Ryszard Rauba: Róża Luksemburg wobec zagadnienia rewolucji | Władza Rad 1917 - komunizm, marksizm, socjalizm, trockizm\ntres, wt., 14/08/2012 - 12:11\nRÓŻA LUKSEMBURG WOBEC ZAGADNIENIA REWOLUCJI\nNależyte usystematyzowanie poglądów Róży Luksemburg odnoszących się do zagadnienia rewolucji nie jest rzeczą łatwą dla badacza jej spuścizny publicystycznej. Róża Luksemburg nie podjęła bowiem nigdy całościowej, systematycznej analizy tego zagadnienia. Jej wypowiedzi, przemyślenia, wnioski, postulaty, uwagi dotyczące zagadnienia rewolucji rozproszone są na łamach wielu artykułów i broszur jej autorstwa z lat 1892-1919, zarówno w języku polskim jak i niemieckim.\nMając świadomość złożonego charakteru tego zagadnienia, którego rozmiary wykraczają znacznie poza ramy niniejszego szkicu, pragnąłbym skupić się na dwóch najistotniejszych, zasadniczych, fundamentalnych – moim zdaniem elementach.\nPierwszy element stanowią najbardziej charakterystyczne i najwięcej wnoszące do tematu – moim zdaniem – opinie, uwagi oraz przemyślenia wyrażane przez Różę Luksemburg w kwestii postawy, strategii, taktyki, metod, zadań, roli oraz celów ruchu socjaldemokratycznego.\nDrugi z kolei element stanowią najbardziej wymowne – moim zdaniem - przykłady wizji i wyobrażeń związanych z przyszłym ustrojem socjalistycznym, społeczeństwem socjalistycznym i mającymi w nim panować stosunkami międzyludzkimi.\nRóża Luksemburg (pierwotnie Rozalia Luxenburg) urodziła się 5 marca 1871 r. w Zamościu (niektóre opracowania wymieniają datę 1870 r.).\nPochodziła z zasymilowanej, spolonizowanej rodziny żydowskiej1. W latach 1880-1887 uczęszczała do Drugiego Żeńskiego Gimnazjum w Warszawie. Było to pierwsze miejsce, w którym nastoletnia Róża Luksemburg doświadczyła carskiego despotyzmu2. Wydaje się, iż duszna atmosfera panująca w gimnazjum wpłynęła w znaczący sposób na ukształtowanie się w niej krytycznej postawy wobec otaczającej rzeczywistości społeczno-politycznej. Stała się gorącą przeciwniczką systemu, który – jej zdaniem – nie pozwalał jednostce na szeroki, swobodny i wszechstronny rozwój.\nOd 1886 r. Róża Luksemburg należała do nielegalnego socjaldemokratycznego kółka młodzieży związanego z partią „Proletariat” propagującą wśród robotników Kongresówki myśl społeczno-polityczną Karola Marksa3.\nW 1887 r. na odwrocie fotografii ofiarowanej koleżance szkolnej przed maturą, nastoletnia Róża Luksemburg umieściła wyjątkowo istotną i wymowną dedykację. Brzmiała ona następująco: „Moim ideałem jest taki ustrój społeczny, w którym by wolno było z czystym sumieniem kochać wszystkich. Dążąc do niego i w imię jego może potrafię kiedy nienawidzieć”4.\nU schyłku 1889 r. zagrożona aresztowaniem przez carskich żandarmów, przedostała się nielegalnie z pomocą Marcina Kasprzaka przez granicę austro-węgierską. Udała się do Szwajcarii, państwa znanego ze swobód obywatelskich, będącego wówczas miejscem azylu dla emigrantów politycznych z Rosji, Królestwa Polskiego i Niemiec. Zamieszkała w Zurychu i korzystając z pomocy swojej rodziny rozpoczęła na początku 1890 r. studia na tamtejszym uniwersytecie5.\nPoczątkowo były to studia przyrodnicze i matematyczne na wydziale filozoficznym. W 1892 r. przeniosła się na wydział prawno-ekonomiczny, wychodząc z założenia, że: „najważniejszą bronią dla dobrego socjalisty jest gruntowna znajomość praw i stosunków ekonomicznych”6.\nW 1893 r. Róża Luksemburg była jednym, z założycieli wydawanego w Paryżu w języku polskim miesięcznika „Sprawa Robotnicza” – oficjalnego organu prasowego Socjaldemokracji Królestwa Polskiego (SDKP)7.\nStudia uniwersyteckie Róża Luksemburg zakończyła w 1897 r. rozprawą doktorską pt. Rozwój przemysłu w Polsce (Die industrielle Entwicklung Polens)8.\nW maju 1898 r. po wcześniejszym uzyskaniu obywatelstwa niemieckiego, Róża Luksemburg przyjechała do Berlina. W stolicy Niemiec mieszkała i prowadziła czynną działalność polityczną w szeregach „pierwszej brygady Międzynarodówki” jak nazywano wówczas niemiecką socjaldemokrację9, aż do swojej tragicznej śmierci w styczniu 1919 r.10.\nWstępując w 1898 r. w szeregi niemieckiej socjaldemokracji (SPD) Róża Luksemburg zdawała sobie sprawę, iż czeka ją ciężka, wytężona praca. W swoim przemówieniu podczas odbywającego się w tym samym roku zjazdu SPD w Stuttgarcie zaznaczała: „o tym, że muszę dopiero zdobyć sobie ostrogi w ruchu niemieckim, wiem. Chcę to jednak uczynić na lewym skrzydle, gdzie się z wrogiem walczy, a nie na prawym, gdzie się chce z nim zawierać kompromisy”11 – podkreślała Róża Luksemburg.\nPowyższa deklaracja skierowana była swym ostrzem w stronę grupy działaczy niemieckiej socjaldemokracji z Eduardem Bernsteinem na czele. W cyklu artykułów pt. Problemy socjalizmu opublikowanym w latach 1897-1898 na łamach organu SPD „Die Neue Zeit”, Eduard Bernstein podjął próbę rewizji teoretycznych podstaw marksizmu12. Pełny wykład swojego stanowiska zawarł natomiast w pracy pt. Zasady socjalizmu i zadania socjaldemokracji z 1899 roku.\nW swojej książce Eduard Bernstein postulował, aby socjaldemokracja zwracała uwagę przede wszystkim na sprawy bieżące. W szczególności na kwestię poprawy warunków materialnych proletariatu. Odrzucał ponadto teorie: o konieczności rewolucji jako jedynej drodze do socjalizmu oraz o dyktaturze proletariatu13.\nSwoje stanowisko Eduard Bernstein podsumował krótko w następujących słowach: „To, co nazywamy pospolicie ostatecznym celem, jest dla mnie niczym, ruch jest wszystkim”14.\nOdpowiedź Róży Luksemburg na tak wyrażone stanowisko była równie dosadna: „Zdobycie władzy politycznej pozostaje celem ostatecznym – podkreślała z naciskiem działaczka – a cel ostateczny pozostaje duszą walki. Klasa robotnicza nie powinna stanąć na dekadenckim stanowisku (...): „cel ostateczny jest dla mnie niczym, ruch – wszystkim!” Nie, przeciwnie: Ruch jako cel sam w sobie jest dla mnie niczym, cel ostateczny jest dla nas wszystkim!” Nie, przeciwnie: Ruch jako taki, bez powiązania z celem ostatecznym, ruch jako cel sam w sobie jest dla mnie niczym, cel ostateczny jest dla nas wszystkim!”15 – konkludowała Róża Luksemburg.\nWyjątkowo cenne z punktu widzenia poruszanego zagadnienia opinie oraz uwagi znalazły się w opublikowanej w 1899 r. pracy Róży Luksemburg pod wymownym tytułem – Reforma socjalna czy rewolucja? Odnosząc się do tytułu swojej pracy Róża Luksemburg zaznaczała, że: „tytuł niniejszej pracy może, na pierwszy rzut oka wprawić w zdumienie. Reforma socjalna czy rewolucja? Czyż socjaldemokracja może być przeciwna reformie socjalnej? Albo czy może ona rewolucję socjalną, obalenie istniejącego ustroju, które jest jej celem ostatecznym, przeciwstawiać reformie socjalnej? Oczywiście, że nie – podkreślała z naciskiem autorka. – Przeciwnie, dla socjaldemokracji codzienna praktyczna walka o reformy socjalne, o poprawę położenia ludu pracującego jeszcze na gruncie istniejącego ustroju społecznego, o instytucje demokratyczne stanowi jedyną drogę umożliwiającą kierowanie proletariacką walką klasową i osiągnięcie ostatecznego celu – zdobycie władzy politycznej i zniesienie systemu pracy najemnej. Dla socjaldemokracji istnieje nierozerwalny związek między reformą socjalną a rewolucją socjalną, gdyż walka o reformę socjalną, jest dla niej środkiem, przewrót socjalny natomiast – celem”16 – zaznaczała działaczka.\nW swojej pracy Róża Luksemburg poddała gruntownej krytyce całkowicie błędny oraz spłycony – jej zdaniem – sposób postrzegania rewolucji, w szczególności rewolucji socjalnej (przewrotu socjalnego) jako odgórnego, zaplanowanego i jednorazowego aktu politycznego: tak potężny przewrót jak przejście społeczeństwa z ustroju kapitalistycznego w socjalistyczny – zauważała działaczka – jest zupełnie nie do pomyślenia od jednego razu, za jednym zamachem zwycięskim proletariatu (...) Przewrót socjalistyczny zakłada długą drogę i zaciekłą walkę, w czasie której proletariat zostanie według wszelkiego prawdopodobieństwa niejednokrotnie odparty, tak że zdobycie władzy po raz pierwszy będzie z punktu widzenia ostatecznego rezultatu z konieczności „przedwczesne”17 – podkreślała Róża Luksemburg.\nPokusić się można o stwierdzenie, iż dla Róży Luksemburg rewolucja socjalna (przewrót socjalny, przewrót socjalistyczny) stanowić miała ostateczny efekt, apogeum, wynik, rezultat, zwieńczenie, ukoronowanie długotrwałego, rozciągniętego w czasie – procesu rozwojowego „społeczeństwa kapitalistycznego”18.\nKiedy konkretnie miał nastąpić moment zakończenia tego procesu, moment tożsamy z upadkiem kapitalizmu – na to pytanie Róża Luksemburg nigdy nie udzieliła jasnej, sprecyzowanej i wyczerpującej odpowiedzi19. Nie uczynił tego wcześniej, co ciekawe także Karol Marks20.\nJednocześnie, co warto podkreślić i co było dość charakterystyczną rzeczą, Róża Luksemburg nie miała większych problemów z określeniem zasięgu przyszłej rewolucji socjalnej21, jej atrybutów22 oraz sensu i istoty tzw. dyktatury proletariatu23.\nWydaje się, że Róża Luksemburg mając świadomość, iż rewolucja socjalna nastąpi w bliżej nieokreślonym momencie w przyszłości, starała się przede wszystkim wykorzystać w pełni ten czas, by uzmysławiać, wyjaśniać, tłumaczyć – z jednej strony robotnikom, z drugiej natomiast partii socjaldemokratycznej (ruchowi socjaldemokratycznemu) co powinni czynić, aby ten moment przyspieszyć.\nZwraca uwagę fakt, iż Róża Luksemburg w pierwszym rzędzie kierowała swoje słowa do robotników. Ich Róża Luksemburg traktowała jako podstawową siłę procesu rewolucyjnego, jako najważniejszych odbiorców jej słów, jako realizatorów socjalistycznego celu ostatecznego oraz jako najważniejszy punkt odniesienia dla każdego socjaldemokraty. Przyszła rewolucja socjalna miała być ich dziełem. Dziełem robotników24.\nPartia socjaldemokratyczna (ruch socjaldemokratyczny) choć bardzo ważna pod względem znaczenia, szczególnie od strony organizacyjnej oraz uświadamiająco-agitacyjnej nie była przez Różę Luksemburg otaczana bałwochwalczym kultem. Wręcz przeciwnie. Pokusić się można o stwierdzenie, iż Róża Luksemburg wyznaczała partii socjaldemokratycznej (ruchowi socjaldemokratycznemu) ściśle służebną względem robotników rolę. Podejście takie daje się zauważyć na łamach jej publicystyki25.\nWarto podkreślić, iż wśród metod oraz środków działania wskazywanych oraz konsekwentnie propagowanych przez Różę Luksemburg nie było miejsca na ekstremizm, terror oraz przemoc. Zaryzykować można wręcz stwierdzenie, iż Róża Luksemburg otwarcie dawała do zrozumienia, że ekstremizm, terror oraz przemoc towarzyszące zawsze wystąpieniom o charakterze zbrojnym z użyciem broni palnej, materiałów wybuchowych itp. były godne jedynie potępienia i odrzucenia przez socjaldemokrację26.\nMetody i środki działania propagowane przez Różę Luksemburg posiadały natomiast, co ważne zdecydowanie bezkrwawy charakter z wyłączeniem jakichkolwiek elementów brutalności27.\nZa swoisty regulator, busolę oraz drogowskaz wskazujący właściwy „rewolucyjny” kierunek w codziennej działalności ruchu socjaldemokratycznego, Róża Luksemburg - co warto odnotować – uznawała: umiejętność zachowania przez tenże ruch postawy samokrytycznej28, umiejętność traktowania marksizmu jako nieograniczonego źródła nieustannych twórczych inspiracji i poszukiwań a nie traktowania go w spłycony, zwulgaryzowany i instrumentalny sposób29 oraz otwartość i swobodę dyskusji nad najbardziej palącymi problemami ruchu wynikające z poszanowania zasad demokracji, zarówno wewnątrz partii socjaldemokratycznej30, jak i w życiu społeczno-politycznym31.\nPokusić się można o stwierdzenie, iż były to swoiste warunki sine qua non przyszłego sukcesu socjaldemokracji.\nObok szeregu opinii, uwag, przemyśleń wyrażanych przez Różę Luksemburg w kwestii postawy, strategii, taktyki, metod, zadań, roli oraz celów ruchu socjaldemokratycznego równie interesujące były zaprezentowane na łamach jej publicystyki wizje oraz wyobrażenia związane z przyszłym ustrojem i społeczeństwem socjalistycznym a także mającymi w nim panować stosunkami międzyludzkimi.\nNajbardziej wymowne ich przykłady pochodzą z lat: 1894-1895, 1905-1906 oraz z 1918 r. Stosunek Róży Luksemburg do kapitalistycznego porządku społecznego był jednoznacznie negatywny: „taki porządek społeczny, przy którym miliony ludzi pracuje na to, aby garść próżniaków-kapitalistów, żyła w zbytkach, a sam lud ginął w nędzy, chorobach i poniżeniu, jest potworny i szalony – podkreślała Róża Luksemburg. – Taki porządek społeczny jest hańbą dla ludzkości. A robotnik, który cierpliwie i bez oburzenia znosi na swym karku panowanie takiego porządku społecznego, nie wart jest imienia człowieka”32 – stwierdzała dosadnie publicystka.\nPrzyszły ustrój socjalistyczny, społeczeństwo socjalistyczne oraz panujące w nim stosunki międzyludzkie miały być – zdaniem Róży Luksemburg – całkowitym, zdecydowanym zaprzeczeniem współczesnego Róży Luksemburg „kapitalistycznego porządku społecznego”. Zniknąć miały raz na zawsze wszystkie patologiczne zjawiska ściśle związane – jej zdaniem – z tym porządkiem: chroniczne bezrobocie, bezdomność, ubóstwo, głód, żebractwo, poniżanie człowieka przez człowieka, prostytucja oraz niepewność jutra. Nowy porządek społeczny reprezentować miał zupełnie nową jakość w każdej dziedzinie.\nSzczegółowy opis swojej wizji działaczka zamieściła na łamach „Sprawy Robotniczej” w lutym 1894 r. w publikacji Święto Majowe i socjalizm. Opis tej wizji o dość emocjonalnym zabarwieniu brzmiał następująco: „Socjalistyczny porządek, do którego dążą świadomi robotnicy, jest tak niepodobnym do dzisiejszych porządków na świecie jak dzień do nocy, jak niebo do ziemi. Dziś społeczeństwo dzieli się na dwie klasy ludzi: jednych – co ciężko pracują i żyją w nędzy, drugich – co nic nie robią i żyją w rozkoszach. W socjalistycznym społeczeństwie – zaznaczała Róża Luksemburg – nie będzie żadnych różnic między ludźmi: wszyscy będą zupełnie równi jak bracia. Nie będzie ani bogatych ani biednych, panujących ani podwładnych. Fabryki, maszyny, ziemia, kopalnie, warsztaty będą należały do wszystkich, do społeczeństwa, jak dziś ogrody publiczne i skwery. Każdy będzie mógł przyjść i pracować, gdzie zechce. Przedmioty wytworzone będą również składane do magazynów publicznych. Każdy w miarę pracy będzie otrzymywał z tych magazynów wszystko potrzebne mu do życia. Kto nie będzie nic robił, nie będzie miał prawa do niczego. Dlatego, aby nie umrzeć z głodu - wszyscy zdrowi i silni będą pracowali. Cały naród będzie stanowił prawa dla siebie, ponieważ ani króla ani żadnych panujących nie będzie. Ustanowi on także prawa dobre i sprawiedliwe. Praca będzie wszędzie urządzoną tak, aby była jak najzdrowsza i jak najprzyjemniejsza. Dzięki maszynom, wytworzenie wszystkiego co dla społeczeństwa potrzebne będzie kosztowało coraz mniej pracy. W socjalistycznym ustroju dość będzie, by wszyscy pracowali tylko 6 albo 4 godziny dziennie – zaznaczała autorka. – Każdemu wolno będzie mieć jakie chce przekonania, jaką chce wiarę, jaki chce język. Zapanuje na świecie zupełna swoboda, bo naród pracujący nie będzie miał panów nad sobą, będzie sam sobie panem! Starzy, niedołężni, chorzy i dzieci będą pielęgnowani i utrzymywani przez społeczeństwo. Dzięki niewielkiej pracy zdrowych i dorosłych wystarczy na dostatnie życie dla wszystkich. Nie będzie wtedy żebraków, co umierają z nędzy pod płotem, ani dzieci podrzucanych przez matki, nie będzie starców, którzy nie mają gdzie złożyć siwej głowy, ani dziewcząt sprzedających się dla chleba. Ludzie kochać się będą jak bracia, bo wszyscy będą równi, wolni i szczęśliwi!”33 – konkludowała Róża Luksemburg, pełna wiary i optymizmu.\nW 1895 r. w broszurze Niepodległa Polska a sprawa robotnicza działaczka zaprezentowała z kolei stanowisko o wyraźnie odczuwalnym anarchistycznym zabarwieniu: „Przy socjaliźmie nie ma państwa, bo nikt nad nikim nie panuje – jest równość i braterstwo – podkreślała z naciskiem autorka broszury – przy socjaliźmie nie ma rządu bo nikt nikogo nie uciska, jest zupełna wolność. Taki to porządek wprowadzimy wtedy, gdy będziemy dość silni, aby zwyciężyć kapitalistów (...) Wtedy także (...) poszlemy (tzn. poślemy – przyp. R.R.) do diabła wszelkie rządy i państwa”34 – deklarowała w kategoryczny sposób działaczka.\nNależy podkreślić, iż przewidując zanik tradycyjnych funkcji organizmu państwowego w przyszłym ustroju socjalistycznym Róża Luksemburg uważała, że w ustroju tym nastąpi „stopienie się państwa ze społeczeństwem, rzec można – przywrócenie społeczeństwu funkcji sprawowanych przez państwo”35. W innym z kolei miejscu otwarcie stwierdziła, że: „w warunkach gospodarki planowej – państwo staje się zbędne”36.\nPokusić się można o stwierdzenie, iż myśl Róży Luksemburg wybiegała w stronę globalnej struktury socjalistycznej, doskonale demokratycznej, bez państw, bez rządów, bez granic i co najważniejsze bez konfliktów międzyludzkich.\nAbstrahując od powyższych uwag, Róża Luksemburg wiązała z przyszłym ustrojem socjalistycznym ogromne nadzieje. Były one związane szczególnie z kwestią przywrócenia pracy człowieka należnego jej znaczenia oraz szacunku, zdeptanych – jej zdaniem – przez kapitalistyczny porządek społeczny.\nW 1905 r. w broszurze Kościół a socjalizm poruszając tę kwestię podkreślała, że: „Komunizm do którego dąży socjaldemokracja, to już nie owa wspólność używania próżnujących żebraków, z którymi bogaci się dzielą, tylko wspólność uczciwej pracy i sprawiedliwe używanie wspólnego owocu tej pracy. Socjalizm to już nie dzielenie się bogatych z biednymi, tylko zniesienie zupełnie samej różnicy między bogatymi a biednymi przez zaprowadzenie równego obowiązku pracowania dla wszystkich zdolnych do pracy i zniesienie samego wyzysku jednych ludzi przez drugich”37.\nW 1906 r. w broszurze Czego chcemy? tak bardzo widoczne wcześniej emocje oraz dosadność słów ustąpiły miejsca zdecydowanie bardziej wyważonemu i oszczędnemu w słowach stanowisku. Róża Luksemburg stwierdzała, że: „ustrój socjalistyczny będzie prawdziwym wyzwoleniem ludzkiego społeczeństwa od nierówności między ludźmi, od wyzysku jednych ludzi przez drugich, od panowania jednych nad drugimi, od ucisku podbitych narodów przez narody zaborcze, od upośledzenia kobiet przez panowanie płci męskiej, wyzwoleniem od prześladowań za wiarę, wyznanie, przekonanie” – zaznaczała autorka broszury, dodając następnie wyjątkowo istotną uwagę: „przedstawić sobie we wszystkich szczegółach, jak będzie wyglądał przyszły ustrój socjalistyczny niepodobna i wszelkie próby tego rodzaju polegają na fantazji. Ale zupełnie wyraźnie i z całą pewnością można już dziś poznać główne podstawy przyszłego ustroju – konstatowała autorka publikacji – wystarczy, iż wiemy, że będzie on polegał na należeniu wszystkich środków produkcji do społeczeństwa i że nie każdy pojedynczy producent na własną rękę, tylko społeczeństwo całe i jego wybrane organy będą kierowały produkcją, żebyśmy wywnioskować mogli, iż przyszły ustrój nie będzie znał ani niedostatku, ani próżniaczego zbytku, ani kryzysów i niepewności jutra. Z usunięciem sprzedaży siły roboczej prywatnym wyzyskiwaczom zniknie źródło wszelkiej dzisiejszej nierówności społecznej” – podkreślała Róża Luksemburg, umieszczając w konkluzji następujące, wymowne w swojej treści słowa: „Socjalizm (...) urzeczywistni ów stan społeczny, do którego ludzkość wzdycha już lat tysiące”38.\nRzeczą charakterystyczną było, iż po 1906 r. Róża Luksemburg wyraźnie starała się unikać prezentowania na łamach swojej publicystyki szczegółowych opisów dotyczących przyszłego ustroju socjalistycznego.\nOstatnie wymowne przykłady wyobrażeń o przyszłym ustroju socjalistycznym, społeczeństwie socjalistycznym oraz mających w nim panować stosunkach międzyludzkich, Róża Luksemburg zaprezentowała u schyłku 1918 r.\nW pochodzącej z tego burzliwego okresu historycznego broszurze Rewolucja rosyjska Róża Luksemburg odrzucała co warto podkreślić w całości „pogląd, iż partia rewolucyjna ma w kieszeni gotową receptę na przewrót socjalistyczny”39.\nDziałaczka otwarcie podkreślała na łamach wspomnianej powyżej broszury, że: „Zasadniczym błędem teorii Lenina jest, że przeciwstawia on dyktaturę demokracji”40 – zaznaczała Róża Luksemburg. Zwracając uwagę Leninowi, że: „powszechnie wiadomym, bezspornym faktem jest, że bez wolnej nieskrępowanej prasy, bez nieskrępowanego życia stowarzyszeń i zgromadzeń panowanie szerokich mas ludowych jest zgoła nie do pomyślenia”41; przypominała mu jednocześnie z wyraźnie wyczuwalną sympatią dla jego osoby jak cenną rzeczą jest wolność: „wolność tylko dla zwolenników rządu, tylko dla członków jednej partii – choćby nawet byli oni nie wiedzieć, jak liczni – nie jest wolnością. Wolność jest zawsze wolnością dla inaczej myślącego”42 – zaznaczała autorka broszury.\nWychodząc z założenia, iż urzeczywistnienie ustroju socjalistycznego stanowi z jednej strony gigantyczne, twórcze wyzwanie połączone z nabywaniem nowych, cennych doświadczeń, z drugiej natomiast wielką niewiadomą, Róża Luksemburg podkreślała, że: „urzeczywistnienie w praktyce socjalizmu jako systemu gospodarczego, społecznego i prawnego jest dalekie od sumy przepisów gotowych do zastosowania: jest ono całkowicie ukryte w mgle przyszłości” – stwierdzała działaczka, dodając jednocześnie: „Ziemia dziewicza. Tysiące problemów. Tylko doświadczenie może korygować i wskazywać nowe drogi. Tylko pieniące się bez przeszkód życie rodzi tysiące nowych form, improwizacji, ma w sobie siłę twórczą, koryguje samo wszystkie pomyłki”43.\nSchyłek 1918 r, przyniósł zakończenie pierwszej wojny światowej. Konflikt ten, trwający w latach 1914-1918 spowodował straszliwe spustoszenie w stosunkach międzyludzkich oraz w sferze postaw moralno-etycznych. Nastąpiło swoiste „przewartościowanie wartości”.\nRóża Luksemburg dostrzegając ten tragiczny fakt utwierdziła się jeszcze bardziej w przekonaniu, że: „jedynie socjalizm jest w stanie stworzyć wielkie dzieło trwałego pokoju, uleczyć tysiące krwawiących ran ludzkości, zamienić pola europejskie, zdeptane przez apokaliptycznych jeźdźców wojny, w kwitnące ogrody, wyczarować na miejscu zniszczonych sił produkcyjnych nowe, udziesięciokrotnione siły, obudzić całą fizyczną i moralną energię ludzkości, a nienawiść i waśnie zastąpić braterską solidarnością, zgodą i szacunkiem dla wszystkiego, co posiada ludzkie oblicze”44.\nIstotnym uzupełnieniem powyższego stanowiska były jasno sprecyzowane na łamach broszury Czego chce Związek Spartakusa? – „moralne fundamenty społeczności socjalistycznej”. Róża Luksemburg stawiała je w ostrej opozycji względem „moralnych podwalin społeczeństwa kapitalistycznego”: „Z bezdusznych maszyn, biernych narzędzi kapitalisty, masy proletariackie muszą stać się myślącymi i samodzielnymi kierownikami procesu wytwarzania. Muszą wyrobić w sobie poczucie odpowiedzialności jako czynni członkowie społeczeństwa, wyłącznego właściciela bogactw społecznych. Muszą one rozwinąć pilność bez poganiaczy kapitalistycznych, najwydajniejszą pracę bez przymusu, dyscyplinę bez jarzma, ład bez knuta. Najwyższy idealizm w służbie ogółu, najsurowsza karność i prawdziwe poczucie obywatelskie mas – oto moralne fundamenty społeczności socjalistycznej jak dotychczas tępość umysłowa, sobkostwo i sprzedajność są moralnymi podwalinami społeczeństwa kapitalistycznego”45 – zaznaczała działaczka.\nPodsumowując niniejsze rozważania należy podkreślić, iż Róża Luksemburg do końca pozostała wierna wyznawanym przez siebie socjaldemokratycznym, marksistowskim zasadom. Konsekwentnie do końca wierzyła głęboko, wręcz z mistyczną pasją w swoiście postrzeganą przez siebie „odnowicielską” dla ludzkości moc przyszłej światowej rewolucji socjalnej. Wierzyła, że jej zwycięstwo otworzy drogę ku nowemu, zdecydowanie lepszemu ustrojowi społeczno-politycznemu, opartemu na fundamentach pluralizmu, poszanowania wolności oraz rzeczywistej a nie jedynie fasadowej demokracji. Była głęboko przekonana, że nowy ustrój i nowe społeczeństwo umożliwią jednostce szeroki, swobodny i co najważniejsze wszechstronny rozwój.\nZa swoją wiarę, marzenia, nadzieje i głęboki nieskażony fałszem, obłudą i hipokryzją idealizm przyszło jej zapłacić bardzo wysoką cenę...\n1 Zob. A. Walicki, Marksizm i skok do królestwa wolności – dzieje komunistycznej utopii, Warszawa 1996, s. 239.\n2 Jej nauka w gimnazjum przypadła w okresie tzw. nocy apuchtinowskiej. Aleksander Apuchtin sprawował w latach 1879-1897 urząd kuratora warszawskiego okręgu szkolnego. Wprowadził w szkołach system policyjny (m.in. szpiclowanie i donosicielstwo).\n3 Zob. W. Poniecki, Myśliciele i bojownicy, Warszawa 1935, s. 126.\n4 Zob. F. Tych, Myśl i czyn rewolucji, „Nowe Drogi”, 1971 nr 3, s. 82; w innym miejscu stwierdzała z kolei: „na nasze ideały składa się nie tylko równość ekonomiczna i wolność polityczna, lecz również podstawowe zasady dobrej woli, sprawiedliwości i braterstwa”. (Przemówienie Róży Luksemburg na Międzynarodowym Kongresie Socjalistycznym w Paryżu w związku ze sprawą zakwestionowania przez delegację PPS mandatów przedstawicieli SDKPiL (24 IX 1900 r.) (w:) Socjaldemokracja Królestwa Polskiego I Litwy. Materiały i dokumenty, t. 1 (1893-1903), cz. II (1899-1901), Warszawa 1962, s. 279.\n5 Uniwersytet w Zurychu znany był z liberalnego stosunku do studentów o poglądach socjaldemokratycznych (Zob. F. Tych, H. Schumacher, Julian Marchlewski – szkic biograficzny, Warszawa 1966, s. 54).\n6 Cyt. za: E. Młodzianowski, Róża Luksemburg. Kobieta – wódz, Warszawa 1935, s. 12.\n7 Łącznie ukazało się 25 numerów pisma (od lipca 1893 r. do lipca 1896 r.) (Zob. W. Najdus, Działacze zachodnioeuropejskich partii socjalistycznych o narodzie i ojczyźnie (Przed wybuchem I Wojny Światowej), „Kwartalnik Historyczny” 1978 r. LXXXV, z. 4, s. 988).\n8 Myślą przewodnią jej dysertacji doktorskiej była teza, że wielki i średni przemysł Kongresówki zawdzięczał swoje powstanie i szybki rozwój korzystnej polityce celnej i przewozowej Rosji, a szczególnie możliwościom korzystania z rozległych rynków imperium carskiego. (Zob. T. Kowalik, Róża Luksemburg (w:) Słownik filozofii marksistowskiej, Warszawa 1982, s. 176).\n9 Por. T. Kowalik, Historia ekonomii w Polsce 1864-1950, Wrocław 1992, s. 113.\n10 W dniu 15 stycznia 1919 r. Róża Luksemburg została aresztowana w Berlinie przez jedną z bojówek Freikorpsu. Oddziały te miały za zadanie zlikwidować za wszelką cenę, trwające w stolicy Niemiec od początku listopada 1918 r. wrzenie rewolucyjne spowodowane zakończeniem wojny z jednej strony i abdykacją cesarza Niemiec - Wilhelma II – z drugiej strony. Róża Luksemburg podczas przesłuchania została pobita do nieprzytomności; następnie zabito ją strzałem w tył głowy a ciało wrzucono do przepływającego przez Berlin kanału. (Zob. G. Wigoder, Słownik biograficzny Żydów, Warszawa 1998 r., s. 324).\n11 Zob. R. Luksemburg, Przemówienie w sprawie taktyki na zjeździe partyjnym w Stuttgarcie w 1898 r. (dalej: Przemówienie – Stuttgart (1898 r.) (w:) R. Luksemburg, Wybór pism, t. 1, Warszawa 1959, s. 97-98.\n12 Eduard Bernstein pisał, że: „socjaldemokrata ma dwie dusze: jedną tradycyjną, rewolucyjną w słowach, a drugą współczesną, reformistyczną w czynach. Należy zatem porzucić pobożne, bezmyślne śpiewy purytanów, dostosować program partii do jej działalności i utrwalić jej reformistyczny charakter”. (Zob. Międzynarodowy Ruch Robotniczy, t. 1, wiek XIX – 1945, Warszawa 1976, s. 209-210).\n13 Zob. Społeczeństwo i polityka. Podstawy nauk politycznych. Redakcja Konstanty A. Wojtaszczyk, Wojciech Jakubowski, Warszawa 2003, s. 434-435; R. Tokarczyk, Współczesne doktryny polityczne, Lublin 1987, s. 68-71; W. Czapliński, A. Galos, W. Korta, Historia Niemiec, Wrocław 1990, s. 587-588.\n14 Cyt. za: R. Tokarczyk, op. cit., s. 71.\n15 Zob. R. Luksemburg, Przemówienie – Stuttgart (1898 r.) (w:) R. Luksemburg, Wybór pism, t. 1,op. cit., s. 101.\n16 Zob. R. Luksemburg, Reforma socjalna czy rewolucja? (w:) R. Luksemburg, Wybór pism, t. 1,op. cit., s. 141.\n17 Tamże, s. 222.\n18 Przypuszczenie to potwierdza szereg następujących jej uwag: „musimy stopniowo i stale zdobywać sobie rzeczywiste polepszenie naszego bytu. (...) posiadając prawa polityczne, robotnicy mogą się organizować coraz szerzej i uświadamiać. Biorąc udział w prawodawstwie swego kraju, mogą wpływać na rząd i przystosowywać je stopniowo do swych dążeń. A dążenia te nie kończą się na małym polepszeniu swego bytu. Robotnicy za granicą mają wielki cel przed sobą. Drogą reform i praw starają się przyśpieszyć tę wielką chwilę, w której potężnym zamachem pochwycą ster rządów w swoje dłonie, aby znieść dzisiejsze panowanie kapitalizmu i zaprowadzić ustrój socjalistyczny. (...) zapominać nie wolno, że chwilowa poprawa bytu nie jest celem naszym wyłącznym. Najgłówniejsze jej znaczenie polega na tym, że zbliża nas do celu ostatecznego: przez prawa i wolność zbliżymy tę chwilę, w której zginie świat wyzysku i nędzy i zapanuje braterstwo i równość!” (Zob. R. Luksemburg, Zadania polityczne polskiej klasy robotniczej (w:) SDKPiL. Materiały..., t. 1 (1893-1903) cz. I (1893-1897), wydali H. Buczek i F. Tych, Warszawa 1957, s. 4-5); Zob. R. Luksemburg, Przemówienie wygłoszone na zjeździe partyjnym w Hanowerze w 1899 r. (I. Przeciw Bernsteinowi) (w:) Wybór pism, t. 1, s. 259-260); „zdobycia władzy politycznej przez proletariat tzn. olbrzymią klasę ludu, nie można skonstruować sztucznie. Zakłada ono określony stopień dojrzałości stosunków polityczno-ekonomicznych (...) «przedwczesne» uderzenia proletariatu (...) są (...) ważnym czynnikiem przygotowującym polityczne warunki dla ostatecznego zwycięstwa, ponieważ proletariat (...) tylko w ogniu uporczywej i długotrwałej walki może osiągnąć niezbędny stopień politycznej dojrzałości, która da mu możność dokonania ostatecznego wielkiego przewrotu”. (Cyt. za: J. Hochfeld, Prawdziwy duch socjalizmu (w:) J. Hochfeld, Marksizm, Socjologia, Socjalizm. Wybór pism. Wyboru dokonał wstępem i komentarzem opatrzył Jerzy J. Wiatr, Warszawa 1982, s. 170-171); „reforma ustawodawcza i rewolucja nie są różnymi metodami postępu historycznego, które można wybrać według gustu w bufecie historii, jak gorące lub zimne parówki, lecz różnymi momentami rozwoju społeczeństwa klasowego, które się wzajemnie w taki sam sposób warunkują i uzupełniają, a zarazem wykluczają, jak na przykład biegun północny i południowy, jak burżuazja i proletariat”. (Zob. R. Luksemburg, Reforma socjalna czy rewolucja? (w:) F. Tych, Socjalistyczna irredenta. Szkice z dziejów polskiego ruchu robotniczego pod zaborami, Kraków 1982, s. 261-262); „socjalizm (...) wynika (...) z coraz bardziej zaostrzających się sprzeczności gospodarki kapitalistycznej i z uznania przez klasę robotniczą konieczności jej zniesienia drogą przewrotu socjalnego” (Zob. R. Luksemburg, Reforma socjalna czy rewolucja? (w:) M. Szlezinger, Podstawy filozoficzne doktryny społecznej Róży Luksemburg, „Studia Socjologiczno-Polityczne” 1963, nr 15, s. 76);\n19 Na łamach jej publicystyki znaleźć można na ten temat uwagi następującej treści: „z chwilą (...) gdy kapitalizm zapanuje nad całą kulą ziemską – a podział Azji doprowadzi do tego niemal ostatecznie – z chwilą gdy zaostrzą się wskutek tego natychmiast do najwyższego stopnia międzynarodowe sprzeczności gospodarcze i polityczne, kapitalizm dojdzie do kresu swego istnienia” (Zob. R. Luksemburg, Verschiebungen in der Weltpolitik, „Leipziger Volkszeitung”, 13.III.1899 (w:) M. Szlezinger, Podstawy filozoficzne..., op. cit., s. 87); „To szeroki, światowy kryzys wybije godzinę śmierci kapitalizmu (...) wiem dobrze, że to nie dziś ani jutro nadejdzie dzień wielkiego krachu, być może, że nasza niewola będzie dłuższa i cięższa niż sądzimy. Jednakże godzina ta nadejdzie”. (Zob. R. Luksemburg, Przemówienie na Międzynarodowym Kongresie Socjalistycznym w Paryżu jako referenta Komisji Kongresu do spraw militaryzmu i polityki kolonialnej (27 IX 1900 r.) (w:) SDKPiL. Materiały..., t. 1 (1893-1903), cz. II (1899-1901), Warszawa 1962, s. 282); „Gdy we wszystkich krajach kapitalistycznych socjaldemokracja będzie miała za sobą większość ludności pracującej, wtedy wybije ostatnia godzina kapitalizmu” (Zob. R. Luksemburg, Czego chcemy?, op. cit., s. 326); W 1913 r. w przeddzień wybuchu I wojny światowej Róża Luksemburg odnosząc się do „momentu załamania kapitalizmu” stwierdzała: „Czy moment ten może kiedykolwiek nastąpić? Pewnie jest to tylko fikcja teoretyczna, właśnie dlatego, że akumulacja jest procesem nie tylko ekonomicznym lecz także politycznym”. (Zob. R. Luksemburg, Akumulacja kapitału. Przyczynek do ekonomicznego wyjaśnienia imperializmu, Warszawa 1963, s. 728); na temat stosunku Róży Luksemburg do upadku kapitalizmu – Zob. N. Geras, Barbarzyństwo i upadek kapitalizmu w myśli Róży Luksemburg, „Rewolucja” 2001 nr 1.\n20 W przedstawionym na łamach pierwszego tomu Kapitału schemacie procesu rewolucji proletariackiej Karol Marks przewidywał, że: „w miarę ustawicznego zmniejszania się liczby magnatów kapitału, którzy przywłaszczają sobie i monopolizują wszystkie korzyści płynące z procesu tych przemian, wzrastają rozmiary nędzy, ucisku, niewoli, zwyrodnienia i wyzysku, ale jednocześnie wzbiera bunt wciąż wzrastającej klasy robotniczej, szkolonej, jednoczonej i organizowanej przez sam mechanizm kapitalistycznego procesu produkcji. Monopol kapitału staje się hamulcem tego sposobu produkcji, który rozwinął się wraz z nim i dzięki niemu. Centralizacja środków produkcji i uspołecznienie pracy dochodzą do punktu, gdy już nie mieszczą się w swej kapitalistycznej skorupie. Skorupa ta zostaje rozsadzona. Wybija godzina kapitalistycznej własności prywatnej. Wywłaszczyciele zostają wywłaszczeni”. (Zob. K. Marks, Kapitał, t. 1 (w:) T. Eagleton, Marks i wolność. Przekład Justyna Nowotniak, Warszawa 1998, s. 59); W innym miejscu odnosząc się do bliżej nieokreślonego momentu w przyszłości Karol Marks zauważał z kolei, że: „kiedy zniknie ujarzmiające człowieka podporządkowanie podziałowi pracy, a przez to samo zniknie też przeciwieństwo pomiędzy pracą fizyczną, a umysłową, kiedy praca stanie się nie tylko źródłem utrzymania, ale najważniejszą potrzebą życiową, kiedy wraz z wszechstronnym rozwojem jednostek wzrosną również ich siły wytwórcze, a wszystkie źródła zbiorowego bogactwa popłyną obficiej – wówczas dopiero będzie można całkowicie wykroczyć poza ciasny horyzont prawa burżuazyjnego i społeczeństwo będzie mogło wypisać na swym sztandarze: każdy według swych zdolności, każdemu według jego potrzeb!” (Zob. K. Marks, Krytyka programu gotajskiego (w:) T. Eagleton, op. cit., s. 76); Równie enigmatycznie brzmią następujące słowa Karola Marksa: „Rewolucja socjalna (...) nie z przeszłości, lecz jedynie z przyszłości czerpać może swą poezję. Nie może ona stać się sobą póki nie wyzbędzie się wszelkiej zabobonnej wiary w przeszłość. (...) Rewolucja (...) umarłym musi pozostawić grzebanie umarłych, by dotrzeć do swojej własnej treści”. (Zob. K. Marks, Osiemnasty brumaire’a Ludwika Bonaparte (w:) T. Eagleton, op. cit., s. 70).\n21 Zasięg przyszłej rewolucji socjalnej posiadać miał charakter globalny: „zniesienie prywatnej własności nie da się uskutecznić w jednym jakimś kraju niezależnie od innych. Tylko naraz we wszystkich krajach, gdzie dymią kominy fabryczne, gdzie nędza gości w domach robotniczych, mogą robotnicy wspólnie, łączną walką uskutecznić przewrót socjalistyczny”. (Zob. Czego chcemy?, op. cit., s. 319); „misją historyczną proletariatu jest rewolucja wszechświatowa” (Zob. R. Luksemburg, Kwestia narodowościowa i autonomia, „Przegląd Socjaldemokratyczny” IX 1908 nr 7, s. 617); „Socjalistyczny ustrój społeczny da się wprowadzić tylko w skali międzynarodowej” (Zob. R. Luksemburg, Rewolucja rosyjska (w:) A. Ciołkosz, Róża Luksemburg a rewolucja rosyjska, Paryż 1961, s. 218); „imperialistyczną wojnę światową może zlikwidować tylko światowa rewolucja proletariacka” (Zob. Róża Luksemburg, Palące zagadnienia, op. cit., s. 414); „przewrót socjalistyczny może być tylko wynikiem rewolucji międzynarodowej” (Zob. R. Luksemburg, Nauki trzech Dum (w:) Wybór pism, t. 2, s. 97).\n22 Jako najważniejsze atrybuty rewolucji Róża Luksemburg uważała: ruch, dynamikę, aktywność, permanentność, złożoność formy, spontaniczność oraz żywiołowość: „Rewolucja (...) tym się różni od wojny, że prawem jej istnienia jest bezustanny ruch, posuwanie się naprzód, rozwój swej własnej wewnętrznej logiki i konsekwencji. Pauz i zawieszania broni rewolucja nie zna” (...) Rewolucja robotnicza (...) nie może znać ani cofania się, ani zmęczenia w walce” (Zob. R. Luksemburg, Na wulkanie, „Z pola walki” 28 VIII 1905 nr 11, s. „1);” podczas rewolucji staje się niezwykle trudne (...) przewidzieć i ocenić, które okazje i które momenty mogą doprowadzić do eksplozji, a które do niej doprowadzić nie mogą (...) element spontaniczności (...) odgrywa (...) wielką rolę (...) przy każdym pojedynczym akcie walki współdziała tyle nieprzewidzianych momentów ekonomicznych, politycznych i socjalnych, ogólnych i lokalnych, materialnych i psychicznych, że żaden czyn nie da się z góry jak w zdaniu matematycznym, ustalić i przewidzieć. (...) element spontaniczności (...) odgrywa tak decydującą rolę (...) dlatego, że rewolucje nie dają się pouczać” (Zob. R. Luksemburg, Strajk masowy, partia i związki zawodowe (w:) M. Szlezinger, Teoretyczne podstawy..., op. cit., s. 145-146); „Wszelkie zdarzenia rewolucyjne mają tę własność, że chociaż na ogół mogą być przewidziane, spodziewane, jednakże stale gdy się dokonują, stają przed nami złożoności w swej formie konkretnej jak sfinks, jak problemat, który chce być w każdym swym włókienku pojętym, zgłębionym, zbadanym” (Zob. R. Luksemburg, Wybuch rewolucyjny w caracie, Kraków 1905, s. 35); o „podstawowej nauce każdej wielkiej rewolucji” „albo musi ona bardzo szybko i zdecydowanie podążyć naprzód (...) i wytyczać sobie coraz dalsze cele, albo zostanie bardzo szybko odrzucona wstecz, poza swą słabą pozycję wyjściową i stłumiona przez kontrrewolucję. Nie ma w rewolucji stania w miejscu, dreptania na tym samym skrawku ziemi, samozadowolenia z pierwszego osiągniętego celu” (Zob. R. Luksemburg, Rewolucja rosyjska (w:) F. Tych, Socjalistyczna irredenta..., op. cit. s. 269); „Rewolucja nie stoi w miejscu. Jej prawem życiowym jest szybki marsz naprzód, wyrastanie ponad siebie samą” (Zob. R. Luksemburg, Początek, op. cit., s. 444); „wewnętrznym prawem życia rewolucji jest nigdy nie poprzestawać na dokonanych krokach, nie popadać w bierność” (Zob. Róża Luksemburg, Porządek panuje w Berlinie, op. cit., s. 518).\n23 W swojej pracy Zasady socjalizmu i zadania socjalnej demokracji (z 1899 r.) Eduard Bernstein stawiał pytanie: „Czy ma np. sens powtarzanie frazesu o dyktaturze proletariatu wtedy, kiedy przedstawiciele socjalnej demokracji we wszystkich możliwych wypadkach biorą faktyczny udział w pracy parlamentarnej, w przedstawicielstwie proporcjonalnym, w prawodawstwie narodowym? Przecież wszystko to jest sprzeczne z dyktaturą” – zauważał E. Bernstein. (Cyt. za: Historia doktryn politycznych. Materiały źródłowe, wyb. A. Reiss, F. Ryszka, A. Szcześniak, Warszawa 1972, s. 266-268). Róża Luksemburg, dla której pojęcie tzw. dyktatury proletariatu nie było frazesem niejako w odpowiedzi stwierdzała, że: „koniecznym jest, jako wstęp do urzeczywistnienia socjalizmu, wszechwładne zapanowanie klasy robotniczej na pewien czas w państwie, czyli dyktatura klasy robotniczej (...) klasa robotniczą dąży do władzy politycznej nie po to, aby zrodzić nową formę panowania i ucisku, tylko żeby znieść raz na zawsze wszelki ucisk i panowanie”. (Zob. R. Luksemburg, Czego chcemy? op. cit., s. 325-326); W innym miejscu wyjaśniając sens i istotę, tzw. dyktatury proletariatu stwierdzała, że: „dyktatura ta polega na sposobie stosowania demokracji, nie na jej zniesieniu, na energicznej, zdecydowanej integracji w dobrze nabyte prawa i stosunki gospodarcze społeczeństwa mieszczańskiego, bez czego przewrót socjalistyczny nie da się urzeczywistnić. Ale dyktatura ta musi być dziełem klasy a nie małej przodującej mniejszości – zaznaczała działaczka – występującej w imieniu klasy tj. musi ona na każdym kroku wynikać z aktywnego uczestnictwa mas, stać pod ich bezpośrednim wpływem, podlegać kontroli całego ogółu, wypływać z rosnącego politycznego wyszkolenia mas ludowych” (Zob. R. Luksemburg, Rewolucja rosyjska (w:) J. Żuraw, op. cit., s. 98); Róża Luksemburg co warto podkreślić rozróżniała „dyktaturę proletariatu” od „dyktatury w sensie mieszczańskim” tj. „dyktatury garści polityków” (Tamże, s. 97); Warta odnotowania jest także następująca uwaga Róży Luksemburg: „dyktatura proletariatu jest demokracją w sensie socjalistycznym. Dyktatura proletariatu to nie bomby, pucze, burdy, „anarchia” (...) lecz wykorzystanie wszelkich politycznych środków władzy do urzeczywistnienia socjalizmu, do wywłaszczenia klasy kapitalistów – w duchu i w wyniku woli rewolucyjnej większości proletariatu, a zatem w duchu demokracji socjalistycznej” (Zob. R. Luksemburg, Zgromadzenie Narodowe, (w:) Wybór pism, t. 2, s. 453). Tzw. dyktatura proletariatu – zdaniem Róży Luksemburg – odegrać miała zatem jak najbardziej pozytywną a nie negatywną rolę.\n24 O specjalnej randze jaką nadawała Róża Luksemburg robotnikom świadczyć mogą następujące jej uwagi oraz opinie: „robotnik u nas, jak i wszędzie, jest jedynym obrońcą swobody wszelkiej – ekonomicznej, politycznej, narodowościowej, bo tylko on jeden nie pragnie nad nikim innym panować i chce pozbyć się sam swoich panów” (Zob. R. Luksemburg, O wynaradawianiu (w:) SDKPiL. Materiały..., t. 1, s. 9); (...) burżuazyjny parlament (...) nigdy (...) nie zaprowadzi (...) socjalizmu. Żądanie to spełni kiedyś klasa robotnicza, kiedy cały Sejm, całe prawodawstwo, przejdzie w ręce robotników” (Zob. R. Luksemburg, Zjazd angielskich związków fachowych, op. cit., s. 3); „na nas robotnicy włożyła historia (...) wielkie zadania. My to walcząc z wyzyskiem własnym i niewolą własną, zarazem walczymy o to, aby nasze wnuki i prawnuki nie znalazły już na świecie ani wyzysku ani niewoli” (Zob. R. Luksemburg, Święto pierwszego maja, Paryż 1895, s. 31); „pod względem etycznym walka klasy robotniczej oznacza kulturalne odnowienie ludzkości” (Zob. R. Luksemburg, Zastój i postęp w marksiźmie, „Przegląd Socjaldemokratyczny” III 1908 nr 1, s. 35-36); „wyzwolenie klasy robotniczej może być tylko dziełem samej klasy robotniczej – głosi „Manifest Komunistyczny” – i przez klasę robotniczą rozumie nie siedmio- czy też dwunastoosobowe kierownictwo partyjne, lecz uświadomione masy proletariackie we własnej osobie. (...) masom proletariackim niepotrzebni są żadni „wodzowie” (...) one same są sobie wodzem” (Zob. R. Luksemburg, Jeszcze o masie i wodzach (w:) Wybór pism, t. 2, s. 221, 225); „gospodarzem są masy proletariackie, rzeczywisty czynnik rewolucji i jej socjalistycznych zadań” (Zob. R. Luksemburg, Wybory do Zgromadzenia Narodowego (w:) Wybór pism, t. 2, s. 470); „masy są czynnikiem decydującym, są opoką, na której wzniesione zostanie ostateczne zwycięstwo rewolucji” (Zob. R. Luksemburg, Porządek panuje w Berlinie, op. cit., s. 521).\n25 W stronę partii socjaldemokratycznej (ruchu socjaldemokratycznego) Róża Luksemburg kierowała uwagi, wskazania oraz opinie następującej treści: „rola partii socjaldemokratycznej polega na kierowaniu świadomym walką masową proletariatu przeciw istniejącemu porządkowi społecznemu, która to walka musi powstać z żywiołową koniecznością w ustroju kapitalistycznym” (Zob. R. Luksemburg, Sprawozdanie na III Międzynarodowy Kongres Socjalistyczny i Robotniczy w Zurychu 1893 (w:) SDKPiL. Materiały..., t. 1, s. 25); „właściwym celem naszej działalności pozostanie (...) rozbudzenie świadomości klasowej i samodzielności politycznej w masie proletariatu” (Zob. R. Luksemburg, IV Zjazd SDKPiL (w:) SDKPiL. Materiały..., t. 2, s. 404); o „właściwej istocie ruchu socjaldemokratycznego”: „Jego właściwa istota, jego historyczne powołanie polega (...) na tym, by zaszczepić proletariatowi jasną świadomość społecznych i politycznych sprężyn rozwoju burżuazyjnego zarówno w jego całokształcie jak i we wszystkich szczegółach” (Zob. R. Luksemburg, Socjaldemokracja i parlamentaryzm (w:) Wybór pism, t. 1, s. 322); „żadna partia socjaldemokratyczna zasługująca na to miano nie kusi się o „rozkazywanie” klasie robotniczej, o musztrowanie jej, wyprowadzanie jej na plac boju i odsyłanie znowu do domu według swego „postanowienia” (Zob. R. Luksemburg, Obrachunek polityczny (w:) Wybór pism, t. 1, s. 364); „zadaniem kierownictwa socjaldemokracji jest (...) jedynie wnoszenie świadomości własnego ruchu klasowego w masy proletariatu i skupienie, utrwalenie w stałej organizacji klasowej tych warstw przodujących, które bieg rewolucji i agitacja socjaldemokratyczna uświadomiły” (Zob. R. Luksemburg, Co dalej? (w:) Wybór pism, t. 1, s. 464 – 465).\n26 W tej kwestii najbardziej wymowne były uwagi następującej treści: „przez rewolucję nie musimy bynajmniej rozumieć wideł i rozlewu krwi. Rewolucja może dokonać się również w formach kulturalnych i jeżeli jakaś rewolucja miała po temu szansę, to przede wszystkim proletariacka, albowiem jesteśmy najdalej od tego, by chwytać się środków przemocy, by życzyć sobie brutalnej rewolucji” (Zob. R. Luksemburg, Hanower 1899 (w:) Wybór pism, t. 1, s. 257); „terror jako systematyczny środek walki politycznej zrodził się historycznie z pesymizmu, z niewiary w możliwość masowego politycznego ruchu i prawdziwej rewolucji ludowej (...) i działa szkodliwie na rozwój ruchu masowego, gdyż stwarza fałszywe złudzenia, że może go wyręczyć” (Zob. R. Luksemburg, Wybuch rewolucyjny w caracie, Kraków 1905, s. 34-35); „trzeba być garstką półgłówków pozbawionych wszelkiego poczucia odpowiedzialności przed masą, aby łudzić robotników, że bomba może być właściwym środkiem walki masowej – przeciw karabinom (...) albo przeciw artylerii, przeciw armatom i kartaczownicom” (Zob. R. Luksemburg, Z doby rewolucyjnej. Co dalej [cz. 2]. Dodatek do nru 26 „Czerwonego Sztandaru”, Kraków 1905, s. 11-12); „pogląd płaski i burżuazyjny na rewolucję jako na starcie fizyczne dwóch sił materialnych, szuka warunków i rękojmi zwycięstwa przede wszystkim w ilości i jakości broni. Rewolwery, bomby, dynamit – oto decydujące czynniki walki podług burżuazji (...) Mózgi burżuazyjne hołdujące grubemu materializmowi, nie są w stanie zrozumieć, że nawet w wojnach kapitalistycznych nie broń i zasoby fizyczne wojska decydują o zwycięstwie, tylko przewaga postępu społeczno-politycznego” (Zob. R. Luksemburg, Co dalej? op. cit., s. 473); „najbardziej bezwzględna energia rewolucyjna i jak najbardziej wielkoduszne człowieczeństwo – to jedynie jest prawdziwy duch socjalizmu” (Zob. R. Luksemburg, Nakaz honoru (w:) Wybór pism t. 2, s. 440).\n27 „Stoję na stanowisku, (...) że jedynym gwałtownym środkiem, który doprowadzi nas do zwycięstwa, jest socjalistyczne uświadamianie klasy robotniczej w codziennej walce” – stwierdziła w 1898 r. Róża Luksemburg (Zob. Stuttgart – 1898 r. (w:) Wybór pism, t. 1, s. 99). Trzymając się konsekwentnie tego stanowiska, Róża Luksemburg propagowała na łamach swojej publicystyki następujące formy bezkrwawej walki politycznej: walkę klasową (ekonomiczną), walkę na forum parlamentarnym, strajk powszechny, agitację oraz „branie udziału w instytucjach burżuazyjnych”: „Walka ekonomiczna o codzienne interesy klas pracujących, (...) jest szkołą, którą przebyć musi (...) proletariat, zanim będzie w stanie obalić współczesny ustrój społeczny” (Zob. R. Luksemburg, Sprawozdanie (Zurych), op. cit., s. 25); „Walka klasowa proletariatu (...) polega na parciu politycznym masy robotniczej na burżuazję oraz rząd burżuazyjny, parciu codziennym, nieustannym, które zmusza klasy panujące do (...) ustępstw (...) Jedyną niezawodną a najgłówniejsza zdobyczą tej walki jest wszędzie wzrost tak organizacji, jak politycznej świadomości ludu roboczego, który nie przez stopniowy wzrost ustępstw pozytywnych, lecz na odwrót, przez coraz wzrastającą reakcję klas panujących wreszcie do ostatecznej walki o przewrót socjalistyczny doprowadzić musi” (Zob. R. Luksemburg, Socjalpatriotyczne łamańce programowe (w:) SDKPiL. Materiały..., t. 2, s. 79); „Walka klasowa proletariatu nie jest rzeczą, z którą się dopiero czeka na „odpowiednie warunki”, lecz (...) jest to żywioł stały, forma bytu dla świadomej straży przedniej robotników (...) jest to zadanie, które nigdzie ani na chwilę nie ustaje (...) jest to stały proces, którego najważniejszą stroną są nie moneta brzęcząca „zdobyczy” materialnych, tylko skupienie, uświadomienie, organizacja klasowa masy robotniczej” (Zob. R. Luksemburg, Likwidatorstwo w kulturze, „Wolny Głos” 8 VII 1911 nr 12, s. 6); „taktyka udziału w wyborach, choć obliczona jest na dłuższą metę, skuteczniej może wychować masy, a walka z trybuny Zgromadzenia Narodowego poprzeć może i wzmocnić walkę mas na ulicy, która odgrywa główną rolę” (Zob. R. Luksembnurg, Głos w dyskusji nad sprawą Zgromadzenia Narodowego (1918 r.) (w:) M. Szlezinger, Róża Luksemburg a rewolucja niemiecka 1918 r., ,,Z pola walki” 1966 nr 3 (35), s. 35); ,,Strajk powszechny pozostanie niezbędnym i najważnieszym orężem rewolucyjnej klasy robotniczej, dla której wyrażanie i szerzenie świadomości jest treścią i podstawą walki klasowej” (Zob. R. Luksemburg, Co dalej?, op. cit., s. 462); ,,Masę robotniczą zorganizować można jedynie na gruncie stałej i codziennej walki klasowej i politycznej. Socjaldemokratyczne zwiazki zawodowe i socjaldemokratyczne stowarzyszenia, agitacja za nimi najusilniejsza w miastach i na wsi, tworzenie zwiazków wojskowych w koszarach – oto główna i podstawowa praca przygotowawcza nad przyszłym zwycięstwem” (Tamże, s. 482); ,,podług (...) socjaldemokracji branie udziału w instytucjach burżuazyjnych samo nie stanowi ani o kompromisie ani o nieprzejednaniu. Idzie o to, jak brać udział (...) Marksiści uważają we wszystkich krajach, że można i należy brać udział w tych instytucjach społecznych burżuazji, gdzie jest możliwe reprezentowanie i bronienie odrębnego stanowiska klasowego robotników przeciw stanowisku klas panujących” (Zob. Likwidatorstwo w kulturze, op. cit., s. 6).\n28 Spośród szeregu uwag dotyczących tej kwestii za najbardziej charakterystyczne uznać należy uwagi następującej treści: „Bądźmy między sobą otwarci, błędy popełniane przez prawdziwy ruch robotniczy są historycznie, bez porównania bardziej owocne i wartościowe od nieomylności najlepszego „Komitetu Centralnego” (Zob. R. Luksemburg, Zagadnienia organizacyjne..., op. cit., s. 535); „dobro ruchu robotniczego wymaga przede wszystkim szczerej i nieubłaganej krytyki błędów i zboczeń jakie ruch ten czyni, nie zaś ukrywania i maskowania przed robotnikami całej prawdy” (Zob. R. Luksemburg, Obrachunek polityczny, op. cit., s. 367); „Samokrytyka bezwzględna i nieubłagana jest żywiołem wszelkiego ruchu robotniczego, z niej czerpie on świadomość i siły, bez niej obumiera prędzej czy później jak organizm bez powietrza” (Zob. R. Luksemburg, Likwidatorstwo w związkach zawodowych, „Wolny Głos” 24 VI 1911 nr 10, s. 5.); „Samokrytyka, bezwzględna, okrutna, dogłębna samokrytyka jest nie tylko prawem bytu, lecz zarazem pierwszym obowiązkiem klasy robotniczej” (Zob. R. Luksemburg, Kryzys socjaldemokracji (Broszura Juniusa) (w:) Wybór pism, t. 2, s. 257, 260).\n29 Róża Luksemburg stwierdzała w tej sprawie: „Jestem przekonaną zwolenniczką marksizmu i dlatego też oceniam jako niebezpieczne nadawanie marksistowskim poglądom (...) sztywnych (...) form”. (Zob. R. Luksemburg, Stuttgart 1907 – Kongres SPD (w:) Historia II Międzynarodówki, t. 2, Warszawa 1979, s. 736-737); „Nauka Marksa to rewolucyjny światopogląd, który stale musi walczyć o nowe osiągnięcia w dziedzinie poznania, który niczym tak nie gardzi, jak skostnieniem w raz na zawsze ustalonych formach, i który najlepiej zachowuje swą siłę żywotną wśród szczęku duchowego oręża samokrytyki” (Zob. R. Luksemburg, Akumulacja kapitału, op. cit., s. 733); „Marksizm (...) jest najuniwersalniejszą, najbardziej zapładniającą myśl, uskrzydlającą ducha teorią, obszerną jak świat, giętką i bogatą w barwy i tony jak sama natura, popychającą do czynu, tętniącą życiem jak sama młodość” (Zob. R. Luksemburg, Przedmowa do książki „Kwestia polska a ruch socjalistyczny” (1905 r.) (w:) Wybór pism, t. 1, s. 403-404).\n30 Do najbardziej charakterystycznych należały następujące uwagi: „Socjaldemokracja nie jest sektą składającą się z garstki posłusznych wyznawców, lecz ruchem masowym, w którym sprawy nurtujące go do głębi muszą tak czy owak wydobyć się na zewnątrz, bez względu na to, czy się tego chce, czy nie” (Zob. R. Luksemburg, Strategia wyczerpania czy walka (w:) Wybór pism, t. 2. s. 175), „Dyscyplina wojskowa oraz dyscyplina panująca w przemyśle kapitalistycznym opierają się na przymusie zewnętrznym, socjaldemokratyczna zaś – na dobrowolnym podporządkowaniu się, dyscyplina pierwszego rodzaju służy despotyzmowi mniejszości w stosunku do mas ludowych, dyscyplina drugiego rodzaju demokracji tj. woli uświadomionych mas ludowych, w stosunku do jednostki” (Zob. R. Luksemburg, Dyscyplina partyjna (w:)R. Luksemburg, Wybór pism, t. 2,op. cit., s. 251); „W partii demokratycznej, jaką jest nasza partia, miarodajne są poglądy i wola nie garstki literatów, funkcjonariuszy partyjnych czy parlamentarzystów, lecz przeważającej większości proletariuszy – milionów, które podejmują swe uchwały po dojrzałej rozwadze, po otwartej, wyczerpującej dyskusji” (Tamże, s. 253).\n31 W broszurze z 1918 r. pt. Rewolucja rosyjska, Róża Luksemburg w kategoryczny sposób podkreślała, że: „Im\ndemokratyczniejsza jest instytucja, im żywiej bije tętno życia politycznego mas, tym bezpośredniejszy i dokładniejszy jest ich wpływ – pomimo sztywnych szyldów partyjnych, przestarzałych list kandydatów etc. Zapewne każda instytucja demokratyczna ma swe granice i swe braki – konstatowała działaczka – co dzieli chyba ze wszystkimi instytucjami ludzkimi (...) usunięcie (...) w ogóle demokracji jest jeszcze gorsze niż choroba, której miało ono zapobiec, a mianowicie zasypuje ono jedyne żywe źródło naprawy wszystkich przyrodzonych niedoskonałości instytucji społecznych: źródłem tym jest aktywne, nieskrępowane energiczne życie polityczne najszerszych mas ludowych” (Cyt. za: J. Żuraw, op. cit., s. 92).\n32 Zob. R. Luksemburg, Święto robotnicze 1-go Maja, Warszawa 1905, s. 19.\n33 Zob. R. Luksemburg, Święto Majowe i socjalizm, „Sprawa Robotnicza” II 1894, nr 8, s. 7.\n34 Zob. Maciej Rózga [R. Luksemburg], Niepodległa Polska a sprawa robotnicza, Paryż 1895, s. 44.\n35 Zob. R. Luksemburg, Reforma socjalna czy rewolucja? (w:) R. Luksemburg, Wybór pism, t. 1,op. cit., s. 172.\n36 Zob. R. Luksemburg, Załącznik (w:) R. Luksemburg, Wstęp do ekonomii politycznej, Warszawa 1959, s. 328.\n37 Zob. Józef Chmura [R. Luksemburg], Kościół a socjalizm, Kraków 1905, s.36 - 37.\n38 Zob. R. Luksemburg, Czego chcemy?, op. cit., s. 320.\n39 Cyt. za: J. Żuraw, op. cit., s. 95.\n40 Tamże, s. 14.\n42 Tamże, s. 95.\n43 Tamże, s. 95-96.\n44 Zob. R. Luksemburg, Do proletariuszy wszystkich krajów, (w:) R. Luksemburg, Wybór pism, t. 2,op. cit., s. 461-462.\n45 Cyt. za: A. Kochański, Róża Luksemburg, Warszawa 1976, s. 390-391.


🥇 Najlepsza fotobudka na Twoje wesele Pszczyna - ⭐ opinie, cena - Wesele z klasą id:31631\nNajlepsza fotobudka na Twoje wesele\tid:31631\nNasza fotobudka to przede wszystkim świetna zabawa dla wszystkich gości weselnych, a w drugiej kolejności rewelacyjna pamiątka :) Dlaczego? To proste - wszystko dzięki pozytywnie zakręconej obsłudze, która potrafi zachęcić do wspólnych zdjęć nawet babcie.\nPosiadamy ponad 150 gadżetów najlepszej jakości i cały czas powiększamy ich ilość!\nPracujemy na najnowszym sprzęcie, dzięki czemu nasze zdjęcia są najlepszej jakości\nOcena dla: Najlepsza fotobudka na Twoje wesele id:31631\nNajlepsza firma z jaką było mi dane współpracować. Fotobudka zrobila furorę na weselu, a animatorzy po prostu rewelacja. Dziękujemy z całego serca :) Kasia i Tomek\ndodano: 21-10-2017, liczba odwiedzin: 164


iPhone 7 ma już pierwsze problemy – syczy i nie może połączyć się z siecią po wyjściu z trybu samolotowego\nHome » Producenci » Apple » iPhone 7 ma już pierwsze problemy – syczy i nie może połączyć się z siecią po wyjściu z trybu samolotowego\n18:45, 19-09-2016 @grzdabek\nPo każdej, dużej premierze wystarczy tylko odczekać, aż pierwsze egzemplarze trafią do użytkowników, a od razu pojawiają się doniesienia, że coś jest nie tak. Dlatego nie powinny dziwić informacje, że iPhone 7 nie jest idealny i również boryka się z pewnymi przypadłościami.\nW rzeczywistości nie są to pierwsze doniesienia, że najnowsze iPhone’y nie są doskonałe. Testerzy skutecznie nam udowodnili, że choć iPhone 7 jest dość wytrzymałą konstrukcją i ciężko go złamać, a szkło na ekranie jest odporne na zarysowania, to już sama obudowa wersji Jet Black rysuje się tak łatwo (a może nawet i łatwiej), jak Gorilla Glass 5 w Galaxy Note 7.\nUważać należy również na wodę, ponieważ – wbrew zapewnieniom – iPhone 7 nie jest całkowicie wodoszczelny. Bo choć spełnia normę IP67 i powinien wytrzymać 30-minutowe zanurzenie na głębokości 1 metra, to jeśli ciecz spowoduje jakieś uszkodzenia, trzeba wiedzieć, że Apple ich nie naprawi w ramach gwarancji.\nTeraz okazuje się, że iPhone 7 ma kolejne problemy. Te są jednak poważniejsze. Smartfon bowiem syczy w sytuacjach, gdy się go mocniej dociśnie (w sensie obciąży wieloma wymagającymi zadaniami). Wtedy z urządzenia wydobywa się dziwny dźwięk. Na razie nie wiadomo, skąd dokładnie on dobiega oraz czy dotyczy tylko wybranych, czy wszystkich egzemplarzy.\nKolejnym problemem iPhone 7 są trudności z ponownym połączeniem się z siecią, po wyłączeniu trybu samolotowego. W normalnych warunkach powinno to trwać dosłownie chwilę, jednak zdarza się, że smartfon nie może tego zrobić. Z taką sytuacją spotkał się jeden z użytkowników, który nagrał poniższe porównanie (po lewej jego iPhone 7 Jet Black, po prawej iPhone 6S żony):\nMężczyzna udał się do sklepu Apple, gdzie wymieniono mu urządzenie na nowe. Producent zaleca też wcześniej wyłączyć i włączyć smartfon, a jeśli to nie zadziała, to wyjąć i włożyć z powrotem tackę z kartą SIM. Dopiero gdy te zabiegi nie przyniosą skutku, należy zwrócić się do sprzedawcy.\nOstatnim, dotychczas odkrytym, problemem iPhone 7 jest ograniczona czułość przycisku Home. Jak wiadomo, od teraz jest on pojemnościowy, a nie fizyczny, więc do poprawnego działania wymaga kontaktu ze skórą. Czasami reaguje jednak na palec, odziany w rękawiczkę, stworzoną z myślą o ekranach dotykowych, choć też nie we wszystkich przypadkach. Może być to więc dość uciążliwe zimą.\nŹródło: JerryRigEverything, 9to5Mac, MacRumors, MacRumors\nSamsung W2017 - smartfon z klapką i specyfikacją jak w Galaxy S7 - na zdjęciach


Fotozagadki 137 - #1 - zdjęcia na FotoForum | Gazeta.pl\nwasaga 24.02.21, 02:36 odpowiedz\nteka2 24.02.21, 23:44 odpowiedz\nTo Ostseebad Binz, na Rugii.\nwasaga 24.02.21, 23:47 odpowiedz\nBrawo. Tak to Binz.\nWłaśnie szykowałam podpórkę. Ale, jak widać nie potrzebna.\nFotozagadki 137 - #2\nteka2 25.02.21, 12:23 odpowiedz\nPozostając przy hotelach, gdzie teraz jesteśmy?\nRe: Fotozagadki 137 - #2\ns.wawelski 25.02.21, 13:15 odpowiedz\nStawiam na sanatorium w Szczawnie-Zdroju.\nteka2 25.02.21, 13:56 odpowiedz\n> Stawiam na sanatorium w Szczawnie-Zdroju.\nDobrze stawiasz, to dawny Grand Hotel, a dziś Dom Zdrojowy w Szczawnie-Zdroju. Powstał w latach 1909-1910 , a w jego budowę i wyposażenie z powodzeniem zaangażowana była księżna Daisy von Pless daisyvonpless.wordpress.com/2011/12/06/szczawienskie-dziecko-ksieznej-daisy-grand-hotel/\ns.wawelski 25.02.21, 20:35 odpowiedz\nZagadka: Gdzie można zobaczyć te mozaiki?\nRe: Fotozagadki 137 - #3\nkot_pettter 26.02.21, 17:21 odpowiedz\nBóg snu Hypnos w Risan nad zatoką Kotorską w Czarnogórze. Ponoć jedyna taka rzymska mozaika na świecie, II wiek n.e.\nb_a_g_a 26.02.21, 17:28 odpowiedz\nA ja głupia szukałam Dionizosa i uczty ;)\nkot_pettter 26.02.21, 22:23 odpowiedz\n> A ja głupia szukałam Dionizosa i uczty ;)\nGoś się tak rozwalił, że można go podejrzewać o ucztowanie. :)\ns.wawelski 26.02.21, 18:35 odpowiedz\nBrawo Kot!! To jest najbardziej charakterystyczna mozaika dla Risan i widnieje na tamtejszym\nfolderze turystycznym jako największa atrakcja historyczna tego malutkiego miasta.\nkot_pettter 26.02.21, 22:12 odpowiedz\nCo zamazałam? Tzn. gdzie mieszkała rodzina Bosaków?\nRe: Fotozagadki 137 - #4\ns.wawelski 26.02.21, 23:53 odpowiedz\nTo nie daleko stąd: Plac Bawół 3, 33-332 Kraków.\nkot_pettter 27.02.21, 00:45 odpowiedz\n> To nie daleko stąd: Plac Bawół 3, 33-332 Kraków.\nTak jest. Zamazałam słowo "Kazimierz".\ns.wawelski 27.02.21, 12:57 odpowiedz\nTo chcesz mi powiedzieć, że nie potrzebnie obchodziłem każdą kamienicę na Kazimierzu? :-)\nkot_pettter 27.02.21, 13:55 odpowiedz\n> To chcesz mi powiedzieć, że nie potrzebnie obchodziłem każdą kamienicę na Kazim\n> ierzu? :-)\nMiędzy 22.12. a 23.53.? Mam nadzieję, że chociaż z piwem w dłoni. :)\nPamiętasz, jak się przedzieraliśmy przez to podwórko na parking? Stąd odkrycie rzeczonej kamienicy.\ns.wawelski 01.03.21, 01:04 odpowiedz\nTrochę już jak przez mgłę, bo dużo się działo każdego dnia :-)\ns.wawelski 27.02.21, 14:05 odpowiedz\nRe: Fotozagadki 137 - #5\ns.wawelski 01.03.21, 15:36 odpowiedz\nWiem, że kilkoro forumowiczów było w tym miejscu...\nkot.peter 01.03.21, 19:24 odpowiedz\n> Wiem, że kilkoro forumowiczów było w tym miejscu...\nCzy to Teotihuacan pokazany z krzaków?\ns.wawelski 01.03.21, 23:38 odpowiedz\nNie, to nie Teotihuacan... Należy pojechać w inną część świata... Ale jest zza krzaków :-)\nRe: Fotozagadki 137 - #5 Podpórka\ns.wawelski 03.03.21, 23:28 odpowiedz\nInne zdjęcie z tego miejsca może ułatwi zadanie...\nRe: Fotozagadki 137 - #5 Podpórka 2\ns.wawelski 05.03.21, 14:56 odpowiedz\nNastępna podpórka z tego tajemniczego miejsca :-)\nrenata-1 05.03.21, 19:31 odpowiedz\ns.wawelski 06.03.21, 01:15 odpowiedz\nWiem, że na Sri Lance byłaś, więc sądziłem, że Mihintale też Ci jest znane i że uda Ci się je\nszybciej rozpoznać :-) Twoja kolej na zagadkę.\nrenata-1 08.03.21, 18:40 odpowiedz\nSmoku zmyliły mnie te proste słupy z palmami\nrenata-1 08.03.21, 18:41 odpowiedz\nz plamami miało być\nRe: Fotozagadki 137 - #6\nrenata-1 08.03.21, 18:39 odpowiedz\nb_a_g_a 10.03.21, 02:11 odpowiedz\nNa kopule berlińskiej katedry.\nrenata-1 10.03.21, 19:08 odpowiedz\nFotozagadki 137 - #7\nb_a_g_a 11.03.21, 11:49 odpowiedz\nPo jakim moście chodzi gołąbek?\nRe: Fotozagadki 137 - #7\ns.wawelski 11.03.21, 12:16 odpowiedz\nNie udało mi się ustalić jak się nazywa most na zdjęciu, ale raczej nie mam wątpliwości, że\nzdjęcie zostało zrobione z Ponte Vecchio we Florencji.\nb_a_g_a 11.03.21, 13:21 odpowiedz\n> Nie udało mi się ustalić jak się nazywa most na zdjęciu, ale raczej nie mam wąt\n> pliwości, że zdjęcie zostało zrobione z Ponte Vecchio we Florencji.\nTak jest! Czekamy więc na Twoją zagadkę.\nFotozagadki 137 - #8\ns.wawelski 11.03.21, 17:30 odpowiedz\nZagadka: Jak się nazywa zamek, którego model jest na zdjęciu?\nRe: Fotozagadki 137 - #8 podpórka\ns.wawelski 13.03.21, 16:45 odpowiedz\nRozumiem doskonale, że odgadnięcie zagadki po zdjęciu makiety obrazującej zamek gdzieś w\nXIX wieku jest trudne, więc jest podpórka, jak zamek wygląda po jego odbudowie, którą\nrozpoczęto pod koniec XIX wieku. Najstarsze zapiski wspominające zamek pochodzą z z XII\nrenata-1 13.03.21, 22:11 odpowiedz\ns.wawelski 13.03.21, 23:12 odpowiedz\nTak, to ten, brawo!! Twoja kolej :-)\nRe: Fotozagadki 137 - #9\nrenata-1 14.03.21, 09:54 odpowiedz\ns.wawelski 14.03.21, 11:49 odpowiedz\nKościół na pierwszy rzut oka prawosławny, ale znając Cię, wiedziałem, że należy go szukać w\njakimś egzotycznym miejscu :-) Wyszło na to, że to w Kazachstanie, Sobór Wniebowstąpienia\nPańskiego w Ałmaty.\nrenata-1 14.03.21, 19:46 odpowiedz\nbrawo Smoku, przejmujesz pałeczkę\nFotozagadki 137 - #10\ns.wawelski 15.03.21, 11:42 odpowiedz\nRe: Fotozagadki 137 - #10\nwasaga 15.03.21, 11:56 odpowiedz\ns.wawelski 15.03.21, 22:36 odpowiedz\nTaK, to Colmar :-) Byłaś?\nwasaga 15.03.21, 23:00 odpowiedz\nW Colmar byłam, ale w biegu. Można powiedzieć rekonesans ;) To była krótka przerwa w podróży ( na rozprostowanie nóg ). Na ten plac ze zdjęcia nie trafiłam.\nNaprowadziła mnie nazwa winiarni ;)\nRe: Fotozagadki 137 - #11\nwasaga 16.03.21, 01:18 odpowiedz\nCo to za obiekt i dlaczego tak wygląda?\ns.wawelski 16.03.21, 22:53 odpowiedz\nTrudno mi z tego zdjęcia jednoznacznie rozpoznać co to jest, ale skłaniam się w stronę katedry w\nCoventry, która została zbombardowana przez Luftwaffe . Po wojnie postanowiono jej nie\nodbudowywać pozostawiając ją jako żywy symbol okrucieństwa wojny. Przyczyna byłaby z\ngrubsza taka o ile to rzeczywiście jest Coventry :-)\nwasaga 17.03.21, 01:27 odpowiedz\nPrawie dobrze ... ale to nie katedra w Coventry. Druga część zagadki odgadnięta, jeszcze tylko pierwsza część.\nTo zupełnie inna część Europy.\nRuiny pozostawiono rzeczywiście "ku pamięci" ( widać nie tylko Anglicy mają takie pomysły). Tutaj obiekt popadł w ruinę pod koniec II wojny, kiedy miasto ogłoszono twierdzą. Miasto zniknęło właściwie z powierzchni ziemi, a zniszczeniu uległo tu 95% zabudowy.\nSamo miasto długo nie mogło dźwignąć się z ruin, aż odkryto w okolicach złoża pewnego ważnego bogactwa naturalnego i wtedy nastąpił powolny rozwój. Ale swojej świetności nie odzyskało do dziś.\nCo to za ruiny i w jakim mieście?\nbaga 17.03.21, 13:27 odpowiedz\nMoim zdaniem chodzi o ruiny Kościoła św. Mikołaja w Głogowie.\nbaga 17.03.21, 13:37 odpowiedz\nA zdjęcie jest robione z placu po dawnej synagodze ;)\nwasaga 17.03.21, 14:27 odpowiedz\nTak to rzeczywiście ruiny Kościoła św. Mikołaja w Głogowie. Wieża kościoła stanowić ma pomnik – symbol zniszczeń Głogowa podczas II wojny światowej.\nMiasto zostało praktycznie całkowicie zniszczone pod koniec wojny. Odbudowa szła dość opornie. Dopiero po odkryciu pod koniec lat 50-tych ubiegłego wieku złóż miedzi ( największych w Europie i jednych z największych na świecie) i powstaniu Legnicko-Głogowskiego Okręgu Miedziowego na przełomie lat 60-tych i 70-tych rozwój miasta przyspieszył.\nPrzekazuję pałeczkę. Bago Twoja kolej.\nFotozagadki 137 - #12\nb_a_g_a 18.03.21, 00:14 odpowiedz\nGdzie znajduje się taki wypasiony dom uzdrowiskowy?\nRe: Fotozagadki 137 - #12\ncolin1974-1 18.03.21, 08:43 odpowiedz\nU naszych południowych sąsiadów na Słowacji\nbaga 18.03.21, 10:26 odpowiedz\n> U naszych południowych sąsiadów na Słowacji\nZgadza się! To Rajecke Teplice. Proszę więc o kolejną zagadkę.\ncolin1974-1 19.03.21, 07:36 odpowiedz\nGdzie znajduje się ten uroczy pałac ?\nbaga 19.03.21, 12:11 odpowiedz\nNo wypisz, wymaluj, Pławniowice!\ncolin1974-1 20.03.21, 06:51 odpowiedz\nSzybko poszło - Twoja kolej\nFotozagadki 137 - #14\nb_a_g_a 21.03.21, 23:43 odpowiedz\nJak się nazywa miejscowość, w której zobaczyć możemy tę rzeźbę?\nRe: Fotozagadki 137 - #14\ns.wawelski 22.03.21, 00:10 odpowiedz\nPomnik Leonidasa pod Termopilami.\nwasaga 22.03.21, 00:16 odpowiedz\nTo fragment pomnika upamiętniającego bitwę pod Termopilami.\nZ tego co pamiętam to 30 lat temu stał w szczerym polu przy głównej drodze z Larisy do Aten, przy Wąwozie Termopile.\nb_a_g_a 22.03.21, 13:20 odpowiedz\n> Z tego co pamiętam to 30 lat temu stał w szczerym polu przy głównej drodze z\n> Larisy do Aten, przy Wąwozie Termopile.\nZgadza się. Kilka lat temu było podobnie, a zapytałam o nazwę miejscowości, żeby ktoś na pytanie gdzie się znajduje ta rzeźba nie ograniczył się do odpowiedzi "w Grecji" albo "przy drodze" ;) Zakładając, że w pobliżu Termopil, to to samo co Termopile :P\nb_a_g_a 22.03.21, 13:18 odpowiedz\nOboje zgadliście znakomicie i bardzo szybko, ale Smok był o kilka minut wcześniej, więc jemu przypada zaszczyt zadania kolejnej zagadki.\ns.wawelski 22.03.21, 16:01 odpowiedz\nZagadka: Jak się nazywa i gdzie jest ten zamek?\ncaesar_pl 22.03.21, 18:36 odpowiedz\ns.wawelski 22.03.21, 21:42 odpowiedz\nDoskonałe wytłumaczenie :-) Twoja kolej.\nFotozagadki 137 - #15\ncaesar_pl 22.03.21, 22:10 odpowiedz\nCo to za urzadzenie i gdzie sie znajduje?\nRe: Fotozagadki 137 - #15\nwasaga 22.03.21, 22:30 odpowiedz\nWahadło Foucaulta - przyrząd służący do ilustrowania ruchu obrotowego Ziemi.\nA znajduje się w Paryżu w Panteonie.\ncaesar_pl 22.03.21, 22:53 odpowiedz\nTroche szybko ale trudno.Juz przygotowalem podporki.Skladam gratulacje!Twoja kolej.\nRe: Fotozagadki 137 - #16\nwasaga 23.03.21, 00:08 odpowiedz\ncaesar_pl 23.03.21, 00:14 odpowiedz\nLitomierzyce (cz. Litoměřice, niem. Leitmeritz) – miasto w Czechach, w kraju usteckim, siedziba powiatu Litomierzyce. Leży na Średniogórzu Czeskim, u zbiegu Łaby i Ohrzy. Według danych z 31 grudnia 2003 powierzchnia miasta wynosiła 1799 ha, a liczba jego mieszkańców 24 489 osób.\nwasaga 23.03.21, 00:40 odpowiedz\nSzybka piłka :).\nWszystko się zgadza to rynek w Litomierzycach, a konkretnie renesansowy dom Pod Czarnym Orłem, pochodzący z XVI wieku.\nFotozagadki 137 - #17\ncaesar_pl 23.03.21, 00:52 odpowiedz\nW jakim miescie znajduje sie ten pograffiti-owany budynek?\nRe: Fotozagadki 137 - #17\nwasaga 23.03.21, 01:30 odpowiedz\nW Rethymno na Krecie.\ncaesar_pl 23.03.21, 01:51 odpowiedz\nRe: Fotozagadki 137 - #18\nwasaga 23.03.21, 21:07 odpowiedz\nGdzie jest ta rzeźba?\nA może ktoś wie co przedstawia?\ns.wawelski 24.03.21, 00:00 odpowiedz\nWygląda na to, że figury przedstawiają 3 chłopców Hajo, Ralfa i Padde, którzy byli bohaterami\nksiążki "De Scheepsjongens van Bontekoe" autorstwa Johana Fabriciusa, którzy odbyli podróż do\nIndonezji w XVII wieku na pokładzie statku Nieuw Hoorn. Przygód mieli co niemiara, ale\nwszystko się dobrze skończyło :-) Rzeźba jest w Holandii w mieście Hoorn.\nwasaga 24.03.21, 00:13 odpowiedz\nZgadza się. To nabrzeże w Hoorn.\nNa podstawie książki był też nakręcony w 2007 r. film "Chłopcy kapitana Bontekoe".\nFotozagadki 137 - #19\ns.wawelski 24.03.21, 16:20 odpowiedz\nZagadka: Gdzie można zobaczyć na wystawie w muzeum ten samochód?\nRe: Fotozagadki 137 - #19\nwasaga 24.03.21, 17:09 odpowiedz\nTo Bugatti EB 110 ... ale gdzie go można oglądać w muzeum?\nMoże w muzeum motoryzacji w Miluzie (?).\ns.wawelski 24.03.21, 17:19 odpowiedz\nDodam tylko, że to EB 110 GT :-) Nie przypuszczałem, że jestes takim tuzem i miłosnikiem\nNo skoro to Bugatti, to muzeum w Miluzie jest najlepszym strzałem :-) Tak, Twoja kolej na\nwasaga 24.03.21, 22:29 odpowiedz\n> Dodam tylko, że to EB 110 GT :-) Nie przypuszczałem, że jestes takim tuzem i mi\n> łosnikiem motoryzacji :-)\nAż takim to nie ;) , ale kumpluję sie z wujkiem Googlem ;)\nNo ale, że jest taka marka jak Bugatti to wiem. I nawet widziałam kiedyś na ulicy, bo po mojej dzielni jeden taki jeździ ;) :D ( bugattii znaczy ale jaki to już nie wiem)\nRe: Fotozagadki 137 - #20\nwasaga 24.03.21, 22:23 odpowiedz\nteka2 24.03.21, 23:51 odpowiedz\nTo Żytawa chyba\nwasaga 25.03.21, 00:46 odpowiedz\nTak to Żytawa lub po niemiecku Zittau.\nFotozagadki 137 - #21\nteka2 25.03.21, 09:51 odpowiedz\nGdzie bryka ten koziołek?\nRe: Fotozagadki 137 - #21, podpowiedź\nteka2 26.03.21, 09:51 odpowiedz\nDla ułatwienia dodam, że jest to fragment fontanny.\ns.wawelski 26.03.21, 11:52 odpowiedz\nPodpowiedź pomogła: w Wejherowie :-)\nteka2 26.03.21, 13:20 odpowiedz\nNo i super, zgadza się. To Fontanna św. Franciszka na wejherowskim rynku.\nSmoku, przekazuję pałeczkę.\nFotozagadki 137 #22\ns.wawelski 26.03.21, 19:37 odpowiedz\nZagadka: W jakim mieście zostalo zrobione to zdjęcie?\nRe: Fotozagadki 137 #22\nkot_pettter 26.03.21, 20:16 odpowiedz\n> Zagadka: W jakim mieście zostalo zrobione to zdjęcie?\nU naszych południowych sąsiadów, bo oni lubią kolumny maryjne. Ale konkretnie - nie wiem. Nie mamy tej kolumny w naszych zbiorach "świątynnych".\nwasaga 26.03.21, 21:03 odpowiedz\nUff, w końcu znalazłam. Myślałam, że to północne Czechy, a to Kromieryż.\ns.wawelski 26.03.21, 22:44 odpowiedz\nTak, to urocze czeskie miasteczko Kroměříž. Polska wymowa jest nieco uproszczona w części\nreprezentowanej przez ř :-)\nRe: Fotozagadki 137 - #23\nwasaga 27.03.21, 01:12 odpowiedz\nRe: Fotozagadki 137 - #23 - podpórka\nwasaga 27.03.21, 23:03 odpowiedz\nPodpowiem, że to fragment rynku pewnego miasteczka.\nwasaga 28.03.21, 22:00 odpowiedz\n> Podpowiem, że to fragment rynku pewnego miasteczka.\nI że miasteczko to jest uzdrowiskiem ... choć mało kto o tym wie.\nb_a_g_a 28.03.21, 23:35 odpowiedz\nTo chyba rynek w Gołdapi.\nwasaga 28.03.21, 23:58 odpowiedz\nOczywiście. To Rynek w Gołdapi.\nFotozagadki 137 - #24\nb_a_g_a 29.03.21, 12:16 odpowiedz\nGdzie można zobaczyć ten budynek?\nRe: Fotozagadki 137 - #24\nrenata-1 29.03.21, 19:31 odpowiedz\nb_a_g_a 29.03.21, 22:31 odpowiedz\n> w Jastrzębiu Zdroju\nZgadza się. To dziwoląg, który został zbudowany na dachu jednego z jastrzębskich bloków.\nZatem Twoja kolej na zadawanie zagadki.\ncolin1974-1 30.03.21, 08:36 odpowiedz\nPrzecież pod zdjęciem jest opis to co to za zagadka ?


Jesteś na: Strona główna » Nowości serwisu » Pies Wrzutek\nLos psa wrzuconego przez płot do schroniska poruszył wiele osób. Z każdym dniem rośnie liczba chętnych do adopcji nieszczęsnego czworonoga. Jego nieszczęście nie poszło jednak na marne – kilka innych zwierzaków znalazło już nowe domy.\nPsa przerzucono 17 marca przez ogrodzenie schroniska. Kundelek uderzył w ścianę budynku i spadł na ziemię; dopiero po dwóch godzinach został odnaleziony przez pracowników schroniska.\nDostajemy kilkadziesiąt telefonów i maili dziennie od ludzi, którzy chcą adoptować pieska. To głównie osoby z Polski, choć koresponduje z nami nawet pani z USA. W sumie zgłoszenia liczymy już w setkach. Jak widać, jego historia poruszyła serca wielu ludzi – mówi Joanna Sobaszkiewicz, kierowniczka schroniska w Tczewie. Zainteresowanie adopcją Wrzutka jest na tyle duże, że chętni prześcigają się w pomysłach na przekonanie władz schroniska, że to właśnie im należy powierzyć opiekę nad porzuconym psiakiem. Kierowniczka schroniska w Tczewie mówi, że jeszcze nie podjęto decyzji odnośnie do losu psa – pracownicy muszą przestrzegać procedur.\nPiesek przechodzi na razie standardową kwarantannę. Potrwa ona 15 dni, czyli do 1 kwietnia. Ponadto potrzebujemy jeszcze od właściciela zwierzaka oficjalnego zrzeczenia się praw. W poniedziałek planujemy spotkanie, żeby dopełnić formalności. Cały czas zastanawiamy się też, jak wybrać dla Wrzutka nowy dom. Pewnie weźmiemy pod uwagę warunki, która mają potencjalni właściciele oraz to, czy mieszkają w Polsce. Chcielibyśmy go odwiedzać – mówi Sobaszkiewicz.\nMimo że cała sprawa wydaje się wyjątkowo smutna, można znaleźć jej dobre strony. W ciągu ostatnich dwóch dni dom zyskało 6 psów!\nW czwartek, 20 marca, tczewska policja zatrzymała 27-latka, który porzucił psa. Mężczyzna sam przyznał się do przerzucenia psa przez płot schroniska. Teraz prokuratura zadecyduje o postawieniu mu zarzutów. Przestrzegamy, że za znęcanie się nad zwierzętami grozi do dwóch lat pozbawienia wolności.\nfoto. Facebook/OTOZ Animals Schronisko w Tczewie\nWybieg dla psów w Szczecinku\nProjekt FIDO - czy psy przemówią ludzkim głosem?\nAkcja Nakarm Psa z Tablica.pl\nMastif angielski ma ogromną potrzebę przebywania w towarzystwie ludzi. Nie znosi samotnośc...


Strona główna / AKTUALNOŚCI/ Miły prezent na święta\nTrwa zwycięska seria piłkarzy Podhala Nowy Targ w rundzie wiosennej rozgrywek małopolsko-świętokrzyskiej 3 ligi. Nowotarżanie odnieśli trzecią z rzędu wygraną, tym cenniejszą że odniesioną na boisku wicelidera rozgrywek drużyny KSZO 1929 Ostrowiec Świętokrzyski.\n- Sprawiliśmy sobie fajny prezent na święta. Można rzecz, że odczarowaliśmy kolejny stadion, bo KSZO podobnie jak Hutnik także do meczu z nami nie przegrał spotkania w roli gospodarza. Tym bardziej się cieszymy. Nic jednak nie bierze się z przypadku. To jest wynik z jednej strony naszej pokory, ale z drugiej dużej wiary we własne umiejętności - mówił tuż po spotkaniu, trener Podhala Marek Żołądź.\nPierwszy gol w tym spotkaniu padł w samej końcówce pierwszej połowy. W 44 min w polu karnym gospodarzy faulowany był Rafał Gadzina, a „jedenastkę” wykorzystał Sebastian Świerzbiński. W 55 min Podhalanie podwyższyli prowadzenie. Po błędzie obrońców gospodarzy, Bartłomiej Pająk znalazł się w sytuacji sam na sam z bramkarzem KSZO i wygrał ten pojedynek. 4 minuty później to miejscowi cieszyli się z gola kontaktowego, autorstwa Adriana Gębalskiego, który dobił strzał Michała Stachurskiego. W 89 min Gębalski mógł wyrównać stan meczu, ale po jego strzale świetnie interweniował Waldemar Sotnicki.\n- Byliśmy po raz kolejny konsekwentni i cierpliwi. Graliśmy uważnie w defensywie i spokojnie czyhaliśmy na swoje szanse, które w najważniejszych momentach potrafiliśmy wykorzystać. Wiedzieliśmy, ze największą bronią gospodarzy są dośrodkowania. Byliśmy na to przygotowani i większej krzywdy tym razem nam gospodarze nie wyrządzili - ocenił Żołądź.\nW tabeli nowotarżanie wciąż zajmują czwartą pozycję, ale ich przewaga nad piątą w tabeli drużyną Hutnika Nowa Huta (przegrał 1:6 z rezerwami Wisły Kraków), wzrosła do 4 punktów. Do trzeciej w tabeli Soły Oświęcim (zremisowała 1:1 z Wisłą Sandomierz) Podhalanie tracą z kolei już tylko 1 punkt, do drugiego KSZO dwa, a do liderującej tabeli Garbarni Kraków (pokonała 4:3 Cracovię II) sześć.\nW następnej kolejce nowotarżanie pauzują. Grać mieli bowiem z Porońcem Poronin, ale ten w przerwie zimowej wycofał się z rozgrywek. Być może uda się w tym terminie rozegrać Podhalu półfinałowe spotkanie Pucharu Podhala ze Skalnymi Zaskale.\nKSZO 1929 Ostrowiec Świętokrzyski – NKP Podhale Nowy Targ 1:2 (0:1)\nBramki: 0:1 Świerzbiński 44 z karnego, 0:2 Pająk 55, 1:2 Gębalski 59.\nKSZO: Shram – Stachurski, Pietrasiak, Latkowski (53 Kapsa), Persona ŻK – Czajkowski (86 Mężyk), Jagieło, Kalista (65 Nogaj), Mianowany – Gębalski, Jamróz (60 Dziadowicz).\nPodhale: Sotnicki ŻK – Luberda ŻK (50 Basta) , Mikołajczyk, Urbański, Drobnak – Komorek (65 Waksmundzki), Jaworski ŻK (89 Lizak), Świerzbiński, Pająk, Gadzina (50 Jandura) – Potoniec.\n/Tekst i zdjęcie: Maciej Zubek


Kawa – KrisKaleta.com\nPapierosa? – pyta – Gumę? Kokainę? Colę? Nie mam ochoty na żadne z wymienionych, kręcę więc tylko głową i wzruszam ramionami, gdy chłopak wyciąga ręce po drobne. Chłopak sięga na swoją tacę, która opiera mu się na klatce piersiowej i wyciąga paczkę papierosów, pokazuje mi paczkę i kontynuuje: najlepsze – Marlboro! Uśmiecham się i kręcę głową, po czym opuszczam wzrok na klawiaturę. Siedzę z laptopem i popijam czarną kawę przy jednym ze stoliczków wystawionych na boczną uliczkę hipsterskiej stolicy Kolumbii – dzielnicy El Poblado w Medellin. Dookoła poubierani w dobre garnitury i drogie koszule, rozsiedli się lokalni biznesmeni dyskutujący projekty reklamowe swoich firm. Uśmiecham się po raz kolejny słysząc o efektywności jakiegoś narzędzia reklamowego, sięgam do plecaka i wyciągam słuchawki. Potrzebuje się odciąć, od wielu tygodni nie potrafię napisać nawet dwóch stron tekstu naraz. Ogrom doświadczeń i prokrastynacja podróżnicza sprawiają, że zamiast postępu w odnajdywaniu nowych kombinacji słów, znajduje coraz to nowsze sposoby na niepisanie. Muzeum Sztuki Współczesnej, Zamek w Medellin, plantacja kawy – w taki sposób będziesz pracować za kilka tygodni w centralnej Kolumbii; plantacja koki – ale nie, już nie działa; kiedyś tu była i pracowali tam ludzie od nas z wioski. Innym razem spaceruję po bezdrożach wybrzeża atlantyckiego, zagajam do siedzących przy małym markeciku dziewczyn.\nPowiedzcie mi prosze czy jak będę szedł w tą stronę to znajdę jakąś sodę? Soda to latynoskie słowo oznaczające małą jadłodajnię, w której za niewiele ponad dolara da się zjeść dobre i spore lokalne potrawy. Daleko, ale jest. Jakieś kilkadziesiąt minut na nogach, lepiej wziąć mototaxi – mówią. Rozmawiamy jeszcze przez chwile, pytają mnie skąd jestem i gdzie nauczyłem się hiszpańskiego. Na ulicach centralnej Ameryki odpowiadam i znów muszę tłumaczyć, że tak naprawdę to powinienem znać ten język dużo lepiej po takim czasie. Zasypują mnie pytaniami o Polskę, o Anglię, o Europę. Zbyt często w tym rozgardiaszu podróżniczym zapominam o tym, że dla niektórych tubylców nasza wizyta jest równie egzotyczną jak dla nas ten obszar świata. Wysłuchuję zatem pytań i odpowiadam, opisując Londyn, zachwycając się Barceloną i Krakowem. Któregoś dnia pojadę zobaczyć Waszego smoka śmieje się jedna z dziewczyn. Obie uciekły z Wenezueli, jadą do Cartageny, skąd mają nadzieję odpłynąć do Panamy i iść dalej, aż do Stanów. Jedna z nich ma ciotkę w Meksyku, ona im zapewni wszystko – od opieki na początku drogi, aż po nielegalne przekroczenie granicy. Druga zna dwóch facetów, którzy chcą wziąć fikcyjny ślub, więc u ciotki w Meksyku jest odpowiednio dużo pieniędzy żeby przeprowadzić całą operację. Dziewczyny mogłyby polecieć, ale nie chcą wydawać tak dużo w obliczu wydatków, które czekają je w północnej części kontynentu. Jadą więc autobusem do Cartageny, stamtąd popłyną do Panamy, skąd wezmą samolot do Cancun.\nUciekają nawet bogatsi.\nOstatni łyk kawy, dopijam szklankę wody i zamykam laptopa. Powoli słowa wracają na miejsce. Czuję ich ruch, szum ich dyskusji, rozgardiasz w głowie powoli się rozkręca. Lubię ten stan.\nGulasz z Filipin\n- 1.2014215816844 year ago\n- 1.212368594622 year ago\n- 1.2142926496702 year ago


Kambodża: trzeci zgon spowodowany ptasią grypą\n29-05-2012 19:38 Kategoria: Zdrowie\nW poniedziałek, Światowa Organizacja Zdrowia ogłosiła, że w Kambodży doszło do trzeciego już zgonu z powodu ptasiej grypy, od początku tego roku. Tym razem chodzi o dziesięcioletnią dziewczynę, mieszkającą w prowincji Kampong Speu na południowym zachodzie kraju.\nOznacza to, że grypa ptasia w dalszym ciągu sieje spustoszenie w Azji.\nWedług Światowej Organizacji Zdrowia, która wystosowała wspólny komunikat z kambodżańskim ministerstwem zdrowia, dziewczyna zachorowała w dniu 20 maja i zmarła tydzień później.\nWładze zdrowotne zleciły przeprowadzenie analiz, które potwierdziły obecność wirusa H5N1 u zmarłej. Według przeprowadzonego śledztwa, dziesięciolatka miała zarazić się grypą w trakcie przygotowywania mięsa z zarażonych kurcząt.\nTym samym, chodzi tutaj o 21 osobę w Kambodży, która została zarażona wirusem ptasiej grypy H5N1. Światowej Organizacja Zdrowia przedstawia swoje statystyki, które mówią o dziewiętnastym z kolei zgonie z powodu komplikacji ptasiej grypy, do którego doszło w tym kraju od 2003 roku.\nŚwiatowej Organizacja Zdrowia również podaje, że do tej pory ptasia grypa zabiła na całym świecie ponad 350 ludzi, od momentu pojawienia się prawie dziesięć lat temu.\nPo dłuższym okresie wyciszenia, ptasia grypa po raz kolejny pojawiła się w Chinach w grudniu 2011 roku, powodując następny zgon w tym kraju. Co ważne, pierwszy od osiemnastu miesięcy. Chodziło o młodego mężczyznę, który złapał wirusa poprzez bliski kontakt z ptactwem.\nNastępnie, zgony zaczęły odnotowywać inne państwa azjatyckie, takie jak Wietnam, Indonezja, a także Kambodża.\nKomentarze do: Kambodża: trzeci zgon spowodowany ptasią grypą


GIF-y to świetny sposób na urozmaicenie komunikacji online. W dzisiejszych czasach można je znaleźć nawet w e-mailach biznesowych. Jeśli chcesz dołączyć do cyfrowej rewolucji, musisz mieć rozbudowaną bibliotekę GIF.\nNa szczęście internet jest zalany animowanymi obrazami i pętlami wideo. Jakiekolwiek GIF-y, których pragniesz, prawdopodobnie już istnieją i czekają na pobranie.\nW tym artykule pokażemy, jak pobierać animowane pliki GIF i gdzie najlepiej je zdobyć.\nGIF (lub Graphics Interchange Formats) zostały po raz pierwszy wprowadzone w latach 80. przez firmę CompuServe Corporation. W tamtych czasach ich głównym celem było umożliwienie systemom operacyjnym generowania obrazów o wysokiej rozdzielczości. Obecnie jednak GIF-y są integralną częścią kultury internetowej i komunikacji online.\nZazwyczaj GIF-y zawierają ciekawostki dziwacznych animacji odtwarzanych w pętlach. W zależności od treści format może się różnić, ale zazwyczaj mają szerokość 8 bitów.\nGIF-y można znaleźć praktycznie w dowolnym miejscu w Internecie. Większość przeglądarek ma wbudowane oprogramowanie, które umożliwia ich otwieranie i przeglądanie. Jeśli chcesz udostępnić GIF jako wiadomość, jest to dość proste. Oto jak to zrobić:\nWybierz adres URL gif w przeglądarce.\nSkopiuj link, klikając go prawym przyciskiem myszy lub używając Ctrl + C skrót klawiszowy.\nOtwórz pokój rozmów lub witrynę internetową, w której chcesz udostępnić GIF.\nWklej go, klikając go prawym przyciskiem myszy lub używając Ctrl + V skrót klawiszowy.\nJeśli jednak strona, z której otrzymałeś GIF, usunie go ze swojej bazy danych, link nie zadziała. Najłatwiejszym rozwiązaniem jest zapisanie pliku na dysku lokalnym, aby móc z niego korzystać w dowolnym momencie. Oto jak pobrać animowane pliki GIF ze strony internetowej:\nNajedź kursorem na GIF, kliknij go prawym przyciskiem myszy i wybierz Save obraz jako z listy opcji.\nZdecyduj, gdzie chcesz go zapisać, a następnie kliknij folder.\nDodaj tytuł i upewnij się, że format pozostaje ten sam. Jeśli rozszerzenie jest czymś innym niż .gif, animacja nie będzie działać.\nKliknij Zapisać aby zakończyć pobieranie.\nGdy skończysz, możesz znaleźć GIF w wybranym folderze. Możesz go używać tak często, jak chcesz – pamiętaj tylko, że nie wszystkie platformy obsługują ten format.\nJak pobierać animowane pliki GIF na iPhone'a?\nNiestety Safari nie ma wbudowanego menedżera pobierania. Jeśli jesteś użytkownikiem iOS, będziesz musiał zrobić to ręcznie, wykonując kilka dodatkowych kroków. Oto jak pobierać animowane pliki GIF na rolkę z aparatu iPhone'a:\nOtwórz przeglądarkę i znajdź GIF, który chcesz pobrać.\nKliknij GIF, aby go otworzyć. Nie zapisuj go jako wyniku wyszukiwania; format będzie nieczytelny.\nNaciśnij GIF, aby otworzyć menu.\nWybierać Zapisać obraz z listy opcji.\nZamknij przeglądarkę i otwórz Zdjęcia aplikacja.\nIść do Albumy i przewiń w dół ekranu. Lista wszystkich multimediów w urządzeniu znajduje się pod Rodzaje mediów.\nOtworzyć Ożywiony sekcji, klikając małą strzałkę po prawej stronie.\nPobrany plik GIF zostanie tam zapisany, gotowy do użycia.\nJeśli GIF nie wydaje się poruszać, nie martw się. Aplikacja Zdjęcia na iPhone'a nie obsługuje tego formatu, ale po jej wysłaniu powinna działać dobrze. Tylko urządzenia z systemem iOS 11 mogą wyświetlać pliki .gif jako animacje.\nInnym sposobem pobierania GIF-ów na iPhone'a jest użycie aplikacji innej firmy. To świetna alternatywa dla przechowywania GIF-ów na dysku lokalnym bez zajmowania miejsca. GIFwrapped to jedna z najpopularniejszych bezpłatnych aplikacji dostępnych na urządzenia Apple. Oto jak z niego korzystać:\nPrzejdź do Apple App Store i pobierz GIFwrapped.\nPo zakończeniu pobierania kliknij ikonę, aby otworzyć aplikację.\nPrzeglądaj aplikację w poszukiwaniu GIF-ów. Możesz także użyć paska wyszukiwania, aby znaleźć określone pliki GIF (na przykład babypanda.gif).\nGdy znajdziesz GIF, który Ci się podoba, kliknij, aby go otworzyć. Naciśnij w dół, aby otworzyć listę opcji.\nWybrać Zapisz w bibliotece.\nGIFwrapped to tylko jedna z wielu aplikacji z obszerną biblioteką popularnych GIF-ów z całej sieci. Możesz użyć funkcji wyszukiwania w App Store, aby znaleźć więcej bezpłatnych aplikacji, które umożliwiają pobieranie GIF-ów na iPhone'a.\nJak pobierać animowane pliki GIF na Androida?\nW przeciwieństwie do iPhone'ów, urządzenia z systemem Android umożliwiają pobieranie plików bezpośrednio z przeglądarki. Za każdym razem, gdy natkniesz się na GIF, który Ci się podoba, możesz go zapisać na telefonie w zaledwie kilku krokach. Oto jak pobrać animowane pliki GIF na Androida:\nOtwórz przeglądarkę i przejdź do witryny zawierającej plik GIF, który chcesz pobrać.\nKliknij GIF, aby go otworzyć. Naciśnij w dół, aby otworzyć wyskakujące okienko.\nWybierać Zapisać obraz lub Pobierz obraz z listy opcji.\nZamknij przeglądarkę i otwórz galerię zdjęć, aby znaleźć pobrany plik GIF. Czasami jest automatycznie zapisywany w Pliki do pobrania, więc nie martw się, jeśli nie możesz go znaleźć w Galeria aplikacja.\nIstnieją również aplikacje innych firm, które umożliwiają integrowanie GIF-ów z wiadomościami. Jedną z najpopularniejszych aplikacji GIF na urządzenia z systemem Android jest GIF Keyboard firmy Tenor. Oto jak z niego korzystać:\nOtwórz Sklep Google Play i wpisz „Klawiatura GIF” w polu wyszukiwania. Sprawdź dokładnie, czy Tenor jest emitentem.\nKliknij zainstalować aby pobrać aplikację.\nPo zakończeniu instalacji otwórz aplikację, klikając ikonę.\nZezwól aplikacji na dostęp do Twoich kontaktów i lokalnej pamięci.\nMożesz teraz używać Klawiatury GIF do udostępniania GIF-ów w innych aplikacjach, takich jak WhatsApp i Facebook Messenger.\nJak pobierać animowane pliki GIF na Windows, Mac i Chromebook\nPrawie wszystkie przeglądarki i komputery mają zintegrowane oprogramowanie do przeglądania, które obsługuje pliki .gif. Jeśli jesteś użytkownikiem systemu Windows, możesz pobierać pliki GIF bezpośrednio z przeglądarki Microsoft Edge, Google Chrome lub dowolnej innej przeglądarki. To samo dotyczy urządzeń macOS i Chrome OS.\nBez względu na rodzaj posiadanego komputera kroki są prawie identyczne. Oto jak pobierać animowane pliki GIF na komputery z systemem Windows, Mac i Chromebook:\nZnajdź GIF, który chcesz pobrać. Nie musi pochodzić z konkretnej strony internetowej, takiej jak Tumblr czy Pinterest. Możesz dosłownie przeglądać GIF-y, wpisując „animowane GIF-y” w wyszukiwarce.\nGdy znajdziesz GIF, który Ci się podoba, kliknij, aby go otworzyć. Następnie kliknij prawym przyciskiem myszy, aby otworzyć menu podręczne.\nWybrać Zapisz obraz jako lub Pobierz obraz, w zależności od przeglądarki.\nKliknij folder, w którym chcesz zapisać obraz i kliknij Zapisać.\nChociaż domyślnym rozszerzeniem jest .gif, możesz także pobierać pliki GIF na komputer jako filmy. Oznacza to, że będziesz mógł go otworzyć za pomocą odtwarzacza multimedialnego. Oto jak to zrobić:\nOtwórz przeglądarkę i znajdź konwerter MP4 online. Na przykład online-convert.com to darmowy konwerter online.\nSkopiuj adres URL GIF-a, który chcesz przekonwertować.\nKliknij Konwertuj plik.\nGdy plik zostanie w pełni przekonwertowany, kliknij Ściągnij przycisk.\nWyjdź z przeglądarki i otwórz plik MP4 w odtwarzaczu multimedialnym.\nJak pobrać GIF z Giphy?\nGiphy to prawdopodobnie najpopularniejsza internetowa baza danych GIF. Interfejs serwisu podzielony jest na kategorie (np. Reakcje, Zwierzęta, Trendy), co czyni go niezwykle przyjaznym dla użytkownika.\nMożesz pobrać GIF-y bezpośrednio ze strony w zaledwie kilku prostych krokach. Oto jak to zrobić:\n1. Otwórz przeglądarkę i przejdź do giphy.com.\n2. Przeglądaj witrynę, klikając różne kategorie.\n3. Gdy znajdziesz GIF, który Ci się podoba, kliknij miniaturę, aby go otworzyć.\n4. Kliknij prawym przyciskiem myszy i wybierz Zapisz obraz jako lub Pobierz obraz, w zależności od przeglądarki.\n5. Zmień nazwę pliku, ale nie zmieniaj oryginalnego rozszerzenia .gif.\n6. Kliknij Zapisać aby zakończyć pobieranie.\nJeśli chcesz zapisać swoje pliki GIF jako pliki MP4, Giphy ma wbudowany konwerter wideo. Oto jak pobierać animowane pliki GIF z Giphy jako filmy:\n1. Kliknij GIF, który chcesz przekonwertować.\n2. Na lewym panelu bocznym otwórz Głoska bezdźwięczna patka.\n3. Znajdź pasek MP4 (przedostatni) i kliknij „Kopiuj”.\n4. Otwórz nową kartę w przeglądarce i wklej skopiowany adres URL do wyszukiwarki.\n5. Kliknij plik wideo prawym przyciskiem myszy, aby otworzyć menu podręczne.\n6. Wybierz Zapisz wideo jako z opcji.\nJeśli chcesz używać Giphy na swoim telefonie, możesz po prostu pobrać aplikację. Jest dostępny zarówno w App Store, jak i Google Play.\nJak zrobić GIF online?\nJeśli chcesz tworzyć niestandardowe GIF-y, możesz użyć kreatora GIF-ów online. Proces jest niezwykle prosty i zazwyczaj całkowicie darmowy.\nGIFMaker jest jednym z najpopularniejszych internetowych generatorów GIF. Umożliwia przesyłanie zarówno obrazów, jak i filmów oraz konwertowanie ich na pliki GIF. Strona nie wymaga rejestracji i oferuje wiele opcji dostosowywania. Oto jak zrobić gif online za pomocą GIFMakera:\n1. Otwórz przeglądarkę i przejdź do gifmaker.me.\n2. Kliknij Wgrywać obrazy lub Wideo do GIF, w zależności od pliku.\n3. Wybierz plik, który chcesz przesłać, klikając go. Możesz wybrać wiele plików, przytrzymując klawisz kontrolny lub ⌘ i klikając na każdy z nich.\n4. Upewnij się, że plik jest w formacie .jpg, .png lub .gif.\n5. Po lewej stronie znajduje się Panel sterowania. Możesz tam dostosować szybkość animacji, liczbę powtórzeń i inne ustawienia.\n6. Gdy skończysz, wybierz odpowiednią opcję poniżej (np. Utwórz animację GIF).\n7. Możesz kliknąć Zobacz GIF zanim go pobierzesz. Jeśli nie jesteś zadowolony, możesz wrócić do Panelu sterowania i zmienić ustawienia.\n8. Aby zapisać plik, kliknij Pobierz GIF.\nJak stworzyć animowany obraz?\nIstnieje wiele narzędzi, których możesz użyć do tworzenia animowanych obrazów lub GIF-ów. W zależności od rodzaju posiadanego systemu operacyjnego możesz pobrać różne programy. Większość edytorów zdjęć, takich jak Adobe Photoshop, nadaje się do tworzenia animowanych obrazów.\nOto kilka animowanych twórców zdjęć, których możesz użyć do tworzenia gifów lub innych form krótkich animacji:\n· Browar Gif (tylko iOS)\n· Toster Gif (dostępny również w Google Play)\n· Szkicuj mnie! (tylko system operacyjny Windows)\nNaprawdę nie brakuje stron internetowych, na których można znaleźć idealny GIF. Możesz pobrać je na wszystkie swoje urządzenia w kilku prostych krokach. Istnieje również szeroka gama aplikacji GIF dostępnych odpowiednio na iPhone'a i Androida.\nJeśli chcesz wstrząsnąć i tworzyć własne GIF-y, możesz to również zrobić. Pobierz edytor zdjęć zgodny z Twoim systemem operacyjnym lub po prostu użyj kreatora GIF online.\nJak często używasz GIF-ów w codziennej komunikacji? Czy kiedykolwiek stworzyłeś niestandardowy GIF? Podziel się swoimi ulubionymi GIF-ami w komentarzach poniżej.