[Play/P4] Modernizacja, rozbudowa, konfiguracja sieci - cz. 2. - Strona 72 - Forum - TELEPOLIS.PL\nDzisiaj jest 26 lut 2021, 23:36\n#1110586 autor: Spacedust\n24 sty 2021, 18:12\nSieć UMTS2100 PLAYa w Poznaniu przeszła do historii. 3G zostało już tylko jako UMTS900.\nLTE2100 działa na nowej nośnej 523 i na 15 MHz:\n#1110591 autor: Moonoon\n24 sty 2021, 19:13\nWe Wrocławiu bez zmian, jutro sprawdzę parę stacji bliżej centrum.\n#1110593 autor: p2225\n24 sty 2021, 19:27\nJak Poznań to i pewnie Toruń. Ktoś ma po drodze?\n#1110597 autor: rsig\n24 sty 2021, 19:55\nPrzejeżdżałem dzisiaj przez centrum Wrocka z działającym w tle Netmonsterem. W historii logów widzę że gdzieniegdzie logował się do U2100.\nAle możesz sprawdzić czy w centrum działa jeszcze roaming do Orange i T-Mobile.\n#1110598 autor: matek451\n24 sty 2021, 20:03\nŁódź już też raczej na 15MHz i nosnej 523, u mnie na LOD1136 od kiku dni ale tez na takiej stacji jak LOW4470 Natolin Kiernoski\n#1110599 autor: Moonoon\n24 sty 2021, 20:17\nNa Krzykach właśnie się zalogowałem do T-M nie działa Orange. Na obrzeżach\nzdarzało mi się logować do LTE pomarańczowych. Sprawdzę jutro w ścisłym centrum.\n#1110636 autor: Moonoon\n25 sty 2021, 18:31\nSprawdziłem centrum Wrocław 25.01.2021:\nLTE2100 na 10Mhz\n3G 2100 działa\nroaming T-M działa\nCzy w Poznaniu 3G 2100 wyłączyli punktowo czy obszarowo ?\nPomiary PEM gotowych nowych lub już uruchomionych:\nKLO3026 Ludwikowice Kłodzkie dz. nr 1035/1\nKLO3191 Międzylesie Tysiąclecia Państwa Polskiego 2a, dz. nr 390/3\nNowy maszt własny, bo dotąd był temp. Na razie tylko 2 sektory\nKLO3204 Spalona dz. nr 45/1\nFotorelacja: https://gsm.biz.pl/2021/01/11/spalona-p ... klodzkiej/\nOstatnio zmieniony 25 sty 2021, 19:04 przez Moonoon, łącznie zmieniany 1 raz.\n#1110638 autor: Spacedust\nDzisiaj namierzyłem rodzynek: http://gsm.poznan.pl/include/_bts-photo ... iankowa-P4\nDziała DCS i tylko LTE1800/LTE2100, oba na 15 MHz, a 3G nie ma, bo było samo U2100. Chyba jedyna stacja 2G/4G PLAY w Poznaniu.\nTransfery na LTE 204 Mbps down, 41.8 Mbps up, ping 15 ms, stacja na światłowodzie.\n#1110641 autor: Kryniczanin\n25 sty 2021, 19:56\nTaka stacja dla terminali bez Volte to katastrofa, T-Mobile ma taki wynalazek w Wysowej Zdrój (GSM 900/LTE 800) połowa połączeń kończy się sms-em o próbie połączenia będąc nawet pod stacją.\n#1110646 autor: 3G\n25 sty 2021, 20:43\nw/g współrzędnych GPS z rejestru urządzeń stacja ma stanąć na końcu działki ok 300m od skrzynki\nNie zdziwiłbym się gdyby te współrzędne były błędne, zdarza się... Stacje stawia się raczej bliżej drogi tak by były łatwiej dostępne, do tego mniejszy koszt linii zasilającej. No ale wieży "daleko w polu" też wykluczyć nie można.\n#1110647 autor: Moonoon\n25 sty 2021, 20:45\nNa Malcie pewnie jest zasięg 3G 900Mhz z innych sąsiednich stacji. Gorzej jest jak stacja stoi gdzieś solo\n#1110649 autor: Moonoon\n25 sty 2021, 21:34\nIstnieje taka możliwość np. ta stacja\nviewtopic.php?f=24&t=129837&p=1106642&h ... 9#p1106642\nCo do położenia masztu na działce to też różnie bywa pierwszy lepszy przykład z moich okolic. Wieża położona jest bliżej środka działki niż drogi.\nInna sprawa czy praktykuje się podciąganie linii energetycznych ze skrzynki do masztu który stoi na np. na drugim końcu działki? W przypadku Oleśniczki to odległość ok. 300m a pole rolnicze więc pewnie będzie uprawiane ?\nJak się pojawi pozwolenie na linie to może coś się wyjaśni w sprawie dokładnego położenia masztu.\n#1110655 autor: drzonny\n25 sty 2021, 23:11\nHej, czy wiecie jakie plany ma Play na odpalenie 5G w Poznaniu? Na mapie zasięgu brak 5G w całym mieście, jest tylko "5G ready". Kiedy może ruszyć 5G na BTS POZ0062 lub POZ0061?\n11 gru 2013, 22:17\n#1110698 autor: mkkot\n27 sty 2021, 09:43\nW Trójmieście od jakiegoś czasu (pół roku?) Play jakby chętniej wyrzuca na kilka-naście minut na 3G mimo dobrego zasięgu LTE. Też tak macie?\n#1110699 autor: bed\n27 sty 2021, 10:19\nPod Łodzią (Rzgów) nie wyskakuje mi już U2100 od Play, a L2100 jest na 15 MHz. Sprawdzę potem jak sytuacja ma się w na południu i centrum Łodzi.


MAC (Cleanse Off Oil Tranquil) 150 ml | MALL.PL\nJesteś tutaj: Strona główna›Zdrowie i uroda›Pielegnacja twarzy›Czyszczenie, demakijaż twarzy›Demakijaż oczu›MAC (Cleanse Off Oil Tranquil) 150 ml\nMAC (Cleanse Off Oil Tranquil) 150 ml\nMarka: MAC Nr katalogowy: 100002765619\nCleanser Makeup Cleanse Off Oil Tranquil usuwa wodoodporny i długotrwały makijaż. Jest formułowany na bazie naturalnych olejków, nie powoduje trądziku i pozostawia skórę miękką, czystą i kojącą. Po zmieszaniu z wodą staje się emulsją łatwą do zmywania. Pełny opis\nCleanser Makeup Cleanse Off Oil Tranquil usuwa wodoodporny i długotrwały makijaż. Jest formułowany na bazie naturalnych olejków, nie powoduje trądziku i pozostawia skórę miękką, czystą i kojącą. Po zmieszaniu z wodą staje się emulsją łatwą do zmywania.\nbrzoskwinie z brzoskwiń,\nolej z pestek winogron – działanie odżywcze i nawilżające.\nwodoodporne i trwałe środki,\nzawiera naturalne oleje,\nnie powoduje trądziku,\nNakładaj na suchą skórę i delikatnie masuj. Następnie spłucz wodą.


Praca domowa (album Daft Punk) - Homework (Daft Punk album) - qwe.wiki\nPraca domowa (album Daft Punk) - Homework (Daft Punk album)\nAlbum studyjny 1997 Daft Punk\n17 stycznia 1997 r ( 1997-01-17 )\nChronologia Daft Punk\nWydano „ Da Funk ” : grudzień 1996 r\nWydanie „ Around the World ” : 17 marca 1997 r\nWydany: 15 września 1997 r\nWydanie „ Revolution 909 ” : 16 lutego 1998 r\nHomework to debiutancki album studyjny francuskiegoduetu muzyki elektronicznej Daft Punk , wydany 17 stycznia 1997 r. Przez Virgin Records i Soma Quality Recordings . Duet wyprodukował utwory bez planów wydania albumu. Po pracy nad projektami, które miały być oddzielnymi singlami przez pięć miesięcy, uznali materiał za wystarczający na album.\nHomework „s sukces przyniósł uwagę świata do francuskiego domu muzyki. Praca domowa zapisana w 14 różnych krajach, osiągając 3 miejsce na francuskiej liście albumów, 150 na liście Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych i 8 na liście albumów w Wielkiej Brytanii . Do lutego 2001 roku album sprzedał się w ponad dwóch milionach egzemplarzy na całym świecie i otrzymał kilka złotych i platynowych certyfikatów. Ogólnie praca domowa otrzymała pozytywną odpowiedź krytyczną. Album zawiera single, które wywarły znaczący wpływ na francuską scenę house i globalną muzykę taneczną, w tym przebojową listę przebojów US Billboard Hot Dance / Club Play „ Da Funk ” i „ Around the World ”, z których ta ostatnia osiągnęła 61 pozycję na liście Billboard Hot 100 .\n5 Wyniki handlowe\nW 1993 roku Thomas Bangalter i Guy-Manuel de Homem-Christo przedstawił prezentację ich muzyki elektronicznej do DJ Stuart Macmillan w rave w EuroDisney . Zawartość kasety została wydana na singlu „ The New Wave ” 11 kwietnia 1994 r. Przez Soma Quality Recordings , szkockie techno i house house, współzałożoną w 1991 roku przez zespół MacMillana Slam . Daft Punk powrócił do studia w maju 1995 r., Aby nagrać „Da Funk”, który został wydany później tego samego roku wraz z „Rollin '& Scratchin'” pod wytwórnią Soma.\nMamy znacznie większą kontrolę niż pieniądze. Nie możesz dostać wszystkiego. Żyjemy w społeczeństwie, w którym ludzie chcą pieniędzy, więc nie mogą uzyskać kontroli. Wybraliśmy. Kontrola to wolność. Ludzie mówią, że jesteśmy maniakami kontroli, ale kontrola kontroluje twoje przeznaczenie bez kontrolowania innych ludzi.\n- Thomas Bangalter, w odniesieniu do twórczej kontroli i wolności duetu\nRosnąca popularność singli Daft Punk doprowadziła do wojny licytacyjnej między wytwórniami , co doprowadziło do podpisania się duetu z Virgin Records w 1996 roku. Ich odejście zauważył Richard Brown z Somy, który stwierdził, że „oczywiście byliśmy smutni, że przegraliśmy je z Virgin ale mieli szansę na duże sukcesy, co chcieli, i rzadko kiedy zespół ma taką szansę po dwóch singlach. Cieszymy się z nich. ” Virgin ponownie wydało utwór „Da Funk” ze stroną B „ Musique ” w 1996 roku, rok przed wydaniem Homework . Bangalter później stwierdził, że B-side „nigdy nie miało być na płycie, i faktycznie,«Da Funk»jako singiel sprzedał więcej jednostek niż Homework , więc więcej ludzi go posiadają jakikolwiek [ sic! ], Niż gdyby nim był na albumie. Zasadniczo służy on temu, aby singiel stał się podwójną funkcją ”. Album został zmiksowany i nagrany w studiu Daft Punk, Daft House w Paryżu. To było opanowane przez Nilesh Patel w londyńskim studio giełdzie.\nBangalter stwierdził, że „aby być wolnym, musimy mieć kontrolę. Aby mieć kontrolę, musimy finansować to, co sami robimy. Główną ideą było być wolnym”. Daft Punk rozmawiał o tej metodzie ze Spike Jonze , reżyserem teledysku „Da Funk”. Zauważył, że „robili wszystko w oparciu o to, jak chcieli to zrobić. W przeciwieństwie do„ och, podpisaliśmy kontrakt z tą wytwórnią, musimy skorzystać z ich planu ”. Chcieli mieć pewność, że nigdy nie będą musieli robić niczego, co sprawi, że poczują się zakłopotani tworzeniem muzyki ”. Chociaż Virgin Records posiada wyłączne prawa do dystrybucji materiałów Daft Punk, duet nadal posiada swoje nagrania główne za pośrednictwem wytwórni Daft Trax.\nDaft Punk wyprodukował utwory zawarte w Homework bez planu wydania albumu. Bangalter stwierdził: „To miał być po prostu singiel. Ale nagraliśmy tak wiele utworów przez okres pięciu miesięcy, że zdaliśmy sobie sprawę, że mamy dobry album”. Duet ustalił kolejność utworów, aby pokryć cztery strony dwupłytowego winylowego LP . De Homem-Christo zauważył: „Nie było zamierzonego tematu, ponieważ wszystkie utwory zostały nagrane, zanim ułożyliśmy sekwencję albumu. Chodziło o to, aby piosenki były lepsze, aranżując je tak, jak to zrobiliśmy; album." Nazwa Homework , wyjaśnił Bangalter, odnosi się do „faktu, że nagraliśmy płytę w domu, bardzo tanio, bardzo szybko i spontanicznie, próbując robić fajne rzeczy”.\n„Alive”, pierwszy singiel wydany przez Homework , jest ostateczną wersją nagranej „The New Wave”, która była pierwszą piosenką Daft Punk.\n„Around the World” (wersja LP)\nWersja LP „Around the World”, trzeciego singla wydanego z albumu. Piosenka ma wpływ na przebojowy utwór Gershona Kingsleya „ Popcorn ”, grając nad „post-disco boogie bassline”, który stanowi podstawę dla „singla, irytująco haczyk”.\nProblemy z odtwarzaniem tych plików? Zobacz pomoc dla mediów .\n„Daftendirekt” to fragment występu na żywo nagranego w Gandawie w Belgii ; Służył jako wstęp do koncertów Daft Punk i był używany do rozpoczęcia albumu. Występ odbył się na pierwszym I Love Techno , wydarzeniu koprodukowanym przez Fuse and On the Rox w dniu 10 listopada 1995 r. Janet Jackson próbowała „Daftendirekt” do swojej piosenki „So Much Betta”, która znalazła się na jej dziesiątym albumie studyjnym , Discipline , w 2008 roku. Kolejny utwór Homework , „WDPK 83,7 FM”, jest hołdem dla radia FM w USA. Kolejna piosenka, „ Revolution 909 ”, jest refleksją na temat stanowiska rządu francuskiego w sprawie muzyki tanecznej.\nPo „Revolution 909” następuje „ Da Funk ”, który zawiera elementy muzyki funk i acid. Według Andrew Ascha z Boca Raton News , kompozycja piosenki „opiera się na sprężystej gitarze funk, która przekazuje swoją wiadomość o głupiej zabawie”. Bangalter wyraził, że motyw „Da Funk” obejmuje wprowadzenie prostego, niezwykłego elementu, który z czasem staje się akceptowalny i porusza się. Sal Cinquemani ze Slant Magazine komplementował utwór jako „nieubłagany”, a Bob Gajarsky z Westnet nazwał go „pięknym spotkaniem Chic (około„ Good Times ”, wokal sans) i elektroniką z lat 90 . Utwór pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu 1997 świętego i został umieszczony pod numerem 18 na Pitchfork " s«Top 200 Utwory 1990»listy. „Phœnix” łączy elementy muzyki gospel i house. Duet uważał „Świeżość” za przewiewną i lekką o komicznej strukturze. Ian Mathers z Stylus Magazine skrytykował utwór, stwierdzając, że „nie wydaje się być plażą tylko z powodu fal docierających w tle”.\nSingiel „ Around the World ” niesie ze sobą wpływ hitu Gershon Kingsley „ Popcorn ”. Teledysk wyreżyserował zdobywca Oscara francuski filmowiec Michel Gondry , który porównał linię basu tego utworu do „Good Times” Chica. Chris Power z BBC Music nazwał go „jednym z najbardziej chwytliwych singli tej dekady”. Stwierdził, że był to „idealny przykład brzmienia Daft Punk w jego najbardziej dostępnej formie: post-disco boogie bassline, minimalistyczne posypanie syntetycznej melodii klawiatury i pojedynczy, irytująco haczyk”. Ian Mathers z Stylus Magazine skomentował, że „nie ma możliwości, aby odrabiać lekcje bez„ Around the World ”. Utwór „Teachers” to riff w utworze Parris Mitchell „Ghetto Shout Out !!” wydanym w 1995 roku w Dance Mania . Utwór jest hołdem dla kilku wpływów muzyki house Daft Punk, w tym przyszłych współpracowników Romanthony , DJ Sneak i Todd Edwards . W utworze „Oh Yeah” występują DJ Deelat i DJ Crabbe. „ Indo Silver Club ” zawiera próbkę „ Hot Shot ” Karen Young . Przed włączeniem do Homework , został wydany jako singiel w wytwórni Soma Quality Recordings w dwóch częściach. Singielowi brakowało uznania artysty w opakowaniu i uważano, że został stworzony przez nieistniejących producentów Indo Silver Club. Ostatni utwór, „Funk Ad”, jest odwróconym klipem „Da Funk”.\nPraca domowa zawiera single, które wywarły znaczący wpływ na francuskie sceny house i globalnej muzyki tanecznej. Pierwszy singiel z albumu „Alive” został włączony jako strona B do singla „The New Wave”, wydanego w kwietniu 1994 roku. Drugim singlem albumu był „Da Funk”; został wydany w 1995 roku przez Somę, a ponownie wydany przez Virgin Records w 1996 roku. Stał się pierwszym singlem duetu numer jeden na liście Billboard Hot Dance / Club Play . Piosenka osiągnęła numer siedem na brytyjskich i francuskich listach przebojów. Trzeci singiel „Around the World” okazał się krytycznym i komercyjnym sukcesem, stając się drugim singlem numer jeden na liście Billboard Hot Dance / Club Play, a także osiągając numer 11 w Australii, numer 5 w Wielkiej Brytanii i numer 61 na liście Billboard Hot 100 . W październiku 2011 r. NME umieściło „Around the World” pod numerem 21 na liście „150 najlepszych utworów z ostatnich 15 lat”. Czwarty singiel albumu to „ Burnin ”; został wydany we wrześniu 1997 roku i osiągnął najwyższy poziom 30 w Wielkiej Brytanii. Ostatnim singlem Homework był „Revolution 909”. Został wydany w lutym 1998 roku i osiągnął numer 47 w Wielkiej Brytanii i numer 12 na liście Billboard Hot Dance / Club Play.\nW 1999 roku duet wydał kolekcję wideo zawierającą teledyski utworów i singli z albumu pod nazwą DAFT: A Story About Dogs, Androids, Firemen and Tomatoes . Chociaż jego tytuł pochodzi od wyglądu psów („Da Funk” i „Fresh”), androidów („Around the World”), strażaków („Burnin '”) i pomidorów („Revolution 909”) w filmach, spójna fabuła nie łączy swoich epizodów.\nWidły 9,2 / 10\nPrzewodnik po albumie Rolling Stone\nHomework „s sukces przyniósł światową uwagę francuskiego progressive house muzyki, i zwrócił uwagę na francuskiej muzyki house. Według The Village Voice album ożywił muzykę house i odszedł od formuły Euro Dance. W książce 1001 Albumy, które musisz usłyszeć, zanim umrzesz , krytyk Alex Rayner stwierdził, że Homework łączy ustalone style klubowe z „rosnącym eklektyzmem” wielkiego beatu . Twierdził, że jest to dowód na to, że „w muzyce tanecznej było więcej niż pigułki i ustawienia klawiatury”. Clash opisał pracę domową jako punkt dostępu do „rozkwitającego ruchu na granicy podziału głównego nurtu”. W 2009 roku Brian Linder z IGN opisał Homework jako trzeci najlepszy album duetu. Skatalogował jako „przełomowe osiągnięcie”, w jaki sposób wykorzystali swoje unikalne umiejętności do stworzenia stylu muzyki house, techno, acid i punk. Hua Hsu z eMusic zgodził się, oklaskiwając Homework za to, jak uchwycił „poczucie odkrycia i eksploracji” w wyniku „lat starannego studiowania najlepszych płyt house, techno, electro i hip-hop”. David Browne, pisząc w Entertainment Weekly , stwierdził, że duet wiedział, jak wykorzystać „swoje zabawne, hip-hopowe ambientowe techno” do stworzenia albumu. Nazwał pracę domową „idealną dyskoteką dla androidów”. Sean Cooper z AllMusic nazwał album „prawie pewnym klasykiem” i „niezbędny”.\nChris Power of BBC Music porównaniu Homework "s «mniej znaczy więcej»podejście do kompresji jest stosowanie jako«sonic hołd»dla FM stacji radiowych , że«karmionych młodzieńczych obsesji Daft Punk za». Sal Cinquemani ze Slant Magazine napisał, że „choć kilka utworów jest bardziej głupich niż zręcznych”, nowi przełomowi, tacy jak Avalanches, nigdy nie mogliby istnieć bez „Da Funk”. Ian Mathers z Stylus Magazine zauważył, że „istnieje rdzeń niepowtarzalnej klasycznej pracy nad Zadaniami domowymi , ukryty wśród zwykłych rzeczy, a kiedy masz taki klasyczny debiut ukryty w zarysach epickiej opryskliwości ich debiutu, trudno nie denerwować się. ” Rolling Stone przyznał albumowi trzy gwiazdki na pięć, komentując, że „istotnym, decydującym w karierze duetem jest to, że problem z dyskoteką po raz pierwszy nie polegał na tym, że był głupi, ale nie był wystarczająco głupi”. Rolling Stone umieścił pracę domową na szczycie listy „30 najlepszych albumów EDM wszechczasów”, potwierdzając jednocześnie, że debiut Daft Punk „to czysta błyskotliwość”. Według Scotta Woodsa z The Village Voice , „Daft Punk [oderwał] pokrywę kanału [kreatywnego]” wraz z wydaniem Homework . W retrospektywnym przeglądzie Pitchfork , Larry Fitzmaurice przyznał mu 9,2 na 10. Stwierdził, że „ Praca domowa pozostaje wyjątkowa w katalogu Daft Punk, płyta ta także przygotowała scenę dla kariery duetu do dziś - ogromnie udany i wciąż trwający wejście do popowej ikonografii, oparte na magicznej sztuczce polegającej na przekręcaniu kształtów przeszłości muzyki tanecznej, aby przypominała coś z pozoru futurystycznego ”. Natomiast Robert Christgau z The Village Voice zacytował utwór „Da Funk” jako „wybór z wyboru”, co wskazuje na „dobrą piosenkę na albumie, która nie jest warta twojego czasu ani pieniędzy”. Darren Gawle z Drop-D Magazine również wydał negatywną recenzję, stwierdzając, że „ praca domowa to praca kilku DJ-ów, którzy w najlepszym razie brzmią amatorsko”.\nDaft Punk chciał, aby większość nagrań odbyła się na winylach, dlatego początkowo wydrukowano tylko 50 000 albumów w formacie Vinyl. Po wydaniu przytłaczająca sprzedaż Homework spowodowała, że dystrybutorzy przyspieszyli produkcję, aby zaspokoić popyt. Album był dystrybuowany w 35 krajach na całym świecie, osiągając maksymalną liczbę 150 na liście Billboard 200 . Zadanie domowe po raz pierwszy zapisane na australijskiej liście albumów 27 kwietnia 1997 r .; pozostał tam przez osiem tygodni i osiągnął najwyższy poziom 37. We Francji album osiągnął numer trzy i pozostał na liście przez 82 tygodnie. W 1999 r. Osiągnął złoty status we Francji za sprzedaż ponad 100 000 egzemplarzy. W dniu 11 lipca 2001 roku album został status Złotej przez Recording Industry Association of America (RIAA), wskazując, sprzedaż 500.000 egzemplarzy w USA. Do października 1997 r. Album sprzedał się na całym świecie w liczbie 220 000 egzemplarzy, chociaż Billboard podał, że według Virgin Records do lutego 2001 r. Sprzedano dwa miliony egzemplarzy. Do września 2007 r. Sprzedano 605 000 egzemplarzy w Stanach Zjednoczonych.\nCałą muzykę skomponowali Thomas Bangalter i Guy-Manuel de Homem-Christo .\n1. „Daftendirekt” 2:44\n2) „WDPK 83,7 FM” 0:28\n3) „ Revolution 909 ” 5:26\n4 „ Da Funk ” 5:28\n5 "Feniks" 4:55\n6. "Świeży" 4:03\n7 „ Dookoła świata ” 7:04\n8 „Rollin '& Scratchin” ” 7:26\n9 "Nauczyciele" 2:52\n10 „High Fidelity” 6:00\n11 „Rock'n Roll” 7:32\n12 "O tak" 2:00\n13 „ Burnin ' ” 6:53\n14 „ Indo Silver Club ” 4:32\n15. „ Żywy ” 5:15\n16 „Funk Funk” 0:51\nDługość całkowita: 73:53\nAlbumy australijskie ( ARIA )\nAlbumy belgijskie ( Ultratop Flanders)\nAlbumy holenderskie ( album Top 100 )\nAlbumy niemieckie ( Media Control )\nAlbumy nowozelandzkie ( RMNZ )\nAlbumy norweskie ( VG-lista )\n2 × Platyna 200 000 ^\nPlatyna 534,400 *\nPlatyna 15 000 ^\nJames, Martin. Połączenia francuskie: od dyskoteki do odkrycia . London: Sanctuary Publishing, 2003. ( ISBN 1-86074-449-4 )\nPraca domowa w Discogs\nTa strona była ostatnio edytowana w dniu 7 maja 2020 r., O godzinie 05:19 (UTC) .


Jaka jest twoja definicja "bycia kimś" ? - Zapytaj.onet.pl -\nDla Dorosłych (105691)\nThe Sims (167139)\nManga i Anime (165180)\nzapytał(a) 10.10.2012 o 16:16\nJaka jest twoja definicja "bycia kimś" ?\nJaka jest definicja slowa "słowo"? 2010-09-09 22:41:59\nodpowiedział(a) 12.10.2012 o 19:42:\nA jak to interpretować? Ja to odbieram zależnie od kontekstu.\n1. Kiedy ktoś mówi mi, że ktoś jest w branży muzycznej "kimś" to : Widzę tę osobę jako kogoś, kto wydał parę płyt, albo po prostu ma to "coś". Jest rozpoznawalny albo obejmuje posadę prekursora danego gatunku.\nAle : Trudno mi pogodzić się z tym, że jakaś gwiazdeczka Disneya uważana jest za kogoś, ponieważ nagrała parę płyt i jest idolką nastolatek. Ale zaś te nastolatki nie pogodzą się z tym, ze np. Kerry King jest kimś, "bo nie ma słodkiej twarzy" ~ Więc tutaj bycie kimś jest bardzo elastyczne (Jeżeli chodzi o sztukę).\nGdybym miała jednak z punktu widzenia globalnego, to "kimś" może być naukowiec, artysta, ktoś sławny lub ten, kto dał wiele społeczeństwu. Ale pytanie : Czy ja muszę być nikim, ponieważ nie jestem znanym naukowcem?\nNa co dzień jednak słowem "ktoś" oznaczam ludzi o własnym zdaniu, własnych przekonaniach ( w granicach jakiejkolwiek logiki ich twierdzeń). Jednak nie wystarczy posiadać własne zdanie, ale też go bronić ( w granicach rozsądku). Chodzi mi o to by nie być jak chorągiewka "tam, gdzie zawieje wiatr - tam pójdę".\nodpowiedział(a) 10.10.2012 o 16:17\nByc kims.? Spelnic wszystkie swoje marzenia, dazyc do tego, czego zawsze pragnelam i byc z siebie dumna ;)\nodpowiedział(a) 10.10.2012 o 16:20\nOsiągnąć sukces, mieć dobrą pracę etc\nodpowiedział(a) 10.10.2012 o 16:25\nByć kimś, to dla mnie osiągnąć jakiś cel w życiu, sprostać nałogowi, dbać o Ziemię, mieć wspaniałych przyjaciół i kochającą rodzinkę.\n<i> Być kimś, to dla mnie osiągnąć jakiś cel w życiu, sprostać nałogowi, dbać o Ziemię, mieć wspaniałych przyjaciół i kochającą rodzinkę.\nodpowiedział(a) 10.10.2012 o 16:29\nDla mnie bycie kimś oznaczy bycie sobą, nie ważne gdzie i kiedy.\nodpowiedział(a) 10.10.2012 o 17:08\nŻyć na poziomie, mieć własną osobowość, dorobić się wszystkiego samodzielnie, j e b a ć świat i umieć spojrzeć sobie w twarz godnie.\nodpowiedział(a) 10.10.2012 o 18:41\nDla mnie "kimś" jest osoba, która ma swoje zdanie i nie boi się go bronić. Posiada jakieś ideały, poglądy na świat, ale jest za razem otwarta na nową wiedzę i możliwości. Pragnie i w jakiś sposób dąży do spełnienia swoich marzeń, czy celów, nie usprawiedliwiając się gadką typu "nie chce mi się", albo "to i tak nic nie da". Potrafi myśleć przyszłościowo, jest również dobrym człowiekiem, tj. potrafi się opiekować rodziną, czy partnerem. Nie żyje według ustalonej mody, czy trendów, chyba że takowe pokrywają się z jego gustem i poglądami. Krótko mówiąc: człowiek inteligentny.\nodpowiedział(a) 10.10.2012 o 19:13\nBycie czlowiekiem, który potrafi kochać, okazać komuś bezinteresowną pomoc, człowiekiem z marzeniami i wartościami. Ktoś, kto żyje tylko po to by ranic innych jest dla mnie nikim.\nodpowiedział(a) 10.10.2012 o 19:27\nIstnieć w czyimś świecie , nie tylko swoim .\nOsiągnąć sukces życiowy ( dzieci , praca , dom )\nodpowiedział(a) 10.10.2012 o 19:30\n"Być kimś" to pojęcie bardzo względne. Dla jednego "być kimś" oznacza osiągnąć sukces, być sławnym, rozpoznawalnym i szanowanym, dla mnie np. "być kimś" to znaczy być sobą, być niezależnym, być dobrym i szlachetnym człowiekiem, dla którego nie liczy się tylko własne "ja". Który robi coś pożytecznego. Pomagać innym, ale nie dawać się wykorzystywać. Dla mnie osoba mająca swój honor już budzi respekt.\nodpowiedział(a) 11.10.2012 o 21:01\nByć szanowanym, pewnym siebie, wiedzieć, czego się żąda od życia.\nodpowiedział(a) 14.06.2014 o 16:52\nWedług mnie, to znaczy, że jest się z siebie dumnym, że znalazło się wymarzoną pracę, rodzinę, że jest się szczęśliwym człowiekiem.\nCzas wygenerowania strony: 0.36359600


Archiwalne: Antena ustawienie satelita naziemna hotbird astra HD Kotlarnia • OLX.pl\nAntena ustawienie satelita naziemna hotbird astra HD\nKotlarnia, kędzierzyńsko-kozielski, Opolskie Dodane o 20:42, 17 stycznia 2018, ID ogłoszenia: 376301787\nWykonam pełną kompleksową instalację antenową zaczynając od doboru odpowiedniego miejsca na budynku, które gwarantować będzie znakomity odbiór i jednocześnie zachowa walory estetyczne. Jeżeli nie posiadasz jeszcze zestawu do odbioru telewizji, pomogę Ci go skompletować w zależności od wymagań oraz lokalizacji (co ma bardzo duże znaczenie przy Cyfrowej Telewizji Naziemnej). Nie musisz nawet wychodzić z domu - ustalony zestaw przywiozę na montaż. Zapewniam Państwu fachowe doradztwo, szeroką gamę produktów i profesjonalny serwis. Gwarantujemy wysoką jakość usługi oraz konkurencyjne ceny usługi i materiałów.\nDomofon Elfon Vidos Aco Cyfral domofony\nAntena GPS nowa\nCA4 Satel centrala alarmowa alarmy centrale czujniki sygnalizacja\nKotlarnia\tDodane o\t20:42, 17 stycznia 2018, ID ogłoszenia: 376301787


Motel, Hostel,motele,hostele Noclegi przewodnik po polskich obiektach noclegowychnoclegi hotele pensjonat spanie wczasy ...\nW pokojach: tv sat, radio, łazienka, telefon. W cenę pokoi wliczone jest śniadanie. W obiekcie: drink bar, sala kominkowa, wiata grillowa na 40 osób, parking. Obiekt jest monitorowany.\nAdres Lubań Śląski, Zgorzelecka 51\nmiejscowość: Lubań Śląski\nSerdecznie witamy w Oazie! Hotelik Oaza usytuowany jest przy trasie E7, przy wjeździe do Elbląga. Swoim klientom oferuje 10 pokoi jedno, dwu i trzyosobowych. W każdym z nich znajduje się telefon, TV oraz łazienka z natryskiem. Zmęczonym drogą podróżnikom polecamy smaczny posiłek w restauracji znajdującej się w tym samym kompleksie budynków.\nAdres Elbląg, Bursztynowa 2\nTrans - Motel\nAdres Wieruszów ul. Sieniec 88\nMotel Sportowy Trax\nAdres Sieradz ul. Sportowa 1\nAdres Sieradz ul. Stawiszcze 0\nAdres Łask ul. Rokitnica 3\nMotel Kuźnia Napoleońska\nAdres Teresin k Sochaczewa ul. Paprotnia 0\nmiejscowość: Teresin k Sochaczewa\nAdres Żabia Wola ul. Siestrzeń 34\nAdres Łódź ul. Strykowska 98\nłącznie znaleziono 141 podzielono na stron 12


Fotokalendarz Happy Family | Uwolnijkolory.pl\nStrona główna / Fotokalendarz / Happy family\nFotokalendarz Happy Family\nNowoczesny, minimalistyczny, piękny. Wybierz szablon Happy Family jeśli lubisz szykowne połączenie szarości i złota. Oszczędne w formie dekoracje, do tego bardzo praktyczne kalendarium. Szablon czeka na Wasze zdjęcia,podpisy, teksty i oznaczenie ważnych dla Was dat.\nInne Produkty z szablonem Happy Family


Rynek nieruchomości w Szczecinie. Czym Szczecin może do siebie przekonać? – Party.org.pl\nPosiadanie własnego apartamentu bądź domu jest marzeniem wielu osób. Nie jest to jednak tak łatwe, jak mogłoby się wydawać. Na co należy zwrócić uwagę poszukując idealnego „m”?\nInfrastruktura osiedla ma gigantyczne znaczenie. Dobra łączność z innymi dzielnicami to skrócenie czasu, jaki musimy poświęcić na dowożenie dzieci do szkoły, czy na zajęcia pozalekcyjne. Basen, fitness, kino czy dobra restauracja na osiedlu to szansa na miłe spędzenie czasu bez udawania się w inne rejony Szczecina.\nZakup nieruchomości w Szczecinie na dobrze skomunikowanym osiedlu to oszczędność czasu i ogromna wygoda. Poszukując nieruchomości w Szczecinie warto zwrócić uwagę czy w pobliżu znajdują się tereny rekreacyjne. Park, czy niewielki las to zawsze ciekawe miejsce, by wyjść z dziećmi na spacer bądź pojeździć na rowerze.\nMłody wiek oraz niestabilna sytuacja zawodowa będzie przemawiała za zakupem mieszkania, które po kilku latach można sprzedać inwestując w dom. Natomiast stabilna sytuacja rodzinna oraz zawodowa na pewno jest istotnym argumentem na korzyść domu.\nWarto pamiętać, że zakup niewielkiego mieszkania jest bezpieczniejszy niż kupno większej, a zarazem droższej nieruchomości. Finansując zakup nieruchomości Szczecin przy pomocy kredytu hipotecznego należy mieć na uwadze, że jest to obciążenie na wiele długich lat. Przeszacowanie swoich możliwości może skutkować brakiem możliwości spłaty kredytu, co w najgorszym wypadku może wiązać się z przejęciem nieruchomości przez bank.\nKupno nieruchomości w Szczecinie to poważna inwestycja, która musi być dobrze przemyślana. Jest to istotne zobowiązanie finansowe, które będzie obciążało budżet domowy przez wiele lat. Zakup nieruchomości w Szczecinie to spełnienie marzeń wielu osób musi być jednak dokładnie przeanalizowany, by uniknąć rozczarowań.


Prali już suknię i sutannę. Teraz jak nikt wypiorą Twój dywan - ddwloclawek.pl\nPrali już suknię i sutannę. Teraz jak nikt wypiorą Twój dywan\n07:09, 10.03.2015 | Artykuł sponsorowany\nIstniejąca we Włocławku od kilku miesięcy ekologiczna pralnia Seco zdobyła już grono zadowolonych klientów, zachwyconych niezwykłą metodą prania. Od teraz w Seco można wyprać dywan. Będzie tak czysty jak w dniu zakupu.\nO pralni Seco i efektach stosowanej przez nią metody coraz częściej można usłyszeć w rozmowach włocławian. Zaskoczeni efektem, polecają sobie ją na wzajem. Seco to jedyna w całym województwie kujawsko-pomorskim pralnia, oferująca usługi z wykorzystaniem systemu LAGOON, najnowszej technologii prania stworzonej przez firmę ELECTROLUX. To jedyny na świecie certyfikowany przez WOOLMARK system, który używa wody jako naturalnego rozpuszczalnika dla zanieczyszczeń.\n- LAGOON jest rozwiązaniem przyjaznym środowisku dla profesjonalnego czyszczenia wełny, jedwabiu, wiskozy i tych tkanin oraz włókien, które uważa się, że są domeną czyszczenia chemicznego - przekonuje Piotr Lewandowski z pralni Seco. - Tkaniny czyszczone systemem LAGOON pachną świeżo, są bardziej miękkie w dotyku, kolory ich są wyrazistsze, a biel jaśniejsza. Klienci otrzymują odzież czystą, wolną od kurzu i roztoczy, oraz pozbawioną jakichkolwiek szkodliwych dla zdrowia związków chemicznych.\nTutaj więcej przeczytasz o praniu m. in. sukien ślubnych, futer, kombinezonów oraz pluszaków.\n- Przewaga prania na wskroś nad innymi metodami polega na większych możliwościach przy rozpuszczaniu i wypłukiwaniu brudu - mówi Piotr Lewandowski. - Runo najczęściej jest brudne na całej długości – od powierzchni dywanu, aż do podstawy przy osnowie. Kolejna porcja zabrudzeń znajduje się w samej osnowie, gdzie spływają wszystkie zabrudzenia płynne trafiające na dywan oraz gdzie osadza się piasek i kurz, trafiający tam zarówno z góry, jak i od spodu.\nBez prania na wskroś nie ma możliwości skutecznego rozpuszczenia i wypłukania brudu znajdującego się w głębi runa oraz w osnowie. Bardzo częste problemy z dopraniem dywanów typu shaggy lub innych z długim włosiem są takie, iż końcówki runa po praniu są czyste, ale w głębi zostaje brud, który albo podciągany jest do góry w trakcie schnięcia, albo spływa na krawędzie, jeśli dywan wisi w trakcie prania, albo przebija z dołu, powodując, że dywan wygląda na niedoprany. Dlaczego tak się dzieje? Bo dywan faktycznie jest niedoprany.\nTutaj więcej przeczytasz o metodzie pranie dywanów na wskroś\nPoszczególne etapy prania na wskroś zachwycają swoimi innowacyjnymi rozwiązaniami. Trzepanie wykonywane jest mechanicznie trzepaczkami mobilnymi, które – jeżdżąc po dywanie ułożonym runem do dołu na specjalnej kracie – wytwarzają około 40 tysięcy wibracji na minutę. Kolejnym etapem prania na wskroś jest natrysk i wtarcie szorowarką walcową presprayu, silnego, ale bezpiecznego dla włókien środka skutecznie rozpuszczającego brud. Po leżakowaniu z wtartym presprayem dywan trafia do basenu, w którym odbywa się pranie zasadnicze.\nPo wypraniu dywan trafia do wirówki. Ważąca kilkaset kilogramów wirówka osiąga obroty rzędu 900 do 1200 obr./min. W zależności od prędkości wirowania, na wodę znajdująca się w dywanie działa siła ponad 50 razy większa niż ciążenie ziemskie. Właśnie dlatego dywan wychodzi z wirówki dosuszony, a o ściekaniu wody na brzegi lub frędzle nie ma mowy.\n- Warto skorzystać z usługi dającej tak wspaniałe i dogłębne rezultaty zwłaszcza kiedy dajemy klientom komfort polegający na tym, że z domu zabierany jest brudny dywan i po kilku dniach wraca czysty, suchy, wytrzepany, z dopracowanymi frędzlami, a wszystko to odbyło się bez hałasu, zamieszania i bałaganu w ich domu oraz bez ryzyka że od wilgoci zniszczy się posadzka - podkreśla Piotr Lewandowski.


» Bokserki Męskie DALLAS M-XXL 'Italian Fashion'\nBokserki Męskie DALLAS M-XXL 'Italian Fashion'\nKod produktu: IF-AAF-MSL-DALL-B-ME-08\nSzukasz do swej garderoby bielizny klasy premium? Najwyższej jakości dzianiny, perfekcyjnego wykonania oraz idealnego dopasowania, które zapewnią Ci wyjątkowy komfort noszenia? Jeśli tak, to bokserki Dallas spełnią Twe oczekiwania. To sportowy krój oraz delikatna przewiewna wiskoza z niewielką domieszką elastanu, dzięki której bielizna wspaniale dopasowuje się do sylwetki. Bokserki świetnie sprawdzą się zarówno do stylizacji casual, z jeansami, jak i do klasycznego garnituru.\n- Bokserki męskie o dopasowanej linii\n- Ozdobna, nieuciskająca guma w pasie


Flint – "Stary, dobry Flint" - CGM.pl\nFlint – „Stary, dobry Flint”\nSouthampton polskiego rapu.\nFlint porównuje swój trzeci album do „Illmatic” Nasa. W pewnym sensie ma rację. Może krążek ten nie wejdzie do kanonu polskiego hip-hopu, ale na pewno jest to najlepszy materiał w dotychczasowej karierze warszawskiego rapera.\nPierwsze, co rzuca się w oczy, to równy poziom całości. Wśród dwunastu utworów (w tym intro i outro) trudno jest znaleźć element niepotrzebny. Jasne, może ponarzekać, że duet z Pezetem powinien zaowocować lepszym nagraniem niż „Desiderata”. Początek utworu w miły sposób nawiązuje – przy zachowaniu odpowiednich proporcji – do klimatów Noona z „Muzyki poważnej”. Im jednak dalej, tym gorzej. Tak jakby Noon ustąpił miejsca w studiu Sidneyowi Polakowi, a sam kawałek był rekonstrukcją kariery Pezeta, który ambitną, minimalną elektronikę zamienił na „dubstepowe”, przesterowane „wiertarki”.\nTo jednak właściwie wyjątek, uderzający szczególnie, bo już na samym początku płyty. Poza tym trudno się do czegoś przyczepić. Pod względem muzycznym, mimo zaledwie dziesięciu utworów, dzieje się dużo. Gitara akustyczna w „Muszę dostać skrzydeł”, połączona z żeńskim wokalem Dotcom, zostaje w głowie na długo. Ten sam instrument, tyle że w wersji elektrycznej, powraca w leniwych „Kobietach” – nie potrafiłbym sobie wyobrazić lepszego zakończenia dla tej płyty, szczególnie że samo nagranie może się miło kojarzyć np. ze „Snami 2.0.” Weny i „Mamą” Te-Trisa. „Brakujące słowa” to z kolei dobry, energiczny boom-bap w starym stylu; przebojowe, bangerowe zacięcie oferują „Bez przypału” i „Fight Club”. Moim faworytem jest jednak „Sieję dobro, sieję zło”. Pomijając doskonałą chemię między gospodarzem a Muflonem, sam bit jest majstersztykiem i zupełnie zrozumiałe jest, dlaczego właśnie tym razem raperzy kilkukrotnie powtarzają, że to Szczur jest autorem podkładu. Matowe bębny połączone z głębokim basem i krótkim samplem stanowią podstawę dla, wbrew pozorom, całkiem głębokiego i przestrzennego brzmienia (zwróćcie uwagę na delikatny fortepian w tle).\nSam Flint już na poprzednie płyty dostawał niezłą muzykę, ale wówczas jego problemem było to, że – jak głosiła jedna z recenzji – nie umiał ich odpowiednio dosiąść. Tym razem tego problemu raczej nie ma. Zwrotki są zarapowane pewnie i różnorodnie, a pojawiające się tu i ówdzie „klejenie” wersów wynika raczej z ambitnego planu, by flow brzmiało dynamicznie – lepsze więc takie „szycie” niż irytujące łapanie oddechu.\n„Starego, dobrego Flinta” słucha się pewnie tak dobrze ze względu na udany balans między skondensowaniem tematycznym utworów a celnością pojedynczych wersów. W każdym kawałku od początku do końca wiadomo, o co chodzi gospodarzowi – zarówno w bardziej konceptualnych nagraniach („Przyjaciółki, koleżanki, kumpel”, „Blok” – wbrew oczywistym skojarzeniom, nie jest to żadna metafora, bo „polski rap jest na nie chory”), jak i tych ogólniejszych („Szary”, „Brakujące słowa”). W każdym też można wychwycić jakieś pojedyncze perełki – i nie mam tu na myśli drętwych, wymuszonych porównań rodem z bitew freestyle’owych, a raczej błyskotliwe, dobrze wplecione gry słowne w rodzaju: „Zbliża się moje pięć minut i gdy już jestem gotowy / Banda zawistnych skurwysynów zmienia czas na zimowy”.\n„Jest wielu lepszych, ale żaden pracowity” – czasami taka trzeźwa ocena bywa zbawienna. Flint najwyraźniej nie łudzi się, że na co dzień należy do ścisłej krajowej czołówki. Nie przeszkodziło mu to jednak w nagraniu jednej z równiejszych polskich płyt w tym roku. „Stary, dobry Flint” to dowód na to, że nasza scena ma w sobie coś z Premier League – nawet Southampton może być w pewnym momencie w czubie tabeli.\nFlint Karol Stefańczyk Nas Noon Pezet Te-tris w.e.n.a.


gorawino.net - Figurki żołnierzy I. Piecyka w muzeum w Koszalinie\nStrona główna Historia w Gminie Źródła Stowarzyszenie Historyczne Figurki żołnierzy I. Piecyka w muzeum w Koszalinie\nFigurki żołnierzy I. Piecyka w muzeum w Koszalinie\nMuzeum w Koszalinie zaprasza na najnowszą wystawę czasową W blaskach i cieniach napoleońskich orłów. Prusy – Pomorze – Polska 1807.\nUpływa 210 lat od wydarzeń politycznych i wojskowych, które miały istotne znaczenie dla porozbiorowych losów narodu polskiego: rozgromienia potęgi pruskiej w wyniku napoleońskiej kampanii 1806-1807 r. i ustanowienia traktatem tylżyckim Księstwa Warszawskiego.\nW obliczu dokonujących się wówczas przemian Polacy nie pozostali obojętni – lecz na wezwanie gen. Jana Henryka Dąbrowskiego oraz Józefa Wybickiego – czynnie włączyli się do walki o odzyskanie swojego państwa. Dla nas dzisiaj, szczególnie interesujące jest to, iż na terenie pruskiego Pomorza walczyły polskie grupy operacyjne, których żołnierze docierali także do naszego miasta.\nPoprzez wystawę chcemy ukazać historię Polaków walczących o niepodległość „w blaskach napoleońskich orłów” i towarzyszącą jej konfrontację dwóch przeciwstawnych patriotyzmów, do jakiej doszło wtedy na Pomorzu. ( tekst: http://www.muzeum.koszalin.pl/?q=node/1865).\nNas cieszy bardzo fakt, iż na wystawie znalazły się figurki żołnierzy napoleońskich, przygotowane przez nauczyciela historii ZSP w Rymaniu p. Ireneusza Piecyka. Przypomnijmy tylko, że także w naszej, Regionalnej Izbie Muzealnej w Rymaniu, możemy również oglądać dość bogatą kolekcję figurek przygotowaną przez p. I. Piecyka.\nWystawa w Koszalinie potrwa do: 30 maja 2017 r.\nZdjęcia: facebook, Ireneusz Piecyk


gry planszowe - Przy Stole - Gry Planszowe\nJaponia, a gry- Wstęp: Popkultura\nPosted on 11 maja 2020 11 maja 2020 przez Kamil 'Sanex' Cieśla\nWschodnia kultura od zawsze była dla mnie czymś bardzo intrygującym, co było okryte pewną płachtą tajemniczości. […]\nOpublikowany w Felietony Tagged anime, cena, gloomheaven, gry planszowe, japonia, manga, planszówki, popkultura, rynek, sprzedaż Dodaj komentarz\nPo co komu losowość w grach?\nPosted on 13 listopada 2019 przez Kamil 'Sanex' Cieśla\nW grach planszowych, szczególnie tych ameritrashowych, czynnik losowy jest bardzo widoczny. Zastanawialiście się kiedyś, czemu to służy?\nOpublikowany w Recenzje Gier Tagged ameri, ameritrash, autorzy, gry planszowe, gry przygodowe, losowość, przystole, Talisman, this war of mine 1 komentarz\nOpublikowany w Felietony, Publicystyka, Relacje Tagged champions, event, exodus, gry planszowe, junk tech, kemet, konkurs, planszówki w spodku, relacja, seth, wydarzenie, zdjęcia 6 komentarzy


Rewolucja (bez) kobiet - Nowe Peryferie - magazyn idei\ngościnnie, Krzysztof Wołodźko\nRewolucja (bez) kobiet\n10 listopada 2014 18 lipca 2016\npublicysta i dziennikarz "Nowego Obywatela" i "Nowej Konfederacji". Mniej lub bardziej regularnie gości także na łamach m. in.: "ZNAKU", "KONTAKTU", "Gazety Polskiej Codziennie", "Rzeczpospolitej".\nKrzysztof Wołodźko: Skąd pomysł na film o kobietach Solidarności?\nPiotr Śliwowski: To był 2010 rok…\nMarta Dzido: Chyba nawet nieco wcześniej. Zaczęło się od spotkania z Małgorzatą Tarasiewicz, przy okazji nagrywania materiałów do innego filmu – „Podziemne państwo kobiet”, który robiłam z Anną Zdrojewską i Claudią Snochowską-Gonzales. Rozmówczyni opowiedziała mi wówczas historię Sekcji Kobiet NSZZ Solidarność. Na początku lat 90. XX w. okazało się, że działaczki, które chciały zająć się prawami kobiet, nie będą mogły tego robić w obrębie związkowych struktur. Ówczesny przewodniczący związku, Marian Krzaklewski, oskarżając je o feminizm, rozwiązał tę sekcję i odgórnie powołał nową, z zespołem, który sam wyznaczył. Zaskoczyła nas ta informacja.\nGdy robiliśmy z Piotrem cykl dokumentalny o kulturze niezależnej w Polsce Ludowej, spotkaliśmy kilka kobiet działających w pierwszej Solidarności. Między innymi Teresę Bogucką, która opowiadała, w jaki sposób przemycała w pociągach odtwarzacze wideo, żeby pokazywać PRL-owskie „półkowniki”, czyli filmy zatrzymane na półce przez cenzurę. Wspominała też czasy swojego internowania. Zakończyła tę opowieść zaskakującym stwierdzeniem: „to nie było nic takiego, nie ma sensu do tego wracać”. Zapaliła mi się wtedy czerwona lampka: dlaczego te wspomnienia są deprecjonowane przez ich bohaterkę?\nPiotr Śliwowski: Podobnie było z Teresą Torańską. Opowiedziała nam o okolicznościach wydania „Czarnej Księgi PRL-u”, także o książce „Oni”, której maszynopis jej matka ukrywała w mieszkaniu w workach z mąką. Również Torańska na zakończenie powiedziała: „ale to nic takiego”. Po kilku podobnych reakcjach uświadomiliśmy sobie, że kobiety zaangażowane w pierwszą Solidarność nie tak rzadko właśnie w ten sposób podsumowują swoje ówczesne doświadczenia.\nMarta Dzido: Wreszcie ważny był 10 kwietnia 2010 r. Gdy podawano personalia osób katastrofy, w pierwszych relacjach dało się usłyszeć: „Anna Walentynowicz – osoba towarzysząca”. Brzmiało to bardzo chłodno, anonimowo, a przecież była mowa o matce Solidarności, jej legendzie!\nStwierdziliśmy, że musimy ocalić te kobiece opowieści i historie z czasów pierwszej Solidarności, bo inaczej przepadną na dobre.\nCzy Wasza perspektywa była feministyczna?\nPiotr Śliwowski: Nazwałbym to „kobiecym kluczem” do Solidarności, który pomógł nam w uporządkowaniu tej historii. Pierwszą ważną z tego punktu widzenia sprawą było żądanie przywrócenia Anny Walentynowicz do pracy w Stoczni Gdańskiej w czasie strajku w sierpniu 1980 r. Druga sprawa – to Ewa Ossowska, Alina Pienkowska i Anna Walentynowicz uratowały ten strajk, zatrzymując na terenie stoczni wychodzących robotników.\nMarta Dzido: Przyznam się, że dla mnie te fakty były czymś nowym. W mojej świadomości Lech Wałęsa zaczął strajk i prowadził go od początku do końca. Nie wiedziałam, że uznał protest za zakończony, gdy władze zgodziły się spełnić postulaty dotyczące podwyżki i przywrócenia do pracy jego i Walentynowicz. Tu pojawiły się postacie zdeterminowanych kobiet, którym udało zatrzymać się zmęczonych trzydniowym strajkiem mężczyzn w stoczni.\nPiotr Śliwowski: W dodatku okazało się, że Ewa Ossowska na dobre zniknęła z historii Solidarności. Jej nazwisko nierzadko pisane jest z błędem. Pozostał po niej cień nawzajem wykluczających się plotek. Niektóre z naszych rozmówczyń twierdziły, że zaraz po strajku wyjechała do Szwajcarii. Inne, że przecież mieszka gdzieś w Gdańsku. Jeszcze inne, że zamieszkała w Australii…\nŁączyliśmy w całość pewne fakty: wśród doradców Solidarności podczas sierpniowego strajku była tylko jedna kobieta, Jadwiga Staniszkis. Z kolei Ewa Kubasiewicz dostała najwyższy wyrok po wprowadzeniu stanu wojennego – dziesięć lat za „rozpowszechnianie ulotki nawołującej do czynnego oporu przeciwko Stanowi Wojennemu”. To kobieta najdłużej się ukrywała i była ścigana listem gończym – była to Jadwiga Chmielowska, która uciekała bezpiece dziewięć lat. I tylko jedna kobieta po stronie solidarnościowej wzięła udział w oficjalnych obradach Okrągłego Stołu – Grażyna Staniszewska.\nTo wszystko pozwoliło nam „dopiąć” tę historię. Zobaczyliśmy, jak znaczny był udział kobiet w wydarzeniach, które doprowadziły do zmiany ustrojowej. Uznaliśmy, że to wielka niesprawiedliwość, że ich nazwiska są nadal nieznane.\nMarta Dzido: Była jeszcze jedna zagadkowa sprawa. W wielu wspomnieniach dotyczących lat 80. XX w. pojawia się motyw transparentu, który rzekomo wisiał wtedy na Stoczni Gdańskiej. Miał on brzmieć: „kobiety, nie przeszkadzajcie nam, my walczymy o Polskę”. Dość długo staraliśmy się rzecz wyjaśnić.\nTo hasło przywołała choćby Agnieszka Graff w tekście „Kobiety w męskim klubie” („Gazeta Wyborcza”, 26 IX 2007 r.), krytykując patriarchalny model polskiej polityki. I co ustaliliście?\nPiotr Śliwowski: Musieliśmy zaniechać rozwikłania tego wątku w filmie ze względu na ograniczony czas dokumentu. Ostatecznie doszliśmy jednak do tego, że napis był, ale nie na stoczniowym murze, ale w windzie w bloku. I niezupełnie ten…\nMarta Dzido: Po przeszukaniu setek zdjęć znaleźliśmy fotografię z innym napisem: „Pamiętaj, żeś Polka, o polską sprawę walka – obowiązek jej bronić, to twoja rywalka”. To było nawiązanie do starej pieśni powstańczej i być może ów napis z windy, przetworzony we wspomnieniach z epoki, został przekształcony w pamięci zbiorowej [Fraza oryginalna: „Pamiętaj, żeś Polka, że to za kraj walka, / Niepodległość Polski, to twoja rywalka” pochodzi z pieśni powstańczej „Bywaj dziewczę zdrowe”, powstałej między 1830 a 1831 r. – przyp. K. W.]. Okazało się, że informacja o tym napisie została opublikowana po raz pierwszy w polskim piśmie wydawanym w Berlinie w 1987 r. przez kobietę pod pseudonimem Maria Bezdomna.\nMarta stwierdziła, że przy okazji zbierania dokumentacji dowiadywała się nowych rzeczy z historii Solidarności, nad którą ciąży dość monolityczna narracja. Jakie książki, artykuły znaliście, przystępując do tworzenia dokumentu? W waszej pracowni widzę sporo pozycji poświęconych Solidarności.\nMarta Dzido: Mieliśmy za sobą lekturę „Podziemia kobiet” Shany Penn i „Szminki na sztandarze” Ewy Kondratowicz. A przed spotkaniem z Joanną Gwiazdą czytaliśmy wydany przez „Obywatela” zbiór tekstów małżeństwa Gwiazdów – „Poza Układem”. Znałam także zamieszczone na stronie internetowej „Gazety Wyborczej” artykuły, choćby o Krystynie Zowczak-Jastrzębskiej. Bo najważniejsze było dotarcie do jak największej liczby osób, nazwisk, odnalezienie i prześledzenie tropów.\nAle muszę zaznaczyć, że staraliśmy się nie robić tego filmu z jakąś tezą. Liczyło się docieranie do faktów…\nPiotr Śliwowski: Nie mogę zgodzić się z Martą. Podeszliśmy do filmu z tezą. Brzmiała ona: kobiety odegrały w Solidarności ogromną rolę. Po czym, z różnych powodów, bardzo wiele z nich nie odnalazło się w świecie polityki III RP, a z pewnością zabrakło dla nich miejsca w oficjalnej narracji o Solidarności. Co nie znaczy, że one wszystkie stały się bierne.\nStąd choćby nasz pomysł, żeby pokazać, że część z bohaterek tamtych lat wciąż „robi politykę”, tylko że na zupełnie innym poziomie. Nie przemawiają z mównicy sejmowej, nie ma ich w gabinetach władzy i opozycji, ale działają na rzecz aktywności obywatelskiej, pracują na rzecz społeczeństwa, angażują się w rozwiązywanie dzisiejszych, zwykłych ludzkich problemów. Przeniosły Solidarność na poziom solidarności.\nSpieracie się między sobą o to, czy film miał mocną tezę wyjściową. A czy znalazło się w nim wszystko lub większość z tego, co początkowo założyliście?\nMarta Dzido: Dla mnie ważną decyzją, jaką podjęliśmy już w trakcie montażu, była rezygnacja z opowieści o wspomnianej na wstępie Sekcji Kobiet. Czym była ta grupa, wspomina Małgorzata Tarasiewicz na stronie oska.org.pl: „Sekcja Kobiet chciała, aby »Solidarność« sporządziła program eliminacji dyskryminacji kobiet w zatrudnianiu i wynagradzaniu; przeprowadziła badania dotyczące konstytucyjnych gwarancji równości; działała na rzecz uprawnień socjalnych, np. urlopu rodzicielskiego zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn, by przezwyciężyć stereotyp, że tylko kobiety są odpowiedzialne za obowiązki domowe”.\nDlaczego zrezygnowaliście z tego wątku?\nMarta Dzido: Zobaczyliśmy, jak wielu ludzi w początkach transformacji zostało oszukanych, wykluczonych z nowego porządku. Robienie filmu koncentrującego się tylko na tej jednej sprawie nie byłoby sprawiedliwe. Chcieliśmy zarysować szerszą perspektywę, stąd przez chwilę pokazujemy 1956, 1968, 1970 rok. Wtedy ludzie krzyczeli: „chcemy chleba i wolności”, „prasa kłamie”. A później pokazujemy 1990 rok, gdy Polki i Polacy wciąż krzyczą: „prasa kłamie”. To nam uświadomiło, że dużo się zmieniło, ale właśnie w początkach nowego ustroju pojawiło się wiele grup społecznych, które poczuły się oszukane. Ludzie uznawali, że wolność nie jest dla wszystkich. Kobiety w łódzkich fabrykach zostawały nagle bez pracy, bez pieniędzy. A przecież nie było to tylko ich doświadczenie. Nie mogliśmy więc udawać, że kwestia kobieca dotyczyła tylko lub przede wszystkim Sekcji Kobiet, walczącej o prawa reprodukcyjne.\nInna rzecz, że mieliśmy na naszą opowieść ograniczony czas – dziewięćdziesiąt minut…\nPiotr Śliwowski: …z których zrobiło się sto trzynaście.\nMarta Dzido: Ale pojawiły się w zamian inne wątki. Zastanawiamy się choćby, dlaczego przy Okrągłym Stole znalazło się krzesło tylko dla jednej kobiety, choć tak wiele było ich w Solidarności. Mamy także analizę Jadwigi Staniszkis, pokazującą, jak poważnych zaniedbań dopuszczono się w okresie transformacji.\nPiotr Śliwowski: Pojawiły się też wątki naprawdę zdumiewające. Jak choćby ten dotyczący wspomnianej już Ewy Ossowskiej, która została zmuszona do wyjazdu z Polski…\nCzęsto wspominacie o Ewie Ossowskiej. Na niej koncentruje się wasz dokument?\nMarta Dzido: Nie, ale jest w nim ważną postacią. Kiedy w Wytwórni Filmów Dokumentalnych szukaliśmy materiałów wideo z tamtych czasów, natrafiliśmy na puszki z taśmą filmową, które były opisane „Wrzesień 1980 r., Warszawa, Solidarność, materiały produkcyjne odrzucone”. Poprosiliśmy, żeby to nam przygotowano do projekcji i tam znalazł się zapis wideo pokazujący Lecha Wałęsę i Ewę Ossowską, którzy przyjechali do Warszawy zarejestrować związek zawodowy Solidarność. Ossowska idzie obok Wałęsy, wita ich rozentuzjazmowany tłum, ona coś mówi jemu, dziennikarzom… I ta kobieta nagle zniknęła. Odnaleźliśmy ją we Włoszech.\nDodam, że zaczęłam pisać książkę na podstawie tego wszystkiego, co nie znalazło się w filmie, na temat tych symbolicznych „materiałów odrzuconych” przez historię. Tam będzie więcej miejsca na analizy.\nZ pewnością jest więcej zapomnianych kobiet pierwszej Solidarności, z którymi spotkaliście się przygotowując film.\nMarta Dzido: Rozmawialiśmy choćby z jedną z bohaterek tamtych czasów, która miała trudności, żeby umówić się z nami na spotkanie, bo brak jej było czasu – dorabia jako sprzątaczka, jest na samozatrudnieniu, ledwo wiąże koniec z końcem. Mowa o kobiecie, która współpracowała z najważniejszymi ludźmi tamtej Solidarności (w tym z Jackiem Kuroniem), ukrywała opozycjonistów, drukowała prasę opozycyjną. A dziś sprząta w biurach, żeby przeżyć do pierwszego. Dla mnie to zdumiewające i bardzo przykre.\nPiotr Śliwowski: Takich bolesnych historii jest faktycznie więcej. Rozmawiałem niedawno z kolejną kobietą pierwszej Solidarności, dziś ponad sześćdziesięcioletnią. W latach 80. była najważniejszą opozycyjną działaczką w swoim mieście. Wielokrotnie zatrzymywana, aresztowana, co złamało jej karierę zawodową. Dziś opiekuje się osobami starszymi, do domu nierzadko wraca między 20.00 a 21.00, czasem ma wolną sobotę.\nDotarliście do spraw, które chyba jeszcze żyją w zbiorowej podświadomości; do ludzi, którzy gdzieś zniknęli, zostali przemilczani.\nMarta Dzido: Sądzisz, że to żyje w zbiorowej podświadomości? Może dotyczy to ludzi z pokolenia 50+. Zdarzało się, że gdy mówiliśmy, iż przygotowujemy film o kobietach Solidarności, młodsi pytali: „czyli rozmawialiście z Wałęsową?”. I rzeczywiście, spotkaliśmy się z nią, ale nie chcę mówić o tym, dlaczego nie zdecydowaliśmy się włączyć tej rozmowy do filmu. Niektórzy z Solidarnością kojarzyli jeszcze nazwisko Henryki Krzywonos. I na tym właściwie koniec.\nNie obawiacie się, że wasz film nie spodoba się obecnym „solidarnościowym mitotwórcom”? Że powiecie zbyt wiele rzeczy, które nie przypadną do gustu depozytariuszom oficjalnej narracji?\nPiotr Śliwowski: Konsekwentnie dbaliśmy o to, żeby uniknąć jakiegokolwiek klucza politycznego. Nie „segregowaliśmy” naszych bohaterek pod kątem tego, czy pasują do tej czy innej opcji, środowiska. Staraliśmy się także wziąć w nawias aktualne sympatie polityczne i ideowe naszych bohaterek. Gdy umawiałem się na rozmowy z kolejnymi kobietami, podkreślałem, że w filmie będą i Barbara Labuda, i Zofia Romaszewska i Henryka Krzywonos, i Joanna Duda-Gwiazda. To powodowało, że moje rozmówczynie przestawały się wahać – różnorodność postaci była rękojmią, że film, który robimy, jest uczciwy.\nPrawda o tamtym czasie kojarzy się dziś nierzadko z jednym terminem: lustracja.\nPiotr Śliwowski: Żeby dokument zmieścił się w sensownych ramach czasowych, zrezygnowaliśmy z trzech wątków: agenturalnego, finansowego i obyczajowego. Żeby dojrzeć do tej decyzji, musieliśmy poświęcić sporo czasu na przemyślenie wszystkiego, co usłyszeliśmy w trakcie spotkań.\nJaka była, waszym zdaniem, Solidarność według kobiet? Czy uważacie, że Wasze bohaterki wniosły coś specyficznie kobiecego do tego ruchu?\nPiotr Śliwowski: Politykę, a nie politykierstwo. Tak to określiła Jadwiga Chmielowska. Bo polityka to działanie na rzecz innych ludzi. Nasze bohaterki, czy ściślej – wszystkie kobiety Solidarności stanowiły potężne zaplecze tego ruchu: zarówno organizacyjne, jak intelektualne. Tylko że zabrakło im jednego: ochraniaczy na łokcie.\nNa początku lat 90.?\nPiotr Śliwowski: Myślę, że już na początku lat 80… Film zaczynamy sceną, w której Marta spotyka się z Shaną Penn. Ta ostatnia mówi: „Opowiem o tym, jak ja, jako amerykańska feministka postrzegam waszą rewolucję”. I wspomina o wywiadzie, jakiego Anna Walentynowicz udzieliła w 1984 r. amerykańskiemu, feministycznemu pismu, w którym opowiadała o tym, jak została zmarginalizowana w Solidarności już podczas pierwszego zjazdu związku.\nMarta Dzido: Już tylko w gdańskim środowisku Solidarności było wiele kobiet z ogromnym potencjałem: Ewa Kubasiewicz, Joanna Gwiazda, Anna Walentynowicz, Maryla Płońska, Alina Pienkowska, Joanna Wojciechowicz. Z młodszego pokolenia: Bożena Rybicka i Ewa Ossowska. Moim zdaniem ich role już wtedy zaczęły być sprowadzane do funkcji usługowych, choćby ze względu na kult wodza.\nJoanna Gwiazda opowiadała, że jeszcze przed sierpniowym strajkiem wszystko robione było w poczuciu egalitaryzmu i wspólnoty: każda i każdy zajmował się tym, co umiał. Dzięki temu mogły funkcjonować Wolne Związki Zawodowe Wybrzeża, które stały się podstawą Solidarności.\nPiotr wspominał o „polityce kobiet”. Myślę, że ta niehierarchiczność, działanie dla wspólnego dobra, które były przeciwieństwem tego, co reprezentował sztywny i skupiony na sobie system władzy, było cechą świata solidarnościowego, a ten w znacznej mierze budowały właśnie kobiety. To było wspaniałe! Ale później zaczęło się to przenikać z dzieleniem władzy i wpływów: Wałęsa stał się symbolem, który przynajmniej oficjalnie zaakceptowano, także ze względów wizerunkowych. Pojawiły się komisje solidarnościowe i hierarchie. Większość stanowisk obejmowali mężczyźni, a kobiety zaczęły obsługiwać i zabezpieczać funkcjonowanie nowych struktur.\nI nie potrafiły upomnieć się o swoje?\nMarta Dzido: Moim zdaniem one nie bały się mówić o sprawach kobiet. Jeden z postulatów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego, którego współtwórczynią była Alina Pienkowska, dotyczył urlopów macierzyńskich i emerytur dla kobiet. Ale, faktycznie, jeszcze do końca lat 80. nie było czegoś takiego jak osobna kwestia kobieca. Walczono o prawa dla wszystkich i kobietom pewnie nie przyszło do głowy, że ich sprawy okażą się czymś mniej ważnym. Dopiero z czasem pojawiła się refleksja, że kobiety ustąpiły, czy też zostały zepchnięte na drugi plan – co pokazuje także dysproporcja reprezentacji obu płci przy Okrągłym Stole. A w Magdalence w ogóle nie było kobiet.\nMoże to i lepiej, biorąc pod uwagę skojarzenia z tym wydarzeniem. A po stronie PZPR przy Okrągłym Stole siedziała jakaś kobieta?\nMarta Dzido: Tylko jedna. Tyle że w wysokich strukturach państwa i partii w latach 80. w ogóle nie było kobiet. Natomiast w Solidarności były bardzo ważnym ogniwem. Oczywiście, część naszych bohaterek w ogóle nie mogło znaleźć się przy Okrągłym Stole – to pokazujemy i wyjaśniamy w filmie. Ale były takie, dla których znalazło się miejsce tylko przy podstolikach. I są zdziwione, gdy mówię im, że na zdjęciach przy Okrągłym Stole, z oficjalnych obrad, jest tylko Grażyna Staniszewska.\nSkoro przez całe lata 80., na różnych etapach funkcjonowania Solidarności, kobiety działały razem z mężczyznami, na wspólnych zasadach, to chyba nie mogły się spodziewać, że zostaną w końcu zmarginalizowane. To powiedziała nam Barbara Labuda: nie spodziewała się, iż będzie musiała walczyć o prawo do głosu ze swoimi wieloletnimi kolegami. I dodała: gdy przyszło do rozmów o władzy, koledzy z kolegami potrafili się doskonale zorganizować i zapomnieli o swoich koleżankach.\nPiotr Śliwowski: Joanna Duda-Gwiazda podsumowała to lapidarnie: w Polsce politykę robi się albo na rybach, albo na polowaniu, albo przy wódce. A to są na ogół męskie sporty.\nDużo powiedzieliście o tym, co dotychczas bywało przemilczane.\nMarta Dzido: Ale właśnie wbrew zamilczaniu trzeba mówić o Solidarności według kobiet… Mieliśmy niedawno wzruszającą sytuację. Umieściliśmy na naszej facebookowej stronie zdjęcia i wiersz, jaki podczas strajku jednego z komitetów solidarnościowych napisała pewna maszynistka. Był zadedykowany: „mojej dwunastoletniej córce Ewie”. Napisała do nas wnuczka tej kobiety, że jej mama, Ewa, nie ma tych zdjęć swojej matki, a jej babci, która nie żyje od dwudziestu pięciu lat. Okazało się, że wnuczka w ogóle nie zna głosu swojej babci.\nPiotr Śliwowski: Marta dała jej link do dokumentu Janiny Jankowskiej, „Wojna Legend”, gdzie słychać głos tej maszynistki. Obie kobiety były poruszone.\nOpowiem też o historii, która dla nas toczy się już drugi rok. Od Grażyny Staniszewskiej dowiedzieliśmy się, że 22 lipca 1982 r., w święto Manifestu Lipcowego, kobiety miały opuścić ośrodek internowania w Gołdapi. Część z kobiet uznała, że nie zrobi tak, jak im władza łaskawie pozwala i zdecydowały, że zostaną jeszcze dwa dni. A przed bramą ośrodka przez kilka dni siedziała ekipa amerykańskiej telewizji, która chciała nagrać to wyjście. Mieliśmy już wówczas nieźle przejrzane archiwa, ale okazało się, że o ile internowanie mężczyzn jest dobrze udokumentowane na zdjęciach i filmach, o tyle nie ma podobnych materiałów o prześladowanych kobietach.\nGdy okazało się, że są takie materiały, zaczęliśmy drążyć temat. Sprawdziliśmy różne telewizje zachodnie (po drodze powiedziano nam, że to jednak nie byli Amerykanie). Trwało to dziewięć miesięcy, po czym z BBC dostaliśmy informację, że to jednak Amerykanie nakręcili to wyjście kobiet z interny. W końcu nagranie odnalazło się w NBC, potwornie drogie: za dwie minuty do wykorzystania w filmie wyznaczono nam cenę 15 tys. dolarów. Długo trwały starania, żeby zdobyć prawa do włączenia tego materiału. Pomogła nam przyjaciółka mojej mamy – Halina Koralewska, która mieszka w Stanach od dobrych paru dekad. Ona wysyłała dziesiątki listów, jeździła na konferencje, spotkania. Dzięki niej obniżyli nam wycenę do 9 tys. dolarów. Zdobyła także pieniądze na licencję. Dzięki staraniom jej i jej męża Zbyszka nasz film zdecydowała się wesprzeć pani Wirginia Sikora z Fundacji Kongresu Polonii Amerykańskiej.\nPokazaliście mi to nagranie. Zastanawiam się, co się przez lata stało z nadzieją i entuzjazmem, jakie widać na twarzach tych kobiet. Przecież, wbrew niektórym opiniom, III Rzeczpospolita to nie happy end.\nPiotr Śliwowski: To kolejny problem z jakim się zetknęliśmy podczas kręcenia filmu: co zrobić z pokładami żalu, jakie ujawniły się niejednokrotnie, gdy rozmawialiśmy z kobietami Solidarności. Łatwo byłoby zmontować dokument, w którym tylko przelewa się gorycz. Nasz film też nie pozostawia uśmiechu na ustach. Ale daje nadzieję.\nBohaterem zbiorowym waszego dokumentu są kobiety. Ale ich konkretne biografie mocno się różnią, także dlatego, że w III RP jedne z nich zaszły wysoko, inne ledwie wiążą koniec z końcem. Czy odmienność tych losów była dla was kłopotem, gdy z ich indywidualnych opowieści próbowaliście stworzyć własną?\nPiotr Śliwowski: Zależało nam na tym, żeby przedstawić zarówno kobiety, które znalazły się wśród beneficjentek przemian, jak i te, którym jest zdecydowanie trudniej w nowej rzeczywistości. Zaczęliśmy nagrania od Anny Dodziuk, Ludwiki Wujec i Krystyny Starczewskiej. Tym samym spotkaliśmy kobiety, które odnalazły się w III Rzeczpospolitej, spełniają się zawodowo i społecznie. Na przykład Anna Dodziuk jest psychoterapeutką, która wyciąga całe polskie miasteczka z alkoholizmu, jeździ na Syberię i tam szkoli ludzi z udzielania pomocy osobom uzależnionym. Ale czuliśmy, że ta opowieść nie może być tak jednowymiarowa.\nGdy zdobyłem telefon do Joanny Dudy-Gwiazdy, usłyszałem, że z pewnością z nami się nie spotka. Zadzwoniłem i opowiedziałem, jaki film chcemy zrobić. Poprosiłem ją o pomoc, stwierdzając, że brak nam pełnego obrazu dla stworzenia dokumentu opowiadającego zarówno o tamtych, jak obecnych realiach. Pani Joanna zgodziła się na spotkanie. Przyjechaliśmy dobę wcześniej, bo pomyliłem terminy. Ale wszystko skończyło się dobrze. [śmiech] Pani Gwiazda poświęciła nam wiele godzin. To było ważne spotkanie, które pomogło nam zdobyć nową, trudną wiedzę, nowe kontakty.\nByć może z widowni padnie zarzut: to film feministyczny. Albo, odwrotnie: to film za mało feministyczny.\nPiotr Śliwowski: Dla mnie to kompletnie sztuczny problem. To, co powiedziały nam Joanna Gwiazda, Jadwiga Chmielowska, Zofia Romaszewska, Barbara Labuda, Helena Łuczywo, sprawia, że przede wszystkim pokazujemy obraz czasów, kiedy wszyscy działali wspólnie, w imię wspólnego celu…\nMarta Dzido: Ale tylko kobiety mówią w tym filmie. Nie pytaliśmy mężczyzn, oni pojawiają się w drugim planie, co jest wyrazistym odwróceniem zwyczajowej sytuacji. W tym kontekście można oczywiście uznać, że to film feministyczny. Ale akceptuję różne możliwe interpretacje.\nPiotr Śliwowski: Co ważne, to Marta, rocznik 1981, „córka Solidarności” jest osobą, która w filmie rozmawia z naszymi bohaterkami, jest narratorką. To symboliczne: spotkanie kilku pokoleń kobiet, które mogą porozmawiać ze sobą, zrozumieć siebie nawzajem. I to Marta, która w szkole niewiele się o Solidarności dowiedziała, staje twarzą w twarz z tamtym światem. Może dość naiwnie, ale szczerze pyta o pewne sprawy. I myślę, że to też daje siłę filmowi.\nA skoro pojawiła się kwestia rocznikowa/pokoleniowa. Marta urodziła się w 1981, a ty?\nPiotr Śliwowski: Jestem z rocznika 1972.\nWypada zapytać, jaki obraz Solidarności utrwalił się w waszej dziecięcej czy nastoletniej pamięci.\nPiotr Śliwowski: Moje pierwsze wspomnienie: było lato 1980 r., jechałem z mamą na wakacje do Chałup. Gdy przejeżdżaliśmy pociągiem przez Gdańsk, wszędzie widać było ogromne napisy: Solidarność, flagi narodowe. Pamiętam ekscytację mamy, którą się ze mną dzieliła. Kolejne wspomnienie to początek stanu wojennego, płacz babci. Miałem gdzieś zanieść zeszyty i książeczki przeznaczone dla potrzebujących dzieci z Wietnamu, o które bardzo się akurat troszczyła nasza socjalistyczna ojczyzna. Nie poszedłem, bo całe miasto zamarło, wszystko było zamknięte.\nW naszym domu była solidarnościowa skrzynka kontaktowa (o czym dowiedziałem się później), pamiętam pukanie do drzwi i ponaglanie: „schowaj się szybko do pokoju!”. Słyszałem jakieś głosy, szuranie, jacyś ludzie coś wynosili. Ale gdy zaczęliśmy robić ten film i zapytałem o to swoją mamę, usłyszałem: „w ogóle nie ma o czym rozmawiać, każdy robił co mógł, tak było trzeba. Było-minęło, nie wracajmy do tego”…\nMarta Dzido: Ale później, Piotrze, dostaliśmy od niej grubą teczkę z bibułą, dokumentami z tamtych czasów, pokrytą dwudziestoletnim kurzem…\nA twoje, wspomnienia, Marto?\nMarta Dzido: Ze względów oczywistych nie pamiętam tego dnia, gdy zamiast „Teleranka” telewizja pokazała dzieciom generała Jaruzelskiego. Ale gdy mówiliśmy o „trupie w szafie” przypomniała mi się rzecz, która ma coś wspólnego z tamtymi czasami. Mieszkałam z rodzicami i babcią. Miałam z pięć lat. Otwierałam szafę, wyciągałam sukienki, przymierzałam je. Któregoś razu znalazłam tam wielką, gumową, zomowską pałę. Babcia podbiegła, powiedziała przestraszona: „schowaj to, to obrzydliwe”. Zapytałam: „co to jest?”. Ona na to, że musiała to wyrwać złemu człowiekowi, który bił dobrych ludzi.\nPóźniej dowiedziałam się, że w naszym bloku mieszkał facet, który był milicjantem czy zomowcem i w trakcie jakiejś awantury na klatce schodowej on tą pałą uderzył mojego wujka. Babcia wyrwała mu to, wzięła do domu i schowała w szafie. To był dla mnie jakiś znak tego, że coś złego jest w naszym kraju, że są ludzie, którzy rurą uzbrojoną w plastik mogą okładać ludzi, gdy im się tak spodoba.\nA już z 1990 r. pamiętam, że mój tata dostał list z podziękowaniami, podpisany: „Lech Wałęsa”. To był czas wyborów prezydenckich, wiedziałam już, kto to Wałęsa i wydawało mi się to czymś niezwykle ważnym. A mój tata też jest elektrykiem i pomyślałam sobie wtedy, że on także będzie kiedyś prezydentem… Ale później okazało się, że jednak tym prezydentem nie został. [śmiech]\nShana Penn w książce „Sekret Solidarności” wskazuje, że wiele kobiet aktywnie działających w ruchu na początku lat 90. w ogóle nie podnosiło „kwestii kobiet” jako odrębnej. Nierzadko traktowały położenie akcentu na kulturową odrębności płci jako ideologizację. Czy Wy także, po blisko ćwierć wieku, spotkaliście się z podobnym nastawieniem?\nMarta Dzido: Niekiedy tak było, ale spotykaliśmy się też z refleksją, że trzeba było jednak mocniej zawalczyć o prawa i reprezentację kobiet w Solidarności, że kobiety mogły bardziej zatroszczyć się o swoje miejsce na scenie politycznej i wtedy być może kraj wyglądałby inaczej.\nHelena Łuczywo powiedziała mi zresztą, że w czasach, gdy angażowała się w Komitet Obrony Robotników, to właśnie kwestie robotnicze były dla niej najważniejsze, ale dziś – gdyby była w moim wieku – z pewnością walczyłaby o prawa kobiet.\nPiotr Śliwowski: Tu także pojawia się kwestia Kościoła, jego wpływu na rzeczywistość. Choćby reprodukcyjne prawa kobiet stały się elementem gry politycznej i okazały się kartą przetargową na początku lat 90., rozgrywaną do dziś. Tyle, że nasz film kładzie nacisk na inne kwestie…\nJakie to zagadnienia?\nMarta Dzido: Jadwiga Staniszkis mówiła mi, że ludzie, którzy sprawowali władzę przed 1989 r., w czasach transformacji zadbali o zabezpieczenie swojego statusu społecznego i ekonomicznego. Przy nich zostawały pieniądze i wpływy. Dla mnie to najgrubszy przekręt tamtych czasów.\nPiotr Śliwowski: Powiem ci coś, co uważam za symboliczne. Jeden z ośrodków internowania po 1989 r. przejął były esbek i zrobił tam ośrodek wczasowy. A pewien cenzor założył wydawnictwo publikujące książki, które wcześniej cenzurował. To są śmiechy historii, małe detale. Ale dobrze wiemy, jak to wszystko wrosło w struktury państwa, w realia biznesu. I sprawy kobiet, w tym kobiet Solidarności, nie są przecież od tego wszystkiego odseparowane. Myślę, że rzeczy, które mówimy w filmie są tak dosadne, tak pozbawiają złudzeń, że wiele osób będzie chciało dzięki temu sięgnąć głębiej do tych historii, które wspominamy.\nCzyli nakręciliście krytykę przemian społeczno-gospodarczych, czynioną z kobiecej perspektywy?\nMarta Dzido: Nie do końca. Zależało mi na tym, żeby pokazać też coś pięknego, co się wówczas wydarzyło, coś wspaniałego, obecnego w samej idei międzyludzkiej solidarności. Bo moim zdaniem, niestety, to słowo jest dziś skompromitowane, budzi wiele negatywnych skojarzeń: coś nieudanego, zdrada, zmęczenie przemianami lat 90. Coraz silniej w czasach III RP zaznaczało się rozczarowanie ludźmi z pierwszych szeregów Solidarności. Nie wiem, czy Solidarność w swojej źródłowej formie jest dziś do powtórzenia. Ale moim zdaniem na jej pamięci powinniśmy budować naszą tożsamość społeczną, narodową.\nNasz film oglądała młoda kobieta z Fundacji im. Heinricha Bölla. Powiedziała później, że zobaczyła w nim postaci kobiet z najnowszej historii Polski, z którymi może się identyfikować. Zobaczyła inną Solidarność, która dotąd kojarzyła się jej tylko ze skaczącym przez płot Lechem Wałęsą. Dla mnie to także mocno patriotyczne, bo ona nagle zobaczyła, że były walczące o Polskę kobiety, wtedy nierzadko niewiele od niej starsze, z którymi ona czuje więź.\nPiotr Śliwowski: W filmie znalazło się wiele bohaterek o różnych światopoglądach, które dziś w mediach opisywane są jako osoby z innych planet. A jednak w wielu sprawach mówią jednym głosem. Myślę, że dla wielu widzów będzie to zaskoczeniem.\nCzy macie swój protokół rozbieżności dotyczący waszej wspólnej pracy nad „Solidarność według kobiet”? Dotyczący choćby wizji lub treści dokumentu?\nMarta Dzido: Piotr jest bardziej radykalny. Chciał, żeby w filmie pewne sprawy były powiedziane ostrzej. Mnie zależało na tym, żeby to były bardziej pastelowe barwy. Także po to, żeby dokument nie został skazany na jakieś getto, nie był zmarginalizowany.\nPiotr Śliwowski: Musieliśmy dbać o to, jak pokażemy widzom nasze bohaterki. Bo jeśli niektóre z nich mają za sobą naprawdę ciężkie przeżycia (na przykład nigdy nie wyjaśniona śmierć brata Ewy Kubasiewicz zabitego najpewniej przez Służbę Bezpieczeństwa), to łatwo byłoby je pokazać jako osoby zawzięte, kipiące agresją. Ani nie chcieliśmy działać na ich szkodę, ani wzmacniać negatywnego stereotypu osób, które uważają, że tamten czas nie został rozliczony i w związku z tym traktowane są nierzadko jako „oszołomy”. Dyskutowaliśmy, gdzie są granice intymności, naszego prawa do pokazania lub ukrycia czyjegoś zadawnionego bólu.\nWasz film będzie miał ponad sto minut. Ale zgromadziliście znacznie więcej materiałów. Co z nimi?\nPiotr Śliwowski: Czuję się w obowiązku zachować wszystkie te historie. Wywiady, które zarejestrowaliśmy, zostały zdigitalizowane i zostaną bezpłatnie przekazane Ośrodkowi Karta i Narodowemu Archiwum Cyfrowemu do celów badawczych, ale bez możliwości publicznego ich wykorzystywania bez zgody naszych rozmówczyń.\nBezpłatnie? Ale na filmie zapewne chcecie zarobić?\nPiotr Śliwowski: Chciałbym, żeby zwróciły się nam własne środki, które zainwestowaliśmy w ten film.\nCo okazało się największą trudnością w pracy nad tym filmem? Dotarcie do ludzi? Luki w dokumentacji? A może kwestia zebrania środków?\nPiotr Śliwowski: Dotarcie do prawdy. Oswojenie prawdy.\nMarta Dzido: Wiesz, Piotrze, że dużo mówisz o prawdzie?\nPiotr Śliwowski: Marto…\nMarta Dzido: Przyznam się, że odkąd film jest skończony, emocjonalnie odsunęłam go od siebie. Jestem świadoma, że ta prawda przedstawia się inaczej, w zależności od tego, kto mówi. Każda z naszych bohaterek opowiada prawdę o tamtych czasach z innej perspektywy. A czym innym jest dla mnie świadomość, w jaką całość się to zbiera, do jakich krzywd i przekrętów doszło.\nPiotr Śliwowski: Właśnie o tej ostatniej sprawie mówię. Jeśli jesteś racjonalnie myślącą osobą i dotrzesz do bardzo konkretnych źródeł, to choć wielu rzeczy nie nazywa się dziś w Polsce wprost, ich interpretacja sama się narzuca.\nMarta Dzido: Myślę, że nasz film w szerszej perspektywie wpisuje się w zjawisko, które opisał David Ost, analizując przyczyny „samolikwidacji” Solidarności. Jak to się stało, że ruch o potężnym potencjale lewicowym, egalitarnym w latach 90. przeszedł zupełnie na prawo, zbratał się niemal zupełnie z Kościołem, z rynkiem? Doszło do procesów, które przemieliły wyobraźnię społeczną, emocje społeczne i pewnie także dlatego to, co dziś chcemy pokazać, czyli Solidarność według kobiet, wydaje się tak egzotyczne. My sami uświadomiliśmy to sobie, robiąc ten film.\nJak wyglądała kwestia finansowania dokumentu? Skąd pochodzi większość pieniędzy, kto ma prawa do filmu?\nMarta Dzido: Najpierw dostałam stypendium Ministra Kultury w ramach programu „Młoda Polska”. Dzięki temu zaczęliśmy robić film – pierwsze wywiady, dokumentacja. Później dostałam stypendium na napisanie scenariusza, który powstał na podstawie nagranych już rozmów. Udało się nam dzięki temu zainteresować tematem Instytut Pamięci Narodowej, ale trwało to bardzo długo, a my byliśmy już w trakcie kręcenia filmu. Zorganizowaliśmy akcję crowdfundingową, która pokazała, że jest wielu ludzi gotowych wyłożyć własne pieniądze na powstanie takiego dokumentu.\nSukces „obywatelskiej zbiórki pieniężnej” i medialne nagłośnienie sprawy spowodowało, że naszym przedsięwzięciem zainteresowały się Europejskie Centrum Solidarności, Instytut Adama Mickiewicza, Instytucja Filmowa Silesia-Film.\nA kto będzie miał prawa autorskie do dokumentu? Bywa tak, że jeśli film jest robiony na zlecenie jakiejś telewizji, ona praktycznie zawiaduje takim materiałem i może skazać go na leżakowanie w magazynach, wyemitować o trzeciej nad ranem, albo zażądać dokonania skrótów.\nPiotr Śliwowski: Nam udało się nie zrobić filmu „na zlecenie”. Prawa do filmu są wspólną własnością naszą – producenta i koproducentów posiadających udziały. A są to: Instytut Pamięci Narodowej, Instytut Adama Mickiewicza i Instytucja Filmowa Silesia-Film. Jesteśmy jednak odpowiedzialni za dystrybucję filmu nie tylko wobec wyżej wymienionych, ale przede wszystkim przed setkami osób, które w różny sposób przyczyniły się do powstania filmu „Solidarność według kobiet”. Planujemy pokazy kinowe i specjalne – nieodpłatne. Mamy już zgłoszenia od ponad stu pięćdziesięciu instytucji gotowych pokazać nasz filmu i zorganizować dyskusje po projekcji. Od stowarzyszeń, domów kultury, parafialnych, klubów Gazety Polskiej i Krytyki Politycznej po Festiwal Obywatela i konsulaty w Toronto i Wiedniu. Chcemy rozsyłać film na festiwale, zainteresować widzów zagranicznych, telewizje. Dokument pojawi się w sprzedaży na płycie, ale raczej jako dodatek do książki Marty, niż samodzielne wydawnictwo. Po tylu latach pracy traktujemy go misyjnie, jak swoisty hołd złożony bohaterkom solidarnościowej rewolucji czy erratę do powszechnej narracji historycznej. Z tego względu, jaki i z uwagi na zaangażowanie środków publicznych w nasze przedsięwzięcie, najpóźniej w 2017 roku udostępnimy film w Internecie tak, by mógł go obejrzeć każdy, bez względu na miejsce i czas.\nMarta Dzido: Nie dopuściliśmy do koprodukcji nikogo, kto chciał od nas prawa do tego, żeby ingerować w treść dokumentu…\nFundacja im. Heinricha Bölla zaproponowała nam pokazy filmu w ich przedstawicielstwach w Kijowie, Lwowie, Moskwie, Mińsku i krajach porewolucyjnej Afryki. Dla mnie to sygnał, że nasz film choć mówi o ważnych sprawach z polskiej historii, to jest uniwersalny. Aktualny dla społeczeństw, które na własnej skórze doświadczają przeróżnych transformacji.\nKiedy film wejdzie do obiegu?\nPiotr Śliwowski: Uroczysty, pierwszy pokaz publiczny planujemy na grudzień 2014 r. w Warszawie.\nWarszawa, 3 X 2014\nMarta Dzido – pisarka, dokumentalistka, montażystka. Autorka powieści „Ślad po mamie”, „Małż”, „Matrioszka”. Tłumaczona na wietnamski, węgierski, niemiecki. Stypendystka programów: Homines Urbani, Młoda Polska, Wyszehradzkich Rezydencji Literackich oraz Ministra Kultury. Absolwentka PWSFTviT w Łodzi. Autorka zdjęć do filmu dokumentalnego „Podziemne państwo kobiet”. Razem z Piotrem Śliwowskim zrealizowała filmy dokumentalne: „Paktofonika – hip hopowa podróż do przeszłości” oraz „Downtown – miasto Downów”, nagrodzony m.in. the Hollywood Eagle Documentary Award i specjalną nagrodą Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.\nPiotr Śliwowski – dokumentalista, producent. Studiował stosowane nauki społeczne na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 2005-2012 jako reporter i wydawca współtworzył TVP Kultura. Od 2007 pod szyldem Emotikonfilm realizuje różne formy filmowe.


Paradoksy w Kosmosie i Fizyce - Wykop.pl\n@Gorti youtube.com #zainteresowania #ciekawostki #kosmos #kosmiczneopowiesci #rozrywka\nPierwsza myśl? Paradoks ferm jego.( ͡~ ͜ʖ ͡°)\nźródło: paradoks ferm jego.jpg\nA jak wiadomo faktycznie istnieją też inne fermy z kurczakami - szach mat, oto ostateczny dowód na istnienie kosmitów ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@ntdc: "Są na świecie rzeczy, o których się fizjologom nie śniło"\nSwoją drogą ciekawe, czy istnieje jakaś alternatywna do naszej rzeczywistość, w której PanKierofca przegrywa każdy wyścig, przyjeżdża ostatni, jest dublowany po 20 razy w wyścigu albo w ogóle nie kończy wyścigów(w przeciwieństwie do rzeczywistości, w której my żyjemy i w której nasz POLAK RODAK Pan Kierofca wygrywa wszystkie Rajdy i jest Mistrzem Rajdów Formuły Pierwszej). Dziękujmy Bogu, że żyjemy akurat w takiej rzeczywistości, w której możemy czuć dumę z naszego wielkiego Rodaka!\nźródło: znany aktor i mistrz kierownicy.png\n@Gorti: To jesteś farmer i masz kurczaki. Słodkie.\ngolotheman 2 tyg. temu via iOS\n@KRZYSZTOF_DZONG_UN: co jan parowa dostal bana?\n@ntdc: najciekawsze jest to z zabojcami gdzie np ktos z przyszlosci zabija ofiare ale ze chce sobie jeszcze pokorzystac to ją gwałci, robiac wszystko w celu do ktorego pozniej nie sa w stanie dojsc sledczy a tak naprawde cel byl taki ktory dopiero jak ofiara byla by np w wieku starszym rodzac kogos, pojawil by sie problem dla oprawcy\n@s3kawka: chodzi mu w skrócie o to:\n> jakiś 60 letni typ zabija Ci żone i gwałci córkę\n> jesteś podróżnikiem w czasie i cofasz się o 40 lat\n> zabijasz typa\n> dla śledczych w czasach, do których się cofnąłeś motyw jest nie do ogarnięcia, bo po prostu wychodzi na to, że ktoś zabił randomowego typa. Bo przecież nikt nie ogarnie, że to byłeś ty, bo za 40 lat typ miał Ci zniszczyć rodzinę. Więc dla nich to jest zagadka nie do rozwiązania.\n> ale ty wiesz, co by zrobił za 40 lat.\n> wracasz do swoich czasów i o to twoja żona dalej żyje, a córka dalej jest dziewicą <profit>\nTaka sytuacja. Nie wiem po co @kocurrek32 dodał wzmiankę o tych gwałtach czy coś.\n@Aureilon: dzięki :)\nIstnieje jeden sposób na odbycie podróży w czasie, wykorzystując do tego zjawisko dylatacji czasu. Kapteyn b to planeta oddalona o 12.8 lat świetlnych od Ziemi. Załóżmy, że podróżnik ruszy w podróż na Kapteyn b i z powrotem na Ziemię, na pokładzie statku kosmicznego poruszającego się z prędkością 99.99% prędkości światła. Dystans wynosi 25.6 lat świetlnych. Dla obserwatorów z Ziemi w tym czasie minie 25.602 lat. Dla podróżnika z powodu dylatacji czasu minie tylko 0.36 roku, czyli nieco ponad 4 miesiące. Innymi słowy, gdyby to wydarzenie zaczęło się dzisiaj to podróżnik, dla którego minęły tylko 4 miesiące, powróciłby na Ziemię w czerwcu 2045 roku.\nWszystko wskazuje na to, że podróż w czasie do tyłu jest niestety nierealna. Z potencjalną podróżą w czasie do tyłu jest związany tzw. paradoks dziadka. Zwykle chodzi o konkretny przypadek, w którym podróżnik cofa się w czasie o 50-60 lat po czym zabija swojego dziadka. Zabójstwo odbywa się w momencie, gdy dziadek nie spłodził jeszcze swojego syna, czyli ojca podróżnika. W ten sposób w rzeczywistości podróżnik nigdy się nie urodzi. Można to nawet rozszerzyć o taki przykład, że kupujemy ostatnią paczkę ulubionych chipsów w sklepie, jemy ją, po czym podróżujemy w czasie wstecz by zabrać tę paczkę ze sklepu zanim w ogóle ją kupimy. Paradoks ów ma zwykle 2 różne pozorne rozwiązania.\nOtóż zakładając, że podróż w czasie do tyłu jest w ogóle możliwa, pierwsza propozycja zakłada, że nie da się w przeszłości zrobić niczego, co zapobiegłoby danemu wydarzeniu. Cofając się w czasie nie bylibyśmy w stanie zabić swojego dziadka lub np. zabić Józefa Stalina w 1920 roku. Nie można by nic zmienić w linii czasu. Można by jednak było dokonać innych czynności, które już się wydarzyły. Np. wyobraźmy sobie taką sytuację, że w 1975 roku nieznany mężczyzna zabił kobietę na warszawskiej Woli. Takie wydarzenie miało miejsce. Wsiadamy w wehikuł czasu, cofamy się w czasie do roku 1975, po czym przypadkowo lub umyślnie zabijamy ową kobietę. Wypełniamy w ten sposób przeznaczenie, uzupełniamy linię czasu. To już się wydarzyło i było spowodowane naszym cofnięciem się w czasie. Taki motyw został użyty np. w popularnym serialu Zagubieni, w którym bohaterowie jako podróżnicy w czasie nie mogli niczego zmienić, jednocześnie wypełniając swoje przeznaczenie uzupełniali wydarzenia z linii czasowej. Inne wyjaśnienie zakłada, że podróż w czasie wstecz powoduje powstanie alternatywnej linii czasowej. Gdy cofam się w czasie i zabijam swojego dziadka to wówczas powstanie tam inna linia czasowa, w której nigdy się nie narodziłem.\nW 1972 roku astronomowie George Mullen oraz słynny Carl Sagan zauważyli paradoks związany z naszym Słońcem. Określili go mianem paradoksu słabego młodego Słońca. Jak zauważyli w publikacji na łamach ‘Science’ we wczesnej fazie ewolucji Ziemi na naszej planecie znajdowała się woda w stanie ciekłym. Co w tym dziwnego? No cóż, ówczesna moc Słońca wynosiła tylko 70% jego współczesnej mocy. Ilość energii słonecznej która docierała na Ziemię nie była wystarczająca aby utrzymać wodę w stanie ciekłym. Początkowo powinna zatem istnieć tzw. „Ziemia-śnieżka” pokryta lądolodem. Sagan oraz Mullen uznali, że najbardziej prawdopodobną opcją jest to, że w ziemskiej atmosferze było mnóstwo gazów cieplarnianych, które podgrzały wówczas planetę. Inne wyjaśnienie zakłada zmianę planetarnego albedo. Mniejszy obszar odsłoniętego lądu kontynentalnego spowodowałby mniej jąder kondensacji chmur zarówno w postaci nawiewanego pyłu, jak i źródeł biogennych. Niższe albedo umożliwiłoby przenikanie większej części promieniowania słonecznego na powierzchnię.\nNie zauważyłem, że to #gorti ( ͡º ͜ʖ͡º)\nodpalam filmik ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nsłyszę muzykę ( ಠ_ಠ)\nsłyszę #gorti (ಠ‸ಠ) nope\n@Gorti: Dzięki Ci za formę tekstową. Jednak muszę przyznać, że brzmisz mniej irytująco niż wcześniej.\n@Gorti: Nie wiem czy miałeś już przyjemność, ale jeśli nie, to polecam w tymże ogólnym temacie 'Koniec wieczności' - I. Asimova oraz ''Cylinder van Troffa' - J. Zajdla ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nSzynka12 2 tyg. temu\n@Gorti: co to za lewackie p$$?!!$enie\n@Gorti: mmmm nowy Gortunio ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@Gorti: A ja taką ciekawostkę chciałem wstawić, właśnie wymyśliłem.\nNasz umysł jest skonstruowany do postrzegania czasu w tym kierunku, w którym go wszyscy postrzegamy, czyli dla nas do przodu. Ale czas jest tylko jednym z wymiarów wszechświata i tak jak na powiedzmy linię prostą możemy spojrzeć z jednej albo z drugiej strony, tak na czas też można tak patrzeć tylko nie ludzkim umysłem, bo jego konstrukcja to utrudnia. Wykonajmy więc eksperyment myślowy i wyobraźmy sobie istotę, której umysł postrzega czas w drugą stronę. Jak będzie wyglądała jego interpretacja rzeczywistości? To co dla nas jest przyczyną, dla nie byłoby skutkiem, nasz skutek byłby jej przyczyną. Paradoksy pierzchają jak bańki mydlane na wietrze w takim modelu.Ciekawe, czy bylibyśmy się w stanie z taką istotą skontaktować, w ogóle ją zauważyć, a ona nas?\n@mirek_kurna: Dalej myślę. A jeśli faktycznie żyjemy w jednym świecie z istotami postrzegającymi czas w stronę odwrotną niż my? Jak to wygląda? Dla nich czas biegnie normalnie, do przodu, rzeczy się dzieją i oni to obserwują, jak my. Ale jednocześnie te same zjawiska postrzegamy my, tylko w odwrotnym kierunku czasowym, dla nas i dla nich jest to normalny, spójny świat, żyją sobie, robią swoje, jednak jak powiedzmy ja podnoszę garnek, on go go, no właśnie nie opuszcza go, nie może być ciągłości chyba między obiema rzeczywistościami, muszą się łączyć raczej jako seria skrzyżowań światów o nieskończenie dużej częstotliwości, ale jednak bez ciągłości, bo wtedy by paradoksy właśnie powstawały w moim modelu, a jest on za młody by już na starcie się zaciąć. Dalej myślę, jak coś wymyślę to napiszę.\nKtoś to musi w końcu powiedzieć ¯\__(ツ)_/¯ Bzdury z tą dylatacją czasu, dla kogoś kto leci na inną planetę i wraca mija tyle samo czasu co dla tego, który został "w spoczynku" , jedyne co to że siła grawitacji ma wpływ na to jak my i urządzenia którymi jest czas mierzony postrzegamy upływ czasu. Mówiąc prościej gdyby latać między dwoma punktami we wszechświecie o zerowej grawitacji tam i z powrotem to żadna dylatacja by nie występowała. I tyle tak na zdrowy rozsądek ¯\__(ツ)_/¯\n@Gorti: jak obserwator będzie pozbawiony masy może przekroczyć barierę prędkości światła ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nRob dluzsze przerwy miedzy zdaniami na filmach. Za szybko to czytasz.\nTaki motyw został użyty np. w popularnym serialu Zagubieni, w którym bohaterowie jako podróżnicy w czasie nie mogli niczego zmienić, jednocześnie wypełniając swoje przeznaczenie uzupełniali wydarzenia z linii czasowej\n@Gorti: albo serial Dark który w całości jest oparty na tym motywie. Absolutnie polecam.\n@rrr7: To jeszcze prosimy o komentarz dot. skrócenia Lorentza (✌ ﾟ ∀ ﾟ)☞\n@Gorti Tak w ogóle, to paradoks dziadka sam w sobie nie ma sensu, w żadnej wersji podróży w czasie.\nJeśli czas jest ciągle powtarzającą się pętlą (np jak w "12 małp") to cofając się z zamiarem zmiany przeszłości i tak ostatecznie jej nie zmienimy. Ba, jeszcze się okaże że to dzięki zamierzeniu zabicia ostatecznie sprawi się, że dziadek pozna babcię i tak dalej, bo podróżnik z przyszłości od zawsze był w miejscu poznania dziadka z babcią w przeszłości. To wydaje się jasne, jak z Twoim przykładem zabójstwa na Woli.\nJeśli podróże w czasie to z kolei skakanie po alternatywnych liniach czasowych, to jeśli cofniemy się i zabijemy dziadka to tworzymy nową linię czasu, ale nie zmieniamy tej w której się urodziliśmy. Więc zabijając dziadka wcale nie znikniemy, bo urodziliśmy się w naszej linii czasowej w której dziadek żył i z której cofnęliśmy się w czasie, a nie urodziliśmy w nowo powstałej linii czasowej jaka powstanie po zabiciu dziadka.\nZ podróżami w czasie, wiąże się za to inne ciekawe zagadnienie. Bo to jest tak, że najczęściej w filmach i innych rpzykłądach jak cofasz się w czasie, to lądujesz najczęściej w tym samym miejscu z którego wyruszyłeś. I nie chodzi mi o to że np. 100 lat wcześniej nie było w tym miejscu np. torów (jak w "powrocie do przyszłości"), ale że, hmm, taka duża niebieska kula zwana ziemią znajdowała się w innym miejscu układu słonecznego...\nJaki jest więc przestrzenny punkt odniesienia dla podróży w czasie.\nJeśli TYLKO podróżujemy w czasie to powinniśmy lądować za każdym razem w innym miejscu (ruch ziemi wokół słońca, ruch wokół własnej osi, ruch całej galaktyki itd.). Żeby natomiast podróżować w czasie na zasadzie lądowania w tym samym miejscu, musi to być podróż w czasie i przestrzeni (co akurat nie powinno być trudne, bo teoretycznie da się wyliczyć położenie ziemi nawet kilak tys. lat wstecz, ale my policzymy sobie to wobec słońca, ale znowu nie wiadomo wobec czego przestrzeń należałoby liczyć w podróżach w czasie.\nUtopiusz 2 tyg. temu\n@harcepan-mawekrwi: Już teraz do różnych celów używamy układów współrzędnych niezależnych od Ziemii. Sprawdź sobie temat układu współrzędnych astronomicznych\n@Utopiusz: Ale tu wcale nie chodzi o liczenie względem ziemi, tylko względem nadal nie wiadomo czego. Problemem nie jest to że nie umiemy liczyć, tylko nie wiemy nadal względem czego, jakie przyjąć współrzędne, punkty odniesienia.\nChodzi o to, że chcemy wylądować w tym samym miejscu na ziemi tysiąc lat wstecz (albo do przodu). Czy powinniśmy uwzględniać tylko ruch obrotowy wokół własnej osi? Czy ruch wokół słońca? Czy ruch całego układu słonecznego w galaktyce z ruchem wokół słońca i własnej osi? Czy ruch galaktyki w przestrzeni? No nie wiadomo do końca co ma być tym punktem odniesienia dla podrózy w czasie i przestrzeni.\n@harcepan-mawekrwi: ale zauważ, że ta podróż nie polega na zniknięciu i pojawieniu się w tym samym miejscu w innym czasie jak teleportacja tylko rozpędzenie sie do duzej predkosci i poruszanie sie w przestrzenii. Wiec sami decydujemy w ktorym miejscu chcemy sie zatrzymac.\nrumkowski 2 tyg. temu\n@adam-photolive: Myśle, ze nikt nie wie jak podróżuje się w czasie do tylu, wiec stwierdzenie „wystarczy się rozpędzić do dużej prędkości” jest trochę nad wyraz optymistyczne :)\nLecimy na główną!\n@Krole: Dowód że kosmici są tacy jak my, lubią się dobrze zabawić\nNo to teraz już znam inspirację jednego z komiksów ze Sknerusem. Mianowicie takowy telefon przedstawił mu Diodak, ten następnie zadzwonił do siebie z przeszłości by podać sobie sposoby na zarobienie jeszcze większego majątku, no i po 8h, odkłada telefon i jedzie do skarbca. Po drodze - pierwsza dobra wiadomość - budynek Forsanta jest o wiele mniejszy - "no tak, zwinąłem mu sprzed nosa wszystkie najlepsze interesy", później dojeżdża już do swego skarbca który jest o wiele większy, wbiega do środka z radością, jednak natrafia na stos jakiś dziwnych paczek, i po zapytaniu się Harpagona co to jest, słyszy:\n-zakupy Zofii, tak jak zwykle...\n-tak Zofii, nie zna szef własnej żony?\n-co? (to koszmar, jak to możliwe, za szybko i za łatwo się wzbogaciłem i jakaś podlotka wykorzystała osłabienei mojego charakteru, no cóż ale przynajmniej wciąż jestem najbogatszy) a ile wydaje ta moja żona?\n-a różnie, 50, 100...\n-50 tysięcy dolarów miesięcznie? oO\n-50-100 milionów tygodniowo, ostatnio kupiła sporo nieruchomości\nno tak mi się przypomniało. ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n@AdrianV91: Mogę gdzieś znaleźć w ten odcinek online?\n@EsteradThyssen: rzucę okiem może znajdę w którym to gigancie było.\n365\twykopali 46\tzakopali 7.8 tys. wyświetleń


Vampires  - Online [Lektor PL] Cały Serial! - Nowe dobre filmy Online bez limitu\nVampires  – Online\n1Sezon 1 Mar. 20, 2020\nZwykła licealistka Mar. 20, 2020\nJestem potworem Mar. 20, 2020\nZapomnij o dawnym życiu Mar. 20, 2020\nJedna krew, jedno prawo, jedna matka Mar. 20, 2020\nWszystko jest możliwe Mar. 20, 2020\nAlfa i Omega Mar. 20, 2020\nCo warto wiedzieć na temat serialu Vampires?\nJest to serial, którego główną bohaterką jest Doina Radescu, która jest uczennicą liceum. Jak każda dziewczyna w tym wieku przeżywa miłości, przyjaźnie, a także popada w konflikt z bliskimi. Jednakże te problemy to nic, w porównaniu z tym, co ma się naprawdę zdarzyć. Pojawiają się one wtedy, gdy młoda kobieta przestaje przyjmować pigułki podawane przez matkę. W konsekwencji licealistka staje się hybrydą człowieka i wampira. Odkrywa swoją drugą, nieznaną dotąd osobowość. Początkowo jest przerażona, gdy dowiaduje się prawdy o sobie. Jednakże z drugiej strony, te trudne okoliczności, które stawia przed nią los, pomogą jej znaleźć w sobie ogromną odwagę i siłę.\nVampires – odejście od tradycyjnej mitologii\nW tym serialu wampiry nie obawiają się ludzi, gdyż potrafią bardzo dobrze się przed nimi ukryć. Bardzo chętnie spędzają czas we własnym gronie na ciekawych imprezach, podczas których wypijają bardzo dużo krwi. Wprowadza to widza w stan hipnozy, który podtrzymywany jest muzyką elektroniczną.\nWarto jednak podkreślić, że jest to prosta opowieść. Dlatego bez zastosowania środków artystycznego wyrazu nie potrafiłaby zaciekawić widza. Istotne jest to, że twórcom serialu zdarza się czasami wydłużać niepotrzebne wydarzenia i uciekać w mniej znaczące fakty. Jednakże udaje się także popisać wyobraźnią artystyczną, a także pewnym pazurem.\nVampires – serial, który ukrywa coś więcej\nTwórcy serialu słabsze momenty traktują bardzo pobieżnie. Są to punkty stanowiące pewne oderwanie i przeznaczone są do zapomnienia. W centrum zainteresowania jest dojrzewanie. Próbuje się o tym opowiadać za pośrednictwem metafor wampirycznych. W konsekwencji natychmiast po zakończeniu seansu zapomina się o drobnych potknięciach. To sprawia, że w pamięci widza pozostaje wspaniały i przyciągający klimat. Warto podkreślić, że serial Vampires wymaga od osoby oglądającej wiele cierpliwości. Jednakże prędzej, czy później zafascynuje każdego. Każdy, kto przetrwa najgorsze, dostanie niespodziankę w postaci tego, co jest najlepsze. Jest to serial, który ukrywa coś więcej!\nVampires – odcinki\nSezon pierwszy serialu składa się z sześciu odcinków. Ich tytuły są następujące: Zwykła licealistka, Jestem potworem, Zapomnij o dawnym życiu, Jedna krew, jedno prawo, jedna matka, Wszystko jest możliwe, Alfa i Omega. Serial online dostępny jest na Netflixie. Dla widzów dostępny jest lektor Polski.\nW pierwszym odcinku bohaterka buntuje się przeciwko twardym zasadom wprowadzonym przez swoją matkę i tabletkom, które musi łykać każdego dnia. To doprowadza do tego, że budzi się w niej bestia. Okazuje się, że jest ona pół człowiekiem i pół wampirem. W kolejnym epizodzie dziewczyna nie potrafi opanować swojej żądzy. Ponadto narasta konflikt między nią a rodziną. Zaczyna się nią interesować tajna wampirza organizacja. Licealistka decyduje się wziąć udział w imprezie organizowanej przez takie istoty jak ona. W rezultacie poznaje przełożoną społeczności. Wieczór przybiera jednak nieoczekiwany obrót. Dziewczyna podejmuje ryzykowną misję, która pozwoli jej uratować swoją rodzinę.\nSerial zainteresuje każdego niezależnie od wieku. Przedstawia zwyczajną historię, która dzieje się jednak w niecodziennych okolicznościach. Pokazuje życie nastolatki, która dowiaduje się, że nic nie jest takie, jak jej się wydawało. Dotychczasowy świat licealistki przewraca się do góry nogami. Musi ona odnaleźć się w nowej sytuacji i opanować swoją naturę. A to wcale nie jest łatwe. Co więcej, odkrywa w sobie niesamowitą odwagę, którą pragnie wykorzystać dla ratowania rodziny. Bardzo często tak jest też w życiu. Ludzie myślą, że nie poradzą sobie w pewnych przypadkach, aż do chwili kiedy nie znajdą się w konkretnej sytuacji. Wówczas okazuje się, że osoby takie mają cechy, o których nawet nie zdawały sobie sprawy. Wtedy znika wszelki strach i ograniczenia. Tak też było z bohaterką tego serialu. Odkrywając swoją wampirzą naturę, dowiedziała się, że doskonale poradzi sobie w ekstremalnych sytuacjach.\nPrawdziwy tytuł filmu Vampires


TP-Link Neffos X9 tańszy o "stówę" :: mGSM.pl\nTP-Link Neffos X9 tańszy o "stówę"\nPolski oddział TP-Link poinformował, że smartfon Neffos X9 staniało 100 złotych i obecnie oferowany będzie za cenę 699 zł.\nNa co możemy liczyć za podaną kwotę? Otrzymamy telefon w metalowej obudowie, wyposażony w niemal 6-calowy wyświetlacz IPS o rozdzielczości HD+ oraz ośmiordzeniowy procesor MediaTek MT6750, wsparty przez 3 GB RAM-u. Neffos X9 ma także 32 GB pamięci wewnętrznej oraz hybrydowy slot na kartę microSD - z alternatywną możliwością korzystania z dwóch kart SIM.\nNeffos X9 ma czytnik linii papilarnych, 8-megapikselowy aparat do selfie oraz podwójny aparat z tyłu, wyposażony w matryce 13 i 5 megapikseli. Smartfon pracuje pod kontrolą Androida 8.1 z nakładką NFUI 8.0, czerpiąc energię z akumulatora o pojemności 3060 mAh z szybkim ładowaniem.\nNa podstawie informacji Neffos; czytane: 1033 razy.


Rycerski namiot w ogródku - Jestem Piękna\nDo zabawy w rycerzy i księżniczki nie trzeba wiele. Czasem wystarczy stół, pod którym można się schować, a reszty dopełni wyobraźnia. Jeśli jednak dzieci mają bawić się na dworze, warto żeby miały jakieś bezpieczne zabawki, które pozwolą przenieść się na kilka radosnych chwil do dziecięcego średniowiecza. Przydatnym elementem takiej zabawy mógłby być namiocik dziecięcy, który na ten czas zostałby prawdziwym namiotem rycerskim. Taki element mógłby wprowadzić sporo urozmaicenia do codziennej dziecięcej zabawy.\nW innej wersji zabawy namiocik może stać się wieżą, z której rycerz musi uwolnić uwięzioną w niej księżniczkę. Jeżeli w zabawie brałby udział dorosły, jest to świetny moment na przeczytanie dzieciom jakiejś średniowiecznej legendy o rycerzach i księżniczkach, która wprowadziłaby do zabawy odpowiedni nastrój. Rozszerzeniem zabawy może być później rysowanie motywów zaczerpniętych z czytanej dzieciom legendy. Tego rodzaju zabawa sprawi, że dzieci o wiele lepiej zapamiętają jej treść. Istnieje wówczas duże prawdopodobieństwo, że będą za jakiś czas chciały kontynuować zabawę, z wykorzystaniem kolejnej przeczytanej przez dorosłego legendy,\nJeden namiot – wiele zabaw\nWprawdzie w sprzedaży są obecnie modele z różnymi nadrukami, imitującymi murowane wieże, cyrkowe namioty i wiele innych miejsc, najprościej jest kupić zwykły kolorowy namiocik, np. na http://www.multistore.pl/namiot-dla-dzieci,c30.html. Będzie on mógł służyć dzieciom do rożnych zabaw, nawiązujących do różnych epok.