Pod mitrą, czyli kościelne safari: Tattershall, Turcy i dzień targowy.\nTattershall, Turcy i dzień targowy.\nNa ulicach angielskich miast i miasteczek pojawiły się billboardy, na których niejaki Bernard Matthew obwieszcza, że "jest dumny iż wszyscy nasi Turcy urodzili się i wychowali w Wielkiej Brytanii”. Byłem nieco zdziwiony. Czyżby jakaś prowokacja? Jeżeli jednak jest to promocja Multicultural Paradise, to dlaczego Matthew jest dumny tylko z miejscowych Turków? Czyżby urodzeni w Anatolii, czy Trapezuncie i przybyli do Zjednoczonego Królestwa już go dumą nie napawali? No i po jaką cholerę w ogóle o Turkach wspominać, skoro więcej tu Pakistańczyków? Wielka Brytania nadal mnie zadziwia!\nWieczorem sięgnąłem po słownik. Ech, nieporozumienie lingwistyczne. Turkey w języku angielskim oznacza indyka, a bred to nie tylko wychowanie, ale i hodowla. W oryginale zdanie brzmi: I’m proud that all our turkeys are born and bred in Great Britain.\nDziś środa – dzień targowy. Na placu przed pocztą od rana odbywa się „karbut” (jak to się pisze?!), czyli „pchli targ”, gdzie za 1£ można kupić ciekawy album o Wschodniej Anglii, czy starą lampę, a za 2£ portret Jerzego VI, lub używaną sofę. Można też wziąć udział w licytacji droższych przedmiotów. Ceny wywoławcze oscylują wokół 5£ i podbijane są nie bardziej niż 2-3 krotnie. Niestety, licytować nie mogłem, bo lotnicza opłata za nadbagaż każdą transakcję uczyniłaby nieopłacalną. Koło południa udałem się na rynek, na którym stragany rozłożyli właściciele okolicznych sadów i ogrodów, a później poszedłem do św. Botolfa. Tu czekała mnie niespodzianka, bo kościelny sklepik z pamiątkami przeobraził się w kawiarniany kontuar, a przy stolikach wokół baptysterium herbatkę popijali przybyli na targ parafianie. Można by pomyśleć, że ci cholerni protestanci niczego nie uszanują, ale prawda jest taka, że w średniowieczu przybyli na targ chłopi znosili do naw snopki siana i tam spędzali noc. Skoro wtedy nie przeszkadzało to Chrystusowi w tabernakulum, to kawiarnia tym bardziej nie przeszkadza umieszczonym w ołtarzu anglikańskim waflom.\nPrzez blisko godzinę podziwiałem widoki z wieży, a dzięki uprzejmości wikarego mogłem na moment zajrzeć do zwykle niedostępnej biblioteki. Zbiór wspaniały, jednak zblazowanie bibliotekarza pozwala przypuszczać, że na mieszkańcach kraju, do którego Niemcy i Rosjanie przyjeżdżali wyłącznie w celach turystycznych książki z roku 1690 nie robią większego wrażenia niż na nas powojenne wydania „Koziołka Matołka”.\nPo południu razem z Marcelim pojechaliśmy autem do Tattershall i Ravesby Abbey. Tattershall College powstał z nadania lorda Cromwella dla kształcenia chórzystów. Powyżej Kolegiata Trójcy Św.(po prawej), a w głebi Tattershall Castle. Niżej wnętrze kolegiaty.\nNadmorski klimat zdaje się bardzo mi służyć. Męczący kaszel niemal ustał, ale jak na czas rekonwalescencji i tak narzuciłem zbyt duże tempo.\nEtykiety: Boston, cromwell, targ, tattershall, turkey


Zwierzęta podróżujące w lukach samolotu - co im grozi — Twoje zwierzęta\nStrona główna » Zwierzęta » Zwierzęta podróżujące w lukach samolotu – co im grozi\nZwierzęta podróżujące w lukach samolotu – co im grozi\n„Nie bez mojego psa” to zdanie, które jest słyszane bardzo często. Zwierzęta i ludzie stworzyły tak silną wieź, że nasi podopieczni są często traktowani jak ludzie lub równoprawni członkowie rodzin. To sprawia, że martwimy się o ich dobre samopoczucie. Chcemy się nimi zajmować jak najlepiej. Zwierzęta podróżujące w lukach samolotu stały się tematem wielu sporów.


Magdalena Prusinowska (23 l.) z Żar występuje w programie „Projekt Lady” na TVN. Pierwszy odcinek można było obejrzeć w poniedziałek, 21.05.\nMagda nie odpadła i będzie można jej kibicować dalej. A jak czuje się bohaterka programu?\n– Reakcje były bardzo pozytywne – komentuje po emisji pierwszego odcinka Magda, która zawodowo zajmuje się doczepianiem włosów. – Ja i moja rodzina już nie możemy doczekać się kolejnego – mówi kandydatka na lady.\nDrugi odcinek programu emitowanego przez stację TVN z udziałem Magdaleny będzie można obejrzeć w poniedziałek, 28.05., o godz. 21.30. W nim zobaczymy, jak uczestniczki z talerzami pod pachą i między kolanami, uczą się jak jeść przy stole.


Czarne skarpetki sportowe X-Socks - Kolekcja lato 2022 - Moda w Women's Health\nMarket / Odzież, obuwie, dodatki damskie / Odzież i obuwie sportowe damskie / Bielizna sportowa / Skarpetki sportowe / Czarne skarpetki sportowe X-Socks\nBiegasz, ćwiczysz siłowo, a może dużo spacerujesz? Z pewnością zainteresują Cię Czarne skarpetki sportowe X-Socks od najlepszych producentów, specjalizujących się w produkcji odzieży sportowej. Sprawdź ofertę 0 produktów i zachwyć się modelami od ARTENGO, MOODO, Inov-8, Alpinus, Salomon. Wybierz Czarne skarpetki sportowe X-Socks, które pozwolą Ci uprawiać sport w każdej sytuacji, ciesząc się komfortem i zdrowiem stóp przez cały czas.\nPodczas kompletowania sportowego stroju, musisz pamiętać, że Czarne skarpetki sportowe X-Socks to jedna z najważniejszych części garderoby osób aktywnych. Kolekcja lato 2022 zawiera w sobie Skarpetki sportowe w różnych kolorach i rozmiarach już od 230.00 zł! To świetna okazja, z której warto skorzystać jeszcze dziś, zapewniając stopom wygodę w każdej sytuacji.\nCzarne skarpetki sportowe X-Socks - Kolekcja lato 2022


Wpływ diety i suplementów na skład i budowę ciała\nprzez admin · Opublikowane 29 lutego, 2020 · Zaktualizowane 6 lutego, 2020\nTempo życia bezustannie wzrasta. Gonimy za pieniędzmi i marzeniami zapominając o kluczowych elementach dla naszego zdrowia. Często na skutek wspomnianej pogoni jemy nieregularnie i niezdrowo. Warto jednak zastanowić się nad swoją dietę. Wszak, konsekwencje złego odżywiania mogą być naprawdę bardzo poważne.\nKtoś mądry powiedział kiedyś, że „jesteśmy tym, co jemy”. Trudno się z tym nie zgodzić. Wszak, nasza dieta znajduje bezpośrednie przełożenie na naszym wyglądzie, zdrowiu czy samopoczuciu. Jedząc niezdrowo – zarażamy tym organizm, jedząc zbyt obficie – zwiększamy masę ciała i w końcu jedząc nieregularnie – destabilizujemy pracę układów wewnętrznych.\nCzym grozi nieodpowiednie i niezdrowe odżywianie?\nNieregularna, niezdrowa dieta to ogromne zagrożenie dla naszego zdrowia i wyglądu.\nKilkumiesięczne zaniedbania mogą skutkować nawet kilkunastoma kilogramami więcej. Jakie to ma przełożenie na zdrowie? Ogromne! Otyłość doprowadza bowiem do miażdżycy, nadciśnienia tętniczego, zawałów serca i nowotworów. Czy chcesz tak ryzykować?\nZdrowe odżywianie, czyli…\nPoprzez termin „zdrowe odżywianie” wiele osób rozumie owoce, warzywa i wszystko to, co naturalne. Jest w tym coś prawdziwego, ale nie to jest najistotniejsze. Wszak, wiele modyfikowanych produktów jest równie zdrowych.\nKluczem do sukcesu w przypadku zdrowego odżywiania jest:\nOdpowiedni bilans diety – powinien być opracowany w oparciu o zapotrzebowanie energetyczne generowane przez daną jednostkę. Uwzględniać musi również niedobory/nadmiary oraz aktualną wagę.\nRegularność – posiłki powinny być dostarczane o stałych porach, najlepiej w równych odstępach czasu. Ich ilość powinna być równa 5-7 w myśl zasady – częściej, ale w mniejszych porcjach.\nNawadnianie organizmu – ilość dostarczanych płynów w ciągu jednej doby powinna być nie mniejsza niż 2-3 litry.\nPro-zdrowotność – dietę warto uzupełnić w suplementy lub tzw. superfoods (super żywność). Takie produkty jak błonnik, chlorella czy spirulina mogą okazać się lekiem na „całe zło”.\nSuplementy diety warte uwagi: poznaj Green Barley Plus,\nOdchudzanie to proces, który opcjonalnie można wspomagać suplementacją rozmaitych preparatów i środków. Ich efektywność jest bardzo różna. Jedne preparaty działają efektywnie, inne zaś nie wykazują absolutnie żadnego działania.\nDzisiaj pod lupę wzięliśmy opinie na temat Green Barley Plus – zielonego jęczmienia. To produkt, który w Polsce co prawda nie jest tak popularny, aczkolwiek poleca go coraz więcej osób. Czy słusznie? Czy zielony jęczmień faktycznie jest tak efektywny?\nGreen Barley Plus – opinie i recenzje\nKoszatniczka17, forum Stylistka.pl\nJa przetestowałam sporo suplementów, od ApetiBlock, poprzez ThermLine Fast, a skończywszy na Green Barley Plus. Ten ostatni jako jedyny mi pomógł. Działał szybko, efektywnie. Już w pierwszym miesiącu stosowania ubyło 3 kilogramy. Potem było już tylko lepiej. W ciągu sześciu miesięcy zrzuciłam ponad 20 kilogramów. Niemały szok dla organizmu, ale co dziwne – bez większych skutków ubocznych. Chyba, ze można tym nazwać zalegającą, rozciągniętą skórę – ale na jej pozbycie się potrzeba czasu.\nSmerfnala, forum Wizaz.pl\nGreen Barley Plus to suplement, który zamawiałam jeszcze wtedy, gdy nie był dostępny na polskim rynku. Szedł z USA, co sprawiło, że koszt był nieco większy, ale… było warto. Generalnie produkt jest swietnie opiniowany co mnie nie dziwi. Schudłam 12 kilogramów w czasie… 2(!!!) miesięcy. Myślicie, że to nierealne? Spróbujcie Green Barley Plus.\nJanusz66, forum Senior.pl\nSprawa z moim odchudzaniem ciągnęła się kilka dobrych lat. Zacząłem tyć w okresie andropauzy i tak kolekcjonowałem kilogramy. Żona śmiała się z mojego piwnego brzucha do czasu. Dostałem od dzieci Green Barley Plus i wręcz zostałem zmuszony do jego suplementacji (nie znoszę leków!). Za co mogę im tylko dziękować. Pierwsze opakowanie – minus sześć kilo. Drugie – minus cztery. Trzecie – minus pięć. Nadwaga? A co to takiego? Pozdrawiam.\nprzez admin · Published 29 listopada, 2021\nCzy jazda na rowerze pozwala schudnąć? Czy trening rowerowy jest skuteczny?\nprzez admin · Published 1 stycznia, 2020 · Last modified 9 stycznia, 2021\nNastępny post Jakie tabletki na wypadanie włosów dla mężczyzn? Ranking najlepszych preparatów!\nPoprzedni post Cellulit: jak powstaje, jak zapobiegać i jak usuwać?


Zapraszamy na III Żyrardowskie Forum Inicjatyw Społecznych - Portal Urzędu Miasta Żyrardowa\nJuż w sobotę, 25 czerwca, w Muzeum Lniarstwa w Żyrardowie, odbędzie się III Żyrardowskie Forum Inicjatyw Społecznych, będące dorocznym spotkaniem organizacji pozarządowych działających w Żyrardowie i okolicy. W tym roku Forum odbędzie się pod hasłem: „Partnerstwo, czyli co?” Do udziału w Forum gorąco zapraszają Prezydent Miasta Żyrardowa Lucjan Krzysztof Chrzanowski oraz Żyrardowska Federacja Organizacji Społecznych „DZIAŁAJ.MY”.\n– Żyrardowskie Forum Inicjatyw Społecznych to już nasza lokalna tradycja – mówi prezydent Lucjan Krzysztof Chrzanowski. – Bardzo mnie cieszy, że spotkamy się w gronie osób zaangażowanych w działania społeczne w Żyrardowie już po raz trzeci. Spotkamy się, aby porozmawiać o realnym partnerstwie i współpracy na linii organizacje – samorząd. Jako Prezydent Żyrardowa nieustanie podkreślam, jak ważne są organizacje pozarządowe dla naszej lokalnej społeczności. Wprowadziliśmy, z mojej inicjatywy, wiele narzędzi służących dobrej współpracy takich, jak utworzenie Centrum Usług Społecznych, uchwalenie wieloletniego programu współpracy z organizacjami pozarządowymi, czy ostatnio uruchomione biuro wsparcia dla organizacji. Nie chcemy na tej drodze się zatrzymywać, a wręcz przeciwnie – zamierzamy nieustannie podnosić jakość i poszerzać skalę współpracy. O tym, jak to zrobić, będziemy rozmawiać 25 czerwca w Muzeum Lniarstwa. Serdecznie zapraszam do udziału w spotkaniu.\nIII Żyrardowskie Forum Inicjatyw Społecznych rozpocznie się o godz. 12.00. Zaplanowane zostały dwa bloki tematyczne. W pierwszym poruszone zostaną merytoryczne zagadnienia związane z dobrą współpracą samorządu z organizacjami pozarządowymi. Drugi będzie miał charakter integracyjno-sieciujący i służył będzie nawiązaniu nowych kontaktów oraz rozmowie o wspólnych działaniach.\n– Jako organizacje pozarządowe funkcjonujące w Żyrardowie widzimy, że zakres naszych działań istotnie rośnie za sprawą nowych płaszczyzn współpracy uruchamianych przez samorząd. To dla nas również stanowi wyzwanie, a zarazem motywację do tego, by nasza współpraca opierała się na równych, partnerskich relacjach – mówi Paulina Drozd, Prezeska Federacji DZIAŁAJ.MY – Partnerstwo oznacza zaangażowanie i rozwój po obu stronach – i samorządu, i organizacji. Każdy z nas ma w tym obszarze zadanie do wykonania. Spotkanie ma nas połączyć i pokazać nowe kierunki współpracy.\nRejestracja na forum odbywa się poprzez formularz dostępny na stronie www.dzialajmy.org.pl.\nŻyrardowskie Forum Inicjatyw Społecznych realizowane jest w ramach zadania finansowanego ze środków Miasta Żyrardowa.


Kochasz fotografię? Oto 5 sposobów, które pomogą Ci przekuć pasję w pieniądze - Fripers.pl - Blog Fotograficzny\nKochasz fotografię? Oto 5 sposobów, które pomogą Ci przekuć pasję w pieniądze\nKażdy z nas pracuje zawodowo, aby zapewnić sobie i rodzinie egzystencję. Często jednak wcześniej kalkulujemy i to przede wszystkim względy finansowe decydują o podjęciu tej a nie innej pracy. Natomiast wiele osób poświęca wolny czas swoim zainteresowaniom pozazawodowym, a są i tacy, którzy w swojej pasji doszli do perfekcji, mogącej konkurować z profesjonalizmem. Przykładem takiej pasji jest fotografia. Jak można zarabiać pieniądze, zajmując się tym, co kochamy robić\nCo nas powstrzymuje?\nW naszej rzeczywistości od pokoleń wpaja się dzieciom i dorastającej młodzieży pojęcie bezpiecznego zarobku i stabilnego zawodu. Największym poważaniem „od zawsze” cieszyły się zawody dające możliwość utrzymania się w każdych warunkach. Czyli takie, na których produkty zapotrzebowanie jest zawsze: piekarz, stolarz lekarz, ale i duchowny. Zawody twórcze bądź odtwórcze (malarz, pisarz, aktor, piosenkarz) traktowane były jako niepoważne, ulotne, a uprawiające je osoby – jako lekkoduchy, nienadające się do założenia rodziny.\nDziś, mimo, że sposób myślenia ludzi znacznie się zmienił i nikt obecnie nie dyskryminuje żadnej profesji, wciąż pokutuje stereotyp o „pewnym zarobku” i „cienkim lodzie”. W dalszym ciągu poświęcenie się pasji tak, że umożliwia ona zarabianie na życie, wymaga nie małej odwagi. Niemniej, coraz więcej ludzi taką odwagę wykazuje i korzysta z szansy, jaką dała im ta pasja. A przyświeca im motto: praca z pasją to permanentny płatny urlop.\nObecne czasy dają bardzo szerokie możliwości pokazania się otoczeniu, co tworzymy i jaki reprezentujemy poziom. Internet jest potężnym narzędziem promocji i platformą do zarabiania całkiem niezłych pieniędzy. Trzeba zatem zastanowić się nad formą podjęcia pracy. Do tego niezbędny jest dobry research. Co jest bardziej opłacalne: freelancing czy etat? Co daje większe możliwości kreatywnej pracy: całkowita samodzielność czy wykonywanie poleceń? A może jednak lepiej wykonywać te polecenia w zamian za stałą pensję? Stop! „Stabilny zawód” już omówiliśmy, pora postawić na osobisty rozwój, a to zapewni tylko własna działalność. Nikt nie będzie wymagał od nas udokumentowania doświadczenia ani ukończonych szkół czy kursów. Wszystko w naszych rękach.\n@fotofabrika – Adobe Stock\nTrzeba samokrytycznie spojrzeć na dotychczasowe osiągnięcia fotograficzne i samodzielnie ocenić, jaki rodzaj zdjęć wychodzi nam najlepiej. Każdy fotograf ma swoje mocne strony, dziedziny, w których się specjalizuję. Warto zasięgnąć opinii profesjonalisty, którzy wskażą, w jakim kierunku powinniśmy rozwijać nasze uzdolnienia. Na tej podstawie wybieramy specjalizację, np. fotografię portretową,a następnie tworzymy portfolio, które zachęci potencjalnych klientów do wybrania właśnie naszych usług. Pamiętajmy, że konkurencja jest bardzo silna i zdjęcia muszą być naprawdę wysokiej jakości artystycznej i technicznej.\nAby zachęcić modeli/modelki do pozowania, proponujemy darmową sesję. Ważne jest miejsce, w którym będziemy robić zdjęcia, bowiem klient podświadomie utożsamia się z fotografowaną osobą. Jeżeli postać znajduje się w pałacowym wnętrzu, znajdą się chętni na takie właśnie tło. Podobnie jeżeli zdecydujesz się na portret w plenerze, będziemy otrzymywać większość takich zapytań.\nUwaga: konieczne jest uzyskanie zgody fotografowanych osób na publikację ich wizerunków – wymagają tego przepisy. Poprośmy fotografowane osoby o rekomendację np. na Facebooku lub Instagramie. To zawsze pomocne.\nPierwsze portfolio nie musi być rozbudowane. W miarę upływu czasu będziemy je zapełniać najlepszymi pracami i opiniami zadowolonych klientów.\nDla fotografa, który chce przekuć pasję w zarabianie, jest to absolutnie podstawa. Przede wszystkim konieczny jest spersonalizowany adres. Potrzebna będzie niewielka inwestycja. Wprawdzie stronę lub blog można założyć w darmowym serwisie, ale do zyskania spersonalizowanego adresu trzeba wykupić domenę. Adres np. www.portretyjanka.blogspot.pl wygląda nieprofesjonalnie, żeby nie powiedzieć infantylnie. Można także wykupić szablon strony wraz z hostingiem. Opłata jest roczna i zróżnicowana, w zależności od firmy hostingowej. Ale z pewnością warto przeznaczyć nawet kilkaset złotych, koszt ten szybko się zwróci.\n@MemoryMan – Adobe Stock\nNawet jeżeli nie lubimy Facebooka, fanpage po prostu trzeba mieć. To jest największy portal społecznościowy na świecie i może wygenerować dla nas najwięcej klientów. Najważniejsze, aby dopasować stronę do działalności fotograficznej. Regularnie zamieszczamy na niej swoje prace, najlepiej w godzinach porannych i wieczornych. Oprócz tego istotne są wpisy, wystarczy jeden dziennie, link do bloga na stronie internetowej, ciekawostki ze świata fotografii, nowe oferty itp.\nUstalając cennik trzeba wziąć pod uwagę poziom własnych umiejętności, a także sprzęt fotograficzny , jakim dysponujemy. Jeżeli nie mamy profesjonalnego aparatu i stawiamy pierwsze kroki na polu zawodowym, nie ma co szarżować. Niemnie, nie należy zaniżać cen. Zawsze trzeba sprawdzić, ile kosztuje podobna usługa na rynku i ile bylibyśmy w stanie sami za nią zapłacić.\nCo kilka miesięcy ceny należy podnosić. Nieznacznie, ale koniecznie. I oczywiście zawsze uaktualniać cennik na stronie. Warto stosować system bonusów świątecznych, urodzinowych (np. trzy zdjęcia w cenie dwóch), kupony rabatowe, itp.\nKontakty nawiązuje się w zasadzie wszędzie. Dlatego warto na różne spotkania czy imprezy nosić ze sobą aparat. Kto wie, czy nie zdarzy się się akurat okazja zrobienia dobrego zdjęcia, które będzie można włączyć do portfolio. Aparat zabierzmy również na imprezę plenerową, być może będzie okazja zaproponować komuś fotogenicznemu sesję zdjęciową ad hoc, w zamian za umieszczenie na zdjęciach naszego podpisu lub logo i linku do strony internetowej.\nWysyłajmy zaproszenia na Facebooku do polubienia fanpage. Zamówmy sobie wizytówki i rozdawajmy wszędzie tam, gdzie jest to stosowne. Oznacza to, że trzeba bywać na koncertach, pokazach mody, zawodach sportowych. Zawsze znajdzie się okazja do wykonania dobrego zdjęcia portretowego znanej osoby, która może nawet zechce stać się „naszą” twarzą.\n@Rawpixel.com – Adobe Stock\nMożna również sprzedawać swoje prace bankom zdjęć stockowych. Jest ich sporo, warto znaleźć taki, gdzie sprzedamy zdjęcia najkorzystniej. Warunki dla fotografów podawane są zazwyczaj w stopce, szukamy fraz „dla fotografów”, „sprzedaj zdjęcia” lub podobnych. W największych ocenionych serwisach rejestracja i członkostwo są bezpłatne. Należy jedynie dokładnie zapoznać się z regulaminem serwisu. Nie zawsze wystarczy kliknąć „Akceptuję”; niekiedy potrzebne jest podpisanie osobnej umowy i odesłanie skanu.\nZwykle banki zdjęć stawiają warunek uzbierania określonej kwoty, aby można było zadysponować wypłatę zarobionych środków na swoje konto. Poza tym trzeba sprawdzić, czy serwis nie żąda wyłączności na nasze zdjęcia. Jeżeli tak jest, można śmiało zażądać wyższej ceny.\nPrzystępując do zarabiania na fotografii należy pamiętać, że przez pierwszy okres trzeba będzie inwestować w sprzęt. Profesjonalna jakość jest podstawowym warunkiem osiągnięcia sukcesu, a tej nie zapewni nam nawet najnowocześniejszy smartfon.\nAutor: Katarzyna Zgorzelska – studentka dziennikarstwa, aktywnie działająca w polskiej blogosferze. Współpracuje z poznańskim oddziałem TEB Edukacja. Dzięki konsultacjom eksperckim wplata w teksty liczne ciekawostki, tworząc oryginalne artykuły o wysokiej jakości. Prywatnie zainteresowana literaturą, fotografią i architekturą.\nTagi: jak zarabiać na fotografii?, portret, Sesja zdjęciowa, Sprzęt Fotograficzny, studio fotograficzne,\n6 linków: 19 sierpnia Światowy Dzień Fotografii\nPraktyczne Warsztaty Oświetlenia – relacja


Strona główna » Historia » Tajna misja pilota Trimble’a\nTajna misja pilota Trimble’a\nRok 1945 dla Europy Wschodniej nie był faktycznym końcem wojny.\nSowieci, wyzwalając Polskę z niemieckiej okupacji, pomimo oficjalnego sojuszu z aliantami błyskawicznie zajmowali miejsce wcześniejszych okupantów. Prawda dla Polaków banalna nie jest jednak czymś powszechnie wiadomym na świecie. Być może dlatego historia amerykańskiego pilota, który niemal w pojedynkę ratował zachodnich jeńców, pozostawionych przez Sowietów na pastwę losu, okazała się w USA czymś szokującym. Opowieść zapisana na kartach książki-opowieści „Ocalić jeńców!” budzi niedowierzanie – choćby przez prosty fakt, że o mały włos nikt by o niej nie usłyszał...\nA jest o czym czytać. Oto syn pilota, wojennego weterana z 8. Armii Powietrznej USA, wpada na trop zapomnianej misji ojca, kapitana Roberta M. Trimble’a. Zwykły pilot boeinga B-17 Latającej Fortecy w podróży przez pół świata zostaje wysłany do dzierżawionego przez Amerykanów od Rosjan lotniska w Połtawie (dziś...


Janusz Majer. Góry w cieniu życia [Dariusz Jaroń, Janusz Majer] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nJanusz Majer. Góry w cieniu życia - ebook/epub\nAutor: Dariusz Jaroń, Janusz Majer Liczba stron: 400\nISBN: 978-83-8129-606-9 Data wydania: 2020-09-30\nProlog Baza pod Everestem, 27 maja 1989 roku. Czekamy na powrót kolegów. Przed trzema dniami Gienek Chrobak i Andrzej Marciniak weszli na szczyt zachodnią granią. Szykujemy wielką fetę. Okazja do świętowania jest podwójna. Pierwszego czerwca Gienek kończy pięćdziesiąt lat. Z sielankowego nastroju wyrywa nas sygnał radiotelefonu. A właściwie nie tyle sam sygnał, ile przygnębiający komunikat i głos roztrzęsionego kolegi. Ścianą Khumbutse zeszła lawina. Kilkadziesiąt godzin wcześniej na prośbę Gienka posłałem z bazy na przełęcz Zygę Heinricha i Wacka Otrębę. Mieli pomóc chłopakom w zniesieniu sprzętu z likwidowanych obozów. Do jedynki na przełęczy Lho zmierzali też Falco Dąsal i Mirek Gardzielewski. Atakowali szczyt wcześniej, lecz bez powodzenia. Warunki do zejścia mieli kiepskie. Sypał śnieg, silny wiatr miotał nimi na poręczówkach. Szli ostrożnie, uważając na lawiny, momentami brodząc po pas w śniegu. W piątek 26 maja całą szóstką spotkali się na przełęczy. Od bazy dzielił ich już tylko marsz przez śniegi przełęczy Lho i wspinaczka na grań Khumbutse. Formalność. Przechodzili tę drogę wielokrotnie… Po kilku godzinach snu zebrali się do drogi. W nocy pogoda jeszcze się pogorszyła. Ciągle przybywało ciężkiego, męczącego śniegu. W takich warunkach błyskawicznie można opaść z sił, a wędrówka dłuży się w nieskończoność. Gdy dotarli pod ścianę Khumbutse, dochodziło południe. Pierwszy w poręczówkę wpiął się Gienek, a za nim gęsiego podążyli Andrzej Marciniak, Falco Dąsal, Mirek Gardzielewski, Wacek Otręba i Zyga Heinrich. Mozolnie pięli się w górę. Każdy torował krótki, dziesięciometrowy odcinek, a potem, dysząc ze zmęczenia, oddawał prowadzenie koledze. Po Wacku Otrębie przyszła pora na Gardziela. Andrzej Marciniak zapamiętał*, że nagle śnieg uniósł się pod jego stopami, tworząc falę, która błyskawicznie porwała wszystko, co znalazło się na jej drodze. „Pomyślałem: no to już koniec. Lawina. Ocknąłem się na dole u podstawy ściany. Starałem się zorientować, kto gdzie leży zasypany w śniegu i ujrzałem z tyłu Gienka i Falca, który był lekko uniesiony na linie. Wyplułem kilka zębów. Krwawiłem. Bolała mnie szczęka. Wszyscy trzej byliśmy na powierzchni śniegu. Nie widziałem pozostałych. Z lawiną przelecieliśmy 200–300 metrów. Zobaczyłem ruszającą się rękę. Chciałem do niej dotrzeć, ale nie mogłem ustać na nogach. Mogłem tylko zsuwać się po śniegu.” Bilans lawiny był katastrofalny. Mirek Dąsal, Wacek Otręba, Zyga Heinrich i Mirek Gardzielewski zginęli. Gienek Chrobak miał złamaną nogę, nie mógł się ruszać. „Zostałem tylko z Gienkiem. On wyciągnął z plecaka śpiwór, którym chciał się okryć. Zrobiłem w śniegu platformę. Wyciągnąłem karimatę i pomogłem ułożyć mu się na niej. Usztywniłem mu nogę, bo mówił, że ma złamaną, sam zaś położyłem się poniżej. I tak trwaliśmy do nocy, aż zeszła kolejna lawina, która ponownie nas przysypała. Ale niegroźnie. Odkopaliśmy się. Dłużej jednak nie można było w tym miejscu pozostać, bo w każdej chwili bylibyśmy narażeni na kolejne niebezpieczeństwo ze strony spadających lawin. Był środek nocy. Zacząłem przeciągać Gienka. On krzyczał, bo noga bolała go piekielnie i w ogóle cały był obolały – tłumaczyłem mu, że musimy zejść 50 metrów niżej, jeśli chcemy się uratować. Zrobiłem kolejną platformę, znalazłem drugi śpiwór, którym okryłem Gienka, a sam położyłem się poniżej. Rankiem połączyłem się z bazą. Złożyłem meldunek. Lekarz spytał o Gienka. Powiedziałem, aby poczekał; że zapytam go. Gdy podszedłem, okazało się, że tak jak go ułożyłem w nocy do snu, tak pozostał na zawsze. Zrozumiałem, że na tej białej pustyni pozostałem sam…” Byłem zdruzgotany, musiałem jednak myśleć trzeźwo. Mogłem zrobić tylko jedno: dodać Andrzejowi Marciniakowi otuchy przez radiotelefon. Powiedzieliśmy mu, żeby poszedł do namiotu i tam zaczekał na ratunek. Zadanie było karkołomne. W lawinie zgubił okulary, tracił wzrok, a do pokonania – po omacku – miał całą rozległą przełęcz Lho. Brnął w śniegu i się modlił. My tymczasem naprędce zorganizowaliśmy akcję ratunkową. Peter Athans, Carlos Carsolio, Nick Cienski i Alan Burgess na próżno próbowali wbić się w ścianę Khumbutse. Ryzyko zejścia kolejnych lawin było ogromne. O wejściu na grań i zejściu na przełęcz nie było mowy. Byliśmy odcięci od ślepnącego po drugiej stronie Khumbutse przyjaciela. Nadzieją na ratunek był Artur Hajzer, o ile udałoby się odnaleźć go w Katmandu…\nTytułem wstępu Śmierć przyjaciela zawsze jest trudna. Bez względu na okoliczności. W górach zostało wiele bliskich mi osób, jednak nie personalizuję himalajskich wierzchołków, to wciąż tylko przyroda, nie mogę się na nią obrazić. Człowiek nigdy nie zakłada, że w górach umrze. Chociaż czasem śmierci na wyprawach jest za dużo. Wtedy trzeba na jakiś czas odpuścić sobie góry. Po lawinie na Khumbutse miałem dość.Artur Hajzer również. Powiedzieliśmy zgodnie Jurkowi Kukuczce, że nie pojedziemy z nim jesienią na południową ścianę Lhotse. Potrzebowałem przerwy, lecz potrzeba bliskości gór była silniejsza. Przypominam sobie lato 1986 roku pod K2. Co kilka dni ktoś ginął, a reszta otrząsała się z szoku, by nadal się wspinać. Ja również. Do tej pory nie potrafię tego racjonalnie wytłumaczyć. Lionel Terray pisał o „niepotrzebnych zwycięstwach”. Reinhold Messner powołał się na te słowa, wspominając Artura Hajzera. Emocji i motywacji kryjących się za wyprawą nie sposób wyjaśnić komuś, kto nigdy ich nie poczuł. Zdaję sobie sprawę, że potrzeba odkrywania świata, tak silna u jednego człowieka, u drugiego może budzić odmienne emocje i pytania o sens zapuszczania się hen wysoko, w nieznane. Jestem świadomy takiego nastawienia niektórych osób, lecz zdecydowanie się z nim nie zgadzam. Góry od zarania dziejów miały dla gatunku ludzkiego szczególne znaczenie. Najstarsze religie zakładały, że właśnie tam kryją się siedziby bogów. Starotestamentowy Jahwe, nasz Bóg Ojciec, przekazał Mojżeszowi tablice z 10 przykazaniami na górze Synaj, a na Morii – wzgórzu świątynnym w Jerozolimie, będącym po dziś dzień jednym z najważniejszych świętych miejsc judaizmu i islamu – wymagał od Abrahama, by złożył w ofierze syna. Mnóstwo świętych gór czczą wyznawcy hinduizmu i buddyzmu, pielgrzymując tłumnie do ich podnóży, okrążając je podczas rytuałów. Góry to też ważna część naszego dziedzictwa kulturowego. Inspirowana nimi sztuka to coś więcej niż folklor. Nie mówię nawet o krajach alpejskich, gdzie górskich odniesień w muzyce, literaturze czy malarstwie jest multum, lecz o leżącej na nizinach Polsce. Zakopane w swych początkach było mekką ludzi kultury. Dzięki Tatrom mamy twórczość Karola Szymanowskiego, Wojciecha Kilara, Stanisława Ignacego Witkiewicza – żeby wspomnieć tylko kilku z wielkich. Podważanie sensu eksplorowania gór uważam za wyraz lekceważącego podejścia do kultury człowieka. Stwórca nie tylko rozsiadł się na wysokościach, wyposażył nas również w potrzebę odkrywania świata. Eksplorowania tego, co nieznane. Ta wewnętrzna siła, niezrozumiała dla milionów pasja, napędzała do działania Krzysztofa Kolumba, Ferdynanda Magellana, Roalda Amundsena czy George’a Mallory’ego. Mount Everest 100 lat temu był jednym z największych wyzwań ludzkości, dziś wyobraźnię wielu himalaistów w podobny sposób rozpala zimowe K2, a wcześniej pobudzało ją zdobycie zimą Góry Gór, co w lutym 1980 roku udało się Krzyśkowi Wielickiemu i Leszkowi Cichemu. Krzyś opowiadał anegdotę, jak to na górze Kala Pattar spotkał wybitnego brytyjskiego wspinacza Chrisa Boningtona. Spoglądali z wierzchołka na bazę pod Everestem, gdzie, jak to od kilku dobrych lat bywa, w szczycie sezonu stanęło kilkadziesiąt namiotów wspinaczy z całego świata. Wywiązała się rozmowa. – W tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym czwartym roku stała tu tylko baza mojej wyprawy – zaczął Bonington. – Zimą tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego też byliśmy tutaj sami – odparł na to Krzysztof. – Trzeba urodzić się we właściwym czasie – skwitował Brytyjczyk. Nie zgadzam się z tym. Każdy wspinacz rodzi się we właściwym czasie. W górach wciąż jest tyle miejsc do odkrycia – są doliny, gdzie nie było dotąd choćby jednego turysty czy alpinisty. Zgoda, nie ma już dziewiczych ośmiotysięczników, lecz niższe szczyty i piękne ściany wciąż czekają na zdobywców. Nie ma potrzeby tłoczyć się pod ośmiotysięcznikami, w górach Azji jest mnóstwo nieodwiedzanych rejonów, gdzie można poczuć się jak prawdziwy odkrywca. To, co było główną motywacją pionierów alpinizmu, pozostaje aktualne. Jak dostać się na wierzchołek? Co kryje się za tym lodowcem? Człowiek zmierzył i przeszedł świat wzdłuż i wszerz, lecz odkrywanie nieznanego w dalszym ciągu jest możliwe. Ta książka to podróż po mojej wysokogórskiej drodze. To wyraz wciąż niewygasłej dziecięcej potrzeby poznawania nieznanego i nienazwanego. To wędrówka w góry Hindukuszu, Karakorum i Himalajów, to wyprawy na Spitsbergen i Antarktydę, to podążanie za historią wielkich odkrywców, którzy jako pierwsi ruszyli w nieznane, i ich godnych następców, do dziś wypełniających ostatnie białe plamy na mapie globu. To wreszcie opowieść o przyjaźniach, również tych trudnych, utraconych, bo wiele bliskich mi osób zostało w górach na zawsze. Ale i o tym, co dobre: przeżyciach, wspomnieniach, zabawie. I tym, co dały mi góry. Bo góry niczego nie zabierają. Zapraszam Was do wspólnego odkrywania świata.\nPoczątek Każda podróż musi się gdzieś zacząć. Tę rozpoczynamy w Górkach Wielkich, niewielkiej wsi położonej malowniczo w Beskidzie Śląskim. Blisko stamtąd do Brennej, Ustronia, Szczyrku, Skoczowa, sąsiadów bardziej znanych z turystyki. Blisko też na Błatnią, Skrzyczne czy Klimczok. Kontakt z naturą i oddech od miejskiej codzienności przyciągnął w tamte strony niejedną rodzinę. Tak jak Janusza i Zosię. Jeździli tam na spacery. Zostali na lata. Mieszkają na uboczu, w piętrowym domu. Sercem wielu polskich mieszkań jest kuchnia. Na co dzień gromadzi przy stole domowników, od czasu do czasu pulsuje rytmem towarzyskiego życia, kusi aromatami i bogactwem smakołyków skrywających się w zakamarkach spiżarni, przywodzi na myśl smaki dzieciństwa, wspomnienia i obrazy sprzed lat. I chociaż Janusz gotuje smacznie i nie sposób wyjść z domu państwa Majerów głodnym, sercem ich domu nie jest kuchnia, lecz biblioteka. Właściwie jedna z dwóch bibliotek. Ta główna mieści się na parterze, druga, mniejsza, w gabinecie na piętrze. Dwie ściany od podłogi aż po sufit zabudowano regałami, które szczelnie wypełniają setki książek. Gdyby nie przesuwne drzwi i duże okno, przez które wpadają właśnie do środka promienie jesiennego słońca, półki na kolejne tytuły zajęłyby również pozostałe ściany pokoju. Gospodarz poradził sobie z tym niedoborem, ustawiając w bibliotece stół, będący raczej przedłużeniem regałów niż miejscem, przy którym można usiąść. Pełno na nim książek, map, pocztówek i górskich magazynów. Podobnie rzecz ma się z biurkiem, gdzie jedyne wolne miejsce wydzielono na laptop. Szukamy skrawka przestrzeni na filiżanki mocnej czarnej kawy. Rozmawiamy, wertując kolejne książki, zaglądając do albumów lub nowatorskich opracowań, które Janusz przygotowuje wraz z Jerzym Walą. Każda pozycja w bibliotece kryje w sobie historię, anegdotę. Sięgamy po stare listy, zdjęcia, odciskamy paluchy na wysłużonych mapach, kreśląc na nowo trasy dawnych podróży. Okazja do wspomnień nadarza się szczególna. Kiedy czytacie te słowa, mija 45 lat od pierwszej wyprawy Janusza w góry wysokie. A wszystko zaczęło się tak… Odkrywanie Tatr Mam trójkę rodzeństwa – brata i dwie siostry. Jestem z tego towarzystwa najstarszy. Nigdy nie jeździliśmy na wycieczki w Tatry, ale chodziliśmy turystycznie po górach, głównie po Beskidzie Śląskim i Żywieckim. Byliśmy raz na Babiej Górze, ja i brat mamy świetne zdjęcie zrobione na szczycie Śnieżki. Ale to nie góry, lecz piłka ręczna była moją pierwszą miłością. Grałem w szczypiorniaka w szkole podstawowej i średniej w międzyszkolnym klubie sportowym w Siemianowicach Śląskich. Nic nie zapowiadało, że zmienię pasję. Wystarczył jednak obóz sportowy w Zakopanem i pierwsza wycieczka w Tatry. Któregoś dnia wybraliśmy się do Doliny Pięciu Stawów i Dolinki Pustej. Odpoczywając po trudach wędrówki, po raz pierwszy zobaczyłem taterników w akcji: wspinali się na południowej ścianie Zamarłej Turni. Stałem jak zahipnotyzowany, wsłuchując się w dzwonienie szpeju, podziwiając opanowanie i maestrię ich ruchów. Zapragnąłem w duchu być taki jak oni i na poważnie zainteresowałem się wspinaczką. Z bratem na Śnieżce. Jeżeli nie zaznaczono inaczej, fotografie pochodzą z prywatnego archiwum autora Na obozie w Dolinie Pięciu Stawów. Janusz Majer trzeci z lewej W Dolince Pustej, obserwujemy taterników na Zamarłej Turni W tamtych latach dość często jeździłem do Krakowa. W siedzibie Klubu Wysokogórskiego wisiała gablotka, w której zamieszczano zdjęcia członków klubu i informacje o tym, co robią w górach. Chłonąłem, co tylko się dało, a gdy skończyłem 17 lat, zdobyłem wymaganą zgodę rodziców i zapisałem się w Klubie Wysokogórskim w Katowicach na kurs wspinaczkowy odbywający się w skałkach Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Wtedy to było właściwie Koło Katowickie Klubu Wysokogórskiego, ponieważ Polski Związek Alpinizmu powstał 10 lat później. Był rok 1964. Sezon wcześniej kurs ukończył Jasiu Kiełkowski, który już wtedy zapowiadał się na doskonałego wspinacza. Moim głównym instruktorem był słynny Druciarz, czyli Jerzy Rudziński. Radą i doświadczeniem służyli inni giganci taternictwa tamtych lat, tacy jak Adam Zyzak i Jan Junger. Pamiętam, że gdy pierwszy raz pojechałem wspinać się w Tatry, zacząłem od Lewych Wrześniaków na Zamarłej Turni. Nie dość, że spełniłem marzenie sprzed kilku lat, to jeszcze na górze, na której jako niedoszły piłkarz ręczny po raz pierwszy widziałem taterników. Potem wspinałem się z Jurkiem Badurą, miał o rok dłuższy staż, ukończył kurs z Jasiem Kiełkowskim, byli partnerami. Wziął mnie pod swoje skrzydła. Razem robiliśmy Drogę Motyki na zachodniej ścianie Kozich Czub czy Drogę Stanisławskiego na zachodniej Kościelca. Dzięki zebranemu doświadczeniu w kolejnym sezonie mogłem wspinać się samodzielnie. Teraz to ja byłem mentorem dla kursanta, którego nazwiska niestety nie pamiętam. Pracował w Hucie Szkła w Siemianowicach, niedaleko mojego domu. Miał motocykl, więc jeździliśmy nim w góry. Przeszliśmy razem kilka dróg, między innymi Tomkowe Igły na zachodniej ścianie Niżnich Rysów, pojechaliśmy też w słowackie Tatry do Doliny Kieżmarskiej. Nie było pogody. Udało nam się zrobić tylko jedną czwórkową drogę na Jastrzębiej Turni. W tamtym sezonie rzadko bywałem w Tatrach, ponieważ brakowało mi pieniędzy. Rok później jednak odbiłem to sobie z nawiązką. Wspinałem się głównie z Robertem Niklasem z Klubu Wysokogórskiego w Gliwicach. Miał ogromny talent i niesamowite wyczucie gór. Pewnego dnia wracaliśmy z południowej ściany Wołowej Turni. Paskudna mgła, właściwie mleko, a my mieliśmy do przejścia całą grań aż do Chłopka. Widoczność żadna, mam wrażenie, że gdybym był sam, tobym się zgubił i potrzebował pomocy. Na szczęście Robert szedł pewnie, spokojnie i wynajdywał drogę bez większego wysiłku. Pierwsza droga w Tatrach, Zamarła Turnia, Lewi Wrześniacy Mój namiot w Dolinie Kieżmarskiej Braterstwo liny Wspinałem się też w skałkach, zarówno latem, jak i zimą, ze wspomnianym już kolegą klubowym Jasiem Kiełkowskim. W kolejnych latach miał się stać wybitnym taternikiem. Ćwiczył hakówkę przed wspinaczką na Kazalnicy, a ja go asekurowałem. Zimą jeździliśmy do Doliny Będkowskiej pod Krakowem i spaliśmy w gościnnym domu państwa Brandysów. O tej porze roku było tam zupełne pusto, tylko ja i Jaś. No, nie do końca. Pogryzły nas pchły. W Tatrach poszliśmy kiedyś na Grań Apostołów. Z jednego z Apostołów należy zjechać, założyliśmy więc zjazd ze skalnego dziobka o nieco fallicznym kształcie. Zjechałem pierwszy. „Zobacz, czy lina schodzi!” – krzyknął Jasiu z góry. Zeszła, spadając mi na ręce. Na żywca nie dało się tego bezpiecznie przejść, trzeba było Jasiowi dorzucić linę. Wszedłem więc na sąsiedniego Apostoła i, gotowy do rzutu, próbowałem uspokoić partnera: „Nic się nie martw. Trenowałem piłkę ręczną, mam wyrobione ramiona. Dorzucę!”. Nie dorzuciłem. Próbowałem kilka razy, w końcu lina doleciała do niewielkiej grani poniżej miejsca, w którym utknął Kiełek. Zamocował na pętli zakrzywionego simonda i zaczął łowić linę. Chwilę to trwało, jednak wszystko skończyło się dobrze. Zjechał, lecz straciliśmy sporo czasu i trzeba było rozejrzeć się za biwakiem. Przeczekaliśmy nockę w kosówce, rozpaliliśmy nawet małe ognisko, żeby się ogrzać, a następnego dnia zeszliśmy do obozowiska. Żeby odreagować, poszliśmy na Drogę Robakiewicza na Mnichu, na wszelki wypadek bez liny. Z Jasiem Kiełkowskim w skałkach Grzybobranie nad Morskim Okiem Lato 1966 roku rozpocząłem od wspinania z Druciarzem. Pewnego razu z Katowic w Tatry dotarliśmy dość późno, więc Druciarz z typowym dla siebie humorem stwierdził, że jesteśmy wspinaczami drugozmianowymi. Zrobiliśmy wtedy Komin Świerza na zachodniej ścianie Kościelca, a potem pojechaliśmy nad Morskie Oko. Druciarz zamierzał pójść na lewą Kazalnicę, jednak nie było pogody. Lało jak jasna cholera i za nic nie chciało przestać. Aura nie służyła wspinaczom, dobrze natomiast robiła grzybom, zbieraliśmy je więc w Tatrzańskim Parku Narodowym, a ja z rosnącym zdumieniem i przerażeniem poznawałem nowe – przynajmniej dla mnie – gatunki jadalne. Druciarz zbierał wszystko, co mu wpadło w ręce. Albo doskonale znał się na grzybach, albo miał wyjątkowe szczęście, bo każdy, jakiego znalazł, nie tylko smakował, lecz także nie szkodził. Po raz pierwszy w życiu miałem namiot rozstawiony na taborisku. Po skończonej drodze, albo gdy warunki nie pozwalały na wspinaczkę, kwitło życie towarzyskie. Pamiętam, jak Druciarz zabawił w schronisku w towarzystwie taterniczek z Łodzi. Była wśród nich Krysia Konopka. Impreza trwała w najlepsze, wreszcie zmęczony trudami dnia poszedłem do namiotu. Kiedy wstałem rano, zorientowałem się, że Druciarza wciąż nie ma. Wyszedłem przed namiot… spał tuż obok na glebie. Trąciłem go delikatnie. – Jurek! – Nooo? – odpowiedział zaspany. – Dlaczego nie wlazłeś do namiotu? – Oj, i tak dobrze, że tutaj dotarłem! Przypomniało mi się wtedy, jak Druciarz dbał o swój motor, jawę, w środowisku równie słynną jak jej właściciel. Kiedy przyjeżdżał nią w skałki, zawsze zabierał specjalną folię. Gdy tylko na niebie pojawiały się ciemniejsze chmury, wyjmował ją, by wraz z pierwszymi kroplami okryć szczelnie motocykl. Wieczorem, przy wciąż padającym deszczu, kładł się na ziemi obok maszyny i zasypiał, nie przejmując się specjalnie otoczeniem i ryzykiem przeziębienia. Najważniejsze, że ukochany motor był bezpieczny. Tamtego lata długo zabawiłem nad Morskim Okiem. Po Druciarzu mieszkał u mnie w namiocie Zbyszek Kursa. Wtedy był na początku swojej górskiej drogi. Nieco później zbliżył się do środowiska Kaskaderów, doskonałych wspinaczy krakowskich. Był trochę młodszy od nich, należał do „grupy Migockiego”. Kaskaderzy pojawili się pod koniec lat 60., wywodzili się ze skałek podkrakowskich, znakomicie wspinali się również w Tatrach. Ich duchowym przywódcą był Rysiek Malczyk, bardzo dobry wspinacz, który niestety zginął tragicznie. O ile mnie pamięć nie myli, przyjechał na chwilę, korzystając z przepustki z wojska. Zrobiliśmy razem Drogę Orłowskiego na północnej ścianie Żabiego Wyżniego. Działaliśmy w dwóch zespołach. Byli z nami jeszcze Robert Niklas z Iką Krakowską, taterniczką z Warszawy. Później, już bez Iki, poszliśmy z Robertem na Filar Puškaša na południowej ścianie Wołowej Turni. Skład towarzystwa w Morskim Oku wciąż się zmieniał. Jedni znajomi wyjeżdżali, a pojawiali się kolejni. Kiedy Zbyszek Kursa wrócił do wojska, dołączył do nas Wujo, czyli Krzysiek Dworakowski. We trzech zrobiliśmy nową drogę, bardzo ładną, szóstkową, na północnej grani Rysów. Szliśmy środkiem turni zwanej Innominatą, przez cały czas prowadził Robert Niklas. Z przejść wartych odnotowania wymienię jeszcze słynnego „Grzybka” na północnej ścianie Pośredniego Mięgusza. Wspinaliśmy się wtedy we czterech. Był z nami jeszcze Zygmunt Kieńć z Wrocławia, a Robert znów przełoił drogę na pierwszego. Zrobiłem z nim wtedy „Wariant R” na wschodniej ścianie Mnicha. Robert nigdy nie haczył, więc zarówno na płycie, jak i w okapach prowadziłem ja, a gdy dotarł do mnie na krawędzi okapu, pociągnął drogę do końca. Skończyliśmy w miarę dobrym czasie. Dodam jeszcze, że Robert po centralnym wyjeździe Polskiego Związku Alpinizmu w Alpy – wspinał się wtedy z Januszem Kurczabem – został na Zachodzie. Zamieszkał w zachodnich Niemczech. W 1979 roku, jako członek wyprawy gliwickiej, wszedł na Lhotse bez tlenu. Spotkaliśmy się po latach nad Morskim Okiem na uroczystości z okazji pięćdziesięciolecia Klubu Wysokogórskiego w Katowicach i wspominaliśmy dobre tatrzańskie czasy… Na koniec sezonu poszedłem jeszcze z Zygmuntem Kieńciem i jego partnerką na Drogę Świerza na wschodniej ścianie Mięguszowieckiego Szczytu Wielkiego. Prowadziłem końcowe wyciągi, ale szliśmy już właściwie z lotną. To był dobry czas. Z dzisiejszej perspektywy powiedziałbym, że pełen beztroski. Nie miałem przecież pieniędzy, by spędzić nad Morskim Okiem kilka miesięcy, jednak to nie stanowiło wówczas problemu. Godziny praktyki sprawiły, że ja i Robert staliśmy się mistrzami w wyławianiu monet ze stawu za pomocą długich kijów, na których końcu przywiązywaliśmy łyżkę. Tak uzbrojeni chodziliśmy nad Morskie Oko i z precyzją godną chirurgów wybieraliśmy znajdujący się przy brzegu bilon. Kiedy uskładaliśmy garść drobniaków, które starczały na dwie porcje ziemniaczków, maszerowaliśmy do schroniska. Należało koniecznie zamówić dwie oddzielne porcje, bo gdy poprosiło się o podwójną, panie kucharki ładowały na talerz mniej. Tak – na ziemniaczanej diecie i wspinaniu – dotrwałem w Tatrach do października 1966 roku. Był to na dobrą sprawę pierwszy i zarazem ostatni tak intensywny sezon mojej taternickiej działalności. Potem trafiały mi się tylko epizody, jak na przykład zimowe przejście – wtedy sezon zimowy trwał do końca kwietnia – Drogi Dziędzielewicza na zachodniej Kościelca z Edkiem Wyką i Robertem Niklasem czy z Jankiem Bagsikiem Droga Świerza na Mięguszowieckim Szczycie Pośrednim, czy „Klasyczna” na Zamarłej z Gerardem Janotą. W 1967 roku wziąłem ślub z Zosią. Poznaliśmy się na studiach. Była starościną jednej grupy, a ja drugiej. Zainteresowała się, kim jestem, gdy profesor na wykładzie z fizyki wezwał do siebie starostów, a mnie akurat nie było na sali. Później szukała kogoś, kto pomógłby jej w matematyce, i koledzy i koleżanki z mojej grupy zgodnie odpowiedzieli: „Najlepszy jest Majer!”. Od tych korepetycji się zaczęło. Podczas drugiego semestru mieliśmy praktyki w Hucie Lenina i tam nasz związek zaczął rozkwitać. Zosia się nie wspinała, chociaż lubiła bardzo górskie wędrówki. Raz zabrałem ją w skałki, ale gdy podczas zjazdu, miała głowę niżej niż nogi – na szczęście przy górnej asekuracji – zrezygnowaliśmy z dalszej nauki. Później, będąc w ciąży, nabawiła się lęku wysokości. Potem urodził się Krzyś. I tyle było mojej kariery taternickiej, przynajmniej na jakiś czas. Po narodzinach syna zająłem się rodziną, w 1971 roku skończyłem studia na wydziale metalurgicznym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie, próbowałem zrobić doktorat. Zamieszkaliśmy w Katowicach, ponieważ przyznano nam stypendium ufundowane przez tamtejsze Hutnicze Przedsiębiorstwo Remontowe. Dostaliśmy mieszkanie jeszcze przed rozpoczęciem pracy – 38 metrów kwadratowych na 22. piętrze. W tym małym lokalu odbyło się później niejedno spotkanie środowiska górskiego. Wtedy jednak przestałem jeździć w Tatry. Było mi żal, tęskniłem za górami, jednak codzienne obowiązki wzięły górę. Przestałem też przychodzić na spotkania klubowe w Katowicach. Na pierwszym planie znalazła się proza życia, nie miałem już czasu na wspinanie. Tatry, lata 70. Janusz Majer i Jerzy Dudała. Fot. Jacek Wiltosiński spotkanie pod okapem Latem 1974 roku pojechałem z Zosią i sześcioletnim Krzysiem w słowackie Tatry. Granicę przekroczyliśmy na Łysej Polanie. Pierwszą noc spędziliśmy pod kamieniem w Kaczej Dolinie. Mieliśmy śpiwory i jakieś dmuchane materace, a aura okazała się łaskawa. Nazajutrz ruszyliśmy dalej. Przeszliśmy przez Polski Grzebień i w Dolinie Wielickiej urządziliśmy bazę. Zatrzymaliśmy się w kolebie przy Wielickim Stawie, tuż obok ścieżki. To były inne czasy – parkowcy nie ścigali za bardzo za spanie w kolebach, a jednocześnie było bezpiecznie. Zostawiało się w takim miejscu jedzenie, śpiwory, maszynkę do gotowania i nic nie ginęło. Podczas jednej z takich eskapad złapała nas potworna burza, schroniliśmy się więc pod wielką wantą w Dolinie Kieżmarskiej. Lało tak, że nie sposób było nosa wystawić za okap. Szybko się zorientowaliśmy, że nie jesteśmy sami. W to samo miejsce przed grzmotami zwiało trzech wspinaczy z Katowic: Janek Łosoń, Jacek Wiltosiński i Jurek Dudała. Należeli do Klubu Wysokogórskiego i Akademickiego Klubu Alpinistycznego. Szybko znaleźliśmy wspólny język, wymieniając się taternickimi doświadczeniami. Zasugerowali, żebym przyszedł na kolejne spotkanie klubu. Przyjąłem tę propozycję z ulgą. Tęsknota za górami i przyjaciółmi miała wkrótce zniknąć, a ja znów mogłem chodzić na nasze klubowe nasiadówki. Wkrótce miały one zaowocować moimi pierwszymi zagranicznymi eskapadami.\nOdkrywanie Alp Ludzie z mojego rocznika i starsi doskonale pamiętają czasy, kiedy turysta wyjeżdżający z Polski Ludowej na wczasy za granicę mógł zabrać dosłownie kilka dolarów. Na więcej władze nie pozwalały, bo dewizy nie były od tego, żeby obywatele szastali nimi na obczyźnie. Jeździło się więc z garstką zielonych w kieszeni, dorabiało na lewo, obchodziło się smakiem na widok… właściwie wszystkiego. W połowie lat 70. ubiegłego stulecia coś się zmieniło. Ekipa Edwarda Gierka poluzowała rygory i przed wyjazdem można było sobie kupić 100 dolarów. Niby wciąż niewiele, lecz dla nas była to rewolucja. Dzięki tym pieniądzom katowicki Akademicki Klub Alpinistyczny (właściwie przenikaliśmy się, większość wspinaczy tamtego okresu należała do KW i AKA) zorganizował wyjazd w Alpy. Tajniki hodowli szynszyli Takich okazji się nie przepuszcza. Spakowałem toboły i wraz z Jurkiem Dudałą i Bogdanem Szymańskim pojechałem pod Mont Blanc od południa, od strony Courmayeur. Biwakowaliśmy na kempingu w Dolinie Aosty. Pogoda była niespecjalna, więc ja i Jurek weszliśmy na szczyt szlakiem turystycznym. Zamiast jednak schodzić na włoską stronę, postanowiliśmy odwiedzić Francję i zahaczyć o Chamonix. Po zejściu z góry dotarliśmy na słynne nielegalne obozowisko polskich wspinaczy. Ugościli nas w swoim namiocie Zbyszek „Krowa” Terlikowski i Heniek „Długi” Szymik. Razem przyjechali do Chamonix, sporo się wspinali, mieli też za sobą przygody z autostopem… Coraz trudniej było im ze sobą wytrzymać i pewnego razu nagle zaczęli się kłócić. Padły wyzwiska, pojawiły się groźby, a my w osłupieniu zastanawialiśmy się, o co właściwie poszło. Okazało się, że Krowa z Długim pożarli się na noże o to, czy… parkę szynszyli można trzymać w jednej klatce. Przerwali karczemną awanturę, dopiero gdy zobaczyli, jak tarzamy się ze śmiechu. Szynszyle zostały z nami na dłużej. Podczas kolejnych wypraw, kiedy atmosfera robiła się już bardzo napięta, dla rozluźnienia przypominaliśmy kolegom pytanie, czy parkę szynszyli trzyma się razem, czy osobno. Nieraz przynosiło to rozejm. Po kilku dniach w Chamonix przyszło nam wracać do Włoch. Do Francji zeszliśmy przecież nielegalnie. Nie mieliśmy wizy, a włoską tylko jednokrotną, więc musieliśmy przekroczyć granicę niezauważeni. Był na to sposób, dobrze znany zebranym w obozowisku wspinaczom: jechało się autostopem tunelem pod Mont Blanc, a tuż przed granicą należało wysiąść z auta i czmychnąć pod ogrodzeniem. Nie było w tym niczego nadzwyczajnego, chociaż lekki dreszczyk emocji towarzyszył nam za każdym razem. Ponieważ pogoda wciąż nie pozwalała się wspinać, wróciliśmy jeszcze raz do Chamonix przez zieloną granicę i spędziliśmy kilka dni wśród kolegów z Polski. Chodziło się wtedy przez płot na basen i do kina – byliśmy na Emanuelle! Z Courmayeur pojechaliśmy do Wenecji. Jurek Dudała musiał wracać do domu, a ja i Bogdan Szymański zapragnęliśmy kontaktu ze skałami Dolomitów. Góry wydawały się na wyciągnięcie ręki, szkoda byłoby nie skorzystać z tak kuszącej sposobności. Nie stać nas było na podróż żadnym środkiem komunikacji publicznej, dlatego postanowiliśmy złapać stopa. Mimo że zamiast na autostradzie stanęliśmy na jakiejś podrzędnej drodze, bez problemu dojechaliśmy do Werony, by spojrzeć na słynny balkon z Romea i Julii. Potem niestety zaczęły się schody. Widok dwóch facetów z wielkimi worami ze sprzętem wspinaczkowym zniechęcał wielu kierowców. Wreszcie zlitowała się nad nami włoska parka. Wpakowali nas do niewielkiego fiata 500, chociaż wieźli spory bagaż. Podziękowaliśmy za podwózkę. Było już ciemno, poszliśmy więc zdrzemnąć się na plażę. Rano obudził mnie deszcz. Zerwałem się na równe nogi i stwierdziłem, że jesteśmy na prywatnym terenie. Tuż obok stał czyjś dom, a na nasze głowy nie kapała deszczówka, tylko… woda z podlewanych na balkonie kwiatków. Gospodyni zareagowała na widok dwóch niespodziewanych gości wyjątkowo sympatycznie: poczęstowała nas pyszną włoską kawą. Kłaniając się nisko, opuściliśmy plażę i ruszyliśmy w dalszą drogę. Dwa dni spaliśmy po rowach, kluczyliśmy, błąkaliśmy się po Italii, łapaliśmy stopa raz w jedną, raz w drugą stronę, ani trochę nie przybliżając się do Dolomitów. W końcu daliśmy za wygraną i postanowiliśmy wracać. Najwyraźniej tamtego lata nie były nam pisane. Wenecja w samo południe Umówiliśmy się z Zosią i Krzysiem, że spotkamy się konkretnego dnia w Wenecji o dwunastej na placu Świętego Marka. Nie było wtedy telefonów komórkowych ani żadnego sposobu, by poinformować się nawzajem, gdyby z tych planów wyszły nici. Ustaliliśmy tylko, że przyjadę do Wenecji z gór, a oni – byli akurat na wyjeździe klubowym w Jugosławii – dotrą na miejsce autostopem przez Triest. Chociaż z perspektywy czasu wygląda to na połączenie romantyzmu z szaleństwem, udało się. Umówionego dnia o dwunastej padliśmy sobie w ramiona w sercu Wenecji. Nie mieliśmy pieniędzy, a sporą część szczupłego budżetu pochłonęła wspinaczka. W Chamonix kupiłem sobie młotek lodowy Simonda, trzeba też było zapłacić za kemping w dolinie Val Veny. Trochę grosza pochłonęły również zapasy włoskiego wina. Pamiętam, że było to chianti sprzedawane w charakterystycznych koszyczkach. Zostały nam drobne na czarną godzinę i na powrót do Polski. Biorąc pod uwagę ceny na Zachodzie i realia PRL-u, prawie wszystko woziło się z kraju: konserwy, słynne enerdowskie juwle, czyli maszynki benzynowe do gotowania, makarony… Co się dało zapakowaliśmy do toreb jeszcze w Katowicach. Niektórzy koledzy do Chamonix wozili nawet kartofle, byle było co jeść. Człowiek myślał wtedy jakoś inaczej – liczyły się góry, wspinaczka i dobre towarzystwo. Nie mogliśmy sobie pozwolić na hotel czy miejsce na kempingu, więc spaliśmy na ulicy. Koczujących turystów, takich jak my, było więcej. Spaliśmy też na dworcu w Mestre. Patrolujący rejon dworca policjanci byli dla nas łaskawi. Przychodzili rano, szturchali w nogi całe towarzystwo i kazali się zbierać. Żadnych mandatów czy gróźb. Krzyś wzbudził niemałą sensację, pokazywali go sobie palcami i mówili: bambino, bambino! Noce były stosunkowo ciepłe, nie padał deszcz. Bambino Majer spał jak suseł w mojej kurtce puchowej – nogi miał w rękawach, reszta służyła za śpiwór. Chcieliśmy zwiedzić coś więcej niż tylko Wenecję, a ponieważ przechowalnia bagażu kosztowała, wór ze sprzętem wspinaczkowym zostawiłem w zacisznym kącie dworca. Dzisiaj coś takiego byłoby nie do pomyślenia, natychmiast wpadliby antyterroryści i usunęli podejrzany pakunek. Lżejsi o sporo kilogramów pojechaliśmy autostopem do Florencji. Największe wrażenie zrobiły na nas Palazzo Vecchio i rzeźby na Piazza della Signoria. Po całodniowym zwiedzaniu trafiliśmy do niewielkiego parku. Zapadał zmrok, uznaliśmy, że to dobre miejsce na nocleg. Pośrodku parku był klomb, więc rozłożyliśmy na podwyższeniu śpiwory i umościliśmy sobie gniazdko do spania. W nocy obudziły nas głosy ludzi i światła samochodów. Okazało się, że to punkt schadzek prostytutek i ich klientów. Praca szła pełną parą. Zostaliśmy do rana, a kolejną noc spędziliśmy na parkingu dla tirów. Mieliśmy doskonałe miejsce, bo kierowcy pozwolili nam się przespać na pace pustej ciężarówki. Dwa dni później wróciliśmy do Wenecji. Wór ze sprzętem stał nietknięty tam, gdzie go zostawiłem. Autostopem dostaliśmy się do Triestu, a potem do Zagrzebia, skąd mieliśmy wykupione bilety kolejowe do Polski.\nJanusz Majer. Góry w cieniu życia Copyright © by Janusz Majer 2020 Copyright © by Dariusz Jaroń 2020 Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2020 Redakcja – Grzegorz Krzymianowski, Beata Słama Korekta – Aneta Wieczorek, Agnieszka Zygmunt Projekt typograficzny i skład – Natalia Patorska, Joanna Pelc Okładka – Paweł Szczepanik / BookOne.pl Fotografia na I stronie okładki – Walek Fiut Fotografia na IV stronie okładki – Jacek Wiltosiński All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone. Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy. Drogi Czytelniku, niniejsza książka jest owocem pracy m.in. autora, zespołu redakcyjnego i grafików. Prosimy, abyś uszanował ich zaangażowanie, wysiłek i czas. Nie udostępniaj jej innym, również w postaci e-booka, a cytując fragmenty, nie zmieniaj ich treści. Podawaj źródło ich pochodzenia oraz, w wypadku książek obcych, także nazwisko tłumacza. Dziękujemy! Ekipa Wydawnictwa SQN Wydanie I, Kraków 2020 ISBN EPUB: 978-83-8129-606-9ISBN MOBI: 978-83-8129-605-2 Wydawnictwo SQN pragnie podziękować wszystkim, którzy wnieśli swój czas, energię i zaangażowanie w przygotowanie niniejszej książki: Produkcja: Kamil Misiek, Joanna Pelc, Joanna Mika, Dagmara Kolasa Design i grafika: Paweł Szczepanik, Marcin Karaś, Agnieszka Jednaka Promocja: Piotr Stokłosa, Aldona Liszka, Szymon Gagatek, Tomasz Czernich, Lucyna Byrdy Sprzedaż: Tomasz Nowiński, Patrycja Talaga, Karolina Żak E-commerce: Tomasz Wójcik, Szymon Hagno, Łukasz Szreniawa, Marta Tabiś Administracja i finanse: Klaudia Sater, Monika Płuska, Honorata Nicpoń, Ewa Koza Zarząd: Przemysław Romański, Łukasz Kuśnierz, Michał Rędziak www.wsqn.pl www.sqnstore.pl www.labotiga.pl\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Prolog Tytułem wstępu Początek Odkrywanie Alp Odkrywanie Hindukuszu W Himalaje Rodzinna wyprawa przed stanem wojennym American Dream w Parku Narodowym Yosemite Langtang Lirung 1982 Ganesh Himal 1983 Broad Peak 1984 Południowa ściana Lhotse 1985 K2 1986 Sziszapangma 1987 Annapurna 1988 Everest 1989 Polak i Brytyjczyk dwa bratanki 1987 Słonia i powstanie Alpinusa Trzy edycje festiwalu filmów górskich w Katowicach Milion do wzięcia Fenomen KW w Katowicach Śladami wielkich odkrywców McKinley (Denali) 1994 Trawers Biafo i Hispar 1997 Mount Vinson 1998 Trekking w rejonie Khumbu pod Everestem 1998 Z Arturem Hajzerem na SPITSBERGENIE 2000 Gaszerbrum II 2006 Pamięci tych, którzy zginęli na Lhotse 2008 Moja góra 2008 Z inspiracji podróżami Jenny Visser-Hooft 2011–2012 Do doliny Hunzy za duchem Wielkiej Gry Badacze, eksploratorzy i przyjaciele Tom Nakamura – niestrudzony odkrywca Niezwykły duet Jerzy Wala – dokładniejszy niż mapa Moja biblioteka Polski himalaizm zimowy Epilog Strona redakcyjna\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Janusz_Majer__Gory_w_cieniu_zycia-ebookRO/p00652362i006" target="_blank" title="Janusz Majer. Góry w cieniu życia [Dariusz Jaroń, Janusz Majer] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Janusz Majer. Góry w cieniu życia [Dariusz Jaroń, Janusz Majer] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Fornalik: Atmosfera jest świetna\nSpotkanie Wisły z Górnikiem odbędzie się w cieniu wydarzeń na boiskach w Katowicach i Wodzisławiu, jednak kto wie, czy w Krakowie nie będzie najciekawiej. - To powinien być dobry mecz. Utrzymanie jest blisko, a Wisła mobilizuje. Mimo wszystkich problemów atmosfera jest świetna. Jak zawsze, kiedy są wyniki - twierdzi Waldemar Fornalik. Gra obronna zabrzan w tym roku była niemal bezbłędna. Lech puścił jedną bramkę. - Nie chcemy w Krakowie murować bramki. Do stracenia mamy niewiele, do zyskania sporo - dodaje Fornalik, który nim podjął pracę w Górniku, był trenerem drużyny juniorów Wisły. Spod Wawelu trafił też do Zabrza prezes Zbigniew Koźmiński.\nWszystko wskazuje na to, że zespół "Białej gwiazdy" wystąpi w sobotę w najsilniejszym - nie licząc poważnie kontuzjowanego Angelo Huguesa - składzie.\nKrakowskich kibiców konfrontacja z zabrzanami frapuje głównie z jednego powodu - jakim cudem Wisła niemiłosiernie męczyła się niedawno z Pogonią, skoro Górnik pokonał ją aż 9-0? - W Szczecinie mieliśmy najlepszy dowód, że w naszej lidze nie ma słabych przeciwników - stwierdził Mirosław Szymkowiak. - Wygrana zabrzan z Pogonią na pewno robi wrażenie, ale w sobotę mamy zamiar wywalczyć trzy punkty.


99,90 PLN (-21%)\nNajnowsze wydanie światowego bestsellera. Ponad 24 000 egzemplarzy sprzedanych w Polsce.Oświetlenie fotograficzne to temat, który zawsze będzie aktualny, bez względu na to, jaki postęp poczyni technologia. Każdy fotograf – nawet jeśli używa naj... [ pełny opis ]\n45,90 PLN (-16%)\nCHAŁUPY WELCOME TO! Zaczynają się wakacje, pierwsi szczęściarze ruszają na zasłużone urlopy. Czy mogą liczyć na piękną pogodę, miłe towarzystwo i odrobinę zasłużonego spokoju? A co, jeśli pan z niebieskiej przyczepy okaże się fanem grillowan... [ pełny opis ]\n24,90 PLN (-16%)\nJęzyk angielski. Gramatyka. Szkoła podstawowa. 51 kart do egzaminów\nKarty do gramatyki języka angielskiego to pomoc edukacyjna do używania w domu i w szkole, przewidziana dla uczniów klas V-VIII szkoły podstawowej. Pakiet 51 dwustronnych, kolorowych, starannie graficznie opracowanych kart edukacyjnych obejmuje wszyst... [ pełny opis ]\n29,70 PLN (-16%)\nFortnite battle royale przewodnik dla pro-gamera\nFORTNITE BATTLE ROYALE PRZEWODNIK DLA PRO-GAMERANiezależny i nieoficjalny poradnik, który zawiera wszystko czego potrzebujesz by zostać Pro-Gamerem i zwyciężyć. Niezbędnik każdego gracza Fortnite.W przewodniku znajdziesz m.in.: triki i porady jak ... [ pełny opis ]\nSą wydarzenia, które nigdy nie powinny mieć miejsca. Są tajemnice, które już na zawsze pozostaną nieujawnione.Po odejściu z policji Damian dostaje pracę w renomowanej agencji detektywistycznej. Pierwsze zlecenie jest dla niego ogromnym wyzwaniem. Za... [ pełny opis ]\n99,00 PLN (-16%)\nTajemnica zdrowia: Synchronizm\nCzego dowiemy się z książki "Tajemnica zdrowia: Synchronizm"? Książka ta służy przede wszystkim jako kompendium wiedzy dotyczącej zdrowia człowieka. Jest jedynym w swoim rodzaju, nowatorskim zestawieniem najskuteczniejszych, znanych człowiekowi metod... [ pełny opis ]\n18,00 PLN (-11%)\nPuzzle stworzenie adama i ewy 100el -pudełko\n59,00 PLN (-16%)\n"Co to jest typografia?" to zwięzły przewodnik po dyscyplinie będącej trzonem współczesnej komunikacji wizualnej. Ze względu na swój interdyscyplinarny charakter typografia nie posiada jednej definicji, z pewnością jednak ułatwia... [ pełny opis ]\n19,99 PLN (-16%)\nKolorowanki dla dzieci - mnóstwo obrazków z zabawnymi bohaterami, wesołymi scenkami i elementami, które pięknie ubarwi dziecięca wyobraźnia. Rysunki na całą stronę będą doskonałe dla dzieci w różnym wieku.\t... [ pełny opis ]\n3,50 PLN (-17%)\nKarnet okolicznościowy dl merigraf\nWyspy Owcze. Jedno z najbezpieczniejszych miejsc na świecie: od lat 80. doszło tu tylko do jednego morderstwa. Farerzy żyją spokojnie i martwią się głównie tym, by w sezonie nie spadła liczba turystów. Pewnej nocy wszystko się zmienia. W niewyjaśnion... [ pełny opis ]\n41,30 PLN (-11%)\nMatematyka z plusem 4. Podręcznik do liceum i technikum. Zakres podstawowy\nPodręcznik autorstwa M. Dobrowolska, M. Karpiński, J. Lech to czwarta część serii Matematyka z plusem. Został on ściśle dopasowany do wiedzy i umiejętności absolwentów 8-letniej szkoły podstawowej. Dawkowana jest w nim wiedza w taki spos... [ pełny opis ]\n22,70 PLN (-16%)\nPiraci - stu braci\nPiraci - stu braci to szybka gra towarzyska, w której tak samo jak na morzu, liczy się refleks, bystre oko i spostrzegawczość. Zabawa polega na dokładaniu przez graczy kolejnych kart tak, aby pomiędzy piratami na kolejnych kartach była tyl... [ pełny opis ]\n49,90 PLN (-16%)\nDługo zapowiadana i wyczekiwana – nowa, zupełnie inna książka Anny Bartłomiejczyk i Marty Gajewskiej rozpoczynająca niezwykłą sagę fantasy! Wyobraźcie sobie połączenie „Gry o tron” i trylogii „Grisza”. To wart... [ pełny opis ]\n54,90 PLN (-16%)\nAutorski program Nawyki Bogatych Ludzi Toma Corleya sprawi, że raz na zawsze pożegnasz się z problemami finansowymi. Przytoczone przez autora nawyki najbogatszych ludzi na świecie, stosowane regularnie i skrupulatnie doprowadzą Cię do fina... [ pełny opis ]\nWłasny kawałek nieba-m op


Nie ma zgody na korporacyjne sądy\nDziękujemy za Twoje zaangażowanie w akcję na rzecz wycofania projektu utworzenia „Wielostronnego Trybunału Inwestycyjnego”. Ta kampania już się zakończyła. WeMove Europe walczy jednak dalej. Sprawdź nasze aktualne kampanie, które mogą Cię zainteresować www.wemove.eu\n417 373 z 500 000 podpisów\nAdresaci: Przewodniczący Komisji Europejskiej Jean-Claude Juncker oraz Minister Spraw Zagranicznych RP Witold Waszczykowski\nWielki biznes coraz częściej wysługuje się trybunałami inwestycyjnymi, by podważać prawo, które chroni ludzi i środowisko. Dlatego głęboko nas niepokoi projekt ustanowienia specjalnego, ogólnoświatowego sądu, który nasili to groźne zjawisko.\nDomagamy się: wycofania projektu utworzenia „Wielostronnego Trybunału Inwestycyjnego”; nie przystępowania do żadnych nowych umów handlowych lub inwestycyjnych, które przewidują specjalne trybunały dla inwestorów; oraz zniesienia takich parasądowych instytucji, które istnieją na mocy już podpisanych umów.\nKomisja Europejska chce utrwalić system specjalnych trybunałów dla zagranicznych inwestorów. Takie sądy urągają demokracji.\nPrzez Europę dopiero co przetoczyła się fala mobilizacji przeciwko dwóm wielkim traktatom handlowym: TTIP i CETA . Oba przewidywały utworzenie specjalnych trybunałów, w których zagraniczni inwestorzy mogą wytaczać procesy państwom, gdy demokratycznie podjęte decyzje zagrażają ich zyskom. Niedawno, w innych konsultacjach, prawie 150 000 z nas wypowiedziało się przeciwko nowym przywilejom dla biznesu. Ale zamiast porzucić ten mechanizm, dziś znów próbuje się go wprowadzić – pod inną nazwą i na poziomie globalnym. \nTaki specjalny system sądowniczy działa inaczej niż tradycyjne sądy w państwach demokratycznych. Jest otwarty tylko dla zagranicznych inwestorów i pozwala im podważać krajowe przepisy, które ich zdaniem zagrażają spodziewanym zyskom.\nWidmo takich pozwów sprawi, że rządy będą unikać decyzji politycznych, które mogłyby ograniczyć swobodę potężnych korporacji. Szantażując całe państwa trybunałem, biznes zdoła zablokować każdą zmianę prawa i wymusić likwidację zabezpieczeń społecznych. Cenę za to wszystko zapłacimy my – obywatele i obywatelki Europy – i nasze środowisko naturalne.\nPołudniowa Afryka, Indonezja i Indie dowiodły już, że ze szkodliwych umów inwestycyjnych można się wycofać. Ale globalny trybunał proponowany przez Komisję udaremni fundamentalne reformy i wzmocni władzę korporacji na niekorzyść społeczeństwa obywatelskiego w czasach, kiedy powinno dziać się dokładnie odwrotnie. Rządy Globalnego Południa zabiegają o wiążące i egzekwowalne zasady dla korporacji w zakresie praw człowieka. Unia Europejska powinna wspierać te wysiłki i pociągać korporacje do odpowiedzialności, kiedy dopuszczają się naruszeń i łamania praw, nie zaś poszerzać przywileje inwestorów.\nMożemy odeprzeć ten atak na demokrację, póki nie jest za późno. Komisja Europejska poddała projekt trybunału pod konsultacje publiczne. Mamy zaledwie kilka dni, by nasze głosy sprzeciwu wobec poszerzania przywilejów dla korporacji i inwestorów zostały usłyszane. Okażmy masowy sprzeciw wobec tego projektu!\n TTIP to Transatlantyckie Partnerstwo w dziedzinie Handlu i Inwestycji – traktat, który ma zostać podpisany przez UE i Stany Zjednoczone. CETA to Kompleksowa Umowa Gospodarczo-Handlowa między UE i Kanadą, dopiero co ratyfikowana przez Parlament Europejski.\n Ta nazwa to „Wielostronny Trybunał Inwestycyjny” (Multilateral Investment Court). Podlegałyby mu wszystkie kraje świata, a zagraniczni inwestorzy mogliby składać w nim pozwy przeciwko rządom państw. Zgodnie z zapisami proponowanymi przez UE inwestorzy mogliby wytaczać państwom procesy na mocy wcześniej zawartych umów inwestycyjnych, które już nie raz okazywały się zgubne dla ochrony zdrowia i środowiska. Każdy kolejny traktat handlowy między Unią Europejską a innymi krajami przewiduje utworzenie specjalnego, prywatnego trybunału dla inwestorów. Za każdym razem europejska opinia publiczna odrzuca te plany z oburzeniem. Dlatego dziś Komisja Europejska próbuje wprowadzić taki mechanizm tylnymi drzwiami, niezależnie od tych traktatów. Byłby to odpowiednik Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, tyle że służący nie „sprawiedliwości”, a zyskom wielkich korporacji i inwestorów.\nTa kampania jest realizowana w partnerstwie z Friends of the Earth Europe, oraz siecią Seattle to Brussels i Campact.\nCzłowiek i jego godność jest ważne.\nTo próba wprowadzenia niewolnictwa\nWystarczy przeczytać petycję! Dlatego jest to ważne! Tam jest odpowiedź!\nTo my decydujemy co jest dla nas dobre, nie garstka ludzi z układami.\nBo nie kryminalistom i ludziom mieszczącym naszą matkę ziemię oby Perun drogi ich ukarał.\nKwestionowanie i kontrola przywilejów wielkich korporacji to długoterminowa walka, która sporo kosztuje.\nKorporacje robią wszystko, co mogą, żeby wprowadzić specjalne trybunały i zbijać jak największe zyski. Nagłośnienie sprzeciwu zwykłych obywateli i przebicie się przez zgiełk korporacyjnych lobbystów będzie wymagać od nas dużo ciężkiej pracy oraz doświadczonych kampanierów. A to wymaga trwałego wsparcia finansowego.\nDorzuć się do funduszu walki z korporacyjnymi przywilejami. Jedynie działając razem możemy odeprzeć atak na demokrację i praworządność.\nMamy szansę zablokować specjalne trybunały, które pozwolą korporacjom czerpać zyski naszym kosztem. NIE CZEKAJ, DZIAŁAJ!\nCzy znasz kogoś, kto także sprzeciwia się specjalnym trybunałom dla korporacji i podważaniu demokracji? Poproś rodzinę i znajomych, aby także podpisali petycję!\nCoś gorszego niż TTIP i CETA\nHej, Wielki koncern naftowy wytoczył proces Włochom za to, że chronią Morze Śródziemne przed śmiercionośnym wyciekiem ropy. Dziś mamy szansę zablokować specjalne trybunały, które pozwolą korporacjom czerpać zyski naszym kosztem. Komisja Europejska poddała projekt trybunału pod konsultacje publiczne. Ich termin upływa za kilka dni. Wykorzystajmy ten czas. Niech Komisja Europejska zobaczy nasz masowy i zdecydowany sprzeciw. Nie zgadzamy się na jeszcze więcej przywilejów dla korporacji i inwestorów! Podpisz teraz: https://act.wemove.eu/campaigns/korporacyjny-trybunal-stop\nDziękujemy za wspólne działanie w obronie demokracji!


Joanna Wiertel, Autor w serwisie Medyczne Fakty Badania Informacje - Strona 2 z 3\nTrzyj ciało żeby aż poczerwieniało :)\nTym razem w prezencie od F&B Institute otrzymałam sól drenującą Bioline. Zakochałam się w niej od pierwszego użycia :) Bioline to włoska marka dostępna tylko w profesjonalnych salonach jak Face &Body Institute :) Główne składniki tego produktu to sole morskie, wyciągi z alg, oleje ze słodkich migdałów i kiełków zbożowych. Sól Bioline stosuje się jak peeling – … [Więcej ...]\nKrem do ciała RVB\nTo jeden z prezentów jaki został mi podarowany przez F&B Institute, Krem do ciała RVB- OGIEŃ ma przyjemny zapach, aksamitna konsystencje, szybko się wchłania i jest bardzo wydajny. Po zastosowaniu kremu moja skóra jest jędrna, wygładzona, odżywiona i wzmocniona! Gorąco Polecam! … [Więcej ...]\nTelegram z niespodzianką\n20 września 2014 By Joanna Wiertel\nW nocy z niedzieli na poniedziałek dostałam TELEGRAM via FB – Tu nocna niespodzianka - Serdecznie Cię zapraszamy we wtorek na godzinę 18 do Instytutu ;) Organizujemy kobiecy wieczorek w SPA ;) sauna, masaż lub terapia dźwiękiem (gongi i misy tybetańskie). Zarezerwuj minimum 2 godzinki i dużo dobrego nastroju ..;) Wow to się nazywa prawdziwa niespodzianka i do tego jaki cudny … [Więcej ...]\n16 września 2014 By Joanna Wiertel\nDzisiaj mój 4ty zabieg karboksyterapii i to dzisiaj spojrzałam na moje nogi i odnoszę wrażenie że stają się gładsze! Czyżby pierwsze zmiany zaczynały być widoczne? Cudownie! Stresik udaje mi się przeprogramować na ekscytację. Spinam całe ciało, zaciskam zęby – no to możemy zaczynać pierwsze wkłucia. Zanim się obejrzałam było już po zabiegu. Rozmowa z Panią Agnieszką … [Więcej ...]\nPo raz 3ci będzie łatwiej…\n11 września 2014 By Joanna Wiertel\nKolejny raz jestem podekscytowana i wiem że dam radę! Jest godzina 17sta, siedzę w poczekalni i myślę sobie fajne jest to że wiem ze bolało tydzień temu ale nie odczuwam już poziomu tego bólu. W oczekiwaniu na zabieg wykorzystuje chwile na zatrzymanie się po raz pierwszy dzisiejszego dnia, wypicie pysznej kawki na kanapie, odpowiedzeniu na kilka telefonów, sprawdzeniu co … [Więcej ...]


Klucz do wyobraźni: Nie można uciec od samego siebie, przenosząc się z miejsca na miejsce\nBohaterkami trzeciego tomu cyklu są Marta i jej babcia Lilianna. Marta jest młodą kobietą odnoszącą sukcesy i pnącą się po szczeblach kariery zawodowej na sam szczyt. Praca jest dla niej najważniejsza, a wpojona przez babkę nauka, że w życiu płeć piękna może liczyć wyłącznie na siebie sprawia, iż nie szuka silnych męskich ramion, na których mogłaby się wesprzeć. I pewnie życie dziewczyny nie uległoby zmianie, gdyby szef nie wysłał jej na przymusowy urlop, na który postanowiła wyruszyć w towarzystwie pamiętników babci Lilki. Ale czy zapiski starszej pani oprócz wiedzy i prawdy mogą przynieść „coś” więcej współczesnej pannie?\nAutorka zabiera czytelnika do Ameryki, na słoneczne wybrzeża Florydy. W latach trzydziestych towarzyszy tam młodej Liliannie, która wyrusza za ocean z nadzieją znalezienia ukojenia, nie wiedząc, że los postanowi spłatać jej figla i postawi na jej drodze Ernesta Hemingwaya. A w teraźniejszości – Marcie, która dzięki pamiętnikom podąża śladami babki i odkrywa jej tajemnice. I choć te dwie kobiety dzieli całe pokolenie, to okazuje się, że w pewnych sprawach czas i miejsce nie mają znaczenia. Ale czy Marta wyciągnie wnioski z tej cennej lekcji i podejmie próbę rewizji własnych pragnień, życiowych celów i systemu wartości?\n„Podróż po miłość. Lilianna” to powieść drogi jaką przechodzą bohaterki nasycona uczuciami, dylematami i trudnymi wyborami. Obnażająca naturę ludzką oraz mechanizmy rządzące ówczesnym światem. Pobudzająca do refleksji i przemyśleń, a jednocześnie uświadamiająca, że życie nie jest czarno – białe, lecz pełne odcieni szarości. Z pozornie prostej historii autorka stworzyła ciekawą i fascynującą podróż w przeszłość pozwalającą zajrzeć nie tylko za kulisy dawnego życia. Wbrew tytułowi książka nie jest tylko opowieścią o miłości, lecz o życiu, które nie zawsze układa się po naszej myśli, czasem zaskakuje zmuszając człowieka do weryfikacji priorytetów i pragnień.\nDorota Ponińska posługuje się lekkim i przyjemnym w odbiorze stylem. Maluje bardzo plastyczne i pobudzające wyobraźnię obrazy i wkomponowuje je w historyczno – kulturowe tło. Subtelnie łączy prawdziwe wydarzenia i postacie z fikcją literacką tworząc spójną i wiarygodną całość. Szybko rozbudza ciekawość czytelnika, a potem sprytnie ją podsyca sprawiając, że oderwanie od książki staje się niemożliwie. Nie skupia się wyłącznie na postaciach pierwszoplanowych, a każdy z wykreowanych bohaterów ma swoją historię, która spowodowała, że jego życie potoczyło się danym torem. Nie zapomina również o zwrotach akcji, zaskoczeniu i nieprzewidzianych wypadkach. Zręcznie "przemyca" informacje, które pojawiły się w poprzednich tomach i są niezbędne dla zrozumienia bieżących wydarzeń.\nDla mnie każde spotkanie z piórem autorki było fascynującym doświadczeniem pozwalającym wznieść się na wyżyny literackich doznań. W moim odczuciu „Podróż po miłość. Lilianna” to najlepsza i najbardziej intrygująca część cyklu. Niewątpliwie przyczyniła się do tego postać Ernesta Hemingwaya, ale też autorka, której nie zabrakło pomysłów na skomplikowanie życia bohaterów i często stawiała ich w sytuacjach gdzie wybór między pragnieniami a powinnościami nie był ani łatwy ani oczywisty. Powieść można przeczytać bez znajomości poprzednich tomów, ale po co odbierać sobie przyjemność zapoznania się z dobrą lekturą i obcowania z nieprzeciętnymi kobietami. Polecam.\nCytat: "Skarbie, szczęśliwy los na loterii wyciąga się raz. Twój czas jest teraz. Jeśli będziesz strzelać fochy, los się poczuje urażony i więcej nie poda ci ręki"\nLink do książki http://nk.com.pl/podroz-po-milosc-lilianna/2175/ksiazka.html#.VXK-5ka8qyc\nPodróż po miłość.Maria\nAutor: klucz do wyobraźni o 12:02\nMoże przeczytam. Książki mające jakiś związek z historią zawsze są mile widziane na moich półkach :)\nMichalina Miśka 6 czerwca 2015 13:18\nMuszę przeczytać tom pierwszy :)\nLady DeVi 6 czerwca 2015 13:48\nno to teraz mile zaskoczenie i checi by zalapac sie na tom 1 :D\nMoje klimaty, więc przeczytam z całą pewnością :)\nCyrysia 6 czerwca 2015 17:30\nDobrze, że powieść można czytać bez znajomości poprzednich tomów, ale ja jednak wolę zacząć tę serię od początku.\nTirindeth 6 czerwca 2015 22:01\nNie znam tej serii, ale teraz wszyscy mówią bardzo pochlebnie o Liliannie, więc chyba nie mam wyjścia - muszę dać się porwać tej fali zachwytów :D\nStella Aga 7 czerwca 2015 17:08\nKolejna recenzja tej książki, na którą się dziś natknęłam :) Mam jednak co do niej mieszane uczucia. Kusi, ale chyba nie na chwilę obecną... Jakoś aktualnie nie mam ochoty na tego typu powieść.\nLeger 7 czerwca 2015 19:52\nBardzo podoba mi się pomysł na tę sagę. Poszukam części pierwszej w bibliotece :)\nAnnRK 7 czerwca 2015 23:45\nGdybym nie była zakopana w innych lekturach, bardzo chętnie bym przeczytała. Z recenzji na recenzję ta saga coraz bardziej mnie intryguje.\nThieving Books 8 czerwca 2015 13:10\nSeria zapowiada się ciekawie, może i ja spróbuję się z nią zmierzyć :)\nTea 9 czerwca 2015 09:50\nO samej serii już trochę słyszałam, ale jeszcze nigdy się na nie natknęłam i podejrzewam, że jakoś nie trafiłaby pewnie w mój gust ;)\nmonalisap 10 czerwca 2015 17:26\nMam u siebie na półce tom z "Emilią", jak mi się spodoba, to sięgnę po kolejne.


W STS ruszyła nową akcją! Co Ty na to, aby uzyskiwać bonusowe doładowanie i to co tydzień? Zagraj cztery kupony, a piąty otrzymasz od bukmachera gratis! Nie masz jeszcze konta w eSTeeSie? Załóż konto z kodem promocyjnym BETSTS i odbierz dodatkowo darmowe 29 PLN w postaci freebeta (darmowego zakładu).\nOd dziś, do odwołania, postaw w ciągu jednego tygodnia kalendarzowego minimum cztery kupony, każdy o dokładnej stawce 11 PLN. Kupony muszą spełnić warunek kursu ogólnego minimum 1.85, co więcej, jeden z kuponów musi zostać zawarty na zakłady “na żywo” oraz jeden z aplikacji mobilnej STS (kupon LIVE zawarty przez aplikację spełnia oba warunki jednocześnie!).\nCzy będą wygrane czy też przegrane nie jest ważne – kolejny kupon stawia STS! Po spełnieniu wszystkich warunków, w poniedziałek następujący po zakończonym etapie, doładujemy Twój bonus na kwotę 11 PLN.\nO o chodzi w akcji “4 kupony, 1 gratis”?\nZadaniem Uczestnika jest zawarcie z konta depozytowego 4. (słownie: czterech) zakładów SOLO lub AKO, każdy z kursem minimalnym 1.85 i każdy za stawkę wynoszącą dokładnie 11zł, które spełniają odpowiednie kryteria. Jeśli warunki zostaną spełnione, następuje zwrot kwoty 11 zł na konto bonusowe. Proste? To do dzieła!\nZadaniem Uczestnika jest zawarcie z konta depozytowego 4 (słownie: czterech) zakładów SOLO lub AKO, każdy z kursem minimalnym 1.85 i każdy za stawkę wynoszącą dokładnie 11zł, które spełniają odpowiednie kryteria. Jeśli warunki zostaną spełnione następuje zwrot kwoty 11 zł na konto bonusowe.\n1. Minimum jeden z zakładów musi zostać zawarty na zdarzenie z oferty LIVE.\n2. Minimum jeden z zakładów musi zostać zawarty przy wykorzystaniu aplikacji mobilnej Organizatora.\n3. Zakłady muszą zostać zawarte i rozliczone w trakcie trwania jednego Etapu.\nCzy mogę dodać jakieś inne zakłady na kupon?\nNie. W akcji biorą udział kupony, na których znajdą się tylko 4 (słownie: cztery) zakłady spełniające powyższe kryteria.\nAkcja podzielona jest na etapy – tygodnie kalendarzowe liczone od poniedziałku do niedzieli („Etap”). Uczestnik może otrzymać wyłącznie jeden Bonus za jeden Etap.\nW Akcji nie są brane pod uwagę zakłady, które zostały anulowane lub wypłacone przy użyciu mechanizmu Cash-out oraz zakłady STS Bezpieczny, MaxiKombi, Superoferta i Hit Dnia.\nKiedy będę mógł otrzymać bonus?\nAby saldo konta bonusowego zostało przeniesione na konto depozytowe, klient musi dokonać na koncie bonusowym zawarcia i poprawnego wytypowania dowolnych zakładów (z wyłączeniem Zakładów Specjalnych – „HIT DNIA”) za łączną stawkę odpowiadającą trzykrotności otrzymanego bonusu, z minimalnym kursem całkowitym wynoszącym 1.91.\nNic straconego! Przeczytaj regulamin promocji lub skontaktuj się z pomocą online.\nThe post 4 kupony, 1 gratis w zakładach bukmacherskich STS appeared first on Golf News.


Nie powstanie Justice League. Part Two! - FDB\nNie powstanie Justice League. Part Two! 1\nJustice League nie będzie posiadało podtytułów Part One i Part Two, stwierdziła Deborah Snyder w ostatnim wywiadzie. Nowa produkcja o Lidze Sprawiedliwych nie zakończy się cliffhangerem – będzie to osobny, niezależny film.\nPortal JoBlo daje słowo, że Justice League straciło swoją tytułową numerację, którą w pierwszych założeniach i planach wobec widowiska wprowadziło Warner Bros. Produkcja ma być samodzielną historią, posiadającą wstęp, rozwinięcie i zakończenie zawarte w trakcie jednego seansu. Deborah Snyder wyznała, że ma się ukazać tylko jeden film, zatytułowany Justice League. Dodatkowo twórcy chcą wprowadzić w produkcji „lżejszy ton” w porównaniu do Człowieka ze stali i Batmana v Supermana.\nFabuła filmu ma opowiadać o tworzeniu Ligi Sprawiedliwych oraz pokazywać losy superbohaterów poszukujących Mother Boxes. Tajemnicze Skrzynki chce przejąć główny antagonista produkcji – Steppenwolf. Same Mother Boxes mają mieć związek z Atlantydą oraz światem Amazonek.\nZespół zostanie złożony z pięciu superbohaterów, w tym z Batmana jako kapitana całej Ligi. Człowiek-nietoperz zyska dwa nowe pojazdy: The Flying Fox (do przewożenie członków Justice League) oraz The Nightcrawler (coś na wzór czołgu). Dodatkowo pod koniec filmu zaprezentowana zostanie nowa zbroja Mrocznego Rycerza, ukryta pod jego obecnym kostiumem. Strój Flasha składał się będzie ze skradzionych elementów sprzętu naukowego i technologicznego, w tym z płytek grzewczych, które znaleźć można w promach kosmicznych. Kostium Cyborga w 100% wygenerowany zostanie w technice CGI. Wizerunek Wonder Woman odpowiadał będzie temu z Batman v Superman: Świt sprawiedliwości.\nCo ciekawe, okazało się, że w filmie wystąpi również Willem Dafoe w roli mentora Aquamana – Vulko.\nPremiera Justice League. Part One planowana była na 2017 rok – teraz, gdy Warner Bros. zmieniło swoje zamiary wobec superbohaterów DC, data trafienia widowiska na ekrany kin pozostaje nieznana.


lustrzany zegar ścienny PAOLA 4 SILVER nowoczesny diamentowy 50x50 - Primavera Home\n>Lustrzany zegar ścienny PAOLA 4 SILVER nowoczesny diamentowy\nLustrzany zegar ścienny w kolorze srebra z serii PAOLA to nietuzinkowy dodatek do wnętrza glamour, który podkreśli charakter każdego eleganckiego salonu, a także doskonale sprawdzi się w kuchni, przedpokoju oraz na ścianach w miejscach takich jak gabinety, czy pracownie. Nowoczesny zegar imitujący diament jest idealną dekoracją, która może uświetnić pomieszczenia urządzone w estetyce glamour. Zaletą zegara ściennego PAOLA są jego optymalne wymiary (wysokość: 50 cm, szerokość: 50 cm), które pozwalają na zawieszenie go niemal w każdym wnętrzu. Zegar został wykonany w całości ze szkła lustrzanego oraz płyty MDF, a połyskująca rama o szerokości 2,5 cm nadaje mu szyku i wytworności.\nStyl glamour wyróżnia się przede wszystkim materiałami, z których są wykonywane elementy wystroju oraz meble. Dlatego nie sposób wyobrazić sobie lustrzanego zegara ściennego bez otoczenia okazałych mebli z aksamitnych tkanin oraz dodatków wykonanych ze stali oraz szkła. Ważną rolę we wnętrzach glamour odgrywa także oświetlenie. W Primavera Home, zarówno w stacjonarnym salonie w Warszawie, jak i w sklepie internetowym, klienci mogą znaleźć wszystkie niezbędne elementy wyposażenia, które składają się na kompletny styl glamour. Ze srebrnym zegarem ściennym PAOLA doskonale będzie komponował się narożnik tapicerowany PRADA lub nowoczesna sofa tapicerowana MONTE CARLO, wykonana z aksamitnej tkaniny typu velvet. Warto wyposażyć wnętrze także w stylowe elementy oświetlenia, np. okazały żyrandol EMPIRE GOLD lub białą lampę stołową TRINITY.\nW sklepie Primavera Home oferujemy nie tylko możliwość zakupu luksusowych mebli i dodatków, ale także, w razie potrzeby, doradzamy klientom, jak urządzić wnętrze, by spełniało ich oczekiwania. Z porady ekspertów można skorzystać zarówno w sklepie stacjonarnym, jak i drogą telefoniczną lub za pomocą strony internetowej. Jeśli marzysz o niebanalnym wystroju swojego domu i gustownie skomponowanych dodatkach, skorzystaj ze wsparcia specjalistów, zajmujących się wystrojem wnętrz.


Plantacja w domu - Root Vue Farm - Archemon - Architektura, Design, InspiracjeArchemon – Architektura, Design, Inspiracje Plantacja w domu - Root Vue Farm - Archemon - Architektura, Design, Inspiracje\nPlantacja w domu – Root Vue Farm\nW sadzeniu roślin najbardziej frustrujące jest czekanie, kiedy pojawi się pierwszy pączek. Czekamy, czekamy i w pewnej chwili wydaje nam się, że tam nic nie rośnie. W rzeczywistości często jest inaczej tylko my jesteśmy tacy niecierpliwi.\nRoot Vue Farm to pojemnik, który pozwala na samodzielną uprawę roślin z jednoczesną możliwością obserwowania ich rozwoju. Dzięki przezroczystej ściance możemy podpatrzec jak rośliny wypuszczają pierwsze korzenie i powoli pną się ku górze .\nZestaw Root Vue Farm zawiera: naczynie z szybką, zbiornik odpływowy, mix nasion oraz książeczkę z instrukcją, która pomoże nam stawiać pierwsze kroki w roli rolnika:)\nMyślę, że prezent w postaci Root Vue Farm szczególnie ucieszy dzieci, które ciekawe świata będą mogły obserwować rozwój roślin.\nOpublikowane w: ProduktyAutor: Monika Janocińska 30 września 2013 Like\nPoprzedni artykułInteligentny widelec\nNastępny artykułKawa w zasięgu ręki


Sposoby zwalcznia bólu piszczeli u biegaczy - Dolegliwości Cielesne - dobra-rada.pl\nHome » zdrowie » Sposoby zwalcznia bólu piszczeli u biegaczy\nSposoby zwalcznia bólu piszczeli u biegaczy\nDo sposobów zwalczania bólu piszczeli u biegaczy zaliczamy noszenie wygodnego obuwia oraz stosowanie ćwiczeń rozciągających mięśnie kończyn dolnych.\nBól piszczeli pojawia się najczęściej u osób, które zaczynają trenować bieganie, na skutek niskiego poziomu rozciągnięcia mięśni znajdujących się w przedniej części kończyn dolnych. Może pojawić się także u sportowców, którzy biegają od dłuższego czasu, jeśli ich treningi staną się zbyt obciążające. Schorzenie to nie jest groźne, jednak może być dość nieprzyjemne i zazwyczaj utrudnia bieganie. Do sposobów zwalczania bólu piszczeli zaliczamy przede wszystkim stosowanie odpowiednich ćwiczeń rozciągających mięśnie. Jako że dolegliwość ta może być spowodowana również używaniem nieodpowiedniego obuwia, należy zadbać o to, aby buty, w których ćwiczymy, były jak najbardziej wygodne.\nPostępowanie w przypadku bólu piszczeli\nOsoby, u których wystąpi ból piszczeli wywołany nadmiernymi treningami, powinny przede wszystkim przerwać na jakiś czas ćwiczenia. W tym okresie mogą one spróbować wzmocnić przednie mięśnie piszczelowe, co pozwoli usunąć dolegliwości i zapobiec ich nawrotom w przyszłości. Polecanym ćwiczeniem jest zginanie grzbietowe stopy. Wykonuje się je w pozycji siedzącej, z ciężarkiem o wadze jednego kilograma umieszczonym między złączonymi stopami. Palce nóg należy kolejno unosić możliwie jak najbardziej do góry, a następnie opuszczać je jak najmocniej w dół. Stopniowo można zwiększać wysokość obciążenia, jednak nie powinno ono przekroczyć wagi czterech kilogramów. Podobne ćwiczenie można wykonywać także bez ciężarków, w pozycji stojącej. W takim przypadku należy na przemian wykonywać albo serie powolnych ruchów stopy w górę i w dół, albo serie szybkich jej drgnięć.\nĆwiczenia zwalczające ból piszczeli\nSkutecznym sposobem zwalczania bólu piszczeli i zapobiegnięcia jego nawrotowi jest również rozciąganie mięśni trójgłowych łydki. Należy oprzeć się dłońmi o ścianę lub drzewo w takiej odległości, aby ramiona były wyprostowane. Jedną nogą należy wykonać krok do przodu i ugiąć ją w kolanie, natomiast drugą kończynę dolną trzeba wysunąć maksymalnie do tyłu. Następnie należy jak najmocniej uginać zgięte kolano, aż do chwili odczucia w drugiej kończynie rozciągania mięśni. Ćwiczenie należy kilkakrotnie powtórzyć dla obu nóg. Kolejne ćwiczenie można wykonywać stojąc na schodach. Jedna pięta powinna wystawać poza kant schodka. W takie pozycji należy cały ciężar ciała przenieść na te piętę tak, aby możliwie jak najbardziej ugięła się ona w dół. Kiedy stopa będzie na tyle obciążona, że poczujemy rozciąganie mięśni łydek, należy przerwać ruch i przez kilka sekund pozostać w tej pozycji. Następnie to samo ćwiczenie należy wykonać dla drugiej nogi.