Autor Joanna Olekszyk - Książki | Sferaduszy.pl\nMiller Kasia Joanna Olekszyk\nTo Twoje życie. Pokochaj je - delikatnie uszkodzone\nProdukt delikatnie uszkodzony, mogą być zbite narożniki, zagięte rogi To nie jest książka, która ma cię nauczyć, jak żyć. Bo tego nauczy cię samo życie. Ta książka może dodać otuchy, a czasem nawet i rozbawić. Jeśli się wahasz – wskaże właściwy kierunek. Jeśli się boisz – natchnie odwagą. Jeśli zbytnio przejmujesz – podpowie, co jest naprawdę ważne, a co niewarte ani chwili twojej uwagi. Wszyscy jesteśmy uczniami w szkole życia i choć zwykle nie brak nam dobrych chęci – niektóre lekcje okazują się dla nas za trudne. Część z nich przegapiamy lub ignorujemy. Inne niewłaściwie interpretujemy. W efekcie cierpimy, błądzimy lub powtarzamy wciąż te same błędy. A przecież życie chce od nas tylko jednego: byśmy je pokochali – takim, jakie jest. I byśmy przeżyli je najlepiej, jak tylko potrafimy. Psycholożka Katarzyna Miller wspólnie z dziennikarką Joanną Olekszyk w 24 rozmowach-lekcjach poruszają tematy bliskie każdemu z nas: problem z poczuciem własnej wartości, samotność w związku, lęk przed bliskością, sztywność w relacjach, nieumiejętność wyznaczania granic, głód akceptacji, bolesne dzieciństwo czy dawne urazy. Tłumaczą, skąd się wzięły i jaką rolę mają do odegrania. Radzą, by spojrzeć na nie w nowy sposób i włożyć trochę wysiłku w zmianę swojego myślenia (pomogą w tym praktyczne ćwiczenia pod koniec każdego rozdziału). Ostatecznie to tylko od ciebie zależy, jakie będziesz mieć życie. A może być naprawdę cudowne! Katarzyna Miller Psycholożka, psychoterapeutka, filozofka z kilkudziesięcioletnią praktyką terapeutyczną. Autorka i współautorka wielu bestsellerowych poradników, wydanych przez nasze wydawnictwo m.in.: Daj się pokochać dziewczyno, Instrukcja obsługi toksycznych ludzi, Życie jest fajne, Instrukcja obsługi kobiety, Instrukcja obsługi mężczyzny, Nie bój się życia, Kup kochance męża kwiaty, Chcę być kochana tak jak chcę (Wydawnictwo Zwierciadło). Felietonistka miesięcznika Zwierciadło. Joanna Olekszyk Dziennikarka, redaktor naczelna miesięcznika SENS. Absolwentka polonistyki i dziennikarstwa UW.\noferta wyprzedażowa - książki są delikatnie uszkodzone, delikatnie uszkodzone okładki, porysowane, zbite rogi, zagięte rogi Poznaj sekret udanych relacji Jak kochać mądrze siebie i partnera? Jak znaleźć prawdziwe uczucie? Jak wskrzesić ogień w długotrwałym związku? Jak pozbierać się po zdradzie i na nowo uwierzyć w miłość? Wielu z nas zadaje sobie podobne pytania. Psychoterapeutka Katarzyna Miller nie daje prostych odpowiedzi ani nie składa pustych obietnic. Przekonuje, że prawdziwa miłość nie ma nic wspólnego z cierpieniem, podporządkowaniem drugiej osobie, ani z oddaniem wolności. Nie znosi poświęceń, ale jest prawdziwym zachwytem nad światem, nad sobą i innymi ludźmi. Daleka jest od deklaracji: „bez ciebie wszystko traci sens”, a bliższa stwierdzeniu: „z tobą jest mi lepiej, przyjemniej i radośniej niż bez ciebie”. Nie deklaruje: „dla ciebie zrobię wszystko”, lecz zapewnia: „kocham cię, bo jesteś. Po prostu”. I taką miłość warto praktykować. A pomogą w tym mądre i zabawne rozmowy Katarzyny Miller z dziennikarką Joanną Olekszyk. Katarzyna Miller - psycholożka, psychoterapeutka, filozofka z kilkudziesięcioletnią praktyką terapeutyczną. Autorka i współautorka wielu bestsellerowych poradników, m.in. Instrukcja obsługi toksycznych ludzi, Życie jest fajne, Instrukcja obsługi kobiety, Kup kochance męża kwiaty, Nie bój się życia, Chcę być kochana tak jak chcę, Instrukcja obsługi faceta, Seksownik, Zrób to kochanie (Wydawnictwo Zwierciadło). Na stałe współpracuje z miesięcznikiem „Zwierciadło” Joanna Olekszyk – dziennikarka, redaktor naczelna miesięcznika „Sens”. Absolwentka polonistyki i dziennikarstwa UW.


Korony pełnoceramiczne, jako sposób na piękny uśmiech. | | modanaobcasach.pl\nPiękny uśmiech jest bardzo ważnym elementem naszego wyglądu, dlatego w dzisiejszych czasach wiele osób chętne korzysta z różnych usług stomatologicznych mających na celu poprawę wyglądu uśmiechu. Jedną z usług, z której możemy skorzystać w gabinecie stomatologicznym jest założenie korony pełnoceramicznej. Kiedy warto zdecydować się na takie rozwiązanie? Co dobrze jest wiedzieć na ten temat?\nKorony stomatologiczne to jeden z rodzajów uzupełnienia protetycznego. Na taki rodzaj zabiegu decyduje się obecnie bardzo wiele osób. Warto, bowiem podkreślić, że jest on bezbolesny i daje naprawdę dobre efekty. Korony stomatologiczne zakłada się w przypadku zębów osłabionych dużym wypełnieniem. Ponadto korony dentystyczne często zakładane są także po zakończonym leczeniu kanałowym, aby poprawić wyląd leczonego zęba. Na takie rozwiązanie decydują się także te osoby, których zęby uległy uszkodzeniu/złamaniu w wyniku nieszczęśliwego wypadku. Można, zatem powiedzieć, że korony stomatologiczne stosuje się zawsze wtedy, gdy założenie plomby jest niemożliwe. Korony protetyczne to naprawdę sprawdzony sposób na odbudowę naturalnych zębów. Istnieją różne rodzaje koron dentystycznych. Korony pełnoceramiczne to jeden z najchętniej wybieranych rodzajów koron protetycznych. Warto zaznaczyć, że zakłada się je nie tylko w celu wzmocnienia zębów, ale także ze względów estetycznych. Korony pełnoceramiczne wyróżniają się, bowiem bardzo wysokimi walorami estetycznymi, ich wygląd niczym nie różni się od wyglądu zębów naturalnych. Ze względu na to, że prezentują się one naprawdę bardzo dobrze to szczególnie chętnie stosowane są w przypadku zębów przednich. Do zalet koron pełnoceramicznych z całą pewnością możemy zaliczyć także: wytrzymałość, odporność na złamania i szczelność.\nNa co warto zwrócić uwagę decydując się na założenie korony pełnoceramicznej? Gdzie w Krakowie warto udać się na tego typu zabieg stomatologiczny?\nJeżeli interesują nas korony pełnoceramiczne kraków to pamiętajmy, aby do ich założenia wybrać taki gabinet stomatologiczny, w którym wykonuje się je niezwykle dokładnie, z troską o każdy nawet najdrobniejszy szczegół. W dzisiejszych czasach warto także korzystać z nowoczesnych rozwiązań, które maja na celu poprawę komfortu pacjenta. Jako przykład możemy podać tu cyfrowe leczenie protetyczne. Należy podkreślić, że takie leczenie jest naprawdę precyzyjne, a przy tym szybkie i bezpieczne. Z tej zaawansowanej metody leczenia profetycznego możemy skorzystać w poradni stomatologicznej Indexmedica. W Indexmedica na pacjentów czeka szeroki wybór uzupełnień protetycznych, w tym wysokiej jakości korony pełnoceramiczne. Należy również dodać, że zatrudnieni tu lekarze posiadają wieloletnie doświadczenie w odzyskiwaniu pięknych uśmiechów pacjentów, stale podwyższają swoje kompetencje poprzez udział w licznych szkoleniach, seminariach i kongresach. Jakość obsługi pacjentów oraz jakość używanego sprzętu i materiałów jest tu na naprawdę bardzo wysokim wręcz światowym poziomie.


Zdalna przychodnia - jak wygląda wizyta? 2022 − wiadomosci-sosnowiec.pl\nKażdy z nas powinien troszczyć się o swój zdrowotny stan i dobrze pamiętać o tym. Od dłuższego czasu lekarze zwracają uwagę, iż na zdrowiu nie można oszczędzać. To czy uda nam się bez większych kłopotów żyć wśród ludzi w znacznej mierze zależne jest od naszego stanu zdrowia. Rozpoznanych jest naprawdę dużo niepokojących dolegliwości, które mogą nam komplikować życie, jednak jeżeli w miarę szybko będzie reagować to braknie powodów do zmartwień. Cykliczne badanie własnego stanu zdrowotnego jest z tego powodu bardzo kluczowe. Z reguły udanie się do specjalisty rodzinnego może być wystarczające. Lecz niezwykle często bywa tak, że nie posiadamy odpowiednio dużo czasu na pójście do przychodni do lekarza. Fantastycznym rozwiązaniem w takim przypadku może być odwiedzanie witryn, które pozwalają na konsultację u doktora w trybie online. Takim miejscem jest na przykład serwis internetowy www.e-przychodnie.pl. e wizyty lekarskie .\nTo jest witryna internetowa oferująca zakupienie konwersacji ze specjalistą online. Po finalizacji kupna dostajemy dostęp do arkusza, w którym przeprowadzany jest wywiad zdrowotny. Misją interesanta jest jego wypełnienie możliwie prędko. Kiedy nie wystąpią przeciwwskazania, to w ciągu sześćdziesięciu minut SMS-em lub mailem będzie do badanego przekazana recepta wirtualna. Wirtualna recepta może być wykorzystana we wszystkich aptekach w Polsce. Bez żadnych wątpliwości to jest niesamowicie komfortowe rozwiązanie, które da nam możliwość oszczędzić bardzo dużo czasu. Właśnie dlatego dobrze zobaczyć stronę internetową E-przychodnie i przekonać się, jak się prezentuje lista usług. Przy tym internetowym portalu pracuje wielu wykwalifikowanych specjalistów, którzy będą się starać pomóc z każdym kłopotem. Z funkcjonalności tej witryny korzystać można przez 365 dni w roku, i właśnie dlatego bez cienia wątpliwości bardzo dobrze się tym znacznie bardziej zaciekawić. Rozsądnie też mieć na uwadze ceny konkretnych wizyt.


Obwody drukowane: zaawansowane technologie | ITR\nHOME » Działalność » Zaawansowane Technologie Elektroniczne » Technologie obwodów drukowanych\nCentrum Innowacji Płytek Drukowanych, PCB - od standardu do HDI\nOferta Centrum Innowacji Płytek Drukowanych w Instytucie Tele i Radiotechnicznym to nie tylko standard w technologii PCB, czyli płytki dwustronne i wielowarstwowe z otworami przelotowymi. Specjalizujemy się w trudnych, niszowych konstrukcjach. Jesteśmy producentem płytek o dużej gęstości połączeń - HDI typów I, II i III (wg IPC-2226). Wykonana w ostatnich latach modernizacja procesów galwanicznych oraz dysponowanie nową wiertarkę mechaniczną z kontrolą głębokości wiercenia z wrzecionem 200 tys. obr./min (oprócz posiadanej wiertarki laserowej), umożliwiają wykonanie prawie każdego typu połączeń międzywarstwowych.\nZastosowanie w konstrukcjach płytek mikrootworów i otworów nieprzelotowych łączących kilka warstw obwodu oraz otworów wewnętrznych umożliwia kilkukrotny wzrost gęstości połączeń bez zwiększania liczby warstw. Tak zbudowane płytki są również znacząco tańsze od równoważnych pod względem gęstości połączeń płytek standardowych z otworami przelotowymi. Przykładowo - płytka 4-warstwowa z mikrootworami nieprzelotowymi (typu I) umożliwia uzyskanie gęstości połączeń odpowiadającej 10-warstwowej płytce z otworami przelotowymi.\nCena płytki 10 warstwowej będzie 2 do 2,5 raza większa od płytki 4-warstwowej wykonanej w technologii HDI. Uważamy, że warto się tą technologią zainteresować. Wykonujemy też płytki elastyczne na laminacie poliimidowym, sztywno-elastyczne, mikrofalowe oraz konstrukcje specjalne anten o budowie hybrydowej, np. latające w kosmosie anteny ARISS zainstalowane na module Columbus/ISS były wykonane w naszym Centrum na zlecenie Politechniki Wrocławskiej.\nNasza oferta obejmuje też standardowe i specjalne konstrukcje płytek z radiatorami aluminiowymi lub miedzianymi oraz prawie wszystko, co są w stanie wymyślić konstruktorzy obwodów drukowanych. Opanowane nowoczesne procesy technologiczne, doświadczeni technolodzy oraz wysokiej klasy pracownicy są gwarancją zadowolenia z naszych usług. Wszystkie nasze wyroby spełniają zalecenia dyrektywy bezołowiowej (RoHS). Instytut wdrożył, utrzymuje i doskonali System Zarządzania Jakością, zgodny z normą PN-EN ISO 9001:2009.


Francja. Edukacja Szkolenia Korepetycje Nauka Darmowe Francja - Pajeczyna.pl\nFrancja. Edukacja Szkolenia Korepetycje Nauka Darmowe Francja\nusługi edukacja Francja\nDoświadczony kompozytor, pianista, aranżer udzieli lekcji gry na pianinie/fortepianie. Dodatkowo wyłożę zasa...\nKurs on-line na unijny certyfikat kompetencji zawodowych Francja\nZapraszam na szybką i skuteczną pomoc w przygotowaniu DO EGZAMINU NA CERTYFIKAT KOMPETENCJI ZAWODOWYCH PRZEWO...\nWitam,Uczę języka francuskiego na wszystkich poziomach zaawansowania, najczęściej uczę od podstaw. Naukę zaczy...\nKorepetycje Francuski Paryż\nWitam!Oferuję zajęcia z języka francuskiego na terenie Paryża. Posiadam czteroletnie doświadczenie jako korepe...\nPolsko - Francuskie\nWitam Serdecznie,Oferuję opiekę nad Państwa pociechami. Od Maja rusza Polsko - Francuski * Mały Domek Dziecka...\nFRANCUSKI nauka konwersacje SKYPE\nJĘZYK FRANCUSKIMGR PO STUDIACH WE FRANCJIkorepetycje konwersacje nowa matura egzaminy prace język biznesu, spe...\nKOREPETYCJE Z JEZYKA FRANCUSKIEGO. PARYZ 10E/H\nWitam,jestem studentką Instytutu Romanistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Korepetycji udzielam od przeszło 7 la...\nEdykacja potrzebna jest każdemu w dzisiejszym świecie. Od tego jaka szkole skonczymy, a jakim kierunku, czy otrzymamy tutuł magistra inżyniera zależy w większym przypadku nasza przyszłość. Dzisiejszy świat należy do ludzi wykształconych, znających języki obce. Ważne jest aby już od najmłodszych lat rodzice dbali i optymaplny rozój swoich dzieci, posyłając je na kursy edykacyjne, kursy języków obcych lub inne które zaciekawią młode pokolejnie i pomogą im znaleźć pasje życiową. Na portalu Pajeczyna.pl w dziale Usługi - Edykacja Francja mozna dodać bezpłatna ofertę szkół językowych, kółek zainteresowań.


Plytal | Podstawy domu i popularne zabiegi na biegunkę\nPodstawy domu i popularne zabiegi na biegunkę\nBiegunka przychodzi niespodziewanie i w niewłaściwym czasie. Cóż, jeśli biegunka występuje w przypadku znalezienia osoby w domu, a nie w pracy lub w podróży. Leczenie Ludowa biegunki pomoże jak najszybciej, aby sobie z tym poradzić.\nBiegunka – jest to stan organizmu, w którym stolec staje się cieczą, co powoduje częste parcie na stolec. W trzecim biegunki u dzieci państw świata, nawet prowadząc do śmierci. Tak, że zwykła biegunka nie spowodować śmierci, tysiąc lat temu, Indianie zaczęli używać Majów ludowych środków na biegunkę, na przykład, gliny, pomogły im w radzeniu sobie z chorobą.\nChoroba często występuje po posiłku\nNajczęściej biegunka występuje po jedzeniu, staje się pewnego rodzaju jakości Test zapisu. Jeśli jest słabej jakości lub data ważności jest już na zewnątrz, nie są wymioty i biegunka. Biegunka po jedzeniu może być dowodem złej kombinacji żywności.\nPrzykładem jest związek solonych ryb i mleka.\nPrzejadanie się również powoduje biegunkę, ale są to pojedyncze przypadki choroby. Tak mówią o tzw ostrej biegunki. Zdarza się dwa razy w roku i odbywa się w ciągu dnia.\nUporczywa biegunka występuje z powodu systematycznego przejedzenia lub jedzenia paszy objętościowej, traumatyczne jelita. Surowe zbóż, duże kawałki surowych warzyw i tak na D Rodzi się zespół jelita drażliwego, objawiające się biegunką. W tym przypadku jest to niemożliwe, aby myśleć o niczym innym, ale w jaki sposób pozbyć się biegunki.\nNadmierne spożycie żywności i zła kombinacja składników jest szczególnie charakterystyczne dla wylęgu dziecka kobiety. Dlatego też często obserwowane podczas ciąży biegunki zarówno w początkowych etapach późniejszych etapach. Często przypadków biegunka rano, zwykle towarzyszą nudności. W tym przypadku, najlepszym lekarstwem na biegunkę w czasie ciąży staje się rozsądne wybór żywności i ilości.\nPrzed podjęciem żadnych części pasujące lepiej zrobić przerwę dwie godziny.\nPrzewlekła biegunka, mogą być bardzo niebezpieczne dla organizmu, co prowadzi do odwodnienia i utraty soli mineralnych. Jeżeli osoba skarży się uporczywej biegunki, jego organizm nie ma wystarczającej ilości płynów i soli. On męczy, słaby, nawet wychudzony.\nDługotrwała biegunka u dorosłych powoduje choroby niedoboru – skrajny brak witamin. W tym samym czasie rozwoju choroby, co prowadzi do poważnych skutków. W tym przypadku pilnej potrzeby zmiany diety.\nZłe samopoczucie może być objawem zatrucia pokarmowego\nBiegunka jest inną chorobą, ale może być objawem innej choroby, która przepływa w organizmie człowieka.\nDreszcze, biegunka, a temperatura – wyraźne objawy zatrucia pokarmowego. Ponadto, istnieje ryzyko wystąpienia biegunki po spożyciu. Ale potem te znaki są dodawane do nudności lub wymioty.\nBiegunka z krwią wskazuje na obecność infekcji w jelitach.\nJeśli otworzył krwawą biegunkę, pilna potrzeba, aby uruchomić do lekarza na wizytę, więc jak sobie radzić z biegunką i chorób pokrewnych w tym przypadku, trzeba dodatkowo.\nBiegunka i ból brzucha może wskazywać na wiele chorób, począwszy od jelita grubego i kończąc organizmy pasożytnicze pierwotniaki.\nTakie objawy biegunki, jak krew w stolcu, a jeszcze mówić o wyglądzie osmotyczne biegunki.\nWystępuje z powodu zmian ciśnienia krwi. I jeśli to biegunkę powtarza dość często konieczne jest w celu oddania krwi do analizy.\nJeśli objawy biegunki jest rozwój choroby podstawowej, choroba, która go spowodowała, musi być traktowana jako zatrzymania biegunki, nie zajmują się przyczynami, nie wystarczy.\nChoroby muszą przestrzegać diety\nPonieważ choroba jest często wynikiem wpływu czynników żywieniowych, chory, ważne jest, aby wiedzieć, co można i nie można jeść i pić do biegunki.\nCo dziwne, ale dieta dla biegunki u dzieci i dorosłych zaczyna z napojami. Zaleca się pić jak najwięcej, najlepiej alkaliczne wody mineralne.\nJeśli chory z wody alkalicznej, można wziąć minerał. Gdy mamy do czynienia z biegunką u kobiet w ciąży i dzieci, należy również gazowane. Płynu z zewnątrz, to kompensuje straty w ciekłym stolcu. W tym przypadku, w żadnym przypadku nie należy spożywać napojów alkoholowych i energii. Ponadto są one związane z odwodnieniem ludzkiego ciała i soli mineralnych. W praktyce medycznej, wiadomo nawet zgonów po ich użyciu.\nŻywność dla biegunka nie powinny być przeciążone jelita. Produkty lecznicze biegunki są uważane ryż, banany i jajka. Jeśli to możliwe, należy spróbować użyć tylko ich.\nPosiłki dla biegunki u dorosłych i dzieci w ten sam sposób. Jednakże, należy mieć na raz: trzeba czekać co najmniej dwa do 3: 00 po wystąpieniu biegunki. W tym czasie powinno dbać o równowagę soli w organizmie.\nJeśli naprawdę chcesz jeść, gotować ryż, ale lepiej jest używać pasty, która powstaje w tym samym czasie.\nNadaje się tylko oczyszcza zad. Jeśli weźmiemy surowy, biegunka Skyrocket. Ryż powinien być przygotowany co najmniej 40 minut po gotowanie na małym ogniu. Gdy ta sól nie jest rozwiązany, a także dodać masło, miód i orzechy. Ale to może być myte w dół z silnym czarnej herbaty bez cukru. Wzmocni to jelita.\nOprócz ryżu z biegunką powinny jeść banany. Dwa – cztery banany dzień będzie co jeść. Lepiej jest wziąć je natychmiast. Ponieważ efekt terapeutyczny będzie bardziej wyraźny.\nKolejne produkty oszczędnościowe mogą być gotowane jajka, ale powinny być gotowane na twardo, lub biegunka mogą zwiększać lub wznowić.\nPosiłki dla biegunki u dzieci powinna być zmieniana. Jeśli dziecko jest niegrzeczne, odrzucających produkty niekochane skręcić Tricks: Dodać figurki żywności, takich jak jaja ukształtowanych myszy, bananów miodu i domu ryżu. To pomoże rozweselić dziecko, zwiększając apetyt.\nTradycyjne metody, aby pomóc w rozwiązaniu problemu\nJeśli osoba ma biegunkę, leczenie tradycyjnymi metodami może pomóc pozbyć się go bardzo efektywnie. Musimy jednak pamiętać, że leczenie powinno iść w parze z odpowiednim odżywianiem.\nLekarstwo na biegunkę dla dzieci i dorosłych – skrobi ziemniaczanej. Łyżka skrobi ziemniaczanej należy rozcieńczyć w pół szklanki zimnej wody i wypić. Kilka szklanek rozcieńczonego skrobi pozwala szybko pozbyć się biegunki.\nBiegunka spowodowana z powodu wirusa, leczonych cebuli.\nAby to zrobić trzeba wykonać nacięcie w cebuli i umieścić w gorącej czarnej herbaty. Domagaj dziesięć minut, a następnie natychmiast wypić. W herbaty nie powinno dodać cukier lub miód.\nWarzywa lepiej nie posiekać: tak on daje maksymalną ilość przydatnych soku.\nW przypadku domieszki krwi w stolcu pomaga trawy z powodu biegunki. To wystarczy, aby wypełnić 10 g suszonych żywokostu szklankę mleka, ciepła, a następnie wymieszać i pozostawić do ostygnięcia.\nNarkotyki zaleca 1-2 łyżki dwa razy dziennie.\nDobry lek na biegunkę dla dzieci – granat bulion. Aby go przygotować, należy posiekać skórki granatu. Dwie łyżeczki trzeba zalać szklanką wrzącej wody i gotować przez 15 minut na małym ogniu. Prześlij bulion do ostygnięcia i wziąć 2 łyżki. l. dwadzieścia minut przed posiłkiem. To pomoże poradzić sobie z częstymi biegunki.\nOdwar z ryżu – jest to kolejny świetny środek ludowej na biegunki. Dzięki niemu, biegunka przechodzi nawet karmiącej matki. To może być podjęte w przypadku, gdy biegunka pojawiła się w czasie ciąży. Aby się go pozbyć, wystarczy wypić rosół pozostałych po gotowanego ryżu.\nTerapeutyczna dawka – pół szklanki każda 02:00. Jest to najprostszy i najbardziej skuteczny sposób na chorobę.\nLeczenie przewlekłej biegunki jest również stosowanie wywary, napary. Jednym z nich jest jagody bulionu. Aby to zrobić, borówki, aby zalać wrzącą wodą i zaparzać przez dwie lub trzy minuty. Herbatę jak to jest zalecane, ale nie więcej niż litr dziennie.\nLeczyć biegunkę i pomaga napar z mięty pieprzowej. Aby to zrobić, mała ilość liści mięty – najlepiej świeże, ale można wysuszyć – należy wlać pół litra wrzącej wody na 10 minut i umieścić na wolnym ogniu. Weź pół szklanki co pół godziny.\nLeki biegunka wyznaczyć lekarza.\nBiegunka u niemowląt i dzieci w wieku do jednego roku jest traktowany wyłącznie leków po wizycie specjalisty.\nPodczas zatrucia pokarmowe większość ludzi Narkotyki węgla do usuwania toksyn z organizmu. Jednak węgiel aktywny z biegunką nie powinna być przyjęta: to po prostu boli. Jest on stosowany w przypadkach zatrucia nie towarzyszy biegunka.\nJako silny pochłaniaczem, pochłania płyn a wraz z nim i toksyn. I jako man zbluźnił, traci się znaczną ilość wody, to wykorzystanie węgla aktywowanego może doprowadzić do odwodnienia.\nChoroba niedokrwienna serca Przyczyny, rodzaje, objawy i skutki udaru mózgu


Ładny oraz porządny grobowiec to pomysł na uhonorowanie pamięci bliskiej osoby | AdAptator -\nGdy ktokolwiek z naszych najbliższych odchodzi, chcemy sprawić to, co konieczne, ażeby na zawsze zatrzymać go w myślach swoich oraz reszty ludzi.\nW większości wypadków naszą miłość i żal przejawiamy, odwiedzając grobowiec bliskiej osoby. Zadbajmy w takim razie o to, aby miejsce wiecznego spoczynku ozdobić solidnym i dostojnym grobowcem. Pomyślmy, jak wyglądałaby decyzja bliskiego, co pasowałoby do jego smaku. Przecież zakupiony dzięki nam grobowiec będzie służył upamiętnieniu naturalnie jego imienia.\nFachowiec skonstruuje dla państwa grobowiec odpowiedni idealnie do położenia, w jakim będzie miał stanąć. Zrealizuje również każdą, również najmniejszą, sugestię dotyczącą projektu. Będzie dodatkowo służył poradą na wszelkim etapie przeprowadzania inwestycji. Wspomoże wybrać właściwy do projektów estetycznych, solidnej jakości materiał . Fachowiec poradzi także, jak na przykład czyścić oraz konserwować nagrobek, aby prezentował się świetnie przez długi okres.\n„Nagrobki Warszawa” to przykład jednej z częściej wpisywanych fraz w sieci. Na zapytanie tego typu otrzymujemy najczęściej tysiące rezultatów. Pod warunkiem, że mamy tego typu sposobność, przejdźmy się na pobliskie cmentarze, by na nasze oczy przypatrzeć się pracom konkretnego zakładu kamieniarskiego. Przypatrzmy się, w jaki sposób wpływa na nie działanie czasu i czynników pogodowych. Szczególnie na niuansach i pozłacaniach musimy skoncentrować w czasie takich obserwacji swoją atencję.\nNagrobek winien realizować oczekiwania przede wszystkim fundatora, jednakże też przypadać do gustu większości osób, które będą w to miejsce przychodzić. Tym samym należy odpowiednio rozważyć zastosowanie dyskusyjnych postaci bądź jaskrawej kolorystyki. Pamiętajmy, iż moda przekształca się dość szybko. Odwieczna elegancja, jaka powinna charakteryzować grobowiec, będzie wyglądać pięknie oraz dostojnie przez długi czas.\nNim podejmiemy odpowiedzialną decyzję o wyborze danego nagrobka i jego realizatora, przetrawmy ją od początku do końca, bo jest to inwestycja na mnóstwo lat.\nGraniczna 28 listopada 2017 Bez kategorii\n← Kilka porad na temat organizowania debaty\nParę porad w sprawie olejowania parkietu →\nZnajdź rzetelną firmę która zakłada parapety\nSzczyptę informacji o frachcie


Pracodawca posiada wiele obowiązków względem pracowników, które są zawarte w Kodeksie pracy. Jednym z obowiązków pracodawcy wobec pracowników jest zapewnienie odpowiedniego szkolenia BHP, co wynika z przepisów prawnych. Szkolenia BHP mogą być przep\nrowadzone na różne sposoby, a jednym z nich są tak zwane szkolenia online. Szkolenie z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy może być przeprowadzone za pośrednictwem specjalnej platformy internetowej, na której zamieszczony jest odpowiedni kurs. Szkolenia BHP online posiadają wiele zalet i są chętnie wykorzystywaną opcją przez wielu pracodawców, ponieważ nie wymagają organizowania dodatkowych spotkań seminaryjnych. Kurs BHP online jest odpowiednio dobrany do uczestników szkolenia i jest prowadzony przez specjalistów z branży BHP. Firmy działające w branży BHP oferują usługę przeprowadzenia szkoleń z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, zarówno w trybie standardowym, jak i w trybie online. Szkolenie BHP online jest przeznaczone dla pracowników różnych firm i przedsiębiorstw.\nCzy ktoś też lubi zobaczyć symulator dachowania?Nowy wątek jak bhp?Symulator dachowaniaCzy sposób na to jak w 2020 wykonać audyt bhp jest trudny?Uczyć bhp dobrze?W jakim celu szkolić z bhp?Jak uczyć bhp i się nie nudzić?2021 jest dobry aby BHPPrzeczytaj ten wpis a dowiesz się jak uczyć bhpObsługa BHP WarszawaCzy można odbyć kurs bhp po pracy?Do sprawdzenia - jak dachuje samochódSzukam 12 Osób, Którym Przekażę Rozwiązanie Jak nauczyć bhpCzy można uczyć bhp wieczorem?Od kiedy zmiany w tym jak szkolić z bhp w Białymstoku?Safe dayGdzie można Szkolić z bhp w Opolu a gdzie nie?Jak szkolić z bhp w Białymstoku Od RękiOd kiedy zmiany w tym jak szkolić z bhp w Gorzowie?Ciekawe infromacje o tym jak szkolić z bhp w BiałymstokuW skrócie o bhp, dachowaniu i alkogoglachPracować bezpiecznie? Jak ekspert!Jak długo musisz bhp?Czy można Szkolić z bhp w Opolu wieczorem?Lepsze sposoby jak szkolić z bhpTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak uczyć bhp (chyba, że Popełniasz Te 5 Największych Błędów)Dlaczego w 2021 warto odbyć kurs bhp?BHP WarszawaOni Nie Chcą Abyś Dowiedział Się Jak uczyć bhp!Sprawdzone metody jak szkolić z bhp we Wrocławiu


Netronix UW-D4G naścienny czytniki kart i transponderów zbliżeniowych RFID 125kHz z rodziny Unique (EM4102)\nJesteś tutaj: Strona główna > Produkty>RFID>Czytniki UW>UW-D4G\nNowość w ofercie Ostatnia aktualizacja produktu:\nUW-D4G jest naściennym czytnikiem kart i transponderów zbliżeniowych RFID Unique (EM4102), HITAG 1/2/S, HID ISOProx®II oraz Q5, działających na częstotliwości 125kHz, wyposażonym w interfejs RS-485. Czytnik posiada m.in. wbudowaną antenę, buzzer, przekaźnik oraz dwie diody sygnalizacyjne. Dodatkowo dysponuje on zegarem RTC potrzymywanym bateryjnie oraz komunikuje się za pomocą protokołu Netronix oraz MODBUS.\nProdukt posiada następujące funkcjonalności\nzegar RTC z podtrzymaniem bateryjnym,\nkonfigurowanie zachowania buzzera, przekaźnika oraz diod LED,\ndane zabezpieczone hasłem,\nwsparcie dla protokołu Netronix oraz MODBUS,\npamięć kart z wbudowanym sterownikiem rygla.\nObsługiwane standardy Unique (EM4102), HITAG 1/2/S, HID ISOProx®II oraz Q5\nZasięg odczytu do 12cm w zależności od transpondera\nNapięcie zasilania 7 - 16V\nRozmiar (mm) 82 x 82 x 22\nZadaj pytanie o: UW-D4G


Podkategoria: Turystyka w kraju - strona 1 - Spis witryn internetowych - KozackiKatalog.pl\nMamy już ponad 457 dodanych stron. Kategorii w naszej bazie: 18, podkategorii: 106. Na sprawdzenie i dodanie do bazy oczekuje 1 stron www. Obecnie nasz serwis przegląda 21 userów.\nPodkategoria: Turystyka w kraju\nOferty turystyczne z kraju.\nZ pewnością bywa czasami kwestia tego typu, iż usłyszana nazwa własna pewnego przedmiotu brzmi rzeczywiście tajemniczo dla Ciebie. Opisywana sytuacja może mieć miejsce i tutaj, bowiem chcemy...\n29 07 2015r.\nUrocze miejsce położone w otoczeniu pięknej przyrody proponuje wszelkim klientom idealne okoliczności do odpoczynku, a ponadto zaplanowaniu ślubu. Kadra stoi tu na najwyższym stopniu i gwara...\nSzafarnia - sprawdź apartamenty\nSprawdź ofertę niezwykle luksusowych i eleganckich apartamentów, jakie proponujemy naszym gościom. W pobliżu Gdańskiej Mariny, w luksusowej dzielnicy Gdańska znajdują się apartamenty Szafarn...\nTurystyka w kraju - nowa strona:


Czerwińska: Wśród 26 banków komercyjnych jest tylko kilku cyfrowych liderów - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\n4 grudnia 2019, 17:36 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nTeresa Czerwińska / DGP\nJaka jest rola NBP w rozwoju technologii związanych z rynkiem finansowym? W studiu DGP podczas Impact fintech’19 rozmawiamy z Teresą Czerwińską, członkiem zarządu NBP.\n- Jako NBP przyglądamy się procesom dotyczącym rozwój technologicznego w sektorze finansowym. Analizujemy szanse i ryzyka, ale przede wszystkim interesuje nas to, w jaki sposób ta rewolucja technologiczna wpłynie na strukturę sektora bankowego i w jaki sposób będzie determinowała jego stabilność. To jest nasze główne zadanie – mówi Teresa Czerwińska w rozmowie z DGP.\nByła minister finansów podkreśla, że ten rynek rozwija się bardzo dynamicznie. - Jeśli spojrzymy chociażby na badanie polskiego sektora banków komercyjnych, które przeprowadziliśmy wspólnie z KNF, widzimy, że nakłady na rozwiązania technologiczne, innowacje i startupowe rozwiązania kupowane od fintechów rosną w tempie ok. 20 proc. rocznie, zwłaszcza w ostatnich 2-3 latach. Inwestują przede wszystkim banki duże i najbardziej rentowne. Wśród 26 banków komercyjnych, które łącznie mają ponad 90 proc. aktywów sektora bankowego, mamy liderów cyfrowych. To jest 5-8 banków, które inwestują najwięcej i przygotowują się do skoku technologicznego, czyli nabierają masy krytycznej, żeby wdrożyć pewne przełomowe rozwiązania – korzystać z usług chmurowych czy technologii blockchainowych.\nZdaniem Czerwińskiej, odpowiedzią na część ryzyk związanych z rozwojem technologii w sektorze finansowym będzie chmura krajowa. – Chmura krajowa będzie czymś realnym, co będzie zarządzane, kontrolowane i nadzorowane w Polsce. To nasza legislacja będzie obowiązywała, jeśli chodzi o tego typu rozwiązania, a to jest bardzo ważne – mówi nasza rozmówczyni.\nWięcej w rozmowie wideo poniżej:\nfinanse technologie banki NBP bankowość


56 kb\t Czytane\nAutor:\tVettghern\t Podpis:\tGodhand\nZespolenie wszystkich części by przeczytać utwór jednym tchem bez potrzeby przeskakiwania pomiędzy odcinkami.\nOpublikowany w: 25. czerwca 2008\nNa dworze tańczył śnieg niesiony zimowym wiatrem. Izba była rozświetlona jedynie nikłym ogniem kominka, pokój stał się teatrem światła i cienia, goniących się wzajemnie. Cały ten spektakl zakłócał raz po raz tylko refleks świetlny odbity od tarczy i mieczy zawieszonej na ścianie. Na środku pomieszczenia siedziała zamyślona postać mojego Mistrza pochylonego nad dziełem tak obszernym jak i starym – nad Pismem Świętym, przepisanym w Akwizgrane przez mnichów dwieście lat temu. Tak samo jak pismo święte można studiować twarz mojego mistrza – zamyślona, przeorana siecią zmarszczek, smutne a zarazem przepełnione mądrością oczy, szpakowaty nos i broda zarówno jak i włosy posrebrzała od wieku, trwóg i wyczynów. Głos jego niczym dzwon, potężny i dźwięczny. Posturą przypominał Tego tytana, co się o nich w książkach naczytałem. Nie znam człowieka, który by się odznaczał większa odwagą czy bohaterstwem, jestem na prawdę szczęśliwy, że jestem jego kompanem, sługa i giermkiem. Ale nie mowa o mnie i o moich uczuciach czy wyczynach, ale o moim Panie. Uznałem za mój obowiązek wobec mojego Pana i Boga utrwalić przynajmniej jeden jego wyczyn. Długo przyszło mi się zastanawiać co by opisać, aż w końcu po wielu nie przespanych nocach postanowiłem opisać pewna wyprawę, wyprawę zawierzoną Bogu, wyprawę do Ziemi Świętej.\nNigdy nie miałem cierpliwości, więc wielogodzinne niedzielne msze były dla mnie prawdziwa udręką, którą trzeba było przetrwać. Dal mojego Mistrza nie było to nic trudnego od długiego czasu trenował ducha w cierpliwości jak i w wierze. Lecz ta wiosenna niedziela była inna od wszystkich, ksiądz był dziwne podekscytowany, a kiedy rozpoczął kazanie posypało się gromkie „Deus vult!” – „Bóg tak chce!” a także „Imitatio Christi” – „Postępujcie jak Chrystus.” Dla mnie te słowa znaczyły bardzo mało bo jak zwykle skoncentrowałem się na czymś innym. Pewnie Pan po mszy powie o co chodzi - byłem pewny, że mi powie bo zauważyłem poruszenie w kościele po kazaniu – szkoda, że nie słuchałem. Ledwo co wyszliśmy z moim Panem na zewnątrz spojrzał na mnie wymownie – on zawsze wiedział kiedy słuchałem kazania czy nie. Po wzroku zrozumiałem, że tym razem było poruszone coś naprawdę ważnego.\n-\tZnowu nie słuchałeś kazania – zapytał, ale wcale nie oczekiwał odpowiedzi – Twój brak koncentracji kiedyś cię zgubi.\n-\tWybacz mi mój Panie – pokłoniłem się pokornie, tak jak mnie wychowywano od 17 lat.\n-\tMusimy porozmawiać – oznajmił – ale nie tutaj, najpierw się posilimy a potem porozmawiamy.\nPojechaliśmy wozem do zamku mojego pana. Milczeliśmy cała drogę, zostałem wychowany tak by nie odzywać się, kiedy sytuacja tego nie wymaga. Wychowanie a wprowadzenie tej nauki w życie to dwie różne rzeczy, mój Mistrz byłe w tej sztuce prawdziwym autorytetem, ale przy tym był wyjątkowo wyrozumiały i cierpliwy, przez co wielokroć wybaczał mi moje gadulstwo. Całe szczęście, że zamek był niedaleko wioski, bo grobowa cisza, która była tylko co jakiś czas przerywana stukotem kół o jakiś kamień czy śpiew leśnych ptaków przyprawiała mnie o przygnębienie. Gdy dojechaliśmy do zamku sytuacja się nieco poprawiła dzięki rozmowom służących, syrenim śpiewom kucharek czy ochrypłymi krzykami ogrodnika. Pan bez słowa udał się do swojej komnaty w północnej wierzy, a ja miałem trochę czasu dla siebie. Więc jak to ja poszedłem do kuchni gdzie jak mnie doszły słuchy w służbę została przyjęta młoda dziewczyna z wioski. Oczywiście nie mogę się zadawać z pospólstwem ze względu na swoje urodzenie, ale serce nie drużba - swój rytm ma. Wielokroć byłem karcony przez szefową kucharek za klepanie dziewczyn po tyłkach, nawet stara jędza była u Pana i mówiła jak to sobie syn szlachecki pogrywa z dziewkami służebnymi – kiedyś wpuszczę starej myszy do izby by pomścić moje krzywdy. Dzięki Bogu Mistrz jest wyrozumiałym człowiekiem i zawsze puszczał takie informacje mimo uszu i raz zadało mi się, że przyuważyłem jak śmieje się pod nosem. Osobiście mnie samemu wydaje się, że on sam miał jakieś bliższe kontakty z dziewkami ze wsi jak był młodszy, może nawet był w której zakochany. Ach miłość kwiat wszystkich uczuć, matka ludzi i ich poczynań, Mistrz ostrzegał mnie kiedyś przed tym uczuciem i powiedział bym najpierw kierował się rozwagą a dopiero potem dać porwać się wirowi namiętności. Wiadomo jednaj, że nauczyciel swoje a uczeń swoje więc wpadłem jak śliwka w kompot – och Joanno. Cudowne jej kształty, skóra jakże aksamitna, włosy burzą słomy miotanej wiatrem. Spotykaliśmy się nocami, ja jej pisałem wiersze i jednocześnie uczyłem pisać i czytać, a ona śpiewała mi pod baldachimem gwiazd pieśni o miłości – jakie wieśniacy maja piękne pieśni nie tak drętwe jak te dworskie ale żywe pełne uczuć – jak strasznie się kochamy, ale miłość nasza zakazana.\nZacisze zamkowych murów mojego Pana dawało poczucie wielkiego bezpieczeństwa. Wylegiwanie się na sianie dla koni i patrzenie na przesuwające się smętnie bałwany na niebie było jednym z moich ulubionych zajęć – zaraz po uciechach sercowych, oczywiście. Patrząc na otaczające mnie wszechobecne przejawy życia, aż trudno uwierzyć, że wszystko to jeszcze nie tak dawno skrywała gruba warstwa śniegu. W głowie rozbrzmiewały słowa księdza w kościele, „Bóg tak chce!” Nie wiedziałem czego chce Bóg, ale nielogiczne wydawało mi się, że chce byśmy podróżowali tysiące kilometrów do oddalonego kraju by walczyć o Jego miasto. Właśnie my...\n-Jak możesz tego nie rozumieć giermku – Mistrz nie krzyczał, tylko mówił ochrypłym głosem – Bluźnisz.\n-Wybacz Panie – nie mogłem kwestionować jego słowa - Wybacz moje słabości.\n-Hm, słabości powiadasz – wbił we mnie bystry wzrok – Wyzbądź się ich. Inaczej zginiesz.\nZostałem zbity z tropu. Pan widząc moją dezorientacje jednym płynnym gestem ręki kazał mi opuścić salę.\n“Per aspera ap astra.” Jakoś nie wydaje mi się by pustynne ciernie miałby by przybliżyć mnie do gwiazd chwały. Obawiam się tej wyprawy jak niczego wcześniej w moim życiu. Tyle słyszałem o miejscu gdzie Pan Nasz Jezus Chrystus oddał żywot swój za grzechy całego świata, Mistrz mówił nawet dawno temu, że odbędziemy wkrótce pielgrzymkę do grobu pańskiego – nie sądziłem, że jest nieomylny do tego stopnia.\nZ czasem przyszło mi się pogodzić z tym co mnie czeka, nie jechaliśmy w końcu z dnia na dzień – Papież musiał dokończyć swoją podróż. Myślami zahaczając o grzech dochodziłem to tego, że ta wojna przeciwko niewiernym jest Urbanowi II nawet na rękę. Możliwe, że nasz sześćdziesięcioletni pontifex maximus oprócz muzułmanów chciał się uporać jeszcze z niepokornym księżmi. Oczywistością jest, że chłop to chłop i wyszaleć się musi, ale na ten przykład nasz duszpasterz utrzymuje około tuzina nałożnic a chłopi nawet nie mają co przychodzić do niego ze chrztem bo ich i tak by nie było stać na ceremonię. Może Papież ma racje...\n-\tCi, którzy prowadzą wojny za poradą Boża, w żadnym wypadku nie łamią przykazania „Nie zabijaj!” – Czytałem na głos w obecności Mistrza list dostarczony nam przez kościelnych posłańców, a będący praktycznie tym samym co usłyszeliśmy w kościele z ust proboszcza.\nOn tylko mruczał coś pod nosem i potakiwał głową.\n-\tTo, hańba – kontynuowałem – że Gór naszego Zbawiciela znajduje się w rękach nieczystego ludu, który bezwstydnie i bluźnierczo kala święte dla nas miejsce.\n-\tZabijanie innych sprawia im przyjemność – Pan mój nie przerywał swoistego transu potakiwań – Otwierają ofiarom brzuchy, wyciągają wnętrzności i przywiązują do pala. Następnie spuszczają im baty, poganiając wokół pala, aż w końcu trzewia wydobywają się na wierzch, a ludzi ci martwi padają na ziemię.\n-\t...kto wcześniej walczył przeciw swoim braciom i krewnym – w końcu dobijałem do końca przekazu – niech teraz prawowicie stanie do walki przeciwko barbarzyńcom.\nCzęsto się zastanawiałem, czy bardziej – wybacz mi Panie Boże – nawiedzeni są ci mnisi co przepisują z taką pasją słowa papieskie czy sam autor. Choćbym przyłożył do tego nie wiadomo jak wielki wysiłek wszelkie konkluzje i rozmyślenia prowadziły donikąd. Musiałem założyć, że myśl powszechnej zasady Papież jest nieomylny a mnisi nie są doskonali jest słuszna.\nMistrz jakby nie zauważył, że przestałem czytać i wpatruje się w niego oczekując reakcji. Głowę miał opuszczona wbijając wzrok w drewnianą podłogę, na ledwo dostrzegalnych ustach zdało mi się, że zauważyłem jak wypowiedział jedno słowo – „Szaleństwo.”\nW powietrzu czuło się jakieś poruszenie podsycane bełkotem fanatyków, wszyscy patrzyli na mnie jakby na swego rodzaju trędowatego...nie, nie trędowatego – wybrańca. Ostatni coraz częściej zdarza mi się, że idąc przez miasto jakiś kaznodzieja z przypadku w starym obdartym worku i przepasany tyko powrozem krzyczy coś o Bogu i wskazuje na mnie jako na syna szlacheckiego i obrońcę wiary. Nie potrafiłem zrozumieć dlaczego Pan mój postanowił ruszyć ku Jerozolimie, gdyby chciał miał wystarczająco dużo wpływów by się wykpić z powinności. Możliwe, że chodziło o coś więcej.\nZima nadeszła szybko a po niej oczekiwany rok 1096.\nŚniegi topniały, górskie przełęcze otwierały się dla pielgrzymów. Wyprawa była nieuchronna, w zamku czyniono wielkie przygotowania niezbędnego i zbędnego dobytku do drogi. Ile mogłem tyle czasu spędzałem z Joanną. Wycałowywaliśmy sobie zaklęte formuły starożytnych, przekazywane przez nieśmiertelne pismo zapisane na kartach pergaminu.\nBóg zesłał Joannę by sprawdzić mój hart ducha, bym mógł dostrzec co jest dla mnie ważniejsze – Bóg czy miłość. Wybór nie był łatwy. Za Bogiem stał Mistrz, niepokalany wzorzec cnót i charyzmy. Za miłością - roztaczała się przede mną piękna wizja szczęśliwego życia z ukochaną- może dom i gromadka dzieci.\nPostanowiłem, że złoże śluby w obliczu mojego Mistrza na czas wyprawy. Poprzysięgłem, że przez okres pielgrzymowania nie będę się śmiać.\n-\tMiewałeś już różne pomysły – Mistrz strzał odświeżając już mocno przyprószona przez czas zbroję – Wiesz ze złamanie ślubu to grzech. Trudno jest się nie śmiać, czemu akurat śmiech.\n-\tŚmiech jest złem – moje słowa wyraźnie zaciekawiły starego rycerza.\n-\tCzemu tak sądzisz – zapytał zaprzestając wszelkich innych czynności.\n-\tŚmiejemy się gdy jesteśmy szczęśliwi – rozpocząłem – nie znamy wtedy bojaźni. Nie znamy umiaru w tej zuchwałości, aż w końcu drwimy z samego Boga drwiąc i ze świata, który On stworzył.\n-\tWysuwasz daleko idące wnioski tylko z jednego dźwięku charakteryzującego radość, młody pielgrzymie – dobrze wiedziałem, że moje słowa mocno zaintrygowały go i teraz głęboko je analizuje – Nie mogę odmówić przyjęcia twego ślubu.\nŁatwiej było mi teraz szykować się do wyprawy nie mogąc się uśmiechnąć do mojej wybranki. Jeden uśmiech pociągnął by za sobą tylko niepotrzebną lawinę uczuć, które by szatańskim podszeptem odwodziły mnie od pielgrzymki. Jej też złożyłem obietnice, że choćbym miał stoczyć bój z samą jutrzenką to do niej wrócę.\nWielu z braci szlacheckiej by zagwarantować sobie życie wieczne sprzedawali majątki swoich ojców. Mi i mojemu Panu zostało jeszcze tylko kilka dni przed datą wyruszenia, dostałem przyzwolenie by iść i starać się zapamiętać dom jak najdokładniej. Odwiedzałem kąty, zakamarki i ponure zaułki miasteczka położonego pod zamkiem. Usłyszałem muzykę dobywającą się z karczmy – wszedłem by posłuchać i zabrać tę melodię ze sobą do Palestyny.\nEhej miłości moja najśliczniejsza\nJedyna jaką bóg obdarzył mnie\nOdchodzę ale rzecz to najpewniejsza,\nŻe wrócę jeżeli On tak chce\nOpuszczam Ciebie skoro żąda Bóg\nCo mówię nędzny przecież w poniewierce\nPobiegnie ciało aby służyć Mu\nLecz tu przy tobie pozostanie serce\nZ miłości w sercu boli rana sroga\nLecz idę, Bogu wszak nie powiem – NIE!\nDo Syrii! A gdy tam wspomogę Boga\nPewnością Bóg wspomoże mnie\nSłuchaj więc rycerstwa wszelki stan\nWielcy i mali, dworni i wy prości\nIdziecie dziś dobywać nieba bram,\nHonoru oraz waszych dam miłości\nKto nie chce tutaj życia nieś gnuśnego\nNiech rusza z nami na radosny zgon\nOd śmierci takiej nie ma nic słodszego\nKażdemu ona da niebieski tron\nA śmiercią zwykłą nikt nie umrze tu\nPrzez śmierć narodzi się ku wiecznej chwale\nKto wróci także zaszczyt czeka go\nPo wieczne czasy honor ma w udziale\nZostaną ty6lko starcy oraz księża\nModlitwą pracujący cały czas\nSzlachetne damy czekać będą mężów\nI wiary dochowają wobec nas\nA jeśli zdrajcy wejdą pod nasz dach\nI zgrzeszą żony nasze ze zdrajcami\nNiech wiedzą! Marny taki Gach!\nBo wszyscy mężni pójdą razem z nami!\nTak oto płacze nieustanną łzą\nLecz gdy powrócę Bóg nagrodzi przecież\nTymczasem idę, idąc myślę wciąż\nO najpiękniejszej jak jest na świecie.\nGdy spokojne tony piosenki przestały się tlić z lutni mnie już nie było. Moje serce nie było w stanie doczekać końca melodii – czułem zbyt duży ból.\nDeus vult...Bóg tak chce! Tylko to mi zostało, Joannę zachowam w sercu ale na ustach będę niósł posłanie Stwórcy.\nObjuczyliśmy konie, teraz przed nami była tylko Jerozolima a za nami balast naszych grzechów. Musieliśmy odkupić nasze winy...winy spod znaku krzyża.\nSierpniowe słońce oślepiało nasze twarze przyzwyczajając nas do blasku Bożej chwały.\nŚwiat widziany z końskiego grzbietu falował miarowo w rytm wystukiwany kopytami. Nasz grupa liczyła czternaście osób – Ja, mój Mistrz oraz parobkowie. Czerwone krzyże naszyte na ramionach okrycia nieśliśmy tylko ja i mój Pan. Nie było potrzeby by synowie dziewek wiejskich składali jakąkolwiek przysięgę przed obliczem Boga a więc nie było potrzeby by nieśli znak krzyża – prócz tego w sercu.\nMieliśmy dołączyć do grupy prowadzonej przez Rajmunda z Saint-Gilles. Baron Tuluzy cieszył się sławą wojownika doświadczonego, wsławionym w walkach z muzułmanami w Hiszpanii a zarazem promieniejącym swoim szczęściem na innych. Mieliśmy go złapać w Lyonie mim na dobre zagłębi się w ośnieżone szczyty Alp. Mój Pan był wasalem Rajmunda, starszym od niego wiekiem i z przewyższającym go doświadczeniem ale dążącym go wielkim szacunkiem, godnym suwerena. To właśnie dzięki Baronowi z Tuluzy wielu innych frankońskich możnowładców ruszyło do Ziemi Świętej i nie tylko oni bo za frankońskim przykładem poszli Flamandzi, rycerze z Cesarstwa Niemieckiego, Anglicy, Szkoci i Hiszpanie, którzy mieli rachunki do wyrównania z muzułmanami. Wszyscy zjednoczeni pod egidą jednej misji. Różnił ich tylko kolor noszonych krzyży.\nJadąc gościńcem w stronę miejsca spotkania mijaliśmy wiele warownych twierdz, gospodarstw, wiosek. Wszędzie brakowało znaku działania dobroczynnej, pańskiej ręki. Wielu sprzedało majątki lub oddali je na rzecz kościoła by móc finansować wyprawę, lub też zdawali sobie sprawę, że odbywają ostatnia pielgrzymkę w swoim życiu. Szczęść Boże, że mój Mistrz nie musiał wysprzedawać zamku.\n-\tSprzedajmy Panie cześć majątku – mówiłem w przed dzień wyprawy.\n-\tSprzedajmy – powtórzył patrząc na mnie srogo – Od kiedy to mój młody uczniu jesteś właścicielem Mojego zamku?\n-\tWybacz Panie – pokora, zawsze trzeba się jej uczyć.\n-\tNie musimy sprzedawać ani grama z posiadłości, które zostały mi dane – oznajmił sprawdzając torby z zapasami – Chwałą Boża nie potrzebuje więcej złota z mojego skarbca. Poza tym musisz mieć dokąd wrócić. Nie wolno palić mostów za sobą, nawet w imię Boga.\nWtedy te słowa wielce mnie zafrasowały. Bluźnierstwo w ustach Mistrza, a może miało to nieść ze sobą zupełnie inna informację. Nie miałem wątpliwości, że za czynami mojego Pana stoi właśnie Bóg i obciął bym każdemu język, który by zadawał kłam tym słowom. Nie mogłem wątpić.\nLetnia pogoda sprawiała, że podróż była mniej uciążliwa niż by miała się odbyć kiedy indziej. Wiosną roztopy i zalane drogi przez wezbrane rzeki. Jesienią burze i niespokojne wiatry. Zimą, nieprzejezdne, śnieżne zaspy. Lato było odpowiednia porą, zwłaszcza, że mięliśmy zamiar przemierzać Alpy.\nŁany zboża kołysały się niespokojnie, zaczepiane przez lekki zefirek. Wieśniacy wykonywali swoje codzienne obowiązki – nastał czas zbiorów. Zaprzestawali na chwile prac gdy pojawialiśmy się na horyzoncie. Podpierali się motykami, obserwując nas w ciszy. Gdy zbliżyliśmy się na odległość dobrej słyszalności krzyczeli „Szczęść Boże. Niech Bóg się wami opiekuje. Bóg tak chce.”\nNie baliśmy się przemierzać gęstych francuskich borów, które wręcz słyną z band rzezimieszków napadających na pielgrzymów, grabiąc ich a niekiedy mordując. Trwoga z tego powodu była nam obca – nikt nie napadnie na rycerzy z czerwonymi krzyżami na szatach. Wszakże i łotry chcą dostąpić łaski Boga. Czuliśmy na sobie wzrok niewidocznych oczu obserwujące nas z prastarej gęstwiny lasu. Czuliśmy jak w głębi duszy życzą nam udanej podróży, słyszeliśmy ich modlitwy niesione szumem liści.\nSłyszałem te wszystkie słowa pełne dobroci i nadziei, i choć szczerze wierzyłem w naszą misje jednak moje serce pozostawało daleko za nami w odległym zamku Mistrza...Joanna. Liczyłem się z możliwością braku powrotu. Opowieści o okrucieństwie Ludu Mahometa były dość popularne w ostatnim okresie. Zastanawiałem się gdzie w tym wszystkim jest ukryta wola Boga, gdzie ukrył się ten pierwiastek wiary, który nadaje słuszność naszym czynom i zamierzeniom. Gdzie znajduje się jego „Królestwo niebieskie”?\nZatrzymaliśmy się w lesie obok wsi na północ o Lyon. Gęstwina leśna osłaniała nas przed wiatrem a w dodatku nie musieliśmy nadwerężać i tak już wątłego budżetu wieśniaków – choć wiedzieliśmy, że przyjęli by nas z otwartymi ramionami. Mistrz choć był szlachcicem wielce się przejmował losem pospólstwa mieszkającego na wsi, przez co wielbiły go tłumy.\nNim zmógł mnie sen długo jeszcze patrzyłem na gwiazdy migoczące tajemniczo zawieszone w odległej czerni. Aż dziw bierze człowieka, że wszystkie te ciała niebieskie wraz z słońcem poruszają się wkoło naszej sfery.\nSen miałem niespokojny, po raz kolejny wracałem w marzeniach sennych do odległego zamku gdzie wiodłem niczym nie mącone życie wraz z moja ukochaną. Byliśmy ponad wszystkim, ponad tym obłędem, ponad krucjatą...Boże wybacz mi moje słowa. Bluźnie we śnie. Co to może znaczyć? Może diabeł ma największa moc w nocy i jest w stanie zmącić mój niespokojny umysł, a może...nie na pewno to przez szatana.\nZbudziłem się wcześnie rano, przed wszystkimi. Było chłodno więc otuliłem się ciepłą skóra, która jeszcze przed chwila spełniała zadanie mojego posłania. Stałem tak przez chwile przeskakując z nogi na nogę, chuchając w ręce by się rozgrzać. Mój wzrok wędrował po posłaniach moich kamratów. Mistrz spał spokojnie, oddychał miarowo. O! Jednak nie wstałem jako pierwszy, a właściwie to tylko jeszcze mój Pan spał. Nikogo oprócz nas nie było. Rozejrzałem się wkoło w poszukiwaniu wąskiej stróżki ogniska, niuchałem za zapachem przygotowywanego jadła. Nic takiego nie znalazłem. Konie! Koni też nie było...tylko mój i Mistrza.\n-\tPanie mój Panie – krzyczałem szarpiąc go by się zbudził.\n-\tChłopcze, myślałem, że choć trochę manier wpoiłem w twoja rozczochraną głowę – powiedział zaspanym głosem.\nChciał powiedzieć coś jeszcze ale przerwałem mu.\n-\tSłudzy odeszli i zabrali swoje konie!\nMistrz się zerwał rzucił szybkie spojrzenie w miejsce gdzie przywiązywali wieczorem wierzchowce. Wstał, pospiesznie się ubrał i osiodłał konia, ja zrobiłem to samo za jego przykładem. Rozejrzał się jeszcze szybko po obozowisku i na ziemie obok.\n-\tOdeszli niedawno – nigdy nie widziałem takiego skupienia na jego twarzy – ślady są jeszcze świeże. Jeżeli szybko popędzimy to ich złapiemy.\n-\tAle co wtedy Panie.\n-\tPewnie pojechali się rozerwać bez mojego pozwolenia do wsi – ściągnął wodze i zawrócił konia. Mogło się wydawać, że tworzą integralna całość – Tak to jest jak się bierze na tak ważna wyprawę synów praczek i mętnej wody.\nRuszyliśmy z kopyta wzbijając w powietrze ziemię wyrywaną spod końskich kopyt. Gałęzie leśnej gęstwiny chłostały nas po twarzach, nie zwracaliśmy na to uwagi – byliśmy zbyt podekscytowani...przynajmniej ja.\nGdy opuściliśmy obręb lasu było dokładnie widać, że Mistrz miał racje – ślady bezspornie prowadziły w stronę wioski. Popędziliśmy konie.\nDo pokonania mieliśmy może z pięć staj, więc nie musieliśmy gnać koni aż do spienienia. Jeszcze przed wioską dostrzegliśmy, że coś się stało. Mimo poranka żaden rolnik nie pracował na swoim polu, widzieliśmy dziwny dym unoszący się nad strzechami domów i zapach spalonego mięsa.\nWjechałem do wioski zaraz za Mistrzem, rozglądając się za siebie czy aby nikt nas nie śledzi, obserwuje, albo na nas czyha. Wjechałem między chałupy.\n-\tPanie czemu zatrzymałeś się – zapytałem Mistrza wpatrującego się gdzieś w dal – musimy znaleźć pachołków.\nNie odpowiadał stał tylko jakby został zamieniony w słup soli. Widziałem jak jego okute rękawice zaciskają się z całą siłą na rzemieniu wodzy. Oczy zamarły w jakimś przeraźliwym skupieniu. Mój wzrok powędrował wraz za mistrzowskim spojrzeniem.\nPrzed nami na obejściu jednej z chałup rosła stara wierzba. Jej długie pędy zieleniły gęstwiną liści. Wiatr delikatnie poruszał gałęzie. Słyszałem dziwne skrzypienie - jakby liny i intrygujący szum, który nie pochodził od wiatru. Wytężyłem wzrok i dostrzegłem, że pomiędzy gałęziami jakiś kształt faluje w rytm powietrza. Podjechałem bliżej i odsłoniłem obiekt zza kurtyny liści. Twarz zamarła mi w grymasie przerażenia. Widywałem już wisielców ale, ten był szczególny. Muchy unosiły się rojem nad truchłem. Ktoś wydłubał mu oczy i rozpłatał brzuch tak, że trzewia wyszły na wierzch. Cześć fekaliów wypłynęła przez rozdarte jelita - nie było ich zbyt dużo przez co odór nie zdradzał trupa z daleka. Nie musiałem pytać Mistrza co tu się stało, jego spojrzenie pełne nienawiści wystarczyło za odpowiedz.\nNiezrozumienie...pewnie tak, może trochę zawiści. Człowiek wyglądał na dość zamożnego jak na małą podmiejska wioskę, pewnie prowadził tutaj zajazd. Z głębi wioski dochodziły nas szaleńcze okrzyki i zapach palonego mięsa. Wjechaliśmy spokojnie na koniach, jedna ręką ściskając wodzę, drugą opierając na rękojeści miecza. Mogliśmy się spodziewać wszystkiego.\nNa placu rozpostartym pomiędzy chałupami palił się stos dość znacznych rozmiarów. Tłuszcz wytapiający się z trawionych przez ogień trupów był paliwem podsycającym płomień. Obok stosu stali dwaj słudzy mojego Pana z wyciągniętymi włóczniami, zupełnie jakby palące się tam zwłoki miały powstać i rzucić się na nie w potwornym, opętańczym szale, rządne zemsty. Dwaj inni zabawiali się z wiejska dziewką, tarmosząc ja i obmacując piersi i łono. Krzyki tej dziewczyny jeszcze długo będą rozbrzmiewać w mojej głowie. Dziesiątka pozostałych zapewne pozostawała wewnątrz zajazdu, którego właściciel z pewnością wisiał na wierzbie obok.\nNie mogłem pojąć.\nJak to się dzieje, że w jednej chwili człowiek obraca się w bestie i morduje innych. Dwaj co swawolili z dziewczyną spostrzegli nas, na ich twarzy zagościło przerażenie, wynikało to może z chwały jaką roztaczał w koło siebie krzyżowiec lub z bardziej niż zwykle srogiej twarzy Mistrza. Zwolnili uścisk pozwalając uciec białogłowej. Padli na kolana i lamentując poczęli podchodzić pod nasze konie.\n-\tPanie nasz Panie – mówili jednym głosem – My tylko chcieliśmy tę prostaczkę moresu nauczyć, nie mieliśmy niczego złego na myśli.\nMistrz milczał, zerknął tylko na mnie bym ja zajął głos. Ci dwaj co czaili się z włóczniami spostrzegając nas w popłochu pobiegli do chaty gdzie się skryli.\n-\tCo tu się dzieje – warknąłem – Mówcie byle szybko.\n-\tJuż mówiliśmy, że ta dziewoja...\n-\tNie o dziewczynę chodzi jeno o trupy – koń zatańczył pode mną najwyraźniej nie chcąc wdychiwać dymu, który przyniósł wiatr.\n-\tTrupy – patrzyli jeden przez drugiego – A co tu do wyjaśniania jest Panie Rycerzu. Żydzi i tyle.\n-\tTyle – podprowadziłem konia tak blisko, że mogli czuć jego oddech na swoich pochylonych grzbietach – Wymordowaliście wieś i twierdzicie, że to tylko tyle?! Przyprowadzi tu innych. Ino migiem!\nZapewne byli pijani, bo ich bieg był nie mniej pokraczny niż chód kaczki czy łabędzia. Staliśmy tak z mistrzem wpatrzeni w ogień zrodzony z ludzkich ciał i mordu.\n-\tŻyli gdy ich wrzucali w ogień – zaczął nieoczekiwanie.\nPrzyjrzałem się dokładnie postaciom spowitymi w dymie i czerwieni ale nic nie potwierdzało słów mistrza. Spojrzałem pytająco na niego.\n-\tMartwe ciała nie wyginają cię pod wpływem mąk – faktycznie członki zastygły im w jakiś niepojętych ostatnich gestach.\nTeraz wszystko stało się jasne. Słowa Mistrza jednoznacznie wyjaśniały role dwóch parobków z włóczniami. Pilnowali by pochodnie z ludzkich ciał nie rozbiegły się po wsi.\nPo chwili z chałupy wyszedł tuzin parobków pijanych, zbryzganych krwią. Uklękli w jednym rzędzie przed nami i bili czołami w ziemię błagając o przebaczenie. Żebracy na ulicach Akwizgranu mają więcej godności niż oni teraz. Mordercy, gwałciciele...złodzieje, rozbójnicy...parobkowie, żywiciele rodzin...wybrańcy Boga, Krzyżowcy. Stałem osłupiały, nie mogłem uwierzyć, że to ich właśnie Bóg wybrał do tego byśmy mogli dojechać do Ziemi Świętej. Mistrz pojechał wzdłuż linii wymierzając wzrokiem baty, wieszając na drzewach, paląc na stosach.\n-\tPanie mój Panie – wykrzyczał jeden – To przecież Żydzi byli! Oni naszego pana Zbawiciela Jezusa Chrystusa na krzyż wydali! Zasłużyli na ogień piekielny.\n-\tMilcz – uciszyłem go zamiast Mistrza, czułem że mój Pan tego chciał – Co ci daje prawo do bycia rozjemcą? Żydzi nie Żydzi, wyście ich podstępem zapewne ubili. Panie jaką karę mają przyjąć?\nPatrząc teraz na to pokorne stado drżących ciał nikt by nie przypuścił, zże przed chwilaą byli tu sami zbójcy. Mistrz spojrzał na mnie szybkim bystrym wzrokiem.\n-\tTak bronicie Chrystusa to jak on będziecie o chlebie i wodzie przez czterdzieści dni – zagrzmiał – a teraz weźcie ogień zbrodni i spalcie wieś. Niech tu kamień na kamieniu nie zostanie.\nOczekiwałem na razów, opalania ciała, odcinania kończyn, nawet demonstracyjnej egzekucji. Nic, tylko post. Nie spuszczałem wzroku z mężczyzny, który był moim mentorem i przewodnikiem od bardzo dawno – nie mogłem zrozumieć jego decyzji.\n-\tPotrzeba czternastu ludzi byśmy mogli zabrać nasze pakunki – głos wrócił mu do normy – my mamy tylu grzeszników. Odpokutują w Jerozolimie.\nStawiamy własne potrzeby nad prawa Boskie. A może stawiamy za priorytet dotarcie do ziemi gdzie ten Bóg się rodził. Istnieje też możliwość, że to wcale nie jest nasz wybór, tylko Wszechmogącego, że to on ma teraz zbrukane ręce żydowska krwią. Nie wiem.\nNawet dobre uczynki muszą być podmurowane grzechem – te słowa kołatały mi się ilekroć patrzyłem na naszych kompanów. Mieli spuszczone głowy i praktycznie się nie odzywali ale dobrze wiedzieliśmy razem z Mistrzem, że nie żałują tego co zrobili.\nW końcu dojechaliśmy na przedpola miasta Lyon, skąd już z oddali widać były dymu i proporce unoszące się nad obozowiskiem. Rajmund z Tuluzy już na nas czekał. Wjechaliśmy do obozowiska gdzie słońce odbijające się od białych połaci namiotów raziło w oczy, a słudzy krzątali się by baczyć na dobytek panów. Nie było w zasięgu wzroku żadnego z rycerzy czy też innego dostojeństwa, najwyraźniej wyjechali do miasta by tam lepiej spożytkować swój czas.\n-\tZajmijcie się końmi i przygotujcie jakąś strawę – wydał szybkie polecenie Mistrz – Uczniu pójdziesz ze mną, musisz przecież uczyć się obyczajów i przy okazji poznasz panów Europy.\n-\tTak Panie.\nSzliśmy przez obozowisko uważnie wypatrując się kogoś kto mógłby nas pokierować do przywódców. Po krótkiej przechadzce pomoc była zbędna bo zza białych płócien wyłonił się duży namiot pokryty zdobnymi rysunkami – bez wątpienia tam mieszkał Baron z Tuluzy. Przed wejściem stało dwóch krzyżowców w pełnym rynsztunku, sądziłem już, że będzie potrzeba anonsować mojego Pana ale ich włócznie blokujące wejścia momentalnie się roztapiały i pozwolili nam wejść swobodnie. Wchodząc do środka prawie wpadł na mnie mały chłopiec. Strój wskazywał, że był synem rycerskim, ale czy to rozważne brać taką kruszynę w podróż.\n-\tWitaj Panie – jedna z kobiet zwróciła się Mistrza – Mój małżonek zaraz cię przyjmie.\nWymienili grzecznościowe ukłony – Elwira, nieślubna córka królewska, która cieszy się szacunkiem tylko dla tego, że ma tak wpływowego męża. Jedna ze służek zabrało chłopca i przekazało go Baronowej, najwyraźniej mały był synem Rajmunda.\n-\tWitaj przyjacielu – nie zauważyłem kiedy wszedł Pan z Tuluzy.\nBył dość postawnym mężczyzna o ciemnych blond włosach i brodą w tym samym kolorze – wszystko zadbane z najwyższą starannością. I choć siwy włos raz po raz przebijał się przez czuprynę to nie dobierało mu wigoru – miał prawie sześćdziesiąt lat. Poczułem lekki wstyd bo po tylu dniach podróży wyglądaliśmy niezbyt schludnie.\n-\tJak się cieszę ciebie tu widzieć – jago głos brzmiał zapewne tak samo czystko jak dwadzieścia lat temu – Dobrze wiem, że długo nam zajęły przygotowania, ale jesteśmy już gotowi i ruszamy lada dzień – prawie wszyscy już na nas czekają. Ruszymy ku Alpom a potem przez Istrię i Dalmację.\n-\tNie prościej płynąć przez Adriatyk?\n-\tPrzyjacielu, praca na chwałę Boska nigdy nie jest prosta.\nZasiedliśmy do wieczerzy. Przepych namiotu świadczył o istotnie dużym zasobie skarbca Barona. Wszędzie krzątały się sługi, obsługujące nas lub doglądające syna Rajmunda. Nie dawała mi spokoju postać skryta w cieniu kąta pomieszczenia, siedząca na drewnianym fotelu.\n-\tCzy czcigodny Ademar z Monteil zachce zasiąść z nami przy wieczerzy – najwyraźniej Mistrz znał go.\n-\tWybacz mości Rycerzu czytam Pismo Święte i nie chce przerywać lektury – jak na zawołanie słychać było szelest przewracanej kartki.\n-\tTwa wola.\nGdy opuściliśmy gościnę przywódcy widać było, że coś pobudziło Mistrza.\n-\tPanie? Czy jest...\n-\tTa cholerna klecha – słowa wypowiedziane z ust mojego mentora zaszokowały mnie – nie ma to jak papieski legat...biskup Le Puy. Pfu, na psa urok. Mogę położyć swoją głowę na pieńku, że to on wybrał tę drogę.\n-\tAle... – nie wiedziałem co powiedzieć.\n-\tEh – opamiętał się widząc moja reakcję – Pojedziemy, przez dzikie kraje i to nie będzie ani łatwe, ani przyjemne. Bacz na siebie uczniu.\nTak jak było mówione, nie minął tydzień a cały pochód ruszył ku Alpom, gdzie śnieg lśnił w oddali. Nie mogłem zrozumiec reakcji Mistrza widzącego wszakże sługę bożego. Najwyraźniej znali się z wcześniejszych lat, kiedy to Pan mój podróżował po świecie.\nPodobno góry zostały stworzone po to by ludzkość mogła być bliżej Boga. Nie jestem pewien co do słuszności tych słów ale z pewnością są boskim tworem.\nPrzeprawa zajęła nam kilka tygodni. Szliśmy utartymi szlakami ale nawet latem są ciężkie do sforsowania. Otoczony majestatem gór pozwoliłem sobie na chwile zapomnienia odszedłem od ciągłej myśli o krucjacie, o misji, która została nam powierzona. Gdy tylko mogliśmy śpiewaliśmy psalmy i recytowaliśmy modlitwy by opatrzność sprzyjała nam jeszcze bardziej. Msze święte były odprawiane co dzień przez biskupa Le Puy, który z pasją i niewątpliwym przejęciem wygłaszał każde kazanie.\nNawet retoryka postaci legata papieskiego nie mogła mnie zmusić do ciągłej uwagi, tym wysłannik papieski nie różnił się od naszego klechy z miasteczka. Ciekawe czy dziewki służebne też ma... Mimo mojej nieuwagi wychwytywałem słowa odbijane od skalistych ścian, jeszcze długo unoszące się echem słowa Deus i Christi. Te dwa słowa stanowiły fundament każdego kazania. Rycerstwo siedzące na drewnianych siedziskach lub zwierzęcych skórach jak pierwsi chrześcijanie z wielką uwagą wchłaniali, każde słowo. Tylko mój Mistrz siedzący obok patrzył wzrokiem pełnym dystansu na postać zza ołtarzem. Byłem pewny, że jego myśli nie koncentrują się na przekazie tylko na osobie. Jego zmarszczone brwi świadczyły, że podejmuje wysiłek, ale jaki. Może usiłuje się powstrzymać przed okazaniem niechęci, może drażni go co innego. Wszyscy prócz niego dokonali wyboru, wygrali z samymi sobą i przed ich obliczami ukazała się jasna i klarowna droga do zbawienia, do Jerozolimy. Wiedzieli, że nawet jeśli zginą teraz, rażeni piorunem czy zasypani w lawinie, czaka na nich miejsce w niebie. Czyżby mój Pan opierał się zbawieniu, to czy ja też będąc jego sługa opieram się mimowolnie zbawieniu – a może świadomie?\nPozwalając by słońce, które właśnie wyjrzało zza górskiej grani ogrzewało moją twarz postanowiłem po kontemplować wcześniejsze słowa.\nCzy ja walczę o grób Pański?\nCzy ja walczę o zbawienie?\nCzy ja walczę o Boga?\nPowtarzałem te kilka pytań w kółko jak mantrę licząc na uzyskanie jakiejś odpowiedź, że Bóg ześle synogarlicę, która szepnie mi do ucha wszystkie odpowiedzi.\nCzy ja walczę, czy ja walczę, czy ja walczę...z kim ja walczę...o co walczę...dla kogo ja walczę...\nZagrzmiał głos Ademara z Monteil. Odzew był momentalny, wszyscy powstali i poczęli wtórować słowa biskupa.\nCzy ja walczę o zbawienie... Deus vult!\nCzy ja walczę o Boga... Deus vult!\nO co ja walczę... Deus vult!\nOpuściliśmy Alpy i stąpiliśmy z ich szczytów wraz z wodami z roztopów.\nGdy dotarliśmy go Genui przywitał nas tłum gromkimi okrzykami i kwiatami. Postój w mieście nie trwał długo i choć Mistrz namawiał Rajmunda do popłynięcia statkami z portu do Baron był nieugięty i nie zrezygnował z wcześniej zaplanowanej trasy. Cześć mieszkańców dołączyła się do nas i ruszyliśmy dalej ku ziemiom barbarzyńskich plemion.\nPogoda testowała sługi Pana na przemian to deszczem lub żarem z nieba, jednak duch w sercach krzyżowców pozostawał nieugięty i nie zważali na przeciwności.\nW końcu nastała jesień i tylko jedna kraina dzieliła nas od granic Cesarstwa Bizantyjskiego – Dalmacja. Nieprzystępne skaliste pustkowia i hordy dzikich plemion – Słowian.\nWędrówka zajęła wiele tygodni, a każdy następny był gorszy od poprzedniego. Choć wrogowie byli przywdziani jedynie w skóry a ich broń nie mogła się równać z naszą to ich hart ducha i znajomość terenu rekompensował wszystkie braki. Nie wiadomo było czy zza zakrętu nie wyłoni się nagle mała grupka kąsająca nasze szeregi, czy głazy obok drogi nie będą skrywać wrogów. Mój miecz nie raz podczas przeprawy przez tą krainę posmakował krwi pogan, a przecież książęta z dalszych rejonów Karpat i ci nad Bałtykiem przyjęli chrzest a nieliczni z ich rycerstwa są pośród wypraw.\nNigdy nie zapomnę jeńców których pochwyciliśmy. Rajmund kazał ich skrócić o głowę a z ich ciał utworzyć barykadę. Widziałem wtedy jak z wielka chęcią pomagają nasi słudzy jak wiele jest warta ich skrucha. Mimo mojej niechęci musiałem pomagać przy jej tworzeniu, bezwładne członki potrzebowały wielu ludzi by dać się przymocować.\nPrócz Słowian udrękę przynosił nam jeszcze głód, bo przeprawa przez tę krainę trwała zbyt długo.\nZastanawiałem się gdzie w tym wszystkim jest Bóg. Patrzyłem na rycerstwo walczące z pieśnią kościelna na ustach, na baronów wybijających pogan z uśmiechem na ustach na papieskiego legata zbryzganego krwią, pomagającego przy tworzeniu barykady. Patrzyłem weń na Mistrza, który przy każdym zabitym czynił znak krzyża i szeptał nie słyszalne słowa. Wiele czasu zajęło mi zanim odczytałem z ruchu warg ich treść.\n„Wybacz mi bracie” – chyba tylko mój Pan widział w nich ludzi.\nZimą wkroczyliśmy na terytorium Cesarstwa.\nCesarstwo bizantyjskie w pierwszych przejawach lutego prezentowało się stanowczo lepiej niż zaśnieżona Francja. Dobrotliwy śródziemnomorski klimat skutecznie leczył nasze rany po ostatnich dniach. Jednakże teraz przyszło nam się zmierzyć z większym niebezpieczeństwem. Pokonawszy Alpy, odnosząc zwycięstwo nad bitnymi Słowianami stanęliśmy naprzeciw biurokracji. Urzędnik wypełniający polecenia płynące z samego Konstantynopola, by przeprowadzić nas „bezpiecznie” przez ziemi cesarstwa przydzielił nam eskortę złożoną z Pieczyngów. Oczywiście względy bezpieczeństwa miały uchronić miejscowa ludność a nie nas – najwyraźniej słuchy o tym jak traktowani są Żydzi przyszły tu na długo przed Rajmundem.\nPo dobrych bizantyjskich drogach przesuwaliśmy się szybko, ale z kilometra na kilometr dawało się odczuwać coraz to większe napięcie pomiędzy Krzyżowcami a eskortą. W końcu jeden rycerzy rzucił mało wybredne słowa w kierunku Pieczyngów i w okolicznej wiosce wszczął raban. Najwyraźniej Cesarz nie miał zamiaru pozwalać na zuchwalstwo europejskiego rycerstwa i nieroztropny został szybko przywołany do porządku. Potem było już tylko gorzej.\nNie było wsi czy osady, gdzie coraz to większe grupki pielgrzymów nie siały zamętu i pozwalały sobie na grabieże i gwałty. Dochodziło do walk...krwawych walk.\nGdy raz obozowaliśmy obok osady na północny-wschód od Edessy, nocą Pieczyngowie przywlekli poturbowanego biskupa La Puy, i truchła kilkunastu krzyżowców, w tym ciała dwóch baronów prowansalskich. Tej nocy już nikt nie usnął. Rajmund z Tuluzy krzyczał, że to zdrada zbijać sługi króla pielgrzymujących do Jerozolimy. Po chwili do okrzyków dołączył się niedawno jeszcze na wpółmartwy biskup, który dostał nowych sił. „Mordercy” nie mieli zamiaru się tłumaczyć ze swojego czynu, podejrzewam, że szczerze się cieszyli, że wybuchła da wrzawa, bo teraz wszyscy byli w jednym miejscu i łatwiej było mieć ich na oku.\nNiestety nie był to ostatni incydent tej wyprawy, w samej Edessie Rajmunda i jego osobisty poczet zaatakowała milicja, przez co kolejne krople oliwy zostały dolne do ogniska – dość pokaźnego ogniska. Apogeum nastąpiło gdy wkraczaliśmy do Russy, wszyscy gromko krzyczeli „Tuluza! Tuluza!”. Byliśmy strasznie wygłodniali po podróży, ale miasto było ogołocone z zapasów przez Normanów, którzy byli tu dwa tygodnie wcześniej. Niech Bóg mi świadkiem, straszny jest gniew Krzyżowców. Każdy dom został splądrowany, każda półka przetrząśnięta a ci, którzy śmiali stanąć przeciwko boskiej woli zostali poczęstowani zimnym ostrzem.\nWtedy nawet eskorta nie była wstanie nic zrobić.\nKilka dni później przyjechał cesarski wysłannik, zapraszający Rajmunda na spotkanie z Aleksym I. Najprawdopodobniej decyzja o wyjeździe Rajmunda był najgorszym wyborem ze wszystkich. Choć Baron z Tuluzy nie był bez winy, on jeden był zaporą powstrzymującą wody żołnierskiego żywiołu. Pozostał przy nas wyłącznie legat papieski.\nDroga do świętości znaczyły trupy i czerwone łuny pochodzące ze spalonych wsi. Teraz Pieczyngowie stali się tylko biernymi obserwatorami – nawet oni wiedzieli co to śmierć.\nSamowola nie trwała długo, w końcu z pomocą przybyły oddziały bizantyjskie. Nie umiejąc znaleźć dialogu doszło do bitwy. Przekonani o swojej misji i wyższości nad przeciwnikiem rzuciliśmy się do ataku, lecz regularna armia to nie dzikie plemiona i chłopi. Szybko poszliśmy w rozsypkę pozostawiając za sobą tabory, bagaże i broń. Nie pomogła przewaga liczebna, ani ekwipunek, ani biskup, ani Bóg.\nUsiłowałem sobie wyobrazić co czuł gdy w obliczu tak strasznej porażki Rajmund stawał przed Aleksym I. Czy czuł złość, że to Bizancjum przyniosło mu klęskę, czy kajał się przed gospodarzem. Może została mu wypomniana gościna.\nPolityka mydli oczy i łagodzi urazy. Każdemu można wmówić, że poniekąd to jego wina. Nim nadciągnęliśmy nad Bosfor, Hrabia Saint-Gilles złożył przysięgę Cesarzowi i był w połowie drogi do tego by być jego przyjacielem. Krzywdy poszły w niepamięć, a zło zostało odpuszczone.\nNie zabawiliśmy długo w Konstantynopolu, uzupełniliśmy zapasu i ruszyliśmy na ziemie Saracenów.\nBy stanąć pod murami pierwszej twierdzy nie pozostało wiele czasu. Miałem teraz czas na to by dokładnie przeanalizować ostatnie tygodnie. Dni spod znaku nienawiści i walki przeciwko niewinnym. Co pcha ludzi by tak postępować. Nie umiałem sobie odpowiedzieć na to pytanie, tak samo jak nie umiałem odpowiedzieć na pytanie czemu mój Mistrz brał w tym czynny udział – przecież z pewnością nie z zależności wasalnych. Dlaczego ja tam też byłem, dlaczego nie mogłem tylko obserwować? Nie splamiłem się gwałtem, ani rabunkiem tak jak i mój Pan, ale nasze miecze nie pozostawały czyste. Co nas pchało do tego? Może chodziło o samą walkę, po tak długim czasie, ciągłym oczekiwaniu na nieunikniony bój, może musieliśmy raz po raz zabić to co się napatoczy. Może chodziło o akt łaski, o to by oszczędzić męki niewinnym – wszakże zabijaliśmy najszybciej jak się da – nie wszyscy byli tak wspaniałomyślni.\nUsłyszałem po jednej z tych potyczek słowa Mistrza „Przeto pielgrzymujemy dla Boga i ku niemu dążymy tak jak dążymy do jego królestwa. Po to ta walka, mój chłopcze.”\nPrzemierzając tereny wroga nie byliśmy niepokojenie – Turcy nie zdobyli się na zasadzkę. Podeszliśmy Nikeę od zachodu, wydawało się, że jej antyczne mury wyrastają wprost z wód jeziora. Nie mogliśmy wyjść z podziwu, patrząc na budowlę skąpane w blasku majowego słońca. Fortyfikacje były położone na planie pięcioboku a umocnienia były pilnowane przez liczne baszty. Zachwyt mieszał się z trwogą bo wszakże to miasto przyjdzie nam zdobywać.\nA siła po stronie sułtana była. Siły nasze stały pomiędzy wojskami Kilidż Arslana I a murami Nikei, za którymi krył się zrozpaczony garnizon. Potyczka, którą przyszło nam stoczyć z odsieczą ujawniła naszą potęgę. Widząc jak Frankowie druzgoczą Turków, dowódca garnizonu rozpoczął pertraktacje. Już wydawało nam się, że weźmiemy miasto dyplomacją, ale zrazu spokojny, wschodni wiatr wymieszał się z okrzykiem trwogi „Patrzcie bracia!”.\nW oddali jak czarna mgła nienawiści sunęła ku nam armia wroga. Najwidoczniej oddział, z którym przyszło nam się rozprawić był tylko zwiastunem pełnej potęgi sułtana. Nawet cały nieboskłon pełen gwiazd nie zna takiej liczby, która mogła by określić mnogość wroga. Rajmundowi i nam przyszło tworzyć główny front.\nProporce falowały majestatycznie wzbudzone powiewem walki. Hełmy przeciwnika lśniły nienawistnie w blasku azjatyckiego słońca.\nGdy w powietrzu rozbrzmiał głos tureckiego utreja dobrze wiedzieliśmy, że nie mają zamiaru pertraktować. Obserwowaliśmy jak fale saraceńskiego przypływu atakowały falangami. Wszystko zwolniło, jakby Bóg chciał byśmy zapamiętali każdą, nawet najkrótszą chwilę.\nSzum łuczniczych strzał wzbił się zza moich pleców i ze śmiercionośnym świstem przeleciał nad moja głową. Wróg jakby nie zważając na to szli cały czas ku nam zasłaniając się jedynie baldachimem tarcz. Równy marsz tysięcy ludzi, tysięcy ludzi bez wiary, bez Boga po swojej stronie.\nGdy już znajdowali się w odległości rzutu oszczepem nie czekali pokornie, aż ostrzał wyśle ku nim pociski. Z okrzykiem pełnym gniewu porwali się na nasze linie. Z prawej flanki słychać już było wrzawę – najwyraźniej tam Niewierni dotarli wcześniej.\nPierwsze dwie linie przede mną ugięły się pod napływem nienawistnych ciał, dopiero na mnie zatrzymali się Turcy.\nWybacz mi pychę i śmiałoś\nW chwili zwątpienia potrzebuje twej tarczy\nBy chroniła mnie, twego sługę i wyznawcę\nPrzed szkodą ze strony innowierców.\nChroń przed krzywd moich braci\nWszakże oni też to wszystko ku twojej chwale czynią.\nNiech twój gniew zstąpi na wrogów sług twoich\nNiech twa siła wstąpi w nas byśmy mogli sprzeciwić się gwałtu\nOdstąp od mojej obecności w niebie – przynajmniej nie teraz.\nNoc przyniosła zwycięstwo. Nikt, nawet sułtan nie mógł podważyć zwycięstwa Franków. I tak staliśmy w obliczy zwycięstwa wznosząc okrzyki ku czci Boga, Matki Boskiej, Jezusa Chrystusa i ku czci naszego wodza Rajmunda z Tuluzy. Bóg pozwolił wygrać; choć nie bez ofiary - dziś wielu zostało powołanych do Pana.\nSplamiony porażka Kilidż Arslana I uszedł z resztą swoich sił w góry, pozostawiając nam Nikeę. Jakże musiały być zatrwożone oblicza obrońców miasta gdy uświadomili sobie, że zostali sami, że nawet potęga sułtańska nie może powstrzymać Armii Boga – bośmy właśnie nią byli, wybrańcami.\nPoległych skróciliśmy o głowę i nieśliśmy przed sobą zatknięte na pal jak chorągwie. Wróg musiał wiedzieć, że po naszej stronie jest racja.\nI co nam z tego przyszło? Oblegając miasto, cały czas usilnie starając się wedrzeć do środka by wziąć to co nam się należy. Obrońcy ugadali się z Cesarzem i to jemu oddali miasto.\nGloria victis...bo właśnie zwyciężonymi byliśmy. Pozostaliśmy bez chwały, z ciałami poległych towarzyszy. Może i to było ceną boskiej przychylności. Nie tracąc czasu na zawiść i łzy ruszyliśmy dalej, gdzieś w nieznane, gdzie z pewnością czeka na nas sułtan przepełniony goryczą porażki.\nW tym wszystkim, w zgiełku bitwy, w obliczu oszustwa, Mistrz pozostawał spokojny, jakby wszystko to już kiedyś się wydarzyło. Nic prawie nie mówił, ostatnimi czasu praktycznie przestał mówić. Może złożyć śluby milczenia ku chwale Pana, może z jego ust nie maja wydobywać się dźwięki tak jak na moich nie ma zagościć uśmiech – wszystko ku czci Boga. Co noc modle się za niego, bo wszakże dzięki niemu mogę odbyć tę pielgrzymkę. Wstyd mi się przyznać, ze mogłem kiedyś stawiać dziewkę służebną nade Boską misje.\nDoryleum i jego okoliczne doliny. Świat i po tysiącu lat będzie rozpamiętywał to miejsce chwały.\nDzień był ciepły, maszerowaliśmy obok koni by móc im ulżyć choć na chwile.\n-\tRozgromiliśmy Turków, teraz ich serca przepełni strach – dawno nie miałem okazji rozmawiać z moim Panem, tyle się działo – Teraz Jerozolima padnie u naszych stóp.\n-\tNie ma nic gorszego jak, zbity, wystraszony kundel pałający nienawiścią uczniu – bo tak długim czasie jego niegdyś czysty i mocny głos przygasł, zatarł go pustynny piach - Kilidż Arslana I nie jest nami. On się broni i co gorsze mobilizuje go religia, wszakże staje w jej obronie.\n-\tMistrzu, co ty mówisz – czyżby była to wina słońca, że Mistrz mówił takie rzeczy – Innowiercy w obronie wiary?! Nie jest nami?! Jakże to tak możesz umniejszać chwałę Armii Boga? Jesteś jednym z jej wojowników, wszystko czynimy ku czci i dla Boga.\nWyprzedził mnie o krok i zastąpił mi drogi. Nim się obejrzałem zwalił mnie z nóg jednym silnym ciosem okutej rękawicy. Pochylił się nade mną i szarpnął za tunikę z czerwonym krzyżem.\n-\tJeszcze nie zrozumiałeś – wycedził przez zęby – Słodkie pierdzenie Le Puy’a zawróciło ci w głowie, czy rycerska chwała. Gdzie podział się ten młodzian, który za nic brał sobie niedzielne kazania a w głowie była mu tylko ukochana?\n-\tGdzie? Zabili go Słowianie, czy Saraceni? A może jego ciało nadal jest przykute do barykad w Dalmacjii albo leży w greckim rowie wraz z innymi szubrawcami? Mów chłopcze!\n-\tZabiła go twoje arogancja! Śmiesz obrażać papieskiego legata, a to przecież człowiek, który został wybrany przez Boga. Śmiesz nadszarpywać imiona rycerzy umarłych bohaterska śmiercią! Jesteś tylko zgorzkniałym starcem, świat dawno pozostawił ciebie z tyłu! Dla ciebie krucjata nic nie znaczy!\n-\tKrucjata to mrzonka, nie widzisz, że to wszystko to farsa a nie pielgrzymka.\n-\tDla ciebie nic nie znaczy imię Boże!\nNie czekając pociągnąłem wodze i poprowadziłem konia dalej, nurtem pochodu. Mistrz pozostał tam patrząc się w ziemię i szepcą coś nienawistnie. Zrazu obrócił się na pięcie i poszedł w ślad za mną.\n-\tNie kłóćmy się – przemówił gdy mnie dogonił – Może faktycznie jestem już stary, pełen uprzedzeń. Wybacz Starcowi.\n-\tMistrzu, ty wiesz żeś mi ojcem. Jakbym mógł nie wybaczyć ojcu.\nPsy szczekają, karawana jedzie dalej. Może to arabskie przysłowie kryje w sobie więcej mądrości niż przypuszczałem. W sercu moim zagościł żal do Mojego Pana. Jak on nie mógł zrozumieć przesłanek krucjaty, jak nie mógł zrozumieć woli Boga.\nPo latach przyszło mi pożałować tamtych słów.\nWczesnym rankiem armia Turecka runęła na część krzyżowców, którzy wybrali inna drogę. Zapewne sułtan był przekonany, że uderza na cała potęgę chrześcijańska. „Jeżeli chcecie wziąć udział w walce, przybądźcie rychło” tak brzmiała wiadomość wysłana przez zaatakowanego Beomunda. Wiele godzin przyszło mu się bronić, zmagać z szarpiącym chrześcijańskie ciała wrogiem, mim przybyliśmy z odsieczą. Gdy schodziliśmy w dolinę widzieliśmy jak pierścień Saracenów zamknął się wokół naszych braci i wysyłał chmury śmiercionośnych strzał. Ile to mogło trwać? Jak długo zmagali się z „.deszczem”?\nFurii naszej nie mogli się przeciwstawić synowie szatana, runęliśmy na nich i w decydującym momencie, połączyliśmy armie wraz z broniącymi. Obrona przerodziła się w natarcie. I wtedy Bóg uczynił cud, sprawił, że w kołczanach zabrakło strzał, co otworzyło nam drogę do zwycięstwa. Pustynia zroszona została krwią niewiernych a niegdyś potężna armia sułtana miała już nigdy się nie odrodzić. Wszystko, przez sługi Boże.\nNa opowieść o wojowniku składa się całe jego życie i życie jego kompanów, w tym mnie. Jakże trudno mi jest się przyznawać do błędów, do zaślepienia cudzymi grzechami i moimi własnymi. Drogę mojego Mistrza znaczyło po sławetnej bitwie jeszcze wiele: masyw Sultadag, bielejące kości pielgrzymów na górskich szlakach, pustynia, głód, żar słońca, pragnienie, potyczki z Turkami, którzy za wszelka cenę chcieli powstrzymać nasz pochód.\nŚwięta Bożego narodzenia przyszło nam spędzić pod murami Antiochii. Były to smutne święta, z goła inne niż te do których byłem przyzwyczajony na łonie matki Francji. Głód, beznadzieja i monumentalne mury miasta nie pozostawiały wątpliwości, że spędzimy tu kolejne miesiące. Turcy nie dawali zapomnieć o sobie, co rusz wyprawiali się na nasze tyły by wprowadzać zamęt. Nie pozostawało mi wtedy nic jak wiara w to, ze to co robimy jest słuszne, że wszystkie czyny te dobre i te złe nie są jedynie „mrzonką” którą już mi wytknął Mistrz. Panie mój Panie, czemuż cię nie słuchał. Zawiodłem tylu ludzi, a przede wszystkim ciebie mój Mistrzu. Niech szatan nie szczędzi mi smoły w piekle w nagrodę za moje czyny.\n-\tRozchmurz się mój uczniu dziś się rodzi Pan – mistrz przyszedł do ogniska i usiadł obok mnie.\nObóz rozbiliśmy na uboczu, poniekąd z rozkazu papieskiego legata, który chciał by mój Pan bronił tyłów. Mam nadzieje, że diabeł szykuje kocioł dla Le Puy.\n-\tNoc jest chłodna – kontynuował – przynajmniej drewna nie brakuje. Powiedz co myślisz\n-\tMyślę, że niedługo innowiercy z tego miasta przestaną urągać Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi swoja obecnością.\n-\tEh - westchnęła ciężko - Dlaczego uważasz, ze są źli, że Bóg nie chce by żyli. Oni tez mają rodziny. Wojownicy, których zabijamy maja dzieci, żony, rodziców.\n-\tNie! To tylko psie bękarty – wtedy nie chciałem widzieć w nich nic więcej.\n-\tWidzę, że kazania z codziennych mszy zawładnęły twoja głowa – jego twarz oświetlał pomarańczowy płomień ogniska – Masz przecież swój rozum. Czy zapomniałeś już to czego cię nauczyłem.\n-\tRaczysz wybaczyć Mistrzu ale znalazłem tu ludzi bardziej światłych od ciebie, a jak sam mówiłeś musimy się uczyć od mądrzejszych od siebie.\n-\tCo ci obiecali?\n-\tObiecali?! Sadzisz, że potrzebuje obietnic by mieć motywacje do walki – wzburzyłem się zrywając na równe nogi.\n-\tUsiądź – usiadłem – Nie powiesz mi, że nic ci nie obiecali. Nie raz widziałem jak rozmawiałeś z biskupem.\n-\tI co z tego?! – wybuchłem – Cóż w tym złego, ze zostanę nagrodzony za swoja służbę. Wielebny powiedział mi, że to nic złego pozyskać prócz boskiej przychylności jeszcze trochę majątku. Może dostane ziemie w Ziemi Świętej.\n-\tPiekielny klecha powinien najpierw zając się sobą niż bałamucić ciebie – jego głos stał się bardziej stanowczy – jako twój Mistrz i opiekun zabraniam ci się z nim kontaktować.\n-\tŚmiesz mi zabraniać kontaktować się ze sługą Bożym?! Może na msze święte tez mam nie chodzić?\n-\tNa te co prowadzi Le Puy nie – wycedził.\n-\tA Bóg...\n-\tNie przywołuj tu Jego imienia – Zerwał się – On już dawno opuścił nas i to miejsce. A jeżeli gdzieś tu jest to po stronie Arabów.\n-\tMistrzu to herezja!\n-\tTo prawda! Ta pielgrzymka...nie, nie pielgrzymka, ta krucjata, to tylko wojna wymierzona przeciwko Bogu i ludowi jego. Wszystko to tylko po to by się wzbogacić w ziemię i złoto.\n-\tMistrzu nie pozwolę obrażać Wszechmogącego. Bluźnisz!\n-\tGdybyś tylko nie był zaślepionym głupcem...Wstyd mi, z wyszedłeś spod mojego skrzydła.\nSam nie wiem co prowadziło moja dłoń gdy wymierzałem cios w szczękę Mistrza.\n-\tPrzynajmniej to nie pójdzie na marne. Nauczyłeś się włączyć, zaiste nauczyłeś. Kosztem niewinny!\nZaczęliśmy się szarpać i okładać pięściami. Sam nie wiem kiedy wydobyłem miecz, bo na pewno to ja wydobyłem miecz. On też dobył oręża.\nZadałem cios z góry, na głowę. Mistrz starym wprawnym ruchem sparował ostrza i przeszedł do szybkiej kontry wymierzonej w ramię. Uskoczyłem. Mistrz przekrokiem doszedł do mnie i jednym decydującym cieciem chciał rozwiązać sprawę. Powinienem zauważyć, że cios miał być zadany głowicą, a nie ostrzem – to miała być tylko nauczka. Po tylu miesiącach walki w każdym ciosie widziałem śmiertelne zagrożenie. Piruetem wślizgnąłem się od niego i zadałem sztych w brzuch.\nW Francji pewnie teraz pada śnieg, a rodziny siadają do wieczerzy. Na pewno śnieg znów tańczył za oknami porywany do szaleńczego tańca południowym wiatrem. Pomyślałem o Joannie o mojej miłości, którą musiałem opuścić. Dlaczego ja to zrobiłem, czemu wtedy się nie przeciwstawiłem Mistrzowie, czemu nie wtedy...\nKrew powoli spływała po klindze miecza. Zbroczę zaznało już tyle krwi wrogów – Słowian, Turków i Arabów, teraz musiało po nim spłynąć krew najbliższego mi człowieka. Sługi zebrały się wkoło, patrząc jak w świetle ogniska dogasa życie ich Pana. Upadł na kolana, opuścił i odrzucił w bok miecz. Klęczał tak patrzą na mnie, na moja twarz, pełna przerażenia, przepełniona wolą cofnięcia czasu, swoich grzechów. Uśmiechnął się, patrzył na moje ręce zaciśnięte kurczowo na rękojeści.\n-\tMistrzu – mój głos drżał z przerażenia – Mistrzu, mój Mistrzu, cóż jam uczynił.\n-\tCiii – wyszeptał – uspokój się. A teraz zaśnij wraz ze mną. Połóż mnie na boku.\nDelikatnie położyłem mojego Pana na boku, układając się tuz obok niego by mógł na mnie patrzeć. Cały czas się uśmiechał, cały czas nie spuszczał ze mnie oka.\n-\tWybaczam ci – szeptał – wybaczam wszystkim swoim wrogom i tym, którzy cię sprowadzili na ta drogę. Imitatio Christi. Nie zapomnij, że Chrystus kazał wybaczać wrogom. Nikt nie jest bez skazy.\n-\tPanie nie opuszczaj mnie – jego głos stawał się coraz bardziej cichy.\n-\tDeus vult...Bóg tak chce.\nZamknął oczy i skonał.\nDługo jeszcze leżałem obok wpatrując się w jego martwe oblicze roniąc łzy. Dopiero jego śmierć zdjęła ze mnie urok i pozwoliła przejrzeć na oczy. Dostrzegłem to co on – kto tu jest ofiarą i czemu służy ta krucjata.\nNie osądzili mnie. Uznano, że mój Pan sam prosił się o śmierć bluźniąc przeciw Bogu. Pozwolono mi kontynuować wyprawę. Czułem obowiązek dokończyć tę wędrówkę. Czułem, że jestem mu to winny. Musiałem zobaczyć mury Jerozolimy i tam oddać hołd jego czynom i naukom. Już nie walczył w żadnej z potyczek z synami Allacha. Miecz mojego Pana złożyłem pod murami miasta Boga, by chronił on przez wieki je od złego, nie przed Turkami, Arabami, Krzyżowcami, czy innym ludem po prostu przed złem.\nWróciłem do Francji do zamku mojego Mistrza i poślubiłem Joannę. Teraz piszę tę historie pełną chwały i Bożej woli, wiedząc już gdzie w tym wszystkim tkwi pierwiastek Boży...\nSancta Maria, mater Dei, ora pro nobis pecatoribus,\nErrata do utworu:\nPieśń wykorzystana w tym fragmencie jest w rzeczywistości pieśnią krzyżowców ale napisana zostało dopiero na przełomie lat 1188-89 co jest okresem prawie stuletnim po I krucjacie która jest opisywana w powyższym utworze. Zabieg ten jest spowodowany tym, że do naszych czasów nie przetrwała, żadna udokumentowana historycznie pieśń z okresu pierwszej wyprawy krzyżowej. Twórca pieśni jest Conon de Béthune a przekładał ja ze starofrancuskiego Jacek Kowalski.\nGodhand\t 25 października 2007


Rockowy zestaw w stylu Kelly Osbourne - Papilot.pl\nKelly Osbourne, brytyjska gwiazda reality show "Rodzina Osbourne'ów", znana ze swojej miłości do niezdrowego jedzenia, narkotyków oraz całonocnych imprez, ostatnio trochę się ustatkowała, wypiękniała i zmieniła styl ubierania. Nie jest to jednak efekt drakońskich diet, katorżniczych treningów czy kilkumiesięcznych korepetycji ze stylistką, a gwałtownego wzrostu pewności siebie. Panna Osbourne, mimo że nie może pochwalić się figurą modelki, a jej uroda nie należy do kategorii tych klasycznych, świetnie czuje się w swoim ciele, z dumą podkreślając apetycznie zaokrąglone kształty.\nOstatnio paparazzi przyłapali ją podczas zakupów w Los Angeles, Kelly wyglądała naprawdę olśniewająco! A wszystko za sprawą bezbłędnego połączenia rockowych klimatów i dodatków a’ la baby doll. Całość wypada bardzo oryginalnie, a zarazem zgodnie z najnowszymi trendami. Jeśli więc podoba ci się styl Kelly Osbourne, a w dodatku możesz pochwalić się pełną figurą, skorzystaj z naszych propozycji i przekonaj się, że nawet za niewielkie pieniądze możesz ubrać się jak ona!\nZobacz, jak na amerykańskim czerwonym dywanie prezentują się czołowe, polskie modelki – Anja Rubik, Anna Jagodzińska i Magda Frąckowiak!\njak jej się tak podoba to niech sobie tak chodzi i niech ma własny styl :-)na tym polega moda:-)\nJest gruba, więc powinna inaczej się ubierać.\noni chyba niewiedzą co to są rockowe ciuchy :/:/\nRozwalają mnie te wasze komentarze... Ludzie, każdemu podobają się inne ciuszki i nie ma sensu się sprzeczać... Ile wy macie lat?!\nwszystko poza bransoletką i butami mi się podoba ;] peace, love abd rock&roll\n[quote="Gosc"]nie no pięknie jej staniczek wystaje xd [/quote] Dobrze, że w ogóle ma haha;)\n[quote="Gosc"]nie no pięknie jej staniczek wystaje xd [/quote] ;///\nnie no pięknie jej staniczek wystaje xd


27 stycznia 2016r o godzinie 17.00 serdecznie zapraszamy na kolejny wykład w ramach muzealnej „Kawiarni Naukowej” : Jawne i tajne nauczanie w powiecie chrzanowskim w latach wojny i okupacji hitlerowskiej (1939 - 1945)\nWykład wygłosi Paweł Gryner, absolwent Akademii Pedagogicznej im. KEN w Krakowie (kierunek historia). Od ponad 10 lat jest nauczycielem historii w Ośrodku Szkolno - Wychowawczym w Chrzanowie. Interesuje się historią Polski XX wieku.\nSpotkanie towarzyszy wystawie: Witaj szkoło! 110 lat działalności Związku Nauczycielstwa Polskiego Oddziału w Chrzanowie, którą do 24 lutego można oglądać w Oddziale Wystaw Czasowych „Dom Urbańczyka” (Aleja Henryka 16, 32-500 Chrzanów).


Strona główna Lubuskie Żagań Tak świętuje Czarna Dywizja. Fotorelacja z pierwszego dnia obchodów\nW piątek, 10 września br. miały miejsce pierwszy wydarzenia obchodów święta 11. Lubuskiej Dywizji Kawalerii Pancernej (11LDKPanc). Święto upamiętnia wspaniałe zwycięstwo odniesione pod Wiedniem, przez króla Jana III Sobieskiego, patrona żagańskiej Dywizji.\nMateriały prasowe – fot. mjr Artur Pinkowski\nPierwszy akcent obchodów święta 11LDKPanc miał miejsce w Sali Tradycji, gdzie uroczyście zainaugurowano salę poświęconą patronowi dowództwa dywizji Królowi Janowi III Sobieskiemu. Dowódca żagańskich kawalerzystów gen. dyw. Piotr Trytek, pozostawił jako dar, w Sali Króla Jana III Sobieskiego pierścień okolicznościowy Czarnej Dywizji opatrzony numerem „0”. Pierścień stanowi symbol tożsamości i przywiązania do tradycji żołnierzy spod znaku Husarskiego Skrzydła. Wyróżnienie pierścieniem okolicznościowym jest podziękowaniem i uhonorowaniem tych, którzy swoją służbą i pracą kształtują pozytywny wizerunek Żołnierza Polskiego. Kierując się wielką pasją oraz poczuciem spełnienia misji wobec Ojczyzny, stając się również ambasadorami „Czarnej Dywizji” w środowisku cywilnym i wojskowym.\nTuż po tym wydarzeniu, złożono kwiaty w miejscach ważnych dla pancernej społeczności Żagania. Dowódca Czarnej Dywizji gen. dyw. Piotr Trytek wraz z delegacją dowódców jednostek wojskowych żagańskiego garnizonu złożył wiązanki kwiatów pod pomnikami upamiętniającymi żołnierzy i pracowników wojska żagańskich jednostek wojskowych.\nTego dnia, jak co roku, w sali tradycji Czarnej Dywizji miało miejsce walne zebranie Federacji Organizacji Polskich Pancerniaków (FOPP), podczas którego podsumowano kolejny rok działalności Stowarzyszenia. Federacja integruje wszystkich tych, którym na sercu leży kultywowanie orężnych tradycji, barw i pamięci o żołnierzach, twórcach pancerniackiego etosu.\nPunktualnie o godzinie czternastej, w Kościele Garnizonowym pod wezwaniem Matki Bożej Hetmanki Żołnierza Polskiego, odprawiono mszę świętą w intencji wszystkich żołnierzy oraz pracowników wojska Czarnej Dywizji. Mszę w asyście kompani honorowej wystawionej przez 34. Brygadę Kawalerii Pancernej celebrowali kapelani służący w parafiach wojskowych dywizji.\nPodczas homilii wygłoszonej przez ks. ppłk Stanisława Garbacika, proboszcza miejscowej parafii, zgromadzeni mogli usłyszeć o poświęceniu i służbie, o powinności bycia żołnierzem i o zobowiązaniach które służba ze sobą niesie, a także o tym żeby w życiu prywatnym jak i służbowym mieć przewodnika, który nas tak poprowadzi by nie błądzić.\nNastępnie gen. dyw. Piotr Trytek wraz z delegacją żołnierzy oraz orkiestrą wojskową Czarnej Dywizji wzięli udział w korowodzie otwierającym Jarmark Świętego Michała patrona Żagania.\nPo południu na Skwerze Czołgisty odbył się uroczysty capstrzyk. Uczestniczyli w nim żołnierze i pracownicy wojska dowództwa, dowódcy jednostek wojskowych dywizji, reprezentanci FOPP, władze samorządowe miasta, przedstawiciele stowarzyszeń kombatanckich, mieszkańcy Żagania.\nPodczas capstrzyku można było usłyszeć że, dzień Święta Dywizji przypada w rocznicę wiktorii wiedeńskiej, a w tym roku łączy się z 76-leciem istnienia Czarnej Dywizji. Przypomniano, iż 338 lat temu, król Jan III Sobieski stanął na czele wojsk sprzymierzonych i rozgromił pod Wiedniem armię Turecką, największą armię, jaka kiedykolwiek wdarła się do Europy. Ponadto wrócono pamięcią do zwycięskich skrzydeł husarii symbolu 1. Polskiej Dywizji Pancernej gen. Stanisława Maczka i jego żołnierzy, którzy wyzwalając 76 lat temu miasta Europy Zachodniej, ginęli na polach Francji, Belgii i Holandii. Nie zapomniano jednocześnie o husarii ostatniej wojny, którą byli także polscy żołnierze 1.Drezdeńskiego Korpusu Pancernego, walczący w krwawych bitwach II wojny światowej, kończąc swój szlak bojowy w operacji praskiej, w maju 1945 r.\nZobacz: Dotacje na zabytki, bazę sportową i turystyczną dla powiatu żarskiego i żagańskiego\nJednakże najważniejszym punktem uroczystości było odczytanie Apelu Pamięci Oręża Polskiego i oddanie salwy honorowej. Tym samym oddano hołd i cześć wszystkim tym, którzy na ołtarzu Ojczyzny złożyli daninę najcenniejszą, swe życie.\nUroczysty capstrzyk zakończyło złożenie wiązanek kwiatów pod pomnikami upamiętniającymi żołnierzy 1. Polskiej Dywizji Pancernej oraz 1. Drezdeńskiego Korpusu Pancernego, jako znak pamięci o dziedziczonych tradycjach. Tuż po tym, orkiestra wojskowa garnizonu Żagań odegrała Pieśń Reprezentacyjną Wojska Polskiego.\nPóźniej po uroczystym capstrzyku miało miejsce jeszcze jedno ważne wydarzenie, w Sali Tradycji Czarnej Dywizji, otwarto dwie wystawy tematyczne poświęcone hetmanowi Stanisławowi Żółkiewskiemu oraz Konstytucji 3-ego Maja.\nfot. mjr Artur Pinkowski\nPrzezmjr Artur Pinkowski\n1. Drezdeński Korpus Pancerny\nJarmark Świętego Michała w Żaganiu\nKościół garnizonowy w Żaganiu


Akcesoria do kąpieli - Najlepszy sposób na skuteczna reklamę - KuuliKodu.EU\nSprawdź najlepszy sklep mydła Kraków. Zobacz co oferuje na swoich półkach sklep online Bubbleandaco Kraków. Dostarczamy najlepszej jakości mydło w płynie, mydła w kostce, a także mydła zestawy. Dostarczamy nowoczesne balsamy do ciała, znakomitej jakości peelingi do ciała, a także gąbki naturalne. Sprawdzajcie dokładnie jak się prezentują także nasze pasy kąpielowe, pilniki do stóp oraz myjki do ciała. Wszystko najlepsze, wszystko doskonałe i w najniższych cenach. Zobacz już teraz\nTytuł: Akcesoria do kąpieli\nSłowa kluczowe: mydła w płynie, sklep akcesoria do kąpieli, musy do ciała, balsamy do ciała, masła do ciała\nPodlinkuj stronę www.bubbleandco.pl:


Poradnia psychologiczna w Warszawie - Katalog Stron 3db.pl\nPoradnia psychologiczna w Warszawie Data dodania - 01.01.1970\nPsycholog to obecnie bardzo dobry zawód, a obecnie coraz więcej młodych ludzi decyduje się uczyć psychologię, gdyż zaczyna być bardzo potrzebny profesja. Psycholog jest obecnie w każdej szkole. Młodzież mają nierzadko problemy z innymi, zawody miłosne a także problemy z nauką czy alkoholem. Dlatego poradnia psychologiczna pełni bardzo ważną, społeczną funkcję. Psycholog jest bardzo potrzebny nie tylko dzieciom i młodzieży ale też a może i zwłaszcza osobom dorosłym. Często dorośli nie dają rady z problemami życia codziennego, wpadają w depresję, zaczynają popadać w nałogi tym samym tracąc swoje życie. A potem jest niestety coraz gorzej. Jeśli nie mamy pieniędzy by opłacić poradę psychologa, możemy udać się do bezpłatnej poradni psychologicznej, a takich nie brakuje. Tam otrzymamy niezbędną dla nas pomoc, pamiętajmy by nie lekceważyć tego wszystkiego co dzieje się z naszą psychiką gdyż to tak samo ważne jak zdrowie. Często zdarza się, że porada jest potrzebny natychmiast. Nie ma co czekać - trzeba jak najszybciej, bez względu na środki, podjąć skuteczną terapię, nawet gdyby miała Nas drogo kosztować. Bo rodzina jest najważniejsza.\nTytuł:Poradnia psychologiczna w Warszawie\nSłowa kluczowe:terapia warszawa, psycholog warszawa, adhd, porady psychologiczne, depresja, seksuolog warszawa\nnieruchomości, mieszkania, kredyty, bizuteria, Kraków, promocja stron, hydraulik, blog, zbiór, fohow, tatuaże, usługi, ogłoszenia, strony www, hotele, projektowanie stron, krzesła, firmy, katalog www, ciekawe strony, lublin, bydgoszcz, wyszukiwarka firm, szkolenia, Sprzedaż, spis firm, gdańsk, Wynajem, ubezpieczenia, kredyt, domy, katalog stron internetowych, marketing, darmowy katalog, uroda, spis stron