Kącik poezji własnej i innych autorów - część VII [Archiwum] - Klub Senior Cafe\nKlub Senior Cafe > Kultura > Książka, literatura, poezja > Kącik poezji własnej i innych autorów - część VII\nView Full Version : Kącik poezji własnej i innych autorów - część VII\nZapraszam do VII części "Kącika ..."\nz góry dziękuję, za wzruszenia,\nktóre nam wszystkim dadzą wiersze,\nzarówno własne jak i innych autorów. - Cz\nMuślinowa zasłona poruszona wiatrem\nOdkrywa tajemnice alkowy.\nPelargonie, begonie, petunie na parapecie\nTworzą kolorowy parawan.\nKrząta się od rana cała zasłuchana\nW nokturny, mazurki.\nCzeka na czuły dotyk\nPieszczotę Twoich rąk.\nScalenie przez pocałunek\nCierpki jak owoc granatu\nGorący jak gejzer\nWznosi ją na wyżyny doznań.\nPowoli rozbierasz wzrokiem\nCzule, najczulej gładzisz, przytulasz\nRozpalasz do czerwoności serce.\nJeszcze chwila, okno zamyka,\nOdgradza od zewnętrzności.\nA potem … fala za falą\nsię, że radość\nGdy ciebie spotkałem po raz pierwszy\nzbyt długo mi w oczy patrzyłaś,\nokropnie byłem zmieszany.\nPod mokre płaty gałęzi,\nszedłem za tobą krok w krok,\nDawno zużyte słowa,\ni słowo "pachnieć" pachniało\nTęsknota słowo zużyte\nOtwarło mi swoją dal.\nwitam w VII części " Kącika poezji...."\npozwolę sobie na małą prywatę ...\ndziś URODZINY ELI - SAGULI ! ..:)\nDaruję Ci to co najlepsze\nco przydać Ci się może,\nco może Ciebie wesprze\ni w trudnych chwilach pomoże....\ndaruję Ci me serce....\nmoże jego część...nie całą,\nna tyle dużą, żeby wyrazić\nwdzięczność mą małą........\nbo na więcej mnie nie stać\nale cenię Cię ogromnie\ni to, że czasem..\na nawet często ...wspominasz o mnie\ndziękuję ....ogromnie ....:)\nDziewiąteczko - dziękuję.:D\nDla Ciebie Elu życzeń tak wiele\nile potrafisz unieść przez kolejny rok.\nUśmiechu na codzień, pogody ducha\noraz tego wszystkiego co Twoje serce\npragnie i kocha.\nWiele radości, a przede wszystkim zdrowia\nŻyczę Tobie dzisiaj (i nie tylko ...) - Czesia\nWitam dzisiaj o poranku :D - podsyłam wszystkim promienie słońca,\nktóre zaglądają do moich okien, niosąc nadzieję na dobry dzień :)\nJest słonecznym dniem\ni morską falą\ni całym światem\nW barwnych kwiatach\ni w kałużach\ni w chmurach\ni na peronie\nw parku na spacerze\ni kiedy jedziesz na rowerze\nw wiosny tchnieniu\nw smaku malin\ni w porannym świcie\nBędzie bardzo nie bardzo\nSkoro Pan Halibut wróci,\nŚlady starej monarchii w kadrze\nZatrzymane. Niespodziewane zdarzenia\nI przewrotność akcji, i gdzieś tam w tle\nPan Havranek, z kotem plaskatym, a żene\nje za pulte albo w nemocnicy, ano!\nNad wszystkim widmo Jożina, to kwintesencja\nDucha stanu. Nagie ciała stemplowane\nPieczęcią urzędową, sąsiedzi zaproszeni do\nAlkowy, bo nie kręci inaczej, bez patrzenia.\nCZyste porno w administracyjnym albo\nSąsiedzkim wykonaniu, ludzie tak mają,\nŻycia zwykłe, tylko przez łzy opowiedzieć\nMożna. Zdarzeń bieżących, dnia szarego magia,\nWokół same świry, zgroza, bo to normalni\nLudzie, tylko wady mają. A wokół – nieporadność\nDziałań, wszystko się w dzieje w drugą stronę, ruch\nKażdy tylko pogarsza sytuację, słowa padają inne\nNiż powinny, wszystko wiruje coraz szybciej\nZawsze katastrofa być musi na planie. Codzienne\nŻycia kosztowanie, rzecz jest w proporcjach\nI perspektywie łez i śmiechu,Nie ma herosów,\nSpiżowych bohaterów, zwykłe motywy, powody,\nNikt za ojczyznę nie chce umierać,\nRezultaty, czasem oplakane, za to\nHumor i dystans do ludzkich charakterów...\nPewnie, nie wszyscy chodzicie, na 'misiowe bale" ,to teraz coś na rozluźnienie:D\nSpotyka mnie, zaszczyt,\nNo i radość dzisiaj,\nNa balik, do misia\nSzybko, się szykuję,\nBo to, dla mnie, gratka,\nPewnie, będę gościć,\nU misia Puchatka\nU misia Puchatka?\nTa myśl, mnie upaja,\nMyślę, że tam będzie,\nMiśków, cała zgraja.\nCzasem, to są miśki,\nA czasem, Michały,\nBędą chłeptać, miodzik,\nBędą sobie, szeptać\nW aksamitne, uszko,\nCo też, można zrobić,\nZ pluszową, poduszką.\nTrzymać ją na łóżku?\nA może, pod spodem?\nCzy też, schować, pod nią\nDwa słoiki z miodem?\nBędą, same tańce,\nPewnie, też sie zjawią,\nMam, balowa suknię\nI nowa fryzurę,\nPoderwą mnie, migiem,\nWszystkie miśki, bure.\nJak, nie będą chciały\nWrócę, po kryjomu\nI pogłaskam Miśka,\nCo pozostał, w domu.\nMaluna, takie kapitalne miśki, że chyba Cie będę podrywał, chociaż nie wiem czym mis bury ale po takim wierszyku podrywanie mi w głowie, .........:D :D\nO ile wiem, to podrywanie Ci ciągle w głowie....ale zawsze możesz spróbować...tylko nie obiecuję, że Ci się uda;)\nJa dzisiaj też dla Sagulki:)\nNiech Ci życie sielsko mija\nstrojne w pieknych barw ażury\npłaszcz utkany,jak z purpury\nniech Cie dobre wiatry noszą\nczas,popijaj ze spokojem\npod skrzydłami piekna szukaj\nDobry wieczór, pewnie dziwisz się, kochanie\nŻe mnie widzisz tu samego w takim stanie\nCo ma znaczyć ten jarzębiak\nTen popiół na dywanie?\nA w ten sposób jest najtaniej\nNie jesteśmy przecież tacy\nJacy w lustrze się widzimy\nJa wyszedłem wcześniej z pracy\nI zabrakło mi rutyny\nBo spotkało mnie zdarzenie\nBardzo niecodzienne i\nWięc wyszedłem wcześnie z biura - jak mówiłem\nOd lat tylu miałem pierwszą pustą chwilę\nTej dzielnicy, gdzie pracuję\nPrawie nie znam - zabłądziłem\nZwykle to się denerwuję\nA to było nawet miłe\nI ulicą pierwszą z brzegu\nSzedłem w przypadkowy spacer\nChciałem chociaż raz inaczej\n(Nie, kochanie nie chce kawy)\nŻe to jest ryzyko i\nNie chce więcej takich dni\nTą ulica szedłem aż do baru\nByło pusto poza jedna ładną parą\nŻe ta miłość niezawiła\nBy im nie przeszkadzać, cicho\nZamykałem baru drzwi\nAle próbować mogę?.....:D :D a jak się uda...?\nPróbować zawsze możesz, ale nie tutaj, bo to wątek do pisania i czytania wierszy i człowiek się niepotrzebnie rozprasza:rolleyes: Prawie, przeoczyłam tekst, wklejony przez Elę, a bardzo lubię Koftę...\nPierwsze prawo asertywności brzmi:" Mam prawo zmienić zdanie"!:) Właśnie je zmieniłam i dlatego powróciłam do Was, szczególnie dla jednej Osoby:D Której? Niech to pozostanie tajemnicą.\nczłowiek jest wypadkiem\njeśli rodzaj ludzki\nz fauny i flory\nswój blask i urok\nnatura swą czystość\nzło nie bierze się z braku\nzło się bierze\njesteśmy w myśli? jak\na tym samym odtąd w bycie\ninni niż czysta natura\nSą wiersze,których strach czytać,bo mimo niezwykłej np.formy,przerzutnie itd., niosą w sobie ładunek,który mąci w głowie,sprawiają jakieś wewnętrzne rozdarcie....pewnie po to, aby zwrócić uwagę na bardzo ważne problemy, które na co dzień omijamy....\nSą też liryki potrzebne,jak np.ten Różewicza.Dla mnie jest dziś szczególnie ważny.\nDla innych są tu też wiersze jak chleb-to normalne..po to jest poezja....\n....żadne stworzenie poza\nBudzenie się poranku\ndzwonią w piecu\nSagulko, Maluno :)\nLudgardo - dziękuję, zamianę zdania\ni jakże piękny, pełen prawdy wiersz.\nElizko - podpisuję się pod tym co napisałaś .\nNiedawno ktoś na forum powiedział, że Seniorek uzależnia - potwierdzam\nCień dwoisty - dusza i ciało\nPatrzy w zwierciadło:\nCo być mogło, być nie umiało,\nW dnach głębokich czynią się gusła:\nDuszo biedna, czemuś tak uschła\nAch, to tylko życie dalekie\nW mrokach przepadło.\nIdą czasy, gasną powieki,\nTwarz spogląda z głębin odbicia\nCiemna i niema -\nJak powrócić do tego życia,\nWitam w kąciku poezji :)\nCzytam powolutku Wasze wiersze, chce wyłapać ich sens i przesłanie.\nByło, minęło, pozostał żal\nCzuję to samo, jednak inaczej\nKiedy łzy płyną te, które bolą\nŻal zbliża się wielkimi krokami\nW myślach rachunek sumienia otwieram\nPo mojej stronie wychodzi bilans dodatni.\nZadaję odwieczne pytanie\nDlaczego? W niepewności trwam.\nŻal mi miejsc, w których nie byłam\nŻal ludzi, których poznać nie zdążyłam\nŻal wszystkiego czego zrobić\nŻal odgłosu szemrzącego strumyka – nad ranem\nŻal wiatru, który chmury nade mną przegania\nNade wszystko żal bezpowrotnie straconego\nCzasu, który mogłam wypełnić kochaniem.\nWitam miłośników poezji i życzę miłego dnia :)\nMimozo - pięknie, ale żal.\nDziś roczek w Klubiku Saguli.\nSagulko, moje gratulacje.\nSagulko - kolejne TWOJE święto.\nRocznicowo pozdrawiam i życzę Tobie\nsobie i nam, obyś była z nami jeszcze\nnie jeden rok. Uśmiechu i zadowolenia. :D - Cz\nMiłego weekendu wierszoluby - :D\ndziekuje za usmiech\n...że kiedys zepsula mi sie kuchenka gazowa w nieodpowiednim momencie. A w radiu jak raz leciała Ludmiła Jakubczak i jej najbardziej osłuchany numer - Gdy mi Ciebie zabraknie... (ktos ją pamięta tak przy okazji??:D)\nZatem poezja utylitarna :D\nGdybyś znała moje myśli, kochana,\nGdy tak wdycham gazowe opary,\nNie, nie, pytaj mnie nawet oczami,\nBo nie powiem ci, jakie mam dziś zamiary...\nGdy kuchenki zabraknie\nGdy zabraknie kuchenki,\nSię poczujesz fatalnie\nBędziesz znosił udręki,\nNie uwarzysz rosołku,\nŻegnaj schabie w panierce,\nJuż mnie zdrowo ssie w dołku,\nTrzewia burczą w rozterce,\nWciąż na zimno kanapki,\nCóż że w lodówce gnat,\nDawno zgasły palniki,\nNiczym miłość sprzed lat,\nGdy kuchenki zabrakło,\nJak powietrza i światła,\nCo wybierze któż zgadnie,\nMa tęsknota do ciepła\nPójdę do MacDonalda\nCzy w pizzerii coś zjem?\nBo w chałupie to granda,\nZnowu chlebek i dżem...\nMoże mysleć o tej chwili nie warto,\nBo samego siebie jam cień,\nPójdę w sklep i zapłacę kartą,\nBędzie nowa i na ciepło znów zjem...\nGdy zabrakło kuchenki,\nW moim życiu coś zgasło,\nJestem pełen udręki,\nGdzie jest barszczyk z uszkami,\nI ze śliweczką schab,\nCiągle ruszam szczękami\nCoś na ciepło bym zjadł....\nCoś na ciepło bym zjadł\nCoś na ciepło bym zjaaaaaaaaaaaaadł.....\nOch Stalinie - w tej sytuacji\ntylko sąsiadka może Ci pomóc.\nJak w piosence Kunickiej (parafrazując oczywiście)\n"jak dobrze mieć sąsiadkę, jak dobrze mieć ...." itd)\nPrzyznać jednak muszę, że pióro masz nie tylko cięte.\nPrzypominasz mi miejscami Zabłockiego, Kerna i innych\nprześmiewcow nie wymienionych z nazwiska.\nA Jakubczak pamiętam ... :D :D :D - Cz\nHmm, zgadzam się co do sąsiadki - Nie da Ci ojciec, nie da Ci matka tego co może dać Ci sąsiadka..:D Można zacząć od czegos do jedzenia a później się zobaczy..:D\nAkurat duzo czytałem tych dżentelmenów do tego Lec, Sztaudynger i Prutkowski :D:D\nKochani to już rok, ale jakże fajny.\nDziękuje losowi, że mogę być z Wami.\nWczoraj już zauważyłam że:\nmych rąk mych warg.\nPozdrawiam serdecznie wszystkie wierszoluby i miłego oraz radosnego dnia zyczę.\nSagulko rocznicowo serdecznosci.Pozdrawiam cieplutko.\nStalin, dobre to :D\nSagulko, jeszcze lato :)\nTak to jest, gdy się wszystko sprowadza do ...kuchenki :)\nAle tekst kapitalny. Moje gratulacje, Stalin.\nWracam, wracam po długiej rozłące-\nWszystko- dawne, a niby na pewno-\nDrogi oddech- znajomy ruch głową...\nIdziemy, idziemy oboje...\nNowej sukni nie dostrzegam wcale-\nNowe w kwiaty obicia na ścianie.\n"Pełen żalu...Niech leży...Tak wolę".\nOkna nagle otwierasz w głąb nieba-\nDłoń mą tulisz do serca, więc słyszę,\nJak uderza- choć w ustach masz ciszę...\nLudgardo - Leśmian jak zwykle mnie zachwyca.\nMag - witaj nowy przybyszu/szko - pozostań z nami.\nTrochę czarów przyda się również w "Kąciku poezji ..."\nWszystkim wierszolubom miłego popołudnia :D - Cz\ntamzarazdokuchenki..:D A sprzątanie, pranie, prasowanie to pies??http://img405.imageshack.us/img405/9673/diab.gif\nJaki pies Ziutek? Pies jest tematem mojego wiersza:D\nMoja Luna- odsłona druga\nWszyscy znaja, moją Lunę,\nTo jest pies, nad psami,\nApetycik ma, nielichy,\nJada, razem z nami.\nJak odwrócę, tylko głowę,\nOna czuwa, dzielnie,\nBy, jęzorem, półmetrowym,\nPo południu, bolą nogi..\nWięc sprzątam na raty,\nNaszą Lunę, nic nie boli,\nJeść, już dzisiaj, zakazałam,\nAle, Luna, zdąży z panem,\nWreszcie, spokój, po obiedzie,\nMyślę....nic nie zginie,\nA mój piesek, prosto z drzewa,\nA wieczorem, przed kolacją,\nCzas, jej się wciąż, dłuży,\nI pod stołem, w nogach pana,\nCoś, na kształt, kałuży.\nKażdy myśli, że to si..i,\nNie... to nic z tych, rzeczy,\nTo pieskowi, na podłogę,\nŚlinka z pyska leci.\nWreszcie wieczór,zmrok zapada,\nŚpią, już nawet, mrówki,\nLuny, też nic, nie obudzi,\nPrócz, drzwi od lodówki!\npsié mamy i uwielbiamy..:D\nKażdego życia mało\ngorszego życia też\ngdyby się nic nie działo\nnie znalibyśmy też\nnaszego życia tyle\nile znajdziemy w nim\nczasu choć z każdą chwilą\nsprawdzamy go czy był\ntu prawie niebo jest\nod cudu do narodzin\nz narodzin aż po cud\nniewiele nas obchodzi\nprócz kilku zwykłych słów\ntu prawie niebo jest.\nSagulo przepiękny wiersz znalazłaś. "Naszego życia tyle ile znajdziemy w nim czasu" i tu pozostaje porozważać na co ten czas nam potrzebny.\nBrończyk, Sagulo, Maluno - :D\nTo co za mną – wspomnienia.\nWszystko co przede mną – marzenia.\nNie ważne kiedy, jak i gdzie być może spotkamy się.\nOstatni list, ostatnia rozmowa.\nZapiski w zeszycie czytam od nowa, kartka po kartce.\nSmakuję, każde zapisane zdanie pachnące Tobą.\nAtramentowe plamy na pożółkłych kartkach\nPrzypominają o wspólnych porankach,\nO nocach szalonych i szarych dniach bez Ciebie.\nW marzeniach widzę jak razem,\nWieczorem przy świecach spędzamy czas na tarasie.\nPijąc zieloną herbatę spoglądam w niebo, tam gdzie Ty spoglądasz.\nWypowiadam bezgłośnie życzenie, którego spełnienia pragnę całą sobą.\nTak naprawdę na nic nie mam wpływu\nPrzez życie płynę jak gałązka bezładnie niesiona przez fale.\nMoże dopłynę do portu, w którym czekać na mnie będziesz\nByć może zginę w oceanie niespełnionych marzeń.\nMimozo, piękny Twój wiersz.\nMaluna, świetnie opisałaś swojego psiaka :D\nOne są duże to i dużo potrzebują.\nMaluno - już Tobie pisałam, że Luna jest super - pod każdym względem :)\nMartuniu, Bogdo - dziękuję. Cz\nOstatnia niedziela sierpnia, wakacji, itp....\nDla wielu z nas nie ma to szczególnego znaczenia,\nbo na emeryturzeczas inaczej płynie.\nSłonecznie witam wszystkich lubiących wiersze.\nZapraszam zatem do odwiedzin w "Kąciku ..." Miłego dnia :D :D :D\nCo to jest milość?\nMimozo! Bardzo poruszyło mnie "Bezgłośne życzenie", i to dotyczy nas wszystkich...niestety.\nJa zacznę, może na temat, bardzo teraz, aktualny, czyli prośba:\nNie odchodź, lato!\nEch lato..ciepłe i złote,\nCzy odejść, już masz ochotę?\nCzasem pokropisz deszczem,\nAle, nie odchodź jeszcze!\nChoć teraz, już zimne ranki,\nA także, chłodne wieczory,\nPodaruj nam, jeszcze miesiąc,\nZachowaj, swoje kolory.\nDrzewa, dźwigają owoce,\nPewnie, je bolą, konary,\nDzień cały, latają osy,\nWieczorem, brzęczą, komary.\nOwoce spadają z drzewa,\nDojrzały już do tej, pory,\nPowróci do nas, ich zapach,\nW długie, jesienne, wieczory.\nZanim odejdziesz, lato,\nTuż przed, wilgocią i chłodem,\nPszczoły zgromadzą zapasy,\nNapełnią nam, ule miodem.\nZjezdżamy, powoli, do domów,\nKończą się, letnie, wyprawy,\nDzieci ,już myślą, o szkole,\nZwykłe, codzienne, sprawy...\nWiem, że to lato przeminie,\nOdejdzie, wraz z września, końcem,\nLecz dzisiaj, jeszcze je mamy,\nCieszmy się, ciepłem i słońcem!\nKumpel dostal kiedys włoską pralkę bez instrukcji, i zajęło to duzo czasu i wiele piw żeby rozgryźć mechanizmy dzialania, skojarzenia ze znaną piosenką to byla oczywista oczywistość...\nUwaga! Zawiera brzydkie wyrazy bo inaczej nie szło...:D\n- Bene, Dottore!\nRagazzo da Saska Kępa, se chodzi no i stęka,\nBo pralka całkiem mu nie chciała prać.\nColori resistenti, lecz jak je trattamenti\nCo to tessuti misti, k*rwa mać!.\nOn wyk*rw miał na twarzy i pranie mu się marzy,\nKoszule czyste w szafie widzieć chciał .\nJuż wszystko molto sporchi, ostatnie czyste portki,\nA w poniedziałek randkę przecież miał\nTy cholerna włoska pralko bez instrukcji,\nNie wiem sam, który przycisk włączyć mam, ,\nCzytam że lana vergine no i robię mądrą minę\nLecz przy scarico to zaraz wpadnę w szał.\nNa ch*j mi, k*rwa, Dante, nie pisał nylon bianco,\nNie pisał, co to jest lavaggio bio,\nTam czeka bella bionda, a patrzę, jak wyglądam,\nJak kloszard w noc po karnawale w Rio.\nSpojrzę w jej oczy długo, lecz myślę – centrifuga,\nWszak ona trzyma fason no i styl,\nCoś trzeba delicato, bo nie będzie fellatio\nNo muszę zrobić pranie w parę chwil.\nNiech mi ktoś powie jak zrobić to lavaggio,\nPotrzebuję wdziać na siebie czysty shirt\nBo inaczej to nie będzie figo - faggio\nI co znaczy risciacqui szepnie mi....\nStalinie, przecież w rączkach mógł wyprać:D\n(chociaż niejeden w święta rad)\nChociaż niejeden w święta rad\nkościelnych trzymać się stref,\ndla mnie najlepszą świątynią - sad,\ngdzie drozdy wiodą śpiew.\nI choć niektórzy komże kładą,\nja wkładam loty z piór,\na zamiast dzwonów na modlitwę\nsłychać ptaszęcy chór.\nZnamienity kapłan, sam dobry Bóg,\nma do nas kazanie krótkie...\nNie spieszno mi więc za niebieski próg\ni żyję pomalutku.\nTł. Kazimiera Iłłakowiczówna\n"Wiem, że to lato przeminie,\nCieszmy się, ciepłem i słońcem!"\nWięc cieszmy się, póki świeci, póki lato, póki zycia ...\nStalinie, rymy powalające, a to przeplatanie "włoszczyzną" mistrzowskie.\nJednak mam prośbę (bez urazy) o umiar w umieszczaniu na tym wątku wierszy z dużą dozą "łaciny z pod budki z piwem".\nSagulko - jak samopoczucie po dwudniowym święcie?\nWitajcie wierszoluby miłe\nMaluno podpisuje sie pod twoją prośbą .. Nie odchodz lato !:D\na wszystkich bardzo serdecznie pozdrawiam .\nSagula - w rączkach?? To jakies sredniowiecze jest..:D\nMimoza - uprzedzalem ze sa wyrazy, no tak się napisalo po prostu, normalnie brzydkich wyrazow nie naduzywam jednak czasem bywaja niezbędne - patrz Wojaczek, Charles Bukovski i inni współcześni\nStalinie - uprzedziłeś, w porządku.\nJednak dążenie do dorównania Wojaczkowi i innym wspólczesnym poetom,\nzostawmy młodym gniewnym.\nPrzy okazji mała sugestia - na wątku założonym przez Ciebie ten wiersz i inne podobne napewno znajdą należyte uznanie.:rolleyes: :) - Cz\nZnaczy - mam się czuc wyrzucony??:D:D\nStalinie - absolutnie NIE:D :D - Cz\nOK, to w takim razie watki z wyrazami będę wrzucał do baru\nUfff ... a juz sie bałam ze sie obrazisz, jak to jest modne tutaj\na szkoda by mi było bo lubie twoje wiersze /te bez wyrazow;)\nWobec tego Stalinie :D dwa tłumaczenia pięknej pieśni, która wyciskała Ci nie jedną łzę.\n"Suliko" napisana została w 1895 roku przez Akakiego Roztomowicza Ceretelego. Nie wiem kim był kompozytor.\nGdzie rozkwita kwiat, róży kwiat, na gałązce siadł lotny ptak. Zadrżał wśród listowia purpurowy pąk, czemu serce drży, Suliko?\nJedzie wrony koń spoza wzgórz, jeździec zbliża się, wchodzi w próg. Spragnionemu dajże wody, wyjdź przed dom, czemu kryjesz się, Suliko? Pięknie pachnie chleb, pachnie miód, proszę napij się, ucisz głód. Ale nadaremnie ściga mnie twój wzrok, inna jesteś już, Suliko. Wiłam z przędzy nić, długą nić, z nici powstał szal, zwiewny szal. Szal do przędzy niepodobny nic a nic, i ty jesteś już nie ten sam. Pobladł jeździec i ruszył w cwał, w locie zerwał kwiat, róży kwiat. Zdrada rani serce, kolec rani dłoń, zapłakała w głos Suliko. Bo umiera miłość kiedy stargasz ją, mówi stara pieśń Suliko.\nChciałem znaleźć mej miłej grób Smutek co dzień me serce gniótł. Wiosną młode serca bez miłości schną Gdzie ty jesteś, ma Suliko? W bujnym lesie kwiat róży drży Na jej płatkach lśnią rosy łzy. Czy to ty tak pięknie wznosisz głowę swą, Kwitnąc z dala stąd, Suliko? Nad kochaną swą różą dziś Słowik w gąszczu zgiął młody liść. Zapytałem tak, jak wzdycha wody dno: Czy to jesteś ty, Suliko? Dziobkiem przywarł do listków drzew; W ciszy lasu wkrąg zabrzmiał śpiew I dzwoniła pieśń słowika aż do dnia, Jakby mówił mi: tak, to ja. Cz\nA co do miłości to cóż, bardziej bliski jest mi wariant, ekhem, stepowy...\nJedzie Tatar na tarpanie\nWiedzie pannę na arkanie\nTo takie archetypalne jest....http://img76.imageshack.us/img76/9673/diab.gif\nO, jawo moja, gdzie ty?\nTak tu dzisiaj miłosnie,aż sie ckliwie na duszy robi:)\nNapewno jest to stan ducha\nBo w różnej przychodzi porze\ni różne ma oblicza\ngorąca i rozogniona\ni miłośc wieczna\nA w alejach czeka Pan\nchoć jest już wolny jego stan\nOn ciągle szuka tu swojej żony.\nZapomniane ścieżki na nowo odkryłam\nDawny młodnik dorodnym lasem się stał.\nZieleń rozzłocona słońcem,\nW zachwycie chłonę kolorowe obrazy.\nZa pagórkiem, przy strumyku para jeży\nUbrana w liście klonu.\nTuż obok przysiadła wrona,\nSpogląda na jeże wielce zdziwiona,\nKra, kra, kra rozlega się echem.\nWysoko na dębie dzięcioł zawzięcie\nWystukuje zaproszenie dla pani dzięciołowej.\nWiatr wpadł na moment między\nSzpaler sosen, otarł się o pniaki\nI zapachy z leśnej drogerii\nRozwiał po leśnych dróżkach.\nCisza wokół, aż w uszach dzwoni,\nSłychać serca bicie,\nKiedy w zachwycie przystanąć muszę,\nAby czarowną mocą nasycić oczy, ukoić duszę.\nBez pośpiechu, powoli przemierzam drożyny\nNie prędko znowu powrócę.\n30 sierpnia 2009 roku\nA czasem Anioła leśnego nie spotkałaś? na tych dróżkach, często je spotykam, wtedy po kielonku wypijamy i wąchamy "zapachy z leśnej drogerii"\nPozdrawiamy wszystkich tych co piszą tu rymem i nierymem....\n:D Jip-ku, Anioła Leśnego, który popija z kielonka - nie,\nale przepiękne chmary ważek na potokiem (takie własnie anioły leśne) tak\ni to nie raz, a razy wiele\nHonoratko, nie zauważyłam Ciebie, przepraszam, witam i dziękuję za piekny wiersz.\nMasz rację opisywanie stanów miłosnych uniesien bywa ckliwe (czasami) :D - Cz\nMimozo:) Leśmian jest teraz moim odkryciem:D\nnic między nimi nigdy się nie działo\njakieś "przepraszam" w uścisku?\ngłos"pomyłka" w słuchawce?\n- ale znam ich odpowiedż.\nna których zawczasu dotyk\nkładł się na dotyk.\nCo znaczy słowo"kochac"-autora nie znam\nKochać-to kogoś poznawać\nkochać-to znaczy z kimś być\nkochać-to ciągle powstawać\nkochać-to dla drugich żyć\nkochać to odrzucić "ego"\nkochać to coś innym dać\nkochać to widzieć drugiego\nkochać nie znaczy wciąż brać\nkochać to wesprzeć słabszego\nkochać to wiernym wciąż być\nkochać to widzieć w kimś Boga\nw zgodzie z sumieniem swym być\nbrzmieć będzie u Ciebie i u mnie\nwtedy dopiero uwierzę\nże słowo "Człowiek"brzmi DUMNIE:D\nLudgardo - dla mnie też :D\nHonoratko - mimo wszystko CZŁOWIEK, brzmi dumnie :D - Cz\n:) Pózna miłość:)\nGdy Amor strzela z łuku\nTo Pan Bóg strzały nosi\ni gromem porazi Tego\nco wcale o miłość nie prosi\nI przyjdzie miłość szalona\ngorąca,jak na równiku\nw upojnym szale trwa chwilę\ni zniknie...już w pazdzierniku.\nA kiedy Amor porazi\ni w zimie,w siarczyste mrozy..\ngorącą miłość rozpali\nroztopi w Nas wszystkie lody\nrozkruszy skały opoki\na serca nasze nie głazy\npopłyną rwące potoki...\nna fali uczuć....\nW słoneczny poranek witam serdecznie lubiących wiersze i wszelkiego rodzaju poezje i rymowanki (tak ci u nas różnorodność):D\nBo wyczerpuje chód go\nZe wciąż popełniam nowe\nNie, nie Nie budźcie mnie!\nPodziwiam wiersze Wasze i i innych autorów.\nDziś przypadł mi do serca wiersz Honoratki "Późna miłość" :)\nLudgarda, Sagula, Mimoza :)\nMimozo, dziękuję za Leśmiana:D\nby pragnienia nie znał lęku, by czekania nie znał mąk.\non porzuca ją na zawsze - bo jej nie mógł wołać w śnie\nNawlekam korale, na sznurek,\nKorale, co są, jak te smutki,\nNajwiększy, smutek na środku,\nA gdzieś, pod koniec, malutki.\nNajwiększy... to moje zdrowie,\nA mniejsze, to drobne zgryzoty,\nTych małych, jest takie mnóstwo,\nNawlekać, nie mam ochoty...\nTen duży, na samym środku,\nWciąż, mi nie daje spokoju,\nJest żółty i taki błyszczący,\nŻe, widać go, w całym pokoju.\nTo własnie on, ten piękny,\nNie bardzo dziś, połyskuje,\nTo znak, że pewnie znowu,\nNawlekam i nawlekam,\nUwięzić muszę, te smutki,\nLecz widzę, że sznurek, już pełny\nI zaraz będzie, zbyt krótki.\nNawlekam, więc szybko do końca,\nI mocno zawiązuję,\nNie mogą, się uwolnić!\nWtedy, nie zachoruję!\nGdy mam je, już na sznurku,\nNie dam im, wrócić z powrotem,\nWyrzucę je gdzies daleko,\nAlbo zakopię, pod płotem!\nWitam popołudniową porą drogie Panie.:D :D\nSagulkę, któa prosiła aby ją nie budzić. Bogdę, naszą przemiłą recenzentkę.\nLudgardę, która z nami została, Zosię - emerytkę zaglądającą do "Kącika ..." zbyt rzadko\noraz Malunę, którą proszę o wyrzucenie korali - bo zdrowie najważniejsze. - Cz\nO cholera, Maluna... Też kiedys napisałem o koralach ale w zupełnie innym ujęciu, mysle że to fajny temat jest...:D\nPrzynosiłeś mi fiołki w berecie.\nPrzynosiłeś mi szczęście i radość.\nDzisiaj nie ma cię na tym świecie,\na w mym sercu ciągle gości miłość.\nMiłość daleka, już nieosiągalna,\nlecz nikt jej z serca nie wyrwie.\nMoże poezja moja jest banalna,\nuleci w przestworza przez chwilkę.\nDoleci do ciebie me ciche westchnienie,\njasny promyczek mej duszy.\nByć może przyspieszy to twoje zbawienie,\nBoga ma miłość też wzruszy.\nWiersz Aleksandry Sas Wisłockiej\nWięcej na temat jej twórczości można przeczytać na www.gpietrzak.republika.pl\nPrzypadkowo znalazłam w necie i dzielę się znaleziskiem.\nSenioritko - przyniosłaś nam fiołki i informację o nieodkrytej jeszcze przeze mnie poetce. Zaraz wybiorę się "w odwiedziny" - :D Cz\nNic za darmo! To oczywiście żart. Ale może pamiętacie\nze szczenięcych lat wiersz zaczynający się tak: Dlaczego,\nspytała mama, płaczesz córeczko od rana....\nDalej nie wiem i stale mnie to męczy. Mama często cytowała ten wierszyk i doprowadzała mnie do jeszcze większych łez.\nPoszukacie w otchłani swoich wspomnień? Proszę! Będę wdzięczna.\nPrzekażę wnuczce dla prawnuczki.\nSenioritka - nie mogę Tobie pomóc, nie znam tego wierszyka - niestety :confused:\nKocham zegary – te z duszą,\nKtórych cykanie rytmicznie\nOdmierza dany mi czas na życie.\nMam taki zegar, wisi na ścianie\nCodziennie rano budzi mnie,\nWzywa do wstania, zmusza do działania.\nNie lubię zegarów, także tych z duszą.\nKiedy czekam, czas nabiera\nGodziny się dłużą,\nKlepsydra czasu przestaje\nPewnego dnia zatrzymam zegary\nOdbędę podróż cofając się w czasie\nTam znajdę Ciebie, i …\nBoję się tylko o jedno,\nCzy znajdę tamto uczucie.\nZnowu do Was zajrzałam :)\nMaluna, wyrzuć szybko te korale, albo lepiej zakop.\nMimoza "Zegary" ....czy znajdziemy tamto uczucie.\nA gdzie podziewa się Zochna, ktoś coś wie.\nZochna, 27 sierpnia o 20,25 napisała tak, cytuję:\n"bogda to nie brak weny, to 'real' mnie porwał w swoje ramiona i to chyba, aż do przyszłego tygodnia ;) "\nWróci, jak ją ten 'real' porzuci :D Cz\nDzięki Czesiu :)\nJakoś umknął mi ten post, pewnie był w końcówce poprzedniego wątka.\nPozdrawiam serdecznie wszystkich ....i próbuję dalej... :D:D\numieć dziękować ….\nza drobną przysługę, za pozdrowienie,\nza uśmiech i za miłe wspomnienie\ndo kogoś ….i za to ,\nże dziś świeci słońce i mamy jeszcze lato\nza spokojną noc i ranek wesoły,\nza to że jutro niektórzy pójdą do szkoły...:D\nza każdą chwilę z bliskimi spędzoną\nz rodziną, znajomymi i nawet z własną żoną..\nże tak nas wychowano\nby całować rękę babci podaną\ni wszystkim szacunku okazywanie\nbo ile dasz komu po trzykroć tyle tobie wróci\ni może nikt cię więcej nie zasmuci...?\ni dziękuj tak zawsze i wszędzie\na dobrych ludzi wokół\nbyć prawdomównym – nie chować urazy\numieć dziękować - nawet po trzy razy...\nWitaj Dziewiątko :)\nNic dodać, świetnie to napisałaś.\nDziewiąteczko - podpisuję się pod Twoim wierszem\nWIELOKROTNIE. :D Gdyby wszyscy umieli dziękować\na do tego byli prawdomówni - to chyba jednak utopia jest :mad: - Cz\n:) Przemawia, wprost do serca....dziękuję dziewiątko, co najmniej, trzy razy!!!\n:) Witajcie.Dziękuję wszystkim,serdecznie,po trzy razy\nza to,że tu jestescie:)\nNajpierw coś do nizania, najlepiej\nZ teorii strun, minimum 10 wymiarów,\nMoże za dużo czytałem Feynmana,\nZnaczy trójwymiarowa przestrzeń\nI czas, pozostałe 6 niedostrzegalne,\nBo u Plancka długość była nader krótka.\nStruna czasu – wybór logiczny, a pierwszy\nKoralik to myślenie, kształt bywa chaotyczny\nBo wielowariantowy. Drugi z kolei to oczekiwanie,\nNiczym opal, kolorystyka zawsze zmienna,\nOd zieleni nadziei do zwątpienia czerni …\nTrzeci to grawitacja – przyciąganie - umysłów,\nOsobowości, spokojnie, nie pominę ciała,\nKolejne koraliki - to działania, dowolne kształty nadać\nMożna, wiadomo, co się działo i stworzone zostało.\nIch jest najwięcej, to łańcuch konsekwencji\nRobienia czegoś w zamyśle konkretnym,\nZ reguły świetnie się komponują\nZ pozostałymi, najlepiej gdy przeplecione są\nIntencjami, to bez związku z piekła\nBrukowaniem, za tym idą emocje i postrzeganie,\nZwiązane z odbiorem i interpretacją, to wzajemne\nKształtów nadawanie. Słowa – kwestia odrębna,\nCzasem to tylko mgła, przysłaniająca rzeczywistość,\nSą ważne, lecz pominięte, to naszyjnik komunikacji\nNiewerbalnej, ostatni koralik to rezultat,\nNa ogół nie do przewidzenia, za dużo czynników\nW rzeczywistości wielowymiarowej,\nA życie całe - kolekcją naszyjników\nTych do powtórzeń i całkiem nowych…\nPanie S - koraliki, koraliki, czytam Twój wiersz jakbym czytała sennik.\nTak to odbieram, każdy sznur korali,\npiszesz jak dobrze pamiętam o 10-ciu sznurkach, to inna senna mara. :) - Cz\nDla większości, młodych,to tylko, kolejna data do zapamiętania...\nhttp://img2.vpx.pl/up/20090901/mlfigurka_matki_boskiej_niepokalanej_zblic5bcenie_ by_ron.jpg (http://www.vpx.pl/foto,figurka_matki_boskiej_niepokalanej_zblic5bcen ie_by_ron.html)\nMatko! Czy to jest wojna?\nKtoś, będzie, strzelał do mnie?\nZ daleka słychać czołgi..\nA kto, zatroszczy się o mnie?\nMatko, masz wielkie serce,\nI takie czułe ramiona,\nNie mamy, dokąd uciekać,\nOdpocznie, dusza strudzona..\nOtoczysz nas, swą opieką,\nOkryjesz, niebieskim płaszczem,\nGdy przyjdzie, czarna godzina,\nOsuszysz łzy, pogłaszczesz..\nLudzie, gorąco się modlą,\nW zaciszu, praskiej bramy..\nBoże..chroń nas od wojny!\nMatko... wstaw się za nami...\nMiłego dnia - pozdrawiam i zapraszam do naszego 'Kącika ..." :D\nTen walet schnie z miłości, a ty go dręczysz wzgardą,\ndwa serca wyrwał z piersi i przekuł halabardą.\nŻołędny król go wezwał. W karecie z dzwonków pędzi.\nAch!... Czeka go w podróży nieszczęście od żołędzi.\nJuż wjechać ma w dąbrowę, a jeszcze się ogląda,\non nie wie, że przy tobie dzwonkowy, jasny blondyn.\nNie ufaj blondynowi, choć list czerwienny wyśle,\nspal złoty włos nad świecą, a poznasz jego myśli.\nOn brzęczy dzwonnym złotem, do ucha pięknie szepce,\nuśmiecha się do ciebie, a serce dał brunetce.\nBrunetka jest zazdrosna i ciebie źle wspomina.\nWystrzegaj się tej damy. Ach, nie pij tego wina!\nTo wino jest zatrute miłosnej łzy diamentem,\nz dziesięciu serc czerwiennych okrutnie wyciśnięte.\nPijany czarnym winem, twój walet w snach się błąka,\nz rozpaczą szuka serce - w żołędziach, w winie, w dzwonkach\nWśród ruin, majaczą cienie,\nNa schodach, co jeszcze, wciąż wiszą,\nGdzieś w górze, łopot gołębia,\nA potem, już tylko cisza...\nTu nawet, nie ma echa,\nW piwnicy, korytarz bez końca,\nTak duszno i nie ma wody,\nI postać, na ziemi, leżąca..\nNa głowie, bandaż, skrwawiony,\nW mroku, nie widać twarzy,\nTo tylko dzieciak, skrzywdzony..\nKaganek, ledwo się jarzy..\nPoczekaj..nie odchodź, jeszcze..\nSłowa pociechy, brzmią w ciszy..\nLecz nawet, echo tu milczy,\nChłopak, już tego nie słyszy...\nmaluna21 1 września2009r.\nMaluno - wzruszyłaś mnie ... naprawdę. - Cz\nchyba nagroda Nobla przed Tobą...zagospodarowałeś 10 strun.\n/ czy dobrze policzyłam?/ Tylko jeszcze dowody.\nPrzeczytałam 3 x i za czwartym baaardzo mi się Twój wiersz spodobał, nie jest to wiersz, który wzrusza, ale nie można nad nim przejść ot tak sobie....\nWitam w kąciku poezji wszystkich wierszolubów :)\nStalin - "Koraliki" pełne refleksji.\nMaluna - piękne i bardzo wzruszające.\nMimoza, Sagula :)\n...ale zmiany a ile do czytania?\nPełna zachwytu i uznania dla wszystkich, nie 'porzucona' - "obecna" :D\nCała jestem radością i...\ntakim wrześniem pogodnym, to...\nnic, że dzisiaj rocznica tych...\nbolesnych wspomnień, tak bardzo 'śmierciopochodnych'\nCała jestem spokojem i...\nciszą miłosnego wspomnienia, nie...\ntego dawnego, tak boleśnie przytłaczającego\nstratami gehenną pełnego bomb spadających dudnienia\nCała jestem tworzeniem\nnowego czystego i z...\nsensem, innego od...\ntego przeszłego, pełnego wstrząsów łzawej porażki nieszczęść\nCała jestem skupieniem\npokorą pogodą i...\nwiarą, że nic to, co już kiedyś było, ważne by nie...\nbyć dzisiaj bezsilności tyranem ofiarą ;) :)\nJęk spalinowych pił w...\nlesie drzewa tnących\nwycie nieszczęśliwego psa u...\nsąsiadów złagodzone wrześniowym poszumem liści kojącym :)\nEtyczne 650-lecia miejscowości tej i...\n70-lecie II Wojny Światowej koszmarnej\nsplecionych uroczystości obchody lapidarne :)\nZdarzenia rocznicowe wspomnienia\nświat codziennie pulsuje tętni płynie i...\nrzeczywistość kreuje odmienia, dając tym...\nzachętę naszego twórczego istnienia :)\nNic piła, nic...\njęczenie czworonoga męczennika gdy...\nżycie cichaczem w...\nmarażmie upływa ucieka umyka :)\nZochno, jak miło Ciebie widzieć z powrotem.\nOdczuwalny był brak Twoich wierszy i Ciebie oczywiście też:D ;) :D Cz\nPoruszający, piękny wiersz Gałczyńskiego " Pieśń o żołnierzach z Westerplatte"...:D\nZochno, kapitalnie, że jesteś pełna pogody ducha- witaj! :))\ndobranoc, już jesteś senna-\nzimowe, latowe, jesienne-\nJanusz Radek » Wiersze wojenne\nZielonymi listeczkami, śpiewem jezior, zmierzchu\nZiemię twardą ci przemienię w mleczów miękkich\nWyprowadzę z rzeczy cienie, które prężą się jak\nW barwy burz, w serduszka listków, w deszczu siwy\nI powietrza drżące strugi, jak z angielskiej\nZmienię ci w aleje długie, w brzóz przejrzystych\nAż zagrają jak wiolonczel żal różowe światła\nJeno wyjmij mi z tych oczu szkło bolesne obraz\nJeno odmień czas kaleki, zakryj groby płaszczem\nZetrzyj z włosów pył bitewny, tych lat gniewnych\nLudgardo, Sagulo - pozostańmy w tych klimatach jeszcze przez chwilę.\nNie znam autora słów, ale ta piosenka wojskowa zawsze mnie wzrusza.\nNimeś odszedł, Jasiuleńku, stąd,\ngdy z wojenki wrócisz do dziewczyny swej ?\nbo mu kwitną kwiatki białych róż,\nNie rozpaczaj, lube dziewcze, nie,\nmimoza *** ludgarda *** sagula :)\ngotowe się przebudzić\npotęgę ludzkiej myśli\nco wypuszcza listki\nWitaj Zochna :)\nCiebie to muszę dłużej poczytać :D\nto dla Ciebie, z podziękowaniami\ngdy tylko ciemność zamknie oczy\nstrumienie myśli słów i...\nwierszy płynną lawiną się potoczą ;)\ntego nic gdy rannym widzem\nbędzie rosa słońce, Ty :)\njuż odkładam kartki biel po...\ncichu skrada się już...\nręka słabnie powieka drży\nziewając marszczę twarz i...\nnos i... brwi :cool:\nmarzeń westchnieniu odpocznij drżyj a...\njutro? Żyj, z rozkoszy żródła pij i... pij :)\nWierszoluby miłe , dziękuję\nZochno fajnie że jestes juz.:D\n30. sierpnia 1994\nZochna, dziękuję bardzo :D\nsagulo, Ludgardo, mimozo, a zwłaszcza maluno dziękuję Wam za szczególną poezję przeznaczoną na ten dzień. I ja dołączam poruszający wiersz o doli polskiego - jednak nie do końca pokonanego żołnierza.\nTyle dziś pięknych wierszy,bo i dzień szczególny przecież.\nSpieszę z wierszem J.Baranowskiego"Ojczyzna"\nW codzienne trudy i znoje\nwiodłaś nas droga Ojczyzno\ni krwią przelaną i potem\nzrosiłaś swą ziemię żyzną\nO nie zaginie w nas pamięć\no tych,co za nas walczyli\nco najpięknięjszy o Polsce\nsen swój w mogile prześnili\nSzumią nad nimi sztandary\nw biało-czerwonych powiewach\nme serce o Tobie śpiewa!\nNa odległych motywach Carlosa Santany "Game of love" z płyty Shaman, nie jest to tłumaczenie\nTutaj źródło, stary Mistrz wymiata jak zwykle a Michelle Branch jest słodka:D\nPowiedz, kim mam być dla Ciebie,\nWystarczył pocałunek i zostałeś jedynym,\nWięc powiedz – czemu nie przychodzisz,\nStoję obok sklepu ze słodkościami,\nTrochę tego, odrobina czułości,\nTeraz smutku nieco, uśmiech niczym lukier\nNa torcie słodko – gorzkim,\nA wszystko to – jest najstarszą grą\nSłońce zachodzi nad zimnym samotności morzem,\nProszę otwórz – nadal czekam\nPrzed Twoim sklepem ze słodkościami\nJeszcze nie poznałam wszystkich smaków,\nWidzę moją twarz w szybie\nPatrzę na wystawę\nTrochę tamtego, nieco goryczy,\nGarść anyżkowych wspomnień\nBo wszystko to - jest najstarszą grą\nUlica pustoszeje, przemykają ludzie\nDo domów, latarnie zabłysły\nStoję przed drzwiami, kiedy je otworzysz,\nTyle jeszcze nieodkrytych wrażeń,\nStrzepuję okruszki z palców, myślę\nKiedy znów się ze mną podzielisz\nBo już wiesz, że wszystko to\nNajstarszą jest grą\nMimoza, Donka - dzięki, myślę sobie, że faceci odbierają rzeczywistość na trochę innym poziomie kwantowym :D:D\nZacznę od podziękowań Rossie i Honoratce\nza wczorajszą bytność w "Kąciku ..." i wiersze.:D\nMiłego dnia wszystkim. Dzisiaj kolejny dzień września.\nPogoda zapowiada się fantastycznie - pogody w sercach\nwszystkim życzę :D - Cz\npo co zmieniać rzeczy stan.\nstare słowa pani, pan.\nNie mówiłeś do mnie ty\ni gdy ja szepnęłam ci\nProszę zostać, zmoknie pan .\nMówię zostaw, mówię przynieś,\nmówię wpadnij dziś po kinie\nmówić - Kiedy znów pan wpadnie?\ntak jak z drzewem nie jest ptak,\ndrzewo pyta Czy pan śpi?\na ptak na to nie lub tak...\nczy by było tak najmilszy,\ngdybyś mówił do mnie pani?\nznów powtórzyć: pani , pan ...\nPanie S. - mówiąc kolokwialnie. powaliłeś mnie Santaną -\na Twoje "wariacje santanowskie" są tak wieloznaczne,\nzarazem piękne i pełne erotyzmu. Zapiera dech - Cz\nŚpij mój błędny rycerzu\nz rep. Alicji Majewskiej\nGdy z lotu do gwiazd, powracasz nie raz,\nBez wiary, że jeszcze nadejdzie twój czas,\nTu wita cię dom, twój azyl, gdy śpią\nSny wierne od lat, cicho wejdź, zgaś świat.\nŚpij, mój błędny rycerzu, tu nasz dom.\nTutaj w ciepłym alkierzu, sny dobre śpią.\nW nich twe bitwy wygrane, świat u stóp.\nŚpij, nim zrobię śniadanie, bądź orłem znów.\nGdy marzysz i śnisz, ja cicho jak mysz\nDomowe kłopoty wymiatam, a kysz.\nOdkurzam twą broń i wawrzyn na skroń\nW kolejkę pod sklep biegnę po ciepły chleb.\nGdy tryumfów brzmi dzwon za nisko o ton,\nJa mimo to w górę unoszę twą dłoń.\nA kiedy znów chcesz odrzucić swój deszcz\nI smutnyś jak tren, znak, że czas na sen.\nSkopiowałam sobie ten wiersz czy pozwolisz bym zamieściła go kiedyś w swoim poetyckim blogu? Nie muszę go chwalić, zrobiła to już Mimoza.\nPolecone nagranie obejrzałam i posłuchałam - nawet 2x.\nMimoza -ależ Waćpanna nad wyraz łaskawa dzisiaj, aż musiałem sprawdzić w kalendarzu czy to nie jakiś tydzień dobroci dla zwierząt jest..:D\nZatem się kłaniam z uszanowaniem...\nDonka - zasada jest prosta - w necie powstałeś i w net pójdziesz, aleź bardzo proszę...:D\nwitam i pozdrawiam wszystkich miło :)\nTwoje serce jest...\nciebie postawy, każą mi...\nczasami/?!/ sądzić inaczej :cool:\nprzypuszczać skąd wzięła się ta...\nprzekora zohydzania siebie i...\npróba sprowadzania innych i...\nTeraz mówisz mi...\nkiedy zadał ci cios w...\nmiłości stworzone serce :)\nTo ty ja każdy z...\nnas wybiera egzystencję niewolnika czy...\nklęski porażkę albo...\nżycia kariera :)\npięć schodów korali etapów tych...\nkolejnych przeobrażeń progów aby...\npoczuciem szczęścia uwieńczonej formy własnej drogi :)\nfizjologicznych potrzeb uporasz się bytem, to z...\npoczuciem bezpieczeństwa niebawem napotkasz się chwytem\nmiłość z przynależnością zespoli się sama, po to aby...\nsamorealizacja z szacunkiem ziścić się zechciała, i oto do...\ntranscendencji czyli duchowości recepta już cała :)\nA ponieważ na...\npolach teorii są to...\nnastępnej kolejności warto do...\nrealizacji tych/że/ zabrać się zwieńczenia\n"Co ma wisieć, nie...\nutonie", co jest...\nzdrowe leczenia nie...\nwymaga, harmonijna równowaga jest celem tego, o czym...\nzochna wciąż gada i... gada :cool:\n(21 sierpnia 2009r.)\nDla równowagi walnę piwo..:D\nNa zdarooowie, Zochna..http://img515.imageshack.us/img515/2048/cyk.gif\nTwoje są ręce i usta , i oczy,\ni serce moje , które we krwi broczy.\nSzepcą spalone usta nocą skrycie:\n" Lepsza śmierć z tobą niż bez ciebie życie".\nOczy jak lampy stojące na straży\ncoraz goręcej w bladej świecą twarzy.\nRęce codziennej zrzekły się roboty\ni tęsknią , tęsknią do twojej pieszczoty.\nPrzyjdź i nieznośnej połóż koniec męce,\nbo zgasną oczy i opadną ręce !\nPrzyjdź jeszcze dzisiaj , o moje kochanie,\nnim usta zmilkną i serce ustanie !\nWszystkim nieszczęśliwie zakochanym dedykuję ten wiersz Iłłakowiczówny .\nKamo - a co masz dla zakochanych szczęśliwie;) :D\nDonko, Zochno :D\nMiedzy zwartą ścianą lasu\nA wolną przestrzenią,\nWyrosła brzezina, gdzie światło\nZ trudem przenika, mchem pokryte konary\nCieniem na trawie odbija się lot motyla.\nIskrzą kropelki rosy , którą łapczywie\nPrzysiadłszy na liściu biedronka spija.\nZ podściółki jak po deszczu grzyby\nWyrastają kamienne głazy\nDoskonałe miejsce na schadzkę tajemną.\nWokół drzewa i krzewy znakomicie\nWysoko nad nimi ptasi sabacik.\nŚpiewne nawoływania, zmieniając brzmienie\nKoncert dają jedyny, niepowtarzalny,\nOna i On wtuleni, zapatrzeni w siebie\nPragnienia wyśnione przeżywają społem,\nMiłość ich połączyła.\nZagajnik od realnego życia odgradza.\nŻal i kropla goryczy\nZmieszane z uczuciem spełnienia\nUnoszą się z każdym oddechem\nOdlatują jak klucz żurawi\nGdzieś za horyzont edenu.\n02 września 2009 roku\nPowiedz, co to jest przyjaźń?\nCzy my się, aż lubimy?\nCzy tylko, przyjaźnimy?\nCzy chcemy, zawsze rozmawiać,\nPo nocach, a także rankami?\nCzy chcemy, listy pisać,\nWesołe i smutne czasami?\nCzy chcemy, je także czytać,\nCzasem, pomiędzy wierszami?\nMoże pójdziemy na spacer,\nLub, razem na kawę i lody?\nMoże, to słowo przyjaciel,\nPasuje, jak ktoś, niezbyt młody?\nMoże, to wtedy, przyjaźń,\nJak, ktoś,ci rękę poda,\nA rano, się uśmiechnie,\nGdy, wokół niepogoda?\nZaparzy ci herbatę,\nZapyta, jak się czujesz?\nJak, ci sie spało w nocy,\nCzy, czegoś potrzebujesz?\nA może pragniesz tylko,\nBy ktoś, był wciąż, przy tobie,\nBo często, o tym myślisz\nO tej, drugiej, osobie,\nMoże, on czeka na ciebie,\nTak jak ty czekasz na niego,\nWięc, idź i podaj mu rękę,\nW przyjaźni, nie ma nic złego...\nMaluno - piękny wiersz.\nKolejny raz powiem, że się wzruszyłam.\nChciałam nie tak dawno mieć przyjaciela, nawet myślałam, że Go mam\nna wyciągnięcie ręki (aby zrobić mały klik) ale to było tylko moje chcenie.\nTeraz już nie chcę, bo kolejny raz spotka mnie rozczarowanie.\nA wiersz naprawdę dobry ..... do bólu dobry :D - Cz\nDzięki Mimozo, wiem jak to jest...\ni Czesia odpowiada: teraz już niechcę, bo kolejny raz spotka mnie rozczarowanie\nbo tak to jest z tą przyjaźnią, niby niewiele potrzeba, a tak trudno ją znaleźć. Tylko ja podobnie jak mimoza też już jej nie szukam. I tak brnę w tej swojej samotności - nieufna.\nPiękne te Twoje wiersze maluno. :)\nDziękuję rosso! Teraz ja się wzruszyłam:confused: I dlatego\nw takich momentach, przypominam sobie, ostatnie słowa, mojego innego, wiersza:\nBroń Boże, staruszką!:D\nMasz rację Maluna - staruszkom stanowczo mówimy NIE :D :D :D Cz\nTak, tak miłe dziewczyny, tylko gdzie indziej powiedziano (zaśpiewano), że "wesołe jest życie staruszka...". Już sama nie wiem co o tym myśleć? Ale się uśmiecham. Dobrej nocy życzę Wam i pozostałym Wierszolubom - jak mówi tarninka. :) :) :)\ni psa co szczekał grożnie a chciał nas powitać\nmiłość to samotność co łączy najblizszych\nfotografie prawdziwe - bo już niepodobne\nco nas łączy z ciałem\nElizko - Jan Twardowski, dobry na wszystko :D\nJesteś znowu.. ( Julian Tuwim )\nJesteś znowu !Mój Boże !Jak mi serce bije !\nJak mi się wzrok owiośnił! Jak świat rozradował!\nTylem nocy cię w snach, nazbyt krótkich całował!\nTylem dni dzień ten tęsknił , co przyszedł i żyje.\nI jest ! O - teraz właśnie!Jest ten dzień powrotny,\nWypłakany, kochany , nowy dzień spotkania,\nDzień wszystkiej mej nadziei, całego czekania,\nGdym cię piastował w sercu, stęskniony , samotny!\nI jakże to wypowiem ? i jakiemu słowu\npowierzę ową radość , drżącą , niespodzianą,\nŻ uśmiechem szczęścia w ustach : " Jesteś ! Jesteś !\nKamo, no to mamy komplet - Buziak na dobranoc :)\nZosienko, a Ty tematem moich myśli jesteś.:D\nChyba zadziałała telepatia (qurcze ale wyznanie mi wyszło);) - Cz\nDla zainteresowanych - Sagula wybyła na cztery dni nad morze.\nPozdrawiam i milego dnia życzę :D\nŹle źle się starzejemy przyjaciele\ntak się czepiamy piachu dni\ntak się boimy zim jesieni\nprzeszłość nam idzie za plecami\nlufami karabinów nas popycha\na palec światła wyczesuje z mroku\nCzekając aż się zacznie życie\nz głową wstecz obróconą nie zdążymy\nSchodzimy z wolna z twarzą starych dzieci\nmłodością poorani głodami niesyci\nże raz jeszcze nikt nie ocaleje\nTopiąc się w...\njego ramionach otworzy\nwszystkie zaszyfrowane kody do...\nufna dziko pokornie szalona, tak nie...\nposkromiona zachłanna uduchowiona a...\nMiękko otwarta rozwarta bez...\ngranic, otulająco wchłaniająca\nwilgotna ciasnym westchnieniem\npożądliwie namiętna za...\nwszystko i... za nic, ona :)\nFiglarnie kapryśna i...\nsmakiem, pachnąca morską bryzą sianokosami rajską różą i...\nDumna zmysłowa z...\nrumieńca zakłopotaniem wijąca się...\nrozkoszy wężem tnąca ekstazy\nJaka/ż/ jest jeszcze w...\nswoich obliczach ta...\ntwoja jedyna słodka lubieżnica\nkoi nęci zachwyca podnieca rozpala\nznika, tylko ona, tylko twoja ta, ona cała :D\n(27 sierpnia 2009r.)\nZochna :D ................Ufff;)\nTy nawet erotyki piękne piszesz - chapeau bas :) - Cz\nMimozo:) czytałam... i muszę Ci powiedzieć,że u mnie jest podobnie! Był kiedyś Ktoś z prawdziwego zdarzenia i dotąd już nikt podobny się nie zdarzył- przyjażn, jak miłość jest rzadką perłą:D\nMaluna:) piękny wiersz o przyjażni z różą w tle!\nWśród kwiatów, jak wśród dobrych i szczęśliwych myśli,\nOlśniony pól wiosennych złotem widowiskiem,\nWyciągam ręce, jakbym chciał objąć uściskiem\nZiemię, która się modrym widnokręgiem kryśli.\nWonie kwiatów sprzysięgły się najsłodszym spiskiem,\nBy dusza ma upiła się rozkoszniej niśli\nLotem ptacy, co w niebie błękitnem zawiśli,\nSławiąc radość piosennym zachwyt wytryskiem.\nPorwała się, porwała dusza ma w niebiosy,\nSzybuje, krąży wirem, szaleje i śpiewa\nWielbiąc kwiaty, wiatr, miłość, dal, uśmiech, deszcz rosy,\nAż osłabła z rozkoszy spada i omdlewa\nWśród kwiatów, kędy leżą w boskim śnie na jawie\nI szczęśliwy, jak plama słoneczna na trawie.\nNaucz sie żyć :)\nNaucz się, żyć beze mnie,\nBez naszych rozmów, o brzasku,\nBez kaw, przy komputerze,\nBez fotek, bez obrazków..\nBez czatów, późnym wieczorem,\nPo cichu, jeszcze, nim zaśniesz,\nOkienka, w dole ekranu,\nCo błyśnie i zaraz zgaśnie.\nNie słuchaj, naszych melodii,\nSkasuj, te linki wszystkie,\nI zacznij się, wreszcie obracać,\nW realnym, towarzystwie.\nA jak się, bardzo stęsknisz,\nNie będziesz, miał wyboru,\nTo wejdziesz tutaj, ukradkiem,\nOdwiedzisz mnie na forum...\nLudgardo, masz rację "przyjaźń, jak miłość jest rzadką perłą" Szkoda, wielka szkoda :rolleyes:\nMaluno, Twój wiersz "Naucz się zyć" porwałam do swoich zbiorów.\nMiłego dnia, czekam na przyjazd kuzynki - pobędzie ze mną do niedzieli, tak więc może się zdarzyć, że z rzadka będę tutaj zaglądać :D :D - Cz\nDzięki za wszystko, życzę przyjemności i wracaj szybko!\nmimoza nawet nie wiedziałam, że to erotyk :confused: dzięki :)\ngrad pocałunków ustawiam twarz\nucho - do...\nusłyszenia tego, co do...\npowiedzenia masz, jak...\npachniesz kochany, w co...\njesteś ubrany, jakiego na...\npowitanie dasz mi...\nzmysłowego znaku smak\nmoja radość szalona i...\nufności szczęście uczuć przepastnych objecie takie...\nstęsknione wyczekiwaniem palone\nłkającym wzruszeniem dotknięte, takie...\ndojmujące, chwilo uniesienia namiętna trwaj!\nzdyszani spragnieni nareszcie, już...\nrazem bezpieczni spleceni jak w...\nkonarach gałęzie drzew pełne liści i...\nnam się przyśni ale...\nzrealizowania zamiarów potrzeb :confused: niech nam się ziści :)\n(28 sierpnia 2009r.)\nZochno-erotyk i to jaki:\nMaluna-jak zwykle pięknie:D\nA teraz moje wypociny:confused:\nJeszcze ptaki trel swój wiodą\ni jaskółka tnie przestworza\njeszcze drzewa zieleń mają\na już zmienia się przyroda\nJak dywanem kolorowym\nkwiaty biegną polną drogą\nstrojne w pięknych barw ażury\nprzetykane nitką złotą\nA w ogródku...słoneczniki\ngórują na grzadkach\ngłówki małe,pełne ziaren\njak w koronie słonka\nJak na harfie wiatr przygrywa\nrzeka płynie-brzegi głaszcze\nnikt ze snu mnie dziś nie zrywa\noj-jak słodko,chcę tak jeszcze\nBo czasem się pisze króciory..:D\nMiłość - tupot bosych stóp w łazience,\nPoranna kawa, gorąca, naprędce...\nTo dziecka radość\nI czułe dobranoc..\nDni ciepłych, zwyczajnych coraz to więcej...\nKrótki a taki treściwy.:)\nHonoratka dzięki za ale...\nponieważ tutaj, w tym wątku, z naszą znakomitą gospodynią mimi staramy się szanować wszystkich i wszystko, zatem to jest Twoja TWÓRCZOŚĆ a nie "wypociny" :)\nStalin noo, niech Ci będzie, chociaż, zapachniało mi to łatwizną:cool:\nnowonarodzone dziś jest wciąż odległe od...\ntwojego ciasnego splotu upragnionych rąk dłoni!\njeszcze długo będą ciekły mozolnie wytykiwane sekundy do...\nobopólnie wyczekiwaniem wymarzonego spotkania?\npamiętam już ciebie, naszych tulących się ciał czy...\nnaprawdę istniejesz a...\nmoże sobie tylko wszystko wymyśliłam nie...\nmogąc doczekać się widoku twojej\nchłopięco odmłodzonej miłością sylwetki i...\nrozświetlonych radością oczu?\nśnie, który zgasi tę...\nzbliży cię do...\nwe śnie :)\nWitam Wszystkich w kąciku poezji :)\nDziś sobie tylko poczytam, bom troche zmęczona.\nA jutro poczytam od nowa :D\nPiękne, te Wasze wiersze.\nWitam w ten nowy dzień, a to już koniec tygodnia....:)\n- to nie ta, ballada,\nZresztą i ona, nie słucha...\nTe, blade usta,\nnie znają, śmiechu,\nI w piersi,\njuż nie ma, ducha.\nMieszka, tuż obok,\nw zieleni i kwiatach,\nTe puste, oczy...\na rozum, gdzieś umknął,\nszybuje daleko, w zaświatach.\nOdwróć się, proszę,\nCzy twoje oczy,\nMnie widzą ?\nTu, ponad płotem,\nJutro, też przyjdziesz,\nZaufaj mi proszę,\nJa jestem tu, obok, zawsze,\nCoś powiem, cicho,\nI może, te oczy,\nbędą dla ludzi,\nA teraz, jeszcze,\nopowiem ci coś,\nA także, o tym,\nże tu, za płotem,\nnikt, już nie będzie,\nMoje Panie, szanowne autorki - czytam Wasze wiersze, podziwiam i cierpię, że ja nie umiem.\nDzieki Wam każdy mój poranek jest taki poetycki. Pozdrawiam Was wszystkie\nmaluna21 :) sercem mi płyniesz, kochana\nbędziesz gotowy/a/ i...\npowiesz sakramentalne tak ;)\ndeklaracją zgody pamiętaj, że...\nchętny/a/ podać ci...\nswoje serce niczym tratwę ratunkową i...\nzaprosić cię do...\nniego pomagając w...\npoczucia nieszczęścia topieli\nbyć może, jeszcze bardzo, bardzo długo będziesz :)\nłapał/a/ się jako...\ntonący, każdej brzytwy narażając swoje...\nsolidnie pokancerowane już...\nkolejne rany utwierdzające cię w...\npoczuciu krzywdy i...\ngwarantujące stałe miejsce w...\narmii ofiar nie...\nstety własnego chorego myślenia ;)\nDziękuję Zochna:D Twoje, piękne wiersze, czytane, jeden po drugim, to historia uczucia, jego wzloty i upadki....przynajmniej ja tak, je odbieram:)\nHonoratko! Podobają mi się Twoje "słonka w koronach" .\nKsiądz poeta, Jan Twardowski powiedział:" Piszę tak, jakbym mówił do kogoś bliskiego. Dla mnie wiersz jest poszukiwaniem kontaktu z drugim człowiekiem":D Podobnie u nas na tym poetycznym wątku:)\nmaluna21 dziękuję :)\nkażdej topieli burzy czy...\nlabiryntu perli się...\nodczuć tkliwie kojącej miłości tego...\nnaszego ziemskiego nieba :)\ndla każdego umęczonego i...\nwieków całych zmagającego się z...\nwyimaginowanymi trudnościami na...\ntym padole piekieł\nznajdzie się, wciąż tylko dla...\nniego, już od...\nniebiańsko wygodne miejsce :)\nmoja różo szczupła wrażliwa duża nie...\ndużo, moja jedyna\nGdy świtem bladym oczy otwieram już z...\nserca ciała wspomnień wyzierasz moja...\njedyna muzo kochana już...\nsłodko płynie wrażeń pomysłów już w...\nczar krainie muśnięć mej muzy pełniutkie skrzynie :)\nchcę zbyt dużo bogactw zaszczytów ni...\nwładzy, trwaj tylko w tym, co nam się zdarzy, muzo :D\nWitajcie wierszoluby miłe.\nJak dobrze tu do Was przyjsc.....dziekuję.\nTeż bym chciała napisać taką PROŚBĘ , ale nie potrafię..:confused:\nMeeee, znaczy kopytnie...:D:D\nna motywach Zauchy - wakacje z blondynką..\nTo była blondynka, ten kolor runa tak zwą,\nSprawiła, że miałem wakacje koloru blond.\nW popołudniową godzinę po prostu spotkałem ją,\nNa łące, owczynę, o runie koloru blond.\nGdy kwiaty przynosiłem, słyszałem radosny mek,\nPatrzyłem jak je zjada, i czułem świeży oddech\nW popołudniową godzinę kwiatami karmiłem ją\nA potem słońce, las i łąka, a czas obok sobie biegł\nI tupot jej kopytek wiódł nas nad rzeki brzeg, piękny brzeg\nAż wreszcie ponury - błysk stali pewnego dnia,\nPrzenigdy nie zapomnę jak w jej oku błysnęła łza.\nTo co było prawdziwe, na zawsze zostało po niej\nI płowo-złote runo wciąż w zimie grzeje mnie, grzeje mnie.\nW popołudniową godzinę po prostu zrobiłem to...\nGdy wkładam swój kożuch, to ciepło wspominam ją....\nZochno,też bym tak chciała:)\nStalin,czy Ty wiesz-owce jak idą na rzez,to płaczą tak jak człowiek,autentycznie\nWitam na tym wątku, wciąż od dawna tu zaglądam, czytam, rozmyślam, dziękuję za tą Waszą piękną poezję, -ja nie potrafię tak wyrażać swoich uczuć, ale kocham od zawsze wiersze,.. dziękuję za to że mogę tu być,,,, chociaż cichutko siedzę jak myszka,,, i się nie odzywam\nHonoratka - ale widzę również, że to nie przeszkadza w noszeniu kożuchów..:D:D:D:D\nP.S. Schabowe też uwielbiam...\nNie chcę nikogo\nNikogo nie chcę przekonywać,\nbo za nikogo nie chcę żyć.\nByć chcę tu, teraz, a nie ... bywać.\nZ mej własnej czary wino pić.\nI niech mi nikt w tym nie przeszkadza,\nchcę żyć tak tylko, jak żyć chcę.\nŻadna się chwila nie odradza,\ngdy płynie czas, mijają dnie.\nI lepiej będzie dla każdego,\nnie wtrącać się, nie mam ochoty.\nNiech wsadzi nos do życia swego.\nNie słucham mędrka ni miernoty.\nNikomu nie chcę udowadniać\nniczego, bo to nie mój ból,\nco by mnie ćmił nocą czy za dnia.\nMych nie zamienię z nikim ról.\nNie chcę nikogo przekonywać,\nni wbijać, ni wyciągać szpil.\nTa prawda będzie niech prawdziwa:\nto moje życie. I mój styl.\nmaluna21***Honoratka oj, dziewczyny, chyba się nie doceniacie, ja wierzę w Was i w Wasz talent\ndzisiaj wszystkie rady wskazówki moralitety przyrządzać będę a`la...\nsmakowite kotlety (no, może nawet schabowe/?!/) :D\nzrzędzenia narzekania wątpliwości będę zamieniać w...\npuchary pysznych win kufle piw trunków obfitości :cool:\nwielości spraw problemów postulatów mojego istnienia\nzakonserwuję zawekuję zamrożę do..., w przyszłości pozytywnego załatwienia :confused:\nkosze skrzynie słoiki i...\ngary przygotuję ułożę poskładam\nplany pomysły zamiary/?!/\ntak zgodnie sama z...\nsobą zabiorę się w... dalszą drogę spokojnie roztropnie, tak noga za... nogą :D\nPogoda dzisiaj "taka sobie" i dlatego miło jest, jak zawsze, w Kąciku Poezji :D|\nZochna Super!!! Wierzę Ci :D\nDzisiaj się zamyśliłam..\nBo choć," nie stara", "nie siwa",\nTo, coś tam, w końcu przeżyłam,\nI czy, ja jestem, szczęśliwa?\nKiedy, się nie ma, zbyt wiele,\nA człowiek ma różne żądze,\nTo wtedy, myśli, najczęściej,\nŻe wszystko, rozwiążą pieniądze.\nChoć szczęścia, podobno nie kupisz,\nTo każdy z nas, myśli wciąż skrycie,\nŻe przecież, pieniądz nie śmierdzi,\nI bardzo ułatwia życie.\nMieć, piękny dom, z ogrodem,\nW środku, pokoi bez liku,\nA, na podjeździe auta,\nKażdego z domowników.\nMieć męża, przystojnego,\nCzułego i obrotnego...\nKażdy, ma jakieś, marzenia...\nNikomu, nic do tego!\nWięc powracając do szczęścia,\nTu sobie i wam, odpowiem,\nŻe mając, nawet, to wszystko,\nTo jeszcze, potrzebne jest zdrowie!\nDlatego, składam życzenia,\nNiech zdrowie, zawsze, wam służy,\nI życzę, także, pieniędzy,\nBo życie w biedzie, się dłuży....\nZa oknami jakby jesienna pogoda, stąd :)\nopieram się przeczuciom. Jest jesień. Drzewa płoną\nrdzawo-czerwonym blaskiem, a może to świat płonie\ni kiedy się zbudzimy nie będzie już niczego.\nTakie masz ciepłe dłonie. Jak niewidomy uważnie\npoznajesz mnie dotykiem. Czy palce widzą więcej?\nCzy zanim wiatr się zerwie zdążymy zapamiętać\ndojrzały obraz września? Słony smak twojej skóry?\nZapach perfum zza ucha zmieszany z mchu wilgocią?\nSłońce liśćmi pocięte układa się na twarzach\nw marmuru drżące wzory. Jest jesień. Dzień miodowy.\nJutro nas tu nie będzie. Jutro nas tu nie będzie.\n"Liryka, liryka, tkliwa dynamika, angelologia i dal..."\nPoetki moje miłe! Pozdrawiam Was i dziękuję: zochnie i emerytce za przepis na życie, malunie21 za receptę na szczęście, Ludgardzie za przepiękny okolicznościowy erotyk. Tyle prawdy w tych strofach, tyle barw i dźwięków, które serce radują. :D\nWitam w kąciku poezji:)\nDziś sobie poczytałam na spokojnie.\nTak pięknie piszecie, że czasem aż dech zapiera.\nZochna - Twoje wiersze to istny majstersztyk. Muza Cię wysłuchała :D\nMaluna - piszesz sercem i tak, że można to sobie wyobrazić.\nTeż życzę Wam zdrowia, bo to najważniejsze.\nHonoratka - też tak chcę.\nEmerytka, Ludgara - piękne.\nDziękuję Wam bardzo za to, że jesteście :)\nDzięki Ci, za dobre słowo. Bądź zdrowa i bogata..hi..hi :D\nMaluna, szczerze z wzajemnością...:D niech się nam spełni :D\njak słońce o świcie,\nco piękny dzień zapowiada\ni radością wypełnia nam życie,\njak tęcza na niebie,\nco kolorami nas urzeka\ni ratunek niesie w potrzebie,\ngdy przykrość czasem czeka.\njak uścisk dłoni na powitanie,\nco serdeczność i przyjaźń oznacza\ni takim cichym jest wyznaniem,\nże miłość nas zewsząd otacza.\njak rozmowa szczera,\nco tak wiele wyjaśnić zdoła\ni drzwi nam do serc otwiera,\nnawet, gdy chłód dookoła.\njak muzyka z serca płynąca,\nco niejedno uczucie wyzwala\ni jak ta róża pachnąca,\nco nasze zmysły zniewala.\ntakim gestem najprostszym,\nco tylko szczęście przynosi,\nwięc nie zapominaj o tym,\nby go zawsze ze sobą nosić.\nRzucilem w ciebie\njak bukiet makow.\npoplynie juz toba\nCzytajac piekne wiersze , musialam i ja cos dopisac, moze sie spodoba. Pozdrawiam .:)\nBardzo się cieszę, ze zawitałaś do Kącika Poezji Liduszko:D Wpadaj częściej!:)\nMaluno,Zochno,Emerytko,Ludgardo,Rosso,Bogdo i Liduszko-\nŻyczę Wam dużo uśmiechu-bo śmiech to zdrowie\ni duzo pieniędzy-aby było więcej powodów do radosci.:)\nHonoratko, Tobie życzę tego samego :D\n[I]Moja tęsknota do .....lata.\nNikt nie jest w stanie powstrzymać mi\nłez,które same płyną\ni nikt nie potrafi przywrócić\nchwil,kiedy byłam szczęśliwą\nczule piescisz słoneczka promykiem\njesteś światłem.nadzieją mych dni\nmuskasz delikatnie zefirka dotykiem\nco roku .......uciekasz mi\nna zawsze Cię mieć\nA Ty wciąż odchodzisz....\nO ironio moja słodka\należ ze mnie jest idiotka\nnieopatrznie rzekłam słówko\nno i rozbolała głowka\nreprymendę ja dostałam\nchociaż wcale jej nie chciałam\njuż nie jadam\nbo wątroba mi wysiada\ni choć lubię bale huczne\nkożuchy i futro.....noszę sztuczne\ni nie pamiętać wcale\n..i choć przez chwilę\nudawać, że nic się nie stało..i tyle;\npowiedzieć coś miłego\nkomuś co nie wart tego,\nuśmiechnąć się....czasem pochwalić\nżal i dystans oddalić\ni nie nazywaj tego obłudą,\ntylko szansą - drugą,\nby coś przemyśleć\nbo kogoś poniżyło...\na może warto ?...było ?\nbo czegoś nas nauczyło ?\n.....ale na ile ?\ntylko na tyle\nby ręka podana\nnie została skonsumowana...\nbo to co się wydarzyło\njest już za nami....\ni nic tego nie zmieni,\nże jesteśmy na siebie skazani...\npozdrawiam wszystkich - dobrej nocy :)\n..zajrzałem dzisiaj do kącika...i od razu zrobiło się cieplej.prawdziwy balsam dla duszy..\nDziewiątko, a co Ty tak po nocy buszujesz :D\n. . . . . . . . . . . . . http://www.fothost.pl/upload/09/36/51fa4bdc.jpg (http://www.fothost.pl)\nkolumnami, w wojskowym szyku, suną myśli\nkrokiem defiladowym: po suficie, ścianach.\njedna już przeszła, druga nadchodzi, trzecia...\nswoistej próbie sił - nie ma końca!\nkażda buńczuczna, wojownicza, uzbrojona,\nodwracam się na lewy bok, tu jeszcze gorzej,\nmiażdży mnie kolumna pancerna, wgniatając\nrozlewam się czerwoną flarą! przyspiesza czołg\nbezsenności, łamiąc ostatnią flankę.\nleżę, jak zdeptany kalosz!\nporanny prześwit odkryje obraz bitwy\ni moją twarz, ze śladami\nŁączę - Moneta i Renoira\nRezultat - śliczna\nD*peczka w nenufarach...\nDziewiątko, bardzo podoba mi się to, co piszesz, jest szczere , prawdziwe i ładne:D\nMuszę Ci powiedzieć, że mój znajomy, zacytował Twój wiersz\n"Umieć dziękować" pisząc do mnie, co odebrałam bardzo pozytywnie. Jest to także dowód, że wiersz naprawdę się podoba:)\nWiersz "Czasami warto" też super! Emerytko, Honoratko:D\nNapiszę do ciebie,już jutro,\nNapiszę na przykład,że lało,\nTe cztery zdania, i fotka,\nTo zawsze będzie, zbyt mało.\nMe serce zasnęło, na chwilę,\nI nie chce już bić, tak mocno,\nNie mogę go, nadwyrężać,\nWciąż budzić, porą nocną.\nMe serce, życiem stłamszone,\nDziś, jest spragnione, spokoju,\nTak mocno drży i kołacze,\nBoi się, niepokoju...\nJa wiem, wciąż czegoś, pragniemy,\nWciąż nowych bodźców i wrażeń,\nLecz, cóż nas może, dziś spotkać,\nPrócz kilku słów i marzeń?\nTo ciągle, w nas istnieje,\nTa doza ciepła, przyjaźni,\nPo prostu, to zachowaj,\nDaj spokój, wyobraźni.\nDwa serca, twoje i moje,\nNiech biją, tylko dla siebie,\nPomyśl, że może kiedyś,\nOdnajdą się, w potrzebie...\n:D Kochane wierszoluby (jak mawia Tarninka) i wszyscy,\nktórzy zostawili swój ślad dokonując wpisu w "Kąciku..."\ncieszę się, że wróciłam po kilku dniach nieobecności.\nMiłego dnia - Cz\nKtoś mi ją zabrał\nZburzył moje myślowe schematy\nZaprzeczył istnieniu imaginacji\nZnaleźć to ponownie?\nMożna wrócić do czegoś wyjątkowego?\nPrzecież świeżości już wtedy brak\nNie da się jej wskrzesić\nA jednak wraca\nAle z tym samym efektem\nJak ją określić?\nAle dobrze że jest\nzamiast wymieniania długiej listy komu i za co ;) jestem wdzięczna, dziękuję, gratuluję, kogo lubię, podziwiam\nto lato ciepło nisko czy...\nwysoko szybko ślisko w...\nwodzie dziupli na...\nklepisku bądż urwisku, wciąż do...\nCiebie jest mi blisko :)\ngadać pluć przeklinać\nnawywijać wyjść przeginać nie...\nprzyjść rzucić nie...\nzapłacić przeinaczyć przekabacić, wciąż mi...\nnawet jeszcze więcej w...\nswojej mojej naszej męce mieszać drążyć albo krążyć ale...\nnadal, ciągle dążyć do, no...\nwłaśnie do czego, by...\nszczęśliwie pożyć zdążyć? :D\nEmerytko-i ja miewam takie myśli:)\nDzisiaj się zasłuchałam\nw jesienne wiatru granie\nWiatr przyszedł do mnie z deszczem\ni wziął się za sprzątanie\nTam zdmuchnął kupkę liści\ntu porwał piórko..kurze\nw sadzie ..połamał wiśnie\nszkody poczynił duze\nDeszcz zaczął lać jak z cebra\njuż wszędzie są kałuże\nWtem ucichł wiatr,gdzieś poszedł?\nnie...usiadł tam ...na chmurze\ni dmucha na nią z całych sił\nprzegania ją po niebie\nchce umyć świat,by czysty był\nnim przyjdzie Pani Jesień\nwitajcie Kochami ....Maluno wielkie dzięki - mobilizujesz mnie wspaniale takimi pochwałami :):)....wszystkich serdecznie pozdrawiam .....gratuluję pięknych wierszy....buziaki :D\nMaluna miło,że mnie zauważyłaś.\nWszystkim miłego niedzielnego popołudnia i wieczoru.\nZawsze Cię widzę, Zosiu-emerytko, tylko często, tak jestem zauroczona, tymi wierszami, że nie wszystkich wymienię, a pewnie też skleroza daje mi się we znaki. Przyrzekam poprawę!:)\nZosiu - e, zatrzymaj lato:D\nWitam wieczorową porą - Cz\nNocą gdy jasno od gwiazd,\nKsiężyc rozświetla drogę.\nNa tafli jeziora, w szuwarach, łódka,\nTam przed gapiami skryła się para.\nZ dala od ludzkich spojrzeń, po cichu, w ukryciu\nOn ją przygarnął mocno… Ona pełna zachwytu,\nZe łzami szczęścia w oku, szepcze mu słowa czułe.\nWtem wiatr się zerwał, poruszył łodzią,\nWzburzył uśpione jezioro.\nNieświadomi, bez obaw dryfują w przestrzeń\nBez końca i bez początku,\nNad nimi niebo usłane gwiazdami z księżycem pod rękę.\nTafla jeziora jak tremo , odbija niebo, łódź i kochanków,\nA Oni płyną i płyną … na fali uczuć,\nChowając miłość przed światem w półcieniu.\n06 września 2009 roku\n..witam wieczorową porą...\nMimozo, do słów Twojego pięknego wiersza.."Na jeziorze"..\n"Nocą gdy jasno od gwiazd,\nKsiężyc rozświetla drogę."\ndodaję to zdjęcie...spójrz\n...prawda, że blisko .."do Ciebie"....\nSaturnie, trafne spostrzeżenie.;)\nDziękuję za Mond na niebie, które wydawałoby się wszędzie\ntakie samo, a jednak inne - Ty to najlepiej wiesz :D - Cz\nJak miałam 12 lat, napisałam swój chyba pierwszy wiersz, dobrze już nie pamiętam. Wiersz jak wiersz, po prostu infantylny, ale historię zwiazaną z tym zdarzeniem pamiętam do dziś, bo niezwykle komiczna. Zacytuję ten wiersz, to sie posmiejecie .\nPokochałaś, moja mała, Anioł rzekł.\nCiesz się, bo się dobrze stało,\nŻeś poznała swoje ciało,\nŻe już rozkosz znasz wspaniała,\nKtóą niebo po to dało,\nBy brał człek.\nŻeś tonęła już w pościeli,\ntakiej białej jak anieli.\nNiech się serce twe weseli -\nhahahahhaa, i co Wy na to? 12-letnia smarkula...\nMag - prosisz o ocenę.\nJak na 12-latkę byłaś nadmiernie emocjonalnie\nrozwinietą dziewczynką, co widać w cytowanym tekście - Cz\nMimoza...To tylko dziewczęca wyobraźnia...i nic więcej :) Nie prosiłam o ocenę, bo oceniać nie ma czego. Chciałam Was rozbawić...ale chyba mi sie nie udało. Sorry...\nMag - rozbawiłaś mnie dzisiaj tak jak sama się bawisz, ale myślę, że wówczas ta 12-letnia dziewczynka traktowała to bardzo poważnie :) :) :)\nMag - widzisz, nie zrozumiałyśmy się;)\nA tak wogóle to zbyt szybko się poddajesz, przecież to tylko\nmoje zdanie a nie ogólu z "Kącika poezji ..." Pozdrawiam - Cz\nMimozo...Teraz piszę inaczej. Nigdy nie prosiłabym o ocenę takich infantylnych bzdur. To byłby totalny obciach, jak mówią trochę młodsi od nas :)\nOj, Mag.... To moje klimaty są......http://img32.imageshack.us/img32/7728/devil3.gif\nWitaj Mag...czytałam Twoje wiersze na innych wątkach,\nbardzo mi się podobały:)\nSłońce już zaszło,na nieboskłonie\nsierpem księżyca srebrzy się droga\nusnęło ptactwo,łąki zielone\njakby welonem mgła otuliła\ni śmiech perlisty gaśnie gdzieś w dali\nw poduszeczki miękko wtulone\ni cisza taka-leciutki wietrzyk\nwieczorną nutką na listkach śpiewa\na nad głowami,gdzieś hen wysoko\ngwiazdka już ziewa\nI Ty już zasnij\ni śpij spokojnie,wśród innych ludzi\naż wstanie słonko\ni śpiewem ptaków...\nnowy dzień zbudzi\nz rep. Piwnicy pod Baranami\nWięc spijmy spokojnie\nże poryw wiatru\n:D Pozdrawiam serdecznie lubiących zatopić się w poezji. Czytanie wierszy jest, dla mnie, niezwykle relaksujące.\nCzekam z ciekawością dziecka, na kolejne, które zostaną pokazane w naszym "Kąciku ..."\nPozostawiłeś tomik codziennika\nZ przed lat wielu.\nPożółkłe kartki w starym kalendarzu,\nZapiski czynione pośpiesznie, ukradkiem.\nWyznania gorące, uczuć pełne\nWypowiadane zbyt rzadko.\nPo latach, czytane wzbudzają\nMój żal, iż słowa tak upragnione\nWyrażałeś niemym krzykiem\nCzarnego atramentu, na pożółkłych\nKartkach starego kalendarza.\n12 stycznia 2007roku\nDziękuję za piękne wiersze, za dzielenie swoimi refleksjami i przemyśleniami ubranymi w rymowane słowa.\nMimi! Zgodnie z Twoim życzeniem :) obserwacje własne...dla Ciebie;)\nWenus i Orion\nSpoglądam, wysoko w górę,\nNade mną, dal niezmierzona,\nNa granatowym dywanie,\nSpotykam, czasem, Oriona.\nOrion zbyt "zakręcony",\nUwielbia nocne wypady,\nPo niebie, wygwieżdżonym,\nWciąż, tylko goni Plejady.\nGwiazdy, wciąż iskrzą i świecą,\nPo ciemnym niebie, wzrok błądzi,\nCzy widzę też, w dali Wenus?\nJest ,chyba bliżej, niż sądzi...\nWenus, na ciemnym niebie,\nswym blaskiem zwodzi Oriona,\nA on, choć z Plejadami,\nWciąż, tylko patrzy, gdzie ona?\nTak, zwodzą się wzajemnie,\nNa granatowym, dywanie,\nLecz wszystko, nadaremnie,\nBo wkrótce, świt nastanie...\nA Wenus, razi słońce,\nOsłania się chmurami,\nUdaje Gwiazdę Poranną,\nNa wschodzie, krąży nad nami.\nWenus, ten symbol miłości,\nPokryta, gorącą lawą,\nOj...lepiej, jej nie ruszać!\nA, w ciągu dnia, jest przerwa,\nI każde z nas, odpocznie,\nBo, ciemny dywan, zwinięty,\nI gwiazdy, są niewidoczne.\nO brzasku, nie tylko gwiazdy,\nZnikają także, planety,\nI w słońcu, ich nie zobaczysz,\nTrzeba zaczekać, niestety...\nA kiedy, nadchodzi wieczór,\nPowraca nastrój ponury,\nBo zamiast, pięknego dywanu,\nNa niebie, wciąż tylko chmury... :confused:\nMaluna, pięknie to ujęłaś :)\nwitajcie w kąciku poezji....mimozo "Niemy krzyk" piękna prawda...wzruszająca....maluno...po raz kolejny zachwycasz mnie - czytam i widzę jak na obrazie gonitwę i uwodzenie gwiazd..:D....\nw piękny dzień słoneczny mówisz sobie\ndziś będzie dobrze...\njesteś radosny i pełen optymizmu\nplanujesz sobie miło spędzić czas..\ni nagle...wiadomość że\nktoś poczuł się niedoceniony,\nz Twojej winy - niezauważony\nzwraca na siebie uwagę - jest obrażony\nczar prysnął - wcale nie jest tak dobrze\njesteś jeszcze za słaby\ni nie potrafisz ...nie masz jeszcze siły\nstawić czoła i nie pozwolić,\nby takie bzdety cię niszczyły …...\nJak jaskółka sponiewierana przez burzę\nLeżę z rozdartym sercem,\nWtulona w marzenia o tobie.\nDziewiątko, jak bardzo, Cię rozumiem....i pięknie to ujęłaś!\nMag:D gdzie, byłaś do tej pory?\nmag myślę, że to Twoje dorosłe już zakłopotanie kazało dodać taki komentarz do tego 12-letniego, jakże czystego, świeżego i spontanicznego odczuwania. Jestem zachwycona :) aktualnościami również, gratuluję ;-)))\nmaluna21 wiesz, oczyma wyobrażni domalowałam sobie stosowny, i jakże adekwatny naszej seniorkowej rzeczywistości obraz ;)\ndziewiątka no, no... ciekawe, ciekawe :)\n'real' brutalny wciąż...\nzrobienia porządków zmuszający rozkoszą rozleniwione ciała\npodaję przyprawione nie...\ntylko bukietem emocji pieprzne dania\ntaki zestaw nie...\nzawsze odpowiada wciąż zmieniającej się...\nliście krążących wokół nas gości nie...\nnastępną ucztę przygotuję w...\nzdecydowanie inne kryteria i...\ndodatkowo przeżyte doświadczenia :D\nJam jest dobry pasterz, doglądam troskliwie\nBogactwa - mej pieczy inwentarz powierzony,\nPrzede mną się ściele ruń pastwisk zielonych,\nA z nieba skowronka zaśpiew szczebiotliwy...\nObłoki, błękitu przeogrom , słoneczko do tego\nNiby makatka barwnym ściegiem haftowana,\nPastelowy krajobraz, tak codziennie od rana,\nI psy wierne, co stada bronią ode wilka złego.\nNa kiju wsparty, w horyzont wpatrzony,\nZagrożeń wszelkich czujnie wypatrując,\nW dbałości o stado nigdy nie znużony,\nGdy w zagrodę wrócim wtedy je wydoję,\nJako dobry pasterz, żadnej nie ukrzywdzę,\nPaście się, paście - słodkie żądze moje...\nkwestia stanu skupienia\nświadomości istnienia punktu odniesienia, tak...\nzwanej 'twardości' lub...\nelastycznej adekwatności bez...\n'dychę' trafienia :confused:\nwłasnej pewności i...\nwnikliwości precyzyjnej jakości w...\nindywidualności, umysłu jasności zgody na...\nuniwersalne elastyczności, możliwości wolności w...\nwłasnego talentu tropienia ;)\noceany domniemań ocen odpowiedzi i...\nwatpliwości i co...\n96 innych jeszcze odniesień wartości a...\nwszystko jako atrakcja własnej codzienności :cool: :D\nRanek i przedpołudnie miałam pracowite.\nJuż jestem czytam i jak zwykle zauroczona podzielę się wrażeniami.:D\nMaluna - Wenus i Orion świetne.\nDziewiąteczko - samo życie, ale ponieważ wirtualne to... ;)\nMag - koniecznie, ale to koniecznie zostań z nami i przynoś\nperełki, jak ta o sponiewieranej jaskółce.\nZochna - jak Ty to robisz ... ?\nPanie S. - Sonet pasterski z zaskakującym zakończeniem, jakby niedopowiedzieniem - super. - Cz\nzachłannie się wczytuję, komu co...\npowiedzieć, samo się zrymuje :confused: (albo i nie/?!/)\ncisnę uśmiechem, tam...\nsama się ucieszę i...\nwreszcie naga:Ddam ;) :D\nLubię szeptać ci słowa, które nic nie znaczą\nnapięciem piekące gardło i...\nćmiące pulsującym zmęczeniem czoło :cool:\nSkończy się ta...\npusta, pełna oczekiwania na...\nGorąca żądza skrada się po...\nledżwiach pleców mrowi skronie policzki\ndławi ślinę w...\nprzełyku, rosi potem wrażliwy kark na...\ntwoich pieszczotach kiedy?\nKomar brzęczy w...\nsmugach światła nocnej lampki drwiąc z...\nzamiarów uciszenia go w...\ntej gęstej ciszy, kiedy już...\nwszystko przestanie się...\nliczyć:) ramiona zataczając pustkę wspomnienia\nsennie perswadują potrzebę snu i...\nmającym się zdarzyć jutrem\nnas, kiedy? ;)\nZochna....Ty wiesz, co w trawie, piszczy....:D , a wiersze, super!!!\nZosiu-emerytko, piękny ten Leśmian:)\nZosieńko - E.\nDzięki za Leśmiana. :D - Cz\nDzień dobry popołudniową porą:)\ni o poziomkach, kroplach wina rose.\nna inne czekała tylko słona nicość.\nWidziałeś uchodżców, którzy szli donikąd,\nw białym pokoju i firanka poruszała się.\nOpiewaj okaleczony świat i szare piórko,\nzgubione przez drozda,\ni delikatne światło, które błądzi , znika i powraca.\nDla Głogowskich wierszyk taki,\nbo to dzień nie byle jaki.\nI ja składam Wam życzenia.\nDużo zdrowia, powodzenia\ni miłości aż po grób.\nNo bo wtedy, gdy był ślub\nmiłość serce przepełniała\nNo i wierzyć nam kazała,\nże tak będzie całe życie.\nWiele rocznic zaliczycie.\nCo Wam powiem, to Wam powiem,\nże kochani dwaj synowie\nteż radością przepełniają\ni ogromnie Was kochają.\nKończyć będę pomalutku.\nPrecz z Waszego życia smutku.\nZa następnych lat trzydzieści\nwięcej słów się tutaj zmieści.\nno i wielu miłych gości.\nMimoza - znaczy jesteśmy na Pan i Pani??\nAnszante de wu fer la konesans i tak dalej...:D\nA takie sonecik musi być cokolwiek niedopowiedziany, pochodzi z okresu kiedy owieczki za mną chodziły..:D\nDokładnie 30 lat temu,\njak donoszą moi donosiciele\nMarzenna i Reniek\nbrali ślub w kościele.\nChociaż nie było komórek,\nOni wybrali TAK-TAK,\nbo życie "na solo"\nnie było im w smak.\nDzisiaj się pewnie cieszą\nz wyboru tamtego,\nbo gdzieżby im szukać\nA niech się cieszą,\na z nimi ich krewni.\nMy im do tego\nnie jesteśmy potrzebni.\nPodziwiajmy ich za wytrwałość,\nmiłość i zgodę przez tyle lat.\nJuż niedługo doczekają "złotych godów"\njak moja bratowa i najstarszy brat.\nKochani, kochajcie siebie\ni wszystkich ludzi wkoło,\na do ostatnich dni\nbędzie Wam wesoło.\nLudgardo - razem z A.Zagajewskim opiewaj :D\nJeśli ktoś nie wie, to nasza Marzennka obchodzi dzisiaj\njubileusz 30 - rocznicę pożycia małżeńskiego.\nSTO LAT, STO LAT I JESZCZE DŁUŻEJ ... :D - cZ\nAleż Panie S. to tylko taka przekorność, bowiem mam uraz do wymawiania, pisania itp...\nTwojego nicka (wybacz) w pełnym brzmieniu. ;) Poza tym OK! ...OK? :D Cz\n;) Kotlet i Poezja:confused:\nmyśli....błędne jak motyle\nwszak mam duszę....\ndusza....prawie jak poety:confused:\na tu życie prozaiczne\ntylko...gary i kotlety\njak mam pisać wiersze swoje\ngdy nad....garem zupy stoję\nja chcę zostać....wierszokletą\njak powiedzieć to......\nkotlet świński,przecież wiecie\nnie wybaczy on kobiecie\nwciąż więc płaczą...\ngdy nad garem\nI wszystko jasne...:D:D\nodszedłeś pulsując nie...\nciele oddania wspomnieniem i...\nulgą radości :confused:\nBędziesz znowu, bo...\nmyśli jeszcze nie...\npoukładane niosące tyle scenariuszy ;)\nLeniwie przeciągam się\nukładając ciało pod...\nzarys twoich myśli dłoni :cool:\nwiedząc, że to...\ndopiero początek :D\nA może chcecie komiczną trawestację "Wesela" S.W. w moim wykonaniu? Tylko to straaaaaaaaaasznie długie :)\nMag - to może podziel na części i zrób z tego kilka postów (jeden pod drugim):)\nHonoratko - gotując też można mieć natchnienie, czego wyrazem\nTwój wiersz :D Cz\nMimoza...To może jak będę miała chwilkę oddechu, bo teraz akurat skrobię artykulik...Pozdrawiam :)\nSama jestem zdziwiona,\nŻe po latach pamiętam\nTwój uśmiech, każdy dotyk,\nSmak pocałunków i nasze pieszczoty.\nNie przespane noce,\nZapach Twego rozgrzanego ciała.\nPamięcią sięgam do rozmów,\nJak echo do mnie wracają\nTwoje czułe słowa.\nKiedy mówiłeś chodź, kocham, pragnę\nJa byłam gotowa… pójść za Tobą\nNa kraniec świata, ulecieć w dal odległą,\nByle z Tobą, przy Tobie … razem.\nNocą świece rozpraszały półmroki.\nPamiętam Twoje oczy otwarte na miłość szeroko,\nUśmiech szczery i szepty gorące,\nCałym sobą rozkosz dawałeś,\nBrałeś wszystko z życia garściami.\nMoje serce ze sobą zabrałeś\nNa drugą stronę życia … po życiu.\n07 września 2009 roku\nWitam kochani. Słońce do mojego okna zagląda,\nDzisiaj mam nadzieję spotkać w "Kąciku ..." przyjaciół. :D\nBiegnę daleko, uciekam myślami,\nChciałam coś powiedzieć lecz zbędne są słowa.\nŻyje dziś tysiąca chwilami.\nNie wiem gdzie uciekła cząstka, moja całości połowa.\nUciekam za góry, doliny, rzeki i morza,\nNie wiem po co i w jakim celu, nie wiem, zatraciłam się.\nSzybuje po błękitnych przestworzach,\nPłynę niczym młody delifin, który jeszcze nie wie gdzie.\nBłądzę, bo to naturalna ludzka jest cecha,\nW labiryncie, w którym przecież brak drogowskazów.\nNie ma złudnej nadziei dla czlowieka,\nNie ma reguł, zasad, zakazów i nakazów.\nJest tylko przestrzeń i niebiańska polana\nI jestem ja - wyobcowana jednostka,\nNiczym Gustawa i Ikara wołania,\nO pomoc, o pomstę, niekiedy drobnostka...\nW tej chwili pragne sama pozostać,\nBy zrozumieć to co czuję\nZ samej z sobą walce sprostać.\nTego właśnie potrzebuję...\nPoczytalam , pozachwycałam sie , zadumałam ...i\ni dziękuję wam kochani , wszystkim .\nBardzo miłego dnia życzę .\nmimoza jestem z Tobą :)\n'cieniu' pruderyjna i...\nlasem każde żdziebełko dostrzegę i...\nsama miała stanąć przed ołtarzem :cool:\njuż spokojnie dostojnie wytwornie waląc się w...\npierś, chylę głowę kornie, wciąż...\ndeklaruję przyrzekam robiąc 'swoje' ;) bawię się wybornie :D\nWitam w "kąciku poezji" :)\nDziękuję wszystkim za piękne wiersze i zawarte w nich przesłania.\nMarzenko, serdeczne gratulacje z okazji rocznicy ślubu, wiersze urocze,\nZochna, wiesz że każdy Twój wiersz to dla mnie zagwozdka :D\na "Taka jestem" - i o to chodzi.\nMimoza, "Pamiętam" - piękne.\nHonoratka - "Kotlet...", super, trzeba się zbuntować i nie gotować.\nEmerytka, Ludgara, Dziewiątka, Maluna, Stalin :)\nI niech ta wena zawsze będzie przy Was :)\nNagle, przyleciał wietrzyk,\nChłodne, tchnienie jesieni,\nGdzieś, w kącie ogrodu, zakręcił,\nZaszumiał, w trawie, przy ziemi,\nOberwał płatki, róży,\nI teraz się nimi, bawi...\nGdzieś, przyczajonej, jesieni,\nPewnie, zawodu, nie sprawi.\nRozwiewa deszcz, co siąpi,\nBawi sie kropelkami,\nNie mogą, dolecieć do ziemi..\nZaczepia, igra z ptakami.\nPrzemyka w okna, szparce,\nSzczęśliwy, że się tu, wcisnął,\nGra, jak na fujarce,\nI już, kominem prysnął!\nWciąż wieje, wieje i dmucha,\nWciąż dmucha i ciągle chłodzi,\nAle, już koniec zabawy,\nBo, właśnie słońce, wychodzi,\nWiatr, jak niepyszny ucieka..\nI teraz, ono rej wodzi!\nSłońce wciąż, jeszcze świeci,:)\nI będzie świecić, długo,\nTo, ono tutaj, rządzi,\nWietrzyk, jest tylko, sługą...:confused:\nMaluna, świetnie opisałaś wietrzyk :D\nTak Panie, dwa razy próbowałem\nUporać się z dekalogiem, aby\nNa poważnie móc spojrzeć na żywot\nRaczej niedoskonały, na ciężkie\nGrzechy miejsca nie było, chyba\nDyrdymały, jabłka zielone z sadu,\nJakaś nieszczęśliwa miłość, dobra,\nTych może więcej ale bez zgliszczy\nI mostów palenia, fakt, były też\nWyłudzenia ale w prawa majestacie,\nInterpretacja zapisów w kontraktach,\nWeryfikacji sądowej podana, moja\nWygrana. Nawet jałmużnę prawnikom\nRozdałem, na biednych nie trafiło, ale\nInnych nie miałem pod ręką.\nNie chcę po kolei, w punktach już było,\nTeraz tylko zastanawiam się\nNad zrozumieniem, wiem, co się działo,\nLecz dlaczego tak się stało,\nTe głupoty wszystkie które spadały\nWłaśnie na mnie bez przyczyny, nie twierdzę,\nŻe całkiem bez mojej winy, grzech zaniechania\nMyślenia lub brak wyobraźni żeby całość\nOgarnąć, może jakaś wzroku wada. Okulista\nRaczej się nie nada do zdefiniowania, od lat\nDiagnoza ta sama. Nie wiem, chyba jestem w\nPotrzebie długiej rozmowy, pośredników\nNie chcę. Myślę o pielgrzymce do\nCzęstochowy od dawna, z realizacją gorzej.\nOwszem, bywałem ale w celach innych.\nMam nadzieję nie być osamotniony,\nNie tylko mnie problemy gryzą\nW jakieś noce srebrzone księżycem\nDla zmiany perspektywy tym razem\nNa kolanach, ale w taryfie, rzecz jasna\nZ szampanem, truskawkami\nI upadłymi kobietami...\nZochna - przytulam. Zosiu e. piękne są Twoje powitania.\nTarninka, Bogda jak zwykle odwiedziły "Kącik ..." z miłym słowem dla każdej z nas. Maluna Twój wietrzyk psotny - super.\nPanie S. - no dobrze, niech Ci będzie - Stalinie. Zapiski pielgrzyma niesamowite. Czytając uświadomiłam sobie, że przecież ja też nie byłam w Częstochowie. Tęsknię za dlugimi rozmowami, ale póki co najczęściej milczę.\nMiłego popołudnia i wieczoru :D - Cz\nWALKA BEZ...SENSOWNA :confused:\nMiotam się i...\natakuję swoim jadem i...\ngoryczą chcąc powalić 'własne'...\nargumenty, których treści są tak...\nbardzo twoimi moimi naszymi :cool:\ntym ciągłym zmaganiu się z...\nsamą sobą, wciąż jeszcze znajduję winnych tego...\nistocie sama tworząc, staję się ofiarą :mad:\nwreszcie uwierzę, że na...\ntej ziemi ludzie sami sobie tworzą piekło i...\nktórego chociaż trudna, jednak istnieje jakaś własna droga :D\nwitajcie w kąciku poezji :)\n..i znowu coś tam nagryzmoliłam - chyba za długo tkwię w tej tematyce...nie mam tutaj nikogo na myśli ( broń Boże) - to takie moje własne przemyślenia..:D\nChcesz docenić każdego\nnikogo nie pominąć,\npomyśl czy to najlepszy sposób\nzadowolić tyle osób ?\nbo zdarzyć się może kogoś pomijając\n(..nie zamierzone, zwykłe przeoczenie)\nkogoś to zaraz dotknie a nawet obrazi,\nże nie padło jego imienia brzmienie...\ni choć bardzo się starając\nchcesz okazać wdzięczność każdemu\n...temu pierwszemu ..i ...ostatniemu..\nnie zadowolisz - taka ludzka natura\ni jeszcze plunie ci w twarz\na przecież nie jest tak...:confused:\n..czy aby nie lepiej\nogólne: witaj, dzień dobry, pozdrawiam\nmiłego dnia, buziaki zostawiam ?\nsą niektórzy tacy niedowartościowani ??\nWidzę, że wszyscy czują się świetnie\nKronika Olsztyńska - I wieczne lato świeci w moim państwie "Sen nocy letniej"\nLato, zaczekaj chwilę....\nDziewiąteczko - trafne spostrzeżenia.\nMasz rację niewątpliwie, ale z drugiej strony miło gdy nas zauważą w tłumie.\nDe facto i tak źle i tak niedobrze, lecz jesteśmy tylko ludźmi i oby tylko takie problemy nas dotykały.\nSagulko wróciłaś - Hurra!!!\nBuziaczki ;):confused: :D - Cz


Policjanci sądzeni za śmierć dwóch osób na juwenaliach - Polskatimes.pl\nPolicjanci sądzeni za śmierć dwóch osób na juwenaliach Policjanci sądzeni za śmierć dwóch osób na juwenaliach Data dodania: 2009-03-24 09:27:51\nOstatnia aktualizacja: 2009-03-24 09:27:51\nTrójka policjantów zasiadła wczoraj na ławie oskarżonych w Sądzie Okręgowym w Łodzi. Prokuratura obwinia ich o to, że przez niedopełnienie obowiązków służbowych doprowadzili do śmierci dwóch osób.\nDo tragedii doszło w 2004 r. podczas tłumienia zamieszek na juwenaliach na osiedlu studenckim przy ul. Lumumby w Łodzi. Policja omyłkowo użyła wtedy ostrej amunicji. Oskarżeni to: 57-letni Roman I., który feralnej nocy był oficerem dyżurnym sekcji ruchu drogowego KMP w Łodzi, 36--letnia Małgorzata Z., która była pomocnikiem oficera dyżurnego, a także 42-letni Radosław S., który koordynował działania łódzkiej policji. Pierwszy z oskarżonych jest już na emeryturze, pozostali nadal są na służbie. Nie przyznają się do winy. Odpowiadają z wolnej stopy. Nie chcieli rozmawiać z dziennikarzami. Jedynie Roman I. oznajmił zirytowany: - Dajcie nam żyć. Wy też możecie się znaleźć w takiej sytuacji. Akt oskarżenia przedstawiła Agnieszka Czajka z Prokuratury Okręgowej w Łodzi. Przypomniała, że podczas juwenaliów na osiedlu studenckim pojawili się uzbrojeni w kije kibice łódzkich drużyn piłkarskich, którzy bili studentów i demolowali sprzęty. Gdy policjanci szykowali się do interwencji, w ich stronę poleciały kamienie, metalowe pręty i kawałki płyt chodnikowych. W tej sytuacji dowódca rozkazał użyć broni na kule gumowe. Wkrótce zabrakło amunicji, więc z sekcji ruchu drogowego KMP dowieziono zapasy. Wśród kul gumowych znalazło się 25 ostrych pocisków typu breneka. Rozległy się pierwsze salwy, zaczęli padać ludzie. Dowódca nakazał przerwać ogień i sprawdzić amunicję. Wtedy okazało się, że w magazynkach są ostre naboje. Monika K. dostała postrzał w głowę. W ciężkim stanie trafiła do szpitala, gdzie zmarła. Damiana T. pocisk trafił w brzuch. Mężczyzna wykrwawił się na śmierć. Więcej szczęścia miała Monika P., która została ranna w nogę i przeżyła. Po odczytaniu aktu oskarżenia sędzia Krzysztof Szynk odroczył proces do dziś. Po rozprawie obrońcy policjantów podkreślali, że będą zabiegać o ich uniewinnienie. Mecenas Michał Garus uważa, że oskarżeni są niewinni, bo podczas akcji błędy popełniono na niższym szczeblu. Nie podał jednak na jakim, oświadczył, że uczyni to na rozprawie. Prokurator Czajka była zaskoczona słowami adwokata. W rozmowie z "Polską" zaznaczyła, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na troje oskarżonych. Wyjaśniła, że dochodzenie w tej sprawie trwało tak długo, bo trzeba było przesłuchać ponad 300 świadków oraz spisać i odtworzyć rozmowy policjantów podczas feralnej nocy. Krewni ofiar wystąpili do policji o odszkodowanie. W wyniku zawartej ugody rodziny Moniki K. i Damiana T. otrzymały 200 i 230 tys. zł. Policjantom grozi do 8 lat więzienia.


Algorytm wyliczył, ile zapłacilibyśmy za wszystkie gry ze Steama - naEKRANIE.pl\nAlgorytm wyliczył, ile zapłacilibyśmy za wszystkie gry ze Steama\nSteam jako najpopularniejsza pecetowa platforma gamingowa oddaje w ręce graczy tysiące gier zarówno od dużych wydawców, jak i twórców ze sceny Indie. Ktoś postanowił policzyć, ile warta jest ta cała biblioteka.\nEmil Borzechowski 15 września o 13:04\nNa Steamie nie brakuje produkcji będących prawdziwą maszynką do zarabiania pieniędzy: tytułów naszpikowanych mikrotransakcjami bądź przepełnionych DLC, których łączny koszt przekracza kwotę kilku(dziesięciu) tysięcy złotych. Na dodatki do oprogramowania Fantasy Grounds czy gry Train Simulator można wydać niemałą fortunę, jednak to wyjątkowe pozycje w katalogu, za większość kompletnych gier zapłacimy znacznie mniej. Tak duże rozbieżności pomiędzy cenami poszczególnych tytułów utrudniają oszacowanie, ile warta jest kompletna biblioteka Steama.\nNa szczęście nie musimy polegać na statystyce, aby wyliczyć łączny koszt zakupu wszystkich gier dostępnych na platformie Valve. W tym trudnym zadaniu mogą wyręczyć nas algorytmy. Chenggang Wang postanowił napisać program, którzy przeskanuje sklep Valve, podliczy ceny gier, programów, DLC, soundtracków oraz innych produktów udostępnianych na platformie, aby wyliczyć, ile musielibyśmy za nie zapłacić.\nTak powstała strona steam.seewang.me prezentująca historię wzrostu wartości biblioteki Steama od 25 kwietnia 2017 roku do czasów obecnych. Wyliczenia bazują na produktach dostępnych na amerykańskiej wersji witryny, a algorytm monitoruje zmiany dwóch wartości: ceny wyjściowej wszystkich produktów oraz ich cenę po uwzględnieniu aktualnych rabatów.\nW dniu pisania artykułu koszt wykupienia wszystkiego, co umieszczono na Steamie, wynosi 523940,86$, zaś cena wyjściowa całej biblioteki – 536568,08. Różnica jest niewielka, wręcz symboliczna, wynosi 2,35%. Znacznie więcej zaoszczędzilibyśmy, gdybyśmy chcieli wykupić wszystko w dniu jednej z globalnych promocji organizowanych przez Valve. Kiedy 26 czerwca 2020 roku wystartowała Letnia Wyprzedaż Steam, wartość biblioteki wynosiła 517294,14$, zaś cena wszystkich produktów po uwzględnieniu obniżek 333759,63$, co oznacza, że łączny rabat wyniósł aż 35,48%.\nAle nawet gdybyśmy kupili wszystko, co Valve oferuje w regularnej dystrybucji, wciąż moglibyśmy liczyć się z dodatkowymi wydatkami np. w formie mikrotransakcji dostępnych w takich tytułach jak Counter-Strike: Global Offensive.


Na wielkich robotach laczy sie robotników róznych specjalnosci\nNa wielkich robotach łączy się robotników różnych specjalności, uczestniczących w wykonaniu jednej końcowej produkcji, w tak zwane brygady zespolone. Na przykład na budowie murowanego budynku pracują murarze wykonujący układanie murów, cieśle przy urządzeniu rusztowań dla murarzy. l) W przytoczonym załączniku nr 15 ustala się: Premie za ciągłość ruchu maszyn i urządzeń otrzymują pracownicy, których zadaniem jest konserwacja maszyn i urządzeń na budowie Iub w zakładzie. Otrzymują oni premie w wysokości 1,5010 swego zarobku dniówkowego (godzinowego) za każdy 1010 przeciętnego przekroczenia norm przy tych pracach, które obsługują powyższe maszyny lub urządzenia. Wysokość tej premii wynosi do 60% zarobku dniówkowego (godzinowego). Continue reading „Na wielkich robotach laczy sie robotników róznych specjalnosci”\nTagged projekt domu parterowego z płaskim dachem, wełna mineralna czy styropian, wylewka betonowa cena\nPraca akordowa moze byc indywidualna lub zespolowa\nPraca akordowa może być indywidualna lub zespołowa. Zgodnie z § 70 powołanego Układu Zbiorowego – Opisy pracy oraz odpowiadające im normy pracy, zaszeregowania robót oraz ceny jednostkowe podane są w obowiązującym Katalogu Norm i Gen Jednostkowych, uzgodnionym z Zarządem Głównym Związku. W przypadku wykonywania robót, które różnią się zasadniczo swym charakterem, procesem technologicznym i warunkami technicznymi od robót w Katalogu Norm i Cen Jednostkowych, ustala się nową normę. Sposób opracowywania nowych norm, tryb ich zatwierdzania oraz zasady dokonywania rewizji norm istniejących regulują przepisy wydane przez władze nadrzędne budownictwa . Przy płacy, akordowej zwykłej robotnik otrzymuje zapłatę według ustalonej z góry wyceny, niezależnie od wskaźnika wykonania norm. Continue reading „Praca akordowa moze byc indywidualna lub zespolowa”\nTagged produkt wulkanizacji kauczuku, projekty kostki brukowej program, wełna mineralna czy styropian\nDyzurni slusarze, zatrudnieni przy remoncie biezacym maszyn budowlanych\nDyżurni ślusarze, zatrudnieni przy remoncie bieżącym maszyn budowlanych, otrzymują premię za zupełny brak przerw w robocie w ciągu miesiąca z powodu niesprawności obsługiwanych przez nich maszyn. 1) Przy płacy opartej na systemie dniówkowym (według zużytego czasu) robotnik, niezależnie od ilości wykonanych robót, otrzymuje wynagrodzenie odpowiednie do jego grupy. Opłatę według systemu dniówkowego dopuszcza się jako wyjątek tylko w odniesieniu do robót nie nadających się do normowania w jednostkach produkcyjnych (na przykład robota ślusarza dyżurnego, zatrudnionego przy remoncie bieżącym maszyn budowlanych). Prócz tego według stawek dniówkowych opłacane są przerwy (postoje) nie zawinione przez robotników. Zabrania się wprowadzać płacę godzinową dla robotników zatrudnionych przy mechanizmach, które przy każdym sposobie organizacja i wykonania robót powinny być wykorzystywane w pełnej swej wydajności, na przykład ,przy koparkach, żurawiach parowych i gąsienicowych, maszynach drogowych, parowozach, lokomotywach spalinowych, traktorach, samochodach itp. Continue reading „Dyzurni slusarze, zatrudnieni przy remoncie biezacym maszyn budowlanych”\nTagged ile kosztuje gruszka betonu, olx bytom, wełna mineralna czy styropian\nDla operatorów opłacanych akordowo są ustalone dopłaty l) W załączniku nr 15 do Układu Zbiorowego Pracy w Budownictwie, ustalającym zasady premiowania pracowników fizycznych, zatrudnionych w systemie dniówki z premią, wylicza się rodzaje robót, które mogą być objęte tym systemem, a między innymi: montaż, reperację i konserwację maszyn i sprzętu budowlanego i transportowego oraz obsługę ciężkiego sprzętu mechanicznego na budowach. Poza tym wyszczególnia się warunki, jakie muszą być spełnione w celu uzyskania zezwolenia Zarządu Głównego Związku i właściwej centrali Przedsiębiorstwa na wprowadzenie systemu dniówki z premią. Premie za sprawność pracy otrzymują pracownicy obsługujący urządzenia mechaniczne- (dźwigi, podnośniki itp. ) na budowie, od pracy których uzależniona jest wydajność zespołów akordowych, obsługiwanych przez te urządzenia. Wysokość premii wynosi 1,5% zarobku dniówkowego (godzinowego) danych pracowników za każdy procent przeciętnego przekroczenia normy przez zespoły akordowe, obsługiwane przez wymienione urządzenia . Continue reading „Dla operatorów oplacanych akordowo sa ustalone doplaty”\nWŁASNOŚCI CIECZY Aby zapobiec uszkodzeniu pompy lub pęknięciu rurociągu wywołanemu uderzeniem wodnym, pompy tłokowe zaopatruje się w powietrzniki na ssaniu i tłoczeniu, a na długich przewodach tłocznych pomp wirowych instaluje się powietrzniki lub inne urządzenia amortyzujące uderzenia wodne. 3. Rozszerzalność cieplna Rozszerzalność cieplna podnoszonej cieczy występuje w pompach do cieczy gorących, ale nie wywiera większego wpływu na przebieg ich pracy. 4. Lepkość Lepkość cieczy przy przepływie przez pompy powoduje zwiększenie strat i zmniejszenie użytecznej wysokości podnoszenia przy jednoczesnym wzroście zapotrzebowania mocy . Continue reading „WLASNOSCI CIECZY”\nTagged ile kory na m2, olx bytom, protokół z próby szczelności instalacji gazowej\nZawiesistość Zawiesistość czyli lepkość kinematyczną cieczy v, wyrażamy najczęściej w centistokeach 1 -centistoke = 1 cSt = 0,01 stoke 1 stoke = 1 St = 1 cm2/sek W technicznym układzie jednostek miar współczynnik zawiesistości wyrażamy w m2/sek 1 m//sek = 104 St = 106 cSt W praktyce stosuje się najczęściej metody, umożliwiające wyznaczenie stosunku zawiesistości v c cieczy badanej od zawiesistości v n cieczy normalnej (np. wody destylowanej) na podstawie pomiaru czasu wypływu te cieczy badanej i czasu wypływu t; cieczy normalnej v = 0073 E – 0,0631 St Lepkość dynamiczna cieczy zależy od temperatury i ciśnienia, natomiast lepkość dynamiczna gazów jest niezależna od ciśnienia. Do pomiaru zawiesistości względnej służą Lepkościomierze (wiskozymetry) wypływowe EngLera, SayboLta, Redwooda i Barbeua. Zależność między współczynnikiem zawiesistości v, wyrażonym w cSt, a zawiesistością względną wyrażoną w stopniach Englera:, wyraża formuła doświadczalna Przy badaniach modelowych pomp za pomocą sprężonego powietrza współczynnik zawiesistości powietrza obliczamy, dzieląc wartość współczynnika lepkości dynamicznej przez jego gęstość przy- danej temperaturze i ciśnieniu. 1. Continue reading „Zawiesistosc”\nTagged cena za metr malowania, grunty niespoiste, wełna mineralna czy styropian\nWŁASNOŚCI CIECZY 5. Rozpuszczalność gazów w cieczach Ciecze odznaczają się zdolnością da rozpuszczania gazów w ilościach, określonych prawem Henrueqo. Objętość gazu, jaką może wchłonąć ciecz, maleje w miarę wzrostu temperatury. Ponadto cząstki powietrza przy zmniejszaniu się ciśnienia wyzwalają się z cieczy i tworzą poduszki (korki) powietrzne w przewodach. Zjawisko to jest szczególnie niebezpieczne w rurze ssawnej pompy, może bowiem spowodować zmniejszenie wydajności pampy, a nawet przerwę w zasysaniu cieczy. Continue reading „WLASNOSCI CIECZY”\nTagged grunty niespoiste, projekty kostki brukowej program, wędzenie szynek\nPrzed rozpoczęciem robót wystawia się brygadzie zlecenie (zadanie produkcyjne). W zleceniu opisuje się w skrócie zadanie, wyznacza się terminy rozpoczęcia i ukończenia roboty, ilość roboty, normę czasu na jednostkę roboty i na całą robotę, wycenę jednostki i sumę zapłaty zarobkowej za całą robotę zleconą brygadzie. Przed rozpoczęciem roboty należy zaznajomić brygadę z przewidywanym zakresem robót, porządkiem i terminem ich wykonania w tym celu, laby każdy robotnik poznał swoje zadanie i aby brygada mogła rozważyć jak najlepiej ten plan wykonać. Po ukończeniu roboty dokonuje się zamknięcia zlecenia, tj. wprowadza się do niego dane dotyczące ilości robót wykonanych praktycznie i należnej z tytułu zlecenia zapłaty. Continue reading „Przed rozpoczeciem robót wystawia sie brygadzie zlecenie (zadanie produkcyjne)”\nTagged ile kosztuje gruszka betonu, olx turek, wełna mineralna czy styropian\nPODSTAWOWE WIADOMOŚCI Z MECHANIKI CIECZY 1. Własności cieczy Ciecze rzeczywiste, występujące w przyrodzie i technice, charakteryzują się następującymi własnościami: ciężkością, ściśliwością, rozszerzalnością cieplną, lepkością, spójnością, rozpuszczalnością gazów oraz zdolnością do parowania i zamarzania. Gęstość wzgl. ciężar właściwy cieczy nie wywiera wpływu na wysokość podnoszenia pompy, lecz jedynie na moc potrzebną do jej napędu. 2. Continue reading „PODSTAWOWE WIADOMOSCI Z MECHANIKI CIECZY”\nTagged cena za metr malowania, szamba plastikowe cena, zjawisko histerezy\nContinue reading „Wlaz w pokrywie”\nTagged produkt wulkanizacji kauczuku, program do projektowania kostki brukowej, projekty kostki brukowej program\nPowiązane wyszukiwania w archiwum bloga: dysperbit, uszczelniacz do chłodnic czy warto, obi węgiel, olx jachty motorowe, rodzaje monstera, kostka klinkierowa, biała okleina, klimatyzacja diy, olx lubin samochody, ssd sata 2, Archiwum


💥 Księga luster - E O Chirovici | Porównaj ceny książek, oceny i recenzje - upolujksiazke.pl\n6.6 / 10(360 Ocen)\nCzy prawda w ogóle istnieje? Słynny agent literacki Peter Katz otrzymuje fragment książki, która wciąga go od pierwszej strony. Jej autor, Richard Flynn, wspomina czasy studiów, podczas których był blisko związany ze znanym wykładowcą. Tuż przed Bożym Narodzeniem 1987 roku profesor został zamordowany we własnym domu, a zabójcy nigdy nie odnaleziono. Katz jest przekonany, że autor chce w książce wskazać mordercę albo… przyznać się do winy. Jednak zanim Katz dotrze do Flynna, ten umrze w szpitalu, nie pozostawiając żadnej informacji o manuskrypcie. Agent obsesyjnie pragnie dowiedzieć się, co zaszło tamtej nocy w domu profesora, zatrudnia więc dziennikarza śledczego. Kellerowi udaje się odnaleźć świadków i detektywa odpowiedzialnego za prowadzenie śledztwa 25 lat temu, u którego właśnie zdiagnozowano Alzheimera. Ale ich wspomnienia mają niewiele wspólnego z wersją przedstawioną... w książce Flynna… Gdy wydaje się już, że prawda nigdy nie wyjdzie na jaw, detektyw Freeman postanawia ostatni raz spróbować do niej dotrzeć. Księga luster to wciągająca bez reszty, szkatułkowa opowieść o morderstwie, wspomnieniach i kłamstwach. Stylowy kryminał, którego elementy, jak w kalejdoskopie, układają się w zupełnie różne obrazy, w zależności od tego, kto dochodzi do głosu. Porównywana do Tajemnej historii Donny Tartt powieść wzbudziła ogromne emocje na wiele miesięcy przed premierą – prawa do jej wydania kupili wydawcy w 39 krajach. E.O. Chirovici to rumuński pisarz, ekonomista, malarz i dziennikarz. Jest autorem bestsellerowej powieści Masakra, był redaktorem naczelnym jednego z najpoczytniejszych rumuńskich gazet, współtwórcą stacji B1TV. Za swoją twórczość otrzymał wiele znaczących nagród literackich i dziennikarskich. Doradzał premierowi, był prezesem Narodowej Agencji Małych i Średnich Przedsiębiorstw i Kooperacji i doradcą w Radzie Administracyjnej Narodowego Banku Rumunii. Jest związany z Wielką Narodową Lożą Rumunii oraz Klubem Berneńskim. Jest członkiem honorowym Rumuńskiej Akademii Nauk. Otrzymał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Bioterra w Bukareszcie, Uniwersytetu im. Aurela Vlaicu w Aradzie oraz Uniwersytetu w Oradei.\nbonito.pl papier Brak danych 29,53 zł\nKrytycznym okiem: „Księga luster” E.O. Chirovici\n"...nasza pamięć w niczym nie przypomina kamery wideo, niestrudzenie rejestrującej to, co znajdzie się przed obiektywem. To raczej scenarzysta i reżyser w jednym, z migawek kręcący swój własny film." Tytuł... Czytaj całą recenzję\n“A co, jeśli w pewnym momencie zapominamy, co się naprawdę stało, i tworzymy fałszywe wspomnienia przeszłych wydarzeń? A co, jeśli nasza wyobraźnia potrafi przekształcać tak zwaną obiektywną rzeczywistość... Czytaj całą recenzję


W tym miesiącu: 3093\nW sumie: 33095\nJesteś rolnikiem lub lokalnym producentem żywności i szukasz nabywców swoich produktów? Agencja Rynku Rolnego udostępnia stronę internetową www.polskasmakuje.pl i darmową aplikację Polska Smakuje, dzięki której konsumenci mogą znaleźć się w sieci lokalnych wytwórców żywności. Aplikacja gromadzi informacje o lokalnych rolnikach i wytwórcach regionalnych produktów spożywczych. Każdy, kto produkuje żywność zgodnie z systemami jakości, działa w ramach rolniczego handlu detalicznego, może założyć własny profil, na którym zamieści informacje o swojej ofercie oraz dane kontaktowe. Profil będzie mógł być na bieżąco uzupełniany, a zdjęcia produktów zostaną zamieszczone przy opisie. Dzięki temu konsumenci, którzy coraz częściej i chętniej szukają zdrowej regionalnej żywności, będą mogli jednym kliknięciem odnaleźć lokalnych producentów.\n© 2014-2018 Urząd Gminy Brańsk Wszelkie Prawa Zastrzeżone.