Blog podróżniczy: Paryskie katakumby na nielegalu. Królestwo umarłych\nParyskie katakumby na niel...\nadamek 10 sierpnia 2019 17:36\nParyskie katakumby na nielegalu. Królestwo umarłych\nParyż (CDG) Francja\nParyskie katakumby pojawiły się w mojej głowie po raz pierwszy parę lat temu, kiedy siedziałem ze Sławkiem przy piwie w Południku Zero. Spotkaliśmy się, kiedy potrzebował wskazówek przed wyjazdem na Spitsbergen. W rewanżu opowiedział mi kilka niesamowitych historii ze swoich podróży, w tym o nielegalnej eksploracji katakumb w Paryżu. Ponad 300 km podziemnego labiryntu pod jednym z najpiękniejszych miast świata. Na nielegalu, bo poza zorganizowaną wycieczką w wyznaczoną strefę, nie wolno tam wchodzić. Zabawa w ciuciubabkę z paryską policją. Kości, murale, do tego ta niesamowita tajemniczość, ekskluzywność całego przedsięwzięcia. Nie da się tam tak po prostu pojechać. Trzeba znać kogoś, kto zna kogoś, kto wie gdzie jest aktualnie wejście do katakumb. To się cały czas zmienia. Kiedy policja odkryje jakieś wejście, momentalnie je plombuje – muruje lub spawa. Po jakimś czasie pojawiają się katafile – społeczność, która eksploruje katakumby – i otwierają nowe wejście. Oczywiście nie ogłaszają tego wszem i wobec. Wie o tym garstka ludzi. - A gdyby tak kiedyś zwiedzić Paryż po tej drugiej stronie? - pomyślałem. Kiedy Sławek zaproponował mi udział w kolejnej wyprawie, od razu się zgodziłem, ale nie robiłem sobie zbytnich nadziei, że mnie w końcu weźmie... Bo niby dlaczego?\nPo dwóch latach, znowu spotkałem się ze Sławkiem. Tym razem to ja prosiłem go o wskazówki przed wyjazdem na Grenlandię. Wspomniałem o katakumbach, a on od razu rzucił – Jedziemy w kwietniu! Pakuj się i dawaj z nami – w zasadzie nie musiałem się długo zastanawiać. Parę dni później miałem już listę na wyjazd, którą skrupulatnie kompletowałem: wodery OP 1, worek US Army, karimata Bundeswehry, rękawice ochronne itd. Z każdym dniem, który zbliżał mnie do katakumb czułem coraz większą ekscytację, ale i jakiś niepokój, może raczej niepewność. To coś zupełnie nowego. Wyjście daleko poza strefę komfortu. Perspektywa spędzenia dwóch dni w ciemnych kanałach była czymś tak obcym i niewyobrażalnym, że nawet nie wiedziałem co o tym myśleć. To faktycznie coś niestandardowego. Przez chwilę nie miałem natomiast zmartwień typu: a co jak nam się strop zawali na głowę - przecież to jakieś stare podziemia... - albo – a co jak się zgubimy? - liczyła się tylko przygoda! To chyba znak, że nie jestem jeszcze taki stary.\nSkąd w ogóle wzięły się pod Paryżem katakumby? Skąd blisko 300 km tuneli, tworzących ogromny labirynt? To ewenement na skalę światową. Niepowtarzalny, nie do znalezienia nigdzie indziej. Pierwsze tunele pojawiły się w czasach rzymskich, kiedy Paryż był jeszcze Lutecką. Wtedy to, na obrzeżach miasta wydobywano wapień, z którego budowano miasto. Kiedy surowiec się skończył, kopalnie opuszczono i o niej zapomniano. Tymczasem miasto się rozrosło na tereny ponad kopalnią. Problem pojawił się dopiero w XVIII wieku, kiedy na powierzchni stawiano coraz więcej, wyższych – i cięższych - domów. W 1774 roku zawalił się cały kwartał ulic. Wtedy przypomniano sobie o katakumbach. Sprawa była poważna, więc powstała specjalna jednostka odpowiedzialna za zmapowanie podziemi. Rozpoczął się projekt wzmacniania podziemi tak aby utrzymały domy i ulice ponad nimi. Przy okazji powstały kolejne korytarze i sale. Kilka lat później pod ciężarem ludzkich szczątków zapadł się strop pod jednym z budynków cmentarza gdzie trzymano ludzkie kości. Wymyślono, że w katakumbach stworzone zostaną ossuaria, do których zrzucone zostaną kości z przepełnionych miejskich cmentarzy. W ten sposób katakumby wypełniły szczątki 6 mln ludzi, żyjących od czasów Merowingów aż po Rewolucję Francuską.\nPrzez wiele lat katakumby były zapomniane. Dopiero w XIX wieku, stopniowo pojawiało się tu coraz więcej "odwiedzających". Powstawały tu nawet bary. Od 1955 roku dostęp do katakumb bez oficjalne eskorty jest nielegalny - ze względów bezpieczeństwa. Wszędzie są ostre pręty, resztki kabli, rury, zalane korytarze. Legalnie można odwiedzić tylko oficjalną część Les Catacombes de Paris – po zapłaceniu 18 Euro, można przejść ok. 1 km z prawie 300 km korytarzy, z przewodnikiem, po oświetlonych salach i obejrzeć poukładane czaszki. Resztę katakumb patroluje specjalna policja. Jeżeli złapią, dają mandat. Po całym Paryżu rozsiane są tajne wejścia – do katakumb można się dostać kanałami, metrem i niektórymi włazami. Niektórzy mają nawet klucze oficjalnych wejść. Ci ludzie to katafile - nielegalnie wchodzą do podziemi, zazwyczaj na jeden dzień lub noc. Fotografują, odkrywają, tworzą mapy, potajemnie się spotykają, organizują imprezy, piją, palą hasz, nurkują w podziemnych studniach robią niesamowite murale tworzą nowe sale przy pomocy łopaty lub kopią tzw. chatières, czyli bardzo wąskie tunele, przez które można się tylko czołgać. To wystarczająco dużo powodów, żeby tu być.\nParyż przemyka nam za oknami kolejki. W zatłoczonym wagonie siedzimy ze Sławkiem i Olem nad wielką mapą katakumb znalezioną gdzieś w Internecie. Wszyscy oczy jak pięciozłotówki. Jesteśmy już tak blisko! Nic nie jest jednak pewne. Sławek dowiedział się od znajomych katafili gdzieś na forum, że jest jedno wejście, ale wskazówki są dość generyczne. Tymczasem analizujemy mapę podziemi. Wszystko wydaje się proste – przecież jest mapa – to chyba wiadomo jak iść. Sławek tłumaczy, że owszem, jest mapa, tyle, że pod ziemią nie ma żadnych punktów orientacyjnych. Jest po prostu ciemno. Nie ma budynków drzew. Są tylko korytarze. Chyba to do mnie jeszcze nie przemawia. Dlatego mamy mapę i kompas. Bez tego można się tam błąkać nawet kilka dni. Dalej jedziemy metrem. Widzę jak chłopaki są coraz bardziej podekscytowani. Czują już zapach kanałów. Też to czuję – jakaś taka piwniczna stęchlizna i wapienna woda. W końcu wysiadamy gdzieś w nastej dzielnicy. Olo kupuje w małym sklepiku Gitanesy – na co dzień nie palę, ale w katakumbach zawsze muszę mieć paczkę Gitanesów! – Nie dziwi mnie to. W końcu to gość, który dla frajdy czołga się po paryskich kanałach.\nW wyznaczonym miejscu dyskretnie węszymy. W sumie wyglądamy jak nieudolni złodzieje próbujący ukraść jakiś samochód. Kiedy gramolimy się przez jakiś mur, podbiega do nas podekscytowany nastolatek, który przechodził ze swoim dziadkiem. Na migi pokazuje, że wie dokąd idziemy – utwierdza nas w przekonaniu, że dobrze trafiliśmy – coś tam mówi łamaną francuszczyzno-angielszczyzną, że przejście na tamtą stronę jest tam i po prawej. Czyli też tam łazi... To jak jakieś tajne stowarzyszenie. Jak w Fight Club. Ludzie, żyjący tutaj, są też częścią tamtego świata. Są wszędzie – w sklepie, za kierownicą autobusu, w szkole. Przeskakujemy płot, potem jakieś schody i lądujemy gdzieś przy opuszczonych torach starej kolejki La Petite Ceinture. Mieliśmy schodzić wczoraj w nocy, ale przez spóźniony samolot jesteśmy rano, więc musimy uważać na ochronę kolei, która kręci się po okolicy. Idziemy wzdłuż ścian pokrytych muralami, mijamy ludzi, którzy w spokoju siedzą sobie i malują kolejne obrazy.\nChodzimy przy ścianach szukając wyjścia. W którymś tunelu z kolei nareszcie jest! Niepozorna mała dziura w ścianie, której bym nawet nie zauważył. Chłopaki z podnieceniem krzyczą – to tu! - A więc zaczyna się! Jeszcze tylko chwila, symboliczne piwo, dla niektórych symboliczny Gitanes. Wszystko zapakowane, czołówki na głowach, rękawice na rękach... OK, zróbmy to. Gramolimy się przez małą dziurę, czołgam się, potem w kucki, na kolanach. Jakieś miękkie błoto, woda, znowu błoto. Pod kolanami czuje twardą powierzchnię kamienia i małe otoczaki wrzynające się bezlitośnie w nogę. Wtedy dochodzi do mnie, że komfortowo to naprawdę nie będzie. Przez pierwsze kilkanaście metrów nie da się wyprostować. Woda okazuje się sięgać po kostki, od razu trzeba zakładać wodery. Brodząc w błocie. Wszystko zaczyna być upaćkane, ale sprawia mi to przyjemność.\nI ten zapach! To coś w powietrzu. Gęste wilgotne powietrze. Zapach piwnicy, wilgotnej wapiennej skały, mokrego piasku. Zapach ciemności i zapomnienia. Zapach, którego nie uświadczysz na górze. Jest jak perfumy, pomieszane nuty różnych miejsc, ale tworzący coś zupełnie innego, nowego. Zapach tego drugiego Paryża. Kiedy docieramy do głównego korytarza, możemy się nieco rozprostować. Przysiadamy. Chłopaki gaszą światło. Wszyscy milkniemy. Czuję się jak w jakimś innym świecie. Ciemność całkowita. Onieśmielająca, obezwładniająca. Nie wiem nawet czy mam otwarte czy zamknięte oczy. I cisza. Czuję jakby oplatała mnie gęsta cisza. Owijała mnie miękkim całunem i tłumiła wszystko dookoła. Pierwszy raz nie słyszę nic. Co chwila tylko rozdziera ją cichy oddech któregoś z nas lub metaliczny dźwięk kropli kapiących gdzieś z mokrego sklepienia. Cały czas czuję się nieswojo z tym poczuciem nowości. Ta ciemność i cisza, ten cały nowy wymiar to coś co sprawia, że nie wiem jak się zachować.\nRuszamy główną aleją, pomiędzy wilgotnymi ścianami pomazanymi sprejem. Wygląda to jak jakieś brudne squaty, tyle, że nie ma tu aż tylu śmieci. Katafile bardzo dbają o to aby na dole nie było syfu. Oczywiście zdarzają się tacy, którzy śmiecą, ale generalnie największym problem jest błoto. Mijamy jakiś miejski rower, który ktoś zaciągnął z góry i tutaj porzucił. To akurat słabe. Rozumiem alternatywny sposób spędzania czasu, uciekanie od tego tam na górze, ale to jest zwykły bezsensowny wandalizm. Rower się tu przyjął i staje się częścią tego miejsca. Powoli zaczyna obrastać błotno-wapiennym nalotem i zamienia się w rzeźbę. Na ścianach przymocowane są tabliczki z nazwami ulic, które są kilkanaście metrów nad nami. Niestety nie ułatwia to nawigacji, cały czas chodzimy z kompasem i mapą. Widzę, że chłopaki się rozgrzewają jeżeli chodzi o orientację. Dobrze że znajdujemy się w najłatwiejszej, południowej części katakumb. Próbuję się orientować, ale idzie mi słabo, więc zdaję się na Sławka i Ola.\nOdbijamy z głównej alei i ruszamy małymi, niskimi korytarzami w kierunku Salle du Belier. To pierwsza sala do jakiej docieramy w katakumbach. Jedna z wielu jakie katafile zrobili własnymi rękami. Wykute w ścianach półki, stoły i miejsca do leżenia. Do tego rzeźby. Przedziwne, makabryczne, przerażające i zachwycające zarazem. Od samego patrzenia przechodzi dreszcz. Z mroku wyłaniają się twarze wykrzywione grymasem, głowy kozła, muszle, jakieś dziwaczne stwory. Rozsiadamy się pomiędzy patrzącymi na nas rzeźbami, pod kobietą wykonaną z mistrzowską precyzją, z każdym najmniejszym anatomicznym detalem. Dookoła porozrzucane różne dziwaczne przedmioty – ludzkie kości, zabawkowe samolociki, jakieś maskotki, lalki. Gasimy światło i znowu dajemy się otulić całkowitej ciemności, tej gęstej, lepkiej ciszy. Czuję jak chłopakom sprawia to radochę. Zaczynam rozumieć co jest w tym kanałach. Coś, na co czeka się z niecierpliwością latami. Oni są tu już piąty raz. Dla nich to święto. Rytuał. Tak bardzo się cieszę, że pozwolili mi być jego częścią. To tak jakby ktoś zaprosił mnie do swojego domu, odkrył jakiś swój sekret uchylił rąbka swojego życia. Katakumby to intymna sfera życia.\nRuszamy dalej korytarzami. Coraz częściej pojawiają się osuwiska, jakieś pęknięcia. Wygląda to trochę przerażająco, ale pocieszam się, że nic się przecież nie stanie. Większość bocznych korytarzy jest odcięta. Widać, że katafile kopią, drążą, próbują odkrywać i przebijać się do innych komnat. Docieramy do końca korytarz. Przed nami Le Viandox – ossuarium. To tu 250 lat temu zrzucano kości z cmentarzy całego Paryża. Szczątki ludzkie walają się po podłodze jak patyki w lesie. Muszę uważać, żeby ich nie deptać. Czasami się nie da. Kiedy zahaczam o nie butem, rozlega się przerażający pusty dźwięk. Ni to chrzęst ni to odgłos bambusowych dzwonków na wietrze. Dociera do mnie, że to mój pierwszy kontakt ze szczątkami ludzkimi. Zaskakująco, nie robi to na mnie wrażenia. Jest ich tyle, że trudno o jakiś strach. Przez ilość i wszechobecność momentalnie powszednieją. Jakby były odczłowieczone. Jakby to był normalny element wystroju katakumb. Jak bambetle w piwnicy, jak książki w bibliotece. Tyle, że to nie weki a zmurszałe kości piszczelowe, strzałkowe, kawałki miednic i czaszek mieszkańców Paryża. Anonimowe, niekompletne, zniszczone. Odruchowo wykrztuszam z siebie – pardon – przepraszam ich za naruszenie ich spokoju, mimo, że 250 lat temu ktoś ich i tak wykopał z grobu i zrzucił tu jak jakieś śmieci... robię to po francusku, tak, żeby mnie zrozumieli.\nRuszamy na północ główną arterią katakumb Avenue du General Leclerc. Wilgotne ściany są w większości posprejowane. Wygląda to na zdemolowane, ale to pewnie każda grupa katafili oznacza swoje terytorium, szlaki, trasy. Znaki, których nie potrafimy odczytać. Język ludzi katakumb. Odbijamy w kolejną plątaninę korytarzy. Cisza, którą rozrywają tylko nasze kroki pluskające o wodę i chlupot błota, nagle zostaje brutalnie zagłuszona. Gdzieś z daleka słychać przytłumione odgłosy miasta. Przechodzimy obok studni kanału. Kilkanaście metrów nad nami, widać w oddali światło dzienne – coś czego nie widzieliśmy od dawna – i słychać odgłosy miasta. Szum, samochody, kroki ludzi na metalowej klapie kanału, nawet głosy. Inny świat, który nas nie ciągnie. Nie teraz. Wracamy w mrok katakumb Paryża.\nChłopaki rozpoznają znajome miejsca. Wchodzimy do Salle du Chateau – komnaty zamkiem z wyrzeźbionym z wapienia. Wygląda jak gigantyczny zamek z piasku, w który powtykane są różne makabryczne, ubrudzone zabawki. Jakiś maskotka-pingwin, figurka He Mana. Dookoła pełno miniaturowych figurek przedstawiających od postaci z Królika Bugsa aż po buddyjskich mnichów. Zostawiamy worki i chodzimy po kolejnych salach. Chłopaki pokazują mi Salle des Fleurs – komnatę, w której dla zabawy katafile zrobili ogród z plastikowych kwiatów. Jest też konewka, można się więc bawić w podlewanie. Każda kolejna komnata jest jakoś bardziej groteskowa. Te wszystkie maskotki, które normalnie są czymś niewinnym, tutaj – w ciemnym labiryncie - wszystkie zamieniają się w laleczki Chucky. Nawet Kłapouchy z Kubusia Puchatka, pochylony nad sflaczałą sex-lalką na starym popalonym materacu jakoś przestaje być tym samym gnuśnym osiołkiem. Sztuka przez duże S. Powiedzieć, że tu jest dziwnie, to nic nie powiedzieć. Kompletna abstrakcja. Na granicy jakiejś dziwnej sztuki, ale też obleśności i perwersji.\nWyraźnie wkraczamy na obszar dużej aktywności katafili. Do tej pory poruszaliśmy się po nieco zapomnianych i mniej uczęszczanych południowych obrzeżach katakumb. Na ścianach pojawia się coraz więcej murali, na ziemi coraz więcej śladów po imprezach – niedopałków, puszek po piwie, butelek po winie i śmieci. Długie proste korytarze zastępuje tu labirynt połączonych ze sobą komnat. Docieramy do La Plage – głównej imprezowni paryskich katakumb. To chyba największe pomieszczenie w podziemiach. Poprzecinane ścianami i kolumnami, wydaje się, że to jeden wielki labirynt. Jedyny sposób na orientację to zapamiętanie coraz bardziej surrealistycznych murali. Na szczęście nikogo tu jeszcze nie ma. Chłopaki mówią, że to dziwne, bo tu zawsze jest dużo ludzi, a w sumie już powinni się zbierać, bo jest już prawie 20:00. Faktycznie, przez to, że jesteśmy pod ziemią kompletnie straciłem poczucie czasu. Bo i co miałoby mi przypominać o lecących godzinach? Światło, którego nie ma? Rytm życia, który tutaj nie istnieje, bo tu przecież nie ma życia? Tutaj czas nie leci.\nRozsiadamy się przy "barku" pod muralową swobodą interpretacją Wielkiej fali w Kanagawie Hokusaia, Olo odpala kolejnego Gitanesa, bierzemy po łyku słodkiej, palącej nalewki i chłoniemy przestrzeń. Gasimy czołówki. Znowu ta wszechogarniająca ciemność, w której żar Gitanesa. Dym miesza się z gęstym wilgotnym powietrzem katakumb. I znowu ta cisza. Słychać tylko delikatny szelest spalanego tytoniu, trzask stawów i nalewkę spływającą szybko przełykiem. Siedzimy tak po prostu milcząc. Mijają minuty. Albo i nie. Nie wiem, trudno mi nawet liczyć. Zresztą czas się tu nie liczy. Jesteśmy poza czasem. Poza przestrzenią. W kompletnej ciemności. Kompletnej ciszy. Takiej, która aż rozrywa uszy. Tak nienaturalnej, że zmysły zaczynają wariować. Chwilami ogarnia mnie coś w rodzaju paniki. To to coś nieznanego. Bodźce, których dotąd nie zaznałem, o których istnieniu nie miałem pojęcia. To jakieś piękno, którego nie widać, a które tylko się czuje. Odcięcie od wszystkiego i wszystkich. Niebyt, nieczas. Jest tak ciemno i tak cicho, że czuję jakbym w ogóle nie miał ciała. Tak właśnie wyobrażam sobie czystą duchowość.\nTo już któryś raz tutaj na dole. W końcu zapalamy czołówki i kręcimy się po labiryncie. Zachwycam się kolejnymi muralami. Zaskakuje mnie ich ulotność. Ze względu na wysoką wilgotność farba nigdy nie schnie, wystarczy więc dotknąć ściany aby rozmazać malowidło. To nadaje im jeszcze większej wartości. Ta ich przemijalność, ulotność. Chłopaki mówią, że większości murali nie było tu 4 lata temu, kiedy byli tu ostatnim razem. Były inne. I tak tu jest. Sławek szuka przejścia do sąsiednich komnat – to wszystko labirynt, trudno znaleźć jakąkolwiek drogę – nie pociesza mnie. Kiedy pytam czy wiedzą jak się poruszać, Olo kręci głową i odpowiada – no w końcu przecież musimy znaleźć wyjście – w sumie nie wiem czy chcą mnie tylko nastraszyć, czy naprawdę nie wiedzą, ale nie interesuje mnie to. Liczy się tylko przygoda. Po jakimś czasie Sławek rozradowany wraca i mówi, że znalazł drogę do La Cellier. Ruszamy za nim, przeciskamy się przez jakiś la chatiere i wychodzimy w... sali kinowej. To tu w 2004 roku policja odkryła sprzęt kinowy. Katafile urządzili tu sobie kino. Kolejne murale przypominają plakaty filmowe: Edward Nożycoręki, Człowiek z blizną, James Bond, Leon Zawodowiec. Abstrakcja i piękno! Chodzę od ściany do ściany i nie mogę się nacieszyć tym co widzę.\nPo jakimś czasie przeciskamy się przez dziurę i ruszamy korytarzami. Sławek dłuższy czas w ciszy studiuje mapę, składa ją, chowa do kieszeni, po czym mówi, żeby zgasić czołówki. - idziemy po ciemku – rzuca i wyłącza światło. To samo robi Olo. Czuję, jak uginają się pode mną nogi, ale to robię. Kompletna ciemność, dotyk zimnej mokrej ściany, na przemian mlaskanie gęstego błota i krystaliczny plusk wody pod stopami. Wyłączenie wzroku i skupienie się na dotyk. Od tej pory to ściany nas prowadzą. Chłopaki puszczają muzykę z telefonu, która brutalnie rozdziera ciemność. Na początku bolą mnie uszy, ale szybko wczuwam się w klimat. Na przemian lecą abstrakcyjne kawałki Robodromu i Maleńczuk śpiewający "Żniwną dziewczynę" Młynarskiego. Kiedy trochę panikuję i dla spokoju odpalam czerwone światło w czołówce, Sławek dalej prowadzi nas z zamkniętymi oczami wodząc ręką po wilgotnych ścianach korytarzy. Docieramy do ślepego zaułka z małą wąską la chatiere. Olo przeciska się przez nią dla sportu. Ląduje w niskim korytarzu zalanym wodą. Brodzi w wodzie i błocie, wie, że to nie tu, robi to dla czystej przyjemności brodzenia. Ubrudzenia się, wytarzania. Rozumiem to. Jest w tym coś pierwotnego i prawdziwego. Prosto z codziennego życia, z czystego biura, z linearnej codzienności, zejść tu i zwyczajnie wytaplać się w błocie.\nWracamy i dalej podążamy za Sławkiem, który z zamkniętymi, oczami idzie z ręką przyklejoną do ściany. W końcu docieramy do skrzyżowania, przy którym leży kamienna tablica z łacińskimi napisami. Przeczytaj je instruuje Sławek. Kieruję czołówkę na tablicę i zaczynam czytać – ossa arida... - i przechodzą mnie ciarki. Milknę a uradowany Sławek rzuca – jesteśmy! - otwiera oczy i podchodzi do tablicy. Zaczyna czytać od nowa: ossa arida audite verbum Domini, intromittam in vos spiritum et vivetis et dabo super vos nervos et succrescere faciam super vos carnes et superextendam in vobis cutem et dabo vobis spiritum et vivetis et scietis quia ego Dominus. Powtarza kilka razy a ja z trudem próbuję tłumaczyć z łaciny fragmenty księgi Ezechiela: Wyschłe kości, słuchajcie słowa Pana! Chcę was otoczyć ścięgnami i sprawić, byście obrosły ciałem, i przybrać was w skórę, i dać wam ducha po to, abyście ożyły i poznały, że Ja jestem Pan. Nieustające ciarki przechodzą mnie za każdym razem kiedy słyszę go recytującego fragment o suchych kościach powstających z martwych. Jego głos rozdziera ciszę jak dzwon. Do nozdrzy poprzez gęste, wilgotne powietrze wdziera się ostry dym Gitanesów. Dookoła absolutna ciemność, otchłań, którą przecina tylko blade światło czołówki padające na kamienną tablicę. Jeden z najdziwniejszych i najbardziej emocjonujących momentów w życiu.\nZaraz za tablicą ossa arida, trafiamy na komnatę La Boutique z psychodelicznymi mozaikami i jakąś absolutnie przerażającą maskotką. Miejsce, w którym nikt nigdy nie chciałby być sam. Niezależnie czy kiedykolwiek oglądał horrory, czy nie. Ruszamy korytarzem na zachód. Sławek cały czas z zamkniętymi oczami. Mówi, żeby szukać po prawej stronie w ścianie luźno ułożonych kamieni. To sekretna komnata, której nie ma na mapie, ale o której wszyscy wiedzą. Tam mamy nocować. To dobry pomysł, bo jest już grubo po 22:00 a my na nogach od samego rana. Faktycznie trafiamy na luźno ułożone kamienie. Taka dziura w ścianie wyłożona murkiem z kamieni. Czołgamy się do niewielkiej komnaty ze stołem, ławkami do spania i żyrandolem i świecznikiem zespawanymi z... łyżek do zupy. Właśnie tak wyobrażałem sobie krypty grobowe (może z wyjątkiem tych łyżek). Rozpalamy świeczki, rozsiadamy się na kamiennych ławach i znowu siedzimy, słuchamy ciszy, rozkoszujemy się przedziwnym gęstym powietrzem. Kiedy ściągam buty, widzę, że moje przemoczone skarpety parują. Przez niesamowitą wilgotność, wszystko paruje. Mimo że jest dość ciepło, oddech paruje jakby każdy z nas wydmuchiwał kłęby dymu. Gadamy, popijamy, aż w końcu powoli zasypiamy.\nDrugi dzień przygody w katakumbach na mojej stronie http://przepodroze.pl/nielegalne-katakumby-paryza-katafile/\nNie próbujcie tego w domu. To nielegalne.


Jest nowy termin Wolf Run Im. Ignacego Łukasiewicza. Zapisy trwają - krosno112.pl\nJak zapowiadają organizatorzy (MOSiR Dukla i Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego Im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce) – w związku z obowiązującym limitem 150 osób – rywalizacja odbędzie się tylko na jednym dystansie.\nW sobotę (10 października) zawodnicy będą mieli do pokonania ponad dwudziestokilometrową pętlę pomiędzy Bóbrką a Zboiskami. Różnica poziomów to około 1000 metrów.\nStart do półmaratonu (o godz. 10:30) zaplanowano w Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego Im. Ignacego Łukasiewicza w Bóbrce. Biuro zawodów będzie czynne od godz. 8.\nTrasa będzie oznakowana i zabezpieczona przez sędziów oraz ratowników medycznych.\nWarunkiem uczestnictwa jest zgłoszenie online na stronie timekeeper.pl oraz uiszczenie opłaty startowej – 60 zł. Szczegóły i regulamin na stronie - MOSiR Dukla.


Słodki zapach świątecznych wypieków | Tescomapolska.pl\nSłodki zapach świątecznych wypieków\nTak, to prawda, Boże Narodzenie już za pasem. Wszyscy szukają inspiracji na prezenty i ozdoby, ale przede wszystkim na świąteczne dania i wypieki. Już od pierwszych dni adwentu w domach unosi się przyjemny zapach korzennych przypraw, a z dnia na dzień rosną zapasy przeróżnych ciasteczek.\nWszystko po to, aby bożonarodzeniowy stół prezentował się wyjątkowo. Przyznajcie sami, kto nie zachwyca się wielokolorowymi lukrami, posypkami i milionem wyśmienitych smaków rozpieszczających kubki smakowe.\nPrzygotowanie wypieków dobrze jest zacząć z wyprzedzeniem. Jest to ważne nie tylko ze względu na przedświąteczną gorączkę i brak czasu, ale także dlatego, że wiele rodzajów ciasteczek potrzebuje nawet kilku tygodni, aby w pełni rozwinął się ich smak i konsystencja. Które to ciastka?\nJeśli na Boże Narodzenie można by upiec tylko jeden rodzaj ciasteczek (koszmar!), z pewnością wygrały by pierniczki. A to nie tylko ze względu na ich smak, ale przede wszystkim dlatego, że jest to już swego rodzaju bożonarodzeniowy rytuał. Wykrawanie, zapach podczas pieczenia i wreszcie zdobienie, które szczególnie uwielbiają najmłodsi… Nie, nie, nie, bez pierniczków się w tym roku nie obejdziecie.\n2 mniejsze jajka, 400 g mąki pszennej typ „00”, 80 g cukru pudru, 100 g lekko podgrzanego miodu, ¾ łyżki sody, 1 łyżeczka mielonego cynamonu, szczypta mielonych goździków\nWszystkie składniki wymieszaj, zagnieć ciasto i umieść je w lodówce na minimum 2 godziny (ciasto możesz przechowywać w lodówce nawet 14 dni). Ciasto rozwałkuj na płaty o grubości 2 – 3 mm, następnie wykrawaj wybrane kształty. Blachę wysmaruj lekko tłuszczem lub użyjFolii do pieczenia DELÍCIA, pierniczki posmaruj żółtkiem i piecz na złoto w temperaturze 150 °C.\nPrzygotowanie lukru: Białko wymieszaj z cukrem pudrem do zgęstnienia. Do zdobienia polecamy wykorzystać Pisak zdobiący DELÍCIA, który sprawia, że dekorowanie potraw nawet bardzo delikatnymi, płynnymi i dokładnymi liniami o różnych grubościach jest łatwe niczym pisanie. Oprócz lukru pisak poradzi sobie także z wymagającym kremem maślanym, twarogowym lub czekoladowym, roztopioną czekoladą i bitą śmietaną.\nCoś słodkiego do kawy? Wyśmienite maślane ciasteczka docenią wszyscy Twoi świąteczni goście. Takim ciasteczkom, za pomocą praski, możesz nadać różne kształty. Co prawda ciasteczka maślane można jeść zaraz po upieczeniu i udekorowaniu, ale warto odczekać chociaż dwa tygodnie, aby móc rozkoszować się pełnią ich smaku.\n500 g mąki pszennej, 300 g miękkiego masła, 170 g cukru pudru, 3 żółtka\nZ miękkiego masła, żółtek, mąki i cukru przygotuj ciasto i napełnij nim praskę. Uwaga! Ciasto nie może być schłodzone. Ciasto nanoś bezpośrednio na zimną blachę i piecz ciasteczka na złoto w piekarniku rozgrzanym do 160° C. Po upieczeniu ciasteczka zdejmij z blachy póki są jeszcze ciepłe.\nImbir na słodko\nImbir nie jest lubiany przez dzieci, ale delikatnie pikantny smak ciasteczek imbirowych, to coś zupełnie innego…\n280 g cukru pudru, 4 żółtka, 1 jajko, 280 g mąki pszennej, łyżeczka mielonego imbiru, skórka cytrynowa\nŻółtka i białka ubijaj co najmniej 20 minut, następnie dodaj skórkę z cytryny, imbir, mąkę i przygotuj jednolite ciasto. Rozwałkuj płat o grubości 0,5 cm i wykrój ciasteczka. Umieść je na blasze wyłożonej papierem do pieczenia i pozostaw na noc. Następnego dnia rozgrzej piekarnik do190 °C i pozwól imbirkom wyrosnąć. Następnie zmniejsz temperaturę do 160 °C i piecz kolejnych 6 – 8 minut.\nWskazówka: Wykrojenie 28 imbirków za jednym razem umożliwi zgrabna Forma do wykrawania ciastek bożonarodzeniowych DELÍCIA. Można ją wykorzystać także do pierniczków, ciasteczek maślanych i herbatników.\nCo jeszcze możesz upiec już teraz?\nNa pewno nie zaszkodzi jeśli upieczesz dodatkowe ciastka takie jak – orzechowe rogaliki, kokosanki, albo kruche ciasteczka migdałowe.\nRogaliki z „pustego” ciasta orzechowego\n35g cukru pudru, 35g mielonych orzechów włoskich, 25g masła\nWszystkie składniki dokładnie wymieszaj, przygotuj ciasto i wstaw je na co najmniej 2 godziny do lodówki. Silikonową formę na rogaliki lub foremki napełnij w ok. połowie ciastem i piecz ok. 20 minut w piekarniku rozgrzanym do 150 °C. Z podanego przepisu przygotujesz około 20 rogalików.\nWażna wskazówka: przygotowane z wyprzedzeniem ciasteczka polecamy schować bardzo starannie. Najlepiej w pojemniku zamykanym na szyfr! W tym wyjątkowym okresie wszystkie schowane ciasteczka znikają w niewyjaśnionych okolicznościach…\nForma do wykrawania ciastek bożonarodzeniowych DELÍCIA\nForemki do wykrawania kruchych ciastek bożonarodzeniowych DELÍCIA, 8 szt.\nWykrawacze do kruchych ciasteczek DELÍCIA, tradycyjne, 6 szt.


Podgłogowski Krzepów stoi w wodzie. Ludzie zostali w domach | Gazeta Lubuska\nPodgłogowski Krzepów stoi w wodzie. Ludzie zostali w domach\nDorota Nyk 76 835 81 11 [email protected] 24 maja 2010, 18:00\nTo ulica Osadników w Krzepowie. Poniedziałek, około 17.00.\n- Nikogo nie ma, sami musimy się ratować - narzekają mieszkańcy ul. Osadników na podgłogowskim osiedlu Krzepów. Tam kilkanaście domów jest już zalanych przez cofającą się rzekę Czarną. Większość mieszkańców zostało w domach.\nLudzie zostali na ul. Osadników fot. Dorota Nyk\nLudzie zostali na ul. Osadników\nTego się można było spodziewać. Cofająca się rzeka Czarna, dopływ Odry, zalała najbliżej niej położoną ul. Osadników. Woda jest już na drodze, która została zamknięta dla ruchu. Wjazdu pilnuje policja.\nUlica jest zalana na długości kilkuset metrów. Wody jest po kolana, a mieszkańcy twierdzą, że wkrótce będzie po pas. Są całkowicie zalane piwnice i podwórka, a niektórzy maja także wodę w domach. Odcięto prąd. Mieszkańcy siedzą, pilnują domów i czekają aż powódź przejdzie. - Nikogo tu nie ma do pomocy, sami się musimy ratować - powiedzieli nam. - Brak jakiejkolwiek informacji i pomocy. Urzędnicy ze sztabu powodziowego przyjadą, popatrzą i odjeżdżają.\nMieszkańcy sami musieli sobie organizować ubrania i buty do chodzenia po wodzie. Niektórzy zostali w odciętych od suchej drogi domach. - Tyle tylko, że ZGM szybko nam szambo opróżnił i śmieci zabrał - powiedzieli nam.\n- Co byśmy zrobiły z dziećmi, gdyby nagle w nocy wał przerwało - zastanawia się Katarzyna Rupala fot. Dorota Nyk\n- Co byśmy zrobiły z dziećmi, gdyby nagle w nocy wał przerwało - zastanawia się Katarzyna Rupala\n- Nic tu nie pomoże, ciągle nas będzie zalewać, jak wału nie zbudują - powiedzieli nam. Tymczasem dziś przez cały dzień trwała akcja przeciwpowodziowa, ale na Ostrowie Tumskim. Odpompowywana była woda z ulic Dolnej i Spokojnej. Wzmaciane były wały w Widziszowie, otaczane wałami z worków jest Przedmoście. Zdaniem straży największe zagrożenia podsiąkami występuja w gminie Kotla w okolicach Bogomic - Rapocina.\nW gminie wiejskiej Głogów ogłoszono dobrowolną ewakuację. Autobusy odwoziły ludzi zagrożonych powodzią do szkoły w Pęcławiu, gdzie czekała na nich ciepła strawa i nocleg. Jednak niewielu z takiej pomocy skorzystało.\nDo Przedmościa przyjechalo zaledwie kilka osób. Chyba jednak ludzie woleli zostać w domach lub przenieść się na ten najgorszy czas do rodzin lub znajomych.\nW pomieszczeniach szkoły spotkaliśmy Katarzynę Rupalę, która przyjechala tu z dzieckiem, z rodzeństwem oraz z mamą. Jej tato został w Serbach, pracuje przy umacianiu wałów. - Mama się bała, że woda podejdzie pod nasz dom, bo wały ledwo trzymają - powiedziała. - Do jutra tu zostaniemy, mamy tu wyżywienie i spanie. Co byśmy zrobiły z dziećmi, gdyby nagle wał przerwało?\nProblem był z pewna starsza panią, którą syn przyprowadził z torbą, wsadził do autobusu i zostawił. Sam pewnie poszedł ratować wały. Tymczasem pani nie chciala wyjść z autobusu, kazała się wieźć z powrotem do domu. Nie rozumiała gdzie jest i że jest powódź. Organizatorzy ewakuacji mieli problem, bo na siłę nie można nikogo ewakuować.\nStan wody w Odrze koło godziny 14.30 wynosił już 670 cm. Dzisiaj o 18.00 w starostwie zebrało się Powiatowe Centrum Zarządzania Kryzysowego (wójtowie, prezydent, władze powiatu, służba\nzdrowia, służby mundurowe i specjaliści od spraw wodnych). Ustalano i przygotowywano działania na najbliższe godziny walki z żywiołem. Fala kulminacyjna 685 cm ma przyjść między 2.00 a 6.00.


Biegi W Polsce Kościan - NaszeMiasto.pl\nBiegi W Polsce Kościan\nCzytaj najnowsze artykuły, oglądaj zdjęcia oraz filmy. Wybierając dziedzinę "Biegi W Polsce Kościan" masz szybki dostęp do najciekawszych treści o tej tematyce.\nBegacze ze Śmigla przebiegli trasę ze Świnoujścia do miejscowości Nowa Karczma przy granicy z obwodem kaliningradzkim. Charytatywną sztafetę organizowano, aby pomóc w zbiórce pieniędzy dla Domu Dziecka w Sławie. Uczestnicy biegu pokonali prawie 520...\nW niedzielę 23 lutego w Krzywiniu odbył się czwarty, ostatni etap tegorocznych Powstańczych Biegów Przełajowych Grand Prix Powiatu Kościańskiego.\nRozpoczynamy 63. Plebiscyt na Najlepszych Sportowców i Trenera...


Sąd Najwyższy - wiadomości tematyczne | AntyFAKE\nArtykuły powiązane tematycznie - Sąd Najwyższy\nInformacjeSąd Najwyższy ocenił prawie wszystkie protesty wyborczeSąd Najwyższy pochylił się już nad najliczniejszym pakietem obejmującym 4068 protestów wyborczych – podaje sn.pl. SN stwierdził, że naruszenia w...Piotr Burakowski31 Lipca 2020\nInformacjeProtest wyborczy KO uznany za zasadny. Kandydat otrzymał 0 głosów, chociaż sam na siebie zagłosowałProtest wyborczy, który zgłosił kandydat Koalicji Obywatelskiej na posła, został uznany przez Sąd Najwyższy za zasadny. Według protokołu komisji...Maria Wieczorek7 Listopada 2019\nInformacjeProtesty po wyborach parlamentarnych. Od środy ich liczba wzrosła o 128Wybory parlamentarne 2019 wzbudziły wśród obywateli wyjątkowo duże emocje. W środę 23 października informowaliśmy, że do Sądu Najwyższego wpłynęły...Michalina Kobla26 Października 2019\nInformacjeSąd Najwyższy ujawnił liczbę protestów, które wpłynęły po wyborach parlamentarnych. Było ich ponad 70Sąd Najwyższy przekazał oficjalnie liczbę protestów, które wpłynęły do niego po tegorocznych wyborach parlamentarnych. PAP dowiedziała się, iż tym razem...Michalina Kobla24 Października 2019\nInformacjePAP: PiS złożyło do SN protesty wyborcze. Chce ponownego przeliczenia głosów w dwóch okręgachPrawo i Sprawiedliwość zdecydowało się według doniesień PAP na złożenie do Sądu Najwyższego wniosków w ramach protestów wyborczych. Partia chce...Michalina Kobla21 Października 2019\nInformacjeWątpliwości co do legalnego startu kandydata PiS w wyborach. Do SN trafią protestyWybory parlamentarne wzbudzają wciąż niemałe emocje wśród polskich obywateli. Grupa wyborców z okręgu nr 59 zapowiedziała, że zamierza złożyć protest...Michalina Kobla19 Października 2019\nInformacjeWojny o sondaż ciąg dalszy. Konfederacja chce unieważnienia wyborów przez działania TVPKonfederacja zapowiedziała, że skieruje do Sądu Najwyższego protest wyborczy. Przedstawiciele siły politycznej zamierzają zabiegać o unieważnienie ostatnich...Michalina Kobla15 Października 2019


Rozrywka na imprezie firmowej – Rzeczywisty blog\nZ racji tego, że jest to tak aktywna zabawa, świetnie wpływa na obniżenie poziomu stresu w naszym organizmie i na rozładowanie negatywnych wrażeń. Dodatkowo usprawnia system krwionośny, dotlenia organizm i działa na niego aktywizująco. Paintball Uniejów jest zabawą ustabilizowaną, nie można w trakcie niej odnieść żadnych ran, bo kule, które są wystrzeliwane z pistoletu, są tak de fakto wypełnione farbą, która ma zaznaczyć, że dana osoba została zestrzelona i odpada z gry. Podczas zabawy można rozwijać własne zdolności w pracy w dziale, ale równocześnie współzawodniczyć z drużyną przeciwną dążąc do zwycięstwa. żeby uczestniczyć w paintballu nie trzeba tak de facto żadnych, szczególnych umiejętności. Wystarczy jedynie genialna organizacja, szybkość, zdolność robienia uników i zwyczajnie chęć do tego, ażeby się poprawnie bawić. Paintball Pabianice nie ma odpowiednio żadnych negatywnych stron, wyłącznie to, że można się podczas niego rzeczywiście mocno zmęczyć, a nasza drużyna ma możliwość przegrać. Ogólnie rzecz ujmując, jest to jednakże świetna zabawa, którą można polecić każdemu.\nWięcej: paintball Łask.


Strrraszna historia. Krwawi władcy i wredne królowe & Groźni rycerze w ponurych zamczyskach – Terry Deary – Nasze recenzje\nStrrraszna historia. Krwawi władcy i wredne królowe & Groźni rycerze w ponurych zamczyskach – Terry Deary\nOpublikowany 11/04/2019 Autor Martycja\n„Strrraszna historia” to seria wydawnictwa Egmont, o której dowiedziałam się zupełnie przypadkowo. Sądząc po opisach zamieszczonych z tyłu książek, spodziewałam się czegoś bardziej zabawnego niż „strrrasznego”. Co zastałam? Bogato ilustrowane książki, zawierające coś, co faktycznie może wystarczyć. Ale po kolei!\nNajogólniej rzecz ujmując, „Groźni rycerze w ponurych zamczyskach” oraz „Krwawi władcy i wredne królowe”, to książki zawierające mnóstwo informacji, o które raczej trudno w szkolne. Obydwie ukazują mroczniejszą stronę historii, popartą datami, niechlubnymi faktami, i bardzo często ilustracjami… żebyśmy na pewno zapamiętali! Ale żeby nie było tak strasznie, autor nie omieszkał zaserwować wszystkiego w humorystyczny sposób.\nSłów kilka od strony technicznej\nObydwie książki rozpoczynają się jednakowo – od spisu treści oraz wstępu. Obie z tych rzeczy gładko wprowadzają w temat, informując, czego możemy się spodziewać. Następnie jest część właściwa, gdzie autor wystawia kawę na ławę. Nie patyczkuje się, chwilami będąc mocno bezpośrednim. Ale mimo wszystko, na stronach obydwu książek znajdziemy naprawdę mnóstwo faktów. Jest ich tak dużo, że większość z pewnością bardzo szybko uleci z głowy, ale przecież zawsze można ponownie zajrzeć do książki. I co ważne, autor nie zaniechał chronologii, tworząc jedną spójną całość. Nie wywołuje na przykład władców na wyrywki, tylko opowiada o nich, jeden po drugim. Zostaje w głowie ogólny zarys, który uważam za świetną sprawę.\nCo ważne, przekazywana wiedza podana jest w przystępny sposób. Jeśli pojawia się jakieś trudne słówko, natychmiast jest tłumaczone. Pojawiają się również fragmenty w postaci komiksu czy listu. Przewracając kartkę, nigdy nie wiadomo, co się zastanie po drugiej stronie. I to jest super! Niektóre rzeczy sobie przypominałam, niektóre poznawałam po raz pierwszy, ale, co ważne, dobrze się bawiłam. Poza tym radowały się moje oczy, mogąc pooglądać trochę ilustracji, zamiast tylko literki i literki. Wróciłam do czasów dzieciństwa, za co jestem wydawnictwu bardzo wdzięczna. I quizy! Co jakiś czas pada pytanie, jaka wersja wydarzeń, w odniesieniu do danej osoby/sytuacji, wydaje nam się najprawdopodobniejsza – warto zaznaczyć, że odpowiedzi na ogół wydają się nie mieć racji bytu. Odpowiedzi najczęściej powalają! Ten sposób komunikacji z czytelnikiem uważam za mega w punkt.\nSłów kilka o wrażeniach\n„Krwawi władcy i wredne królowe”\nPochłonęłam tę ilustrowaną książkę w bardzo szybkim czasie, podobała mi się, jednak czegoś mi zabrakło. Początkowo było dobrze, ale z czasem jakby coś zaczęło się psuć. Nużyć. Nie do końca to rozumiem, ponieważ autor zaskakiwał i naprawdę nie było wiadomo, w jakiej formie będzie chciał się ze mną komunikować – list, ogłoszenie, komiks… Ponadto troszkę przeszkadzały mi niektóry fragmenty, będące zlepkiem faktów, w konkretnej tematyce – i tutaj zaczynała się zabawa. Nagle w jednym miejscu mogło znaleźć się 5-ciu władców, z 17-tu dotychczas omówionych. A jako że ja koniecznie chciałam dopasować tytuł do osoby, niekiedy wracałam wstecz, by przypasować sobie osobę do jej przewinień/osiągnięć. Oczywiście im bardziej zwiększała się pula władców, tym bardziej rósł stopień trudności i bałagan w głowie. Nie przeczę, ciekawostki były zaskakujące, ale to kartkowanie książki odbierało mi trochę całą radochę.\n„Groźni rycerze w ponurych zamczyskach”\nMając na uwadze wcześniej omawianą książkę, do tej podeszłam z lekką rezerwą. Ale, co ważne, była ona zasadniczo odmienna – na plus! Owszem, pojawiali się władcy, jednak książka została podzielona na konkretne tematy, jak na przykład: „Niesamowite turnieje”, „Okrutne krucjaty” czy „Ponure zamczyska”. Znaczące zminimalizowanie nazwisk oraz dat wyeliminowało zawroty głowy, co było przyjemną odmianą. Od razu czytało mi się lepiej i przyjemniej. Niezmienne pozostały jednak ilustracje, ciesząc oko i pobudzając wyobraźnię. Choć byłoby przyjemniej, gdyby były kolorowe.\nNa którą z tych dwóch książek nie zerknąć, każda prezentuje się cudownie! Zapewniam, że każda okładkowa sroka weźmie je do ręki i poświęci im dłuższą chwilę. Dlaczego? Na stronach internetowych tego nie widać, ale ich okładki mienią się w bajeczny sposób. Jeśli chcielibyśmy kogoś oślepić, wystarczy ustawić odpowiednio okładkę. A jeśli intrygują dorosłych, młodszy czytelnik na pewno oszaleje na ich punkcie! Tak samo będzie w przypadku wnętrza, choć ono już nie błyszczy. Ale jest za to od groma ilustracji, na których na pewno każdy zawiesi oko. Trochę jak w komiksie. Któż z nas nie lubi zapatrzyć się na jakąś scenkę, by lepiej wyobrazić sobie opisywaną chwilę?\nObydwie książki przeznaczone są dla młodszych czytelników (8-14 lat). Z pozoru nie ma obaw, jednak warto wspomnieć, że zdarza się na przykład ilustracja z odciętą głową. Zdaję sobie sprawę, że nie każdy rodzic chciałby, aby jego dziecko oglądało coś takiego, więc lojalnie ostrzegam. Cała reszta jest w porządku, z dystansem. Obydwie książki są ciekawe, choć „Groźni rycerze w ponurych zamczyskach” są zróżnicowani pod względem treści. Ale obydwie polecam, bo w każdej znajdziemy mnóstwo perełek, którymi można potem brylować w towarzystwie.\nZa książki do recenzji dziękuję wydawnictwu EGMONT\nOtagowane: Egmont, Terry Deary\nPoprzedni wpis Cała prawda o zwierzętach – Lucy Cooke\nNastępny wpis Odprysk – Sebastian Fitzek


W tym numerze przygotowaliśmy dla Państwa opracowania, która mogą bardzo ułatwić podjęcie odpowiednich decyzji inwestycyjnych w zakresie budowy energooszczędnego domu.\nPo pierwsze, ściany zewnętrzne. Muszą głównie zapobiegać ucieczce ciepła, czyli mieć niski współczynnik przenikania ciepła U, ale to nie wszystko – trzeba też szczególnie uważać na mostki cieplne oraz odpowiednio wybrać, a potem kontrolować wykonawców. (str. 100).\nPo drugie, ogrzewanie. Tym inwestorom, którzy kupili działkę bez doprowadzonej sieci gazowej, polecamy rozważenie zastosowania pompy ciepła. Wyjątkowo popularne są ostatnio te powietrzne. W naszym tekście przedstawiamy ich porównanie w odniesieniu do gruntowych (str. 126).\nPo trzecie, wentylacja. Świeże powietrze w dzisiejszych czasach to słowo klucz. System wentylacyjny w energooszczędnym domu musi być oparty na wentylacji mechanicznej z odzyskiem ciepła, dodatkowo można stosować oczyszczacze miejscowe oraz nawilżacze (str. 166).\nPo czwarte, ogniwa PV. Bardzo modna w ostatnim czasie instalacja, można ją spotkać na wielu dachach domów – zarówno nowych, jak i starszych. Podpowiadamy, jak dobrać optymalny wariant, jak policzyć okres zwrotu inwestycji oraz przede wszystkim co trzeba wiedzieć, w trakcie analizowania ofert firm, ją instalujących (str. 78).\nProjekty domów 282\nLoft na wsi 44\nAzyl przy brzezinie 48\nUzdatnianie i filtrowanie wody 241\nOdpływy liniowe 246\nDrzwi wewnętrzne 252\nTEMAT NUMERU – DACHY\nOrynnowanie i okna 72\nElementy instalacji PV 78\nInstalacja alarmowa 92\nŚciany zewnętrzne 100\nOgrzewanie domu 109\nPompa ciepła powietrzna – gruntowa 126\nOkna fasadowe 139\nSamopoziomujące podkłady podłogowe 146\nElektryczne ogrzewanie podłogowe 158\nZdrowe powietrze w domu – wentylacja, oczyszczacze, nawiewniki 166\nCentralne odkurzanie 173\nNarzędzia w domu i ogrodzie 184\nAutomaty do bram ogrodzeniowych 191\nZadaszenia tarasu 196\nDrzwi zewnętrzne 208\nOsprzęt elektroinstalacyjny 219\nGrzejniki aluminiowe i stalowe 231\nWymiana bramy garażowej 259\nNawierzchnie ogrodowe 266\nAnkieta KBD 265\nPorady budowlane 274\nStawki wykonawców 280


Otwarcie wystawy „Rodzinna kartka świąteczna” – Dom Kultury w Zwoleniu\nDom Kultury w Zwoleniu > Wpisy > Wystawy > Otwarcie wystawy „Rodzinna kartka świąteczna”\nOtwarcie wystawy „Rodzinna kartka świąteczna”\nMroźny zimowy wieczór 22 stycznia 2010 roku został ogrzany przez atmosferę panującą w Zwoleńskim Domu Kultury. Stało się to za sprawą otwarcia wystawy pokonkursowej p.n. „ Rodzinna kartka świąteczna, Boże Narodzenie –Nowy Rok”.\nPatronat honorowy nad konkursem objęła pani Bogusława Jaworska Burmistrz Zwolenia. Do konkursu, którego organizatorem był Dom Kultury w Zwoleniu zgłosiło się 236 uczestników. Z pośród tak dużej liczby kart świątecznych komisja konkursowa postanowiła nagrodzić w dwóch kategoriach wiekowych:\n· I nagroda Patryk Bednarczyk lat 6 z PSP w Sycynie\n· II nagroda Natalia Kwaśnik lat 7 z PSP w Sycynie\n· III nagroda Ola Bednarczyk lat 7 z PSP w Baryczy\nW tej kategorii wyróżniono także prace:\n· Emilii Wójcik lat 6 z PSP w Brzezinkach Starych\n· Wiktorii Syroki lat 6 z PSP w Sycynie\nW drugiej kategorii wiekowej 8-9 lat nagrodzono:\n· I nagroda Kinga Krawiec lat 8 z PSP w Zwoleniu\n· II nagroda Albert Kuś lat 8 z PSP w Mszadli Starej\n· III nagroda Nikola Duliasz lat 8 z PSP w Zwoleniu\nPomimo niesprzyjających warunków pogodowych na otwarciu tłumnie pojawili się uczestnicy konkursu –dzieci wraz z opiekunami i rodzicami, którzy cieszyli się z prezentacji swoich prac, a także dyrektorzy reprezentowanych szkół. Wszystkie karty świąteczne zostały zaprezentowane dosyć nietypowo, to ich duża ilość sprawiła iż zawisły w oknach Małej Galerii niczym barwne firanki. Wystawę zaaranżowała Karolina Frankiewicz- Jaworska instruktor plastyki DK, pomysłodawczyni i realizatorka konkursu. Oficjalnego otwarcia wystawy dokonała pani Anna Wieczerzyńska Dyrektor DK wraz z Janem Nowakowskim Sekretarzem Gminy. Którzy podziękowali wszystkim zgromadzonym za przybycie a uczestnikom za piękne karty świąteczne. Następnie wręczyli zwycięzcom konkursu nagrody, zaś wszystkim uczestnikom konkursu pamiątkowe dyplomy, a opiekunom podziękowania.\nYour ticket for the: Otwarcie wystawy „Rodzinna kartka świąteczna”


Manhattan w stonowanych barwach, Nowy Jork - Obraz w ramie - Decor Mint\nObraz w ramie:Manhattan w stonowanych barwach, Nowy Jork\nOgromną zaletą obrazu w ramie jako ozdoby na ścianę jest jego uniwersalizm. Pasuje do wielu różnych pomieszczeń, na przykład: Do salonu. Z łatwością dopasowuje się także do aranżacji w różnych wydaniach, a styl Vintage jest tu doskonałym przykładem.\nObraz w ramie z miastami świata, jak Ulice i alejki, spełni zadanie nie tylko wyjątkowo oryginalnej dekoracji na ścianę Do salonu, ale i pozwoli na personalizację pomieszczenia. W końcu kto nie chciałby przenosić się do ukochanego Miasta za każdym razem, gdy spojrzy na ścianę w swoim mieszkaniu za sprawa obrazu w ramie, jak Manhattan w stonowanych barwach, Nowy Jork?\nObraz w ramie z miastami Manhattan w stonowanych barwach, Nowy Jork wykończony został elegancką matową (białą lub czarną) ramą. Jest to profil firmy Sayart wykonany z drzewa egzotycznego. W przekroju jego wymiary to 34 x 20 mm. Obraz w ramie opatrzony jest praktycznym wieszakiem do samodzielnego montażu.


Jacek Jurecki za kierownicą wyścigowego Picanto\nJacek Jurecki za kierownicą wyścigowego Picanto\nZnowu poczułem się młody. ;-) Ubrali mnie w kombinezon, dali kask, sprawdzili czy mam niepalną bieliznę i pozwolili jechać.\nCo z tego, że w „bolidzie” było 45 stopni Celsjusza, że startowałem ze “smarkaczami”, że autko, jak na moje 190 cm i wagę 105 kg było nieznośnie ciasne, co z tego, że kazali „nie rozbić się i nie ścigać z innymi (tymi „smarkaczami” właśnie)? To były ciężkie, ale niesamowicie fajne trzy dni z Kia Lotos Race na torze Poznań. „Moje” wyścigowe Picanto spisywało się znakomicie. Słuchało mnie, wybaczało błędy, na metę dojechało tylko trochę poobtłukiwane, zaraz za pierwszą dziesiątką.\nTeraz pozostaje trzymać kciuki za kolegów-dziennikarzy, którzy startować będą w kolejnych wyścigach. Nie słuchajcie Borysa i Armina. :-) Nie odpuszczajcie. „Wyścigujcie” się, ale z zachowaniem zasad fair play. Pamiętajcie jednak, że dla nas to jednak tylko zabawa, a dla kierowców Kia Lotos Race prawdziwe zawody!\nJacek Jurecki, Interia.pl\nPS. Aha, i jeszcze jedno. Jeżeli któryś z was nie będzie mógł pojechać, to pamiętajcie, że ja jestem chętny na powtórkę. :-) Bo co z tego, że w 3 dni schudłem 4 kilogramy, jak do dzisiaj czuję adrenalinę, a zasypiając analizuję każdy przejechany zakręt „Poznania”. ;-)


UV Etui Szklane etui do Huawei Mate 20 Lite Dwa serca mójWORLD\nEtui Blue Light Szklane etui do Huawei Mate 20 Lite Dwa serca\nBlue Light Case Dwa serca to pokrowiec ze szkła hartowanego na Huawei Mate 20 Lite , które zachwyca zarówno ponadprzeciętnym designem, jak i wysoką trwałością.Pokrowiec ten jest idealnie dostosowany do telefonu. Skutecznie chroni urządzenie przed uszkodzeniami. Wśród ponad 500 różnych wzorów do nadruku dostępnych w naszej ofercie. Blue Light Case na Huawei Mate 20 Lite to w 100% polski produkt.\nBlue Light Case Dwa serca pokrowiec wykonany ze hartowanego szkła o grubości 2,5mm. Wyróżnia się dużą odpornością na zarysowania oraz wysoką trwałością nadruku. Dlatego też długo będziesz się cieszył swoją nową obudową. Podczas produkcji zastosowana została najnowsza technologia wycinania szkła, dzięki której jest idealnie dopasowane do kształtu Twojego Huawei Mate 20 Lite.\nSprawdźEtui Blue Light Szklane etui do Huawei Mate 20 Lite Dwa serca


Rządzącym zabrakło klasy... | Gazeta Bałtycka\nnaródpolicjaProkurator Generalnyprotest w Sejmierządwiceminister\nNa stronach internetowych Policji pojawiły się wizerunki osób, które znalazły się w miejscu popełnienia czynu zabronionego (przestępstwa lub wykroczenia). W mediach wybuchła awantura. Czy policja miała do tego prawo?\nCzy policja nie stosuje nadmiernie rozbudowanych środków dla ustalenia sprawców czynu zagrożonego stosunkowo niewielkimi sankcjami (chyba, że przed gmachem Sejmu RP miało miejsce coś, o czym opinia publiczna nie wie)?\nPrzedstawiciele rządu bronią funkcjonariuszy, opozycja grzmi, że jest to próba zastraszania obywateli. Jak zwykle w takich przypadkach prawdziwe problemy pozostają poza zainteresowaniem tak zwanej „niezależnej prasy” (pod tym określeniem rozumieć należy przede wszystkim dziennikarzy wszystkich mediów).\nŻeby było całkiem dziwnie dodam, że Policja twierdzi, że wizerunki opublikowała na polecenie prokuratora, prokurator natomiast twierdzi, że polecenia takiego nie wydawał, bo nie ma do tego uprawnień.\nW związku z całą sprawą dla mnie najważniejsze jest uzyskanie odpowiedzi na następujące pytania:\nNa jakiej podstawie prawnej wizerunki osób obecnych w miejscu publicznego protestu zostały opublikowane?\nCzy, jeśli taka podstawa prawna istnieje, nie jest ona niezgodna z Konstytucją Rzeczpospolitej Polskiej?\nCo w tej sytuacji zrobią ministrowie: Spraw Wewnętrznych i Sprawiedliwości.\nKrótkie uzasadnienie pytań.\nObecna władza rozpoczęła swoje rządy od wprowadzenia kilku (kilkunastu) ustaw mających ułatwić (może nawet umożliwić) sprawowanie władzy. Były to między innymi kolejne ustawy dotyczące Trybunału Konstytucyjnego, Policji Państwowej, Prokuratora Generalnego i jego uprawnień, tak zwana ustawa antyterrorystyczna.\nDziś wspomniane ustawy zaczynają wpływać na nasze życie. Zaczynają „działać”. Jest więc okazja przyjrzeć się, jakie są (lub mogą być w przyszłości) skutki tych działań. Czy kształtująca się właśnie praktyka stosowania zapisów ustaw zgodna jest z oczekiwaniami ustawodawcy, a jeśli nawet tak, czy aby na pewno z oczekiwaniami NARODU, bo to On jest władzą zwierzchnią w Rzeczpospolitej Polskiej.\nPostawa prokuratury lub Policji (nie wiemy, kto polecił publikację) w sprawie opublikowanych fotografii świadczy o głębokiej patologii panującej w szeroko rozumianych organach ścigania. Ludzie przerzucający się odpowiedzialnością za opublikowanie zdjęć najwyraźniej boją się odpowiedzialności za swoje czyny. Mam przed oczami obrazek chłopca może czteroletniego, który chowa rączki za siebie i mówi, że to nie on zjadł czekoladkę (której ślady ma na całej buzi). Czy tak ma wyglądać funkcjonariusz państwowy wolnej Polski?\nZwracam uwagę, że wpisuje się ten obraz doskonale w wizerunek policjantów zrzucających konfetti z okazji wizyty „WIELKIEGO WICEMINISTRA” czy „aniołków” w policyjnych mundurach w czasie obchodów święta Trzech (sześciu?) Króli. Tylko, że to nie szeregowi policjanci za to odpowiadają. Oni mają swoich dowódców. O wiele bliższych „komunistycznemu lizusostwu” lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych ubiegłego wieku niż się to wielu z nas wydaje.\nWładza, która taki obraz swoich funkcjonariuszy w terenie toleruje, sama wystawia sobie świadectwo. I nie jest to, niestety, świadectwo z czerwonym paskiem. Powiem nawet więcej. Jest to świadectwo tego, że ta władza najwyraźniej nie rozumie, że na odpowiedzialne stanowiska należy powoływać ludzi, których kreatywność skierowana będzie nie na pochlebianie zwierzchnikom, ale na rozwiązywanie zadań stawianych funkcjonariuszom. Ale taki dobór kadr wymaga klasy. Tej, przynajmniej w opisanych przypadkach, najwyraźniej rządzącym zabrakło.


Atrakcyjni na rynku pracy￼ – Zespół Szkół Nr 1 im. Mikołaja Kopernika w Ostrowcu Świętokrzyskim\nZespół Szkół Nr 1 im. Mikołaja Kopernika w Ostrowcu Świętokrzyskim - Atrakcyjni na rynku pracy￼\nAtrakcyjni na rynku pracy￼\nOpublikowano w dniu 5 kwietnia, 2022 Autor: Małgorzata Giemza\n29 marca 2022 roku w ramach Wirtualnego Festiwalu Umiejętności Zawodowych organizowanych przez Akademię Umiejętności Eurocash pod patronatem Ośrodka Rozwoju Edukacji, młodzież naszej szkoły uczestniczyła w warsztatach, w trybie on-line.\nWirtualne spotkania przybrały formę interaktywnego warsztatu na platformie ClickMeeting. Uczniowie uczestniczyli w ciekawych ćwiczeniach prowadzonych metodami coachingowymi. Podczas webinariów, przez cały czas, mogli zadawać prelegentom pytania.\nZespół Szkół Nr 1 im. Mikołaja Kopernika w Ostrowcu Świętokrzyskim reprezentowali uczeniowie z kl.II A Technik Ekonomista oraz kl. II B Technik Handlowiec\nFestiwal składał się z 5 części – osobnych webinarów:\n1. Umiejętności sprzedażowe niezbędne w pracy zawodowej – jak je kształtować i rozwijać, by odnosić sukcesy cz. I\n2. Umiejętności sprzedażowe niezbędne w pracy zawodowej – jak je kształtować i rozwijać, by odnosić sukcesy cz. II\n3. Pokaż swoje mocne strony – budowanie pewności siebie i poczucia własnej wartości\n4. Od sprzedawcy do kierownika regionalnego – moja ścieżka zawodowa\n5. Jak umiejętność zarządzania sobą w czasie pomoże Ci w przyszłej pracy\nCelem Wirtualnego Festiwalu jest zapoznanie uczniów ze specyfiką pracy w obszarze szeroko rozumianej branży handlowej – w zawodach takich jak sprzedawca, przedstawiciel handlowy, doradca klienta itp. Ważnym elementem każdej edycji Festiwalu jest także przekazanie wiedzy uczniom (w ramach doradztwa zawodowego) jak planować swoją ścieżkę zawodową, jak odnaleźć się na rynku pracy oraz jak rozwijać swoje kompetencje osobiste i zawodowe.\nPotwierdzeniem uczestnictwa w Festiwalu są otrzymane certyfikaty.\nKolejni wolontariusze w akcji


Sprzedam berneńskie psy pasterskie Świętochłowice i okolice, berneński pies pasterski szczeniaki sprzedaż - oferty na Morusek.pl\nLista pozycji z kategorii "Sprzedam berneńskie psy pasterskie Świętochłowice i okolice". Przeglądaj ogłoszenia, zawęź wyszukiwanie psów do kategorii, województwa lub miasta i znajdź interesujące Cię ogłoszenia. Wybrane pozycje "Sprzedam berneńskie psy pasterskie Świętochłowice i okolice" możesz też dodać do Twojego schowka by później móc do nich wrócić. Możesz dodać też swoje darmowe ogłoszenia w kategorii "Sprzedam berneńskie psy pasterskie Świętochłowice i okolice" i innych. Możesz też rozszerzyć wyniki wyszukiwania i zobaczyć wszystkie ogłoszenia typu "Sprzedam psa w Polsce"\nSprzedam berneńskie psy pasterskie Świętochłowice i okolice, berneński pies pasterski szczeniaki sprzedaż - oferty na Morusek.pl - hodowle, szczeniaki, psy, koty oraz inne zwierzęta i akcesoria dla nich - darmowe ogłoszenia i oferty dla zwierząt.\nTu jesteś: Strona główna » Ogłoszenia » Psy » Sprzedam psa » Berneński pies pasterski » śląskie » Świętochłowice\nSprzedam berneńskie psy pasterskie Świętochłowice i okolice, berneński pies pasterski szczeniaki sprzedaż


Spodnie wełniane damskie |adidas PL\nspodnie wełniane damskie\nBluzy z Kapturem(361)\nSpódnice i sukienki(164)\nKombinezony jednoczęściowe & body(50)\nSpodnie na co dzień(136)\nSpodnie na śnieg(21)\nNeutralne pod względem płci(25)\nWszystko przyjazne dla środowiska(446)\nZawiera materiał pochodzący z recyklingu(265)\nNylon pochodzący z recyklingu(19)\n59 zł - 3499 zł\nCH1 Long Skirt\nCo Cię motywuje? Sportowy design, swobodny styl retro i obszerny wybór oryginalnych damskich strojów – to właśnie zainspiruje Cię w kategorii niezobowiązującego, swobodnego, miejskiego stylu. Ubrania z kultowym logo adidas są głęboko zakorzenione w świecie sportu i mody miejskiej. Nasze spodnie zawsze reprezentują niedościgły styl adidas. Te damskie wysokiej jakości spodnie to wszystko, czego potrzebujesz.\nMarka z trzema paskami – adidas – damskie spodnie\nDla tych, którzy wiedzą jak wykorzystać kreatywność do zmiany świata na lepsze – oferujemy damskie produkty adidas.\nJeżeli cenisz sobie styl oraz funkcjonalność, masz szeroki wybór dostępnych ubrań dla kobiet. Czy to w minimalistycznym sportowym stylu, czy w przyciągającym uwagę klasycznym designie adidas – wybór należy do Ciebie. Pokaż wszystkim swój indywidualny styl, wypróbuj damskie spodnie adidas.


Odpady medyczne w Tomaszowie Mazowieckim\nUtylizacja odpadów medycznych Tomaszów Mazowiecki - na czym polega usługa?\nBezpieczna utylizacja odpadów medycznych w Tomaszowie Mazowieckim polega na ich pełnym zniszczeniu. Dzięki temu procesowi nie powstaje skażenie fauny i flory oraz ryzyko pojawienia się zagrożenia epidemiologicznego.\nOdpadami z tej kategorii są wszelkiego typu odpady, które powstają w trakcie prowadzenia działalności medycznej, aptecznej, farmaceutycznej, weterynaryjnej, a także badań i doświadczeń naukowych. To odpady uznawane za potencjalnie niebezpieczne.\nJakie firmy wśród swoich usług świadczą również utylizację odpadów medzycznych w Tomaszowie Mazowieckim?\nOdbiór odpadów medycznych Tomaszów Mazowiecki - czy odbiory wykonywane są przez specjalistyczne firmy?\nSprawny odbiór odpadów medycznych w Tomaszowie Mazowieckim przez firmy świadczące tego typu usługi, polega na posegregowaniu tych odpadów do specjalnych worków lub pojemników w kilku kolorach. W zależności od rodzaju odpadów, pojemniki koloru czerwonego to odpady bardzo niebezpieczne.\nOdpady medyczne w Ostródzie Odpady medyczne w Ełku Odpady medyczne w Tarnowie Odpady medyczne w Będzinie Odpady medyczne w Bytomiu\nMakulatura w Tomaszowie Mazowieckim\nZłom stalowy w Tomaszowie Mazowieckim\nRecykling katalizatorów w Tomaszowie Mazowieckim\nPaliwa alternatywne w Tomaszowie Mazowieckim\nOdpady budowlane w Tomaszowie Mazowieckim\nKontenery na śmieci w Tomaszowie Mazowieckim


Mieszkanie w budynku mieszkalnym na sprzedaż Kraków,198 518 zł | WGN\nMikroapartament na sprzedaż, 1- pokojowy , 20,43 m2, ul. Gdyńska (Krowodrza)\nTYLKO U NAS NA SPRZEDAŻ. Bez PCC %\nAgencja WGN Nieruchomości oferuje do sprzedaży mikroapartament, znajdujący się w bardzo dobrze skomunikowanej części Krakowa, jaką jest Krowodrza.\nW pobliżu sklepy , piekarnie, apteki,przystanek autobusowy, przychodnia.\nBardzo dobrze skomunikowana część Krakowa.\nMieszkanie idealnie nadaje się pod inwestycję ( najem krótkoterminowy, długoterminowy ) bądź jako pierwsza nieruchomość.\nBliskość uczelni i biurowców, powoduje, że takie mieszkania są szybko wynajmowane.\nW budynku znajduje się recepcja 24 h, bar i restauracja.\nGwarantowana stopa zwrotu nieruchomości.\nBardzo niskie koszty utrzymania (czynsz administracyjny z ogrzewaniem ok 200 zł)\nW budynku dostępne są mieszkania o różnym metrażu. Zachęcam do kontaktu po więcej informacji.\nCena zł € $ 198 518\nCena /m² 9 717\nPowierzchnia 20,43 m²\nJestem zainteresowany/a ogłoszeniem: w budynku mieszkalnym, Kraków, 1 pokój, 20.43m². Proszę o kontakt.


Nowa Jadłonomia: Rewolucyjny Rosół ✔ | Portal lifestylowy Miasto Kobiet\nHome / Kuchnia / Nowa Jadłonomia: Rewolucyjny Rosół\nRewolucyjny rosół wg przepisu z „Nowej Jadłonomii” Marty Dymek / fot. wyd. Marginesy\n– Zanim podniesiecie brwi i stękniecie, że nie ma rosołu bez kury, przeczytajcie do końca tych kilka zdań. Dobrze znam różnicę między bulionem a rosołem – ten pierwszy jest delikatnym wywarem, stanowiącym bazę do zup, ten drugi zaś jest sycącą, niezależną, samodzielną zupą o głębokim aromacie. I prawdą jest, że wrzucone do wody warzywa nie sprawią, że otrzymamy rosół. Jednak podsmażone warzywa zalane alkoholem, doprawione mnóstwem umami, a potem długo gotowane z fasolą staną się podstawą jednego z lepszych rosołów, jakie jedliście – nieważne, czy z kurą, czy bez – zdradza Marta Dymek, autorka kultowego bloga „Jadłonomia” i książki pod tym samym tytułem, która doczekała się kilkunastu dodruków. Zdradzamy przepis na wegański rosół z Nowej Jadłonomii\nPRZEPIS: Rosół Jadłonomia\n– 1 marchewka, duża\n– 1/2 seler korzeniowy\n– 3 łyżki wódki lub whiskey\n– 1 puszka białej fasoli (3/4 szklanki fasoli suchej, do namoczenia i ugotowania)\n– 2-4 łyżki sosu sojowego\n– zielone liście pora, opcjonalnie\n1. Cebule obrać i opalić nad palnikiem, tak jak robiły to nasze babcie. W tym czasie pozostałe warzywa dokładnie wyszorować, pozostawić w skórce i pokroić w plasterki.\n2. W dużym garnku rozgrzać olej i dodać wszystkie pokrojone warzywa wraz z anyżem, goździkiem, pieprzem, liśćmi laurowymi oraz zielem angielskim. Smażyć na dużym ogniu, mieszając bardzo rzadko lub niemal wcale przez 8-10 min. Warzywa mają być rumiane.\n3. Gdy warzywa się zezłocą, dodać alkohol i intensywnie mieszać, skrobiąc garnek, czekając, aż płyn odparuje. Wtedy dodać resztę składników, garnek przykryć i gotować rosół na najmniejszym ogniu przynajmniej 1 godzinę, a najlepiej 2-3 godziny.\n4. Po upływie tego czasu rosół odcedzić, a warzywa dokładnie odcisnąć. Zupę doprawić do smaku solą oraz pieprzem i podawać z makaronem i natką pietruszki.\n– Ten rosół ma dwa sekrety. Pierwszym jest deglasowanie, czyli odklejanie rumianej skorupki z dna garnka za pomocą alkoholu, drugim napakowanie go umami, czyli bulwą selera, koncentratem pomidorowym, sosem sojowym, suszonymi grzybami oraz lubczykiem\n– zdradza Marta Dymek w swojej książce.\nZobacz więcej przepisów autorki „Nowej Jadłonomii”:\n– curry dla wiecznie głodnych chłopaków;\n– nuggetsy z boczniaka\nAgna 9 stycznia, 2021\nWłaśnie ugotowałam! Pyszny! Użyłam wódki, następnym razem spróbuje na whiskey


F1 > GP Włoch 2002 > Szczegółowy opis wyścigu :: Wyprzedź Mnie!\nPodczas startu do okrążenia rozgrzewającego Jarno Trulli miał kłopoty z wrzuceniem pierwszego biegu i z miejsca ruszył dopiero w momencie, gdy startujący z dalszych pozycji kierowcy zdołali już go wyminąć. Z tego powodu kierowca Renault zamiast z wywalczonej podczas sesji kwalifikacyjnej 11 pozycji Grand Prix Włoch musiał rozpocząć z ostatniej. Początek wyścigu dla kierowcy startującego z pole position – Juana Pablo Montoi także nie był zbyt udany, gdyż Kolumbijczyk ze względu na nienajlepszy start od razu musiał przystąpić do zdecydowanej obrony swojej pozycji. Co prawda udało mu się odeprzeć atak Michaela Schumachera, jednak startujący z trzeciej pozycji partner z zespołu Williams – Ralf Schumacher zdołał zrównać się z Montoyą przed pierwszą szykaną i obaj kierowcy zaczęli ją pokonywać jadąc obok siebie. Młodszy z braci Schumacherów postanowił jednak ułatwić sobie nieco zadanie i drugi zakręt składający się na tę właśnie szykanę po prostu ściął, co dało mu wyraźną przewagę nad zespołowym partnerem i tym samym prowadzenie. Tymczasem starszy z braci Schumacherów tuż przed pierwszą szykaną dodatkowo został wyprzedzony przez drugiego kierowcę Ferrari – Rubensa Barrichello i znalazł się na czwartej pozycji. Za plecami kierowców z włoskiej stajni walkę o piątą pozycję na prostej startowej toczyli między sobą Eddie Irvine (Jaguar) oraz kierowcy z zespołu McLaren – Kimi Raikkonen i David Coulthard. Irlandczyk podobnie jak Ralf Schumacher także ściął drugą część szykany, jednak w przeciwieństwie do kierowcy z zespołu Williams uczynił to znacznie wolniej i z tego powodu znalazł się za kierowcami z zespołu McLaren na siódmej pozycji.\nTymczasem pomiędzy Raikkonenem i Coulthardem doszło do niewielkiej kolizji tuż przed pierwszą szykaną, w wyniku której z bolidu Szkota odpadł przedni spojler i wkrótce został on wyprzedzony przez Irvine'a, a następnie przez Allana McNisha (Toyota), który podczas wyjątkowo udanego startu wyprzedził aż czterech kierowców i dzięki kłopotom Coultharda zajmował już siódmą pozycję. Partner McNisha – Mika Salo również przed drugą szykaną zdołał wyminąć kierowcę z zespołu McLaren, za którym znaleźli się kierowcy z zespołu BAR – Olivier Panis i Jacques Villeneuve, a także Felipe Massa (Sauber) oraz drugi kierowca z zespołu Jaguar – Pedro de la Rosa, który ze względu na nienajlepszy start stracił aż pięć miejsc. Na 15 pozycję z ostatniej awansował Jarno Trulli, natomiast za Włochem znalazł się drugi kierowca z zespołu Renault – Jenson Button. Całą stawkę zamykali w tym momencie kierowcy z zespołów Jordan i Minardi – Takuma Sato, Giancarlo Fisichella, Mark Webber i Alex Yoong. Fisichella ze względu na nienajlepiej działający system kontroli startu w swoim bolidzie był najbardziej stratnym kierowcą, gdyż z jedenastej pozycji spadł aż na osiemnastą. W dalszej części pierwszego okrążenia Coultharda wyprzedzali kolejni rywale i pod koniec ostatniej prostej Szkot zajmował już 16 pozycję. Zamieszanie związane z wymijaniem wolniej jadącego bolidu McLaren wykorzystali przede wszystkim Heidfeld i Trulli do wyprzedzenia Massy oraz de la Rosy i dzięki temu awansowali kolejno na 11 i 12 pozycję. Ponadto de la Rosę wyprzedził również Button, spychając w ten sposób Hiszpana na 15 pozycję. Fisichella tymczasem wyprzedził partnera z zespołu Jordan – Sato i następnie korzystając z faktu, iż Coulthard musiał zjechać do boksów po nowy spojler, przesunął się na 16 pozycję. Sato, Webber i Yoong także wyprzedzili Szkota, który po odbyciu niezbędnych napraw na stanowisku serwisowym zespołu McLaren powrócił do wyścigu na ostatniej pozycji, mając już blisko minutę straty do lidera.\nNa początku drugiego okrążenia Heidfeld wyprzedził Villeneuve'a i awansował do pierwszej dziesiątki, natomiast Button wyprzedził Massę i znalazł się na 13 pozycji. Pod koniec tego okrążenia Yoong próbował na prostej startowej wyprzedzić partnera z zespołu Minardi – Webbera, jednak w końcu musiał uznać wyższość Australijczyka i pozostał na przedostatniej pozycji. Na trzecim okrążeniu Villeneuve został wyprzedzony przez Trullego, a na początku kolejnego okrążenia także przez drugiego kierowcę Renault – Buttona i spadł na 13 pozycję. Pod koniec czwartego okrążenia kłopoty z silnikiem zaczął mieć dotychczasowy lider wyścigu – Ralf Schumacher. Z tego powodu podczas pokonywania zakrętu Parabolica Niemca najpierw wyprzedził partner z zespołu Williams – Montoya, a następnie Barrichello, który przy okazji na tyle blisko zdołał zbliżyć się do Kolumbijczyka, iż bez najmniejszego problemu wyprzedził go na prostej startowej, obejmując w ten sposób prowadzenie. Następnie Ralfa Schumachera wyprzedził również starszy brat – Michael, który dzięki temu awansował na trzecią pozycję, natomiast kierowca z zespołu Williams tuż przed pierwszą szykaną poddał się w końcu i z dymiącym silnikiem zjechał z toru, kończąc tym samym udział w Grand Prix Włoch. Na początku szóstego okrążenia Montoya także został wyprzedzony przez Michaela Schumachera i znalazł się na trzeciej pozycji, natomiast Panis na kolejnym okrążeniu wyprzedził Salo i awansował na siódmą pozycję.\nNa 10 okrążeniu Sato wpadł w poślizg podczas pokonywania drugiej szykany i zanim nawrócił swój bolid w odpowiednim kierunku, został wyprzedzony przez kierowców z zespołu Minardi i jazdę kontynuował na przedostatniej pozycji. Po 10 okrążeniach Barrichello miał już blisko 10 sekund przewagi nad Michaelem Schumacherem, natomiast jadący na trzeciej pozycji Montoya do Brazylijczyka tracił ponad 15 sekund. Pod koniec 12 okrążenia z podejrzeniem awarii tylnego zawieszenia bo boksów zjechał zajmujący do tej pory szóstą pozycję McNish. Mechanicy Toyoty na pierwszy rzut oka nie stwierdzili jednak żadnych nieprawidłowości i po blisko 26 sekundach spędzonych na stanowisku serwisom Szkot powrócił do wyścigu na ostatniej pozycji, a w tym momencie do pierwszej szóstki awansował Panis. Niestety prowadzenie bolidu stawało się coraz trudniejsze i po przejechaniu kolejnego okrążenia McNish postanowił wycofać się z wyścigu. Na początku 15 okrążenia wyraźne ścięcie pierwszej szykany do wyprzedzenia Massy wykorzystał de la Rosa. Hiszpan nie przepuścił jednak z powrotem na 12 pozycję kierowcy z zespołu Sauber, który dopiero na kolejnym okrążenia tuż przed ostatnią szykaną sam próbował ją odzyskać. Niestety Brazylijczyk zbyt wcześnie chciał powrócić na optymalny tor jazdy i zaczepił tylnym kołem swojego bolidu o przednie koło bolidu Jaguar, eliminując w ten sposób de la Rosę z wyścigu. Sam co prawda kontynuował jazdę, ale wkrótce okazało się, iż jego bolid także został poważnie uszkodzony podczas tej kolizji i na 17 okrążeniu kierowca z zespołu Sauber zjechał z toru. Na pozycje od 12 do 16 awansowali w tym momencie Fisichella, Webber, Yoong, Sato i Coulthard.\nPod koniec 18 okrążenia pierwszą rundę postojów dla kierowców, którzy planowali odbycie dwóch wizyt w boksach podczas tego wyścigu zapoczątkował Heidfeld. Oprócz Niemca na taką samą strategię zdecydowali się jeszcze tylko dwaj inni kierowcy – Barrichello i Panis. Kierowcy ci swoje pierwsze postoje zaliczyli na kolejnym okrążeniu. Heidfeld w trakcie postoju został wyprzedzony przez kierowców Renault oraz Villeneuve'a, Fisichellę i Webbera, po czym na tor powrócił na 13 pozycji, natomiast Panisa, który z boksów wyjechał przed Webberem na 11 pozycji, dodatkowo wyprzedził Salo, awansując w ten sposób na szóstą pozycję. Prowadzenie wyścigu objął tymczasem drugi kierowca Ferrari – Michael Schumacher, natomiast Barrichello, który tuż przed postojem miał ponad 16 sekund przewagi nad Niemcem, znalazł się tymczasowo na drugiej pozycji. W międzyczasie Coulthard wyprzedził Sato oraz Yoonga i awansował 14 pozycję, a na 21 okrążeniu był już trzynasty, gdyż awaria elektryki wyeliminowała z wyścigu jadącego na tej właśnie pozycji Webbera. Pod koniec 22 i 24 okrążenia jedyne zaplanowane na ten wyścig postoje odbyli kierowcy Renault – Trulli i Button. Obaj kierowcy w trakcie postojów zostali wyprzedzeni przez Villeneuve'a, Fisichellę, Panisa, Heidfelda oraz Coultharda i na tor powrócili w odwrotnej kolejności, tj. Button na 12, a Trulli na 13 pozycji.\nOd 28 do 30 okrążenia tankowanie paliwa i zmianę opon zaliczyli kolejni kierowcy – Michael Schumacher, Irvine, Yoong, Montoya i Salo. W tym momencie kolejność trzech pierwszych kierowców wróciła do stanu sprzed postojów, ponieważ na prowadzeniu znalazł się ponownie Barrichello, natomiast Schumacher i Montoya powrócili na drugą i trzecią pozycję. W międzyczasie w bolidzie jadącego na czwartej pozycji Raikkonena nastąpiła awaria silnika i Fin wycofał się z wyścigu. Dzięki temu Irvine awansował na czwartą pozycję, natomiast Salo w trakcie postoju został wyprzedzony przez Villeneuve'a, Fisichellę, Panisa, Heidfelda, Coultharda oraz kierowców Renault i na tor powrócił aż na 12 pozycji. Yoong tymczasem po zakończeniu postoju ze względu na kłopoty z elektroniką bolidu nie mógł ruszyć z miejsca i mechanicy z zespołu Minardi musieli zabrać się do rozwiązania tego problemu, co zabrało im kilka minut. Usterka dała się jednak usunąć i Malezyjczyk ze stratą sześciu okrążeń do lidera powrócił do wyścigu na ostatniej pozycji.\nNa 34 okrążeniu Montoya ponownie zjechał do boksów ze względu na awarię zawieszenia. Niestety usterka okazała się być nie do usunięcia i w ten sposób Kolumbijczyk zakończył udział w Grand Prix Włoch. Na trzecią pozycję awansował w tym momencie Irvine. W chwilę później Salo odbył karny przejazd przez strefę boksów za przekroczenie białej linii oddzielającej tor od wyjazdu z boksów tuż po postoju na 30 okrążeniu. Po powrocie na tor Fin nadal zajmował 11 pozycję, a w międzyczasie Button przepuścił zespołowego partnera – Trullego na dziewiątą pozycję. Na przestrzeni czterech kolejnych okrążeń jedyne zaplanowane na ten wyścig postoje odbyli Villeneuve, Sato i Fisichella, natomiast drugie wizyty w boksach zaliczyli Barrichello, Heidfeld i Coulthard, przy czym dla Szkota był to dopiero pierwszy planowany postój. Na czwartą pozycję awansował tymczasowo Panis, jednak Francuza czekał jeszcze jeden postój w boksach, natomiast na piątej i szóstej pozycji znaleźli się kierowcy Renault – Trulli i Button. Fisichella tymczasem na tor zdołał powrócić tuż przed Villeneuve'em na siódmej pozycji, podobnie zresztą jak i Coulthard, który zdołał przeskoczyć Heidfelda i dzięki temu awansował na dziewiątą pozycję.\nNa 39 okrążeniu Panis wyprzedził Irvine'a i znalazł się na trzeciej pozycji. Kierowca z zespołu BAR nie cieszył się jednak zbyt długo z posiadania tez pozycji, gdyż na 42 okrążeniu odbył drugi i zarazem ostatni postój w boksach, w trakcie którego został wyprzedzony przez Irvine'a oraz kierowców Renault i na tor powrócił na szóstej pozycji. Na kolejnym okrążeniu Coulthard wyprzedził Villeneuve'a i awansował na ósmą pozycję. Trzy okrążenia przed końcem wyścigu po zaciętej walce kierowcy z zespołu McLaren udało się również wyprzedzić Fisichellę i dzięki temu Grand Prix Włoch ukończył na siódmej pozycji.


Zrazy wołowe w sosie piwnym przepis – Zobacz na przepisy.pl\nZrazy z razowym chlebem\nZrazy wołowe w sosie piwnym\nskórka z chleba na 4 porcje\nZasmażka błyskawiczna ciemna Knorr\nMięso pokrój w plastry , rozbij lekko młotkiem do mięsa i oprósz z każdej strony solą i pieprzem.\nOgórki i skórę z chleba pokrój w podobne słupki, a ½ cebuli w piórka.\nNa mięsie ułóż słupki ogórka, chleba i piórka cebuli, zwiń w roladki i zepnij je na końcu wykałaczką.\nZwinięte zrazy obsmaż na patelni z każdej strony, w garnku przesmaż posiekaną cebulę i dodaj mięso, zalej zrazy wodą i piwem, dodaj ziele angielskie i liść laurowy, duś na małym ogniu do zmięknięcia mięsa.\nWyjmij gotowe mięso z powstałego sosu. Sos doprowadź do wrzenia i zaciągnij Knorr Zasmażką ciemną, dopraw do smaku solą i pieprzem, przecedź sos przez sito. Podawaj zrazy odgrzane w sosie piwnym.\nKuchnia PolskaWARZYWAmięsocebulaWOŁOWINAMIĘSO MIELONEzrazy


Nowogródek Pomorski - Pleszew odległość, trasa, ile km, mapa\nNowogródek Pomorski - Pleszew odległość\nTrasa Nowogródek Pomorski - Pleszew ma odległość w linii prostej km. Wyznaczanie trasy Nowogródek Pomorski - Pleszew którą można przejechać samochodem lub autobusem ( pociąg jeździ często zupełnie inaczej) przedstawia na mapie samochodowej odległość km a czas przejazdu to . Może się on jednak wydłużyć w przypadku wystąpienia utrudnień na drogach takich jak remonty czy korki. Podróżując pociągiem PKP czy autobusem PKS lub BUS należy wcześniej sprawdzić aktualne rozkłady jazdy i ceny biletów.\nNowogródek Pomorski - Barlinek\nNowogródek Pomorski - Poznań\nNowogródek Pomorski - Chlebówko\nNowogródek Pomorski - Kołobrzeg\nNowogródek Pomorski - Warszawa\nNowogródek Pomorski - Pełczyce\nNowogródek Pomorski - Tarnów\nNowogródek Pomorski - Chojna\nNowogródek Pomorski - Września\nNowogródek Pomorski - Świnoujście\nNowogródek Pomorski - Pleszew\nNowogródek Pomorski - Pyrzyce\nNowogródek Pomorski - Gryfino\nNowogródek Pomorski - Sieradz\nNowogródek Pomorski - Bledzew\nNowogródek Pomorski - Ściechów\nNowogródek Pomorski - Zielona Góra\nNowogródek Pomorski - Świebodzin\nNowogródek Pomorski - Billund\nNowogródek Pomorski - Sulęcin\nNowogródek Pomorski - Jelenia Góra\nNowogródek Pomorski - Wiercień\nNowogródek Pomorski - Ferdinandshof\nNowogródek Pomorski - Kobylnica\nNowogródek Pomorski - Gajewo\nNowogródek Pomorski - Elbląg\nNowogródek Pomorski - Niechorze\nNowogródek Pomorski - Szczecin\nNowogródek Pomorski - Police\nNowogródek Pomorski - Frankfurt nad Odrą\nNowogródek Pomorski - Piła\nNowogródek Pomorski - Bytom Odrzański\nNowogródek Pomorski - Dalsze\nNowogródek Pomorski - Płoty\nNowogródek Pomorski - Łuków\nNowogródek Pomorski - Kosobudz


Grand Theft Auto V - na gorąco XBOX 360 - strona: 2 | MiastoGier.pl\nModel jazdy i system strzelania zaprojektowane od nowa\nModel jazdy uległ całkowitemu przebudowaniu. Teraz jest bardziej "lekki" i przyjemny, bliźniaczo podobny do tego z Midnight Club. Samochodów nie prowadzi się już tak ociężale, w poślizgi łatwiej wejść przy większej prędkości, pojazd nie przechyla się na boki przy każdym zakręcie, ale fizyka prowadzenia bardziej podobała mi się w GTA IV, z uwagi na bardziej symulacyjny charakter. Mam wrażenie, że tu bliżej do arcade, choć na ostateczny werdykt jeszcze za wcześnie, bowiem GTA V oferuje około 200 pojazdów, a ja na razie usiadłem za kierownicą może 30. W moje łapska wpadło także kilka rodzajów broni - między innymi pistolet, strzelba oraz szybkostrzelny karabin. Strzela się bardzo miło, a system osłon działa bez zarzutów. Osoby, które grały w Red Dead Redemption lub Max Payne 3 od razu poczują się jak w domu. Szkoda jedynie, że nie zmienił się zbytnio system walki wręcz - po rozwiązaniach zastosowanych w Sleepings Dogs liczyłem na coś więcej.\nNa szczególne uznanie zasługuje przede wszystkim optymalizacja. Gra śmiga płynnie aż miło, a większych spadków frameratu'u nie zanotowałem nawet podczas zadymy, gdy na karku miałem kilka radiowozów policyjnych, a na zatłoczonym skrzyżowaniu brudnych slumsów doszło do karambolu. "Czwórka" potrafiła momentami poważnie zwolnić na konsolach, ale piąta odsłona działa znacznie lepiej - i to przy lepszych modelach postaci, bogatszym mieście i większym ruchu ulicznym. Nie wiem czy Rockstar zaprosiło do swojej siedziby magików, ale spisali się na złoty medal.\nTrzy historie, trzy różne osobowości, wspólne misje\nPo przejściu paru misji mogę stwierdzić, że twórcy scenariusza są w doskonałej kondycji. Już pierwszy wypad Franklinem, czarnoskórym gangsterem pracującym dla armeńskiego potentata samochodowego, po konfiskatę samochodu od niewypłacalnego klienta pełen jest niespodzianek. Każda misja jest inna, unikatowa - zapomnijcie o GTA IV - to już przeszłość. Gonimy pociąg, nurkujemy w głębinach oceanu, kradniemy wojskowe samoloty, włamujemy się do domu - wątek fabularny rozkręca się cały czas, nie dając chwili wytchnienia. Ukazanie jednej historii widzianej oczyma trzech różnych bohaterów to strzał w dziesiątkę. Dzięki temu rozgrywka nie nudzi i oferuje masę smaczków. Mogę się tylko domyślać, że wspólne skoki na bank będą pyszną wisienką na torcie. Potencjał w tym tkwi ogromny. Natrafiłem również na jedną misję "dynamiczną", czyli dziejącą się niezależnie od nas, w losowych przypadkach. Otóż w trakcie jazdy po przedmieściach byłem świadkiem napadu na jubilera i mogłem pomóc bandziorom zbiec z miejsca zbrodni. Ci, w ramach wdzięczności, podzielili się ze mną łupem. Takich akcji będzie znacznie więcej. Jakby tego było mało, dialogi stoją na mistrzowskim poziomie, a polska wersja językowa została przygotowana perfekcyjnie. Rozmowy są ostre i zgryźliwe, a tłumaczenie (napisy) idealnie wkomponowuje się w amerykańską kulturę.\nŚwiat gry oferuje masę aktywności pobocznych, od ulicznych wyścigów, przez zawody na strzelnicy, a na handlu nielegalną bronią kończąc. W tej chwili jestem przytłoczony rozmachem tej produkcji. To sandbox z prawdziwego zdarzenia, przy którym spokojnie spędzimy co najmniej 50-70h. Moje pierwsze wrażenia są jak najbardziej pozytywne. Fani otrzymali to, na co czekali - GTA jakiego jeszcze nigdy nie było. Sprawdzoną formułę rozbudowano, doszlifowano i wzbogacono o nowe elementy. To San Andreas obecnych czasów, czyli gra, po której długo nie będzie trzeba kupować nic innego.\nNasza recenzja pojawi się później, gdy już prześwietlimy grę, ponieważ Rockstar Games nie wysłało do Polski kopii recenzenckich przed premierą.\nPo kilku godzinach w Los Santos nie mam wątpliwości, że Grand Theft Auto V to tytuł, który nie zawiedzie. Wszystkie elementy gry świetnie tworzą jedną całość. Rajd ciężarówką przez wsie do miasta to niezapomniana wyprawa.


Jak dokonać wyboru pralki - Profesjonalna Fotografia Wnętrz i Nieruchomości, Wirtualne Spacery Google\nStrona główna > Blog > Jak dokonać wyboru pralki\nPiątek 29 marca 2013, przez Radosław Sobik\nW obecnych czasach nie do pomyślenia jest fakt, aby można było prać ubrania w inny sposób niż w pralce automatycznej. Nikt już nie pamięta, lub nie chce pamiętać wcale nie tak odległych czasów, w których to bardzo popularne były pralki wirnikowe, a w niektórych domach nadal używano tarek. Każda czynność związana z praniem była bardzo uciążliwym zajęciem, które to zajmowało bardzo dużo czasu. Mimo to nie gwarantowało to w żaden sposób idealnej czystości upranych ubrań. Droga, jaka przeszło pralnictwo była dość długa, dopiero wykorzystanie w urządzeniach pralniczych najnowszych osiągnięć technicznych sprawiło, że pranie stawało się coraz lżejsze, skrócił się również całkowity cykl jednego prania.\nWspółczesne urządzenia pralnicze w szerokim stopniu wykorzystują wszelkie nowinki techniczne. Pralki automatyczne wyposażane są w coraz to nowsze systemy wspomagające proces prania. Wszystko to sprawia, że każdy kto zamierza kupić nową pralkę stoi przed trudnym dylematem. Niełatwo dokonać właściwego wyboru, konieczne staje się zaznajomienie z szeroką ofertą producentów sprzętu pralniczego.\nPodstawowym kryterium wyboru powinna być cena sprzętu. Jednak warto się zastanowić czy zakup tańszego modelu nieznanego producenta, który będzie posiadał gorsze parametry, jak również będzie bardziej energochłonny, w dłuższym okresie czasu będzie trafioną inwestycją. Pralkę kupuje się zwykle na wiele lat, dlatego należy poważnie zastanowić się nad nieco lepszym modelem sprawdzonego producenta.\nKolejnym, bardzo ważnym kryterium wyboru powinien być kształt oraz rozmiary pralki. Musi się przecież zmieścić w określonym miejscu. Istotny będzie zatem sposób ładowania prania: od przodu lub z góry. Dopiero po takiej wstępnej selekcji można skupić się na pozostałych parametrach sprzętu.\nAby wybrać właściwy model należy odpowiedzieć sobie na pytanie jak często będzie się korzystać z pralki oraz jakiego rodzaju odzież będzie najczęściej prana. W zależności od odpowiedzi będzie można wybierać wśród bardziej lub mniej energooszczędnych urządzeń czy też takich, które oferują bardzo dużo różnego programów prania. Dla niektórych ważna może być również pojemność bębna, prędkość wirowania czy różne inne funkcje dodatkowe. Dla najbardziej wymagających, wiodący producenci mogą zaoferować pralki, w których zostały wykorzystane wszelkie istniejące nowinki techniczne, a także rozwiązanie stosowane dotychczas wyłącznie w pralniach przemysłowych.\nWszystko to sprawia, że każdy, począwszy od mało wymagającego klienta, aż po takiego, który musi mieć wszystko to co najlepsze, jest w stanie wybrać wśród sprzętu oferowanego na rynku dokładnie taki model, który w najlepszy możliwy sposób spełni wszystkie jego wymagania.


Cryp Trade Holdings Berlin Polska - Nr 1 portal kryptowalutowy\nCryp Trade Holdings Berlin Polska\nWealthy Affiliate to sieć ponad stu tysięcy członków na całym świecie. Wszyscy członkowie mają pewne wspólne cele i zadania, jeśli chodzi o osiągnięcie sukcesu finansowego. Jednym z tych celów jest dowiedzieć się, Cryp Trade Holdings Berlin jak kapitalizować na tym rynku, tak, że mogą one uczestniczyć w rozwoju tej branży. Jest to doskonały sposób na zaangażowanie się w świat marketingu afiliacyjnego.\nJednym ze sposobów, w jaki firma może korzystać z tej platformy jest promowanie produktów w kraju. To nie będzie trudne dla kogoś w tym kraju, aby skorzystać z możliwości promocyjnych, które są oferowane przez stronę. W rzeczywistości, wiele Cryp Trade Holdings Berlin firm ma siedzibę w tym kraju. Firmy te mogą wykorzystać platformę Growcamp do promowania swojej działalności i ułatwić ludziom zakup ich towarów.\nWzrost bitcoins w Polsce jest również ze względu na fakt, że istnieje duży potencjał wzrostu w biznesie. Dostęp do polskiego rynku jest możliwy przy użyciu karty debetowej lub nawet zwykłego konta bankowego. Nie ma również potrzeby korzystania z jakichkolwiek funduszy amerykańskich podczas konwersji walut. Bitcoins jest również popularny ze względu na wysoki poziom bezpieczeństwa, który jest związany z wymianą.Dowiedz się więcej i przeczytaj następny artykuł: Kup portfel sprzętowy Ether.


O, qu !: Kaczyński nie może nawet podłubać w nosie\nJarosław Kaczyński może nie czuć się usatysfakcjonowany odpowiedzią na list, który wystosował do rzecznika praw obywatelskich, prof. Ireny Lipowicz.\nPrezes PiS jest w wyraźnej defensywie, wszyscy i wszystko go zawodzą. Viktor Orban go nie zaprosił, więc prezes uprzejmie odmówił.\nPrezes nie kandyduje na prezydenta, bo wymyślił Andrzeja Dudę, który nie wiadomo, co wymodzi. Prezes chciałby kandydować, ale zna wynik wyborczy. I tak będzie sfałszowany.\nA teraz epistolografowi Kaczyńskiemu odpowiada RPO Lipowicz, że podjęła z urzędu "sprawę użycia przez policję broni gładkolufowej w stosunku do protestujących górników z Jastrzębskiej Spółki Węglowej".\nRPO "podjęła". Jeżeli doszło do naruszeń praw lub wolności obywatelskich, zostaną podjęte stosowne prawne kroki. A prezes znowu w polu. Znowu go nie było, gdy policja strzelała z broni gładkolufowej.\nKiedyś prezesa zawodziła milicja, nie chciała go internować, dzisiaj policja. Kaczyński jest zawiedziony na państwie polskim. Polska go zawodzi, chciałby być prześladowany, nawet jak Przemysław Wipler, o którego też upomniał się w liście do RPO.\nBłaszczak, albo jakiś inny podwładny, powinien prezesowi podsunąć pomysł balangi w Enklawie, ubzdryngolenia się, a następnie wyzwania policjantki.\nMoże nareszcie prezes dostałby pałą, choć nie wiadomo, jak zachowałaby się ochrona prezesa, która w liczbie czterech bodygardów obstawia prezesa z czterech stron świata. Nie ma lekko prezes, nawet podłubać w nosie nie może.\nAutor: O qu! o 08:55\nEtykiety: broń gładkolufowa, Irena Lipowicz, Jarosław Kaczyński, JSW


VascoART | Łatwe sterowanie wentylacją mechaniczną z rekuperatorem\nAutomatyczna wentylacja mechaniczna\nXXI wiek to epoka technologii z najwyższej półki. Powstaje coraz więcej inteligentnych budynków, w których zdalnie można sterować wszystkim – od wentylacji i ogrzewania, poprzez rolety okienne, aż do podlewania ogrodu. Oczywiście obok niezaprzeczalnych zalet takiej wygody, nierzadko nowoczesne technologie wykorzystywane do zarządzania domowymi instalacjami mają wbudowane skomplikowane systemy sterowania, a przez to bywają kłopotliwe w eksploatacji.\n– Wsłuchując się w opinie klientów, zaprojektowaliśmy całkowicie nowe sterowanie rekuperatorami. Teraz jest możliwa instalacja systemu, który będzie działał całkowicie automatycznie. Użytkownicy systemu VASCO nigdy nie będą musieli sięgać po instrukcję obsługi jeśli będą chcieli dostosować wentylację do swoich potrzeb, gdyż sterowanie zostało pomyślane jako intuicyjne i bezobsługowe.\nCały system działa automatycznie pod warunkiem zastosowania opcjonalnych czujników CO2 i wilgotności. Jest też możliwość zastosowania niezależnych sterowników lub kontroli przez instalację domu inteligentnego, a funkcjonowanie systemu można dopasować do indywidualnej aktywności mieszkańców. Co istotne, nie ma konieczności montażu dodatkowych czujników dwutlenku węgla i wilgotności na etapie uruchamiania instalacji, a więc wtedy, gdy budżet jest zazwyczaj mocno ograniczony. Z powodzeniem można je dokupić i zamontować nawet kilka lat później i w prosty sposób zalogować je do rekuperatora.\nAutomatyczna praca wentylacji dostosowana do potrzeb\nFirma VASCO proponuje zaprojektowanie systemu, który będzie działał całkowicie automatycznie, a jednocześnie zapewni komfort przez dostosowanie intensywności wentylacji do bieżących potrzeb, zapewniając komfort bez angażowania mieszkańców w skomplikowane ustawienia.\n– Pamiętajmy, że wymiana powietrza w domu odbywa się nieustannie: całą dobę, cały rok, bez przerwy. Intensywność wymiany w oferowanym przez nas systemie może być regulowana ręcznie przez użytkowników lub ustawiać się automatycznie, o ile zastosowano czujniki mierzące wilgotność i poziom CO2. W każdym momencie użytkownicy mogą przełączyć się na tryb ręczny, np. jeśli zdecydują się załączyć wentylację na określonym poziomie, a po chwili intuicyjnie mogą przywrócić pracę automatyczną, bez czasochłonnego studiowania instrukcji obsługi.\nW jednym systemie sterowania VASCO jest możliwość zalogowania do 20 czujników w celu pełniej automatyzacji i optymalizacji pracy systemu wentylacji. System ten może też opierać się na 2 rekuperatorach, które będą zasięgiem swojego działania obejmować strefy funkcjonalne dzienną (salon, kuchnia, gabinet na parterze) i nocną (sypialnie, łazienki na piętrze). W takiej sytuacji odpowiednie czujniki będą przypisane do rekuperatorów obsługujących strefy. Takie rozwiązanie sprawdzi się zwłaszcza w dużych domach.\nWentylacja mechaniczna z czujnikiem wilgotności\nCzujnik wilgotności automatycznie zwiększa wydajność rekuperatora w przypadku wzrostu poziomu wilgotności w pomieszczeniu, w którym jest umieszczony. Poziom ten powinien być kontrolowany przede wszystkim w łazience, gdzie w przypadku szybkiego zwiększenia wilgotności, jaki następuje podczas kąpieli, poziom obrotów rekuperatora podnosi się. Po upływie czasu określonego wybranym programem automatycznym (ECO lub KOMFORT), rekuperator wróci do poprzedniego poziomu obrotów.\nCzujnik wilgotności jest całkowicie bezprzewodowy, z rekuperatorem kontaktuje się radiowo, a zasilany jest z baterii.\nCzujnik dwutlenku węgla w wentylacji mechanicznej\nDrugi z czujników umożliwiający automatyczne działanie systemu to czujnik dwutlenku węgla, regulujący intensywność pracy wentylacji w zależności od zmian stężenia CO2 w pomieszczeniu, w którym jest umieszczony. Poziom CO2 w salonie lub sypialni zależy od ilości przebywających tam osób.\nW przypadku wzrostu poziomu rekuperator zwiększa obroty, aż do osiągnięcia założonego, komfortowego poziomu stężenia dwutlenku węgla w powietrzu. Zmiany poziomu obrotów wentylatorów dokonywane są w sposób płynny, a kontrola poziomu zawartości CO2 wykonywana jest co 3 minuty.\nW powietrzu zewnętrznym zawartość CO2 wynosi 400 PPM (jednostek na milion), poziom komfortowy w programie automatycznym wynosi 900 PPM, więc jeśli wszyscy mieszkańcy opuścili dom, ten poziom szybko może być osiągnięty i rekuperator pracuje na minimalnych obrotach. Ale każdy człowiek wydycha powietrze, w którym stężenie CO2 wynosi 40000 PPM.\n– Wystarczy więc obecność w salonie jednej osoby, żeby czujnik szybko zarejestrował wzrost poziomu CO2 i zwiększył obroty wentylatorów. Oczywiście im więcej osób znajdzie się w pomieszczeniach, tym szybciej rośnie poziom zawartości CO2 i szybciej reaguje czujnik.\nDla uzyskania pełnego komfortu, a także w celu dobrania najbardziej efektywnego poziomu pracy rekuperatora, w typowym domu jednorodzinnym należy zmontować czujnik CO2 w salonie. Warto też rozpatrzyć zastosowanie drugiego w głównej sypialni, do tego w łazienkach należy zastosować czujniki wilgotności.\nCzujnik CO2 wymaga zasilania 230V – dostępnego w każdym pomieszczeniu, a z rekuperatorem kontaktuje się, podobnie jak czujnik wilgotności, radiowo.\nElastyczna wentylacja z rekuperatorem\nProponowane przez VASCO rozwiązanie wentylacji domu jest systemem elastycznym, umożliwiającym tworzenie różnych konfiguracji sterowania, jak i rozbudowę w przyszłości poprzez dołożenie dodatkowych czujników CO2 i wilgotności. Alternatywną możliwością jest podłączenie rekuperatora do komputera systemu inteligentnego domu. W takim przypadku intensywność wentylacji będzie regulowana przez inteligentny dom w oparciu o własny system czujników albo programator czasowy, przy czym zachowane zostaną wszystkie automatyczne systemy rekuperatora, które decydują o jego bezobsługowej pracy.\nZaletami rozwiązania proponowanego przez firmę VASCO jest automatyczne i stałe bilansowane natężenia przepływu powietrza do oczekiwanych ustawionych wartości, bez względu na opór kanałów powietrza, warunki pogodowe i stan zanieczyszczenia filtrów. Wymiennik systemu wentylacyjnego można dodatkowo zabezpieczyć przed zamarzaniem dzięki wykorzystaniu opcjonalnej grzałki elektrycznej na czerpni. Dzięki wyposażeniu rekuperatora w automatyczny by-pass letni, możliwe jest nocne chłodzenie domu, które sprawdzi się szczególnie podczas upalnego lata.\n– Praktyka pokazuje, że w przypadku większości mieszkańców nowych domów z działającą rekuperacją odczuwany przez nich komfort jest znacznie wyższy w porównaniu do tego, który znają ze starego domu z niesprawną wentylacją. Dlatego często okazuje się, że nie widzą oni potrzeby stosowania czujników. Warto jednak mieć świadomość istnienia możliwości jeszcze większego zwiększenia poczucia komfortu i wygody.\nONI – nowa kolekcja grzejników VASCO Niewidoczna wentylacja z rekuperacją bez martwych stref


Julian Tuwim (80)\nHolly Webb (138)\nUrszula Kozłowska (83)\nAndersen Hans Christian (74)\nAgnieszka Stelmaszyk (62)\nAgnieszka Frączek (61)\nMontgomery Lucy Maud (54)\nGrzegorz Kasdepke (51)\nMaria Konopnicka (49)\nPolecamy nową kolekcję klasycznych wierszy i baśni. Twarde oprawy poszczególnych tomów odznaczają się zdecydowanym kolorem. W każdej książce kolekcji znajdujemy najwspanialsze wiersze...\nWiersze Julian Tuwim - Outlet\nKlasyczna kolekcja wierszy i baśniPolecamy nową kolekcję klasycznych wierszy i baśni. Składa się z sześciu tytułów w wygodnym formacie. Twarde oprawy poszczególnych tomów...\nO Grzesiu kłamczuchu i jego cioci ...\nO Grzesiu kłamczuchu i jego cioci - Outlet\nLokomotywa - Locomotive Rzepka - T...\nLokomotywa - Locomotive Rzepka - The Turnip Ptasie radio - The Bird Broadcast - Outlet\n"Lokomotywa", "Rzepka", "Ptasie radio". Któż z nas nie zna tych wierszy Juliana Tuwima? Wychowały się na nich całe pokolenia dzieci i młodzieży.To skarby ...\nW tym tomiku znalazły się słynne i trochę mniej znane wiersze Juliana Tuwima, na których wychowało się kilka pokoleń Polaków. Książka została wydana z edytorskim upodobaniem i opatrzo...\nAbecadło DżońcioLokomotywaDwa wiatryOkularyDyzio marzycielWszyscy dla wszystkichRzeczkaFigielekTrudny rachunekPychaDzieci w polu