Kung Zup | Miraculum: Biedronka i Czarny Kot Wikia | Fandom\nKung Zup, ja jestem Władca Ciem, ten kto jadł twoją zupę stanie się twoim poddanym. Wszyscy słono zapłacą za twoją krzywdę.\nKung Zup — czternasty odcinek serialu.\nKiedy danie Wanga Chenga, szefa kuchni i wujka Marinette, zostaje podmienione, zmienia się on w Kung Zupa, który werbuje popleczników swoimi potrawami.\nMarinette przebywa w swoim domu, czekając na przybycie wuja swojej matki, Wanga Chenga. Przy użyciu aplikacji na telefonie dziewczyna uczy się podstawowych słów w języku chińskim, aby przywitać się z wujem. Jak się okazuje, Wang Cheng jest znanym chińskim kucharzem. Pyta o zdanie Tikki, aby dowiedzieć się, co myśli o przygotowanym dla gościa bukiecie kwiatów. Dąży do tego, aby wszystko było perfekcyjne oraz dopięte na ostatni guzik.\nSłysząc pukanie do drzwi dziewczyna potyka się o oparcie kanapy i przewraca się na ziemię. Szybko podnosi się z podłogi, aby otworzyć drzwi. Wang wita się z córką Sabine, przez co Marinette zaczyna się stresować i myli słowa, chcąc przywitać się w języku chińskim. W końcu sięga po aplikację, która zacina się powtarzając słowa „ugh, jakie to słabe”. W międzyczasie kucharz wyrywa płatki kwiatów chowając je do torby. Gdy udaje jej się wyciszyć telefon, zaprasza wuja do środka oraz dzwoni do Alyi z prośbą o pomoc. Przyjaciółka dziewczyny szybko się rozłącza, twierdząc, że wie co robić.\nPo jakimś czasie panującą w pokoju ciszę przerywa dzwonek do drzwi. Marinette pędzi do drzwi czekając na swoją przyjaciółkę. Ku jej zdziwieniu, staje przed nią Adrien, co wywołuje u dziewczyny jeszcze większe zmieszanie. Chłopak bez zamysłu oferuje swoją pomoc. Poszukując wzrokiem Alyi, uwagę Marinette przyciąga SMS, właśnie od jej przyjaciółki, w którym poinformowała, że czarnowłosa jest jej dłużniczką.\nMarinette, Adrien i Wang jadą limuzyną do Le Grand Paris, gdzie ma się odbyć konkurs “Najlepszy kucharz świata”. Podczas podróży chłopak rozmawia z kucharzem w języku chińskim. Marinette znudzona spogląda w okno samochodu nie rozumiejąc żadnego słowa. Dopiero po wymianie kilku zdań Wang ujawnia, że zna również inne języki w niewielkim stopniu, co wywołuje zdziwienie u nastolatków.\nPrzy wejściu do hotelu zgromadzona jest widownia, a cała sytuacja jest dokumentowana w ramach programu telewizyjnego. Burmistrz z serdecznością wita nowo przybyłego kucharza, natomiast prowadzący program, Alec, przeprowadza w Wangiem krótki wywiad na temat dania, które przygotuje. Po rozmowie Wang odchodzi. Marinette wykorzystuje okazję i dziękuje chłopakowi oraz przeprasza go za całą sytuację, nie wiedząc, że może dogadać się z Wangiem w innym języku. Adrien przyjmuje przeprosiny mówiąc, że czuje się zaszczycony poznając jej wuja. Widząc całą sytuację do dziewczyny podchodzi Chloé, krytykując wybór Chenga w doborze dania. Marinette staje w obronie swojego krewnego, nie chcąc dać swojej rywalce satysfakcji z wygranej kłótni. Niezadowolona Chloé odchodzi, twierdząc że popełniła ogromny błąd. Słysząc słowa pocieszenia od Adriena, Marinette nie potrafi się cieszyć, nie będąc pewna czy wujek ją lubi. Chłopak szybko wyjaśnia zachowanie Wanga, twierdząc, że jest on artystą i pokazuje szacunek na swój własny sposób, co podnosi na duchu jego koleżankę.\nW hotelowej kuchni Wang z dużą starannością oraz precyzją przygotowuje Niebiańską Zupę. Do pomieszczenia wchodzi Chloé, chcąc zemścić się za wcześniejszą kłótnię, okłamując kucharza, aby ten opuścił kuchnię. Gdy jej plan się udaje, wrzuca do zupy losowe składniki, aby zepsuć jej smak. Po tym zajściu wychodzi do restauracji, ignorując wuja Marinette.\nAlec rozpoczyna program, kolejno przedstawiając jury. Z dużą ekscytacją jurorzy próbują Niebiańskiej Zupy, jednak szybką ją wypluwając i oceniają w sposób negatywny. Wang próbuje się wytłumaczyć, że ktoś podmienił jego zupę. Nikt nie zwraca uwagę na słowa kucharza, przez co traci on swoją szansę na wygranie konkursu. Kiedy z kurtki Chloé wypada niebieski płatek, Adrien i Marinette zaczynają podejrzewać Chloé o sabotaż, ale Wang odchodzi, wstydząc się swojej porażki.\nWyczuwając negatywne emocje Shifu, Władca Ciem wysyła do niego Akumę. Wang zaczyna zdawać sobie sprawę, że Marinette miała rację co do Chloé. Będąc pod wpływem złych emocji oraz Akumy, przyjmuje propozycję złoczyńcy. Wszystkie osoby, które spróbowały Zupy, stają się podwładnymi super-złoczyńcy, a ich zadaniem jest złapanie Chloé. Cały budynek zostaje polany karmelem, aby nikt nie mógł się wydostać na zewnątrz. Marinette orientuje się, że jej wujek został opętany przez Akumę. Tymczasem zahipnotyzowani jurorzy przygotowują zupę w hotelowym basenie, w której ma zostać ugotowana Chloé.\nMarinette żałuje swojej decyzji oraz słów skierowanych do rówieśniczki. Zarówno Marinette, jak i Adrien, znajdują ustronne miejsce, aby móc się przemienić. Biedronka oraz Czarny Kot spotykają się na korytarzu, zdziwieni obecnością drugiego bohatera. Postanawiają odnaleźć Kung Zupa, aby jak najszybciej go powstrzymać. Całą sytuację obserwuje super-złoczyńca, który nie rozpoznaje tajemniczych postaci. Uświadomiony kim są bohaterowie, wysyła do Biedronki i Czarnego Kota Jaggeda, aby ich złapał. Super-bohaterowie mają stać się kolejnym składnikiem zupy, w której zostanie ugotowana Chloé. Bezbronna dziewczyna zaczyna panikować.\nUżywając transmitera Kung Zup wyjawia swoje zamiary bohaterom. W tym samym czasie z windy wychodzi Jagged Stone, z którym muszą walczyć. Nie chcąc tracąc czasu, szybko obezwładniają swojego przeciwnika oraz zamykają go w schowku na miotły.\nWidząc, że jego sługa nie wykonał zadania, Kung Zup wysyła André, aby powstrzymał Biedronkę i Czarnego Kota. Tymczasem bohaterowie utknęli w windzie. Kiedy drzwi w końcu się otworzyły, przed nimi stanął burmistrz mista, wyzywają bohaterów na pojedynek. André łapie obojga super-bohaterów bronią wykonaną z jedzenia i wrzuca do jednego z hotelowych pokoi. Biedronka i Czarny Kot szybko odskakują, chcąc bronić się przed atakami, jednak Czarny Kot nie jest w stanie odeprzeć kolejnego ciosu. Chcąc obronić swojego towarzysza, Biedronka prowokuje burmistrza, przez co jego broń zaczepia się o żyrandol a on sam zaplątuje się w broń wykonaną z kiełbasy i ziemniaków. Zdenerwowany Kung Zup wysyła do walki kolejnym służących. Spanikowana Chloé zaczyna wołać o pomoc, nie wiedząc co ma zrobić.\nBiedronka i Czarny Kot muszą się zmierzyć z Aleciem oraz Marleną, których szybko pokonują ich własną bronią. Bohaterowie udają się na dach w ostatniej chwili ratując Chloé. Kung Zup postanawia walczyć osobiście ze swoimi przeciwnikami. Za pomocą Szczęśliwego Trafu Biedronka wyczarowuje rachunek, unikając kolejnych ataków i szybko znajdując dla niego zastosowanie. Zamoczonym w zupie papierem jest w stanie unieruchomić złoczyńcę, aby Czarny Kot mógł zniszczyć torbę. Akuma zostaje uwolniona oraz oczyszczona przez Biedronkę, a miasto powraca do poprzedniego stanu, odzyskując ład i spokój.\nMarinette przekazuje Wangowi bukiet kwiatów, kiedy ten gotuje swoją słynną zupę. Jest szczęśliwa mogąc pomagać wujkowi w pracy. Widząc to Chloé zaczyna po raz kolejny krytykować zupę chińskiego kucharza, jednak zostaje szybko uciszona przez Adriena. Oburzona szybko opuszcza kuchnię.\nPo spróbowaniu słynnej zupy Alec ogłosił, że to właśnie Cheng Shifu zostaje zwycięzcą konckuru a jego danie znajdzie się w menu hotelu. Wang dziękuje członkom jury, zmieniając nazwę dania na Zupa Marinette. Dziewczyna zostaje zaproszona, aby stanęła obok swojego wuja, najlepszego kucharza świata.\nWang Cheng/Kung Zup\nSabine Cheng (wspomniana)\nŚwiatowa premiera odcinka miała miejsce 10 stycznia 2016 we Francji.\nTytuł odcinka jest nawiązaniem do słowa Kung Fu.\nZnaki, ktore super-złoczyńca ma na twarzy, jest nawiązaniem do Króla Małp.\nW jego wyglądzie można również ujrzeć nawiązania do anime Dragon Ball Z.


Mazi zele podczas artrozy stawu na ramie - Choroba srodkowa palec\nMazi zele podczas artrozy stawu na ramie. Choroba zwyrodnieniowa stawów (artroza) - przyczyny i leczenie | amorphous.pl\nPreparat pozyskiwany jest z własnej krwi pacjenta. Długotrwały stres negatywnie wpływa na kondycję stawów. Jeżeli chcemy zadbać o kondycję stawów i ogólny stan zdrowia warto popracować nad ograniczeniem stresu w codziennym życiu. Powinniśmy nauczyć się odpowiednio reagować na stres oraz ograniczać do minimum przyczyny, które go wywołują.\nTrzeba pamiętać o wycofaniu z diety produktów, które mogą nasilać dolegliwości bólowe lub pogłębiać stan zapalny. Mocne kości - jakie preparaty na osteoporozę?


Lokale użytkowe na wynajem, 300.00 m2 Warszawa, Białołęka - KRN.pl\nJestem zainteresowany/a szczegółami oferty opublikowanej na KRN.pl Mieszkanie , Białołęka Warszawa Powierzchnia: 300.00 m2 Cena: 3 600 PLN Proszę o kontakt.\nDo wynajęcia hala o powierzchni\n300 m2, zlokalizowana na 2 piętrze, nieogrzewana. Podłoga betonowa. Dostęp schodami. Możliwość instalacji ogrzewania i windy towarowej.\nPlac manewrowy (TIR) przed budynkiem. Parking dla samochodów osobowych i dostawczych.\nKoszty utrzymania: czynsz najmu 3600 PLN netto (4428 PLN brutto) + prąd wg wskazań licznika.\nDodatkowo istnieje opcja wynajęcia biura o pow. 60 m2 (2 pom. biurowe, kuchnia, WC, duży balkon) w cenie 1800 PLN netto (2214 PLN brutto).


Ekologiczny Skoncentrowany uniwersalny proszek do prania Bezzapachowy GARDEN - 1000g - Naturalne kosmetyki organiczne Lawendowa Szafa\n» Ekologiczny Skoncentrowany uniwersalny proszek do prania Bezzapachowy GARDEN - 1000g\nEkologiczny Skoncentrowany uniwersalny proszek do prania Bezzapachowy GARDEN - 1000g\nUtrzymanie czystości, świeżości i komfortu w domu dla bliskich to troska każdej gospodyni domowej. Ochrona planety jest dla nich troską każdego człowieka. Linia środków piorących Garden została zaprojektowana tak, aby spełniała niezbędne kryteria bezpieczeństwa dla ludzi i środowiska. Ekologiczny proszek Garden bezzapachowy można wykorzystać do namaczania i prania bielizny z bawełny, lnu, tkanin syntetycznych, a także tkanin z włókien mieszanych (z wyjątkiem produktów z naturalnego jedwabiu i wełny) w każdym typie pralki oraz ręcznie. Skoncentrowana formuła zapewnia ekonomiczne zużycie Skutecznie usuwa brud i plamy o różnej naturze dzięki kapsułkowanym enzymom, sodzie i innym składnikom aktywnym Łatwo się rozpuszcza i całkowicie spłukuje, nie pozostawiając osadów ani podrażnień na tkaninie BEZWONNY proszek.\nIdealny wybór do prania odzieży dla osób o skórze wrażliwej, skłonnej do alergii.\nUżycie proszku jest bezpieczne dla planety i jej zasobów wodnych. Produkt z certyfikatem ECO Opakowanie nadające się do recyklingu, wewnątrz kartonowa miarka Zawiera składniki, które przy regularnym stosowaniu chronią pralkę przed osadzaniem się kamienia\nNIE ZAWIERA: fosforanów, zeolitów, agresywnych środków powierzchniowo czynnych, rozjaśniaczy optycznych, alergenów i barwników.\nSkładniki INCI: 15% lub> ale <30% sody kalcynowanej; 5% lub> ale <15% anionowe środki powierzchniowo czynne, środki wybielające na bazie tlenu; <5% niejonowe środki powierzchniowo czynne, kwas cytrynowy, mydło, polikarboksylany, enzymy


Krok po kroku jak zastosować BB krem, piankę bb cream. – Reads\nKrok po kroku jak zastosować BB krem, piankę bb cream.\npołączone komentarze & akcji w mediach społecznościowych\nMianem cudu, wszystko w jednym produkcie, BB kremy są wszędzie teraz i szał, oczywiście, nie wykazuje żadnych oznak zatrzymania. Ale w jaki sposób zastosować krem BB (lub Blemish Balm, jak są one również nazywane) poprawnie i czy są jakieś specjalne techniki, które warto wiedzieć? Rozmawialiśmy z renomowaną dermatologa i sławna wizażystka się dowiedzieć. Czytaj dalej, aby zdobyć miarka!\nSpopularyzowana w Azji, główne kremy BB tutaj w Stanach Zjednoczonych są wielozadaniowy produkty, które twierdzą leczyć skórę w jakiś sposób, zapewniają ochronę ochrony przeciwsłonecznej, a także działać jako podkład i sygnalizacji świetlnej, pokrycia fundacji, mówi New York / New Jersey- płyta certyfikat oparty dermatolog dr Rebecca Baxt. one’Re wygodne w tym sensie, że mogą one pomóc zmniejszyć etapów rutynowych piękności, która jest wspaniała wiadomość dla kobiet w podróży, dodaje makijaż gwiazdy artystę Piper Cline Angelo David Salonie. Aby dowiedzieć się, jak zastosować krem BB prawidłowo, wystarczy wykonać te krok po kroku, Pro wskazówki dla nieskazitelnej twarzy patrząc w żadnym momencie.\nKrok 1: Znajdź odpowiedni dla siebie krem BB\nWskazówka: Mają normalnej i suchej skóry? Spróbuj użyć balsam lub serum przed nałożeniem kremu BB swój dodatkowy impuls dla wilgoci, mówi Cline.\nPonieważ istnieje tak wiele opcji i odcienie dostępne go,’ważne jest, aby najpierw znaleźć krem BB, który pracuje dla Ciebie. Niektóre skupiają się w szczególności na wybielania i rozjaśniania skóry, podczas gdy inne zapewniają większe pokrycie, a jeszcze inni oferują poważne anti-aging korzyści. W szczególności, jeśli masz wypryski na twarzy, to’Najlepiej jest wnieść w śmietanie i uzyskać profesjonalną opinię dermatologa przed użyciem. Mogą zobaczyć, co’ve got a poinformujemy, czy to’s skuteczne, czy nie, zauważa Baxt. “Sukces kremu BB zwalczać wypryski ma do czynienia z substancjami czynnymi wewnątrz i co kwestia, skóra jest.”\nKrok 2: Uruchom tylko z groszku wielkości kwoty\nAby uniknąć marnowania tonę produktu, należy uruchomić tylko z wielkości porcji grochu. Korzystanie z palcami, zimnica go na dowolnych obszarów problemowych, zwłaszcza pod oczami, doradza Cline. Następnie powoli zacząć mieszanie ruchem okrężnym.\nKrok 3: Pobierz pełne pokrycie z pędzlem fundamentowej\nPo’ve zakończył tuszowanie swoich punktów zapalnych, Cline zaleca chwytając szczotkę węgielnego stosować resztę swojego produktu. Put krem na grzbiecie dłoni i kąpieli w pędzlem fundamentowej. Równomiernie rozprowadzić krem BB całej twarzy, upewniając się, aby dobrze wymieszać.\nKrok 4: Wykończenie z proszkiem ustawień\nLast but not least, aby pomóc twój produkt dłużej, Cline sugeruje wykończenia twarz z wielkim proszku ustawień. I voila. ty’re dobry, aby przejść!\nOdkryj więcej wskazówek kosmetyczne & trendy\nBB Kremy i inne rytuały my azjatyckie piękności’Re kopiowania\nAnti-Aging Skin Care Porady: wyglądać młodziej z tych porad pielęgnacji skóry i urody\nOrganic Calendula Cream, krem z nagietka egzemy.\nCALIFORNIABABY Calendula Cream – 6 ozNew opakowania! Kojące sucha skóra stało się jeszcze łatwiejsze, z rurką wielkości nowej rodziny California Dziecka! Wygodnie zapakowane w tubie 6 uncji…\nRose Cream, krem róża.\nWięcej szczegółów Znakomity Rose de Mai determinowało jego rzadkie i delikatny zapach do tego bardzo nowoczesnego kremu żelu. Jest to inteligentny formuła nasycona botanicznych, które nawilżają…\nPain Relief Cream, krem … Półpasiec\nAP4 Aloe Vera Complex jest zastrzeżonym botaniczny kompleks, które naturalnie zawiera ponad 200 właściwości lecznicze, które pomogą zmniejszyć obrzęk, zwalczania bakterii i łagodzą ból…\nSkóra Toning Cream – Moda, najlepszy krem do poplamiona skóry.\ncongrts na swojej upcomin weddin. Ale trochę rada, nie podkreślają sobie ova kremu lub pasz, po prostu być urself, jeść owoce, well.Dont sen stosować kremy DAT ave dostał hydrochinonu łyk u…\nPająk Vein Cream Review, pająk leczenia żył krem.\nPrzegląd pająk Vein Cream Kiedy pajączki stać się problemem i stajesz się świadomy siebie z nich, że nadszedł czas, aby szukać pomocy w eliminowaniu tych nieproszonych żyły nici z organizmu….\nPająk Vein Cream, krem pająk leczenia żył.\nPająk żyły krem spa Nastroje ‚poręczny, będziesz mógł walczyć przeciwko starzeniu się naturalnie. Ciemne, nieestetyczne i kłopotliwe, jest tylko jedna rzecz do zrobienia, kiedy pajączki…\n← Organic uspokajający herbaty, uspokajające leki ziołowe.\nKręgoszczeliny Informacji – … →


To metoda polegająca na kontrolowanym, miejscowym schładzaniu tkanki tłuszczowej w celu jej rozbicia. Na skutek działania niskiej temperatury z komórek tłuszczowych zostają uwolnione lipidy, które poprzez układ limfatyczny transportowane są do wątroby i tam w trakcie procesu przemiany materii są metabolizowane i następnie usuwane poza ustrój. Pozostała tkanka tłuszczowa ulega przegrupowaniu, co powoduje że zmniejsza się jej grubość. Lipidy w komórkach tłuszczowych ulegają krystalizacji w wyższych temperaturach niż inne komórki zawierające wodę. Dzięki temu w trakcie zabiegu kriolizy zniszczeniu ulegają tylko komórki tłuszczowe, a nie inne struktury, jak np. skóra, mięśnie, nerwy, naczynia krwionośne.\nNaukowe przesłanki potwierdzające efektywność metody kriolipolizy przedstawili już w roku 2009 Amerykańscy lekarze, popierając je licznymi badaniami in vitro i in vivo. Udowodnili, że komórki tłuszczowe są bardziej wrażliwe na działanie zimna niż otaczające je tkanki i już w temperaturze 0°C ulegały zniszczeniu. Wykazali dzięki temu, że kriolipoliza powoduje ubytek komórek tłuszczowych i utratę podskórnego tłuszczu. Pierwsze efekty widoczne są po około 3-4 dniach, kiedy to dochodzi do rozluźnienia tkanki tłuszczowej. Bardziej spektakularnych efektów należy spodziewać się po około 4 tygodniach do 3 miesięcy, gdyż w tym czasie organizm usuwa zniszczone w trakcie zabiegu komórki tłuszczowe.Bardzo istotne jest by w tym czasie oczekiwania na efekty nie przytyć, bo nie będą widoczne zmiany w centymetrach, gdyż pozostałe komórki tłuszczowe powiększą się i wypełnią miejsce tych, które zostały zniszczone podczas zabiegu kriolipolizy.\nKlient podczas zabiegu może odczuwać chłód i zassanie skóry. Może pojawić się zaczerwienienie w miejscu przyłożenie głowicy wywołane niską temperaturą i podciśnieniem oraz siniaki, zwłaszcza u osób z tendencją do pękania naczynek, które giną po kilku dniach. Najczęściej Nasze klientki usypiają podczas trwania zabiegu 🙂\nRedukcja tkanki tłuszczowej w obszarach problematycznych, które oporne są na dietę i aktywność fizyczną.\nWewnętrzna strona uda.\nPlecy - okolica podłopatkowa.\nzwiększyć picie wody do 2 l dziennie i utrzymywać dietę nisko tłuszczową.\nSeria to jedyne 2-3 zabiegi nie częściej niż co 4-6 tygodnie.


Polityczna wojna o pożyczkę prezesa PiS. Zwiefka: To nieczysta sytuacja - Polityka - wszystko o polityce w Dziennik.pl - politycy, informacje, PO, PiS, SLD dziennik.pl\n19.05.2014, 13:46 | Aktualizacja: 19.05.2014, 14:20\n/ Polska Agencja Prasowa / Paweł Jaskłka\nPoseł PO Marcin Kierwiński przypominał na konferencji prasowej, że obowiązkiem każdego polityka jest wpisywanie zaciągniętych zobowiązań finansowych o wartości powyżej 10 tysięcy złotych, a więc kredyty, pożyczki oraz warunki, na jakich zostały one udzielone. Szef sztabu wyborczego PO Tadeusz Zwiefka przypomniał, że w podobnej sytuacji w 2002 roku znalazł się ówczesny poseł SLD, szef MON-u Jerzy Szmajdziński, prezes Kaczyński najgłośniej domagał się od niego wyjaśnień, nazywając sytuację "nieczystą". Dlatego domagamy się ujawnienia tych informacji, aby uniknąć nieczystych sytuacji - przekonywał europoseł. Partia nie wyklucza też skierowania wniosku w tej sprawie do prokuratury.\n"Newsweek" napisał, że w oświadczeniu majątkowym Jarosława Kaczyńskiego, które złożył w Sejmie na początku kadencji, wpisano tylko, że zaciągnął pożyczkę prywatną w wysokości 200 tysięcy złotych. Dziś jego zobowiązania wynoszą 230 tysięcy. Dług prywatny stopniał do 80 tysięcy, ale pojawiło się 150 tysięcy pożyczki bankowej - czytamy w tygodniku.\nPublikację ostro skrytykował rzecznik PiS, Adam Hofman. Uważa, że Tomasz Lis to hiena cmentarna. Syn, który troszczy się o zdrowie swojej matki i bierze na ten cel duży kredyt, jest przykładem który należy pokazywać - stwierdził.\nGłos, na konferencji prasowej w Łodzi, zabrał też Jarosław Kaczyński. Zaciągałem długi, bo musiałem mieć środki na obronę życia mojej mamy, która potrzebowała całodziennej opieki, a jej koszty bardzo przekraczały moje dowody - mówił prezes PiS. Zapytany, czy zdradzi nazwiska ludzi, od których pożyczył pieniądze, odpowiedział, że obowiązuje go praktyka komisji etyki, a ta nie miała do tej pory zastrzeżeń do jego oświadczeń majątkowych. Przyznał, że jeśli jednak Sejm zmieni stanowisko w tej prawie, to zdradzi, od kogo pożyczył 200 tys. złotych.\nPrezes PiS nie boi się też zawiadomienia PO do prokuratury w sprawie oświadczenia majątkowego. Przypomniał, że podobne wnioski były już kierowane do śledczych, sprawa zawsze była jednak umarzana.\n>>>ZOBACZ TAKŻE: Tajemnicza pożyczka dla Kaczyńskiego. Prezes PiS nie chce ujawnić szczegółów\n>>>ZOBACZ TAKŻE: Szef kampanii PO: Za kontrakt na Pendolino odpowiadają ludzie PiS\nJarosław Kaczyński o książce Marty Kaczyńskiej. "Żadnych nadzwyczajności nie zauważyłem" przeczytaj »\nTagi: tajemnicza pożyczka dla Kaczyńskiego, tomasz lis, Adam Hofman, Jarosław Kaczyński\n~Precz z POmatolstwem!!!\nPanie Jarku, niech Pan uwaza, bo przed wyborami PO i cala klika resortowych dzieci bedzie probowala wmawiac panu rozne rzeczy i robic rozne prowokacje.\nAco z finansowaniem z WERMACHTU już sprawa POd DYWANEM\nMógł zwrócić się do Janukowicza jak Kwach, pewnie tamtejsi złodzieje\nchętnie by go sfinansowali.\nJest co prawda doktorem prawa, ale Kwach nie ma nawet magistra\na na ekonomii zna się tak jak syn ryżego na samolotach.\nTo jest syn! Widać gościu jest biedny jak mysz kościelna. No tak, uczciwy to biedny.\nTakich polityków potrzebujemy.\nI CO GLUPIO WAM SKUR...LE PO-MATOLSKIE ???\nHofman tez pozyczal na rodzine.Widac ze pisuary kochaja pozyczki najlepiej bezzwrotne po cichu. od swoich znajomych.Nie ma co sie zaslaniac mamusia tylko trzeba udowdnic ze pozyczka jest zgodna z prawem.Jak sie jest poslem to niestety trzeba byc na to przygotowanym a nie wiecznie rznac glupa w stylu kulawego hofmana.A swoja droba to komedia ze nagle kurdupel stwiedza ze jest bez grosza.Chyba ze traci zarobione pieniadze w agencji towarzyskiej ?\ntez to gtrzeba wyjasnc.\nZaraz, zaraz, Jadwiga Kaczynska to ta pracowniczka komunistycznej cenzury?\n~bat na czerwonych\nzwiewka to czerwona swinia z wyksztalceniem ormowiec donosiciel z pensja lapownicza bez ograniczen\nzwiefka, ty się nawet porządnie nie nazywasz, czerwona szmato!\nzwiefka -czerwona kanalio -ubrana w mundur mordercow stanu wojennego -smieciu milcz- pożyczka -udokumentowana 111111111 ty świnio !!! a powiedz coś o aferze hazardowej-o Amber Gold -zwiefka śmieciu !!!\nPATRZAJCIE JAKI KOMUNISTYCZNY CZYŚCIOSZEK ZNALAZŁ SIĘ ...!!!\nTow.T. Zwiefka nie ma moralnego prawa krytykować kogokolwiek.\nAgdzie te AFERY z POdczerwieni od kilku lat\nWYSTRASZONY KURDUPEL PROBUJE TERAZ BRAC WSZYSTKICH NA LITOSC, OPOWIADAJAC ZE TO 'NA RATOWANIE ZYCIA MOJEJ MAMY'...\nZALOSNY PACJENT GRAJACY MAMISYNKOWA KARTA... TFU!\nRUDA FERAJNA w swym żałosnym ataku na PIS. Rozliczcie się z niemieckiego\nfinansowania KLD rude klauny.\nPO, partia wina, cygar, Rolexów i tysięcy afer to szkodliwy mutant PZPR-UW-KLD założony przez agentów i wspierana codziennie przez "resortowe dzieci" i dzieci komunistycznych aparatczyków z TVN i GW, pilnujących przywilejów, wielkich emerytur ubeków, esbeków i komunistycznych degeneratów. Polacy budzą się wreszcie. Rozliczyć i zdelegalizować partie różowo-czerwonych aferałów PO,SLD,PSL i Ruch Palikota.\nPOdczerwień rożne działa wystawiła nawet wodą polewa tych niepokornych i dziur po wyrwach im nie ZACEROWAŁA\nA MARTUSIA KTORA DOSTALA 3 MELONY ODSZKODOWANIE, NIE MOGLA ODPALIC 100-200 TYS NA UKOCHANA BABUNIE?! :))\nA SKOKI NIE CHCIALY DAC JAUSIOWI POZYCZKI!?\nMYSLABY KTO - SCIEMA JAKICH MALO... :))\na co ta czerwona świnia niejaki zwiefka ma do powiedzenia? niech lepiej opowie o swoich zbrodniach z okresu stanu wojennego a nie opowiada banialuków o jarku. spadaj czerwony buraku\nNiech ta gnida komunistyczna zfiewa gdzie pieprz rośnie. Pamiętamy cie palancie z twoich poprzednich wystapien w telewizji. Zfiewaj.\nNIE MA ZNACZENIA CZY NA ,MATKE, NA PSA, NA KOTA CZY JERZEGO URBANA - WAZNE, CZY WSZYSTKO ZOSTALO ZROBIONE I ZGLOSZONE ZGODNE Z PRAWEM...


1155 – ks. Mieczysław Maliński\nOna czujnie patrzy\nPilnuje by nie zgasł płomień domowego ogniska\nKiedy trzeba miotłą odpędzi nocne ćmy\nOna oko i ucho domu\nSto na straży szlachetnych praw i obowiązków\nKroi pieluszki dla nienarodzonych\nJest wysłańcem praktycznego życia\nStarą kobietę, która wyciąga ręce\nAby się ogrzać przy ognisku domowym\nTego szacownego imienia\nI powiedzcie ludzkim głosem\n„Chodź matko do nas”\nA gdy pojawi się na horyzoncie twojego życia ta jedna jedyna, a gdy zaczniesz myśleć o jakiejś dziewczynie w kategoriach małżeństwa, zajdź jak najprędzej do jej domu. Zobacz jej matkę. Spróbuj sobie postawić pytanie: „Czy będę w stanie powiedzieć do niej: mamo”. Zobacz jej ojca. Z tym samym pytaniem: „Czy będę w stanie powiedzieć do niego: tato”. Czy jest to taki dom, w którym będzie ci dobrze. Czy będzie mógł to być twój drugi dom.\nRównocześnie bądź przygotowany na reakcje z drugiej strony. Oni sobie też usiłują odpowiedzieć na podobne pytanie: „Czy będziemy w stanie nazwać tego chłopca swoim synem”. Nie zdziw się, że nie zawsze, nie od razu spotkasz się z entuzjazmem. Nie dziw się, że spotkasz się z ostrą krytyką, która może nawet do ciebie dojdzie: „Jak on chodzi, jak on się wyraża, jak on się zachowuje, jak on się ubiera”. Nie oburzaj się, nie mów, że z teściową ty się nie żenisz ani nie masz zamiaru podbijać jej serca i że ci na niej nic a nic nie zależy.\nSpróbuj to zrozumieć, że stanowisko krytyczne, a nawet nieprzyjazne rodziców twojej dziewczyny – czy rodziców twojego chłopca – płynie z głębszych źródeł: oni czują w tobie potencjalnego wroga. Zwłaszcza matka. Przecież swoje dziecko w sobie nosiła przez dziewięć miesięcy. Ona je wyniańczyła. To część jej samej, jej ciała, jej duszy. I teraz przychodzisz ty, obcy, barbarzyńca, żeby je porwać. Zdawaj sobie z tego sprawę i staraj się ich oswoić, i pozwól, żeby cię oswoili.\nPamiętasz rozmowę lisa z Małym Księciem w książce Saint-Exupery’ego. Oswoić to znaczy uczynić kogoś swoim. Dać się oswoić, to znaczy pozwolić, żebyś ty stał się jego. A więc staraj się wejść w ich świat. Słuchaj, jak mówią. Dostosuj się do ich zwyczajów, uszanuj ich obyczaje. Sam mów do nich. Mów o sobie, o swoim życiu, o swoich planach, zamiarach, o swoim domu, o tym, co myślisz. Nie unikaj kontaktów z nimi. Wypij z nimi herbatę, zjedz podwieczorek. Przyjdź na ich imieniny, urodziny. Niech to będzie coraz wyraźniejsze, że ty przychodzisz nie tylko do ich córki, ale i do nich.\nOni muszą się do tego przyzwyczaić, że zdobywają w tobie nowe dziecko. Oni muszą coraz bardziej ciebie uważać za swojego. I nie tylko formalnie, ale faktycznie. Ty musisz się stopniowo coraz bardziej stawać członkiem ich rodziny. Oni chcą małżeństwo swojego dziecka traktować nie tylko jako jego odejście z domu rodzinnego, ale jako poszerzenie rodziny. Rodzice, choć wiedzą, że jakoś tracą swoje dziecko, równocześnie wiedzą, że jakoś wzbogacają się przez nowe. Ale najpierw tracą. Pan Jezus powiedział: „Człowiek opuści ojca i matkę”. I tak być musi ze strony chłopca i dziewczyny. To musi być odejście. To nie może być jedną nogą jeszcze w domu rodzinnym, a drugą nogą w nowym mieszkaniu. To ma być kategoryczne odejście z domu, wraz ze wszystkimi swoimi rzeczami, a nie część tu a część tam. Bo to, co zdawałoby się nieważne: materialne uwarunkowanie, ma swoje psychologiczne konsekwencje. A więc odejście fizyczne i psychiczne.\nTo nie może być wiszenie u klamki rodziców, na garnuszku rodziców. To nie może być psychiczne uzależnienie: że wciąż najbliższym człowiekiem jest matka i ojciec, i z nimi trwają bez przerwy, bez końca rozmowy i narady, a nie z człowiekiem, któremu przysięgało się wierność. Ale na to się muszą całkiem świadomie zdecydować również rodzice. Powinni pozwolić im siebie opuścić. Zostawić ich sobie. A więc nie nachodzić, nie nałazić, nie siedzieć im na głowie. Jak również nie zapraszać bez przerwy, nie zmuszać, by te ciągłe zaproszenia młodzi musieli przyjmować. Zostawić ich sobie, by mieli czas, by mieli możliwość budowania swojego „razem”, swojego „my”.\nAle z drugiej strony, jeżeli ci się zdaje, że z chwilą zawarcia małżeństwa odchodzisz z domu na zawsze, zrywasz wszelkie więzy rodzinne, zakładasz niezależne gniazdo, nie będziesz utrzymywał z nikim z rodziny żadnych kontaktów, że ich nie potrzebujesz ani nigdy potrzebował nie będziesz – to się mylisz. Nawet gdy wychodzisz ze swojego domu zbuntowany. Nawet gdy oceniasz swoich rodziców bardzo krytycznie. Nawet gdy ich uważasz za konserwatywnych, zacofanych, staroświeckich a przynajmniej przestarzałych, nierozumiejących współczesnego życia, współczesnych wymogów. Nawet wtedy wiedz, że wrócisz wcześniej, niż ci się zdaje. Bo tak to też być musi. Nie może być inaczej. Pamiętam Małgorzatę, która pełna buntu oświadczyła swojej matce: „Tylko pamiętaj, jak urodzę dziecko, to ty się go nigdy nie dotkniesz”. Pamiętam, bo opowiedziała mi to właśnie jej matka, pełna przerażenia, skąd to takie oświadczenie. Pocieszałem ją jak mogłem, że tak to na pewno nie będzie: „Jeszcze cię sama poprosi, byś się zajęła jej dzieckiem”. I tak się też stało. Wyniańczyła Małgorzacie całą trójkę jej chłopców.\nA więc, przy faktycznym odejściu dzieci do nowego gniazda, powinien trwać kontakt z rodzicami, bo są oni potrzebni wciąż. Potrzebni są wtedy zwłaszcza, gdyby doszło do jakichś pomiędzy młodymi nieporozumień. Z tym trzeba się liczyć, na to trzeba być przygotowanym. Takie nieporozumienia nie mogą być jakimś totalnym zaskoczeniem. Dwoje młodych ludzi. Dwoje indywidualistów. Wychowanych w innych domach, w innych światach, w innych tradycjach – i nagle mają spędzać ze sobą 24 godziny na dobę. Jeszcze nie wiedzą, co to jest miłość – ta całkiem na co dzień – że to jest bezustanne dawanie swojego czasu, uśmiechu, usługi, cierpliwości, bez przeliczania ile za to dostanę, że to jest bezustanne przebaczanie bez wyliczania, ile razy mnie przebaczono. Tego się muszą nauczyć, ale póki co, wychodzą jakieś zadry, kolce, zahaczenia, nierówności.\nI tu niejednokrotnie dochodzi do tragedii. Powodem bywają na pozór głupstwa, które zwielokrotnione przez dnie i miesiące narastają do problemów. „Bo ona jest flejtuch”. „Bo on po pracy bierze gazetę i nic go nie obchodzi”. I w którymś momencie przed dom rodziców zajeżdża taksówka, z niej gramoli się córka, wypakowuje poduszki, sukienki, buty i jeszcze tam parę książek z oświadczeniem: „Ja do tego brutala już nigdy nie wrócę”. I teraz przychodzi czas na wielkoduszność rodziców. Bo należy córkę wsadzić z powrotem do taksówki i odesłać do męża. Ale bywa przeciwnie. Matka tuli do łona rozszlochane dziecko i mówi: „Twoja noga już tamtego progu nie przekroczy. Nie pozwolę, by katowano moją córkę. Masz tu u nas swoje miejsce”. Ileż takich przykładów, kiedy rodzice nie zaakceptowali od początku swego zięcia. Zresztą bywa to jego winą, że o to wcale się nie starał. Nieporozumienia wybuchające między nim a córką stają się tylko potwierdzeniem ich opinii. Właściwie na rozpad tego małżeństwa czekali z dnia na dzień. Nic nie robili, by temu przeciwdziałać. Gdy do tego doszło, mieli pełną satysfakcję i czyste sumienie.\nNie zapomnę, gdy po raz pierwszy taki młody dziadek, czyli innymi słowy taki teść, powiedział mi: „Wstyd mi się przyznać, ale ja swoje wnuki chyba bardziej kocham niż swoje dzieci”. Byłem tym zaskoczony, gdy usłyszałem takie oświadczenie po raz pierwszy, ale gdy usłyszałem po raz setny – od kolejnego, setnego dziadka, kolejnej, setnej babci – to teraz już wiem: to tak jest. To druga młodość tych ludzi, którzy teraz już na emeryturze albo jeszcze nie. Zdawało im się, że mają wszystko już za sobą, a teraz trzeba tylko spokojnie dożywać swych dni, i nagle wybuchła w nich nowa, nieoczekiwana miłość: miłość do swego wnuka, do wnuczki. Nagle odkryli, że przed nimi wyrósł nowy cel, nowe powołanie, najpiękniejsze, jakie człowiek może otrzymać – wychowanie małego człowieka.\nTaki najbardziej ewidentny przykład, co wnuk może uczynić z babcią, miałem tuż obok, u moich przyjaciół. Była pani domu, która w gruncie rzeczy nigdy nie pracowała w swoim zawodzie, bo po stażu wyszła za mąż. Przyszły dzieci na świat – dwie córki i syn. Wobec tego została w domu. A potem, gdy dzieci wyrosły, „przeszła na emeryturę”. Wyglądało to tak, że zawsze, ile razy tam przyszedłem, o każdej porze dnia była w szlafroku, bo miała migrenę. Ubierała się czasem wieczorem. Dokładnie rzecz biorąc, zawsze w soboty, bo szła do Piwnicy, a poza tym w te dnie, gdy szła do teatru albo na koncerty. Prawie nie zauważyła tego, że pierwsza córka wyszła za mąż. Aż przyszło pierwsze dziecko na świat. I wtedy zwariowała. Zajęła się nim. Ale jak. Boże. Wstawała o piątej rano i biegła do córki, tam siedziała do późna w noc przy obłędnej harówce – córka chorowała. Potem ona, która nie wyobrażała sobie, że można żyć bez miasta: bez Piwnicy, teatrów, kabaretów, koncertów, bez tych wszystkich ludzi, z którymi się spotykała, ona pojechała na wieś i siedziała tam bez przerwy pół roku, bo tego wymagało zdrowie dziecka. I już nigdy nie powróciła do tamtego dawnego życia, bo po prostu już nie znalazła na to czasu. Bo potem przyszło na świat jedno i drugie dziecko drugiej córki. Bo potem przyszły na świat dzieci syna. A ona jest najszczęśliwszą babcią pod słońcem. I chociaż lata lecą, to dla niej prawie że w przeciwnym kierunku. Zniknęły migreny, palpitacje serca.


Wieś Krzyżowa (dolnośląskie) » mapy, GUS, regon, kod pocztowy, edukacja, kierunkowy, demografia, statystyki, tabele, linie kolejowe, drogi publiczne, liczba ludności\nWieś Krzyżowa w liczbach\nWieś Krzyżowa - Podstawowe informacje\nWieś Krzyżowa to wieś leżąca w gminie Ścinawa. Należy do województwa dolnośląskiego, powiatu lubińskiego. Według Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań z 2011 roku liczba ludności we wsi Krzyżowa to 158 z czego 50,0% mieszkańców stanowią kobiety, a 50,0% ludności to mężczyźni. Miejscowość zamieszkuje 1,5% mieszkańców gminy. Identyfikator miejscowości Krzyżowa w systemie SIMC to 0367686, a współrzędne GPS wsi Krzyżowa to (16.424167, 51.396111).\nZobacz miasta w pobliżu wsi Krzyżowa\nŚcinawa (2,2 km) Prochowice (14,3 km) Lubin (16,0 km) Wołów (16,6 km) Brzeg Dolny (24,0 km) Wąsosz (26,2 km) Polkowice (27,7 km) Legnica (28,1 km)\nZobacz inne wsie w pobliżu wsi Krzyżowa\nWieś Dłużyce (2,7 km) Wieś Małowice (3,5 km) Wieś Turów (3,6 km) Wieś Sitno (3,7 km) Wieś Dziewin (3,9 km) Wieś Iwno (3,9 km) Wieś Ręszów (4,1 km) Wieś Boraszyn (4,3 km) Wieś Dębiec (4,5 km) Wieś Zaborów (4,7 km)\nWieś Krzyżowa na mapie\n16.42416751.396111 Współrzędne GPS\n0367686 Kod SIMC\nWieś Krzyżowa - Dane demograficzne(liczba ludności, płeć mieszkańców)\nWieś Krzyżowa ma 158 mieszkańców, z czego 50,0% stanowią kobiety, a 50,0% mężczyźni. W latach 1998-2011 liczba mieszkańców zmalała o 4,8%. Współczynnik feminizacji we wsi wynosi 100 i jest mniejszy od współczynnika feminizacji dla województwa dolnośląskiego oraz mniejszy od współczynnika dla całej Polski.\n60,1% mieszkańców wsi Krzyżowa jest w wieku produkcyjnym, 23,4% w wieku przedprodukcyjnym, a 16,5% mieszkańców jest w wieku poprodukcyjnym. Na 100 osób w wieku produkcyjnym przypada we null 66,3 osób w wieku nieprodukcyjnym. Ten wskaźnik obciążenia demograficznego jest więc porównywalny do wkażnika dla województwa dolnośląskiego oraz porównywalny do wskażnika obciążenia demograficznego dla całej Polski.\nLiczba i płeć mieszkańców wsi Krzyżowa\n9560,1% W wieku produkcyjnym\nWykres - Produkcyjne grupy wieku - Wieś Krzyżowa, 2011, Źródło: Narodowy Spis Powszechny Ludności i Mieszkań, NSP 2011\nWieś Krzyżowa - Rejestr REGON(klasy wielkości, sekcje PKD, formy prawne)\nW null w roku 2019 w rejestrze REGON zarejestrowanych było 7 podmiotów gospodarki narodowej, z czego 5 stanowiły osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. W tymże roku zarejestrowano 1 nowy podmiot, a 1 podmiot został wyrejestrowany. Na przestrzeni lat 2009-2017 najwięcej (2) podmiotów zarejestrowano w roku 2012, a najmniej (0) w roku 2013. W tym samym okresie najwięcej (2) podmiotów wykreślono z rejestru REGON w 2015 roku, najmniej (0) podmiotów wyrejestrowano natomiast w 2016 roku.\nWieś Krzyżowa - Transport i komunikacja(drogi publiczne przechodzące przez Wieś Krzyżowa i ich kategorie, przebieg dróg, linie kolejowe, stacje kolejowe, przebieg linii kolejowych)\nPrzez Wieś Krzyżowa nie przechodzi żadna droga publiczna zaliczana do kategorii wojewódzkiej lub wyższej. Poniżej znajduje się lista takich dróg w promieniu 10 km wraz z ich typem i kompletnym przebiegiem (spisem miejscowości, przez które przechodzi dana trasa).\nPrzez Wieś Krzyżowa nie przechodzi żadna linia kolejowa wykorzystywana do ruchu pasażerskiego lub towarowego. Poniżej znajduje się lista takich linii w promieniu 10 km wraz z ich typem i kompletnym przebiegiem (spisem stacji kolejowych/przystanków osobowych, przez które przechodzi dana linia).


artykuł Cezarego Gmyza "Testament Ericha Kocha" w świątecznym wydaniu "Wprost" z 31 grudnia 2003 r., ale tygodnik ten w ostatnim okresie wybitnie "dołuje" i dziwne jest również to, że do tego poziomu dopasowuje się red. S. Bratkowski pisząc mało udane artykuły o Prusach Wschodnich, o tragedii wypędzonych Niemców itp. Wspomniany tekst C. Gmyza bazuje na materiałach ściągniętych bezkrytycznie z biografii Ericha Kocha, wydanej przez niemieckiego historyka Ralfa Meindela. Mimo tak sensacyjnie brzmiącego tytułu, nie ma tu nic związanego z meritum interesującej nas sprawy. Natomiast ten niby testament ostatniego Gauleitera Prus Wschodnich jest tylko i wyłącznie listem osobistym i pożegnalnym E. Kocha


Alexandra Panayotou jest sportowcem ruchu oporu, który nawet po 30 latach startów w świecie sportu może pochwalić się zdobyciem drugiego miejsca w maratonie w Barcelonie i czwartym miejscem w wymagającym maratonie ateńskim. Ale poza medalami to superwoman Greczynka osiadła w Barcelonie wyróżnia się przede wszystkim tym, że nie zrezygnowała z żadnego z 13 wyzwań ultra-tło podjął się w swojej karierze. Dzięki jego treningowi (studiował psychologię i filozofię), jego biegające doświadczenia i jego siła umysłu umocniły bardzo pozytywny sposób myślenia, którym chce się dzielić z innymi, dlatego teraz poświęca się dawaniu rozmowy motywacyjne kadra kierownicza dużych międzynarodowych korporacji i pomaganie innym jako przewodnik podczas ich osobistego rozwoju. Wśród jego największych osiągnięć jest bieganie 400 kilometrów bez zatrzymywania się (tylko spanie 5 godzin), aby stać się pierwszą kobietą, która przebiega z Barcelony do Santiago de Compostela -1,208 km przez 21 dni, lub podróżować 2010 kilometrów w miesiącu, wyzwanie, które dałoby mu szansę napisania jego książki Uśmiech ultra-funduszu (Prasa Comtrix).\nZacząłeś biegać w wieku 30 lat, nieco później, aby zostać sportowcem, aw ciągu czterech lat rywalizowałeś już z elitą. Jak i dlaczego zdecydowałeś się to zrobić?\nPoczątkowo było to całkowicie przypadkowe. Zapisałem się na siłownię i pewnego dnia odkryłem bieżnię. Wsiadłem i zacząłem biegać. Któregoś dnia na taśmie rozmawiałem z właścicielem siłowni Pomyślałem, że gdy miałem 12 lat, moim marzeniem było przeprowadzenie maratonu. Właściciel, i to jest zbieg okoliczności, przeprowadziłem maraton w Atenach i powiedziałem mu, żeby przygotował mnie do następnej edycji. Było to w lipcu, a maraton rozpoczął się na początku listopada. Trochę po tym, jak zacząłem biegać, powiedziałem już, że będę prowadził maraton i nie wiedziałem, ile kilometrów są. Mój nauczyciel aerobiku zasugerował, żebym odwiedził jego miasto w północnej Grecji i wyjechał tam, aby „zmoczyć moje stopy”. Nie wiedziałem, że ten zwrot oznaczał górski maraton. Przyjechałem tam bez przygotowania, nic nie wiedziałem, nie miałem butów, nie miałem nawet ubrań sportowych. Skończyłem wyścig na drugiej pozycji. Potem zacząłem myśleć, że jeśli mógłbym to zrobić w moim stanie, powinienem móc zrobić znacznie więcej.\nCzy zawsze miałeś tak pozytywne nastawienie do życia?\nNie, prawda jest taka, że byłem przykładem osoby o negatywnym nastawieniu, przez większą część mojego dzieciństwa i młodości. Stopniowo rozwinąłem tę pozytywną postawę w ciągu ostatnich 13 lat, a zwłaszcza w ciągu ostatnich 10 lat. Zmieniłem się z pesymistycznego i negatywnego w bycie kimś całkowicie pozytywnym. Było już bardzo późno, kiedy zacząłem zdawać sobie sprawę, że dokonuję tej zmiany, na początku było to całkiem nieprzytomne, więc nie miałem żadnej pomocy, by wydostać się z dziury, w której byłem.\nPrzybyłem na mój pierwszy maraton bez przygotowania, nic nie wiedziałem, nie miałem odpowiednich butów. Skończyłem wyścig na drugiej pozycji. Potem zacząłem myśleć, że gdybym był w stanie zrobić to w tym stanie, powinienem móc zrobić znacznie więcej\nJedną z rzeczy, które doprowadziły mnie do zmiany mojego nastawienia, było to, że odkryłem, że mam dar do biegania, kiedy znalazłem swoją drogę, nie ma znaczenia, czy prędzej czy później, to dało mi siłę i zacząłem dostrzegać, że jestem zdolny do robienia rzeczy. Każdy osiągnięty cel pomógł mi stopniowo się zmieniać. Prawda jest taka, że byłem całkowicie zaangażowany w wyzwania solidarności w 2008 roku. I to było w 2010 roku, kiedy zacząłem być świadomy rzeczy i zmian, które wprowadzałem.\nTwoje wyzwania charakteryzują się bieganiem przez wiele godzin. Co myślisz podczas biegania?\nMyślę o wielu rzeczach, zależy to od tego, czy podejmuję wyzwanie, czy przygotowuję się do jednego. Dla wyzwania skupiam się bardzo na celu, który mam, ale to działa tylko dla części drogi, rozwijam również moje profesjonalne projekty, myślę o ludziach w moim życiu, cała moja kreatywność wychodzi, gdy biegam. Słucham również muzyki, kocham to i sprawia, że mogę latać.\nKiedy możemy dzielić życie, dzielić zarówno sukcesy, jak i trudne czasy, wszystko poprawia się. Negatywne rzeczy stają się łatwiejsze, a pozytywne rzeczy są celebrowane o wiele więcej\nCzy ważne jest, aby ktoś czekał na ciebie na mecie, kiedy uciekasz?\nDla mnie nie jest istotne, aby ktoś czekał na mnie przy bramce, ale to sprawia, że przyjemność osiągania celu wzrasta. Nie jest to konieczne, ponieważ zrobiłem wszystko zupełnie sam, ale kiedy możemy dzielić życie, dzielić się zarówno sukcesami, jak i trudnymi chwilami, wszystko się poprawia. Negatywne rzeczy stają się łatwiejsze, a pozytywne rzeczy są celebrowane o wiele więcej.\nDla ciebie dane i czasy to tylko liczby, nie konkurujesz z innymi.\nZanim zacząłem rywalizować, zacząłem od zawodów.To było ostatnio, kiedy zacząłem robić wyzwania solidarnościowe. Nie wiedziałem, że nie zamierzam dalej rywalizować. Zacząłem tak jak wszyscy inni, z karierą, ale zacząłem zdawać sobie sprawę, rozwijając mój charakter i moją postawę, że konkurencja nie jest tak ważna. Potem, myśląc o tym głębiej, zobaczyłem, że czasami konkurencja może być również negatywna.\nDobrze, zarówno na poziomie sportowym, jak i umysłowym, rzucić wyzwanie komuś, kto ma już wszystko. Dobrze jest stawiać sobie wyzwania i cele\nCzy to możliwe, że konkurujesz ze sobą?\nRywalizuj z samym sobą, myślę, że raczej nieświadomie starałem się rozwijać siebie, a czasami musimy stawić czoła temu testowi i dobrze, zarówno na poziomie sportowym, jak i umysłowym, rzucić wyzwanie komuś, kto ma już wszystko. Dobrze jest stawiać sobie wyzwania i cele.\nZnaczenie znalezienia motywacji\nTeraz, pomijając wyzwania, poświęcasz się wykładom motywacyjnym i pracy z dyrektorami dużych międzynarodowych firm. Czy uważasz, że dzisiaj brak motywacji?\nAbsolutnie tak, brakuje mi motywacji, codziennie znajduję ją nie tylko w pracy jako wykładowca, ale także w pracy nad rozwojem osobistym, brakiem motywacji, braku poczucia własnej wartości, ludzie muszą znaleźć drogę, jest duża luka u wielu ludzi dzisiaj.\nPolecam, aby ludzie zaczęli wierzyć w swój własny głos i w siebie, aby zaczęli szukać swojej drogi, ponieważ jest wielu ludzi, którzy z wielu powodów wybrali ścieżki, które naprawdę nie są ich.\nDo tych ludzi, którzy nie znajdują drogi. Jakiej rady udzieliłbyś?\nPierwszą rzeczą jest wykonanie bardzo głębokiej i bardzo uczciwej samooceny i rozpoczęcie poszukiwania motywacji, której im brakuje. Zalecam, aby ludzie zaczęli wierzyć w swój własny głos i samych siebie jako ludzi, aby zaczęli szukać swojej drogi, ponieważ jest wielu ludzi, którzy z wielu powodów wybrali ścieżki, które naprawdę nie są ich. A na końcu nadejdzie czas, kiedy niczego nie zrozumieją.\nJedno z najczęściej powtarzanych wyrażeń to „Nie możesz uniknąć strachu, ale możesz go pokonać ”. Czego boi się Alex?\nTeraz zostawiłem swoje wyzwania, które mnie bardzo bały. Dzisiaj staram się nie myśleć o negatywnych rzeczach, boję się normalności, boję się utraty ludzi, których kocham i to nie tyle strach, ale wiem, że będę musiał stawić czoła w pewnym momencie mojego życia. Generalnie nie pozwalam sobie się bać, boję się tego. Jeśli na przykład mam zawroty głowy, ale to bardziej fobia niż strach. Aby poradzić sobie ze strachem, na który musisz spojrzeć i skupić się na nim, a kiedy do głowy wpada negatywna myśl lub coś strasznego, musisz zwrócić uwagę i nie skupiać się na tym. Generalnie nie boję się, zrobiłem skoki na bungee i pionowy las, aby nauczyć się, że jestem w stanie to zrobić.\nJesteś wegetarianinem, wielu uważa, że jedzenie tego typu jest słabsze. Jak udaje ci się zdobyć tyle energii?\nWielkim błędem jest myślenie, że ludzie, którzy nie jedzą mięsa, są słabsi. Ważna rzecz, gdy wybierasz więcej diety czyste lub bardziej zdrowe, to jeść zróżnicowane i nie tylko myśleć o poszukiwaniu alternatywy dla tego, czego nie można jeść, na przykład stek, a zatem kupuję stek tofu. Ważną rzeczą jest poszukiwanie posiłku, który cieszy się równowagą. W moim przypadku jak wiele warzyw, orzechów, dużo owoców i warzyw, dużo nasion, wszystko bardzo zróżnicowane.\nPiszesz swoją drugą książkę „Małe kroki do doskonałości”. Czy możesz nam coś o nim powiedzieć?\nW tej chwili wybieram, o co chodzi w książce między jednym a dwoma tematami. Ta książka może być zbiorem moich najbardziej uderzających zwrotów, a następnie lekcji, których się nauczyłem, ale mogłem również wprowadzić bardziej dedykowaną książkę do moich doświadczeń, nie tylko sportowych, ale także moich doświadczeń życiowych i sposobów, w jakie udało mi się zmienić moje życie\nCommit before you leap | Αλεξάνδρα Παναγιώτου | [email protected] (Listopad 2019).\nMeldonium, doping pochodzący ze Wschodu\nŚwiatowy dzień bez tytoniu: palenie, zagrożenie dla życia i planety\nWysoka glukoza w ciąży powoduje uszkodzenie serca u dziecka\nOstrzegają przed ryzykiem zachorowania na wirusowe zapalenie wątroby typu C w ciąży\nKupuj mięso z gwarancją\nOchrona i jedzenie: co to jest siara i co przynosi dziecku?\nRak tarczycy jest piątym najczęściej występującym u kobiet


Gdzie warto zaglądać ...\nJest kilka portali dla rodziców, do których często wracam w poszukiwaniu porad i nowych wiadomości. Dodatkową frajdą jest możliwość uczestnictwa w konkursach, zamawiania próbek czy testowania produktów.\nWe wcześniejszym poście podawałam linki do kilku stronek. Znajdziecie je TUTAJ. Do listy dodałabym także:\nObecnie trwa konkurs, w którym co tydzień można wygrać wejściówki na poranek do Multikina. Do rozdania w każdej edycji jest aż 200 biletów. Myślę, że na początku tygodnia ukaże się kolejne rozdanie. Już dwa razy udało mi się wygrać także polecam :) !!!\n- MAGAZYN SUPERMAMA\nSuper konkursy, w których jedynym zadaniem jest podanie adresu email i polubienie fanpagu sponsora :) Jeszcze nie udało mi się wygrać, ale cierpliwie czekam. Za to już za niedługo kurier przywiezie mi torbę Bamymel do testowania :))))))\nJak zwykle można liczyć także na Klub mojego Maluszka HiPP. Pisałam Wam ostatnio, że obecnie można zamawiać próbki mleka modyfikowanego. W przesyłce znalazły się także kupon rabatowy i poradnik o mleku. Paczuszka dotarła bardzo szybko :) HiPP nie zapomina o moim maluszku i co jakiś czas wysyła kolejne niespodzianki :)\nTeraz coś dla osób nieco mniej zainteresowanych tematem macierzyństwa :P Portale i fora kosmetyczne, próbki i próbeczki to coś co tygryski lubią najbardziej :) Zapraszam do odwiedzenia stron:\nObecnie do zgarnięcia próbeczka płynu Fairy Lemon oraz dozownik do płynu lub proszku :) Pewnie za niedługo zorganizowana zostanie kolejna wielka akcja testowania także warto dołączyć do Grona Ambasadorów.\n- TRUSTET COSMETICS\nTo ostatnio mój ulubiony portal i najczęściej do niego wracam. Zawiera aktualne informacje na temat zdrowia, piękna, urody, kosmetyków, dietetyki oraz dobrego samopoczucia. Ciekawe artykułu przygotowywane przez blogerki i redakcje. Same możecie współtworzyć ten portal przesyłając komentarze, teksty do publikacji oraz informacje o perfumach do bazy zapachów. Aktywność nagradzana jest oczywiście punktami i mianem TrustetBlogerki. Do tego super akcje i testowania. Miałam już możliwość wypróbowania pomadki i błyszczyku marki MARIZA oraz perfum NICOLE COSMETICS.\nTestujcie i opiniujcie razem z:\n- KLUB MOJA NIVEA\nMoże Wy też znacie jakieś ciekawe strony i portale?\nPodzielcie się w komentarzach chętnie zajrzę :))\nKosmetyczny Fronesis 21 kwietnia 2016 12:19\nnie znałam wcześniej tych stron :-)\nElka B 21 kwietnia 2016 12:20\nAgata 21 kwietnia 2016 14:27\nNa portalu Lovi.pl jest co miesiąc wybieranych 10 aktywnych i pomocnych mam które stawiają na jakość wypowiedzi. Redakcja sama ocenia. Co miesiąc są super nagrody . Polecam Ambasadora innowacji Philips, Avent dla mam .\nElka B 21 kwietnia 2016 14:35\nW świecie Aleksandry 21 kwietnia 2016 14:45\nWizaż i Ofeminin bardzo lubię, z Trusted już kilka razy miałam okazję współpracować :)\nChyba podeślę mojej dobrej koleżance tą notkę, bo wkrótce będzie mamą. :)\nElka B 21 kwietnia 2016 17:32\nNa pewno skorzysta :)\nAnna Bielaszewska 21 kwietnia 2016 19:37\nKilka ze strona znam, oczywiście przede wszytskim Wizaż i Trusted Cosmetics\nRenia. Renata 21 kwietnia 2016 21:20\nEva Pe 22 kwietnia 2016 08:37\nKilka z podanych przez Ciebie stronek znam. Na te dotyczące macierzyństwa nie wchodzę bo ten temat narazie mnie nie dotyczy.\nCzasemtakjest Czasemtakjest 22 kwietnia 2016 09:25\nNa Trused jestem i na hipp, o reszcie jeszcze nie słyszałam.\nElka B 22 kwietnia 2016 12:33\nZachęcam do odwiedzenia :))\nAnonimowy 22 kwietnia 2016 10:09\nCzasem testuje coś z wizażu lub ofemin ;-)\nDomowy Klimacik U Madzi 22 kwietnia 2016 11:35\nJa póki co wygrałam bilety do kina :) Było bardzo fajnie :)\nElka B 22 kwietnia 2016 12:32\nMiss Marli 22 kwietnia 2016 19:56\nŚwietne są takie strony, na których możemy znaleźć mnóstwo cennych informacji oraz mamy możliwość przetestowania czegoś nowego :) Ja czasami próbuję na wizażu coś wygrać do przetestowania, niestety moje zgłoszenia nie są na tyle interesujące bym na to zasłużyła :D\nElka B 22 kwietnia 2016 20:23\nWarto próbować, w końcu się uda ;)))\nPatrycja Gryszko 22 kwietnia 2016 20:58\nJeszcze Nigdy tam nie zagladałam! :P\nSylwia testuje i radzi 22 kwietnia 2016 21:54\nTe dziecięce to nie dla mnie już ale resztę znam chociaż z braku czasu coraz mniej na nie zaglądam.\nMartyna G. 22 kwietnia 2016 22:00\nJa tak samo niestety.\nJoanna Wojnacka 22 kwietnia 2016 23:05\nRównież z tych stron korzystam :)\nNadia 23 kwietnia 2016 12:19\nTrusted Cosmetics znam. Testowałam z nimi dwa produkty, ale teraz jest trudniej dostać się do testów :/\nAnna Niezgódka 23 kwietnia 2016 17:33\nna 3 ostatnich jestem, a na trusted to nawet nie wiem\nZareklamowana Paula 24 kwietnia 2016 07:33\nZNam kilka portali, choć nie wszystkie z wymienionych :)\nczerwona filiżanka 24 kwietnia 2016 07:55\nznałam tylko everyday me i wizaż\nAngelika i Monika Candy Pandas 24 kwietnia 2016 19:22\nPrzydadzą sie na przyszłość :D


Fototapeta Biała orchidea Phalaenopsis z kwiatami i pąkami na gałęzi. Pojedynczo na białym tle. Szczegóły projektu. - Grafinia.pl\n> Fototapeta>Tematy>Kwiaty>Orchidea>Biała orchidea Phalaenopsis z kwiatami i pąkami na gałęzi. Pojedynczo na białym tle. Szczegóły projektu.\nFototapeta Biała orchidea Phalaenopsis z kwiatami i pąkami na gałęzi. Pojedynczo na białym tle. Szczegóły projektu. #239785735


Indywidualne przeżycia filmowe: października 2013\nPsychological Horror, 1960\nZnany lekarz zostaje wezwane do kostnicy, by zidentyfikować ciało swojej córki. Procedura kończy się pomyślnie i jednoznacznie, doktor nie ma wątpliwości. Jednak gdy wraca do domu, zastaje tam swoją córkę, całą i... prawie zdrową. Czemu skłamał?\nTo nie jest horror, którego oglądanie zmusza do krzyku i wyjścia na papierosa. Bardziej wywołuje wewnętrzny wstręt i ból, który udziela się widzowi z czasem, który ten coraz więcej spędza z główną bohaterką. Lepiej nie będę się bardziej rozpisywał.;-)\nTrzeba powiedzieć jedno: nie jest to zbyt spięty film, z czasem się rozłazi, dodając nowe wątki które niezbyt pasują do wcześniejszych scen, które z kolei były czasem zbyt rozwlekane. To prosty, poruszający i bardzo sugestywny temat, ale czy wystarczył na 90-minutowy film? Nie dla mnie. Gdyby był krótszy, bardziej skondensowany... byłoby lepiej. Taki techniczny zarzut.\nAle twarz bohaterki będzie się śnić po nocach. Mimo tego, że nawet jej nie zobaczycie.\n7/10. Z minusem.\nEtykiety: 1960, France, Horror, Italy, Psychological Horror\nZombie & Black Comedy, 1978\nTani, półamatorski, kultowy film o chodzących trupach i grupie ludzi znajdujących prowizoryczne schronienie w centrum handlowym. Jest przeciętne aktorstwo, tanie efekty specjalne w stylu bardzo sztucznej krwi i szarej cery u martwych ludzi. Elementy gore są udane, klimat zaszczucia też wyszedł.\nGorzej, że nie jest to zbyt fabularny film, momentami jest to opowieść w stylu "z kamerą wśród zombie". Bohaterowie w pewnym momencie zaczynają po prostu sobie żyć, chodzić po sklepach i brać co popadnie, bawić się piłką w sportowym i tak dalej. Rozumiem, co w ten sposób chciano zrobić, ale nie zrobiono tego dobrze. Nie jest to fajne ani interesujące, zamiast tego nudzi. To wyglądało, jakby twórcom zabrakło pomysłów, i kręcili aktorów "bo jeszcze mamy taśmy na 20 minut, wykorzystajmy to". Inna sprawa, że to generalnie był nudny, pozbawiony charakteru i dłużący się film.\nTo jeden z tych produkcji, którym mogę wiele wybaczyć, bo widać, jakie mieli środki, i jak się starano, by zrobić więcej niż to było możliwe. Ale poza kilkoma momentami, nie ma tu wiele pozytywnych momentów. Złych w sumie też jest niewiele, jednak ogólne wrażenia nie są najlepsze i tak.\nEtykiety: 1978, Black Comedy, Horror, Italy, Post-Apocalyptic, Satire, Splatter, United States, Zombie\nNa początek: nie pytajcie się, co "polecam". Przejdźcie się do swojej biblioteki, znajdźcie dział o filmie, przejrzyjcie co macie. Jeśli coś będzie oprócz biografii/autobiografii ludzi kina, to już jest dobrze. Jak nie w tej, to w drugiej, na pewno macie ich więcej w swoim mieście. Ja przy pierwszym podejściu znalazłem tylko biografie Hopkinsa oraz Audrey Hepburn, i inne opisy "historii polskich aktorów", chociaż może was to akurat interesuje.\nDo rzeczy: przeczytałem "Historie filmu dla każdego" Jerzego Płażewskiego, wydaną w 1968 roku. Autor wyszedł z założenia, że każdy powinien znać chociaż podstawy tego, czym jest kino, tak jak każdy zna podstawy malarstwa i kojarzy różne style lub artystów, oraz "ważne" dzieła. Około 70 lat pobieżnie opisał na blisko 400 stronach, choć jest ich więcej w książce (strony ze zdjęciami nie są wliczane). Pobieżnie, ale dokładnie. Każda dekada w każdym ważniejszym kraju jest opisywana, plus na początku ogólny rozwój wydarzeń (minus kinematografia Azjatycka, która wtedy dopiero zaczynała karierę za granicą). Zaczyna od wynalezienia kinematografu przez braci Lumiere, wypisuje innych ludzi którzy byli tego bliscy w tamtym okresie, i zaznacza, że jakby nie oni, to tego by dokonał ktoś inny, i to całkiem szybko. Sami Lumiere nie mieli za bardzo pomysłu, co z tym zrobić, co ciekawe. Potem przyszedł Melies i zrobił magię. W Anglii wymyślono coś takiego jak zbliżenie (początkowo bohater filmu musiał spoglądać przez lornetkę, by takie zbliżenie było możliwe). Potem okazało się, że robienie filmu na zbliżeniu nie bardzo ma sens, i trzeba to mieszać z innymi ujęciami. I tak powstało coś, co za kilka lat zyska termin "montażu".\nWtedy kino było rozrywką dla chłopów, jedną z atrakcji cyrkowych, i kina nie były miejscem, tylko przenosiły się od osady do osady, i grały tak długo, aż taśma ulegała zniszczeniu. Potem chciano z tego czerpać większe zyski, kino chciano sprzedać elitom, więc zrobiono "pierwszy film który zalicza się do sztuki", czyli "Zabójstwo księcia Gwizjusza". Czyli postawiono kamerę w teatrze, i ludzie klaskali, chociaż aktorzy teatralni ze swoją nadmierną mimiką na zbliżeniu wychodzili śmiesznie. I wtedy kino umarło na chwilę, przestało pracować nad swoim językiem. Aż przyszli włosi ze swoimi słoniami, i wtedy ludzie zaskoczyli: "Hm, tego faktycznie nie da się pokazać w teatrze". Szwedzi wprowadzili do kina naturę (śnieg, wiatr), Griffith zrobił pierwszy ważny w historii, wymyślając jednocześnie kino tak na dobrą sprawę. A potem Hollywood rozwinęło system klasowy, zaczęło ściągać do siebie wszystkich zagranicznych twórców, zdominowało rynek i wszystko szlag trafił.\nHistoria kina naprawdę jest niesamowita. Tyle razy to wszystko upadło i powstało, że brak mi słów. A to jedynie szczegóły, to nawet nie jest historia, to ciekawostki, luźno wyciągnięte z tego tomiska. Zresztą jedynie z okresu kina niemego, które zamknięto konkluzją: "Może gdyby kino narodziło się z dźwiękiem, nigdy by nie wyrobiło swojego języka, i służyłoby jedynie do rejestrowania przedstawień w teatrze". Daje to do myślenia.\nA potem jeszcze McCarthyzm, neorealizm, kino faszystowskie, radzieckie, polskie, francuskie, angielskie, meksykańskie, hiszpańskie, włoskie, reakcje na wojnę, na dźwięk, wszystko w tym ogólnym kontekście przyjmowania wszystkich nowinek (Goebbels przez 10 lat próbujący zmusić swoich ludzi, by zrobili "Potiomkina" na Hiltera), tomiska teorii na temat "Jak korzystać z dźwięku" (by nie dublował tego co widać na ekranie, tylko dodawał nowe elementy, w stylu wewnętrznych monologów bohatera).\nSporo tego. Ale w sporym skrócie, i co chwila pojawia się jakiś nowy temat, czyta się więc bardzo szybko. Minusem są dla mnie momenty subiektywne, w których Płażewski nie opisuje samych faktów, tylko wkręca swoje opinie, i zawsze są to jakieś dwu zdaniowe, dziwne wyrażenia. Filmy Cayette'a "zbyt logiczne", teoria Canudo "naiwna", "Obywatel Kane" jest ponoć o tym, że żadnej prawdy nie ma. Nie dla takich rzeczy sięgałem po tę książkę.\nAle swoją rolę wypełnia, więc jest dobrze. Ostatni rozdział obejmuje ówczesną teraźniejszość, czyli 1955-1967, w których sporo spekuluje na temat przyszłości. Miejcie to na uwadze. Niemniej, pozycja warta poznana, jeśli wcześniej nic na ten temat nie czytaliście.\no 10:52 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nW sumie nigdy nie zastanawiałem się, co Joseph H. Lewis robił, zanim nakręcił "Big Combo". Teraz już wiem. Przydzielano mu rzemieślnicze, tanie filmy drugiej klasy, w jednym z nich wystąpił akurat Bela Lugosi. Rozpoznawalna twarz w produkcji, która klimatem do niej pasuje, do tego wydarzenia mają się kręcić wokół "mrocznych" rzeczy, a reszta jakoś wyjdzie. Łącznie z tytułem. Spójrzcie na ten tytuł, piękny jest.\nWyszło tak, jak można się było tego spodziewać. Niechlujnie, tandetnie, w pośpiechu i bez smaku. Martwi upadają robiąc kroki, kilka scen wygląda jakby jeszcze raz użyto taśm z wcześniejszej części filmu. A Lugosi szarżuje, bardziej zahaczając o własną parodię Draculi. Sceny morderstw wyglądają dziwnie - mordowana w ogóle nie krzyczy, tylko zada głupie pytania, a zabójca patrzy się w kamerę, co skutkuje nie do końca tak, jak to zaplanowano. Fabuły nie chce mi się komentować.\nRozgrzewka przed Halloween to jednak całkiem mocna zaleta.;-)\nEtykiety: 1941, Crime, Horror, United States\nW sumie niezły pomysł, opisać jak było na Filmweb offline. Było kilka momentów wartych wspomnienia. Kilka uwag na początek: całość była darmowa - spotkałem gościa, który obawiał się np. że tylko jeden film będzie darmowy, a reszta za dopłatą, więc uspokajam podobnych. Istotnym ulepszeniem było znalezienie miejsca siedzącego. Rok temu stałem cały czas i pewnie to było głównym powodem zmycia się niedługo po północy. Ważne: większość ław w tym lokalu była ustawiona plecami do siebie lub do ściany, ale ta moja z tyłu miała przejście pomiędzy stolikami. Więc mogłem przez nią przeskakiwać, gdy chciałem wyjść lub wejść, bez przeszkadzania innym (siedziałem pośrodku). To naprawdę dla mnie było istotne. Poczułem się młodo.\nAle po kolei: w telewizji leciał z jakiegoś powodu "Dyliżans" Forda, bez dźwięku. Każdy przy wejściu dostał darmowe kupony na picie, alkohol i pozostałe. Niby ograniczone, ale po jakimś czasie w naszej małej grupie wywaliliśmy to wszystko na stół i każdy brał jak chciał. Zresztą potem i tak chodzili po ludziach by rozdać jeszcze. Dzięki temu nie mam pojęcia ile wypiłem. Strzelam, że jakieś 10-15 szklanek coli. Za rok będę brał jakąś wodę do tego, bo następnego dnia warg nie czułem. Szacunek dla kelnerki, która chodziła z tacą większą ode mnie, i ładowała na to wszystkie szklanki, do oporu. Jedną ręką.\nKonkursy. Na początek każdy dostał taki pasek z nazwiskiem jakieś postaci filmowej, i trzeba było znaleźć jego parę. Ja tym razem zrobiłem dwie rundy po całym lokalu, pytając się kogo mają i im pomagając jak Batman. Trudność była w tym, że miałem Stana Goodspeeda i nie miałem zielonego pojęcia, skąd on jest (myślałem, że z "Breaking Bad"). A także w tym, że moja para okazała się siedzieć obok mnie przez cały czas. Tak się na nią wydarłem za to, że do dziś mi z tego powodu głupio.\nWiększą wiochę zrobiłem jednak, gdy były cytaty. Chodziło o to, by podnosić rękę a nie krzyczeć na cały lokal. Pan Walkiewicz na początek zaznaczył: "W jakim mieście rozgrywa się akcja filmu, z którego pochodzi ten cytat: " (jakiś debil obok mnie krzyczy: "Andrzej Wajda!"). Wyciągam rękę i walę: "Bulwar zachodzącego słońca!". "Źle, chodzi o miasto". Zaskoczyłem w pół sekundy i wypaliłem jak ostatnia pała: "Los Angeles!". Pan Walkiewicz tylko zacisnął zęby i pozwolił mi już wygrać. Koniec błazenady? Nie. Bo po odebraniu wygranej wycofałem się i zauważyłem, że dostałem dwa filmy. Więc żeby już nie krzyczeć klepnąłem pana Walkiewicza w ramię, podałem mu "Polowanie" z 2012 roku i odszedłem. Borysa się mnie pyta: "Czemu oddałeś tamten film?", i ktoś mnie klepie z tyłu w ramie. Przypadkowie ludzie podali mi inny film. Walkiewicz po prostu mi go wymienił.:D Jak słowo daję, nie wiedziałem, że tam się wygrywało 2 tytuły.\nNajdziwniejszym momentem wieczoru była rozmowa w kolejce do toalety. Byliśmy tam we dwóch tylko, tamtego poznałem już rok temu na poprzednim "Offlinie". Jak mnie zobaczył to od razu zaczął gadać o mnie, o moim blogu, że mnie lubi... pewnie miało to sporo wspólnego z kuflem, który trzymał cały czas w dłoni, a machał nim tak żywo, że wciąż jestem w szoku, że wylało mu się tylko parę razy (w tym raz na mnie). A ja stałem zaskoczony, przez jakieś 5 minut, słuchając go. Skończyło się na tym, że gadaliśmy o filmach Bergmana.\nByły jeszcze m.in. kalambury i konkurs muzyczny, ale to ledwo brałem udział. Wiem, że była ścieżka z "Drive" i "Kill Bill'a", ale ledwo słyszałem. Potem jeszcze grupa chłopów śpiewała na własny użytek piosenki Kultu. Niechcieli śpiewać Arahji, choć ich poprosiłem. Nie wiem dlaczego.\nOgólnie wspominam to wszystko bardzo miło. Usłyszałem wiele miłych rzeczy o sobie, swoim blogu, ktoś inny mnie rozpoznał... Poznałem też wielu nowych fajnych ludzi, z którymi chętnie wypiję w przyszłym roku. Rotacja była spora, bodaj 20 minut przed wyjściem ktoś nowy się do nas dosiadł. I to było w porządku. Plus mogłem sobie usiąść, pomilczeć i nikt nie miał o to do mnie pretensji.\nWszystko skończyło się po 5 rano, kiedy przestało się chcieć czekać, aż słońce wzejdzie, i wróciłem do domu. Gdy zapisywałem się na imprezę to miałem w sumie 7 punktów, powodów, żeby się tam udać, i wszystkie spełniłem. Obejrzeć filmy, wygrać coś, spotkać się z określonymi ludźmi... Jeden znajomy się rozchorował i miał nie przyjść, to go dzień wcześniej odwiedziłem. Po północy to było, więc w sumie co do dnia to się zgadzało.\nZdjęcie jedno zrobiłem, ale były na niej cztery osoby i już pierwsza się nie zgodziła na publikację, więc nie będzie. Wygrałem: "Straszny hiszpański film", "Hipnotyzer", "Żywie Biełaruś!" i "Pokłosie". Wciąż nierozpakowane, ale to temat na inny felieton.\nFajnie tak w końcu obejrzeć "Obywatela Kane'a" i stwierdzić: bardzo lubię ten film. Lubiłem go już wcześniej, ale na samym początku wgłębiłem się w to wszystko wyłącznie dzięki dokumentowi "Bitwa o Obywatela Kane'a". Wtedy zafascynował mnie nie tyle sam film, ile kino i jego możliwości. Tajemnica, odkrywanie nowych horyzontów, tego typu rzeczy. A w międzyczasie wracałem do Kane'a, czując do niego coraz więcej sam z siebie. Trudno, by było inaczej. Tajemnica stojąca za wyjaśnieniem, czym "Rosebud" jest, można zrozumieć dopiero później. To nie jest proste wyjaśnienie w stylu "Kim jest morderca". To wyjaśnienie jego motywacji i pełne ich zrozumienie. A to nie jest możliwe, gdy widz pewnych rzeczy sam nie przeżył, i nie ma własnej perspektywy. Ten film to doskonała fabuła o człowieku, jego wnętrzu, jego psychice i skomplikowanych przeżyciach. Zaraża fascynacją, rozkazuje spojrzeć na twarz bohatera i chcieć wiedzieć, kim on jest, i co znaczy to, co on robi. Obiecuje wiele, by na końcu słowa dotrzymać. Udziela wszelkich odpowiedzi, bez mówienia niczego wprost lub pozwalania sobie na "twórcze niedopowiedzenia", za którym nie stoi żaden konkret. A z każdym kolejnym seansem przekonuję się, że ten film złożył jeszcze jedną obietnicę...\nEtykiety: 1941, Drama, Mystery, najlepsze, ranking reżysera, Ulubione, United States\nWar & Biopic, 1941\nPamiętam ten film. Opowieść z pierwszej wojny światowej o Alvinie Yorku, który niemalże w pojedynkę zdobył wzgórze i pojmał ponad setkę jeńców, a gdy ich odprowadził do obozu to okazało się, że nie mają dla nich miejsca... Ależ to był film!\nWracam do tego tytułu po 5 latach i zastaję jakąś wiejską bajkę, w której nikt nie gada zrozumiałym angielskim, a prawdziwą historię o wydarzeniach w życiu Yorka sprzed wojny obrócono w religijny bełkot. Zamiast rozwoju psychologicznego jest śpiewanie w kościele, piorun jako znak boży i przypowieść o przebaczeniu. Wiecie, gdy komuś przebaczycie, to ten od razu okazuje się porządnym człowiekiem i wszystko jest super. Tak jak w Biblii! "A Biblia to sama prawda". To dosłowny cytat z filmu, jakbyście mieli wątpliwości. Tak, to bardzo złe, przerabiać fakty i fałszować historię, by jakieś instytucje na tym skorzystały, oczywiście... ale gdzie ten kozacki film, który pamiętałem?\nEtykiety: 1941, Biopic, Drama, Propaganda Film, ranking reżysera, United States, War\nFilm Noir & Mystery, 1941\nPamiętacie, jak Kevin po nocach oglądał stare, czarno-białe filmy dla dorosłych? Wtedy "dla dorosłych" oznaczało brutalne sceny. Przemocy. Strzelania się znaczy, z broni palnej. Zbaczam z tematu, chodziło mi o to, że "Sokół maltański" jest dla mnie filmem idealnie nadającym się do takiego typu seansu. Sam widziałem go trzy razy na starym VHS-ie, wtedy jest pełen klimat tego filmu. Na komputerze przy zasłoniętych oknach w środku dnia to już nie to samo.\nFormuła niezestarzała się pewnie ani trochę. Cyniczny bohater który nikomu nie wierzy otoczony przez samych kłamców i manipulatorów, to się nie mogło znudzić. Nadal za każdym razem gdy każe "gadać prawdę", ja jestem zaskoczony. Nie ma drugiego takiego filmu. Takie ekranizacje Christie są powolniejsze, mają więcej klasy i tylko niektórzy tam kłamią, zresztą zawsze mają jakiś "pozytywny" powód, by zmyślać (ochraniać kogoś dobrego itd.). W "Sokole..." wszyscy stoją po tej drugiej stronie, kłamią, a gdy są przyparci do muru mówią co innego, i to też okazuje się kłamstwem. Prowadzą własną grę i nie ufają nikomu. A jednocześnie wszystko jest tu bardzo proste i szczere. Do póki masz coś do zaoferowania, grasz dalej, ale potem - odejdziesz samotny. Tylko cynizm może cię uratować.\nBardzo drapieżny i dynamiczny film, w imię czego poświęcono poczucie realizmu. Detektyw zagląda do biura raz dziennie, często na minutę, i akurat ktoś do niego przyjdzie, i już muszą wyjść... Innych klientów oczywiście nie ma, wszystko dzieje się tak szybko, że aż trudno temu dać wiarę. Nie przeszkadza to, warto o tym tylko wspomnieć. Dialogi, bohaterowie, tempo, gra aktorska, klimat, zakończenie... mistrzostwo. Tylko wypatrywać wieczoru przed telewizorem, kiedy to akurat dadzą "Sokoła maltańskiego"...\nTop 5 Hustona\n1. Sokół maltański - 8+/10\n2. Noc Iguany - 8+/10\n3. Asfaltowa dzungla - 7/10\n4. Człowiek, który chciał być królem - 7/10\n5. Pod wulkanem - 7/10\nEtykiety: 1941, Crime, Film Noir, Mystery, najlepsze, ranking reżysera, Thriller, Ulubione, United States\nCrime & Romance, 1980\nLou Pasco na starość dostaje jeszcze jedną szansę, by być prawdziwym gangsterem, w legendarnym Atlantic City. Czuć w tym europejskie korzenie twórcy (w tym wypadku Louisa Malle), cała historia ma wolny i mało konkretny rozwój. Kilka postaci całkowicie oddzielnie względem siebie prowadzi swoje życie, by po około pół godzinie dojść do momentu, który opisałem w pierwszym zdaniu. A wcześniej uwierzyć w to, że wcześniej prowadzili inne życie. Opiekowali się starszą osobą w zamian za drobne na papierosy, uczyli się by móc następnie pracować w kasynie. Wszystko zmieni się wraz z przyjazdem pewnego młodzieńca...\nAle koniec końców będzie to kino gangsterskie, z wieloma brutalnymi, drastycznymi momentami. Tak jak powinno być. Najczęstszym uczuciem jednak będzie samotność, starość, smutek z powodu przegranej i uciekającego życia, w ten czy inny sposób. Reżyser wszystkie te niuanse połączył w zgrabną, uzupełniającą się całość. Zakończenie zaakceptowałem po jakimś czasie. Nie było fałszywe, naiwne lub wybiórcze. Wzięto wtedy całą historię i zamknięto, jak tego wymagała.* Tak, jakby się to skończyło w prawdziwym życiu.\nMam wrażenie, że po seansie miałem więcej do powiedzenia, ale tydzień minął i zapomniałem. Trudno.\nAha: w filmie nie leci piosenka Springsteena :( Oszukali mnie. Oni.\nEtykiety: 1980, Canada, Crime, Drama, France, Romance\n1. Jedyny syn / Hitori musuko (Drama)\n2. Dzisiejsze czasy / Modern Times (Comedy)\n3. Mój pan mąż / My Man Godfrey (Comedy)\n4. Skamieniały las / The Petrified Forest (Psychological Drama)\n5. Pan z milionami / Mr. Deeds Goes to Town (Romantic Comedy)\nPropaganda Film & Drugsploitation, 1936\nKojarzycie mity w stylu "Zapalił skręta po czym zabił rodzinę siekierą"? Z pewnością. Bill Hicks z tym walczył, Nostalgia Critic się z tego śmiał, South Park krytykował. Najwyraźniej zaczęło się to już w latach 30, wraz z serią filmów propagandowych "Tell Your Children", w których między innymi przedstawiano marihuanę jako coś bardziej szkodliwego od heroiny. I odpowiadali za to ludzie nie mający zielonego pojęcia o czym mówią, co dziś jest jasne nawet dla takiego laika jak ja.\nPewnie gdyby temat interesował mnie bardziej, lub gdybym żył w innych czasach... Dziś złość na to wydaje się dosyć bezcelowa, i tak wszędzie się o tym mówi, z samego filmu i mitów jakie przedstawia wszyscy tylko zdrowo się śmieją... Sam się śmiałem, choć chyba nie z powodu samego filmu. Widzicie, oglądałem wersję po koloryzowaną, w której dym z narkotyków miał barwę fioletową. Lub zieloną. Kosmos...\nPoza tym z filmu przemawia w pewnym stopniu prawdziwy strach. Czuć, że tego nie tworzyli źli ludzie, którzy chcą szerzyć kłamstwo, tylko zwyczajni głupcy którzy najwyraźniej powtarzają co sami usłyszeli, święcie w to wierząc. A przynajmniej część takich ludzi była na planie. Takie miałem wrażenie.\no 9:34 PM 2 komentarze: Linki do tego posta\nEtykiety: 1936, Drugsploitation, Propaganda Film, United States\no 10:00 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nTym razem kino dźwiękowe oszukuje Sacha Guitry - ponoć taki jego styl, że w każdym filmie musi nawijać z offu przez cały czas, ale jednak: przez większość seansu ze sceny nie wydobywa się żaden dźwięk. Bohaterowie zwykle nie rozmawiają ze sobą ani nic w tym stylu, wszystko jest opowiadane na bieżąco, w bardzo szybkim tempie przez głównego bohatera z offu. Tematem wywodu jest on sam, tzn. jego życiorys. Zaczęło się gdy był mały, i ukradł kilka monet. Za karę nie zjadł kolacji. Jak się okazało, grzyby zebrane przez chorą babcię były szkodliwe, i jeszcze tej samej nocy wszyscy z rodziny umarli. Z wyjątkiem głównego bohatera, który dzięki kradzieży nie zjadł posiłku i przeżył. Tak to się właśnie zaczął żywot szulera...\nHumor jest udany, tak jak to piszę to dopiero dociera do mnie, jak czarny był ów opening. W samym raczej mnie to zaskoczyło i ubawiło, więc wszystko działa jak powinno. Całość ma wdzięk "Gangu Olsena" pomieszanego z czymś, co za kilka lat będzie "francuską nową falą". Albo, odwołując się do dzisiejszych warunków: komedii kryminalnej skrzyżowanej z "Moją łodzią podwodną". To samo tempo, ten sam styl... ale nie ten sam urok.\n"Romans szulera" nie zrobił na mnie wrażenia. Gdzieś tam błąkał mi się blady uśmiech pod nosem, ale to koniec możliwości tego filmu, przynajmniej w stosunku do mnie. Ale przynajmniej nikt mi nie zarzuci, że tylko chłam z US oglądam, hehe. Ale serio, fajnie tak od czasu do czasu obejrzeć coś, czego nikt nie widział... i pewnie jeszcze długo po mnie nikt nie obejrzy.\no 10:39 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: 1936, comedy, Drama, French, Satire\no 9:47 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nLegal Drama, 1936\nCo by się stało, gdyby tłum w "M" się pomylił? Joe Wilson wraca do narzeczonej, rok jej nie widział, a tu nagle na drodze zatrzymuje go podwładny szeryfa, ze strzelby celuje mu w twarz, a następnie ciągnie do więzienia w charakterze podejrzanego. Plotka się roznosi, tłum domaga się ukarania tego, który porwał dziewczynkę. Ale szeryf nie ma zamiaru dopuścić nikogo w pobliżu podejrzanego. Agresja wybucha...\nNie ma tym razem atmosfery zagrożenia, niepokoju wśród mieszkańców. Prawdziwy winny guzik kogokolwiek obchodzi, jego zbrodnia - która wszystko rozpętała - zostaje porzucona jak najszybciej tylko się dało. Opowieść podano mi z punktu widzenia niewinnego, i zrobiono to dobrze. Udzieliła mi się furia bohatera i jego zagubienie wobec tego, co się dzieje. Jego strach, gdy doszło do linczu. Obok tego: zachowanie tłumu oddano całkiem realistycznie, i mogłem je zrozumieć, wczuć się w tempo wydarzeń. Poza tym cała sekwencja, od pierwszych plotek po najazd na posterunek, jest niebywale intensywna i pełna napięcia. Ogląda się to znakomicie. Brutalne i drastyczne sceny, po prostu ideał.\nMyślę, że czasy w których ten film powstał, najbardziej mu zaszkodziły (plus sporo pozostałości z poetyki kina niemego) . Główna para gra szaleństwo zbyt zachowawczo, zupełnie nie czułem, żeby coś w nich pękło. A na tym opiera się cała druga połowa filmu, jest ona cała bardzo zachowawcza. Główna postać zapowiada apokalipsę, a okazuje się nie mieć żadnego planu. Do tego obowiązkowy happy-end, nawet jeśli oznacza to ucięcie filmu byle jak. Znaleziono też miejsce na dziwne przemowy, żeby na pewno nie doszło tu do "moralnej dwuznaczności". I tak dalej. Mogę jeszcze wspomnieć o początkowych dialogach, brzmiących jak te z polskich telenowel, którym stuknęło 1000 odcinków. I jeszcze te zapędy, by opowiedzieć o linczu w ogóle, z podaniem statystyk z ostatnich 10 lat... po co to było?\nPowstał niezły dramat kryminalny, to na pewno. Trochę zbyt zachowawczy, zabrakło na niego pomysłów i takich tam, ale swoją misję spełnia. Dodatkowo pewne partie udały się na medal.\nRanking Langa (jeden z trzech reżyserów, u których mam największe zaległości)\n1. Metropolis - 7+/10\n2. Banion - 7/10\n3. Jestem niewinny - 6/10\n4. M - Morderca - 6/10\n5. Zmęczona śmierć - 6/10\n6. Kobieta w oknie - 4/10\nEtykiety: 1936, Crime, Drama, Legal Drama, United States\nPrzeczytałem książkę Aleksandra Jackiewicza, "Film w kulturze" wydanej w 1989 roku*. Jackiewicz był teoretykiem i krytykiem, na jego dzieło natknąłem się przypadkiem przeglądając półkę w bibliotece, spodobał mi się temat i styl, dający nadzieję na coś świeżego i konkretnego. Właśnie to dostałem. Nauczyłem się m.in., że język filmu to język sugestii. Dzięki temu nie przeszkadza świadomość, że na scenie są aktorzy, a nie prawdziwi ludzie, dzięki temu można uwierzyć w opowieść, jeśli jest dobrze pokazana. Nauczyłem się o Canudo, teorii "Siódmej sztuki" i początkach kina, które wtedy nie było nawet uznawane za sztukę. O tym, czemu kino US było lepsze od tego z Europy. Od stosunku polskiego romantyzmu do kina powojennego, o Chaplinie, o Hitchcocku.\nDawno już nie miałem styczności z taką fachową literaturą. Jeśli czytaliście moją opinię o czeskim "Szczęściu" z 2005 roku, pewnie zauważyliście jak bardzo innym stylem ją napisałem, czego od dawna nie robiłem. Właśnie pod wpływem Jackiewicza tak ją napisałem. Bo film był tego warty, bo przypomniałem sobie jak to się robi, jakiego języka wtedy użyć.\nNie jest to spójna, napisana od początku do końca książka, raczej zbiór różnych przemyśleń pod wspólnym szyldem i w formie tekstów, które były publikowane w różnych okresach czasowych, tu i tam. Raz Jackiewicz opisuje swoje życie w Polsce, kilka stron dalej jest już w Paryżu od 10 lat.\nJest to literatura przystępna, chociaż może nie dla totalnego laika. Odbiorca musi się interesować tematem sam z siebie, by z zainteresowaniem czytać przemyślenia Jackiewicza. Pisze konkretnie, ale używa trudnych słów. Do tego zawsze stosuje jakiś wstęp, przytacza definicje lub różne znaczenia tego, o czym zaraz będzie mówić, i zaznacza który z kontekstów ma na myśli. Czuć chęć bycia czytanym i zrozumianym, co staje się jasne w rozdziałach dotyczących kultury - wysokiej, popularnej, wulgarnej i tak dalej. Autor zaznacza tam, że w pełni rozumie znaczenie tej środkowej, i z tego co pisze wynika, że ją rozumie. Nie odcina się od niej, nie zniża się, dostrzega jej zalety, by następnie z boku opowiadać o wszystkim, czego ona dotyczy. Wyjaśnia wiele zagadnień, wiele opowiada, i świetnie mu to idzie. I tak dalej, na naprawdę wiele tematów. Kino nieme, polskie, nowa fala, teatr na tle filmu, film na tle powieści, rola krytyków, przemijanie i Rene Clair.\nJak mieszkacie w Warszawie, to dacie radę ją wypożyczyć z biblioteki. Mam nadzieję, że w pozostałych miastach jest tak samo.;-)\n*przedmowa wieńcząca książkę pochodzi z 1984 roku, Jackiewicz umarł w 1988 roku.\nObecnie czytane: "Herezją naznaczeni" (David Weber) / "Historia filmu dla każdego" (Płażewski)\nSlapstick & Romance, 1936\nPowtórka. Chaplin w erze kina dźwiękowego ostatni raz próbuje nakręcić kino nieme, i to w zasadzie jest najczęstszy żart w tym filmie. Jak stara się, by wyglądało na dźwiękowe, ale bez wydawania głosu. Jest oczywiście slapstick i zwykłe gagi, ale dzięki owemu kontekstowi ten film tak śmieszy. Jak na końcu szef pyta się Charliego, czy umie śpiewać - jego mina mówi wszystko. A gdy w końcu mówi, odmawia użycia słów. I tak dalej, o tym jest ten film. Oczywiście jest tu luźna fabuła i różne małe dramaty w stylu człowieka, który woli być za kratkami niż na wolności, ale jednak ten film nie porusza ani nie śmieszy tak bardzo jak pozostałe filmy Chaplina.\no 9:15 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: 1936, comedy, kino nieme, Romance, Satire, Slapstick, United States\nMusical & Drama, 1927\nTytułowy bohater nie dogaduje się z rodzicami, szczególnie z ojcem. Opuszcza dom, zmienia nazwisko i realizuje swoje marzenia o byciu artystą. Pomysł na fabułę całkiem niezły, finałowy konflikt pomiędzy spełnieniem się w karierze oraz uszczęśliwieniem matki miał spory potencjał. I chętnie bym go obejrzał w jakimś lepszym, dojrzalszym, wykonaniu. Film Alana Croslanda jak większość rewolucji zapomniała o tym, by być też czymś dobrym. Dylemat bohatera potraktowany został dosyć banalnie, cała sytuacja była mocno wymuszona. Większość "argumentów" brzmi niczym "Oj, rusz **** i nie *******". Nikt nie kwestionował postawy ojca, nie rozmawiano o tym, nie dyskutowano o tym czy matka ma prawo oczekiwać od syna tego, czego oczekiwała. Nie pogłębiono tego wszystkiego wystarczająco. Zresztą, czemu miałoby? To w końcu kino nieme. I tak zdrowo przesadzono ze wszystkimi wypowiedziami w formie ścian tekstu - to chyba najbardziej przegadany film niemy jaki w życiu widziałem. Miałem wrażenie, że co 5 sekund pojawia się jakiś tekst.\nBo to jednak kino nieme jest. Liczne piosenki są w pełni zsynchronizowane z ruchem aktora + sporo sztuczek (częste ujęcia na postronne elementy sceny, gdy bohater śpiewa, byle tylko nie pokazywano jego ust). Bardziej się w temat zgłębiać nie będę, lepiej przeczytajcie pełną notkę na Wikipedii. Albo znajdźcie książkę, która omawia ten temat, i czemu takie coś aż tak bardzo się ludziom spodobało. Ja wolę się nie wgłębiać :)\nEtykiety: 1927, Drama, kino nieme, Musical, United States\nGiant Monster & Science Fiction, 2013\nKolejny z filmów akcji, przy tworzeniu którego kombinowano o wiele za dużo. Twórcy nawet nie mogli dać bohaterom jakiejś wygodnej i bezpiecznej kabiny wewnątrz mechów, zamiast tego kierują nimi we wnętrzu egzoszkieletów, do tego jeszcze wisząc na kablach. Więc gdy oberwą to rzuca nimi tak, że łeb powinni sobie urwać od tego okablowania. Poza tym wygląda to idiotycznie, a to dopiero początek. Nawet nie mam zamiaru zacząć opisywać fabuły, bo zajęło by mi to drugie więcej tekstu niż widzicie w całym tym wpisie. Nie ma tu prostego "roboty biją się z dinozaurami i jest bardzo fajnie", jeśli na to liczyliście. Sama historia świata zajmuje 10 minut rzężącego nadawania z off-u przez głównego bohatera, co brzmiało jakby Del Torro chciał nakręcić trylogię w tym świecie, ale pozwolili mu nakręcić tylko ostatnią część. Wyobraźcie sobie, jakby przed "Avengers" nie było ani "Thora", ani "Kapitana Ameryki", ani żadnego z tych pojedynczych filmów... byłoby to bardzo fajne, zgadzam się, ale wtedy też wszystkie te historie trzeba by wcisnąć gdzieś na początku filmu Whedona. A potem trzeba jeszcze omówić różne istotne elementy. W "Pacific Rim" jest to np. łączenie się myślami by kierować mechami, które są potrzebne bo... nie nadążam. I czemu choć dzielą myśli, wciąż rozmawiają, i jaki konkretnie ma ten bardzo istotny wpływ na dzielenie umysłu z kimś gdy ten umiera, i co ono daje, a tak w ogóle to owe "dzielenie umysłu" wyglądałoby dużo inaczej, i czemu w ogóle je tu wsadzono zamiast prostej nauki synchronizacji dwóch wojowników?... Komplikacje, komplikacje, komplikacje. Na "Stalkerze" nie musiałem się tyle nagimnastykować.\nZdecydowanie nie pomaga fakt, że głupot tu od groma, a bohaterowie, relacje między nimi i wszelkie wątki poboczne są nudniejsze niż w "Labiryncie". Poza tym, najwidoczniej czasy bicia się o losy ludzkości minęły. Teraz gigantyczne mechy biją się z gigantycznymi jaszczurkami o kuter rybacki. Albo coś w tym stylu. Trzeba bronić miasto zamieszkałe przez 2 miliony ludu? Jebać to, lepiej skupmy się na tych trzech kociakach. Tak, jest w tle jakiś zagrożony świat, ale ilekroć dojdzie do sceny akcji uwaga skupi się na jakimś detalu, co wygląda niemal tak samo idiotyczny jak wspomniane sterowanie mechami. To samo z obowiązkową przemową motywującą przed wielkim finałem, wypowiedziana do... mechaników, programistów, techników, menedżerów, cholera wie kogo jeszcze. I jednego czy dwóch pilotów, którzy pokierują tymi mechami. Absurd na absurdzie, gdzie tylko nie spojrzeć.\nNa szczęście nie jest to poziomie drugich "Transformersów". Nie do końca. Nie ma "nieba dla robotów", a w scenach akcji faktycznie widać, co się dzieje. Projekty potworów fascynują, są szczegółowe i zróżnicowane, w pewien sposób piękne. Same sceny akcji są pełne świateł, deszczu, niezwykłego klimatu, dopieszczone co do szczegółu. Robot przebija wieżowiec ze szkła, wszystko rozlatuje się w taki sposób, że nawet można odpryski liczyć. Wizualny przepych. Jest nawet odrobina pomysłowości - będzie w tym filmie mech bijący się z godzillą za pomocą tankowca. Tego właśnie oczekiwałem przez cały film. A zamiast tego dostałem przekombinowany, dramaturgiczny burdel z kilkoma naprawdę fajnymi scenami akcji. Bardzo mało.\nEtykiety: 2013, Action, Giant Monster, Mecha, Science Fiction, United States\nRomance & Mystery, 2013\nTytułowy bohater jest już stary. Nosi cały czas rękawiczki, nie ma telefonu komórkowego, a jeśli już zostaje zmuszony by z niego skorzystać, owija go uprzednio w chusteczkę. Jada w szykownych restauracjach, jest samotny. Zajmuje się wyceną różnych antyków, dzieł sztuki, mebli i obrazów. Prowadzi również aukcje, obracając przy tym sporymi sumami. Jest cenionym wykonawcą obu tych zawodów. Fabuła otwiera się od tajemniczego telefonu od kobiety, która chce, by słynny pan Oldman wycenił jej dobytek. Gdy ten udaje się na miejsce, zastaje ogromny dwór, ale zamknięty na cztery spusty. I nikt nie odbiera jego telefonu. Owa dziewoja odezwie się nazajutrz ponownie, przepraszając za nie dyspozycyjność na wszystkie możliwe sposoby w języku angielskim. Przekona bohatera w ten sposób, by dał jej drugą szansę. Dwór będzie otwarty, jednak jego właścicielka nadal nie będzie miała zamiaru się ujawnić... Dlaczego?\nTo jest taka "Mystery", jaką lubię - nikt nie mówi mi, że coś jest ciekawe, że mam wyczekiwać rozwiązania, wyjaśnienia które jest sensem całości, i dla niego oglądam cały film. Nie, dziwne rzeczy dzieją się obok, pojawiają się subtelnie i nie zagarniają wiele miejsca, można przejść obok i ich nie zauważyć. Jakie uczucie stoi za manią kolekcjonerską Oldmana? Czemu Claire nie pokazuje się osobiście? Do czego służą małe mechaniczne kółka, które bohater znalazł w piwnicy? Kim jest ta dziwna kobieta z pubu na przeciwko? To wszystko intryguje w dosłownym znaczeniu tego słowa, jednak egzystuje w tym filmie na równi z innym wątkiem: romansu. Romansu, który narodzi się między Oldmanem i Claire. Jak? Dlaczego? To zagadka dla was na tę chwilę. Udało się oddać szaleństwo takiej relacji, jej namiętność i fascynację, w której najdrobniejszy gest, pocałunek w policzek, daje bardzo wiele. I jedna osoba dla drugiej jest w stanie zrobić wszystko, bo wierzy, że tak wiele dostanie w zamian... W kinie nie ma wielu takich romansów, tak bardzo pełnych pasji i fascynacji, bo łatwo je przeszarżować. Tornatore sportretował go bardzo naturalnie - po raz kolejny pokazał, że należy do czołówki reżyserów. Umiejętnie połączył te dwa wątki w jedno, idealnie mierząc tempo, całości nadał niesłychanej klasy. Opowieść ta jest wypełniona malarstwem, rzeźbami, żyrandolami - wszystko to podane ze smakiem. Ogląda się to znakomicie.\nAż tu nagle pojawia się zakończenie... Nie zdradzając niczego: jest bardzo banalne*. Tak bardzo, że nawet się go nie rozważa, odrzuca natychmiast. I okazuje się, że to właśnie widz dostaje. Było mi z tego powodu bardzo przykro. Ale oglądałem dalej. Bo zakończenie tak naprawdę składa się z dwóch elementów: "zwrotu akcji" oraz momentu, w którym film właściwie się kończy. Ów zwrot robi coś bardzo dziwnego z filmem, mianowicie jednocześnie go wstrzymuje oraz w ogóle nie kończy. Opowieść w jakiś sposób toczy się dalej, i istotne staje się, co z owym zwrotem zostanie zrobione. I to będzie faktycznym zakończeniem, które... spodobało mi się. Było bardzo europejskie, bardzo melancholijne, bardzo dobrze podsumowało tę opowieść. Ostatnia kwestia jest genialna.\nScenariusz całkiem pomysłowy, szczególnie dobrze poradzono sobie z postaciami drugoplanowymi. Generalnie zastrzeżeń nie mam, poza pojedynczymi przypadkami, jak wybitnie niefilmowa ekspozycja niektórych postaci albo imię i nazwisko głównego bohatera ("Virgil Oldman", dajcie spokój). Cała reszta składa się na świetną historię z wieloma oryginalnymi motywami. Aktorzy sprawdzili się, a muzyka Morricone w samym filmie nie wybija się. Teraz jej słucham poza filmem, choć klimatyczna, to nie wyłapałem póki co momentu wartego uwagi. Może tylko "Ritratti d'autore".\nBardzo ciężki to film do jednoznacznej oceny. Miałem zamiar pisać same pozytywy, potem przyszło zakończenie które ostudziło moje zamiary, i teraz sam nie wiem, co ze sobą zrobić.\nPS2. Dzisiaj wyszedłem z domu w środku nocy i wróciłem zaledwie kilka godzin temu. Jutro będę miał podobnie, stąd zamiast dwóch notek o filmach z '27 roku - których nie miałem kiedy obejrzeć - dałem te które zaplanowałem na weekend. Jutro "Pacific Rim".\nEtykiety: 2013, Drama, Italy, Mystery, Romance\nCity Symphony & Documentary, 1927\nTak, naprawdę jest taki gatunek filmowy jak "City Symphony". Najwyraźniej. Polega na tworzeniu sztuki na cześć konkretnego miasta, z rozmachem pomijającym pojedynczych ludzi. W "Berlinie..." Ruttmann zarejestrował 24 godziny z życia miasta i zmieścił je w nieco ponad 70 minut. Tramwaje, fabryki, policjanci i konie. W skrócie, film ten składa się właściwie wyłącznie z montażu i pomysłu wyjściowego, bo dziś i tak ludzie oglądają to z inną muzyką niż prawie 90 lat temu. Ale wbrew pozorom można o nim napisać kilka słów.\nPo pierwsze, można wykorzystać ten czas by zastanowić się nad samym kinem, i jak niewiele brakowało, a tak właśnie mogło wyglądać całe kino. Jako forma zapisu dla ciekawskich, jak to jest w innych częściach świata. Szczególnie w Europie, gdzie przez sporo czasu nie wiedzieli, co z kinem zrobić, i kończyło się to na rejestrowaniu przedstawień teatralnych. Na szczęście wydarzyli się tacy ludzie jak Chaplin czy Griffith, więc "Berlin..." jest tylko pomnikiem, ciekawostką, przy oglądaniu której można porozmyślać nad początkami tej cudownej sztuki. I oddać cześć tym, którzy ją stworzyli.\nInne spojrzenie: ile się zmieniło? Jak inaczej wyglądałby taki "City Symphony" o współczesnej Warszawie? Ludzie wtedy byli mniej bojaźliwi względem tramwajów. Normalnie przechodzili przez ulicę po torach, gdy ten był 10 metrów od nich. A nie widać, by aż tak przyspieszyły. Można ogólnie zastanowić się nad własnym miastem, jak jego symfonia by wyglądała, czym się wyróżniła... i czy byłaby ciekawa?\nA jak ktoś siedzi w montażu to w ogóle będzie przeszczęśliwy. To przecież mniej popularny braciszek najsłynniejszego "filmu montażowego", czyli "Człowieka z kamerą filmową". Co nieco można w czasie seansu kontemplować, jakie wtedy było kino, i jak miało domyślnie wyglądać dziś, pełnić funkcję informacyjną. Z drugiej strony, nie ma co się dziwić, jak większość zleje ten tytuł, bo woli fabułę. Dla nich to tylko nieistotna ciekawostka...\nEtykiety: 1927, City Symphony, Documentary, Experimental, German, kino nieme\nPrzykład filmu, na który nie było pomysłu, aktorów zaciągnięto na plan i nie chciano wypuścić, póki nie zrobią czegoś, co zapełni taśmę. W ramach reklamy nakręcono śmieszną scenę która nie znalazła się w filmie, ona mnie zachęciła do obejrzenia, byłem mocno nakręcony... I dostałem komedię, w której żartów trzeba szukać niczym czterolistnej koniczyny na zboczu Wulkanu na jednym z księżyców Jowisza.\nJay Baruchel i Seth Rogen udali się na imprezę w rezydencji Jamesa Franco. W połowie zabawy następuje apokalipsa, ziemia pęka w pół, a dworze panoszą się demony, więc bohaterowie muszą zabarykadować się i siedzieć na dupie, a potem czekać, aż coś się pozytywnego zdarzy i będą uratowani. Już po samym wypowiedzeniu tego pomysłu na głos można być pewnym, że to się jednak nie uda. I dalej nie jest lepiej. Pomysłów na postaci nie było, aktorzy grają samych siebie, i guzik z tego wyniknie. Ktoś do Setha Rogena powie, że gra od 10 filmów tę samą postać i tyle. Pomysłu na relacje między nimi też nie ma. Jay i Seth są BFF, a po godzinie się okaże, że jednak ta blisko nie są, i obchodzi was to w tej chwili tyle samo co mnie, gdy oglądałem film. Pomysłów na sceny nie było. Lepiej walnąć tańczenie w slow-mo do jakiegoś popowego hitu. Pomysłów na rozwój akcji akurat kilka było, i wszystkie poronione. Siedzą tam i myślą, co się stało ze światem. I wymyślają, że to Apokalipsa, taka z Biblii. Zdradzać wiele nie będę, ale potraktują to na serio. Pomysłów na gagi też kilka było, większość poniżej poziomu. Ktoś obciąga Michaelowi Cera. Twórcy uznali ten żart za tak śmieszny, że zastosowali go trzy razy w ciągu 5 minut.\nPoza tym przez ten film Emma Watson trzy razy użyła f-word.\nPS. Żeby było sprawiedliwie: Chaning Tatum mnie rozbawił, zdecydowanie najlepsza postać w tym filmie. I jak prawie udało się Franco uciec, też się uśmiechnąłem.\nPS2. Chciałbym zobaczyć ten film z Zachiem Braffem i Donaldem Faisonem. Daję sobie 10/10 za sam pomysł.\nEtykiety: 2013, Black Comedy, buddy, comedy, Disaster, Horror, Parody, Post-Apocalyptic, Satire, United States\nKino Moralnego Niepokoju & Drama, 1979\nDrugi seans. Panu Moszowi urodziła się córka. Z okazji jest narodzin wpadł na pomysł, by kupić kamerę i zrobić swojemu dziecku zdjęcia co roku, zarejestrować jej dorastanie. W tamtych czasach kamera to była droga zabawka, więc zakład w którym Mosz pracuje postanawia to wykorzystać. Zleca mu nakręcenie małej uroczystości, która tu niedługo będzie mieć miejsce. Ot, ważni ludzie przyjadą, trzeba to upamiętnić. W ten sposób zaczyna się coraz bardziej zażyła relacja Filipa Mosza z nowym nabytkiem...\nTo opowieść pełna życia i naturalizmu. Człowiek dostaje kamerę, bawi się z nią, fascynuje się jej możliwościami. Idzie do kiosku i kupuje te same gazety co widz, rozmawia z prawdziwym reżyserem, opowiada z pasją o sztuczkach filmowych które same później w "Amatorze" znajdą miejsce. Film pełen takich drobiazgów, nawiązań i prawdy. Podobał mi się rozwój bohatera, jak zaczął mieć problemy z opisywaniem rzeczy słowami, mówił tylko: "Och, gdybym tylko mógł ci to pokazać... to trzeba zobaczyć!"\nZ początku wygląda to na opowieść o utracie rodziny na rzecz pasji. Od samego początku mało subtelnie reżyser wtyka postaciom różne uwagi, w stylu "Ja mam tylko znaczki" i nadnaturalną obawę żony, który od samego początku przeczuwa, jak się to skończy. Wolałbym co innego, by drugi plan coś z tym robił, by bohater nauczył się balansować te dwie rzeczy, zamiast ignorować jedno na rzecz drugiego, by był dojrzały. Kieślowski miał jednak inny styl, i to też dobrze. Bo ostatecznie, film jest o czym innym.\nO relacji artysty z tym co tworzy, o poczuciu odpowiedzialności za to, co one zrobią. O konflikcie z samym sobą, czy jest się na tyle dobrym, by zabrać głos, by ponieść konsekwencje, by je przewidzieć? I dalej: o sztuce, o jej roli w życiu, o życiu i społeczeństwie... Ostatnie sceny na polu były dla mnie niespodzianką, bardzo poważną i dojrzałą.\nWciąż zastanawiam się, czy dać plusa do oceny.\n...Gdybym był reżyserem pewnie dałbym nawet i wyższą ocenę. Ja jednak jestem "scenariuszowy", stąd to nie do końca moja bajka...\nEtykiety: 1979, Drama, Kino Moralnego Niepokoju, Polskie kino\no 10:00 AM 3 komentarze: Linki do tego posta\nPolska szkoła filmowa & Drama, 1959\nDwoje ludzi o różnych płciach musi dzielić razem przedział i spędzić wspólną noc w kosmopolitycznym pociągu przecinającym Polskę aż nad morze... Zapewne większość ludzi spodziewa się tu jakiejś litanii, za co nienawidzę tego filmu, ale wciąż nic do niego nie mam. Obejrzałem go drugi raz i nadal nie znalazłem w nim nic, co by mnie zainteresowało, co by mnie wciągnęło. Wątek mordercy trochę znikąd wyskakuje, nic mnie on nie obchodził, podobnie bohaterowie i ich "tajemnica"... ale nie mam zamiaru niczego mu odmawiać. Tak, w tamtych czasach podjęcie takiego tematu było wyjątkowe. Tak, kręcenie w takich warunkach było wyzwaniem któremu podołano. Tak, aktorzy zagrali świetnie, a całość jest udanym kinem kameralnym o subtelnych uczuciach. Podobał mi się klimat pociągu i motyw zdarzeń rozegranych w ciągu jednej nocy, z dodatkiem odległych czasów, w których konduktor po takim czasie żegnał się z pasażerami w sposób bardziej prywatny, a oni sami w czasie dłuższej podróży nawiązywali kontakt... Dziś miło mi się na to patrzy, podobnie mam z "Wszyscy mają się dobrze".\nAle to tyle. Dobry film, miło spędziłem te półtorej godziny, i to już drugi raz. Ale nie mam ochoty na trzeci.\nEtykiety: 1959, Drama, Polska szkoła filmowa, Polskie kino\n...a.k.a. osobiste wrażenia z wielkiego finału.\n"Breaking Bad" nie jest serialem, którego odcinki zapadają w pamięć. Tak jest z opowieścią jako całością, po kilku latach oglądania pamiętam tylko "mniej więcej" to, co było wcześniej. I tak było właściwie z każdym sezonem, w pamięci tak wyraźnie miałem tylko poszczególne sceny. "One minute", "Fly", jak Jesse milczał przez 40 minut, tego typu rzeczy. Dlatego zrobiłem takie notki o każdym odcinku, głównie dla siebie, by wiedzieć co się działo. Może i inni też przeczytają z ochotą, co tu napisałem, reszta pewnie tylko przeczyta co myślę o zakończeniu, i będzie podziwiać galerię. Też fajnie.\nNie pisałem każdorazowo, że reżyseria, że scenariusz, że montaż - to zawsze było w tym serialu perfekcyjne (W tym sezonie czasem tylko muzyka mi nie pasowała). Tutaj skrobałem tylko odnośnie samej historii.\nAha - niektóre odcinki oglądałem bez przerwy na pisanie, i wracałem do nich po dłuższym czasie, w którym konkretne wrażenia zacierały się, odnośnie do którego odcinka należały. Dlatego część notek jest taka sucha, żeby tylko była.\nPrison Film & Kino Moralnego Niepokoju, 1982 & '89\nAntonina Dziwisz znajdzie kilku chętnych, by postawić jej drinka... i kolejnego. I kolejnego. Rano obudzi się w celi, nie wiedząc za co i przez kogo się tam znalazła, a jej dotychczasowe życie, z karierą artystki i mężem, zmieni się na zawsze. Wypełni je przesłuchanie.\nRola Jandy nadaje temu filmowi uniwersalności. Historia sama w sobie jest umieszczona w konkretnych czasach, ustroju, kraju, nawet w czasie trwania akcji filmu umrze Stalin, i to o tym docelowo był ten film. Jednak dzięki roli Jandy tego filmu nie oglądam dziś tylko jako legendy którą jest. Dodatkowo, jest to wciąż aktualna opowieść o człowieku, który nagle znalazł się w sytuacji bez wyjścia, z pistoletem przystawionym do skroni, i ma robić jak mu rozkażą. Antonina zachowuje się, jakby nie było komuny, i nie wierzy, że tak po prostu ją tu ściągnięto, bez powodu... To musiała być pomyłka. Dziś nic się nie zmieniło. To wciąż opowieść o wierności sobie bez względu na wszystko.\nTym bardziej, że z czasem ta opowieść staje się coraz bardziej atrakcyjna dla widza. Bo gdy faza tortur cielesnych przeminie, zacznie się gra psychologiczna. Oprawcy przestaną być anonimowymi kukiełkami, a staną się - co przerażające - ludźmi. I właściwie wtedy zacznie się prawdziwy dramat oraz sztuka, w której życie przeplata się z fikcją, a postaci na scenie co chwila złamią w naturalny sposób czwartą ścianę, próbując przekonać Antoninę do czego będzie trzeba.\nDzięki temu można do "Przesłuchania" podejść z miejsca, by z czasem dowiedzieć się więcej i więcej, o jego "zapleczu" i twórcach. W każdym razie, będzie to bardzo dobry film... I nie tylko. Będzie to sztuka - mocna, brutalna i prawdziwa. Tym bardziej wielowymiarowa, im więcej się widz o niej dowie.\nEtykiety: 1982, 1989, Drama, Kino Moralnego Niepokoju, Polskie kino, Prison Film