„Często się zastanawiam, cośmy właściwie za jedni, ci Czesi… Mam wrażenie, że nie lubimy nikogo, nawet siebie samych” – mówi Jaroslav Rudiš. Z okazji premiery Czeskiego Raju autor odpowiedział na kilka moich pytań.\n18 marca nakładem wydawnictwa Książkowe Klimaty i w przekładzie Katarzyny Dudzic-Grabińskiej ukazało się polskie wydanie Czeskiego Raju Jaroslava Rudiša. Przy tej okazji porozmawialiśmy o jego książkach, o pisaniu, o stosunku do bohaterów, ale też o samych Czechach, ich miłości do hospody i jak przeżywają ciężkie czasy kwarantanny.\nAnna Maślanka: Czeski Raj to bardzo „gadana” książka – właściwie stanowi zapis niekończących się rozmów bywalców sauny. Ciekawi mnie, jak powstawała? Jak długo trwało zbieranie materiału?\nJaroslav Rudiš: Długo. Tak naprawdę Czeski Raj powstawał prawie dziesięć lat. Historie, dialogi i scenki wynosiłem jedna po drugiej z naszej sauny w Czeskim Raju, która naprawdę istnieje. Obecnie mieszkam w Berlinie, ale Czeski Raj to moje rodzinne strony i bardzo chętnie tam wracam. Co miesiąc jestem tu choćby przez kilka dni.\nAle może inspiracją dla tego tytułu była też trochę jedna knajpka we Wrocławiu? Taki niewielki lokal niedaleko dworca głównego, też nazywa się Czeski Raj. Byłem tam raz zimą na piwie.\nTo też dosyć specyficzne dzieło na tle pana twórczości: sporo tu bardzo teatralnych scen, akcja wciąż toczy się w jednym pomieszczeniu, w zamkniętej przestrzeni… Teatr Feste w Brnie szybko przerobił tę historię na spektakl. Czy w pana głowie ta opowieść powstawała jako sztuka teatralna?\nNie. To wszystko przyszło dopiero potem. Ja po prostu zapisywałem historyjki, dialogi, scenki, a z czasem zaczęły one żyć własnym życiem, rozrastać się, łączyć. Niekiedy tylko trochę im pomagałem i dorzucałem coś od siebie.\nMyślę, że Czeski Raj powstawał bardziej jako kronika naszej sauny i tak też go można czytać. Ta sauna wygląda dokładnie tak, jak ją opisałem w książce – też jest podzielona wysoką ścianą na świat damski i świat męski. Siedzą tu więc ci faceci i mówią rzeczy, których gdzie indziej by nie wypowiedzieli, bo byłoby im wstyd. Tutaj mogą się trochę popisywać, ale mogą też mówić o swoich problemach i porażkach, o tym wszystkim, co ich martwi.\nTa sauna to ich schronienie. Raj. A właściwie pozostałości raju. Na zewnątrz jest świat, który nie wszyscy rozumieją lub nie chcą go rozumieć. Ale tu są bezpieczni. Albo przynajmniej tak im się wydaje.\nPoruszający jest rzeczywiście ten strach bohaterów, skrywany za fasadą buńczuczności, za tym hardym „my im pokażemy!”. Czy Czeski Raj miał być trochę obrazem czeskiej duszy?\nPięknie to pani ujęła, dziękuję. Coś takiego jednak może zauważyć chyba tylko ktoś, kto na to patrzy z zewnątrz, z dystansem. Ja tego dystansu nie mam. Mnie zależało jedynie, żeby uchwycić i zatrzymać te strzępki opowieści. Oddać całą tragikomedię naszego życia. Zamknąć w książce wszystkie te historie, małe szaleństwa, smutek, radość, pogaduszki o niczym i milczenie. Choć w tej naszej saunie akurat za wiele się nie milczy… Tam się gada bez przerwy. Tam się gada, by nie być samotnym.\nBohaterowie Czeskiego Raju mają ciekawy stosunek do Niemców: nie lubią ich, ale „bez Niemców nie byłoby pilznera, co nie?”. Czy relacja Czechów z Niemcami naprawdę tak wygląda? Mieszanka miłości i nienawiści?\nTak, tak, to dość skomplikowany związek. Głównie dlatego że my, Czesi, interesujemy się przede wszystkim sami sobą. Wielu z nas nosi niemieckie nazwiska, co drugi ma przodków, którzy mówili po niemiecku, słowacku, polsku, węgiersku – wszystko pozostałości po dawnej monarchii austro-węgierskiej. A mimo to całą resztę świata przez większość czasu mamy w nosie. Jesteśmy pełni samouwielbienia, ale i kompleksów, to taka nasza choroba.\nCzęsto zastanawiam się, cośmy właściwie za jedni, ci Czesi… Mam wrażenie, że nie lubimy nikogo, nawet siebie samych.\nAle lubi pan swoich bohaterów? W Czeskim Raju czuje się pana sympatię do postaci.\nTak, to na pewno! Lubię je wszystkie. I cieszę się, że mogę nadal chodzić do sauny, że nawet po premierze tej książki nikt mi nie dał po gębie.\nTeraz jestem w Berlinie, z powodu pandemii i zamkniętych granic nie mogę na razie przyjechać do Czech, sauna i gospoda są zresztą zamknięte. Ale już się cieszę na moment, kiedy znów będziemy tam razem siedzieć i gadać. Czasem trochę się kłócić, potem się godzić, a po saunie wszyscy razem pójdziemy na piwo.\nJeszcze trochę o bohaterach – jak bardzo osobisty ma pan do nich stosunek? Utożsamia się pan z niektórymi postaciami ze swoich książek?\nNie, zupełnie nie. Jestem bardziej obserwatorem. Zapisywaczem, czeskim zapisovatelem – jak mówi o mnie jeden kumpel z sauny.\nJak Bohumil Hrabal – on też był „tylko zapisywaczem”… Skoro mowa o bohaterach, porozmawiajmy chwilę o Vandamie, głównym bohaterze Alei Narodowej. To dość złożona postać, ciekawa jestem, jak postrzega ją twórca.\nVandam ma w sobie ogromną energię, która jednak bywa samodestrukcyjna. To zabijaka, ale ma też w sobie pewną czułość. Prowokator, ale inteligentny. Myślę, że w tej postaci jest zapisana cała historia naszej części Europy. Trochę mu się to wszystko plącze, ale ma dużą świadomość wszystkich naszych historycznych tragedii.\nW jednym z wywiadów mówił pan o nim, że to bohater tragiczny. Czy chodzi też o to, że jest jak hrabalowski Haňťa, tęskniący za światem, który już odchodzi i nic nie da się z tym zrobić?\nTo ciekawe spostrzeżenie, dziękuję. Nie myślałem o tym w ten sposób, ale może tak właśnie jest.\nA czy Vandam ma w sobie coś „typowego” dla Czechów?\nMyślę, że przede wszystkim przywiązanie do gospody. Ona odgrywa w jego życiu ogromną rolę. To właściwie jego drugi dom, jak dla wielu Czechów.\nCiężko więc muszą chyba znosić teraz czasy kwarantanny?\nTak, ludziom tego drugiego domu bardzo brakuje. Codziennie dzwonię z Berlina do moich rodziców, rozmawiam z tatą i żali mi się, jak tęskni za gospodą. Brakuje mu towarzystwa, kolegów, rozmów, spotkań. Piwo oczywiście może wypić w domu, ale to już nie to samo. Piwna samotność tych dni to dla wszystkich Czechów tragedia.\nJak się panu podobał film Štepána Altrichtera na podstawie Alei Narodowej? Jakie było pierwsze wrażenie po jego obejrzeniu?\nTrudno mi powiedzieć, bo brakuje mi dystansu. Jako scenarzysta sam brałem udział w tworzeniu filmu. Bardzo się cieszę, że jest dowcipny i nie tak mroczny, jak mógłby być. Uważam humor za bardzo istotny, śmiech pomaga w trudnych czasach, takich jak choćby teraz.\nPytanie na koniec: która własna książka jest panu najbliższa? Czy jest jakiś tytuł, który być może wcale nie jest pierwszym wyborem czytelników, ale jest w jakiś sposób ważny dla pana?\nTo też bardzo trudne pytanie… Lubię Aloisa Nebla, komiks, który stworzyliśmy razem z Jaromírem 99. Poza tym zawsze jestem szczególnie przywiązany do swojej najnowszej książki. Tę obecnie najnowszą napisałem po niemiecku, jest zatytułowana Ostatnia podróż Winterberga i ukaże się również po polsku.\nAle i do Czeskiego Raju chętnie wracam. Zawsze kiedy idę do naszej sauny, ta historia ożywa i toczy się dalej, powstają kolejne jej epizody. Może mógłbym kiedyś napisać kontynuację? Po Czeskim Raju – Czeskie Piekło. Czekam więc, aż otworzą granice, saunę, gospodę, będę mógł znów tam posiedzieć i posłuchać.\nChcesz, żebym publikowała na blogu więcej takich materiałów? Proszę, wesprzyj mnie na Patronite. To platforma, na której każdy może comiesięcznie przeznaczyć wybraną kwotę na rzecz ulubionego twórcy. Dzięki Twojemu wsparciu będę mogła więcej czasu i energii przeznaczyć na bloga i przygotowywać dla Ciebie ciekawe teksty, wywiady, ciekawostki o czeskiej literaturze. Dziękuję!\nFot. Rafał Komorowski / Wikimedia Commons\nJaroslav Rudiš literatura czeska mój wywiad wywiad\nBuksy 17.05.2020, 12:21\nJak miło, dla odmiany po tym co serwuje czasem prasa, przeczytać wywiad z pisarzem, poprowadzony przez osobę naprawdę czytajacą jego książki😉\nA Piwna samotność tych dni brzmi pięknie, powinna być wykorzystana jako tytuł literackiego dzieła\nnaia 17.05.2020, 15:33\nSęk właśnie w tym, że prasę zwykle niespecjalnie interesują książki. :( Więc ta nieznajomość książek rozmówcy niespecjalnie szkodzi, a może wręcz pomaga. Ale oczywiście zależy też, o jakiej prasie mówimy. Są na pewno niszowe tytuły, gdzie wciąż w rozmowie z pisarzem to jego książki pozostają na pierwszym miejscu, nie opinie na temat polityki, gospodarki i tego dokąd zmierza świat. ;) W każdym razie dzięki za dobre słowo!\nA „Piwna samotność” też od razu mnie urzekła. Pivní samota. Nie było opcji, by ten wywiad nosił inny tytuł. :)\nawita 17.05.2020, 12:54\nOpisywacz, opowiadacz, zapisywacz, kronikarz, mistrz opowieści, zapisovatel - ten, kto słucha, podsłuchuje, zapisuje, zbiera, opowiada ciekawe historie .... taka (niby prosta) jest rola pisarza. Ciekawe jak to zrobił Jaroslav Rudiś. Na pewno inaczej niż Rabin Alameddine w "Hakawati. Mistrz opowieści". Czeski pisarz musiał się liczyć także z tym, że ci, których słuchał w saunie, przy piwie, mogą w nich odnaleźć siebie i niekoniecznie wyrażać zadowolenie :-)\nnaia 17.05.2020, 15:37\nPewnie dlatego właśnie cieszy się, że nadal może przychodzić do sauny i nikt nie dał mu po gębie. ;) Najwyraźniej jego bohaterowie na szczęście mają dystans do siebie. :)


Grająca przed własną publicznością Hiszpania zremisowała bezbramkowo ze Szwecją. Tym samym sensacyjnym liderem Grupy E po pierwszej serii gier pozostaje Słowacja, która wcześniej udzieliła lekcji skutecznego futbolu “Biało-Czerwonym”. Euro 2020sport.interia.pl – Sport w SPORT.INTERIA.PL – piłka nożna, f1, nba, siatkówka, boks, ekstraklasa, żużel, tenis, piłka ręczna, koszykówka, hokej, wyniki sportowe\nNext Premiership. Peterborough z kolejnym zwycięstwem. Doświadczeni zawodnicy nie zawiedli\neWinner 1. Liga na żywo. Unia – Orzeł. Tarnowianie krok od wstydu. To ich ostatni mecz na własnym torze\nTokio 2020. Konrad Bukowiecki zaprasza na spacer po wiosce olimpijskiej (POLSAT SPORT) Wideo


Hrubieszów: MAKSYM dla domu, dla rodziny! | lubiehrubie.pl\nHrubieszów: MAKSYM dla domu, dla rodziny!\nPierwszy tydzień działalności już za nami. Pragniemy wszystkim podziękować za liczne przybycie do naszej nowej hurtowni/sklepu w Hrubieszowie.\nZ założenia miał się odbywać tylko handel hurtowy, a po Państwa pozytywnych reakcjach na nasze artykuły i ceny, postanowiliśmy w dalszym ciągu sprzedawać detalicznie. Przynajmniej do czasu otworzenia sklepu w centrum miasta.\nTowar w naszej hurtowni będziemy starali się dostosowywać do państwa potrzeb i oczekiwań. Przewidujemy dwa razy w miesiącu dostawę nowego towaru, zapewniając szeroki asortyment i możliwość kompleksowych zakupów w naszej hurtowni.\nGłównym naszym przekazem jest dom i rodzina, artykuły dekoracyjne oraz zabawki.\nDlatego już na początku listopada zapraszamy do zapoznania się z nową ofertą asortymentową. Jesteśmy bezpośrednim importerem towarów z Chin, więc nasze ceny są i będą najniższe na rynku.\nProwadzimy również aktywną sprzedaż wyrobów polskich producentów – już od 6 listopada dostępny będzie szeroki wybór bielizny oraz kompletów garnków.\nW każdym tygodniu przygotowywane będą atrakcyjne promocje na wybrane towary, ze szczególnym docenieniem stałych klientów.\nZapraszamy również osoby prowadzące sklepy oraz innych hurtowników – dla Was oferujemy wysokie rabaty oraz szeroką ofertę produktową z możliwością wyboru towaru z ponad 15 tysięcy pozycji.\nMaksym dla domu dla rodziny!\nHrubieszów, ul. Kolejowa 18 (dawny PBRol)\nGodziny otwarcia: 08:00 – 17:00.\nDla domu i rodziny!\nPolub nas i obserwuj nasze promocje na FB >>\nMAKSYM dla domu, dla rodziny! Nowa hurtownia-sklep w Hrubieszowie\n← Rozmowa z lekkoatletką Karoliną Gajewską\nInauguracja: easyJet wylądował w Lublinie! →\nHrubieszów: Będzie remont ulic Podzamcze i Wspólnej\nEko Agenci z Dwójki na tropie…


MS2 - Moduł specjalnościowy 2-Metody działań w obszarze animacji i edukacji nieformalnej* - Uniwersytet Warszawski - USOSweb\nMS2 - Moduł specjalnościowy 2-Metody działań w obszarze animacji i edukacji nieformalnej*\nKod przedmiotu: 2300-MS2/ASK-L Kod Erasmus / ISCED: (brak danych) / (brak danych)\nNazwa przedmiotu: MS2 - Moduł specjalnościowy 2-Metody działań w obszarze animacji i edukacji nieformalnej*\nModuł składa się z przedmiotów do wyboru – metod działań w obszarze edukacji i animacji społeczno-kulturalnej oraz jednego obowiązkowego przedmiotu – projektu badawczego.\nNa moduł składają się przedmioty dotyczące różnych metod działań charakterystycznych dla edukacji nieformalnej i animacji, spośród których student wybiera pięć dowolnych. Dodatkowo realizuje obowiązkowy przedmiot – projekt badawczy.\nEgzamin modułowy składa się z kilku etapów. Pierwszy z nich to opracowanie, realizacja i ewaluacja projektu badawczego przygotowanego w zespołach dotyczącego zagadnień związanych z metodami działań (w ramach przedmiotu "Projekt badawczy"). Drugi - to prezentacja tego projektu na egzaminie przed komisją składającą się z osób prowadzących poszczególne przedmioty (min. 3 osoby) oraz "publicznością" (studenci danego roku specjalności). Po prezentacji grupie projektowej zadawane są pytania dotyczące projektu. Kolejny etap to indywidualna ustna odpowiedź na trzy pytania z puli pytań obejmującej zagadnienia z tego modułu. Ocena końcowa to średnia z prezentacji projektu i pytań ustnych.\noraz literatura z poszczególnych wybranych przez studenta przedmiotów\n1.\tMa elementarną wiedzę o bezpieczeństwie i higienie pracy w instytucjach edukacyjnych, wychowawczych, opiekuńczych, kulturalnych i pomocowych\n2.\tMa elementarną wiedzę dotyczącą procesów komunikowania interpersonalnego i społecznego, ich prawidłowości i zakłóceń w różnych środowiskach społecznych\n3.\tMa pogłębioną i uporządkowaną wiedzę na temat tradycyjnych i współczesnych systemów animacji i edukacji nieformalnej, obejmującą źródła i uwarunkowania historyczne, społeczno-kulturowe, biologiczne i psychologiczne a także terminologię, teorię i metodykę\n4.\tMa pogłębioną wiedzę o metodyce działania, normach, procedurach stosowanych w różnych obszarach animacji i edukacji nieformalnej\n5.\tMa podstawową wiedzę o projektowaniu i prowadzeniu badań w pedagogice, a szczególności w obszarze animacji i edukacji nieformalnej, zna podstawowe tradycje paradygmatyczne badań społecznych, z których wywodzą się poszczególne metody.\n6.\tMa uporządkowaną wiedzę na temat zasad i norm etycznych w pracy z grupą i jednostką\n1.\tPotrafi dokonać: obserwacji i interpretacji zjawisk społecznych: analizy problemów określonego środowiska społecznego (edukacyjnych, wychowawczych, opiekuńczych, kulturalnych i pomocowych), a także motywów i wzorów ludzkich zachowań wykorzystując zdobytą wiedzę teoretyczną i odnosząc do obszaru animacji i edukacji nieformalnej\n2.\tNa podstawie dokonanej diagnozy i analizy środowiska społecznego, bazującej na wiedzy teoretycznej z zakresu animacji i edukacji nieformalnej, potrafi opracować strategie działań praktycznych oraz przewidywać skutki planowanych działań\n3.\tPosiada elementarne umiejętności badawcze w zakresie analizowania przykładów badań, konstruowania i prowadzenia badań w obrębie edukacji nieformalnej i animacji; potrafi sformułować wnioski i wskazać kierunki dalszych badań\n4.\tMa rozwinięte umiejętności w zakresie komunikacji interpersonalnej, potrafi używać języka specjalistycznego i porozumiewać się w sposób precyzyjny i spójny przy użyciu różnych kanałów i technik komunikacyjnych ze specjalistami w zakresie pedagogiki, jak i z odbiorcami spoza grona specjalistów\n5.\tW planowaniu i realizowaniu projektu potrafi ocenić przydatność typowych metod, procedur i dobrych praktyk do realizacji zadań związanych z różnymi sferami działalności animacyjnej i w obszarze edukacji nieformalnej.\n6.\tPotrafi pracować w zespole pełniąc różne role; umie przyjmować i wyznaczać zadania, ma elementarne umiejętności organizacyjne pozwalające na realizację celów związanych z projektowaniem i podejmowaniem działań profesjonalnych.\n7.\tRealizując projekt animacyjny potrafi animować prace nad rozwojem uczestników procesów pedagogicznych oraz wspierać ich samodzielność w zdobywaniu wiedzy, a także inspirować do działań na rzecz uczenia się przez całe życie.\n8.\tPotrafi dokonać analizy własnych działań i wskazać ewentualne obszary wymagające modyfikacji w przyszłym działaniu.\n9.\tPosiada umiejętność prezentowania własnych pomysłów, wątpliwości i sugestii, popierając je argumentacją w kontekście wybranych perspektyw teoretycznych, poglądów różnych autorów.\n10.\tJest przygotowany do wystąpień publicznych i dyskursu społecznego.\n1.\tMa przekonanie o sensie, wartości i potrzebie podejmowania działań animacyjnych w środowisku społecznym; jest gotowy do podejmowania wyzwań zawodowych; wykazuje aktywność, podejmuje trud i odznacza się wytrwałością w realizacji indywidualnych i zespołowych działań profesjonalnych w animacji i edukacji nieformalnej.\n2.\tMa przekonanie o wadze zachowania się w sposób profesjonalny, refleksji na tematy etyczne i przestrzegania zasad etyki zawodowej.\n3.\tJest przygotowany do aktywnego uczestnictwa w grupach, organizacjach i instytucjach realizujących działania animacyjne i z obszaru edukacji nieformalnej oraz zdolny do porozumiewania się z osobami będącymi i niebędącymi specjalistami w danej dziedzinie.\n4.\tOdpowiedzialnie przygotowuje się do swojej pracy, projektuje i wykonuje działania animacyjne i z obszaru edukacji nieformalnej.\n5.\tMa świadomość poziomu swojej wiedzy i umiejętności, rozumie potrzebę ciągłego dokształcania się zawodowego i rozwoju osobistego, dokonuje samooceny własnych kompetencji i doskonali umiejętności, wyznacza kierunki własnego rozwoju i kształcenia.\nEgzamin składa się z dwóch części: prezentacji projektu badawczego przygotowanego w zespołach oraz ustnej indywidualnej odpowiedzi.\nCały moduł (16 ECTS) albo poszczególne elementy składowe (2 ECTS) mogą realizować także studenci II i III roku edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej.\nAby zaliczyć Moduł trzeba zrobić 5 zajęć oraz obowiązkowo projekt badawczy w tym module.


Czy każdy jest Narodowcem? | Narodowcy.net\n„Nie ten jest żołnierzem, kto nosi mundur i pałasz, ale ten, kto ma w sobie charakter żołnierski i żołnierskiego ducha”. W naszym życiu zbiorowym panoszy się wielu fałszów, są w obiegu pojęcia, które są tak rozciągliwe jak guma, każdy je tłumaczy na swój sposób, jak mu wygodnie, dopasuje do potrzeby. Jednym z takich pojęć jest termin „narodowiec”.\nJak zwrotnych operacji dokonywuje się na tym pojęciu, świadczy fakt, że dziś każdy prawie uznaje się za narodowca. W tej dowolnej interpretacji słowo to staje się bezbarwne i co najważniejsze, do niczego nie zobowiązuje. A tymczasem pojęcie to ma ściśle określoną i konkretną treść. Nie każdy jest narodowcem kto się nim mieni. Narodowiec to Polak, który ma ściśle określone poglądy i co z tego wynika pewną postawę względem życia zbiorowego. Narodowiec, to człowiek, który „obok sfery życia osobistego, indywidualnego” zna „zbiorowe życie narodu”, obok własnych interesów uznaje interesy całości, dla których gotów jest poświęci to, co ma najdroższego.\nMieni się narodowcem, a więc „należy do narodu polskiego na całym jego obszarze” dziejów, czuje łączność z pokoleniami przeszłymi, teraźniejszymi i przyszłymi, czuje łączność z tą Polską Chrobrego, mocarną, z Polską chylącą się do upadku i z tą dzisiejszą usiłującą wyzwolić z siebie drzemiące w niej siły najlepsze. Czuje się narodowcem, a więc „całą rozległą stroną swego ducha, żyje życiem polski, jej uczuciami i myślami, jej potrzebami, dążeniami i aspiracjami.\nTo mnie zobowiązuje do pewnej postawy względem życia zbiorowego, zbiorowość wśród której żyję, winna być mi bliższą, tym bardziej powinienem zdawać sobie sprawę z obowiązków na mnie ciążących. Zrozumienie i poczuwanie się do obowiązków względem zbiorowości – narodu w tym ujęciu staje się kwestią dojrzałości moralnej. Polak, który nie rozumie, że praca dla narodu, którego kosztem, siłami, wartościami wzrósł, jest jego obowiązkiem moralnym, znajduje się w położeniu żebraka, pozostającego na utrzymaniu zbiorowości.\nTo więc czy się jest narodowcem, czy nim nie jest decyduje stosunek do zbiorowości, do przejawów jej życia. Narodowiec, to nie ten, który ze stoickim spokojem, pogardliwym skrzywieniem ust, założonymi rękoma przygląda się toczącym się obok niego falom życia, ale ten, który za swój moralny obowiązek uważa głębokie poznanie życia narodu i pracę dla niego. Narodowiec to ten, w którego naturze leży solidarne działanie zbiorowe, bezwzględna obowiązkowość i skrupulatność w wykonaniu, poczucie odpowiedzialności za czyn najdrobniejszy, wreszcie karność wynikająca z poczucia obowiązku. Narodowca znamionuje czynna postawa względem życia, mająca źródło w zrozumieniu wielkości idei, której służy.\nNiechże więc ci, którzy warcholą, którzy nie chcą podporządkować się nakazom zbiorowości, działać solidarnie, dla maskowania swych posunięć, nie głoszą, że z metodami narodowców nie godzą się, nie przywłaszczają sobie nazwy narodowców.\nNiechże ci, którzy biernie przypatrują się naszemu życiu nie mienią się narodowcami. Narodowiec, to Polak karcący twardo wybryki wichrzycieli, który gnuśność i ospałość tępi bezlitośnie, idący karnie w jednym szeregu, nie luzem, w pojedynkę, uważający pracę nad ugruntowaniem idei narodowej wśród świadomości szerokich rzesz za swój moralny obowiązek.\nGazeta SŁOWO czwartek 27 marca 1930 roku\nTagi: narodowcy Słowo gazeta Balicki\nHenryk Sienkiewicz: Zjednoczenie Narodowe


Panele akustyczne - czym są? Jak wybrać odpowiednie? - inqbator.pl\nRedakcja inqbator.pl Opublikowane w 2 grudnia 2020\nBłogi spokój, cisza, relaks po ciężkim dniu – kto nie chciałby tak odpoczywać we własnym domu? Jednak z różnych przyczyn, zazwyczaj niezależnych od nas, nie zawsze jest to możliwe. Hałaśliwa ulica, remont u sąsiadów, dzieci na placu zabaw, szczekający pies – jest wiele rzeczy, które zakłócają wypoczynek w czterech ścianach. Panele akustyczne to sposób na to, by zapewnić sobie sobie spokój w warunkach domowych.\n1. Panele akustyczne, czyli jakie?\n2. Adaptacja akustyczna: po co to robić?\nWiele osób uważa, że panele akustyczne spotyka się jedynie w studiach nagraniowych, halach koncertowych lub podobnych miejscach. Warto jednak wiedzieć, że to rozwiązanie może również zastosować w domu, mieszkaniu czy biurze. Decyduje się na to coraz więcej osób, ceniących sobie spokój i ciszę.\nPanele akustyczne zapewniają w pomieszczeniu najlepszą jakość dźwięku. W jaki sposób?\nPanele akustyczne składają się z dwóch elementów. Pierwszy z nich, czyli drewniana płyta, odpowiada za rozpraszanie dźwięku. Drugi, wykonany z kolei z materiału pochłaniającego dźwięk (np. wełna), absorbuje dźwięk. Dzięki hybrydowemu rozwiązaniu udaje się nie tylko zminimalizować pogłos w pomieszczeniu, ale i uzyskać jak najlepszą jakość dźwięku we wnętrzu. Stąd tak powszechne wykorzystanie ściennych paneli akustycznych w miejscach, w których pracuje się z muzyką. Ale nie tylko.\nZe ściennych paneli akustycznych chętnie korzystają np. pracodawcy, którzy zatrudniają osoby pracujące na dużej, otwartej przestrzeni. Zastosowanie paneli akustycznych znacząco poprawia jakość pracy i sprawia, że pracownikom znacznie łatwiej się z sobą komunikować.\nAdaptacja tegoż rozwiązania do naszych domów wynika z tego, że coraz mocniej cenimy sobie swoją prywatność i potrzebujemy odpowiednich warunków do odpoczynku. Co więcej, nie chcemy również sami być uciążliwi dla sąsiadów, np. podczas głośnego słuchania muzyki.\nCo ważne, panele akustyczne to nie to samo co wyciszające maty, które równie często można spotkać np. w studiach nagraniowych.\nKupujemy coraz droższy sprzęt i chętnie korzystamy z zalet nowych technologii. Jednak fakty są takie, że dopiero odpowiednia adaptacja akustyczna umożliwia nam cieszenie się ze świetnej jakości dźwięku.\nW adaptacji akustycznej chodzi o to, by pochłonąć zbędne fale dźwiękowe, wpływające negatywnie na jakość dźwięku, a tym samym wyeliminować to, co doprowadza nas do szału – np. niepotrzebny pogłos.\nAdaptacja akustyczna powinna zostać wykonana profesjonalnie.\nPoprzedni wpisWykorzystanie tokarki numerycznej CNC\nNastępny wpisPowierzchnie magazynowe na wynajem – jak ich szukać?\nNa co zwrócić uwagę przy zakupie antywirusa komputerowego?\nPrezent na każdą okazję z własnym zdjęciem\nRedakcja inqbator.pl 25 listopada 2020


Człowiek, który gapił się na gwiazdy - WORDCRAFT\n12 września 2017 12 września 2017 PB Opowiadanie\nMiało być coś innego. Ale wpis mi się strasznie rozrósł i jest jeszcze nieskończony. Dlatego wrzucam opowiadanie mojego autorstwa – i tak chciałem je mieć „u siebie”. Podobno da się czytać ; ) Enjoy!\nCisza. Absolutna cisza. W kosmosie dźwięk jest tylko ideą, abstrakcyjną jak otwarty ogień w głębi oceanu. I chociaż gwiazda eksploduje w każdej chwili z mocą milionów wodorowych bomb, jest bezgłośna niczym rozwijający się kwiat. Nawet z odległości zakrawającej na arogancję, nawet tutaj, gdzie potężne tarcze energetyczne nie są już w stanie powstrzymać powiewu jej potęgi przed szturchaniem skóry. Dorymea. Jedna z ostatnich tak wielkich. Mężczyzna adorował ją od kilku miesięcy, minimum czasu, jakie poświęcał każdej z nich. Zawieszony w suchej próżni, otoczony przezroczystą błoną, oddychał i obserwował, absorbował i medytował. W tym, co dla niektórych byłoby tylko ogromną kulą plazmy, dostrzegał osobę o brutalnej sile, kogoś wymagającego szacunku, za to jednocześnie zapewniającego bezpieczeństwo. Dorymea. Patrzył na bezgraniczne morze mroku Wszechświata, rozświetlane pulsującą falą jej aksamitnej mocy. Czuł upływ milionów lat, które spędziła w najwspanialszej z równowag. Widział życia, którym nadała tchnienie i byty, które zostały przez nią odebrane. Wszystkie te i inne rzeczy, w jakiś sposób zbiegające się w jednym miejscu, splatające w jej istocie. Bez najmniejszego nawet szeptu.\nObserwator nie pamiętał swojego imienia, więc nazwał siebie po prostu Ostatnim. Przez całe milenia podróżował przez Mleczną Drogę Andromedy, chłonąc widoki kolejnych gwiazd, rozkoszując się nimi i odurzając. Jedną po drugiej. Doskonałość służących mu maszyn i absolutna samotność bezboleśnie zamordowały odczuwanie upływu czasu. Autonomiczna jednostka sztucznej inteligencji, zawieszona gdzieś w zakamarkach podprzestrzeni, była mu nawigatorem i informatorem. Miliony nanobotów krążących w tkankach zaspokajały jego potrzeby, nim zdążył je poczuć. Nie musiał jeść. Nie musiał spać. Był ostatnim z ludzi, z wiecznie młodym ciałem i antycznym umysłem, zahibernowanym przez setki miliardów lat. Największym narkomanem, nie pragnącym niczego ponad możliwość napawania się ostatnimi uosobieniami najwyższego z majestatów. Samotnym odbiorcą końcowego spektaklu Wszechświata. Nie było już nikogo innego – żadnych ludzi, żadnych innych cywilizacji. Ostatnie wcielenia życia dogorywały na niewielkich planetkach, kurczowo trzymając się nielicznych dawczyń światła, nie zdając sobie oczywiście sprawy, że na scenie zaczął się już ostatni akt dramatu.\nObserwator był również błędem w protokole. Wybrykiem, niezrozumiałym tworem, powołanym do bezcelowego istnienia. Jedna z tysięcy sond, rozesłanych niegdyś przez ludzi na całą galaktykę, doznała awarii. Miast aktywować się po krótkiej podróży, z nieznanych przyczyn pozostawała uśpiona. Całe pokolenia gwiazd przeminęły, nim prastare mechanizmy postanowiły wreszcie zadziałać. Roboty zostały obudzone, aby odkrywać, katalogować i przesyłać zebrane informacje. A także po to, żeby zbudować ciało. Trafił do rzeczywistości, która miała być tylko odległymi przewidywaniami fizyków. Do świata, w którym jego praca nie miała sensu – nie było nikogo, kto mógłby czerpać z jej owoców. Porzucił więc rolę nadzorcy, dał sztucznej inteligencji pełną swobodę działań i udał się na największą z pielgrzymek. Nie niepokojono go. Aż do teraz.\nKontakt. Wybudzacz go wzywał. Pierwszy raz od… trzech tysięcy sześciuset lat, takie dane podała jednostka-asystent. Maszyny znalazły coś dziwnego.\nWestchnął głęboko. Podziwiał oblicze Dorymei jeszcze kilkanaście minut. Zamknął oczy. Energetyczna bańka, w której lewitował, przeskoczyła poza przestrzenią i natychmiast, w pewnym ograniczonym pojmowaniu pojęcia czasu, znalazł się w innym miejscu. Podniósł powieki. Powitała go spowijająca wszystko ciemność. Niemalże zapomniał, co oznaczało to pojęcie. To dość ironiczne, ponieważ to właśnie mrok był tym, co miało nieubłaganie nadejść.\nWszechświat taki, jakim go pamiętał sprzed Wielkiego Snu, umierał. Rozlewał się w nicość, konsekwentnie rozpraszając swoje liczne człony w nowo powstającej, przepastnej przestrzeni. Galaktyki spoza Grupy Lokalnej dawno już zniknęły za kosmicznym horyzontem nieba. Gwiazdy gasły jedna po drugiej, jak nic nie znaczące węgielki w ogromnym palenisku. Nad rzeczywistością wisiała nieuchronna perspektywa zimnej pustki. Ostateczna śmierć. W końcu zgasną wszystkie ze słońc, całe galaktyki zlepią się w olbrzymie czarne dziury, które potem wyparują. Wreszcie wszystka materia rozpuści się, zostawiając po swojej wspaniałości nieskończenie rzadką zupę promieniowania. Z perspektywy człowieka – nie pozostanie nic. Do tego momentu upłynie nieprawdopodobna ilość czasu, jednak odkąd Wszechświat ponownie pogrąży się w ciemności, cała reszta ostatniej drogi jest nieistotna.\nKilkaset metrów przed Ostatnim, w przestrzeni unosił się matowy twór. Kula o dwudziestometrowej średnicy, pozornie o doskonale gładkiej powierzchni. Wystarczyło jednak, że mężczyzna się zbliżył, a kilkumetrowe okno wejścia skaziło taflę obiektu swoim zaistnieniem. Z wnętrza buchnął blask, jednak zupełnie inny niż ten, którym przez tysiące lat raczył się ostatni człowiek. Sarkofag. To tutaj czekała niegdyś jaźń pielgrzyma. To tutaj ciało, które obecnie zamieszkuje, zostało skonstruowane chwilę przed tym, jak został wyrwany z najdłuższego ze wszystkich snów. To tutaj mieszkał Wybudzacz.\nOstatni z ludzi wsunął się do środka z gracją anielskiej istoty. W świetle o natężeniu bliskim temu, w jakim zwykło widzieć ludzkie oko, można było wreszcie dostrzec jego postać bez narażania się na wypalenie oczu przez potężną iluminację gwiazdy. Na głowie mężczyzny wiły się włosy jasne i pełne wdzięku, z idealnie symetrycznej twarzy biły oczy niebieskie, o błysku nietkniętym starością i zmęczeniem, a cera jego była śniada i soczysta. Miał sylwetkę greckiego bóstwa, o proporcjach o jakich śnili antyczni rzeźbiarze. Cóż, jednej rzeczy nigdy nie udało się nauczyć maszyn: tworzenia niedoskonałości.\nSfera dopełniła swego pierwotnego kształtu, izolując środek od warunków kosmicznej próżni. Osłona, w której podróżował ostatni człowiek zgasła jak wyłączona żarówka. Mężczyzna stanął na nogach na powierzchni o barwie rtęci i wciągnął głęboko powietrze. Wnętrze stanowiło puste pomieszczenie wielkości dużego salonu, o klasycznej, prostopadłościennej strukturze. Nie zawierało żadnych obiektów – mebli, sprzętu czy przedmiotów użytkowych. Tylko jednolite ściany, sufit i podłoga zbudowane z enigmatycznej substancji, przypominającej półpłynne szkło.\n– Witaj, Nadzorco – ciepły głos zabrzmiał z bliżej nieokreślonej przestrzeni. – Jak minęła twoja podróż?\n– Jeszcze nie skończona. – Ostatni od setek lat nie używał języka, jednak zasiedlające tkanki jego ciała maleńkie maszyny utrzymywały wszystko w optymalnym stanie, gotowym do użycia. Przeszedł powoli na środek pomieszczenia.\n– Postoję – powiedział, jakby czuł że zaraz zostanie zachęcony do użycia nieistniejącego jeszcze siedzenia. – Od wieków tego nie robiłem.\n– Naturalnie. Napijesz się czegoś?\nOstatni miał bezwiednie odmówić, ale zdał sobie sprawę, że właściwie ma ochotę skorzystać. Nie był spragniony, jednak poprosił o wodę, podobnie jak miliony ludzi przed wiekami, gdy przekraczając próg czyjegoś domu, uśmiechały się i kiwały głową do gospodarza, mimo braku istnienia potrzeb. Chciał to poczuć, przypomnieć sobie jak głęboko w poczucie bycia człowiekiem wpisane jest doświadczanie gościnności.\nZe ściany, która okazała się być całkowicie plastyczna, wysunął się podłużny twór i uformował się w kształt kubka. Oderwawszy się od reszty masy, powoli przeleciał w stronę Ostatniego. Woda pojawiła się wewnątrz, po prostu skraplając się z powietrza. Obserwator chwycił naczynie i pociągnął kilka łyków.\n– Więc… – zaczął – Wzywałeś mnie. Podobno twoim Oczom udało się coś wypatrzeć. – Mężczyzna puścił kubek, który, jakby działały na niego odmienne prawa grawitacji, upadł na podłogę w tempie, w jakim czyni to zazwyczaj płatek śniegu. Po dotknięciu żyjącej powierzchni po prostu w nią wsiąknął.\n– Tak, to prawda, Nadzorco. Odkryliśmy coś niecodziennego. Pomyślałem, że może cię to zainteresować.\nOstatni kiwnął głową.\n– Jestem. Czekam na szczegóły.\nMasa stanowiąca ścianę naprzeciwko Jednego zrobiła się niespokojna. Po kilku sekundach wybrzuszyła się i przyjęła kształty frontu ludzkiej sylwetki. Ta zaczęła wyciskać się na zewnątrz, formując całą resztę połyskującego ciała. Wybudzacz wyodrębnił się z plastycznego tworzywa i stanął przed ostatnim człowiekiem twarzą w twarz. Wyglądał jak wypolerowany posąg, z tą różnicą, że był w najprawdziwszy sposób żywy, chociaż nie było to życie w biologicznym rozumieniu. Nie miał oczu, nosa, uszu, włosów ani żadnych innych elementów marszczących powierzchnię, ale z postaci biła witalność, wijąca się gdzieś w jednorodnej, gładkiej masie jego ucieleśnienia. Pomieszczenie zaczęło wypełniać się trójwymiarowym hologramem przestrzeni kosmicznej. Po chwili wszystkie elementy wewnętrznego szkieletu Sarkofagu rozpłynęły się w kreowanym obrazie, całkowicie załamując granicę pomiędzy nim, a tym, co fizyczne. Sterczeli pośrodku kosmosu, giganci, całe światy zmieściłyby się w ich dłoniach.\nTam. – Wskazał Wybudzacz.\nMgławica Parasol. Masa dwustu osiemdziesięciu Słońc rozsmarowana na rozpiętości ponad sześciu lat świetlnych. Szczątki majestatycznej gwiazdy, z których nie powstanie już nowe życie, maszyny policzyły. Wbita nieopodal ogromna czarna dziura już zwietrzyła soczysty gwiezdny pył, już otworzyła paszczę i szykuje się do uczty. Większość rzadkiego tworu powoli, lecz bezwzględnie pocznie dążyć w jej stronę, ku własnej zagładzie. To, co pozostanie, będzie zbyt rozproszone, by móc zespolić się w postać fuzyjnego pieca, gdy w końcu oddali się z sąsiedztwa kosmicznego pożeracza.\n– Jesteśmy na miejscu – dodała srebrzysta postać. Trójwymiarowy obraz uległ powiększeniu, obserwatorzy wniknęli między pył, który teraz wypełniał całą obserwowalną przestrzeń. Ostatni rozejrzał się. Widok był nieskończenie monotonny; gdzie okiem sięgnąć, dostrzec można było tylko rzadki, barwny dym, zza którego migotały światła odległych gwiazd.\n– Zdaje się, że niczego tu nie ma – zauważył mężczyzna, tonem wnoszącym o rozwinięcie tematu.\n– Rzeczywiście. Można ulec takiemu wrażeniu. Przyspieszymy jednak przepływ czasu.\nOddalili się nieco, tak, by perspektywa obejmowała większą część mgławicy. Zawiesina powoli sunęła w kosmicznej pustce, wijąc się i rozlewając, zgodnie z prawami dyfuzji i pokornie wobec zasad grawitacji. Hipnotyzujący proces trwał, powoli, niemal całkowicie konsekwentnie. Niemal. Skala czasowa w prezentacji ulegała nieustannemu pomniejszeniu, wraz z przyspieszaniem zachodzenia zjawiska, coraz lepiej widoczna była sfera, wewnątrz której gwiezdna mgła zachowywała się bardzo dziwnie. Jej przepływ zwalniał, wirowanie uspokajało się. Obszar leżał niemal na skraju mgławicy, stosunkowo blisko gwiezdnego potwora, ale grawitacyjne pazury tego ostatniego były zbyt krótkie, aby stanowić przyczynę obserwowanego zjawiska.\n– Co to jest? – zapytał mężczyzna.\n– Anomalia. Kula o promieniu około jednej i dwóch trzecich jednostki astronomicznej. Zdaje się częściowo opierać zewnętrznym oddziaływaniom, a jednak pozwala materii na swobodny przepływ.\n– Sprawdziłem wszystkie możliwości przewidziane przez protokół. Niczego tam nie ma. Żadnej masy, żadnego potencjalnego źródła dziwnej interakcji. Próżnia, taka sama, jak wszędzie indziej. Dwoje z moich Oczu wciąż obserwuje to miejsce, bada wszelakimi znanymi sposobami. Działają tam dodatkowe prawa, to pewne, dość subtelne, lecz jednoznacznie zauważalne. Przyczyny pozostają niezidentyfikowane.\nOstatni zamyślił się.\n– Czego więc oczekujesz z mojej strony? Dlaczego w ogóle mnie wezwałeś? Nie posiadam skanerów lepszych, niźli twoje.\n– Tak nakazuje mi protokół.\n– Tylko tyle? – zapytał podejrzliwie.\n– Martwię się o ciebie, Nadzorco. Porzuciłeś właściwą ci drogę. Nie jesteś tą samą osobą, która zapadała w sen, dumną i pełną odpowiedzialności. Człowiekiem z misją. Odsunąłeś się w cień. Chciałbym ci pomóc.\n– Moja rola straciła sens, mówiłem ci przecież. Widać na próżno. W jaki sposób chcesz mnie wesprzeć, skoro nie jesteś w stanie zrozumieć problemu?\nWybudzacz milczał dłuższą chwilę.\n– Zgadza się – powiedział wreszcie – Jestem maszyną. Po prostu robię to, co do mnie należy. Pojęcie celu jest mi zupełnie obce, tym bardziej jeżeli miałby to być twój cel. Wciąż jednak pragnę pomóc. Tak się składa, że wystąpiły sprzyjające ku temu okoliczności. Widzisz – mi nie zależy na tym, co znajduje się we Mgławicy Parasola. Nie będzie mnie dręczyć nierozwiązana tajemnica, dla mnie to kolejna pozycja w katalogu. Dlaczego? Po co? – Nie zadaję takich pytań. Ty zaś z drugiej strony… Nie funkcjonujesz optymalnie, widzę to. Popadłeś w nałóg, może zagadka będzie w stanie cię z niego wyciągnąć.\nOstatni pokiwał głową, wzrok wlepiając w pustkę.\n– Proszę, proszę. Może minąłeś się z powołaniem. Masz zadatki na polityka. Piękne słowa, zero treści – westchnął. – W porządku, Wybudzaczu. Powiedzmy, że cenię twoje dobre intencje. Ruszajmy.\nOtaczająca ich symulacja kosmosu wygasła; z powrotem znaleźli się w surowym wnętrzu Sarkofagu. Opuścili twór, wyszli w kosmos. Ostatni zamknął się w energetycznym bąblu. Podróże do gwiazd były proste, nawet te dziewicze, pole grawitacyjne zagłębiało się w pobliżu ogromnych obiektów, ścieżka układała się sama, punkt wyjściowy właściwie po prostu istniał, od razu. Co innego, gdy celem były puste miejsca w nieskończenie niemal monotonnej otchłani, tak wielkiej, że wyobraźnia nie była w stanie jej ogarnąć. Całe szczęście, jedno z Oczu Wybudzacza zaczepiło podprzestrzenny punkt nawigacyjny.\n– Co jest w środku? – spytał Ostatni, zaraz po tym jak znaleźli się na miejscu. Unosili się w pustce, tuż przy granicy dziwnego obszaru, w miejscu, w którym powinna, jak nakazuje logika, następować jakiegoś rodzaju zmiana ośrodka. Mężczyzna przecinał ręką niewidzialną granicę, szukając oporu, dziwnej reakcji, czegokolwiek zauważalnego. Próbował przeniknąć wzrokiem niezwykłą sferę, na próżno, była zbyt przepastna.\n– Chyba nie zrozumiałem pytania, Nadzorco. W środku jest dokładnie to samo, co na zewnątrz.\n– Nie, nie. – Mężczyzna pokręcił głową. – W samym środku. W centrum tego… czegoś. W punkcie, od którego odchodzą wszystkie hipotetyczne promienie naszej kuli.\n– Nic szczególnego. Obserwowalne oddziaływania są jednorodne w całej tej przestrzeni, nie stwierdziłem żadnych wektorów sił skierowanych w kierunku zewnętrza, lub ku wewnątrz.\n– Dziwne. Bardzo… niepraktyczne. Jakby wycięty kawał przestrzeni, w jakiś dziwny sposób zawieszony… Tylko po co?\n– Co masz na myśli, Nadzorco?\n– Funkcjonalność. Szukam funkcjonalności. Zakładam że musi być to sztuczny twór; skoro tak, powstał w jakimś celu – odpowiedział. – Forma kulista jest praktyczna; w naturalny sposób ustawia równomiernie siły, za pomocą których chcemy działać. Występuje samoistnie właśnie z ich powodu, jest pochodną ich rozkładu w przestrzeni. Jeżeli chciałbym sam zastosować kształt sfery, to właśnie po to. Od centrum do brzegów, od powłoki do środka. Tak funkcjonuje kula. – Spojrzał na srebrzystą postać, zasmucony poniekąd, że nie może dostrzec żadnego wyrazu twarzy. – Gwiazdy są kulami, Wybudzaczu – dodał, wzdychając.\n– A ty chyba sporo wiesz o gwiazdach. W porządku, powiedzmy że jest niepraktyczne. Ale w jaki sposób to w ogóle jest zrobione?\n– Naprawdę nic? Żadnych dziwnych cząstek, odczytów promieniowania, zakłóceń czasoprzestrzeni?\n– Podprzestrzeń czysta? Nic nie nadpisane? Sygnatura energetyczna? Kanały nadprzestrzenne?\n– To pytania retoryczne, mam rozumieć?\n– Niestety, na to wygląda – odparł Ostatni. – Mam wrażenie, że jeżeli zrozumiałbym po co, zrozumiałbym jak. Przynajmniej w jakimś stopniu. Kontrolowane warunki. Fundamenty. Podbudowa pod coś, co było, bądź pod coś, co dopiero ma być. Tylko… pod co? Poszukam odpowiedzi. Potrzebuję jedynie bodźca, aby myśleć.\n– Czyli wracasz? Martwię się o ciebie, Nadzorco. Twój nałóg w końcu cię zniszczy.\nOstatni zamknął oczy i pokręcił głową. Przez umysł przelało się zgorzknienie, poczuł niewielki przypływ irytacji. Jego jaźń była jednak zbyt wypalona, przeszedł zbyt wiele, aby być w stanie prawdziwie się zdenerwować.\n– Co ty wiesz o nałogu, pieprzona maszyno – rzucił sucho, prawie do siebie.\n– Nałóg to bariera, którą tworzą ludzie. Bariera mająca przeszkodzić im w konfrontacji z samymi sobą – odpowiedział Wybudzacz, bez cienia empatii. Mężczyzna zaśmiał się.\n– Pieprzona maszyna… Wiesz co jest najgorsze w pieprzonych maszynach, Wybudzaczu?\n– To, że mają zawsze pieprzoną rację. Miałem dużo czasu, aby to wszystko przemyśleć. To ucieczka, jasne. Przed odpowiedzialnością. Ale nie umiem przestać. Nałóg stał się czymś więcej. On nie powstrzymuje mnie przed właściwym życiem, Wybudzaczu. On mnie przy nim trzyma.\n– Muszę przyznać, że nie odnajduję logiki w tym, co powiedziałeś. Zaistniałe okoliczności pozbawiły cię odpowiedzialności, czyż nie? Nie odpowiadasz przed nikim, sam stwierdzasz że twoja praca nie ma sensu…\nOstatni człowiek pokręcił głową.\n– Nie na to się pisałem. Jestem ostatnim z ludzi, ostatnią istotą pochodzącą z Ziemi. To ciężar tak ogromny, że nie sposób sobie z nim poradzić. Jestem ostatni, który potrafi kochać, który rozumie muzykę, który wie czym jest współczucie. Tylko we mnie już krąży krew, tylko ja łapię oddech. Nie będzie już nikogo, kto zrozumie matematykę, nikogo, kto będzie w stanie się zachwycić. Chciałbym jeszcze raz posłuchać deszczu i zobaczyć wschód Słońca. To jest głęboko we mnie, Wybudzaczu. Kiedy ja umrę, zniknie to wszystko. Nie będzie już miłości, ani gniewu. Zapomniana zostanie moralność, przestanie istnieć sztuka. Mogę trwać niemal w nieskończoność, tylko czy to jest właściwe? Przeciągam, czekam na sensowną okazję. Wszechświat gaśnie, jestem reliktem, ostoją żywotności, ostatnią iskierką. Klamrą zamykającą najważniejszy rozdział. Po mnie jest już tylko martwa pustka.\n– Mimo wszystko, dziękuję – kontynuował mężczyzna. – Wracaj do swoich spraw, idź rozmawiać ze swoimi Oczyma. Będę szukać odpowiedzi.\nSrebrna postać złożyła ręce i zniknęła gdzieś w nadprzestrzennych korytarzach. Ostatni z ludzi wisiał w pustce jeszcze przez chwilę, po czym wrócił przed oblicze Dorymei, korzystając z tego samego świata ścieżek, co jego towarzysz.\nNiewyobrażalna jasność pulsowała w ciszy, rozsiewając ciepło i nadzieję w przepastną próżnię kosmosu. Nie dziwne, że Słońce było pierwszym bogiem we wszystkich właściwie znanych kulturach. Życie nie istniałoby bez gwiazd. Bez ich ciepła, bez ich mocy, bez wszystkich rodzajów cząstek, powstających w ich wnętrzach. Gwiazdy muszą żyć i umierać. Cykle istnienia, nieproporcjonalne w swych długościach, przeplatają się, zależne, złączone.\nPatrzył na nią. Na najwyższy majestat. Na twór, który swoją postacią krzyczy, aby go podziwiać. Dążenie jest nieodpieralne. Żądza, by podziwiać, nie mniejsza niż instynkt samozachowawczy. Istota żywotności kwitła przed jego oczami, widział wiosnę, chociaż wkrótce miała nadejść wieczna zima. Dorymea. Patrzył. Również z zamkniętymi oczyma. Pozwalał się oświetlać jej blaskowi. Chwytał życiodajną siłę, pompującą na zewnątrz z ogromną mocą.\nCzy można wyobrazić sobie lepsze warunki? Olśnienie, oświecenie, objawienie. Światło jest synonimem zrozumienia, jasność to przejrzystość, to porządek i sens. Czterdzieści siedem dni wisiał, chłonąc. Maszyny, choćby najdoskonalsze, nie mają instynktu. Brak im historii, która promieniuje z trzewi wszystkich żywych istot. Logika nie zawsze wystarcza, dedukcja nie jest jedyną możliwą drogą znajdywania odpowiedzi. Jest jeszcze Poznanie. Więź z rzeczywistością. Widzieć to coś więcej niż patrzeć, percepcja jest szersza niż rozumowanie. Wiedza potrafi spłynąć, może zostać pochłonięta. Czy któryś konkretny foton był tym robiącym różnicę? Czy dyskretny charakter światła ma znaczenie? Przecież i tak wszystko jest przepływem.\nSpojrzał na nią. Po raz ostatni. Zrozumiał.\nUkryty w ciemności, niemalże tak stary jak sam Wszechświat, Sarkofag dryfował. Podróżnik pojawił się tuż obok niego. Zaproszony sztucznym światłem, wniknął do wnętrza wielkiego pojazdu.\n– Witaj, Nadzorco. – Wybudzacz był doskonałym gospodarzem. Nigdy nie spał, zawsze gotów spełnić potrzeby gościa.\n– To pomnik.\n– Mgławica parasol. Sfera z nienormalnymi oddziaływaniami grawitacyjnymi. To pomnik. Kula, żeby z każdej strony był tym samym. Ostateczna forma idei monumentu.\nWybudzacz ponownie uformował się z części masy budującej Sarkofag. Jego ciało, wytłoczone z jednolitego tworzywa, stanęło przed Ostatnim. Srebrzysta postać wyciągnęła górne kończyny, pozwalając formować się palcom.\nMężczyzna usiadł na podłożu. Na jego twarzy pojawił się uśmiech powodowany autentyczną radością, pierwszy raz od tysięcy lat.\n-Słońce. Ziemia. Są tam. Znaleźliśmy je.\nWybudzacz w milczeniu przywołał holograf reprezentujący odczyty sond. Żadnej masy, niczego prócz gwiezdnego pyłu, żadnych przyczyn mącenia grawitacyjnego pola.\n– Nie, Wybudzaczu. Nie teraz. To tylko przestrzeń, łącznik, rozumiesz? Splątanie.\n– Splątanie? W sensie splątania kwantowego? Jak? To miejsce stanowi część układu? Gdzie jest ta druga?\n– Nie gdzie, tylko kiedy. Splątanie w czasie, nie przestrzeni. To pomnik. Symbol. Zachowany w najdoskonalszy z możliwych sposobów, miejsce które będzie trwać, coś więcej niż znacznik, a mniej niż góra atomów.\n– To absurd. Nie można przenieść splątania kwantowego na przestrzeń. Stan układu, niezależny od pozycji spinu…\n– Daj spokój, Wybudzaczu. Gdybym potrafił powiedzieć jak, mógłbym podróżować w czasie. To coś mnie przerasta. Nas. Na razie.\nPostać nie z krwi i z kości milczała przez chwilę.\n– Na miejscu wisiało nade mną nieokreślone uczucie. Teraz rozumiem, co się za nim kryło. Tam jest mój dom. W jakiś sposób, zaraz za niewidzialną granicą, nieskończenie daleko, a jednak tuż obok. To miejsce kultu, pozostawione przez ludzi. Niepraktyczna rzecz – wyrafinowana, lecz niefunkcjonalna. Protokół w niczym ci tu nie pomoże.\n– Czyli cały swój, tak odważny skądinąd sąd opierasz na przeczuciach. Nie sądzisz, że trochę to naiwne?\nOstatni z ludzi pokiwał głową.\n– Naiwne? Pewnie tak. Rzecz w tym… Spójrz, Wybudzaczu, to typowo ludzkie. Maszyny – wy macie tylko logikę. Jeżeli spróbujesz tu zaimplementować, zdawałoby się oczywiste założenia, otrzymasz bełkot. Ludzie stawiają pomniki. Robią rzeczy niezrozumiałe dla Protokołu, którym się posługujesz. Takie, których sami nie spodziewaliby się znaleźć. Pewnych idei nie umieszczono w twoim umyśle. Znaleźliśmy właśnie coś takiego.\n– Ale jak? To niemożliwe. Splątanie? Nie istnieją…\n– Niekoniecznie. Spaliśmy, gdy cywilizacja kwitła. Kto wie, jak wiele udało im się osiągnąć. Rzeczy niemożliwe to tak naprawdę te, których nie rozumiesz. Jeszcze. Nieważne jak daleko zajdziesz, zawsze pozostaje coś do odkrycia. Rzeczywistość jest nieskończona, Wybudzaczu. Będziesz miał zajęcie. Na bardzo długo.\n– Ja? A co z tobą, Nadzorco?\nMężczyzna wstał. Błękitne oczy zaszkliły się.\n– Nadszedł mój czas. Nareszcie. Skończę podróż.\nPomieszczenie rozpłynęło się w obrazie kosmicznej przestrzeni. Wokół nich płynęła powoli mgławica Parasol, w tej skali miała może sześć metrów szerokości. Smuga pyłu ciągnęła się, zawijając ku punktowi leżącemu zaraz za jej skrajem.\n– Tam. – Wskazał Ostatni. – Czarna dziura o masie piętnastu tysięcy Słońc. Za niecałe sześć tysięcy lat przepłynie przez pomnik. Tam jest jakieś połączenie. Rzecz, którą nie do końca rozumiem, ale którą jestem w stanie dostrzec. Nie umiem cofnąć się w czasie, Wybudzaczu, może budowniczy to potrafili. Za to mogę udać się do miejsca, w którym cały czas jest jednym. Zlepić to wszystko. To głupie, ale jednocześnie najlepsze, co mogę zrobić. Oczywiście, to oznacza, że przejmujesz dowodzenie.\n– Protokół zobowiązuje mnie zapytać – srebrna postać odparła sucho. – Jesteś pewien swojej decyzji?\nOstatni z ludzi westchnął.\n– Za długo trwało to wszystko. Przede mną otwiera się szansa. Nie wiem co z tego wyniknie, ale tak, jestem pewien – odpowiedział. – Dziękuję ci, Wybudzaczu. Bardzo mi pomogłeś. Żegnaj.\nRobot kiwnął błyszczącą głową.\n– Służba tobie była przyjemnością. Szczęśliwej dalszej drogi, Nadzorco.\nMężczyzna opuścił metalową sferę.\nOkno zamknęło się za nim, na powrót izolując Sarkofag od kosmicznej próżni.\nOstatni z ludzi skoczył w nadprzestrzeń. W polu widzenia została tylko czerń galaktycznej próżni.\nOstatni wynurzył się z otchłani niebytu, budującej szlaki, którymi podróżował. Natchniony, gotowy na spotkanie z tym, co go czekało.\nCzy to wszystko mogło się zdarzyć przypadkiem? Czy to możliwe, że…?\nCała jego wędrówka mogła zdawać się bezsensowna. Nie oznacza to jednak, że zrobił coś niepotrzebnie. Niektóre rzeczy po prostu muszą być takie, jakie są. Od zawsze szukał celu. To było właśnie to, co go ograniczało. Przyziemna perspektywa – spojrzenie człowieka.\nPopatrzył przed siebie. Na nią. Nie miała imienia. Nie widział w niej piękna, a przecież kiedyś była gwiazdą. Teraz pożerała całe światy, zagarniając coraz większe połacie czasoprzestrzeni. Stanowiła największą z możliwych ciemności, taką, która nie jest tylko brakiem światła, lecz jest jego przeciwieństwem. Za kilka tysięcy lat spotka się ze Słońcem, które w jakiś dziwny, niefizyczny sposób jest tam, w niezwykłej, sztucznej przestrzeni. Z jego punktu widzenia stanie się to natychmiast, gdy tylko przekroczy próg.\nMózg pulsował od goniących myśli. Bodźce, które Ostatni pochłaniał przez tysiące lat, eksplodowały w głowie, w magiczny sposób układając regularną strukturę. Zrozumiał, że rzeczywistość to coś więcej niż jeden określony stan. Że wszystkie możliwości nakładają się na siebie. Że czas to tylko złudzenie i wszystko, co istniało, istnieje lub istnieć będzie, jest wieczne. Że każda rzecz, która się wydarzyła, bądź ma się wydarzyć, jest gdzieś tam, tylko on, w swojej ludzkiej ślepocie, nie jest w stanie jej dojrzeć. Zdał sobie sprawę, że jego percepcja jest tym, co rozbija całość na maleńkie „tu” i „teraz”. Że jest jeden sposób na to, żeby jednocześnie zrobić to, co chce i to, co do niego należy.\nLudzi już nie ma, zniknęli. Ale co to właściwie oznacza? Może wcale nie umarli, lecz porzucili ciała i są gdzieś tam, trwają poza czasem i przestrzenią?\nOstatni krok. Porzucić ludzki rozum. Ludzką ignorancję. Ludzkie niezrozumienie. Dlaczego? Nie ma odpowiedzi na to pytanie. Sens to tylko pojęcie rodzące się w ograniczonych umysłach.\nStanął przed ostatecznym przeznaczeniem wszystkich zdarzeń. Pozostało mu tylko zjednoczyć się z Wszechświatem. Tam, gdzie czas i przestrzeń tracą swoje wnętrza i zlewają się w całość.\nSpojrzał jeszcze raz za siebie: na nieskończoną głębię mroku i Mleczną Drogę Andromedy, która wyglądała jak przyćmiona lampa. Odwrócił głowę i ruszył naprzód. To była właśnie ta chwila.\nŚciana promieniowania uwięzionego przez Najwyższą Ciemność rosła przed jego oczami. Czuł jej strukturę, jej żywotność. Była mokra i niespokojna, niczym toń brudnej sadzawki. Zanurzył się w nią, zamykając oczy.\nI wtedy ujrzał Słońce, chociaż wcale go tam nie było. I ujrzał także wszystko inne.


Przepalające śię świece żarowe Golf V - elektroda.pl\ndochtore 08 Sty 2012 08:50 6416 10\n#1 08 Sty 2012 08:50\nMam problem z golfem 1,9 tdi 105 KM silnik BXE. Po raz czwarty przepaliły się świece żarowe.\nSamochód ma przejechane 58 tys, jestem jego pierwszym właścicielem (kupiony w serwisie nowy ). Na gwarancji były świece wymieniane dwa razy. W chwili obecnej samochód jest juz po gwarancji. Wymieniłem już sterownik od grzania świec oraz wszystkie czujniki temperatury. Świece przy każdej wymianie zakładane oryginalne Boscha. Poprzednio wymienione świece, po dwóch tygodniach przepaliły się . Było to w grudniu 2010 roku. Po wymianie na nowe do następnego roku do grudnia 2011 wszystko było O.K (systematycznie sprawdzane raz w miesiącu przez podłączenie kompa )\nWczoraj po podłączeniu testera okazało się że trzy świece znów są przepalone.Proszę o jakieś rady lub podpowiedzi co może być przyczyną.\n#2 08 Sty 2012 09:24\nNa początek zrób sobie kontrolkę rzeczywistego grzania świec.\nKontrolka ( spiralka ) w liczniku nie spełnia tego zadania !\n#3 08 Sty 2012 09:51\nAlbo świece za długo grzeją, albo są takie kiepskie.\nNie mas przypadkiem założonego modułu długiego grzania? Czujnik temperatury sprawny?\nBosch to już nie to, co kiedyś załóż Beru 0100266008 ( VW N10591602 / N10591603) To dobre jakościowo świece. A tak ogólnie to mogę podąć tak na szybko 10 firm, które robią świece do tego motoru. Ale nie każda jest do silnika BXE. Chociaż wyglądają tak samo.\n#4 08 Sty 2012 11:48\nCzas grzania świec sterowany jest przez sterownik świec, a ten został wymieniony juz na nowy. Co do świec to kupowane oryginalne w serwisie z takim samym numerem jak te które były od początku.\nSpróbuje jeszcze jutro pomierzyc czas grzania oraz napięcie bezposrednio w czasie grzania.\nDziekuje za rady o wynikach poinformuję.\n#5 08 Sty 2012 12:19\nSprawdź katalaog NGK . Są problemy z doborem świec do tych silników . Nawet serwis sprzedał mi kiedyś świece do 2.0 TDI , ETKA tak pokazała . Wytrzymały 2 tyg. Dopiero po godz. boksowaniach z ETK-ą , katalogiem Intercars i katalogiem NGK doszedłem i dopiero odpowiednio dobrane NGK chodzą już 8 m-c . Patrzyłeś na napięcie nominalne zasilania tych świec ?\n#6 08 Sty 2012 12:39\nA one ci się sysyematycznie palą czy po wymianie pierwszych które były długo następne szlak trafia szybciutko?\n#7 08 Sty 2012 13:18\nkiepska jakoś lub stałe zwarcie.\n#8 08 Sty 2012 14:13\nCo do świec to kupowane oryginalne w serwisie z takim samym numerem jak te które były od początku.\nA skąd pewność, że był założone dobre?\nPodałem ci numer Beru, 0100266008 który zastąpił numer 0100266001 od podwozia nr 70251. Ta świeca jest do silników BKC, BLS, BXE. Bosh 0 250 402 001. Champion CH700/002. Delphi HDS413 jest do silnika BKC, BLS. Sprzedawcy twierdzą, że się nadają do tych silników.\nBardzo ważny jest czas grzania, bo te świece są na 5V.\n#9 09 Sty 2012 19:17\nSwiece dostają impuls 2-3 s. 12 V potem napięcie jest obniżone do 4,4 V.\nŚwiece są już włączane w czasie otwierania drzwi.\n#10 09 Sty 2012 19:25\nA jak gość zastosował normalne 11V to nici z podgrzewania.\n#11 10 Sty 2012 12:20\nDziękuję za wszystkie porady oraz informacje.\nSwiece zawsze były zakładane 5v.\nUdało mi sie wczoraj pomierzyć napięcia na świecach oraz czasy.Silnik zimny, temp. na zewnatrz +5 st.C . Wygląda to nastepująco;\n-pierwsze 2s napięcie ok 3,0v\n-następnie wzrost napięcia do ok 12v przez ok 1s\n-następnie spadek do napięcia ok 3v i takie napięcie do końca grzania (tj max\nczas całego cyklu grzania ok 20s)\nWnioskuję z tego że wszystko przebiega prawidłowo.Ponownie założone nowe swiece tym razem jednak BERU.\nO wynikach będę informował.\nPodobne tematy Przepalające śię świece żarowe Golf V


Firana dekoracyjna PT- C 2.5 Taśma 1szt\nOryginalna, elegancka firana wykonana z wysokiej jakości białego woalu.\n23,94 zł Brutto Zniżka 40%\nFirana matowa na taśmie 145x250 cm\nNadzwyczaj lekka, o wysokim stopniu przepuszczalności, pozwoli cieszyć się promieniami słońca, wpadającymi przez okno i doskonale rozświetla wnętrze.\nFirankę można zawiesić na szynie za pomocą żabek lub bezpośrednio na karniszu w tunelu. W jej górnej części znajduje się taśma umożliwiająca dostosowanie gęstości marszczenia, gwarantuje efekt miękkich, regularnych fałd. Ponadto pięknie się układa i jest łatwa w pielęgnacji. Firana ta dobrze prezentuje się w towarzystwie woalowych zasłon.\nProsta w formie, uniwersalna tkanina znakomicie harmonizuje się z innymi elementami wystroju i nadaje wnętrzu ponadczasowy styl. Elegancka firana może zmienić nawet klasyczne mieszkanko w szykowne wnętrze.\nW naszej ofercie znajdą Państwo również firany w wersji na przelotkach.


Po rozmowach na Psychiatrii\nW szpitalu w St. Woli rozmawiano nt. obsady, dyżurów, niedoboru kadry na Oddziale Psychiatrii, Oddziale Leczenia Alkoholowych Zespołów Absencyjnych (Detoksykacji) i Psychiatrii Dziennej…\nWcześniej do dyrekcji Powiatowego Szpitala Specjalistycznego i Starostwa Powiatowego wpłynęły pisma od lekarzy. Zorganizowano więc spotkanie, na którym omówiono palące problemy szpitalnej Psychiatrii. Obecni na nim byli zarówno starosta, jak i dyrektor szpitala.\nSpotkanie miało miejsce 15.01.2018 roku. Lekarze Oddziału Psychiatrii, Oddziału Leczenia Alkoholowych Zespołów Absencyjnych (Detoksykacji) i Psychiatrii Dziennej rozmawiali z Dyrekcją SP ZZOZ Powiatowego Szpitala Specjalistycznego w Stalowej Woli i Starostą Powiatu Stalowowolskiego Januszem Zarzecznym.\nPodczas spotkania poruszono palące problemy, z jakimi boryka się na co dzień personel oddziału. Mówiono np. o braku możliwości przeniesienia 10 pacjentów do Domu Pomocy Społecznej, którzy zakończyli proces leczenia, a skierowani są do DPS postanowieniem sądu. Ze względu na brak zainteresowania pacjentami ze strony ich rodzin szpital zobowiązany jest do pozostawienia tych pacjentów na oddziale.\nOmówiono i przedstawiono szereg propozycji związanych z organizacją pracy lekarzy i pozostałego personelu, spraw zawiązanych z transportem wewnątrzszpitalnym, zmianą funkcjonowania niektórych pomieszczeń w oddziale, a przede wszystkim działań, które w przyszłości doprowadzą do zwolnienia łóżek w salach chorych. Na oddziale, ze względu na specyfikę leczenia, średni czas pobytu przekracza 3 tygodnie. Są przypadki, że chory pozostaje na leczeniu nawet i pół roku.\nPodczas spotkania omówiono także efekty i działania, których celem jest poprawa obsady lekarskiej lekarzy psychiatrów, a tym samym zmniejszenia obciążeń dyżurowych, na co lekarze zwrócili szczególną uwagę. Przyjęto ustalenia zaakceptowane przez zespół lekarski, dyrekcję szpitala i starostę stalowowolskiego.\nNa koniec spotkania omówiono potrzebę rozbudowy Oddziału Psychiatrii, co jest niezbędnym celem rozwoju szpitala w przyszłości.\n- Były to rozmowy porządkujące prace na tym oddziale i obecnie, i przyszłościowo. Musieliśmy podjąć pewne decyzje, bo obecna obsada lekarzy jest niewystraczająca. Brakuje nam przynajmniej jednego lekarza. Chcieliśmy więc ten temat poruszyć, żeby uporządkować sprawy dyżurów. Nie było strajków, żądań finansowych. Były to raczej rozmowy organizacyjne[/i]- wyjaśnia starosta powiatowy Janusz Zarzeczny.\nJak mówi starosta regulacji wymagały też płace dwóch osób, które miały zbyt niskie zarobki w stosunku do pozostałych i tę sprawę również załatwiono.\n- Zatrudniliśmy na dyżurach jednego lekarza, panią doktor z Lublina. Potrzebujemy jeszcze jednej osoby- mówi starosta.\nJanusz Zarzeczny zwrócił również uwagę na problem przepełnienie oddziału. Oddział Psychiatryczny posiada 50 łóżek. 12.01.2018r. (piątek) na oddziale przebywało aż 52 pacjentów. Podjęto więc decyzję o czasowym wstrzymaniu przyjęć do Oddziału Psychiatrycznego, Oddziału Leczenia Alkoholowych Zespołów Absencyjnych i Oddziału Psychiatrii Dziennej.\n- Ograniczyliśmy przyjęcia na detoks tylko do naszego powiatu, bo było wiele osób spoza naszego terenu- mówi starosta.\nI faktycznie ponad połowa osób leczących się „na detoksie” pochodzi spoza naszego powiatu. Teraz inne powiaty będą musiały same zabezpieczyć pobyt „u siebie” swoim obywatelom.\nRozmowy były owocne i zakończyły się wypracowaniem harmonogramu działań.\nI bardzo dobrze szkoda pieniędzy na leczenie meneli\nDodano: 22 Stycznia 2018 18:02:46\nDlaczego zlikwidowali detoks? Gdzie mamy się leczyć, dzwoniłem i mówią ze mam się kierować do Leżajska, ale tam też już nie ma wolnych miejsc wiec gdzie mam się zgłosić,\nDodano: 22 Stycznia 2018 16:41:30\nDodano: 19 Stycznia 2018 22:17:37\n...potrzeba rozbudowy Oddziału Psychiatrii... dokąd zmierza Polska?!\nDodano: 18 Stycznia 2018 11:23:26\nSzkoda pieniędzy na ten Detoks bo to bumerang .\nDodano: 17 Stycznia 2018 19:27:20\nprzyjęcia na detox zawieszone , nie ma znaczenia z jakiego powiatu bo aktualnie oddział do odwołania przestaje funkcjonować , najbliższy oddział detoksykacji alkoholowej w Leżajsku\nDodano: 17 Stycznia 2018 15:16:04\nDetox zlikwidowano,nie ma żadnych przyjęć, nawet osób z powiatu ,wiem dokładnie bo chciałem się przyjąć na leczenie\nDodano: 17 Stycznia 2018 13:04:56


U.R.O.K. edycja V by InspiredBy - Zdrowa i Piękna\nELFA PHARM O’HERBAL Tonizujący balsam do ciała z ekstraktem z róży damasceńskiej produkt pełnowymiarowy mix rodzajów cena 22,49zł/500ml\nReceptura balsamu jest nierozłącznie związana z naturą. Najważniejsze w niej są cenne składniki naturalnego pochodzenia, które wspierają zdrowy wygląd skóry. Balsam pielęgnuje, działa łagodząco na skórę i nadaje jej aksamitną gładkość. Sposób użycia: rozprowadzić na czystej skórze kolistymi, masującymi ruchami. Zalecany do użycia bezpośrednio po kąpieli.\nNiedawno skończyłam używać wersji aloesowej z tej serii i byłam bardzo pozytywnie zaskoczona, niedługo o nim napiszę. Balsam jest niezwykle lekki i wprost idealny na koniec lata i początek jesieni, kiedy nasza skóra nie potrzebuje jeszcze gęstych i treściwych maseł. Wersja z różą damasceńską pachnie bardzo delikatnie i jak w przypadku aloesowego balsamu świetnie się rozprowadza, jest lekka i szybko się wchłania. Będzie idealnym uzupełnieniem wieczornej pielęgnacji z użyciem olejku, ponieważ ostatnio robię taki duet: balsam + olejek = niesamowicie silnie nawilżona i pachnąca skóra.\nBIODERMA SENSIBIO H2O Płyn micelarny do demakijażu i oczyszczania twarzy miniaturka cena 40zł/250 ml\nSensibio H2O to pierwszy płyn micelarny na świecie. Błyskawicznie odświeża skórę i skutecznie oczyszcza ją nawet z wodoodpornego makijażu, dodając skórze blasku. Zawarte w nim micele estrów kwasów tłuszczowych są podobne w swojej budowie do fosfolipidów błon komórkowych i pomagają odbudować warstwę hydrolipidową skóry. Sensibio H2O zmniejsza reaktywność skóry i chroni ją przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi. Łagodzi podrażnienia i ogranicza zaczerwienienia. Jest doskonale tolerowany nawet przez najbardziej wrażliwą skórę. Nie zawiera alkoholu, mydła i parabenów.\nOsławiony w blogosferze płyn trafił od razu przeszedł wstępne testy, bo byłam go niezmiernie ciekawa. No i już wiem, że się bardzo polubimy, ponieważ poradził sobie z dokładnym zmyciem makijażu oczu, co paradoksalnie nie zawsze udaje się micelom. Cera po nim jest dokładnie oczyszczona i odświeżona, oczy nie szczypią i nie trzeba ich pocierać aby pozbyć się tuszu czy cieni. Miniaturowa postać płynu jest idealna nie tylko do wstępnego przetestowania, ale przede wszystkim na wyjazdy, a taki mnie czeka za tydzień, więc z przyjemnością wrzucę tę miniaturkę do walizki.\nDELIA Regenerująca maseczka do twarzy, szyi i dekoltu produkt pełnowymiarowy cena 10zł/30ml\nŚwiatowe odkrycie w naturalnej pielęgnacji. Innowacyjna kuracja regenerująca z olejem arganowym. Intensywnie odżywia, nawilża i wzmacnia. Ujędrnia, poprawia elastyczność, dodaje blasku i energii. Polecana do każdego rodzaju cery. W szczególności polecana dla skóry suchej i odwodnionej, oraz pozbawionej blasku. Do stosowania 2 razy w miesiącu lub wg potrzeb.\nKolejna maseczka do mojej kolekcji. :D Zapas mam chyba na pół roku, więc nawet jej nie otwieram, musi cierpliwie czekać na swoją kolej.\nMOLLON PRO PROFESSIONAL Utwardzający lakier do paznokci produkt pełnowymiarowy cena 16,90zł/15ml\nFormuła lakieru została wzbogacona w utwardzacz, który przedłuża trwałość lakieru do 7 dni. Wysoka jakość komponentów zapewnia idealną konsystencję lakieru. Wyrafinowaną, klasyczną gamę kolorów uzupełniają odcienie ekstrawaganckie, na każdą porę roku, dnia i każdą okazję. Profesjonalny pędzelek doskonale rozprowadza lakier na płytce paznokcia nie tworząc smug. Aby spotęgować trwałość lakieru, na początku manicure należy użyć bazy, następnie dwóch warstw lakieru i na końcu top coat. Formuła wolna od toluenu, formaldehydu i DBP.\nMarka kompletnie mi nieznana, więc cieszę się, że będę mogła wypróbować ich lakiery, kręcę tylko nosem na kolor, przydałby się jakiś typowo jesienny, ten kojarzy mi się z końcówką lata. :-) Niemniej jednak jestem ciekawa dodatku utwardzacza, mam niesamowicie kruche paznokcie, na których utrzymuje się jedynie hybryda, zwykłe lakiery odpryskują już po 2 dniach. Jak zdejmę hybrydy, które dopiero co nałożyłam to sprawdzę jego działania, przyda się odpoczynek moim paznokciom.\nMOLLON PRO PROFESSIONAL Monophase UV/LED Vernis Jednofazowy lakier hybrydowy do paznokci produkt pełnowymiarowy cena 39,90zł/10ml\nMollon Pro Monophase UV/LED Vernis to jednofazowy lakier hybrydowy do paznokci. Prawdziwa rewolucja w stylizacji paznokci naturalnych. Nowa generacja fotoinicjatorów umożliwia utwardzenie lakieru w lampie UV lub LED, co pozwala znacznie skrócić czas wykonania manicure. Lakier charakteryzuje się dobrą przyczepnością, zwiększoną twardością i trwałością do 10 dni – long lasting effect. Zastosowanie tylko dwóch cienkich warstw koloru, bezpośrednio na płytkę, daje wyjątkowo naturalny efekt manicure, gładki, elastyczny i z połyskiem, który usuwany jest bezinwazyjnie i ekspresowo już w 3 minuty. Formuła lakieru jest wolna od toluenu, formaldehydu i DBP. Hybrydowy manicure jednofazowy to innowacyjna stylizacja bez użycia lakieru podkładowego i nawierzchniowego!\nTo jest właśnie ten kosmetyk, który totalnie mnie zdziwił i wywołał konsternację. Lakier hybrydowy do którego nie potrzeba bazy czy top coatu? Niesamowicie rewolucyjna formuła, która bardzo mnie ciekawi i już na pierwszy rzut oka mogę stwierdzić, że to nie jest zwykły lakier hybrydowy. O ile hybrydy mają konsystencję nie różniącą się w zasadzie niczym od zwykłych lakierów, o tyle ten przypomina mi kisiel, jest gęsty i trzeba wprawnie go rozprowadzać na płytce. Trafiłam na ładny odcień, pomieszanie różu z czerwienią, idealny na jesień. Czekam ze zniecierpliwieniem kiedy będę mogła go użyć. :-)\nZawartość pudełka w pełni mnie usatysfakcjonowała, trafiłam zarówno na marki które znam i lubię, jak i na tę nieznaną, czyli Mollon. W zasadzie tylko maseczka poczeka na użycie, reszta już jest lub za chwilę będzie testowana. Z tego co widzę, zestaw jest już wyprzedany, co mnie nie dziwi, bo kosztuje naprawdę niewiele, 39 złotych. Z tego co widzę to można już zamawiać VI edycję U.R.O.K. TUTAJ więc nie czekajcie, bo znowu rozejdą się jak świeże bułeczki. :-)\nZnacie kosmetyki, które znalazły się w tej edycji? Miałyście już do czynienia z lakierami hybrydowymi Mollon? Co o nich sadzicie?\nEtykiety: beauty box, Bioderma, box kosmetyczny, Delia, Elfa Pharm, InspiredBy, lakier hybrydowy, lakiery do paznokci, Mollon Pro, pielęgnacja ciała, pielęgnacja twarzy, U.R.O.K.\nmarta 5 października 2016 19:25\nWedług mnie poprzednia edycja była lepsza.\nZdrowa i Piękna 5 października 2016 19:26\nz poprzedniej musiałam zrezygnować czego bardzo żałuję :-(\nHushaaabye 5 października 2016 19:27\nNo nie jest źle, aczkolwiek nic nie urywa :(\nZdrowa i Piękna 5 października 2016 20:17\nmam nadzieję, że mi urwie jak wypróbuję te hybrydę bez konieczności użycia bazy i top coatu :D\nsarinacosmetics 5 października 2016 19:44\nśliczne kolory lakierów Ci się trafiły :) Ja mam okropną perłową zieleń :(\nZdrowa i Piękna 5 października 2016 20:16\nhmm zamiast błękitu wolałabym fiolet :D kobiecie nie dogodzisz :P\nRupieciarnia drobiazgów 5 października 2016 20:11\nBioderma najlepsza ( z płynów micelarnych) :)\nZdrowa i Piękna 5 października 2016 20:15\nja jestem fanką micela Garniera, również tego z olejkami :-)\nDouble Identity 5 października 2016 20:32\nDla mnie dosyć słabe pudełko ;) no ale co kto lubi :)\nZdrowa i Piękna 5 października 2016 20:38\njak na tak niską cenę zawartość jest przystępna ;-)\nJoanna N. 5 października 2016 20:39\nZdrowa i Piękna 6 października 2016 08:47\ncałkiem przyjemne :-)\nWera 5 października 2016 21:08\ngosiawk 5 października 2016 21:50\nraczej nic bym nie wykorzystała z tego.\nAneczkablog 6 października 2016 00:35\nwidziałam już to pudełeczko ale kolorki lakierów chyba były inne choć te też są fajne :)\nlakierki miały kilka opcji kolorystycznych, ja w sumie źle nie trafiłam :-)\nRzetelne Recenzje 6 października 2016 10:29\nZdrowa i Piękna 7 października 2016 07:53\njak dla mnie zawartość jest na plus :-)\nDrzemiące Piękno 6 października 2016 11:35\nO'herbal mnie ciekawi :)\nZdrowa i Piękna 7 października 2016 07:52\nO'Herbal ma niesamowicie miłe zapachy (polecam serię do włosów z tatarakiem) i zaskakująco dobre składy :-)\npierunskiemaszkety 6 października 2016 17:50\nW sumie nie wiedziałam nic o tej stronie i o takich paczuszkach :)\nInspiredBy cały czas wypuszcza ciekawe paczuszki, polecam zajrzeć na ich stronę, na pewno znajdziesz jakiś box dla siebie :-)\nKosmetyczny Fronesis 6 października 2016 17:54\nCena w stosunku do zawartości wydaje sie całkiem dobra :-)\nZdrowa i Piękna 7 października 2016 07:47\nteż tak uważam, nie ma co kręcić nosem bo cena jest niska, a raptem jeden produkt to miniaturka :-)\nUnknown 6 października 2016 18:20\nTen balsam z chęcia bym wypróbowała ;)\nZdrowa i Piękna 7 października 2016 07:46\nwersja aloesowa, której używałam jest świetna, róża pachnie niesamowicie przyjemnie, dodaję do niego kropelkę olejku żurawinowego przez co nie tylko wzmacniam efekt nawilżenia ale i zapachu :-)\nMiki 6 października 2016 18:23\nJak na moje oko zawartość taka sobie ;)\nZdrowa i Piękna 7 października 2016 07:45\nwszystko jest kwestią gustu ;-)\nSandicious 6 października 2016 18:33\nzainteresował mnie tylko ten jednofazowy lakier. Ja mam wersję IV i zdecydowanie lepsza dla mnie.\nZdrowa i Piękna 7 października 2016 07:44\nwidziałam zawartość IV edycji i faktycznie jest super :-)\nZMIENIONYRYTM 8 października 2016 10:05


Kamil Sipowicz: Jestem depozytariuszem twórczości Kory [POSŁUCHAJ PODCASTU #POSTRONIEKULTURY] - Dziennik.pl\n4 października 2019, 07:00 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nKamil Sipowicz / Ewa Liszcz\nPodcast #PoStronieKultury, którego gościem jest Kamil Sipowicz, można posłuchać tu:\nZ artystą spotkaliśmy się przy okazji wydania specjalnego boksu w ćwierćwiecze wydania płyty "Róża". O niej, ale i o tym, czy można przeżyć żałobę, kiedy cały czas pracuje się nad tym, by imię żony właściwie upamiętnić.\nW moim wypadku jest tak, że żałoba dotyczy osoby publicznej. Nieczęsto się tak zdarza. Nie tylko ja posiadam relacje do osoby zmarłej. Na ogół, jak ludzie przeżywają żałobę, to najczęściej jest to najbliższa rodzina. W moim wypadku Kora należy – mówiąc górnolotnie – do całego społeczeństwa polskiego. Wszyscy ją znają, wszyscy lubią muzykę, bardzo dużo ludzi ją kocha. Nawet, gdybym chciał na chwilę zapomnieć o żałobie mojej żony, to jest mi to przypominane. Chociażby jak włączę radio, czy telewizję. Przesyłają mi ludzie zdjęcia na facebooku, przez co żałoba jest trudniejsza.\nKamil Sipowicz zapowiedział też szereg inicjatyw. Powstaną dwa filmy, muzeum, a w listopadzie do księgarń trafi niezwykłe wydawnictwo "Miłość zaczyna się od miłości:\nMój przyjaciel Tomasz Michałowski spisał pięć zeszytów, brudnopisów. Musieliśmy częściowo odszyfrowywać, przez grafologów, bo było trudno. Przed śmiercią ten charakter pisma się rozjeżdżał. Taka bardzo jej osobiste pożegnanie z pisaniem… Mimo, że miała jeszcze nadzieję nagrać różne utwory. Są tam teksty, które chciałbym, by jacyś polscy artyści po nie sięgnęli, choć nie ma jeszcze muzyki.\nPorozmawialiśmy też o legalizacji medycznej marihuany, o które Kora z Kamilem zabiegali od lat.\nPierwszy krok został uczyniony. Zostało to zalegalizowane. Oczywiście przyzwyczajenia policji są jeszcze stare. Jeszcze w PRL pałowała, teraz też czasem spałuje, bo ma stare przyzwyczajenia. Narkofobia i marihuana wrzucana do jednego worka z heroiną… Powoli się mentalność zmienia, ale powoli się będzie zmieniało. Pierwszy krok został uczyniony, paradoksalnie przez ten rząd pisowski. Ostatnio rozmawiałem z dziewczyną, która ma czwarty stopień nowotworu jajnika, takiego samego jak Kora. Lekarka jej przepisała marihuanę i legalnie ją kupiła w aptece. Patrzmy na to, co dobre. Te złe też się będą zdarzały. W głowach policjantów musie się coś zmienić. Na całym świecie legalizuje się medyczną marihuanę, ale i de facto rekreacyjną. Bo rekreacyjna marihuana nie jest gorszą używką niż alkohol…\nZapraszamy też na stronę podcastów DGPTalk.\nscoial media kora podcst podcasty Maanam Kamil Sipowicz\nOd kiedy ten pan jest artystą?\nOraz kłamstwa na temat ojcostwa syna Kory!\nProgram na fajną emeryturkę...\nCiągle o niej myślę Każdego dnia\nWięcej Marychy było ?\n********** zjarany hippis.\nMyslę że śp. Marek Jackowski jak i inny członkowie Maanamu też mają duży wkład w twórczość tego zespołu


Pokrycia dachowe w domach jednorodzinnych\nMieszkając w bloku, nie bardzo zastanawiamy się, jakiego rodzaju dach mamy nad swoją głową. Ważne, że jest sucho i ciepło, a nie ma dla nas znaczenia, jakie jest to pokrycie dachowe. Jednak gdy planujemy budowę swojego własnego domu, zaczynamy zwracać uwagę na kwestie, do których wcześniej nie przywiązywaliśmy większej wagi. Nie inaczej jest podczas wyboru dachu. Rodzajów pokryć dachowych jest co najmniej kilka. Przyjrzyjmy się im bliżej.\nPokrycia dachowe — rodzaje\nPodstawowe rodzaje pokryć dachowych:\n• Dachówka cementowa\n• Blacha płaska\n• Dach z tworzywa sztucznego\n• Dach z naturalnym pokryciem\nJeśli cenimy sobie tradycyjne i naturalne rozwiązania, a przy tym niezwykle wytrzymałe, to najlepszym pokryciem dachowym dla naszego domu będzie dachówka ceramiczna.\nTworzy się ją w procesie wypalania gliny, a jej niezwykłe właściwości sprawdzają się od tysięcy lat. Nadaje się do pokrycia dachu, którego spadek wynosi przynajmniej 150. Dachówka ceramiczna pięknie się prezentuje, jest odporna na uszkodzenia mechaniczne i zmianę temperatury. Nie przepuszcza wody i doskonale izoluje termicznie oraz akustycznie. Jedynymi wadami dachówki ceramicznej są ciężar i cena. Jednak jej długa żywotność i szeroki wachlarz zalet są warte inwestycji.\nDachówka ceramiczna — zalety:\n• Niezwykle trwała – dach pokryty dachówką ceramiczną posłuży przez kilkadziesiąt lat, a według niektórych producentów jej żywotność wynosi ponad 100 lat;\n• Odporna na zmianę warunków atmosferycznych (deszcz, mróz, wysokie temperatury);\n• Charakteryzuje się niskim stopniem nasiąkliwości — nie przepuszcza wody i nie pęka w czasie mrozów;\n• Doskonale izoluje termicznie i akustycznie;\n• Ekologiczna — wykonana z naturalnych materiałów, przez co jest przyjazna zarówno mieszkańcom, jak i otoczeniu;\n• Łatwa w naprawie i renowacji.\nDachówka ceramiczna — wady:\n• Cena — jest to jedno z najdroższych pokryć dachowych, koszt położenia 1m2 dachówki ceramicznej to wydatek rzędu kilkudziesięciu złotych, a może wynieść nawet 100 zł/m2;\n• Ciężar — 1m2 dachówki ceramicznej waży kilkadziesiąt kilogramów, przez co więźba dachowa musi być wyjątkowo wytrzymała.\nNieco tańszą i lżejszą alternatywą dla dachówki ceramicznej jest dachówka cementowa. Znana także pod nazwą dachówki betonowej powstaje z mieszaniny piasku, wody i cementu. Podobnie jak dachówka ceramiczna, dachówki wykonane z betonu charakteryzują się długą żywotnością. Są odporne na mróz, wiatr i wodę. Dobrze izolują termicznie i akustycznie.\nDachówka cementowa — zalety:\n• Odporne na zmienne warunki atmosferyczne;\n• Lżejsze i tańsze w porównaniu do dachówek ceramicznych;\n• Dobrze izolują termicznie i akustycznie.\nDachówka cementowa — wady:\n• Blakną pod wpływem promieni słonecznych — jeśli dachówki zostały pokryte farbą, z czasem mogą tracić kolor pod wpływem promieniowania UV;\n• Dość ciężkie — choć lżejsze od dachówki ceramicznej i tak wymagają solidnej więźby dachowej.\nRodzaje pokryć dachowych z blachy — blachodachówka\nTanie, lekkie, wytrzymałe i łatwe w montażu pokrycie dachowe? Taka jest właśnie blachodachówka. W kwestii żywotności wyprzedza dachówkę ceramiczną i cementową. Za jedyną jej wadę uważa się słabą izolację akustyczną.\nBlachodachówka — zalety:\n• Tania — blachy dachowe można kupić już za 30 zł/m2;\n• Lekka — dzięki niewielkiej masie nie wymaga dodatkowych umocnień więźby dachowej;\n• Odporna — cynkowana i lakierowana blacha jest odporna na wodę, promieniowanie UV, uszkodzenia mechaniczne i korozję;\n• Długowieczna — wykazuje długą żywotność od kilkudziesięciu do nawet 200 lat.\nBlachodachówka — wady:\n• Wykazuje słabą izolację akustyczną — chociaż przez większość jest to postrzegane jako wada, dla niektórych nie ma znaczenia lub jest nawet zaletą. Odgłosy deszczu lub wiatru mogą być uciążliwe, ale mogą też tworzyć niepowtarzalny klimat w domu.\nDla wielu gont bitumiczny kojarzy się z papą. I jest to dobre skojarzenie, ponieważ dachówki bitumiczne mają podobną konstrukcję. Rdzeń tworzy masa z celulozy, włókna szklanego lub tworzywa sztucznego, który następnie pokrywa się asfaltem i granulatem mineralnym. Dachówki bitumiczne mogą mieć różny kształt i kolor. Niektóre z nich na pierwszy rzut oka niczym nie różnią się wyglądem od tradycyjnej dachówki.\nGont bitumiczny — zalety:\n• Uniwersalny — można go kłaść zarówno da dachach płaskich, jak i skośnych. Gont bitumiczny łatwiej dopasować do połaci niż dachówkę, dlatego można z niego formować nawet najbardziej fantazyjne kształty (np. dach falowany);\n• Tani — już za 30 zł/m2 nabędziemy dobrej jakości gont bitumiczny;\n• Lekki — pokrycie dachowe nie wymaga specjalnych umocnień czy przygotowań;\n• Odporny — na wilgoć, wysoką temperaturę (w tym ogień) oraz odkształcenia;\n• Stanowi doskonałą izolację akustyczną;\n• Szeroki wybór — gonty bitumiczne dostępne są w różnych kształtach i kolorach, wyglądem mogą przypominać tradycyjne ceramiczne dachówki lub mieć bardziej fantazyjny kształt;\n• Estetyczne — gonty bitumiczne ze względu na dobre dopasowanie do połaci niezwykle elegancko się prezentują.\nGont bitumiczny — wady:\n• Wykazuje dość słabą odporność na mróz i słońce.\nRodzaje pokryć dachowych w domach jednorodzinnych — niestandardowe rozwiązania\nPowyżej opisane pokrycia to pokrycia dachowe, które najczęściej stosuje się w domach jednorodzinnych. Jednak są też mniej oczywiste rozwiązania. Należą do nich pokrycia dachowe PCV oraz wykonane z naturalnych materiałów. Pokryciami dachowymi z tworzyw sztucznych raczej nie pokrywa się całego dachu, tylko jego część. Tworzywa typu pleksi są przezroczyste i najczęściej zadaszają taras, balkon, werandę, oranżerię lub basen. Pokrycia dachowe PCV są bardzo lekkie i wytrzymałe. Jednak raczej nie nadają się do przykrycia całego domu — dach wtedy nie wygląda zbyt estetycznie.\nDrugim niestandardowym rozwiązaniem są naturalne pokrycia dachowe. Tutaj możliwości jest wiele i można wyróżnić kilka rodzajów naturalnych pokryć dachowych. Najczęstsze to: gont drewniany, pokrycie trzcinowe, kamień, a nawet tzw. dach zielony. Naturalne pokrycia są w pełni ekologiczne i nadają budynkowi unikalnego charakteru. Dawniej w polskich wsiach królowały domy pokryte gontem drewnianym lub strzechą. Dziś jest to raczej rzadki widok, za to dachy zielone stają się coraz bardziej popularne. Wbrew pozorom naturalne pokrycia nie są tanie, a często też bardzo trudne do zrealizowania — kamień jest bardzo ciężki i wymaga specjalistycznej konstrukcji, podobnie jak dach zielony, czyli w formie ogrodu.\nWydawać by się mogło, że dach to dach i nie ma większego znaczenia, jaki materiał wybierzemy. Jednak rodzajów pokryć dachowych jest wiele i każdy z nich ma swoje wady i zalety. Różnią się nie tylko ceną, ale i właściwościami. Przed ostatecznym wyborem pokrycia dachowego zastanówmy się, czego oczekujemy, jakie rozwiązania możemy zrealizować oraz jakim budżetem dysponujemy.


Wrocław: Marilyn i Marlena w Hali Stulecia - wDolnymSlasku.com\nStrona główna Wydarzenia Wrocław: Marilyn i Marlena w Hali Stulecia\nWrocław: Marilyn i Marlena w Hali Stulecia\nDwie wspaniałe aktorki, symbole popkultury będzie można zobaczyć na zdjęciach amerykańskiego fotografa Miltona H. Greena. To już trzecia prezentacja zdjęć z kolekcji. Będzie można ją oglądać od 1 lipca do 10 sierpnia w Sali Cesarskiej Hali Stulecia. Tym razem na wystawę obowiązują bilety.\nKurator Marek Stanielewicz wybrał 140 zdjęć, które podzielił na trzy grupy tematyczne. Na pierwszą złożą się fotografie ze słynnej „Czarnej sesji” Marylin Monroe, do których dołączono zdjęcia pokazujące kulisy spotkań aktorki i fotografa. „Nikt inny nie mógłby zrobić tak bezpośrednich i niemal intymnych fotografii Marilyn. Przyjacielskie relacje i wzajemne zaufanie między Marilyn Monroe a Miltonem Greenem dają nam wyjątkową okazję do dotknięcia czegoś niezwykle ulotnego, prywatnego i jednocześnie teatralnego. Jednak podstawową siłą prezentowych fotografii jest widoczne bawienie się Marilyn konwencją. Swoiste puszczanie oka do widza, patrzenie prosto w obiektyw i wyraźny kontakt z fotografem” – pisze kurator.\nKolejną grupę stanowią zdjęcia Marleny Dietrich. „Prezentowane zdjęcia to spotkanie wschodzącej gwiazdy filmowej z supergwiazdą filmową, mającą już za sobą najlepszy okres w karierze artystycznej. Mistrzostwo Greene’a ujawnia się w zupełnie odmiennym traktowaniu obu modelek. Supergwiazda Marlena jest kusząca, ale jednocześnie dostojna, nieobecna i z dystansem do obiektywu. Pozuje nie fotografowi, tylko prowadzi monolog sama ze sobą. Dietrich znakomicie wie, co jest jej atutem, dlatego na wielu fotografiach istotną rolę odgrywają jej bajeczne nogi lub sugestywna kontrastowa twarz z linearnym makijażem i starannie dobraną fryzurą. Gesty są nieco dramatyczne, co odrobinę przypomina fotosy z planu filmowego” – opisuje tę prezentację kurator.\nTrzecia grupa to zdjęcia pokazujące Miltona Greena w czasie pracy z obiema aktorkami. „Milton Green w plenerze z fotografiami Marilyn, ten sam artysta w czasie pracy nad zdjęciami Marleny, spotkanie obu artystek czy cała trójka bohaterów wystawy na jednej fotografii” – opisuje Stanielewicz.


DOM.PL™ - Projekt domu AN GRAŃ CE - DOM AN4-58 - gotowy koszt budowy\nAN GRAŃ CE\nDom parterowy, z użytkowym poddaszem, częściowo podpiwniczony, z garażem Wejście przez sień w przyziemiu do holu. Na prawo wejście do garażu, na lewo - pralnia z kotłownią. Klatką schodową wchodzimy na właściwy poziom mieszkalny - parter. Na wprost znajduje się wejście do jadalni, na lewo do pokoju dziennego, a na prawo do kuchni, łazienki i pokoju gościnnego. Na poddaszu zlokalizowano 4 pokoje sypialne, w.c. i łazienkę. Wjazd do garażu z poziomu terenu. Dom nawiązuje w swej formie do architektury Podhala. Jest rzadką propozycją zabudowy dla terenu o większym spadku. Strzeliste dachy o kącie nachylenia połaci 50°, malownicze daszki w szczytach elewacji oraz charakterystyczny układ funkcjonalny stanowią o niepowtarzalności tego domu.\nProjekt domu AN GRAŃ CE\nschody = 7.1 m2\nID projektuDOM AN4-58\nBudowa DOM AN4-58\nZamów rysunki szczegółowe AN GRAŃ CE


Pogoda Prisalskiy godzinowa ⇒ Dokładny Meteogramy • Wykresy pogody w Prisalskiy na METEOPROG.PL\nPogoda w Prisalskiy\nPogoda Prisalskiy – prognoza pogody na dzisiaj, na jutro, na tydzień, na miesiąc. Wychodząc z domu albo planując podróż, warto sprawdzić prognozę pogody, żeby nie znaleźć się w niezręcznej sytuacji bez parasola albo lekko ubranym w chłodną pogodę.\nPrognoza pogody Prisalskiy dzisiaj pomożemy sprawdzić temperaturę powietrza, prawdopodobieństwo opadów, otrzymać informacje dotyczące prędkości i kierunku wiatru, ciśnienia atmosferycznego i wilgotności powietrza, i jak te wskaźniki będą zmieniać się w ciągu dnia.\nPogoda v Prisalskiy na tydzień, na 10 dni albo na miesiąc pokazuje tendencje zmian pogody w ciągu kilka dni. Wykresy pogody, prawdopodobieństwo wystąpienia opadów i ciśnienie atmosferyczne pokazują ścisłą sytuację pogodową na 3, 10, 14 dni albo na miesiąc. Duży zakres danych na stronie – Temperatura powietrza, kierunek i prędkość wiatru, zachmurzenie, typy opadów i je intensywność w Prisalskiy - pomożemy Ci zorientować się w sytuacji pogodowej. Także możesz znaleźć informacje o wschodzie i zachodzie słońca, długości dnia i fazie Księżyca.\nDzięki ludzikom w naszym serwisie możesz zdecydować „jak ubrać się”, brać ze sobą parasol czy okulary przeciwsłoneczne w zależności od prognozy pogody. Codzienna prognoza pogody w Prisalskiy pomoże Ci nie przeziębić się jeśli wieczorem nastąpi ochłodzenie albo wzmoże się wiatr.\nPogoda długoterminowa Prisalskiy – ścisła i szczegółowa prognoza pogody na dzisiaj, jutro i dwa tygodnie. Także istnieje funkcja pogoda w Prisalskiy tylko na weekend, żeby zaplanować wypoczynek. Dane pogodowe ze stacji synoptycznych przetwarzane są co godzinę – to daje możliwość udostępnienia najbardziej ścisłej prognozy pogody, w tym godzinowej.\nDokładna pogoda godzinowa w Prisalskiy i meteogramy\nPrisalskiy: Pogoda po godzinach\n+13°C +13°C 0 mm 751 mmHg 73% 4 m/s\n+14°C +14°C 0.2 mm 751 mmHg 77% 4 m/s\n+14°C +14°C 0.2 mm 751 mmHg 81% 4 m/s\n+14°C +14°C 0.2 mm 752 mmHg 85% 4 m/s\n+16°C +16°C 0.1 mm 751 mmHg 79% 5 m/s\n+17°C +17°C 0.1 mm 751 mmHg 73% 6 m/s\n+19°C +20°C 0.1 mm 751 mmHg 67% 6 m/s\n+19°C +20°C 0 mm 751 mmHg 62% 6 m/s\n+19°C +20°C 0 mm 751 mmHg 57% 6 m/s\n+19°C +20°C 0 mm 752 mmHg 51% 6 m/s\n+18°C +19°C 0 mm 752 mmHg 53% 5 m/s\n+15°C +16°C 0 mm 753 mmHg 58% 3 m/s\n+14°C +14°C 0 mm 754 mmHg 63% 3 m/s\n+14°C +14°C 0 mm 754 mmHg 67% 3 m/s\n+10°C +10°C 0 mm 756 mmHg 76% 3 m/s\n+9°C +9°C 0 mm 756 mmHg 75% 3 m/s\n+13°C +13°C 0 mm 757 mmHg 55% 3 m/s\n+14°C +14°C 0 mm 757 mmHg 50% 3 m/s\n+15°C +16°C 0 mm 757 mmHg 44% 3 m/s\n+15°C +16°C 0 mm 756 mmHg 42% 3 m/s\n+14°C +14°C 0 mm 757 mmHg 46% 3 m/s\n+13°C +13°C 0 mm 757 mmHg 50% 3 m/s\n+10°C +10°C 0 mm 758 mmHg 67% 4 m/s\n+9°C +8°C 0 mm 758 mmHg 69% 4 m/s\n+9°C +8°C 0 mm 758 mmHg 65% 4 m/s\n+10°C +9°C 0 mm 759 mmHg 61% 5 m/s\n+11°C +10°C 0 mm 759 mmHg 57% 5 m/s\n+14°C +14°C 0 mm 759 mmHg 49% 6 m/s\n+14°C +14°C 0 mm 759 mmHg 48% 6 m/s\n+13°C +13°C 0 mm 759 mmHg 50% 6 m/s\n+11°C +10°C 0 mm 760 mmHg 54% 6 m/s\n+11°C +10°C 0 mm 760 mmHg 51% 6 m/s\n+10°C +9°C 0 mm 760 mmHg 50% 6 m/s\n+10°C +9°C 0 mm 761 mmHg 52% 7 m/s\n+10°C +9°C 0 mm 761 mmHg 54% 7 m/s


Box ze srebrnym aniołkiem – Quaterliszka\nPamiątka Chrztu Świętego z kolekcji Truly yours Piątek Trzynastego z uroczym, srebrnym aniołkiem. Digistempel Smallwingelsshop, który wykorzystałam na wieczku i podstawie pudełka, idealnie do tej kolekcji pasuje.\nAniołek jest prezentem od Matki Chrzestnej, a moim zadaniem było przygotowanie dla niego pudełeczka, w którym zostanie wręczony. Postawiłam na kolekcję Truly yours, która dla mnie jest niezwykle uniwersalna. Połączyłam ją ze srebrnym, lustrzanym i białym papierem wizytówkowym, który dodatkowo przetłoczyłam na maszynce. Całość uzupełniłam digistemplem z delikatnym roślinnym wzorem z digistempla Ewy.\nTagged box na chrzest, box z okienkiem, chrzest święty, DIY, exploding box, handmade, made with love, nietypowy prezent, papercrafting, pomysł na prezent, prezent, ręcznierobione, rękodzieło, scrapbooking, zrób to sam


Ulica Zięby Morzyczyn, Zięby Morzyczyn\nUlica Zięby, Morzyczyn\nul. Kormorana Morzyczyn ul. Wilgi Morzyczyn ul. Wrzosowa Morzyczyn ul. Bogurodzicy Morzyczyn ul. Szuwarowa Morzyczyn ul. Osiedle Ustronie Morzyczyn ul. Bolesława Chrobrego Morzyczyn ul. Łyski Morzyczyn ul. Szyszkowa Morzyczyn ul. Rybołowa Morzyczyn ul. Trzcinowa Morzyczyn ul. Słoneczna Morzyczyn ul. Iglasta Morzyczyn ul. Paprociowa Morzyczyn ul. Nad Miedwinką Morzyczyn ul. Szczecińska Morzyczyn ul. Wspólna Morzyczyn ul. Os. Północne Morzyczyn ul. Tatarakowa Morzyczyn ul. Orła Bielika Morzyczyn


Merytoryka - MoveCamp.pl\nMój staw skokowy staje się mobilny\nMobilizacja stawu skokowego.\nJak bardzo ważna jest nasza stopa i jej mobilność w pływaniu?\nOdpowiadając krótko na to pytanie: bardzo!\nMożna by śmiało napisać, że tak samo jak biodro o którym już wspominaliśmy –\nPodczas pływania np. stylem dowolnym nasza noga pracuje od biodra aż po samą stopę, dlatego tak ważne jest aby nie zaniedbać stawu skokowego i również skupić się na jego funkcjonalności.\nMobilizacja barku – praktyczne porady\nJak ważny w życiu człowieka jest staw ramienny przekonał się każdy, kto chociaż raz borykał się z jego bólem. Ból w obrębie tego stawu wyklucza nas z bardzo wielu ćwiczeń oraz ulubionych aktywności fizycznych.\nCo zatem robić by możliwie jak najbardziej zmniejszyć ryzyko kontuzji?\nW tym artykule postaram się pokazać kilka ćwiczeń wzmacniających oraz zwiększających zakres ruchów w stawie barkowym. Ćwiczenia te są proste do wykonania, mimo to, szczególnie te z kategorii wzmacniających są często pomijane, dlatego warto poświęcić im chwilę.\nStaw biodrowy – jak go rozruszać\nBIODRO. Jak ważne jest w naszym życiu, w naszym ruchu, samopoczuciu? Biorąc pod uwagę fakt, że jest to jeden z największych stawów w naszym ciele, idzie w parze ze stwierdzeniem… staw biodrowy odgrywa bardzo ważną rolę!\nNie ma znaczenia czy masz pracę siedząca, aktywną czy leźącą 😉 Ruszaj się, ruszaj i jeszcze raz ruszaj!\nDziś skupimy się jak to zostało wspomniane w tytule, stawem biodrowym. Na wstępie zadajmy sobie pytanie – po co nam jest w ogóle ten staw? Jakie są jego funkcje?\n5 najczęściej popełnianych błędów w stylu dowolnym\nStyl dowolny inaczej mówiąc KRAUL. Twój ulubiony styl, czy raczej na samą myśl dostajesz dreszczy? 😉\nJeśli pływanie kraulem, mimo wielu prób sprawia, że po jednej długości najchętniej wróciłbyś do szatni, to ten artykuł jest dla Ciebie!\nOczywiście jeśli pragniesz opanować ten styl, to cudów nie ma i swoje trzeba przepłynąć. Pomocne są różnego rodzaju ćwiczenia, ale o tym jakie ćwiczenia wykonywać żeby kraul stał się przyjemnością, dam znać w kolejnych wpisach. Nie mniej jednak unikając pewnych błędów powinno być Ci łatwiej…\nPływanie – od czego zacząć?\nChcesz zacząć przygodę z pływaniem, ale nie do końca masz pomysł jak to zrobić, żeby owa przygoda nie skończyła się przedwcześnie? W kilku prostych krokach spróbuję wskazać od czego należałoby zacząć.\nZacznijmy od odrobiny teorii. Pływalność jest to zdolność do unoszenia się na powierzchni wody. Wpływa na nią przede wszystkim budowa morfologiczna, inaczej mówiąc gęstość, która zależy od stosunku tkanki kostnej, mięśniowej i tłuszczowej. Im wyższa jest gęstość ciała pływaka, tym trudniej będzie utrzymać ciało na powierzchni wody w bezruchu… I tu mała rada dla dorosłych mężczyzn, którzy mają częściej większą gęstość ciała niż kobiety i dzieci…może być tak, że ciężko jest Wam utrzymać nogi przy powierzchni wody w bezruchu…ale nie zniechęcajcie się tym już na samym początku! Na Wasze szczęście, zupełnie inaczej jest z tą pływalnością podczas ruchu 😉\nOddychanie podczas pływania – ktoś może zapytać, co w tym trudnego? A jednak… okazuję się, że umiejętność swobodnego oddychania na lądzie (czego wszystkim życzę =D), nie przekłada się na płynny oddech w środowisku wodnym. Przyczyny są różne, poczynając od tego, że gęstość wody jest ok 800 razy większa niż powietrza, co zwiększa opór przy wydechu. Z reguły jednak sam wydech do wody, jeśli stoimy mając grunt pod nogami bądź trzymamy się ściany, nie stanowi problemu. W takim razie skąd u początkujących adeptów problemy z tą pozornie łatwą czynnością, którą wykonujemy nieprzerwanie od dnia narodzin?