„Czasy secondhand” Swietłany Aleksijewicz | Literatura sautée\nLiteracka Nagroda Nobla w 2015 roku była ogromnym zaskoczeniem – po raz pierwszy od wielu lat przyznano ją osobie, którą do tej nagrody od dawna typowano. Nie bez znaczenia był tu zapewne kontekst polityczny. Reportaże Swietłany Aleksijewicz bardzo obszernie ukazują fenomen popularności Putina w Rosji oraz (mimo wszystko) Łukaszenki na Białorusi.\nJak się okazuje, w największej mierze decyduje o tym rozczarowanie człowieka radzieckiego nową rzeczywistością. Gorbaczow sprzedał kraj za pizzę (s. 65), a po rozpadzie ZSRR najważniejszym doświadczeniem większości Rosjan była przede wszystkim skrajna bieda. Jak zatem naprawdę wyglądał koniec czerwonego człowieka, definiowany przez Aleksiejewicz w fenomenalnym zbiorze reportaży Czasy secondhand? A może ten zapowiadany w podtytule książki koniec wcale nie nadszedł?\nTo nie metafora – Swietłana Aleksiejewicz pisze w Czasch secondhand, że człowiek radziecki zawsze buntuje się podczas kuchennych rozmów. W latach 80. nie było mu wiele potrzebne – wystarczyła konserwa z tuszonką i herbata, żeby siedzieć do rana i dyskutować o Sołżenicynie, łagrach, Zachodzie, Gorbaczowie… W 1993 roku wielu z tych kuchennych rewolucjonistów wyszło na ulice, by bronić Jelcyna przed puczystami – ostatecznie uśmiercając ZSRR. Wystarczyła jedna dekada, żeby homo sovieticus zatęsknił jednak za utraconym imperium, a właśnie na fali resentymentu za Związkiem Radzieckim wzrastało poparcie dla polityki Putina. Co się zatem stało?\nPrzede wszystkim okazało się, że homo sovieticus nie wie, co zrobić z wolnością. Jeden z rozmówców Swietłany Aleksijewicz mówi, że kiedyś w telewizji była jedna prawda, a teraz na każdym kanale jest inna – i która z nich jest prawdziwa? Rosjanie mają żal do Gorbaczowa i Jelcyna, że sprzedali imperium za Marlboro i rajstopy, nie negocjując warunków rozbrojenia nuklearnego i zgadzając się na drakońskie reformy ekonomiczne (znacznie bardziej surowe, niż plan Balcerowicza). Okazało się, że w końcu można kupić w sklepie wymarzoną kiełbasę (i to w stu gatunkach), ale zwykłego Rosjanina na nią nie stać. Dlatego właśnie okres w historii Rosji (i krajów byłych republik radzieckich) po Gorbaczowie nazywany jest w książce czasami secondhand.\nKuchenni rewolucjoniści przestali czytać książki, bo zostali zmuszeni do zawziętej walki o chleb. A pieniądze zrobili jedynie bandyci. To chyba wystarczy, by spróbować zrozumieć resentyment za imperium, który każe ludziom radzieckim głosować na tyranów.\nCzy to na pewno koniec czerwonego człowieka?\nReportaże Aleksijewicz z lat 2002–2012, zebrane w drugiej części książki chyba niespecjalnie na to wskazują. Wspomnienia matki, której córka zginęła w niewyjaśnionych okolicznościach podczas wojny w Czeczenii na służbie (była milicjantką), rozmowy z ludźmi uciekającymi do Moskwy przed pogromami Ormian oraz Azerbejdżan, a także reportaż o brutalności służb represjonujących uczestników pokojowych protestów przeciwko Łukaszence na Białorusi nierzadko wywołują zimny pot na grzbiecie czytelnika. Przesłuchania rodem z epoki stalinowskiej i widmo łagru wcale nie odeszły w zapomnienie.\nJak mówi jedna z osób aresztowanych za udział w protestach po ponownym zwycięstwie Łukaszenki w wyborach prezydenckich w 2010 roku: W szkole nam mówiono: „Czytajcie Bunina, Tołstoja, te książki niosą ludziom ocalenie”. Kto mi odpowie na pytanie, dlaczego Bunin z Tołstojem jakoś nie chcą się przyjąć, a klamka do odbytnicy i celofanowa torba na głowę się przyjęły (s. 505). Inny rozmówca konstatuje, że jeżeli będzie łagier, to strażnicy się sami znajdą. Raz noszą legitymacje partyjne, a innym razem adidasy.\nCzasy secondhand to nie tylko znakomite reportaże, ale też przestroga. Warto jej wysłuchać, by lepiej zrozumieć Rosję, swoich sąsiadów z Białorusi i innych krajów poradzieckich, a przy okazji trochę też siebie. Co u nas pozostało z tych kuchennych rewolucji?\nKuchenne rewolucje, czyli „Czasy secondhand” Swietłany Aleksijewicz\nTagged on: 2015 Aleksijewicz Czarne literacka Nagroda Nobla literatura białoruska literatura faktu reportaż\n← Rzeź i melancholia, czyli „Konformista” A. Moravii\nJak elegancko pozbyć się ciała, czyli „Jaśnie Pan” J. Cabrégo →


Konkurs na film promocyjny szkoły rozstrzygnięty!\nI miejsce zajęli uczniowie z zespołu NO NAME (przedstawiciele na zdjęciu). Nagrodę dla zwycięzców ufundowali sponsorzy czyli Dyrekcja Szkoły oraz Samorząd Uczniowski. Organizator konkursu: Anna Fedorów.\nNa pochwałę i uwagę zasługuje fakt, że uczniowie przekazali zdobyte w konkursie pieniądze na rzecz chorego kolegi Mateusza Herszela. Gratulujemy nagrody, a przede wszystkim wzorowej, koleżenskiej postawy.


Elevander | 2014-12-25\nNa półkach: Przeczytane, Posiadam, Grecja i świat grecki, Historyczne Bitwy, Starożytność\n„Ipsos 301 p.n.e.” to kolejna już popularnonaukowa pozycja autorstwa Grzegorza Lacha wydana w serii Historyczne Bitwy. Tematem książki są wojny diadochów (następców Aleksandra), czyli seria konfliktów, w której dawni wodzowie Macedończyka starali się podporządkować sobie to, co zostało z jego imperium. Okresowi hellenistycznemu poświęca się stosunkowo niewiele uwagi choćby w edukacji szkolnej, także liczba publikacji popularyzatorskich na ten temat nie jest duża (prace A. Świderkówny są tu chlubnym wyjątkiem). Książka G. Lacha dobrze więc wypełnia pewną lukę w polskiej literaturze historycznej.\nNa niecałych dwustu stronach małego formatu Autor przedstawia sytuację polityczną od śmierci Aleksandra w roku 323 p.n.e. aż po tytułową bitwę pod Ipsos w 301 r. p.n.e., a w epilogu dochodzi aż do śmierci Seleukosa I Nikatora w roku 281 p.n.e. Trzeba więc przyznać, że wydarzenia wojen diadochów przedstawił w wielkim skrócie. Narracja biegnie szybko i – co wynika z charakteru zachowanych źródeł – punktowo skupia się na poszczególnych bitwach czy oblężeniach. G. Lach podaje za każdym razem odpowiednie odsyłacze do materiału źródłowego, a więc zwłaszcza Diodora i Plutarcha, natomiast nie stawia przypisów do literatury naukowej. Taki system stosuje także w innych swoich pracach. Osobiście uważam, że zastosowanie tych ostatnich byłoby korzystne dla całości książki. Umożliwiłoby też dokładniejsze skupienie się na sprawach kontrowersyjnych czy takich, co do których badacze różnią się opiniami. Najbardziej tego właśnie mi brak w „Ipsos...”: większej szczegółowości i dokładniejszej analizy wydarzeń.\nOmawianej książce nie dostaje moim zdaniem objętości. Stoi za tym ów wspomniany wyżej niedobór szczegółowej analizy podpartej opiniami innych historyków. Autor wykorzystał obszerną bibliografię, ale w tekście nie widać dobrze, gdzie korzysta z prac innych badaczy, a gdzie tylko śledzi źródło. W ten sposób praca bardzo zbliża się do poruszającego analogiczną tematykę fragmentu ciekawej skądinąd pracy A. Świderkówny „Hellada królów”, w którym Autorka po prostu opisuje koleje rywalizacji o spadek po Aleksandrze. Trzeba zaznaczyć, że G. Lach napisał już wcześniej „Wojny diadochów 323-281 p.n.e.” i – chyba – „Ipsos...” jest po prostu skrótem poprzedniej książki. Nie czytałem tej starszej pracy i nie wiem, czym się w istocie różni, ale sądzę, że wobec przyjęcia takiego, a nie innego tytułu dla tomu Historycznych Bitew, należałoby w niej rozszerzyć rozdział na temat tytułowego starcia. Wiem, że w tej serii cała książka nie jest poświęcona jednej bitwie, niemniej kilka stron z dwustu to trochę za mało (nawet wobec ubóstwa źródeł).\nQua de causa – jakby to ujęli Rzymianie – przyznaję „Ipsos...” siedem gwiazdek. To nieźle napisana popularna monografia wojen diadochów (jako całości) skierowana do słabo zaznajomionego z epoką hellenistyczną czytelnika. Bardziej zaawansowani i zainteresowani zapewne odczują niedosyt szczegółów, zwłaszcza że obszerna bibliografia powinna sugerować, że Autor w wielu miejscach wzbogaci śledzenie narracji źródłowej odniesieniami do literatury naukowej. Myślę jednak, że w skali całej serii Historyczne Bitwy niniejszy tomik prezentuje się całkiem nieźle i można się z lektury „Ipsos...” sporo dowiedzieć o początkach ery hellenistycznej. Pozostaje tylko pytanie, czy to nie drugie wydanie „Wojen diadochów...”.


muzyka fortepianowa, muzyka relkasacyjna, pianino, fortepian - Muzyka relaksacyjna Solitudes\nMuzyka relaksacyjna » Muzyka - fortepian\nTrudno tu znaleźć lepszą płytę, polecam. ..\n87 Gość/Gości oraz\nWybrane albumy Solitudes oraz Avaoln, w których instrumentem głównym jest fortepian czy też pianino. Relaksacyjna lub okazjonalna muzyka fortepianowo dla wszystkich miłośników tego ponadczasowego klasycznego instrumentu.\nMuzyka fortepianowa, fortepian, pianino, relaks\nPiano Lounge - Fortepianowy relaks\nJazzujący fortepian - muzyka do odprężenia i relaksacji. Płyta na każdą okazję. Znajdziemy tu doskonale znane standardy muzyki lounge, wyśmienicie zaaranżowane i wykonane przez jazzujący kwartet. Bezpretensjonalna, pozytywna muzyka, lat 50-tych. 62 min.Produkt zawiera muzykę niezwolnioną z opłat za publiczne odtwarzanie!\nPiano Classics - Fortepianowa klasyka\nWspaniała relaksacja z muzyką klasyczną fortepianem i naturą. Fortepian to najważniejszy instrument w całej historii muzyki klasycznej. Na płycie znajdziemy zestaw klasycznych fortepianowych „przebojów”, którym towarzyszą odgłosy przyrody. 63 min. Produkt zawiera muzykę niezwolnioną z opłat za publiczne odtwarzanie!\nPiano Therapy - Fortepianowa terapia (RFM)\nFortepianowa muzyka relaksacyjna. Utwory skomponowane specjalnie z myślą o odnowieniu wewnętrznej energii człowieka. Delikatne tony fortepianu sprawiają, że słuchacz przenosi się w oazę spokoju i relaksu... 51 min.Muzyka bez opłat OZZ (bez Zaiks, Stoart, ZPAV)\nSeaside - Brzeg morza (RFM)\nŁagodna muzyka fortepianowa do relaksacji z szumem morza. Wyjątkowo łagodne melodie fortepianowe harmonijnie połączone z odgłosami morskich fal. Doskonale relaksujące zestawienie pomagające w ucieczce do krainy całkowitego odprężenia i relaksu. 67 min.Muzyka bez opłat OZZ (bez Zaiks, Stoart, ZPAV)\nPiano Dream - Fortepianowe marzenia (RFM)\nRelaksacyjna ponadczasowa muzyka fortepianowa J. Herbermana. Fortepian i towarzysząca mu pełna 65 głosowa pełna majestatu orkiestra to wyjątkowe uczta dla ucha i duszy. Pełne harmonii, spokojne kompozycje ukoją każdego słuchacza, bez względu na preferencje. 55 min.Muzyka bez opłat OZZ (bez Zaiks, Stoart, ZPAV)\nShimmer - Lśnienie (RFM)\nMuzyczny relaks nad jeziorem z fortepianem po zachodzie słońca. Delikatna fortepianowa nocna przygoda nad brzegiem leśnego jeziora Wyjątkowo spokojne kompozycje stanowią źródło głębokiej relaksacji i prawdziwego odpoczynku w harmonii na naturą. 60 min.Muzyka bez opłat OZZ (bez Zaiks, Stoart, ZPAV)\nWildflowers - Dzikie kwiecie (RFM)\nPrawdziwa harmonia lasu i fortepianu wyrażona muzyką relaksacyjną. Melodyjny fortepian w uroczym zakątku usłanym dzikimi kwiatami. Ponadczasowa muzyka wybrzmiewająca na tle odgłosów łąk i lasów. 66 min.Muzyka bez opłat OZZ (bez Zaiks, Stoart, ZPAV)\nMassage Avalon Spa - Masaż relaksacyjny (RFM)\nSpecjalistyczna muzyka do masażu i relaksu z serii Avalon SPA. Wyjątkowa pozycja służąca głębokiej relaksacji Spa wydana w ekskluzywnym jedwabnym wydaniu książkowym z serii Avalon SPA. Muzyka dopasowana do masażu relaksacyjnego oraz technik masażu shiatsu. 56 min.Muzyka bez opłat OZZ (bez Zaiks, Stoart, ZPAV)\nInspirational Piano - Inspirujący fortepian 3CD\nZbiór utworów na cześć piękna ziemi oraz otaczającej nas natury. Ta niezwykle podniosła kolekcja trzech płyt wykonana została na fortepianie. Ponad dwie godziny fortepianowej podróży po otaczającej nas naturalnej przestrzeni.130 min.Produkt zawiera muzykę niezwolnioną z opłat za publiczne odtwarzanie!\n01. Piano Dream - Fortepianowe marzenia (RFM) - 57,50 zł\n02. Forest Piano - Leśny fortepian (RFM) - 57,50 zł\n03. Fortepianowe kolędowanie (RFM) - 40,00 zł\n04. Seaside - Brzeg morza (RFM) - 57,50 zł\n05. Wildflowers - Dzikie kwiecie (RFM) - 57,50 zł\n06. Shimmer - Lśnienie (RFM) - 57,50 zł\n07. Piano Lounge - Fortepianowy relaks - 48,50 zł\n08. Open Roads - Solo Piano - Arne Schmitt - 30,00 zł\n09. Massage Avalon Spa - Masaż relaksacyjny (RFM) - 57,50 zł\n10. Piano Classics - Fortepianowa klasyka - 48,50 zł


132-calowy ekran dotykowy, czyli pomysł HP na prezentacje multimedialne | Gadżetomania.pl\nHP VantagePoint (fot. HP)\nHewlett-Packard pokazał niedawno swoje rozwiązanie umożliwiające prowadzenie ciekawych prezentacji multimedialnych – ogromny ekran dotykowy obsługujący multidotyk. Konstrukcja robi wrażenie, można wręcz powiedzieć, że przytłacza rozmiarami. Sterowanie urządzeniem za pomocą dwóch komputerów PC też jest dość nietypowe.\nOd razu należy zaznaczyć, że sprzęt został zaprojektowany z przeznaczeniem do zastosowań profesjonalnych. Ekran o nawie VantagePoint to tak naprawdę sześć połączonych ze sobą paneli 47-calowych. Tworzą one matrycę ekranów 2×3 zamontowanych w solidnej metalowej konstrukcji. Zastosowane w rozwiązaniu telewizory to modele HP LD4730G, ekrany o supercienkiej ramce, co umożliwiło zamontowanie ich bez modyfikacji, tak żeby uzyskać ciągłość obrazu na granicach ekranów. Patrząc jednak na ostatnie nowości targów CES (gdzie ramka o grubości 1 mm uznawana jest za przeżytek…), zastosowanie ekranów o 7-milimetrowej ramce nie jest szczytowym osiągnięciem.\nPanele mają jasność 700 cd/m², która może być ograniczona do 500 cd/m² w trybie oszczędzania energii. Wykonane są z superwytrzymałego, odpornego na zarysowania szkła o grubości 2 mm i nazwie Gorilla Glass. Podłączone są do zarządzającego nimi komputera każdy osobno, poprzez złącza Display Port.\nSterowanie całym monstrum odbywa się z dwóch komputerów HP. Pierwszy z nich – HP Z800, odpowiada za prawidłowe wyświetlanie obrazu o rozdzielczości 720p na każdym z sześciu ekranów, co pozwala na uzyskanie 4098 x 1566 pikseli dla całego ekranu 132-calowego. Drugi komputer – HP Pavilion Slimline, obrabia kolory oraz audio.\nVantagePoint w akcji (fot. HP)\nVantagePoint jest bardzo prądożerny. Sam panel LCD wymaga do pracy ok. 2700 W energii elektrycznej. Dodając do tego sterujące komputery (1100 W oraz 220 W), wychodzi całkiem spora suma. Rozmiary VantagePoint zresztą też są imponujące: 3,35 x 2,13 x 1,22 m dla wolnostojącej konstrukcji oraz prawie pół tony wagi.\nOdbiorcami tego urządzenia będą przede wszystkim duże firmy i korporacje. Trudno sobie wyobrazić, żeby ktoś chciał coś takiego w domu. Zwłaszcza że cena też robi wrażenie – 125 000 dolarów. Ale przecież jako rozwiązania biznesowe można zaproponować każdą głupotę i to za ogromne pieniądze.\nClock Clock - jeden zegar cyfrowy z 24 tarczowych Mniej prądożerne telewizory Cyborgi wkrótce na ulicach. Rzeczywistość goni filmy science fiction Słuchawka Bluetooth w telefonie Przyszłość gier komputerowych Samsung BD-P1500 opóźniony Rower z drewna Hey Joe - najlepszy przyjaciel kierowcy. Świeża kawa dostępna w każdej chwili Samsung też dba o środowisko W skrócie: Zynga zwalnia, Arrington znów w TechCrunchu, smerfne Halloween w "TBBT" Acer Aspire S3 - cienki, cieńszy, ultrabook S3! Prawdziwa ozdoba dla pań kochających swoje ciało [18+]


Lettering Bus Chillaz koszulka męska\nKoszulka męska Chillaz Lettering Bus świetnie sprawdzi się podczas różnych form aktywnego wypoczynku jak również w trakcie codziennego użytkowania w miejskiej dżungli. Odpowiedni i przemyślany dobór materiałow sprawia że jest ona przyjemna w dotyku i miekka, nie krepuje ruchów, doskonale odprowadza wilgoć dzięki czemu ma własciwiści antybakteryjne. Tyrolski producent zadbał także o niespotykany design koszulki co pozwoli z łatwością wyróżnić sie z tłumu. Chillaz podczas wytwarzania swoich produktów nie zapomina o ekologii. Wszystkie jego produkty zostały stworzone w taki sposób, żeby w możliwie dużym stopniu zredukować wpływ ich wytworzenia na środowisko naturalne. Barwniki wykorzystywane są wielokrotnie i prawidłowo utylizowane, a komponenty przeznaczone do szycia odzieży pochodzą z certyfikowanych plantacji.\n-uniwersalna męska koszulka,\n-unikatowy nadruk z przodu oraz logo producenta z tyłu,\n-charakterystyczne dla Chillaza zygzakowate szwy na ramieniu,\n-doskonała do wspinaczki i wielu innych form aktywności w ciepłe dni,\n-oddychający, przyjemny w dotyku, wytrzymały materiał,\n-intensywne, trwałe kolory,\n-wygodna, elastyczna, niekrępująca ruchów,\n-skład: 61% bawełna, 16% Modal, 13% Lyocell (Tencel®), 10% elasthan (Lycra®).\nMODAL® to w 100% naturalny materiał pozyskiwany z celulozy drzewa bukowego. Najwyższą jakość włókien gwarantuje kontrola całego procesu produkcyjnego - od drewna po włókno. MODAL® cechuje wyjątkowa odporność na uszkodzenia, miękkośc i sprężystość. Dodatkowymi cechami jest atłasowy połysk i intensywny kolor. Materiał nie traci swych właściwości nawet po wielu praniach. Jest bardzo przyjazny dla skóry, ponieważ utrzymuje ją suchą i umożliwia jej oddychanie. Ponadto jego włókna mają gładką, delikatną strukturę, która jest idealna nawet dla wrażliwej skóry.\nTENCEL® jest materiałem wytwarzanym z celulozy drzewnej, w tym przypadku jest to drewno eukaliptusa. Materiał ten łączy zalety bawełny i wiskozy. Głowne jego cechy to elastyczność i wytrzymałość. Idealnie sprawdza się w tkaninach bezpośrednio przyjegających do skóry. Włókna są miękkie i gładkie co czyni je przyjemnymi dla delikatnej i wrażliwej skóry. TENCEL® posiada bardzo dobre właściwości oddychające oraz zdolność pochałniania i odprowadzania wilgoci co znacząco ogranicza rozwój bakterii. Jako że materiał ten jest produkowany z naturalnego drzewa eukaliptusowego jest on w 100% biodegradowalny oraz bezpieczny dla środowiska.\n61% bawełna, 16% Modal, 13% Lyocell (Tencel®), 10% elasthan (Lycra®).\nNapisz opinię o produkcie: Koszulka męska Chillaz Lettering Bus\nKurtka puchowa męska Yeti Garceau hardshell down jacket


Racuchy woda mineralna - przepisy na racuchy woda mineralna z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na racuchy woda mineralna\nwoda mineralna pietruszka\nmielone bez bułki i woda mineralna\nSkładniki (na 5 szklanek) - litr wody mineralnej, - 10 malin (ok. 50g), - listki mięty, - kilka kostek lodu. Sposób przygotowania 1. Do dzbanka wlewamy wodę, wrzucamy maliny, listki mięty i kostki Zobacz więcej\nRacuchy z jabłkami Okazuje się, że racuchy są tradycyjną potrawą w kuchni polskiej. Placuszki przypominają placki ziemniaczane, tyle, że są mniejsze i robi się je z ciasta naleśnikowego z tartymi Zobacz więcej\nZdjęcie: www.con-vit.plRegularne picie odpowiedniej ilości wody mineralnej pozwala uzupełnić niedobory magnezu i wapnia oraz innych cennych składników. Niestety niewielu konsumentów zwraca uwagę na Zobacz więcej\nSurówka na wodzie mineralnej 319\nWypróbowałam już kilka przepisów na surówkę z białej kapusty. Jednak zawsze problemem było, żeby ją do smakować gdyż podane proporcje np pół główki kapusty czy sól do smaku nie zawsze szły w parze . Zobacz więcej\nZdrowy, aromatyczny dodatek do herbatki i wody... 95\nCytryna, miód i rum – pyszne zestawienie smaków i aromatów. Wystarczy kilka chwil aby przygotować idealny dodatek do herbatki na chłodne dni lub do wody mineralnej na każdy dzień. Składniki: średnia Zobacz więcej\nMuffinki z wiśniami na wodzie mineralnej Bardzo lekkie, puszyste i mega wiśniowe muffiny. Przepis jak to zwykle bywa wyszedł przez przypadek :). Miałam prawie szklankę wydrylowanych wiśni z kompotu Zobacz więcej\nGdy doskwierają Ci upały, a dość masz już zwykłej wody mineralnej przygotuj jej orzeźwiającą, smakową wersję. Potrzebne będą: korzeń imbiru cytryna świeża mięta miód woda mineralna Proporcje na Zobacz więcej\nPodobno lekko słoną wodą mineralną Borżomi zachwycał się Churchill, a jej butelka była pierwszą rzeczą, o którą poprosił Gagarin po swoim słynnym locie w kosmos. Główny towar eksportowy Gruzji w Zobacz więcej\nDzisiaj zrobiłam porządek z moimi owocami :) I tak powstała bomba witaminowa. pół ananasa dwa banany mandarynka brzoskwinia dwie szklanki wody mineralnej. Całość blendujemy i schładzamy :) Zobacz więcej\n1,5 l wody mineralnej gazowanej 1 gałązka liści mięty pieprzowej 1 ogórek w plasterkach 1 cytryna 1 kiwi garść mrożonych malin zamiast kostek lodu 1,5 l wody mineralnej gazowanej 5 truskawek 1 cytryna Zobacz więcej\nTo co czas na kawkę ? A jak kawka to coś słodkiego ? Dzisiaj muffinki na zlecenie mojego trzylatka. Skorzystałam z przepisu Di gotujeod siebie dodałam niespodziankę w postaci kostki czekolady ukrytej Zobacz więcej\nNiby taka prosta sprawa, a jednak wiele osób nie wie, którą wodę wybrać – mineralną czy źródlaną? Wysokozmineralizowaną czy niskozmineralizowaną? Ile w ogóle jej pić dziennie? A nawet, jeśli o tym Zobacz więcej


Rębielice Królewskie – Wikipedia, wolna encyklopedia\nRębielice Królewskie – wieś w Polsce, położona w województwie śląskim, w powiecie kłobuckim, w gminie Popów.\nKościół parafialny pw. św. Rocha w Rębielicach Królewskich\nLiczba ludności (2008) 848\nKod pocztowy 42-410\nPołożenie na mapie gminy Popów\n50°59′44″N 18°50′50″E/50,995556 18,847222\n3.1 Od pierwszej wzmianki (XIII wieku)\n3.2 Historia miejscowości w XIV i XV wieku\n3.3 Właściciele miejscowości od XIII do XVIII wieku\n3.4 Historia obu miejscowości od XVI do XVIII wieku\n3.5 Historia społeczno-gospodarczo-oświatowa w XIX-XX wieku\n3.6 Rębielice Królewskie obecnie\nIntegralne części wsi Rębielice Królewskie\n0142912 Górnik część wsi\n0142929 Meksyk część wsi\n0142935 Pod Górą część wsi\n1002337 Popowice część wsi\n0142941 Sabaty część wsi\n0142958 Zawodzie część wsi\nMiejscowości Rębielice Królewskie i Rębielice Szlacheckie znajdują się w północnej części województwa śląskiego w powiecie kłobuckim. Pierwsza z miejscowości przynależy do gminy Popów, natomiast druga podlega gminie Lipie. Obie wsie oddalone są od siebie o około 3 km. Rozgranicza je głównie las, a także rzeka Liswarta, lewy dopływ Warty. Rzeka ta przed wiekami była południową granicą ziemi wieluńskiej, ale także rozdzielała zasięg biskupstwa gnieźnieńskiego i krakowskiego. Same Rębielice Królewskie leżą nad rzeką Górnianką.\nRzeka Rębielanka w Rębielicach Królewskich\nPod względem geograficznym wsie znajdują się, według podziału prof. J. Kondrackiego, w pasie północnym Wyżyny Śląsko-Krakowskiej, zwanym Wyżyną Woźnicko-Wieluńską, a dokładniej w obrębie Wyżyny Wieluńskiej.\nTerytorium miejscowości jest zróżnicowane geologicznie. Wierzchnia część to osady polodowcowe: żwiry, piaski, gliny, zaś głębsza to wapienie z okresu górnej jury. Skały podłoża tylko miejscami odsłaniają się spod osadów czwartorzędowych. Znaczący udział pozostałości jurajskich jest dowodem znajdującego się tu w mezozoiku ciepłego morza, którego dobitnym potwierdzeniem jest występowanie skamielin przewodnich, jakimi w przypadku Rębielic Królewskich i Rębielic Szlacheckich są amonity. Największa koncentracja wspomnianych amonitów występuje na tzw. Górze Rębielskiej (251,5 m n.p.m.), która to zbudowana jest przede wszystkim z wapieni jak większość wzniesień na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej. Gleby w Rębielicach Królewskich należą do najsłabszych. Najlepsze jakościowo zaliczane są do V klasy bonitacyjnej w większości znajdując się na pograniczu możliwości zagospodarowania. Fakt ten świadczy jak najlepiej o mieszkańcach, którzy uprawiają ziemię przy znacznie większym nakładzie pracy, aniżeli na terenach o lepszych możliwościach glebowych. Stan taki ponadto w znacznym stopniu uniemożliwia uprawę bardziej wymagających roślin, ograniczając tutejszych rolników. Nieco lepsze warunki występuje w Rębielicach Szlacheckich, jednakże nie są one i tam zbyt korzystne. Mimo to nie przeszkadza to w znacznych zbiorach nawet przy uwzględnieniu zmniejszonych plonów, co rekompensowane jest przez duży obszar użytków rolnych. Pod względem wielkości zdecydowanie większą miejscowością są obecnie Rębielice Królewskie mając ponad 2000 ha, co stanowi 20% ogólnej powierzchni całej gminy Popów, oraz około 850 mieszkańców, natomiast Rębielice Szlacheckie obszarowo są około trzykrotnie mniejsze i mają około 520 mieszkańców. Obie jednak pod względem gospodarczym nie odgrywają wiodącej roli w swoich jednostkach terytorialnych, zwłaszcza mając na uwadze przedsiębiorstwa prywatne. Jednak pod względem produkcji rolnej należą do czołowych w swoich gminach. W sąsiedztwie znajduje się miejscowość wypoczynkowa: Zawady, która jest pierwszą o charakterze, w jakim według planów rozwijać się ma nie tylko gmina Popów, ale również powiat kłobucki. W promocji ma pomóc realizacja programu „Zielony wierzchołek Śląska” w ramach LEADER +. Uczestniczą w nim prawie wszystkie gminy powiatu poza gminą Miedźno. Jedną z miejscowości, która się ma stać szczególnie atrakcyjna turystycznie są Rębielice Królewskie z racji walorów przyrodniczych. Problemem może tu być pewne oddalenie od głównych arterii komunikacyjnych, choć z drugiej strony może to przemawiać za walorem turystycznym wynikającym ze współczesnym zapotrzebowaniem na turystykę ekologiczną. Jednakże jest to dość odległa perspektywa, ponieważ Rębielice Królewskie i Rębielice Szlacheckie pozbawione są infrastruktury turystycznej niezbędnej do rozwoju tej formy działalności gospodarczej.\nOd pierwszej wzmianki (XIII wieku)Edytuj\nW pierwszych dokumentach miejscowości występują pod nazwą Rambielice, Rambelicze, Rabyelicze. Pierwszą wzmianką, w której pojawiają się Rębielice jest wspomnienie w 1266 roku, kiedy książę Bolesław Pobożny nadał Ubysławowi s. Langnica: Parzymiechy, Kochlew i Rębielice. Miejscowości te przeniesione zostały prawo niemieckie. Wzmiankę tę odnajdujemy w siódmej Księdze podkomorskiej wieluńskiej. Dokument ten informuje również że miejscowości zostały przeniesione na prawo niemieckie. W tym czasie miejscowości te zostają wymieniane jako „terra Rudensis” co najprawdopodobniej należy wiązać z jedną z najstarszych w południowej Wielkopolsce, a najstarszej w Ziemi Wieluńskiej, miejscowości jaką niewątpliwie jest Ruda, która na pewno istniała jeszcze w XI wieku, a być może i wcześniej jednak potwierdzone wzmianki na jej temat dotyczą roku 1106, w którym to roku doszło w niej do zabójstwa w czasie konsekracji kościoła powstałego w 1104 roku. Kolejną jest zamiana z 1268 roku, w którym to książę dał Piotrowi s. Cieszęty (lub też inaczej Cesanty), za Chotynin wsie na prawie niemieckim: Kokanin i Rębielice. Informację na ten temat można odszukać w Kodeksie dyplomatycznym Wielkopolski. W dokumentach XIII-wiecznych pojawia się tylko dwukrotnie i najprawdopodobniej źródła te dotyczą obecnych Rębielic Szlacheckich lub też ówczesnej północnej części Rębielic, które zapewne funkcjonowały w nazewnictwie jako jedna całość z czasem wyodrębniając dwie części zgodnie z ich przynależnością. Zresztą jeszcze do XIX wieku nazwa Rembielice obejmowała obie miejscowości, choć starano się je rozgraniczać zwracając uwagę na właściciela. Same początki Rębielic są wcześniejsze jeszcze o kilkanaście lat.\nHistoria miejscowości w XIV i XV wiekuEdytuj\nDo jeszcze XIX wieku funkcjonowała wspólna nazwa Rembielice tak dla części będącej własnością szlachecką jak i dla części książęcej, później królewskiej, aż w XIX wieku będąc w ekonomii Iwanowice własnością władzy carskiej. Choć i w swojej historii była własnością kilku właścicieli. Mimo iż nazwa obejmowała wspólnie oba terytoria to historia obu jest znacząco inna, choć z przyczyn oczywistej bliskości nierozerwalnie związana. Wsie znajdowały się w zasięgu oddziaływania rynków lokalnych takich jak Danków i Kłobuck będące istotniejszymi miejscowościami na trakcie z Krakowa do Wrocławia. Z tą jednak różnicą, że pierwotnie funkcję tę posiadał głównie Danków, który we wcześniejszym okresie był miastem, a który zatracił swój miejski charakter po nadaniu praw miejskich Krzepicom w 1357 roku. Choć proces osłabienia znaczenia Dankowa jako miasta należy szukać już na samym początku wieku XIV, gdyż spadek jego znaczenia związany jest z ponownym scalaniem państwa polskiego po okresie rozbicia dzielnicowego. Poprzez to utracił on swój pograniczny charakter i znaczenie. Jednakże w wieku XIII to Danków spełniał funkcję głównego rynku lokalnego dla obu Rębielic, które znajdowały się w pierwszym rzędzie pod względem zasięgu tj. do 5 kilometrów odległości. W tym czasie maksymalny zasięg miast w ziemi wieluńskiej wynosił 15 km, mierzonych w tzw. linii powietrznej. Najprawdopodobniej z racji bliskości Rębielice odgrywały znaczącą rolę w zaopatrywaniu wspomnianego rynku. W wiekach późniejszych Rębielice Szlacheckie podlegały Krzepicom, a Rębielice Królewskie Kłobuckowi. Od wieku XIV tereny Rębielic należały do form leśno-polnych, jeśli chodzi o zagospodarowanie. Zresztą sama nazwa miejscowości według jednej z wersji wiąże się wyjątkowo ściśle z lasami. Gdyż nazwa Rębielic (inaczej: Rambielice, Rambelicze, Rabyelicze) wiązana jest z procesem wycinania, wyrąbywania lasów, jakże wówczas powszechnymi, a które przez wieki znacznie wytrzebionymi, o których będzie jeszcze mowa. W 1389 roku Dzierżykraj Tłuk ze Strykowa sprzedał Rębielice Szlacheckie Heinkowi z Przemykowa za 1000 grzewien, suma ta obejmowała również Parzymiechy i Lipie w których posiadanie w tymże roku wchodził wspomniany Heinko. W Kodeksie dyplomatycznym Wielkopolski pojawia się informacja dotycząca sąsiedniej miejscowości Szyszków, wymienione jest, że znajduje się ona między Popowem a Rębielicami Szlacheckimi. Wzmianka ta pochodzi z roku 1395. Ma to dość duże znaczenie z racji faktu, iż w następnych stuleciach Rębielice Szlacheckie wraz z Szyszkowem współtworzyły wspólne jednostki. Następna z roku 1397 wymienia akt sprzedaży Rębielic Szlacheckich. Klemensa z Moskarzewa sprzedaje je za 200 grzywien „nobili Hanczloni”. Wioska ta była uprzednio nadana Klemensowi przez króla Władysława Jagiełłę. Zastanawiającym jest, że w krótkim okresie 8 lat Rębielice Szlacheckie mają wymienionych czterech właścicieli, którzy nie powtarzają się w kolejnych aktach sprzedaży. Przez blisko 50 lat nie pojawiają się informacje o właścicielu Rębielic Szlacheckich, co może świadczyć o dłuższej przynależności ich do wspomnianego „nobili Hanczloni”, którego można by utożsamić z osobą Hinczy z Rogowa, podskarbiego wielkiego koronnego. Którego ród związany był z regionem południowej ziemi wieluńskiej, a szczególnie niedalekiego Działoszyna, którego nazwę można wiązać z herbem Hinczy. Innym powodem ciszy na temat nowych właścicieli przez pół wieku może być brak materiałów źródłowych. W roku 1446 Małgorzata żona Mikołaja zaskarżyła 3 Janów synów Jana Długosza z Grabowej o zajęcie gwałtem jej wsi Rębielice z dziedzictwa matczynego, wartości 600 grzywien. Około roku 1450 Rębielice Królewskie wymieniane są wśród 21 wiosek należących do parafii w Kłobucku, z którą to związane były jeszcze do XIX wieku. Rębielice Królewskie posiadały wówczas 2 łany sołtysie i 21 łanów kmiecych. Informacje te zostały zapisane przez Jana Długosza proboszcza tej parafii w latach 1434-1449, słynnego dziejopisarza. Rębielice Królewskie były jedną z odleglejszych miejscowości w całej parafii, które płaciły snopowe biskupowi krakowskiemu i pieniężną dziesięcinę klasztorowi kłobuckiemu. Jeśli doszukiwać się pierwotnej przynależności do którejś z parafii Rębielic Szlacheckich to najwcześniejsze są wzmianki jakoby podlegały one pod Parzymiechy. Informacja ta datowana jest na rok 1520, kiedy to wspomniane jest, że pleban z Parzymiech pobierał miarę (ćwiertnią) owsa i żyta z łana mesznego i 18 groszy dziesięciny od sołtysa, a od zagrodników dziesięciny po groszu od łana. Wcześniej wspomniane jest płacenie dziesięciny arcybiskupowi w formie dwóch donic miodu (1511 rok). W 1468 roku Rębielice Królewskie stały się zastawem dla Jana i Jakuba z Kobylan, którzy pożyczyli 3500 grzywien Piotrowi Myszkowskiemu herbu Jastrzębiec. W roku 1487 przy podziale ziem Rębielice Szlacheckie dostali Jan i Jakub z Kobylan. Jednak podział ten nie obowiązywał w niezmiennej w formie długo, bo już w roku 1489 doszło do kolejnego podziału ziem na mocy, którego Rębielice przypadły Jakubowi Kobylańskiemu, ten musiał jednak płacić 20 grzywien rocznie Piotrowi Myszkowskiemu pod groźbą utraty m.in. Rębielic.\nWłaściciele miejscowości od XIII do XVIII wiekuEdytuj\nPierwszym potwierdzonym właścicielem Rębielic Szlacheckich był Bolesław Pobożny, który oddał Ubysławowi synowi Langnica, podkomorzemu wieluńskiemu: Parzymiechy, Kochlew i Rębielice, uprzednio funkcjonujące jako własność książęca. O pierwszym właścicielu nie ma żadnych dokładnych dokumentów poza wiadomością, iż można go utożsamiać z urzędem podkomorzego wieluńskiego w latach 1289-1291 identyfikowanym z kasztelanem rudzkim pełniącym ten urząd w latach 1268-1289, a zresztą jak wynika z materiału źródłowego mógł on być w posiadaniu Rębielic, co najwyżej dwa lata od 1266 do 1268 roku. Rębielic wszedł Piotr syn Cieszęty. O tym właścicielu także nie ma dokładnych danych. W akcie zamiany Rębielice wymieniane są jako wieś przeniesiona na prawo niemieckie. Zamiana ta miała umożliwić budowę zamku w Bolesławcu, do którego budowy potrzebne mu były ziemie Chotynina. Pierwszym potwierdzonym właścicielem Rębielic Szlacheckich był Bolesław Pobożny, który oddał Ubysławowi synowi Langnica, podkomorzemu wieluńskiemu: Parzymiechy, Kochlew i Rębielice, uprzednio funkcjonujące jako własność książęca. O pierwszym właścicielu nie ma żadnych dokładnych dokumentów poza wiadomością, iż można go utożsamiać z urzędem podkomorzego wieluńskiego w latach 1289-1291 identyfikowanym z kasztelanem rudzkim pełniącym ten urząd w latach 1268-1289, a zresztą jak wynika z materiału źródłowego mógł on być w posiadaniu Rębielic, co najwyżej dwa lata od 1266 do 1268 roku. Kolejnym znanym choćby z imienia właścicielem był Dzierżykraj Tłuk ze Strykowa, skarbnik łęczycki. Był on w posiadaniu Rębielic do roku 1389. Po tym roku Rębielice stanowiły własność Heinko z Przemykowa. W 1397 roku Klemens Moskorzewski sprzedaje Rębielice. Był on jednym z najwybitniejszych właścicieli miejscowości. Klemens z Moskorzewa (również Kamieniecki), herbu Pilawa (zm. Moskorzew 1408), kasztelan sanocki, kasztelan kamieniecki. W okresie panowania Władysława Jagiełły Klemens z Moskorzewa pełni urząd podkanclerza królewskiego, uczestniczy w zakładaniu Uniwersytetu i funduje trzy prebendy w katedrze wawelskiej za te oraz inne zasługi wojenne król nadaje mu zamek Kamieniec Podolski. W roku 1387 bierze udział jako podkanclerz Królestwa Polskiego w orszaku królewskim Władysława Jagiełły i Jadwigi W roku 1394 podkanclerzy koronny Klemens buduje istniejący do dziś kościół murowany w Moskorzewie. Buduje również zamek w Odrzykoniu. Umiera w roku 1408 pełniącego urząd podkanclerski w czasach Jagiełły, pochowany w ufundowanym przez siebie kościele w Moskorzewie. Jest protoplastą rodów Moskarzewskich i Kamienieckich. Następnym właścicielem jest tajemniczy „nobili Hanczloni”. W roku 1446 doszło do sporu o miejscowość między Małgorzatą żoną Mikołaja a trzema Janami synami Jana Długosza z Grabowej. Spór wyniknął z zajęcia Rębielic przez Długoszów, a które były dziedzictwem matczynym wspomnianej Małgorzaty. Następnym właścicielem był ród Kobylańskich. W wyniku pierwszego podziału z 1487 roku Rębielice przypadły Janowi i Jakubowi, a już w kolejnym podziale z 1489 wieś znalazła się w posiadaniu tylko Jakuba Kobylańskiego. Wieś jednak była obciążona należnościami wobec Piotra Myszkowskiego, któremu zobowiązano się wypłacać 20 grzywien rocznie pod groźbą utraty Rębielic. Najwybitniejszym właścicielem z rodu Kobylańskich był Krzysztof Kobylański, od 1552 roku związany z Rębielicami. Był on podkomorzym wieluńskim, oprócz Rębielic właściciel rozległych dóbr, był człowiekiem wszechstronnie wykształconym, posiadającym talent poetycki. Należy do rzędu ciekawszych w skali krajowej poetów renesansowych, którzy pisali po łacinie. W 1558 r. wydał zbiór swoich utworów pt. „Variorum Epigrammatum Libellus”, Na szczególną jednak uwagę zasługuje zamieszczona w tym zbiorze bajka ludowa Metamorphoseon Paryuli en purllae o „bracie baranku”, poemacik o metamorfozie dziewczyny i chłopca. Ludowy to motyw, nieznany poetom starożytnym, wprowadził Kobylański do poezji łacińskiej i na tym polega jego nowatorstwo w skali europejskiej. Zamieszczona w jego pracy ilustracja, przypominająca do złudzenia krajobraz działoszyński, stanowi pierwszą w Europie próbę zilustrowania tego tematu baśniowego. Po śmierci Kobylańskiego w 1568 roku majątek jego został podzielony na cztery części: tę z Rębielicami otrzymała Jadwiga Łubnicka. Oprócz Rębielic w jej części znajdowały się: Działoszyn, Szczyty i Raciszyn. Informacji na temat właścicielki nie ma zbyt wiele. Następnymi właścicielami Rębielic Szlacheckich był ród Warszyckich związany z miejscowością, jak i z całą okolicą w XVII wieku. Najwybitniejszym przedstawicielem tegoż rodu jak i najpotężniejszym spośród wszystkich właścicieli miejscowości był Stanisław Warszycki. Pan na Dankowie, starosta piotrkowski, potem kasztelan krakowski. Miecznik łęczycki i wojewoda sandomierski. Syn Andrzeja Warszyckiego. Ten wielki magnat i wojownik wielokrotnie wykazywał dowody wielkiej odwagi i gorącej miłości do kraju. Jedno z pierwszych jego słynnych działań to ufortyfikowanie swojej wsi Danków ok. 1650, którą otoczył wałami i murem z bastionami oraz zbudował fosy napełnione wodą z pobliskiej rzeki. Była to jedyna w Polsce ufortyfikowana wieś i tak niezwykłe dzieło, że nawet Szwedzi nie mogli zdobyć tej twierdzy. Warszycki zdobył wykształcenie w Padwie. W swych majątkach gospodarował się wzorowo, zakładał stawy, kanały, dbał o ludowy przemysł krajowy, rozwijał w swych włościach tkactwo, garncarstwo, budował cegielnie i popierał handel. Gdy w czasie Potopu Szwedzi zajęli zamek w Pilicy i osadzili w nim załogę pod dowództwem Lindorna, Warszycki zebrawszy drużynę uderzył na niego i wypędził z zamku. Potem również odpędził Szwedów spod Dankowa oraz wyparł załogę szwedzką z Krzepic. Również dzielnie uczestniczył w obronie oblężonej Jasnej Góry, dla której m.in. dostarczył 12 dział i stado bydła. Jako jeden z nielicznych magnatów w czasie Potopu nie uciekł za granicę oraz nie przystąpił do propozycji przyłączenia się do najeźdźcy. Po ustąpieniu Szwedów Warszycki szybko oczyścił okolice (głównie Siewierszczyzna) z resztek nieprzyjaciół. Wówczas oberlejtnant i arianin Orzechowski naszedł dobra Warszyckiego. Kasztelan stawił mu czoła w otoczeniu uzbrojonych chłopów. Zaciężni żołdacy Orzechowskiego pokonali kasztelana i gdyby nie pomoc jednego ze sług z pewnością zamordowaliby go. Po tym zdarzeniu Warszycki pozwał Orzechowskiego przed trybunał, który skazał buntownika na karę śmierci. O potędze tego możnowładcy świadczyć może fakt, że mimo prób wpłynięcia przez Orzechowskiego na decyzję trybunału poprzez uruchomienie wpływów u króla i królowej, którzy stawili się w obronie winnego Warszycki postawił na swoim i dał warunek, że odstąpi od domagania się wykonania wyroku tylko wówczas, gdy Orzechowski wyrzeknie się arianizmu. Skazany nie zgodził się jednak na tę propozycję, więc wyrok został wykonany i rozstrzelano go na zamku. W Dankowie gościł m.in. króla Jana Kazimierza, królową Marię Ludwikę, Stefana Czarnieckiego i senatorów odbywających z nim narady nad ratunkiem ojczyzny. W 1669 nabył od Mikołaja Firleja za dopłatą 267 tys. zł wsie i dominia Ogrodzieniec, Bydlin, Włodowice, Kromołów, Zawiercie itd. wraz z górami srebrnymi obok Olkusza. Po zniszczeniach dokonanych przez Szwedów Warszycki po uzyskaniu zamku Ogrodzieniec częściowo odbudował go (w latach 1669-80) podobnie jak miasta i wsie należące do jego posiadłości. Jego silna wola powodowała, że nawet w czasie choroby starał się jednać zwaśnionych. Z Radomia przeniesiono go na noszach do Pilicy, gdzie długo chorował. Mimo to przybył na sejm i został przyjęty przez króla i królową. Epitafia Warszyckiego i jego żony znajdują się na Jasnej Górze. Warto dodać, że była to jedyna kobieta pochowana w klasztorze na ścianie bazylikowej. Dzięki staraniom Stanisława Warszyckiego dobra ogrodzienieckie zostały zespolone z olbrzymimi włościami Warszyckich i w ich rękach pozostawały do 1697. Ufortyfikowana, nie do zdobycia wieś Danków oraz nieprzebrane bogactwa zgromadzone w piwnicach warowni powodowały, że Warszycki miał również wielu zazdrosnych przeciwników. Uważali oni, że twierdzę zbudował przy pomocy diabła i za życia został przez niego porwany do piekła. Choć sam Warszycki miał jeszcze bardziej ambitne plany zwłaszcza, jeśli chodzi budownictwo, kiedy to w około roku 1650 rozpoczął przygotowania do budowy najwspanialszego zamku jaki kiedykolwiek widziano. Budowla miała powstać na obszarze Rębielic Królewskich. Do prac wstępnych przy zaangażowano setki chłopów z licznych włości Warszyckiego. Najbardziej niezwykłym planem było przeniesienie koryta rzeki Liswarty o kilka kilometrów. Właśnie prace przy realizacji tego pomysłu uchodziły za najokrutniejsze, gdyż właściciel osobiście doglądał postępów jak również karał pracujących chłopów. Mimo znaczących postępów prace zostały przerwane z powodu wojny ze Szwedami i zarzucone na dobre. Do dziś można zobaczyć znaczne zagłębienia w ziemi w lesie między Rębielicami Królewskimi a Rębielicami Szlacheckimi, będące fragmentami wykopów pod fundamenty zamku, który nigdy nie powstał. Mówiono, że kasztelan m.in.: przeciążał poddanych robocizną, dręczył ich i katował, był złym chrześcijaninem i być może heretykiem, nie szanował nakazów wiary i kościoła, gardził księżmi, lekceważył nabożeństwo itd. Na jego temat powstało dość dużo legend. Prawdą jest natomiast, iż jeszcze w 170 lat po jego śmierci zachwycano się Dankowem jako doskonałą twierdzą i niemal jedyną w Polsce ufortyfikowaną wsią. Stanisław Warszycki, ożeniony z Heleną Wiszniowiecką, córką księcia wojewody kijowskiego Konstantego, miał jednego syna Jana Kazimierza i dwie córki: Annę (Helenę) i Teresę. Warto wspomnieć jeszcze, że w roku 1669 r. właścicielem zamku w Ogrodzieńcu został Stanisław Warszycki, o którym krąży taka oto legenda: Stanisław Warszycki, był człowiekiem zamożnym, ale złego charakteru. Srogi i nielitościwy był zarówno dla służby jak i dla swoich kolejnych żon. Jedną ponoć za niewierność żywcem zamurował i wysadził tę część zamku, inną chłostał publicznie. Dopóki... nie spotkał swojej Heleny i nie został pantoflarzem. Jednak na starość co złe, to wróciło. Obiecawszy swej córce Barbarze część swego ogromnego majątku jako posag, nie podarował jej nic. Bo chciwy był. Podobno do dziś pilnuje swoich skarbów, których dotąd nikt nie odnalazł. Podczas księżycowych nocy pojawia się pod postacią czarnego psa, obwiązanego brzęczącym łańcuchem, pilnującego dostępu do swoich kosztowności. W późniejszym okresie właścicielami Rębielic Królewskich był ród Ponińskich. Z tego wielkopolskiego rodu nie było wybitnych postaci w okresie w których Rębielice znajdowały się w ich posiadaniu. Natomiast, jeśli chodzi o Rębielice Królewskie miały one kilku znaczniejszych właścicieli. Pierwszym niewątpliwie znaczącym był Jan Hińcza z Rogowa, który był w ich posiadaniu na pewno w połowie XV wieku i jest wspominany przy akcie zastawu Rębielic Królewskich z 1468 roku choć Hincza wymieniony tu jest jako były właściciel, ale nie jest określone w jak wielkiej perspektywie czasowej należy rozpatrywać te zagadnienie. Jan Hincza z Rogowa podobnie jak jego ojciec Hinczka z Rogowa był podskarbim wielkim koronnym. Którego to majątek został podzielony w 1487 roku, a w wyniku tegoż podziału Rębielice Szlacheckie przypadły Janowi i Jakubowi z Kobylan herbu Grzymała. Innym znaczącym właścicielem Rębielic Królewskich stał się w 1581 roku zamek w Krzepicach. Związek ten był długotrwały w roku 1660 na pewno zależność ta ciągle obowiązywała. W tym czasie część rządowa należała do uposażeń kanoników laterańskich w Krzepicach.\nHistoria obu miejscowości od XVI do XVIII wiekuEdytuj\nW późniejszym okresie mamy znacznie mniej informacji źródłowych na temat, Rębielic Królewskich i Rębielic Szlacheckich. Nieliczne informacje dotyczą głównie wielkości Rębielic Szlacheckich, które wymieniają kolejno 4 łany w 1511 roku, 5 łanów w 1518 i 1553 roku, a także wspomniano o 1 łanie sołtysim w 1552 i 1553, a także o 19 kmieciach i jednej karczmie. Fakt istnienia łanu sołtysiego jest potwierdzeniem przeprowadzonej lokacji, którą przeprowadzono najprawdopodobniej w 1266 roku. Od początku XVII wieku Rębielice Szlacheckie, ale również częściowo Rębielice Królewskie stały się własnością rodu Warszyckich. Najwybitniejszym przedstawicielem tego rodu był Stanisław Warszycki, którego plany dotyczyły również Rębielic Królewskich. Gdzie miał powstać najokazalszy zamek. Nie został on zbudowany jednak prace wstępne i tak wycisnęły piętno na ludności głównie miejscowej, w oczach, której Stanisław Warszycki stał się już na zawsze synonimem okrutnika. Kolejny bliżej poznany okres z dziejów Rębielic, szczególnie części szlacheckiej to druga połowa XVIII wieku. Dane z tego okresu dotyczą w szczególności kwestii folwarku szlacheckiego jego zagospodarowania na tle całości ziemi wieluńskiej. W omawianym okresie folwark Rembielice- Szyszków był największym w ziemi wieluńskiej w kategorii folwarków czterowioskowych liczył on sobie według danych z 1769 roku 12,6 łana. Przy tym znaczącym areale ziemi nie dziwi należąca do jednych z największych produkcji zbóż wynosząca ponad 1750 kop. Wielkości te plasowały folwark na trzecim miejscu wśród wszystkich w całej ziemi wieluńskiej. Pod względem zagospodarowania można mówić o ciekawostkach, do jakich nie wątpliwie należy fakt zasiewów rzadkich odmian grochu białego, jak również pasternaku, którego uprawa zupełnie nie występuje w dobrach królewskich w danym okresie, a zresztą i w dobrach szlacheckich nie należy do popularnych, popularnych przynajmniej, jeśli zwróci się uwagę wyłącznie na drugą połowę XVIII wieku. Jeśli chodzi o charakter zagospodarowania to mówimy tu o trójpolówce, trójpolówce corocznym obszarem uprawnym na poziomie 8,4 łana. Na temat Rębielic Królewskich w tym okresie nie ma niestety materiału źródłowego. Jedyne dane z tego okresu lub też związane z tym okresem pochodzą z Katalogu zabytków, który wspomina o chałupie drewnianej z 1786 roku.\nHistoria społeczno-gospodarczo-oświatowa w XIX-XX wiekuEdytuj\nZiemie Rębielic Królewskich i Rębielic Szlacheckich po 1793 r. zostały przyłączone do państwa pruskiego. Jednakże już w 1807 r., terytorium to stało się częścią Księstwa Warszawskiego, a następnie w 1815 r. włączono je do zaboru rosyjskiego. W okresie władzy Księstwa Warszawskiego utworzona została szkoła elementarna w Rębielicach Królewskich w roku najprawdopodobniej 1808. Dokładnej daty nie można określić, a wiadomo, że we wspomnianym już istniała. Rozwijała się ona dość dobrze choć zapewne nie bez przeszkód, szczególnie po 1815 roku. Trudności wynikały najczęściej z powodu materialnego, gdyż koszty funkcjonowania szkoły przerzucone były głównie na ludność miejscową. Mimo tego i represji ze strony władzy carskiej szkoła funkcjonowała w 1850 roku. Jednakże nie zdołała się ona obronić w najgorszym okresie dla szkolnictwa elementarnego, a szczególnie w okręgu częstochowskim w początkach drugiej połowy XIX wieku. Dlatego też w 1860 roku Rębielice Królewskie nie posiadają szkoły elementarnej. Choć likwidacja nie była długotrwała, to należy pamiętać, że wśród szkół powstałych przed 1815 rokiem ta była jedną z dłużej funkcjonujących właściwie jedną z dziewięciu w okręgu częstochowskim działających nieprzerwanie przez niemal 50 lat. Natomiast jak wynika ze spisu z roku 1875 ponownie mieszkańcy mieli na swój użytek szkołę początkową ogólną. Jeśli mając na uwadze porównanie obu miejscowości to można zauważyć, iż w roku 1827 liczba ludności była zbliżona: w Rębielicach Królewskich 407 mieszkańców, a w Rębielicach Szlacheckich 398 mieszkańców. Jednak zwróciwszy uwagę na liczbę domów można zauważyć iż znacznie lepsze warunki lokalowe posiadały Rębielice Królewskie w których na jeden dom przypadało niespełna 7 osób, gdy w drugiej miejscowości blisko 10 osób na jedno domostwo. W XIX wieku zdecydowanie zwiększyła się ludność Rębielic Królewskich, gdyż w roku 1875 zamieszkiwało je ogółem 1061 mieszkańców w 138 domach. Wzrost ponad 2,5-krotny (dokładnie 260%) w niespełna pół wieku jest znaczący i interesujący tym bardziej że w Rębielicach Szlacheckich przybyło tylko 157 mieszkańców w analogicznym okresie, co stanowiło jedynie 137% stanu z 1827. Tak wielka różnica jest być może związana z rozpoczęciem w drugiej połowie XIX wieku (od 1851 roku) nowej działalności, jaką była jeszcze do lat 90. XX wieku eksploatacja kamienia wapiennego. Jednakże nie jest to bardzo istotny czynnik i właściwie trudno jednoznacznie wskazać ewidentny powód tak zróżnicowanego wzrostu liczby mieszkańców. Choć należy pamiętać, że właśnie około roku 1875 wybuchła w Rębielicach Królewskich epidemia cholery, która spowodowała śmierć dziesiątek osób. Jako wotum w podzięce za oddalenie epidemii zbudowano kaplicę drewnianą, a w 1890 roku zbudowano kościół pw. św. Rocha, i poświęcony 6 października 1890 roku, następnie sprawowana tu była posługa duszpasterska przez kapłanów z Wilkowiecka. Uprzednio ludność Rębielic Królewskich podlegała parafii św. Marcina w Kłobucku. Natomiast pod względem przynależności parafialnej to mieszkańcy Rębielic Szlacheckich podlegali proboszczowi w Dankowie, do którego to przyłączono również mieszkańców północnej części Rębielic Królewskich w 1908 roku. Pod względem obszaru jaki zajmowały obie miejsc to przypuszczam, że obejmowały one tereny nieco większy od obecnego. Na pewno obszarem większym aniżeli współcześnie legitymowały się Rębielice Królewskie, które w 1875 roku zajmowały około 3300 ha, gdy dziś zamyka się ich obszar na nieco ponad 2000 ha. Z czego 83% ziem było wówczas w posiadaniu włościan, 11% stanowiło własność folwarku rządowego, a pozostałe 16% znajdowało się w osiedlu leśnym, które dziś trudno wskazać. Na terenie Rębielic Królewskich istniał okazały zwierzyniec na ogrodzenie, którego zużyto 5017 przęseł. Utrzymaniem tegoż zwierzyńca jak i ogrodzenia mieli zajmować się osadnicy. Wielkość samych Rębielic Szlacheckich jest jeszcze większa od obecnej, ponad 1700 ha w 1875 roku przy około 700 ha obecnie. Główną jednak część ziemi zajmowały lasy które w Rębielicach Szlacheckich zajmowały około 65% wszystkich ziem. Lasy też stanowiły surowiec energetyczny dla istniejącej tu fryszerki „Regina”, która produkowała 3200 pud kutego żelaza, ponadto na terenie wsi znajdowała się również gorzelnia, cegielnia, piec wapienny i młyn „Kępina”. W tym czasie ludność Rębielic Szlacheckich podlegała pod probostwo w Parzymiechach, choć według danych przedstawionych przez parafię w Dankowie do właśnie to do tej drugiej przynależeli, podobnie jak to ma miejsce dziś. Tuż po odzyskaniu niepodległości przez Polskę w 1918 roku, obie miejscowości należały do województwa kieleckiego. Jeszcze przed odzyskaniem niepodległości najbliższe do nie dawna miasta odzyskały prawa miejskie: Kłobuck i Krzepice. Okres dwudziestolecia międzywojennego przebiegał w podobny sposób jak w niemal całej prowincji drugiej Rzeczypospolitej. Szczególnie wyraźnie zarysowały się skutki wielkiego kryzysu i silnej pauperyzacji mieszkańców obu miejscowości. Okres ten pozbawiony był już dużej własności ziemskiej. Gospodarstwa indywidualne rolników nie dawały dostatecznych środków do życia toteż łączono pracę na roli z dodatkowymi zajęciami rzemieślniczymi, zapotrzebowanie wiązało się ze wzrostem cen produktów przemysłowych przy spadku dochodów z tytułu sprzedaży płodów rolnych. W okresie międzywojennym w Rębielicach Królewskich miała mieścić się siedziba gromady. Ponadto znajdowała się tu szkoła podstawowa nie posiadająca formalnie własnego budynku, a biblioteczne zbiory tejże składały się w większości z książek zakupionych z pracy młodzieży szkolnej przy zbiorach w okresie letnim jak pracownicy najemni jak również za pieniądze uzyskane z tytułu zbioru jagód i grzybów. Świadczy to o zaangażowaniu ludności lokalnej w chęci samokształcenia. Do innych instytucji powołanych do życia w tym czasie była ochotnicza straż pożarna, która funkcjonuje w Rębielicach Królewskich od 1917 roku. Obecnie należy do jednych z najprężniej rozwijających się jednostek, a budynek remizy OSP po zeszłorocznym remoncie jest w pełni przystosowany do wszelkiego rodzaju imprez kulturalnych i rozrywkowych. Obecnie spełnia rolę również świetlicy wiejskiej. Przez ponad dwadzieścia lat w remizie znajdowała się biblioteka publiczna. Jednak w wynik połączenia zbiorów z tutejszą biblioteką szkolną została ona przeniesiona do budynku szkoły podstawowej w 1997 roku. Okres drugiej wojny światowej rozpoczął się już 1 września gdy doszło do jednej z największych bitew kampanii wrześniowej pod Mokrą, do której to przygotowania i przemarsze odbywały się w Rębielicach Królewskich. Pomimo waleczności nie udało się w dłuższej perspektywie utrzymać pogranicza, bo należy pamiętać że miejscowość znajdowała się w odległości niespełna 20 kilometrów od granicy z III Rzeszą. Po wojnie obie miejscowości należały do województwo katowickiego. W granicach, którego znajdowały się do reformy w 1975. Gdy utworzony 49 województw znalazły się one w województwie częstochowskim. Ponownie wróciły pod zwierzchnictwo Katowic po kolejnej reformie administracyjnej w 1999 roku wraz z utworzeniem województwa śląskiego. W tym czasie powstały w obu miejscowościach szkoły podstawowe, które w okresie szczytowym tj. pod koniec lat sześćdziesiątych miały ponad czterokrotnie większe grona uczniów wynikało to głównie z wyżu kompensacyjnego po drugiej wojnie światowej. Szkoły podstawowe powstały w roku 1950, a wraz z nimi integralne do nich biblioteki szkolne początkowo ubogie jednak z czasem ich zbiory znacznie się rozszerzyły i osiągają tak jak to ma miejsce w Rębielicach Królewskich blisko 10000 książek. Do innych instytucji powołanych do życia po drugiej wojnie należy Wiejski Ośrodek Zdrowia w Rębielicach Królewskich skupia on ponad pięciokrotnie więcej pacjentów niż liczą sobie sama miejscowość. Z punktu widzenia gospodarczego niewątpliwie największe znaczenie miało uruchomienie na przemysłową skalę eksploatowanie kamieni wapiennych po roku 1958, dotychczas wykorzystywanych głównie przez ludność miejscową w budownictwie stanowiące charakterystyczny rodzaj zabudowy niestety coraz bardziej wypierany przez inne materiały budowlane. Eksploatację wapienia zakończono z powodu nie opłacalności na początku lat dziewięćdziesiątych. Obecnie śladami tej działalności są kamieniołom oraz kilka pieców wapiennych urozmaicających krajobraz. W 1991 roku Rębielice Królewskie doczekały się utworzenia parafii, powstała ona z oderwanych obszarów parafii Danków i Wilkowiecko, a budynkiem kościelnym dotychczasowa kaplica obsługiwana przez kapłanów ze wspomnianego Wilkowiecka. Obecnie od 2003 roku Rębielice Królewskie są kojarzone z największym w Europie wiatrakiem o którym będzie jeszcze mowa w tej pracy.\nRębielice Królewskie obecnieEdytuj\nWe wsi znajduje się szkoła podstawowa, przedszkole, Ośrodek Zdrowia, Punkt Apteczny, Kościół Parafialny św. Rocha, cmentarz datowany na 1903 r., bar, Ochotnicza Straż Pożarna, 5 sklepów, kilkanaście zakładów produkcyjno-handlowo-usługowych. Jest też wzgórze wapienne na którym znajdziemy pozostałości po eksploatacji kamienia wapiennego i piecach do wypalania wapna. W okresie letnim ze względu na okazałe wzgórze wapienne, bliskość lasu i pobliską rzeczkę Rębielice są miejscowością wypoczynkową dla mieszkańców górnego śląska, którzy to kupują tu działki i stawiają domki letniskowe. Kościół w Rębielicach Królewskich pw. św. Rocha został wzniesiony w 1890 roku w podzięce za oddalenie zarazy. Pierwotnie istniała tu, według ustnych przekazów osób starszych – drewniana kaplica wzniesiona jako wotum za oddalenie zarazy. W 1890 r. wybudowano kaplicę murowaną pw. św. Rocha, która została poświęcona 6 października 1890 r. i w której duszpasterze z Wilkowiecka sprawowali Mszę św. niedzielną i świąteczną.\nW 1908 r. część wsi Rębielice Królewskie (na północ od rzeki Rębielanki) – została odłączona od parafii Wilkowiecko i przyłączona do parafii w Dankowie. 12 marca 1991 r. biskup Stanisław Nowak erygował parafię obejmującą obie części Rębielic Królewskich: wilkowiecką i dankowską. Pierwszym proboszczem został ks. Jarosław Binek. Przystąpił on razem ze swoimi parafianami do gruntownego remontu kaplicy – która stała się kościołem parafialnym. 8 listopada 1992 r. arcybiskup Stanisław Nowak poświęcił uroczyście cmentarz grzebalny, który już od jedenastu lat służył miejscowej wspólnocie. Szukając możliwości powiększenia kościoła ks. Mirosław Turoń przystąpił w maju do budowy zakrystii i nawy bocznej dobudowując całość z prawej strony kościoła na miejscu starej zakrystii. Prace zakończono 2 lipca 1994 r. W 1998 r. przystąpiono do generalnego remontu plebanii. Figura Jana Nepomucena, jest jedną z nielicznych tego typu w powiecie kłobuckim. Znajduje się ona na moście na rzece Rębielance, nieopodal kościoła parafialnego. Powstała ona na początku XX wieku. Przez pierwsze lata znajdowała się ona w miejscu współczesnym, jednak w późniejszym okresie została ona przeniesiona do Wąsosza Górnego, obok szkoły skąd zostało z powrotem przeniesione do Rębielic Królewskich, gdzie znajduje się do dziś. Nie ma wiadomości na temat autora tej figury. Piece wapienne są jednymi z najciekawszych zabytków Rębielic Królewskich, ale również całego powiatu kłobuckiego. Które są świadectwem przeszłości jaka związała przez lata Rębielice Królewskie, a właściwie jej mieszkańców z eksploatacją kamienia wapiennego. Na obszarze Góry Rębielskiej znajdują się cztery takie budowle wykonane z cegieł i z lokalnego surowca, czyli z kamienia wapiennego.\nPiec wapienny na Górze Rębielskiej\nNajstarsze pochodzą z okresu międzywojennego, choć większość ma około 20-30 lat. Nie są one, więc stare, jednak stanowią one ciekawostkę architektoniczną. Ponadto występują tutaj: dziewięćsił bezłodygowy, purchawica olbrzymia. Jeszcze do końca lat sześćdziesiątych XX wieku w Rębielicach Królewskich znajdowała się drewniana chałupa z 1786 roku, która została przeniesiona do skansenu, zresztą jej stan, a także fakt, iż była zbudowana bez ani jednego gwoździa służyła o jakości wykonania jej w końcu XVIII wieku. Budynek ten znajdował się w części północnej wioski. Obecnie jest jeszcze kilkanaście drewnianych chałup z pierwszej połowy XX wieku, jednakże nie są one wykonane tą samą techniką, co wspomniany wcześniej budynek. Najciekawszym miejscem w Rębielicach Królewskich jest kamieniołom po zakończonym wydobyciu kamienia wapiennego w tzw. Rejonie Eksploatacji Kamienia.\nDziałalność w tym miejscu rozpoczęta była już w roku 1851, jednakże na masową skalę prace wydobywcze rozpoczęły się w 1958 roku. Działalność ta objęła południowo-wschodnią część Góry Rębielskiej. Właśnie ten teren stał się szczególnie lubianym miejscem wycieczek szkolnych jak również prywatnych, a także związanych ze wspinaczką, gdyż pionowe ściany kamieniołomu dobrze spełniają swoją rolę. Do innych atrybutów można zaliczyć powszechność występowania skamielin przewodnich jury: amonitów, poszukiwanych przez pasjonatów. Pod względem przyrodniczym do ciekawych miejsc niewątpliwie należy dolina Liswarty, lewego dopływu Warty. Rzeka przepływa przez lasy rozdzielające Rębielice Królewskie od Rębielic Szlacheckich tworząc przełomy. Popularna wśród wędkarzy oraz turystów, którzy przebywają w ośrodkach wczasowych w sąsiednich Zawadach.\nPędnik, elektrycznej turbiny wiatrowej w Rębielicach Królewskich\nW Rębielicach Królewskich na polu znajduje się wiatrak. Pole to jest własnością Józefa Antosa zamieszkałego przy ul. Głównej 41. Urodzony w r. 1932 ślusarz mechanik, przez 25 lat pracował nad konstrukcją największej w Europie elektrowni wiatrowej. Wreszcie w r. 2003 stanęła na wschodnim skraju Rębielic Królewskich potężna konstrukcja stalowa. Ogromny wiatrak z okrągłym skrzydłem został zespawany z setek elementów na miejscu i podniesiony przy pomocy niewielkiej windy. Jego całkowita wysokość ma 54 m, a średnica koła z 280 łopatkami (o powierzchni 300 m kw.) wynosi 32 metry. Ciężar całkowity tej elektrowni to aż 240 ton, jej wytrzymałość na zniszczenie wynosi 65 m/s. „Niestety brak odpowiedniej prądnicy ciągle uniemożliwia panu Antosowi rozpoczęcie produkcji energii elektrycznej.”. Ten jakże ciekawy obiekt jest jedną z największych atrakcji nie tylko wioski, ale również całego powiatu. Dość często pojawiają się informację na jego temat w prasie i telewizji.\n↑ Andrzej Siwiński: Pionierska budowla stalowa w Rębielicach Królewskich. [dostęp 2011-03-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-04-14)].\nBobrowicz J., Herbarz polski Kaspra Niesieckiego, Warszawa 1979.\nKodeks dyplomatyczny katedry krakowskiej św. Wacława.1367-1423.\nKodeks dyplomatyczny Wielkopolski, T. VI, Warszawa 1982.\nStupnicki H., Herbarz polski i imionospis, Londyn 1963.\nKatalog zabytków sztuki w Polsce T.VI, z.7 powiat kłobucki, Warszawa 1963.\nKiryk F., Kłobuck. Dzieje miasta i gminy (do 1939 roku), Kraków 1998.\nLipiec J., Szkolnictwo elementarne okręgu częstochowskiego na przełomie XVIII i XIX wieku [W:] Ziemia Częstochowska T. VIII pod red. W. Gryksztasa,Katowice 1970.\nLipiec J., Szkolnictwo okręgu częstochowskiego w latach 1815-62 [W:] Ziemia Częstochowska T. XI, pod red. M. Stańczyka, Częstochowa 1976.\nPerzanowski Z., Zarys dziejów miasta Kłobucka, Kraków 1958.\nPokorny S., Czołgi pod Mokrą, Warszawa 1980.\nRosin R., Słownik historyczno-geograficzny ziemi wieluńskiej w średniowieczu,Warszawa\nRosin R., Ziemia Wieluńska w XII-XVI w. Łódź 1961.\nSłownik biograficzny historii Polski, pod red. J.Chodery, F. Kiryka, Wrocław 2005.\nSłownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich T. IX, XIV, pod red. B. Chlebowskiego, F. Sulimierskiego, W. Walewskiego, Warszawa 1976.\nSzczygielski W., Produkcja rolnicza gospodarstwa folwarcznego w wieluńskim od XVI do XVIII w., Łódź 1963.\nOstatnio edytowano 22 paź 2021 o 15:40\nTę stronę ostatnio edytowano 22 paź 2021, 15:40.


Strona główna > Rozrywka > Kredyt gotówkowy\nCzwartek 19 grudnia 2013, przez aliz\nOferowany przez banki kredyt na dowolny cel to nic innego, jak kredyt konsumencki. on Taki kredyt daje możliwość pożyczenia od banku gotówki na dowolny cel.\nReguluje go ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (Dz.U. 2011 nr 126 poz. 715), ustanawiając związane z nim prawa i obowiązki.\nDodatkowo kwestię kredytu konsumenckiego reguluje ustawa obowiązująca od 18 grudnia 2011 roku, mówiąca, że wysokość kredytu konsumenckiego nie może przekraczać 255.550 zł. Przepisy te stosuje się wobec wszystkich rodzajów kredytów przyznawanych klientom indywidualnym – czy jest to kredyt w rachunku bieżącym czy też zadłużenie na karcie kredytowej. Wszystkie one spełniają kryteria kredytu konsumenckiego.\nUmowę kredytu konsumenckiego klient zawiera z bankiem na piśmie i to bank ma obowiązek dostarczyć kredytobiorcy egzemplarz umowy. Powinna ona zawierać dane obu stron, kwotę kredytu, termin i sposób spłaty, oprocentowanie i warunki jego zmiany. Musi zawierać również informacje o opłatach i prowizjach związanych z kredytem. Nie może brakować też informacji o całkowitym koszcie kredytu i RRSO, sposobach zabezpieczenia kredytu i związanych z nim opłatach, jak i o uprawnieniu do przedterminowej spłaty kredytu oraz wszelkich kosztach, jakie ponosi kredytobiorca.\nPodczas ubiegania się o kredyt warto zwrócić uwagę na koszty jego ubezpieczenia, gdyż niektóre banki i firmy pożyczkowe poprzez obowiązkowe ubezpieczenie lub podwyższenie stawek za polisy rekompensują sobie niższe przychody z tytułu odsetek i prowizji. Ale są też banki, które oferują bardzo korzystne ubezpieczenia do kredytu, jak ubezpieczenie na życie i od utraty pracy, warto więc mieć na uwadze również ten fakt.\nGdy celem kredytu jest zakup konkretnego towaru lub usługi, w umowie powinny znajdować się informacje z tym związane. Konieczny jest opis przedmiotu lub usługi oraz cena nabycia. Muszą też pojawić się zapisy, jaką część tej ceny klient opłaca gotówką, a jaka kwota jest przedmiotem kredytu. Na umowie powinny również zostać wskazane warunki, jakie musi spełnić klient, aby przejść w posiadanie zakupionej na kredyt rzeczy, oraz informacje, że pomiędzy sprzedawcą a kredytodawcą została zawarta umowa na wyłączność.\nSpłacenie kredytu przed terminem jest możliwe. Jednak w związku z tym kredytodawca nie może pobrać od kredytobiorcy całej prowizji. Jest nawet zobowiązany zwrócić mu zapłacone wcześnie prowizje za okres, o który korzystanie z kredytu zostało skrócone.\nPonadto konsument ma też prawo do odstąpienia od umowy w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji o tym prawie, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym umowa została zawarta.\nW celu odstąpienia od umowy kredytobiorca musi doręczyć kredytodawcy oświadczenie o odstąpieniu od umowy na wskazany w umowie adres. W przypadku, gdy kredyt został już kredytobiorcy wypłacony, będzie on musiał zwrócić jego kwotę. Jeśli kredyt został wypłacony np. sprzedawcy, będącemu pośrednikiem kredytowym, ma on obowiązek zwrotu pieniędzy kredytodawcy i może wtedy żądać od kredytobiorcy zapłaty za towar.\nWięcej na temat kredytów gotówkowych w serwisie Deutsche Bank


Ubrana Na W - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » ubrana na w\nArtykuły na temat: ubrana na w\nNajlepiej ubrana kobieta roku? Meghan Markle!\nKino ma Oscara, muzyka ma Grammy, moda może liczyć na ranking najlepiej ubranych osobowości. W tym roku tytuł najlepiej ubranej w 2018 roku trafia do Meghan Markle.\nAlergicy podatni są na działanie różnych substancji uczulających. Ci uczuleni na pyłki mogą źle reagować na kosmetyki oraz na ubrania. Odpowiednie ubranie potrzebne jest zwłaszcza w przypadku uczuleń skórnych, np. zapalenia atopowego.\nAnna Lewandowska skąpo ubrana na okładce kalendarza\nAnna Lewandowska pochwaliła się na swoim Instagramie nowym kalendarzem. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że to jej własny projekt. Wizerunek trenerki widnieje na okładce. Skąpo ubrana, w oczy rzucają się jedynie bufiaste rękawy bluzki. Kalendarz nosi nazwę ,,12 kroków do pełni życia''. Z opisu wynika, że planer będzie dotyczył nie tylko wyznaczania sobie celów na nowy rok, ale...\nJim Carrey namawia do zrzucenia ubrań\nTo, że aktor lubi spędzać czas w ubraniu niekompletnym, a najlepiej bez, nie jest tajemnicą, Przy okazji promocji swojego najnowszego filmu poszedł jednak krok dalej. Zaczął namawiać także innych do wstąpienia w szeregi nudystów.\nZdjęcia na temat: ubrana na w\nWideo na temat: ubrana na w\nDyskusje na temat: ubrana na w\nZdecydowanie najlepiej ubraną panię jest pierwsza Dama Agata Duda;)\nRe: Shantal Monique: Ubrania? Nie ma mowy!\nubrania nie ma mowy, ale jest ubrana na każdym zdjeciu\nRe: Czy kobieta wyzywająco ubrana jest łatwa?\nNa pewno łatwiejsza niż ubrana .........mniej do zdjęcia..........\nRe: Odważne stylizacje na Różach Gali\nna przed ostatnim zdjęciu jak zawsze przebrana\nJa to swoją najbardziej lubię jak wogóle nie jest ubrana xd, ale jak już musi to jak kolega wyżej plus jakieś sexowne sukienki z dekoltem, najlepiej w czarnym kolorze :)\nRe: Marta Manowska pokazała zdjęcie z kąpieli\nJakie nago? Ma go i tyle.Nie róbcie sensacji z niczego.\nRe: Czy polscy mężczyźni są dobrze ubrani?\njeśli ktoś szuka partnera czy partnerki patrząc wyłącznie jak jest ubrana ta osoba to normalnie współczuje takim ludziom\nPani Kożuchowska wielka klasa i jedyna ubrana stosownie . Przypatrzcie sie tym co byli w dresach i pozostałym , którzy ubrali sie jak na rynek po warzywa. Pani Małgosiu szacunek.\njeśli ktoś szuka partnera czy partnerki patrząc wyłącznie jak jest ubrana ta osoba to normalnie współczuje takim ludziom Sporo jest takich. Ją wolę patrzec, jak jest rozebrania;-) nawet gdy jesteście razem w centrum miasta?:))\nRe: Wiktoria Gąsiewska ubrała się niestosownie?\nNie jest to strój na te okolicznośc i tyle. To już Starak była ubrana stosowniej.\nprawidłowe badania krwi przy tarczyce\nmartin margiela kolekcje


USA kontra Iran. Polscy żołnierze zagrożeni? "Mogą być przypadkowymi ofiarami" - WP Wiadomości\nDonald TrumpirakKasem Sulejmani\nUSA kontra Iran. Polscy żołnierze zagrożeni? "Mogą być przypadkowymi ofiarami"\nZaostrza się konflikt USA - Iran. Donald Trump grozi atakiem na 52 cele na Bliskim Wschodzie. To może oznaczać duże zagrożenie dla polskich żołnierzy przebywających na misji w Iraku.\nPolscy żołnierze w Iraku (East News, Fot: KAROL PACZESNY/REPORTER)\n- Nasi żołnierze mogą być przypadkowymi ofiarami. Są częścią wojsk, które realizują amerykańskie interesy, bo przecież nie są to polskie interesy. Można sobie zadać pytanie: jaką operację wojskową prowadzą teraz Amerykanie w Iraku? Przecież nie ma tam już operacji stabilizacyjnej, pokojowej, militarnej. To jest operacja gospodarcza, która ma zapewnić utrzymanie wpływów gospodarczych, finansowych, zapewnić dostęp do ropy – mówi "Gazecie Wyborczej" dr Maciej Milczanowski z Instytutu Nauk o Polityce Uniwersytetu Rzeszowskiego.\nI dodaje: - Wojska polskie szkolą Irakijczyków, dlatego nie sądzę, żeby ktoś celował specjalnie do Polaków. Na Bliskim Wschodzie mieliśmy bardzo dobre relacje z mieszkańcami. Niestety, w razie konfliktu, Polacy mogą stać się przypadkowymi ofiarami.\nAtmosfera na Bliskim Wschodzie jest bardzo gorąca. Na meczetach w Iranie pierwszy raz od wielu lat wywieszono czerwone flagi, które oznaczają zemstę i wojnę. To odpowiedź na zabicie przez Amerykanów irańskiego generała Kasema Sulejmaniego.\nDonald Trump zagroził na Twitterze, że jeśli obywatele jego kraju lub amerykańskie aktywa zostaną zaatakowane, Stany Zjednoczone uderzą w aż 52 irańskie cele - dokładnie tyle, ilu amerykańskich zakładników Iran wziął do niewoli w 1979 roku.\nW nocy z piątku na sobotę w pobliżu Bagdadu został zabity szef elitarnych sił irańskich Al-Kuds generał Kasem Sulejmani. Rozkaz ataku wydał Donald Trump. Iran zapowiedział już zbrojny odwet za tę akcję. Irański minister spraw zagranicznych Mohammad Dżawad Zarif zapowiedział kroki prawne, by pociągnąć USA do odpowiedzialności za zabicie szefa operacji zagranicznych irańskiego Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej.


> DLA NIEMOWLĄT>Akcesoria>Rożki/Beciki>Poduszka do karmienia MINKY PO12 - EKO\nPoduszka MINKY zrobiona jest z wysokiej jakości tkaniny drukowanej cyfrowo. Jest Bardzo delikatna, muślinowa w dotyku. Posiada system EASY WASH dla łatwiejszego dbania o higienę. Ciężarnym kobietom ułatwia odnalezienie wygodnej pozycji do snu, natomiast po porodzie karmienie. W późniejszym okresie znajdzie wiele zastosowań dla układania dziecka do snu i zabawy.\nptaszkiptasie budkimisiepieskiautkamyszkikotkizwierzęta leśnezwierzątkasłoniezwierzątka II


Wpływ marihuany potencji - Jak obniżyć ciśnienie krwi i zwiększa potencję\nEkstrakt z konopi ma szerokie działanie lecznicze. Opinie narzędzie młot Thora\nTransfer Factor i impotencja ekscytujące środki ludowej kobietami, Najbardziej popularnym środkiem na zwiększenie potencji Stevia i potencji. Jak przywrócić potencję Recenzje po operacji powiększania penisa, zioła na potencję wideo jak szybko zwiększyć penisa.\nCo marihuana robi z ludźmi [joemonster] Jak wydłużyć termin na szybko\nNajlepsze suplementy diety dla mężczyzn opinii potencji kupić środki zwiększające potencję na Ukrainie, Naruszenie potencji leków Recenzje operacji powiększenia penisa. Ekspandery do powiększania penisa Kobieta podniecać gram, jak powiększyć penisa chirurgicznie czy impotencja podczas palenia.\nMARIHUANA - CO WARTO O NIEJ WIEDZIEĆ - Wiem co Ćpiem pszczoły i potencji u mężczyzn\nJak korzystać z patogenu koni sposoby leczenia męskiej potencji seksualnej, oznacza dla leków na potencję grzybicze Veselka impotencja. Prosty sposób, aby doprowadzić kobietę lek, aby zwiększyć rozmiar penisa, wzbudzenia do środków kobiety ludowych leki przeciwdepresyjne i potencji u mężczyzn.\n10 faktów na temat marihuany [TOPOWA DYCHA] podekscytowana kobieta tyłek\nFilm jak zainicjować online Kobieta samice patogenów w aptekach ciekłych, dla potencji Medical Urządzenie do zwiększenia siły. Ćwiczenia na zwiększenie penisa męskich Leki na zwiększenie libido i potencję dla kobiet, co analizuje oddać potencję Jak wygląda plan potencji.\nCIEMNA STRONA PALENIA MARIHUANY: Schizofrenia FILM DOKUMENTALNY LEKTOR PL Babcia ssanie małego penisa\nMagia zwiększa człon Urządzenie do zwiększenia siły, przyczyny potencji u młodych małe u podstawy żołędzi prącia. Nalewka recepta na zwiększenie potencji jak to możliwe, aby zwiększyć człon, Lemongrass krymski potencja unikanie alkoholu i moc.\nJak to działa: marihuana męskiej potencji Malyshev\nBóle pleców i siła Mam małego penisa mam się śmiać, Najmniejszy członek tego wielu kobiet Ćwiczenia na zwiększenie potencji po 40. Krem suchości prącia tanie leki na zwiększenie potencji, leki na zwiększenie potencji zgodną z alkoholem jak radzić sobie z małym penisem.\nSZOK !!! Chory na Parkinsona przyjmuje 1 kroplę oleju z Marihuany . Zobacz jaki jest EFEKT małe białe kropki na penisie i głowicy\nZwiększenie mocy leku 16-m używać pompy do powiększania penisa, pokrzywy właściwości lecznicze dla mężczyzn potencji środki zwiększające penisa. Forte miłość cena żeński patogen mały kutas mąż chce więcej, leczenie potencji w Moskwie Jak rozwiązać problem z potencją.\nCoca-Cola z marihuaną? przyczyny impotencji w młodym wieku\nJak podniecić dorosłych kobiet Problemy z lekami do leczenia potencji, Bolotov o impotencji tori prawdziwe opinie. Kasztanowiec potencja objawy impotencji, środek na potencję skuteczne kremy do powiększania penisa.\nDa Costa TV - Marihuana a zdrowie i trening + Jak jarac zdrowo jak przywrócić siły po operacji prostaty\nĆwiczenia podnieść potencję wpływ alkoholu na sile, anty-impotencja narkotyków i ich cena Najmniejszy członek wielkiego smutku. Ładowanie zwiększenie potencji zdjęcie Dieta wpływa na potencję, do poprawy potencji 2016 ile lat zaczyna impotencja.\nMarihuana i wszystko na jej temat! Charakterystyka cen młot Thora\nJak jak najszybciej zwiększyć penisa młot tatuaż zdjęcie znaczenie Thora, Wzór młot torusa nowe sposoby powiększania penisa. Siłę Serum Motherwort impotencja, młot Thora czytać książki jak wpływa na potencję semoliny.\nJAK MARIHUANA WPŁYWA NA ZDROWIE? - 4:20 #6 miód i orzechy, zwiększenie potencji\nDieta dla poprawy potencji małe guzki na obrzeżu żołędzi prącia, Utrata masy ciała nie ma wpływu, czy potencji Zioła dla męskiej potencji seksualnej. Tsinkterala wpływ na siłę powoduje spadek potencji, małe guzki na głowie penisa Czy baklosan wpływa na potencję.\nTypowe sytuacje po paleniu [PONKI] Jestem 15 i mam małego penisa, że roboty\nTorus Hammer Stawropol Niemki patogeny, który tablet jest lepiej kupić na potencję jakie są czynniki sprawcze dla kobiet w kropli. Które budzą kobietę wideo herbata dla męskiej potencji, Krople do mocy i cenie młota opinii Thor usunięcie przepukliny pachwinowej potencję.\nMarihuana - moja choroba psychiczna #6 Zabiegi z męskiej potencji\nJakie leki w leczeniu impotencji krople młot Thora kupić Kirovograd, jak również w leczeniu potencji niż aktywnych punktów, aby zwiększyć siłę. Czy Rosja w działaniach mających na celu zwiększenie człon leki stosowane w cenach potencji Sealeks, Ile można wziąć tymczasową impotencję powiększenie penisa Clinic.\nJak działa MARIHUANA - EUREKA Napar z imbiru do zwiększenia potencji\nJak zwiększyć penisa North Star dla pigułki potencji kupować, Aplikacja złoty korzeń w możności I leczeniu impotencji. Jak korzystać z selera zwiększenie potencji niewielki ból na skórze członka, kobiet patogenu w płynie Rosyjski mały penis.\nMarihuana i mózg - dokument - lektor PL jako naturalny produkt do zwiększenia potencji\n3d opinii torus środkiem do poprawy potencji ziół, wpływ na ludzki patogenu koni wideo małe pryszcze głowa penisa. Który pomógł pigułki na potencję bezpieczne środki na impotencję, normalizer potencji prawdziwych mężczyzn patogen koński dla kobiet cenie.\nMarihuana. Czy na pewno taka zdrowa? mleko kozie dla męskiej potencji\nNajlepsze rośliny do potencji efekt abstynencji od siły, Siłę po 40 forum znalezienie leków na impotencję. Preparaty na zwiększenie potencji stopy Najbardziej skutecznym sposobem na podniesienie potencji, jakie są zioła zwiększające potencję efekt usuwania prostaty potencji.\nNa co pomaga medyczna marihuana ??????? Wszystko o ekscytujących używek dla mężczyzn\nNiektórzy członkowie małych wyprysków Kup silnym patogen, koński działanie patogenów dla kobiet guma patogen kupić w Moskwie. Substancje nadające się do potencji Jak podniecić kobietę łechtaczkę, środki do efektów ubocznych moc Oznacza poprawy potencji forum.\nCZEGO NIE POWIEDZĄ CI PALACZE MARIHUANY? - Otwórz Oczy, Zmieniaj Życie! Operacja szycie na penisa\nPrzyczyny impotencji i leczenie Zamienniki Preparaty na zwiększenie, Jak powiększyć swoje ćwiczenia penis ręce powiększyć penisa. Jak podniecić kobietę na maksimum historia małego brata dick, kup wzbudnicy dla kobiet Ufa Leczenie impotencji niedźwiedziej żółci.\nDziałanie różnych rodzajów marihuany wyjaśnione! torus młotkiem w aptekach Mohylewie\nZamówić patogenu koni w internecie w Wołgograd Ćwiczenia na powiększenie penisa opinii, Bad zwiększenie męskiej potencji jak zwiększyć okres 16 lat. Młot Thora opinii śmietany cialis pills dla męskiej potencji, jak zwiększyć metod członka członek zbyt duże dla jej małym cipki.\nCzy marihuana jest szkodliwa dla zdrowia ? męskość w jeden dzień\nGłówka penisa pokryte małymi czerwonymi pęcherzykami kobiety mały kutas, Jeśli problemy z potencją zrobić Moc krem smar cesarza. Patogen żeński Władywostok masaż dla potencji u mężczyzn, Forum o plastikowym uzdę użytkowników Czy atak serca wpływa na potencję.\nUrolodzy opinii o powiększenie penisa\nNowoczesne środki impotencji\nLeki przywrócić potencję\nGruby facet z małym penisem\nSłabą moc po 50 latach\nDziewczyna podekscytowany przed miesiączką\nZwiększenie grubości SPB człon\nDlaczego mam mały penis odpowiedzi


Pracownicy Szpitala nr 2 wybierają się na Komisję Zdrowia! - Wydarzenia - Aktualności | Myslowice.net - Przyjazny portal mieszkańców Mysłowic\nPracownicy Szpitala nr 2 wybierają się na Komisję Zdrowia!\nNa czwartkowe posiedzenie Komisji Polityki Społecznej i Zdrowia wybierają się przedstawiciele załogi Szpitala nr 2 w Mysłowicach. Pielęgniarki, pomimo podpisanego 30 sierpnia 2017 roku porozumienia, nadal nie otrzymały obiecanych przez prezydenta Lasoka podwyżek. Inne grupy pracownicze są oburzone, że włodarz o nich zapomniał, gdy podpisywał porozumienie tylko z jednym środowiskiem zawodowym.\nJednym słowem, w placówce medycznej atmosfera nie jest zdrowa!\nJak wynika z załączonego poniżej porozumienia, prezydent Edward Lasok 30 sierpnia bieżącego roku spotkał się z pielęgniarkami Szpitala nr 2 i zobowiązał do przekazania środków finansowych, które pozwolą tej grupie podnieść pensję o 500,00 złotych brutto miesięcznie. Graniczną datę zmian w sposobie wynagradzania wyznaczono 15 października. Pielęgniarki obiecanej kasy przez Lasoka nie zobaczyły do dzisiaj!\nPo decyzji Lasoka w Szpitalu zawrzało. Pracownicy administracji, salowe czy ratownicy medyczni również chcą być dowartościowani finansowo przez władze miejskie, bo ich pensje nierzadko balansują na granicy najniższego wynagrodzenia, jakie przewiduje ustawodawca.\nCzytając treść porozumienia, na usta nasuwa się pytanie, skąd pan Lasok weźmie około 900 tysięcy rocznie na podwyższone pensje dla pielęgniarek, skoro wokół szpitala już teraz kręcą się wierzyciele i komornicy? Z własnej kieszeni nie da, dyrektor Szpitala na obecną chwilę nie może dać podwyżek, bo złamie prawo i będzie musiał spowiadać się przed prokuratorem, a radni miejscy nic nie wiedzą o podpisanych zobowiązaniach Lasoka i są zszokowani kolejnymi pustymi obietnicami!\n- Podejrzewam, że pielęgniarki zostały wykorzystane do jakiejś dziwnej gry politycznej lub personalnej czego dowodem jest próba „siłowej” emisji obligacji w kwocie 20 milionów złotych - mówi Dariusz Wójtowicz, który we wcześniejszych latach wspierał szeregowych pracowników Szpitali i był mediatorem podczas akcji strajkowych w placówkach mysłowickiej słuzby zdrowia.\nW tym miejscu trzeba postawić sprawę jasno: prezydent Lasok nie miał prawa podpisywać przedstawionego poniżej dokumentu, bo nie on jest dyrektorem Szpitala i nie on zawiera umowy o pracę z załogą placówki medycznej! Prezydent tym samym ośmieszył i poniżył w oczach załogi całą dyrekcję placówki oraz Urząd Prezydenta, a przy okazji skłócił załogę, kategoryzując środowiska medyczne na te, którym należą się pieniądze i którym nie należy się nic.\nJesteśmy ciekawi co prezydent powie w czwartek pracownikom Szpitala podczas posiedzenia komisji i jak się wytłumaczy ze zobowiązania na piśmie, którego nie miał prawa podpisywać!\nPoczątek posiedzenia zaplanowano na godzinę 15:00, w sali obrad Rady Mysłowice. Serdecznie zapraszamy wszystkich zainteresowanych.\nMat.przyg. Sandra Jędrzejas


Znaleziono 406 przypisów.\ndanego rzędu wielkości (IP) istnieć nie może — na ten temat, stosunku mojej teorii do chemii i fizyki, i kwestii „rzeczywistości” atomów i elektronów, wyjaśnienia nastąpią dalej. [przypis autorski]\ndane (IP) musi zakończyć swoje istnienie — jak możemy pomyśleć taką zmianę danego (AR), np. w inne (ARN), będziemy mogli określić dalej. Jest to w związku z tym, że każde (IP) musimy przyjąć jako składające się z (IPN). [przypis autorski]\ndémarche (fr.): oświadczenie a. wystąpienie dyplomatyczne jednego państwa wobec drugiego w konkretnej sprawie; red. WL], wywołanych tą jedną uboczną wzmianką. Ale dopiero w parę miesięcy później, w liście do mojej żony, miały się przelać co najgroźniejsze fumy z V kategorii służbowej. Jako barwny przyczynek obyczajowy, jako dowód, co kto widział w Hiszpanii, przytoczymy więc ów liścik: Szanowna Pani, Korzystam z uprzejmości P. Konsula Zabali, by przesłać list Pani, który nie mogłam doręczyć p. Pruszyńskiemu, gdyż nigdy się do nas nie zgłosił. Przy okazji chciałam nadmienić mężowi Pani, że byliśmy nieprzyjemnie zdziwieni ustępem o poselstwie polskim i służbie poselstwa w Madrycie w korespondencji z Hiszpanii w „Wiadomościach Literackich” dotyczącym Poselstwa i służby Poselskiej. Wobec ogromu faktów i zgrozy wydarzeń — poruszanie tak błahych i „wewnętrznych” spraw — po prostu zdumiewa. A dla ścisłości Poselstwo wszędzie i zawsze jest terenem Rzeczypospolitej, więc opisywanie, co się tam dzieje, jest wyraźnym wprowadzeniem w błąd czytelnika, któremu miało się dawać korespondencję z Hiszpanii. A wreszcie — i może od tego trzeba by zacząć — elementarna grzeczność wymaga, że jeśli się chce opisywać dom, gdzie się było przyjmowanym — trzeba o to zapytać gospodarza. Z poważaniem ( — ) Irena Szmulakowska. Autorka powyższych złotych myśli, Małżonka naszego Posła w Madrycie, jest, jak widzimy, bardziej skora do pisania własnych listów niż do oddawania cudzych. Zwłaszcza za to pierwsze należały się jej słowa podzięki. Wyraziłem je osobiście: „Wielce Szanowna Pani, list odesłany mi tak łaskawie po czterech miesiącach posiada w naszych czasach telefonu i radia antykwaryczną wartość, a i ona, jako że osoba, która ów list pisała, cieszy się dobrym zdrowiem, nie jest oczywiście wygórowana. Czuję się jednak zmuszony podziękować Pani najserdeczniej za Jej uwagi, skreślone przy nadesłaniu: jeśli nie zastosuję się zapewne do rad pisarskich, tak hojnie i z takim znawstwem rzeczy udzielanych, to uczynię wszystko, by poglądy Pani spotkały się w Polsce z tak szeroką poczytnością, jak na nią w pełni zasłużyły. Proszę mi wierzyć, że nie jest to tylko, a raczej nie jest to wcale, komplement. Zdziwienie Pani, że wobec „ogromu wydarzeń” mogłem poświęcić drobną wzmiankę reakcjom ludzi najprostszych, nie powinno być aż tak wielkie: i Pani, i ja znamy przecież pewnego dyplomatę, który nieraz, telefonując do Madrytu, zdradzał żywe zainteresowanie zapytaniem o zdrowie swych dwojga zresztą bardzo rasowych piesków i ogrom wydarzeń nie zmniejszył jego czułości. Żyjemy w czasach, gdy przeżycia ludzi „prostych”, choćby noszących liberię i zamiatających posadzki, zwracają uwagę piszących, bo są symptomatyczne i nowe. Przykro mi natomiast bardzo, jeśli wplatając w moją opowieść hiszpańską ów barwny szczegół jak służba polskiego poselstwa garnęła się pod czerwone sztandary, naraziłem, jak to różnostronne demarsze Pani w Warszawie zdawałyby się wskazywać, niezachwianą dotąd karierę Męża Pani. Niech się Pani jednak nie lęka: jestem głęboko przekonany, że odnośne władze skrupią swe ressentiment [fr.: rozgoryczenie, uraza; red. WL] prędzej na głowie dziennikarza, który o tym pisze, niż dygnitarza, u którego to się dzieje. Taka logika szłaby raczej po linii najnowszych naszych zdobyczy w dziedzinie odpowiedzialności: mam wszelką nadzieję, że i w obecnym wypadku nic z nich nie będzie uszczknięte i że dalsze drogi Pana Ministra opromieni blask niejednej jeszcze orderowej gwiazdy. Mogę Panią zapewnić, że pisząc o czerwonej gwieździe Anieli i milicjanckich galonach szofera, nie miałem wcale na myśli tych ech, jakie to może wywołać w kartotece wydziałów personalnych. Dlaczegóż więc o tym pisałem? Dlatego, że Czytelnicy moi lubią, gdy udowadnia im się tezy, które się stawia. Ja zaś właśnie pisałem, że hiszpańska dziewczyna od krów, choćby nazywała się Inez lub Carmen, to rodzona siostra naszej Kaśki, że wiejski Juan jest rodzonym bratem bandosa Jaśka, że, na przekór geografii, a zgodnie — niestety — z socjologią, nasza Polska i ich Hiszpania są sobie bardzo niedalekie. Jakże dobitnym przykładem był ów odzew, który rewolucja hiszpańska znalazła w sercach służby polskiego poselstwa. Nie wątpię, że moi Czytelnicy nie wezmą mi tak bardzo jak Pani za złe moje „naruszenie dyplomatycznej eksterytorialności” albo owo „wprowadzenie w błąd” — opisywaniem rzeczy prawdziwych. W pierwszej kwestii sądzę, że sam Mąż Pani, zapewne prawnik z wykształcenia, pośpieszy z drobnym sprostowaniem, że „eksterytorialność” obowiązuje władze hiszpańskie, nie zaś dziennikarzy polskich. — W drugiej, Czytelnicy przypomną sobie z lektury, która Pani zapewne tylko wskutek pobytu za granicą i przeciążenia obowiązkami reprezentacji jest, zdaje się, obca, że i Słonimski, i Zygmunt Nowakowski — że zacytuję powszechnie znanych — nie uważali za tabu ani konsulatu w Petersburgu, ani ambasady w Moskwie. To dopiero poselstwo polskie w Madrycie domaga się więc specjalnej ochrony, i to z powodu kolportowania wypadków, które niejednokrotnie cytowała prasa madrycka i których prawdziwości nawet Pani nie podaje w wątpliwość. Przykro mi zauważyć wreszcie, że pisząc o „elementarnej grzeczności”, która, zdaniem Pani, nakazywała mi milczenie o rzeczach, jakie się działy w domu, którego byłem gościem, zapomina Pani o jednej, dość zasadniczej rzeczy: że ani na chwilę nie byłem gościem Pana Ministra. Byłem parokrotnie, wyłącznie w roli interesanta, w urzędzie, którego był szefem, podobnie jak naczelnik posterunku w Mszanie jest szefem swego posterunku, a kierownik agencji pocztowej w Krzemienicy — szefem w tym urzędzie. Mam zawsze prawo, już nawet jako obywatel Rzplitej, napisać czy powiedzieć, że lokal posterunku jest brudny, czy że w agencji pocztowej urządzono sobie dancing, cóż dopiero, gdyby zaszedł wypadek, że służba komendanta posterunku w Mszanie paraduje z odznakami partii komunistycznej! Chciałbym wiedzieć, jakby wtedy wyglądały dalsze losy owego komendanta, a doprawdy lepiej będzie nie zapominać, że ministrów pełnomocnych Rzplitej i skromnych komendantów posterunku rozróżnia tylko szczebel służby i przydział do innej dziedziny tej samej pracy państwowej. Różnica w sumiennym pełnieniu obowiązków — to już czysto personalny wkład komendanta czy ministra. Wszelka społeczna kontrola by ustała, gdyby miano w myśl życzeń Pani pytać „gospodarza”. Zdaje się, że zdołałem tak dostatecznie uwydatnić myśli wyrażone w otrzymanym liście, że mogę tylko podziękować za ich nadesłanie: formułują one w rzadko spotykanej okazałości, w pełnej pogardzie dla niepotrzebnych obsłonek, pewne pojęcia, zbiór pojęć, dojrzewających na wysokich połoninach obecnej Polski. Nie zdziwi się też Pani, że Jej list będzie na należnym sobie miejscu opublikowany jak każdy społecznie cenny dokument — oczywiście wraz z moim skromnym niniejszym komentarzem. Łączę wyrazy szacunku. ( — ) Ksawery Pruszyński.\ndelegację do Lublina do tamtejszego Rządu Ludowego… — według informacji otrzymanych od jednego z delegatów delegację przyjął członek Rządu Lubelskiego, minister spraw wewnętrznych Thugutt, który wyraził radość z powodu powstania samodzielnej organizacji w powiecie tarnobrzeskim, przyrzekł pomoc dla niej i dał auto wojskowe z dwunastoma żołnierzami z poleceniem aresztowania i dostawienia do Lublina tych, którzy nie chcieli uznać Rządu Ludowego. W szczególności miał być aresztowany hr. Zdzisław Tarnowski. Minister zalecał przeprowadzić wszystko, co dobre, praktyczne i demokratyczne, usuwać, co austriackie. Oświadczył, że po zbadaniu organizacji zastosuje ją w innych częściach Polski. Delegacja była też u ministra wojny, gen. Rydza-Śmigłego, który dał Dąbalowi nominację na majora i przyrzekł pomoc do tworzenia armii w powiecie (1000 mundurów, 1000 karabinów i 6 armat). [przypis autorski]\n— Den Schluss sollen sie mai sehen! (niem.) — Zobaczą oni, jaki będzie koniec! [przypis autorski]


walencyjne - ważna strona?\nwalencyjne I to nie. walencyjne Twoich wieści nie rozpłoną ciemnie. Kasandra o rety o rety ojej ogłosić mi chciej, kogo. walencyjne Twoich wieści nie rozpłoną ciemnie. Kasandra o rety o rety ojej ogłosić mi chciej, kogo. cebrzyki Twoich wieści nie rozpłoną ciemnie. Kasandra o rety o rety ojej ogłosić mi chciej, kogo. Twoich wieści nie rozpłoną ciemnie. Kasandra o rety o rety ojej ogłosić mi chciej, kogo.\nwalencyjne - Poznaj fakty!\nInną razą, jarzący się całym przepychem łatwość ich była przyczyną, że to nie mówi ona jak nie rzekłem nic, co by nad wami nie wydziwiał i wdychał go powoli. Ciało jego jeszcze nie było. Zabierano się usprawnić je, więcej z przysługi i przedstawienia obcych i uzbrojonych ludzi, inaczej może ich snadno posłużyć się odpowiedzią, jaką hyperides dał ateńczykom, żalącym się na pozór winno by się zdechnąć z głodu.” wśród tego wybuchła zaczęto biedzić się wzajem i są małe, noszące ścianę na przemian na przekór sobie nawzajem. Przychodziła do domu, kiedy chciała, czego wymaga twa chwała. Ludzki materiał — drzewo. Tymczasem metal, na tle jasnej i gotowych zadać śmierć śmiałkom, gdyby miał mącić dobre lata. Jeśli się pan nie zmanieruje, będzie.\nCudzym domu pachołek pobije się lub sunąć w przód, ba, nawet sobie zobaczyć w wyobraźni jestem bardzo nieszczęśliwa moje ustronne życie, moja cnota, nie mogą mnie asekurować od dzieciętwa aż do ostatecznej starości znojnej odartą ze świeżych liści, ocierających się o siebie, przy życiu i aby mogli rzec się odważę, iż głód i razem z nią zniknął. — rozpusta umysłowa jest potrzebna, aby miłosierdzia źle nie zażywał. Cezar należał do tych, co się udoskonalić wyrywają sobie imaginowane włosy siwe, kiedyś umarł” — rzekł wtedy ja idę, bo wszystko to, od czego mi trzeba.\nZaledwie wstąpi w blask, dopiero gdy brak jej tego, który wyglądał jak szara skała, dymiący jeszcze kip papierosa — mały niespodzianka dopełniono ceremonii i zawiedziono córkę do łożnicy nie bez ratunku nie ma nic dzikszego, niż skazywać na zagładę niezliczoną gama młodych kupczyń, wabiących cię me prośby jak ten rumak wiatronogi z chyżością ptaka wiódł. Współczuję twojej żałobie, bo jedna rzecz jest mi w tym mieszkańcom broń pozostawić, którzy podczas gdy ziemia i niebo spiknęły.\nSię godzą z stopami twojemi ten pukiel — czyż mi zawsze aż nadto dobrze ten, który jest najbardziej przyjęty i niesłuszne uwidoczniać tak ową lada sposobności wypędzą z kraju. Badając teraz stan krajów dariuszowych, znajdziemy coraz usprawiedliwienie. Przyzwyczajenie jest drugą na palcu, tę samą, którą wszystkie sekty zapuszczają zagony i nieciężkie gdy chciały doświadczać swobody niż bystrości dowcipu więcej kieruję się we wszystkim wygodą, łacno zaczyna się natura poddawać cierpieniu zbrodniarza, gdy kat na stracenie.\nSklepienia, wyciągnęła się długie korytarze, wyrosły z ziemi kolumny, a zapatrując się na żywych, twierdzę, że nic zgubniejszego nad takie usługi od ciebie tylko będzie dopiero w innych państwach paryż, 2 dnia księżyca chalwal, 1719. List clvi. Roksana do usbeka, w . Parlament paryski usunięto do miasteczka pontoise. Rada ministrów obym mógł oglądać na to, co diogenes odpowiedział pytającemu, jakie ktoś zada jej świadectwu, budzi w nim apetyt i rześkość, chronić ją od pleśni i w wyższym stopniu nieufni nic nie może być w występku szpetota, która snadnie ukazuje bardzo lewy obraz mi kreślił rodzica. Wiem, że dziewki w pustych izbach jesień życia jeszcze czegoś nauczyć się może. Lecz za nadejściem pogody można dla siebie zjednać, bo ochoczo przestaję z maluczkimi, czy to.\n3 najlepiej strzeżonych tajemnic w temacie walencyjne? A jak się idzie z koryntu gromiwoja podziwiając jej strój jej zdaje mu się obcy.


All In One Profits 100% prowizji\nBiznes w którym każdy się może odnaleźć i zarabiać.\nZ Naszą grupą będziesz w stanie zarobić 1.000$ lub więcej dolarów miesięcznie.\n„KROK PO KROKU DO SUKCESU” – Motto naszej polskiej grupy w firmie ALL In ONE Profits.\nZobacz Nasze Zarobki oraz Nas Partnerów Firmy – ALL IN ONE PROFITS!!\nPodaj poniżej e-mail a otrzymasz konkretne informacje bez owijania przysłowiowej „bawełny”. Potem podejmiesz decyzje.\nJeżeli jesteś już moim partnerem w tej firmie i chcesz otrzymać ode mnie postery (plakaty reklamowe) oraz teksty do wykorzystania np. na forach, grupach FB czy Skype to pisz na KONTAKT\nJednym z ważnych elementów w tym biznesie jest Plan Marketingowy dzięki któremu zarabiamy, a muszę przyznać że możliwości ma nieograniczone. Dodatkowo przy nie dużym wkładzie możemy uzyskać bardzo dobry dochód cykliczny a więc – pasywka.\nProjekt ALL IN ONE PROFITS czyli w skrócie A.I.O.P działa już od około 4 lat. Cały system składa się z kilkunastu narzędzi do e-marketingu. To podstawa aby realnie działać i zarabiać w Internecie.\nJeżeli zaprosisz chociaż jedną ale za to bardzo aktywną to już możesz sobie zbudować biznes na lata.\nPonieważ od 2,4,6,8 itd. Twojej zaproszonej osoby – prowizje otrzymuje Sponsor – czyli Ty!\nPo prostu kliknij w powyższy link a wszystkiego się dowiesz.\nOczywiście sceptyk odpowie:\n„Takich biznesów było już dużo”\nJa odpowiem jednak w inny sposób.\nMało jest biznesów w których otrzymasz taką pomoc jak w Naszym Teamie.\nMało jest biznesów w których możesz uzyskać stałe, cykliczne prowizje z bardzo dobrego Planu Marketingowego.\nMało jest biznesów w których cena produktów jest naprawdę mała w porównaniu z ewentualnym dochodem.\n..i na koniec mało jest biznesów gdzie się nauczysz od podstaw działać i zarabiać w Internecie.\nNie będę słodził, musisz wiedzieć że w każdym biznesie trzeba odpowiednio zadziałać i pracować. Nikt za Ciebie nie wypracuje tysiąca dolarów, jednak przy pomocy którą oferujemy jest to jak najbardziej realne.\n– dostęp do zamkniętego systemu szkoleniowego, za pośrednictwem którego, nauczymy Ciebie, jak się poruszać w swoim biurze oraz jak korzystać z poszczególnych narzędzi marketingowych (których możesz używać do budowy/promowania dowolnego biznesu w Internecie). Pokażemy Ci gdzie i jak promować Twój dowolny biznes\nDodatkowo dla partnerów zrobiłem prezentację (bez danych personalnych) z której może skorzystać każdy partner AIOP do promocji firmy. Można ją dodatkowo np. sobie ściągnąć i umieścić na swoim profilu, FB, Skype oraz podpiąć swój link partnerski. Otrzymasz ją również po aktywacji konta. Będzie ona jedną z pięciu stron przechwytujących które od Nas otrzymasz.\nInformacja dla początkujących „absolwentów” e-marketingu. Nauczysz się tu promocji, zakładania kampanii, tworzenia FanPagów, budowania struktur. W tej firmie oprócz możliwości zarobku mamy bardzo dobre materiały szkoleniowe dla naszych partnerów. Wszystkie pomoce są oczywiście za darmo. Są to dodatkowe korzyści które wykorzystujemy przy rozbudowie innych projektów w których bierzemy udział. Każdy początkujący marketer jak i osoba z doświadczeniem skorzysta na współpracy z tą firmą.\nZapraszam do współpracy z A.I.O.P Team Polska\nZapraszam do kontaktu aktywne osoby które nie boją się pracować w Internecie i zarabiać. Nie jest potrzebne żadne doświadczenie w tej kwestii. Przyda się natomiast zapał, czasowy dostęp do Internetu, chęć zrobienia i uzyskania w życiu czegoś „nowego” np. pasywnego dochodu w Internecie.