żony. Swojej czy ogólnie? O to jest pytanie. Czy Kszaczek jest aż w takiej „Kropce”? Inną zagadką jest także „Czy pyta on poważnie?” Może to tylko szczenięce żarty, nikt nie wie o co tak naprawdę oprócz jego samego. Gdybyś jednak chciała (lub chciał) mu pomóc kliknij tutaj à Link do profilu kszaczka\nW tabeli serwerów na forum pojawił się nowy serwer counter strike 1.6, CS:GO MOD. Ten oto MOD jest jednym z najpopularniejszych, tylko jak sprawdzi się w tym przypadku? Jak na razie użytkownicy nie dostali żadnych informacji na temat tego serwera. Nie wiadomo też kto jest jego właścicielem oraz opiekunem. Nie wiadomo też kiedy będzie oficjalne otwarcie tego serwera..Czy serwer okaże się HITEM? Może to następny nie wypał?\nTo tyle! Życzę miłego wieczoru, oraz udanego tygodnia!\nTrochę tego mało, mysle ze zdecydowanie za malo jak na dwutygodnik\nSama treść i zaangazowanie wielki plus\nKszaczek co do Ciebie bo widze ze ciężko Ci idzie szukanie tej zony, zajrzyj do agencji towarzyskiej albo do programu jakiegos idz np Rolnik szuka zony\nTroszkę krótka ta gazetka\nJakbyś potrzebowała jakiejś pomocy to pisz!\nMi się podoba krótko zwięźle i na temat\nMozna zaciesza dostać lekkiego Ale przyznam się ze za mało.\nNie zawsze jest tyle czasu ile byśmy chcieli na stworzenie czegoś ,co jest dlugie i mile do czytania Powinniśmy się cieszyć ze coś w ogolę jest robione\nMało a z czego dziewczyna ma pracować jak nic się na siecie nie dziej ?\nZacznijcie robić dramy romanse i takie tam to będą tematy do gazetki bo jak narazie nic niema do opisania w gazetce\n@~DArkness brawo za to co ci się udało uzbierać do tej gazetki\n~DArkness Grezen Wajder Stalker44 samel GeneraL* Mirabi v3nom'


Ręczne wciągarki hakowe, linowe, łańcuchowe - sklep MONTE\nWciągarka łańcuchowa o udźwigu 1 t K 1000 Unicraft kod: 6202101\nKod produktu: 6202101\nWciągarka łańcuchowa o udźwigu 1 t K 1001 kod: 6171001\nKod produktu: 6171001\nWciągarka łańcuchowa o udźwigu 1,5 t HZ 1502 Unicraft kod: 6171116\nKod produktu: 6171116\nWciągarka łańcuchowa o udźwigu 10 t K 10000 Unicraft kod: 6202110\nKod produktu: 6202110\nWciągarka łańcuchowa o udźwigu 10t K 10001 kod: 6171010\nKod produktu: 6171010\n2 237,37 zł 1 819,00 zł netto\nWciągarka łańcuchowa o udźwigu 2 t K 2000 Unicraft kod: 6202102\nKod produktu: 6202102\nWciągarka łańcuchowa o udźwigu 2 t K 2001 kod: 6171002\nKod produktu: 6171002\n536,00 zł 435,77 zł netto\nWciągarka łańcuchowa o udźwigu 3 t HZ 3002 Unicraft kod: 6171131\nKod produktu: 6171131\nWciągarka łańcuchowa o udźwigu 3 t K 3000 Unicraft kod: 6202103\nKod produktu: 6202103\n576,87 zł 469,00 zł netto\nWciągarka łańcuchowa o udźwigu 3 t K 3001 kod: 6171003\nKod produktu: 6171003\nWciągarka łańcuchowa o udźwigu 5 t K 5000 Unicraft kod: 6202105\nKod produktu: 6202105\nWciągarka łańcuchowa o udźwigu 5 t K 5001 kod: 6171005\nKod produktu: 6171005\n1 193,00 zł 969,92 zł netto\nWciągarki łańcuchowe do 0,75 t HZ 751 Unicraft kod: 6171175\nKod produktu: 6171175\nWciągarki łańcuchowe do 1,5 t HZ 1501 Unicraft kod: 6171115\nKod produktu: 6171115\nWciągarki łańcuchowe do 3 t HZ 3001 Unicraft kod: 6171130\nKod produktu: 6171130\nWciągarki ręczne, czyli sprzęt do użytku warsztatowo-budowlanego i nie tylko\nWciągarki ręczne to urządzenia, które przydają się w niejednej sytuacji. Mowa o sprzętach znajdujących zastosowanie zarówno w warsztatach mechanicznych, jak i również na placach budowy. Za ich pomocą bezpiecznie podniesiesz i utrzymasz szczególnie ciężkie części pojazdów. A jednocześnie użyjesz, chociażby do transportu materiałów budowlanych.\nWciągarki ręczne świetną alternatywą dla urządzeń elektrycznych\nWciągarki ręczne to optymalny wybór dla wszystkich osób, które podczas wykonywanych prac ufają wyłącznie własnej sile. Choć coraz powszechniejszym rozwiązaniem są warianty elektryczne, modele obsługiwane za sprawą ludzkich rąk wciąż odgrywają znaczącą rolę w warsztatach, w halach produkcyjnych czy też na budowach. Stają się nieocenione w miejscach z ograniczonym dostępem do źródła energii elektrycznej lub całkowicie pozbawionych takiej możliwości.\nWybierz właściwy wariant wciągarek ręcznych pod względem udźwigu\nOdpowiednia konstrukcja wciągarek ręcznych powoduje, że urządzenia przystosowane są do podnoszenia, podtrzymywania i przenoszenia elementów o wadze sięgającej nawet 10 ton. Jeśli szukasz tego typu sprzętów mechanicznych, znajdziesz je w tym właśnie miejscu. Oczywiście proponujemy także modele o znacznie mniejszym udźwigu maksymalnym. Różnorodność wyboru pod tym właśnie względem umożliwia znalezienie optymalnego rozwiązania dostosowanego zarówno do konkretnego zastosowania, jak i własnych potrzeb.


CIT - przychody - Artykuły na temat 'CIT - przychody' - Strona 4\nCzęstą sytuacją jest zakup przez spółki biletów lotniczych u pośrednika (np. biura podróży). Pośrednicy ci są zazwyczaj agentami działającymi na rzecz zagranicznych przewoźników. Wątpliwości budzi często, czy nabywca będzie zobowiązany do poboru i odprowadzenia podatku dochodowego od wynagrodzenia (zapłaty za bilet i prowizji) wypłacanego w związku z zakupem biletów lotniczych na rzecz pośredników, mających siedzibę na terytorium RP. »\nPrzedsiębiorcy w ramach organizowanych przez siebie akcji promocyjnych w przypadku zakupu przez kontrahentów określonej ilości towaru przekazują im gratisowe produkty. Powyższe skutkuje u nabywcy tym, że za tę samą cenę otrzymuje dodatkowy towar. Czy nabywca powinien otrzymane gratisy rozpoznać w podatku dochodowym od osób prawnych jako przychód? »


§ reklamacja *** - brak odpowiedzi – Forum Prawne\nreklamacja *** - brak odpowiedzi - Forum Prawne\nreklamacja *** - brak odpowiedzi\nWitam i bardzo proszę o pomoc zamówiłam w *** narożnik. Dostawa dotarła 5 lipca, kurier polecił, że nie musimy rozpakowywać przy nim, tylko rozpakować sobie później na spokojnie. Rozpakowaliśmy więc dzień później. Narożnik był uszkodzony, ...\nWitam i bardzo proszę o pomoc\nzamówiłam w *** narożnik. Dostawa dotarła 5 lipca, kurier polecił, że nie musimy rozpakowywać przy nim, tylko rozpakować sobie później na spokojnie. Rozpakowaliśmy więc dzień później. Narożnik był uszkodzony, mianowicie przetarty materiał na jednej części oraz krzywa część podnoszona do góry, że było widać białe deski - wnioskuje, że to jakaś wada fabryczna.\nReklamacja zgłoszona 8 lipca.\n9 lipca otrzymałam potwierdzenie zarejestrowania reklamacji. w ten sam dzień dzwoniła do mnie pani z ***, żeby narożnik złożyć, że to powinno pomóc naprostować krzywą część narożnika (wtedy jeszcze nie wiedziałam o przetartym materiale). Dzień później odpisałam, że nic to nie dało oraz dopowiedziałam o przetartym materiale. Zero odpowiedzi.\nPrzypominałam się mailowo kilka razy. Minęło już ponad 14 dni, o czym również im przypomniałam. 24 lipca również dzwoniłam do BOK, jednak nie udało mi się nic dowiedzieć, Pani mnie poinformowała, że przekaże moją sprawę do działu reklamacji, żeby się ze mną skontaktowali. Oczywiście brak kontaktu. Wczoraj wysłałam kolejnego maila i nadal brak jakiejkolwiek odpowiedzi. Dzisiaj ponownie zadzwoniłam na infolinię, pani ponownie powiedziała, że ona nie ma żadnej informacji i przekaże do działu reklamacji, żeby się ze mną pilnie skontaktowali. na pytanie kiedy to nastąpi, usłyszałam: w możliwie najszybszym terminie.\nponiżej maile wysyłane do ***:\nJA zgłoszenie reklamacji 8 lipca:\nWitam, proszę o wymianę narożnika bądź jego jednej części. Cześć wystająca narożnika, która ma pojemnik na pościel jest krzywa, że widać aż z pod spodu białe deski - załączam zdjęcia. Jest to bardzo nieestetyczne oraz może, moim zdaniem, powodować w przyszlosci uszkodzenia narożnika. Dodatkowo zrobiłam zdjęcia narożnika w sklepie stacjonarnym i wygląd tej części jest inny więc przypuszczam jest jest to jakaś wada fabryczna.\nNarożnik dotarł do nas w czwartek, wczoraj go odpakowalismy i stwierdziliśmy te wadę. Kurier polecił nam nierozpakowywanie przy nim tylko później na spokojnie.\nW związku z tym, że jest to wada po waszej stronie, rozumiem że odbieracie towar i dostarczacie nowy, bądź nową część i ja dodatkowo nie płacę za przesyłki?\n*** zarejestrowanie reklamacji 9 lipca:\ndziękujemy za wysłanie zgłoszenia. Informujemy o rejestracji reklamacji pod numerem: 2019/07/REKL/ECR/000168 Prosimy oczekiwać na dalsze informacje w tej sprawie. Za niedogodności przepraszamy.\nJA po telefonie ze sklepu, 10 lipca:\nw związku z wczorajszą rozmową telefoniczną oraz poleceniem aby złożyć narożnik niestety muszę stwierdzić, że nic to nie dało. Dodatkowo jeszcze przed złożeniem narożnika zauważyłam na drugiej części, że w miejscu gdzie maja być połączone, jest przetarty materiał i wystaje trochę płyta wiórowa (oczywiście załączam zdjęcia). Przy dalszym użytkowaniu narożnika oraz rozkładaniu go do ewentualnego spania przetarcie najprawdopodobniej się powiększy.\nFinalnie narożnik złożyliśmy i nadal jest to krzywo oraz widać białe deski. Na chwilę obecna obie części narożnika są wadliwe.\nJA 12 lipca:\nczy udało się coś ustalić w powyższym temacie?\nJA 18 lipca:\nkiedy mogę spodziewać się odpowiedzi w sprawie reklamacji? Od prawie dwóch tygodni stoi u mnie wadliwy narożnik, będzie on wymieniony, naprawiony? Bardzo proszę o odpowiedź.\nJA 24 lipca:\nw poniedziałek minęło 14 dni od momentu, jak zgłaszałam reklamację. w związku z brakiem odpowiedzi w przeciągu tego terminu rozumiem, ze decydujecie się Państwo wymienić narożnik? Bardzo proszę o informację, kiedy?\npózniej telefon do sklepu - zero konkretów\nJA 25 lipca:\nczy ktoś mi w końcu odpowie w temacie mojej reklamacji? Wszystkich klientów tak traktujecie, jak idiotów? No to gratulacje! Na żadnego maila nie dostałam odpowiedzi. Przed zakupem wszystko ładnie, fajnie, miło, a jak już macie od klienta pieniądze to traktujecie jak powietrze!\nWczoraj dzwoniłam na infolinię, Pani po informacji, że 9 lipca był do mnie wykonany telefon, mnie odesłała bez słowa wyjaśnienia, że skontaktuje się ze mną ktoś z działu reklamacji. I co? I nic, oczywiście nikt się ze mną nie skontaktował. Owszem, dzwonił do mnie ktoś 9 lipca, na drugi dzień odpisałam, później wysłałam kolejnych kilka maili i nadal czekam...\nProszę o informację, kiedy narożnik zostanie wymieniony na nowy. Jeśli do dnia jutrzejszego nie otrzymam odpowiedzi, zgłaszam sprawę do UOKiKu.\nJA 26 lipca:\ntelefon do *** - zero konkretów\nBardzo proszę o pomoc w powyższej sprawie. Jak mogę przyspieszyć wymianę narożnika?\nRE: reklamacja *** - brak odpowiedzi\nPomóżcie, jak wyegzekwować od AgataMeble wymianę narożnika\nPrzedsądowe wezwanie do spełnienia uznanego roszczenia reklamacyjnego z wyznaczeniem realnego do spełnienia terminu (np 7 dni).\nPo terminie pozew o ww.\nWarto pójść do punktu darmowych porad prawnych i poprosić o zredagowanie pisma z przywołaniem stosownych przepisów.\nZawsze to lepiej wygląda i trudniej o błąd jaki może się zdarzyć laikowi.\nMożna też poprosić o interwencję rzecznika konsumentów ale moc sprawcza takiego pisma jest żadna - jedynie uświadomi sprzedawcy, że racja jest przy kupującym i jest on zdeterminowany do działania.\n§ Reklamacja i brak odpowiedzi do 30 dni (odpowiedzi: 9) Witam Miałam szkodę likwidowaną z OC sprawcy, oprócz samochodu uszkodzeniu uległ wyświetlacz telefonu za który dostałam odmowę wypłaty bo według TU...\n§ Reklamacja - brak odpowiedzi (odpowiedzi: 20) Złożyłem reklamację, otrzymałem taką odpowiedź: Jak to rozumieć? 30 dni roboczych? Reklamacja została zarejestrowana przez firmę 30 kwietnia. Co...\n§ Reklamacja - brak odpowiedzi (odpowiedzi: 0) Witam, jakiś czas temu zakupiłam nowego laptopa w sklepie MM. Po jakimś czasie okazało się iz występuja błędy i laptop został zgłoszony do serwisu na...\n§ Reklamacja, brak odpowiedzi (odpowiedzi: 20) Witam, pod koniec listopada kupiłem w sklepie internetowym kartę graficzną która okazała się uszkodzona, zgodnie ze wskazówkami z forum wysłałem...\n§ reklamacja bna usługe i brak odpowiedzi (odpowiedzi: 6) HomeBroker reklamacja na pracę brokera. Szanowni otóż mam taki problem. Kupiłem mieszkanie w które niestety było zamieszane biuro homebroker....


Mieszkania Szczecin Śródmieście Pocztowa - sprzedaż mieszkań | Morizon.pl\nmorizon.pl mieszkania zachodniopomorskie Szczecin Szczecin Śródmieście Pocztowa\nSzczecin Śródmieście Pocztowa - mieszkanie na sprzedaż\nMieszkania Szczecin, Śródmieście, Pocztowa - oferty sprzedaży\nZnaleziono 5 ogłoszeń, średnia cena 390 800 zł (5161 zł/m²)\nNa sprzedaż mieszkanie 2 pokojowe o pow. użytkowej 52m2 , całkowitej ok 72 m2. Mieszkanie rozkładowe , z większego pokoju wejście na balkon . Kuchnia duża z możliwością podziału na kuchnię i dodatkowy pokój. Łazienka razem z wc. W łazience wanna i kabina prysznicowa. Okna w mieszkaniu drewniane połaciowe oraz pcv - balkonowe. Mieszkanie bardzo klimatyczne i pełne uroku , ciche oraz słoneczne . Na podłogach w całym mieszkaniu deska ,po za łazienką\nPolecam na sprzedaż 2 pokojowe mieszkanie znajdujące się w kamienicy, usytuowane w ścisłym Centrum Szczecina. Budynek położony jest w strefie śródmiejskiej miasta w bardzo atrakcyjnej lokalizacji.W sąsiedztwie znajdują się domy wielorodzinne. Dobry dostęp do komunikacji miejskiej, sklepów, lokali usługowych, szkoły, przychodni oraz apteki.W sąsiedztwie nieruchomości znajdują się miejsca parkingowe. Powierzchnia użytkowa lokalu 42,27 m2 obejmuje:\nPrzestronne mieszkanie typu studnio na trzecim piętrze w kamienicy w Szczecinie w dzielnicy Śródmieście. Dwa pokoje, okna wychodzące na wschód, południe; widok na inne budynki i oficynę. Standard wykończenia: Ściany - gładź gipsowa, tynk, glazur; Podłogi - terakota, deska przedwojenna odnowiona; Okna - PCV. Mieszkanie po generalnym remoncie w 2010 roku. Wyposażenie oferowane w cenie: zabudowa kuchenna, sprzęt AGD (lodówka, kuchnia gazowa), szafa\nMieszkanie 4 pokojowe w centrum + lokal użytkowy\nOferujemy Państwu mieszkanie na parterze w kamienicy w centrum Szczecina. Jest w pełni rozkładowe. Na jego powierzchnie 92 m2 składają się 4 duże pokoje, kuchnia, łazienka z oknem i przedpokój. Powierzchnia pokoi to: 11 m2, 13 m2, 22 m2, 22 m2. Pomiędzy drugim a trzecim dodatkowo jest przejście amfiladowe. W pokojach ściany malowane, okna stare, drewniane, na podłogach deski. Drzwi drewniane, stare, oryginalne. Kuchnia duża z oknem. Łazienka\nCiche Centrum,kamienica po remoncie,ładne podwórko\nPolecam atrakcyjne mieszkanie 2 pokojowe położone na 2-gim piętrze odrestaurowanej kamienicy z zagospodarowanym podwórkiem zlokalizowanej w cichym centrum miasta. W okolicy między innymi liczne sklepy, przychodnia, szkoły oraz przystanki komunikacji miejskiej. Do Jasnych Błoni i Urzędu miejskiego 15-20 minut spacerkiem. Mieszkanie w pełni rozkładowe. Pokoje przestronne, ok. 19 i 25m2, większy z wyjściem na balkon. Kuchnia widna (ok 11m2) w


Dodano piątek, 26.08.2016 r., godz. 13.01\nPrzypominamy, z jakimi zmianami trzeba się liczyć w najbliższych dniach na poznańskich ulicach i torowiskach. Na Ogrody wrócą tramwaje, ale zmiany dotkną kierowców poruszających się po skrzyżowaniu Dąbrowskiego z Przybyszewskiego i Żeromskiego. W poniedziałek rano z ul. Ratajczaka odholowywane natomiast będą zaparkowane tu auta.\nW sobotę, po ponad roku, tramwaje wrócą na pętlę Ogrody. Będą to linie nr 2, 17 i 18. To dobra informacja dla mieszkańców i pasażerów. Zlikwidowane zostaną linia "za tramwaj" T2 oraz linie nr 22 i 27. Co istotne, tramwaje linii nr 7 (do czasu zakończenia prac torowych na ul. Przybyszewskiego) kursować będą w relacji Zawady - Budziszyńska.\nTramwaje od soboty pojadą tak:\nNie jest to jednak jedyna zmiana, jaka zajdzie w weekend w tym rejonie. - W niedzielę nastąpi zmiana organizacji ruchu samochodowego w relacji Żeromskiego - Przybyszewskiego i Przybyszewskiego - Żeromskiego - wyjaśniają Poznańskie Inwestycje Miejskie. - Ruch zostanie skierowany na wschodnią stronę skrzyżowania (bliżej centrum) i przywrócone zostaną prawoskręty z Dąbrowskiego w Żeromskiego i z Przybyszewskiego w Dąbrowskiego. Zmiana organizacji ruchu pozwoli na dokończenie prac w zachodniej części węzła, które potrwają około tygodnia - dodają. - Na odcinku ul. Dąbrowskiego od ul. Szpitalnej do ul. Żeromskiego utrzymany zostanie zakaz ruchu z wyłączeniem ruchu lokalnego. Mieszkańcy jednak nie będą mogli wyjechać na skrzyżowaniu Przybyszewskiego - Dąbrowskiego. Przejazd będzie możliwy ul. Szpitalną i Szamarzewskiego. Wyłączona zostanie również sygnalizacja świetlna, a ruchem będą kierowały osoby do tego uprawnione.\nZe względu na zmiany na skrzyżowaniu, od niedzieli autobusy linii nr 82, 91 i 95 w obu kierunkach kursować będą objazdem przez ulicę Szamarzewskiego (nawrót na pętli Ogrody).\nW weekend wart też pamiętać o zmianie, jaka w poniedziałek zajdzie na ulicy Ratajczaka. Rano mają się rozpocząć prace związane z poszerzaniem Strefy Tempo 30 w tym miejscu. Znaki informujące o zakazie zatrzymywania się już tu stoją. Kierowcy nie mogą parkować aut na odcinku między ulicą Święty Marcin i Ogrodową (po lewej stronie). - Od godziny 6:15 w poniedziałek samochody pozostawione na tym odcinku ul. Ratajczaka zostaną odholowane na parking strzeżony. Koszt usługi holowania to prawie 400 złotych. Mandat za wykroczenie drogowe to 100 zł + 1 punkt karny - wyjaśnia Przemysław Piwecki, rzecznik straży miejskiej.\n#komunikacja #dąbrowskiego #ogrody #ratajczaka


KODA - Optymalny Stan Koncertowy\nOptymalny Stan Koncertowy\n„Każdy z wykonawców zna owe najpiękniejsze przeżycia, jakie czasami (u wielkich artystów często) staja się naszym udziałem, gdy przy graniu zanika poczucie oddzielności rąk i instrumentu, dłoń nie czuje smyczka, palce strun, gdy zanika świadomość otoczenia i obecności słuchaczy, świadomość elementów technicznych gry, a jednocześnie zjawia się absolutna pewność wewnętrzna, radość z akcji dawania życia utworowi i jednoczesnego wypowiadania się przez to w sposób niepodzielny, żywiołowy, całkowity” (Wroński, 1996, s. 22).\nStan opisywany przez Wrońskiego w istocie ukazuje zjawisko przepływu (flow, Csikszentmihalyi, 1990/1996), którego wyznacznikami są: zanik samoświadomości i orientacja na zadanie, poczucie własnej skuteczności (jasność celu, koncentracja, poczucie kontroli nad wykonaniem) i pozytywne emocje - radość z akcji dawania życia utworowi i możliwości autoekspresji. Używając innego określenia możemy stwierdzić, że muzyk osiąga wtedy optymalny stan koncertowy (Pietruszyn, 2006), podstawowymi składowymi którego są:\n• fizyczny stan wykonawcy oraz\n• poznawczo-emocjonalne przygotowanie się do wykonania utworu na scenie.\nJeśli chodzi o samopoczucie wykonawcy, to wyniki badan wskazują na to, że przyczyny nieudanych występów często leżą po stronie ogólnego zmęczenia i wyczerpania, złego odżywiania się, nieodpowiedniej organizacji pracy i odpoczynku, obniżonego nastroju z powodu braku zrozumienia w rodzinie lub konfliktu z nauczycielem. Emocjonalne przygotowanie się obejmuje umiejętność budowania pozytywnego nastawienia do występu – poczucia emocjonalnego uniesienia, cieszenia się z okazji występu, chęci gry dla słuchaczy, dzielenia się z nimi własnymi emocjami. Poznawcza składowa dotyczy głównie szybkości i precyzji myślenia, umiejętności dokładnego wyobrażania sobie sekwencji wykonywanych ruchów i zamierzonej interpretacji utworu na scenie.\nStanami przeciwnymi do optymalnego stanu koncertowego są „gorączka sceniczna” (trema) i apatia. Każda osoba posiada swój własny optymalny poziom pobudzenia emocjonalnego, którego zaniżenie lub zawyżenie w większości przypadków ma negatywny wpływ na jakość wykonywania zadania. W przypadku „gorączki scenicznej” odczuwany stan pobudzenia przekracza możliwości optymalnego funkcjonowania jednostki, jest spostrzegany jako czynnik przeszkadzający w wykonaniu utworu i często budzi lęk. Apatia natomiast jest stanem zbyt niskiego pobudzenia, gdy wykonawca staje się obojętny i ospały. Zazwyczaj następuje wskutek wcześniejszego intensywnego przeżycia tremy (np. w sytuacji długiego oczekiwania na występ) i jest podobna do fazy wyczerpania, wyróżnionej przez Selyego (1956/1977).\nNa podstawie przeglądu badań z zakresu psychologii muzyki oraz obserwacji płynących ze współpracy z muzykami cierpiącymi z powodu tremy, uważam, że optymalny stan koncertowy jest to stan, w którym wykonawca świadomie funkcjonuje „w strefie” optymalnej dla swoich możliwości:\n1) Jest świadomy poziomu swoich umiejętności w danym momencie i potrafi taki stan rzeczy zaakceptować, co daje mu możliwość czerpania satysfakcji w podejmowanych działań, czyli cieszenia się z występu. Jest świadomy potrzeby ciągłego rozwoju, który wymaga celowej i systematycznej pracy, i jest realizowany poprzez małe kroczki-występy, w myśl zasady „za każdym razem będzie coraz lepiej”. Na tym właśnie polega zdrowy perfekcjonizm, w przeciwieństwie do perfekcjonizmu neurotycznego (Schuler i in., 2003), gdy nadmierny samokrytycyzm i brak odpowiedniej organizacji pracy działają paraliżująco, uniemożliwiając rozwój i powodując niepewność i lęk.\n2) Posiada jasno określone, realne cele wykonawcze. Cele muszą być osadzone w rzeczywistości z uwzględnieniem aktualnego poziomu umiejętności wykonawcy (np. „zagram ten trudny pasaż najlepiej jak potrafię w danej chwili”), jego indywidualnych potrzeb (np. uzyskanie aprobaty publiczności vs przeciwstawianie się jej) oraz charakteru występu (np. egzamin, audycja szkolna, recital). Precyzyjnie określone cele pozwalają wykonawcy trafniej ocenić swój występ, co daje możliwość wyznaczania kolejnych konkretnych celów rozwojowych i monitorowania własnych postępów. Takie działania sprzyjają wzrostowi poczucia kontroli nad wykonaniem i służą podstawą do budowania poczucia własnej skuteczności jako wykonawcy (Bandura, 1977, 1986).\n3) Potrafi skutecznie sterować własną uwagą: całkowicie skupić się na przekazie muzyczno-artystycznym, a nie na własnych odczuciach wywołanych przez stres. Jasno określone cele i uświadomione motywy działalności muzycznej i scenicznej (Kaleńska, 2008b, 2010) mają funkcje energetyzujące, ukierunkowujące, selekcjonujące i podtrzymujące działanie (Reykowski, 1982), w ten sposób sprzyjając skupieniu się na istotnych aspektach wykonawstwa i przeciwdziałając rozproszeniu uwagi w nowej, niecodziennej sytuacji wykonania utworu na scenie. Uwaga wykonawcy powinna być skupiona na słuchowej kontroli gry i realizacji własnego planu interpretacyjnego, co pomaga zniwelować negatywne działanie zewnętrznych i wewnętrznych bodźców. Pomocne w tym jest nauka stosowania technik decentracji, ćwiczenia przerzutności uwagi oraz medytacji uważności (Gardner i Moore, 2007).\n4) Potrafi moderować swoje emocje tak, aby maksymalnie sprzyjały osiągnięciu celu. Ze względu na wysokie emocjonalne znaczenie sytuacji występu, najczęściej wywołuje ona u wykonawcy cały wachlarz emocji – od euforii i uniesienia aż do bezradności i lęku. Emocje są zjawiskiem bardzo subiektywnym, dlatego psychologowie mówiąc o emocjach optymalnych dla efektywnego występu publicznego coraz częściej włączają do nich zarówno emocje przyjemne, jak i nieprzyjemne (por. Hanin, 2007; Gardner i Moor, 2007). Przykładem nieprzyjemnego stanu emocjonalnego sprzyjającego występowi jest stan „tremy mobilizującej” (Sweeney i Horan, 1982; Wolfe, 1989), gdy wykonawca akceptuje tremę jako niezbędny składnik występu, nadający mu blasku, dostrzega i umie wykorzystać jej funkcję energetyzującą, pobudzającą w celu podwyższenia efektywności wykonania. Innym przykładem nieprzyjemnych emocji mobilizujących mogą być złość, gniew, chęć walki lub odwetu.\nWyniki badań nad składowymi sukcesu wykonawczego w muzyce (Kaleńska-Rodzaj, 2010) wskazują na to, że osoby efektywnie funkcjonujące na scenie cechuje wysokie poczucie własnej skuteczności jako wykonawcy, wysoki poziom zadowolenia z występu, orientacja na niezwykłe doznania związane z występem (w analogii do sportów ekstremalnych) i orientacja na słuchacza (estetyczno-komunikacyjną funkcję muzyki), pozytywne poprzednie doświadczenia sceniczne oraz niski lęk społeczny. Ciekawie, że kluczowe znaczenie w przewidywaniu jakości funkcjonowania muzyka na scenie miało subiektywne poczucie własnej skuteczności jako wykonawcy, a nie intensywność przeżycia tremy przedkoncertowej. Jest to dodatkowy argument za tym, że należy skupiać się nie na niwelowaniu emocjonalnych skutków tremy, a na budowaniu poczucia własnej skuteczności wykonawcy – wzmacnianiu przekonania, że potrafi on wykonać utwór publicznie na zamierzonym przez siebie poziomie.\nPrzytoczone badania wskazują na potrzebę psychologicznego przygotowania muzyka do występu, które powinno się odbywać równolegle z przygotowaniem muzycznym, techniczno-wykonawczym. Psychologiczne przygotowanie wykonawcy polegałoby zatem na nauce umiejętności budowania optymalnego stanu koncertowego:\nodpowiedniej organizacji czasu poprzedzającego występ,\nstosowania technik ćwiczenia koncentracji i przerzutności uwagi,\nwzmacniania poczucia własnej skuteczności jako wykonawcy,\npielęgnowania przyjemnych emocji przedkoncertowych i wykorzystywania potencjału emocji nieprzyjemnych,\nuwzględniania roli słuchacza w przygotowywanym występie i\nświadomości własnych celów wykonawczych.\nPrzekonanie o potrzebie psychologicznego przygotowania muzyka do występu i wiedza na temat technik budowania optymalnego stanu koncertowego leżą u podstaw autorskich cykli warsztatowych realizowanych przez KODA - „Efektywny wykonawca” i „Oswoić tremę”.\nWszelkie zamieszczone na tej stronie artykuły mogą być wykorzystane jedynie do własnych potrzeb. Wykorzystanie materiałów i projektów znajdujących się na stronie www.koda.krakow.pl celem przedruku całości lub fragmentów publikacji lub rozpowszechniania w jakiejkolwiek innej formie bez zgody autora tekstów jest zabronione!


Roczniki / 1933 / Rycerz Niepokalanej - Marzec / Trudności religijne\nPYT. Czy byłoby wskazanem wprowadzenie nowych przeszkód małżeńskich, (jak: pijaństwo, choroby weneryczne, porzucenia i t. p. w celu zapobieżenia nieszczęśliwym małżeństwom?\nODP. Autor pytania w długim liście stara się wykazać, że pomnożenie przeszkód małżeńskich wzmocni nierozerwalność węzła małżeńskiego, a równocześnie przyniesie szczęście małżeństwom niedobranym i z różnych powodów, często niezawinionych, nieszczęśliwym. Nie przypuszcza jednak, że projektowane przeszkody, zamiast spodziewanej ulgi, wniosłyby tylko zamieszanie, a zarazem podważyłyby mocno samą nierozerwalność, gdyż logicznie prowadzą do rozwodów. Należy bowiem pamiętać, że powody tragedyj małżeńskich, podane w zapytaniu, występują zazwyczaj dopiero po pewnym okresie pożycia małżeńskiego, gdy już nie może być mowy o unieważnieniu małżeństwa, bo co raz Bóg złączył, tego Kościół, a tembardziej państwo, rozłączyć nie ma mocy.\nJeżeli zaś wspomniane przyczyny istnieją przed zawarciem małżeństwa, Kościół w inny sposób stara się im zapobiec. Nie jest mu bowiem obojętnym los wielu małżonków cierpiących, współczuje z tymi zwłaszcza, co niewinnie cierpią, wszystkim zaś śpieszy z pomocą. Usuwa przedewszystkiem główne źródła nieszczęść małżeńskich, gdy wypowiada walkę namiętnościom ludzkim: pijaństwu, rozpuście, marnotrawstwu i t. p. Sakrament Pokuty, jednając grzesznika z Bogiem, wykorzenia zło z jego serca i daje mu łaskę do skutecznej walki z grzechem - początkiem wszelkiego zła na świecie.\nPrócz tych ma Kościół w swej skarbnicy jeszcze inne środki w szczególniejszy sposób do małżeństw przystosowane. Zawarcie małżeństwa powinny poprzedzić zaręczyny. - "Zmierzają one do tego, aby narzeczeni z większym rozmysłem i wypróbowaną miłością przystępowali do małżeństwa, by zapobiec lekkomyślnym obietnicom małżeństwa, ustrzec młodzież przed łatwowiernością w nie, oraz zatamować nieobliczalne szkody, z tej łatwowierności płynące". Zaręczyny, głoszenie zapowiedzi, egzamin i spowiedź przedślubna mają narzeczonym przypomnieć, że małżeństwo, to nie drobnostka, ale "sakrament wielki", do którego trzeba się należycie przygotować. Wielu wprawdzie o tem zapomina, lekceważy zbawienne przestrogi Kościoła, a idzie nie za głosem sumienia i zdrowego rozumu, ale za złudnemi podszeptami namiętności lub nadzieją wzbogacenia się. Nic więc dziwnego, że małżeństwa, chwilowym skojarzone szałem lub widokiem doczesnych korzyści, nie znajdują szczęścia.\nWinę jednak ponoszą sami małżonkowie, bo nie słuchali przestróg Kościoła - tej troskliwej Matki, zabiegającej o dobro duchowe, nieprzemijające.\nWielu jednak małżonków cierpi niewinnie. Tak, to prawda. Lecz cóż za lekarstwo na ich cierpienie i nieszczęście.\nOd nich Chrystus i Kościół domaga się ofiary, a zachęcając ich do cichego dźwigania ciężaru życia małżeńskiego, wskazuje na Jezusa, niewinnie prześladowanego i cierpiącego niewypowiedziana katusze moralne i fizyczne, jakie dla nas dobrowolnie podjął. Kościół św., współczując nieszczęśliwym bez winy małżonkom, przypomina im i tę wielką prawdę, że szczęście prawdziwe można osiągnąć dopiero w przyszłem życiu.\nZatem nie sztuczne tworzenie nowych przeszkód, ale wierne przestrzeganie świętych praw i zasad Chrystusowych przyniesie szczęście i odrodzi i rodzinę i społeczeństwo.\n2,131,323 unikalne wizyty


Diamond Grade | WildMen\nNowy nabój amerykańskiej firmy Winchester został wyprodukowany z myślą o strzelcach sportowych, którzy oczekują najwyższej jakości oraz idealnego pokrycia przy każdym strzale.\nNajnowsza amunicja firmy Winchester AA Diamond Grade została stworzona z myślą o sporcie. Same naboje, ale również opakowanie daje poczucie ekskluzywności. Czarny plastik, niklowane okucie oraz napis „Elite” ma podkreślać wyjątkowość tego produktu.\nŚruciny są pokryte miedzią i posiadają 8 procentowy udział antymonu, co sprawia, że będzie to „najtwardsza” amunicja na rynku. Ta cecha ma się przełożyć na mniejszą deformację wewnątrz lufy, lepszym skupieniem wiązki i bardziej destrukcyjnym wpływem na cel.\nŚruciny w amunicji AA DIAMOND GRADE są pokryte miedzią i posiadają 8 procentowy udział antymonu.\nŁadunek został umieszczony w legendarnym koszyczku AA Winchester, który ma zmniejszać odrzut. Dzięki swojej elastycznej strukturze absorbuje początkowe przyspieszenie i zmniejsza odkształcenie śrucin, zapewniając jednocześnie maksymalną prędkość początkową. W wersji 28 gramowej 382 metry na sekundę, a 32 gram 396 metrów na sekundę.\nAmunicja Winchester AA Diamond Grade


Psi Patrol Zestaw Baza z Chasem oraz Rubble z koparką | Chase Rubble Zabawki z serii TV \_ Psi Patrol Seria Główna\nZestaw, na który składa się budynek Bazy Psiego Patrolu ze zjeżdżalnią dla figurek, figurka Chase'a z radiowozem oraz figurka Rubble z koparką z dźwigiem, od Spin Master.\n457,80 zł(Zniżka 6% kupując w zestawie)\nPsi patrol Figurka Rubble'a z koparką z dźwigiem (1 szt.)\nZestaw Psi Patrol Baza z Chasem z radiowozem i Rubblem z koparką, wyprodukowana przez szeroko znaną i docenianą firmę Spin Master, powstał na podstawie animowanego serialu dla dzieci pod tytułem Psi Patrol (Paw Patrol). humbi_pl Serial ten opowiada o przygodach sześciu szczeniaków - Marshalla, Rubble'a, Chase'a, Rocky'ego, Zumy i Skye, oraz chłopca o imieniu Ryder, którzy wspólnie wyruszają na ratunek potrzebującym, a także dzielnie stawiają czoła stającym na ich drodze zagrożeniom.\nW zestawie tym znajduje się budynek bazy Psiego patrolu, wyposażony w spiralną zjeżdżalnię dla figurek, obracający się dookoła peryskop, windę oraz logo Psiego Patrolu, które świeci czerwonym światłem, a towarzyszy temu dźwięk alarmu.\nPonadto w zestawie znajduje się także figurka Chase'a w policyjnym stroju oraz jego radiowóz o ruchomych kółkach, a dodatkowo także figurka Rubble'a w żółtym stroju oraz jego koparka z ruchomymi kółkami, łopatą i rozkładanym ramieniem dźwigu. humbi_pl Figurki piesków można zamieścić w pojazdach, ale także można się nimi bawić samodzielnie, puszczając je po spiralnej zjeżdżalni bazy lub wożąc windą.\nTen zestaw to doskonała zabawka dla każdego małego fana Psiego Patrolu i przygód dzielnych szczeniaków.\nw zestawie znajduje się budynek bazy, figurka Chase'a i Rubble'a, radiowóz oraz koparka z dźwigiem\nbaza wyposażona w efekt dźwiękowy i świetlny\nbaza wymaga użycia 3 baterii LR44 (w zestawie)\nautka posiadają ruchome kółka\nfigurki można włożyć do pojazdów humbi_pl\nwysokość figurek: około 6,5 cm\nwymiary radiowozu: 13 x 8 x 7,5 cm\nwymiary koparki: 19 x 9 x 8 cm


W 1945 r. powołano Wojskową Prokuraturę 16 Dywizji Piechoty w Gdańsku (od 1947 r. z określeniem Kaszubska). W 1949 r., w związku z przeniesieniem dywizji do Elbląga i przeformowaniu jej w Dywizję Pancerną, prokuraturę rozwiązano. Na mocy rozkazu nr 090/org Sztabu Generalnego WP z 30 kwietnia 1949 r. powołano w Elblągu Wojskową Prokuraturę Garnizonową. Zlikwidowano ją w 1950 r., a jej obowiązki przejęła Prokuratura 16 Kaszubskiej Dywizji Zmechanizowanej w Elblągu.\nW wyniku działalności Wojskowej Prokuratury Garnizonowej w Elblągu oraz jej prawnych poprzedniczek, powstała dokumentacja stanowiąca ciekawy materiał badawczy, którego najistotniejszą część stanowią akta spraw prokuratorskich oraz okresowe sprawozdania z działalności prokuratur wchodzących w skład omawianego zespołu. Akta spraw prokuratorskich pozwalają m.in. na ustalenie danych osób z aparatu śledczego, które nadużyły swojej władzy oraz mogą stanowić materiał dowodowy w postępowaniach sądowych o unieważnienie wyroku i przyznanie odszkodowania za doznane represje. Z kolei sprawozdania statystyczne i opisowe działalności z prokuratury są niezbędne dla poznania jej struktury organizacyjnej oraz zasad funkcjonowania.\nZe względu na rodzaj zgromadzonej w tym zespole dokumentacji, w poszczególnych podzespołach wchodzących w jego skład, wyodrębniono następujące serie: akta administracyjne, akta spraw prokuratorskich oraz pomoce ewidencyjne. Jeżeli chodzi o metodę porządkowania dokumentacji zdecydowano, że najodpowiedniejszą będzie odtworzenie układu pierwotnego w wariancie ścisłym, polegającym na rekonstrukcji układu zarejestrowanego za pomocą sygnatur. Dla odtworzenia układu akt w poszczególnych seriach posłużono się repertoriami (akta spraw prokuratorskich), opisami teczek (akta administracyjne) oraz wykazem pomocy kancelaryjnych z Tymczasowego regulaminu urzędowania sądów i prokuratur wojskowych (pomoce ewidencyjne). Po wyodrębnieniu z zasobu archiwalnego gdańskiego IPN akt, których twórcą była WPG w Elblągu oraz jej prawni poprzednicy, przystąpiono do ich segregacji na serie zgodnie z podziałem opracowanym podczas studiów wstępnych. Następnie przeprowadzono systematyzację jednostek w seriach zgodnie z pierwotnym układem kancelaryjnym. W ramach serii: Akta administracyjne, w pierwszej kolejności ułożono akta jawne, a następnie niejawne (tajne, ściśle tajne). Pomoce ewidencyjne ułożono według układu opartego na wykazie zamieszczonym w Tymczasowym regulaminie urzędowania sądów i prokuratur wojskowych. Systematyzację ostatniej serii akt, którą stanowią akta spraw prokuratorskich, przeprowadzono w oparciu o ich sygnaturę, będącą odbiciem układu zarejestrowanego w repertoriach Prokuratury. Po wykonaniu omówionych czynności ułożono serie akt w ramach podzespołów. Na początku umieszczono akta administracyjne, następnie pomoce ewidencyjne w postaci m.in. repertoriów i skorowidzów, a na końcu akta spraw prokuratorskich. Zgodnie z zasadami metodyki archiwalnej, po ułożeniu serii należałoby przeprowadzić sygnowanie jednostek archiwalnych w zespole (jednostkom powinno się nadać sygnaturę ciągłą cyframi arabskimi w kolejności zgodnej z układem przyjętym w czasie porządkowania), jednak zgodnie z przyjętą w IPN metodą ewidencjonowania, akta wchodzące w skład zespołu: Wojskowa Prokuratura Garnizonowa w Elblągu  1962-1990 w momencie włączenia ich do zasobu otrzymały sygnatury składające się z oznaczenia literowego przewidzianego dla oddziału IPN w Gdańsku (IPN Gd) i liczbowego stanowiącego numer kolejnego wpływu, łamanego na liczbę porządkową. Jeżeli chodzi o kwestie opracowywania technicznego poszczególnych jednostek archiwalnych, to akta WPG w Elblągu nie są opracowywane systematycznie, ale opracowuje się je w momencie przygotowania ich do wypożyczenia.\nBurczyk D., Metody opracowania i rekonstrukcji zespołu archiwalnego: Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku (1946-1955), „Przegląd Archiwalny Instytutu Pamięci Narodowej” 2010, nr 3; Burczyk D., Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku (1946-1955), Gdańsk 2012; Burczyk D., Wojskowy Sąd Rejonowy w Gdańsku 1946-1955. Inwentarz idealny, Gdańsk 2012; Leśkiewicz R., Wojskowy Sąd Rejonowy w Poznaniu (1946-1955), Organizacja, funkcjonowanie, procesy archiwotwórcze, Warszawa-Poznań 2009; Lityński A., O prawie i sądach początków Polski Ludowej, Białystok 1999; Muszyński J., Zasady ustrojowe sądownictwa wojskowego i prokuratury wojskowej w Polsce Ludowej, Warszawa 1964; Romanowska E., Karzące ramię sprawiedliwości ludowej. Prokuratury wojskowe w Polsce w latach 1944-1955, Warszawa 2012; Skoczek Z., Organizacja pracy w sądach i prokuraturach wojskowych, „Wojskowy Przegląd Prawniczy” 1948, nr 1-2; Zaborski M., Ustrój sądów wojskowych w Polsce w latach 1944-1955, Lublin 2005.