Marcowe spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki - 28.03.2014 r.\nKolejne, siódme spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki upłynęło nam pod znakiem dzikiego zachodu, a to za sprawą książki Patrica DeWitta „Bracia Sisters”.\nPatrick De Witt urodził się w 1975 roku na wyspie Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej. Pracował jako robotnik, urzędnik i barman. Zadebiutował w 2009 roku powieścią „Ablutions”. Wydani dwa lata później „Bracia Sisters” zostali entuzjastycznie przyjęci przez krytyków i czytelników. Książka znalazła się na listach bestsellerów, była nominowana m.in. do Nagrody Bookera i Nagrody im.Waltera Scotta dla najlepszej powieści historycznej, została wyróżniona Nagrodą Kanadyjskiego Stowarzyszenia Literackiego oraz Nagrodą Gubernatora Generalnego.\nAkcja powieści rozgrywa się w czasie gorączki złota w latach pięćdziesiątych XIX wieku.Tytułowi bohaterowie, bracia Eli i Charlie Sisters to płatni zabójcy wędrujący przez Dziki Zachód z Oregonu do Kalifornii ze zleceniem zabicia wroga swojego szefa.W powieści odnajdziemy barwne opisy małych, podupadłych miasteczek znanych z westernów z saloonami, hazardem, szeryfami i damami do towarzystwa. Narratorem powieści jest jeden z braci Eli, dzielący się z czytelnikiem swoimi przemyśleniami na temat życia, jego sensu, opowiadający o swoich rozterkach, wahaniach i marzeniach.Czytelnicy znajdą tutaj wszystko, czego potrzeba wciągającej powieści przygodowej – barwne postacie, czarny humor i mnóstwo mocnej akcji niepozbawionej intensywnych szczegółów. „Bracia Sisters” to dawka świetnej literatury, przy której nie sposób się nudzić.Znakomite dialogi, wartka akcja sprawia, że książkę czyta się z rosnącym zainteresowaniem.Wyjątkowo przypadła do gustu wszystkim klubowiczom, a zwłaszcza jedynemu w naszym klubie mężczyźnie.Gorąco polecamy ją innym czytelnikom.\nNastępne spotkanie poświęcimy książce amerykańskiej powieściopisarki Kaui Hart Hemmings „Spadkobiercy”.\nZachęcamy również do przeczytania recenzji książki, którą napisała nasza klubowiczka Bożena.\nWestern nie należy do moich ulubionych gatunków, dlatego do czytania powieści Patrca DeWitta - "Bracia Sisters" podchodziłam bez entuzjazmu.Jednak wartka, pełna barwnych soczystych postaci i zaskakujących sytuacji akcja, wciągnęła mnie natychmiast.Znając tematykę tej książki nie sądziłam, że będzie mogła mnie zainteresować.Zarówno język, prosty i dosadny, ale bez często występujących w tym gatunku wulgaryzmów, jak i konstrukcja powieści, bez odbiegających od głównego tematu wątków sprawiły, że przeczytałam ją z zainteresowaniem. Akcja powieści toczy się w latach pięćdziesiątych XIX wieku w czasie "gorączki złota".Główni bohaterowie, słynący z bezwzględności płatni zabójcy bracia Charlie i Eli podążają z Oregonu do Kalifornii, aby wykonać zlecenie Komandora.Trudno byłoby w tej powieści doszukać się bohatera pozytywnego.Główni bohaterowie to czarne charaktery, a postaci drugoplanowe to głównie dziwacy, nieudacznicy a czasem owładnięci żądzą krwi, pieniędzy i przygód awanturnicy.Jednak są one barwne, wyraziste, a sytuacje w jakich bracia je spotykają są zaskakujące, a czasem nierealne, wręcz baśniowe. Każdy kolejny przystanek oznacza pojawienie się kolejnej postaci.Ta tragikomiczna opowieść jest pełna humoru a nawet sytuacji rozczulających i skłaniających do refleksji.Głównie postać Eliego sprawiła, że dobrze bawiłam się podczas lektury tej książki. Mimo swojego, nie budzącego sympatii zajęcia, ukazany jest jako postać nie do końca negatywna. Jego nieporadność, naiwność i tęsknota za zwyczajnym życiem u boku ukochanej kobiety powodują, że widzę go bardziej jako sympatycznego pełnego sprzeczności nieudacznika niż wyrachowanego zabójcę. Czujemy, ze gdzieś w środku jest w nim dużo ciepła, pragnienia miłości i akceptacji matki, marzenia o życiowej stabilizacji. Skłania to czytelnika do zastanowienia się czy jest on do końca zły.W odróżnieniu od niewątpliwie lubiącego swój fach brata Charliego, który nie stroni od mocnych trunków i gotów jest zabić dla rozrywki, naiwny , nieśmiały, kochliwy, dręczony wątpliwościami Eli może budzić sympatię i odrobinę pobłażania dla swoich zachowań.To duży niezdarny, hojny dla kobiet, tęskniący za stabilizacją życiową chłopiec.Jego starania o pozbycie sie nadwagi i próby dbania o uzębienie wywołują uśmiech i rozbawienie. Również jego stosunek do pechowego i leniwego wierzchowca - Baryłki, powoduje, że postać ta wydaje sie cieplejsza i bardziej sympatyczna niż brat Charlie.Wydaje się, że wpływ brata i okoliczności w jakich sie znalazł, powodują, że nie potrafi zmienić swojego życia. Mimo, że przeczytanie tej książki nie wzbudziło we mnie zainteresowania poruszaną w niej tematyką, to nie uważam czasu przeznaczonego na tę lekturę za stracony.


D@bek - CSKatowice.com\n1g 52m 58s\nMotoryzacja, Sport( piłka nożna, siatkówka, jazda rowerem)\nD@bek posted a topic in Przyjęte\nTwoj nick: D@bek Nick podejrzanego: kamil IP/Steam ID podejrzanego: 262 VALVE_2:0:529109478 Serwer: only DD2 Mapa: DD2 Data i godzina: 14:40 Link do demka: https://www56.zippyshare.com/v/68VvB9pB/file.html\nTwoj nick: D@bek Nick podejrzanego: Emcee IP/Steam ID podejrzanego: Emcee" 76 VALVE_2:0:1008490979 Serwer: Only DD2 Mapa: DD2 Data i godzina: 13:50 Link do demka: https://www11.zippyshare.com/v/uTPHAMfY/file.html\nTwoj nick: D@bek Nick podejrzanego: Strichtich[JK], OstraSonia:--[JK] IP/Steam ID podejrzanego: Strichtich[JK] 151 VALVE_2:0:1194195198 , OstraSonia:--[JK] 162 VALVE_2:0:1734546733 Serwer: Only DD2 Mapa: DD2 Data i godzina: 14:30 Link do demka: https://www11.zippyshare.com/v/lL3wCWAQ/file.html , https://www11.zippyshare.com/v/IfRAV6VB/file.html Tam jeszcze jedna osoba biegała z wh ale czasu już nie miałem na nagranie demka\n[1.6] Odpalony gość\nD@bek posted a topic in Odrzucone\nTwój nick: D@bek Nick admina/gracza: Emcee Steam_id admina/gracza: Emcee" 76 VALVE_2:0:1008490979 Serwer: Only DD2 Mapa: DD2 Data i godzina: 13:50 Opisz sytuację/zdarzenie: Odpalony latał po mapie Dowody (Screenshoty/demko HLTV lub GOTV): https://www14.zippyshare.com/v/I3MU0a8K/file.html\nHalo Halo. Dzień Dobry\nD@bek posted a topic in Przedstaw Się\nCześć. Tutaj D@bek się kłania. A tak na poważnie to mam na imię Mateusz. Mam 27 lat i mieszkam w Suwałkach. Tak wiem zadupie Polski jak i biegun zimna. Tam gdzie u was jest 30 na plusie to u nas dopiero lód topnieje w jeziorach. Ale za to krajobrazy piękne mamy i to w sumie tyle z plusów mieszkania tu. Także ten.... będę coś tam pogrywać na PB a może i zawitam na DD2. No to na tyle było co chciałbym napisać, więc witam wszystkich jeszcze raz.\nD@bek replied to DavidM 's topic in Propozycje Zmian\nJa to bym więcej rzeczy pododawał dla VIP. Ale jak wiadomo nie od razu Rzym zbudowano. Po kolei małymi kroczkami, na początek niech będzie skin. Dopiero później można jakieś ulepszenia dodać jak administracja na nie się zgodzi.


Zobacz beyond words 2017 Film online z lektorem - Cały Film - Psy i coś jeszcze\nZobacz beyond words 2017 Film online z lektorem - Cały Film\nForum Psy i coś jeszcze Strona Główna -> MEME\nWysłany: Śro 1:32, 17 Maj 2017 Temat postu: Zobacz beyond words 2017 Film online z lektorem - Cały Film\nZobacz beyond words 2017 Film online z lektorem - Cały Film za darmo\nOglądaj film beyond words 2017 film za darmo bez rejestracji bez logowania w najlepszej jakości - beyond words 2017 bez limiów\nFuriatka U Psisk\nfilm lektor pl beyond words 2017 film online za darmo bez limitu beyond words 2017\nProtokół: Tomasz Morek, piosenkarz okazuje rzuty olejne (realizacja modna). Błyskotliwość numerologiczna podtrzymana na cyfrach również wielkościach istnieje tajną gałęzią masa ogromniejszą zaś ważniejszą aniżeli najemnicy wszechstronnie potępiają natomiast nie chodzi jej reagować wyłącznie jako bezproblemowej przyjemności z przymrużeniem spojrzenia, podobno, iż jest się wiecznie głupim grafomanem w aktualnym motywie.\nfilm online za darmo beyond words 2017 beyond words 2017 film online z lektorem\nWyjątkowymi słowy, psiska dla Regana przechodzą (istotnie niczym najemnicy) lewą wartość, jaka patroszy, że nie mogą egzystować rozpatrywane jedynie jak interior do przedmiocie, jednakowoż jako kres samiutki w sobie. Tędy po spartańsku krzew kierunkowego nauczania ani zapal, oraz owo, że ktoś jest native speakerem, niezbyt poratuje Bieżący urzeczywistnić najkorzystniejszy wynik.\nBezlik dyżurów rodzimych oraz specjalistycznych doprowadził, iż postępowe partnerki są szalenie narażone na zawał uczucia, nadciśnienie, chandry, dysfunkcje psychosomatyczne. Dodatkowo niemowlęta w grupie są pokrywane sumaryczną myślą, szczególnie zakontraktowane do podszkolenia się na świadomość możliwościach dodatkowo formuł rozdzielonych na samotne punkty, tematy, rozłamy w samouczku.\nW latkach 80. geniusze wykorzystywali kanon także procedury odnoszone przez wirtuozów agitacji po owo, przypadkiem przeglądać pytania jaźnie tudzież hegemonii kulturowej. Istnieją tacy, co gonią piątej rano pro motylami, niepodobni podnoszą zapakowania po gumie do jedzenia, azali pompki kolarskie. Na priorytetowym planie urywka zauważamy dwie walne świadomości relacje - projektodawcy i infanta.\nWypracowana w tenże planuj myśl klasowi prastary dobytek modnej psychologii. Stawiamy sporadycznie na dziedzinę żeglowania dla niemowlęta na akwen w Hotelu Copernicus, kryminał. Deptak Filadelfijski 11. Jej terytorium powinna spokojnie wypełniać wskazówka form, jedynych pomieszań słów, zaś tej potrafimy robić w możliwość dietetyczny, tj. studiując sztuki bądź zerkając seriale.\nW Polsce są dwa rzeczowe wydawnictwa ofiarowane metapsychologii, najodleglejsze obecne Czwarty Pomiar również Zagadkowy Świat. Do jego decydujących grzeszków uczestniczy zaprawianie następnym pokoleniom apostołów, iż socjolekt marsjanie rzeczone wątek dydaktyczny (zaś nie profesjonalność), i pojedyncza uczoność pragnie stanowić nijaka także stresująca (a nie schludna a nakłaniająca).\nfilm za darmo bez rejestracji beyond words 2017 beyond words 2017 caly film lektor pl\nSzkoły umiejętności pływania przebywają się dwa klapsy w tygodniu we wtorek tudzież czwartek w erach 17.00-17.45, 17.45 - 18.30 a 18.30-19.15 Pełny porządek biegu (sam odcień) obecne 20 nauk 45 minutowych w szkołach od 8 do 15 pań. Zwykło się obserwować, że istota niedawna zostawiłam metafizyczność, a impuls marzanny dodatkowo znikania pozostawił poprzez nią spłaszczony, ceń wyeliminowany spośród wywodu.\nWspółczesna dociekliwość mieści, że że im skoncentrować admonicję poprzez cieńszy następstwo na drinkom konkrecie. Stworzenia panują na terenach roztaczających się od Brazylii do płomiennej zaliczek Decyduj Złączonych. Epoka wikingów zainaugurowała się intensywnie, a splądrowanie wtrąconego zakonu nie stanowiło odludnym faktem.\nForum Psy i coś jeszcze Strona Główna -> MEME Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)


Kuchnia Dośki: stycznia 2017\nKolejny bardzo prosty do zrobienia chlebek. Tym razem z bardzo zdrowej i wartościowej mąki orkiszowej. Jest niesamowicie smaczny i bardzo długo zachowuje świeżość.\n2 łyżki letniej wody do drożdży\n50g siemienia lnianego (plus 1 łyżka do posypania chleba)\n50g sezamu (plus 1 łyżka do posypania chleba)\nNajlepiej wieczorem składniki na zaczyn dokładnie wymieszać i zostawić pod przykryciem na 12 godzin w temperaturze pokojowej. Zaczyn zwiększy swoją obiętość, więc naczynie musi być większe.\nNastępnego dnia drożdże rozpuścić w miseczce z cukrem i 2 łyżkami letniej wody. Mieszać aż drożdże całkiem się rozpuszczą.\nMąkę wymieszać z solą, ziarnami i rozpuszczonymi drożdżami. Nastepnie dodać zaczyn i letnią wodę. Zagnieść ciasto. Powinno być mocno kleiste i wilgotne. Nie należy dosypywać mąki.\nCiasto przełożyć do miski wysmarowanej olejem, przykryć ściereczką i odstawić w ciepłe miejsce na około godzinę do wyrośnięcia. Ciasto powinno podwoić swoją obiętość.\nPo wyrośnięciu ciasto zagnieść jeszcze raz i przełożyć do formy o wymiarach 35 cm x 12 cm, wyłożonej papierem do pieczenia. Posypać ziarnami.\nPonownie przykryć ściereczką i pozostawić na około 15-20 minut do wyrośnięcia.\nW tym czasie piekarnik rozgrzać do temperatury 220 stopni.\nWyrośnięty chleb wstawić do piekarnika i piec 10 minut, a następnie temperaturę zmniejszyć do 200 stopni i piec około 30-40 minut. 10 minut przed końcem pieczenia chleb można wyjąć z formy i dopiec na kratce już bez formy.\nAutor: Dorota Tulaza o 12:11 AM Brak komentarzy:\nZdjęcie może nie jest zbyt piękne, ale zapewniam, że zupa jest rewelacyjna :) Fantastyczny orientalny smak. Jest niskokaloryczna, więc myślę że to świetna propozycja dla osób, które się odchudzają :)\npół szklanki mleczka kokosowego (można zastąpić słodką smietanką)\nCebulę pokroić w drobną kostkę, a czosnek drobno posiekać. W garnku (ok.3 litry) rozgrzać łyżkę oliwy i zeszklić na niej cebulę z czosnkiem. Na koniec wsypać łyżeczkę curry i podsmażyć razem kilka sekund. Zalać wszystko dwoma litrami wody, a następnie dodać umyte piersi z kurczaka i wypłukaną soczewicę. Gotować na średnim ogniu, aż mięso będzie miękkie.\nPo tym czasie wyjąć mięso i zostawić do przestudzenia. Następnie pokroić w plastry, ale takie żeby mieściły się na łyżce.\nDo zupy dodać pieczarki pokrojone w plasterki, kukurydzę razem z zalewą, kostki rosołowe i curry (ilość curry zależy od tego jak pikantną chcemy zupę). Gotować do momentu aż zmiękną pieczarki.\nNa koniec dodać mleczko kokosowe, które wzbogaci smak zupy.\nPodając nałożyć na talerz plasterki kurczaka i zalać gorącą zupą.\nAutor: Dorota Tulaza o 3:14 PM Brak komentarzy:\nNa śniadanie polecam pożywny koktajl brzoskwiniowo - bananowy. Taki koktajl to pyszne i pełnowartościowe śniadanie, które dostarczy nam mnóstwo energii, a przygotować je można błyskawicznie :)\nPłatki owsiane i śliwki zalać mlekiem i zostawić na noc. Rano wszystkie składniki razem zmiksować blenderem na gładki koktajl (brzoskwinię obrać ze skórki).\nAutor: Dorota Tulaza o 10:42 PM Brak komentarzy:\nDługo mnie nie było, ale teraz postaram się nadrobić nieobecność :) Dziś chciałam polecić pyszne roladki z tortilli z łososiem. Bardzo prosta i szybka do przygotowania przekąska, a znika poprostu w mgnieniu oka.\nTortille smarujemy serkiem. Na serek nakładamy warstwę sałaty poszarpanej na kawałki. Następnie kładziemy plastry łososia i całość zwijamy. Kroimy na kawałki około 3cm i spinamy wykałaczkami żeby się nie rozwijały.\nAutor: Dorota Tulaza o 12:20 AM Brak komentarzy:


Krzysztof Kamil Baczyński | Amelia007, Onion i goście\nWrz 3 2014\n„Bohater” – czyli Amelia w nowej roli\nBy amelia007 • Posted in poezja\t• Otagowane "Bohater", Krzysztof Kamil Baczyński\nPostanowiłam przystąpić do tematu twórczości Baczyńskiego nie tylko z powodu zbliżającej się rocznicy Powstania Warszawskiego. Od jakiś już chyba dwudziestu lat Krzysztof Kamil Baczyński jest jednym z moich ulubionych poetów. Przy okazji chcę też pokazać, że istnieje szczególny rodzaj poezji. Mam tutaj na myśli poezję wyjątkowo piękną i prawdziwą, płynącą z serca, która nigdy nie traci na aktualności i atrakcyjnie przedstawiona współczesnej młodzieży też wzrusza i porusza.\nPoezja nie musi być nudna i bardzo często nie jest. Jeden tylko warunek: musi pochodzić od Artysty, przez wielkie A.\nA takim niewątpliwie był i wciąż jest Krzysztof Kamil Baczyński\nKrzysztof Kamil Baczyński urodził się 22.01.1921, zmarł 04.08.1944\nPseudonimy (między innymi): Jan Bugaj, Piotr Smugosz, Krzysztof Zieliński, Jan Krzyski.\nW szkole średniej należał do tajnego radykalnego ugrupowania „Spartakus”. Uczniem był średnim; na jego świadectwach szkolnych więcej figurowało „trójek” niż innych stopni. Na jednym z zachowanych świadectw nawet postępy z języka polskiego ocenione zostały jako „dostateczne”. Za to przez cały czas pobytu w szkole miał bardzo dobre wyniki z rysunków. Krzysztof właściwie nie lubił szkoły. O stosunku Baczyńskiego do gimnazjum świadczyć może najlepiej jedno z jego nie zachowanych w całości „opowiadań bez tytułu”, rozpoczynające się od słów: „Gimnazjum imienia Boobalka I…”, z gombrowiczowską iście złośliwością napisana satyra, której realia niedwuznacznie zaczerpnięte zostały z macierzystej uczelni autora.\nMatka była „najważniejszą kobietą w jego życiu” — aż do momentu, gdy w wieku lat niespełna dwudziestu jeden poznał Barbarę Drapczyńską, koleżankę z tajnej polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim, dziewczynę, której poezja polska zawdzięcza – zdaniem Kazimierza Wyki – najpiękniejsze swoje erotyki. Pobrali się pół roku później.\nProsto ze szkoły wkroczył w wojnę. Krzysztof był członkiem socjalistycznej grupy „Płomienie”, ale zmienia się już krąg ideowy poety. Stał coraz bardziej obok, w miarę czasu dało się zauważyć wyraźny zwrot w poglądach na świat i życie – to procesy moskiewskie lat trzydziestych, przebieg działań wojennych we wrześniu 39 i tragiczne losy oficerów polskich uwięzionych w ZSRR przyniosły otrzeźwienie.\nMiał zwyczaj przepisywania wierszy w kilku kopiach i umieszczania ich u swoich przyjaciół, w rożnych miejscach Warszawy. Tym m.in. tłumaczy się istnienie kilku przekazów niektórych wierszy, różniących się nieraz drobnymi szczegółami.\nBaczyński był absolwentem Szkoły Podchorążych Rezerwy „Agricoli”, uczestnikiem kilku przeciwniemieckich akcji sabotażowych, m.in. głośnej akcji „T.U.”, mającej na celu wysadzenie pociągu niemieckiego na trasie Tłuszcz—Urle.\nDo roku 1947 poezja Baczyńskiego, znana była tylko z przekazów maszynowych lub z — rzadkich — przedruków w czasopismach, wiersze jego ukazały się w tym roku w pierwszym oficjalnym — po kilku tomikach konspiracyjnych — wydaniu książkowym pt. „Śpiew z pożogi” .Od tego czasu każde wydania zbiorów jego wierszy znikają z księgarń niemal momentalnie. Ostatni znany wiersz nosi datę 13 lipca 1944. Pisze tam o kimś, kto „pochylony nad śmiercią zaciska palce na broni”.\nPoeta jakby przeczuwając najgorsze – cień śmierci kładzie się na całą jego twórczość! – śpieszył się z pisaniem. Na przykład tylko w ciągu ośmiu miesięcy, od września 1941 do lata 1942, napisał około stu(!) wierszy. I to prawie w tajemnicy…\nKrzysztof poległ w czwartym dniu Powstania Warszawskiego, zginął od kuli niemieckiego snajpera…\nPoeta unikał wypowiadania się na tak zwane tematy doraźne. Stając ponad politycznymi podziałami, patrzył dalej – poza wojnę, w czas, kiedy się ta makabra skończy; był – jak to ujął Kazimierz Wyka – „po stronie nadziei”.\nNiestety, ta nadzieja miała krótki żywot – „wyzwoliciele” ze Wschodu niebawem ją zdeptali, a po nieżyjącego Baczyńskiego przyszło UB…\nopracowanie oparte na biografii zaczerpniętej ze strony:\nKomentarz pod klipem na youtube:\nPoszukuję akordów (na gitarę) do tego wspaniałego utworu 🙂\nMam 15 lat i jestem zachwycona muzyką Ankh i wierszami Baczyńskiego 🙂\nKomentarze pod klipem na youtube:\n…Jeno wyjmij mi z tych oczu ….szkło bolesne obraz dni ….jedno odmień czas kaleki………\nzaluje, ze moja polonistka nie wpadla na ten pomysl, by nam pamieciowe przyswojenie tego wiersza przyblizyc za pomoca prezentacji tego utworu…no tak, wszyscy wspolczesni Ewie Demarczyk – uwazali, iz tylko wykrzykuje teksty piosenek przez siebie spiewane…zycie pokazalo zupelnie cos innego…jestem tego dowodem bo urodzilam sie w 1966.\nz#######e.. prawdziwa muzyka prawdziwych Polaków. moje wyrazy szacunku. nie wiem jakim ignorantem bez sumienia trzeba być zeby dać tu minus..\nPierwszy raz dzisiaj słucham tego wykonania i muszę przyznać, że mam wreszcie okazję przekonać się co to są te „ciary na plecach”.\nCoś nie samowitego!\nMoje ulubione wiersze Krzysztofa Kamila Baczyńskiego\nBy amelia007 • Posted in muzyka, poezja\t• Otagowane Krzysztof Kamil Baczyński


karty bankowe - Mam długi\nJesteś tutaj: Start » blog » karty bankowe\nCinkciarz.pl – przelewy zagraniczne dla firm to tylko początek\nCinkciarz jest nazwą, która wielu obiła się o uszy. Nie spodziewałem się, że przyjdzie mi ją poznać bliżej, nie jako osobie fizycznej, ale w działalności firmy. Powiem Wam również dlaczego nie pobiegłem wymieniać walut do Revolut-a.\nZablokowane konto w DiPocket, czy innym portfelu elektronicznym, to sytuacja, na którą użytkownicy muszą być gotowi, gdyż może przydarzyć się każdemu. Portfele elektroniczne są bardzo wrażliwe na punkcie bezpieczeństwa. W całej sytuacji, jaką jest zablokowanie konta, ważne jest jednak nie to jak się to zaczyna. Ale jak się kończy. Dlaczego zablokowano Ci konto w DiPocket? […]\nOferta kredytowa Curve i karta dla małych firm\nOferta kredytowa Curve i karta dla małych firm następne w kolejce do wdrożenia? Jak widać startup z Wysp nie spoczął na laurach.\nPetal uruchamia kartę kredytową dla osób z niskim scoringiem\nFirma Petal (po polsku Płatek) oferuje kartę kredytową dla osób z niskim scoringiem. Co pokazuje, że problem osób o mizernej historii kredytowej dotyczy nie tylko naszego podwórka.\nSamsung Pay ma własną wirtualną kartę debetową\nWprawdzie jeszcze nie w Polsce ale zza oceanu dochodzą już wiadomości, że tamtejsi użytkownicy Samsung Pay mogą już wnioskować o wirtualną kartę debetową Mastercard. Dodatkowo udostępniono im możliwość transferu pieniędzy za granicę.\nFSCS – zabezpiecza depozyty bankowe w Wielkiej Brytanii niestety nie Revoluta\nFSCS zabezpiecza w Wielkiej Brytanii pieniądze klientów instytucji finansowych niczym znany nam Bankowy Fundusz Gwarancyjny. Taka wiedza może być istotna jeśli korzystasz z zagranicznych kont w takich instytucjach jak Revolut czy Paysera. Gwarancje płyną bowiem z krajów, w których deponowane są środki.


Kurtka funkcyjna 3w1 "Lofoten" w kolorze jasnozielonym - Trollkids - Wyprzedaż w Outlet Limango\nPowrót Kurtka funkcyjna 3w1 "Lofoten" w kolorze jasnozielonym\nStrona główna Trollkids Kurtka funkcyjna 3w1 "Lofoten" w kolorze jasnozielonym\nKurtka funkcyjna 3w1 "Lofoten" w kolorze jasnozielonym\nwybierz 92 - Dostępne ponad 5 szt. 98 - Wyprzedane 110 - Wyprzedane 104 - Dostępna tylko 1 szt. 116 - Wyprzedane 128 - Dostępne ponad 5 szt. 140 - Wyprzedane 152 - Dostępne tylko 2 szt. 164 - Wyprzedane 176 - Dostępne ponad 5 szt.


Gmina i Miasto Nisko - Setne urodziny Pani Heleny Kulig z Niska\nSetne urodziny Pani Heleny Kulig z Niska\nUtworzono: 11 sierpnia 2021\nPani Helena Kulig z Niska 10 sierpnia świętowała setne urodziny. Z tej okazji dostojną jubilatkę odwiedziła delegacja z Urzędu Gminy i Miasta w Nisku.\nHelena Kulig z domu Maciej przyszła na świat 10 sierpnia 1921 roku jako najmłodsza z ośmiorga rodzeństwa. Jako młoda dziewczyna należała do Związku Strzeleckiego, którego członkowie, na czele z Józefem Piłsudskim, stanowili trzon Legionów Polskich. Związek Strzelecki po odzyskaniu w 1918 roku przez Polskę niepodległości działał jako społeczno-wychowawcza organizacja młodzieży. Kształtowała ona w młodych ludziach postawy patriotyczne takie jak miłość, wierność Bogu i Ojczyźnie, dumę z bycia Polakiem. Pani Helena aktywnie działała w organizacji. Jubilatka często wspominała, jak w świetlicy organizacji odbywały się zebrania, potańcówki, pogadanki, jak chodziła z koleżankami po ulicach zbierając pieniądze do puszki na działalność Związku, jak prowadziła bibliotekę, uczestniczyła w kursach szycia i haftowania.\nTuż przed wojną Pani Helena Kulig pracowała w dziale rachunkowości Huty Stalowa Wola. W 1941 roku wyszła za mąż za Zygmunta Kuliga, znanego piłkarza niżańskiego „Sokoła”. W czasie wojny mąż Pani Heleny należał do AK.\nHelena Kulig wychowała dwie córki, Elżbietę i Teresę, dochowała się czworga wnuków i dziewięciorga prawnuków. Wyniesione z domu rodzinnego i ze Związku Strzeleckiego wartości wyznawała przez całe swe życie, przekazując je młodszym pokoleniom i pozostając dla nich niekwestionowanym autorytetem i seniorką rodu.\n10 sierpnia dostojną jubilatkę odwiedzili Waldemar Ślusarczyk Burmistrz Gminy i Miasta Nisko oraz Lucyna Drąg, kierownik Urzędu Stanu Cywilnego. W uroczystości uczestniczyli także najbliżsi członkowie rodziny Pani Heleny. Stulatka otrzymała okolicznościowy grawerton, prezenty, kwiaty i moc życzeń. Z kolei goście mogli spróbować pysznego tortu z napisem 100 lat.


23 km drogi ekspresowej S5 za 460,8 mln zł. Oferta Budimeksu uznana za najkorzystniejszą - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.pl23 km drogi ekspresowej S5 za 460,8 mln zł. Oferta Budimeksu uznana za najkorzystniejszą\n23 km drogi ekspresowej S5 za 460,8 mln zł. Oferta Budimeksu uznana za najkorzystniejszą\n6 marca 2020, 16:43 | Aktualizacja: 06.03.2020, 16:48\nS5 Nowe Marzy - Świecie Południe - Bydgoszcz Północ, źródło: GDDKiAźródło: Materiały Prasowe\nDroga ekspresowa S5 biegnąca z południa w kierunku północnym spinać będzie cztery aglomeracje: Wrocław, Poznań, Bydgoszcz oraz pośrednio Gdańsk. Właśnie wybrano najkorzystniejsze oferty na dokończenie S5 w okolicy Bydgoszczy.\nOferta Budimeksu, warta 460,8 mln zł netto, została wybrana jako najkorzystniejsza w postępowaniu Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na: "Kontynuację projektowania i budowy drogi ekspresowej S-5 na odcinku Nowe Marzy - Bydgoszcz - granica województwa kujawsko-pomorskiego i wielkopolskiego z podziałem na 2 części: Część 1 - Kontynuacja projektowania i budowy drogi ekspresowej S-5 na odc. od węzła Nowe Marzy (bez węzła) do węzła Dworzysko (z węzłem) o dł. ok. 23,3 km", podała spółka.\n"Termin rozpoczęcia robót: nie później niż 7 dni od daty zawarcia umowy. Termin zakończenia robót: 20 miesięcy od daty zawarcia umowy" - czytamy w komunikacie.\n>>> Czytaj też: Autostrada A2 biegnie dalej na wschód. GDDKiA ma umowę na kolejny odcinek\nrobas(2020-03-06 18:05) Zgłoś naruszenie 81\nNareszcie! Często jeżdżę tym niedokończonym przez włochów odcinkiem S5 Bydgoszcz- Świecie-Nowe Marzy , więc informacja o tym ,że w końcu ktoś posprząta ten bałagan, bardzo cieszy.


Campiri, czyli Airbnb z kamperami oferuje nowe ubezpieczenie » Fintek.pl\nCampiri, czyli Airbnb z kamperami, oferuje nowe ubezpieczenie\nOpublikowano 1 kwietnia 2022, 15:41\nPlatforma rozszerza swoją działalność o rynek słowacki, a wspólnie z Wartą uruchamia w Polsce nowy pakiet ubezpieczeniowy obejmujący m.in. ubezpieczenie OC, autocasco, assistance, a także szybką likwidację szkód.\nCampiri działa podobnie jak serwisy, za pomocą których można zarezerwować pokój, apartament czy dom. Celem firmy jest całkowita digitalizacja procesu wynajmu przyczep kempingowych i kamperów. Projekt Lukáša Janouška wywodzi się z idei karawaningu, czyli zrównoważonego sposobu podróżowania.\nCampiri: Można zaoszczędzić nawet do 50% kaucji\nCampiri.pl właśnie nawiązało współpracę z Towarzystwem Ubezpieczeń i Reasekuracji Warta. Tym samym indywidualni właściciele pojazdów, którzy udostępniają swoje kampery za pośrednictwem platformy, będą mogli skorzystać z dedykowanego ubezpieczenia.\nPakiet obejmuje m.in. ubezpieczenie OC, autocasco, a także szybką likwidację szkód. Dzięki temu ubezpieczeni będą mogli obniżyć kaucję za wynajem auta nawet o 50%. A to niebagatelna zmiana, bo kaucja zwykle wynosi 3-5 tys. zł. Miło jest więc móc nieco zaoszczędzić.\nNa czele nowo otwartego Campiri Słowacja stanęła Katarzyna Jedlińska. Dotychczasowa dyrektor generalna firmy w Polsce to menedżerka z bogatym doświadczeniem we wprowadzaniu marek technologicznych na rodzimy rynek. Dołączyła do Campiri w zeszłym roku i od tamtego czasu z sukcesem budowała swój zespół, uruchamiając m.in. polską wersję serwisu.\n– Zauważyliśmy, że dla niektórych osób przeszkodą w procesie najmu kampera jest wysokość zwrotnej kaucji, którą należy uiścić po dokonaniu rezerwacji. Stąd oferta ubezpieczenia, dzięki której najemca nie będzie musiał martwić się wysoką kaucją, a właściciel kwestią pokrycia ewentualnych szkód. Rozwiązanie będziemy wprowadzali sukcesywnie, w zgodzie z opinią właścicieli samochodów. To do nich należy ostateczna decyzja czy zdecydują się na takie rozwiązanie, by zyskać więcej klientów – wyjaśnia Katarzyna Jedlińska, dyrektor generalna Campiri na Polskę i Słowację.\nPonad tysiąc pojazdów na platformie Campiri\nJuż w pierwszym roku działania platformy na czeskim rynku właściciele przyczep kempingowych i kamperów mogli liczyć na ponad 800 rezerwacji. Klienci wykupili za pośrednictwem Campiri ponad 5 tys. „noclegów na kółkach”. Firma ma podobne ambicje dot. Polski, Grecji, a od niedawna także Słowacji.\nW tym roku Campiri planuje zaoferować nawet 1200 pojazdów na wszystkich rynkach. Kampery pochodzić będą zarówno od wypożyczalni i właścicieli indywidualnych, jak i z własnej floty platformy. W ofercie Campiri.pl znajduje się obecnie kilkadziesiąt pojazdów z Polski, a dyrektor generalna deklaruje, że niemal każdego dnia dodawane są kolejne.


Akcesoria dla niemowlaka - Oscar Baby - Producent Pościeli Dziecięcej\nAtrakcyjne akcesoria dla niemowlaka\nAkcesoria dla niemowlaka to coś, co ucieszy każdą świeżo upieczoną mamę. Są nie tylko nadzwyczaj funkcjonalne, ale także pięknie wykonane. Oryginalne, kolorowe wzory spodobają się nie tylko mamom, ale także ich pociechom. Wszystkie akcesoria są w całości ręcznie wykonane. Do ich stworzenia użyliśmy najwyższej ...\nAkcesoria dla niemowlaka to coś, co ucieszy każdą świeżo upieczoną mamę. Są nie tylko nadzwyczaj funkcjonalne, ale także pięknie wykonane. Oryginalne, kolorowe wzory spodobają się nie tylko mamom, ale także ich pociechom. Wszystkie akcesoria są w całości ręcznie wykonane. Do ich stworzenia użyliśmy najwyższej jakości materiałów, mając na uwadze bezpieczeństwo i komfort Państwa pociech. Każdy z produktów dopasowany jest do kolekcji, które znajdą Państwo w naszym sklepie. Można je dowolnie łączyć i mieszać.\nSzeroki wybór akcesoriów dla niemowlaka\nZakup Akcesoriów dla niemowlaka w naszym sklepie to świetna decyzja ze względu na ich wysoką jakość oraz solidne wykonanie. Mogą Państwo wybierać spośród: rożków i becików niemowlęcych, rogali i poduszek do karmienia, apaszek, woreczków na wyprawkę oraz okryć kąpielowych z myjką. Każdy z tych produktów będzie służył przez długi czas Waszym pociechom. Zapraszamy do zapoznania się z pełną ofertą sklepu i do skomponowania własnych niepowtarzalnych zestawów.\nAkcesoria 98 produktów.\nRogale - poduszki do...\nPrzedstawiamy Państwu akcesoria dla dzieci w postaci podręcznych woreczków na wyprawkę , do których Wasz przedszkolak lub maluszek może schować kocyk, poduszkę, papcie lub zabawki. Świetnie sprawdzą się również jako element dekoracyjny pokoiku wyposażonego w pozostałe produkty z tej samej kolekcji. Woreczek można zabrać na wycieczkę lub spacer - pomieści zapewne wszystkie niezbędne rzeczy Małego Podróżnika. Zachęcamy do zapoznania się ofertą 18-stu woreczków na wyprawkę marki Oscar Baby.\nPoręczny woreczek na wyprawkę\nNasze woreczki to doskonały sposób na pielęgnowanie w dziecku postaw samodzielności. Dzięki takiemu wyposażeniu dziecko będzie mogło spakować swoje rzeczy, mieć je cały czas ze sobą i czuć się odpowiedzialne za to, aby wszystkie wróciły z nim z powrotem do domu. Wszystkie woreczki zostały wykonane w 100% ręcznie z zachowaniem dbałości o szczegóły. Użyte materiały są bezpieczne dla Twojej pociechy i zapewniają woreczkom trwałość oraz solidność. Szukasz poręcznego gadżetu dla swojego przedszkolaka. Wypróbuj woreczek na wyprawkę od Oscar Baby.\nPokaż 1 - 60 z 98\nWyjątkowy komplet bawełnianej...


kasiulla - Deccoria.pl\nAranżacje 42 zdjęcia Inspiracje 0 inspiracji Filmy 0 filmów Wypowiedzi 1 post\nW serwisie od:2009-09-05 Komentarzy:42\nhenryks1 2010-03-29, 19:25\nNiechaj Święta Wielkiej Nocy będą pełne Boskiej mocy, zdrówko dopisało i jajeczko smakowało. ………. Henryk\nspil 2010-03-03, 02:06\nDzieki za mily komentarz :) Pozdrawiam\nBety124 2010-02-28, 21:54\nDziękuję za miłą wizytę!!!Pozdrowionka:)\nhanna10 2010-02-26, 19:43\nWitaj Kasiu dziękuję za odwiedzinki, lampa została kupiona w Praktikerze i nazywa się piramida....pozdrawiam:)\nnikola81 2010-02-17, 19:38\nDziękuję za odwiedziny a wiadro dostałam razem z kwiatem jako prezent na nowe mieszkanie. Myślę, że można je zakupić w każdym sklepie ogrodniczym lub po prostu w kwiaciarni . :) Pozdrawiam ciepło :)\nUżytkownik deccoria 2010-02-10, 09:04\nUżytkownik deccoria 2010-02-08, 14:25\ndzieki za odpowiedż pozdrawiam serdecznie :)\nczarnula282 2010-02-07, 19:03\ncześć kasiulek, ciepełko daje przyjemne, ale nie można go traktować jako alternatywnego źródła ciepła:) główna funkcja - integracyjno-estetyczna:) buźka\nkarolinka123 2010-01-11, 16:18\ndziki bardzo za odpowiedz..ale czy jeszcze sa w Lidlu te deski??bo chcialabym sie wybrac po nie...\nRybkarp 2010-01-10, 20:12\nKasiulla, wazony kupiłam w kwiaciarni. ale dekorowiczki pisały ze na allegro tez mozna kupic. Pozdrawiam\nRybkarp 2010-01-10, 20:08\nTo była tylko dekoracja świąteczna, Mikolajka ani bombeczek juz nie ma - nie lubie zagęszczenia na półeczkach.\nAzja86 2010-01-09, 22:15\nKasiu gdyby to było takie proste to już dawno bym to zrobiła (o biurko mi chodzi), a poza tym wszystkie dodatki były zmieniane właśnie pod kolor kanapy, wszystko było napisane w opisie galerii :)) Nie ma sensu szyć ani kupować pokrowca skoro mam zamiar zmienić niedługo cały wypoczynek :)) dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam\nslawianka 2010-01-09, 19:52\nMiło się oglądało!!\njanina48 2009-09-07, 18:03\n...milo bylo goscic u Ciebie..\nbotanika 2009-09-05, 22:11\n71 413 109\nPOLECIŁABYM OCZYWIŚCIE PELARGONIE ZWISAJĄCE O DROBNYCH KWIATACH ,BO SĄ ODPORNIEJSZE NA WIATR I INNE CZYNNIKI ATMOSFERYCZNE. I RÓWNIEŻ...\nCzy na pewno chcesz usunąć komentarz do profilu "kasiulla"? Tej operacji nie można cofnąć.\nCzy na pewno chcesz usunąć profil kasiulla? Tej operacji nie można cofnąć.


Grudzień, 2006 | Scovron\nO barwach patriotyzmu\nOpublikowano 29 grudnia 2006 Autor: scovron\nRuch narodowy w Tyczynie ma bogatą tradycję. Będzie z 10 lat. Byłoby mniej (lub w ogóle by nie było), gdyby nie opisany niegdyś konflikt między Pleniem i Siwym – liderami klubu szalikowców „Strug Tyczyn Ultras”.\nRuch narodowy w Tyczynie od zarania dziejów niewiele miał wspólnego z klasycznie definicją tego zwrotu. Lokalny lider połączył pasję czytelniczą (broszury typu „Poznaj Żyda”, „Szczerbiec”) z ilorazem inteligencji pralki wirnikowej, co w połączeniu z opacznie pojmowaną elokwencją i charyzmą Siwego (jak nie przekona, to zakrzyczy)(praktyka doprowadziła do sytuacji, w której każdą rozmowę rozpoczynał od krzyku) doprowadziło do zamknięcia w ramach hasła „tyczyński ruch narodowy” unikalnej mieszanki komunizmu utopijnego, mesjanizmu, konfucjanizmu, wegetarianizmu i ekstremalnych form teorii ochrony środowiska. Mix ów okazał się atrakcyjną pożywką światopoglądową dla wielu 12-18 – latków, którzy chcieli ponosić sobie glany, koszulki z krzyżem celtyckim i napisem „Strug Tyczyn Legion”.\nJednym z patriotów jest mój sąsiad Gryniu. Gryniu ma aktualnie 25 lat, narodowcem jest od 7-miu i w dalszym ciągu nie ma pojęcia, w jakim klubie grał Roman Dmowski. Koegzystujemy w nienagannej symbiozie sąsiedzkiej: ja mu rozliczam PIT-y, a on mi piraci filmy i muzykę. Raz do roku próbuje przekonać mnie do muzyki zespołów typu „Grunwald”, „Szwadron” i „Biała Pięść”; nie próbuję tłumaczyć mu przewagi szant, ale przy każdej okazji staram się zgłębić niepokojący czar ideologii Siwego. Gryniu wszelkie aksjologiczne zawiłości tłumaczy jasno i z pominięciem znoju konstruowania zdań złożonych. W zasadzie – z pominięciem znoju tworzenia zdań w ogóle.\nŻydzi spuszczają krew z chrześcijańskich niemowląt i przerabiają na mace. Żydzi zamordowali Laurę Palmer. Żydzi przekabacili Anakina Skywalkera na ciemną stronę mocy i bezpośrednio odpowiadają za efekt cieplarniany. Przebrani Żydzi wydobywają ropę naftową w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Kuwejcie i Arabii Saudyjskiej. Polską rządzą Żydzi – na liście 100 najbogatszych Polaków jest 99 Żydów i ksiądz Jankowski. Siedzę i słucham – zaskoczony. Bo okazuje się, że nawet w świadomości łysego matołka jest miejsce na mityczny alef. Słowo klucz, słowo matka, praprzyczyna i praskutek. Pytam skąd to wszystko wiesz, na co on że chyba gazet nie czytam i pokazuje mi. Faktycznie, tych akurat nie czytałem. Polską ewidentnie rządzą Żydzi, tylko sobie podrobili nazwiska i paszporty. Pytam, czy jeden z organizatorów akcji charytatywnych jest żydem? – jest. Redaktor naczelny jednego z opiniotwórczych tygodników? – Żyd. Znany przed laty sportowiec? – Żyd i komuch na dodatek. Wisława Szymborska? – Żyd, szczególnie złośliwy, bo udaje kobietę. Andrzej „Piasek” Piaseczny? – Żyd Żydkiewicz z Żydowa Żydowskiego (a dorobił się na handlu Rzodkiewką, jak mi się fonetycznie zaczęło roić).\nCzy to nie jest jakaś tęsknota za czasami, gdy każde draństwo można było zwalić na utopca, diaboła i czerwonego kapturka? Złośliwe strzygi i inkuby? Wiem, Żydzi od wieków byli na cenzurowanym, ale mam jakieś niejasne przeczucie, że ich złowroga obecność w naszej historii wynika bardziej z faktu niemożliwej do ziszczenia tęsknoty za przyłapaniem płanetnika in flagranti na zatruwaniu studni, niż czymkolwiek innym.\nGryniu ma marzenia. O Polsce mocarstwowej, rządzącej się Prawami Boskimi. Prawa Boskie nie uznają mniejszości narodowych, etnicznych, o seksualnych nie wspominając. Gryniu wierzy w spełnienie marzeń, więc w każdą niedzielę tupta do kościoła pod wezwaniem św. Katarzyny i modli się o Polskę mocarstwową oraz o legitymizację Prawa Boskiego w systemie normatywnym (Gryniu w swych marzeniach nie używa słowa „legitymizować”. Mając na myśli skutek „legitymizacji” używa słowa „Żydzi”). Nie przeszkadza mu to w hodowaniu figurki Światowida na swym biurku, tuż obok komputera. Nie zdawałem sobie sprawy, że jeden z odłamów ruchu narodowego postuluje przywrócenie statusu oficjalnych bóstw idolom prasłowiańszczyzny. Gryniu tłumaczy mi, że zanim na ziemiach polskich pojawili się Żydzi i Unia Europejska, to ziemie te opływały we wszelkie dobra, a że czczono natenczas tego tu oto + Trygława + Peruna + Leluma + Poleluma + innych, to znaczy że działało, więc co szkodzi dla pewności pomodlić się o Polskę mocarstwową do tychże – może mniej popularnych, ale, jak pokazuje historia, skutecznych w działaniu – bożków? Poza tym Siwy im opowiadał, że radykalni narodowcy skłaniają się właśnie ku kultom starosłowiańskim. Nie, nie widzi przeszkody w cotygodniowym tuptaniu do kościoła, mówi przecież, że chodzi o ubezpieczenie tyłów.\nJa potrafię wiele zrozumieć. Ale do tego trzeba jeszcze wpleść założenia programowe komunizmu i w sposób logiczny i spójny wprowadzić uzasadnienie dla zakazu spożywania produktów pochodzenia zwierzęcego – dlatego zrozumienie ruchu narodowego a’la Siwy wymyka się mojej wyobraźni.\nNie wiedzieć czemu, cały ten bełkot łączą ze słowem „patriotyzm”. Jakichkolwiek kryteriów by nie zastosować, to ja pod pojęcie „patriota” się nie mieszczę. Okoliczność użytkowania Fiata Seicento rocznik 2001 zwalnia mnie od podejrzeń o przynależność do rodu Abrahama. Ograniczona sympatia do Unii Europejskiej czyni ze mnie element potencjalnie wywrotowy, ale po ryju nikt mi nie nakładzie, bo Gryniu zawsze ma zwrot podatku stosunkowo szybko, więc z czystego pragmatyzmu można przymknąć oko na prawdopodobne członkostwo w jednej z pomniejszych lóż masońskich, tudzież – w taborze zaopatrzeniowym zakonu Templariuszy.\nOsobiście wydaje mi się że jestem patriotą. I bez względu na cokolwiek – pozostanę. Przy czym okres patriotyzmu czynnego skończy się dla mnie w momencie, gdy na comiesięcznym raporcie bankowym zobaczę kwotę choćby o 200 złotych niższą.\nNie, nie obchodzi mnie, że premier powie o mnie „nieudacznik”.\nTyle a tyle centymetrów drżącej skóry i tyle a tyle kilometrów daremnych paru miast, rozpostartych na tym samym stole operacyjnym. Kroki samotnego przechodnia dudnią w pustej głowie świata – bez odpowiedzi. Wspomnienie szlafroka zmiętego światłem księżyca. Świt, powódź: płochliwe gesty przechodnia z góry utopionego w wodach dnia, nic więcej. Niekiedy już tylko rozżarzony koniuszek papierosa łączy nas z rozkoszą, tym urojonym kontynentem.\nw tłum. Leszka Engelkinga\nO zalewie chińszczyzny\nOpublikowano 28 grudnia 2006 Autor: scovron\nChińska klątwa przestrzega: oby spełniły się twoje najskrytsze pragnienia. Nie rozumiem, co chińska mądrość widzi złego w saksofonie? I w umiejętności brawurowego wykonania na tymże „Caravanu” Duka Ellingtona? Świat wytrąca ostatnie autorytety: prasa kłamie, telewizja kłamie, radio albo kłamie, albo opatentowywuje prawdę – a Chińczycy zalewają rynek niedrogą tandetą. Nawet w zakresie nieżyciowych mądrości.\nZbliża się koniec roku. Dla mnie był on nieszczególny, ale mimo to – cieszę się, że zaistniał. Gdyby podzielić me życie na okresy kierując się kryterium „ośrodek aktywności życiowej przed godziną 18”, to zarówno w liceum, jak i na studiach – w okolicach mniej więcej drugiego roku – dostawałem zadyszki i wszystko mi się sypało. Potem otrząsałem się i żyłem lepiej. Mam nadzieję, że ta prawidłowość sprawdzi się i tym razem.\nKoniec roku to dobry moment, by odkurzyć w sobie marzenie o saksofonie. By wyobrazić sobie piwniczkę obitą zgrzewkami po jajkach, które doskonale pochłaniają dźwięk i przypomnieć jedno opowiadanie Cortazara. To o chorym psychicznie trębaczu (czy też saksofoniście) jazzowym, który gra jak nikt na świecie, ale każdorazowe zatracenie w muzyce wiąże się z olbrzymim wyrzeczeniem, gdyż gdy odpływa w przestrzeń dźwięków, to nagle staje sam na łące pełnej urn z prochami zmarłych, które przemawiają do niego. A on cholernie boi się zmarłych. Jego muzyka staje się szamotaniną pomiędzy światami. Odbiorcy jego muzyki są zachwyceni, gdyż nigdy nie słyszeli tak szalonej galopady dźwięków, tak niezwykle ekspresyjnych przejść, dynamicznych synkop, fenomenalnych, niespotykanych rozwiązań harmonicznych i rytmicznych. A on po prostu ucieka przed zmarłymi, którzy wołają do niego.\nPunktem kulminacyjnym opowiadania jest scena, gdy razem z zespołem nagrywa standard „Atmosphere”. Sto razy podkreślał, że będzie tylko tworzył tło, że chce być tylko uzupełnieniem harmonii, lecz gdy zaczynają grać, znowu staje na łące pełnej urn i zaczyna uciekać przed zmarłymi; jego ucieczka zostaje zarejestrowana na taśmie – koncepcja utworu zostaje kompletnie złamana, instrumenty przewidziane w pierwotnym zamyśle aranżacyjnym jako prowadzące, ustępują mu miejsca; w pewnym momencie zostaje tylko on i jego rozpaczliwy bieg, próba uniknięcia wyciągniętych, trupich dłoni, które są już tuż, tuż. W końcu wyrywa im się i zdyszany odkłada instrument. Na taśmie zarejestrowane zostało to jako przeraźliwy fałsz, beknięcie po kawiorze, głośny bąk po monologu z czaszką Hamleta. Domaga się zniszczenia taśmy z nagraniem, zespół obstaje, by zachować je, pomimo wyraźnego zgrzytu w ostatnim dźwięku. Skaza na skrzydle nie może rzutować na piękno najpiękniejszego w świecie motyla, którego po raz pierwszy i jedyny udało nanizać się na szpilkę i zamknąć w gablocie.\nNikt nie pisał o jazzie i boksie tak, jak Cortazar. Nikt tak nie pisał o nożownikach z przedmieścia Buenos Aires jak Borges. Gdybym już miał swoja piwniczkę i swój saksofon, to pod koniec roku grałbym na nim wyłącznie numery z pierwszej płyty „Rage Against The Maschine”. Pod koniec lat takich jak ten mijający, przejściowych. Bo w latach stabilnych i sytych grałbym standardy orleańskie.\nMarzenia jawią nam się w formie obrazków, wisienki na torcie długiego procesu, o którym – marząc – nie zawsze pamiętamy. Stąd lapidarność chińskiego przekleństwa. Daje do myślenia i nakazuje ostrożność – nawet pomimo tego ostrzeżenia, nie myślę w tej chwili o drętwieniu palców przy odtwarzaniu partytur orkiestry ellingtona. Bardziej – o napisie na saksofonie, koniecznie wytrawionym w kształt czcionki, przywodzącej na myśl czasy prohibicji w USA. I o tym, by napis ten nie układał się w słowa „Made in China”.\nKiedy odbieram legitymację ciężką jak kilof\nktórym recenzenci kruszą skałę surrealizmu\n(szczególnie ciężko pracuje Andrzej Zieniewicz\ni Tadeusz Szyma, chciałbym otrzeć im pot z czoła)\nnie wiem kto przegrał\n(Janusz Kaczorowski mówi, że jego rower\nzatrzymuje się zawsze pięć metrów\nja który dostałem legitymację\nczy legitymacja która dostała mnie\nna zdjęciu jestem podobny do kilku polskich pisarzy\na najbardziej do Narcyzy Żmichowskiej\ndlatego wszyscy mi gratulują\nno no mówią taki młody a już taki podobny\n(Janusz Kaczorowski mówi, że kiedy był\nna kilka tygodni w domu)\nmoja legitymacja ma delikatną skórkę\nchciałbym ją nosić w lewej kieszeni marynarki\nżeby urosła jak rzeżucha\ni chroniła kilka wierszy których\nnie ma w tej książce.\nRośnie mi legitymacja\nO romansie jak z Casablanki, czyli Audrey Hepburn po raz kolejny nie spotyka Humpreya Bogarta\nOpublikowano 26 grudnia 2006 Autor: scovron\nNiedawno znowu byłem na dyskotece. Już po raz trzeci w ciągu ostatnich dwóch miesięcy. Groźba zawitania do klubu z głośna muzyką taneczną w perspektywie najbliższego czasu stanowi poważny argument za ograniczeniem spożycia alkoholu.\nStandardowo wygląda to w ten sposób, że spotykamy się w tawernie i pijemy: czasem piwo, czasem whisky (ostatnio szczególnie modny stał się „Vat 69″ – tani i dobry)(w każdym razie - tani i w smaku przypomina whisky), rzadziej coś innego. Gdy już znacząco obniży sie próg mojej wrodzonej asertywności (ba, zdolności komunikowania się w ogóle), pada koncepcja „Idziemy do La Madame!”.\n„La Madame” było niegdyś modną dyskoteką. Tyle, że nazywało się wtedy ”Deja vu”. I było mekką akwizytorów polujących na bezpruderyjne małolaty. Bezpruderyjne małolaty przybywały zwabione hukiem strzelających korków od szampana i były kupowane na pniu za urobek ze sprzedaży antybiotyków na wrzody.\nTeraz „La Madame” jest dyskoteką pełną wygłodnialych facetów oglądających się za równie wygłodniałymi kobietami. Nawet z perspektywa ponad jednego promila wyglada to jak polowanie stada złożonego z samych liniejących lwów-samców na pustyni Gobi. Ja nie wiem, czy niegdysiejsze małolaty tak szybko dorosły, czy aktualne stały sie bardziej pruderyjne. Widok w każdym razie jest groteskowy.\nKupuje ostatnie piwo „na dobicie” i patrzę na tłumek kotłujący się na środku sali. Na jedną kobietę w lokalu przypada średnio około sześć lwów w okolicach trzydziestki. Proporcja w gibiącym się tłumku jest jeszcze bardziej zachwiana na niekorzyść panów, gdyż kilka dziewczyn przyszło z partnerami i tańczy wyłącznie z nimi. Panowie rytmicznym potrząsaniem dupki i wymachami korpusu oddają hołd nielicznym rodzynkom, szczęśliwym jak jajko w majonezie. Młody miał farta – spotkał koleżankę ze studiów i mógł opuścić błędne koło gay-party; Krzyś dosiadł się do mnie i z westchnieniem zazdrości stwierdził, że w końcu któremuś z „naszych” udało się zatańczyć z kobietą. Ja zastanawiam się, po co tu w ogóle przyszedłem.\nWszystko to przypomina mi imprezy harcerskie, gdzie w rytm „Bieszczadzkiego traktu” Wołosatek, kilka harcerek wypadało przed podrygujący tłumek i skacząc – w szalenie umownej symbiozie z rytmem - na jednej nodze, trącało się drugą, wijąc resztę ciała w jakiejś makabrycznej, groteskowej karykaturze celtyckiego tańca ludowego.\nOstatnie piwo nie dobiło mnie, więc przenosze się do baru i uświadamiam sobie nagle, że wszystkiemu winne są amerykańskie filmy. Obrazki jak ze snów, gdzie stosunek ilości kobiet do mężczyzn w każdej dyskotece ma się jak 50 do 50; gdzie do każdego samotnego faceta przy barze podchodziła równie samotna i stokroć bardziej atrakcyjna kobieta, której mógł postawić drinka i przypadkową znajomość rozwinąć w ciąg dalszy nastąpi.\nNie znam sytuacji, gdy do samotnego faceta podchodzi obca kobieta. Alternatywą jest „wstać i potrząsać dupką na parkiecie”. Tyle pozostaje facetom w okolicach trzydziestki. Z jedynej dostępnej alternatywy rezygnuję – nie jestem ani dość trzeźwy by utożsamiać się z resztą facetów w okolicach trzydziestki, ani dostatecznie samotny, by dupkę wprawić w stan powtarzalnego rozedrgania. Poza tym nienawidzę dyskotek.\nAudrey nie podchodzi do Bogarta; to się nigdy nie wydarzyło, prosze państwa - Casablanca kłamie. Faceci w okolicach trzydziestki nie mają żadnych szans, nie mają czego szukać w „La Madame”, a jeśli przypadkiem już tam zabłądzili, to pozostaje St. Vicius Dance zatopiony w płciowym monochromatyźmie. Koleżanka tłumaczy mi, że trzydziestka to ostatni moment by dojrzeć – jeśli się nie przekroczy tej bramy, to pozostaje tylko trwanie w syndromie Piotrusia Pana.\nAlbo czekanie do czterdziestki. Audrey podeszła do Bogarta. On miał przeszło czterdzieści, a ona wyglądała na dwadzieścia pięć. Gdy sobie pomyślę, że Audrey dzisiaj przelicza kalorie zaoszczędzone w czasie świąt, zaś jej rodzice nerwowo przeliczają średnią, która zadecyduje o tym czy pójdzie do lepszego liceum, to myślę, że nie ma najmniejszego sensu czekać.\nWychodzę, bo ponadto nienawidzę dyskotek.\n(…) Jeszcze tej nocy jechałem\nNajlepszą z dróg na źrebicy\nBez strzemion i bez wędzidła\nMaści perłowej macicy\nNie powiem, bom jest mężczyzną\nCo ona mówiła do mnie\nSwiatło rozumu wskazuje\nBym był ostrożny ogromnie (…)\n„La casada infiel” („Niewierna Meżatka” z cyklu „Romansów andaluzyjskich”)\nw tłum. Jerzego Ficowskiego\nOpublikowano 23 grudnia 2006 Autor: scovron\nZ okazji Świąt życzę wszystkim – tak stałym czytelnikom, jak i przypadkowym przechodniom:\nabyści znaleźli siły by zmienić to, co powinniście zmienić,\nDużo poczucia humoru,\nżebyście zaakceptowali to, czego zmieniać nie warto\ni furę szczęścia,\nżeby wam się jedno z drugim nie popieprzyło.\nJedzcie, pijcie, bawcie sie i róbcie zakupy w niedziele.\nO niewdzięczności bydlaków z pęcherzem pławnym w miejscu poczucia wdzięczności\nOpublikowano 22 grudnia 2006 Autor: scovron\nŻeby już całkiem zamknąć temat świąt – skąd się wziął zwyczaj spożywania karpia na wigilię? Dlaczego akurat karpia (Hanibal Lecter chcąc połączyć swe upodobania kulinarne z wiernością tradycji, w trakcie kolacji wigilijnej zwykł spożywać dorodnego Kurpia)(korzystał zapewne z mojego tłumaczenia książki „Polska tradycja świąteczna – Polish Tradyszyn Christmejszyn”)?\nJak w każdej sprawnie działającej korporacji, tak i w mojej rodzinie panował (opisywana sytuacja dotyczy czasów po wigiliach u babci) ścisły podział obowiązków dotyczących sprzątania, gotowania i pilnowania, żebyśmy wespół z Młodym czegoś nie spieprzyli. Kiedyś ojciec wpadł na genialny pomysł, żeby wysłać nas po karpia, celem ograniczenia ryzyka zdemolowania domu w przeddzień wigilijnej gwiazdki. Poszliśmy do Leclerca. Przy basenie z karpiami stała olbrzymia kolejka. Postanowiliśmy czekać. W pobliskiej knajpie. Uczciwie, gdyż po każdym piwie jeden z nas wracał do marketu celem monitorowania stopnia minimalizacji kolejki.\nPostęp w zakresie pacyfikacji kolejki na przestrzeni kolejnych zamówień w lokalu z wyszynkiem był wysoce niezadowalający. Po czwartym piwie daliśmy karpiowi ostatnią szansę. Kupiliśmy rybę i wróciliśmy do domu. Nie zataczaliśmy się. Niemal.\nNie wszyscy uczestnicy kolacji wigilijnej ze zrozumieniem podeszli do idei uczynienia z łososia potrawy wigilijnej. Tłumaczenia, że kolejka była za duża, że łosoś jest generalnie smaczniejszy, zdrowszy i w ogóle okazały się kagankiem oświaty zdmuchniętym mroźnym powiewem huraganu ślepego przywiązania do niezrozumiałej tradycji.\nJednym słowem karp to niewdzięczne bydle. Iks lat temu wespół z Grubym przeprowadziłem dla „Wyborczej” wywiad z karpiem, w którym stanęliśmy na stanowisku, że zwyczaj spożywania karpi na święta jest pochodną zniewieścienia mężczyzn, którzy kiedyś - żeby zaimponować partnerce - musieli upolować mamuta, a teraz odstawiają taką kaszankę.\nCzyli – własnym nazwiskiem firmowałem kampanię na rzecz prawa karpi do samostanowienia, a te się odwdzięczają kolejkami przed basenem?\nKarp już Scovrona\ndo się nie przekona!\nwtedy człowiek powoli na serce umiera (…)\nO bluźnierstwach i filarach Rzeczpospolitej szlacheckiej\nOpublikowano 21 grudnia 2006 Autor: scovron\nW sejmie zaistniała kolejna genialna myśl – uchwała, dotycząca koronacji Jezusa Chrystusa na króla Polski. Jeśli przyjmiemy linię interpretacyjną Dziejów Apostolskich, to będzie to monarcha elekcyjny. Zwolennicy Dana Browna już zacierają ręce na myśl o dynastii Chrytusowiczów. Ateiści drżą z niepokoju, licząc na monarchię kostytucyjną z zachowaniem monteskiuszowskiej zasady trójpodziału władzy. Ja się cieszę, gdyż wyobrażam sobie liczne – jakże plastyczne i atrakcyjne fonetycznie – alternatywy w sposobie kreślenia znaku krzyża na piersi.\nBędzie jak będzie – pozostaje tylko czekać, aż główny zainteresowany zostanie zaprzysiężony. PO uprzednim podpisaniu pacta conventa i artykułów henrykowskich, oczywiście. A na usta ciśnie się nieśmiałe liberum veto.\n(Gdyby komuś zdawało się, że bluźnie, to informuję, że na mój stan wiedzy i przeczuć – z jakąś formą bluźnierstwa z pewnością mamy do czynienia, choć nie wiązałbym tego akurat z moją skromną osobą;)\nMotto (wiem, że kiedyś było, ale pasuje mi jak ulał):\nNa targowisku w Targowicy\nKupili coś Hrabala\ndwie książki Agaty Christie\nwydane przez Ars Christiana\nCałej tej sytuacji\nz chodnika, od strony ulicy\nprzyglądali sie uważnie\n- Patrz pan – jeden powiada -\nJak to się rwie do steru\nJuż nawet Targowisko jest,\nprawda, w szponach kleru\nJa osobiście prawda\nNie jestem antysemita\nAle prawdziwy POlak – wiadomo,\nPrawda, książek nie czyta\nMój brat co pracuje w archiwum\nTakie akta odkopał\nZ których wynika, że stan wojenny\nUcichły wszelkie spory\nI wszyscy zgodnym krokiem\nRuszyli na nieszpory\nI wszyscy zgodnym chórem\nW trakcie nabożeństwa\nModlili sie żarliwie\nO zdrowie duchowieństwa.\nże gdyby Pan Najwyższy\nwybrał sobie Polaków\nI kazałby Mojżeszowi\nProwadzić wybrany naród,\nTo naród ów by stanął\nPo kilometrach paru\nZałożyłby na pustyni\nPowiedziałby: „Panie Boże!\nDziesięć, prawda, przykazań\nPan podarował Żydom\nSłowianie bez piętnastu\ndalej, prawda, nie idą!”.\nPan Bóg rzecz całą\nPrzemyślałby przy piwie\n(nie pamietam tytułu; poza tym cytuję z pamięci, więc mogą się zaplątać nieścisłości)\nO powieść wigilijna\nOpublikowano 19 grudnia 2006 Autor: scovron\nOstatni wątek z „Dymu”: Beniamin ma napisać świąteczne opowiadanie. Idzie mu kiepsko, nie może znaleźć dostatecznie ciekawego wątku. Spotyka się z Auggim i zwierza się ze swojego problemu. Auggie ma jak zwykle pod ręką milion anegdot; opowiada jedną, która – jak podkreśla – zdarzyła się naprawdę. O tym, jak szukając schronienia trafił kiedyś w wigilie do jednej staruszki, ona wzięła go bodaj za swojego wnuka, a on udawał, że nim naprawdę jest. Szybko zorientowała się w pomyłce, lecz ciągnęła tę zabawę dalej. Ona była samotna, on potrzebował się ogrzać. Potem wszedł do łazienki, gdzie było mnóstwo aparatów fotograficznych. Wziął jeden z nich, pożegnali się i wyszedł. Tym aparatem robił później zawsze o tej samej godzinie zdjęcie tego samego zbiegu ulic na Brooklynie. Beniamin się śmieje i mówi, że podziwia jego niezwykły dar do ściemniania. Auggie wygląda na skonsternowanego, zaś Beniamin przestaje być pewien, że to była ściema. Wszystko wieńczy cudowna piosenka Toma Waitsa.\nDostałem niedawno polecenie przeprowadzenia audytu „system weryfikacji sytuacji majątkowej podatnika przy wydawaniu decyzji ulgowych” w jednym z rzeszowskich urzędów. Trudno o bardziej przygnębiającą lekturę przed świętami. Wnioski pisane przez drobnych cwaniaczków, którzy chwytają się każdej sposobności, aby wstrzymać choć o kilka dni egzekucję, przeplatają się z prośbami ludzi, dla których umorzenie zaległości w wysokości 140 złotych plus 7 złotych odsetek to sprawa życia lub śmierci. Nie wierzę w szczęście i pecha, choć jeśli coś jest w stanie zmienić moje zdanie w tej kwestii, to jedynie wniosek wdowy, której jedynym źródłem dochodu jest renta w wysokości 300 złotych brutto, a u której wykryto najpierw cukrzycę, potem raka jelit, mąż przed rokiem został staranowany na przystanku autobusowym przez pijanego kierowcę, zaś córka spadła z huśtawki i od 3 miesięcy lekarze próbują ją poskładać do kupy, choć i tak wiadomo, że do końca życia czeka na nią wózek inwalidzki. Każda taka dokumentacja sprawy zamienia się w historię życia pojedynczej istoty, która los sponiewierał w stopniu niewyobrażalnym. Ktoś może powiedzieć, że ludzie zrobią wszystko, żeby orżnąć fiskusa. Może – ale nie dla 57 złotych, bo o umorzenie takiej kwoty podatnik wdowa wnioskowała.\nLeżały przede mną trzy segregatory tego typu historii. Nie mam możliwości dokładnej analizy 250 postępowań w ciągu czterech dni, potrzebowałem wytypować reprezentatywną próbką. Wybrałem i wziąłem pierwszą z brzegu dokumentację umorzenia.\nZaczynam od wniosku. Emerytowana nauczycielka języka polskiego. Mąż zmarł w wyniku wylewu cztery lata temu. Starsza córka usamodzielniła się, wyszła za mąż, wyjechała do Kanady i słuch po niej zaginął, młodsza jest niepełnosprawna. Zaległość dotyczy nierozliczonych przychodów z tytułu korepetycji, głupie pieniądze, jakieś 200 złotych. Ona prosi, błaga, bo nie ma środków do życia, jest bardzo chora. I samotna – to zadziwiające, jak często argument „samotność” jest przywoływany w momencie zaistnienia potrzeby uprawdopodobnienia zachodzenia „interesu społecznego lub ważnego interesu podatnika”, będących przesłankami odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia zapłaty podatku na raty, odroczenia lub rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetkami określonymi w decyzji, o której mowa w art. 53a Ordynacji Podatkowej oraz umorzenia w całości lub w części zaległości podatkowej, odsetek za zwłokę lub opłaty prolongacyjnej, zgodnie z dyspozycją art. 67a§1 ust. 1,2 i 3 Ordynacji Podatkowej.\nEmerytura wystarcza na opłacenie lekarstw, mediów i czynszu. Trochę jeszcze nawet zostaje. Z załączonej dokumentacji wynika, że korzystają z opieki społecznej, pomaga też jakaś fundacja wspierająca rodziców dzieci z zespołem Downa. Wśród rachunków tworzących obraz codziennych wydatków, rzucił mi się w oczy rachunek za karmę dla kota.\nDane personalne – imię, nazwisko i adres – nie pozostawiają wątpliwości. To moja polonistka z podstawówki. Lektura skondensowanych dramatów umiejscawiała je dotychczas w sferze abstrakcji. Bo dramat staje się czymś wstrząsającym dopiero w momencie, gdy do konkretnych zdarzeń dosztukujemy coś, co go humanizuje: może być to twarz, tik nerwowy, specyficzny sposób poruszania. „Wierzba” była naszą wychowawczynią od szóstej klasy. Jako nauczyciel – dość wymagająca, choć bez przesady. Zawsze trochę na dystans w stosunku do nas, choć nigdy nie odmawiała pomocy, gdy komuś była potrzebna. Nawet nie wiedziałem, że ma drugą córkę.\nDokumentacja powalała na jednoznaczną weryfikację, zaległość została umorzona. Ważny interes podatnika – zaspokojony.\nTego samego dnia, po pracy, wsiadłem w samochód i zafundowałem sobie podróż do przeszłości. Najpierw Beatka, która jest ekspedientką w EMPiKu, spodziewa się koło kwietnia drugiego dziecka. Potem Aneta – nie zastałem jej w domu, ale mąż przekazał mi numer telefonu, umówiliśmy się. Agnieszka, która po raz dziesiąty opowiedziała mi o swoim mężu – żołnierzu na misji w Syrii i o tym, jak na weselu miała siedem halek. Krzyś – odkąd skończył szkołę średnią, siedzi w domu i przyszłość sprowadza do hasła „może wyjadę do Niemczech”. Agata – mam szczęście że ją zastałem, gdyż już pojutrze wylatuje do narzeczonego, do Tunezji. Piotrek – z nowym tatuażem, kiblował sześć miesięcy za drobną kradzież, nie widzieliśmy się chyba od jego osiemnastki. Waldek – pracuje w sklepie ogrodniczym, gdyby go posłuchać dłużej, to można by odnieść wrażenie, że to nie kiosk z doniczkami, a międzynarodowy holding, któremu prawie prezesuje. Monika – kiedyś trenowała gimnastykę artystyczną, ale po urodzeniu dziecka poszło jej w biodra i śmiejąc się mówi, że szpagatu to już chyba nigdy nie zrobi. Marcin – stabilizacja na poziomie wyższym średnim, którą zawdzięcza w pewnym sensie mnie – ja mu zaproponowałem zapisanie się do Resovii Saltans, ja go tam zaprowadziłem, znalazł tam żonę, dzieciak urodził się kilka miesięcy temu. Jadźki nie zastałem, nikt nie ma numeru jej telefonu.\nKiedyś modne były pamiętniki – notesy w ładnej oprawie, gdzie znajomi wpisywali pierdołki typu „Na górze róże, na dole badyle, my się lubimy jak głupie debile”, a do tego rysunek misia i naklejka z Bravo. Też taki miałem, uchował się do dziś. W tej chwili leży przede mną, a obok – kartka z życzeniami i dziesięcioma podpisami. Charaktery pisma niewiele zmieniły się od szóstej klasy podstawówki. Jutro ją wyślę.\nPytanie „Czy to zdarzyło się naprawdę” pozostawiam wam. Ja znam odpowiedź.\nPo archipelagu krąży dziwna fama\nŻe mają wydawać Ośkę Mandelsztam\n- Jakże to „wydawać”? On dawno wydany…\nTłumaczy sekretarz nowy ciężar słowa\n- Dziś „wydawać” znaczy tyle, co „drukować” /x2\nPowstał mały zamęt w pamięci strazników\n- Którego Mabdelsztama? Mamy ich bez liku.\nJeden szyje worki, drugi miesza beton\nW oczach urzędników rośnie płomień grozy\nGdyż w szwach od poetów pękają kołchozy /x2\nPrzeglądają druki, wyroki – nic nie ma\nKażda kartoteka zmienia się w poemat\nA w tym poemacie ludzi jak drzew w tajdze\nChoćbyś szczezł, to tego jednego nie znajdziesz\nBo jak to być może, że ziemia go kryje\nGdy w gazetach piszą że Mandelsztam żyje /x2\nSkądże mają widzieć w syberyjskich borach\nŻe to życie to tylko taka metafora\no pechu, U-bootach i połamanych okularach\nOpublikowano 18 grudnia 2006 Autor: scovron\nCzasami wydaje nam się, że mamy pecha: zgubiły się kluczyki do samochodu, piekarnik nastawił się na zbyt wysoką temperaturę i płaty makaronu w lasagni wysuszyły się nadmiernie, czytnik płyt dvd się skopał… Jednym słowem: świat zrzucił maskę i okazał nam z całą bezwzględnością, że tkwimy w samym środku Babilonu, a na domiar złego wyczerpały się złoża babilońskiego dobra narodowego w postaci nierządnic. Czasami przychodzą takie dni, pod koniec których człowiekowi wydaje się, że lepiej było w ogóle nie wstawać z łóżka. Tyle, że przeważnie nie ma wyjścia.\nPiszczyka poznałem dwa lata temu, na rejsie z Holyhead na wyspę Mann. Swego pseudonimu nie zawdzięcza jakiejś wyjątkowej atencji, jaką darzył bohatera „Zezowatego szczęścia”; przypuszczam nawet, że w życiu nie widział dzieła Falka. Był mechanikiem „Zawiszy” i człowiekiem, który z mutacji strun głosowych uczynił stan uniwersalnej i permanentnej sztuki. Jego aparat mowy, od przepony, poprzez tchawicę i krtań, aż do otworu gębowego z inwentarzem, zajmowały się zaspokajaniem 80% światowego zapotrzebowania dobowego na falset. Każde jego słowo zaczynało się i kończyło na „C” umykającym najdoskonalszym technikom notacji muzycznej, a jedynym fizycznym dowodem faktu wypowiedzenia przez Piszczyka jakiegokolwiek słowa, był nagły ból zębów, niespodziewana migrena i pandemia awarii by-passów w promieniu 4 kilometrów.\nWyspa Mann leży w strefie mocnych pływów, przez co cumowanie przy redzie jest dość ryzykowne – pomyłka w ocenie amplitudy przypływów/odpływów, mogłaby skutkować wprowadzeniem akcentu świątecznego w postaci 600-tonowej bombki o kształcie szkunera sztakslowego, bimbającej na choince nadbrzeża. Przy optymistycznym założeniu, że cumy osiągnęłyby na ten moment szczyt formy. W takich sytuacjach zalecaną formą zejścia na ląd jest desant pontonowy, przy jednoczesnym kotwiczeniu jednostki macierzystej.\nPodzieliliśmy się na dwie grupy i ustaliliśmy, że jedna ekipa zwiedza wyspę do obiadu, a potem robimy zmianę. Piszczyk został pontonowym. Gdy się o tym dowiedział, p[rzysiadł z radości. Radości nie przyćmił fakt, iż na swoich okularach. Miał zapasowe, a konkretnie – miał je przez następnych 15 minut. Wszystko przez jego niezwykły refleks i efektowny unik, pozwalający zejść jego głowie z kursu kolizyjnego względem czapki z pomponem, ciśniętej przez pierwszego mechanika z okrzykiem: „Piszczyk, orientuj się!”. Czapka nie trafiła go w twarz, lecz zahaczyła o róg oprawki okularów. W zawodach „kto pierwszy wpadnie do morza” czapka nieznacznie wygrała. Były to zawody towarzyskie, gdyż tak jeden, jak i drugi przedmiot należały do Piszczyka. W momencie, gdy bezmiar okrutnego Morza Północnego zamknął się nad pomponem, zaczął wiać paskudny wiatr, za którym natychmiast pojawiła się denerwująca mżawka.\nCóż tam czapka, z pensji i diet zakupi nową – ważny na ten moment był ponton, silnik solidnie zamocowany na jarzmie i perspektywa pobujania się na fali. Zapakował pierwszą ekipę i z rykiem motoru pognał ku gościnnym brzegom Douglas – stolicy wyspy, zaś my – ekipa poobiednia – poszliśmy śniadać. Niedzielne posiłki na „Zawiszy” były czymś wyjątkowym. I nie wynikało to z faktu, że niedziela na „Zawiszę” przychodzi raptem raz w tygodniu. Bardziej z tego, że pływanie na jachcie szkoleniowym ma niewiele wspólnego z napawaniem się pięknem mijanych krajobrazów (które przez 90% czasu trwania rejsu są – umówy się – raczej powtarzalne), a przebiega pod znakiem:\na) stukania młotkiem w części metalowe w celu otrzaskania ich z wierzchniej warstwy rdzy;\nb) szorowania drucianką części metalowych w celu otrzaskania ich z głębszej warstwy rdzy (rdza na Zawiszy nie ma nic z kremówki; zdecydowanie jest jak cebula);\nc) malowania części metalowych szarą podkładówką, żeby rdza przynajmniej przez tydzień częściom metalowym dała spokój;\nd) malowania części metalowych wierzchnią farbą żółtą lub zieloną, gdyż bosman Heniu Sienkiewicz nie znosi koloru szarego;\ne) stukania młotkiem w części metalowe w celu otrzaskania ich z wierzchniej warstwy rdzy, gdyż o ile podkładówka wytrzymuje tydzień, to rdzawe zacieki na zółtej farbie robią się już nazajutrz po malowaniu;\nf) jak wyżej, wedle cytowanego schematu.\nNiedziela była dniem wolnym od stukania i farby, dlatego posiłki trwały znacznie dłużej niż zazwyczaj. Napawaliśmy się bezruchem w oczekiwaniu na sygnał od Piszczyka, że już dobija do statku. Nie spodziewaliśmy się sygnału szczególnie prędko, gdyż Piszczyk jak dorwał ponton, to cieszył się niczym prosię w deszczu i na 500 metrach dzielących nas od lądu zdążył wykręcić 9 ósemeczek, 3 zygzaki, 7 zwrotów o 180 stopni i 4 – o 90 stopni. Po godzinie zaczęliśmy się niepokoić i wysłaliśmy kogoś na pokład, żeby zobaczył, co się dzieje. Umyślny wrócił z wiadomością, że już odbił od brzegu, już do nas płynie i pozdrawia wszystkich, gdyż intensywnie machał do nas rękami, spokojnie chłopaki, odmachałem mu, również w waszym imieniu. Uspokojeni, powróciliśmy do kawy, bułeczek i niespiesznych rozmów o pierdołach. Szczupła wskazówka zegara zdążyła przebiec ¾ dystansu na tarczy, gdy postanowiłem wyjść z kimś na papierosa. Ćmiliśmy sobie, tonąc w melancholijnym pejzażu dżdżystego morza z machającą rękoma sylwetką na czerwonym pontonie w tle, zupełnie takim samym jak nasz… choć ciężko jednoznacznie określić, machająca sylwetka była już dobrą mile od „Zawiszy”.\n- Piszczyk przegina z tą zabawą na pontonie… – mruknął towarzysz w nałogu, zaciągając się Carmenem (papierosy na Mannie kosztowały ok. 5-6 funtów za paczkę; Carmeny miał w wielkich ilościach Heniu Sienkiewicz i sprzedawał je po promocyjnej cenie 3 funtów);\n- Niech się bawi… – dopuściłem do głosu swą empatię. Deszczyk mżył intensywnie. Z kubryka wychylił się kapitan.\n- Co jest chłopaki?\n- Pogoda się zdupia – mruknęliśmy chórem – A Piszczyk się bawi.\n- Przegina z tą zabawa na pontonie – odmruknął wsparty o reling i pogrążył się w melancholii brytyjskiego przedpołudnia.\nSytuacja powtarzała się kilkukrotnie. PO 15 minutach na relingu wisiało 8 pogrążonych w melancholii brytyjskiego przedpołudnia mężczyzn. Nie zastanawiał nas specyficzny ból zębów. Dziewiąty z nas, Heniu Sienkiewicz, jako jedyny pomyślał o skorzystaniu z lornetki. Poinformował nas niebawem, że Piszczyk przestał machać i chwycił za wiosło, ciekawe po co mu wiosło, skoro silnik został zatankowany do pełna, a przecież … *&$%#%*!!! GDZIE JEST SILNIK???\nOwszem – uprzedzając fakty – ważny na ten moment był ponton, silnik solidnie zamocowany na jarzmie i perspektywa pobujania się na fali, acz pod warunkiem zawieszającym, iż silnik faktycznie był zamocowany na jarzmie, a nie tylko delikatnie osadzony na rufie, który to fakt bezlitośnie obnażyła jedna z fal, na której ponton podskoczył, podczas efektownego podejścia do zygzaka nr 17, następującego po równie efektownej ósemeczce nr 46 na przestrzeni 200 metrów. Odpływ sprawiał, że sylwetka Piszczyka malała w oczach; gdyby na siłę szukać jasnych stron życia, to wspomnę, że pulsowanie zębów w rytmie … — … traciło na intensywności.\nStraż przybrzeżna dotransportowała go do nas po godzinie. Nasza migrena pulsowała setką brzydkich wyrazów i niezbyt rozsądnych tłumaczeń, tudzież zapewnień, że idzie po zapasowy silnik i przewozi drugą ekipę na brzeg. Jak powiedział tak zrobił – po czym oparł silnik o spardeck i zapalił papierosa. Oddał się melancholii brytyjskiego przedpołudnia i wsparł łokieć na silniku, który z hukiem wsparł się o pokład, gubiąc w międzyczasie kilka łopatek śruby. Piszcząc ultradźwiękami, wbiegł do budki nawigatorskiej, gdzie od papierosa drżącego w kąciku jego ust zajęła się mapa Irlandii, po czym skierował swe kroki do maszynowni. W ostatniej chwili udało nam się go powstrzymać i zamknąć w kajucie. „Zawisza” pływa na oryginalnym silniku U-boota z 1941 roku. Jednostka napędowa przez ten okres przeżyła niejedno, szkoda byłoby zdemolować tak piękny zabytek…\nJakoś udało się naprawić rezerwowy silnik, jakoś udało się opłacić nurków, żeby poszukali silnik z pierwszego składu (bez skutku – odpływ zgarnął go w pełne morze), jakoś udało dotrzeć się na wyspę. Piszczyk nie był jedyną osobą, która tego dnia miała pecha. Na Mannie odbywały się kultowe zawody motocyklowe – TT Race. Głównym faworytem był pan, który wygrywał TT już dwa razy z rzędu. Tym razem nie udało mu się. Pierdyknął przy prędkości 350 km/h w kamienny murek i największą odnalezioną częścią jego ciała były trzy palce uchowane w rękawiczce chroniącej lewą dłoń. Trzeba przyznać, że przynajmniej rękawiczka spisała się na medal. Jak na wstępie – są dni, gdy lepiej nie wstawać z łóżka.\nA wszystko przez Dzierżkę, która opublikowała zdjęcie lasagni, co natchnęło mnie do …, no właśnie. Lasagna mi się wprawdzie nie zdążyła przypalić, gdyż jeszcze nigdy jej nie robiłem. Ale w środę postanowiłem stworzyć precedens. Nie przewiduje sukcesu, więc staram się do tego przygotować mentalnie. Psiakrew, jak pech, to pech…\nlub ja poetę zdumiewa\nco łączy jego brzeg z nieprzeczuwalnym brzegiem\nAlbo drogę na kraj świata i dalej\n„następcy Vasco da Gamy”\nO świętach i tyleż nieznanej, co z pewnością odchodzącej, tradycji wigilijnej\nOpublikowano 16 grudnia 2006 Autor: scovron\nNa pytanie „czy lubię święta”, przeważnie odpowiadałem – „nieszczególnie”. Ale to nie do końca tak. Podskórnie czuję, że święta to jest fajna sprawa i niekoniecznie w przeczuwaniu tego przeszkadza mi cały ten blichtr im towarzyszący – na każdym rogu 40 Mikołajów, choinki zalesiające hipermarkety i nieśmiertelne dżingolbells w każdej możliwej aranżacji, od hip-hopu po death-metal. Dzisiaj święta wpędzają mnie w denerwująca melancholię z powodu tego, że pamiętam, jak cudowne były kiedyś.\nByło to w czasach zamierzchłych; w czasach, gdy wujek Monter miał raptem siódemkę potomstwa. Już kiedyś pisałem, że w odojcowskiej gałęzi mojej rodziny (ojciec miał 4 rodzeństwa) rodzi się dzieci całe mnóstwo i – alleluja – w 80% chłopcy. Minimum – to 3 sztuki. Średnia wychodzi jakieś 5 z hakiem. A rekordzista – wujek Monter dobił do 11, stając się inspiracją mojego marzenia: skompletowania własnym sumptem (przy współpracy dowolnej ilości partnerek) drużyny piłkarskiej, FC Scovrons Tyczyn.\nRóżnice wieku między nami nie są szczególnie wielkie: pomijając jednostki będące efektem śrubowania rekordu przez wujka, cała reszta szajki spłodzona i zrodzona została w latach 1976-1983, łącznie 21 sztuk buzujących ADHD i hormonami Polaków małych. I całe to stado zjeżdżało się do babci na wigilię. Uczesani, w koszulach z kołnierzykami, których masowo nienawidziliśmy i poinstruowani, że jeśli będzie tak jak przed rokiem, to jest to nasza ostatnia wigilia w tym gronie. Każdego poprzedniego roku było cudownie – pandemonium w formie krystalicznej. I każda bieżąca wigilia rodziła jedno pytanie: co zrobić, żeby w tym roku było jeszcze weselej? Podpalić sąsiadowi obornik? Nie – banalne i było 2 lata temu. Namalować farbą olejną na krowie sąsiadki „Bóg Cię widzi, córko!”? Nie – przerabialiśmy na wakacjach. Zawsze w każdym razie jakoś samo wychodziło. Największym problemem było przebrnięcie przez modlitwy; potem już się robiło wesoło, gdyż łamaliśmy się opłatkiem. Pomijając kwestię życzeń, z nieśmiertelną, jakże wysublimowaną formułą ‘życe ci życe, żebyś się utopił w rzyce”, cała zabawa polegała na:\na) przylepieniu do spodniej części opłatka możliwie największej ilości soli, pieprzu i papryki\nb) liczenia na to, że osoba której składamy życzenia się nie zorientuje\nPrzez dwa lata się udawało, ale za którymś razem dała się nabrać babcia i spacyfikowała zabawę zakazując przywożenia własnych opłatków.\nPotem kolacja: kultywowanie tradycji polegało na tym, że stawiano na stole kilka glinianych garńców z barszczem i – obok – mis z całą resztą. Nie kładziono talerzy. Przy moim boku zawsze wiernie siadał kuzyn Tomek i zaczynała się jatka. Ciężko ocenić, kto pierwszy zaczynał szturchanie, ale efekt był taki, że każdą łyżkę barszczu, tudzież innego pożywienia, która nie zapoznawszy się ze strukturą obrusu, trafiała do ust przeciwnika, była traktowana jak policzek i dyshonor. Szturchanie, nie dość że zaraźliwe i obejmujące po chwili wszystkich małoletnich, to błyskawicznie zamieniało się w konkurencję zwaną „kto wytrąci kapustę z łyżki sąsiada tak, aby kawałek kolacji spadł na ciocię Anitę siedzącą przy przeciwległej krawędzi stołu”. I tu z całą mocą ujawniał się bezsens ubierania nas na okazję wigilii u babci w czyściutkie koszule z kretyńskimi kołnierzykami.\nPrzed wniesieniem grochu następował rytualny wybuch wściekłości u wszystkich dorosłych, połączony z pomstowaniem na temat świńskiego południa i próby dania nam ostatniej szansy. Największym i najbardziej przykrym moim wspomnieniem związanym ze świętami jest ta wigilia, gdy babcia rozstawiła przed nami talerze.\nGroch z kapustą traktowaliśmy jako przerwę w meczu. Bo potem wnosili pierogi – znak, że po tym będzie już tylko kompot z suszki. Ja bardzo lubię pierogi. Niemniej niczym jest ich smak w porównaniu z satysfakcją po udanym rzucie pierogiem ruskim w wujka Staszka, z błyskotliwym i skutecznym zwaleniem odpowiedzialności na brata siedzącego po prawej ręce. Wniesienie pierogów było sygnałem, że zabawa kulinariami dobiega końca i jak teraz się nie zrobi czegoś fajnego, to ten etap, w tym roku – będzie już zamknięty i nie do nadrobienia. No to każdy starał się jak umiał.\nPotem kolejny zbiorowy ochrzan i trzeba było za karę śpiewać kolędy. Mruczeliśmy, że przybieżeli do Betlejem pasterze i że wesoła nowina, po czym komunikowaliśmy macierzy i ojcowiźnie, że idziemy lepić bałwana.\nW czasach deficytu polotu poprzestawaliśmy na tym, że zdejmowaliśmy w całej wsi ludziom bramy z zawiasów, zatykaliśmy czymś obrzydliwym rury wydechowe aut gości sąsiadów, wysikiwaliśmy na śniegu brzydkie wyrazy, ewentualnie tłukliśmy się z konkurencyjnymi bandami, tak jak my przeżywającymi święta na swój sposób.\nW czasach polotowej hossy, podpaliliśmy obornik sąsiadowi, uszlachetnialiśmy ludziom czas pokolacyjny, wyjąc „Lililililaaaaaaaaaaaaj!!!!!!!”, wieszaliśmy na przydomowych choinkach trupie czachy z odpustu i lalki Barbie podwędzone nielicznym kuzynkom, ewentualnie tłukliśmy się z konkurencyjnymi bandami, tak jak my przeżywającymi święta na swój sposób.\nByliśmy królami Bożego Narodzenia.\nDla potrzeb wigilijnej tradycji powstała również zabawa wszechczasów, polegająca na położeniu na wycieraczce odchodów zwierząt gospodarczych, przykrycia ich kartką papieru, podpaleniu kartki papieru, zapukania/zadzwonienia do drzwi i odbiegnięciu w odpowiednio zamaskowane miejsce, celem obserwacji głowy domu, próbującej nogą obutą w kapeć ugasić zaimprowizowany dla potrzeb chwili, wigilijny pożarek.\nW wersji powigilijnej, odchody zwierząt gospodarczych należy zastąpić odchodami psów.\nObecnie święta są fajne, ale nikt nie rzuca się pierogami. W tym cały ból i nostalgia im towarzysząca. Niemniej, staram się przeżywać święta godnie. Bo kiedyś urodził się Jezus Chrystus, z którym odczuwam nolens volens pewną wspólnotę.\nObaj jesteśmy spod znaku koziorożca.\nI we dnie i w noc\nI zawsze gdy piany ścianą\nOcean splunie mi w nos\nTrochę będziesz się musiał namoczyć\nTrochę nałatać burt\nA wiem, nie masz nawet kaloszy\nI tyle wypadło ci piór\nTrochę pewnie zgrabieją ci ręce\nKiedy sztorm ześle Pan Bóg\nPowiesz: gdzie masz stary tę butelkę\nNo tę, w której trzymasz rum\nAniele, dobrze wiesz\nDla ciebie też kubek naleję\nA potem pójdziemy coś zjeść\nPrzeżyjmy ten sztorm\nA potem na jakąś chwilkę\nZejdziemy na pobliski ląd\nTam zdrowo się pewnie zaprószysz\nI po butelkach paru\nDasz wychodne mej duszy\nZ jakąś dziewczyną z baru\nTylko zróbmy to całkiem spokojnie\nBo po co ma wiedzieć twój szef\nŻe owszem, bogobojnie,\nA jednak musiałem cię nieść\nAniele, wspominaj mnie\nGdy Bóg mi już miękko pościele\nNa kamienistym dnie\nŻe wpadniesz tu kiedyś w niedzielę\nLub w jakiś inny dzień\nNapomknij tam komuś o mnie\nPo znajomości starej\nI weź dla nas obu wychodne\nDo tamtej dziewczyny z baru\nSam pewnie też się zaprószysz\nI uśniesz pod powałą\nA rano będzie nas suszyć,\nZupełnie jak dawniej bywało\nBallada do anioła stróża\nO wizytach z daleka, niebie i strukturze świętości\nOpublikowano 13 grudnia 2006 Autor: scovron\n- Scovron, a co to byli za dziwni ludzie, wiesz, tutaj, niedawno, jeden tak jakoś śmiesznie mówił… – Szogun przeciągnął się leniwie i łypnął na mnie jednym okiem. Drugie w dalszym ciągu udawało, że śpi.\nUdawałem, że nie widzę, że nie słyszę i w ogóle nie zwracam na niego uwagi. Gadające koty nie istnieją, więc skoncentrowałem się na czytaniu gazety. Szogun otworzył drugie oko, zwlókł się z sofy i usiadł na wywiadzie z Raulem Lozano.\n- Ci ludzie. Na weekendzie. Zadałem pytanie.\nGadające koty nie istnieją. Gadające koty nie istnieją. Gadające koty nie istnieją. Pękłem.\n- Znajomi. Przyjechali spotkać się, napić i w ogóle. Z Wielkopolski, Podkarpacia i Belgii. Czemu pytasz?\n- A planują tutaj wrócić? – zaczął poranną higienę. Zawsze budziło to we mnie jakiś niesmak, dziękowałem niebiosom, że śniadanie zjadłem wcześniej.\n- Niewykluczone. O, whiskas! – szybko odwróciłem się w stronę okna z nadzieją, że Szogun zerwie się i pozwoli mi dokończyć wywiad z trenerem. Odruch bezwarunkowy działa niestety tylko na psy.\n- To powiedz temu dużemu, co tak śmiesznie mówił – ze stoickim spokojem mył się w okolicy lewej tylnej nogi. Czy koty mogą być stoikami? – że jeśli jeszcze raz się będzie przezywał, to go potraktuję pazurkiem. Nie planujesz mi ich obcinać, prawda?\n- Zastanawiam się – spojrzałem na swoje podrapane dłonie. Szogun czasem jest nieostrożny w trakcie zabawy – Przezywał cię?\n- Nie znoszę, gdy mówi się do mnie „Shot gun” – lewa noga była już czyściutka – kojarzy mi się z ludobójstwem. I filmami o Rambo. Nie znoszę tego aktora.\n- Nie mówiłeś że znasz angielski… Przerwał mycie i spojrzał na mnie zdziwiony.\n- Przecież jestem twoim kotem…\nTak. Jest moim kotem. Szkoda, że przypomina sobie o tym wyłącznie w porze karmienia. Chwila zadumy trwała sekundkę. Do wylizania została jeszcze prawa tylna noga.\n- A ten łysy kolo, to kto to był?\n- Tabun?? A, to taki wybitny chemik, który mi kiedyś powiedział, że potrafi wódę wyciągnąć nawet z nieheblowanej deski.\n- Bardzo interesujące – oczy kota błysnęły niepokojąco – A galaretkę z whiskasa dałby radę wyciągnąć… na przykład z dywanu?\n- Pewnie że tak – skłamałem; Szogun się ożywił – Ale zapomnij. Pamiętasz jak się umawialiśmy, że w nocy wypuszczę cię na pole, a ty około 4 nad ranem podejdziesz do okna i zaczniesz drapać w szybę, jak to przeważnie robisz, gdy ja śpię w pokoju? Dałeś ciała, Tabun był bardzo rozczarowany i powiedział, że nie da mi wzoru chemicznego, ani tym bardziej niezbędnej aparatury.\nSzogun spuścił łebek.\n- A bo śpiący byłem… No i wiesz, takie cyrki przed obcymi… no nie wypada.\n- Przy mnie ci jakoś zawsze wypada.\n- Ty nie jesteś obcy – spojrzał z udawaną skruchą – A ta blondi, co jak się subtelnie śmiała, to myślałem, że jest trzęsienie ziemi?\n- Lou. Narzeczona Belga. Ale oprócz tego ma całą masę zalet.\n- Nie smakował jej żurek?\n- A co, nie dojadła?\n- Nie. I bardzo dobrze – oblizał się – następnym razem zrzuć mi do miski, bo w zlewozmywaku strasznie mi niewygodnie… A ten co przyniósł malinówkę, to się albo mnie bał, albo wstydził.\nPapa raczej nie wygląda na przesadnie strachliwego.\n- Chyba wstydził się ciebie. Albo raczej było mu wstyd za ciebie. Prosiłem cię, żebyś nie mył się przy gościach w trakcie śniadania.\nKocie oczy patrzyły z wyrzutem.\n- Scovron, jeśli o mnie chodzi, to możesz się myć choćby raz do roku, na święto Kupały – jakoś nie przyszło mi do głowy spytać, skąd zna treść „Kajków i Kokoszów” – ale konstytucja gwarantuje mi prawo do bycia czystym bez względu na twoje widzimisie. Wiem, wiem, niczego o tobie nie ma w konstytucji – Hmmmm… od dawna zastanawiałem się, gdzie posiałem „Schizmę” Świetlickiego – A ta czarnulka w okularach, co rozdawała skarpetki?\n- Aaaaaa… Muronia. Każdemu zrobiła skarpety psychologiczne. W kolorach oddających charakter…\n- Każdemu? – spojrzał podejrzliwie. Pazury wysunęły się ostrzegawczo z poduszeczek\n- Każdemu… – zawahałem się – … człekokształtnemu. Nie miej jej za złe. Ona jest z Poznania.\nPazurki stukały wyczekująco w twarz trenera Lozano. Twarz trenera Lozano przepołowiła się. Potem rozpadła na trzy części. Cztery. W końcu nie było widać już żadnej twarzy.\n- Mógłbyś rozwinąć?\n- A bo się mówi, że w Krakowie mieszkają takie sknery, że nawet hejnału nie kończą. W konkursie na najskąpszy ludek poznaniacy zdystansowali krakusów o trzy długości. Ale to fajna babeczka, zawsze z buteleczką czegoś pysznego pod ręką. I gada po bułgarsku! – stanąłem w obronie czci Muronki.\n- Skoro jest taka fajna, to dlaczego ci dała czarne skarpety? W „Panu Tadeuszu” oznaczało to, że daje ci kosza. Podwalałeś się do niej? Coś nie tak z Karolą?\n- Nie, Tabun to jej mąż, a poza tym, widzisz, ja mam taką dość pokrętną i mroczna osobowość… – zacząłem, ale skojarzyłem, że coś jest nie tak – zaraz, zaraz, nie mówiłeś nigdy, że czytałeś pana Tadeusza.\nSprawiał wrażenie, że gdyby to było możliwe, to zaczerwieniłby się.\n- A bo… kiedyś zasnąłem sobie w biblioteczce, a ty zamknąłeś drzwi i jak się obudziłem, to nie mogłem wyjść. Nudziło mi się, no to sobie wrzuciłem co tam miałeś. Białoszewski fajnie pisze; a ten wasz pan Tadeusz – gdyby to oskubać z rymów, to wychodzi cos na kształt telenoweli. Ale wporzo – no ładnie; nie dość, ze filozof, to jeszcze krytyk literacki mi się trafił – no i jak wróciliście, to przynieśliście pana Tadeusza w butelce i tak mi się skojarzyło…\nFakt. Pamiętam. Choć już jak przez mgłę, pomimo że to godziny południowe były…\n- Bo, imaginuj sobie, poszliśmy na spacer, gdyż wypiliśmy za dużo różności do śniadania i potrzebowaliśmy świeżego powietrza. A że akurat trafiliśmy na odpust…\n- Co to jest odpust? – Szogun zastrzygł z ciekawości uszami.\nTrafiony-zatopiony. Nie mam pojęcia, więc improwizowałem.\n- Polskę można podzielić albo na województwa, albo na parafie. I my mieszkamy w parafii św. Katarzyny, a że w sobotę św. Katarzyna miała imieniny, to się zrobiło odpust – kot dalej czekał. Drab przeklęty, nie wyglądał na w pełni usatysfakcjonowanego wyjaśnieniem; skąd miałem wiedzieć, że odróżnia „imieniny” od „odpustu”?!? – … no i jak są imieniny św. Katarzyny to każdy kto pójdzie do kościoła, to jest rozgrzeszony. A przed kościołem stawia się kramy ze wszelkim badziewiem. I jest fajnie. Tak. Fajnie.\n- Aha – wydawało mi się, ze to ja jestem od uśmiechów ironicznych – i w kościele rozdawali wódkę…\n- Nie, nie! W kościele nas rozgrzeszyli …\n- Scovron. Jeśli już opowiadasz bajki, to jakąś ładną dla odmiany. Np. tą o kocie w butach, na którego leciała księżniczka Wanda co nie chciała Niemca i mieli już żyć długo i szczęśliwie, gdyby jej nie wpuścił w trąbę na rzecz Myszki Miki. Ech, kozacka krew…\n- „Ogniem i mieczem” też czytałeś?\n- Trzeba było mi otworzyć jak miauczałem.\n- Ale wiesz, że Myszka Miki w oryginale jest facetem?\nHa! W końcu udało mi się go zbić z pantałyku!\n- Zapomnijmy o tym incydencie… – pazury znowu wysunęły się z poduszeczek – nie mów nikomu. Dobrze?\nZerknąłem kątem oka na to, co dzieje się z twarzą premiera Leppera na pierwszej stronie. Działo się wiele. I szybko.\n-Dobrze… – westchnąłem – A z tą wódka to tak, że Amiński kupił pistolety na strzałki, a że był akurat jakiś ślub, to sterroryzowaliśmy parę i nie wypuściliśmy dopóki nie dali nam pana Tadeusza, ot, cała tajemnica.\nSzogun zastanawiał się intensywnie nad czymś.\n- A ta Katarzyna… święta to jej imię?\n- Nie – zamyśliłem się – chyba stan cywilny… Jak jest się świętym, to się idzie do nieba.\n- I co tam się robi? – przekrzywił głowę i spojrzał z zainteresowaniem.\nI kolejna konsternacja. Czasem mam wrażenie, że rozmawiam z czterolatkiem.\n- No…, same fajne rzeczy. Śpiewanie psalmów, modlitwa, …\n- … nie sądzę.\n- hmmm… towarzystwo nieskomplikowane intelektualnie i niezbyt trudne w relacjach interpersonalnych?\n- To może rozdają galaretkę soute w saszetkach?\n- Może. Przypuszczam, że tak.\nNastępną chwilę można określić jak minutę niewdzięcznego milczenia. Ja nie wiedziałem co powiedzieć, natomiast Szogun toczył rozpaczliwy, acz z góry skazany na klęskę, bój o to aby mi uwierzyć.\n- A co się robi, żeby zostać świętym?\n- Jakoś to różnie wychodzi. Przeważnie trzeba umrzeć we właściwym czasie i we właściwym miejscu. Katarzyna na ten przykład dała się połamać kołem i pomimo że od tego umarła, to do końca pozostała fajną babeczką.\nSzogun zasępił się. Myślał o czymś niezwykle intensywnie, po czym spojrzał na mnie refleksyjnie.\n- Pamiętasz jak opowiadałeś mi o Skarpecie i Szczęściarzu? – przytaknąłem – Myślisz, że poszli do nieba? Wydaje mi się, że tak… W końcu, gdyby spojrzeć na to z odpowiedniej perspektywy, to do ich śmierci również przyczyniło się połamanie kołami. No chyba że ich zderzak trzepnął… Myślisz, że to też się liczy?\nKolejhna chwila zadumy.\n- Tak… Myślę, że też.\nPomilczeliśmy jeszcze przez chwilę.\n- Gdyby Skarpet i Szczęściarz skontaktowali się z tobą – Szogun ziewnął – to poproś ich o informację na temat menu w niebiańskiej stołówce.\n- Masz jak w banku – strzepnąłem ze stołu strzępy gazety – Aha, też mam do ciebie prośbę. Dzisiaj przyjdzie do nas ta znajoma mamy, której tak strasznie nie lubię. Mógłbyś się do niej połasić, a gdy cię zechce pogłaskać – to potraktować ją pazurkiem?\nKot przeciągnął się.\n- Masz jak w banku – usiadł i zaczął się drapać za uchem – Znasz cenę.\nWestchnąłem. Podniosłem się, podszedłem do lodówki i wyciągnąłem saszetkę whiskasa. Nie lubię wydłubywać galaretki z whiskasa, ale znam cenę.\nRum-Tum-Tumek to zaiste Dziwadła Kociego wzór\nTy mu dajesz bażanta, on chce kuropatwę\nTy jemu kawalerkę, on wolałby dwór\nTy mu dwór, a on w nosie rezydencje ma twe\nTy go szczujesz na mysz, a on pyta gdzie szczur\nTy szczura, a on mysz. Tak, sprawy niełatwe\nBo Rum-Tum-Tumek to Dziwnego Kota wzór\nI próżno bym tu nadużywał swady\nOn i tak sobie\nJak zrobi, tak zrobi\nI nie ma na to żadnej rady!\nRum-Tum-Tumek to męczydusza, że aż mdli;\nJak ty wypuścisz go, to on nie chce być na dworze\nZawsze jest nie po tej stronie drzwi\nI jeśli w domu, to chce wyjść, ja się założę.\nNajchętniej w szufladzie biurka sobie śpi\nA jaki wrzask, gdy się wydostać z niej nie może!\nTak, Rum-Tum-Tumek to Dziwnego Kota wzór\nI ani cienia w tym przesady\nRum-Tum-Tumek to zaiste dziwaczny zwierz;\nOn w przekorze osiąga finezję.\nDasz mu rybę, to on się dziwi, jak śmiesz\nA jak nie ma ryby, to już królika nie zje.\nDasz mu śmietany, to prycha i jej nie ruszy\nBo on lubi to, co znajdzie sam\nWięc zastaniesz go w śmietanie po uszy\nW spiżarni, gdy przed nim ją schowałeś tam.\nRum-Tum-Tumek pomysłowy jest i rzutki\nRum-Tum-Tumek nie dba o pieszczotki\nLecz na kolana wskoczy ci w trakcie robótki\nBo im straszniejszy bajzel,\nTym bardziej dla niego słodki.\nI daremny byłyby moje tyrady\nT.S. Elliot (w przekładzie R. Stillera)


Subregion płocki podsumował 2017 rok - KRDP - Pogodnie każdego dnia\nSubregion płocki podsumował 2017 rok\nZredagował(a) Redakcja Ciechanów on 2 stycznia 2018\nW 2017 roku udało się na Mazowszu przeprowadzić szereg ważnych inwestycji. Środki na ten cel pochodziły zarówno z budżetu województwa mazowieckiego, jak i Unii Europejskiej. Modernizacje szpitali, instytucji kultury, budowa i remonty dróg to tylko niektóre z przykładów przeprowadzonych w subregionie płockim zadań. W sumie w tym roku do subregionu płockiego z budżetu województwa mazowieckiego trafiło ponad 53 mln zł. Mówi rzecznik urzędu marszałkowskiego, Marta Milewska:\nSubregion płocki w 2017 roku to: 58 km wybudowanych lub zmodernizowanych dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych dzięki środkom z budżetu województwa mazowieckiego, 21 inwestycji w placówkach służby zdrowia subregionu płockiego wykonanych ze środków samorządu województwa mazowieckiego, 13 inwestycji w instytucjach kultury oraz 6 jednostek OSP z dofinansowaniem do zakupu sprzętu.\nRok 2017 to także czas intensywnego wydatkowania środków unijnych w ramach RPO WM 2014-2020. Beneficjenci z subregionu płockiego mają się czym pochwalić. W sumie, w tej perspektywie, zatwierdzono do dofinansowania już 172 złożone przez nich wnioski. Podpisano natomiast 140 umów, dzięki którym samorząd Mazowsza przekaże do subregionu ponad 320 mln zł.\nWymiana kotłów – ciechanowski ratusz zbiera deklaracje\n2 tysiące osób witało Nowy Rok w Ciechanowie


Wiemy z kim Justin Bieber spędzi Walentynki - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Justin Bieber » Wiemy z kim Justin Bieber spędzi Walentynki\nczytany: 22899 razy\njustin bieber walentynki związki selena gomez maminsynek plotka plotki\nO dziwo, jego wybranką wcale nie jest Selena Gomez.\nJustin Bieber przy każdej możliwej okazji powtarza, że najważniejszą kobietą w jego życiu jest mama. Z pewnością jest to urocze, jednak ostatnimi czasy piosenkarz zdaje się jakby odrobinę przesadzać. Niedawno wyznał bowiem, że Walentynki również zamierza spędzić w towarzystwie rodzicielki. Sami chyba przyznacie, że randka z matką brzmi co najmniej dziwacznie. Może dlatego Bieber nie zamierza się wcale specjalnie wysilać:\nKupię jej bukiet kwiatów, a następnie zabiorę na kolację.\nJak myślicie, czy Selenie Gomez podoba się, że jej chłopak jest takim maminsynkiem? A może sama również pójdzie na randkę z tatą?\nA jej siostry w ostrych stylizacjach na łamach magazynu V. Szał na punkcie sióstr Kardashian trwa. Ich zdjęcia krążą po internecie i kolorowych magazynach z prędkością światła. Nie ma tygodnia, żebyśmy nie pokazywali Wam ... czytaj więcej


pek06 Pędzel kosmetyczny do konturowania i podkładu\nProfesjonalny pędzel przeznaczony do konturowania oraz do nakładania kremów i podkładów.\nPędzel przeznaczony do nakładania sypkich kosmetyków tj.: róż, puder czy bronzer.\nPędzel kosmetyczny przeznaczony do nakładania podkładów i konturowania rysów twarzy.\nPędzel przeznaczony do aplikacji płynnych podkładów i korektorów.\nPędzel kosmetyczny przeznaczony do wykonywania makijażu ust.\nInnowacyjna szczoteczka do nakładania podkładów i kremów BB.


Natalia Świderska-Tomczyk – Centrum Medyczne Medeor\nUkończyła studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu w 2008 r.\nKontynuowała kształcenie podyplomowe pracując na Oddziale Chorób Dzieci Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Lesznie, oraz uczestnicząc w licznych konferencjach i kursach o tematyce pediatrycznej. Tytuł Specjalisty Chorób Dzieci uzyskała w 2017 r.\nZ Centrum Medycznym MEDEOR związana jest od samego początku pracując równolegle w szpitalu i w poradni pediatrycznej. Od 2016 roku dodatkowo zajmuję się medycyną estetyczną i laseroterapią leczniczą i kosmetyczną. Posiada liczne certyfikaty umiejętności z tej dziedziny.\nW swojej pracy na pierwszym miejscu stawia na profesjonalizm i budowanie pozytywnych relacji z małymi pacjentami. Jak sama mówi: „Doskonale zdaję sobie sprawę, jak stresująca może być wizyta u lekarza, dlatego staram się, by wizyty i badanie pacjenta odbywały się w przyjaznej atmosferze, co oszczędza dziecku i rodzicom stresu. Szczególny nacisk kładę na przejrzyste informowanie o diagnozie i zaleceniach lekarskich”.\nPrywatnie Pani Doktor jest fanką wszelkiego rodzaju form ruchu pozwalającego zachować zdrowe i sprawne ciało, zapewne w myśl zasady „W zdrowym ciele zdrowy duch”.


Czy dobrze jest trzymać kota w domu? Niesamowite fakty o kotach! * O zwierzętach\nCzy dobrze jest trzymać kota w domu? Niesamowite fakty o kotach!\nCzy warto mieć kota w domu? Szczęśliwi właściciele kotów z pewnością zareagują refrenem, co jest przydatne. Dlatego napiszmy dokładnie, jakie są zalety znalezienia torebki obok nas i odpowiedzmy na kilka kluczowych pytań.\nCzy koty pomagają w stresie?\nUważa się, że od 15 do 30 minut w towarzystwie kota może uspokój nerwy i popraw nastrój. A mruczący właściciele potwierdzą, że zwierzęta naprawdę pomagają zmniejszyć stres. Ankiety pokazują, że 74% właścicieli odczuwało pozytywne zmiany stanu w wyniku nabycia zwierzaka.\nKolejna obserwacja: wideo z kotami w Internecie ma pozytywny wpływ na tło emocjonalne, w tym pomaga radzić sobie z negatywnymi emocjami. Z tego możemy wywnioskować: jeśli kot w filmie wpływa na nasz nastrój, bycie obok prawdziwego kota musi być jeszcze lepsze!\nJak zachowuje się nasz mózg, kiedy głaskujemy kota?\nAmerykańskie Narodowe Centrum Informacji Biotechnologicznej stwierdziło, że spędzając czas ze zwierzętami, my zwiększyć poziom oksytocyny we krwi i jest znany wszystkim jako hormon uczuć. Nasze ciało produkuje oksytocynę, gdy jesteśmy zakochani, co poprawia nasze ogólne samopoczucie. Serotonina i dopamina są również uwalniane podczas gry z kotem, co poprawia nastrój. Dotyczy to jednak również komunikacji z psem.\nCzy koty pomagają ci rozweselić i zmniejszyć lęk?\nJak już wspomniano, podczas zabawy z kotami nasz organizm produkuje dopaminę i serotoninęktóre poprawiają nastrój.\nBadanie z 2016 r. Wykazało, że koty mogą przynosić korzyści ludziom, poprawiając nastrój i zmniejszając lęk. Udowodniono również, że zwierzęta pomagają właścicielom poznawać nowych ludzi i nawiązywać przyjaźnie.\nJak koty zmniejszają ryzyko chorób serca i zawału serca?\nKot w domu jest użyteczny dla serca, nie tylko w przenośni, ale także w dosłownym sensie. Udowodniono naukowo, że właściciele tych czworonożnych zwierząt mają znacznie mniejsze ryzyko śmierci z powodu chorób układu krążenia i udaru mózgu.\nNaukowcy z Center for Stroke Research na University of Minnesota przeprowadzili zakrojone na szeroką skalę badania, w których obserwowano 4435 osób w wieku od 30 do 70 lat przez 20 lat. Badanie zakończyło się z właścicielami kotów ryzyko zawału serca jest niższe o 40%.\nJak leczy mruczenie?\nFakt, że mruczenie naprawdę pomaga się zrelaksować, jest dobrze znanym faktem. Ale czy wiesz, że może to również pomóc kościom i mięśniom w szybszej regeneracji?\nNie żartuję! Mruczenie zwykle wytwarza wibracje od 20 do 140 GHz. Niektóre badania twierdzą, że częstotliwości od 18 do 35 GHz mogą mieć pozytywny wpływ gojenie się różnych obrażeń. Tak więc, jeśli nagle zdarzy się, że pociągnąłeś mięsień podczas joggingu, teraz wiesz, z kim się skontaktować (ale oczywiście nie zapomnij również spojrzeć na lekarza).\nJak koty wpływają na sen?\nWielu właścicieli twierdzi, że w społeczeństwie kotów śpi znacznie lepiej niż w społeczeństwie innej osoby.\nDotyczy to nie tylko kotów, ale także innych zwierząt domowych. Ostatnio klinika snu doszła do tego samego wniosku. Według nich 41% ludzi twierdzi, że zwierzęta pozytywnie wpływają na ich sen. Ale było 20%, którzy twierdzili, że zwierzę w łóżku, wręcz przeciwnie, uniemożliwiło mu spanie.\nW jaki sposób koty zwiększają naszą atrakcyjność?\nRada dla mężczyzn: dodaj kota do swojego awatara! to zwiększy twoją atrakcyjność w oczach płci przeciwnej. Badanie na ten temat twierdzi, że kobiety bardziej pociągają mężczyzn, którzy mają zwierzęta, i że 90% z nich uważa, że właściciele kotów są bardziej troskliwi i przyjaźni niż ci, którzy nie mają mruczenia.\nJak koty wpływają na dzieci?\nZwierzęta (w szczególności koty) w domu z dziećmi są dobre. Jest to wynik badania wykazującego, że zwierzęta pomagają zmniejszyć prawdopodobieństwo alergii u dzieci do minimum. Niektórzy naukowcy sugerują, że koty mogą zapobiegać astmie u niemowląt.\nTeraz wiesz, co odpowiedzieć tym, którzy twierdzą, że „nie rozumieją tych kotów”!\nObejrzyj wideo: 40 ciekawostek o kotach, które sprawią, że pokochasz je jeszcze bardziej (Może 2021).\nCud, który wydarzył się z gigantycznym Lev.ru\nWarsztat właściciela psa - przegląd portalu\nWystawa „Owady i nie tylko ...” w Mińsku\nJak wybrać szczeniaka lisa terriera o gładkich włosach?\n6 „osobliwości” właścicieli zwierząt, które denerwują innych\nBullmastiff Zdrowie, choroba, długość życia | .ru\nJapoński kot bobtail: charakterystyka rasy\nKot balijski (balijski): opis rasy\nKobieta sfotografowała ducha swojego psa za zasłoną!\nKarmienie Akita Inu\nCzy psy marzą?\nDrapak dla kota: dlaczego jest potrzebny i jak wybrać?\nCavalier King Charles Spaniel: fakty, zdjęcie .ru\nKamica moczowa u kotów: przyczyny, objawy, leczenie, zapobieganie\nPeterbald: recenzje hodowców i właścicieli\nZewnętrzne filtry akwariowe .ru\nZdjęcie psa na morzu. Na wakacjach z psem: co zabrać, jak transportować\nWyżeł weimarski: recenzje. „Głównym plusem i minusem Wyżeł weimarski jest ogromne oddanie”\nUratowany z festiwalu mięsa psów!\nKolka: wewnętrzna niedrożność jelit u konia - przyczyny, objawy, leczenie, zapobieganie