Nieznane fakty dot. śmierci ks. Jerzego Popiełuszki | forumdlazycia\n← Olbrzymie rachunki za ŚDM. Chętnych do płacenia brak\nTradycje Święta Zmarłych →\nOpublikowano 23 października, 2016 by emjot\nTwarz ks. Popiełuszki była tak zmasakrowana, że trudno było Go rozpoznać.\nRelacja ks. Grzegorza Kalwarczyka odtwarza przerażające szczegóły.\nMiędzy innymi ks. Kalwarczyk przytacza fragment wypowiedzi lekarza:\n— „Stwierdził, że w swojej praktyce lekarskiej nigdy nie dokonywał sekcji zwłok, które wewnętrznie byłyby tak uszkodzone, jak było to w przypadku wnętrza ciała Księdza Jerzego”\nI jeszcze jeden nieujawniony w czasie zeznań lekarza przeprowadzającego autopsję fakt, — że podczas tortur wyrwano Księdzu Jerzemu język.\nOd 22 lat w dziwnych okolicznościach giną ludzie, którzy próbują dociec prawdy o zamordowaniu księdza Jerzego Popiełuszki.\nKto i dlaczego sabotuje śledztwo w sprawie „zbrodni stulecia”?\n— „Przestań gadać, albo skończysz w Wiśle jak twój brat”\n– te słowa wielokrotnie słyszał w słuchawce telefonu Józef Popiełuszko – brat księdza Jerzego.\nTo właśnie on swoimi zeznaniami pomagał śledczym IPN-u w wyjaśnieniu prawdy o zbrodni na kapelanie „Solidarności”.\nSzantażyści domagali się od niego i jego najbliższych, aby nie rozmawiali z prokuratorami, niczego nie pamiętali i nie mówili na temat księdza.\nZa swoją wytrwałość zapłacił wielką tragedią.\nW 1996 r. w białostockim szpitalu zmarła jego żona – Jadwiga Popiełuszko.\nW akcie zgonu, jako przyczynę śmierci wpisano lakoniczną formułę:\n— „Zatrucie alkoholem metylowym”.\nTo zdumiewająca przyczyna, bowiem pani Popiełuszko znana była jako osoba niepijąca.\nMimo próśb rodziny, nie udało się wykonać sekcji zwłok, która wskazałaby prawdziwą przyczynę zgonu.\nWskazywały one, że ktoś wstrzyknął tej pani do żył truciznę w formie stężonego alkoholu\n– opowiada „Polskiemu Radiu” pragnący zachować anonimowość lekarz z białostockiego szpitala, który jako jeden z pierwszych oglądał ciało zmarłej.\n– Potem przełożony naciskał mnie, abym nikomu o tym nie wspominał i jak najszybciej zapomniał o sprawie.\nZastraszanie Józefa Popiełuszki i tajemnicza śmierć jego małżonki to zaledwie jeden z wielu tragicznych epizodów brutalnej gry służb specjalnych PRL-u.\nJej celem od początku jest zamknięcie ust wszystkim osobom, które mogłyby podważyć oficjalną wersję zbrodni na księdzu Jerzym Popiełuszce.\nGra zaczęła się w kilka dni po męczeńskiej śmierci „kapelana Solidarności” i nieprzerwanie trwa do dziś.\n„Polskie Radio” odtworzyło kulisy jednej z największych mistyfikacji ostatnich lat.\nTo Krzysztof Mańko – płetwonurek z Wrocławia – już 26 października 1984 roku, w godzinach popołudniowych, — jako pierwszy odnalazł w Wiśle i wyłowił ciało księdza Popiełuszki.\nTo, co działo się kilka godzin później, wiadomo dzięki zeznaniom osób obecnych w tym dniu na tamie.\nZwłoki zostały ponownie wyłowione przez płetwonurków, a następnie zaczepione do pontonu i holowane w ten sposób do brzegu.\n— Tam, gdzie znajdowała się chwilowa baza płetwonurków i ekipy poszukiwawczej, podjechał samochód marki „Nysa” i do niego zostały załadowane zwłoki\n– czytamy w protokole przesłuchania Andrzeja Czerwińskiego – włocławskiego płetwonurka.\nKrewni płetwonurka, do których dotarliśmy, opowiadają, że po tym wydarzeniu Mańko czegoś panicznie się bał. — Nie chciał z nikim rozmawiać, zamknął się w sobie, — a w końcu wyszedł z domu i więcej nie wrócił.\nOtrzymał paszport i 1 listopada 1984 roku wyjechał z Polski. — Dziś mieszka i pracuje w Grecji.\n— Po 2000 roku udało mu się skutecznie uniknąć spotkania ze śledczymi Instytutu Pamięci Narodowej.\nTen człowiek posiada wiedzę, która może się okazać kluczowa do odtworzenia przebiegu zbrodni\n– mówią prokuratorzy którzy prowadzili śledztwo w sprawie zamordowania kapłana.\n– Tylko ten płetwonurek mógłby pomóc w ustaleniu co działo się z ciałem księdza przed jego ostatecznym wydobyciem z Wisły w dniu 30 października.\nSam Mańko do dziś milczy i nie chce wracać do Polski.\nDzięki zeznaniom pracowników włocławskiej tamy, — śledczy IPN-u odkryli, że po 26 października przeprowadzona została pierwsza sekcja zwłok kapłana.\nTymczasem z zeznań włocławskich prokuratorów, którzy w 1984 r. prowadzili sprawę, wynika, — że sekcję tą wykonał anatomopatolog ze Szpitala Wojewódzkiego w Bydgoszczy.\n— Żadna przesłuchiwana osoba nie była jednak w stanie przypomnieć sobie jego nazwiska.\nW szpitalnym archiwum nie zachował się protokół tej sekcji (choć prawo nakazuje trzymać takie dokumenty przez 20 lat).\nRównie tajemnicze są okoliczności śmierci Tadeusza Kowalskiego*.\nKowalski – rybak z włocławskiej spółdzielni „Certa” – miał zwyczaj wieczorami kłusować po Wiśle. — Towarzyszyli mu w tym kolega i szwagier.\n25 października 1984 r., ok. godz. 22.00, Kowalski i jego dwaj towarzysze widzieli — jak tajemniczy mężczyźni wrzucają do zalewu ciało księdza Popiełuszki.\n— Byli tak blisko, że zwłoki kapłana omal nie wpadły do ich łódki.\nTrzej mężczyźni obiecali sobie milczenie. — Bali się o swoje życie.\nTo, co widzieli, powtórzyli dopiero prokuratorom IPN.\nKilka tygodni po złożeniu zeznań, Kowalski trafił do szpitala, — gdzie po kilku dniach umarł.\nW akcie zgonu, jako przyczynę wpisano\nTo zdumiewające, bo tak samo określono powód śmierci Jadwigi Popiełuszkowej.\nBiorąc pod uwagę datę śmierci, rodzaj choroby i okres pobytu w szpitalu, należałoby przyjąć, — że Kowalski zatruł się alkoholem podczas hospitalizacji.\nZnajomi pamiętają go jako człowieka cieszącego się udanym życiem rodzinnym, szczęśliwego, zdrowego.\n— Czy to możliwe, aby szczęśliwy mężczyzna po 50-tce popełnił samobójstwo, upijając się zatrutym alkoholem?\n— Wyjaśnienie tej sprawy może być bardzo trudne, bo sekcji zwłok Kowalskiego nie przeprowadzono, choć jego rodzina starała się o to.\nCień szansy na wyjaśnienie prawdy o zbrodni miał Andrzej Grabiński – w okresie PRL-u znany obrońca opozycjonistów, podczas „procesu toruńskiego” — oskarżyciel posiłkowy reprezentujący rodzinę Popiełuszków.\nGrabiński – świetnie wykształcony prawnik – od początku dostrzegał rażące błędy w postępowaniu sądowym, które nie doprowadziło do wyjaśnienia prawdy.\nMecenas – niezadowolony z tego, że sąd nie wykrył prawdziwych inicjatorów zbrodni – zapowiedział apelację. — Gdyby do tego doszło, sąd wyższej instancji musiałby ponownie przeprowadzić cały proces. — To zaś mogło zniweczyć cały plan wielkiej mistyfikacji.\nKilka dni przed upływem terminu złożenia apelacji, w domu na Saskiej Kępie należącym do rodziny Grabińskich — wybuchła bomba, w wyniku czego zginęła 25-letnia Małgorzata Grabińska.\n— W trakcie śledztwa okazało się, że właściciel domu nie był słynnym mecenasem, a zbieżność ich nazwisk była przypadkowa.\nDo dziś nie ustalono czy była to próba zastraszenia czy zamordowania adwokata.\nSzanse na wyjaśnienie tej sprawy są znikome, — bo po 1989 r. zaginęły materiały z tego śledztwa.\n30 listopada 1984 roku w Białobrzegach – niewielkiej miejscowości przy trasie Kraków – Warszawa — wydarzył się tajemniczy wypadek drogowy.\nOk. godz. 20. w jadącego od strony Krakowa fiata uderzył rozpędzony Jelcz.\n— Na miejscu zginęli dwaj pasażerowie fiata i ich kierowca.\nMilicjanci ograniczyli się tylko do tego, by wpisać w protokole, że podróżujący fiatem nie mieli żadnych szans, a kierowca ciężarówki uciekł z miejsca wypadku.\n— Nie wszczęto żadnego dochodzenia, by wyjaśnić okoliczności wypadku, nie podjęto również jakiejkolwiek próby odnalezienia ciężarówki, ani zidentyfikowania jej kierowcy.\nNie przesłuchano żadnych świadków zderzenia, choć tragiczne zderzenie dobrze widziało kilku okolicznych mieszkańców.\n„O tym wypadku dowiedziałem się dzień wcześniej, wieczorem, — jeszcze zanim się wydarzył”\n– opowiada Stefan Bratkowski – pisarz i dawny działacz opozycji.\n— „Byłem tylko ciekaw jaką przyczynę wymyślą. — Kiedy prasa podała, że był to wypadek samochodowy, nie miałem żadnych wątpliwości, że było to sfingowane morderstwo”.\nO mającym wydarzyć się wypadku, — Bratkowskiego poinformował jego przyjaciel – nieżyjący już warszawski prawnik Bogumił Studziński.\nSzef ochrony gen. Jaruzelskiego – płk Artur Gotówko mówił w 1991 r.:\n— „Tam, w Białobrzegach, ofiarom nie dano żadnych szans. Wiem jak to się robi.”\nProkuratorzy IPN, którzy podjęli ten wątek, szybko odkryli, — że ciężarówka staranowała fiata dokładnie według metod uczonych na specjalnych kursach NKWD, a potem KGB i GRU.\nW wypadku w Białobrzegach zginęli dwaj oficerowie MSW – płk Stanisław Trafalski i major Wiesław Piątek.\n— Wracali z południa Polski, gdzie przez kilka poprzednich tygodni badali wcześniejszą działalność i powiązania Grzegorza Piotrowskiego, Leszka Pękali i Waldemara Chmielewskiego.\n— Ze wszystkich czynności sporządzali szczegółowe raporty i notatki, które wieźli w bagażniku fiata. — Dokumentacji tej nigdy nie odnaleziono.\n— Nie ma o nich również żadnej wzmianki w protokołach powypadkowych.\nZachowały się natomiast niektóre ich notatki sporządzane podczas pracy w Krakowie i Tarnowie i pozostawione w tamtejszych aktach operacyjnych.\nPrzez przypadek nie zostały zniszczone w latach 1989-1990, — dzięki czemu potem przejął je IPN.\nNotatki te dotyczą działalności Grzegorza Piotrowskiego wymierzonej w Kościół i księży. — Pozwalają poznać istotne szczegóły z życia głównego mordercy kapelana „Solidarności”.\nAby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba cofnąć się do pamiętnego lata 1982 r., kiedy kapitan SB wyjechał na wakacje do Bułgarii.\nJak wynika z zachowanych w IPN notatek — (sporządzonych przez Trafalskiego i Piątka na podstawie relacji świadków i SB-ków znających Piotrowskiego), — na granicy rumuńsko – bułgarskiej — spotkał się na krótko z oficerem KGB, który przedstawił się pseudonimem Stanisław i nawiązał z nim współpracę.\nW trakcie „procesu toruńskiego” opowiadał o tym Adam Pietruszka, — lecz sąd nie uwierzył w jego zeznania.\nW IPN zachował się dokument „Wyjazdy i przyjazdy za lata 1971 – 1989 pracowników IV Departamentu”.\nWynika z nich, — że urzędnicy IV Departamentu MSW regularnie wyjeżdżali na spotkania z przedstawicielami V Zarządu Głównego KGB — (zarząd ten odpowiedzialny był za zwalczanie dywersji i walkę ideologiczną).\n— Spotkania te odbywały się w Moskwie i Czechosłowacji.\nUdział w nich brał m.in. Piotrowski. — Potwierdzają to szczegółowe raporty z przebiegu tych spotkań.\nCo istotne – nie zachowały się żadne notatki Piotrowskiego z innych jego spotkań z KGB – nawet z feralnego spotkania w 1982 r.\nJeśli ustalenia Trafalskiego i Piątka są prawdziwe – oznacza to, że Piotrowski kontaktował się z KGB bez wiedzy swoich zwierzchników, — co z kolei znaczy, — że rosyjskie służby specjalne miały swojego tajnego agenta w najbliższym otoczeniu gen. Kiszczaka.\nW tej sytuacji Kiszczak, który zdecydował, że zabójcy księdza trafią na długie lata do więzienia, — wyznaczając do realizacji zbrodni Piotrowskiego, — eliminował w swoim otoczeniu wtyczkę obcego wywiadu.\nJak wynika z archiwalnych dokumentów MSW zgromadzonych podczas śledztwa lubelskiego IPN, — jeszcze w 1984 r. podjęte zostały 3 operacje „Teresa”, „Trawa” i „Robot”.\nIch celem była inwigilacja skazanych i ich rodzin oraz uniemożliwienie im ujawnienia nawet rąbka prawdy o zbrodni.\nOsobą nadzorującą tą zakrojoną na szeroką skalę inwigilację — był Stanisław Ciosek – wówczas minister ds. związków zawodowych, — po transformacji ambasador RP w Moskwie, do listopada 2005 r. — główny doradca ds. zagranicznych Aleksandra Kwaśniewskiego.\nW IPN zachowały się raporty Cioska dla najważniejszych przywódców PRL-u, — w których minister szczegółowo informuje o zachowaniu skazanych w celach.\nZ ustaleń śledztwa IPN-u wynika, — że Chmielewskiego, Pękalę i Piotrowskiego odwiedzał w więzieniach zastępca Kiszczaka – gen. Zbigniew Pudysz.\nTo właśnie on na przemian groził i obiecywał esbekom, że resort o nich nie zapomni, a za odegranie do końca trudnej roli w zbrodni, każdy z nich otrzyma nagrodę.\n— Tak się też stało.\nTrzej esbecy zostali objęci wszystkimi amnestiami dla więźniów politycznych pod koniec lat 80.\nDzięki temu każdy z nich odsiedział mniej niż jedną trzecią kary — (Chmielewski 4 lata z 14, Pękala 4,5 roku z 15 lat).\nDodatkowo wszyscy bardzo często wychodzili na przepustki.\nNatomiast okres pobytu w więzieniu, wszystkim czterem esbekom skazanym w Toruniu — zaliczono do stażu pracy, — dzięki czemu dziś mogą za ten okres pobierać resortowe emerytury.\nTo zdumiewająca koincydencja, bowiem nigdy wcześniej, ani później nie zdarzyło się, aby komukolwiek pobyt w więzieniu zaliczono do stażu pracy.\nDecyzję o tym aprobował osobiście w 1990 r. gen. Czesław Kiszczak.\nSpośród wszystkich skazanych, największa nagroda miała przypaść Grzegorzowi Piotrowskiemu.\nZachowanie Piotrowskiego wskazuje, że początkowo także on wierzył w resortowe obietnice. — Złudzenia stracił dopiero w 1989 r. po kolejnej rozmowie z Pudyszem, kiedy zorientował się, że jego wiedza staje się niebezpieczna dla niego samego.\nPodczas kolejnej przepustki napisał gruby na kilkadziesiąt stron raport z działań SB przeciwko księdzu Popiełuszce.\nZa pośrednictwem żony – Janiny Pietrzak – kilka kopii tego raportu zdeponował u najbliższych znajomych.\n— „Najprawdopodobniej wyjaśnienie kpt. G. Piotrowskiego zawierało rzeczywistą wersję zdarzeń związanych z osobą księdza Jerzego”\n– czytamy w notatce IPN z lutego 2004 r.\nJak ustalili śledczy IPN-u, za pośrednictwem Pudysza, — Piotrowski miał w 1989 r. przekazać Kiszczakowi wiadomość, że jeśli zginie – raport ujrzy światło dzienne.\n— Jedna z kopii tego raportu dotarła również do mieszkania Pietruszków.\n— To znikło\n– powiedziała Róża Pietruszka do syna.\nDialog ten zarejestrowały urządzenia podsłuchowe założone w ich mieszkaniu w ramach operacji „Teresa”. — Taśmy z nagraniami przejęli prokuratorzy IPN.\nW czerwcu 1990 roku śledztwo w sprawie „zbrodni stulecia” podjął lubelski prokurator Andrzej Witkowski – wówczas i dziś jeden z najlepszych w kraju prokuratorów od spraw zabójstw.\nW rok później, po żmudnym śledztwie, zamierzał postawić zarzuty gen. Czesławowi Kiszczakowi.\nNie zdążył — gdyż sprawę odebrał mu minister sprawiedliwości Wiesław Chrzanowski. Chrzanowski – w latach 70. tajny współpracownik SB o pseudonimie „Zuwak”, — w roku 1986 przewerbowany przez Departament I MSW (wywiad zagraniczny) – do dziś nie chce się wypowiadać na temat tej decyzji i osób, które go do niej skłoniły.\nProkuratorzy IPN ustalili, — że na ministra naciskał w tej sprawie Mieczysław Wachowski – sekretarz stanu w kancelarii Lecha Wałęsy oraz generałowie Kiszczak i Jaruzelski.\nPróbowaliśmy porozmawiać o tym z Mieczysławem Wachowskim, — jednak nie wyraził zgody na spotkanie.\nW wyjaśnieniu prawdy nie pomogła również powołana w 1990 r. sejmowa komisja do spraw zbadania zbrodni MSW.\nKomisji przewodniczył Jan Maria Rokita – dziś jeden z liderów Platformy Obywatelskiej.\n— To właśnie do niego zgłosiła się Róża Pietruszka z dokumentami na temat sprawy księdza Jerzego.\n— Rokita w sposób wulgarny zbył żonę pułkownika, — a dokumentów nie przyjął.\nWiele wskazuje na to, — że przed morderstwem kapłana przez pięć dni więziono i torturowano na terenie bazy wojsk sowieckich koło Kazunia.\nW latach 90. oraz 2003-2004 śledztwo prowadził prokurator z Lublina Andrzej Witkowski.\nDwukrotnie odsuwano go od sprawy, zazwyczaj wtedy, — gdy udawało mu się zebrać nowy materiał dowodowy.\n— Obecnie śledztwo jest nadal prowadzone przez prokuratorów IPN.\nJednak to Witkowskiemu udało się ustalić wiele nowych faktów, dotyczących przebiegu zdarzeń, w wyniku których doszło do śmierci księdza. — W sposób fundamentalny podważają one całą dotychczasową wiedzę na temat zamordowania ks. Jerzego.\nOficjalna wersja jego śmierci była wersją skonstruowaną przez aparat władzy w PRL, — a ściślej jego zbrojne ramię, czyli Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.\nNa scenie politycznej PRL ks. Jerzy Popiełuszko pojawił się w latach 1981-1982 jako duszpasterz aktywnie wspierający strajkujących robotników Solidarności.\nJego kazania podczas Mszy za ojczyznę elektryzowały tłumy.\nW krótkim czasie kościół św. Stanisława na Żoliborzu stał się mekką patriotyzmu.\nNa celowniku SB ks. Popiełuszko znalazł się we wrześniu 1982 r., — gdy Wydział IV Stołecznego Urzędu Spraw Wewnętrznych (SUSW) w Warszawie zaczął prowadzić sprawę o krypt. „Popiel”.\nPoczątkowe efekty działań SB okazały się mizerne, bo nie udawało się zdobyć żadnych ważnych informacji.\nTymczasem kazania ks. Jerzego coraz mocniej ukazywały obłudę i zakłamanie komunistycznego systemu.\nW lipcu 1983 r. jedno z nich zrelacjonowano Wojciechowi Jaruzelskiemu.\nZazwyczaj opanowany generał wpadł w furię. — Natychmiast wezwał do siebie szefa MSW gen. Czesława Kiszczaka i oznajmił mu wprost:\n— „Zrób coś z nim, niech przestanie szczekać”\n— (te słowa są udokumentowane w aktach sprawy „Trawa”, znajdujących się obecnie w zasobach IPN).\nKiszczak potraktował wypowiedź przełożonego jako polecenie służbowe.\nNa naradzie w MSW z udziałem m.in. generałów Zenona Płatka i Władysława Ciastonia — poinformowany o małej efektywności dotychczasowych działań w sprawie „Popiel” — polecił opracowanie planu operacyjnego „dotarcia” do otoczenia ks. Jerzego.\nZebrani uznali także, że istnieje konieczność podjęcia wobec księdza wspomagających działań dezintegracyjnych, licząc na jego ewentualne nerwowe załamanie.\nOd tego momentu wszelkie operacje dotyczące osoby Popiełuszki znalazły się pod bezpośrednim nadzorem gen. Kiszczaka.\nWedle dokumentów archiwalnych z zasobów IPN, które odnalazł zespół kierowany przez prokuratora Witkowskiego, — formalnie sprawę działań wobec księdza przejęła od SUSW w Warszawie grupa kpt. Grzegorza Piotrowskiego z Wydziału VI Departamentu IV MSW, odpowiadającego za dezinformację i dezintegrację w Kościele.\nPoza nękaniem księdza przez podrzucenie mu nielegalnej literatury i amunicji do prywatnego mieszkania — znacznie ważniejsze było ulokowanie informatora w bezpośrednim otoczeniu kapłana.\nW lutym 1984 r. funkcjonariuszom SB udało się zarejestrować jako „Desperata” — osobistego kierowcę Popiełuszki – Waldemara Chrostowskiego.\n„Desperat” mógł dostarczać SB świeżych informacji o działalności księdza oraz pomóc w realizacji strategicznego planu, jakim był werbunek kapłana.\nPomysł zwerbowania ks. Popiełuszki – jako informatora SB – pojawił się wiosną 1984 r.\nGen. Kiszczak, — w przeszłości szef wywiadu wojskowego, — był przekonany, że zwerbowanie księdza zneutralizuje go, a być może uda się też jego osobę wykorzystać w rozgrywkach z opozycją.\nLatem 1984 r. — w trakcie spotkań z przedstawicielami Episkopatu Polski\n— gen. Kiszczak uznał, — że inną koncepcją rozwiązania problemu ks. Jerzego, która mogłaby zostać zaakceptowana zarówno przez stronę rządową, jak i przez episkopat, — było wysłanie go za granicę.\nPrzy czym Kiszczak sądził, — że optymalnym rozwiązaniem byłoby połączenie werbunku z równoczesnym wysłaniem ks. Jerzego na studia do Rzymu.\nWysłanie zwerbowanego uprzednio księdza do Watykanu przyniosłoby gen. Kiszczakowi ogromny sukces.\nSłużby specjalne PRL umieściłyby agenta w najważniejszym wówczas miejscu dla wszystkich komunistycznych wywiadów – w samym centrum Kościoła katolickiego.\nI nieważne byłyby jego rzeczywiste możliwości operacyjne w Rzymie i to, czy Popiełuszko miałby rzeczywisty dostęp do Jana Pawła II lub do jego najbliższego otoczenia.\nWażne było przede wszystkim to, — że taki sukces operacyjny na pewno wzmacniałby pozycje polskich służb w komunistycznym bloku.\n— KGB pomimo podejmowania usilnych starań nie posiadało wartościowej agentury w Watykanie.\nCzesław Kiszczak mógłby więc się pochwalić swym sukcesem przed towarzyszami radzieckim, co niewątpliwie umacniałoby jego pozycję na Kremlu.\nPamiętać trzeba, — że szef MSW rywalizował z nadzorującym aparat bezpieki z ramienia Biura Politycznego KC PZPR — gen. Jerzym Milewskim, którego pozycja na Kremlu nadal wydawała się mocna.\nTe wszystkie aspekty były niesłychanie ważne dla Kiszczaka.\nNiezależnie od działań SB zmierzających do wypracowania „pozycji werbunkowej” — szef MSW postanowił sam zainspirować możliwość wysłania księdza do Rzymu.\nW jednej z rozmów z arcybiskupem warszawskim — Bronisławem Dąbrowskim — Kiszczak wyszedł z „niezobowiązującym” pomysłem wysłania ks. Popiełuszki do Rzymu, — przedstawiając to jako najlepsze rozwiązania problemu niepokornego kapłana.\nZasugerował też, — że taki ruch ze strony Kościoła na pewno polepszyłby atmosferę w relacjach rząd – episkopat.\nAbp Dąbrowski przedstawił pomysł prymasowi Józefowi Glempowi, który nie zaakceptował go, — ale i nie odrzucił.\n— Jednak z biegiem czasu prymas sam zaczął rozważać takie posunięcie.\nEfektem subtelnej inspiracji gen. Kiszczaka było to, — że jesienią 1984 r. — zarówno abp Dąbrowski, jak i prymas Glemp — zaczęli skłaniać się ku decyzji o wysłaniu ks. Jerzego do Rzymu.\nWyrażony przez Popiełuszkę opór w przeprowadzonych z nim przez hierarchów rozmowach na ten temat, — a przede wszystkim złożona przez księdza deklaracja pozostania ze swoją „owczarnią”,\n— w relacjach kościelnych mogły być jedynie potwierdzeniem, że rzeczywiście należy go wysłać za granicę.\nPolski Kościół zakładał raczej bierny opór niż otwarte demonstrowanie politycznego sprzeciwu wobec rządzącego w PRL reżimu.\nZ powyższego biegu zdarzeń wynika, że polskie MSW nie przyjęło planu zabicia księdza. — Zamierzało jedynie zwerbować go i wysłać do Rzymu.\nOczywiście, kierownictwo MSW zdawało sobie sprawę z tego, że zwerbowanie Popiełuszki może być niezwykle trudne.\nWiedział to gen. Kiszczak, — stąd dopuszczał w planowanych działaniach werbunkowych sytuację, w której ksiądz zostanie doprowadzony do stanu „bliskości śmierci”, — ale mimo wszystko zachowa życie.\nFakt ten został potwierdzony w zeznaniach funkcjonariuszy byłego Departamentu IV już na początku lat 90., gdy po raz pierwszy podjęto śledztwo.\nZbliżał się październik 1984 r.\nRealizująca pierwszoplanowe zadania operacyjne grupa kpt. Grzegorza Piotrowskiego była coraz bardziej zdeterminowana.\nHart ducha i odwaga ks. Jerzego zadziwiły esbeków.\nNie potrafili zrozumieć źródła jego nadprzyrodzonej siły.\nZbliżały się urodziny ministra Kiszczaka (19 października) — i kpt. Piotrowski wiedział doskonale, — że sfinalizowanie werbunku kapłana byłoby znakomitym prezentem dla szefa MSW.\nJego przełożony gen. Płatek, zapisał wówczas w swoim służbowym kalendarzu — (odnalezionym później przez prokuratora Witkowskiego):\n— … „nadchodzi 19, a oni chcą”.\nSprawa ks. Popiełuszki była priorytetowa.\nPrzy tym Piotrowski i jego ludzie nie zdawali sobie sprawy, — że szef MSW nakazał już kilka tygodni wcześniej inwigilowanie całego zespołu przez grupy operacyjne Wojskowej Służby Wewnętrznej (WSW).\nGen. Kiszczak już od dawna bowiem nie ufał kpt. Piotrowskiemu, podejrzewając go o konsultowanie działań operacyjnych z KGB.\n— Piotrowski spotykał się z przedstawicielami KGB w Bułgarii i we Lwowie.\nDla gen. Kiszczaka szczególnie podejrzane były kontakty kapitana z gen. Michajłowem, — rezydentem KGB w Warszawie, odpowiedzialnym za sowieckie działania w Polsce.\nPiotrowski co prawda wiedział od swojego kolegi Kościuka z Biura Techniki MSW, że jest śledzony, — jednak nie bardzo chciał dać wiarę tym informacjom— (notabene Kościuka niebawem aresztowano i skazano za ujawnienie tajemnicy państwowej).\nKiedy nadszedł 19 października 1984 r., — grupa kpt. Piotrowskiego wiedziała, że ksiądz zamierza pojechać do Torunia, gdzie odprawi Mszę w intencji ojczyzny w kościele Braci Męczenników Polskich.\nW ostatniej chwili Jacka Lipińskiego, — kierowcę Popiełuszki,\n— zamienił „Desperat” (Waldemar Chrostowski), który bardzo chciał jechać razem z księdzem.\nOd momentu wyjazdu z Warszawy kpt. Piotrowski był informowany o miejscu znajdowania się księdza — i na bieżąco kontaktował się z dyrektorem Departamentu IV gen. Zenonem Płatkiem, — który z kolei o sytuacji informował ministra Kiszczaka.\nGdy wieczorem ks. Jerzy odprawiał Mszę w toruńskim kościele,\n— kpt. Piotrowski z kompanami siedzieli w stojącym w pobliżu kościoła służbowym fiacie 125p, czekając na podróż powrotną kapłana do Warszawy.\nDecyzja o rozpoczęciu akcji została wydana Piotrowskiemu przez gen. Płatka.\nKilkadziesiąt metrów od kościoła, w którym ks. Jerzy odprawiał swoją ostatnią Mszę, — znajdowały się samochody z ubranymi po cywilnemu żołnierzami WSW, prowadzącymi inwigilację grupy kpt. Piotrowskiego.\n— Fakt ten na początku lat 90. — potwierdził jeden z szefów WSI prokuratorowi Witkowskiemu, udostępniając dzienniki prowadzonych przez WSW inwigilacji.\nGdy ks. Jerzy po zakończeniu Mszy wsiadł do swojego volkswagena golfa, za którego kierownicą siedział „Desperat”, — miał realną szansę uciec czyhającym na niego esbekom.\nNa trasie z Torunia do Warszawy, — w okolicy Górska, — volkswagen księdza — mimo jego sprzeciwu — zatrzymał się przed jadącym za nim fiatem 125p Piotrowskiego.\nKapitan i jego koledzy wepchnęli ks. Jerzego do bagażnika swojego samochodu.\n— Tymczasem „Desperat” z założonymi kajdankami wsiadł do środka, lokując się obok kierowcy.\nPo drodze podczas jazdy udało mu się, — nie ponosząc żadnych obrażeń, — rzekomo wyskoczyć z pędzącego auta.\nJak później ustalił prok. Witkowski, — kajdanki były spiłowane i umożliwiały wyzwolenie się z nich, — zaś uszkodzona w trakcie skoku z samochodu poła marynarki została odcięta ostrym narzędziem.\nSam skok z samochodu po przeprowadzeniu wizji lokalnej przez prokuratora Witkowskiego — okazał się niewykonalny przy prędkości wskazanej na procesie toruńskim przez „Desperata”.\n— Kaskader biorący udział w rekonstrukcji zdarzeń — złamał rękę i odniósł poważne potłuczenia.\nTymczasem auto esbeków z szamocącym się w bagażniku księdzem jechało dalej.\nPierwszy postój zaplanowano w ruinach zamku toruńskiego, — gdzie w trakcie śledztwa odnaleziono różaniec kapłana.\nJednak ten ważny dowód ukryto w śledztwie.\n— W trakcie postoju oprawcy rozpoczęli „zmiękczanie” księdza za pomocą pałki.\nNastępny dłuższy postój zaplanowano w jednym ze starych bunkrów wojskowych w rejonie Kazunia. — Tutaj ludzie Piotrowskiego kontynuowali działania, jeszcze bardziej brutalnie.\nNad ranem półprzytomnego księdza przejęła inna grupa operacyjna.\nKpt. Piotrowski ze swoimi kompanami wracał do Warszawy wściekły z powodu „operacyjnego” niepowodzenia i pełen obaw co do dalszych losów przedsięwzięcia.\nTymczasem ksiądz znalazł się w rękach innego zespołu.\nCzy była to jakaś grupa z kontrwywiadu lub wywiadu wojskowego, czy była to inna grupa operacyjna MSW?\nPoszlaki uzyskane w śledztwie wskazują na „wojskowych”, — którzy na prośbę gen. Kiszczaka śledzili wszelkie działania grupy kpt. Piotrowskiego od momentu Mszy w kościele toruńskim.\nGrupa kpt. Grzegorza Piotrowskiego uprowadziła ks. Popiełuszkę wieczorem 19 października 1984 r. w okolicy Górska na trasie Toruń – Warszawa.\nWepchnęli kapłana do bagażnika swojego fiata 125p i pojechali w kierunku Torunia.\nPodczas dwóch postojów – w ruinach zamku toruńskiego i następnie w starym bunkrze wojskowym w okolicy Kazunia – rozpoczęli brutalne „zmiękczanie” księdza za pomocą pałki.\nNad ranem skatowanego, półprzytomnego Popiełuszkę przejęła inna grupa.\nPoszlaki uzyskane w śledztwie wskazują na „wojskowych” — (służby wywiadu lub kontrwywiadu), — którzy na prośbę gen. Czesława Kiszczaka śledzili wszelkie działania grupy kpt. Piotrowskiego od momentu Mszy w kościele toruńskim.\nJak wyglądały losy księdza w następnych dniach i kto dalej się nim „zajmował”?\nNa pewno kontynuowano brutalny proces werbunku, — nie stroniąc od bicia i grożenia śmiercią.\nPoszlaki wskazują także, — że w dniach 20-25 października — ksiądz mógł przebywać na terenie jednej z sowieckich jednostek w rejonie Kazunia, gdzie znajdowała się m.in. ekspozytura KGB.\nW tym czasie kilkadziesiąt tysięcy ludzi resortu przeczesywało okoliczne tereny, mając do dyspozycji wszelkie środki, jakimi dysponowało wówczas Ministerstwo Spraw Wewnętrznych.\n— Trwały akcje poszukiwawcze o krypt. „Przeszukanie” i „Sutanna”.\nKomunikaty radiowe i telewizyjne informowały o zaginięciu księdza, — tak jakby władza zupełnie nie wiedziała, co się stało.\n20 października organy ścigania szukały sprawców porwania, — gdy tymczasem poruszali się oni w gmachu MSW przy ul. Rakowieckiej.\n— Był to pierwszy element kłamstwa ze strony MSW i gen. Kiszczaka.\nJak wyglądała styczność księdza z radzieckimi towarzyszami z KGB, — tego nie wiemy i prawdopodobnie już się nie dowiemy.\nOdnalezione ciało księdza jednoznacznie wskazywało, — że był on fizycznie maltretowany znacznie dłużej, niż mógłby to robić Grzegorz Piotrowski ze swoimi kompanami.\nDotychczasowe ustalenia wskazują, — że 25 października 1984 r. ks. jeszcze żył.\n— W tym właśnie dniu — u lekarza leczącego kapłana pojawiło się dwu osobników z MSW z zapytaniem, — jakie leki brał ksiądz i jakie dawki, — sugerując zarazem, że wszystko jest z nim w porządku.\n— Przerażona pani doktor udzieliła niezbędnych informacji tajemniczym osobnikom.\nKiedy więc ksiądz zakończył życie?\nWiele poszlak wskazuje, że miało to miejsce 25 października 1984 r.\nWątpliwości mogą dotyczyć jedynie godziny zgonu.\nProf. André Horve z jednego z uniwersytetów paryskich — sugeruje również datę po 25 października 1984 r., — opierając swój pogląd na podstawie oględzin zdjęć zwłok ks. Popiełuszki, jakie zdobył „Paris Match”.\nProf. Horve wskazuje jednocześnie na wiele innych obrażeń księdza, których nie podano w oficjalnych komunikatach.\nKrótko mówiąc, — jego opinia kwestionuje ustalenia prof. Marii Byrdy, która prowadziła oględziny medyczne zwłok księdza.\n26 października ludzie gen. Kiszczaka lokalizują zwłoki w Wiśle po raz pierwszy.\nFakt ten potwierdza zeznanie jednego z prokuratorów, — któremu wydano polecenie wyjazdu i przeprowadzenia czynności na miejscu zdarzenia.\nWówczas zwłoki księdza zostały wydobyte z wody i poddane oględzinom przez medyka, — czego nie ujawniono na procesie toruńskim, — następnie z powrotem wrzucone do Wisły.\nSzef Biura Śledczego MSW — płk Zbigniew Pudysz — konsultuje sprawę publicznego ujawnienia zwłok księdza i dalszych szczegółów związanych z kierunkiem śledztwa.\n30 października gen. Kiszczak przylatuje helikopterem na tamę we Włocławku wraz ze swoim orszakiem — i buńczucznie oznajmia zebranym ekipom poszukiwawczym:\n— „Dziś musi się znaleźć”.\nDo akcji ruszają płetwonurkowie, którzy mają ujawnić i wydobyć zwłoki.\nLokalizacja i wydobycie ciała księdza — 30 października 1984 r. — są również scenariuszem w detalach skonstruowanym przez MSW.\nWystarczy wspomnieć, — że inna ekipa nurków ujawniła zwłoki księdza w wodzie, — a inna je wydobyła.\nJeszcze przez wiele lat biorący udział w akcji płetwonurkowie będą poddawani naciskom ludzi gen. Kiszczaka.\nNawet po 1989 r. — wielu z nich będzie się bało złożyć zeznania przed prokuratorem prowadzącym śledztwo, — obawiając się o swoje życie.\nWersję odnalezienia zwłok księdza uzupełnia fakt, — że ani Piotrowski, ani jego koledzy nie byli w stanie na procesie toruńskim precyzyjnie określić miejsca ich porzucenia.\nTen wpis został opublikowany w kategorii APELE - KOMUNIKATY, bł.ks.Jerzy Popiełuszko, CZASY OSTATECZNE, Jan Paweł II, KOMUNIZM, KOŚCIÓŁ POSOBOROWY, ROCZNICE, Społeczno - polityczna, WALKA Z KOŚCIOŁEM, WYZNANIE WIARY. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


"Poznaj mojego psa"! Małgorzata Rozenek ujawnia: "Psy są dla nas TAK SAMO WAŻNE, JAK DZIECI" - PUDELEK.TV\n"Poznaj mojego psa"! Małgorzata Rozenek ujawnia: "Psy są dla nas TAK SAMO WAŻNE, JAK DZIECI"\nDobro zwierząt jest dla Pudelka bardzo ważne, dlatego wspieramy inicjatywy mające na celu pomoc czworonogom. Dzięki naszemu cyklowi Kundelek Tygodnia trzy psy znalazły kochające domy, a do schronisk trafiły koce, żywność oraz ponad 12 tysięcy złotych.\nTeraz przyłączamy się do akcji "Zerwijmy łańcuchy" i rozpoczynamy cykl wideo "Poznaj mojego psa", którego bohaterami będą gwiazdy, którym los zwierzaków trzymanych na uwięzi nie jest obojętny.\nW pierwszym filmie wystąpiła Małgorzata Rozenek-Majdan, która ma trzy psy: George’a, Sisi i Lili. Każdy z nich ma inny charakter. Gwiazda opowiada, jak rozpieszcza swoich pupili i czy śpi z nimi w łóżku.\nMałgosia podkreśla, że nie każdy pies ma szczęście żyć w kochającym domu, dlatego warto wziąć udział w zbiórce na rzecz akcji #zerwijmyłańcuchy. Z zebranych środków zostaną zakupione m.in. ocieplane budy, nowe miski i lekkie, elastyczne linki dla czworonogów. Inicjatywę, której pomysłodawcą i organizatorem jest portal Psy.pl, możecie wesprzeć, klikając TUTAJ. Każda złotówka się liczy, zachęcamy do przyłączenia się do akcji!\nTagi: Zerwijmy Łańcuchy / Małgorzata Rozenek / Poznaj mojego psa\nGość 18.10.2019 14:32\nPIES TO NAJWIERNIEJSZY PRZYJACIEL\ngość 18.10.2019 14:05\nPieski bardzo ładne.\ngość 18.10.2019 14:43\nJa tak samo uważam! Zwierzęta sa na równi z rodzina!\ngość 18.10.2019 14:26\ngość 18.10.2019 14:53\nI bardzo fajnie , super akcja -popieram\ngość 18.10.2019 14:20\nGłos już oddany ok\ngość 18.10.2019 14:24\nmiło się synom pewnie zrobiło, że dla ich matki nie ma różnicy czy syn czy pies...\ngość 18.10.2019 14:28\nWybaczcie maDki ale dla większości ludzi to taki psiak jest ważniejszy niż wasze Brajanki i Dżesiki\nLucas 18.10.2019 14:36\ngośka kiedy ujawnisz swój prawdziwy wiek ???\ngość 18.10.2019 14:37\ngość: Jak widać pod tym artykułem w komentarzach to jest inwazja maDek ze swoimi Brajankami\ngość: internet struł ci umysł, nie ma brajanków i madek, są normalne matki, które wiedzą, że jest różnica kochać psa a własne dziecko... to z Tobą chyba jest coś nie tak, skoro czepiasz się matek... i nie pisze tego matka, żeby nie było\nnie usprawiedliwiaj innych, mów za siebie !!!\ngość 18.10.2019 14:38\nMADKI bąbelków ruszyły do ataku !\ngość 18.10.2019 14:39\ngość: MADKI bąbelków ruszyły do ataku !\nDokładnie, jakaś inwazja ich pod tym artykułem.\ngość 18.10.2019 14:40\ngość: Nie lubię jej ale szanuje za to jak traktuje swoje psy\ngość: a skąd wiesz jak traktuje swoje psy? ze zdjęć? a może jak aparat wyłączy drze się na nich jak psychopatka i kopie jak nie słuchają? skąd możesz wiedzieć czy warto ją szanować?\nNie oceniaj innych własną miarą ps.ych.opacie\ngość 18.10.2019 14:42\nona jest chyba najbardziej fałszywą celebrytką w kraju - sprzedaje najwięcej prywatności z wszystkich, przybiera najwięcej ról i póz, jakby jej zapłacili za udawanie eksperta od fizyki jądrowej to od razu załatwiłaby sobie lewą pracę magisterską i z nią paradowała, oczywiście w ubraniach, za które dodatkowo by przelewy od reklamodawców wplynęły\ngość: Problem jest w tym, ze ludzie za bardzo antropomorfizuja zwierzaki. Wydaje im się, ze pie myśli, czuje, rozumie i przeżywa wszystko tak samo jak człowiek. A tak nie jest i nie będzie, nie ma co przeginać i zaspokajać psu potrzeb, ktorych on nie ma. Co absolutnie nie równa się zaniedbywaniu zwierzaka. Wożenie psa w wózku, ubranka, fryzury wcale nie są dla psa ani dobre, ani przyjemne. On nie rozumie po co to. To niezaspokojony instynkt macierzyński daje o sobie znać.\nWow serio jest ten komentarz? Człowieku każde zwierzę czuje i myśli. Uważasz że to żywe maszyny bez uczuć i rozumu? Na 100% komentarz napisany przez osobe ze wsi z podstawowym wykształceniem\ngość 18.10.2019 14:44\nSą normalne matki z dziećmi i maDki z Brajankami 😂 ty należysz do tej drugiej grupy maDko\ngość 18.10.2019 14:45\nKażdy normalny człowiek traktuje zwierzęta jak członków rodziny. Pat.ologia 500+ uważa inaczej ale kogoś to dziwi?\ngość 18.10.2019 14:50\nMamuśki tępe zaraz będą wylewać żale. Oczywiście psy najlepsze na świecie\ngość 18.10.2019 14:52\nraczej ty , dużo osób tak zwraca się do pieska .Ja na moje 2 kocice wołam dziewczynki i biegną\nz 18.10.2019 14:55\nja mam 2 psy i kota :)\ngość 18.10.2019 14:57\nAle rozenkowa zbrzydła przez ostatnie lata :/\ngość 18.10.2019 15:01\nBrawo!!! Może i jest lekko walnięta ale za to podejście wielki plus:)\ngość 18.10.2019 15:03\nKto Cię minusuje? :(\ngość 18.10.2019 15:05\nja mialm pasa 15 lat, 24 godziny na dobe, spal ze mna w lozku, nigdy nie spedzil dnia beze mnie. mialam tez babcie, ktora bardo kochalam. ale po smierci psa odczuwam wieksza pustke.\ngość 18.10.2019 15:07\nTo rzygaj. Smialo, rzygaj. Moj zwierzak jest dla mnie najwazniejszy na swiecie. Razem z moim partnerem. Nikt wiecej. A jak dla Ciebie zwierze to troche wiecej niz zabawka, to mam nadzieje, ze kolejnego miec nie bedziesz, bo nie jestes godna zywego stworzenia ktore nie jest czlwoeikiem.\ngość 18.10.2019 15:13\ngość: Psy są kochane, wspaniałe. ale nie stawiajmy ich na równi z dziećmi czy rodzicami. Sory\nteraz tylko o zwierzetach mówią a nie pamiętaja o hospicjach gdzie umierajacym w ostatniej chwili swego życia tak nie malo brakuje chociażby prześcieradeł czy pościelii ,ludzie opamiętajcie się dbajcie o zwierzęta ale nie stawiajcie ich wyżej ponad istoty ludzkie !\ngość 18.10.2019 15:14\ngość: Jakby miala ratowac psa i dziecko to kogo by wybrala\nNie na temat Tu się nie rozważa wybory między a i b\ngość 18.10.2019 15:16\ngość: Wybaczcie maDki ale dla większości ludzi to taki psiak jest ważniejszy niż wasze Brajanki i Dżesiki\ngość: Przesadziłaś z tą większością,normalni ludzie traktują zwierzęta jak należy ,ale to zwierzęta i nic tego nie zmieni,u mnie pies ma swoje miejsce,nie ma spania w łóżku czy na kanapie,nie ma całowania się z psem i różne takie niehigieniczne dziwactwa.\na ja swojego psa całuję. I niehigieniczne jest dla mnie całowanie obcego człowieka z jego bakteriami i nieumytymi zębami\ngość 18.10.2019 15:20\nGość: PIES TO NAJWIERNIEJSZY PRZYJACIEL\nAle ja po swoim psie płakałam, a po cudzym dziecku nie. I uważam, że to normalne


Bezproblemowe nadawanie paczek\nStrona główna > Biznes > Bezproblemowe nadawanie paczek\nPoniedziałek 23 maja 2016, przez Marek Konieczny\nW przypadku każdej firmy, która nastawiona jest na sprzedaż produktów jedną z najważniejszych rzeczy jest to, w jaki sposób będzie zorganizowany transport. Bez tego nie da się zrealizować zamówień klientów z innych miast, a nie ma co ukrywać, że najczęściej to właśnie takie zamówienia są najliczniejsze.\nProblem z wyborem firmy przewozowej mogą mieć zarówno firmy, które dopiero zaczynają swoją działalność jak i takie, które już od wielu lat specjalizują się w podobnych rzeczach. Wszystko zależy od tego czy dotychczasowa firma kurierska radzi sobie z powierzonymi jej zamówieniami, bo jeżeli nie to nawet nie ma się nad czym zastanawiać tylko warto zacząć szukać alternatywy. Jeżeli chodzi o to, które paczki ekspresowe rzeczywiście docierają do klientów w krótkim czasie, to jedną z firm wartych polecenia są usługi kurierskie, z których klienci są bardzo zadowoleni. Niezależnie od wyboru firmy trzeba się liczyć z tym, że zawsze może dojść do jakichś opóźnień, jednak w przypadku tych kurierów, którzy profesjonalnie podchodzą do tematu, takich sytuacji jest o wiele mniej niż u konkurencji, nawet jeżeli będą to najtańsze przesyłki i klient będzie mógł zaoszczędzić na wysyłce.\nPraktycznie u każdego dostawcy usług związanych z przesyłaniem paczek ostateczna cena nadania pojedynczej paczki zależy od tego, jak dużo paczek wysyła się w ciągu miesiąca. Jeżeli sklep internetowy każdego dnia nadaje do swoich klientów dużą ilość paczek, to z pewnością uda się uzyskać o wiele atrakcyjniejsze ceny. Gdyby natomiast pojawiły się problemy związane z nadawaniem paczek lub innymi tematami, to najlepiej w takiej sytuacji od razu kontaktować się z przypisanym przez firmę kurierską opiekunem, a on szybko pomoże rozwiązać problem.\nZe względu na dużą konkurencję w tej branży, czasami korzystniejsze oferty można otrzymać tam, gdzie wcześniej ceny byłī wysokie, więc nawet jeżeli komuś wydaje się, że oferta z jakiej korzysta jest atrakcyjna, to i tak nie zaszkodzi sprawdzić, ile kosztują inpost usługi pocztowe, bo można się bardzo pozytywnie zaskoczyć. W celu otrzymania takiej oferty wystarczy zostawić swoje dane na stronie firmy lub umówić się z jej przedstawicielem. Oczywiście, jeżeli ktoś nie będzie z niej zadowolony to może to od razu zgłosić i spróbować otrzymać lepsze warunki.\nPrzy dużych ilościach przesyłek można zastosować również kilka innych rozwiązań, które przekładają się na mniejsze koszty. Są to na przykład kupowanie hurtowych ilości opakowań i taśm pakowych, dzięki czemu ich ceny będą znacząco niższe. Warto też zastanowić się nad jakimś punktem odbioru osobistego, który jest tańszy niż wysłanie paczki, ale za to wymaga od klienta że osobiście stawi się po paczkę we wskazanym miejscu w określonym przedziale czasowym, co z kolei nie każdemu będzie odpowiadało.\nZ opiniami na temat firm kurierskich można się w wolnej chwili zapoznać w sieci, dlatego też nie warto tracić więcej czasu tylko zacząć szukać takiej firmy spedycyjnej, która zapewni klientowi najlepszą jakość w trakcyjnej cenie.


Tłumaczenie z angielskiego na bengalski – Vocre\nTłumaczenie z angielskiego na bengalski\nKomunikowanie się z innymi kulturami może być trudne. Tłumaczenie z angielskiego na bengalski może być szczególnie trudne. Język bengalski używa innych struktur zdań i liter niż języki wywodzące się z języków germańskich. Niezależnie od tego, czy uczysz się bengalskiego, aby komunikować się ze współpracownikami biznesowymi, czy dlatego, że jesteś studiowanie za granicą, dowiedz się, jak łatwo przetłumaczyć angielski na bengalski — bez zatrudniania tłumacza.\nbengalski (zwany także Bangla) to język używany w całej Azji Południowej w Bangladeszu, Bengal Zachodni, i Lower Asam. Mówi się nim szeroko w całym regionie i jest drugim najważniejszym językiem w Azji Południowej - ustępując tylko hindi. 265 miliony ludzi na całym świecie mówi po bengalsku; 228 miliony z tych ludzi posługuje się tym językiem jako pierwszym językiem. To siódmy najczęściej używany język na świecie.\ndowiedz się, jak łatwo przetłumaczyć angielski na bengalski — bez zatrudniania tłumacza.\nJak w języku angielskim, Bengalski nie używa rodzaju gramatycznego; chociaż, struktura zdań różni się od angielskiego, ponieważ wykorzystuje temat, obiekt, struktura czasownika zamiast podmiotu, czasownik, struktura obiektu.\nSłowa bengalskie pochodzą z tatsamy, Tadbhaba, Avahaţţha, Bideshi, i słowa Desi lub Khnati. dowiedz się, jak łatwo przetłumaczyć angielski na bengalski — bez zatrudniania tłumacza.\nPróbuję nauczyć się bengalskiego online? Zalecamy korzystanie z oprogramowania do tłumaczenia maszynowego, które umożliwia łatwe tłumaczenie głosowe lub tekstowe, takie jak aplikacja Vocre, dostępne na Google Play dla Androida lub Sklep Apple dla iOS.\nPlik bengalski (lub Bangla) alfabet jest oparty na Pismo bengalskie / asamskie dowiedz się, jak łatwo przetłumaczyć angielski na bengalski — bez zatrudniania tłumacza.\nW przeciwieństwie do słownika angielskiego, słownik bengalski zawiera więcej niż 150,000 słowa. Alfabet ma 28 dowiedz się, jak łatwo przetłumaczyć angielski na bengalski — bez zatrudniania tłumacza.\nTłumacze angielskiego bengalskiego często mogą pobierać opłatę w górę $50 godzina. Jeśli chodzi o tłumaczenie rękopisów, duże teksty, i dokumentację medyczną, ta wysoka opłata jest całkowicie warta zapłaty. Ale co zrobić, jeśli potrzebujesz tłumacza angielskiego z powodów osobistych lub po prostu do pomocy w nauce bengalskiego?


Rolnik szuka żony 4. Kto czeka na listy? Sołtys, romantyk, przystojniak i dwie kobiety (zdjęcia) | Gazeta Współczesna\nRolnik szuka żony 4. Kto czeka na listy? Sołtys, romantyk, przystojniak i dwie kobiety (zdjęcia)\nezio 16 kwietnia 2017, 22:57\nMałgorzata Rolnik szuka żony/TVP/Facebook\nPierwszy odcinek nowej edycji Rolnik szuka żony już za nami. W niedzielę poznaliśmy wizytówki 10 osób, które czekają teraz na listy. Zobacz zdjęcia wszystkich uczestników.\nW niedzielę swoją premierę miał pierwszy odcinek czwartej edycji programu Rolnik szuka żony. W tym odcinku poznaliśmy historię 10 rolników, którzy będą czekać na listy. O tym, kto otrzyma ich najwięcej, dowiemy się dopiero jesienią. Do każdego listu trzeba dołączyć zdjęcie oraz formularz zgłoszeniowy, który znajduje się na oficjalnej stronie programu.\nZobacz też Rolnik szuka żony 4. Kto czeka na listy? Zdjęcia uczestników (zdjęcia, wideo)\nRolnik szuka żony to jeden z najpopularniejszych programów TVP. Program od początku prowadzi Marta Manowska.\nZobaczcie wszystkich kandydatów do programu Rolnik szuka żony 4. Macie swoich faworytów?\nOpisy kandydatów pochodzą z oficjalnego fanpage Rolnik szuka żony.\nAdam z Rolnik Szuka Żony 4 ma 30 lat i jest osobą z natury spokojną, skrytą, nie brakuje mu jednak ciekawości świata. Urodził i wychował się na gospodarstwie, z nim też wiąże całą swoją przyszłość, a praca na roli – zwłaszcza kiedy już widać jej efekty – daje mu dużo satysfakcji. Podobnie jak „grzebanie” w samochodach i stolarstwo: oba zajęcia uprawia hobbystycznie. Ponadto jest osobą stałą uczuciach i jak się zakocha, to już na zabój. Adam nie wyobraża sobie opuszczenia gospodarstwa, co w jego poprzednich związkach okazywało się przeszkodą nie do pokonania.\nAdam Rolnik szuka żony/TVP/Facebook\nZgłaszając się do programu mężczyzna liczy na znalezienie zdecydowanej kobiety, która wie, czego chce i która byłaby z nim na dobre i na złe. Wygląd jest tutaj sprawą drugorzędną (choć – rzecz jasna – nie pozbawioną znaczenia), ale nie chciałby, aby jego partnerka była od niego wyższa (a ma 176 cm), wysoko ceni sobie też iskierki w oczach.\nZobacz też Rolnik szuka żony 4. Małgorzata i Mikołaj czekają na listy (zdjęcia, wideo)\nMałgorzata z Rolnik Szuka Żony 4 ma 27 lat i 170 centymetrów wzrostu. Jest absolwentką warszawskiego SGGW i właścicielką kilkudziesięciohektarowego gospodarstwa na Podlasiu.\nZobacz też Rolnik szuka żony 4. Małgorzata Sienkiewicz i Mikołaj Mielnik szukają miłości (zdjęcia, wideo)\nRobert z Rolnik Szuka Żony 4 - młody (28 letni) Mazur jest rolnikiem, jak i sołtysem. Zdobycie tej funkcji Robert uważa za swój największy (jak dotąd) życiowy sukces, ponieważ oznacza uznanie ze strony ludzi. Mieszka wraz z rodzicami, bratem oraz babcią i wspólnie pracują w rodzinnym gospodarstwie. Jak twierdzi, praca to daje mu dużo satysfakcji, bo nikomu nie podlega i sam sobie jest szefem. W wolnych chwilach zajmuje się wędkarstwem. Lubi też jeździć konno.\nRobert Rolnik szuka żony/TVP/Facebook\nMikołaj Rolnik szuka żony/TVP/Facebook\nKarol z Rolnik Szuka Żony 4 ma 33 lata, wykształcenie wyższe, 183 cm wzrostu i nietuzinkowy talent – dekoruje kwiatami sale na śluby, chrzciny i inne ważne uroczystości, a także tworzy niezwykłe kompozycje, bukiety i wiązanki.\nKarol Rolnik szuka żony/TVP/Facebook\nPiotr z Rolnik Szuka Żony 4 to 38-letni kawaler z Mazowsza, którego pierwszym marzeniem była służba w Wojsku Polskim. Pomimo kilku prób marzenia tego nie udało mu się zrealizować. Piotr zaczął więc szukać swojego miejsca na świecie. Przez jakiś czas mieszkał w Niemczech, potem w Szwecji, by ostatecznie odnaleźć szczęście w prowadzeniu rodzinnego gospodarstwa. Nie porzucił jednak swoich innych pasji jak, np. kolekcjonowanie militariów z okresu pierwszej wojny światowej.\nPiotr Rolnik szuka żony/TVP/Facebook\nAgrotech 2016: Rolnika szuka żony - ale jakiej?, źródło: echodnia.eu\nMarek Rolnik szuka żony/TVP/Facebook\nZbyszek Rolnik szuka żony/TVP/Facebook\nWiesława Rolnik szuka żony/TVP/Facebook\nSebastian z Rolnik Szuka Żony 4 urodził się 1 kwietnia 1986 roku, czyli dokładnie w prima aprilis – może dlatego właśnie jest niepoprawnym optymistą. Pochodzi z województwa kujawsko-pomorskiego, gdzie wraz z rodzicami prowadzi kilkudziesięciohektarowe gospodarstwo.\nSebastian Rolnik szuka żony/TVP/Facebook\nkubik 20.04.2017 12:38:01\nciekawie sie zapowiada, bede na pewno to dalej ogladac\nMonika 17.04.2017 21:43:00\nNajlepsze wrazenie zrobil na mnie Pan Zbyszek.Wiem,ze nie sie zle o tmzleych ktorych sie nie zna ale ta kobieta ktora powiedziala ze nie pokazalaby sie z Nim nigdzie nie wie co stracila.To cudowny I wrazliwy czlowiek a to ze nie ma dloni to tylko Jego atut.Poznac kogos takiego to tylko zaszczyt!!!


Manicure hybrydowy w domu #1 - jaką markę lakierów wybrać? - BLOG\nPoczątkowo wykonywałam go w salonie kosmetycznym, ale w szczycie sezonu czasami nie miałam czasu się nawet umówić, dlatego szybko pomyślałam, że dobrym pomysłem będzie zainwestowanie we własne produkty, dzięki którym będę mogła wykonywać manicure hybrydowy w domu.\nMocno przyłożyłam się do wyboru firmy, czytałam wiele opinii, oglądałam wiele zdjęć. Przy pierwszych zakupach zdecydowałam się na wybór chyba najpopularniejszej na świecie, tzw. „oryginalnej” hybrydy firmy CND Shellac.\nZ uwagi na dość wysoką cenę tych produktów szczególnie w porównaniu do konkurencyjnych, w późniejszym czasie próbowałam w domu o połowę tańszych hybryd firmy La Femme, ale niestety niższa jakość była odczuwalna, i tak jak manicure wykonany preparatami CND Shellac trzymał się bez odprysków zwykle nawet do 3 tygodni, tak ten wykonany produktami La Femme około 10 dni. Wykonałam nawet taki test i jedną rękę pomalowałam hybrydami Shellac, a drugą hybrydami La Famme i różnica w trwałości była bardzo widoczna. Mam więc dość eksperymentów, zostaję wierna lakierom firmy Shellac (choć nie mają takiego dużego wyboru kolorów jak konkurencyjne marki i nie wprowadzają tak szybko kolorów modnych w danym sezonie).\nKolejną bardzo ważna różnica w użytkowaniu lakierów obu producentów jest widoczna przy ściąganiu hybryd. O ile hybryda Shellac bez problemu i całkowicie rozpuszcza się w acetonie, o tyle hybryda La Famme rozpuszcza się około dwa razy dłużej i niestety niezupełnie i wymaga zrywania ostrym narzędziem (używałam do rozpuszczania oryginalnych produktów tej samej firmy) a z zabiegu na zabieg płytka stawała się cieńsza i słabsza, a w efekcie paznokcie pomimo pokrycia hybrydą zaczęły się łamać i wyginać. Wystarczyło znów używanie lakierów Shellac przez kilka miesięcy, aby moje paznokcie znów odrosły mi zdrowe i mocniejsze paznokcie.\nDodam, że niektóre hybrydowe lakiery, szczególnie te najtańsze, w ogóle nie rozpuszcają się w acetonie. Z taką sytuacją spotkałam się po jednej z wizyt w salonach kosmetycznych. gdy chciałam w domu zdjąć lakier okazało się, że jest zupełnie odporny na aceton i musiałam go spiłować pilniczkiem. Dlatego jeśli wybieracie się do salonu na manicure hybrydowy upewnijcie się, że produkty, które będą Wam nakładane można rozpuścić, aby nie niszczyć tak płytki paznokcia.\nKolorystyka lakierów hybrydowych nie jest także bez znaczenia. Tutaj marka CND Shellac wypada moim zdaniem słabiej od konkurencji – ma stosunkową niewielką ilość kolorów, w tym dużo ciepłych czerwieni, brązów, a mało chłodnych róży, fioletów i pasteli. Marka ta też z opóźnieniem produkuje sezonowo modne kolory. Natomiast po hybrydze Shellac, którą stosowałam nieustannie przez ponad rok moje paznokcie były niemal nietknięte, wystarczało musnąć je blokiem polerskim, więc przymykam oko na tę słabszą moim zdaniem kolorystykę i zostaję przy Shellac.\nNa cały okres ciąży zaniechałam wykonywania manicure hybrydowego (chciałam uniknąć wdychania i moczenia dłoni w acetonie), ale po porodzie wróciłam do niego. Nawet jak czuję się zmęczona, to jak widzę nad ranem zadbane dłonie walczące z rzepami pieluszki jednorazowej, czuję się jakoś lepiej ze sobą.\nMam taki rytuał, że raz na 2-3 tygodnie mówię do Wojtka, że „idę do kosmetyczki”. Szykuję sobie wtedy litry herbaty i ulubiony serial i spędzam babski wieczór. A jak marudzi, że znowu… to mówię: „Kochanie, właśnie zarabiam dla nas 110 zł” bo tyle kosztuje manicure Shellac w Gdyni. I już nie dyskutuje 😉\nW kolejnym poście napiszę Wam o wszystkich produktach jakie musicie zakupić, aby wykonać w domu manicure hybrydowy.\nA jakie są Wasze doświadczenia z hybrydami?\nblog kosmetyczny,Blog mama,Blog o życiu,manicure hybrydowy,Porady,uroda\n← Co tak naprawdę daje mi szczęście i czego chcę od życia?\nDrugi raz wyszłam za mąż! →\ntą baze sobie spróbuj Semilac Extend 5w 1, ja jestem pod jej ogromnym wrażeniem.Kolory ładne, nadające się do wielu ciekawych stylizacji, trzyma się długo i tak łatwo się nakłada\nJestem teraz fanką bazy proteinowej od Indigo 🙂\nTeż słyszałam, że Shellac jest fajną firmą, jednak używam lakierów Simply Nails Professional jakoś naprawdę porównywalna do innych hybryd tylko cena lepsza 😀\nA ja się zdecydowałam na Neonail i po 2 miesiącach dostałam okropnego uczulenia: spuchnięte palce, swędzące pęcherze, popękana skóra. Teraz mam zamiar zamówić Shellac z nadzieją że jak twierdzą w internecie faktycznie jest nieuczulający! W innym przypadku będzie dla mnie tragedią zupełnie odpuścić manicure hybrydowy ponieważ jest trwały, wygodny i niezastąpiony.\nFajny wpis 🙂 Shellac są super tylko strasznie drogie. Ja wybrałam dla siebie PROnail – jakość porównywalna a cena niska 🙂\nDrogie, ale jakość jakiej nigdy nie znalazłam w żadnej innej marce, szczególnie jeśli chodzi o top – zero piłowania. Kolory często kupuję teraz z Semilac i świetnie to razem współgra.\nJa zdecydowanie przepadam za tymi z Makear bo się super rozprowadzają i długo trzymają. Mój ulubiony to bordo z brokatem 706. Ślicznie wygląda i jest bardzo elegancki\nZdecydowanie z hybrydami mam małe doświadczenie ale muszę się przełamać bo efekty są rewelacyjne!\nOj tak – zdecydowanie 🙂 ja już nie potrafię mieć zwykłego manicure.\nrzeczywiście, ładne paznokcie potrafią niejednokrotnie poprawić humor każdej kobiecie. sama więc dbam o to by zawsze mieć piękną hybrydę zrobioną. dzięki lakierom makear mam naprawdę w każdym momencie świetne paznokcie\ndokładnie 🙂 często tak się czujemy, jak wyglądamy 😉\nBardzo ciekawy post wraz z częścią drugą o której wspominasz na zakończenie.\nzdjęcia zrobione, zupełnie o niej zapomniałam! 🙂\nTeraz to i ja mam ochotę zrobić sobie hybrydki, czekam więc z niecierpliwością na kolejny post! 🙂 A gdzie kupiłaś te lakiery i czy potrzebna jest do nich lampa?\nOdpowiedź na wszystkie te pytania będzie właśnie w kolejnym poście 🙂\nPolecam kupic semilac, niezawodna firma, ja sama jestem kosmetyczka ale moje paznokcie sa bardzo nedzne i nawet zel sie nie trzyma za bardzo, semilac bez problemu mam 3tyg i pierwszy raz w zyciu swoje dlugie paznokcie. Ta firma jest dosyc tania i niezawodna, naprawde warto.\nA co do „hybryd”, ktore sie nie rozpuszczaja w zelu, sa to zwykle zele kolorowe dlatego sa takie tanie. O ile ktos ma dobre paznokcie trzymaja sie dobrze, ale przy bardziej wrazliwych odpadaja momentalnie.\nDziękuję za poradę! Jak skończy się zapas moich lakierów, a pierwszy wystarczył na 1,5 roku to może się skuszę 🙂 a najlepiej wypróbuję u kogoś. A długie paznokcie też mam pierwszy raz w życiu, a co najlepsze, nawet po zdjęciu hybryd na czas ciąży miałam długie!\nNie polecaj symilac bo to nie jest niezawodna firma symilac i obsługa byla dobra dopóki nie weszli na rynek przez internet tylko zamowisz i pozniej zero kontaktu moglabym tu duzo pisac bo hybrydach tipsach itp.mam doswiadczenie od 2008 roku


TONY HAWK'S PRO SKATER 5 (Xbox One) - Cena & opinie - Gameonstore.pl\nTony Hawk's Pro Skater 5 na konsoli PlayStation 4 to kolejna odsłona cyklu zręcznościowych symulatorów jazdy na deskorolce. Proces narodził się w 1999 roku na konsoli PlayStation i od tamtego czasu doczekał się (wliczając w to liczne spin-offy) aż 16 najróżniejszych pełnoprawnych części. Za stworzenie piątki odpowiada amerykańskie studio Robomodo, które na swym koncie ma grę Tony Hawk: Ride, powszechnie uwielbianą za najgorszy tytuł spod szyldu Tony Hawk's, a także produkcje takie jak Tony Hawk: Shred i Tony Hawk's Pro Skater HD. Tony Hawk Pro Skater 5 jest powrotem do korzeni serii i do jego pierwotnej formuły. Twórcy zaadaptowali niezwykle zręcznościowy,jednocześnie widowiskowy model jazdy, pozwalający kreować długie komba, a także wykonywać absurdalnie wysokie skoki i skomplikowane triki. W niektórych miejscach wprost z deski możemy używać także pocisków lub rzucać zróżnicowanymi przedmiotami w potężne cele. Inicjując zabawę budujemy własnego skatera dzięki rozbudowanemu edytorowi, albo wcielamy się w jednego z 10 znanych zawodników. Wśród dostępnych postaci znajdziemy nazwiska znane wielbicielom deski, takie jak Tony Hawk, Nyjah Huston, Aaron Homoki, Ishod Wair, Riley Hawk, Lizzie Armanto, Chris Cole, David Gonzalez, Leticia Bufoni i Andrew Reynolds. Każda postać opisana jest szeregiem statystyk, które ulepszamy wraz z postępami w kampanii. Twórcy przygotowali 8 rożnych lokacji, będących wariacją składników i miejsc, które pojawiły się w poprzednich odsłonach serii (np. Szkoła średnia, magazyn). Na mapach znajdziemy najróżniejszego typu power-upy i przedmioty kolekcjonerskie. Do każdego levelu przypisane są misje, wymagające od nas zdobycia odpowiedniej ilości punktów, wykonania konkretnych trików itd. W sumie jest ich około 80. Co ważne, tytuł także znany weteranom procesu edytor skateparków, którymi możemy dzielić się ze znajomymi. Budując trasy gracze mogą wykorzystać w nim ponad 250 składników, takich jak rampy czy rynny. Bawić możemy się samodzielnie lub z innymi osobami, zarówno w trybie kooperacji jak i współzawodnictwa. Multiplayer pozwala nam na jednoczesne rozgrywki dla 20 osób. Oprawa graficzna gry została przygotowana w technice cel-shading, ale jakość modeli i animacji postaci nie oszałamia i odbiega od wielu współczesnych standardów. W tle przygrywa nam licencjonowane muzyka. Ścieżka dźwiękowa składa się z kilkudziesięciu utworów wykonawców reprezentujących rozmaite style i gatunki muzyczne.\nZdjęcia TONY HAWK'S PRO SKATER 5 (Xbox One)\nBrak opini dla TONY HAWK'S PRO SKATER 5 (Xbox One). Sprawdź na stronie sklepu Gamefinity - Gry i Konsole.\nBrak instrukcji dla TONY HAWK'S PRO SKATER 5 (Xbox One). Sprawdź na stronie sklepu Gamefinity - Gry i Konsole.\nJuż od od 195,39 PLN


Tuż obok - Wydawnictwo Czarne\nWojciech Nowicki, Tuż obok\n„Krwi tu brak […], rozbryzganych ciał” pisze Wojciech Nowicki w swojej książce o specyficznej kolekcji fotografii z czasów I wojny światowej. Jest to jego „prywatna encyklopedia przemocy”. O fotografii wojennej – ale bez widocznej wojny. Fascynujące!\nUwielbiam, jak Wojciech Nowicki ogląda fotografie, i kiedy o nich pisze, i gdy cierpliwie odsłania kryjące się za starymi kadrami ponure tajemnice – nierzadko pokrewne temu co W.G. Sebald ( uważny przecież badacz fotografii) nazywał historią naturalną zniszczenia.\n09 sierpnia 2018 Piotr Paziński, polityka.pl\n„Tuż obok” wpisuje się więc w szereg dzieł poszukujących owych momentów niepokoju, na które nikt wówczas nie zwracał uwagi. Kto miałby zauważyć wtedy niebezpieczeństwo klasyfikacji ludzi ze względu na ich fizyczne cechy? Choć dziś brzmi to przerażająco, warto się zastanowić, kiedy ludzie mieliby zaprzątać sobie głowę obecnością niemieckiego fotografa, gdy próbowali po prostu układać własne życie w rozwalonym i szarganym biedą kraju. Kto mógł się spodziewać?\n09 sierpnia 2018 Łukasz Saturczak, przekroj.pl\nPublikacje ostatnich lat objawiają coraz straszliwszy obraz wieloletniego wyrzynania się cywilizowanych europejskich narodów. Wojciech Nowicki w książce „Tuż obok” jak nikt potrafi przeniknąć na wskroś stare odbitki i dojrzeć to, co najciekawsze poza obrazem.\n24 sierpnia 2018 Maria Poprzęcka, wyborcza.pl\nI tutaj wreszcie pojawia się pasjonat, którego znamy z „Dna oka” czy „Odbicia” – tropiciel skaz, niedomówień, sprzeczności. Ktoś, kto w wypalonych domach Ostrołęki widzi Pompeje, a w na pozór banalnym portrecie kobiety na tle starego żydowskiego domu – pożądanie. Dla Nowickiego czas ani dystans nie istnieją. Liczy się zbliżenie. Wnika w strukturę materii na tyle głęboko, na ile pozwala mu na to wyobraźnia, bo – jak przekonuje – „można dzięki fotografii wymyślić świat na nowo”.\n03 września 2018 Agnieszka Warnke, culture.pl\n31 października 2018 Lektor, tygodnikpowszechny.pl\nPrzychodzi mi do głowy inny jeszcze początek historii odczytywania tych zbiorów, zakotwiczony w mojej własnej przeszłości. Lekcja geografii w podstawówce, na drugim piętrze szkoły ponurej jak koszary: poczerwieniała ze złości nauczycielka krzyczy i rzuca kluczem przymocowanym do drewnianej gruszki z wypalonym numerem sali. Celowała w głowę mojego sąsiada, zdaje się, że w tamtej chwili bez reszty ogarnięta szaleństwem, pewien też jestem, że niewiele już widziała, gruszka i klucz chybiły więc celu: stuknięcie o ścianę, odpadająca farba, dźwięk metalu. Ona wtedy już drżała. Głosem, w którym coś kipiało kazała temu mojemu sąsiadowi, szarpanemu tikami chłopakowi, tę gruchę z kluczem odnaleźć i przynieść z powrotem. Ale zanim to wszystko nastąpiło, śledziłem, nie po raz pierwszy zresztą, całą sekwencję, jej kroki ku katedrze, już wtedy wiedziała, co zrobi, widziałem, jak szuka klucza wzrokiem, zamach; a kiedy ręka była uniesiona, rękaw żakietu odsłonił złoty zegarek, Doxę na zadziwiająco szerokim czarnym pasku skórzanym, zbyt masywnym jak na niewielką kopertę i zazwyczaj noszonym o wiele zbyt wysoko, jakby z przegubu jej spadł w kierunku przedramienia. Pod tym paskiem były wytatuowane cyfry, jej oświęcimski numer, który w chwilach spokojniejszych pokazywała po prostu z płaczem. Była dużo starsza od pozostałych nauczycieli, między wiekiem naszych rodziców a dziadków, zazwyczaj o wiele bliżej tych drugich. (Choć wtedy wszyscy wydawali się starzy). Nikt jej nie współczuł, nie znosiliśmy jej szczerze: byliśmy przekonani, że może zrobić z nami, co zechce. Z tych wszystkich lat z nią spędzonych, a były niemiłe, zapamiętałem niewiele więcej. Zachowało się właściwie tylko to: krzyk, czerwona twarz, błysk złota, czarny pasek i ciemne, choć nieco już rozmyte cyfry, a potem płacz i ucieczka. Tatuaż z numerem tylko dla nielicznych był już wtedy dokładną informacją. Wszystko to było wyblakłe, działo się niemal czterdzieści lat po wojnie, i z całej tej klasy, z całej tej olbrzymiej szkoły tylko ona nadal była w niej uwięziona, ona jedyna wciąż cierpiała głód i upokorzenia. Więc żadnej litości, i słusznie, litości nikt nas nie uczył, tylko chwały, i dumy z przegranej.\nWymiary: 143 mm × 208 mm\nPióro Fredry 2018


Po całym weekendzie spędzonym z Niną i trzema godzinami snu od Piątku w końcu nadrobiłam wszystko w tą noc. Są oczywiście plusy i minusy wstawania prosto na obiad o godzinie czternastej ale to mało istotne. Dzisiejszy dzień spędzę w łóżku odpoczywając. Od początku majówki nie było takiego dnia, a że jutro jest szkoła nie chcę do niej wrócić mniej wypoczęta niż byłam wcześniej. Jak obiecałam tak robię dlatego też dzisiaj sprezentuję wam kolejny post z serii DIY. Na sam początek chcę pokazać wam spodenki, które zrobiłam dla mamy z bardzo starych spodni.\nDzisiaj mam zamiar zabrać się również za kolejne spodnie ale tym razem nie użyję do tego domestosu. Jeśli efekt wyjdzie taki jak zakładałam pojawi się tu kolejny post tego typu. Tymczasem mam dla was zdjęcia z etapów robienia bluzki.\nBierzemy zwykłą białą koszulkę, w moim wypadku była to koszulka od wf , natępnie wycinamy kołnierzyk i rękawy po bokach. Ja wycięłam je tak aby było widąć boki stanika. Jeśli chcemy na takiej koszulce napisy, bierzemy marker do tkanin i piszemy . Można go kupić prawie każdym sklepie papierniczym.\nJa planuję jeszcze poprawić napis farbami akrylowymi i może jeszcze dodać coś tej koszulce ale to jak już kupię potrzebne mi rzeczy :)\nI coś z wczorajszej wyprawy z N. która wyjechała dzisiaj z samego rana niestety.\nCo myślicie o tego typu postach? Chcecie abym je dodawała jak tylko czas i możliwości mi na to pozwolą ?\nA tak przy okazji byłabym bardzo wdzięczna gdybyście klikali w banery po lewej stronie bloga, z góry dziękuję :)\nAutor: Kinga Majewska o niedziela, maja 06, 2012\nEtykiety: carediy, DIY, Nina\njeleniu 6 maja 2012 15:30\nO JA P*! Spodenki są za-je-bi-ste !\nmartienn 6 maja 2012 15:32\nwybielasz je domestosem?\nK. 6 maja 2012 16:40\nk a m i l a 6 maja 2012 15:49\nI am swag 6 maja 2012 16:12\nSwietne spodenki chce wiecej takich postow ;d\nCreativeLove 6 maja 2012 16:29\nŁoł, wyglądają super ;)\nnasikosik 6 maja 2012 17:02\nŚwietna notka i bardzo dobre pomysły! :)\npowerpinkyx 6 maja 2012 17:20\nSpodenki i koszulka są świetne. Chyba sobie kupię takie markery i coś ciekawego zrobię ;d\nWow, genialny motyw, sama chętnie w takich bym chodziła. Jak zrobiłaś te białe przebarwienia? Wygląda rewelacyjnie :D\nMarta 6 maja 2012 18:19\nsuper te twoje DIY^^\nteż muszę takie zrobić:)\nzdjęcia z Niną super;D\nMarta 6 maja 2012 18:22\noto instrukcja jak zrobić koszulkę z motywem galaktyki^^\nBeatrycze 6 maja 2012 18:23\nFajna bluzka. Też muszę sobie jakąś zrobić. :)\nKlara 6 maja 2012 19:16\nŚwietne zrobiłaś te spodenki :D też muszę coś pokombinować ze swoimi starymi lumpami :D\nAnonimowy 6 maja 2012 20:30\nnienawidzę cię za te zdjęcia\npozdrawiam N :3\nK. 6 maja 2012 21:04\na ja cię kocham :3\nświetne są te spodenki ! <3\ndla mamy są te spodneki czy dla ciebie?\nK. 6 maja 2012 21:50\ni twoja mama bedzie nosiła takie krotkie spodenki ? oO\nK. 7 maja 2012 19:32\none są normalnej długości, nie są takie krótkie jak moje i tak będzie w nich chodziła.\nJimjam 6 maja 2012 21:56\nSpodenki są super! Swietny efekt. :)\nA co do pytania to chcemy takie notki ^^\nmilion 6 maja 2012 22:03\nz bluzkami kombinowałam kiedyś ale mi nie wychodziły ;<\ndiariees 7 maja 2012 08:03\nświetne spodenki! też muszę jakieś tak przerobić. ;)\nAgathka 7 maja 2012 10:21\nuwielbiam Twoje DIY :) masz gdzieś post jak zrobić takie spodenki? :)\nClaudia 7 maja 2012 15:49\nŚwietnie wyglądają te spodenki!\nKoszulka też bardzo orginalna;)\nIsabelle 7 maja 2012 16:16\nWonderland 7 maja 2012 16:27\nZainspirowałaś mnie, idę ukraść koszulki tacie i je pociąć ^^\nK. 7 maja 2012 19:38\nEmily 7 maja 2012 16:52\njestem zachwycona tą bluzką ! ;D\npnk 7 maja 2012 17:42\nbardzo mi się podobają te spodenki, możesz dodawać więcej takich postów, masz dużo ciekawych pomysłów;>\nK. 7 maja 2012 20:14\nokej, postaram się :)\nPatinka 10 maja 2012 15:38\nświetne spodenki, bardzo mi się podobają :)\nJustyna 14 maja 2012 09:16\nUwielbiam przeróbki! A szorty- fenomenalne:) Pozdrawiam i zapraszam do siebie- jestem fanką DIY i sh ;)


Prezydent chce nowego święta. Będzie kolejny dzień wolny od pracy? - Biznes\n27 grudnia może stać się świętem państwowym. Zgodnie z zapowiedziami prezydent Andrzej Duda skierował do Sejmu projekt ustawy o ustanowieniu Narodowego Dnia Zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego.\nPrezydent Andrzej Duda poparł ideę utworzenia nowego święta narodowego w rocznicę wybuchu Powstania Wielkopolskiego. Udany zryw niepodległościowy rozpoczął się 27 grudnia.\nPomysł na uczczenie wydarzenia, które „dla przywrócenia naszej ojczyzny na mapę polityczną Europy było trudne do przecenienia”, został zgłoszony wspólnie przez wiele wielkopolskich organizacji. Jeśli Sejm ustawę przyjmie, pierwszy raz będziemy świętować rocznicę Powstania Wielkopolskiego ogólnopolsko. Dotychczasowe obchody odbywały się zazwyczaj na szczeblu lokalnym.\n27 grudnia może stać się nowym świętem państwowym. Czy będzie dniem wolnym od pracy?\nPolacy zostali mocno doświadczeni przez dzieje. Nie wszystkie zrywy niepodległościowe i powstania pamiętane są tak samo. Zwycięskie Powstanie Wielkopolskie nie jest obecne w ogólnej świadomości społecznej. Zmienić ma to nowe święto państwowe, którego ustanowienie poparł Andrzej Duda.\nZamrożenie płac w budżetówce i podwyżki dla polityków. Związkowcy oburzeni\nPrezydent przekazał do Sejmu projekt ustawy, który 27 grudnia obwołuje Narodowym Dniem Zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego.\nSejm ustawę najprawdopodobniej przyjmie i wejdzie ona w życie na tyle szybko, że 27 grudnia 2021 będzie pierwszą okazją do celebrowania nowego święta. Czy stanie się ono dniem wolnym od pracy i pozwoli wydłużyć o dodatkowy dzień świąteczny wypoczynek?\nObecne tylko trzy święta państwowe są dniami wolnymi od pracy: 1 maja, 3 maja i 11 listopada. Czy 27 grudnia do nich dołączy? Prezydent w wypowiedzi dla „Głosu Wielkopolski” postawił sprawę jasno.\nRaczej nie, trudno byłoby w Sejmie forsować kolejny dzień wolny od pracy, zresztą nie sądzę, by Wielkopolanie o tym myśleli: jak powiedziałem dziś w czasie spotkania z samorządowcami, nawet bym nie pomyślał, że pracowici i zorganizowani Wielkopolanie przy okazji święta państwowego domagaliby się dnia wolnego.\nNowe święto państwowe pojawi się, ale nie będzie „raczej” dniem wolnym od pracy – koszta dla gospodarki byłyby zbyt duże, szczególnie że bliskość do święta Bożego Narodzenia zachęcałaby do wydłużania wolnego za pomocą urlopów.\nInicjatywa utworzenia nowego święta państwowego została zgłoszona przez Wielkopolskie Muzeum Niepodległości, Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Poznaniu, Towarzystwo Pamięci Powstania Wielkopolskiego, Stowarzyszenie Gmin i Powiatów Wielkopolski, Fundacja Zakłady Kórnickie, Muzeum Narodowe w Poznaniu.\nświęta Praca Andrzej Duda


Rozmiar opon - gdzie szukać infomacji o rozmiarze? | Mubi\nStrona Główna Poradniki Rozmiar opon\nRozmiar opon – jak go sprawdzić?\nCzy oznaczenie 205/55 R16 coś Ci mówi? Jeśli nie, to ten artykuł jest dla Ciebie. Wyjaśniamy w nim, jak łatwo sprawdzisz, jakie ogumienie masz założone na kołach w swoim samochodzie? Dowiesz się także, co oznaczają poszczególne parametry opon? I jak na poruszanie się autem wpływa niewłaściwy ich wybór?\nJak interpretować oznaczenia rozmiaru opony?\nCo to jest indeks prędkości i nośność?\nCzym grozi jeżdżenie na nieodpowiednim ogumieniu?\nInformacje o parametrach opon\nNadszedł czas zakupu nowych opon. Nie wiesz, jaki rozmiar powinieneś wybrać? Możesz to bardzo łatwo sprawdzić. Najprostszym sposobem, z którego może skorzystać każdy kierowca, jest przyklęknięcie przy którymś kole samochodu i odczytanie charakterystycznego oznaczenia z opony – to ciąg cyfr i liter. Może wyglądać on na przykład tak: 205/55 R16 91V.\nNiestety metoda ta ma jedną wadę. Jeśli nie jesteś pierwszym właścicielem samochodu, to nie możesz mieć pewności, że poprzedni użytkownik nie założył na felgi niewłaściwego ogumienia. Na szczęście problem ten możesz łatwo rozwiązać. Jak to zrobić?\nProducenci umieszczają wytyczne, co do zalecanych rozmiarów opon również w innych miejscach. Znajdziesz je w książce serwisowej pojazdu. Mogą się także znajdować, choć nie we wszystkich modelach, na naklejkach umieszczonych po wewnętrznej stronie klapki wlewu paliwa i wnęce drzwi od strony kierowcy.\nCzęsto do konkretnego modelu dedykowane są opony o kilku rozmiarach. W takim przypadku warto skorzystać z internetowej wyszukiwarki opon. Wystarczy podać kilka parametrów, takich jak marka samochodu, rok produkcji, model, wersję silnika i nadwozia, aby dobrać odpowiednie ogumienie do samochodu.\nNa boku opony znajdują się oznaczenia, które opisują rozmiar opony. Za przykład weźmy te podane wyżej w artykule (to jedna z najpopularniejszych opcji), czyli 205/55 R16 91V. Co oznaczają kolejne liczby i litery?\nPierwsza liczba, w naszym przypadku 205, określa szerokość opony. Jest to odległość między jej brzegami – podawana jest w milimetrach. Warto pamiętać, że wartość ta dotyczy opony, która nie jest obciążona. Maksymalna różnica w szerokości dla obciążonej i nieobciążonej opony wynosi 4%.\nDruga liczba określa profil opony. Podana wartość wskazuje procentowy stosunek wysokości profilu opony do jej szerokości. W naszym przypadku, to 55, co oznacza po przeliczeniu, że wysokość boku opony wynosi 112,75 mm.\nNastępnie mamy w naszym oznaczeniu literę “R”, która odpowiada za rodzaj opony. Chodzi tutaj o technologię produkcji. Na ogumieniu można spotkać się z dwoma literami:\nW większości przypadków będzie to ta pierwsza litera. Opony diagonalne były popularne dawnej. Czy różnica w technologii produkcji ma wpływ na właściwości jezdne? Zdecydowanie tak – opony radialne lepiej trzymają się nawierzchni, jednocześnie zapewniają większą nośność i mniejsze opory, co może przełożyć się na spalanie paliwa.\nOstatnim elementem w naszym wzorze jest liczba 16. Podawana jest ona w calach i dotyczy średnicy felgi, na którą będzie pasować dana opona. Dla samochodów osobowych najczęściej spotyka się rozmiary od 13 do 21 cali. To jednak nie wszystko!\nIndeks prędkości i nośność\nNa oponie znajdują się jeszcze inne oznaczania, w tym te odpowiadające za nośność i maksymalną prędkość, z jaką można bezpiecznie poruszać się na danych oponach. Przyjrzyjmy się im bliżej!\nIndeks nośności znajduje się zaraz po oznaczeniu rozmiaru 205/55 R16, to nasze 91. Przedstawiony jest on w postaci liczby, która wskazuje dopuszczalne maksymalne obciążenie, z jakim można poruszać się na danych oponach. Najniższe indeksy znajdziesz na oponach przeznaczonych dla motocykli. W przypadku samochodów osobowych będą to najczęściej wartości od 80 do 98. Liczby te nie oznaczają kilogramów, lecz są tylko wskazaniem – na przykład indeks 80 odpowiada 450 kg obciążenia opony.\nPrzy liczbie oznaczającej indeks nośności znajduje się litera, która odpowiada za indeks prędkości. To dzięki niemu będziesz wiedział, z jaką maksymalną prędkością możesz poruszać się na danych oponach. Najczęściej spotykane indeksy prędkości to:\nY – 300 km/h.\nIndeks prędkości i indeks nośności wskazują na wytrzymałość opon. Warto na nie zwracać uwagę, ponieważ przekraczanie prędkości i jeżdżenie z nadmiernym obciążeniem może spowodować uszkodzenie opony, a co za tym idzie wypadek.\nOdpowiedni dobór opon\nNa sam koniec warto postawić sobie pytanie – czy zawsze należy zwracać uwagę na parametry opon? Oczywiście jest to pytanie retoryczne! Ubrania też można kupować, nie zwracając uwagi na rozmiar i chodzić potem w za małym lub za dużym swetrze. W przypadku wyboru ogumienia sprawa nie rozbija się tylko o wygląd i ewentualny problem z założeniem ich na felgi. Tutaj sprawa jest poważniejsza!\nNawet jeśli uda się je założyć, to nieodpowiednio dobrane opony zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego. Dodatkowo przyczyniają się do wzrostu spalania paliwa i komfortu jazdy – trudność z manewrowaniem. Ważny jest aspekt użyteczności. Nieprawidłowo dobrana opony szybciej zużywają bieżnik, co w konsekwencji wymusza na kierowcy częstsze ich wymienianie. Na szczęście wystarczy sprawdzić zalecany rozmiar ogumienia, by uniknąć niepotrzebnych problemów.\nRozmiar opony najłatwiej odczytać z jej boku.\nInformację tę można znaleźć także na naklejkach umieszczonych w samochodzie i książce serwisowej pojazdu.\nZnajduje się tam dane o jej szerokości, profilu, rodzaju i wielkości felgi, na którą można ją założyć.\nNa oponie znajduje się także indeks prędkości i indeks nośności, które mówią o jej wytrzymałości.\nNieprawidłowo dobrane opony stwarzają zagrożenie na drodze i przyczyniają się do ich szybszego zużycia.\nuprawnienia do kierowania pojazdami holowanie pojazdu ubezpieczenie opon\n29.07.2020 Poradnik wymiany opon – co musisz wiedzieć, by jeździć wygodnie i bezpiecznie? Przeczytaj\n24.07.2020 Homologacja samochodu – co to jest? Przeczytaj


Litwa już nie ma 3 milionów mieszkańców\nW tym roku Litwa przeprowadziła powszechny spis ludności. Z jego wstępnych danych wynika, że 1 stycznia 2021 roku w kraju mieszkało 2 mln 810 tys. mieszkańców. Jest to o około 233 tys. mniej niż przed 10 laty. Stanowi to 7,6 proc. bądź tyle, ile stanowią łącznie mieszkańcy Kłajpedy i Poniewieża.


Ciekawa lekcja chemii. - Szkoła Podstawowa nr 2 w Zawierciu\nCiekawa lekcja chemii.\n19 maja 2018 uczniowie naszej szkoły brali udział w zajęciach warsztatowych organizowanych przez Pracownię Chemii Pałacu Młodzieży w Katowicach. Jest to coroczny zwyczaj, że najmłodsi uczniowie, w ten właśnie sposób, poznają tajniki pracy laboratoryjnej.\nPodczas zajęć adepci chemiiobserwowali ciekawe efekty reakcji chemicznych, wypełniali karty obserwacji i wniosków, ucząc się prawidłowego opisu doświadczeń chemicznych. Poznali też szereg metod laboratoryjnych, tj. pobieranie roztworów, zbieranie gazów, pracę z palnikiem gazowym, pracę pod wyciągiem. Tego typu lekcje pomagają w zrozumieniu wiedzy zdobytej w szkole i są jej doskonałym uzupełnieniem.


Ważna zmiana dla brytyjskich palaczy. Papierosy tylko w neutralnych opakowaniach - RMF24.pl\nWażna zmiana dla brytyjskich palaczy. Papierosy tylko w neutralnych opakowaniach\nCzwartek, 19 maja 2016 (18:26)\nOd piątku w Wielkiej Brytanii wchodzi w życie przepis, zgodnie z którym papierosy można sprzedawać tylko w całkiem neutralnych opakowaniach. Odwołanie czterech wielkich firm tytoniowych od tego przepisu zostało odrzucone przez brytyjski Wysoki Trybunał (High Court).\nW uzasadnieniu orzeczenia wskazano na aspekt moralny tej kwestii, podkreślając, że chodzi o uchronienie dzieci przed nałogiem oraz o zapobieganie przedwczesnej śmierci dzieci i dorosłych z powodu chorób powodowanych przez palenie.\nCo zniknie z opakowań?\nZ opakowań papierosów mają w W. Brytanii zniknąć wszelkie elementy marketingowe, takie jak kolor, logo, charakterystyczna czcionka. Ma to sprawić, że sięganie po papierosy stanie się mniej atrakcyjne, zwłaszcza wśród młodych ludzi. Firmy tytoniowe mają rok na wyprzedanie swoich wyrobów w dotychczasowych opakowaniach.\nNa mocy nowych przepisów wszystkie opakowania papierosów w W. Brytanii muszą być oliwkowozielone, z graficznymi ostrzeżeniami przed szkodliwością palenia. Zabronione jest umieszczanie na opakowaniach napisów o charakterze promocyjnym, takich jak "ten produkt jest mniej szkodliwy niż inne marki".\nReuters podkreśla, że palenie zabija rocznie na świecie ok. 6 milionów ludzi i że rządy wielu krajów prowadzą walkę z tym nałogiem.


Czyżby zmierzch freelancerów? Nie w Polsce - Gospodarka - polskieradio24.pl\nCzyżby zmierzch freelancerów? Nie w Polsce\nOstatnia aktualizacja: 19.06.2019 19:20\nZ badań firmy ADP, która bada wszystkich Europejczyków wynika, że Polacy wyłamują się ze europejskiej średniej i obok Brytyjczyków są największymi fanami pracy na właną rękę. Od etatów ucieka przede wszystkim najmłodsze pokolenie.\nCzy wolimy pracę na etacie, czy też w roli freelancera? Odpowiedzi na to pytanie szukał na antenie radiowej Jedynki Marcin jagiełowicz.\nNajwięcej w Europie tak zwanych freelancerów jest w Wielkiej Brytanii, a następnie w Polsce - wynika z badań.Foto: Pixabay\nStary kontynent woli stabilność. Na własną rękę pracuje tylko 15 procent Europejczyków. Najwięcej tak zwanych freelancerów jest w Wielkiej Brytanii. Na drugim miejscu znalazła się Polska gdzie działa ponad 2 miliony mikroprzedsiębiorstw.\n- Nad Wisłą panują świetne warunki dla wolnych strzelców - mówił w radiowej Jedynce Andrzej Kubisiak z Polskiego Instytutu Ekonomicznego.\n- Popularność etatów, biorąc pod uwagę wszystkie grupy wiekowe, nie maleje - dodał.\n- Dużo mniejszą popularnością etaty cieszą się w tak zwanym pokoleniu "Z", czyli wśród urodzonych po roku 95-tym - mówiła Małgorzata Starczewska-Krzysztoszek z Uniwersytetu Warszawskiego.\nWielkie są też oczekiwania pokolenia "Z". Ponad 60 procent urodzonych po 1995 roku liczy, że w ciągu pierwszych pięciu lat pracy będzie zarabiać co najmniej 3-4 tysiące złotych na rękę. Ich pewność siebie wzmacnia dobra sytuacja na rynku pracy. Tak wynika z opublikowanego w tym tygodniu badania Spotdata. Z badania wynika też, że najmłodsi są bardziej oszczędni niż poprzednie pokolenia.\nSkłonność szukania etatu pojawia się u tych, którzy zakładają rodziny - komentowała Małgorzata Starczewska-Krzysztoszek.\nWedług badania firmy ADP jedna czwarta Europejczyków przewiduje, że do końca swojej kariery pozostanie w tej samej firmie.\nZobacz więcej na temat: praca praca mobilna Marcin Jagiełowicz


Ciekawostki o ptakach – Atlas zwierząt\nCzajkę zwyczajną bez wątpliwości uznać można również za jednego z najbardziej znanych ptaków błotnych. Podstawową cechą wyglądu zewnętrznego czajki zwyczajnej jest brak dymorfizmu płciowego, a zatem wygląd zewnętrzny zarówno samca jak i samicy jest jednakowy. Różnica wynika natomiast z rosnących z potylicy długich piór, które tworzą charakterystyczny czub, który u samca jest dłuższy o mniej więcej 2 centymetry.\nDobrze jest zwrócić także uwagę na białe kropeczki, które pokrywają czarne pióra głowy, szyi oraz piersi osobnika damskiego. Czajka pospolita jest osobnikiem, który charakteryzuje się czarno-białym upierzeniem. Ponadto na wierzchniej części jego ciała można zauważyć zieloną, a na skrzydłach purpurową, poświatę. Ogon czajki zwyczajnej jest w barwie białej, a na jego końcu znajduje się czarna plama, po której to profesjonaliści szybko są w stanie rozpoznać, że jest to dokładnie ten ptak.\nAutor NX87rOpublikowano 29 kwietnia 2019 Tagi Fakty o ptakach, Ptaki ciekawostki, Ptaki informacje\nNastępny Następny wpis: Ile ważą ptaki?


Wypadek na A1. Uderzył w traktor, którym wieźli wielbłądy\nDziś nad ranem na autostradzie A1 w rejonie Żor doszło do wypadku. Ruch został już przywrócony, nikt nie ucierpiał\nDziś nad ranem doszło do fatalnie wyglądającej kolizji na autostradzie A1 w rejonie Żor. Tuż za zjazdem Żory, na pasach w stronę Gliwic i Katowic doszło do zderzenia autobusu i traktora ciągnącego dwie przyczepy: jedną mieszkalną, drugą z 6 wielbłądami, dwoma kucykami i koniem! Autobus z Ukrainy najechał na tył przyczepy traktora. Nie wiadomo póki co co traktor z przyczepami w ogóle robił na autostradzie, bo tego typu pojazdy mają zakaz wjazdu na drogach szybkiego ruchu. Kierowca traktora jechał pasem awaryjnym ciągnąc dwie przyczepy, jedna z nich wystawała jednak na pas ruchu. Z powodu panującej w tym miejscu mgły kierowca autokaru w ostatniej chwili go zauważył i nie zdołał uniknąć zderzenia. Kierowcy wyszli ze zdarzenia bez szwanku, nie ucierpiały też zwierzęta!\nJak informuje policja, autostrada A1 za węzłem Żory jest już częściowo przejezdna. Pracującym na miejscu służbom udało się przywrócić ruch na dwóch z trzech pasów.\nFOTO: Rybnik i okolice-Informacje drogowe 24H\njan 2018-04-18 09:17:01


Projekt domu Agatka 119,30 m² - EXTRADOM\nProjekt domu Agatka SLL1000\n18,6 x 18,50 m\nRzut parteru - 74,07 m²\n2. Hall 5,62 m²\n4. Kuchnia 8,54 m²\n7. Korytarz 5,66 m²\n8. Kotłownia 3,53 m²\n9. Łazienka 3,18 m²\nRazem rzut parteru 74,07 m²\nRzut poddasza - 50,55 m²\n2. Łazienka 5,26 m²\n3. Pokój 15,85 m²\n4. Pokój 9,54 m²\nRazem rzut poddasza 50,55 m²\nAgatka A (bez garażu) to średniej wielkości dom jednorodzinny, idealny dla 4-5 osób. Forma budynku jest bardzo tradycyjna: zwartą, zamkniętą na planie kwadratu bryłę wieńczy dwuspadowy dach o kalenicy równoległej do drogi. Dom zdaje się być wyjątkowo proporcjonalny; fasadę zaakcentowano zlokalizowaną pośrodku połaci lukarną z balkonem. Ten z kolei wspiera się na dwóch symetrycznych kolumnach, tworząc zadaszenie nad wejściem. Naroże po stronie ogrodu zostało cofnięte na rzecz podcienia nad tarasem. Równomierny obrys ograniczył powierzchnię zabudowy do minimum, dom można zatem wybudować na średniej wielkości działce. Kwadratowy plan pozwolił podzielić wnętrze na obszerne i bardzo ustawne pomieszczenia. Część dzienna zajmuje około ⅔ parteru i jest niemal pozbawiona przegród. Bardzo duży pokój dzienny z jadalnią zlokalizowano wzdłuż tylnej ściany. W narożu otwiera się on na częściowo zadaszony taras. Wolnostojący kominek ze ścianką na regały optycznie oddziela salon od hallu i połączonej z nim narożnej kuchni. Wzdłuż ulicy rozmieszczono drobne pomieszczenia, m.in. dostępną z niej spiżarnię. Do niej przylega wiatrołap z wnęką na szafę, a za nim zlokalizowano niedużą, ogólnodostępną łazienkę. Na końcu, w narożu, znajduje się kotłownia. Przylega ona do ściany szczytowej, wzdłuż której utworzono półprywatna strefę z prowadzącymi na poddasze zabiegowymi schodami i zlokalizowanym za nimi pokojem. Ze względu na usytuowanie w odosobnionym, spokojnym miejscu, może być on wykorzystany jako komfortowa sypialnia. Rozkładowa strefa nocna na poddaszu obejmuje trzy spore pokoje oraz wygodną, ustawną łazienkę. Pokój małżeński ma dostęp do własnego balkonu we frontowej lukarnie. Wszystkie pokoje są doświetlone przez okna w ścianach szczytowych, a podłużną sypialnię na tyłach wyposażono dodatkowo w parę okien połaciowych. Zgrabna i harmonijna Agatka A (bez garażu) pozwoli doskonale wykorzystać dostępny teren - nawet, jeżeli nie dysponujemy ogromną działką. Otwarte i ustawne wnętrza dają lokatorom poczucie przestrzeni i pozwalają pozostawać w ciągłym kontakcie z zewnętrzem. Dobrze doświetlony, funkcjonalny parter podzielono na dużą część dzienną i kameralny, prywatny obszar w drugiej części domu. Obydwie części dedykowane są raczej relaksacyjnym aktywnościom, dlatego od ulicy separuje je ciąg użytkowych i gospodarczych pomieszczeń. Pokoje prywatne na poddaszu rozmieszczono w taki sposób, by zapewnić im jak najlepsze doświetlenie.\nSpołeczność projektu domu Agatka w budowie\n505 Zdjęcia z budowy\n89 Komentarze i posty\nZdjęcia użytkowników domu Agatka\nOpinie o projekcie domu Agatka\nWywiady mieszkańców domu Agatka\nW projekcie domu Agatka A SLL1000 podobał mi się podcień przy tarasie, który dodaje budynkowi efektownego wyglądu. Z resztą prostota i klasyczny wygląd domu wyglądają bardzo dobrze, a ilość i układ pomieszczeń pasowały idealnie. Ogrzewamy się ekogroszkiem i mamy dodatkowo kominek z płaszczem wodnym. Pierwszej zimy nie mieliśmy jeszcze ocieplenia, więc koszty były bardzo wysokie. Jednak po standardowym ociepleniu budynku następny sezon przyniósł już znacznie mniejsze koszty - chociaż mam równocześnie nadzieję, że z czasem będą coraz niższe. Układ pomieszczeń w domu jest dokładnie taki, jak chciałam - nie potrzeba było nic zmieniać. Może salon mógłby być troszkę większy, bo przy dwójce dzieci i wszystkich ich zabawkach nie wygląda już na tak przestronny, jakim jest. Otwarta przestrzeń to dobre rozwiązanie - przy chrzcinach gościliśmy 30 osób i na szczęście wszystko udało się dobrze zaplanować, a gości usadzić. Na stałe mieszkamy w piątkę, oprócz nas i dzieci jest z nami jeszcze babcia - ilość pokoi pasuje zatem idealnie. Bardzo dobrym rozwiązaniem w tym projekcie domu jest spiżarnia. Kuchnia przez dwa okna na jednej ze ścian nie jest tak ustawna, ale dzięki dodatkowemu pomieszczeniu wszystko udaje się pięknie pomieścić. Choć na wizualizacjach projektu domu Agatka A SLL1000 spiżarnia wygląda na malutką, to w rzeczywistości jest całkiem pojemna. Nie mamy dwóch okien przewidzianych w projekcie - jednego w salonie i drugiego w jadalni. Nie wpłynęło to aczkolwiek w żaden sposób na poziom doświetlenia wnętrza (salon jest od południa) - w ciągu dnia mamy jasny i ciepły środek. Projekt domu parterowego z poddaszem użytkowym Agatka A SLL1000 to był strzał w dziesiątkę. Budowa okazała się bezproblemowa i raczej krótka - od czerwca do kwietnia. Jestem bardzo zadowolona z jakości życia w tym domu. Polecam i pozdrawiam.\nSzukając projektu nie miałam sprecyzowanej wizji swojego domu. Przeglądając projekty, Agatka A (bez garażu) SLL100 od razu wpadła mi w oko, dlatego zdecydowaliśmy się na jej zakup. Miałam pełną swobodę, gdzie umiejscowić taras czy wejście, dlatego wybraliśmy odbicie lustrzane. Od wschodu mamy taras, od zachodu- pokój. Przy takim umieszczeniu domu na działce mamy bardzo dobrze doświetlone pokoje. Z budową nie było większych kłopotów, wszystko szło zgodnie z naszym planem (od zakupu projektu do przeprowadzki minął rok). Projekt domu Agatka A (bez garażu) SLL1000 był czytelny, więc wykonawcy nie mieli problemów. Piec mamy na ekogroszek, nie jest zbyt pracochłonny. Koszty, jakie ponosimy w związku z ogrzewaniem, nie nadwyrężają znacznie naszego budżetu. Wprowadziłam parę zmian. Zdecydowałam się na powiększenie okien w salonie- teraz wszystkie są do podłogi. Zlikwidowałam spiżarni, dzięki temu przedsionek jest większy. Schowek mam teraz na miejscu kotłowni. Mam również taras większy niż w projekcie (teraz ma jakieś 70m2). Żałuję trochę, że z pokoju na dole nie zrobiłam pralnio-suszarni, ale jeszcze wszystko można zmienić. Układ pomieszczeń jest funkcjonalny. Moja czteroosobowa rodzina ma odpowiednią ilość miejsca. Mamy również dużą przestrzeń, aby ugościć rodzinę i znajomych. Nie musimy się wtedy martwić o miejsce, ponieważ mamy go sporo. Najbardziej podoba mi się salon- jest to przestrzeń, na której zależało mi najbardziej, jest taki, jak sobie wymarzyłam. Choć teraz myśleliśmy z mężem, że warto byłoby w salonie wyrównać wnękę z całością budynku, wtedy salon mógłby być jeszcze większy. Jestem zadowolona z wyboru projektu domu parterowego z poddaszem użytkowym Agatka A (bez garażu) SLL1000. Polecam i pozdrawiam.\nZdecydowaliśmy się na projekt domu Agatka A (bez garażu) SLL1000, ponieważ odpowiadał nam układ wewnętrzny domu. Znaczenie również miał fakt, że był prosty dach tylko z jedną jaskółką. Taras był usytuowany na południe, a na tym nam zależało, aby w domu cały czas było jasno. Gdy chcieliśmy zrobić schody wg projektu domu Agatka A (bez garażu) SLL1000, to nie chciały nam wyjść. Myślę, że trzeba zwrócić na to uwagę. Ostatecznie sam je wykonywałem, więc poradziłem sobie z tym kłopotem. Innych problemów nie mieliśmy. Mamy ogrzewanie na ekogroszek, z kosztów jestem zadowolony, jednak z pracy, której ten piec wymaga już mniej. Postanowiliśmy zlikwidować taras na rzecz salonu, a wyjście przesunęliśmy trochę dalej. Teraz nasz salon jest naprawdę imponujący, jestem bardzo zadowolony z tego posunięcia. W chwili obecnej mam sporo miejsca, aby zapraszać gości. Jeszcze jedną rzecz zmieniłem- podwyższyłem ściankę kolankową o dwa pustaki, teraz pokoje na poddaszu są odpowiednie. Mamy dwójkę małych dzieci, które dobrze się odnajdują w tym domu. Jestem zadowolony z projektu domu parterowego z poddaszem użytkowym Agatka A (bez garażu) SLL1000, jednak jeśli ktoś chciałby się na niego zdecydować, to warto przemyśleć to powiększenie salonu kosztem tarasu. Polecam i pozdrawiam.


Jarosław Kaczyński jawi się jako prawdziwy inteligent. Kolejne wyszukane słowa w jego przemówieniu - WP Wiadomości\nKraków to kolejne miasto, gdzie odbyła się konwencja Prawa i Sprawiedliwości z udziałem Jarosława Kaczyńskiego. I tym razem prezes PiS chwalił swoje ugrupowanie, namawiał do głosowania, ale też wykazał się znajomością osobliwych wyrażeń.\nPrezes PiS w Krakowie też wbił szpilę w przeciwników (PAP, Fot: Andrzej Grygiel)\nCi, którzy myśleli, że po "ojkofobii" i "perekińczykach" PiS już językowo nie zaskoczy, mylili się. W przemówieniu Jarosława Kaczyńskiego na konwencji w Krakowie padło wiele nieużywanych na co dzień słów. Może nie były aż tak zaskakujące jak poprzednie, ale niektóre prezes PiS postanowił od razu wyjaśnić.\nTak było w przypadku "punitywności". Kaczyński zaznaczył, że chodzi w niej o to, by reagować na nadużycia, a byli tacy, którzy "reagowali jak najmniej".\nPrezes Prawa i Sprawiedliwości brnął dalej. Stwierdził że "Gazeta Wyborcza" czy Fundacja Batorego nie uznawały słów "naród" i "patriotyzm". Za to wprowadzono inne - "oszołom".\n"Nie wracać do domu"\nNie obyło się bez zachwalania ugrupowania, co jest oczywiste na konwencjach. - Potrzeba zmian, a nie ma partii bardziej wiarygodnej niż PiS - mówił Kaczyński. Powtarzał hasło: "dotrzymujemy słowa".\nPonadto powiedział, że PiS chce, "aby aby nasza europejskość w sensie kulturowym stała się także europejskością w sensie ekonomicznym". - Te wybory mają służyć temu, aby dobra zmiana zeszła do samorządów. Nie ma państwa demokratycznego bez samorządów - tłumaczył.\nZebrani zaczęli wykrzykiwać: "damy radę". Na co Kaczyński im odpowiedział: - Jedna rada dla dania rady. Trzeba nie wracać do domu - w przenośni - ruszyć w teren do ludzi, do przyjaciół, znajomych i nieznajomych, żeby szli do wyborów i żeby głosowali na panią Wassermann, na PiS. To droga ku dobrej zmianie.\nNa koniec podkreślił, że podstawę wszystkiego co robi PiS, stworzył jego ś.p. brat Lech Kaczyński.\nWassermann jest cudowna\nPrezes PiS komplementował też kandydatkę na prezydenta Małgorzatę Wassermann. Jak podkreślił, jest merytorycznie i moralnie przygotowana do wprowadzenia zmian. - Jest prawnikiem doskonałym. Miała wielką kancelarię, a przeszła do nas. Trzeba mieć dużo determinacji, patriotyzmu, żeby się przenieść do trudnego, ryzykownego i skromniejszego pod względem finansowym świata polityki. Jest wspaniała - zaznaczył.\nDodał, że Wassermann jest niezależna i "czasem kłopotliwa w swej niezależności ale stanowisko prezydenta jest samodzielne, partia powinna go wspierać, ale ostatnie słowo należy do niego".\nPo Kaczyńskim głos zabrała Wassermann. Powiedziała, że jest wzruszona i dumna, że prezes PiS zaprosił ją do wspólnej drużyny.


» Kurtka Emmy\nKod produktu: F431-6947A\nPodszyta przyjemnym dla ciała polarem.\nPosiada grube wypełnienie watowe (200 gr/m2).\nZapinana na dwustronny zamek błyskawiczny przykryty listwą zapinaną na zatrzaski.\nWyposażona w liczne kieszonki.\nRozcięcia na biodrach zwiększają swobodę ruchów podczas jazdy.


Kierunek Antropologia kulturowa - UMK (Toruń) - Polska - Studia licencjackie - Studia I stopnia w Polsce i Europie - licencjat - studialicencjackie.info\nEtnologia – antropologia kulturowa to sztuka rozumienia innego człowieka w jego uwikłaniach kulturowych, a przez to także samego siebie.\nStudia na tym kierunku dają możliwość zapoznania się z wiedzą z zakresu etnologii – antropologii kulturowej i nauk pokrewnych (historii sztuki i kultury, socjologii, filozofii, folklorystyki, muzealnictwa, językoznawstwa).\nUmożliwiają zdobycie wiedzy o człowieku jako twórcy kultury oraz istocie, posługującej się nią.\nPrzybliżają uniwersalne wartości humanistyczne i ukazują różnorodność współczesnego świata.\nzdobywanie wiedzy z zakresu etnologii – antropologii kulturowej i wybranych nauk pokrewnych (zwłaszcza socjologii, filozofii, historii sztuki i kultury, folklorystyki, muzealnictwa);\npoznawanie kultur świata połączone z nauką podstaw języków obcych (aktualnie do wyboru: japoński lub indonezyjski);\nKatedra regularnie zaprasza z wykładami etnologów i antropologów z innych uczelni krajowych oraz zagranicznych (m.in. z Czech, Niemiec, Litwy, Rosji, Wielkiej Brytanii);\nkierunek posiada akredytację Polskiej Komisji Akredytacyjnej, potwierdzającą wysoką jakość kształcenia.\nKatedra Etnologii i Antropologii Kulturowej UMK aktywnie współpracuje z wieloma krajowymi i zagranicznymi etnologicznymi centrami naukowo-dydaktycznymi oraz muzealnymi.\nSpecyfika ośrodka toruńskiego jest związana z badaniami współczesnych procesów tożsamościowych zachodzących na terenie Europy i na obszarach pokolonialnych, z etnologią Azji (zwłaszcza Japonii, Indonezji, Indii, Azji poradzieckiej), z religioznawstwem, antropologią historyczną, historią i filozofią kultury, studiami nad współczesną kulturą popularną oraz metodologią badań etnologicznych.\nKatedra posiada pozytywną ocenę Państwowej Komisji Akredytacyjnej i uznaną pozycję w polskim środowisku etnologicznym.\nAbsolwenci studiów licencjackich etnologii – antropologii kulturowej mają możliwość kontynuowania nauki na studiach II stopnia.\nStudia przygotowują absolwenta do podjęcia pracy, między innymi:\nw muzealnictwie etnograficznym i regionalnym;\nw innych instytucjach zajmujących się kulturą typu ludowego lub nawiązujących do niej tematyką: folklorem i folkloryzmem, sztuką nieprofesjonalną, rękodziełem itd.;\nwe wszystkich innych instytucjach zajmujących się kulturą w najszerszym tego słowa znaczeniu;\nwe wszelkich instytucjach zajmujących się procesami społecznymi i praktyką społeczno-kulturową;\nw międzynarodowych, państwowych, samorządowych i pozarządowych instytucjach regionalnych.\nNasi absolwenci pracują z powodzeniem wszędzie tam, gdzie kluczowa jest sztuka rozumienia drugiego człowieka i umiejętność nawiązywania kontaktów międzyludzkich.\nLicencjat z etnologii i antropologii kulturowej, uzyskany obok dyplomu magisterskiego na studiach nauczycielskich, poszerza w znacznym stopniu możliwości zawodowe absolwenta historii, geografii, kierunków filologicznych i innych.\nUniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu, Antropologia kulturowa - zasady kwalifikacji\nAntropologia - Toruń\nAntropologia kulturowa - Polska