[D&D/FR 3.5] "O 1 skarb za daleko..." (komentarze) - Strona 3 - lastinn\n« [materiały] Opowieści z Królestwa Pięciu Miast | (D&D 3.5)Strażnik grobu Pańskiego(18+)(komentarze) »\n10-04-2018, 15:50 #21\nNo siemano wszystkim!\nWięc o Durinie słów kilka.\nDurin Strzaskane Kości, to czarnobrody krasnolud w średnim wieku. Jest wysoki jak na standardy swej rasy (160cm). Szeroki w barach, o ponurym wyrazie twarzy i ciemnopiwnych oczach. Rzadko rozstaje się ze swoim oporządzeniem, w skład którego wchodzą płytowa zbroja (mithrilowa – co czasem podkreśla), ciężka stalowa tarcza z symbolem moradina, oraz bojowy młot – Meteor, który w walce staje w płomieniach (czasami również kiedy puszczają mu nerwy). Durin raczej nie jest osobą wylewną, lecz widać że najlepiej czuje się w towarzystwie druida Shargoza. Podobnie jak wyżej wymieniony, krasnolud przeżywa wewnętrzne rozterki i często zmaga się z koszmarami. Durin kiedyś poprzysiągł druidowi, że jeśli ten pomoże mu w odnalezieniu śmiertelnego wroga – tanar'ruka Grimloka, krasnolud do końca swych dni będzie mu wdzięczny i nigdy nie odmówi pomocy w słusznej sprawie.\nDurin tylko kilka razy wspominał o swej przeszłości. Kompani mogli wywnioskować, że jest członkiem oddziału Młotów Moradina, pochodzi z Cytadeli Adbar a jego syn zginął z rąk Grimloka. Poszukiwania półczarta są dla Durina celem nadrzędnym, lecz szukanie jednego orka w tak wielkim świecie nie jest łatwe, dlatego pyta korzysta z życia podróżnika i pyta gdzie i kiedy tylko może. Za konkretne informacje jest gotów słono zapłacić.\nZa elfami nie przepada, ale docenia ich kunszt strzelecki i grację, więc w trakcie walki traktuje ich na równi z innymi. W rozmowach często jednak jest opryskliwy i niezbyt subtelny. Wieczorami modli się do Moradina, a kiedy zachodzi potrzeba prosi swego patrona o błogosławieństwa oraz dzięki objawionej mocy potrafi uleczyć drobne rany i urazy.\nDurin jest rasowym wojakiem. Uwielbia walkę swoim młotem bojowym, ale potrafi równie dobrze walczyć mieczem, oraz strzelać z łuku. Nauczył się doceniać broń dystansową i nie wstydzi się jej używać. Kiedy dochodzi do walki świadomie rusza na przód, skupiając na sobie uwagę przeciwników, by pozostali mogli ich ostrzelać. Nie lęka się żadnego wroga, a najbardziej nienawidzi orków i innych zielonoskórych.\n10-04-2018, 21:54 #22\nHej hej hej dziubaski, w końcu coś wypociłam, i zaczynamy sesję!\nA zaczynamy... bardzo sztamponowo, bowiem w karczmie :PP Każdy pisze jak mu się podoba, można samemu co wstecznie, co się robiło zanim przyszła wiadomość od Barda i takie tam, nie muszę wam w końcu tłumaczyć\nCo zaś do końcówki posta, to mam dylemat. Pchamy się od razu na dzień dobry do doca, żeby odegrać dialog z Heną, czy może... hmm... każdy pisze na razie sam posta, a ten z was, kto jest pierwszy, najpierw do mnie pisze pw/na gg i zadaje jej jakieś pytanie/pytania (ale bez przesady od razu z 10, wystarczą tak 2), ja odpowiadam, a ten gracz zamieszcza owego swojego posta, z tym już początkiem rozmowy. Później następny robi to samo i następny i następny.\nSzczerze to nie wiem jak wam będzie wygodniej/jak będzie ogólnie prościej. Afkoz możecie tu w komentarzach też już kombinować i przemyślać wspólnie jak tą rozmowę przeprowadzić, o co ją pytać itd.\nTermin na odpisywanie do 24.04 a jak się wyrobicie wcześniej(wszyscy!) to i mój post się pojawi wcześniej.\nTo chyba wsio, więc zaczynamy naszą przygodę!\nAch, no i bardzo fajnie opisaliście tu waszych BG, o takie coś właśnie chodzilło.\n10-04-2018, 22:23 #23\nDla prowadzenia sceny dialogu między 8 osobami najwygodniejszy chyba będzie doc, ale się dostosuje. Możemy jakieś wstępne odpisy dać też.\n10-04-2018, 22:24 #24\nPrzy tak dużej ilości osób gdoc nie zdaje egzaminu. Myślę, żeby zrobić tak jak zaproponowałaś:\n(...)każdy pisze na razie sam posta, a ten z was, kto jest pierwszy, najpierw do mnie pisze pw/na gg i zadaje jej jakieś pytanie/pytania (ale bez przesady od razu z 10, wystarczą tak 2), ja odpowiadam, a ten gracz zamieszcza owego swojego posta, z tym już początkiem rozmowy. Później następny robi to samo i następny i następny.(...)\n10-04-2018, 22:28 #25\nPopieram pomysł "Kto pierwszy pisze, ten pierwszy zadaje pytania".\n10-04-2018, 22:29 #26\nHm, nie jestem pewny jak zrobić naturalnie wyglądający dialog bez doca, wyjdą bardziej monologi albo kilkuzdaniowe odpisy pod sobą. Tak tylko myślę na głos, może wyjdzie w praniu. Osobiście nic nie mam przeciwko krótszym odpisom jak dzięki temu akcja toczy się szybko.\nA Khalim sobie niezłą laskę wyrwał, niemal Targaryeńska uroda.\n10-04-2018, 22:46 #27\nPopieram to co pisze Turin.\nWolałabym do pierwszej kolejki zrezygnować z doca - łatwiej będzie opisać sobie swoją własną postać i jej przemyślenia, dla nadania jej osobowości.\nUrlopuje się aktualnie w szpitalu, więc mogę mieć utrudnioną aktywność na forum\nGram sobie jako: Sybill, Irya, Alice, Marion, Meredith i Venora!\nprowadzę: GATE - Paris oraz Jeśli tylko przetrwamy\n11-04-2018, 12:15 #28\nPopieram Turina i Mag. Zacznijmy jak przystało na cywilizowanych graczy, od opisania siebie i otoczenia.\nOsobiście pisać będę jutro. A potem się zobaczy.\n11-04-2018, 12:21 #29\nPost poszedł, a gdy MG odpowie na pytania, to dopiszę ciąg dalszy.\n11-04-2018, 17:12 #30\nhmm... każdy pisze na razie sam posta, a ten z was, kto jest pierwszy, najpierw do mnie pisze pw/na gg i zadaje jej jakieś pytanie/pytania (ale bez przesady od razu z 10, wystarczą tak 2), ja odpowiadam, a ten gracz zamieszcza owego swojego posta, z tym już początkiem rozmowy. Później następny robi to samo i następny i następny.\nPo przyjrzeniu się temu jak to wyszło w praktyce na podstawie postu Kerma, cóż... nie powiem żebym został fanem takiego rozwiązania.


Październik 11, 2018 – Ratowo Klasztor\nDwa opisy. Parafia i kościół w Zgliczynie Kościelnym\nZgliczyn Kościelny. Miejsce na którym znajdował się kościół parafialny p.w. Apostołów Filipa i Jakuba\nZgliczyn Kościelny [w] Z archiwaliów diecezjalnych płockich XIX w. Dekanat bieżuński, Michał M. Grzybowski , Płock 2003 r.\nZarządzona przez bp. Adama Michała Prażmowskiego 30 kwietnia 1817 roku w Warszawie wizytacja.\nOpis kościoła parafialnego zgliczyńskiego w dekanacie bieżuńskim powiecie mławskim , województwie płockim w czasie wizyty dekanalnej 10 listopada 1817 roku.\n,, Kościół parafialny zgliczyński we wsi Zgliczyno Kościelne pod tytułem śś. Apostołów Filipa i Jakuba , nie wiadomo którego roku erygowany szlagu erekcji nie mający, niekonsekrowany należy do kolacji W.W . Pawła Bęskiego i Tekli Koszczyńskiej, dziedziców Glinek i Zgliczyna Pobodzego. Na północy ma Szreńsk kościół parafialny, odległy pół mili, na wschód Radzanowo kościół parafialny, odległy małe ćwierć mili, na południu Gradzanowo kościół parafialny odległy trzy ćwierci mili, na zachód kościół parafialny bieżuński, odległy trzy ćwierci mili.\nKościół parafialny drewniany , na którym był dach gontami okryty, lecz teraz ledwo zupełnie opadły, a miejscami i krokwina z dachem zapadła, na długości łokci piętnaście, szerokości łokci dziesięć. Posadzka drewniana w stanie zupełnie złym i prędkim upadkiem grożącym, którego kruchty podpadały, dach z krokowinami cały zły i miejscami zapada się, okna zupełnie popsute, około którego żadnego parkanu nie masz.\nCmentarz około kościoła ma długości łokci 25 , szerokości łokci 21, około którego żadnego od lat kilkunastu parkanu nie masz, na nim krzyż i znak gdzie kośnica była. Ostatnie pochowanie kości było dnia 21 stycznia 1817 roku. Dzieci niechrzczone za cmentarzem chowają się.\nSzpital drewniany czyli raczej słupów sześć i cztery krokwiny co oznacza, że niegdyś był tam szpital.\nPlebania drewniana zupełnie spróchniała, bez okien, zamków i komina, dach słomiany, bardzo zły mająca i do zamieszkania cala niezdatna.\nStajnie , obory, stodoły, chlewy zupełnie zdezelowane tak iż ledwie po kilka słupów od każdego znajdzie się, a wiec i ścian w których żadnego dylu nie masz , ani zatem drzwi, ani płotów, ani żadnego zamknięcia nie znajduje się.\nDom organistego z gruntu spustoszały, bez okien, drzwi, pieca , komina, na którym tylko kawałek dachu, a za tym zupełnie do zamieszkania, ani nawet reperacji nie zdatny, toż mówić o stodole, w której tylko trzy słupy, czyli miejsce gdzie była znajduje się.\nSprzęty kościelne. Zakrystia.\nOłtarzy trzy, w ołtarzu wielkim obraz śś Apostołów Filipa i Jakuba, w ołtarzu na prawej ręce obraz ś. Józefa, na lewej Najświętsza Panna Bolesna.\nChrzcielnica drewniana w biednym stanie z pokrywą drewnianą.\nŻadna benedykcja Fontis nie odprawia się.\nPozytywka zupełnie zgniła i popsuta ze wszystkim.\nTabernakulum drewniane bez zamknięcia.\nGdy nabożeństwo w tym kościele nie odprawuje się, a zatem żadnej renowacji SS mi Sacramenti nie bywa.\nLampy żadnej nie masz.\nChorągwie i obrazy zbutwiałe i popsute.\nŁawek 24, z tych niektóre dobre.\nNaczynia: monstrancja z kompozycji 1, kielichów srebrnych z paterami 2, trybularz mosiężny zły 1, łódka cynowa popsuta 1, krzyż cynowy 1, lichtarzy cynowych 8, lichtarzyków małych 4.\nAparaty: kapów różnego koloru 3, ornatów w różnych kolorach 11, z których wiele niezdatnych do użycia, komża dla księdza 1, komży grubych dla serwitorów 4, albów ordynaryjnych i popsutych 5, ciągnie się sprzęt zakrystii, humerałów złych 6,ręczników bardzo złych 4,korporałów 4, obrusów bardzo ordynaryjnych i w połowie popsutych 16, dzwonków małych 2.\nDzwonnica drewniana osobna bez dachu i ścian tylko o czterech słupach, w której dzwonów trzy wisi, w które niebezpieczno dzwonić, dla spróchniałych i kołyszących się słupów wraz z więzorkiem.\nSygnaturka na kościele w kopułce zupełnie popsutej.\nNazwa miejsc Dymy Mężczyzn Kobiet Dzieci\n1. Zgliczyno Kościelne 3 5 4 3\n2. Glinki 8 43 50 43\n3. Zgliczyno Pobodze 5 21 29 29\n4. Zgliczyno Witowe 7 33 43 35\n5. Zgliczyno Smolne 8 46 54 45\n6. Dzieczewo 5 21 27 26\n7. Gołuszyn 6 22 36 33\n8. Bielawy Gołuskie 4 11 16 11\n9. Sławęcin 12 61 88 76\n10. Staniszyn Zażyska 9 39 52 42\n11. Staniszyn Zwalewo 8 30 39 29\n12. Pełki 4 12 17 16\n13. Wieluń Zalesie 7 29 40 40\n14. Wilewo 4 10 18 13\n15. Drzazga 2 7 14 9\nRazem 92 390 527 450\nJest katolików mężczyzn 383, kobiet 518 – 901, akatolików mężczyzn nic, kobiet nic, Żyd ów mężczyzn 7, kobiet 9. Suma 918.\nU spowiedzi ostatniej wielkanocnej było mężczyzn 228, kobiet 296, – 524.\nMetryki chrztów, ślubów, pogrzebów są utrzymywane porządnie, zaczynają się w roku 1764.\nW tym roku zeszłym 1816 narodziło się chłopców 37, dziewcząt 17, umarło dorosłych mężczyzn 8, niewiast 11, dzieci mężczyzn 4, niewiast 9.\nKomentarz nie jest urzędnikiem cywilnym.\nSzkoła parafialna. Żadna szkoła nie egzystuje maja jednak zalecenia, aby swe dzieci do urządzonej szkoły parafialnej radzanowskiej, ile ze najbliższej oddawali.\nTa parafia dla zupełnego spustoszenia kościoła, zabudowań plebańskich, organistowych, szpitala. Od lat czterech tak jest opuszczoną od księży, iż onej żaden przyjąć nie chce i wzbrania się, a przeto Przenajświętszy Konsystorz tej parafii rozkazał udawać się na zwykłe parafialne nabożeństwa i po administracje sakramentów śś do najprzyleglejszej parafii radzanowskiej.\nGrunta orne wynoszą włókę jedną i ćwierć magdeburskich, dzielą się na 6 pól. Siana po różnych miejscach nazbiera się fur parokonnych 8. Włościan zagrodników propinacji , młynów żadnych nie masz.”\nOpis z kroniki ks. Józefa Jagodzińskiego\n,,Mówiąc o parafii radzanowskiej , nie można pominąć wsi Zgliczyna Pobodzego i parafii Zgliczyńskiej, która później weszła całkowicie w skład parafii radzanowskiej. Na trakcie między Radzanowem a Bieżuniem , w odległości 4 kilometrów od Radzanowa leży wieś Zgliczyn Pobodzy, dawniej wieś parafialna. Na pół kilometra przed Zgliczynem Pobodzym , w stronę Radzanowa , wznoszą się trzy gospodarstwa, które to noszą nazwę Zgliczyna Kościelnego . Na tem miejscu, gdzie obecnie wznosi się krzyż drewniany , pochylony od starości , pamiętający jak mówią , czasy parafii Zgliczyńskiej, wznosił się drewniany , gontami kryty, od starości zapadnięty w ziemie , kościółek parafialny. Na początku XIX wieku już nie odprawiano nabożeństw , bo kościółek przedstawiał sobą obraz ruiny, jak protokoły dziekańskie wizytacyjne mówią ,, był zgorszeniem dla oka niewinnych. Dach nad prezbiterium się zapadł , okna powyrywane, brak pod każdym względem opieki” . Ostatnim proboszczem zgliczyńskim , jak mogłem wywnioskować z akt pozostałych był ks. Antoni Gutkowski. Kolektorem kościoła zgliczyńskiego był Paweł Bęski , dziedzic Glinek , oraz Kokoszyńscy , właściciele Zgliczyna Pobodzego. Gdy kościół potrzebował naprawy, albo kościół nowy trzeba było wznieść, właściciele majątków , wchodzących w skład parafii Zgliczyńskiej, zwracają się do Kurii Płockiej o przyłączenie ich do sąsiednich parafii, jak Ostaszewski , właściciel Bielaw Gołuskich , pragnie, aby go przyłączono do Bieżunia, bo tam jest kościół murowany , zatem nie będzie potrzeba go prędko budować ani remontować , To samo czyni Rościszewski, ówczesny dziedzic Sławęcina, jak też Pełk wyraził życzenie aby przyłączyć go do Szreńska. Podania te pozostały bez skutku, cała parafia zgliczyńska została wcielona w granice parafii radzanowskiej. Dziwnym mi się tylko zdaje ta okoliczność , że aparaty kościelne i [….] starego zgliczyńskiego kościoła zostały zebrane i przewiezione do Gradzanowa. Jak akta wspominają parafianie zgliczyńscy z tej racji prowadzili długoletni proces z Gradzanowem ,, chcąc , aby i wszelkie rekwizyty kościelne również przeszły wraz z nimi do kościoła parafialnego w Radzanowie. Jakie były skutki tego procesu , tego zbadać nie mogłem . Obraz z wielkiego ołtarza przyobleczony w srebrna suknię , zabrał kolator kościoła, Paweł Bęski do Glinek. Potrzeba było wiele starań i zachodu ze strony proboszcza radzanowskiego , aby obraz Matki Boskiej Zgliczyńskiej , w opinii ogółu łaskami słynący, został przekazany kościołowi parafialnemu. Kościół zgliczyńska rozebrano, zdaje się , sprawa ta zajął się kolator i ludzie do dnia dzisiejszego opowiadają , że drzwi wielkie z kościoła są obecnie w kuźni dworskiej , a sygnaturka kościelna wzywa ludzi do pracy w folwarku. W opinii ogółu gałąź rodziny Bęskich, spotkała kara Boża , bo wcześnie […] z tego świata i rodzina ta skazana na wymarcie, ostatni bowiem przedstawiciele rodziny nie zostawili po sobie potomstwa.\nGdy przybyłem do Radzanowa, miejsce, gdzie wznosił się kościół i znajdował się cmentarz przykościelny, leżało nietknięte – można było dokładnie orientować się, gdzie stał kościół , gdzie znajdował się wielki ołtarz, obecnie właściciel Glinek , Jaroszewski sprzedając tę część majątku wliczył również i cmentarz , wobec czego na dawnym cmentarzu obecnie rośną kartofle i wspaniałe żyto. Gdy głębiej sięgnąć pługiem, wyoruje się kości ludzkie. Żyją jeszcze ludzie, którzy pamiętają kościół zgliczyńska.”\nAutor stefan204aOpublikowano Październik 11, 2018 Październik 11, 2018 Kategorie Historia i turystykaDodaj komentarz do Dwa opisy. Parafia i kościół w Zgliczynie Kościelnym


Europejczycy ruszą z kasą do Chin - Gazeta Ubezpieczeniowa – Portal\nStrona główna Świat Europejczycy ruszą z kasą do Chin\nEuropejczycy ruszą z kasą do Chin\nPrawnicy i bankowcy zwracają uwagę na oczekiwanie, że firmy europejskie będą polować na aktywa w Chinach, głównie w sektorach ubezpieczeniowym, opieki zdrowotnej i motoryzacyjnym. Jest to następstwo osiągnięcia przez drugą co do wielkości gospodarkę świata i Unię Europejską porozumienia w sprawie umowy dotyczącej inwestycji.\nDochodzenie do porozumienia trwało niemal siedem lat, na wprowadzenie go w życie trzeba będzie prawdopodobnie jeszcze roku – podaje agencja Reuters. Zobowiązuje ono stronę chińską do większej liberalizacji rynku. Nie jest jasne, czy umowa gwarantuje większą swobodę w kwestii fuzji i przejęć.\nNiemniej jednak bankowcy są zdania, że napływ inwestycji do Chin, który przez dziesięciolecia pozostawał niewielki jak na rozmiar gospodarki i potencjał rynku, z powodu barier broniących wstępu obcemu kapitałowi, z czasem nabierze tempa.\n– Kompleksowa umowa o inwestycjach miedzy Unią Europejską a Chinami z pewnością ułatwi zagraniczne inwestycje bezpośrednie, w tym fuzje i przejęcia, dokonywane przez europejskich inwestorów w Chinach – podkreśliła Cherrie Shi z firmy prawniczej FenXun Partners, która jest partnerem po stronie chińskiej w joint venture z Baker McKenzie. – Umowa zapewni europejskim inwestorom większą pewność i przewidywalność ich inwestycji.\nCałkowita wartość fuzji i przejęć wniesiona do Chin przez firmy europejskie w ciągu trzech dekad wyniosła 71 mld dol., o wiele mniej niż 117 mld dol. w tym samym okresie od firm amerykańskich.\nNa mocy porozumienia z 30 grudnia 2020 r. firmy europejskie mogą działać w Chinach w sektorach samochodów elektrycznych, usług telekomunikacyjnych w chmurze, częściowo w transporcie lotniczym i morskim. Będą również miały prawo do pełnej własności podmiotów w sektorze motoryzacyjnym, w wielu usługach finansowych, w szpitalach prywatnych, reklamie, nieruchomościach i usługach środowiskowych, takich jak gospodarka ściekami.\nEuropejskie firmy motoryzacyjne BMW, Volkswagen i Daimler już przejmują pełną kontrolę nad swoimi chińskimi joint venture (dla nich możliwość otworzyła się nieco wcześniej).\nUbezpieczyciele, tacy jak AXA i Allianz, również uzyskali zgodę na pełną własność swoich chińskich spółek. Uzyskanie pełnej własności ułatwi firmom nabywanie lokalnych podmiotów i ich integrację.\n– Coraz większa liczba zagranicznych nabywców, przede wszystkim z Europy, ustawia się w kolejce, żeby się dostać do Chin – stwierdził Samson Lo odpowiedzialny za M&A w UBS.\nNikt jednak nie podejmie decyzji inwestycyjnych, dopóki szczegóły umowy nie zostaną dopracowane.\nPoprzedni artykułZurich wycofuje się z ubezpieczania Nord Stream 2\nNastępny artykułSPBUiR zaprasza na szkolenie „Jak ubezpieczać ryzyka środowiskowe?”


Oferty pracy Niemcy fizyczna przy sprzątaniu bez znajomości języka Berlin | Oferty pracy w Niemczech 2019\nDam pracę (167)\nDla budowlańców na budowie (719)\nPraca dla kierowcy (260)\nPraca fizyczna (1196)\nPraca na produkcji (634)\nPraca przy pakowaniu (396)\nPraca przy zbiorach (272)\nPraca sezonowa (190)\nPraca w restauracji (198)\nPracownicy przemysłowi (176)\nStrona główna » Praca fizyczna » Sprzątanie » Oferty pracy Niemcy fizyczna przy sprzątaniu bez znajomości języka Berlin\nOferty pracy Niemcy fizyczna przy sprzątaniu bez znajomości języka Berlin\nLista: 26 lipca 2013 00:37\nPolska firma sprzątająca z Berlina poszukuje chętnych do fizycznej pracy w Niemczech przy sprzątaniu domów bez znajomości języka niemieckiego. Oferta dla osób z doświadczeniem na stanowisku sprzątacz lub sprzątaczki.\nZarobki: 8,19 euro za godzinę brutto + dieta 15 euro za każdy dzień\n- Fizyczna praca u klientów przy sprzątaniu. Firma posiada umowy z biurami na terenie miasta, ale obsługuje również klientów prywatnych (domy, mieszkania, apartamenty). Wśród zleceń pojawiają się również zlecenia sprzątania po remontach, terenów przemysłowych, magazynowych etc.\n- prawo jazdy i najlepiej własne auto\n- mile widziane osoby znające chociaż podstawy języka, ale nie jest to wymagane\n- doświadczenie przy sprzątaniu (co najmniej 2 lata)\n- dokładność, pracowitość, motywacja\n- legalną pracę na podstawie umowy czasowej z firmą działającą na terenie Niemiec\n- pomoc ze znalezieniem zakwaterowania\n- atrakcyjne zarobki oraz premie\nPraca od zaraz jak tylko znajdziemy odpowiednich kandydatów. Dojazd do Niemiec we własnym zakresie.\nOsoby zainteresowane prosimy przesłać aplikację drogą elektroniczną.\nID Ogłoszenia: 93151f1b571962cc\npraca Berlin praca bez znajomości języka praca fizyczna praca przy sprzątaniu\n3,220 liczba wyświetleń, 4 dzisiaj\n15 Odpowiedzi na “Oferty pracy Niemcy fizyczna przy sprzątaniu bez znajomości języka Berlin”\npiter1762 na 27 lipca 2013 @ 09:49\nJestem bardzo zainteresowany tą ofertą i mam doświadczenie.\nPracowałem w Londynie w hotelach i między innymi sprzątałem pokoje.\nChcę zamieszkać w Niemczech na stałe i po przyjeździe pójść do szkoły,a także ściągnąć małżonkę i córeczke.\nBardzo prosze o pomoc,przychylne rozpatrzenie!!!\nWszystkie potrzebne dokumenty mam przetłumaczone.\nbarbarela62 na 31 lipca 2013 @ 18:45\nJestem zainteresowana ta ofertą mam doświadczenie w pracy przy sprzataniu 513 012 670\nMisha1908 na 29 lipca 2013 @ 14:10\njesteśmy parą zainteresowaną podjęciem pracy na terenie Niemiec. Zaznaczam iż chcemy podjąć prace razem, jesteśmy ambitni i pracowici oraz punktualni. W załączniku przesyłamy Nasze CV. Nasz numer telefonu +48 733699737.\nMit freundlichen Grüßen, Michal Ligezka, Mariola Cetnarowska\nrealg47 na 29 lipca 2013 @ 15:32\nwitam ja i moj kolega jestesmy zainteresowani panstwa oferta prosze o kontakt 782673535\npasha_yuna na 29 lipca 2013 @ 17:55\nJesteśmy rodziną z Ukrainy.\n(Pasha – 27 lat, Yuna – 24 lat).\nPół roku temu były w Polsce.\nŻyczymy ponownie poyihity do pracy, ale razem.\nCzy jest to możliwe?.\nE-mail – pasha_yuna@mail.ru\nFacebook – https://www.facebook.com/yunapasha.matvijchyk\nr.k.g na 30 lipca 2013 @ 12:51\nPilnie poszukuję pracy. Wraz z dwoma koleżankami jesteśmy bardzo zainteresowane Państwa ofertą. Posiadamy własne auto więc z dojazdem nie będzie problemu. Proszę o szybki kontakt telefoniczny.\nkarolina1990Berlin na 30 lipca 2013 @ 14:53\nwraz z koleżanką jesteśmy zainteresowane Państwa ofertą.\nPosiadamy prawo jazdy kat.B , samochód – co umożliwia łatwiejszy dojazd do miejsca pracy.\nJęzyk niemiecki jedna podstawy druga trochę lepiej.\nJesteśmy odpowiedzialne,punktualne, solidne, uczciwe, nie karane. Gotowe do pracy od zaraz. Mieszkamy w Berlinie.\nDoświadczenie w sprzątaniu około 3 lata w tym ponad pół roku w Niemczech.\nPozdrawiamy i z góry dziękujemy za odpowiedź.\ntelefon oraz dalszy kontakt prosimy na email.\nJakCis na 30 lipca 2013 @ 16:50\nJestem zainteresowany ową ofertą.\nJestem zwarty i gotowy do pracy od zaraz, jestem osobą młodą i bez żadnych nałogów. Proszę o kontakt 603-573-975 lub kubiak2202@o2.pl\nAdrian89 na 30 lipca 2013 @ 19:18\nJestem zainteresowany państwa ofertą. Mam 24 lata. Jestem osobą dokładną,sumienną i rzetelną. Pracowałem już na podobnym stanowisku.Sprzątałem po mieszkaniach i biurach. Jestem gotowy do wyjazdu od zaraz. Mój numer to 507454646 albo email adrian.lipski@onet.pl Bardzo proszę o kontakt. Pozdrawiam\nbarbarela62 na 31 lipca 2013 @ 06:24\nWitam jestem zainteresowana ofertą pracy.Mam wieloletnie doświadczenie w sprzątaniu, prawo jazdy Pozdrawiam Barbara 513 012 670 stylab@op.pl\nmiiilenka na 31 lipca 2013 @ 11:11\nWraz z partnerem jesteśmy zainteresowani ta ofertą pracy. Interesuje Nas praca jako para. Posiadamy własne auto, więc nie ma problemu z dojazdem na miejsce i do danego miejsca pracy. Partner Krzysztof lat 27 zna język w stopniu komunikatywnym, Milena lat 25 język w stopniu podstawowym. Jesteśmy ambitni i rzetelni, nie boimy się pracy fizycznej. Chcemy na stałe zamieszkać w Niemczech, więc interesuje nas współpraca na dłuższy okres czasu. Kontakt : tel. 728102654 lub e-mail lewicka_milena@wp.pl\nmonikaoferta na 2 sierpnia 2013 @ 16:14\nwitam jestem zainteresowana państwa ofertą mam doświadczenie w sprzątaniu i znam Berlin byłam tam 6 miesięcy pracę mogę podjąć od zaraz 48788520168\nkarolina.1234 na 26 sierpnia 2013 @ 21:13\nJestem zainteresowana Państwa ofertą. Mam doświadczenie w sprzątaniu. Pracuje w Przychodni Rodzinnej jako pracownik gospodarczy, ale chciałabym zmienić prace ponieważ Polskie zarobki nie pozwalają na utrzymanie rodziny. Moge podać kontakt telefoniczny potwierdzający to jak dokładnie wykonuje swoją prace. Byłabym wstanie zacząć prace od września.\ne-mail : karolajna1992@tlen.pl\nadam1991 na 3 września 2013 @ 10:10\njestemz zawodu hotelarzem\nszukam pracy mialem praktyke we FRANCJI i POLSCE\nMagdalena na 26 września 2013 @ 15:06\nWitam sedecznie, jestem zainteresowana ofertą pracy.\nDla par oferty pracy w Niemczech pakowanie bez znajomości języka Essen\nPakowanie praca Niemcy dla pary od zaraz pakowacz bez języka Stuttgart\nSezonowa praca w Niemczech produkcja gumowych elementów bez języka Pasewalk\nPraca w Niemczech produkcja stojaków bez znajomości języka Berlin\nPraca przy pakowaniu owoców i warzyw w Niemczech (60 liczba wyświetleń)\nNiemcy praca sezonowa przy zbiorach truskawek na wakacje 2014 (47 liczba wyświetleń)\nPraca dla monterów budowlanych w Niemczech (45 liczba wyświetleń)\nNiemcy praca fizyczna od zaraz przy załadunku-rozładunku bez języka Cottbus (43 liczba wyświetleń)\nPraca Niemcy od zaraz wykładanie towaru, układanie bez znajomości języka Erfurt (38 liczba wyświetleń)\nPraca Niemcy na magazynie dla Polaków bez znajomości języka niemieckiego Hannover (31 liczba wyświetleń)\nPraca przy przeprowadzkach w Niemczech (28 liczba wyświetleń)\nDla kobiet - praca na produkcji w Niemczech bez języka przy pakowaniu 2013 (15 liczba wyświetleń)\nOferty pracy w Niemczech produkcja opon samochodowych - od zaraz (12 liczba wyświetleń)\nOd zaraz praca w Niemczech pakowanie-sortowanie bez znajomości języka Kolonia (10 liczba wyświetleń)\n© 2018 Oferty pracy w Niemczech 2019. Wszystkie Prawa Zastrzeżone.


Wyrok za napaść na policjantów - Bydgoszcz - NaszeMiasto.pl\nWyrok za napaść na policjantów\nNa rok więzienia skazany został w piątek 40-letni Dariusz W., oskarżony o napaść na dwóch bydgoskich policjantów w marcu ub.r. Kary w zawieszeniu otrzymali także żona i szwagier Dariusza W. 12 marca ub.r.\nNa rok więzienia skazany został w piątek 40-letni Dariusz W., oskarżony o napaść na dwóch bydgoskich policjantów w marcu ub.r. Kary w zawieszeniu otrzymali także żona i szwagier Dariusza W.\n12 marca ub.r. dwaj policjanci w cywilu odwiedzili mieszkanie przy ul. Podgórnej 11 w Bydgoszczy z podejrzeniem, że mogą być tam przedmioty pochodzące z kradzieży. Po przeszukaniu funkcjonariusze stwierdzili, że jeden z lokatorów, Dariusz W. jest zatrzymany i usiłowali założyć mu kajdanki. Mężczyzna chwycił nóż i rozciął nim koszulę policjanta. Żona napastnika, 28-letnia Mirella W. wylała na drugiego funkcjonariusza garnek z zupą warzywną. Jeden z policjantów wyciągnął broń. Dariusz W. wyskoczył przez okno na podwórze. Jego szwagier, 35-letni Waldemar M., myśląc że to napad chwycił połówki cegieł i zamierzył się na funkcjonariuszy. Ostatecznie dzięki wezwanym posiłkom cała trójka została zatrzymana.\nNa piątkowym posiedzeniu bydgoski Sąd Okręgowy skazał Dariusza W. na rok więzienia. Wobec wcześniejszej karalności oskarżonego, nie dopatrzono się przesłanek do zawieszenia wykonania kary. Natomiast Mirella W. i Waldemar M. zostali skazani na kary po pół roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 3 lata. O winie kobiety miała świadczyć m.in. koszula jednego z policjantów, na której pozostały ślady rozgotowanych warzyw.


Kulinarny karnet Christophera: 02/10\nPrzepis na schab w maladze, podaje na prośbę mojej stałej i wiernej czytelniczki.\nW schabie robimy otwór, najlepiej długim nożem. Wbijamy nóż w środek schabu i lekko nacinamy raz w jedną, a następnie w drugą stronę. Najlepszy do tego jest nóż do krojenia pieczeni, szynki. Szerokość i grubość ostrza w takim nożu pozwala na dokładne cięcie, nie klinuje się i nie szarpie mięsa.\nW powstały otwór wkładamy suszone śliwki kalifornijskie, pomagając sobie np. trzonkiem drewnianej łyżki. Schab obwiązujemy sznurkiem kucharskim. Nacieramy solą, pieprzem, czosnkiem i roztartym majerankiem. Całość zawijamy w folię aluminiową , błyszczącą stroną do mięsa i odstawiamy na dwie godziny, żeby schab przeszedł przyprawami.\nWkładamy do nagrzanego piekarnika 190 – 200 0C na około 40 – 50 minut. Po upieczeniu pozostawiamy schab w folii około ½ godziny, a następnie wyjmujemy z folii. Wytworzony sos podczas pieczenia, można użyć jako bazę do sosu np. do pulpetów. Schab zawijamy w nową folię i pozostawiamy w lodówce do następnego dnia.\nDrugi sposób - pieczemy schab w żeliwnej brytfance. Na dno brytfanki wlewamy odrobinę oliwy i obsmażamy schab z każdej strony. Następnie podlewamy schab bulionem z kostki rosołowej i pieczemy około 1 godziny. Na 20 minut przed końcem pieczenia, schab obkładamy plastrami kwaśnych jabłek. Dalej postępujemy tak samo, usuwamy jabłka i zawijamy schab w folię i pozostawiamy do następnego dnia. Osobiście uważam że drugi sposób jest lepszy. Schab jest jeszcze bardziej soczysty, a sos powstały podczas pieczenia aż się prosi, żeby polać nim upieczony schab i zrezygnować z malagi.\nNajważniejsze przy pieczeniu schabu, to czas pieczenia. Nie należy go zbyt długo trzymać w piecu, ponieważ go wysuszymy.\nJeżeli chodzi o malagę, robimy na bazie bulionu warzywnego. Galareta zrobiona na bazie bulionu warzywnego nie powinna wymagać klarowania. Dodajemy żelatynę i wino Malaga. Ogólnie wina powinno być 25%. Bardzo dobrze smakuje galareta z Porto zamiast Malagi. Wino powinno być dobrej jakości. Od ilości dodanego wina zależy smak galarety i kolor. Niektórzy oszukują i zamiast wina dodają karmel.\nJeden ze znajomych francuskich kucharzy, powiedział kiedyś do mnie. Nie dodawaj do potraw wina, którego sam byś się nie napił.\nŻeby nasz schab nie był tylko ucztą dla podniebienia, a również radował nasze oczy, garnirujemy go i zalewamy tężejącą malagą.\nAutor: Christopher Konkel o 19:48\nAutor: Christopher Konkel o 20:15\nNa smaczny początek trochę o samej polędwicy .\nPolędwica wołowa jest produktem najwyższej jakości – ceniona bardzo wysoko przez smakoszy. Ma wyjątkową zaletę – świetnie smakuje sama w sobie i nie potrzebuje zbyt długiego przygotowywania oraz dużej ilości przypraw . To jej ogromny atut – dzięki temu smakujemy mięso w jego oryginalnej postaci, doceniając jego zalety. Warto pamiętać, że tak delikatne mięso zbyt długo poddawane obróbce cieplnej – wysusza się i twardnieje. Należy do klasy pierwszej, jest mięsem wyraźnie czerwonym lub różowym, zupełnie nietłustym. Osobiście polecam polędwicę argentyńską rasy krów Angus, dobra jest również polędwica szkocka. Z polską polędwicą bywa różnie.\nKucharze polędwicę dzielą następująco: - zaczynając od grubszego końca. Najpierw końcówkę na boeuf strogonowa, potem na chateaubrianda ( jest to potrawa podawana ze specjalnie uformowanymi ziemniakami i sosem bearneńskim ).\nDo teraz pamiętam smak chateaubrianda i sosu bearneńskiego jaki jedliśmy z żoną w hotelu Solec w Warszawie 30 lat temu. Tak nam wtedy smakował, że jeszcze kilkakrotnie ,będąc w Warszawie, stołowaliśmy się w Solcu.\nNastępna część na tournedo i carpaccio, po nim filet mignon i końcówka na tatara czy też strogonowa.\nW zależności od długości smażenia, polędwicę dzielimy na:\n- bardzo krwistą – very rare, blue\n-krwistą – rare, saignant\n-półkrwista -medium rare\n-średnio wysmażona - medium, anglais\n-dobrze wysmażona – well done, demi anglaise\nŚrednio wysmażony befsztyk o grubości 2 cm.- to smażenie z każdej strony po 1 minucie na mocno rozgrzanej patelni, następnie zmniejszenie ognia i dosmażanie z każdej strony po 2 minuty.Bardzo dobrze jest też po usmażeniu, czyli po tych pierwszych 2 minutach, wstawić na chwile patelnię z befsztykiem do dobrze nagrzanego piekarnika.W ten sposób pomija się dosmażanie befsztyka, a efekty są jeszcze lepsze.\nKucharz dotykając palcem polędwicy wie w którym momencie, polędwica uzyska właściwy stopień usmażenia.\nProponuję wykonać następujące ćwiczenie:\n- opuszkami złączyć kciuk z palcem wskazującym i palcem drugiej ręki dotknąć poduszki pomiędzy kciukiem i palcem wskazującym – twardość poduszki odpowiada mniej więcej befsztykowi usmażonemu na krwisto.\n- to samo wykonujemy kciukiem i palcem środkowym – średnio wysmażony\n- kciukiem i palcem serdecznym – dobrze wysmażony.\nNależy również pamiętać – polędwicę solimy po usmażeniu.\nPolędwicę najlepiej smażyć na grubej dobrze rozgrzanej patelni na maśle z dodatkiem dobrego oleju.\nMitem jest smażenie befsztyka ze środkowej części polędwicy na grillu. Najlepszy befsztyk jest z patelni.\nSpotkałem się już z kucharzami, którzy na palniku gazowym rozgrzewają kratkę wykonaną z prętów i nagrzaną do czerwoności wypalają na mięsie kratkę, a smażą i tak na patelni.\nNa grilla bardzo dobry jest stek z antrykotu ( Ribeye Steak ) z wołowiny z Ameryki Południowej.\nDoskonały na grilla jest również klasyczny T-Bone stek. To tak jak dwa steki w jednym\n- mały z polędwicy i biodrówka bez kości.\nTournedos à la Rossini\nTournedos nie jest daniem na co dzień, jest to bardzo eleganckie danie, warte przynajmniej cudownie romantycznej kolacji we dwoje.\nGioacchino Rossini, zapisał się złotymi zgłoskami w dziejach ludzkości nie tylko jako twórca Cyrulika Sewilskiego, ale i Tournedos à la Rossini – wykwintnego dania z polędwicy wołowej.\nDanie to zostało przez niego wymyślone i przy współudziale słynnego szefa kuchni Marie – Antoine Careme wykonane. O Rossinim mówi się, że gdyby nie był kompozytorem, to na pewno zostałby wybitnym kucharzem, Jego smak, wyobraźnia kulinarna, upodobania do dobrego jedzenia i win, nie miały sobie równych.\nPrzepis na 2 osoby:\n30 g masło\n2 kromki chleba tostowego – wyciąć ausztycherem kółka wielkości befsztyków\n2 filety z polędwicy po 150 g każdy\n2 plastry foie gras z kaczki\nObraną truflę pokroić na cieniutkie płatki. Okrągłe tosty obsmażyć na połowie masła na złoty kolor. Zdjąć z patelni. Dodać resztę masła i odrobinę oleju. Dobrze zagrzać i smażyć mięso 2-3 minuty z każdej strony. Z patelni zdjąć filety , oprószyć solą i pieprzem, a na patelnię położyć na kilka sekund oprószone płatkami trufli, plastry pasztetu ( foie gras). Na talerzu układamy grzankę, na nią filet z polędwicy i foie gras z truflą. Na patelnie wlewamy 50 ml Madery i deglasujemy nią patelnię. Wytworzonym sosem polewamy gotowe Tournedos a la Rossini.\nPs.fotografia przedstawia Tournedos w tańszym wykonaniu. Zamiast trufli są pieczarki i ziemniaki parmentier, a na wierzchu jest pasztet z foie gras, w oryginale powinien być kawałek foie gras.\nAutor: Christopher Konkel o 21:04\nSuflet z wędzonego łososia\n100g. łosoś wędzony\n25g. mąka ryżowa\n1 łyżeczka ketchup\n1 łyżka wódka\n1 – 2 krople sok z cytryny\nSzczypta pieprzu Cayenne i gałki muszkatowej\nBardzo drobno posiekać łososia. Mąkę ryżową wymieszać z masłem w garnku. Nastawić na gaz i cały czas mieszając, dolewać mleko - aż do zagotowania. Po zagotowaniu dodać żółtka, dobrze wymieszać, żeby się nie ścięły.\nZ białek ubić pianę, dodając kropelkę soku z cytryny, szczyptę soli i połączyć ubite białka z masą.\nDo posiekanego łososia dodać, ketchup, wódkę, pieprz Cayenne , gałkę, sól i pieprz. Dodać wszystko do masy, delikatnie zamieszać.\nKokilki wysmarować masłem i posypać mąką.\nPrzełożyć masę na suflet do kokilek na 2/3 wysokości i wstawić do nagrzanego do 180 oC piekarnika na 20 minut. Podczas pieczenia sufletu nie otwierać piekarnika.\nAutor: Christopher Konkel o 13:46\nEtykiety: Ryby, Zakąski zimne\nSą ludzie, którzy pojawiają się w naszym życiu na chwilę, a pozostawiają po sobie piękny ślad.\nSerce to cząstka człowieka, która kocha, tęskni i czeka.\nCudownej pełnej miłości i uczuć Walentynkowej niedzieli wszystkim moim wiernym czytelnikom, życzy edicook.\nAutor: Christopher Konkel o 04:58\nTatar z łososia z tostem.\n150 g łosoś wędzony\n30 g cebula\n30 g ogórek konserwowy\n30 g. pieczarki marynowane\n20 g. kapary\n40 g czerwona i zielona papryka ( filet )\nSok z jednej cytryny, sól, pieprz, cukier puder\nCebulę, ogórek konserwowy, pieczarki marynowane, 2 rodzaje papryk i kapary pokroić w bardzo drobną kostkę. Osobno pokroić łososia wędzonego. Wszystkie składniki połączyć. Dodać oliwę, żółtko, sok z cytryny i przyprawić. Wymieszać.\nPomagając sobie ausztycherem ( kółko metalowe) uformować tatara na talerzu.\nPodać z grzanką tostową.\n2 – 3 łyżki dobrej oliwy z oliwek wymieszać z 2 ząbkami rozgniecionego czosnku. Posmarować oliwką chleb tostowy i grillować w tosterze. Po wyjęciu z tostera przekroić grzankę na ukos.\nAutor: Christopher Konkel o 23:52\nW tłusty czwartek po kryjomu,\nnic nie mówiąc dziś nikomu,\nzjadłem chyba ze sto pączków,\nsto chruścików, sto ciasteczek,\nto obżarstwo jest powiecie,\nale przecież takie życie, słodkie, pyszne,\nlukrowane, czasem nawet jest różane,\njedzcie dzisiaj me tłuścioszki\ni nie martwcie się, że wam pójdzie w boczki.\nAutor: Christopher Konkel o 21:17\nPierś z kaczki z sosem śliwkowym.\nPierś z kaczki po stronie skóry nacinamy w kratkę. Nacięcia nie powinny być zbyt głębokie. Nacieramy solą i oprószamy świeżo zmielonym pieprzem. Odstawiamy przynajmniej na godzinę do lodówki.\nRozgrzewamy dobrze patelnię, najlepiej żeliwną. Nalewamy trochę oleju i smażymy kaczkę od strony naciętej skóry. Po około 5 minutach, przewracamy pierś na drugą stronę i smażymy również 5 minut. Następnie wkładamy patelnię do dobrze nagrzanego piekarnika też na około 5 minut i kaczka jest gotowa. Wykładamy kaczkę na deskę i po 3 minutach kroimy na plastry. Układamy na talerzu i polewamy sosem.\nPodczas pobytu naszej kaczki w piekarniku, gotowy sos śliwkowy ( do kupienia w sklepach z żywnością orientalną) wylewamy na dużą patelnię i redukujemy do połowy. Następnie przelewamy zredukowany sos na patelnię na której piekła się kaczka i deglasujemy nim patelnię. Sos jest gotowy.\nAutor: Christopher Konkel o 22:56\nWykwintne ciasto dla szachistów- szachownica.\nUpiec czekoladowy biszkopt wg swojego przepisu, niezbyt wysoki 4-5 cm.\nPrzekroić na 2 krążki. Z jednego wyciąć 4 okręgi o szerokości 2 cm. Można wykorzystać talerzyki o różnej średnicy. Na cały krążek ułożony w tortownicy ,nałożyć okrąg 2 i 4.\nPowstałe puste miejsca wypełnić ubitą śmietaną .Następnie nałożyć okręgi 1 i 3 i znowu puste miejsca wypełnić śmietaną.\nWierzch dekorować dowolnie.\nMój przepis na mały biszkopt.\nBiałka ubić z cukrem, dodać ubite żółtka, delikatnie wymieszać. Dosypać przez sitko pozostałe składniki i delikatnie ale dokładnie wymieszać. Piec w temp.160stopni około 40 min. Biszkopt można nasączyć ponczem.\nAutor: Christopher Konkel o 07:09\nKarp w galarecie klarowanej.\nKarp w galarecie - klarowanie galarety. Nie wszyscy lubią karpia, ale w polskiej tradycji był, jest i jeszcze długo będzie. W moje...\nLemon salmon from the oven. Często podaję w ten sposób łososia. Można go przygotować wcześniej, wstawić do piekarnika 20 minut p...\nTournedos à la Rossini – wykwintne danie z polędwi...\nSerca marchewkowo łososiowe\nSernik na zimno na ksylitolu i herbatnikach\nSurówka z marchewki i selera naciowego chrupka i pyszna\nŚledzie w warzywach i pomidorowej zalewie\nBurger z szarpaną wołowiną i colesławem z czerwonej kapusty\nSałata z wędzonym dorszem


Wygraj w Bydgoskim Budżecie Obywatelskim z Muzeum Mydła! - Bydgoski Budżet Obywatelski\nStart BBO2021 Wygraj w Bydgoskim Budżecie Obywatelskim z Muzeum Mydła!\nWygraj w Bydgoskim Budżecie Obywatelskim z Muzeum Mydła!\nMiasto Bydgoszcz 10:07 BBO2021\nRazem z Muzeum Mydła i Historii Brudu świątecznie zachęcamy do głosowania w Bydgoskim Budżecie Obywatelskim. Dołącz do akcji i odbierz sportową koszulkę z limitowanej serii oraz ekologiczne mydełko z Bydgoskiej Wytwórni Mydła. Głosować można do 30 grudnia na stronie www.bydgoszcz.pl/bbo, a prezenty są tylko dla pierwszych 800 osób!\nCo zrobić, żeby odebrać koszulkę i mydełko?\n1. Zmień swoje zdjęcie profilowe na facebooku – użyj nakładki zachęcającej do głosowania w Bydgoskim Budżecie Obywatelskim. Wejdź na profil BBO: www.facebook.com/bdgbo;\ninstrukcja: Dodaj nakładkę zachęcającą do głosowania w BBO do zdjęcia profilowego:\nPrzejdź do strony www.facebook.com/profilepicframes.\nWybierz nakładkę z menu lub wyszukaj nakładkę: "Bydgoski Budżet Obywatelski".\nKliknij opcję Użyj jako zdjęcia profilowego, aby zapisać.\n2. W godz. 10.00-18.00 podejdź do Muzeum Mydła i Historii Brudu, które mieści się w Bydgoszczy przy ulicy Długiej 13-17 i odbierz swój prezent. Upominki czekają na pierwsze 800 osób.\n(sklep w trakcie świąt: 24.12. do 14:00, 25.12. nieczynne, 26.12. nieczynne, 27.12. nieczynne)\nEkologicznie w Bydgoskim Budżecie Obywatelskim\nNowe parki i drzewa, osiedlowe czujniki jakości powietrza, łąki kwietne czy zielone przystanki – w tym roku mieszkańcy Bydgoszczy zgłosili do BBO wyjątkowo dużo projektów o charakterze ekologicznym. Głosowanie na różnorodne pomysły trwa do 30 grudnia, na www.bydgoszcz.pl/bbo. Najczęściej pojawiające się pomysły to: nowe parki i skwery, drzewa, zakładanie łąk kwietnych, budowa zielonych przystanków komunikacji miejskiej, a także utworzenie nowych miejsc rekreacji i zabawy ze strefą edukacyjną np. dotyczącą pszczół, a także czujniki powietrza na konkretnych osiedlach. Wśród tego typu zadań nie brakuje też oryginalnych propozycji utworzenia miejskiego sadu z drzewami owocowymi, wykonania ekomuralu zachęcającego do sprzątania, budowy zielonych ekranów akustycznych, montażu domków dla owadów i ptaków czy oczyszczania zbiorników wodnych.\nPrawdopodobnie najciekawsze muzeum w Polsce\nMuzeum Mydła i Historii Brudu to miejsce, w którym najpierw wykonuje się własne mydło, a następnie zwiedza cały obiekt z przewodnikiem. Najważniejsza jest integracja i nauka przez zabawę, dlatego zarówno animatorzy jak i przewodnicy tryskają humorem. Niektóre rzeczy można powąchać, a nawet dotknąć, co sprawia, że jest tam jeszcze ciekawiej. Aby dostarczyć wysokiej jakości produktów, Muzeum stworzyło Bydgoską Wytwórnię Mydła, która zajmuje się tworzeniem naturalnych kosmetyków. Wytwórnia zaczynała oczywiście od mydeł, ale obecnie ma w swoim asortymencie również oleje, peelingi, hydrolaty, maski, balsamy do ust, kremy, szampony i wiele innych naturalnych produktów dostosowanych do każdej cery. Jako firmy bardzo mocno związane z Bydgoszczą chcą same decydować o naszym mieście, dlatego zachęcają wszystkich do głosowania w Bydgoskim Budżecie Obywatelskim. Więcej informacji o Muzeum Mydła i Historii Brudu na stronie www.muzeummydla.pl.\nWygraj w Bydgoskim Budżecie Obywatelskim z Muzeum Mydła! Reviewed by Miasto Bydgoszcz on 10:07 Rating: 5


Pan Jędrzej Piszczalski, T. I [Adolf Dygasiński] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00105 005831 20930580 na godz. na dobę w sumie\nAdolf Dygasiński PAN JĘDRZEJ PISZCZALSKI Opowieść z niedawnej przeszłości Tom I\nWSTĘP Pomiędzy Kielcami i Radomiem ciągnie się szosa, która latem wygląda jak biała nitka na zielonej płachcie. Jeżeliś, czytelniku, przed trzydziestu z górą laty przejeżdżał tamtędy w pocztowej karetce, toś poznał pocztyliona ze Suchedniowa. Franek mu było na imię. Ogromną fantazję miał ten człowiek; bywalec, wesoły, ruchliwy, od półkwaterka nigdy się nie wymawiał, a posiadał taki talent, że na swej trąbce pocztarskiej umiał wszystko wygrać, co mu do głowy przyszło. Od samego Suchedniowa, gdzie w owe czasy konie pocztowe były jeszcze lepsze niż w Orońsku, aż do Szydłowca Franek prawie od ust nie odejmował trąbki. Jechałem raz karetką w lecie i wypadło mi zająć miejsce frontowe, to jest na koźle. Rad temu byłem, bo Franek bez przerwy trąbił – wygrywał to krakowiaki, to oberki, to znowu jakieś smutne dumki. Gdy na chwilę przerwał, pytam go: – Jak widzę, lubisz grać na trąbce? – Przywykłem, to lubię – odparł. – Może służyłeś gdzie przy muzyce? – Kaj miałem służyćl… Służyłem we dworze za stangreta. – Za stangreta? I nauczyłeś się grać na trąbce? – A tak; mój pan lubił takie granie, tom się nauczył. – Cóż to za pan? Jak się nazywał? – Porządny pan… Piszczalski z Jacków. – Aaa, Piszczalski!… – Może pan myśli, że nieporządny? – Nic nie myślę… Po chwili milczenia zapytałem znowu Franka: – Ciężka też jest służba pocztyliona? – Różnie bywa – odrzekł Franek. Potem świsnął biczem i tak zaczął opowiadać: – Ja tu już drugim powrotem jestem na poczcie w Suchedniowie. Kiedym pierwszy raz nastał, zaraz jakoś po Godach, woła mnie pan pocztmajster przed wieczorem do kancelarii i powiada: – „Słuchaj no, pojedziesz mi z nagłą depeszą do Końskich!” – „Oj, proszę pana – mówię mu – tak prószy, że świata nie znać… Zadymka, niech Bóg broni, konie się na nic pomarnują” – „Nic nie pomoże – powiada on – musisz pojechać, bo to sztafeta”. – „Ha, myślę sobie, jak jechać, to jechać”. Wychodzę z kancelarii, idę do kuchni; ludzie tam siedzą, ciepło im, aż miło; rozpowiadam, że na całą noc pojadę do Końskich, a ci w śmiech, wydziwiają, że mię wilcy zjedzą na drodze. – „Raz kozie śmierć!” – pomyślałem i poszedłem do stajni. Patrzę – zawierucha, świata ani widu, a wietrzysko dmie uuu!… aż nijako słuchać. Zładowałem szkapy, zaprzągłem do wózka… stało biedactwo jak nieswoje, skurczyło się i ogony pod siebie wzięło. Dali mi z kancelarii te sztafetowe papierzyska w torbę, wdziałem płaszcz na grzbiet i rznę… Rany Boskie, co się działo!… Dęło tak, że konie z drogi spychało, a mnie o kęs wiatr z kielni nie wydmuchał. – „Nie ma co – powiadam sobie – trzeba tu naręcznemu zostawić cały kłopot, bo juści bydlę w takowym przypadku ma rozum lepszy od człowieka”. – Takem już zdał się na wolę Bożą i na rozum koński… Jedziewa, jedziewa, a tu mię na jeden raz gałęzie zaczynają bić po gębie, trącać po głowie. A no, wjechaliśwa w jakiś bór. Choćbym i konie skręcił, wiem to, gdzie jestem?… Niech ta naręczny bieży, kaj go węch niesie! Tośmy się, mój panie, tłukli i tłukli po tym lesie, Bóg wie jak długo. Naraz słyszę, ktoś woła: – „Stój!…” – Aż we mnie wszystko skrzepło, bom nie wiedział, co za jedno. Konie się też wzdrygnęły, żwawiej jeszcze biegły, a ten jakiś wrzeszczy, dopada do mnie i od razu za łeb chycił. Jak mnie też szczęśliwie raz wziął w obroty, to bił i bił… Nareszcie się ustatkował; ja leżę w śniegu, ledwie parę puścić z siebie mogę, a on woła: – „W zadymkę się wybrałeś, myślisz, że w taką słotę można drzewo kraść spokojnie?… Łajdaku jeden!” – Więc się ledwie zdobyłem na powiedzenie: – „Przecie ja jestem pocztylion ze Suchedniowa, do Końskich jadę ze sztafetą”. – „Pocztylion?… – pyta tamten; widno się zmiarkował i udobruchał. – No, no, a ja cię wziąłem za złodzieja, co tu już na niego z tydzień polują… I w taką zadymkę cię wysłali?” – „Człowieku – powiada – tu by cię wilki zjeść mogły!” – Ześmieliłem się teraz, wstaję z ziemi i powiadam: – „Wielkie rzeczy, bo to jednego już zjadły!” – „Widzę, żeś zuch – on mówi – żal mi, żem ci sprawił takie bicie z pierwszego impetu… Weź sobie, masz, żeby ci nie było… markotno”. – I włożył mi w rękę sporo pieniędzy, a potem znowu rzecze: – „Jakbyś chciał u mnie służyć, to przychodź do dworu w Jackach; potrzebuję zucha stangreta, a na samych gamoniów natrafiam”. – Kiedym posłyszał, że mi do Jacków przychodzić każe, to mię aż coś podrzuciło i skłoniłem się czapką, bom przecie wiedział, co to za pan w Jackach; osobliwie też konie jedyne na całą okolicę… Juści okrutny honor służyć przy takich koniach. Franek umilkł, już miał chęć wziąć się do trąbki; ale ja byłem ciekawy końca tego opowiadania i spytałem: – Powiedzże, co się dalej stało? – Raźniej mi teraz było jechać, bom i pieniądze czuł przy sobie i myślałem o służbie w Jackach. – A zadymka ustała? – Zadymka dęła jak siedmioro nieszczęścia… Puściłem konie, niby że ten naręczny okrutnie był koń mądry. Około rana spojrzę, a tu wjechałem na jakieś podwórko; rozglądam się, precz stoją bryki, a każda miała z tyłu napis: „Końskie”. Widzi pan, ten naręczny poleciał wtenczas taką jakąś krótką drogą przez lasy, żeby człowiek nigdy temu rady nie dał… Skoczyłem zaraz z bryki i jakem się rzucił koniowi na szyję, tom go szczerze pocałował za tę mądrość. – No, a potem poszedłeś do Jacków? – Toć panu mówiłem, jakom tam służył za stangreta. A jakże, nikomu nic nie mówiący, zabrałem się coś na drugi tydzień; przychodzę tam do dworu i powiadam, że mi sam pan dziedzic stawić się kazał. Od razu mię służba dopuściła, a on wyszedł i powiada: – „Hm, to ty jesteś pocztylion ze Suchedniowa?” – „Rychtyk ja” – odrzekłem. – „Ale widzisz, mój bracie, mnie lada kto nie dogodzi – mówi ów dziedzic – bo ja na różne sposoby jeździć lubię… Jakby na to przyszło, umiesz ty czwórką, piątką albo i szóstką powozić z konia?” – „Czemu nie; jak trzeba, dam radę… Kiej się z konia czwórką powozi, to najlepiej siodłowego ostrogą, naręcznego nogą, lejcowego lejcem, swaślowego biczem”. – „Doskonale! – powiedział szlachcic. – Podobasz mi się; pamiętaj tylko, że u mnie głównie chodzi o to, żeby stangret był zuch. Możesz sobie czasem pałę zalać i za dziewuchami pochodzić – nic nie szkodzi… Ale jak krzyknę: – „Konie!…” – to żeby tam pioruny trzaskały, jazda być musi, rozumiesz? Pardonu żadnego nie ma: słota nie słota, dzień, noc – wszystko równo; tyś zawsze powinien być gotów. I to, uważasz, z bata mi wal porządnie, bo jakbyś puknął ni w pięć, ni w dziewięć, zaraz w kark i z kozła precz. Skoroś pocztylion, to i zatrąbić nie wadzi czasem". Zostałem, służą… Jazda siarczysta, bo konie jak diabły, a pan nikiej iskra. Płacił mi w dubelt i darowiznę dał nieraz. Jedno tylko niedobre: taką ma rękę krzepką, że nim się spostrzeżesz, on już wali, gdzie popadnie. Gorączka, niech Matka Boska broni! Jak go czasem co podleci, to by uśmiercił. – Wybił cię kiedy? – Tak dokumentnie, to wszystkiego raz osobliwie. – Za cóż takiego? – Śmiech powiedzieć, bo tak jak za nic… Pojechaliśmy raz do Kielc, no i szosą jechał też tam jakiś ciarach w cztery kare konie, a Piszczalski wrzeszczy: – „Mijaj z kopyta!” – Ja w konie, a tamten stangret mi zajechał… – „Mijaj, gawronie!” – woła mój. Odsadziłem się, jak mlasnę: pcc, pcc!… Gwałtu! dopadłem i, żeby pewniej minąć, chlusnąłem tamtego furmana biczem po łbie; on chciał mnie poczęstować i pana mojego w gębę zajechał. Oj, klął też, klął, a rzucał się. Naraz krzyczy na mnie: – „Stój, durniu!” – Ledwiem konie zatrzymał, a on mię bierze w rękę, trząchnął będzie ze trzy razy i gruch mię o ziemię… Padłem jak jajko, kiedy się stłucze. – Bił cię potem jeszcze? – Nie! Opamiętał się, ochłonął. Przyjeżdżawa do Kielc, a on mówi: – „Franek, wyprząż konie i przychodź do mnie do numeru”. – Poszedłem i anim myślał, że mię takie szczęście spotkaj bo Piszczalski wyjął z kieszeni garść pieniędzy i mówi: – „Weź sobie, masz!…” – Widzi pan, taki z niego człowiek, jedyna dusza. Niektórzy ludzie to mu się umyślnie pod rękę nawijają, ażeby oberwać w łeb czy inaczej, a potem mieć zarobek. Potem urwała się rozmowa, tak że Franek zapomniał nawet zatrąbić przy wjeździe karetki do Szydłowca. W Szydłowcu stanęliśmy przed stacją pocztową; pasażerowie wysiedli i zdążali ku restauracji na obiad. Nie miałem apetytu, więc poszedłem przyjrzeć się charakterystycznemu ratuszowi w rynku. Właśnie sięgnąłem okiem ku szczytom budynku, kiedym posłyszał dwukrotny trzask z bicza: „Paf, paf”, i odwróciłem głowę. Cztery dziarskie kasztany, zaprzągnięte do żółto pomalowanego wózka, rwały prosto od strony kościoła w rynek. Konie jak piłki odskakiwały od ziemi, podkowami krzesząc o bruk iskry. Na głowie stangreta paliła się czerwona czapeczka z pawimi piórami, a na plecach takaż suka u sukmany, lśniąca od złotych centek; trząsł się pas, zdobny mnóstwem większych, mniejszych i drobnych kółek. Na kogo tu patrzeć? Na pyszne kasztany, jakby ze złota ulane, wstrząsające łbami i karkami, strojnymi w jaskrawoczerwone, na poły szafirowe płaty u chomąt, czy na stangreta z zuchwałą fizjognomią i w tak malowniczym stroju? Nowe trzaski z bata zagłuszyły mię, kiedy dzielna czwórka stanęła przed samym ratuszem. Wiemy, co to jest zatrzymać od razu energiczne konie, gdy podczas ostrej jazdy nagle je powstrzymuje silna ręka stangreta. Żółty wózek zrobił ruch wsteczny, kasztany kiwnęły łbami, jakby się kłaniały, i kopytami na bruku wybębniały zakończenie swego marsza. Z wózka wyskoczył wtedy wysoki, dorodny mężczyzna, liczący jakie trzydzieści parę lat życia. Miał on twarz sympatyczną, wielce ożywioną, był szczupły a szeroki w ramionach; bujna, jasnoblond broda, ogorzałe policzki i ciemnoszafirowe oczy pociągały ku sobie jakąś niezwykłością. Zebrani w gromadki, mieszkańcy Szydłowca, przeważnie Izraelici, z uszanowaniem odkrywali głowy przed przybyłym. – Któż to jest? – pytałem pierwszego lepszego. – Pan z Jacków, pan Piszczalski – brzmiała odpowiedź. „Więc to ten jest pan Piszczalski – myślałem w duszy. – Znam historię jego rodziny, a pierwszy raz go w życiu widzę… To Marceli, syn pana Jędrzeja”. Miałem wielką chęć podążyć za Piszczalskim, przypatrzeć mu się z bliska: ale zabrzmiała już po raz trzeci trąbka pocztowa dając znać pasażerom, że czas zająć miejsce w karetce. Więc poszedłem tylko do zuchwałego stangreta i zapytałem: – Dokąd jedziecie? – Do Radomia – odparł krótko zapytany. Kiedym się zbliżył do karetki, stał już tutaj Franek ze Suchedniowa, życzył pasażerom szczęśliwej drogi w nadziei otrzymania tryngeltu za życzenia. Miejsce jego zajął teraz Walek, który nie miał talentu do muzyki, ani daru opowiadania przygód swoich. Usiadłem na koźle i pojechaliśmy. Po równej drodze toczyła się ciężka karetka dudniąc, a pocztylion, przypiekany przez ciepłe lipcowe słońce, podrzemywał ciągle. Ujechaliśmy już z półtory mili od Szydłowca, kiedy naraz szosa zaćmiła się nadzwyczajną kurzawą, a ja w kłębach białego pyłu spostrzegłem cztery złote kasztany i żółty wózek Piszczalskiego. Przez krótką tylko chwilę mogłem się przyglądać; dwukrotny strzał z bata huknął i wszystko przeminęło. Ocknął się teraz i pocztylion, także trzasnął biczem, zaciął konie i począł niezdarnie trąbić. Przed nami obłok kurzu szybko się naprzód posuwał, jak gdyby go burza niosła. „Więc to jest ostatni Piszczalski – myślałem – Marceli, syn pana Jędrzeja, tego bohatera, o którym od dzieciństwa babka i matka naopowiadały mi tyle historyj”. Samego pana Jędrzeja jak przez mgłę pamiętam: mężczyzna był otyły i olbrzymiego wzrostu, bez żadnego wcięcia w pasie; gdy mówił, głos jego huczał głośno; wzrok miał surowy; nosił czamarę fałdowaną z tyłu, na głowie – czapkę bobrową, na nogach – wysokie świecące buty. Ostatni raz widziałem go w małym miasteczku. Wyszedł z zajazdu i przez rynek podążał ku aptece; za nim o kilka kroków z tyłu szedł Maciek, stary sługa, a za Maćkiem postępowały dwa wielkie psy moręgowate z obciętymi uszyma. Wszyscy zdejmowali czapki przed panem Jędrzejem, niektórzy z uszanowaniem całowali go w rękę. On kiedy niekiedy kładł rękę do kieszeni i rzucał biednym pieniądze.\nROZDZIAŁ I Piszczalscy pochodzą z Ukrainy. Ojciec pana Jędrzeja, Paweł Piszczalski, około piętnastu lat życia strawił na wojaczce, z której do domu powrócił jako rotmistrz. Liczył czterdziesty drugi rok życia, gdy się ożenił z panną posażną i dobrego rodu. Z tego małżeństwa urodził się syn, którego na pamiątkę dziadka ochrzczono imieniem Jędrzej. Pan Paweł był wzorowym mężem i ojcem; ale miał przekonanie, że dziecko płci męskiej już od maleńkiego powinni wychowywać mężczyźni, gdyż inaczej „wśród bab – jak mawiał – chłopak musi wyrosnąć na niewieściucha”. Toteż wnet potem, gdy Jędruś przestał ssać pierś macierzyńską, dostał za niańkę i za pierwszego wychowawcę Maćka Wierzbę, wachmistrza, wojaka z krwi i kości. Ten Wierzba był to gołąb dobroci; do Jędrusia przywiązał się jak do własnego syna, i do wychowania chłopca zastosował system żołnierski. Zaledwie malec umiał chodzić, już go wachmistrz uczył trzymać się prosto, maszerować, a przy tym udzielał mu lekcyj pierwszych zasad sztuki krzyżowej. Pięcioletni chłopak dosiadał małego kuca i z drewnianą szabelką lub lancą bardzo zręcznie harcował na komendę po dziedzińcu. Jak raz szczęśliwie narwał Maciek panicza rotmistrzem, tak się też tytuł rotmistrza pozostał na całe życie. – Jestem rotmistrz Piszczalski! – mówił o sobie malec, którego i ubierano w mundurek ułański. Przyszła pora strzelania do tarczy i na tym polu także Maciek dowiódł dużo zdolności nauczycielskich, a chłopiec okazywał nadzwyczajną pojętność marząc ciągle o swej przyszłej karierze żołnierskiej. W całej tej edukacji wielką rolę odgrywały opowiadania Wierzby o staczanych bitwach, przygodach obozowych i żołnierskich trudach w różnych krajach. – Było to we Włoszech – mówił wachmistrz – szło o zdobycie mostu pod Lodi; powiada do mnie rotmistrz: – „Jedziemy na rekonesans!” – I puściło się nas dwunastu, co koń skoczy. Nieprzyjaciół były chmary, podjechaliśmy do nich z bliska. Kiedy nas spostrzegła austriacka konnica, w tej chwili wypadło więcej dwustu w pogoń za nami. Oj, byłaż to gonitwa! Rany Boskie, tylko ziemia stękała od kopyt końskich!… Ja patrzę, a mojego rotmistrza już dwóch tuż, tuż dopada; on gnał, a szablą naokoło swej głowy tak robił, tak wywijał, że mi się wydawał, jak święty z jasną obrączką nad głową. Jezus Maria, Józefie święty! Przy mnie by człowiek taki miał zginąć? Cóż by świat powiedział, jakbym po wojnie wrócił do domu? Dopiero ja konia ostrogą bodnę i na pomoc lecę. Wręcz do jednego Niemca z lancą dopadam, a jego już na siodle nie ma. – I przy tym Maciek wykonywał ręką ruchy odpowiednie, a Jędruś z roznamiętnionymi oczyma aż rękami trzepotał i wołał: – Cóż dalej, cóż dalej? – Jednegom zwalił, a tu mnie drugi huzar znowu z lewego boku pałaszem w łeb zajechał i od tego czasu mam oto tę bliznę na czole… Ale pożałował łajdak za moją ranę, bom zaraz lancę odwinął i na odlew samym drzewem takem go w łeb grzmotnął, że mi się pod same kopyta konia zwalił. Musi na wieki ziemię liże, bo hurma jazdy wnet po nim przewaliła. Wróciliśmy szczęśliwie, choć pięciu zabrakło. Potem była bitwa straszna, jazda szła na armaty i armaty zdobyła… – Jakeście armaty zdobywali? – pytał chłopiec zentuzjazmowany opowiadaniem. A Maciej wtedy rozpowiadał wszystkie szczegóły swoim prostym, a malowniczym językiem. Innym razem znowu wachmistrz przedstawiał obraz bitwy pod Jeną: – Grzmiało tak strasznie – mówił – że huk armat o dwie mile prawie było słychać; ale to nic, bo taka muzyka jest najlepszą przygrywką do ataku… Krew się w człowieku rozpalała i konia trudno też było w garści utrzymać, boć koń, który służy w wojsku, lubi bitwę, a i czuje, kiedy jej człowiek pragnie. Kawaleria szarżowała tam na kawalerię. Wpadliśmy jak wszyscy diabli ze strasznym ogniem i Niemcy na jedną minutę placu nam nie dotrzymali, łamało się toto wszystko, wiło; dopiero my dalejże się wprawiać na ich karkach. Miał człowiek dubeltową siłę w ręce… Jak dziś pamiętam, było to czternastego października; zapędziłem się w gonitwie za rozsypanym nieprzyjacielem, kiedy naraz ze wszystkich stron otoczyły mnie dragony niemieckie. Pierwszego, co na mnie natarł, od razu zdmuchnąłem z konia, spadł jak knotek ze świecy; ale mię w tej chwili któryś za to z góry tak potraktował, że mi tylko w mózgu trzasło, a w oczach się zaćmiło; dopadł jeszcze inny i, przelatując, pchnął mię pod żebra. Spadłem wtedy z konia, nic już nie wiedziałem, co się ze mną działo, i leżałem tak w błocie chyba ze dwie dobre godziny, zanim mię swoi poznali i między rannych odnieśli. Z tej bitwy wyniosłem sobie oto dziurę jedną w czerepie, a drugą między żebrami… Tak Wierzba wachmistrz opowiadał ciągle. Czy rzeczywiście był w tych wszystkich bitwach, czy może o nich tylko słyszał, bardzo trudno to wiedzieć. Ran on miał na ciele dużo, powoływał się na ich świadectwo przed malcem; ale był to wyborny opowiadacz, a u takiego fantazja przecież działa i nie może się krępować suchym notowaniem faktów. Wachmistrz obrazami całymi myślał i był urodzonym talentem twórczym. – Maćku, powiedz mi, czy rany bardzo bolą? – pytał Jędruś. – Jak która; druga to świdruje do szpiku, niektóra, psiakość, piecze żywym ogniem, a inna drze, co się chce człowiekowi gwałtu wrzeszczeć… Są rany takie ślamazarne, niebolące i to paskudztwo jest najgorsze, bo człowiek gnije powoli. Te rany, co bolą, są daleko lepsze, bo się z nich robi zawziętość po wyzdrowieniu. Oj, jak przyszło, płatałemże ja też tę niemiecką gadzinę za swoje bóle!… Święty Panie, grzechy mi moje odpuść na tamtym świecie, bom pewno niejednego pludra do piekła posłał! W takiej to atmosferze bohaterskiej epopei rósł Jędruś i tak się przejął czynami wojowników, że tylko o tym jednym myślał; na ten temat sam już powtarzał opowiadania o różnych zdarzeniach, a zwykle siebie przedstawiał jako bohatera. On się przejął twórczością wachmistrza Wierzby, układał plany i obrazy bitew, opowiadał nieraz matce, jak zdobywał armaty, jak rozbijał czworoboki nieprzyjacielskiej piechoty lub się ścierał w szarży z jazdą. Pełno ruchu i życia przeglądało z tych naiwnych opowieści dziecka; ogień mu wtedy pałał z oczu, rozpłomieniały się policzki; chłopiec w najlepszej wierze miał się za rotmistrza Piszczalskiego. Dla niego istniał na świecie tylko zawód żołnierza; nie cenił nic więcej, tylko dobrego konia, dobrą szablę. W żywej młodocianej fantazji przerabiały się wielorako wszystkie posłyszane epizody wojenne; bo malec we śnie i na jawie słyszał wyraźnie wrzawę bitwy, zgiełk, szczęk oręża, huk wystrzałów; on widział, jak się zwycięża i jak się ginie. – Maciek, czy ty pamiętasz – mówił – jak mię oskoczyli Austriacy, a tyś mi życie ocalił?… Oj, nabiliśmy ich też wtenczas, nabili!… Leżeli po polu, jak snopki zżętego zboża. Zachciało się koniecznie chłopcu mieć bliznę na czole i jednego razu nożem poprzecinał sobie skórę. Nie skończył jeszcze Jędruś lat dziesięciu, kiedy go ojciec odumarł. Dla pani Pawłowej, która była wielce niesamodzielną niewiastą, śmierć męża stanowiła ciężką epokę w życiu. Jak tu wychować chłopca z ognistym temperamentem, którego już wcześnie usunięto spod jej wpływu? A zarząd majątkiem, to także nie na głowę kobiety. Na szczęście, znaleźli się doradcy i opiekunowie, a ci uchwalili, iż czas wielki, aby pomyśleć o nauce Jędrusia. Sprowadzono więc do domu nauczyciela, który jednakże spotkał w chłopcu oporność, nie dającą się przełamać, i rychło ustąpił ze swego stanowiska. Po nim zajął miejsce inny, a temu także nie poszło z uczniem lepiej. Jędruś miał naturę silniejszą, aniżeli systemat pedagogiczny i pokonywał przeto swoich nauczycieli. Dopiero trzeci guwerner wziął się na sposób i był nieco szczęśliwszy od swoich poprzedników; skoro spostrzegł, że się uczeń do niego nie nagnie, począł się sam do ucznia naginać. Dzięki tej wyrozumiałości nauczył się Jędruś po upływie roku jako tako czytać i pisać. Miał już młody rotmistrz skończonych dwanaście lat życia, kiedy nareszcie matka, ulegając wpływowi krewnych, postanowiła oddać jedynaka do szkół publicznych. Ale i Maciej musiał z nim wyjechać. W tych szkołach Jędruś mało robiłj do książki zaglądał o tyle, o ile w niej znajdował rysunki lub opisy bitew i czynów wojennych; wszystko inne nadzwyczajnie go nudziło. Prośby, groźby, plagi nawet – wszystko to nic nie pomagało, bo Jędruś przełożonych swoich uważał za ludzi, którzy by nigdy żadnej bitwy nie wygrali. Z kolei rzeczy przełożeni najzupełniej zwątpili o młodym Piszczalskim. Ale za to koledzy bardzo kochali młodego rotmistrza i uważali go za wielkiego zucha. Miał on taki mir u swoich współtowarzyszy, żeby za nim – jak to mówią – każdy w ogień poszedł. Przy lada sposobności wytwarzały się dwa obozy, z których w jednym koniecznie musieli być Niemcy, w drugim Polacy lub Francuzi z Piszczalskim na czele – i ten drugi obóz zawsze zwyciężał. Duch wojenny zapanował w szkole, a pedagogom trudno go było powstrzymać, rotmistrz bowiem podsycał ducha tego swymi pełnymi ognia opowiadaniami o własnych wojennych czynach pod Wagram, Austerlitz, Lodi itd. Prócz tego, weszły w modę nieustanne bitwy i pojedynki; mało kto myślał o odznaczeniu się w szkole, ale każdy pożądał laurów wojennej sławy. Rotmistrz spotkał zawziętego przeciwnika, który się nazywał Turnia, miał po swojej stronie część szkoły i dumnie wyzywał Piszczalskiego. Pojedyncze bitwy zamieniały się teraz na nieustającą wojnę. Nadeszła zima i Turnia ze swoimi cały czas wolny od zajęć w szkole obracał na budowanie fortecy z wałów śniegu; praca trwała przez tydzień, a gdy ją ukończono i nagromadzono wewnątrz ogromny zapas kul śnieżnych, Turnia przez adiutanta swego posłał Piszczalskiemu formalne wyzwanie do stoczenia walnej bitwy. Jednego więc dnia po południu dwie nieprzyjacielskie armie wyszły za miasto; ale jakże się rotmistrz zdziwił, kiedy ujrzał szańce nieprzyjaciół i ogromne zapasy amunicji. – To nic – rzekł do swego zastępu zagrzewając jego męstwo – odważni żołnierze moi, wy się nie potrzebujecie chować za mury! Z gołymi rękami pójdziemy i zwyciężymy… Za mną, za mną, waleczni! I Piszczalski na czele swej armii przypuścił szturm. Już w pierwszym ataku rotmistrzowscy zdobyli okopy i ukrytych za nimi turniowszczyków wyparli do fortecy. Na oblegających posypał się teraz ze ścian twierdzy grad kul, które były twarde, zlodowaciałe. Szturmujący chcieli zrobić wyłom w ścianie twierdzy, lecz bez użycia narzędzi okazało się to niepodobieństwem. Bramę wchodową zastawili oblężeni jakimiś starymi wrotami, które od wewnątrz podpierały liczne barki. Duch zwątpienia wstąpił w szeregi rotmistrza, już kilku rannych odeszło na bok, innym ręce tak zmarzły, że byli bezczynni. Ktoś nawet doradzał odwrót, ale Piszczalski nie chciał o tym słyszeć; pomyślał on krótką chwilę i znalazł szczególny sposób zdobycia warowni. W pobliżu znajdował się stóg siana, którym obesłano dokoła fortecę – i siano podpalono; ze ścian twierdzy lała się teraz woda, a dym, idący w górę, i płomień nie dozwalały oblężonym miotać pocisków. Coraz nowy zapas siana przybywał, coraz też bardziej słabły ściany warowni. Twierdza upadła i rotmistrzowscy zwyciężyli. Turnia jednakże poddać się nie chciał, okrył Piszczalskiego obelgami dowodząc mu, że tylko chytrością umie zwyciężać, nie w otwartym polu. Przyszło do roznamiętnienia, potem do walki na pięści. Nie podobna tu opisywać szczegółów bitwy; dosyć na tym, że Piszczalski na łeb, na szyję poraził przeciwników. Rozjątrzeni chłopcy walczyli do nocy i wrócili do domów zziębli, poranieni: jednym krew się puściła z nosów, drugim popodbijano oczy, podrapano twarz i ręce, podarto w szmaty ubranie, wyskubano włosy z głowy. Nazajutrz więcej niż połowy uczniów brakowało w szkole. Sprawa wytoczyła się przed władzę szkolną, u której Jędruś już i tak miał złą opinię. Przy badaniu wszystko wyszło na jaw; pokazało się, że ambitny rotmistrz nieustannie wznieca wojenny zapał, szkodliwy dla celów wychowawczych, że sam nic nie robi, innych odciąga od nauki i w ogóle daje jak najgorszy przykład. Przełożony zawiadomił więc listownie matkę Jędrusia wzywając ją do odebrania syna, na ulepszenie obyczajów którego szkoła nie posiada żadnych środków. Mężny wojownik musiał ustąpić, została po nim tylko przez krótki czas tradycja w szkole wśród niektórych walecznych. Miejsce idei wojny zajęła potrzeba nauki. Razem więc z Maciejem powrócił młody rotmistrz do wsi rodzinnej, a był już wtedy szesnastoletnim wyrostkiem. Teraz nie bawiła go musztra, nie wywijał drewnianą szabelką, lecz hulał na koniu po stepie, ścigając zwierzynę, lub plądrował po lesie. Konie, psy, strzelba – były to ulubione przedmioty rotmistrza, a noc tylko spędzał w domu. Zdziczał, zrobił się z niego barbarzyńca, który częstokroć okazywał nieposkromioną popędliwość, bijąc ludzi, ilekroć woli jego nie czynili zadość. Pomimo tego, cała dworska służba przepadała za paniczem. Zarówno matka, jak krewni i opiekunowie, nie mieli na Jędrusia żadnego wpływu; ich rady i przestrogi obijały się o uszy chłopca niby o ścianę. Maciej Wierzba miał u niego powagę o tyle, o ile mu imponował swą przeszłością, bliznami ran, otrzymanych w bojach; zresztą opowiadania wachmistrza ciągle jeszcze sprawiały wielkie wrażenie na umyśle młodzieńca. Jak dąb rozrastał się młody rotmistrz, posiadał na wiek swój niepospolitą siłę, ogromny zapas energii i nadzwyczajnie butny temperament. Lekceważył ludzi słabych, lękliwych, a miał wielki szacunek dla siły fizycznej i dla odwagi. Można go było widzieć codziennie na koniu, jak chart podkasanym i jak chart ścigłym; prawie cały jego ubiór był ze skóry; kochał się w rzemiennych pasach, rajtuzach, kurtach i smyczach. Krok w krok jeździł za nim Maciek Wierzba, wojownik starego autoramentu, poważny, najczęściej milczący, surowy i nieustraszony kawalerzysta. Pan Jędrzej miał lat dwadzieścia dwa, gdy go odumarła matka. Kiedy go przycisnęła do piersi w godzinę śmierci i udzieliła mu ostatniego błogosławieństwa, rozżalił się, a pierwsze łzy szlachetnych uczuć popłynęły mu z oczu. Na czas jakiś krótki zmienił tryb życia; ale silna natura przemogła, wezwała go do życia czynnego. Był on teraz przecież panem, mógł rozkazywać, robić, co mu się podobało, zakupywać nowe konie, gromadzić dokoła siebie myśliwych i junaków.\nROZDZIAŁ II Młody Piszczalski prowadził życie królewskie w swojej dziedzicznej wsi Kuczmirówce, która bez najmniejszych usiłowań ze strony właściciela przynosiła znaczne dochody. Pojawiały się tutaj coraz nowe konie, psy, osobliwe okazy palnej broni, zjeżdżali się myśliwi i zgiełkliwe życie młodzieńca upływało na łowach, wyścigach konnych, na układaniu psów, tresowaniu koni. O kilka mil mieszkał w okolicy szlachcic, Ignacy Worzewski, właściciel Piołunówki, z którym rotmistrz wszedł w bliższe stosunki, ponieważ Worzewski, lubo starszy, był bardzo podobny do Piszczalskiego pod względem swych upodobań. Coś w sierpniu, jednego dnia przypada z tej Piołunówki posłaniec konny i doręcza panu Jędrzejowi list następującej treści: „Kochany Rotmistrzu! Właśnie wczoraj powróciłem z Berdyczowa, gdzie wyprzedałem całe swoje tałałajstwo. Oczyściłem sobie najzupełniej raz nareszcie stajnię; podobierałem fornalki, skompletowałem dwie czwórki do wyjazdu, nabyłem pysznego wierzchowca wyścigowego – ptak nie koń; kupiłem też wcale dobrego galopeda dla dojeżdżacza, a prócz tego przyprowadziłem cztery srokate kuce do kałamaszki – powiadam ci, rotmistrzu, panny nie konie! Przed samym odjazdem z Berdyczowa trafiam na parę karych ogierów garbonosów; byłbym kpem, gdybym nie kupił, bo konie jakby dla mnie stworzone! Ogień, siła, budowa – olbrzymy!… Otóż, pragnę koniecznie, abyś ty to wszystko obejrzał; nie bez tego, żebyśmy zaraz nie ucięli jakiej facjendki. Przywiozłem też z jarmarku parę baryłek kawioru, świeżych minogów i innych zakąsek, a wszystkiego tego sam zjeść nie myślę. Ale, ale!… Przywieź ze sobą ze sześciu ogarów i Maćka, bo mam dla ciebie niespodziankę: polowanko takie, że mu buzi dać można". Niebawem rotmistrz wydał rozkaz, aby mu do bryczki zaprzągnięto w poprzek cztery konie, zabrał ze sobą dwie strzelby, sześciu psów, Maćka – i puścił się w drogę. Już dobrze dwie mile ujechał od domu, kiedy spostrzegł, iż naprzeciwko niego wyciągniętym kłusem pędzi ktoś w trójkę koni. – Mikita, jedź no porządnie! – odezwał się pan Jędrzej do swego woźnicy. – Niech ten tam jakiś widzi, że rotmistrz Piszczalski jeździć umie! Na to wezwanie Mikita trzasnął tylko lejcami i puścił konie, które z kopyta, jak wiatr ruszyły. W szalonym pędzie bryka pana Jędrzeja przeleciała około bryki jakiegoś przejezdnego jegomości, który w trzy konie podróżował. Ale ów podróżny w tej chwili ze swej bryczki na cały głos wołać zaczął: – Hola, stój, stój! – Panie rotmistrzu, to ktoś znajomy jedzie – rzekł Maciej. – Możeby stanąć?… Zatrzymała się czwórka Piszczalskiego, a nieznajomy podróżny kazał swojemu woźnicy zawrócić i podjechać do rotmistrza. Teraz pan Jędrzej spostrzegł przed sobą mężczyznę wysokiego a chudego i z wąsami, przypominającymi Turka; zbliżył on się szybko do rotmistrza, rozłożył długie ręce jak skrzydła wiatraka, i zawołał: – Jaż się nie mylę?… Rotmistrz Piszczalski – ha?… – Tak jest! – odrzekł zapytany. – A ty, duszko, mnie nie poznał?… Jaż krewny twój, Eugeni Horda Drakiewicz – aa! Mało tego, że krewny, ja prawie jak wasz rodzony… Za Piszczalskimi ja by w ogień poszedł… Dusze moje, kochanieńkie! A pamiętasz, jak ja odwiedził cię, kiedy ty był w szkołach, za domem?… Trzy ruble tobie zostawił, serce – aa?… Więcej ja dałby, ale w karty zgrał się w nocy… Jak Boga kocham, zgrał się… Więcej pięciu tysięcy rubli asygnacyjnych ja przegrał. – Matka mi mówiła, że Horda Drakiewicze są bliscy nasi powinowaci… – mówił rotmistrz. – Jakżeż powinowaci być nie mają?… Taż są!… A niechże cię, śliczny mój!… Tak ty, serce, Jędrzych Piszczalski?… Byćże może?… Ot i młodzian, jak Boga kocham!… Wszystkiego lat dwadzieścia parę mieć może, a wsadź go na koń – i masz atamana!… Serce moje, robaku, dajże ty mnie wyściskać się, wycałować!… I nie czekając na pozwolenie Drakiewicz wskoczył na bryczkę, a potem twarzą swoją padł na twarz rotmistrza i cmokał ustami, całował, ciągle powtarzając: – Dobry, jedyny ty, kochanieńki synek mój! Nareszcie przestał całować pana Jędrzeja i pyta: – Serce, ty dokąd wybrał się? – Jadę do Piołunówki, do Ignasia Worzewskiego. – Do Worzewskiego? Wy znajomi? Ślicznie!… Jadę z tobą, nacieszymy się. Psy, serce, ty na moją brykę każ przesadzić, at i miejsca będzie zaraz więcej… Widzisz, ja człowiek praktyczny – aa! A po co ty do Worzewskiego? Na polowanie, na karty może – ha? – Ignaś wrócił niedawno z jarmarku w Berdyczowie, więc jadę obejrzeć kupione konie. – Pięknie!… A on dobrze żyje?… Powiedz, duszko, kucharza on trzyma? Stary jego ojciec żył uczciwie, nie żałował sobie… Pewno i on takoż? Posiliłbym się… Jaż cztery mil gonię po szklance kawy z bułeczką – oo! – U Worzewskiego jeść dostaniemy, nie ma o czym mówić – upewniał rotmistrz. Rozmawiając o tym i o owym, przybyli nareszcie do Piołunówki, gdzie pan Ignacy Worzewski przyjął gości z otwartymi rękoma. Piszczalski przedstawił Hordę Drakiewicza, jako swego krewniaka, a Worzewski na to: – Drakiewiczów na Litwie dużo; dwa lata temu jeździłem do stryja swego, który mieszka w powiecie lidzkim, i poznałem tam Hordę Drakiewicza, człowieka bardzo przyjemnego. – Inaczejże być nie może! zawołał Drakiewicz. – Jaż pociechę mam z tego, bo gdzie nie zajedziesz, ludzie się odchwalić nie mogą Horda Drakiewiczów: – „At ród – powiadają – ziemianie, godność z każdego prosto kapie…” – Wiesz, serce, ja dygnitarzem takoż byłby, siedziawszy w domu!… No, ja nie chciał, jak Boga kocham, nie chciał! Jaż skromny człowiek, bez tego zjem, wypiję, po co mnie marszałek? Powiedz, kochanieńki, ta Worzewska, co wyszła za Kapsulewicza, powinowata twoja – ha?… Ja na weselu ich był. – Rodzona siostra mojego ojca – odrzekł Worzewski. – Patrz, jak my oba zeszli się!… Ot, Kapsulewicz skarb zdybał, anioła, nie kobietę! Jak mnie miło, że ona ciotka twoja, serce!… My o niej pogadamy potem, a teraz, duszko, co ja powiem tobie: Jakby ty zajrzał we mnie, to by zapłakał; powiedziałby: – „Drakiewicz, krew taka, a głodny, żołądek u niego pusty!…” – Widzisz – aa! – Ależ zaraz, zaraz!… Wypijemy, zjemy! – zawołał Worzewski i wybiegł gdzieś z izby pośpiesznie. Niebawem gospodarz zaprosił rotmistrza i Drakiewicza do jadalni, gdzie na stole znajdowały się liczne butelki, jako też zakąski. Drakiewicz nie dał się prosić, pochwycił czym prędzej butelkę z wódką i kieliszek, powąchał, popatrzył w butelkę pod światło mówiąc: – Starka!… A ona w butelki dawno zlana, ha? Jaż się napiję, serce, przed, w środku i po… Nie mówięż, że po razu; co za rachunek byłby?… Podjadłszy, my wypijem braterstwo – aa? Węgierskie tylko ja piję, przywykł… Jak nalegają, szampańskie też wypiję… Ale potem, serce, potem, na końcu!… Worzewscy, ot mi szlachta, ród duży, jak Boga kocham! Z tymi słowy nalał sobie Drakiewicz kieliszek po same brzegi, wypił, smakował przez chwilę, a nie wypuszczając z rąk butelki, mówił znowu: – Jak, serce, deszcz pada, to pierwsza kropla wsiąka głęboko i nic z niej nie zostaje; druga takoż wsiąka, nie to, żeby głęboko, a zawsze wsiąka-, trzecia – at prawdziwa kropla! Ziemia już jej nie pije… Zwierzę-li, roślina-li, człowiek-li tę trzecią kroplę pije; tak Bóg i zrobił mądrze!… Mnie jeden gwardian raz to wyłożył, ja pojął i po trzy krople zawsze już pijam… Trzy przed, trzy w środku i trzy po… Wy sobie zapamiętajcie ten metod, jak chcecie zdrowia mieć po uszy – aa! Wesoło upłynął czas przy śniadaniu, Drakiewicz bawił swoimi konceptami rotmistrza i pana Ignacego, który nareszcie prosił gości, ażeby obejrzeli jego konie. Było co widzieć, bo Worzewski nie tylko kochał się w koniach, ale się znał na nich wybornie. Wyprowadzono wreszcie ze stajni na plac karego ogiera, który szedł, buńczucząc się, drobniutko przebierał zrazu nogami, ogonem ziemię zamiatał, nozdrzami prychał i zdał się gniewnie na świat spoglądać. Naraz podskoczył, chrapnął dziko, wspiął się i podniósł w górę stajennego, który go krótko trzymał. – Hryciu, taż mu popuść, stary ośle! – krzyknął Worzewski. – Cóż to, konia się boisz! Hrycio popuścił; ale koń w tej chwili szarpnął, stajenny padł na ziemię, jak długi, a kary zaczął po dziedzińcu szczupaka wycinać. Bryknął, najeżył grzywę, zadarł nieco swój ciężki, bujny ogon, chrapał i strzygł uszyma, nareszcie puścił się przez dziedziniec w pełnym pędzie, zaledwie nogami tykając ziemi. Dopadł do jakiegoś parkanu, stanął nagle, aż ziemię zarył tylnymi kopytami; chrapnął, odwrócił się, wierzgnął trzykrotnie w powietrze i, wspaniały, z trzęsącą się grzywą, defilował, jakby się boczył do ludzi. – Cóż na to powiesz, rotmistrzu? – zapytał gospodarz. – Pyszny koń! – odpowiedział Piszczalski, wpatrując się w karego z zachwytem. – Hryciu, żebyś nie był mazgajem, to byś złowił konia i przejechał na nim oklep! – zawołał Worzewski. – Ale Hrycio nadaremnie zachodził to z boków, to z tyłu; koń się rozhulał i podejść go było trudno. Powypadali teraz różni ludzie ze stajni, polowali na karego, który nie dawał się ani ująć, ani do stajni zapędzić. Nareszcie wpadł do swej klatki, skąd go niebawem znowu wyprowadzono, i Hrycio jednym susem, jak pantera, znalazł się na jego grzbiecie. Koń wspiął się na tylne nogi, potem w gwałtownym ruchu poskoczył, wstrząsnął całym ciałem, wierzgnął kilkakrotnie i zwalił Hrycia na ziemię, a sam znowu się puścił w szalone tany po dziedzińcu. – Gdzie jest Michałko? – zawołał Worzewski, – On jeden jeździć umie!… W tej chwili ukazał się młody chłopak w baraniej czapce; szedł do rozhukanego konia śmiało, patrzył mu w oczy, a kiedy już był o kilka kroków, rzucił się na niego i pochwycił opuszczone lejce; szarpnął nimi ku dołowi, potem zarzucił je karemu na łeb i w mgnieniu oka już siedział na grzbiecie! – Zuch! zuch! – zawołał rotmistrz z zapałem. Ale oto ogier w tej chwili rzucił się bokiem całym na ziemię; porwał się znowu jak oparzony, poskoczył, wierzgnął i padł na bok drugi. Michałko siedział, jakby przykuty do konia. Teraz kary chrapnął, stanął na równe nogi, wspiął się prosto, tak że za chwilę mógł grzbietem runąć na ziemię i jeźdźca ciężarem swoim przytłoczyć. Wtedy Michałko lekko zeskoczył na ziemię, ściągnął konia uzdą ku dołowi i już mu się powtórnie miał na grzbiet rzucić, kiedy ktoś podszedł z tyłu, odebrał kozakowi z rąk lejce i dosiadł karego z nadzwyczajną zwinnością. Był to rotmistrz Piszczalski. Teraz koń z jeźdźcem poleciał, jak szalony; stanął, chrapał, skóra na nim drżała konwulsyjnie, lecz nie upadł; piana z ust mu się toczyła i obłok pary nad nim się unosił. Pan Jędrzej głaskał konia jedną ręką, mówił coś do niego, a półgłosem zawołał: – Otworzyć bramę! Zaledwie bramę otwarto, rotmistrz ścisnął konia łydkami i puścił mu lejce. Zadrżała ziemia pod kopytami, poleciała w górę darń, wyrzucona siłą nóg końskich; rumak i jego jeździec zniknęli w polu. Wszyscy wyszli za bramę, Worzewski przyłożył dłoń do oka i patrzał za Piszczalskim, potem rzekł: – Hrycio i Michałko na konie, jechać za panem rotmistrzem, bo tam źle będzie! – Cóż złego? – pytał Drakiewicz. – Taż on jeździec, daj, Boże, zdrowie! – Tak, widzę to ale koń go poniósł na stawy i groble; jedyny mostek jest do przejazdu i to zepsuty, gdyż od dawna nikt po tej drodze nie jeździ. Dwaj stajenni puścili się w pogoń za rotmistrzem, a oprócz nich dosiadł też konia Maciej i wkrótce ich wyprzedził. Tymczasem kary wpadł z Piszczalskim na groblę pomiędzy dwoma stawami i rotmistrz ujrzał przed sobą mostek pełen dziur, w których łatwo było kark skręcić; zebrał więc wszystkie siły, aby powstrzymać rozszalałego bieguna. Kary, szarpnięty, rzucił się na bok, natrafił na poręcz, która pod naciskiem pękła, i koń z jeźdźcem zwalili się do stawu. Przez jakiś czas nie było widać ani jeźdźca, ani konia – zniknęli oba w głębinach przy samym upuście stawu; potem wypłynęli w niejakiej odległości jeden od drugiego. Pan Jędrzej podwoił siły, płynął potężnie jak łódź lekka, gnana wiatrem; w wodzie dopadł konia, chwycił go za grzywę, a kiedy kary na brzeg się wydobywał, rotmistrz już siedział na jego grzbiecie. Przybyli na pomoc ludzie byli zupełnie zbyteczni. Piszczalski, cały zmoczony, zajechał przed dwór w Piołunówce na koniu zupełnie już spokojnym i jeźdźcowi swemu posłusznym. Bo też nie było tak dzikiego konia, którego by on nie ujeździł.\nROZDZIAŁ III Pan Eugeni Horda Drakiewicz osiadł już teraz w Kuczmirówce i poniekąd zawładnął umysłem dobrodusznego rotmistrza. Ale przecież przykrzyło mu się junackie życie pana Jędrzeja. Drakiewicz wolałby żyć w którym większym mieście i od czasu do czasu usiłował wyciągnąć w świat Piszczalskiego, który, będąc zamożnym, nie usunąłby przecież krewniaka od swego stołu i rozrywek. Rotmistrz atoli nie bardzo jakoś dawał się powodować. – Duszko – mówił raz Eugeni – jaż tobie dać chcę niejedną dobrą radę. Mów ty sobie, co chcesz, posłuchaj, nie posłuchaj, a u ciebie gospodarstwo zapuszczone, wszystko po staremu, taj koniec. Rodzi się, bo sama ziemia daje, ziemia ukraińska. – Trzeba ci wiedzieć, mój Eugeni, że Kuczmirówka należy do najintratniejszych majątków. – Jaż i powiadam: ziemia rodzi sama! A zawsze ty, serce, tak i wiedz, co teraz postęp jest na świecie – aa! – Postęp? – zapytał Piszczalski, który po raz pierwszy w życiu posłyszał ten wyraz, wymówiony ze szczególnym przyciskiem. – No, postęp, mówięż tobie, znaczy się, progres!… Widzisz, ja bywał w świecie, przyjrzał się; drugi bywa, a nie widzi, ta cóż taki radzić może? Posłuchasz brata, ot i milioner z ciebie być mógłby; nie – to nie… Serce, taż ty dygnitarz z rodu; miej pieniądz gruby, a pierwszy pan na Ukrainie!… Piszczalscy?… Wyż starsi od Burbonów!… Nieboszczyk mój ojciec mówił: Horda Drakiewicze i Piszczalscy, Piszczalscy i Horda Drakiewicze – oo!… Ty się zastanów, kochanieńki, pomyśl dobrze: postęp, znaczy się progres, a progres cóż takiego – ha? Cóż ma być? Cywilizacja, taj i wszystko… – Eugeni, mości Eugeni! – zawołał rotmistrz. – Ty chcesz świat przemądrzyć… Masz głowę, to widać; ale co, na przykład, można zarzucić w gospodarstwie mojemu ekonomowi?… – Jak Boga kocham, on dobry człowiek! A zawsze, widzisz, nie taki, żeby wymyślił, odkrył co – oo! Taż, serce, wiadomo – zaorać, on zaorze, zasieje, żniwo poprowadzi takoż… A zawsze to nie progres. Zastanowienia on nie ma na to, a każ pomyśleć jemu: ot i zdechł pies, on głupi, jak korek – aa! – Cóż chcesz, żeby on robił? – Toż mówię, powiadam tobie – postęp, progres, cywilizacja! Jaż, serce, w mieście bywszy, i do gazety zaglądał… Bez polityki mnie nie wyżyć… Ot punkt! Piszczalski zamilkł, ponieważ był drażliwy na punkcie braku swej wiedzy; wyrazy: postęp, progres, cywilizacja, polityka ciężko go odurzały, a był za ambitny, aby wypytywać o ich znaczenie. Eugeni korzystał ze swej umysłowej przewagi nad rotmistrzem, stanął więc przed nim i, gestykulując jak kaznodzieja, prawił dalej: – Nie szkodzi, serce, ty nie pojął mnie, jaż widzę… Ot, wyłożę tobie jasno na przykładzie: słyszysz, rotmistrzeńku, jak krowa w oborze mleko daje, to cóż za postęp, progres – ha?… Siana-li, koniczu-li najadła się, to i daje… A widzisz, duszko, jakby ty bez krowy mleko sam zrobił, w tym i rzecz, postęp zaraz byłby – oo! – Et, brednie z przeproszeniem!… Z kredy czy z wapna mleka narobisz, mości Eugeni? – powiedział Piszczalski, uśmiechając się ironicznie. – Ty jeszcze mię nie pojął, to ja tobie lepiej powiem: ludzie prosto cud robią na świecie… Nie to, żeby dnia dzisiejszego gnój na niwę wywieźć – wielkaże sztuka! Widzisz, serce, z buraka cukier ci zrobią, a z cukru – ha? Jaż nie jem karmelków, a zawsze oni taki robią… Lepiej robią, mówięż ci – proszek miałki, drugi za cukierek zjadłby – oo!… Posypiesz ziemię, obrodzi: żyto, pszenica nad głowę wyrósłszy. Rozkosz, jak Boga kocham! A twój ekonom, cóż on – ha?\nPan Jędrzej Piszczalski, T. I\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Pan_Jedrzej_Piszczalski__T__I-ebookRO/p02030426i020" target="_blank" title="Pan Jędrzej Piszczalski, T. I [Adolf Dygasiński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Pan Jędrzej Piszczalski, T. I [Adolf Dygasiński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


➤ Plextor M9Pe - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nPlextor M9Pe - następca popularnej serii M8Pe z pamięciami 3D NAND.\nNiestety nie znamy dokładnej ceny Plextor M9Pe, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem dysków ssd 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o Plextor M9Pe.\nPlextor M9Pe to nowa seria dysków SSD z interfejsem PCIe 3.0x4 oraz protokołem NVMe. Dzięki nowym technologiom udało się uzyskać większa prędkość niż w przypadku zwykłych dysków z interfejsem SATA. W nośniku zastosowano pamięci 3D NAND.\nInstrukcja obsługi do Plextor M9Pe


Aplikacje dla podróżnika, których nie może zabraknąć na twoim telefonie\nUłatwiają nam podróżowanie. Pomagają w stresujących momentach. Zabawiają w czasie długiego lotu. Są nieodłącznym towarzyszem naszych podróży. Poznaj moje sprawdzone aplikacje dla podróżnika i zobacz w jakich sytuacjach mogą ci się przydać.\nTą aplikację zna każdy podróżnik. Umożliwia ona nie tylko wyszukiwanie miejsc noclegowych, lotów, restauracji i atrakcji turystycznych, ale także przeglądanie recenzji i ocen danego miejsca napisanych przez innych użytkowników serwisu.\nJest to aplikacja, która generuje dla ciebie listę rzeczy do spakowania. Wystarczy podać swoją płeć, miejsce, termin i cel podróży. I gotowe. Listę możemy też sami edytować, dodawać lub usuwać poszczególne przedmioty. Podział na kategorie znacznie ułatwia nam nawigację. Z taką listą nic nie zabraknie w twojej walizce. Listę możesz udostępnić bądź przesłać rodzinie i swoim znajomych. Świetne ułatwienie, jeśli wybieramy się w podróż w większej grupie i chcemy podzielić się rzeczami do spakowania.\nŚwietna aplikacja dla podróżnika, będącego w dłuższej podróży. Pozwala ona w jednym miejscu przechowywać wszystkie rezerwacje noclegów, lotów i dokumentów. W bardzo przejrzysty sposób sprawdzisz następną przesiadkę, znajdziesz potwierdzenie rezerwacji, czy adres hotelu, w którym nocujesz. Jedynie co musisz zrobić, to połączyć TripIt z twoim mailem, na który będą wpływać wszystkie rezerwacje a aplikacja sama stworzy twój szczegółowy plan podróży.\nAplikacja do robienia prostych notatek i list. Wspaniale się sprawdziła w czasie przygotowania naszej podróży Kamperem przez Australię. Karteczki z notatkami i listy z zadaniami można kreować w różnych kolorach, przesłać znajomym, ustawić sobie przypomnienie itd.\nJest to moim zdaniem najlepsza aplikacja dla podróżników, która umożliwia w prosty sposób rezerwację noclegów na całym świecie. Stali użytkownicy mogą korzystać ze specjalnej zniżki Genius. Działa niezawodnie i jest bardzo intuicyjna w obsłudze. Nigdy nas nie zawiodła.\nDzięki aplikacji Airnbnb znajdziesz unikalne oferty noclegowe u lokalnych gospodarzy. Serwis ten jest ciekawą alternatywą dla tradycyjnych hoteli. Znajdziesz tu oferty od skromnego pokoju po nocleg w zamku.\nNajlepsza aplikacja dla podróżujących kamperem bądź z namiotem. Jest to największa baza miejsc kempingowych i namiotowych w Australii, Nowej Zelandii, USA i Wielkiej Brytanii. Od darmowych miejscówek po komfortowe kempingi.\nAplikacja Momondo jest moją ulubioną wyszukiwarką lotów. Pozwala na wyszukiwanie biletów lotniczych za pomocą wielu przydatnych filtrów: czasu lotu, cena, liczba przesiadek, godziny wylotu itp. Oprócz lotów możesz za pomocą Momondo wyszukać hotele i wypożyczalnie samochodów. Dzięki niej w prosty sposób zarezerwowaliśmy loty do Australii.\nTa aplikacja to nasze nowe odkrycie, dzięki niej znajdziesz swoje miejsce w samolocie. SeatGuru pokaże ci rozkład miejsc w poszczególnych samolotach i wskaże najlepsze miejsce na podróż i te, które lepiej unikać.\nZa pomocą tej aplikacji możesz zapisać każdy wydatek i przypisać go do odpowiedniej kategorii: paliwo, jedzenie na mieście, zakupy, transport publiczny etc. Ponadto można dzięki niej zarządzać wydatkami grupy ludzi. Pokazuje, kto jest winny komu pieniążki wydane w czasie podróży. Dzięki temu łatwo można rozliczyć wydatki między podróżującym. Aplikacja pokazuje również %-owy udział poszczególnych wydatków w danych kategoriach, dzięki czemu wiemy, na co wydaliśmy najwięcej pieniędzy.\nTej aplikacji nie może zabraknąć na żadnym telefonie. Nie trzeba jej przedstawiać, bo jest jedną z najbardziej znanych aplikacji nawigacyjnych. Szczególnie interesująca jest opcja offline, w której można sobie ściągnąć mapki z danego rejonu. Ze wszystkich jej opcji możemy korzystać, jeśli mamy połączenie z Internetem.\nAplikacja, dzięki której pobierzesz darmowe mapy z całego świata, które działają w trybie offline. Dodatkowo możesz wyszukiwać na mapie restauracje, kawiarnie, hotele, bankomaty, atrakcje turystyczne itd.\nInne aplikacje dla podróżnika przydatne w podróży\nJest to potężne narzędzie do konwersji wszystkich rodzajów jednostek metrycznych i walut. Dzięki tej aplikacji nigdy więcej nie będziesz zastanawiać się ile kilometrów masz do przejechania, jeśli liczba podana jest w milach! Albo ile kosztuje twoja kawa w złotówkach.\nJeśli nie władasz wszystkimi językami świata, to aplikacja Tłumacz Google przetłumaczy dla ciebie słowa, wyrażenia i strony internetowe z polskiego na ponad 100 innych języków.\nŚwietna aplikacja dla podróżnika za granicą. Jeśli chcesz uniknąć koszty roamingu, łącząc się z internetem, koniecznie zainstaluj WiFi Map. Aplikacja pokazuje najbliższe hotspoty w okolicy, a także udostępnia do nich hasła.\nDzięki tej aplikacji znajdziesz wszystko w pobliżu ciebie: najbliższe banki, bary, stacje benzynowe, szpitale, hotele, kina, restauracje, supermarkety, teatry i postoje taxi.\nNa czarny scenariusz\nICE – w nagłym wypadku\nAplikacja ta umożliwi w razie nagłego wypadku łatwy dostęp do najważniejszych informacji potrzebnych ratownikom i lekarzom. Możesz w niej zapisać informacje, jakie przyjmujesz leki, na jakie choroby cierpisz i kogo zawiadomić w razie nagłej potrzeby.\nTa aplikacja wykrywa twoje położenie i łączy cię z lokalnymi numerami alarmowymi.\nDzięki tej aplikacji sprawdzisz bezpieczeństwo w kraju, do którego podróżujesz i otrzymasz powiadomienie o zbliżającym się niebezpieczeństwie. iPolak ułatwia również szybki kontakt z konsulem w danym państwu.\nZnasz inne przydatne aplikacje dla podróżnika, które trzeba koniecznie mieć na telefonie? Skomentuj poniżej, podziel się z innymi, albo napisz do mnie maila.\nAustralia – plan podróży kamperem\n3 komentarze do “Najlepsze aplikacje dla podróżnika”\n27/01/2018 o 18:27\nJa używam apki wizzaira (z racji że nie chce mi się drukowa kart pokładowych), here maps albo maps me, booking com, couchsurfing i tripadvisor 🙂\nAdri, Just A Travel\n27/01/2018 o 20:45\nTeż nie lubię papierowych dokumentów, dlatego staram się wszystko mieć na telefonie. Oj bieda jak bym go zgubiła!\n29/01/2018 o 20:17\nAlbo gdyby upadł i ekran się rozwalił 😀


Dziennik Prawny Czy zawsze trzeba mieć przy sobie dowód\nZgodnie z przepisami, każdy pełnoletni obywatel Rzeczypospolitej Polskiej powinien posiadać dowód osobisty. Posiadać, ale nie nosić przy sobie. — Tyle teorii, bo jak pokazuje doświadczenie, w wielu sytuacjach, noszenie dowodu w portfelu może uchronić nas przed szeregiem nieprzyjemności, a jak pokazują przykłady mogą być one bardzo dotkliwe!\nDowód osobisty to podstawowy dokument, dzięki któremu w wielu sytuacjach możemy potwierdzić naszą tożsamość. Za każdym razem, kiedy będziemy chcieli załatwić jakąś urzędową sprawę lub zlikwidować lokatę w banku (bądź wziąć kredyt) dowód okaże się niezbędny. Tak samo na poczcie, odbiór przesyłki poleconej bez dowodu będzie niemożliwy. Dokument ten ułatwi nam także przekraczanie granic nie tylko na terenie Unii Europejskiej, ale także w całym Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz w tych krajach, które zezwalają na swobodny przepływ osób bez wymaganego paszportu.\nCZYTAJ TEŻZawód: listonosz. Czy to się opłaca? Kryteria naboru do zawodu i zarobki listonosza\nKtoś powie – to oczywistości. Jednak czy w drodze do pracy, apteki, szkoły lub osiedlowego warzywniaka dowód osobisty jest nam potrzebny? Okazuje się, że może uchronić nas przed szeregiem problemów. Pamiętajmy, że funkcjonariusz policji może nas wylegitymować w każdym momencie. W czasie pandemii przekonało się o tym wiele osób, które wyszły z domu np. bez obowiązkowej maseczki. To samo tyczy się osób, które przechodzą przez jezdnię w niedozwolonym miejscu, czym narażają się na mandat w wysokości minimum 50 zł. W takich sytuacjach funkcjonariusz musi najpierw nas wylegitymować, ale jak to zrobi jeśli nie mamy dowodu?\nWylegitymowanie przez policję a brak dowodu\nTu zaczynają się problemy, choć teoretycznie nie powinno ich być. Jeśli nie posiadamy przy sobie żadnego dokumentu, policjant może potwierdzić naszą tożsamość na podstawie naszego oświadczenia lub zeznania osób trzecich, które nas znają. Funkcjonariusze posiadają narzędzia by przez radio lub system informatyczny potwierdzić prawdziwość danych. Jednak jeśli podczas takiej procedury pojawią się problemy, w najgorszym wypadku możemy zostać… zatrzymani na 24 godziny w celu potwierdzenia tożsamości – a to już z pewnością nie jest interesującą alternatywą.\nOczywiście nie możemy zostać ukarani za brak posiadania dokumentu tożsamości, jednak czy perspektywa zatrzymania przez policję nie jest czymś w rodzaju kary? Pamiętajmy, że oprócz dowodu osobistego, do potwierdzenia naszej tożsamości wystarczy także prawo jazdy lub inny dokument ze zdjęciem i kompletem danych. Nie może być to jednak karta identyfikacyjna z zakładu pracy, czy bilet miesięczny. Przydatna będzie jednak legitymacja szkolna lub studencka.\nCZYTAJ TEŻ Ile zarabia się w Biedronce?\nDla osób, które z rożnych przyczyn nie lubią nosić dokumentów przy sobie jest alternatywa. Każdy z nas posiada telefon komórkowy, który przy odrobinie starań może stać się nośnikiem elektronicznego dowodu, który spełni swoją rolę w trakcie kontroli policyjnej. Wystarczy skorzystać z aplikacji mTożsamość rozwijanej przez ministerstwo cyfryzacji w ramach programu mObywatel. Taka wirtualna wersja dokumentu będzie uznana np. na poczcie, podczas kontroli imiennego biletu kolejowego czy w przypadku konieczności wylegitymowania się przed policją. Co więcej dzięki temu rozwiązaniu można było pobrać kartę do głosowania w ostatnich wyborach do europarlamentu. Jedyne, czego potrzebujemy to profil zaufany, smartfon i połączenie z internetem. Resztę załatwimy na rządowych stronach www.gov.pl.\nTagi: poradnik konsumenta Policja Dowód osobisty Prawo jazdy