Pojęcie miłości w systemach filozoficznych | tekst nr 6428\nCzym jest miłość dziś? Trudne to pytanie a odpowiedź na nie ma złożony i niejednorodny charakter. W rozprawie tej interpretuję i analizuję dwa typy rzeczywistości, dwa odmienne spojrzenia na to uczucie. Jest to próba zaprezentowania pewnej wizji hermeneutycznej refleksji nad tekstem filozoficznym, jednej z możliwych i z pewnością nie pretendującej do miana uniwersalnej. Dla piszącego niniejsze słowa nie ulega najmniejszej wątpliwości, że filozofia miłości (jej wpływ na odczytanie świata) należy do najważniejszych stanowisk epistemologicznych drugiej połowy naszego stulecia.\nCzłowiek jest podmiotem relacji, wyznaczonych przez własności, które posiada ze względu na swe istnienie i ze względu na swą istotę. Te własności są podmiotami relacji osobowych. Cechą relacji osobowych, przejmowaną z podmiotującej relację własności, jest upodobnienie dwóch osób, otwartość, oczekiwanie. Upodobnienie, konstytuowane przez współżyczliwość, którą wyznacza spotkanie osób w ich realności, jest naturą relacji miłości.\nMiłość (gr. [eros], [philía], [philotes], [phílesis],[storgé], [agape]; łac. amor, amatio, dilectio, caritas) określa się jako podstawowy przejaw dążenia bytu do dobra siłę jednocząc byt z doskonalącym go dobrem, podstawowy akt woli nakierowany na dobro jako cel i motyw ludzkiego działania lub akt sfery pożądawczo-wolitywnej polegający na afirmacji osoby (siebie, drugiego człowieka lub Boga) oraz chceniu odpowiedniego dla niej dobra. Rozumienie miłości wiąże się ściśle z rozumieniem człowieka a koncepcje miłości są uwarunkowane określoną filozoficzną antropologią. Ponieważ miłość przenika różnorodne obszary życia ludzkiego, refleksja nad nią jest podejmowana w wielu dziedzinach nauki, zwłaszcza w psychologii, pedagogice, socjologii, filozofii (antropologii i etyce) oraz teologii. Zasadnicza trudność w badaniu fenomenu miłość wiąże się z faktem, iż nie jest ona bezpośrednio uchwytna poznawczo, a niejednokrotnie redukuje się ją do wąskiej sfery przeżyć lub stanów emocjonalnych.\nAntropologiczna wizja miłości przekonuje, że miłość mieści się w ramach dionizyjskiego porządku rzutu kością, odpowiada temu, co Bataille nazwał przypadkiem obiektywnym. Każde 'kocham cię' jest przecież, poza tym pierwszym, wypowiedzianym w jutrzence świata, puste. Musi zatem afirmować siebie, wciąż usensawniać, usprawiedliwiać własną powtarzalność, konieczna jest człowiekowi do uporania się z pragnieniem miłości drugiego-posiadania wszystkiego i niemożliwością spełnienia tego postulatu. Przynieść ulgę może miłość do drugiej osoby lub Boga, ale: "uśmierzenie umrze jednak wcześniej niż niepokój". Miłość jest wyrażeniem wieloznacznym, używanym dla określenia stanów psychicznych, postaw i relacji ludzkich. Istnieje wyłącznie w świecie osób, istot rozumnych i wolnych, zdolnych do przekraczania własnych granic, porozumiewania się i jednoczenia między sobą. Będąc jednym z najbardziej podstawowych i ważnych doświadczeń ludzkich, decydujących o szczęściu i spełnieniu, stanowi często przedmiot analiz naukowych. Miłość wyraża podstawowe nastawienie moralne człowieka wskazujące na przyjęty przez niego sposób rozwiązywania swojego losu.\nIstota naszej wiary w miłość najlepiej daje się uchwycić poprzez odniesienie miłości do religii. Obie obiecują nam doskonałe szczęście, osiągalne w podobny sposób. Każda z nich jawi się jako ucieczka od codziennej szarzyzny, nadając zwyczajności nową aurę. Za ich sprawą świat wydaje się być przesiąknięty nowym znaczeniem. W przypadku religii cała nasza energia zostaje skierowana ku jakiejś innej, nieskończonej rzeczywistości, pojmowanej jako jedyna prawdziwa i obejmująca cały nasz skończony żywot. W miłości owo otwarcie granic codzienności ma jednocześnie charakter zmysłowy i osobisty, dokonuje się poprzez seksualną namiętność, jak i poprzez nowy sposób postrzegania samego siebie oraz świata.\nWprowadzenie seksualności, erotyzmu do kultury, a szczególnie do języka, przez Sade'a i Bataille'a, zdaniem Foucaulta było doniosłym zdarzeniem naszej epoki. Język przestał krążyć wokół spraw wyższych, uduchowionych, odpowiedzi na wyzwania bezgranicznego apetytu podmiotu, a zajął miejsce przewodnika w erotyczności bytu: "...od dnia, gdy nasza seksualność zaczęła mówić i być mówiona, język przestał być etapem rozwijania w nieskończoność; w jego gęstości doświadczamy odtąd skończoności i bytu. W tym mrocznym schronieniu napotykamy nieobecność Boga i naszą śmierć, granice i ich transgresję”.\nKochający widzą inaczej, a zatem są i stają się innymi osobami, otwierając przed sobą nawzajem nowe rzeczywistości. Odkrywając swoje historie, stwarzają siebie na nowo i nadają swojej przyszłości nowy kształt. Miłość jest "dwuosobową rewolucją"; przekraczając antagonizmy i prawa moralne, które stają na ich drodze, kochający dają prawdziwy dowód swojej miłości. Uniesieni swoimi uczuciami, odnajdują się w nowym świecie - ziemskim, lecz zarazem stanowiącym odrębne królestwo.\nJeśli myślimy o miłości to powinniśmy koncentrować się na tym co ją konstytuuje a nie warunkuje. Zawieszając wiedzę o „zjawiskowości miłości”, a więc to co powiedziała o niej nauka empiryczna, bądź o tym co ją otacza i warunkuje, poszukując głębokich struktur tego co było przedmiotem badania i analiz możemy wstępnie stwierdzić ,że miłość nie jest pragnieniem, nie jest zjawiskiem warunkowanym, nie jest też wyzwoleniem ego, jest ona natomiast trwałym i niezwykle intensywnym działaniem, które poszukuje jedności i totalności naszej egzystencji. Jest wiecznym poszukiwaniem jedności egzystencjalnego wzruszenia (uczuć), zdziwienia (poznania) i tego co zewnętrzne wobec ego.\nI.1 Miłość metafizyczna -Platońska koncepcja dwóch Erosów\nMiłość nie jest dla Platona dążeniem do znalezienia psychicznego dopełnienia w drugiej osobie, lecz do poznania doskonałego Piękna i Dobra. Przedstawia swoistą drogę miłości, odsłaniając kolejne stopnie piękna: piękno ciała osoby kochanej, piękno wielu ludzkich ciał, piękno ludzkich czynów i wiedzy. We wszystkich tych postaciach piękno jest jeszcze czymś względnym, aż w końcu przedmiotem zachwytu kochającego staje się piękno absolutne, piękno samo w sobie. „Ten, kto aż dotąd zaszedł w szkole Erosa, kolejne stopnie piękna prawdziwie oglądając, ten już do końca drogi miłości dobiega. I nagle mu się cud odsłania: piękno samo w sobie, ono samo w swojej istocie. Otwiera się przed nim to, do czego szły wszystkie jego trudy poprzednie; on ogląda piękno wieczne”.\nPlatońska droga miłości jest więc stopniowym odkrywaniem coraz większej doskonałości istnienia. Tym, co później nazywano "dążeniem wzwyż" (ephesis), miłosną tęsknotą za ostateczną rzeczywistością. Początkiem drogi miłości jest jednak zmysłowe pożądanie, pragnienie posiadania obiektu miłości. Istotne w Uczcie jest rozróżnienie między miłością, która psychicznie rozwija miłośnika (tego, kto kocha) i oblubieńca (tego, który jest przedmiotem miłości), a miłością pozorną, która ich degraduje. Z tą drugą mamy do czynienia wówczas, kiedy ktoś kocha bardziej ciało niż duszę i to nie dlatego, że jest piękne, lecz mu wygodnie obcować z osobą możliwie najgłupszą. Momentem decydującym dla rozwoju miłości jest chwila, kiedy człowiek więcej zaczyna cenić piękność ukrytą w duszach niż tę, która mieszka w ciele. A więc ludzka wędrówka drogą miłości jest jednocześnie szlakiem ku doskonałości.\nPlaton mówiąc, że miłość jest pięknem czy inaczej, pragnieniem narodzin w doskonałości nie dopuszczał myśli o jej zjawiskowości. Miłość u Platona nie ma charakteru psychologicznego, ma charakter kosmologiczny. Przenika świat w swym pięknie, uwzględniając rozumienie tego terminu przez starożytnych można powiedzieć, w swej doskonałości. Człowiek rzeczywiście kochając odkrywa: „...piękno samo w sobie on ogląda piękno wieczne, które nie powstaje i nie ginie, i nie rozwija się ani nie więdnie, ani nie jest z jednej strony szpetne, ani raz tylko takie, a drugi raz odmienne, ani takie w porównaniu z czymkolwiek, a z czym innym inne, ani też dla jednego piękne, a dla drugiego szpetne. I nie ukaże mu się piękno niby twarz albo ręce jakie, lub jakakolwiek cząstka cielesna, ani jako słowo, ni wiedza jakakolwiek...”.\nMiłość dla Platona nie jest zjawiskiem empirycznym, społecznym ani też psychologicznym. Ona zdarza się ludziom odkrywającym to co jest doskonałe w swej istocie; „A jeśli kiedy taki czy jakikolwiek inny człowiek przypadkiem znajdzie swą drugą połowę, wtedy nagle dziwny jakiś czar na nich pada”.\nI. 2 Miłość jako głęboka przyjaźń u Arystotelesa\nArystoteles związał miłość z przyjaźnią , która obok kontemplacji jest zasadniczym celem życia człowieka. Miłość-przyjaźń odróżnił Arystoteles od miłości-uczucia, gdyż pierwsza z nich jest czynna, druga zaś bierna ;” Miłość jest , jak się zdaje , namiętnością, przyjaźń zaś trwałą dyspozycją; bo przedmiotem umiłowania mogą też być przedmioty martwe, wzajemna zaś miłość jest wynikiem wyboru, a wybór wynikiem trwałej dyspozycji”.\nRozróżnienie to stało się podstawą późniejszego podziału miłości na przyjacielską\ni pożądliwą. Rozpatrując miłość jako uczucie, którego podmiotem jest człowiek będący compositum duszy i ciała, dał Stagiryta podstawy tłumaczenia miłości w kategoriach analogicznie pojętego ruchu.\nArystoteles akceptuje miłość jako przyjaźń, ponieważ ona jest funkcjonalna, przyjaciele współżyją ze sobą długo, pomagają sobie ze względu na wspólne dobro. Przyjaźń (philia) jest trwała, nie niszczy ładu społecznego, ale go buduje ( zdaniem Luhmanna jest swoistym kodem osobowym). Przyjaźń jako miłość jest monogamiczna, ponieważ monogamia zapewnia funkcjonalność i z pragmatycznego punktu widzenia jest trwalsza.\nZa źródło moralnej doskonałości uznał Arystoteles miłość siebie rozumianą jako cnotę dążącą do piękna i dobra (a więc także do umocnienia i praktykowania pozostałych cnót) i przeciwstawianą egoistycznemu zabieganiu o przyjemności i korzyści. Miłość jest też istotnym czynnikiem życia społecznego, łączącym ludzi w kochających się przyjaciół. Człowiek życzy dobra swemu przyjacielowi ze względu na niego samego, bez konieczności odwołania się do rzeczywistości transcendentnej. Arystoteles przyjmował również miłość kosmiczną – mówiąc o Absolucie jako przedmiocie miłości gwiazd i świata, wprawianego w ruch na zasadzie przyczyny celowej .\nI. 3 U źródeł czystej miłości- chrześcijańska filozofia miłości- św. Augustyn, św. Tomasz, Abelard ,Wilhelm z Saint-Thierry, św. Bernard\nZupełnie nowa koncepcja miłości wniknęła do kultury europejskiej za sprawą chrześcijaństwa. Źródłem wszelkiej miłości jest Bóg, który sam jest Miłością i z miłości stworzył i wciąż stwarza wszystkie byty. By podkreślić odmienność tej koncepcji miłości wobec dotąd istniejących, przyjęto na jej oznaczenie nowy termin: gr. [agape], łac. caritas.\nW pismach ojców Kościoła i innych pisarzy chrześcijańskich, pod wpływem koncepcji platońskich, pojawił się wątek dwojakiej miłości ludzkiej: miłości cielesnej skierowanej ku dobrom tego świata, i miłości duchowej, zwróconej ku Bogu i szczęściu wiecznemu. W interpretacjach teologicznych miłość najczęściej stawiano wyżej niż poznanie i pojmowano jako wyraz głębokiej tęsknoty duszy za zjednoczeniem z Bogiem. Św. Augustyn nazywając Ducha Świętego – Miłością., wprowadził miłość na teren wyjaśniania istoty Boga i nadał jej zasadniczą rangę teologiczną. Miłość bliźniego jest szczególną partycypacją miłości Bożej, w niej też realizuje się miłość człowieka do Boga. Nasza wola ludzka, która jest przyporządkowana jakiemuś dobru, tak jak rozum jest przyporządkowany Bogu. Wola poszukuje miłości, a szczęście polega na zrealizowaniu dobra, do którego lgnie. Największe szczęście, człowiek może posiąść wówczas, gdy jego wola skieruje się na najwyższe dobro, którym według św. Augustyna jest właśnie Bóg: „Uczyniłeś nas dla siebie, Boże, i niespokojne jest serce nasze, póki nie spocznie w Tobie”.\nW epoce średniowiecza istniały już przynajmniej cztery oryginalne koncepcje miłości, które zmierzały do określenia charakteru miłości. Pierwsza z nich to przedstawiona przez Piotra Abélarda doktryna czystej miłości bezinteresownej, wyrzekającej się nagrody (szczęścia) oraz bliskości z ukochaną osobą . Powstała ona na gruncie teorii Cycerona oraz pod wpływem myśli Heloizy wyrażonych w jej listach do Abelarda. Doktryna ta stała się jednym z fundamentów tzw. ideału miłości dworskiej, uznającego miłość za cel sam w sobie, godny najwyższego cierpienia ( zdaniem Luhmanna jest to przykład działania poddanego refleksywnej świadomości i wystawionej na społeczne warunkowanie ). Istotą poglądów Abelarda było wyniesienie miłości bezinteresownej na piedestał; „ Prawdziwa miłość zwraca się bezpośrednio i wyłącznie ku osobie kochanej i wyklucza branie pod uwagę jakiejkolwiek nagrody dla tego , który kocha. Ten kto w ten sposób kocha, jest pewien nagrody, lecz jeśli kocha to nie z powodu tej nagrody, której się spodziewa, gdyż byłaby to wówczas miłość interesowna, chociaż należąca do porządku duchowego. Stąd wynika , że powinniśmy kochać Boga dla Niego samego a nie dla szczęścia, jakiego się możemy od niego spodziewać”.\nAutorem drugiej doktryny miłości jest Wilhelm z Saint-Thierry autor dzieła O naturze i godności miłości, głoszący, że naturalna miłość siebie jest obrazem (odbiciem) miłości Boga, stąd poznając lepiej siebie, dusza odkrywa swe podobieństwo do Boga i może bardziej Go kochać, kochając siebie. Tak więc człowiek w naturalny sposób dąży do miłości istoty najwyższej, ale grzech oddala go od tego dążenia skłaniając do miłości fizycznej. Człowiek zatem, który ma zwrócić się do Stwórcy z uczuciem miłości powinien najpierw poznać samego siebie. Poznanie to pozwoli nam wydobyć z pamięci myśl, że człowiek ma duszę podobną do boskiej i zbliżyć się do Boga z uczuciem miłości ( Luhmann zauważa tu mistyczną jedność w miłości do Boga i kobiety z jednoczesnym podkreśleniem różnicy między nimi dwiema).\nKolejną, najbardziej znaną i rozpowszechnioną w ośrodkach życia klasztornego koncepcję miłości głosił św. Bernard z Clairvaux. Jego doktryna mistycznej miłości do Boga, ufnej w swą nagrodę i zakładającej ją, uznawała miłość za zjednoczenie aktów woli i zgodność woli ludzkiej z wolą Bożą. Miłość siebie jako obrazu Boga to miłość jaką Bóg kocha siebie w człowieku : „ Od chwili, kiedy miłość jest czysta, umiejscawia się w duszy fiducia ( zaufanie ) i nie może już być mowy o tym, że miłość nie będzie nagrodzona”.\nMówiąc o koncepcji miłości w filozofii średniowiecznej, nie można pominąć osoby św. Tomasza z Akwinu: „Otóż mamy dwa przykazania miłości, jedno dotyczy miłości Boga, drugie bliźniego. Oba te przykazania mają się jakoś wzajemnie do siebie, według porządku miłości. Albowiem tym co trzeba nam kochać przede wszystkim, jest dobro najwyższe, które nas uszczęśliwia, to znaczy Bóg; wtórnie zaś należy kochać bliźniego, którego wiąże z nami jakieś społeczne uprawnienie do uczestnictwa w szczęściu wiecznym; toteż na tym polega miłość bliźniego, że razem dążymy do chwały wiecznej ”.\nW centrum swych rozważań filozof umiejscowił miłość, podkreślając rolę cielesno-zmysłowego jej aspektu. Posługując się m.in. metodą analogii i terminologią metafizyki arystotelesowskiej, dokonał oryginalnej syntezy myśli poprzedników, łącząc w jedną spójną koncepcję znaczące aspekty dostrzeżone w filozofii starożytnej. Miłość naturalna to wspólna wszystkim bytom inklinacja do właściwego im dobra. Doskonalsza od niej jest miłość jako akt władzy pożądawczej, towarzyszącej poznaniu .Jest ona rodzajem afektywnego zjednoczenia (unio affectiva), ustanowionego wskutek upodobania w dobru . Specyficznie rozumiany podział miłość na przyjacielską i pożądliwą uzasadnia złożoność faktu miłości ludzkiej oraz jej osobowy wymiar . Człowiek doświadcza miłości jako passio (uczucie), tj. jako oddziaływanie dobra, ku któremu następnie zwraca się swym wolnym aktem. Szukając sobie właściwego dobra, czyni przedmiotem swej miłości inne byty rozumne, doskonaląc się w duchowej więzi (przyjaźni) z nimi i otwierając się na dobro najwyższe (Boga), zdolne ostatecznie go uszczęśliwić:” Tymczasem żadne stworzenie nie może kochać nieskończenie, gdyż żadna moc skończona nie może wyłonić z siebie nieskończonego aktu. Sam więc tylko Bóg, w którym moc miłowania jest równa Jego dobroci, może kochać samego siebie w sposób doskonały na tym pierwszym stopniu doskonałości”.\nPytając więc o miłość wobec wszystkich ludzi, już w świetle tej prostej zasady widać zdaniem św. Tomasza, że jest to niemożliwe, gdyż nie da się poznać wszystkich ludzi, szczególnie, że w perspektywie powszechnego zbawienia chodzi o tych, którzy istnieli, istnieją i tych, którzy dopiero będą istnieć. Stąd niemożliwość poznania wszystkich istniejących przez wieki ludzi wyklucza możliwość ich kochania. To z kolei uniemożliwia posiadanie prawdziwej nadprzyrodzonej nadziei na powszechne zbawienie, gdyż tylko zjednoczenie w miłości z kimś drugim sprawia, że można mieć nadzieję na jakieś dobro dla tej osoby. Tym bardziej zjednoczenie w miłości jest niemożliwe, gdy potraktuje się ludzkość jako całość, a nie jako poszczególne jednostki, gdyż zjednoczenie miłości dokonuje się zawsze między konkretnymi osobami, a nie w odniesieniu do jakiejś abstrakcyjnej idei. Na tym jednak rozważania o miłości wszystkich ludzi się nie kończą. Trzeba powiedzieć, że na szczęście, dar nadprzyrodzonej miłości wykracza daleko poza to, co jest możliwe dla miłości opierającej się wyłącznie na naturalnych zasadach. Tomasz pisze, że: „nadprzyrodzona miłość jest pewnym związkiem przyjaźni człowieka skierowanym do Boga” . Stąd właściwym przedmiotem najgłębszej miłości w człowieku jest Bóg. Łaska, będąca siłą napędową tej miłości, kieruje nas ku Niemu samemu. Ale miłość ta nie dotyczy wyłącznie Boga. Może ona obejmować także innych ludzi. Analogicznie jest z miłością do Boga i do bliźniego. Prawdziwa miłość bliźniego jest możliwa tylko i wyłącznie w świetle miłości do Boga i ze względu na Boga. Tak jak światło jest ratio widzenia barw, tak miłość do Boga jest ratio miłości bliźniego. Tym samym, kochając Boga, jednocząc się z nim w nadprzyrodzonej miłości, pragniemy spełnienia się Jego woli, którą niewątpliwie jest obdarzenie szczęściem wiecznym każdego człowieka: „ ... Bóg jest przedmiotem całego świata, dlatego, że stwarza w nim tę miłość. Natomiast sam fakt , że Bóg stwarza miłość, jest podstawą, dla której nazywa się Go miłością. Orzeka się więc o nim , że jest miłością i miłowaniem ( amor et dilectio ) na sposób przyczynowy ( causaliter) czyli ze względu na to, że jest On źródłem miłości”.\nTa jedność z Bogiem w miłości jest podstawą dla nadprzyrodzonej nadziei, że wola Boża wobec wszystkich ludzi się spełni. Wzrastanie doskonałości w osobie ludzkiej, poprzez miłość, zmierza ku doskonałej Osobie, będącej pełnią miłości ( zdaniem Luhmanna św. Tomasz pojmuje miłość jako odzwierciedlenie hierarchii i porządku moralnego, który decyduje o tym co powoduje szacunek, a co wzgardę).\nI. 4 Racjonalizm miłości w ujęciu Spinozy\nZ dążeń do ugruntowania racjonalizmu jako postawy poznawczej zrodziła się myśl filozoficzna Benedykta de Spinozy ( zdaniem Luhmanna postawa ta utożsamia logiczność miłości ze zdrowiem, a paradoksalną motywację jaką reprezentował np. Pascal z patologią ). Spinoza opisuje w naturalistyczny sposób ludzkie emocje i zachowanie. Stawia sobie zarazem za cel wykazanie, jak można osiągnąć miłość, która jest po prostu radością połączoną z ideą przyczyny zewnętrznej.\nSama miłość do Boga jest zaś w przekonaniu Spinozy ludzką pomyślnością, szczęśliwością, wolnością. Tej intelektualnej miłości do Boga nie należy interpretować w sensie mistycznym. Moc Boga czyli istnienie jest doskonałością wyłącznie dlatego, iż jest korelatem szczęśliwości bądź rozumowej miłości. Aby to wyrazić, Spinoza powiada iż ... Bóg miłuje samego siebie nieskończoną miłością rozumową. Przedmiotem zatem tej miłości jest istnienie, zaś stroną miłującą musi być jakaś podmiotowość, która istnienie afirmuje. Tak więc to co czyni istnienie ( Boga) doskonałością jest miłość uświadomiona przez człowieka, nie tyle jednak jako uświadomienie rozumowe, co raczej jako odczuwanie, czyli szczęśliwość; „Miłość jest zjednoczeniem z przedmiotem, który intelekt nasz ocenia jako dobry i wspaniały. Mamy przy tym na myśli takie zjednoczenie, dzięki któremu miłość i to, co umiłowane, stają się jedną rzeczą albo tworzą wspólnie jedną miłość3”.\nMiłość człowieka do człowieka jako do rzeczy zniszczalnej nie jest tak trwała, jak miłość do Boga, który jeden ma istnienie własne. Autor zakłada, że miłość nie powstała z uczuć ale „... rodzi się z pojęcia i znajomości jakie mamy o rzeczy, przy czym jest ona tym większa, im więcej wielkości i wspaniałości ujawnia nam rzecz dana”.\nWzajemna miłość Stwórcy i stworzenia tworzy krąg miłości, utrzymujący w harmonii cały kosmos i będący podstawą uformowania tzw. intelektualnej miłości Boga która jest jednoczesnym aktem rozumu i woli. Spinoza zakładał , że miłość to uczucie, które polega na radości w połączeniu z ideą jakiejś rzeczy zewnętrznej – to znaczenie nie dotyczy Boga, gdyż nie może być On podmiotem uczuć. Po drugie miłość to wizja wszystkich rzeczy w ich koniecznym porządku, tzn. o ile pochodzą z samej istoty Bożej- jest to miłość wieczna, którą Bóg kocha samego siebie ( Fromm przywołuje myśl Spinozy na potwierdzenie tezy , że miłość to przede wszystkim dawanie a nie branie).\nI. 5 Eudajmonizm i miłość- stanowisko Leibniza\nOryginalność Leibniza polegała na tym, iż odwołał się w swojej filozofii do indywidualizmu i pluralizmu, co pozwoliło mu zbudować system daleko wykraczający poza współczesne mu koncepcje metafizyczne. „Miłość, którą Bóg zwraca ku samemu sobie, należy do jego istoty, ale miłość własnej chwały albo wola jej przysparzania – w żadnym wypadku. Miłość do samego siebie nie zmuszała Boga do zewnętrznych działań, toteż były one wolne...”.\nOtóż, miłość zdaniem Leibniza polega na tym, że działamy zgodnie z naszą naturą, nie zaś na zdolności działania nie wyznaczonego przez naturę, albowiem tylko Bóg posiada tę wolność w stopniu doskonałym; „Nieprawda, że Bóg koniecznie kocha swoją chwałę, jeżeli rozumiemy przez to, że jest On koniecznie skłonny zyskiwać sobie chwałę za sprawą stworzeń. Gdyby tak było, zyskiwałby sobie tę chwałę zawsze i wszędzie. Wyrok dotyczący stwarzania jest wolny: Bóg zwraca się ku wszelkiemu dobru; to, co dobre, a nawet najlepsze, skłania Go do czynu; nie narzuca Mu jednak konieczności, ponieważ Jego wybór nie uniemożliwia tego, co różni się od czegoś najlepszego; nie sprawia on również, że to, co Bóg pomija, pociąga za sobą sprzeczność. Bóg zatem posiada wolność pozbawioną nie tylko przymusu, lecz także konieczności”. Tak zwana miłość, która polega na nie zdeterminowaniu, wynika z naszej niewiedzy. Nie oznacza to, że wola działa bez motywacji, lecz że waha się między różnymi drogami działania, ponieważ nasze idee są niejasne. Nasza miłość jest zawsze wyznaczona przez to, co według nas słusznie czy niesłusznie, jest najlepsze: „ W Bogu rozróżniamy potęgę [...]; poznanie [...]; wreszcie wolę, stanowiącą o zmianach albo wytworach według zasady najlepszego. Odpowiada to temu, co w monadach [...]. W Bogu jednak atrybuty te są bezwzględnie nieskończone i doskonałe [...]”.\nLeibniz przedstawił koncepcję miłości do drugiej osoby jako działanie lub aktywny stan duszy, znajdujący przyjemność w zadowoleniu i szczęściu tej osoby, zaś to, co przynosi przyjemność (i jako takie jest chciane zdaniem Luhmanna jest dążeniem do cielesnego zespolenia i spełnienia) ma udział w naszym szczęściu. Definicja ta miała, zdaniem Leibniza, przezwyciężyć paradoks miłości siebie i miłości bezinteresownej . Pogląd ten wiąże miłość ze szczęściem drugiego oraz objąć także uczucie do Boga jako uosobienie najdoskonalszej i najbardziej godnej miłości substancji; „ Miłość prawdziwa i czysta polega na stanie, który daje zaznać przyjemności w doskonałościach i szczęściu tego, kogo miłujemy”.\nI. 6 Meandry miłości w filozofii Feuerbach\nNa gruncie romantycznej teorii jedności wyrosła koncepcja L. Feuerbacha, zgodnie z którą przedmiot jest obiektywną naturą samego podmiotu, a zatem podmiot w przedmiocie kontempluje samego siebie. Świadomość przedmiotu jest więc tym samym, co samoświadomość. Na bazie tej jedności, miłość rozwija się drogą poszerzania swojego zakresu-od obiektów pożądania erotycznego, przez rodzinę, przyjaciół, aż do ludzkości jako takiej, która jest najwyższym przedmiotem miłości. Im większy zasięg miłości, tym wyższa i doskonalsza jej forma: najniższa jest miłość siebie, miłość bliźniego, wyżej miłość rodziny, miłość ojczyzny, najwyżej zaś miłość ludzkości: „ Miłość niszczy i pochłania bycie poszczególne i szczególne, wielorakie i rozmaite jakie kiedy indziej dla siebie istnieją i mają realność. W umiłowanym przedmiocie, który jest dla ciebie jedynym i wszystkim i w stosunku do niego wszystko , co jest od niego różne i oddzielone, a co kiedy indziej było dla ciebie czymś, staje się niczym. Wszelka wielorakość i rozmaitość ginie w tobie, kiedy pojawia się miłość, jej narodziny oznaczają zniknięcie wszelkiego szczególnego istnienia.\nMiłość jest wszędzie i zawsze u Feuerbacha owym bożkiem, którego siła magiczna powinna nas wybawić ze wszystkich kłopotów życia praktycznego w społeczeństwie rozszczepionym na klasy o biegunowo przeciwstawnych interesach. Miłość, która winna wszystko jednoczyć, przejawia się w wojnach, zatargach, procesach, kłótniach domowych, rozwodach i w maksymalnym wyzyskiwaniu jednych przez drugich.\nTymczasem prawdziwa miłość znajduje prawdę wprost i bezpośrednio w miłości między "ja" a "ty"; „ To oto-ta osoba , ta rzecz- tzn. to, co pojedyncze , ma wartość absolutną tylko we wrażeniu, w miłości; tylko tam to, co skończone, staje się nieskończone; w tym i tylko w tym zawiera się nieskończona głębia , boskość i prawdziwa miłość. Tylko w miłości realny i prawdziwy jest Bóg, potrafiący przeliczyć włosy na głowie. Bóg chrześcijański jest tylko abstrakcją ludzkiej miłości, tylko jej obrazem”.\nMiłość u Feuerbacha sięga do samych podstaw nie tylko życia, lecz również filozofii jako refleksji nad tym życiem; „ Miłość daje życie i bierze życie, unicestwia i płodzi. Dopiero we wszystko pochłaniającym i zadającym cierpienie czyśćcowym ogniu miłości i przez niego życie i istnienie uzyskuje znaczenie, a przecież dopiero znaczenie sprawia, że życie jest życiem, istnienie bez znaczenia jest niczym, istnienie staje się dopiero wtedy istnieniem, jeżeli jest istnieniem miłości, ona to zmienia byt w nicość i nicość w byt, i dopiero oczyszczone w nicości coś znaczy coś i stanowi coś”.\nFeuerbach nie umiejscawia miłości obok innych uczuć, lecz nadaje jej znaczenie prymarne. Postawienie człowieka na miejscu Boga zdaniem filozofa jest naturalnym proces dochodzenia do samoświadomości własnego bytu. Miłość jest doznaniem absolutnym i nieskończonym jest połączeniem doznań biegunowych, ogarnia całe nasze istnienie i sprawia, że człowiek staje się czymś więcej niż osobą; „ Miłości nie ma tam gdzie , gdzie jest tylko istota, ale także tam, gdzie jest tylko osoba, miłość jest jednością osobowości i istoty”.\nI. 7 Fenomen miłości – koncepcja Hegla\nPrawdziwa miłość to zdaniem Hegla całkowita unifikacja- kochający są jednym bytem żyjącym, a miłość przewyższa wszystkie przeciwieństwa i jakąkolwiek wielość . Miłość jest bądź utożsamieniem się podmiotu z drugą osobą, bądź świadomością takiej jedności, polega na wyrzeczeniu się świadomości samego siebie i na zapomnieniu o sobie po to, by odnaleźć siebie w tym wyrzeczeniu i zapomnieniu Miłość jako dążenie do nieskończoności może osiągnąć spełnienie w świecie skończonym, np. w miłości do kobiety. Uczucie miłości odsłania ostateczną tajemnicę universum, ogarnia całość życia i wszechświata, będąc samo dla siebie celem. Miłość zdaniem Hegla realizuje się przede wszystkim w rodzinie; „... rodzina jako taka- tj. w swej pojęciowej istocie, czyli zwłaszcza w swym etycznym walorze prawdziwie ludzkiej więzi komunikacyjno-wspólnotowej, która polega właśnie na bezpośredniości wzajemnego stosunku jednostkowych osób, określanego tylko przez miłość, troskę i bezinteresowne oddanie...”.\nLudzie jedynie za sprawą czysto subiektywnego uczucia miłości i subiektywnej woli, aby być ze sobą i dla siebie łączą się w intymną wspólnotę życia prywatnego ( mówi o tym Luhmann jako połączeniu przypadku i losu). Najwyższą postacią miłości zakładał Hegel jest miłość macierzyńska ponieważ jest czysto ludzka, duchowa, wolna od żądzy i niesensualistyczna; „ Miłość to zagubienie się świadomości własnej w kimś drugim, ten blask bezinteresowności i wyzbycia się własnej jaźni, dzięki którym podmiot odnajduje dopiero sam siebie i staje się jaźnią, to zapomnienie o sobie do tego stopnia, że kochający posiada swą egzystencję nie dla siebie, że nie dla siebie żyje i nie o siebie dba, to że korzenie swego istnienia odnajduje w kimś innym, a jednak w tym innym właśnie rozkoszuje się w pełni samym sobą-to wszystko stanowi nieskończoność miłości; piękna zaś miłości należy szukać przede wszystkim w tym, że uczucie to nie pozostaje tylko popędem i uczuciem, że fantazja rozbudowuje sobie swój świat w sposób odpowiadający temu stosunkowi rzeczywistego bytu i życia, że wszystko, co należy do potrzeb, okoliczności i celów rzeczywistego bytu i życie, czyni ozdobą tego uczucia, że wszystko wciąga w jego wir i tylko ze względu na to uczucie przypisuje życiu jakąś wartość”.\nHegel w swej filozofii miłości antycypuje założenia filozofii dialogu ponieważ zakłada , że egzystencja człowieka polega na pełnym samowyrzeczeniu i oddaniu się Innemu , bezgranicznym umiłowaniu Innego co wzbogaca człowieka i świat. Ta wszechstronna analiza fenomenu miłości zawiera wciąż otwartą perspektywę bycia z Drugim.\nI. 8 Miłość jako siła biologiczna w ujęciu Schopenhauera i Freuda\nZupełnie odmienną teorię miłość przedstawił A. Schopenhauera. Rozważając miłość erotyczną (płciową), wbrew psychologizmowi swojej epoki zajął się jej statusem ontologicznym. Doszedł do wniosku, iż każda miłość ludzka jest zakorzeniona w miłości erotycznej- jest zatem zła, gdyż odpowiada za nieprzerwane trwanie woli życia, która jest ostatecznie wolą cierpienia; „ Jeśli bezpośrednim i najbliższym celem naszego życia nie jest cierpienie, to nic na świecie nie jest tak niezgodne ze swym celem, jak nasze istnienie”.\nMetoda ta trzyma się pierwotnego namiętnego dążenia do pozytywnego spełnienia w szczęściu, polega na takim przeżywaniu życia w którym punktem centralnym jest miłość a zatem zaspokojenie od stanu kochania do bycia kochanym. Jedna z form przejawiania miłości, czyli miłość płciowa daje nam najbardziej intensywne doznania rozkoszy i wzór dążenia do szczęścia. Jednakże z miłością jako swoistym człowiekowi uczuciem bezpośrednio związane jest długotrwałe cierpienie i krótkotrwała radość; „ Jak zaspokojenie potrzeb jest szczęściem, tak też może ono stać się przyczyną wszelkiego cierpienia, jeśli świat zewnętrzny każe nam cierpieć niedostatek, jeśli wzbrania nam zaspokajania naszych potrzeb”.\nMiłość erotyczna (eros), jako ślepa emocja na usługach instynktu przetrwania gatunku, który objawia jedynie pozbawioną nadziei wolę życia, jest zatem zjawiskową (fenomeniczną) manifestacją jedynej siły rządzącej światem( Luhmann mówi o odrzuceniu przez Schopenhauera semantyki miłości jako gotowego rozpoznania i przyjęciu tzw. trójszczeblowego zestroju . Miłość nie jest zatem siłą obezwładniającą człowieka , lecz jak to odkrył Schopenhauer, a za nim R. May „siedliskiem woli”: „ Miłość i wola są zespolonymi formami doświadczenia. Obie zawierają w sobie ruch jednostki ku innym, poszukiwanie przez nią wpływu na niego lub na nią-a także otwieranie się na wpływ innych. Zarówno miłość, jak i wola są sposobami modelowania, formowania, zwracania się ku światu i staranie się o wywołanie odpowiedzi w osobie, której zainteresowania czy miłości pożądamy. Miłość i wola są osadzonymi w przestrzeni międzyludzkiej doświadczeniami, które wyposażają w siłę, aby wpływać w sposób znaczący na innych ludzi i pozwolić na otwarcie się na wpływy innych”.\nObok miłości-eros istnieje jednak, zdaniem Schopenhauera, wrodzona wszystkim ludziom miłość-agape, tj. miłość czysta, polegająca na współczuciu, czyli poznaniu cierpienia drugiego i cierpienia świata. Dlatego prawdziwa miłość jest percepcją (poczuciem) podstawowej kosmicznej jedności .\nSchopenhauerowska wola życia w psychologicznej koncepcji S. Freuda przybiera postać libido – pierwotnego erotycznego instynktu, siły kierującej postępowaniem człowieka.\nS. Freud stworzył nie tylko teorię człowieka, ale też teorię kultury i życia społecznego, które także wywodził z popędu seksualnego "libido". Twierdził, że eros jest podstawą ludzkiej kultury w wymiarze nie tylko rodzinnym, ale też społecznym a nawet narodowym.. Autor nie podjął próby ontologicznego określenia istoty kultury, lecz tylko opisywał zewnętrzne jej przejawy. Był zdania, że kultura z jednej strony zabezpiecza człowieka przed surowością natury i w życiu społecznym zapewnia bezpieczeństwo, z drugiej strony narzucanie przez społeczeństwo norm kulturowo obyczajowych i etycznych jest źródłem licznych nerwic.\nMiłość to specyficzna forma (uszczegółowienie) lub sublimacja libido. Wyższe formy miłości rozwijają się z libido m.in. przez sublimację, która polega na przekraczaniu prymitywnego poziomu libido (skoncentrowanego na przyjemności) i zwróceniu się ku innym przedmiotom-kochanym dla nich samych. Na bazie sublimacji libido rodzi się postęp życia społecznego, sztuki i nauki .\nFreud miłości porównał do samobójstwo. Człowiek zakochany jest pochłonięty obiektem miłości i tak samo myślący o samobójstwie jest pochłonięty samobójstwem. śmierci). Zaproponowana przez Freuda alternatywa: seksualny prymitywizm albo całkowity ascetyzm, nie wyjaśnia faktu wyboru, obecnego w każdej formie miłości ludzkiej ( Fromm zarzuca Freudowi, że nie umiał zrozumieć płci w sposób dostatecznie głęboki i proponuje przeniesienie jego ustaleń z płaszczyzny fizjologicznej na płaszczyznę biologiczną i egzystencjalną ).\nI. 9 Prafundamentem życia duchowego- Schelera rozważania o miłości\nU podstaw życia społecznego Schelera znajduje się zasada solidarności ugruntowana przez życie religijne wspólnoty i uwarunkowana przez miłość. M. Scheler dokonał pierwszej próby oddzielenia pojęcia miłości od romantycznego ideału absolutnej jedności. Miłość jego zdaniem polega na nieuznawaniu i nietraktowaniu drugiego jako identycznego z sobą samym, gdyż zakłada ona i daje podstawę dla różnorodności osób. Stanowi też pierwotne uwarunkowanie moralności (etyczności) osoby przez kierowanie się ku wartościom uniwersalnym (najwyższym). Jest aktem pierwotnym, warunkującym zaistnienie wartości w bycie ludzkim – bez rozróżniania czy należą one do samego kochającego, czy do innych. Dlatego miłość siebie nie sprzeciwia się miłości innych osób i nie ma nic wspólnego z egoizmem. W sferze wartości witalnych dominuje miłość erotyczna, natomiast w sferach wartości duchowych i religijnych dominują inne formy miłości. Zgodnie z duchem swojej fenomenologii Scheler zdefiniował miłość „... jako intencjonalny ruch, w którym będący nośnikiem wartości przedmiot dochodzi do wartości najwyższych wg swojej idealnej istoty”.\nScheler określa miłość jako ruch , który nie wiąże się z dynamiką ludzkich pragnień czy dążeń, lecz odniesiony jest do wartości przedmiotu, na który jest skierowany. Miłość jest mianowicie ruchem w kierunku wyższych wartości tego przedmiotu. Ruch miłości może być dany dwojako, albo jako wychodzący z Ja , albo jako wychodzący z przedmiotu miłości.\nCharakter miłości opisuje M. Scheler w dziele„Ordo amoris”. Tytułowe ordo amoris jest szczególnym porządkiem miłości i nienawiści właściwym danej osobie. Jest to jej najgłębszy rdzeń, który przejawia się w chceniach, pragnieniach, sympatiach i antypatiach, preferencjach; „W pewnym schemacie duchowym znajduje się praźródło, które w tajemny sposób ożywia wszystko to, co pochodzi od tego człowieka, ba, jeszcze więcej: znajduje czynnik pierwotnie określający to, co stale usiłuje go otoczyć - w przestrzeni [będzie to] jego otoczenie moralne, w czasie jego los, tzn. ogół możliwości, które zdarzają się jemu i mogą zdarzyć się tylko jemu ”.\nOrdo amoris jest sposobem kochania i służenia temu, co wartościowe oraz nienawidzenia tego, co sprzeczne z wartościami. Ono stanowi aksjologiczny rdzeń osoby, rdzeń duchowy. Przejawia się w emocjach, wyobraźni, woli działania. Ordo amoris stanowi strukturę ludzkiego ducha, „definicję” konkretnego człowieka, jego niepowtarzalności: „Kto ma ordo amoris jakiegoś człowieka, ten ma tego człowieka. Znalazł on dla niego jako podmiotu moralnego to, co w przypadku kryształu stanowi formułę krystaliczną”.\nM. Scheler nazwie miłość do samego siebie miłością do własnego zbawienia. Tak więc przedmiotem miłości do siebie samego jest to, przez co najgłębiej jesteśmy z Bogiem i nie jest to życie biologiczne, pomyślność życiowa, zdrowie, ale indywidualny kształt naszego ducha, którego zapragnął dla nas Bóg; „W egoizmie bowiem nie jest mi dana moja indywidualna jaźń jako przedmiot miłości - wyizolowany ze wszystkich powiązań społecznych i ujęty jedynie jako nosiciel owych najwyższych rodzajów wartości, które np. znajdują swój wyraz w pojęciu zbawienia - lecz jestem dany sobie w dążeniu tylko jako jeden spośród innych, który jedynie po prostu nie uwzględnia wartości innych ludzi”.\nW rozprawie Ordo amoris, przyznał Scheler aktowi miłości status przyczyny wszelkiego poznania, a zarazem staje się ona warunkiem, bez którego nie jest możliwe żadne poznanie: „Miłość jest zawsze budzicielką poznania i chcenia, matką ducha i samego rozumu”.\nMiłość jak i nienawiść są zdaniem Schelera pierwotnymi aktami w stosunku do poznania jakiegoś przedmiotu. Zawsze bowiem odnosi się człowiek w sposób emocjonalny, darząc dany przedmiot poznania pierwotnym uczuciem, jakim jest miłość lub nienawiść. Z kolei akty miłości i nienawiści są warunkiem oraz fundamentem wszystkich innych aktów emocjonalnych, na podstawie których uchwytywane są wartości.\nI. 10 Miłość jako wzajemne darowanie s i ę osób u Marcela\nG. Marcel interesował się konkretnym istnieniem człowieka, które to istnienie w jego filozofii stało się punktem wyjścia i zarazem przedmiotem badań. Człowiek zdaniem Marcela doświadcza ustawicznie trudu życia, jest pielgrzymem czasu i przestrzeni (homo viator), przeżywa miłość, nadzieję, solidarność, ale też rozpacz, opuszczenie i rywalizację. Punktem wyjścia zatem filozofii jest doświadczenie niepokoju, które wiąże się z pytaniem o sens życia i śmierci. W swoich pismach filozoficznych i utworach dramatycznych G. Marcel usiłował dać odpowiedź na pytanie kim jest człowiek? Człowiek wg niego to "byt wcielony", tzn. osobowo-duchowe "ja" włączone w materialne ciało, to połączenie ciała i duszy.\nZdaniem G. Marcela najwyższym przejawem bytowania człowieka i szczytem jego osobowej doskonałości jest akt darowania siebie drugiemu w miłości, akt całkowicie bezinteresownej afirmacji drugiej osoby, w którym człowiek spełnia się zasadniczo jako byt osobowy, znajdując sensowność swego życia i działania. Erotyczny popęd staje się przedmiotem odpowiedzialnej i dojrzałej personalizacji, stawiającej w punkcie wyjścia godność osoby. Jedna osoba może należeć do drugiej tylko przez wolny dar miłości., a we wzajemnym darowaniu się osób spełnia się ich przeznaczenie. Miłość jest fundamentem życia moralnego i należy ją wiązać z całością psychofizycznej struktury człowieka. Zadaniem miłości jest podporządkowanie moralnego działania najważniejszym osobowym wartościom (celom).\nMiłość uzdalnia człowieka do współtworzenia dobra wspólnego- rodziny, narodu, Kościoła. Marcel wiąże miłość przede wszystkim wiarą, wolnością i wynikającą z niej twórczością człowieka. Ona sprawia, że człowiek może siebie samego wciąż przekraczać zwłaszcza w sytuacji szczególnej próby, jaką niesie ze sobą życie.\n„Miłość wymaga wierności. Marcel oponował przeciwko współczesnym teoriom, iż człowiek nie jest zdolny do trwałych uczuć i wiernej miłości. Twierdzi się dziś niejednokrotnie, że człowiek jest panem tylko teraźniejszości a nie przyszłości. Takie przekonanie podważa trwałość życia zmysłowo-duchowego człowieka, łącznie z możliwością decyzji dotyczącej całości życia ludzkiego. Niektórzy twierdzą nawet, że wierność nie jest wskazana, gdyż jest równoznaczna ze zdradą samego siebie. Marcel, oponując przeciw relatywizacji miłości, akcentuje nieodzowność jej powiązania z wiernością. Miłość jest przecież czymś więcej niż pożądaniem. Miłość wymaga więc wierności, lecz nie może to być wierność czysto formalna lub wierność samemu sobie. Francuski egzystencjalista mówi o "twórczej wierności", tj. wierności aktywnej, odkrywającej w ukochanej osobie nowe wartości, odradzającej się pomimo przeżywanych kryzysów oraz formującej dojrzałą życiowo postawę”.\nLudzka miłość jawi się jako tęsknota za szczęściem, wiecznością i prawdą. Gabriel Marcel sformułował słuszne stwierdzenie, że miłość to sprzeciw wobec śmierci. Powiedzieć drugiemu człowiekowi „kocham cię”, to jakby powiedzieć: nie zgadzam się na twoją śmierć, protestuję przeciw śmierci. Jest faktem, że ludzka miłość zawsze chce być wieczną miłością. Z ludzkiego punktu widzenia miłość jest rzeczywistością, której stale wyglądamy i ku której nieustannie dążymy.\nI. 11 Miłość jako dialog u Emmanuela Levinasa\nSpór o dialogiczność miłości człowieka jest fundamentalnym sporem o jego naturę. Dwudziestowieczna filozofia dialogu w punkcie wyjścia kładła nacisk na znaczenie i wagę relacji międzypodmiotowych dla uzyskania tożsamości przez ja. Poza relacją z Ty, ja w ogóle nie istnieje . W „Ich und Du” pisał Martin Buber: „Człowiek staje się Ja w kontakcie z Ty. Naprzeciw pojawia się i znika, wydarzenia relacji gęstnieją lub rozpraszają się, a w tej przemienności zarysowuje się i rośnie za każdym razem świadomość niezmiennego partnera, świadomość Ja” . „Ty” staje się warunkiem koniecznym zaistnienia „Ja”, a relacja dialogiczna stanowi przestrzeń narodzenia się „Ja”. Stąd „na początku jest relacja” .\nEmanuel Lévinas wprowadza zdecydowaną asymetrię między „Ja” i „Ty”. Ty jest moim mistrzem, jego słowo objawia mi prawdę . To ja jestem odpowiedzialny za Ty bez oglądania się na ewentualną wzajemność. Relacja międzyosobowa jest bowiem z istoty „nie-symetryczna” i z gruntu nieontologiczna : „ Patos miłości polega na nieprzekraczalnej dwoistości bytów. Jest to relacja z tym, co wymyka się na zawsze. Ta relacja nie neutralizuje ipso facto innośći, lecz ją zachowuje. Patos rozkoszy zawiera się w fakcie bycia dwojgiem . Ktoś inny jako inny nie jest tu przedmiotem, który staje się czymś naszym czy też który staje się nami; przeciwnie, wycofuje się on w swoją tajemnicę”.\nZasadniczym pojęciem określającym złożoność i doniosłość relacji międzyludzkich jest dla Levinasa „twarz”. Twarz to człowiek w najprostszej formie, to obnażona ze wszystkiego istota ludzka. Przez twarz Levinas rozumie interakcję z innym. To ona pierwsza zostaje zauważona i w niej zawarty jest cały dramat człowieka. Twarzy nie poznaje się, bo kontakt z twarzą jest etyczny a nie epistemologiczny. W twarzy poznajemy drugiego lepiej niż przez zmysły. Objawienie twarzy to maksymalne zbliżenia się do człowieka, to próba spotkania i nawiązania kontaktu; „ Miłość pozostaje stosunkiem z Innym, chociaż przekształca się w potrzebę, bo ta potrzeba wciąż jeszcze zakłada całkowitą, transcendentną zewnętrzność Innego, oblubieńca. Ale miłość wykracza również ponad oblubieńca. Właśnie dlatego przez twarz sączy się ciemne światło płynące z poza twarzy, z czegoś, czego jeszcze nie ma, z przyszłości nigdy dość przyszłej, dalszej niż możliwość”.\nLevinas zakłada, że relacja Ja -Ty, nie jest relacją z rozmówcą, ale z innością . Wszelka relacja z Innym nie niweluje separacji, nie ustanawia żadnej jedności z Innym. Inny pozostanie innym na zawsze, nie jest możliwe poznanie go. Miłosnej wspólnocie, ciągłe oddzielenie Innego i niemożność pełnego połączenia nadaje ostrość odczuwania. Inny w relacji miłosnej pozostaje bezosobowy, i jest to jego główna cecha. Miłość choć zmierza do przełamania inności i do nadania innemu indywidualnej istoty nigdy nie osiąga swego celu. Inny to opozycja do ja , jednak człowiek nosi innego w sobie jeszcze zanim spotka obok siebie jego twarz; „ Miłość nie prowadzi po prostu, mniej lub bardziej bezpośrednią drogą do Ty. Zwraca się w innym kierunku niż kierunek, w którym spotykamy Ty. Coś ukrytego-nigdy nie dość ukrytego- leży poza sferą osobową, jest nawet jakby jej odwrotnością, opiera się światłu, stanowi kategorię zewnętrzną wobec gry bytu i niebytu, jest absolutnie nieuchwytne, bo wykracza poza możliwość ”.\nWszelka bliskość z drugą osobą wynika nie stąd, że należy ona do rodziny, czy że znajduje się fizycznie blisko lecz stąd, że czuję się za nią odpowiedzialny. Spotkanie twarzą w twarz ma moc kreacji jednostki. Dwoje kochanków w spotkaniu twarzą w twarz konstytuuje siebie.\nMiłość nie ma właściwości poznawczych, nie jest poznaniem. Eros znaczy inność i to inność nie do przezwyciężenia. Inność erotyczna nie dotyczy różnicy w cechach dwóch bytów: kobiecego i męskiego. Inność to jedna z cech kobiecości i dlatego to co kobiece jest inne dla bytu męskiego a nie dlatego, że byt kobiecy jest innej natury. W związku erotycznym najważniejsza jest inność jako cecha a nie inna cecha. Nic w tej relacji nie redukuje inności. Levinas stanowczo twierdzi, że miłość nie jest połączeniem się dwu płci, nie jest „stopieniem się” , ona utrzymuje inność, pogłębia tajemnicę innego. W związku z tym niemożliwe jest w relacji erosa posiadanie czy ujarzmienie wolności. Miłość nie ma funkcji integrującej, miłość wręcz utrzymuje dezintegrację kochanków: „ Miłość nie jest poznaniem, do którego dołączają się elementy uczuciowe, otwierając nieprzewidziany poziom bycia. Miłość niczego nie chwyta nie prowadzi do żadnego pojęcia, nie prowadzi do nikąd, nie ma ani struktury przedmiot-podmiot, ani struktury Ja-Ty. Eros nie wydarza się jako podmiot zmierzający do przedmiotu, ani jako pro-jekcja zmierzająca do realizacji możliwości. Jego ruch polega na wychodzeniu poza możliwość ”.\nPierwotny żywiołem, gdzie tworzy się podmiotowość podmiotu jest rozkoszowanie się, samotne, egoistyczne szczęście w którym człowiek zyskuje swą indywidualność. Życie polega na doznawaniu i czuciu siebie i Innego. Miłość realizuje się w doznawaniu, jest zmysłowością i rozkoszowaniem się , a więc wrażliwością na świat, na to co może zaspokoić nasze potrzeby; „ Jeżeli kochać znaczy kochać miłość, jaką darzy mnie Umiłowana, to kochać znaczy również kochać w miłości samego siebie i w ten sposób powracać do siebie. Miłość transcenduje w sposób dwuznaczny-lubuje się, jest przyjemnością i egoizmem we dwoje. A jednak w tym lubowaniu się oddala się do siebie; istnieje jako zawrót głowy nad głębiną inności, której nie oświetla już żadne znaczenie-nad głębiną obnażoną i sprofanowaną. W rozkoszy zarysowuje się już relacja z dzieckiem-pragnienie dziecka, będącego jednocześnie kimś innym i mną samym, pragnienie które spełnia się w samym dziecku”. Ontologia miłości Levinasa zakłada, że człowiek znajduje swe szczęście już w samym posiadaniu potrzeb, w porządku rozkoszowania się jednostka może po raz pierwszy poczuć się u siebie, doświadcza narodzin swej wewnętrzności. Inny pragnie miłości, tęskni za nią. Miłość jest zatem u Levinasa radykalnym otwarciem na innych i na świat.\n1.Arystoteles, Etyka Nikomachejska, Tłum. Daniela Gromska, Warszawa 1996\n2.Arystoteles, Metafizyka , Tłum. Kazimierz Leśniak, Warszawa 1990\n3.Bańczyk T., Maxa Schelera rozumienie istoty filozofii, Czasopismo Filozoficzne, nr 1 2006\n4.Baranowska M., Poznanie Boga w filozofii religii Maxa Schellera, „ Kwartalnik Filozoficzny”, z.3, Warszawa, 1994\n5.Barthes Roland, Fragmenty dyskursu miłosnego, tłum. M. Bieńczyk ,Warszawa 1999\n6.Bartoś T., Metafizyczny pejzaż. Świat według Tomasza z Akwinu ,Kraków 2006\n7.Bartoś T., Tomasza z Akwinu teoria miłości, Kraków 2004\n8.Bauman Z., Etyka ponowoczesna, tłum. J. Bauman, J. Tokarska-Bakir, Warszawa 1996\n9.Bataille G., Erotyzm, Tłum. M. Ochab , Gdańsk 1999\n10.Bataille G. Doświadczenie wewnętrzne, tłum. O. Hedemann, KR Warszawa 1998\n11.Bataille G. Erotyzm, świętość, samotność, tłum. M. Ochab (w:) Transgresje, t. 2, Odmieńcy, red. M. Janion, St. Rosiek, Gdańsk 1982\n12.Beierwaltes W., Platonizm w chrześcijaństwie ,tłum. Piotr Domański, Kęty 2003\n13.Brejdak Jaromir, Niklas Luhmann - hermeneutyka różnicy konstytutywnej, [w:] "Fenomenologia", nr 1/2003\n14.Brejdak Jaromir, Hermeneutyczne i dyferencyjne pojęcie rozumienia: Gadamer - Luhmann, [w:] Przyłębski Andrzej (red.), Dziedzictwo Gadamera, Wyd. Fundacji Humaniora, Poznań 2004\n15.Brun J., Arystoteles i Liceum, tłum. H. Igalson-Tygielska, Warszawa 1999\n16.Buber M. Ja i Ty. Wybór pism filozoficznych, tłum. i wstęp J. Doktór, Warszawa 1992\n17.Buczyńska-Garewicz H., Uczucia i rozum w świecie wartości, , Wrocław 1975\n18.Buczyńska -Garewicz H., Fenomenologia uczuć Maxa Schellera, „ Archiwum Historii Filozofii i Myśli Społecznej”, nr 21, Warszawa 1975\n19.Bukowski K., Oblicza miłości , Krakow 1994\n20.Bukowski J., Zarys filozofii spotkania, Kraków 1987\n21.Cieśla S. ,Georg Simmel i podstawy jego socjologii, Lublin 1993\n22.Chałubiński M., Fromm, Warszawa 2005\n23.Chałubiński M., Antropologia i utopia. Jednostka a społeczeństwo w poglądach Ericha Fromma, Warszawa 1992\n24.Copleston F., Historia filozofii , Tom 2: Od Augustyna do Szkota , Tłum. Sylwester Zalewski, Instytut Wydawniczy PAX, Warszawa 2004\n25.Derrida J. Psyche. Odkrywanie innego, tłum. M.P. Markowski (w:) Postmodernizm. Antologia przekładów, red. R. Nycz, Kraków 1998\n26.Drożdż B., Miłość jest społeczna, Perspectiva Legnickie Studia Teologiczno-Historyczne, Legnica 2003, nr 1\n27.Dybel P., Dialog i regresja. Antynomie psychoanalizy Zygmunta Freuda, Warszawa 1995\n28.Dyoniziak R., Postacie miłości, Kraków 1991\n29.Eibl-Eibesfeldt I., Miłość i nienawiść, tłum. Z. Stromenger, Warszawa 1987\n30.Feuerbach L., Wybór pism, t. 1, Tłum. Ryszard Panasiuk, Warszawa 1998\n31.Filipow A., Antropologia filozoficzna a teoretyczna logika w socjologii,(w) Racjonalność współczesności, tłum. H. Kozakiewicz, Warszawa 1992\n32.Freud Z. Kultura jako źródło cierpień, tłum. J Prokopiuk, Warszawa 1992\n33.Freud Z. Wstęp do psychoanalizy, tłum. S. Kemperówna i W. Zawicki, Warszawa 1992 (wyd. 5)\n34.Fromm E. Mieć czy być, tłum. J. Miziński, UW Warszawa 1989\n35.Fromm E., Miłość, płeć i matriarchat, tłum. B. Radomska, G. Sowiński, Poznań 1991\n36.Fromm E., O sztuce miłości, tłum. A. Bogdański Warszawa 2001\n37.Fromm E., Niech się stanie człowiek, tłum. R. Saciuk , Warszawa 1994\n38.Fromm E. , Serce człowieka. Jego niezwykła zdolność do dobra i zła, tłum. R. Saciuk, Warszawa–Wrocław 1996\n39.Fromm E., Ucieczka od wolności, tłum. O. i A. Ziemińscy, Warszawa 1970\n40.Fromm E., Wojna w człowieku, tłum. P. Kuropatwiński, P. Pankiewicz, Gdańsk 1991\n41.Foucault, Historia seksualności, tłum.B. Banasiak, T. Komendant, K. Matuszewski, Warszawa 1995\n42.Foucault M., Przedmowa do transgresji, przeł. Tadeusz Komendant, (w): tenże, Szaleństwo i literatura, red. Tadeusz Komendant, Warszaw 1999\n43.Frączek A., O Ericha Fromma koncepcji ludzkiej destruktywności, ( w ) Osobowość a społeczne zachowanie się ludzi, red . J. Reykowski, Warszawa 1980\n44.Gadacz T. Wolność i odpowiedzialność, WN PAT, Kraków 1990\n45.Gadacz T., O miłości o nienawiści, Kraków 1995\n46.Gilson E., Heloiza i Abelard. Średniowieczne początki humanizmu Warszawa 1956\n47.Gilson E., Historia filozofii chrześcijańskiej w wiekach średnich, Warszawa 1987\n48.Góźdź K. , W poszukiwaniu definicji osoby, „Roczniki Teologiczne” 43/1996/ z. 2\n49.Gudaniec A. , O dychotomii miłości i przyjaźni u św. Tomasza z Akwinu, Ethos (11), z. 3, Lublin 1998\n50.Gut P., Leibniz : myśl filozoficzna w XVII wieku , Wrocław 2004\n51.Hegel G. W. H., Estetyka, t.2, Warszawa 1966\n52.Hegel G.W.F. Fenomenologia ducha, tłum. A. Landman, Warszawa 1963\n53.Heidegger M. Bycie i czas, tłum. B. Baran, Warszawa 1994\n54.Hałas E., Małżeństwo a kulturowe modele miłości, „Roczniki Nauk Społecznych", Lublin, 1996, z. l\n55.Jakubowicz M., Dwa oblicza miłości. Porównanie językowych obrazów miłości tkwiących w etymologii i frazeologii, „ Acta Universitatis Wratislaviensis’, tom 14, Wrocław 2000\n56.Janion M. Kobiety i duch inności, Warszawa 1996.\n57.Jędraszewski M. W poszukiwaniu nowego humanizmu J.- P. Sartre- E. Lévinas, WN PAT, Kraków 1994.\n58.Jędraszewski M. Wobec innego. Relacje międzypodmiotowe w filozofii Emanuela Lévinasa, Poznań 1990\n59.Kaniowski Andrzej, Sprzeczności metodologiczne i implikacje polityczne teorii systemów N. Luhmanna, [w:] "Studia Nauk Politycznych", nr 5/1981 (53),\n60.Karpowicz P., Erich Fromm i religie Wschodu, „ Colloquia Comunia”, 1990, nr 1-6\n61.Kaucha K. C., , Miłość za miłość, Lublin 2000\n62.Kochan J., D.A.F. de Sade czyli racjonalizm absolutny, „Nowa Krytyka” nr 17, Szczecin 2005\n63.Korzeniewski B., Levinasa podróż po krainie wrażliwości (w) Rozdroża i ścieżki wrażliwości, t.1, Poznań 2000\n64.Kostro C., Funkcjonalna teoria moralności Niklasa Luhmanna, Kraków 2001\n65.Kowalczyk S., Człowiek w myśli współczesnej. Filozofia współczesna o człowieku, Wydawnictwo "Michalineum", Warszawa 1990\n66.Krąpiec A.., Struktura aktu miłości u św. Tomasza z Akwinu, „Roczniki Teologiczno-Kanoniczne, z. 1–2, Lublin 1959\n67.Kucia M., Filozofia Ericha Fromma, Kraków 1994\n68.Kuligowski W., Siedem szkiców do antropologii miłości, Poznań 2006\n69.Kurowski M., Niklasa Luhmanna radykalizacja projektu fenomenologii, [w:] "Fenomenologia", nr 1/2003\n70.Kuźma E., Dekonstruowanie i rekonstruowanie granicy. Jacques Derrida: "La Dissemination", Niklas Luhmann: "Die Kunst der Gesellschaft", [w:] "Nowa Krytyka", nr 16/2004\n71.Leibniz G. W., Teodycea. O dobroci Boga, wolności człowieka i pochodzeniu zła, Tłum. Małgorzata Frankiewicz. Warszawa 2001\n72.Leibniz G. W., Monadologia, Uniwersytet Mikołaja Kopernika, Toruń 1991\n73.Leibniz G. W., Wyznanie wiary filozofa, Warszawa, 1969\n74.Lévinas E. Całość i nieskończoność, tłum. M. Kowalska, PWN, Warszawa 1998\n75.Levinas E., Czas i to , co inne, Tłum. J. Migasiński, Warszawa 1999\n76.Luhmann N., Teoria polityczna państwa bezpieczeństwa socjalnego, tłum. G. Skąpska. Warszawa, 1994\n77.Luhmann N., Funkcja religii tłum. Dominika Motak, wstęp:, Nomos, Kraków 1998\n78.Luhmann N., Semantyka miłości. O kodowaniu intymności, tłum. Jerzy Łoziński, Scholar, Warszawa 2003\n79.Lyotard J.F. Psyché - odkrywanie innego, tłum. M. P. Markowski, w: Postmodernizm - antologia przekładów, R. Nycz (red.), Kraków 1998\n80.Łagowski B., Palę Fromma, (w) Co jest lepsze od prawdy?, Kraków 1986\n81.Łojek J., Wiek Markiza de Sade, Warszawa 1996\n82.Marks K., Engels F., Dzieła, t. 1, tłum. K. Jażdżewska, Warszawa 1960\n83.May R. Miłość i wola, tłum. H. i P. Śpiewakowie, Poznań 1998\n84.Nietzsche F. Ludzkie, arcyludzkie, tłum. K. Drzewiecki, Warszawa 1991\n85.Olubiński A., Ericha Fromma koncepcja życia po ludzku, Toruń 1994\n86.Panasiuk R., Feuerbach, Warszawa 1981\n87.Pieper J., O miłości, nadziei i wierze, tłum. I. Gano, K. Michalski, Poznań 2000\n88.Platon, Uczta, tłum. A. Bernasinski Warszawa 1994\n89.Prokopiuk J., Psychologia głębi a religia, Warszawa 1965\n90.Piwowarski Władysław, Religia cywilna. Koncepcje JJ Rousseau, RN Bellaha i Niklasa Luhmanna, [w:] "Przegląd Religioznawczy", nr 2/1995\n91.Pyka M., O uczuciach, wartościach i sympatii. David Hume, Max Scheler Kraków 1999\n92.Rakowska Katarzyna, Koncepcje religii w ramach teorii systemów Niklasa Luhmanna i Petera Bergera, [w:] "Pedagogia Christiana", t.1 2000\n93.Reale G., Historia filozofii starożytnej , Tłum. Edward Iwo Zieliński, RW KUL, Lublin 1994\n94.Ricoeur P. Egzystencja i hermeneutyka, wybór: S. Cichowicz, tłum. E. Bieńkowska, H. Bortnowska, S. Cichowicz, J. M. Godzimirski, H. Igalson, J. Skoczylas, K. Tarnowski, Warszawa 1985\n95.Ricoeur P. Filozofia osoby, tłum. M. Frankiewicz, Kraków 1992\n96.Ricoeur P. Podług nadziei, tłum. St. Cichowicz, Warszawa 1991\n97.Richert S., AMOradło, Modus, nr 5, Olsztyn 2004\n98.Rosińska Z., Freud, Warszawa, 1993\n99.Saciuk R., O moralności i zdrowiu psychicznym: z humanistycznej psychoanalizy E. Fromma, „Acta Universitatis Wratislaviensis”, Prace Psychologiczne XLV, Wrocław 1996\n100.Saciuk R. , Na służbie życia i śmierci. Z humanistycznej psychoanalizy Ericha Fromma, „Acta Universitatis Wratislaviensis”, Prace Filozoficzne XXVII, Wrocław 1983\n101.Saciuk Robert., Nasza epoka absurdu, Wrocław 1992\n102.Scheler M. Resentyment i moralność, tłum. J. Garewicz, Warszawa 1977\n103.Scheler M. Pisma z antropologii filozoficznej i teorii wiedzy, tłum. A.Węgrzecki, Warszawa 1987\n104.Schelera M., Ordo amoris [w:] O miłości – antologia, (red.) M. Grabowski, Toruń 1998\n105.Schopenhauer A. Świat jako wola i przedstawienie, t. 1, tłum. J. Garewicz, Warszawa 1994\n106.Schopenhauer A., Uzupełniające uwagi do nauki o cierpieniu świata, Kraków 2000\n107.Siemek M. J., Hegel i filozofia, Warszawa 1998\n108.Siemianowski A., Zrozumieć miłość. Fenomenologia i metafizyka miłości, Bydgoszcz 1999\n109.Siniugina L., Agresja czy miłość. Prezentacja poglądów Ericha Fromma, Warszawa 1981\n110.Spinoza B., Etyka w porządku geometrycznym dowiedziona, Tłum. Ireneusz Myślicki, Warszawa 1954\n111.Spinoza B., Pisma wczesne, tłum. I. Myślicki, Warszawa 1969\n112.Strojnowski J., Freud [w:] EK, t. 5, Lublin 1998\n113.Stróżewski W., (red.) Od Husserla do Lévinasa WN UJ, Kraków 1987\n114.Szestow L., Ateny i Jerozolima , tłum. C. Wodziński, Kraków 1993\n115.św. Tomasz, Dzieła wybrane, Tłum. OJ. Salij O.P. W drodze, Poznań 1984\n116.Tarnowski K. Człowiek i transcendencja, Kraków 1995


Dwumiesięczna dziewczynka walczy o życie w koszaińskim szpitalu. Rodzice usłyszeli zarzuty - Dziennik.pl\nMatka dziecka wyprowadzana po przesłuchaniu w prokuraturze okręgowej w Koszalinie / PAP / Marcin Bielecki\n39-letni Adam K, ojciec dwumiesięcznej dziewczynki z Darłowa, która walczy o życie w koszalińskim szpitalu, usłyszał zarzut spowodowania bardzo ciężkich i zagrażających życiu dziecka obrażeń ciała. Grozi mu za to nawet 15 lat więzienia.Zarzuty usłyszała też matka dziecka\n39-letni Adam K., konkubent matki dwumiesięcznej dziewczynki i ojciec tego dziecka w Prokuraturze Rejonowej w Koszalinie usłyszał zarzut spowodowania bardzo ciężkich i zagrażających życiu dziecka obrażeń ciała w postaci krwiaków, jakie w toku badań ujawnili lekarze. Za to przestępstwo grozi kara do 15 lat pozbawienia wolności. Przesłuchiwany w charakterze podejrzanego Adam K. nie przyznał się do popełnienia tak zarzuconego mu czynu – powiedział rzecznik Prokuratury Okręgowej w Koszalinie Ryszard Gąsiorowski. Dodał też, że sąd rejonowy przychylił się do wniosku prokuratury i zastosował wobec 39-letniego Adama K. tymczasowy areszt na trzy miesiące.\nZ kolei 23-letnia mieszkanka Darłowa, matka dwumiesięcznej dziewczynki, która w stanie bardzo ciężkim przebywa w koszalińskim szpitalu, usłyszała zarzut narażenia dziecka pozostającego pod jej opieką na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu."Podejrzana usłyszała zarzut z art. 160 par. 2, czyli narażenia osoby pozostającej pod jej opieką na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Za taki czyn jest odpowiedzialność karna od 3 do 5 lat pozbawienia wolności – poinformował prokurator Ryszard Gąsiorowski.\nZaznaczył, że matka jest szczególnym gwarantem zdrowia i życia dziecka, stąd taki zarzut. Dodał, że podstawą jego przedstawienia jest takie ustalenie, że gdy 23-letnia kobieta postanowiła wyjść z mieszkania ze starszą 5-letnia córką, był w nim już przyjaciel jej konkubenta, który miał ze sobą wysokoprocentowy alkohol i zaczął go spożywać. Ona widząc, że ta wódka się pojawia i tak wyszła, pozostawiając dwumiesięczne dziecko – powiedział Gąsiorowski.\nW środę szpital zawiadomił policję o tym, że dziecko mogło zostać pobite, że stwierdzone urazy mogły powstać w wyniku udziału osób trzecich. To ojciec miał wezwać pogotowie ratunkowe do domu, gdy stwierdził, że dziecko nie reaguje na zewnętrzne bodźce, jest nieprzytomne. Miał mówić, że wypadło mu z rąk. Matki miało nie być wówczas w domu.\nzatrzymani dziewczynka śledztwo pobicie OIOM\nDlaczego zatrzymane? Według pisowskiego rzecznika "praw dziecka" klaps to nic złego...\nPewnie znowu jakiś konkubent,który chce tylko baby,a nie dziecka!?\nPewnie tatuś za porada „Rzecznika Praw Dziecka „ dał dziecku klapsa !!!!!????\nO co chodzi? Dostała klapsa. A mamusia 500+\nKobiety , na litość boska ,konkubent ważniejszy od dziecka ??????\nPewnie zaczynał od "nie zostawiających żadnych śladów" klapsów...


Nowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach Nowa oferta: lipiec 2020\nNowa Sól szybka Pożyczka na dowód\nMieszkasz w Nowej Soli. Potrzebujesz gotówkę? Pożyczka gotówkowa na dowód bez zaświadczeń o zarobkach spłata w dogodnych terminach. Szybka prywatna pożyczka do 10 000zł bez żadnych zaświadczeń i formalności. Wystarczy dowód osobisty. Również dla bezrobotnych i zadłużonych. Dam pożyczkę na dowód z dostawą do domu. Bez zaświadczeń o zarobkach. Bez sprawdzania historii kredytowej. Niski procent. Dopasowane raty do twojej sytuacji finansowej. Atrakcyjne warunki. Żadnych dodatkowych opłat, dopasowane terminy spłata także bonusy dla klientów spłacających raty w terminie. Szybka pożyczka Nr. telefonów w Nowej Soli Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach Nowe ogłoszenia lipiec 2020\nZambrów Gotówka bez zaswiadczen Pozycze prywatnie\nNowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń dowód bez zaświadczeń o zarobkach Nr. telefonów w Nowej Soli.\nNowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach na dowolny cel\n2020 Nowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach na dowolny cel Nr. telefonów w Nowej Soli.\nNowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach\nSzybka pożyczka prywatna. Minimum formalności - pożyczka tylko na dowód osobisty. Pożyczki do 20 000 zł na dowolny cel oraz korzystny okres kredytowania. To Ty dopasuj kredyt do siebie a nie odwrotnie. Nawet do 15 lat. Zapraszamy do oddziałów na terenie całego kraju. Bezstresowo i solidne. Niskie oprocentowanie i wysoka jakość świadczonych przez nas usług. Przyjdź i przekonaj się sam jak szybko można otrzymać pieniądze. Nowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach - Wystarczy mieć przy sobie dowód osobisty. Gotówka od ręki.\n"Nowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach\npożycze na dowód na dowolny cel bez udziału banku. Oferta kierowana do klientów w Nowej Soli.\nNowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń Nie wymagamy zaświadczeń z pracy Oferuję pożyczki w kwocie od 500 zł do 25.000 na dowolny cel. Możliwość rozłożenia zadłużenia na raty nawet na 36 miesiące zadzwoń i spotkajmy się u nas w biurze. Przedstawimy ci ofertę dopasowaną do twoich potrzeb. Nie szukaj firm poza bankowej udzielających przez Internet pożyczek takie pożyczki mają jakieś koszty ukryte. Sprawdź n as , bo jesteśmy najlepsi na rynku. Wystarczy jedynie Twój dowód osobisty. Nr. telefonów .\nNowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń Skorzystaj i otrzymaj gotówkę do domu już w ciągu 24 godzin.\nNowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach Adres nr. telefonu\nNowa Sól aktualna oferta lipiec 2020\nNowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach - oferta 2020 Oferta lipiec 2020 Pożyczki pozabankowe w Do 50.000 zł na dowolny cel Otrzymaj szybką natychmiastową pożyczkę już dziś! Gotówka lub przelew. Tylko ty decydujesz. Potrzebujesz tylko dostępu do maila. Udzielamy pożyczek na kwoty do 10000zł. Bez wierzycieli, na korzystny procent. Pożyczki przyznajemy błyskawicznie, bez zbędnej zwłoki. Nie czekaj, zgłoś się już dziś! Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach\nNowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach Pożyczki pozabankowe w Do 50.000 zł na dowolny cel Szybka chwilówka bez zaświadczeń o zarobkach lub z pracy. Pożyczka od ręki bez zbędnych formalności! Możliwa pożyczka pod zastaw na korzystnych warunkach. Wystarczy wniosek wypełniony drogą internetową lub kontakt telefoniczny. Wszystko na jasnych zasadach, bez ukrytych opłat. Zapraszamy do kontaktu. Nie zwlekaj! Tylko Nowa Sól. Nowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach Szybka pożyczka gotówkowa Nr. telefonów Aktualna oferta lipiec 2020\n1. Pożyczki pozabankowe w Do 50.000 zł na dowolny cel Udzielamy błyskawicznych pożyczek bez wierzycieli, zaświadczeń z pracy i zbędnej dokumentacji. Pożyczka udzielana jest przez osobę prywatną, bez sprawdzania, na procent. Nie wymagamy przedpłat, a termin spłaty wybierasz Ty - 10, 20 albo 30 dni. Skorzystaj i otrzymaj gotówkę do domu już w ciągu 24 godzin. Nowa Sól. Mielec Gotówka bez zaswiadczen Pozycze prywatnie Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach Szybka pożyczka gotówkowa na dowolny cel Nowa Sól Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach\n2. Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach Oddział w Gydni: adres; nr. telefonu. Pożyczki pozabankowe w Do 50.000 zł na dowolny cel Nagłe, niezapowiedziane wydatki? Zgłoś się do nas. Zapewniamy minimum formalności i ekspresową decyzje o przyznaniu pożyczki. Udzielamy natychmiast, bez zbędnych formalności. Wszystko załatwisz nie wychodząc z domu - wystarczy telefon lub komputer i konto w banku. Wystarczy, że okażesz dowód osobisty. Pożyczka na dowód bez zaświadczeń o zarobkach Szybkie pożyczki gotówkowe w Nowej Soli Szybka pożyczka Nr. telefonów\nWarning: include(mapa-nowa-sol.php) [function.include]: failed to open stream: No such file or directory in /pozyczkaonline-15minut-pl/pozyczka-na-dowod-bez-zaswiadczen-o-zarobkach-nowa-sol.php on line 416\nWarning: include() [function.include]: Failed opening 'mapa-nowa-sol.php' for inclusion (include_path='.:/:/usr/local/php5/lib/pear') in /pozyczkaonline-15minut-pl/pozyczka-na-dowod-bez-zaswiadczen-o-zarobkach-nowa-sol.php on line 416\n"Szybka pożyczka Nr. telefonów w Nowej Soli" | Dzialdowo Gotówka bez zaswiadczen Pozycze prywatnie Potrzebujesz pieniędzy, ale boisz się kolejnej odmowy. Przyjdź do nas i zamień swoje zobowiązania finansowe w jeden kredyt z mniejsza ratą. Pożyczka dla zadłużonych. Tylko u nas najlepsza oferta na rynku. Jak wyjść z długów i otrzymać pieniądze na spłatę innych zobowiązań finansowych? Skontaktuj się z nami i sprawdź naszą ofertę. Minimum formalności i maksimum korzyści. Minimum formalności , maksimum korzyści.


Bóg mnie cudownie uzdrowił [ŚWIADECTWO] / Świadectwa\nBóg mnie cudownie uzdrowił [ŚWIADECTWO]\n22.04.2016 07:16, aktualizacja 22.04.2016 21:40\nZOBACZ WIĘCEJ To był cud! Dziecko z wadą mózgu zostało uzdrowione Dzięki Jezusowi wygrała walkę z chorobą [WIDEO] "Świadomość grzechu to początek cudu uzdrowienia" Bóg wyciągał mnie z tego bagna grzechu [ŚWIADECTWO] Wzruszające spotkanie papieża i chorej dziewczyny [WIDEO] Modlitwa o uzdrowienie z nałogów Jak uzdrowić naszą pamięć? [WYWIAD]\nNie chciałem przyznać się nikomu do tego, że mogę mieć z tym problem i nadal w tym tkwiłem, ale tym samym paradoksalnie coraz częściej nienawidziłem siebie za to, co robię. Pewnego dnia moja żona z płaczem zawołała do Boga o pomoc. Nie spodziewała się nawet, że reakcja będzie tak natychmiastowa.\nWszystko zaczęło się w Święta Bożego Narodzenia 2014 roku. Mam na imię Wojtek. Wraz z żoną mamy dwójkę dzieci (trzecie w drodze). Sakramentalny związek małżeński zawarliśmy 10 lat temu. Dużo dobrego i złego wydarzyło się w tym czasie.\nNie różnimy się prawie wcale, przynajmniej jeśli chodzi o zamożność czy pochodzenie społeczne. Często zgodnie szliśmy w tym samym kierunku. Kiedy podejmowaliśmy decyzję, staraliśmy się robić to wspólnie.\nByliśmy przeciętnymi, "letnimi" katolikami. Jak większość naszych znajomych i rodziny chodziliśmy na niedzielne masze święte dla tradycji, jak i z tradycji obchodziliśmy wszystkie te święta. Bardziej przeżywałem to na swój sposób we wczesnym dzieciństwie, aniżeli póżniej wchodząc już w świat dorosłych.\nJako nastolatek często zastanawiałem się nad sensem życia. Czytałem książki o tej tematyce. Jeśli chodzi o muzykę i upodobania nie odstawałem od ogółu, czyli tego co w danych czasach było trendy na rynku. Ogólnie swoje dzieciństwo wspominam dobrze.\nW latach pełnoletności często zacząłem nadużywać alkoholu, póżniej w szkole średniej mając 22 lata zacząłem palić marihuanę i papierosy. Z perspektywy czasu wiem, że była to moja forma dostosowania się do otoczenia i poszukiwań akceptacji w grupie rówieśników.\nOgólnie życie kawalerskie płynęło miło i przyjemnie. Zawsze uważałem się za "wolnego" człowieka i tak żyłem. Kiedy w 2003 poznałem swoją żonę Kasię, wiedziałem że Bóg wysłuchał moich próśb o dobrą i wyrozumiałą dziewczynę, z którą będę mógł o wszystkim porozmawiać. Tak też się stało że po 3 latach w 2006 zdecydowaliśmy się pobrać.\nWracając do swoich przyzwyczajeń (nie zdając sobie w tamtym czasie, że jest to forma uzależnienia) zagłębiałem się w używki głębiej i głębiej. Obowiązki po narodzinach naszego syna Przemka w 2007 narastały, a ja szukałem ucieczki w świecie rozrywki i "św. spokoju". Luzu...\nChciałem się spełniać po swojemu, tak jak to założyłem sobie będąc jeszcze kawalerem. Całkowicie nie zrozumiałem sakramentu małżeństwa i wypełniania każdego dnia tego obowiązku dla dobra rodziny.\nMijały lata. Często wyjeżdzałem zarobkowo na emigracyjne prace w różne części Europy do różnych krajów. Nie było to dobre, poza zapewnieniem materialnych potrzeb dla domu i rodziny.\nNadal lata mijały, a ja zagłębiałem się w nałogu - tak w jednym, jak i w drugim. Trzykrotnie zatrzymane prawo jazdy za prowadzenie po alkoholu, wypadki, napominania od strony rodziny, żony, braci...\nNic nie skutkowało. Wszystko zmierzało ku rozpadowi naszego małżeństwa, a ja popadałem w coraz częstsze stany beznadziejności i depresji spowodowanej brakiem zmian wokół mnie. Nie chciałem przyznać się nikomu do tego, że mogę mieć z tym problem i nadal w tym tkwiłem ale tym samym paradoksalnie coraz częściej nienawidziłem siebie za to, co robię.\nCała rodzina cierpiała z mojego powodu. Nie potrafiłem już z żoną normalnie rozmawiać, coraz częstsze kłótnie się zaostrzały. Ciągłe krzyki i wybuchy niekontrolowanej agresji bez rękoczynów.\nW 2013 roku znalazłem "przypadkowo" w internecie audycje pewnej kobiety. Jej głos był bardzo miły, a temtyka dotyczyła relaksu, przemian w życiu, "przebudzenia".\nWeszliśmy w to z żoną. Zaczęliśmy odżywiać się zdrowo, nawet otworzyliśmy sklep ze zdrową żywnością, pakowaliśmy się coraz to bardziej w i tak już spore kłopoty finansowe, które były spowodowane moimi szkodami powypadkowymi. Zobowiązania te płacę do dziś dnia.\nI zaczęliśmy żyć w "szczęściu". Widzieliśmy zmiany, ja zacząłem terapię w 2014 dla osób uzależnionych, żona przestała być nerwowa po swoich ćwiczeniach jogi... Zaczęliśmy żyć na nowo.\nWewnętrzna nadzieja rosła. Myśleliśmy, że teraz już jesteśmy na dobrej drodze, że teraz już musi się udać i lada moment wyjdziemy z wszystkich długów i nawet może zdobędziemy z przychylnym losem i wiatrem swoich wizualizacji środki finansowe na nowy dom.\nNic z tych rzeczy nie nastąpiło. Wszytkie mrzonki rozwiał wiatr, kiedy przyszło zapłacić za to, na co się zgodziliśmy razem.\nJa po kilku miesiącach terapii zacząłem obrastać w pychę, że jestem już tak dobry w tych zmianach siebie, że już mi nic nie grozi. Byłem nawet zły, że mnie nikt z rodziny nie chwali i nie widzi jakoby moich "wielkich" zmian.\nChodziłem do psychologa od spraw uzależnień alkoholowych, a pokątnie popalałem marihuanę nadal uważając, że ten środek jako roślina, nie jest niczym złym dla ludzi. Miałem wiele teorii i tłumaczeń co do palenia marihuany, niemalże niezbitych dowodów, i nie potrafiłem tego zostawić.\nW tym właśnie okresie bardzo często oglądaliśmy wspólnie lub z osobna konferencje poświęcone spotkaniom ludzi, którzy widzą ten świat "inaczej". Póżniej okazało się, że byliśmy pod wpływem jednego z wielu nurtów New Age. Z naszych wizji i pewnego rodzaju szczęścia, radości i spokoju coraz mniej zostawało, a narastał lęk, obawy i niewytłumaczalne dręczące nas myśli co do przyszłości.\nŻona opowiedziała mi o przypadku, kiedy to siedząc sama w domu po codziennych ćwiczeniach metodą jogi, miała wizje na jawie czy śnie (sama nie wiedziała), że wchodzi w nią jakaś czarna postać. W póżniejszym czasie bała się już sama przebywać w domu. Ja zacząłem jeszcze mocniej sprzeciwiać się Kościołowi.\nUznałem, że praktyki religijne są wymyślone, a wszystko to spisek, aby pognębić lud i wszystkiego zakazywać. Wpadłem któregoś dnia na pomysł, aby nie posłać - kiedy przyjdzie na to czas - swojego syna do pierwszej Komunii św. Chciałem zdejmować po ś.p. babci obrazki i krzyże w pomieszczeniach domu, w którym przebywałem. Dzwony kościoła latem przy otwartym oknie mnie przygnębiały, otumaniały, wprowadzały jakiś niewytłumaczalny niepokój.\nWszystko zaczęło się drastycznie zmieniać. Podczas palenia marihuany, zaczął mnie po jej zapaleniu przerażać widok mnie samego w beznadziejnej sytuacji: rodzinnej, małżeńskiej i koleżeńskiej. Wszyscy kręcili głowami. Narobiłem bałaganu w swoim życiu i nie wiedziałem, co mam z tym zrobić.\nUżywki nie przynosiły już żadnego wcześniej odczuwalnego poczucia beztroski i zabawy. Alkohol prześladował na każdym kroku w sklepie czy na jakichkolwiek spotkaniach towarzyskich. Coraz częstsze i bardziej ostre były wyzwiska między mną a żoną.\nPrzed samymi świętami Bożego Narodzenia doszło do separacji między nami. Żona postanowiła zamieszkać w pokoju dzieci. Poszliśmy na kolację wigilijną jak co roku razem z dziećmi do mojej mamy, która mieszka 2 minuty drogi od naszego domu.\nByło sielankowo, bratowa z żoną i mamą krzątały się w kuchni przygotowując kolację, a ja z braćmi i synem rozmawialiśmy na jakiś temat. W pewnym momencie postanowiłem włączyć jedną z tych audycji, które słuchaliśmy w domu zamiast kolęd. Kiedy żona to usłyszała, wpadła w złość, ubrała się i wyszła zostawiając wszystkich.\nBędąc już w naszym domu, uklęknęła i z płaczem zawołała całkiem bezradna do Boga o pomoc. Nie spodziewała się nawet, że reakcja będzie tak natychmiastowa.\nNa drugi dzień odezwała się do niej jej siostra. Poprosiła moją żonę, aby jeszcze trochę poczekała z podjęciem ostatecznej decyzji dotyczącej naszego rozwodu. I tak zrobiła. Nowy Rok minął i cały styczeń, a my nie rozmawialiśmy ze sobą.\nŻona zamknęła się w sobie całkowicie, a ja popadłem w depresję. Z późniejszych jej opowieści modliła się cały ten miesiąc za nasze małżeństwo, tak jak poleciła jej jej siostra po rozmowie telefonicznej. W tym okresie pamiętam jak narastała we mnie agresja i niemoc. Były sytuacje kiedy wrzeszczałem. Gdy żona przechodziła koło mnie, krzyczałem, aby już skończyła te swoje fanaberie i porozmawiała ze mną o sprawach ważnych dla domu i także finasowym budżecie domowym.\nWpadałem w furię, nie wiedziałem co mam robić, czułem się w tamtym czasie bardzo nieswojo. Tak jak by coś mnie od wewnątrz targało i rzucało, a słowa jakie wypowiadałem były wulgarne i krzyklliwe. Żona w późniejszej relacji powiedziała otwarcie, że w mojej szarej twarzy widziała złego ducha.\nW lutym spakowała się i wyjechała na kilka dni z dzieckiem do siostry. Tam odbyła spowiedź z całego życia. Uczestniczyła w mszy uzdrowieniowej, otrzymałą łaskę spoczynku w Duchu Świętym, była otoczona ludzmi ze wspólnoty Przymierza Miłosierdzia.\nKiedy wróciła, była pełna pokoju, miałą różową i piękną twarz. Sytuacja nie była już tak napięta, jak przed jej wyjazdem, dlatego mogliśmy zacząć dzień po dniu po troszkę rozmawiać o tym, co ją spotkało pod jej nieobecność w domu.\nZawsze kiedy już dzieci spały, opowiadała ciepłym głosem i pełnym wyrozumiałości, a ja stawałem się coraz bardziej otwarty na jej słowa. Po powrocie co drugi dzień uczęszczała na Mszę św., co mnie bardzo dziwiło, ale nie mówiłem nic na ten temat. Tak samo na temat codziennych głośnych wieczornych modlitw wspólnie z synem. Niczego nie komentowałem tylko bacznie się temu przyglądałem.\n8 marca 2015 roku, późną godziną nocną słuchałem opowiadań żony siedząc przy stole. Był półmrok. Wyszedłem z domu na papierosa. W pewnym momencie poczułem, że pocą mi się ręce. Nigdy wcześniej nie miałem podobnego przypadku w życiu. Pomyślałem, że to dziwne i w tym samym momencie usłyszałem wewnętrzny głos który powiedział "teraz zacznie się w tobie walka". Oniemiałem. Nie wiedziałem co mam o tym sądzić.\nUznawałem opowieści żony za dobrą historyjkę i przyjemny temat do pogadania, ale bez wiary w to, co mówiła. Wróciłem do domu, usiadłem przy stole i zacząłem płakać. Zacząłem tak płakać, jak nigdy wcześniej mi się nie zdarzyło. Nie potrafiłem powstrzymać swoich łez. Patrząc przed siebie i siedząc przy stole mówiłem, że przepraszam za wszystko.\nWidziałem Jezusa wiszącego na krzyżu i wiedziałem, że wszystkie moje złe wydarzenia z życia tam go zaprowadziły. Czułem ból i fizyczny ucisk w sercu, a zarazem pokój, że w tym stanie nic mi nie grozi.\nPo 15 minutach zacząłem się uspakajać. Emocje powoli opadały i ja poczułem się lekki jak nigdy wcześniej. Położyłem się spać obok żony, a ona szepneła jeszcze na dobranoc - wiesz, dzisiaj jest 30 dzień nowenny do N.M.P za ciebie i za nasze małżeńtwo. To już nie mógł być zbieg okoliczności.\nKolejne dni spędzałem na przyswajaniu i odnajdywaniu się w nowej sytuacji. Dostałem żywe potwierdzenie iż Jezus naprawdę JEST żywy i obecny na tej ziemi, w naszej rodzinie, we mnie i chce dla nas wszystkiego, co najlepsze. Prawdziwie zabrał serce z kamienia i dał serce żywe. Czułem to fizycznie i namacalnie.\nKlika dni póżniej przystąpiłem do generalnej spowiedzi z całego życia i tam w kancelarii podczas mojej spowiedzi miałem kolejny "wycisk serca" i bezmiar łez za to wszystko, co uczyniłem Mu w swoim życiu. Oddałem życie Jezusowi. Po pewnej niedzielnej mszy świętej idąc na spacer i widząc z przodu naszego syna, poczułem lekkość poprzez Ducha Świętego i pokój, pełną miłość do wszystkich i wszystkiego co mnie otacza.\nWiem, że wtedy patrzyłem niejako oczyma Jezusa. Powiedziałem w tym czasie do żony - "kochanie, mam możliwość przerwać dla nas i naszego syna grzech, jakim jest z dziada pradziada w mojej rodzinie alkoholizm".\nByła już wiosna, kiedy żona utwierdziła mnie w tym, że zostałem cudownie uleczony z alkoholizmu i palenia marihuany. I w rzeczywistości tak było, czego sam tak na dobrą sprawę nie zauważyłem.\nNie miałem żadnych dręczeń ani niepokoju co do alkoholu, jego widoku czy pociągu do palenia marihuany. Do dziś dnia to trwa nadal. Pod koniec marca odbyliśmy rekolekcję warsztatów Kana z Przymierzem Miłosierdzia. Wszyscy ludzie i wszystkie wydarzenia z tym związane, ewidentnie były działaniem samego Boga.\nPóźniej nastąpiło nasze wejście do wspólnoty Domowego Kościoła w naszym mieście. Codzienne wieczorne modlitwy, codzienny zachwyt tym, w jaki sposób sam Bóg nas teraz prowadzi. Nie ma temu końca. Nie jest może łatwo oficjalnie obstawać za Jezusem w środowisku grona ludzi z pracy czy swoich znajomych, a nawet rodziny. Ale nie umiem tej radości każdego dnia choć na sekundę pohamować. Świadczę o Jezusie z pełną mocą.\nWiele cudów wydarzyło się jeszcze po drodze od początku roku 2015 do dziś dnia. Największym z nich było świadectwo samego Boga o miłości do nas w postaci nowego życia - w lutym tego roku narodził się nasz kolejny syn. Po naszym nawróceniu zastanawialiśmy się z żoną, co teraz będziemy w tym i z tym wszystkim nowym robić, a Bóg dał nam natychmiast odpowiedź.\nDzięki temu wierzę, że mam się spełniać przede wszystkim jako mąż, ojciec i dobry człowiek, chrześcijanin niosący prawdę innym o Jezusie Chrystusie, naszym Panu.\nTagi: świadectwo, cudowne uzdrowienie, nawrócenie, new age, narkotyki, alkoholizm


Etapy Korzystania z Sauny\nZdejmij ubranie biżuterię, zegarek , okulary lub soczewki kontaktowe.\nDokładnie umyj a następnie wytrzyj ciało – sucha skóra poci się mocniej. Osoby z “zimnymi stopami” przed wejściem do sauny powinny je najpierw rozgrzać.\nPamiętaj o ręczniku – ułóż go pod całą powierzchnią ciała. Przyjmij wygodną dla siebie pozycję. Po kilku minutach możemy zacząć delikatnie polewać kamienie na piecu. Do wody możemy dodać olejki aromatyczne, które uprzyjemnią nam seans. Proces oczyszczania ciała trwa ok. 8-15 minut, lecz czas pobytu w saunie jest bardzo indywidualny i zależy tylko od Ciebie – może być krótszy.\nPo wyjściu z sauny należy ochłodzić ciało. Weź chłodny prysznic. Pamiętaj, że zawsze zaczynamy schładzać ciało od stóp, posuwając się następnie w kierunku głowy. Etap ten powinien trwać tym dłużej im wyższa temperatura panuje w saunie - do ok. 10 minut.\nPamiętaj o dokładnym osuszeniu ciała przed kolejnym wejściem do sauny. Powtarzamy czynności jak przy pierwszym nagrzewaniu.\nPonownie obniżamy temperaturę ciała korzystając z zimnej wody, pamiętając o rozpoczęciu schładzania od stóp.\nW zależności od samopoczucia możemy proces nagrzewania i schładzania powtórzyć po raz trzeci.\nPo kąpieli w saunie możemy poddać się masażowi manualnemu.\nNieodłącznym elementem zażywania kąpieli w saunie jest odpoczynek. Powinien on trwać od 15 do 30 minut. Należy uzupełnić poziom płynów w organizmie wodą mineralną, sokami lub herbatami ziołowymi. Nie należy obierać się od razu, gdyż jeszcze przez kilka minut możemy się pocić.


Czy otyłość mamy w genach - Klinika Leczenia Otyłości\nStrona główna » Poradniki » Czy otyłość mamy w genach\nNiemal każdy zna taką osobę, która je to, na co tylko ma ochotę i jest szczupła. My liczymy każdą kalorię, by nie utyć, podczas gdy ona bez wyrzutów sumienia wcina obiad z dwóch dań i nie odmawia sobie deseru. Zadajemy więc sobie pytanie, jak to jest możliwe?\nNajczęściej obwiniamy za taką niesprawiedliwość nasze geny i złą przemianę materii. Tymczasem, zdaniem naukowców, nie ma jednego genu, który byłby odpowiedzialny właśnie za otyłość. Możemy mieć natomiast pewną skłonność do tycia o charakterze dziedzicznym.\nTo fakt, że metabolizm, czyli sposób funkcjonowania naszego układu pokarmowego, dziedziczymy po rodzicach. Ale jego wpływ na naszą tuszę wynosi zaledwie kilka procent. Liczy się natomiast wiele innych okoliczności, które w znacznym stopniu warunkują to, czy w przyszłości będziemy walczyć z otyłością czy też nie.\nNiewielu jest otyłych Masajów\nSposób jedzenia w środowisku, w którym się wychowujemy, ma bardzo duży wpływ na nasze przyzwyczajenia żywieniowe w dorosłym życiu, a co za tym idzie także na figurę. Afrykańskie plemiona nie mają problemu z otyłością. Jeśliby jednak przesiedlili się do Nowego Jorku, szybko dołączą do otyłych Amerykanów. Nie bez znaczenia jest więc to, czy w kuchni naszej babci i mamy dominowały pierożki, kluski i ciasta, czy raczej preferowane były posiłki mięsne, warzywne, a na deser dostawaliśmy gruszkę?.\nWarto też przyjrzeć się stylowi życia, jaki prowadzili nasi rodzice. Może pracowali fizycznie, uprawiali ogród, kochali niedzielne wycieczki z dziećmi? A może jednak bardziej utkwiły nam w pamięci leniwe, rodzinne popołudnia z dobrą książką i pachnącym ciastem? Taki styl życia i sposób spędzania wolnego czasu, często powielamy w naszym dorosłym życiu.\nA jak już wiadomo brak ruchu, nadmierne spożycie węglowodanów oraz tłuszczy to główni winowajcy naszych problemów z wagą. Lekarze bariatrzy, czyli zajmujący się leczeniem otyłości, nie bagatelizują też przyczyn związanych z uzależnieniem od jedzenia, np. od cukru. To taki sam nałóg jak inne, który może zrujnować nam nie tylko sylwetkę ale także zdrowie. Na szczęście tylko na geny nie mamy wpływu, pozostałe uwarunkowania można zmodyfikować, zmieniając styl życia i żywieniowe upodobania.