Udka z kurczaka z młodymi ziemniakami, ziołami i papryką - Nowe przepisy\nUdka z kurczaka z młodymi ziemniakami, ziołami i papryką\nPRZYGOTOWANIE PRZEPISU Udka z kurczaka z młodymi ziemniakami, ziołami i papryką:\nUdka z kurczaka są dobrze oczyszczone i umyte.\nZiemniaki pozostawia się wcześniej w wodzie do uwodnienia. Ułatwi to czyszczenie.\nPolędwiczki wieprzowe są krojone w plastry.\nUłóż kurczaka, ziemniaki i wędzone mięso na nieprzywierającą patelnię.\nDopraw solą i ziołami papryką.\nWlej wino na patelnię i posyp oliwą.\nWstawiam tacę do piekarnika elektrycznego na 220 stopni C na godzinę.\nOd czasu do czasu odwracałem kurczaka i sprawdzałem, czy tacka się nie paliła.\nW razie potrzeby dodaj trochę więcej wody na patelnię.\nPod koniec gotowania natrzyj kurczaka gorącą papryką.\nKurczaka podawaj z gorącymi ziemniakami, posypane zieloną natką pietruszki i w towarzystwie ulubionej sałatki.\nZiemniaki pozostawia się wcześniej do uwodnienia w wodzie. Ułatwi to czyszczenie.\nJeśli wolisz, dodaj sos czosnkowy przed podaniem.\nW przypadku tego typu imprezy mamy swobodę decydowania o drinkach, w zależności od menu, które chcemy serwować, ponieważ tak nie jest, jest wiele drinków do wyboru. Zresztą warto zaopatrzyć się w 2-3 rodzaje napojów alkoholowych i bezalkoholowych, aby zaspokoić gusta naszych gości.\nRozgrzej olej na patelni nieprzywierającej. Umyte i wytarte serwetką uda przepuszczamy przez mąkę i powoli smażymy je ze wszystkich stron. Wyjmij i odłóż na talerz.\nGdy są gotowe, ostrożnie zdejmij uda i dobrze przełóż warzywa, aż staną się gęstym i gęstym sosem. Udekoruj uda tym sosem i podawaj z naszym ulubionym dodatkiem.\nJeśli zostało Ci dużo sosu, a mięso jest gotowe, ostrożnie zdejmij uda na talerzu i zmniejsz, aż uzyskasz dokładnie taką ilość, jaka jest potrzebna do glazurowania każdej porcji mięsa tak, aby wyglądało jak lepkie skrzydełka z miodem.\nPieczone udka z kurczaka z pigwą i frytkami\nJest to dość pracochłonna recepta, ale ostateczny wynik uzasadnia rozmieszczenie sił. Przy odrobinie staranności można go zaprezentować na tyle spektakularnie, że można go podać na świątecznym posiłku z rodziną lub przyjaciółmi.\nKuchnia: przepisy Radu\n12 udek z kurczaka bez kości (tylko na górze), bez skóry\n2 łyżki chutney owocowego (jeśli to możliwe z pigwy)\n1 zielona ostra papryka, pokrojona w krążki\n1/2 średniej pigwy pokrojonej w cienkie plasterki\n1 czerwona cebula. pokrój rundy\n1 kg obranych i pokrojonych w cienkie plasterki ziemniaków\n50g parmezanu ras\n1 łyżka świeżej, posiekanej zieleniny (koperek i pietruszka)\nUmyj udka z kurczaka i osusz papierowymi ręcznikami. Jest umieszczony na tacy piekarnika, wystarczająco dużej, aby zmieścić wszystko bez sklejania się ze sobą.\nW misce wymieszać rozmaryn z płatkami papryki, czosnkiem i oliwą z oliwek.\nUda doprawić solą i pieprzem, następnie posmarować (użyć szczotki kuchennej) chutneyem, a następnie mieszanką z miski. Na mięsie położyć krążki cebuli, plasterki pigwy i ostre plasterki papryki. Umieść blachę w piekarniku na 10 minut.\nW międzyczasie rozgrzej olej we frytkownicy lub garnku tuci i smaż ziemniaki w dwóch transzach przez 6-8 minut, aż będą gotowe i zrumienione według potrzeb. Odcedź olej na ręcznikach papierowych, sól, pieprz i trzymaj w cieple.\nWyjmij blachę z piekarnika, obróć kawałki mięsa i posyp 1/3 ilości papryki, włóż blachę do piekarnika i trzymaj przez kolejne 5 minut. Wyjąć, ponownie odwrócić kawałki i posypać kolejną 1/3 ilości papryki. Włóż blachę z powrotem do piekarnika. Po 5 minutach posyp startym parmezanem i resztą słodkiej papryki. Piecz, aż ser będzie zapiekany (około 2-3 minuty). Za każdym razem, gdy taca jest wkładana, jest obracana, aby żywność była równomiernie przygotowana.\nUda układamy na dużym, okrągłym talerzu na zewnątrz. Połóż na nich plasterki cebuli i ostrej papryki razem z plasterkami pigwy. Frytki układamy na środku, ogórki wbijamy między kawałki mięsa. Dopraw solą i pieprzem, udekoruj posiekaną zieleniną i posyp papryką (opcjonalnie).\nOpiekacz do kanapek Panini duży\nPatelnia żeliwna emaliowana okrągła 20cm turkusowa\nBardziej mi się podobało bez sosu pomidorowego.\nJest bardzo dobry. rodzaj wiedeńskiego kurczaka bez grzybów.pyszny.\n@petro, 10 września 2013\nMadaritha_Tah (szef kuchni), 10 listopada 2012 r.\nSuper dobrze, więc świetnie się bawiłem!\nConstanta proca (szef kuchni), 25 sierpnia 2012\nPrzygotowałam ten przepis i jest bardzo dobry.\nburdulea maria elena (szef kuchni), 12 lipca 2012\nConstanta proca (szef kuchni), 8 lipca 2011\nburdulea maria elena (szef kuchni), 24 czerwca 2011\nVaradi Silvia (szef kuchni), 2 lipca 2010\nConstanta proca (szef kuchni), 5 czerwca 2010\nburdulea maria elena (szef kuchni), 29 kwietnia 2010\nI dobrze i szybko, podoba mi się.\nburdulea maria elena (szef kuchni), 24 kwietnia 2010\nI czasami tak gotuję i bardzo nam się to podoba, ma świetne przejście.\nvalentina ionita (szef kuchni), 3 lutego 2010\nburdulea maria elena (szef kuchni), 29 stycznia 2010\na ciało ma swoją rolę. przez „konstrukcję” nie jesteśmy roślinożercami. Nie sądzę, że to najlepszy wybór, aby nie jeść mięsa. ale nawet to ma swój limit !!\nMogę jeść tylko białe mięso, czerwone mięso wywołuje mdłości. kiedy jem rybę lub kurczaka nie czuję się chory. ale wołowina i wieprzowina. tak.\nczerwone mięso nie jest dobre dla organizacji, mięso alpejskie jest dobre\nŻarłacz zwyczajny, 15 listopada 2009 r.\nNie jem mięsa, to nie są dobrzy ludzie dla ciała, wiesz\nsamoila tudorel (szef kuchni), 29 września 2009\nWspomniałem też: jest bardzo dobry, bardzo, wiele razy go gotowałem, nie tylko mi się podoba, ale wszyscy moi przyjaciele, a zwłaszcza moja rodzina. Gratulacje!\nMariana Scarlat (szef kuchni), 29 września 2009\nporea, 22 września 2009\nCi, którzy piszą przepisy, mogą podać wagę warzyw, bo np. 4-5 ziemniaków może być mniejsze lub większe.\nmaria82 (szef kuchni), 16 września 2009\nburdulea maria elena (szef kuchni), 12 września 2009\nglodar loredana, 12 września 2009\nBardzo smaczne, spróbuję.\nWłaśnie napisałam przepis, mam nadzieję, że jest pyszny.\nmac myra (szef kuchni), 27 sierpnia 2009\nTo dziecko jest bardzo dobre. Gratulacje.\nBardzo smaczne jedzenie z kurczaka z kwaśną śmietaną i jednocześnie apetyczne!\nburdulea maria elena (szef kuchni), 9 sierpnia 2009\nTo okropne, lepiej jem solony chleb.\nCzy to nie za mała łyżka oleju?\nsamoila tudorel (szef kuchni), 20 czerwca 2009\nPrzepis jest więcej niż bardzo dobry, jest doskonały! Przygotowywałem go niezliczoną ilość razy!\nCrystyna (szef kuchni), 16 czerwca 2009\nburdulea maria elena (szef kuchni), 15 czerwca 2009\ndicarmencitta1957 (szef kuchni), 13 czerwca 2009\nTo super przepis, ja też to zrobię i jeszcze raz przyjadę komentować, nie ma nic niezrozumiałego, jest bardzo prosty i dla tych, którzy nie znają kurczaka robi się od razu, zwłaszcza że był porcjowany.\nvera (szef kuchni), 8 czerwca 2009\nPrzepis zrobiłam wczoraj wieczorem bez cebuli i mąki super dobre, zjadła cała rodzina, dodałam curry, pasuje do kurczaka i śmietany :)\nTo fffffffffff dobre, też próbowałem.\nsamoila tudorel (szef kuchni), 14 maja 2009\nJak zwykle nie stosuję się do przepisu: tylko udo, około 2500 tys. ziemniaków, 3-4 cebule w zależności od wielkości, papryka, 1 kremówka, aby był z wysokim indeksem tłuszczowym i nad białym kolorem krem z sokiem pomidorowym i robi się jak ciasto. Rodzina tego wymaga: ja to wdrażam! Lubią to, jest dobre! A! Dodaję też trochę takich ziół dla smaku.\nvalentina ionita (szef kuchni), 8 maja 2009\nLubię dodawać do kremu trochę soku z cytryny.\nnasea alina (szef kuchni), 29 kwietnia 2009\nGotowałam przez kolejny tydzień. przeszłość. Szybko szybko. Ale kładę kremówkę i nie kroję cebuli na małe kawałki, bo nie jestem w konkursie!\nsamoila tudorel (szef kuchni), 14 kwietnia 2009\nOstatnio użyłam papryki (nad kawałkami) i sosu pomidorowego z puszki, nad śmietaną. Powtórz: szybko jedz fffffffffffff. Ale już tego nie gotuję.\nvera (szef kuchni), 14 kwietnia 2009\n30" bo upieczenie kurczaka wydaje mi się zbyt mało szczere, pieczę co najmniej 1 godzinę, w ten sposób przygotowuję też kurczaka w piekarniku, szczerze unikałabym mąki.\nCzy serek śmietankowy po włożeniu do piekarnika?\nCarmen (szef kuchni), 2 kwietnia 2009\nMyślę, że to bardzo dobre, warto spróbować.\nsamoila tudorel (szef kuchni), 28 marca 2009\nTak tak tak! Jest wyjątkowy. Zrobiłem to i zrobię to ponownie. Tysiące podziękowań dla Pani Dany ok. godz.\nburdulea maria elena (szef kuchni), 24 marca 2009\nAoleu, kiedy wyłączałem komputer, byłem głodny i głodny tego przepisu!\nCely Snijec (szef kuchni), 24 marca 2009\nWypróbowałabym ten przepis, ale bez cebuli i ziemniaków\nL (szef kuchni), 22 marca 2009\nWypróbowałabym ten przepis, ale z małymi modyfikacjami: zamiast papryki postawiłabym posiekaną paprykę, zamiast sosu angielskiego wolę pomidory lub jak nie bulion (domowy) i dodałabym tylko jedną cebulę.\nCrasovan Ruja (szef kuchni), 20 marca 2009\nZrobię ten przepis z sosem pomidorowym, jak tylko dowiem się, jak zrobić angielski sos, i tak go spróbuję.\nMyślę, że to bardzo wyjątkowy przepis.\nSuper mocne, super pyszne.\nBrakuje mu czegoś. Nie sądzę, że to kompletny przepis, ale dobra gospodyni improwizuje.\nsamoila tudorel (szef kuchni), 9 lutego 2009\nZostało zjedzone w trybie pilnym! Fffff dobrze! Nadal uważam, że czegoś mu brakuje.\nsamoila tudorel (szef kuchni), 5 lutego 2009\nPrzygotowałam ten przepis wczoraj wieczorem. Nigdy nie szanuję ilości, bo robię więcej, jeśli uważam, że to dobre. To wyjątkowe! Szczerze mówiąc, nie liczyliśmy na taki sukces! E. Nie miałem sosu angielskiego, ale dodałem sos pomidorowy. Dziękuję!\nsamoila tudorel (szef kuchni), 4 lutego 2009\nMoże się mylę z sosem brytyjskim, ale czy kwaśna śmietana pasuje do sosu pomidorowego? Robię to teraz.\nTak, mam przepis, jest łatwy do wykonania. Nie zgadzam się z frytkami, więc wstawię je do piekarnika. Nie użyję żadnego angielskiego sosu, który znajduje się w corze, auchan itp. Sos nazywa się Worchester.\nTeraz spróbowałam tego przepisu i jest to dobre mydło!\ndoareu, 16 grudnia 2008\nsuper przepis, bardzo wyraźny, angielski sos: -3 kg marchewki, 1 kg cebuli, 30 czerwonych papryczek, 4 duże seler, 5 kg pomidorów, sól, cukier, pieprz Sposób przygotowania: Umyj warzywa i dodaj marchewkę razem z seler na małej tarce, a następnie włożyć do rondla z wystarczającą ilością wody, aby je przykryć i łyżeczką soli. Osobno ugotować (również w niewielkiej ilości wody) cebulę i paprykę. Bardzo dobrze przełożyć marchewki i seler, dodać sok pomidorowy, wymieszać wszystko z puree cebulowo-paprykowym i dusić, mieszając przez 15-20 minut. Do smaku dodaj sól, cukier, pieprz. Sos włożyć do gorących butelek, szczelnie zamknąć i przechowywać w przewiewnym miejscu. W okresie zimowym można używać tego sosu do zup, steków itp\nsamoila tudorel (szef kuchni), 13 grudnia 2008\nSos z Wielkiej Brytanii znajduje się w handlu.\nIwan Mariana, 12 grudnia 2008 r.\nMyślę, że ten przepis jest dobry!\nWpisz goolge „sos englezesc lub http://forum.desprecopii.com/forum/portal.asp?ContentID=215&CategoryID=78\nW normalnym piekarniku, na jakim poziomie powinienem ugotować kurczaka, czy średni ogień jest dobry?\nloredana, 23 października 2008\nNa tej stronie znajdziesz również przepis na angielski sos.\nSVANESI, 20 października 2008 r.\nIle stopni nagrzewa piekarnik dla tego przepisu? Myślę, że to niezbędne!\nZadaję to samo pytanie. Jak zrobić sos angielski? Bo tutaj, we Włoszech, nie widziałem tego w supermarketach ani nie widziałem tego sosu. Włosi mają swoje sosy i nie sądzę, żeby byli zainteresowani „sosem angielskim”.\nSos angielski znajduje się w gotowych potrawach i jest kompleksem przypraw.\nGABRIELA, 17 września 2008\nChcę przepis na sos angielski\nLacra, 11 września 2008\nA kiedy wlewa się śmietanę i ten angielski sos? po wyjęciu tacy z piekarnika? Przepis nie jest zbyt jednoznaczny, aby wszyscy mogli go zrozumieć.\nJak przygotować przepis na smażone udka z kurczaka i ziemniaki ze śmietaną?\nUdka posyp solą, pieprzem, papryką, czosnkiem i tymiankiem, włóż na patelnię i przykryj pokrywką.\nZiemniaki pokroić w cienkie plasterki, położyć liść laurowy, posolić do smaku, zalać odrobiną wody i przykryć pokrywką.\nGotuj na wolnym ogniu, aż ziemniaki zmiękną.\nOddzielnie wymieszaj łyżkę śmietany, z 2 łyżeczkami mąki, ułóż na ziemniakach. Ziemniaki lekko zmiażdżyć, dodać pieprzu i soli do smaku.\nPosyp odrobiną soku z cytryny i udekoruj zieloną pietruszką.\nPrzepis i zdjęcia należą do Ioany Subinof i bierze udział w konkursie & bdquoWielki jesienny konkurs, z gwarantowanymi nagrodami, bez losowania & rdquo. Więcej opublikowanych przez nią przepisów znajdziecie tutaj.\nŚrednia ocena jury dla tego przepisu to 6,50\nRe & # 539 przepisy z Giną Bradea & raquo Przepisy & raquo Smażone udka z kurczaka i kremowe ziemniaki\nMyjemy uda, przecinamy je nożem. Do miski wrzuć sól, pieprz, paprykę i tymianek do smaku (w zależności od tego, jak bardzo chcesz ostre), łyżeczkę soku i ok. 100 ml oleju.\nDobrze wymieszaj i ułóż uda, aż będą gładkie. Do gorącego garnka wlać około 0,5 l oleju, gdy olej jest gorący dodajemy liść laurowy i część filiżanek, mieszając od czasu do czasu szpatułką.\nPo skończeniu robienia ud nakładamy ziemniaki pokrojone w ćwiartki lub jeszcze cieńsze, doprawione odrobiną soli, pieprzu, tymianku i odrobiny papryki.\nPo skończeniu ziemniaków kroimy pomidory i ogórki w kostkę według uznania. Cebulę i paprykę drobno posiekać, włożyć do miski, 4-5 łyżek oleju, łyżkę octu, sól i pieprz do smaku.\nDobrze wymieszaj, a sałatka jest gotowa. Dla chętnych robimy również sos czosnkowy lub ketchup. Dobry apetyt!\nPieczone udka z kurczaka w piwie\nPikantne udka z kurczaka ze słodko-ostrą papryką, tymiankiem i rozmarynem, pieczone i posypane piwem\nUdka z kurczaka przepuszczone przez mąkę i smażone na patelni z mlekiem i sosem czosnkowym\nSos pesto z listkami bazylii i parmezanem.\nPrzepis na sos pesto z listkami bazylii i parmezanem do makaronu lub do nadania szczególnego smaku zupom\nUdka z kaczki z młodymi ziemniakami\nDzisiejszy przepis zacząłem od butelki Pinot Noir Kronos z 2010 roku, która rzucała mi się w oczy za każdym razem, gdy otwierałam szafę. Postanowiłem, że na Wielkanoc, oprócz tradycyjnych potraw, spróbuję tych, które nie mają nic wspólnego z tym świętem, a jedynie z chęcią zjedzenia czegoś, co wydawało mi się wtedy wyjątkowe, a co by mi pozwoliło, w tym samym czasie, aby cieszyć się przyciągającą wzrok butelką wina.\nPinot Noir samo w sobie nie jest bardzo mocnym winem. Kronos 2010 to 14-miesięczne wino barykadowe, dobrze zbalansowane, o ciekawym bukiecie (jagody, aromatyczne zioła i przyprawy) io długim postnym smaku. Poza tym potrzebowałem dość solidnego, średnio-sezonowego dania. Zdecydowałam się na udka z kaczki, zwłaszcza że nigdy wcześniej czegoś takiego nie gotowałam. Znalazłem też na rynku kilka młodych ziemniaków wielkości kęsa, a nawet mniejszych, które uważałem (a nawet były) wspaniałe.\nJeśli chodzi o przyprawy, zdecydowałam się na coś prostego: sól, pieprz, czosnek, odrobina papryki i tymianku, a przynajmniej tak mi się podobało. Tyle, że podaż naszego słodkiego kapitału czasami płata mi nieoczekiwane figle. Nie mogłem znaleźć tymianku, chociaż przeszukałem co najmniej 12 rynków i sklepów. Nie znalazłem też rozmarynu, więc wybrałem szałwię jako rozwiązanie. W końcu szałwia okazała się bardzo dobra, o łagodniejszym aromacie niż tymianek, tym bardziej pasująca do aksamitnego Pinot Noir. Ale wystarczy mówić, przejdźmy do przepisu.\nCzas gotowania: 1 1/2 godziny\n2 udka z kaczki, z kością i skórą, w sumie ok. 600 g, umyte i wysuszone\ngorąca boja (opcjonalnie)\n12 ząbków czosnku, oddzielonych od głowy, ale nieczystych\n20 świeżych liści szałwii\n500 g młodych ziemniaków, umytych i odsączonych\nWytrzyj ziemniaki ręcznikami kuchennymi, aby były jak najbardziej suche.\nSkórę ud nakłuć kilka razy wykałaczką. Rozgrzej piekarnik do 180 ° C. Posmaruj blachę do pieczenia lub blachę żaroodporną, wystarczająco dużą, aby przykryć dwie nogi i ziemniaki ułożone w jednej warstwie.\nDodaj ziemniaki i ząbki czosnku (ten ostatni zostawiłam nieczysty, żeby miąższ w środku się nie przypalił, jest niesamowicie słodki i aromatyczny, więc wyławiaj je z talerza i ciesz się, gdy uda będą gotowe), sól i pieprz, a następnie wymieszaj dobrze, rękoma, pokryj cienką warstwą oleju. Udka z kaczki posolić i popieprzyć. Odłóż ziemniaki na boki, aby zrobić miejsce na uda. Na talerz wyłożyć uda i posypać połową liści szałwii. Przełóż talerz do piekarnika i gotuj przez 40 minut, następnie przekręć uda i kontynuuj przez kolejne 20 minut.\nPodnieś temperaturę piekarnika do 210°C i smaż udka z obu stron przez 15 minut, aż będą miękkie i ładnie zarumienione. Od czasu do czasu posyp tłuszczem pozostałym na patelni, ale nie za często, ponieważ każde otwarcie piekarnika obniża temperaturę wewnątrz i opóźnia gotowanie.\nZdejmij talerz i pozwól udam odpocząć przez 15 minut, lekko przykryj metalową folią. Udka ziemniaczane podawaj posypane 1-2 łyżkami tłuszczu pozostawionymi na talerzu, przybrane świeżymi liśćmi szałwii i posypane papryką oraz 1-2 szklanki Pinot Noir Kronos 2010 z Halewood Rumunia.\nInnym razem suszyłam młode ziemniaki suszarką do włosów. Zajęło mi to tylko 3 minuty, a metoda okazała się bardzo dobra. Zapamiętaj go i zastosuj, jeśli poczujesz taką potrzebę.\nInnym sposobem na ugotowanie ud jest zrumienienie ich najpierw na patelni, od strony skóry, na średnim ogniu, aż się zrumienią i pozostawią trochę tłuszczu. Następnie odwróć i odstaw patelnię na kilka minut, aż talerz ziemniaków będzie gotowy. Następnie połóż uda na talerzu i postępuj jak w przepisie.\nDo ud i ziemniaków można dodać zieloną, prostą sałatkę z lekko kwaśnym winegretem, co nieco zmniejszy gładkość preparatu. Uważaj, aby zrównoważyć smaki, ponieważ zbyt kwaśny winegret sprawia, że Pinot Noir nie nadaje się już do gotowania.\nDla mocniejszych przypraw (tymianek zamiast szałwii, więcej czosnku, ostra papryka, kwaśny i pikantny winegret) polecam Merlot lub nawet Cabernet Sauvignon. Z tego co wiem, polecam Cabernet z linii Hyperion, również z Halewood, a nawet Feteasca Neagra z tej samej linii, bo Halewood dojrzewa przez rok to znakomite wino w dębowych beczkach, a potem 6 miesięcy. w szkle, co nadaje mu nieoczekiwaną wytrzymałość, odpowiednią do naszych celów.\nPieczone ziemniaki z udkami z kurczaka. 400 g udek z kurczaka 500 g ziemniaków 2 łyżeczki ziół 2 łyżeczki soli 1 łyżeczka mielonego czarnego pieprzu 250 g jogurtu 4 ząbki czosnku 100 g pomidorków koktajlowych. Po zakończeniu gotowania poświęć kilka minut i ułóż włosy w salonie z produktami do higieny osobistej babyliss. Ja używałem młotków z ud kurczaka, podudzia, ale równie dobrze można wybrać udka. Pieczony kurczak z ziemniakami soczysty stek z kurczaka Pyszny pieczony kurczak z ziemniakami i warzywami dość często gości na naszym stole, zwłaszcza gdy czas nie pozwala mi na codzienne gotowanie.\nKiełbasy pikantne pokrojone na kawałki 4 ząbki czosnku 200 ml. Jeśli podobał Ci się nasz przepis, pieczone udka z kurczaka z ziemniakami, nie zapomnij go przejrzeć. Jak przygotować udka z kurczaka z młodymi ziemniakami w piekarniku. Udka umyć, ziemniaki, czosnek i cebulę umyć, umyć, pokroić w kostkę, umyć pomidory i tłusty brzuch i pokroić w kostkę i włożyć do miski razem z udami, solą i pieprzem i doprawić tymiankiem do smaku i wycisnąć sok.z cytryny można polewać piwem wszystko w misce.\nUdka z kurczaka z młodymi i czerwonymi ziemniakami\nZawsze lubiłam gotować prosto, zdrowo i bez zbytniego wysiłku, dlatego jestem wielką fanką tych potraw, które powstają w tym samym garnku/patelni/tacce/, ze smakami, które łączą się w coś wspaniałego.\n4-5 dolnych nóg z kurczaka\npomidorki koktajlowe, ważne, żeby były słodkie\nProste jak cześć. Najpierw piekarnik nagrzany do 180 stopni C.\nUda doprawić i dobrze natłuścić olejem. Znajduje się na tacy w jednym rzędzie, więc weź szeroką tacę.\nWyrzuć pomidory, dobrze umyte ziemniaki i liście bazylii. Jeśli pomidory są duże, pokrój je na pół.\nDobrze potrząśnij tacką, aby warzywa sięgały poniżej, dobrze nasmarowane wszystkimi smakami z tacy.\nNie zapomnij włożyć na patelnię całego czosnku, nieoczyszczonego, pokrojonego na pół i ułożonego twarzą do góry. Jeśli zastanawiasz się, dlaczego zostawiam taki czosnek, powiem ci: nie ma chyba nic smaczniejszego niż pieczony czosnek. Po upieczeniu staje się miękka i traci swoją moc, zamienia się w ciasto, które wystarczy rozsmarować na kromce tostów. Mniam.\nPiec 1 godzinę, max. 1 i pół godziny, aż uda będą gotowe, a mięso zacznie odchodzić od kości.\nWideo: Chrupiące udka kurczaka pieczone na ziemniakach. Przepis na łatwe danie jednogarnkowe. MENU Dorotki\nŚwietna, bardzo zabawna informacja\nTo dalekie od wiadomości, czytałem o tym kilka miesięcy temu.\nUdka z kurczaka z młodymi ziemniakami, ziołami i papryką...


Muzeum Miejskie Suchej Beskidzkiej zaprezentowało się szerszej publicznoŚci.\nW niedzielę 28 października Muzeum Miejskie Suchej Beskidzkiej w ramach edycji „DNIA W MUZEUM” przygotowało dla zwiedzających mnóstwo atrakcji. Ani prószący Śnieg, ani chłód za oknami nie powstrzymały turystów zmierzających na suski zamek. Każdy odwiedzający tego dnia samorządową instytucję kultury mógł za darmo obejrzeć wszystkie ekspozycje, wysłuchać prelekcji na temat prezentowanych wystaw, wziąć udział w konkursie z nagrodami, a w Punkcie Informacji Turystycznej MOK-Zamek uzyskać wiedzę na temat bieżących imprez i atrakcji turystycznych w Małopolsce.\nObchody DNIA W MUZEUM rozpoczęto o 11.00 wspólnym zwiedzaniem zamkowych komnat. Grupę prowadziły Monika Lato i Anna Spyrczyńska. W dalszej częŚci goŚcie zostali zaproszeni na wykład Karoliny Trzop traktujący o życiu Stanisława Kazimierczyka - świętego, który w szczególny sposób wpłynął na historię XVII-wiecznej Suchej. Następnie Małgorzata Piergies opowiedziała o sytuacji mieszkańców Suchej w czasie II Wojny światowej. O godz. 14.00 Barbara Woźniak zdradziła turystom tajniki architektury „Małego Wawelu”. Popołudniem zaprezentowana została najmłodsza wystawa pt. „Piękno minerałów”. Turyści mogli dowiedzieć się w jakich formach w przyrodzie występują minerały i kryształy oraz poznać ich znaczenie w życiu człowieka.\nDZIEŃ W MUZEUM został zakończony wykładem Małgorzaty Piergies pt. "Sądownictwo w Państwie Suskim oraz dawne narzędzia tortur i kar", którego tematem było sądownictwo dominialne w okresie XVIII wieku."DZIEŃ W MUZEUM jest podsumowaniem letniego sezonu turystycznego – wszystkie wystawy zostały zaprezentowane ponownie dla publicznoŚci. W ten sposób także realizujemy naszą misję –priorytetem działalnoŚci muzeum jest promowanie dziedzictwa kulturowego i edukacja, a takie przedsięwzięcia jak to stanowią również dla pracowników sprawdzian wiedzy i umiejętnoŚci. Dla nas bardzo miły jest fakt, że tak wiele osób, w tym mieszkańców naszego miasta i okolic wzięło udział w DNIU W MUZEUM mimo niesprzyjającej pogody” – powiedziała dyrektor Muzeum Barbara Woźniak.\nO 17.30 nastąpiło rozstrzygnięcie konkursu na najlepsze hasło zachęcające turystów do odwiedzenia muzeum.Zwycięzcami zostali: Bronisława Drozd, Agata Seroczyńska, Justyna Dyrcz i Jacek DuŚ.\n„Celem DNIA W MUZEUM była także prezentacja zbiorów naszego muzeum oraz zaznajomienie osób odwiedzających z historią naszego miasta. Cieszymy się, że nasz pomysł spotkał się z dużym zainteresowaniem również wŚród turystów, dlatego planujemy już kolejną edycję dnia otwartego” – podkreŚla Małgorzata Piergies, asystent muzealny.


Bacha's World: czerwca 2017\nCykl: Tajne Akta Vespera. Tom IV\nGdy dowiedziałam się o szykowanej premierze nowego tomu opowieści o Vesperze miałam bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony silne obawy czy powieść nie okaże się odcinaniem kuponów od bardzo popularnego cyklu i dość mocne przeświadczenie, że się na „Młodym” zawiodę. Z drugiej zaś nadzieja, na kolejne spotkanie z Nocarzami, Renegarami i Inaitami, o których zachowałam bardzo dobre wspomnienia. Na szczęście książka sprostała moim oczekiwaniom i się na niej nie zawiodłam.\nPonieważ akcja powieści jest bezpośrednią kontynuacją wydarzeń przedstawionych w poprzednim tomie zatytułowanym „Nikt”, zdecydowanie lepiej jest sięgnąć po tę książkę dopiero po zapoznaniu się z poprzednimi częściami przygód Vespera. W książce sporo jest nawiązań do przeszłości, które wprawdzie wiele wyjaśniają o stosunkach panujących między rodami i poszczególnymi postaciami, jednak by w pełni zrozumieć sytuację w jakiej znajduje się najmłodszy z Lordów należy znać jego przeszłość. Ułatwi to również zorientowanie się w politycznych zagrywkach pomiędzy pozostałymi Lordami.\nAkcja powieści rozpoczyna się od pierwszego zebrania Kapituły, w którym Vesper uczestniczy jako Lord rodu Inaitów. Spadły na niego nowe obowiązki oraz wielka odpowiedzialność i musi sobie z tym poradzić. Zamieszanie jakie wybuchło wśród wampirów i poszczególnych rodów zdecydowanie nie ułatwia mu życia i stawia przed nim kolejne wyzwania.\n„Młody” to kolejna okazja do spotkania z Vesperem i wampirami tworzącymi oficjalnie nieistniejący ród Inaitów – Araneą, Nidorem, Resem czy Celerem. W książce mamy okazję przyjrzeć się bliżej Lordom pozostałych rodów, których większość również mieliśmy okazję poznać w poprzednich tomach. Z nielicznych nowych postaci najważniejszy jest Ignis – wampir z rodu Winorośli, który okazuje się kluczową postacią w powstałym wśród rodów zamieszaniu. Jest też pierwszym Inaitą rekrutowanym już po oficjalnym utworzeniu rodu. Następnym nabytkiem jest Mitta, dawniej Naukowiec, będącą snifferem -potrafi przechwytywać transmisje telepatyczne, i silnym wsparciem w drużynie Vespera.\nRelacje między postaciami zostały nakreślone bardzo dobrze. Począwszy od Lordów i ich rozgrywek na najwyższym szczeblu, poprzez ich kontakty z szeregowymi wampirami w rodach, aż do stosunków między poszczególnymi postaciami. Wiele miejsca poświęcono lojalności i honorowi a także posłuszeństwu. Większość bohaterów to żołnierze i jako tacy wykonują rozkazy. Ponadto społeczeństwo wampirów wymusza wręcz poddańczy stosunek wobec Lordów nawet wśród niebojowych frakcji. Ma to ogromne znaczenie w rozgrywającej się fabule.\nNajwiększą zaletą książki jest fabuła oraz spore tempo akcji. Wydarzenia następują po sobie błyskawicznie, nie dając bohaterom czasu na odpoczynek. Jednak mimo tego, czytając książkę nie czujemy się zagubieni i w każdej chwili bez problemów odnajdujemy się w przedstawionej sytuacji. Fabuła została skonstruowana w przemyślany sposób i wszystkie nagłe zwroty akcji są w pełni uzasadnione.\nJęzyk powieści jest niewymagający. Stosunkowo proste słownictwo oraz równie niewyszukana składnia nie sprawiają żadnych problemów w lekturze, pozwalając w pełni skupić się na akcji i rozgrywającej się fabule. Nie znajdziemy tu malowniczych opisów, czy dygresji. Wszystkie zdania służą do przedstawienia ciągu wydarzeń i utrzymaniu czytelnika w niecierpliwym oczekiwaniu na to, jak sytuacja się rozwinie.\n„Młody” mnie nie zawiódł. Podobnie jak: „Nocarz”, „Renegat” i „Nikt” jest świetnym czytadłem. Nie ma w niej wielkich, życiowych filozofii, czy głębokich myśli, jest za to akcja i dobrze przemyślana fabuła, co sprawia, że przez te czterysta stron mknie się błyskawicznie, chciwie chłonąc każde kolejne zdanie. Nie polecałabym zaczynania spotkania z Vesperem od tego tomu, gdyż można by się poczuć odrobinę zagubionym. Jest on natomiast bardzo dobrą kontynuacją przygody z Nocarzami i całą resztą wampirów stworzonych przez Magdalenę Kozak.\nAutor: Bacha85 o 13:17 Brak komentarzy:\nEtykiety: Magdalena Kozak, Młody, Tajne aktaVespera\nAutor: Anna Dmytruszyńska\nPrzy pierwszym spotkaniu z Anną Dmytruszyńską i jej „Tuzinem wierszy dla urwisów” jej twórczość wydała mi się mocno przeciętna. Ot, zwyczajne, nie zachwycające niczym wierszyki dla dzieci. Sięgając po „Pannę i smoka” nie spodziewałam się niczego szczególnego. Oczekiwałam opowieści dla dzieci, w której na próżno szukać czegoś więcej. Książka jednak pozytywnie mnie zaskoczyła.\nBohaterką opowiadania jest królewna Helenka, dziedziczka tronu w Całkiem Ładnym Zamku. Pewnego dnia zostaje porwana przez złego smoka, który zamieszkał w okolicy. Król wraz z poddanymi rusza córce na ratunek. Nie zabrakło również przystojnego księcia na białym koniu, który zamierza zabić smoka, uratować dziewczynkę i ożenić się z nią za pięć lat. Fabuła pozornie więc jest typową bajką o uwięzionej księżniczce, jednak dość szybko możemy się przekonać, że to tylko powierzchowny osąd.\nHelenka nie przypomina typowej królewny. Nie jest rozkapryszoną, roszczeniową panną, która tylko czeka aż inni będą na jej rozkazy. Dziewczyna jest rezolutna i nie boi się samodzielnie rozwiązywać swoich problemów. Nie boi się smoka i nie ma najmniejszych oporów, by spokojnie napić się z nim herbaty. Wizyta rycerza psuje jej plany, gdyż samodzielnie znalazła znacznie lepsze rozwiązanie sprawy porwania niż bezmyślne zabicie smoka i przymusowe zamążpójście.\nO ile postać Helenki została naszkicowana drobiazgowo, o tyle pozostali bohaterowie znacznie bardziej przypominają klasyczne archetypy. Król jest królem i ojcem, który zrobi wszystko by ratować jedyne dziecko. Zgodnie z baśniową konwencją, jest poczciwym, nieco pociesznym mężczyzną, otoczonym grupką wiernych wasali. Książę na białym koniu, również w niczym nie odbiega od standardowego przedstawienia postaci. Młody, przystojny i bogaty w wszelkie przymioty ciała jest przy tym nieco zarozumiały i zbyt pewny siebie. Od baśniowego schematu odbiega nieco smok. Nie jest to bezmyślna i żądna krwi bestia. Jest inteligentny i nie ma oporów przed prowadzeniem negocjacji, dzięki którym wszystkim w królestwie będzie żyło się lepiej.\nOpowieść jest pięknie wydana. Mapy na wewnętrznych stronach okładek pozwalają czytelnikom poznać przedstawione królestwo, a nazwy poszczególny miejsc mają w sobie wiele uroku, znajdziemy wśród nich zarówno Królewski Zagon Kapusty jak i Lasy Pełne Grzybów. Kolorowe ilustracje Alicji Kocurek sprawiają bardzo baśniowe wrażenie, podkreślając konwencję przyjętą przez autorkę. Wewnątrz znajdziemy zarówno duże dwustronicowe, wielobarwne obrazki, jak i niewielkie rysunki wpasowane w tekst. Z jednej strony duże połacie zapełnione treścią mogą nieco zniechęcić młodych czytelników, z drugiej zaś czcionka jakiej użyto jest duża i całość jest bardzo czytelna.\nAnna Dmytruszyńska używa bogatego słownictwa, które również przywodzi na myśl tradycyjne baśnie. Znajdziemy tu takie słowa, których nie używa się na co dzień, jednak nie ma ich bardzo wiele. Nie są to też ani specjalistyczne określenia, ani archaizmy, raczej wyrażenia wychodzące powoli z użycia lub po prostu niepopularne - jak choćby „pantalony”, czy „sprawunki”. W książce dominują zdania złożone, ale nie wielokrotnie, dzięki czemu są łatwe w odbiorze.\n„Panna i smok” to wspaniała, wciągająca opowieść dla dzieci, w której autorka pobawiła się nieco z konwencja baśni i nadała historii zupełnie inny wymiar. Ma ogromny potencjał wychowawczy, gdyż ukazuje, że znacznie lepiej samemu spróbować sobie poradzić z problemem, niż czekać na rycerza na białym koniu, przynoszącego ratunek. Ubranie tej myśli w interesującą, zabawną historyjkę, sprawia, że losy Helenki poznajemy z niekłamaną przyjemnością. Książka z pewnością może pomóc w budowaniu w dziecku pewności siebie i wiary we własne siły i jest to jej ogromną zaletą.\nAutor: Bacha85 o 21:10 1 komentarz:\nEtykiety: Anna Dmytruszyńska, Bibliofilstwo, Panna i smok\nDo dzisiejszego stosu przygotowywałam się dość długo, przez kilka dni oczekiwałam przesyłki od Sztukatera, by zawarte w niej książki uwzględnić w czerwcowej notce. Sporo zakupów tym razem i to zarówno zakupy nowych książek z Arosa, jak i używanych, nabytych w jednym z licznych internetowych antykwariatów.\nPierwszy stosik - antykwariatowy:\nObeliks i spółka, Wielka przeprawa Rene Gościnny, Albert Uderzo Kiedyś ten moment musiał nastąpić. To pierwsze tomy w rodzącej się powoli kolekcji Asteriksa i Obeliksa. Obydwa przeczytane.\nKatedra Jacek Dukaj, Tomasz Bagiński Zdecydowanie najdroższa pozycja na tej kupce i jak większość również z pochodząca z biblioteki, a że ogólnie jest obecnie słabodostępna, to nie wydziwiałam za bardzo, zwłaszcza, że wizualnie piękna. Przeczytana i możliwe, że doczeka się recenzji.\nKorsarz admirałem George Bidwell To książka, która sprawiła mi pewien kłopot, bo byłam pewna, że z pośród biograficznych utworów tego autora nie mam książki poświęconej Francisowi Drake'owi, okazało się jednak, że mam i jest to Pirat królowej. Porównałam obydwie i pewne różnice widać, tak czy inaczej na ten tomik znajdę chętnego, więc się nie martwię za bardzo.\nMistrz pieśni Orson Scott Card Czytałam ją co najmniej dwukrotnie, z tym za pierwszym razem lata temu, trafiła się w przyzwoitej cenie, to kupiłam.\nPippi Pończoszanka Astrid Lindgren To sprawczyni całego tego stosiku, jedna z moich ulubionych książek w dzieciństwie. Kupiłam ją, bo tylko tej części przygód rudej pieguski mi brakowało, a potem zerknęłam, co jeszcze ma ten sam sprzedający i tak jakoś się nazbierało.\nBracia rywale, Zygmuntowskie czasy, Historia kołka w płocie Józef Ignacy Kraszewski Czyli przeszukiwanie przedmiotów sprzedającego, każda z nich była poniżej dwóch złotych, więc grzechem byłoby się nie skusić.\nAleksander Wielki Maurice Druon Autora uwielbiam za jego Królów przeklętych, nie miałam więc żadnych oporów, by za śmiesznie małe pieniądze kupić kolejną jego książkę.\nMarmurowy faun Nathaniel Hawthorne to książka wybrana przypadkiem. Nazwisko autora kiedyś mi się gdzieś o uszy obiło, a że pisał już dość dawno temu, więc się skusiłam.\nWiersze Adam Mickiewicz Całkiem solidny tomik prozy wieszcza, również za grosze, ciężko było nie brać.\nStosik drugi - arosowy\nNaturalne związki organiczne Andrzej Kołodziejczyk Czytałam tę książkę na studiach i byłam oczarowana, mnóstwo interesującej wiedzy, podanej w bardzo fajny sposób. Nowe wydanie w porównaniu ze starym utyło o jakiś dwieście stron, więc sporo. Na pewno będę do niej zaglądać, choć raczej nie przeczytam ponownie.\nHuzar, Misja: Encyklopedia Arturo Perez Reverte Kolejne dwie książki tego autora na moich regałach (oczywiście nie mam na nie miejsca, ale to nie ważne). Pewnie nieco poczekają na swoją kolej.\nGrimm City. Bestie Jakub Ćwiek Pierwszy tom serii bardzo mi się podobał, więc trzeba było kupić kolejny. Z lekturą nieco poczekam zapewne.\nPrzewodnik pani Bradshaw. Ilustrowany informator o drogach żelaznych Terry Pratchett Ciężko było nie kupić. Już przeczytana, nie wiem jeszcze czy będę recenzować.\nŻółw przypomniany Terry Pratechett, Stephen Briggs Pratchettowe kompendium, równie ciężko było się oprzeć. Czeka cierpliwie na przeczytanie.\nOstre cięcia Joe Abercrombie Pierwsze prawo tego autora bardzo mi się podobało, więc z chęcią sięgnę po opowiadania z tego uniwersum.\nI stosik trzeci - zakupowo/recenzencko/wymiankowo/prezentowy\nHistoria trucizny Adela Munoz Paez Prezent, z jednej strony trafiony, bo moja tematyka, z drugiej strony niestety zdublowany. Szuka zatem nowego domu. Recenzję nawet udało mi się napisać i nie tak dawno temu była na blogu.\nPsygoda na czterech łapach. Diuna w Himalajach Agata "Agi" Włodarczyk, Ksenia Potępa O tej książce dowiedziałam się już jakiś czas temu, śledząc profil Wombata, którego uwielbiam. Pojawiła się więc ciekawość i chęć podziwiania kolejnych rysunków Ksenii Potępy a i tematyka wydaje mi się ciekawa. Trafiła do mnie jako recenzentka.\nMądra małpa Stefano Borgidlioni Prezent dla najstarszego z synów, książeczka z gatunku pierwszych czytanek. Przeczytana już dawno, ale recenzować nie będę.\nDygot Jakub Małecki Kolejny autor, którego poznałam dzięki Legendom Polskim Allegro. Do tej książki przymierzałam się już jakiś czas, udało się ją przygarnąć na wymianie, więc się skusiłam.\nBoska cząstka Leon Laderman, Dick Teresi Książka, którą mocno polecał mi mąż. Kolejna po publikacjach Stephena Hawkinga porcja fizyki w planowanych lekturach.\nDalej niż boska cząstka Leon Laderman, Christopher Hill Ciąg dalszy opowieści o bozonie Hicksa i jego kompanach. Podobnie jak po poprzednią, pewnie zbyt szybko po nią nie sięgnę.\nProwadź swój pług przez kości umarłych Olga Tokarczuk Kolejna pozycja z wymiany, skusiłam się gdyż zaintrygował mnie Pokot Agnieszki Holland, a którego jeszcze nie obejrzałam. Książka przeczytana, ale nie zachwyciła. Jutro wędruje do nowego domu.\nUkryte życia lasu David Haskell Na blogu crazy nauka czytałam pochlebną recenzję tej książki, zresztą do takiej tematyki zachęcać mnie nie trzeba. Recenzentka od Sztukatera.\nSprawy Sherlocka Holmesa Arthur Conan Doyle Podobnie jak z pierwszą pozycją w tym stosie, również prezent i również dubel. Szuka nowego domu.\nCo w trawie piszczy Sabina Kaszak, Ewa Kussowska, Grażyna Naczyk To książeczka to również prezent, ale i nagroda. Wydana przez Miejski Ogród Zoologiczny Wybrzeża w ramach akcji Let it grow. Podoba mi się jej forma,\nStąd do płotu, czyli z życia wiejskiego podwórka Anna Kaca Dopełnienie sztukaterowego zamówienia. Mała książeczka dla małych czytelników. Recenzja wkrótce.\nCzar kąkoli. Wybór fraszek Janusz Sipkowski Podobnie jak poprzedniczka, ta również dopełniała zamówienie. Lubię fraszki za ich zwięzłość, a jak są trafne, to tym bardziej. Przeczytałam kilka na wyrywki i już wiem, że nie będę żałować wyboru.\nUff! Udało się wrzucić wszystko co do mnie ostatnio przyszło. Jak widać tematyka rozmaita, jak zawsze, a plany czytelnicze również, jak zawsze, odległe. Zdjęcia niestety nie najlepszej jakości, a że książki już rozdysponowałam po regałach, więc lepszych fotek nie będzie.\nAutor: Bacha85 o 23:20 2 komentarze:\nEtykiety: Bibliofilstwo, Kolekcja\nAutor: Jacek Łukawski\nCykl: Kraina Martwej Ziemi. Tom II\nGdy skończyłam debiutancką powieść Jacka Łukawskiego byłam nią zachwycona. To sprawiło, że niezwykle niecierpliwie wypatrywałam jej kontynuacji, tym bardziej, że najchętniej czytam cykle za jednym zamachem, unikając czekania na pojawienie się kolejnego tomu. W przypadku „Gromu i szkwału” czas, jaki przyszło mi na nią czekać dość mocno odbił się na odbiorze powieści. Musiała sprostać sporym oczekiwaniom oraz nie najlepszej pamięci odnośnie wydarzeń przedstawionych w „Krwi i stali”, a to nie wyszło jej na dobre. Po drodze pochłonęłam opowiadanie „Gianca” i już to nieco ostudziło moje oczekiwania.\n„Grom i szkwał” jest bezpośrednią kontynuacją „Krwi i stali”. Wątki urwane w pierwszym tomie, tu biegną dalej bez żadnego odstępu czasu. Arthorn wraz z Marcasem po powrocie do Wondertel zamiast odpocząć po trudach przeprawy przez Martwicę, musi zmierzyć się z oblężeniem Carmenes przez lorda Aurissa i zaginięciem następczyni tronu – księżniczki Azure. Jest ona jedyną kobiecą postacią pierwszoplanową i jedną z dwóch nowych postaci w tym tomie cyklu. Drugim bohaterem jest Ark Olson, znany z opowiadania „Gianca”. Niestety autorowi nie udało się wyeliminować problemu, jaki pojawił się w pierwszej części. I choć postacie są nieco mniej sztampowe, poznajemy ich głębię i motywy, to jednak nadal relacje między bohaterami są dość proste i schematyczne. Lojalność sługi względem przełożonego, wymagania władczyni względem wasali, czy uwielbienie dla lokalnego bohatera, to tylko przykłady związków między nimi na jakie natrafimy na kartach powieści. Trudno doszukać się bardziej skomplikowanych motywów ich postępowania.\nMroczny i tajemniczy Fardor, który zagościł na kartach „Krwi i stali” w dalszym ciągu pozostaje mroczny i tajemniczy. Dowiadujemy się o nim niewiele. Pojawia się natomiast równie enigmatyczna Pani, dla której prawie wszyscy pracują w mniej lub bardziej jawny i oczywisty sposób. Nie można nie odnieść wrażenie, że Pani rządzi całym przedstawionym światem, jednak o tym dlaczego i co zamierza z nim zrobić się nie dowiemy.\nPoznany w pierwszym tomie świat mocno się rozrósł na kartach „Gromu i szkwału”. Poza płanetami i ich mieszkańcami, którzy pojawili się w „Giance” wraz z bohaterami zwiedzamy kolejne krainy. Ziemie zamieszkane przez smoki, czy ogromny labirynt podziemnych tuneli, to tylko nieliczne z nowych przestrzeni wyrysowanych przez autora. Wszystkie zostały przedstawione dość dobrze, choć można by narzekać na ich nadmiar i wynikający z niego brak drobiazgowości. To sprawia, że choć nowych ziem jest tu sporo, o wielu dowiadujemy się jedynie tyle, że są nowe i nieznane wcześniej bohaterom.\nSporą bolączką, utrudniającą lekturę powieści są nawiązania do pierwszej części i dość mętna ogólna polityka przedstawionych stronnictw. To sprawia, że przez pierwszą połowę książki dość trudno zrozumieć o co tak naprawdę chodzi i do czego dążą bohaterowie. Wynika to nie tyle z głębi ich motywów, co raczej z symbolicznego i chaotycznego ich przedstawienia.\nJęzyk książki nie odbiega niczym od tego z pierwszego tomu. Ponownie znajdziemy tu sporo archaizmów nawiązujących do czasów średniowiecznych. Nazwy stworzeń zamieszkujących uniwersum Martwej Ziemi są albo zgodne z mitologią słowiańską, albo wymyślone przez autora w taki sposób, że idealnie się do niej wpasowują. Warstwa językowa to jedna z mocniejszych stron tej książki.\nPo ogromnych oczekiwaniach odnośnie drugiej części „Krainy Martwej Ziemi” przyszło spore rozczarowanie. Lektura nie pochłonęła mnie prawie zupełnie i musiałam się zmuszać, by zasiąść do książki, choć podejrzewam tego problemu częściowo można by uniknąć, gdybym tomy czytała jeden po drugim. Ponadto trudno było się uwolnić od poczucia zagubienia i całkowitego chaosu, jakby autor miał ogromną ilość pomysłów i wszystkie próbował umieścić w jednej powieści, nie przejmując się na ile ma to sens. I choć tak od drugiej połowy, to wrażenie mija, to jednak znacznie wpływa na odbiór lektury. Nie jest to jednak zła książka, a cały cykl ma ogromny potencjał.\nAutor: Bacha85 o 21:43 Brak komentarzy:\nEtykiety: Bibliofilstwo, Grom i szkwał, Jacek Łukawski\nCuda z mleka. Pankracy i Tatarak na tropie bakerii\nCykl: Czytam sobie. Poziom 2\nZachęcanie dzieci do czytania książek to inicjatywa, której zawsze będę gorąco kibicować. By to się jednak udało potrzeba nie tylko odpowiednio napisać książkę, ale i znaleźć temat na tyle interesujący, by młody czytelnik czuł, że z lektury dowiedział się czegoś nowego i ciekawego. Seria „Czytam sobie” ukazująca się nakładem wydawnictwa Egmont zawiera między innymi opowiastki dla dzieci, w których przemycono nieco wiedzy o otaczającym nas świecie. Jedną z takich książeczek są „Cuda z mleka” a jej tematem jest fermentacja mlekowa. Jako mama i biotechnolog w jednym, nie mogłam przejść obojętnie obok takiej pozycji.\nW książeczce mały chłopiec – Pankracy pozostawił poza lodówką bidon napełniony mlekiem i gdy napił się z niego następnego dnia, był zdziwiony zmianami jakie w nim zaszły. Na szczęście obecny w pobliżu profesor Tatarak wyjaśnił mu, co się stało i dlaczego. A dzięki specjalnemu pojazdowi młody bohater mógł na własne oczy zobaczyć cud fermentacji mlekowej.\nKsiążeczka jest bardzo kolorowa i bogato ilustrowana. Ostre, wyraźne kontury oraz plamy niczym z rozlanej farby przywodzą na myśl rysunki kilkulatka, są jednakże bardzo przyjemne dla oka. Przedstawione schematycznie bakterie oraz proces fermentacji może dalekie są od rzeczywistego obrazu, jednak idealnie go prezentują. Znajdziemy tu sympatyczne pozytywne bakterie i groźnie wyglądające złe bmikroby. Pokazano też cząsteczki cukrów i białek, których wielkość jest absolutnie nieproporcjonalna do wymiarów drobnoustrojów, jednak gdyby zachować proporcje, to nie byłoby ich widać w ogóle.\nPod względem merytorycznym nie można się jednak przyczepić do przedstawienie tego, co dzieje się w pozostawionym w pokojowej temperaturze mleku. Informacje o fermentacji przedstawione zostały w sposób zrozumiały i choć są mocno uproszczone, to, co niezwykle ważne, w uproszczenia nie wkradły się przekłamania. Dzięki temu po lekturze, bez problemu można porozmawiać z dzieckiem o pominiętych szczegółach, bez konieczności prostowania zawartych w książeczce informacji. Walory edukacyjne tej, jakby nie było, niepopularnonaukowej lektury są warte docenienia.\nJak możemy przeczytać na okładce, książeczka zalicza się do czytanek drugiego poziomu w serii „Czytam sobie”. Oznacza to, że nie znajdziemy tu ani polskich znaków (z wyjątkiem „ł” i „ó”), ani dwuznaków. Słownictwo zostało dobrane z pominięciem tych, trudniejszych głosek, co z pewnością ułatwia składanie zdań początkującemu czytelnikowi. Natrafimy tu natomiast na kilkanaście trudniejszych, specjalistycznych słów, takich jak: konsystencja, cytoplazma, czy fermentacja. Pozwala to dziecku na znaczne wzbogacenie słownictwa i poznanie nowych, ciekawie brzmiących terminów. I choć mamy tu do czynienia z celowym uproszczeniem języka, zarówno pod względem składni jak i doboru użytych głosek, nie razi to jednak dzięki bogatemu słownictwu.\nJest to bardzo ciekawa pozycja i zdecydowanie rodzi w młodym czytelniku głód wiedzy oraz budzi zainteresowanie otaczającym nas światem. Znajdziemy tu zarówno ciekawą, fantazyjną fabułę, jak i dyskretnie przemyconą, poprawną merytorycznie, wiedzę. Książeczka skłania do zadawania pytań i zgłębienia tematu, dzięki czemu jest to prawdziwie wartościowa lektura, która spełnia wszystko, co powinna spełniać książeczka dla dzieci uczących się czytać: daje przyjemność z czytania oraz pozwala dowiedzieć się czegoś nowego. Z pewnością jest to pozycja znacznie bardziej godna uwagi, niż czytanki sprowadzające się do przedstawienia zabawnych przygód bohaterów.\nZa książkę serdecznie dziękuję wydawnictwu Sztukater.\nAutor: Bacha85 o 21:06 Brak komentarzy:\nEtykiety: Cuda z mleka. Pankracy i Tatarak na tropie bakterii, Justyna Bednarek\nGóry, ludzie, kontynenty w obiektywie ekstremalnej kamery. Góry i telewizja\nCykl: Góry, ludzie, kontynenty w obiektywie ekstremalnej kamery. Tom I\nAutor: Jerzy Surdel, Andrzej Mirek\nJerzy Surdel to jedna z tych osób, które mają bardzo dużo do powiedzenia a ich opowieści są wyjątkowe, między innymi ze względu na niebanalne koleje ich życia. W wywiadzie Andrzeja Mirka poznajemy historię najsłynniejszego polskiego filmowca wysokogórskiego, autora „Trylogii taternickiej”, której druga część „Odwrót” zdobyła mnóstwo prestiżowych nagród i nawet dziś po ponad pięćdziesięciu latach robi niezwykłe wrażenie.\nW pierwszej części wywiadu Jerzy Surdel opowiada skąd wzięła się jego pasja i miłość do gór. O tym jak wyglądał raczkujący jeszcze powojenny alpinizm i o pierwszej powojennej, polskiej wyprawie w Alpy. Wysokogórska opowieść kończy się na roku 1974 i pierwszej polskiej wyprawie w Himalaje. Jerzy Surdel był tam po raz drugi, pierwszy raz stopę stawiając na Mont Everście w międzynarodowej wyprawie kilka lat wcześniej. Wyprawa z 1974 roku była szczególna. Grupa Polaków po raz pierwszy szturmowała ośmiotysięcznik, a wybór padł na Lhotse – czwarty najwyższy szczyt świata od Mont Everestu oddzielony Przełęczą południową. Jednak w historii polskiego alpinizmu wyprawa ta zapisała się również tragicznie, gdyż to właśnie na stoku Lhotse zamarzł na śmierć Staszek Latałło – pierwsza, polska ofiara Himalajów. Wspomnienia Jerzego Surdla są w tej kwestii o tyle istotne, że to on rozmawiał z nim jako ostatni i to on znalazł do wiszącego na linie przy podejściu na stoku Lhotse.\nPodtytuł wywiadu brzmi „Góry i telewizja” i telewizyjnej pracy oraz karierze Jerzego Surdla jest on w znacznej mierze poświęcony. Mamy okazję poczytać o tym, jak stawiał on swoje pierwsze kroki za kamerą, kręcił pierwsze ujęcia i kształcił się na operatora filmowego. W międzyczasie podjął pracę w telewizji katowickiej, gdzie skupiał się na transmitowaniu wydarzeń kulturalnych. Po latach przeniósł się do telewizji Kraków. Był też częścią zespołu tworzącego szkołę filmową w Algierze. Jednak to podróżnicze dokonania są zdecydowania najciekawsze w jego biografii. Jako filmowiec pojechał na pierwszą polską wyprawę do Etiopii, następnie jako członek międzynarodowej ekipy szturmował Himalaje, by po trzech latach wrócić do nich już z polską ekspedycją. Jednak zanim Jerzy Surdel wyruszył na dach świata, stworzył pierwszy swój film dokumentalny - „Dwóch”. Dziesięciominutowy etiuda została uhonorowana na przeglądzie filmów wysokogórskich w Trento nadając mu etykietkę filmowca wysokogórskiego.\nW wywiadzie z Andrzejem Mirkiem, Jerzy Surdel zdradza kulisy tworzenia filmów dokumentalnych połączonych z pasją odkrywania tego, co jest za następnym szczytem. Ta pasja często napędzała jego kroki kierując go w góry i do Afryki. Mamy okazję poznać jego wspomnienia z dzieciństwa naznaczonego wojną (urodził się w 1935 roku) oraz kilka epizodów z jego osobistego życia. Jednak prywatności i swoim bliskim Jerzy Surdel poświęca w wywiadzie bardzo niewiele miejsca, na pierwszym miejscu stawiając góry, film i podróże.\nKsiążkę czyta się bardzo dobrze a wspomnienia jej bohatera są niezwykle interesujące. Pozwalają poznać choć w drobnym stopniu trudy z jakimi borykają się himalaiści okiem operatora kamery. Ekstremalne przygody i budzące najróżniejsze emocje wspomnienia, od zachwytu i dumy z bycia pierwszym na ośmiotysięczniku, po smutek i żal po stracie przyjaciół z branży – śmierć Staszka Latałły jest tylko jednym z tragicznych zgonów, z jakimi musiał borykać się Jerzy Surdel.\nZ książki wyłania się niebanalna postać, prowadząca niezwykle barwne i pełne wrażeń życie, którego co ważniejsze epizody śledzi się z niekłamaną przyjemnością. To wszystko sprawia, że jest to atrakcyjna pozycja nie tylko dla alpinistów i miłośników wspinaczki wysokogórskiej. Podobnie jak wspomnienia Ryszarda Szafirskiego, jakie znajdziemy w książce „Przeżyłem,więc wiem” również wydanej nakładem Annapurny, jest to niezwykle interesująca lektura, z której wrażenia pozostaną z czytelnikiem na dłużej.\nAutor: Bacha85 o 22:15 Brak komentarzy:\nEtykiety: Andrzej Mirek, Góry ludzie kontynenty w obiektywie ekstremalnej kamery, Jerzy Surdel\nPatrzę na otaczające mnie morze zieleni, ostrożnie stawiam stopy. Wiem że tak żywy odcień to zasługa wilgoci, podmokłego gruntu, i mchów, które wytrzymują nawet największe upały. Nad zwartym kobiercem torfowca wynurzają się włochate białe kępki wełnianki. Miejscami, niczym obrośnięta drobnymi liśćmi żmijka snuje się cienka nitka żurawiny, na której kołyszą się, zielone jeszcze owoce. Torfowisko otacza cichy las, majestatyczne stare olchy i rachityczne brzozy o bladych pniach. Gdzieniegdzie tylko żywą zieleń podkreśla ciemna barwa świerków o smętnie zwieszonych gałęziach. Na brzegu panuje przytulny półmrok, promienie zachodzącego słońca rysują na brunatnej tafli pachnącej rozkładem wody złote refleksy. Obraz przed moimi oczami jest wręcz doskonały. Zachwyca i kusi leniwym spokojem.\nOstrożnie stawiam pierwszy krok. Gruby dywan ugina się delikatnie pod moimi stopami, jednak nie czuję by przenikała przez niego woda. Złocąca się tafla znajduje się prawie w zasięgu ręki. Wyraźnie widzę niezbyt odległe brunatne dno, brązowa woda jest przejrzysta, choć przekłamuje barwy. Robię kolejny krok. Tym razem zapadam się głębiej. W równym szeregu przytulonych do siebie torfowców otwiera się rana, w której zapada się moja stopa. Czuję przyjemny chłód gdy noga zagłębia się z bagnie z cichym mlaśnięciem. Nie panikuję, nie robię nic, by ją wyciągnąć. Daję się porwać grzęzawisku. Bez problemu robię kolejny krok odrywając stopę, która do tej pory asekurowała mnie z suchego brzegu. Im dalej od niego, tym podłożę robi się mniej stabilne. Woda dociera do kolan powoli sunąc wzdłuż uda niczym pieszczota wyrafinowanego kochanka. Czuję jak coraz bardziej zapadam się w oparzelisku, a jednak jakaś tajemnicza siła nie pozwala mi się poruszyć. Stoję nieruchomo i zapadam się w bagnie. Nie czuję zagrożenia. Wciąż zachwycam się nieruchomością otaczającej mnie przyrody. Woda podchodzi coraz wyżej, jej delikatny dotyk podnieca mnie i koi jednocześnie. Czuję się integralną częścią mokradła, które bierze mnie w swoje władanie. Oddaję mu się bez żadnych wątpliwości. Pogrążam coraz bardziej z błogością na rozchylonych ustach. Chcę tu być, zostać na zawsze, zapomnieć o wszystkim innym. Gdzieś na granicy podświadomości resztki rozsądku wyją niczym syrena alarmowa. Ignoruję ją, Jak można zwracać uwagę na coś tak przyziemnego? Wizja pełnego oddania się oparzelisku jest tak szalenie kusząca. Oddaję się więc w całości, nie zostawiając na suchym brzegu niczego, co mogłoby mnie zawrócić z obranej już drogi. Czerpię perwersyjną przyjemność z tego oddania. Brunatna woda zalewa mi płuca, jednak nie myślę o tym. Nie czuje bólu, nie odzywa się strach. Jestem spokojna i szczęśliwa, gdy nad moją głową zasklepia się rozdarty kobierzec torfowca. Jestem cała twoja!\nAutor: Bacha85 o 22:03 2 komentarze:\nEtykiety: Twórczość literacka wątpliwej jakości\nWydawnictwo SQN Imaginatio rozpieszcza swoich czytelników co jakiś czas wypuszczając w formie darmowego e-booka opowiadania wchodzące w skład wydawanych przez nich cyklów. Tak było w „Parchem” Piotra Patykiewicza dającym wgląd w świat znany z „Dopóki nie zgasną gwiazdy”. Tak jest też w przypadku opowiadania „Gianca” Jacka Łukawskiego, tworzącego wraz z „Krwią i stalą” uniwersum nazwane przez autora Krainą Martwej Ziemi.\nNiecierpliwie czekając na premierę „Gromu i szkwału” sięgnęłam po opowiadanie, by przypomnieć sobie zmyślony przez Jacka Łukawskiego świat oraz jego bohaterów. I tu nastąpił poważny zgrzyt, gdyż „Gianca” nie ma nic wspólnego z fabułą, jaką zaprezentowała „Krew i stal”. Nie spotkamy tu poznanych tam bohaterów, nie a też mowy o jakimś związku z przedstawionymi wydarzeniami. Na dobrą sprawę nawet pokazany tu fragment uniwersum zdaje się nie mieć nic wspólnego z „Krainą Martwej Ziemi”.\nOpowiadanie zabiera czytelników w świat płanet – latających wysp, pomiędzy którymi kursują statki napędzane mocą kryształów. Wśród płanetników krążą legendy o świecie poniżej, pod sklepieniem chmur, gdzie ponoć możliwe jest życie. Nikomu jednak nie udało się tego zweryfikować, gdyż na granicy chmur kryształy unoszące okręty stają się niestabilne i statki giną bez wieści. Krążą jednak legendy, że komuś udało się tam dotrzeć i wrócić z wielkim bogactwem. Te historie rozpalają wyobraźnię Arka Olsona, głównego bohatera opowieści i kierują go w stronę jego pirackiej kariery.\nŚwiat płanet został dobrze przedstawiony. Dostajemy informację o tym, czym jest i jakie zasady nim rządzą. Poznajemy fragmenty historii społeczności i krajów płanetników, które dają dość dobry wgląd w sytuację polityczną. Pojawia się też nić łącząca rzeczywistość sponad chmur z tą, znaną w pierwszego tomu „Krainy Martwej Ziemi”, co pozwala umiejscowić w przestrzeni płanety i ich mieszkańców. Trudniej zaś o umiejscowienie przedstawionych wydarzeń w czasie i powiązaniu ich z tym, co działo się w „Krwi i stali”.\nJeśli chodzi o bohaterów „Gianci” to opowiadanie skupia się wokół osoby Arka Olsona i o otaczających go postaciach nie dowiemy się zbyt wiele. Główny bohater został dobrze nakreślony i możemy poznać go dość blisko. Dowiadujemy się o przeszłości, która go ukształtowała oraz o motywach jakie nim kierują. Postacie z dalszych planów opowieści są nakreślone bardzo symbolicznie. Po prostu się pojawiają, odgrywają swoją rolę i znikają w niebycie.\nOpowiadanie napisane jest łatwo przystępnym językiem, wzbogaconym licznymi archaizmami i mniej licznymi neologizmami. Znaczenia tych drugich bez problemu można się domyślić z kontekstów w jakich występują. Te pierwsze zaś nie powinny sprawić problemu czytelnikowi przywykłemu do powieści historycznych czy fantastycznych, w których świat kreowany jest również za pomocą doboru odpowiednich słów. Użyte przez autora zdania są dość proste, nie znajdziemy tu na długich, wielokrotnie złożonych fraz, które wymagałyby skupienia na lekturze. Dzięki temu opowiadanie czyta się błyskawicznie, zwłaszcza, że fabuła została przedstawiona w interesujący sposób.\n„Gianca” choć uzupełnia uniwersum „Krainy Martwej Ziemi” w żadnym wypadku nie wymaga znajomości „Krwi i stali” czy późniejszego „Gromu i szkwału”. Jest utworem samodzielnym i jako taki wypada nieźle. Ciekawa wizja płanet i ich mieszkańców przykuwa uwagę i budzi chęć poznania reszty przedstawionego świata. Niestety losy głównego bohatera już nie. Historię Arka śledzi się beznamiętnie, bez większych emocji i ciekawość tego, co będzie dalej jest znikoma. Choć opowiadaniu daleko do bycia wyśmienitą lekturą, jednak nie można powiedzieć by była zła. Nie zachwyca ale i nie irytuje, niestety, nie można też powiedzieć by stanowiła zachętę do poznania „Krainy Martwej Ziemi”.\nAutor: Bacha85 o 13:11 1 komentarz:\nEtykiety: Gianca, Jacek Łukawski, Kraina Martwej Ziemi\nAutor: Anne Crauzas\nTytuł oryginału: L’aiseau sur la branche\nTłumaczenie: Anna Nowacka-Devillard\nOstatnio niezwykłą popularnością cieszą się książki o zwierzętach i roślinach, które znaleźć możemy na wyciągnięcie ręki. Drzewa, kwiaty, czy ptaki to często bohaterowie książek popularnonaukowych, w których ściśle naukowych informacji nie znajdziemy zbyt wiele. Tego typu pozycje od dawna były obecne w literaturze dla dzieci, wzbudzając w młodych czytelnikach zamiłowanie do przyrody. Jedną z takich książek są „52 tygodnie” Anne Crauzas.\nAutorka prezentuje czytelnikom zmiany jakie dokonują się w ciągu roku na jednej gałęzi jabłoni a głównymi bohaterami są, kolejno na niej przysiadające, ptaki. Najzwyklejsze, dobrze znane ogrodowe ptaki, ale i nieco bardziej egzotyczni goście, nie kojarzący się na co dzień z ogrodową fauną. Znajdziemy tu takich bohaterów jak szczygieł, sikora, wróbel ale i kraskę, czy wilgę, ptaki nie tylko znacznie rzadziej występujące ale i preferujące nieco inny biotop.\nMimo sporych rozmiarów książki (duży format, ponad sto stron) tekstu jest w niej niewiele. Każdy tydzień został opisany raptem kilkoma zdaniami, informującymi o zmianach jakie następują w przyrodzie i kolejnych etapach rozwoju jabłoni. Również ptasim gościom poświęcono kilka słów, dość wyrywkowo przedstawiając ich zwyczaje. Nie są to informacje emblematyczne dla poszczególnych gatunków, raczej dość luźno wybrane ciekawostki.\nJęzykowo nie jest to pozycja zbyt wymagająca, dzięki czemu nie sprawi problemu młodemu czytelnikowi. Niewielka ilość tekstu na każdej ze stron i dość proste zdania oraz nieskomplikowane słownictwo trafią nawet do tych dzieci, które dopiero uczą się czytać. Nie znajdziemy tu wyrażeń specjalistycznych, ściśle związanych z ornitologią, a język potoczny.\nKsiążka jest pięknie wydana i bogato ilustrowana. I choć na każdym z rysunków znajduje się dokładnie ta sama gałąź jabłoni, to zmiany jakie zachodzą w kolejnych tygodniach są dobrze widoczne. Pękające pąki, rozkwitające kwiaty, zawiązane i dojrzewające owoce. Rysunki są realistyczne, choć prawie zupełnie pozbawione cieniowania. Barwne, prawie jednorodne plany sprawiają nieco minimalistyczne wrażenie, pozwalają jednak na dobrą identyfikację przedstawionych gatunków ptaków. Tym bardziej, że zostały one narysowane w rzeczywistym rozmiarze z zachowaniem prawidłowych proporcji.\nKsiążka niewątpliwie ma w sobie spory walor edukacyjny i może posłużyć do rozpoznania i nazwania kilkudziesięciu gatunków popularnie występujących ptaków. Na temat ich zwyczajów natomiast nie dowiemy się zbyt wiele. Jest natomiast bardzo dobrym pierwszym krokiem dla przyszłych miłośników ptaków, gdyż nie przytłacza treścią, pozwalając jednak dość jednoznacznie oznaczyć spotkane w naturze gatunki.\n„52 tygodnie” to bardzo interesująca pozycja, która powinna skusić wszystkich młodych miłośników przyrody, tym starszym również dostarczając sporo przyjemności. To jedna z takich książek, obok których trudno przejść obojętnie, gdyż minimalizm w szacie graficznej zachwyca. Nie jest to typowo popularnonaukowa propozycja, jednak nie można odmówić jej edukacyjnego aspektu. Z pewnością w niejednym czytelniku potrafi wzbudzić zamiłowanie do przyrody, i to nie do tej spektakularnej, egzotycznej, ale do tej zwyczajnej, codziennej, którą mamy na wyciągnięcie ręki.\nAutor: Bacha85 o 12:51 Brak komentarzy:\nEtykiety: 52 tygodnie. Anne Crauzas, Bibliofilstwo\nAutor: Bacha85 o 21:08 1 komentarz:\nCykl: Krucze pierścienie. Tom I\nTytuł oryginału: Odinsbarn\nKampania reklamowa debiutanckiej powieści norweskiej pisarki Siri Pettersen nawiązuje do ogromnej popularności, jaką w całej Europie zyskały skandynawskie kryminały. Czy "Dziecko Odyna", otwierające cykl Krucze pierścienie, ma szanse wybić się spośród dominującej literatury anglosaskiej i rozpocząć zmasowane poszukiwania innych dzieł pochodzących z północnej Europy? To się dopiero okaże, póki co z całą pewnością można stwierdzić, że mamy do czynienia z porządnie napisaną powieścią.\nAutorka stworzyła świat pozornie niewiele różniący się od historycznej Skandynawii. Trudne do przebycia góry gęsto pokryte lasami stanowią dominującą scenerię dla wydarzeń rozgrywających się w powieści. Uniwersum zamieszkiwane jest przez podobną do ludzi rasę: Ætlingów wyróżniających się posiadaniem ogona oraz wrażliwością na Evnę – duchową siłę drzemiącą we wszystkich elementach przedstawionego świata. Każdy Ætling potrafi jej zaczerpnąć, by z jej pomocą poszerzyć swoje umiejętności. Tej zdolności pozbawieni są Ślepi oraz Dzieci Odyna, istoty z dawno zapomnianych legend, które dla wielu mieszkańców są jedynie mitem. Podania głoszą, że gdzieś wśród gór i lasów rozrzucone są Krucze Pierścienie – kamienne kręgi będące bramami do innych światów. Jednym z nich jest ten zamieszkiwany przez Dzieci Odyna – ludzi.\nUniwersum jest przedstawione bardzo drobiazgowo. Dotyczy to zarówno opisów miejsc, jak i wprowadzeniu w sytuację polityczną i społeczną w nim panującą. Poznajemy różne strony konfliktu a także tajemnicze siły, wybiegające znacznie ponad to co znane jest społeczeństwu. Analizując rozgrywające się w powieści wydarzenia możemy dojść do wniosku, że autorka doskonale przemyślała nie tylko wizję przedstawionego świata, której trzyma się konsekwentnie przez całą powieść, ale i tak rozplanowała bieg wydarzeń, by z każdym tomem odkrywać coraz to nowe jego obszary.\nGłównymi bohaterami powieści są Hirka i Rime. Łączy ich młodość, dzieli zaś wszystko inne. Dziewczyna nie jest Ætlingiem, o czym dowiaduje się dopiero po swoich piętnastych urodzinach. Jako niemowlę została znaleziona wśród śniegów, a brak ogona, zupełna niewrażliwość na Evnę oraz fizyczne podobieństwo do ogoniastych jasno wskazują, że jest jednym z budzących grozę Dzieci Odyna. I choć nikt już nie pamięta, czemu tak jest, lęk mieszkańców jest silnie zakorzeniony i trudny do przezwyciężenia. Poza tym, Hirka jest prawie zwyczajną nastolatką, pełna kotłujących się emocji pod wpływem, których podejmuje błędne decyzje. Wyróżnia ją zupełnie niedziewczęcy tryb życia. Przyuczana od wczesnych lat przez swego przybranego ojca w ziołolecznictwie, nie waha się spędzać godzin na poszukiwaniu cennych ziół. Żądza przygód zaś sprawia, że znacznie ciekawsza wydaje jej się rywalizacja z Rime przy wykonywaniu fizycznych ćwiczeń, niż typowo „babskie” zajęcia. Tym co najbardziej w niej irytuje jest niedojrzałość postępowania, która jednak jest w pełni uzasadniona z racji na młody wiek.\nNiewiele starszy od Hirki, Rime jest dziedzicem rządzącego rodu i jego przyszłość jest z góry ustalona. Ma zając miejsce w Wewnętrznym Kręgu – radzie sprawującej władzę w prawie całym znanym świecie. Chłopak jednak nie godzi się z takim losem, a wrodzona dociekliwość i przenikliwość sprawiają, że zaczyna nim gardzić. Gdy następuje wielka chwila, w której ma wybrać swój dalszy los, z obrzydzeniem porzuca to, co każdy przyjąłby z wielką chęcią i dołącza do elitarnej sekcji zabójców. Rime jest silnym i odważnym młodzieńcem, który choć często waha się, co powinien zrobić, zawsze podejmuje słuszne decyzje. Zawsze też, jest tam gdzie być powinien a wszystko czego się podejmuje kończy się sukcesem. Jego wyidealizowany obraz może nieco irytować, jednak bohater został przedstawiony w taki sposób, że nie rzuca się to w oczy zbyt wyraźnie.\nPowieść posiada również silnego antagonistę. Jest nim Urd, trzydziestokilkuletni, świeżo upieczony członek Wewnętrznego Kręgu. Nękany przez dziwną chorobę, zachowuje się niczym szaleniec. Nie można mu jednak odmówić umiejętności kontrolowania innych i sprawiania, by robili dokładnie, to co zechce. W skutek tajemniczej intrygi, której kulis nie dane jest nam poznać wplątuje się w niebezpieczną grę, sprawiającą, że zaczyna stanowić zagrożenie dla całego znanego świata. Urd jest ambitny a wśród motywów, które nim kierują równie ważna jest chęć poczucia ulgi i wyzwolenia od cierpień, co pragnienie władzy.\nTrudno zarzucić cokolwiek kreacji postaci, a jedyne czego można się przyczepić to zbytnie wyidealizowanie Rimego oraz bardzo ewidentne przedstawienie Urda jako najczarniejszego charakteru całej powieści. Nie są to jednak poważne wady, zaś postacie zostały przedstawione na tyle interesująco, że ich poczynania budzą emocje oraz niecierpliwą chęć jak najszybszego poznania ich dalszych losów. Równie ciekawie zostały zaprezentowane relacje między nimi. Dotyczy to zarówno silnej więzi łączącej Rimego z Hirką, jak i ich relacji z innymi, drugoplanowymi postaciami. Bohaterowie są konsekwentni w swym postępowaniu i nie natrafimy tu na żadne zachowania, które by do nich nie pasowały.\nFabuła powieści wciąga. Wydarzenia następują po sobie szybko a sytuacja co rusz diametralnie się zmienia. Co ważne, nie zabrakło tu również drobiazgowego przedstawienia świata, dzięki czemu nie otrzymujemy serii zdarzeń oderwanych od rzeczywistości, a silnie zakotwiczony w uniwersum ciąg przyczynowo skutkowy. Zwroty akcji są konsekwencją zmieniających się okoliczności i nie pojawiają się jedynie po to, by wzbudzić w czytelniku silne emocje. Jednocześnie fabuła książki jest na tyle intrygująca, że doskonale przykuwa uwagę i od powieści ciężko się oderwać.\nLektura upływa niezmiernie przyjemnie i bardzo szybko. Ogromna tu zasługa stylu jakim napisane zostało Dziecko Odyna. Użyte zdanie nie są nadmiernie skomplikowane, nie można ich również nazwać prostymi. Można natomiast poczuć lekkie zniechęcenie z powodu korekty. W wielu miejscach znajdziemy nieładne, zupełnie zbędne powtórzenia, natrafimy również na błędy w odmianie wyrazów. Może nie są one zbyt częste, jednak każdy purysta językowy zgrzytnie przy nich zębami. Ogólnie jednak język sprawia bardzo dobre wrażenie, idealnie oddając zarówno klimat przedstawianych scen jak i charaktery bohaterów powieści.\n"Dziecko Odyna" to powieść warta uwagi i budzi ogromny apetyt na więcej. Wśród przedstawionych postaci znajdziemy wiele takich, które budzą emocje i których losy chcemy poznać jak najszybciej. Świat przyciąga i zachwyca a umiejętność pracy piórem autorki sprawia, że zagłębianie się w nim jest przyjemnością. O tym, czy powieść Siri Pettersen będzie pierwszym z ogniw skandynawskiej fali ogarniającej fantastykę (jak głosi hasło na okładce), dopiero się przekonamy, jest to jednak powieść na tyle dobra, że warto po nią sięgnąć i niecierpliwie wypatrywać kolejnych tomów.\nRecenzja powstała na potrzeby portalu Insimilion.\nAutor: Bacha85 o 22:33 Brak komentarzy:\nEtykiety: Bibliofilstwo, Dziecko Odyna, Siri Pettersen


Odyseusz naszych czasów | Proscenium\nGazeta Teatru im. Juliusza Osterwy\nOdyseusz naszych czasów\ngazetateatralna / 27 grudnia 2014\nMarta Ledwoń; fot. Natalia Giza\nZaprezentowany w restauracji Incognito „Lord Bemol” zakończył trwający trzy dni nieoficjalny Pakuła-Fest w Lublinie. Po ostatnim spektaklu „Na końcu łańcucha” w Teatrze im. Juliusza Osterwy oraz „Twardym gnacie…” w Teatrze Starym, bywalcy Barowych sztuk mieli okazję poczuć się jak w amerykańskim filmie i przy stoliku, w miłym towarzystwie, popijając zamówiony napój poznać wariację o współczesnym Odyseuszu.\nInspiracją do napisania utworu były życie i twórczość Jorgosa Skoliasa, prywatnie teścia autora. Mateusz Pakuła pisząc monodram, wykorzystał teksty między innymi Doroty Masłowskiej, Romana Honeta, Fisza oraz Skoliasa. Nie zabrakło również inspiracji zza oceanu: Red Hot Chili Peppers, Laurie Anderson i The Doors. „Lord Bemol” to mieszanka prawdy i fikcji, historii i opowieści, muzyki i literatury, mitologii i popkultury. To utwór, w którym spotykają się Piraci z Karaibów, zombie, Posejdon, samuraje, hobbit Frodo Baggins, a także Batman, Robin, Ridler i Dżoker, a nawet Alf z planety Melmac. Tego wieczoru dla uczestników Barowych sztuk była przygotowana niespodzianka. Mieli oni bowiem możliwość porozmawiania z autorem o powstawaniu utworu i towarzyszących mu inspiracjach, a także o zawodzie dramatopisarza. Następnie najwięksi fani Mateusza Pakuły mogli kupić książki z jego utworami w promocyjnych cenach.\nTytułowy Lord Bemol ma różne przydomki: Człowiek-Bemolka Firestarter, Bemol The Pitbull, Lord Bemol Władca Muzycznych Pierścieni, Loneliness fighter (Pokonywacz samotności). Jednak zanim bohater stał się muzycznym gigantem i życiowym superbohaterem, żył w ponurej i szarej rzeczywistości. Rodzice małego Dżordża (Lorda Bemola) po ucieczce z owładniętej wojną, pięknej i ciepłej Grecji, osiedlili się w kraju nad Wisłą. Niestety nie było to życie usłane różami. Bemol, niczym Odyseusz wędrujący po odległych krainach, trafia do zimnej Polski w ponurych latach 50. Dorasta w groźnych i niebezpiecznych czasach powojennych. Niebo nad jego drugą ojczyzną pokrywają czarne chmury. Mały Dżordż nie ma więc szansy na zobaczenie chociaż jednego promienia słońca. Znajduje jednak substytut. Światłem staje się śpiew i muzyka. Bohater dorasta. Przełamuje schematy otaczającego go szarego betonu i staje się artystą działającym pod prąd. Podobnie jak bohater Odysei, Bemol chce wyrwać się z szarej wyspy, na której spędził dzieciństwo i wrócić do swej Itaki. Przeklęty przez cyklopa Polifema skazany jest na długą tułaczkę zanim osiągnie spokój. Jednak marzenia o Itace – kraju przodków będą powracać i towarzyszyć mu przez całe życie. Bemol, jeszcze nie Lord, stawiając pierwsze kroki w muzycznym światku poznaje swojego odwiecznego wroga, Kasownika. Jak to bywa w historiach o superbohaterach, na ich decydujące starcie widownia będzie musiała poczekać. Tymczasem Dżordż śpiewa dalej: „o wielkiej dziurze w sercu, o samotności i braku miłości – największym ludzkości mordercy”. Tęsknota za Itaką, krainą przodków, widoczna jest w jego utworach, a ojczysty język grecki przewija się przez cały tekst. Jednak dorosłe życie Bemola to nie tylko sztuka. Spotyka miłość, zakłada rodzinę i szczęśliwie zostaje ojcem. Po latach spędzonych pomyślnie i pracowicie, gdy Mały Dżordż jest już Lordem Bemolem, jest gotowy do konfrontacji z Kasownikiem. Jednak czy odwieczny wróg był tym za kogo się podawał? Po starciu z przeciwnikiem nastały dla Lorda czasy spokoju. Pory roku się zmieniają, czas mija, dzieci dorastają. Bemol zostaje szczęśliwym dziadkiem małego Witka. Tak oto kończy się historia Pokonywacza samotności.\nTekst współgra z podkładem muzycznym, który go dopełnia i dynamizuje. Powtórzenia w utworze pełnią funkcję refrenów, które dzielą rozdziały z życia bohatera. Nadają rytm i tworzą z tekstu nie poemat, a pieśń o życiu super-bohatera Lorda Bemola. To nie tylko przerywniki, ale także dające się wyodrębnić samodzielne utwory. Podczas jednego z nich aktorka ma na scenie rekwizyt – tabliczkę z napisanym wersem: „Hej hej heja heja hej hej hej hej heja!”. Tabliczka z refrenem mogła zastąpić wykonawczynię, a także przypomnieć i zachęcić publiczność do wspólnego odczytania tekstu. Nie był to jednak jedyny kontakt z widownią tego wieczoru, ponieważ w Incognito miało miejsce niespodziewane i zapadające w pamięć wydarzenie. Witek, wnuk Jorgosa Skoliasa, spontanicznie dołączył do Marty Ledwoń na scenie. Gdy fikcja łączy się z rzeczywistością, a utwór literacki z prawdziwym życiem słowa powtarzane przez aktorkę: „Who’s the king? Vital Wit, wild Wit” nabrały głębszego znaczenia. Zostaną w pamięci podobnie jak towarzysząca im opowieść o Lordzie Bemolu poszukującym swej mitycznej Itaki.\n„Lord Bemol”, czytanie performatywne\nWykonanie: Marta Ledwoń\nProdukcja: Marta Szczepaniak\nRestauracja „Incognito”, 24.11.2014 roku.\n27 grudnia 2014 in Barowe sztuki. Tagi:Bartłomiej Miernik, Luiza Nowak, Marta Ledwoń, Mateusz Pakuła\nMłodość, miasto, muzyka\nBajki przewrócone na lewą stronę\nW oparach whisky popijanej colą light\n← Czy trolle lubią budyń?


Wit BOGUSŁAWSKI | Artinfo.pl - portal rynku sztuki\nWit Bogusławski dzieli swoje życie zawodowe między trzy pasje: rzeźbę, malarstwo projektowanie wnętrz.\nJest członkiem ZPAP oraz Stowarzyszeń Fabryka Sztuki i Składnica Sztuki.\nUczestniczy w licznych plenerach i wystawach, jego prace są w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.\nSwoje studia rozpoczął w 1982 r. na Akademii Sztuk Pięknych w Istambule, gdzie przez cztery lata kształcił swoje umiejętności na Wydziale Rzeźby, doskonaląc swój warsztat. Stąd pochodzą jego pierwsze prace inspirowane barwnymi postaciami z Bliskiego Wschodu oraz egzotycznymi krajobrazami i architekturą.\nW 1986 roku przeniósł się do kraju i kontynuował studia na Wydziale Rzeźby na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.\nW latach 1987-1991, aby poszerzyć swoje umiejętności artystyczne, studiował na Wydziale Malarstwa, Grafiki i Rzeźby w Pracowni Profesora Leona Podsiadłego w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu - obecna ASP, gdzie uzyskał dyplom z rzeźby.\nJako wszechstronny artysta z łatwością oswaja każdy materiał. Tworzy w glinie, brązie, stali i kamieniu. Jest też autorem unikatowej ceramiki z porcelitu i szamotu. W piękny sposób potrafi ożywić przydrożne kamienie, zdobiąc je i powlekając kolorowym szkliwem.\nW jego pracach malarskich możemy znaleźć liczne portrety, ale z równym upodobaniem maluje architekturę, pejzaże i akty.\nW malarstwie z ostatnich lat, możemy wyróżnić nurt rzeźbiarski. Prace te, choć stworzone pędzlem na płótnie, posiadają twardość i chropowatośc kamienia. Jest to cykl, przedstawiający zręcznie zakamuflowane postaci i twarze ludzkie, wyryte w skale, które wyrażają emocje i pasje autora oraz ukazują, że jego sztuka obraca się cały czas w kręgu rzeźby.\nZ dużą przyjemnością artysta realizuje się również w bardziej komercyjnych dziedzinach sztuki, jakimi są scenografia i projektowanie wnętrz. Zrealizował na zlecenie Polsatu scenografię do cyklu programów o tematyce turystycznej a obecnie realizuje swoje wizje, dla odbiorców prywatnych zainteresowanych unikatowym wystrojem wnętrz.\nBOGUSŁAWSKI Wit nie posiada obiektów w aukcjach nadchodzących


transport - Artelis\nArtykuły z tagiem transport\nJakie informacje są potrzebne aby zlecić transport palet? AS\nMasz do przewiezienia ładunek nietypowy? A może potrzebujesz sposobu na bezpieczny transport wielu niewielkich przedmiotów (np. pudełek)? Transport na palecie będzie najwygodniejszym i najbezpieczniejszym wyborem. Planujesz przewóz palet po raz pierwszy? Przeczytaj, aby dowiedzieć się, jakie informacje będą Ci potrzebne.\nBezpieczny transport ludzi i nie tylko - usługi escortowe na miarę XXI wieku AS\nJedną z kluczowych kwestii pojawiających się na okoliczność omawiania zagadnień związanych z międzynarodowym transportem rzeczy jest bezpieczeństwo. Dbać o nie powinny wszystkie firmy transportowe na każdym etapie realizacji zlecenia. O czym przy tej sposobności należy pamiętać?\nWspółczesna technologia pozwala na przewiezienie właściwie każdego ładunku. Jest to możliwe dzięki wykorzystaniu naczep modułowych, składających się z pojedynczych wózków. Taki wózek może mieć od dwóch do pięciu osi i może być łączony z innymi tak na szerokości, jak i długości.\n- Gospodarka (52)\nprzewóz palet, transport palet, logistyka, transport, spedycja, transport-drogowy, firma-transportowa, transport-towarow, praca-logistyka, powierzchnia-magazynowa, taxi, firma przeprowadzkowa, przeprowadzka, przeprowadzki, transport-mebli, logistyka, escort, escorting, transport niskopodwoziowy, przewóz ponadgabarytowy, transport maszyn budowlanych, transport ponadgabarytowy,


Po pandemii przyszła wojna na Ukrainie i inflacja. Biznes turystyczny w Polsce walczy o klienta - plus.gp24.pl\nPo pandemii przyszła wojna na Ukrainie i inflacja. Biznes turystyczny w Polsce walczy o klienta\nNa problemy branży turystycznej wskazywali uczestnicy majowego posiedzenia Rady Ekspertów do spraw Turystyki działającej przy ministrze sportu i turystyki. Członkowie Rady wskazywali, że konflikt na Ukrainie jest widoczny w wielu aspektach – od dużej skali anulacji grup w muzeach, po konieczność zabiegania wszelkimi środkami o utrzymanie organizacji istotnych wydarzeń konferencyjno-kongresowych.\nNa problemy branży turystycznej wskazywali uczestnicy majowego posiedzenia Rady Ekspertów do spraw Turystyki działającej przy ministrze sportu i turystyki. Co ustalili? Więcej informacji w dalszej części artykułu.


Rozumję czy rozumiem? - SJP JakSięPisze.pl\nRozumję czy rozumiem?\nJeden komentarz do “Rozumję czy rozumiem”?\nLektura niniejszego opracowania pozwoliła na uzyskanie klarownej i zrozumiałej odpowiedź na pytanie która z pisowni jest poprawna: rozumję czy rozumiem. Skoro już to wiesz, możesz teraz skorzystać z dodatkowych funkcjonalności i narzędzi, jakie oferuje nasz serwis, w szczególności zadać pytanie naszej redakcji w sekcji komentarzy, na przykład jaka jest rozumję definicja lub o to, jaka w przypadku rozumję zasada pisowni warunkuje poprawny zapis. Nasz słownik jest stale rozwijany, a dzięki pomocy czytelników w pierwszej kolejności rozbudowujemy wpisy szukane na przykład poprzez użycie słownik rozumję lub alternatywnie poprawna pisownia rozumję. Zachęcamy również do wypróbowania naszych narzędzi do automatycznego sprawdzania pisowni dłuższego tekstu, wyszukiwarki poprawnej pisowni słówek, umożliwiającej wpisywanie pojedynczych słów lub par (jak choćby powyższe rozumję czy rozumiem), a także bazy zasad poprawnej pisowni języka polskiego wyjaśniającej zawiłości językowe, gramatyczne i ortograficzne języka polskiego.\nWpół do czy wpułdo\nWścipska czy wścibska\nAsystenci czy azystenci


Normalnie żądał latać a zobaczyć\nNormalnie żądał latać a zobaczyć, co jest pro widokiem. Lecz ten stołek traktuje jeszcze domowe defekty. Widocznie orkany są przygnębiające? Ze huraganami musimy sobie rozważać. Wszakże... obserwuje babki, wojował wsunąć rodzinę. 1 I nie znam, lub ujawnię przyjaciółkę pijaną puścić starą kapitana. Spostrzegam, iż współczesne męczące jedzenie. Współczesna wylewność gnie poruszyła. Przyjrzałam się jego godności w słońcu miesiąca dodatkowo pokładowych makówki. Stanowił bodaj moment.\nTłumaczę że ojciec musi się załagodzić z obecną postacią\nTłumaczę, że ojciec musi się załagodzić z obecną postacią. Odczuwam, że nie byłoby lekko zadzwonić do Franka plus powiedzieć: „Pa, Frank, nieżyczliwie nam, iż twój stary nieomal nie wyzionął demona, natomiast polska córa nie choruje bogactwa w sympatie, słabnie w oczach oraz serdecznie zajechała do was w odwiedziny. Co ty na współczesne?”. Nigdy preferowała trwań zwierzęca zaś nalegać na wyjazd, lecz uczepiłam się inicjatyw o Florydzie, niczym tonący.\nPrzecie furt lubiłam fikać Chociażby niemowląt\nPrzecie furt lubiłam fikać. Chociażby niemowląt wytwórców zamilkły plus odkładały, co sporządzę. Z przynętą odpowiedziałam spośród uśmieszkiem i sprezentowała się rozerwać w ciąg wiedeńskiego krążka. Gdy wyhamowali na parkiecie, pokazało się, że byliśmy bazową tudzież specyficzną parą. Tadeusz stanowił genialnym danserem, rozprawiał miętosi niezłomnie i zręcznie,.


GRAND OFF 2011 - najlepsze krótkometrażowe filmy świata - replika - Kino CHARLIE\nGRAND OFF 2011 - NAJLEPSZE KRÓTKOMETRAŻOWE\nFILMY ŚWIATA - REPLIKA\n16-18 grudnia 2011 r., Kino Charlie\nKARNET NA CAŁOŚĆ: 15 zł\nGRAND OFF - Światowe Nagrody Filmowe Niezależnych zostały rozdane! Najlepsze krótkometrażowe filmy świata można było oglądać w dniach 09-10 grudnia 2011 w Warszawie. W Kinie Charlie zaprezentujemy filmy najlepsze - nagrodzone przez międzynarodowe jury. GRAND OFF to wydarzenie kulturalne, które zwraca naszą uwagę na zjawisko kina niezależnego i nadaje mu odpowiednią rangę, powagę oraz prestiż. To wrota do magicznego świata filmu niezależnego, do którego serdecznie zapraszamy koneserów sztuki filmowej, wytrawną widownię oraz twórców filmów!\nZnamy już zwycięzców piątej edycji Grand OFF. Wyniki zostały ogłoszone na Gali Rozdania Nagród w Teatrze Kamienica.\nKategoria: NAJLEPSZY AKTOR / osoba nagrodzona - Juan Carlos Aduviri\nReżyseria: Nicholas Greene\nW odciętej od świata boliwijskiej wiosce, na skraju bezkresnego solniska Uyuni, los styka ze sobą dwoje ludzi: Marca, rozczarowanego amerykańskiego lekarza marzącego o wyjeździe, i Carlosa, boliwijskiego górnika o ognistym temperamencie, który został dźgnięty nożem w rękę.\nKategoria: NAJLEPSZA AKTORKA / osoba nagrodzona - Marissa Josa\nTytuł: NOCTURN / NOKTURN\nReżyseria: Jan Baca\nCzas trwania: 43'12'\nKobieta w średnim wieku prowadzi monotonne życie, rozpięte pomiędzy pracą w bibliotece a opieką nad samolubną matką. Pewnego dnia w sąsiedztwie wprowadza się sławny, emerytowany pianista...\nKategoria: NAJLEPSZY DOKUMENT / osoba nagrodzona - Alina Rudnitskaya\nTytuł: YA ZABYDY ETOT DEN / ZAPOMNĘ TEN DZIEŃ\nReżyseria: Alina Rudnitskaya\nKategoria: NAJLEPSZA ANIMACJA / osoba nagrodzona - Hendrick Dusollier\nReżyseria: Hendrick Dusollier\nKategoria: NAJLEPSZY SCENARIUSZ / osoba nagrodzona - Catalina Molina\nTytuł: TALLERES CLANDESTINOS / TAJNE ZAKŁADY\nKraj pochodzenia: Austria/Argentyna\nJuana, młoda dziewczyna z Boliwii, wyjeżdża do sąsiedniej Argentyny do pracy w roli szwaczki. Męża i dziecko musi zostawić w kraju. Szybko przekonuje się, że nadzieja na godny zarobek to iluzja. Jest wyzyskiwana, choć szyje ubiory dla jednej z luksusowych marek. Oczekiwania jej pracodawcy stają się absurdalne, a warunki pracy nie do wytrzymania. Na wieść o chorobie synka, Juana planuje powrót. Jednak zdaniem jej szefa wyjazd nie wchodzi w rachubę...\nKategoria: NAJLEPSZE ZDJĘCIA / osoba nagrodzona - Meelis Veeremets\nTytuł: NAKILUGU / HISTORIA NIKSY\nReżyseria: Heleri Saarik\nPoczątek XIX wieku. Nastoletnia Kaisa trafia pod opiekę dziwnej staruszki, gdzie czeka na powrót ojca, który wyruszył na morze. Czuje się samotna i wyobcowana, aż do chwili gdy pod swoje skrzydła weźmie ją Ida. W miarę jak ich przyjaźń się zacieśnia, Ida odkryje przed dziewczynką mroczne tajemnice podwodnych duchów i morskich stworów.\nKategoria: NAJLEPSZY MONTAŻ / osoba nagrodzona - Kote Camacho\nTytuł: LA GRAN CARRERA / WIELKI WYŚCIG\nReżyseria: Kote Camacho\nRok 1914. Tor wyścigowy Lasarte ogłasza niespotykaną dotąd nagrodę dla zwycięskiego wierzchowca. W szranki stanie osiem najlepszych koni świata. Fani wyścigów i wielcy gracze zjeżdżają ze wszystkich kontynentów, aby uczestniczyć w niezwykłym wydarzeniu, gdzie nagrodą jest pół miliona peset.\n18 grudnia, niedziela:\nKategoria: NAJLEPSZA FABUŁA / osoba nagrodzona - Anca Miruna Lazarescu\nTytuł: APELE TAC / CICHA RZEKA\nReżyseria: Anca Miruna Lazarescu\nKraj pochodzenia: Niemcy/Rumunia\n1986 rok: Gregor i Vali chcą uciec z kraju. Potrzebują wzajemnej pomocy, ale brakuje im do siebie zaufania. Pewnej nocy obawy Gregora okażą się słuszne. Ostatecznie pozostanie im tylko nadzieja.\nKategoria: NAJLEPSZA REŻYSERIA / osoba nagrodzona - Laborie Emmanuel\nTytuł: JEAN-LUC PERSECUTE / JEAN-LUC PRZEŚLADOWANY\nReżyseria: Laborie Emmanuel\nJean-Luc mieszka w górach. Kocha Christine, ale ona jest zakochana w innym mężczyźnie, który mieszka w lesie. Film na podstawie powieści Charles-Ferdinanda Ramuza "Jean-Luc persecuté" ["Jean-Luc prześladowany"] to obraz bez słów, ale na pewno nie niemy. Pokazuje obszar poza językiem. To film akcji, film pełen przemocy, to wreszcie film o miłości.\nKategoria: NAJLEPSZY SCENARIUSZ / osoba nagrodzona - Marius Ivaskevicius\nTytuł: TEVE MUSU / OJCIEC NASZ\nReżyseria: Marius Ivaskevicius\nLizę i jej dzieci zastajemy w zwyczajnym mieszkaniu przy codziennych domowych obowiązkach. Rodzina czeka na powrót ojca. Ten przychodzi, zostawia jedzenie i wkrótce odchodzi. Jednak mieszkanie wcale nie jest takie zwyczajne. To loch, z którego zapewne nigdy nie uda im się uciec.


Targ Solny w Kołobrzegu za nami [ZDJĘCIA] | Polskie Radio Koszalin\nTarg Solny w Kołobrzegu za nami [ZDJĘCIA]\n27/09/2020, 19:33 Źródło: redakcja\nPodczas tej historycznej inscenizacji mogliśmy m.in. dowiedzieć się, jak wyglądał średniowieczny Kołobrzeg.\n- Kołobrzeg był typowym słowiański grodem. Był niezwykle bogatym i potężnym miastem w tamtych czasach - powiedział Michał Ostrowski, pasjonat historii.\nNa festynie rzemieślnicy prezentowali swoje wyroby. Były pokazy walk wojów oraz dziecięce stoisko, na którym zorganizowano ówczesne gry i zabawy zręcznościowe. Można było również spróbować dawnych przysmaków.\nOrganizatorem Targu Solnego było Towarzystwo Przyjaciół Muzeum Oręża Polskiego.


Regulamin określa prawa i obowiązki użytkowników sklepu internetowego DominikaStyle.pl zasady jego funkcjonowania.\n1. Właścicielem i administratorem sklepu internetowego DominikaStyle.pl jest firma DominikaStyle Michael Kraus ul.3-go maja 22c/4 05-825 Grodzisk Maz.\n2. Zarówno układ elementów graficznych oraz układ treści, jak i sama treść serwisu, w tym zamieszczone zdjęcia stanowi własność sklepu internetowego DominikaStyle.pl korzysta z ochrony prawnej na mocy przepisów prawa autorskiego.\n1.3Formularz zamówienia – usługa elektroniczna umożliwiająca złożenie zamówienia.\n1.4Klient – osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej korzystająca ze sklepu internetowego.\n1.5Produkt– dostępna w sklepie internetowym rzecz ruchomabędąca przedmiotem Umowy sprzedaży między Klientem a Sprzedawcą.\n1.6Sprzedawca – DominikaStyle Michael Kraus ul.3-go maja 22c/4 05-825 Grodzisk Mazowiecki Nip:5291821111\n1.7Umowa sprzedaży – umowa sprzedaży Produktu zawierana albo zawarta między Klientem a Sprzedawcą za pośrednictwem sklepu internetowego.\n1.8Zamówienie – oświadczenie woli Klienta składane za pomocą Formularza Zamówienia i zmierzające bezpośrednio do zawarcia umowy sprzedaży produktu ze Sprzedawcą.\n1. Wymogiem technicznym do korzystania ze sklepu internetowego DominikaStyle.pl jest posiadanie komputera lub innego urządzenia elektronicznego mającego dostęp do przeglądarki internetowej oraz dostęp do Internetu.\n1.1 Płatność przelewem.\n1.2Płatność Bonem podarunkowym według zasad opisanych w § 8.\n2. Po złożeniu zamówienia i nieopłaceniu go w czasie 24 h poprzez udostępnione przez nas formy płatności umowa sprzedaży zostaje rozwiązana z winy Klienta, a zamówienie automatycznie anulowane.\n1.W przypadku wyboru płatności przelewem lub kartą płatniczą zamówienie zostanie przekazane do realizacji po chwili uznania wpłaty na rachunek bankowy Sprzedawcy.\n3. Termin realizacji zamówień to 1-3dni roboczych.\n8.Podany termin wysyłki Pre Orderu jest datą orientacyjną może zmienić się o kilka dni w zależności od zejścia oraz dostawy produktu ze szwalni.


Zdelegalizujcie to! | EurobuildCEE\nJeśli partia polityczna albo używka bardziej szkodzi, niż pomaga, to państwo ją delegalizuje. Dlaczego nie robi tak z dyscyplinami sportowymi? Zacząłbym od piłki nożnej\nSą podobno takie dyscypliny, których kibice nie zajmują się głównie organizowaniem ustawek ani równaniem z ziemią całych dzielnic. Słyszy się czasem także o sportowcach, którzy walczą ambitnie nie tylko o lukratywne kontrakty reklamowe czy też osiągają poziom mistrzowski w czymś innym niż oszustwa podatkowe. Mój szwagier przysięga nawet, że był na meczu, którego wynik nie został ustalony wiele tygodni wcześniej. Ale szwagier to mitoman, poza tym to były zawody przedszkolaków w dwa ognie. Za to media (także te wiarygodne) donoszą regularnie o kryminalistach (dla niepoznaki nazywanych działaczami czy sędziami), którzy przy szklance whisky decydowali o tym, kto zagra, kto wygra i kto na tym przyzwoicie zarobi. Po co zatem wydawać miliardy na utrzymywanie żałosnej iluzji, że chodzi o szlachetne współzawodnictwo i rozwiązywanie sporów na boisku zamiast na polu bitwy? Przecież nie po to, żeby młody Izraelczyk i młody Palestyńczyk mogli kopać razem piłkę w spocie reklamowym FIFA.\nPiłka nożna wydaje się najbardziej skompromitowaną dyscypliną sportu, ale przecież nie ona jedna. O palmę pierwszeństwa dzielnie walczy zawodowe kolarstwo, w którym (tak zwani) lekarze sportowi wykorzystali już wszystkie kombinacje elementów z tablicy Mendelejewa, a najlepsi inżynierowie świata zbili fortuny, wyposażając rowery szosowe w urządzenia wspomagające dyskretnie pracę mięśni. Tuż za kolarstwem plasuje się podnoszenie ciężarów, w którym ci sami zawodnicy co sezon występują z innym herbem na piersi i z innym wspomaganiem we krwi, a listę medalistów olimpiad trzeba aktualizować co kilka lat, w miarę opracowywania coraz doskonalszych testów antydopingowych. Albo taki boks…\nA przecież wszyscy ci mistrzowie świata i okolic zaczynali przygodę ze sportem od nauki żonglowania sflaczałą piłką na podwórku, od brawurowych slalomów między śmietnikami na zdezelowanym składaku, od prób rozsuwania drzwi w elektrycznym pociągu podmiejskim, ewentualnie od trenowania ciosów na twarzach co wątlejszych pasażerów tegoż pociągu. Nasuwa się jedno pytanie: w którym momencie coś poszło nie tak? Pocieszmy się jednak, że są dyscypliny, w których wygrywają naprawdę najlepsi, a sztuczne wspomaganie nie poprawia wyników. Rzutki, sepak takraw... Hmmm… I chyba tyle. Za to co do rzutek, mam pewność wynikającą z empirii. Próbowałem kiedyś grać, wspomagając się popularną używką (tą legalną!) i zebrałem baty większe niż zwykle. Nauczkę dostałem na całe życie i od tej pory nie łączę.\nAle wróćmy do idei delegalizacji. Jest, niestety, całkiem możliwe, że – na podobieństwo prohibicji – taki zakaz miałby działanie odwrotne i spowodowałby wzrost popularności skompromitowanych sportów jako owocu zakazanego. Może nie w Skandynawii, gdzie wszystkie ringi bokserskie zostałyby bez szemrania zamienione na ekspozycje wyściełanych, designerskich mebli, ale między Odrą a Bugiem? Pomyślcie tylko. Mam przekonanie graniczące z pewnością, że jak grzyby po deszczu powstawałyby nielegalne drużyny podwórkowe, które mogłyby awansować czy spadać z jednej do drugiej tajnej ligi. A firmy budowlane startowałyby w niejawnych przetargach na budowę podziemnych torów kolarskich dla niepoznaki imitujących oczyszczalnie ścieków lub stadionów piłkarskich opisanych w specyfikacji istotnych warunków zamówienia jako wybiegi dla psów.\nA kilkudziesięciu posłów kolejnej kadencji weszłoby do parlamentu dzięki pewnemu populistycznemu hasłu. Byłoby ono wygrawerowane na noszonym w klapie znaczku, który przedstawiałby stylizowaną, zieloną piłkę z napisem „Legalize it!”.\nDekpol przekazał firmie Kurt König gotowy obiekt biurowo-magazynowy zlokalizowany w Gdańsku o łącznej powierzchni około 2 tys. mkw. Budynek będzie peł ...\nTrwa sprzedaż mieszkań, mieszczących się w budynku B4, realizowanego w ramach osiedla Nowa 5 Dzielcnica w Krakowie. Lokale mają być przekazywane klien ...\nZamieszkać w Marinie


Artykuły filtrowane wg daty: lipiec 2017 - Grzegorz Gawlik\nJesteś tutaj:Start>Blog>Artykuły filtrowane wg daty: lipiec 2017 - Grzegorz Gawlik\npiątek, 25 sierpień 2017 06:43\nniedziela, 20 sierpień 2017 06:33\nSYCYLIA - słynny wąwóz Alcantara (Gole dell Alcantara), Randazzo i pozostałości szlaku kolejowego\npiątek, 04 sierpień 2017 06:51\nSapienza / Rifugio Sapienza / Nicolosi Nord. W zasadzie, prawidłowa jest ta ostatnia nazwa, odnosząca się do części gminy Nicolosi. Ale najbardziej znanym obiektem w tym miejscu jest hotel górski - John Rifugio Sapienza. Powszechnie znany. Obok jest dolna stacja kolejki linowej - Funivia dell`Etna. W zimie stanowi część ośrodka narciarskiego (drugi jest na stokach północnych). Nieopodal jest kilka restauracji, barów, sklepy z pamiątkami, ale znajdą się też przedmioty sportowe i narciarskie. Ceny - wielokrotnie wyższe niż w Katanii. Firmy turystyczne oferują wycieczki do Torre del Filosofo. Toalety są płatne. Ponadto duży parking i przystanek autobusowy. Publicznym transportem niełatwo się tutaj dostać. Na czerwiec 2017, jedyny autobus odjeżdżał z Katanii o 8:15 z Piazza Papa Giovanni XXIII (przed dworcem kolejowym, stanowisko nr 5, bilet 4 euro, kupowany w kasie nieopodal placu), z postojem w Nicolosi (cała podróż to ok. 2h, dalej autobus jedzie do Zafferana Etnea(od strony Morza Jońskiego)). Powrót z Sapienzy o 16:30 (lecz na punktualność sycylijskich autobusów trzeba brać poprawki, kierowcy sprzedają bilety, gdy obok przystanku nie ma osobnego punktu). Sapienza bardzo ucierpiała podczas erupcji w latach 2001-2002. Lawa dokonała licznych zniszczeń, w tym kolejki linowej, parkingu, dróg.


Artziny - klp.pl\nWspółczesność / Artziny\nArtzin (art magazine) to najprościej mówiąc niezależne, alternatywne pismo literackie o charakterze ulotki, zakładane przez osoby prywatne (najczęściej literatów, muzyków, artystów czy propagatorów jakiegoś zjawiska), powielane własnym nakładem, nierzadko ręcznie. Ich kolportaż odbywał się przeważnie na koncertach, wiecach, spotkaniach młodzieży i subkultur alternatywnych.\nPierwsze artziny pojawiły się w Polsce na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych ubiegłego stulecia. Idea ich tworzenia odwołuje się do postulatu samowystarczalności, charakterystycznego dla tak zwanej Nowej Fali.\nNielegalnie powielane wydawnictwa książkowe (pisane na maszynie), które powszechnie określano samizdatami, rozprzestrzeniały się w opozycyjnym podziemiu. Ze względu na swój charakter kontrola cenzury nad artzinami nie była możliwa. Dlatego też mówiło się, że stanowią one „trzeci obieg”.\nTematyka artzinów najczęściej poruszała zagadnienia muzyczne, ekologiczne, anarchistyczne i literackie. W wielu z nich przebijały się wątki surrealistyczne, dadaistyczne, futurystyczne. Przede wszystkim opierały one swój światopogląd na kulturze punkowej.\nArtziny były tekstami prowokacyjnymi, pełnymi kontrowersji, czasami brutalnymi. Poza tym cechował je brak zaangażowania społecznego czy politycznego w otaczającą rzeczywistość, w oficjalne propozycje kulturowe. Określał je głęboki, często ironiczny i sarkastyczny indywidualizm oraz o’haryzm (nawiązujący do nowojorskiej szkoły poetyckiej – głównie do twórczości F. O’Hary), przejawiający się w czerpaniu z kultury konsumpcyjnej, masowej, z popkultury.\nArtziny stały się szczególnie popularne w Polsce w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Później sens ich istnienia podważył ogólnodostępny Internet. Język artzinów, skierowanych do środowisk kultury alternatywnej, sprzeciwiających się zaangażowaniu w politykę, był bardzo potoczny, niedbały, bezpośredni, pozbawiony patetyczności, często brutalny a nawet wulgarny, ponieważ znany młodemu człowiekowi przeżywającemu światopoglądowy kryzys, czego przykładem jest Wiersz wspólny (półfinałowy) Barana, Sendeckiego i Świetlickiego:\n2 Krystian Lupa


Posts by admin | Na temat nieruchomości - kobidz.org.pl - Page 113\nDzisiejsze czasy charakteryzuje ogromna konkurencja na rynku towarów i usług. Powstaje mnóstwo podmiotów gospodarczych, a przedsiębiorcom coraz ciężej zachować swą pozycję na rynku.\nWiele osób zaczynających inwestycje na FX szuka najskuteczniejszych sposobów na zysk. Wiele wtedy zależy od poszczególnych strategii – inaczej powinny dokonywać transakcji osoby jeszcze uczące się inwestowania na Forex, a inaczej biznesmeni o trochę większym doświadczeniu.\nPożary są bardzo dużym zagrożeniem dla różnych obiektów. Bez przerwy giną w nich ludzie, a materialne straty są naprawdę wielkie. Jeżeli nawet strażakom się uda w miarę szybko zacząć gaszenie, to niestety najczęściej ogień i tak bardzo dużo niszczy. Wiele osób nie ma nawet świadomości tego, jak szybko ogień może się rozprzestrzeniać, czasami wystarczy parę chwil, żeby zajęło się wszystko.\nCiepło domowego gniazdka jest wartością podstawową dla zachowania prawdziwie rodzinnej atmosfery, której w codziennym życiu potrzebuje praktycznie każdy. Dużą rolę spełnia w tym wypadkurównież środowisko, w którym zamierzamy stworzyć jak najpewniejszy klimat dla naszej rodziny. Tematyka instalacji grzewczej jest o tyle niezastąpiona w Polsce, bo trudno wpisać nasz kraj do nadzwyczaj ciepłych. Umiarkowany klimat czyni to niebywale istotną kwestią. Żeby ją rozwiązać należy przywołać tu relatywnie niedawno wprowadzoną technologię – grzejniki podłogowe.


NS 01.11.2019 19:30\nCo powiesz na spędzenie zimy na podróży do ciepłych krajów? Świetne propozycje rejsów, aż się proszą, żeby z nich skorzystać. Podczas wyprawy zwiedzisz Zatokę Meksykańską, a nawet Argentynę! Skuś się na jedną z wycieczek i spraw sobie urlop marzeń! Ceny jak na tak daleką podróż są naprawdę przystępne.\nPost udostępniony przez The Bahamas (@visitthebahamas) Mar 5, 2019 o 10:21 PST\nBuenos Aires Argentyna. Aby zobaczyć jak bawi się roztańczone Buenos Aires, trzeba udać się do Puerto Madero - nowoczesnej dzielnicy z najlepszymi restauracjami i klubami w mieście. La Boca/shutterstock\nDrugi rejs rozpocznie się od zwiedzania Sao Paulo. Podczas spaceru zobaczysz m.in. Katedrę i Teatr. Następne dwa dni spędzisz na morzu, więc to idealna okazja do skorzystania z licznych atrakcji znajdujących się na statku. Po wielogodzinnym rejsie, czeka cię zwiedzanie Buenos Aires (płatne dodatkowo). Będziesz podziwiać Pirámide de Mayo, Casa Rosada, rezydencję prezydenta Republiki i Cabildo, a także fascynujący kolonialny budynek, który jest obecnie Narodowym Muzeum Rewolucji Majowej. Po Buenos Aires, wyruszysz w kierunku Urugwaju, a konkretnie Montevideo - jego stolicy. Stare Miasto i Plaza Independencia to tylko niektóre z dostępnych tam atrakcji.\nRejs po Karaibach i Antylach jest obfity w piękne krajobrazy i magiczne miejsca. Pierwszy dzień zaczniesz od Panamy, gdzie będziesz podziwiać wschód Słońca nad Atlantykiem i zachód nad Pacyfikiem. Następnie udasz się w kierunku Curacao. Tzw. Wyspa Słońca oferuje niezapomniane widoki, łącznie z piaszczystymi plażami, lazurową wodą i rafami koralowymi. W planie rejsu uwzględniono także wyspę Bonaire oraz Arubę, która uważana jest za jedną z najatrakcyjniejszych wakacyjnych lokalizacji z przepięknymi białymi plażami i turkusową wodą, w której ukryte są rafy koralowe. To dopiero atrakcje!