Co kobiety widzą w podróżach? - Bagaż Do Wymiany\nStrona główna Ludzie Co kobiety widzą w podróżach?\nMarzec 8, 2019\t Kwiecień 19, 2019 Ludzie\nKobiece święto jest pretekstem, by uhonorować panie, za sprawą których udaje się czasami innym podróżować po różnych zakątkach świata jak najmniejszym kosztem. Mamy na myśli kobiety, które odkrywają dla innych niektóre miejsca. Pokazują interesujące zakątki i często zachęcają, by je odwiedzić, porównać lokacje, sprawdzić na ile przedstawiony przez nie skrawek świata pokrywa się z naszym odbiorem. W ubiegłym roku Międzynarodowy Dzień Praw Kobiet sprowokował nas, by przybliżyć Wam sylwetki 7 niezwykłych podróżniczek. Pionierek, często idących pod prąd i łamiących konwencje, odrzucających narzucone role społeczne kobiet pielęgnujących ognisko domowe, nie wyściubiających samotnie nos poza ciepłe pielesze.\nTym razem wybraliśmy kobiety, które za sprawą literackiej pasji pokazały kawałek świata. Zachęciły do wędrówek i życia w drodze. Artystki rozsławiające swoim talentem różne lokacje. Aktorki wcielające się w rozmaite role, za sprawą których widzowie mogli podróżować i rozsmakować się w różnych miejscach. Uprzedzamy, że ten katalog ogranicza się do zaledwie kilku postaci i ma charakter subiektywny. Często też kluczem selekcji były miejsca, które sami mieliśmy okazję zobaczyć, wspominając wówczas czy to przeczytaną książkę, zapamiętaną piosenkę czy obejrzany film. Wy z całą pewnością macie wiele swoich typów, które mogłyby uzupełnić tę listę – zachęcamy do dzielenia się tym w komentarzach.\nParyż odwiedziliśmy dwukrotnie, z czego pierwszy raz skupiony był głównie na kilkudniowym poznawaniu miasta znanego z wielu filmów, mnóstwa książek i opowieści osób, które tam żyły, pracowały albo były przed nami typowo turystycznie i dzieliły się wrażeniami. I trzeba przyznać, że cała mitologia zbudowana wokół tego miejsca na pewno z jednej strony działa jak magnes, przyciągając marzycieli, romantyków i artystów. Z drugiej – przyczynia się do opisywanego szeroko w literaturze fachowej tzw. syndromu paryskiego. Ekscytacja towarzysząca wizycie w opiewanym przez poetów mieście może zbudować dysonans pomiędzy wysokimi oczekiwaniami a rzeczywistością. Ale to temat na naukowe rozważania.\nZ Edith nie tylko na paryskim bruku\nGdybyśmy mieli typować artystki sceny związane z Paryżem, to na pewno w naszym rankingu zwyciężyłaby Edith Piaf. Wiemy, może mało oryginalnie, ale naprawdę ekspresyjne wykonania utworów przez „La Môme Piaf”, czyli „Małego Wróbelka” nie mają sobie równych. I z tego powodu obowiązkowym miejscem podczas wizyty w Paryżu musiał być cmentarz Père Lachaise. Na nim bez żadnego problemu odnaleźliśmy jej grób z nieustannie składanymi kwiatami przez wielbicieli jej twórczości. W Paryżu odnaleźć można wiele miejsc związanych z jej niezwykłą biografią. Jednym z nich jest ulica Belleville. Przy numerze 72 umieszczono tabliczkę informującą, iż właśnie w tym miejscu przyszła na świat przyszła pieśniarka. To raczej ma charakter symboliczny, a nie ściśle powiązany z faktami, bowiem Edith naprawdę urodziła się w szpitalu Tenon. Niedaleko tej lokalizacji, na placu noszącym jej nazwisko, znajduje się też pomnik tej niezwykłej artystki.\nInnym miejscem, które warto polecić miłośnikom charyzmatycznej wokalistki jest XVI dzielnica. Przy Avenue Marceau stworzono ponadczasową kompozycję „La vie en rose”, którą notabene posiadają w swoim repertuarze inne świetne wokalistki, jak choćby Donna Summer, Patricia Kaas, Cyndi Lauper czy Lady Gaga. Oczywiście warto jeszcze pamiętać o paryskiej scenie l’Olympia. To na niej wielokrotnie występowała ze swoim repertuarem Edith Piaf. Odwiedzając Paryż nie należy także pomijać muzeum artystki. Mieści się ono w małym mieszkaniu w XI dzielnicy przy ulicy 5 Rue Crespin du Gast. Można w nim ujrzeć m.in. słynną skromną czarną sukienkę znaną z występów Edith.\nSzukając właściciela pudełka, czyli paryskie perypetie Amelii\nJedną z kobiecych bohaterek filmowych, które zachęcają do tego, by odbyć podróż do Paryża jest Amelia z filmu wyreżyserowanego przez Jean-Pierre’a Jeunet. Wcielająca się w tytułową rolę rozkoszna Audrey Tautou ukazuje się w kadrach filmowych nie tylko w małej kawiarence na Montmartre. Śledząc fabułę można również poznać kilka kluczowych miejsc francuskiej metropolii.\nUczestnicząc wraz z bohaterką w poszukiwaniach właściciela starego metalowego pudełka ze skarbami z dzieciństwa, a potem podziwiając jej determinację, by uszczęśliwiać różnych ludzi, można ujrzeć słynną karuzelę u podnóża Bazyliki Sacré-Cœur czy też most Pont des Arts. To na nim w przeszłości zakochani mieszkańcy, a w głównej mierze turyści zawieszali “kłódki miłości”. Te jednak przyczyniły się do naderwania mostu, co przerwało tradycję symbolicznego okazywania uczuć. W filmie ukazanych jest wiele konkretnych plenerów paryskich. Można między innymi zobaczyć kanał Saint Martin czy stację Gare de l’Est, która zasłynęła m.in. z tego, że 4 października 1883 roku z tego dworca odjechał pierwszy pociąg Orient Express relacji Paryż – Konstantynopol.\nDyskretny urok Paryża, czyli Celine znów spotyka Jesse’a\nKolejną kobiecą bohaterką filmową, za sprawą której można przenieść się na ulice Paryża, by zachwycać się kafejkami, klimatycznymi antykwariatami i bulwarami nad Sekwaną jest Celine z filmu Richarda Linklatera. Wielbicielom reżysera postać jest dobrze znana z poprzedniej części trylogii zainicjowanej obrazem „Przed wschodem słońca”. Tym razem Celine (Julie Delpy) spotyka się z przypadkowo poznanym przed 9 laty Jesse’m. Naszym zdaniem twórcom filmu naprawdę udało się uniknąć banalnego sportretowania kochanków na tle jednego z najbardziej romantycznych miast świata – jak brzmi dość wyświechtany slogan reklamujący Paryż.\nZa kulisami Moulin Rouge, czyli podróż po Paryżu z Satine\nJeszcze jednym filmem umożliwiającym przyjrzenie się słynącej z demoralizacji dzielnicy Paryża jest musical „Moulin Rouge!”, choć od razu należy podkreślić, że obraz został nakręcony w Sydney i Madrycie. W tym wyreżyserowanym przez Baza Luhmanna filmie opowiadającym historię miłości pisarza i artystki kabaretowej można jednak przyjrzeć się doskonale odtworzonemu Paryżowi. Satine, którą zagrała Nicole Kidman, pozwala zajrzeć za kulisy najsłynniejszego paryskiego kabaretu.\nCzy zawsze będziemy mieli swój Paryż?\nZ filmowych epizodów z Paryżem i kobietami w tle wymienilibyśmy jeszcze dwa obrazy. Pierwszy to nieśmiertelny melodramat Michaela Curtiza „Casablanca”, w którym fabularny epizod rozgrywa się w Paryżu, a w pamięci widza pozostaje legendarna scena pożegnania Ricka Blaine’a z Ilsą Lund. I jeszcze kilka kultowych już dialogów i kwestii, jak choćby: „Zawsze będziemy mieli Paryż”. Stolica Francji to często w dziełach filmowych symbol – czy to pięknych wspomnień czy marzeń, które popychają bohaterów do radykalnych zmian.\nTak właśnie jest w przypadku fabuły filmu Sama Mendesa „Droga do szczęścia”. Młode małżeństwo decyduje się bowiem na zerwanie z dotychczasowym życiem. Egzystencją wypełnioną kredytami na kolejne dobra materialne, monotonną i znienawidzoną pracą i rutyną, która pogrąża ich związek. Plan pozostawienia ustabilizowanego życia i rzucenia się na głęboką wodę w Paryżu – mieście kojarzonym z duchem wolności i powietrzem wypełnionym artystycznym klimatem – oczywiście wzbudza dezaprobatę rodziny, sąsiadów i przyjaciół. Mieszkańcy amerykańskich przedmieść są syci i zadowoleni z życia, które daje poczucie stabilizacji i pewności jutra. Ale w ten schemat nie chcą się wpisać April i Frank Wheeler. W ich role wcielił się duet znany z nieśmiertelnego „Titanica”: Kate Winslet i Leonardo DiCaprio. Paryż staje się symbolem – marzenia o wolności, innym życiu i zerwania ze schematem. Tytułową drogą do szczęścia…\nOd małej czarnej do spódniczki z bananów\nOczywiście wybitnych kobiet urodzonych, żyjących, tworzących czy rozsławiających Miasto Świateł jest naprawdę wiele. Na pewno można by temu tematowi poświęcić wielkie eposy. Nasz skromny wpis nie uniósłby tego ciężaru. Bo oczywiście w gronie wybitnych kobiet związanych ze stolicą Francji należałoby wymienić m.in. dyktatorkę mody Coco Chanel, której pomysły na stylizację przetrwały próbę czasu, a słynne perfumy Chanel No. 5. to absolutny hit od dziesiątek lat na półkach z ekskluzywnymi pachnidłami. Spośród piszących kobiet związanych z Paryżem wskazalibyśmy na Simone de Beauvoir – jedną z najbardziej znanych działaczek na rzecz równouprawnienia kobiet, której książka “Druga płeć” bywa uznawana za “biblię feminizmu”.\nNa naszej liście wskazalibyśmy również na piosenkarkę, którą pierwszy raz usłyszeliśmy przed laty na amatorskim nagraniu krążącym na kanale YouTube. Wówczas ujrzeliśmy uroczą dziewczynę, która na paryskim bulwarze przyciągała przechodniów swoim oryginalnym zachrypniętym wokalem. Wkrótce potem okazało się, że Isabell Geffroy – znana jako Zaz – wydała swój album, do którego do dziś chętnie wracamy.\nOstatnią kobietą w naszym paryskim zestawieniu będzie tancerka, aktorka i piosenkarka nazywana “Czarną Perłą” – Josephine Baker. Ta nietuzinkowa postać zasłynęła na całym świecie swoimi prowokacyjnymi tańcami, odważnym strojem (nie tylko scenicznym) i wyzywającym stylem życia. Paryż był jednym z miejsc przyciągających rzesze widzów na jej ekscentryczne występy. W tym i takie, podczas których występowała w słynnej spódniczce z bananów – przede wszystkim w jej własnym klubie “Chez Josephine”. Francuska stolica była jej wielką namiętnością, co zresztą podkreślała, wyznając:\n(J’ai deux amours: mon pays et Paris).\nBarcelona i niezwykły muzyczny duet\nDrugie miasto w dzisiejszym przeglądzie to katalońska Barcelona. Odwiedziliśmy ją kilka lat temu i po dość krótkiej wizycie pozostał ogromny niedosyt. Nadal tkwi na naszej liście miast wartych ponownych odwiedzin, tym razem zdecydowanie dłuższych, bowiem jest tam naprawdę co podziwiać.\nJeśli mielibyśmy wskazywać kobiety inspirujące do wizyty w mieście szalonych i jednocześnie zachwycających projektów Antonio Gaudiego, to pierwszą z nich byłaby hiszpańska śpiewaczka o niezwykłych możliwościach głosowych – Maria de Montserrat Caballé. Jej popularność w kręgach odbiorców muzyki popularnej, a niekoniecznie wielbicieli oper, wynika z nagranego wspólnie z Freddiem Mercury’m albumu “Barcelona”. Na prośbę wielkiej divy frontman Queen skomponował utwór o jej rodzinnym mieście. Projekt rozrósł się z czasem do wspólnej płyty. I chyba niewiele jest osób, które nie słyszały oficjalnego hymnu Letnich Igrzysk Olimpijskich 1992 w Barcelonie, gdzie słyszymy zgrabnie zespolone angielskie i hiszpańskie wyznania:\nBarcelona – Abre tus puertas al mundo.\nDo Barcelony z Vicky, Cristiną i Marią\nGdybyśmy mieli wskazać film, który najbardziej kojarzy się z Barceloną, to bez zastanowienia wskazalibyśmy obraz Woody’ego Allena. I pewnie duża w tym zasługa kobiecej obsady tej produkcji. Cristina, w którą wcieliła się Scarlett Johansson oraz Vicky grana przez Rebeccę Hall, a także María Elena wykreowana przez Penélope Cruz to trio, z którym chyba każdy chciałby podziwiać katalońską metropolię.\nŚledząc perypetie postaci można poznać wiele symboli Barcelony, jak też i mniej znanych lokacji. Vicky i Cristina zwiedzają i uwieczniają na fotografiach dzieło Gaudiego – La Sagrada Familia. Ta niesamowita budowla pojawia się zresztą w wielu ujęciach filmowych, stanowiąc malownicze tło romantycznego filmu. Vicky uczęszcza na lekcje języka hiszpańskiego. Te odbywają się w modernistycznym budynku szpitala de Sant Pau wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Oczywiście w filmie nie mogło też zabraknąć ujęć w Parku Guella, w tym m.in. rzeźby El Drac. Poza tym za sprawą kobiecych kreacji można ujrzeć modernistyczny La Casa Fuster oraz kilka barcelońskich kafejek i restauracji. Warto na przykład zwrócić uwagę na legendarne miejsce spotkań Pabla Picasso i Antonio Gaudiego – „Els Quatre Gats”.\nWaleczna Aurora z Katalonii\nZanim opuścimy katalońską stolicę, wspomnimy o niezwykłej kobiecie związanej z tym regionem. Ma ona zasługi zarówno na niwie pisarskiej, jak też na polu walki o prawa kobiet. Mowa o Aurorze Bertranie, która wiele ze swoich książek napisała podczas licznych podróży, w tym na Tahiti (gdzie spędziła trzy lata życia). Podczas wyprawy do Maroka wnikliwie zainteresowała się nie tylko orientalną kulturą. Kobiety i ich sytuacja w tym muzułmańskim kraju stanowiły ważne wyzwanie dla pisarki i podróżniczki. Cały czas bowiem zajmowała ją kwestia kobieca, czemu dała wyraz w swojej działalności politycznej na terenie Hiszpanii.\nLiteracki Londyn, czyli kobiety piszą w i o stolicy\nLondyn za każdym razem, gdy go odwiedzaliśmy, budował w nas poczucie, że tak niewiele udało nam się w nim zobaczyć – bo tych możliwości ma naprawdę zbyt dużo jak na krótkie wizyty. Nie ma się właściwie czemu dziwić. To przeogromna metropolia, która na każdym kroku ma do zaoferowania jakieś atrakcje, zabytki, obiekty warte uwagi. Na przestrzeni setek lat żyło i tworzyło tam mnóstwo wybitnych ludzi związanych z nauką i kulturą. Każdy z nich zostawił nie tylko duchowy, ale i materialny ślad swej obecności. Wśród nich oczywiście nie brakowało kobiet.\nSpośród pisarek związanych z Londynem na szczególne wyróżnienie zasługują trzy kobiety. To Virginia Woolf, Sylvia Plath oraz Zadie Smith.\n1. Fot. George Charles Beresford | 2. Fot. Giovanni Giovannetti/Grazia Neri | 3. Fot. David Shankbone, licencja: CC BY 3.0 (https://creativecommons.org/licenses/by/3.0/deed.en)\nNie bójcie się Virginii Woolf\nTrudno byłoby sobie wyobrazić literaturę feministyczną bez Virginii Woolf, której twórczość poza zaangażowaniem w sprawy kobiet zaliczana jest do klasyki, a autorkę uważa się za jedną z najważniejszych pisarek modernistycznych w XX wieku. Jej życie, silnie związane z Londynem, stanowi zachętę do przemierzania brytyjskiej stolicy tropem pisarki lub bohaterów jej utworów.\nTrzeba jednak na wstępie zaznaczyć, że sama Virginia nie przepadała za swoim rodzinnym miastem. Często działało ono depresyjnie i nawet lekarze zajmujący się pisarką wielekroć sugerowali ucieczkę od mającego na nią zły wpływ Londynu. W “Chwilach wolności. Dzienniku 1915-1945” Woolf wyznała:\nTo popychało ją do licznych podróży po Europie. Podczas wojaży namiętnie odwiedzała muzea i galerie malarstwa, brała udział w koncertach i chodziła do teatru.\nW londyńskich domach pisarki\nDziś jednak dla fanów pisarki Londyn stanowić może miejsce wycieczki choćby tropem jej domów czy też miejsc opisanych w jednej z jej najpopularniejszych powieści – “Pani Dalloway”. Jeżeli trasa miałaby prowadzić śladami miejsc zamieszkania, to na pewno należałoby zacząć od olbrzymiego wiktoriańskiego domu przy 22 Hyde Park Gate, w sercu zamieszkiwanej przez bogatych przedstawicieli klasy średniej dzielnicy Kensigton. To tam Virginia Woolf spędziła dzieciństwo, a opuściła go po serii zgonów najbliższych członków rodziny: matki, przyrodniej siostry Stelli, a następnie ojca.\nPrzy 46 Gordon Square w zdecydowanie mniej eleganckiej dzielnicy Bloomsbury mieścił się kolejny dom Virginii, w którym zamieszkała już jako sierota. Czuła się tam jednak zdecydowanie bardziej komfortowo niż w mrocznej rezydencji czasów dzieciństwa. To właśnie w tym domostwie pisarka wraz z siostrami organizowała piątkowe dyskusje o sztuce, a czwartkowe wieczory stanowiły podwaliny pod słynną Grupę Bloomsbury. Kobiety stanowiły podczas tych spotkań równe partnerki intelektualnych dysput. A atmosfera panująca w czasie wieczorków pozwalała na niekonwencjonalne i odważne zachowania. Uczestnicy wyróżniali się tolerancją obyczajową i otwartością na różne style życia.\nTrzecia londyńska siedziba autorki „Orlanda” mieściła się przy Fitzroy Square. Kontynuowano tam tradycję spotkań studenckich, ale w którym też pisarka przeżywała depresje. I to od tamtego czasu zaczęła równolegle prowadzić dom w Londynie oraz poza nim, gdyż zgodnie z sugestią lekarzy – stolica ma na nią zgubny wpływ. W kolejnej posiadłości przy Brunswick Square przyjęła oświadczyny (po kilku wcześniej odrzuconych zalotach), wyszła za mąż i zadecydowała o przeprowadzce. Następny dom, przy Clifford Inn, nie należy do zbyt szczęśliwych – tam bowiem pisarka podjęła pierwszą próbę samobójczą. Ostatnia, zakończona śmiercią, związana była z pobytem w pozornie szczęśliwej rezydencji Monk’s House położonej 60 mil od Londynu.\nPani Dalloway inspiruje kobiety\nPo Londynie można też wędrować śladem Klarysy Dalloway. Ta już w pierwszych zdaniach powieści przemierza ulice stolicy, by kupić kwiaty na wieczorne przyjęcie. W czasie tej wędrówki w piękny, słoneczny dzień analizuje swoje życie, dokonane wybory, wykorzystane szanse i utracone nadzieje. A wszystko to na tle Londynu z 1923 roku. Mijane pomniki, zielone parki, charakterystyczne budowle, londyńskie autobusy wraz z odgłosem bicia Big Bena stanowią tło spaceru i przemyśleń bohaterki.\nHistoria pani Dalloway zainspirowała z kolei amerykańskiego pisarza Michaela Cunninghama. W 1998 roku napisał nagrodzoną Pulitzerem powieść „Godziny” opisującą trzy kobiety, które wiąże ze sobą właśnie książka Virginii Woolf. Jedną z bohaterek jest sama powieściopisarka przedstawiona na tle Londynu lat dwudziestych XX wieku. Drugą – mieszkanka Los Angeles rozpoczynająca czytanie „Pani Dalloway” – Laura Brown. I wreszcie trzecia to Clarissa Vaugham żyjąca w Nowym Jorku, stanowiąca współczesne wcielenie tytułowej postaci z powieści Woolf. Za sprawą tego tria kobiecego można nie tylko odbyć podróż po wielkich metropoliach amerykańskich i stolicy Londynu sprzed wieku. Film także pozwala widzowi wciągnąć się w analizę kondycji psychicznej i sytuacji społecznej kobiet, które życie zmusza do odgrywania różnych ról. Nie zawsze takich, jakie by chciały wybrać.\nPowieść Cunninghama z kolei zainspirowała w 2002 roku Stephena Daldry’ego do realizacji filmu na jej podstawie. A główne role powierzono znakomitym aktorkom: Meryl Streep, Julianne Moore i Nicole Kidman. Ta ostatnia zresztą otrzymała za rolę statuetkę Oscara.\nGdyby Szekspir miał siostrę…\nWoolf jest też autorką eseju „Własny pokój”, w którym padają słynne słowa:\nGdyby William Szekspir miał siostrę…\nPisarka analizując sytuację kobiet na przestrzeni wieków snuje przypuszczenie, że gdyby istniała równie utalentowana jak brat panna Szekspir, nikt by o niej i tak nigdy nie usłyszał. Scenariusze dla takiej artystki są bowiem dość mroczne. Najprawdopodobniej uznano by ją za osobę szaloną – któż to widział, by kobiety zabierały się za działalność artystyczną! Utwory siostry Szekspira nie miałyby szans na ujrzenia światła dziennego – któż odważyłby się czytać coś, co napisała słaba płeć? Rozsądnym wyjściem dla kobiety aspirującej do miana artystki mogłoby być jedynie tworzenie anonimowo albo pod męskim pseudonimem.\nTen zresztą wątek – kobiecego zakazu udziału w sferze publicznej – połączony z historią Szekspira podjął w obsypanej Oscarami kostiumowej komedii John Madden. Reżyser „Zakochanego Szekspira” popuścił wodze fantazji. Przedstawił wariację na temat przeżywającego niemoc twórczą dramaturga wszech czasów. Autor “Romea i Julii” zakochuje się w Violi – aktorce ukrywającej swoją płeć pod przebraniem młodzieńca. Perypetie Willa i jego muzy stwarzają widzowi okazję do podróży do XVI-wiecznego Londynu, jak też poznania realiów elżbietańskiej Anglii. Jednocześnie zwracają uwagę na to, jak bardzo i długo kobiety były ograniczone przestrzenią „własnego pokoju”.\nEsej Woolf zainspirował brytyjski zespół rockowy lat osiemdziesiątych The Smiths do skomponowania utworu „Shakespeare’s Sister”. Ten z kolei zachęcił dwie artystki Siobhan Fahey i Marcellę Detroit do założenia zespołu Shakespears Sister, który wylansował niezwykle popularny w latach dziewięćdziesiątych utwór „Stay”.\nDepresyjna Sylvia i jej londyńskie ślady\nDruga z wymienionych autorek – amerykańska poetka Sylvia Plath – z Londynem związała się na skutek otrzymanego stypendium Fulbrighta i rozpoczęcia studiów w części Cambridge University. Wkrótce też poznała angielskiego poetę Teda Hughesa, którego poślubiła, wiążąc się tym samym z Anglią. Po separacji z mężem zamieszkała w Londynie w dawnym domu wybitnego irlandzkiego twórcy Williama Butlera Yeatsa. To tam napisała swoje najwybitniejsze wiersze, m.in. „Ukłucia” czy „Kobietę Łazarz”. Nie było to jednak najszczęśliwsze dla pogrążonej w chorobie wrażliwej kobiety, która właśnie w tym domu popełniła samobójstwo.\nZainteresowani życiem Sylvii Plath, dla którego tło stanowi Londyn, mogą zapoznać się z filmem biograficznym Christine Jeffs, w którym w rolę poetki wcieliła się Gwyneth Paltrow. Mamy więc tu trzy kobiety artystki: pisarkę stanowiącą inspirację dla scenariusza, nowozelandzką reżyserkę i amerykańską aktorkę.\nNic nie jest takie jak się pozornie wydaje, czyli głos Zadie\nJeszcze jedną pisarską osobowością związaną z Londynem, na którą pragniemy zwrócić uwagę, jest współczesna brytyjska pisarka o jamajskich korzeniach – Zadie Smith. Autorka kilku bestsellerów często umieszcza akcję swych utworów w rodzinnym mieście, które portretuje w niesztampowy sposób.\nPrzykładem mogą być choćby jej głośne debiutanckie „Białe zęby” – powieść przedstawiająca historię trzech rodzin emigrantów, którzy muszą odnaleźć się w tej wielokulturowej metropolii. Tym, co stanowi ogromną wartość książki – umieszczonej na liście Time 100 najlepszych angielskich powieści – jest odrzucanie stereotypów. Smith pokazuje bowiem Londyn zamieszkany przez wielu emigrantów, w tym oczywiście kobiety borykające się z kulturowymi i społecznymi ograniczeniami. Zmuszeni są do zmierzenia się z etykietami i stereotypami, które często też sami utrwalają. I wcale sami nie są wolni od uprzedzeń wobec innych „obcych”.\nA w galerii postaci nie brakuje interesujących kreacji kobiecych, jak choćby Clara – młodziutka ciemnoskóra Jamajka, która poślubia znacznie starszego Anglika Archibalda. Mamy też okazję, by poznać życie rodziny muzułmańskiej, emigrantów z Bangladeszu i kobiecy świat Alsany. Galerię bohaterek wzbogaca też intelektualistka Joyce częściowo wpisująca się w portret brytyjskiej klasy średniej. Są przedstawicielki starszego pokolenia emigrantów, dla których asymilacja stanowi nie lada wyzwanie. Są także kobiety – córki emigrantów, które nie odnajdują się w ojczyźnie ojców ani w miejscu narodzin. To daje im bowiem często do zrozumienia, że są “obce”. Żadna jednak z postaci nie jest taką jak może na pozór się wydawać…\nUcieczka z Londynu do Marrakeszu\nJeszcze jednym miejscem, które podczas podróży nas oczarowało był Marrakesz. Odwiedziliśmy go trzy lata temu, poznając północną część Maroka. I również wpisaliśmy na listę miejsc, które w przyszłości należy poznać dokładniej. A udając się do Czerwonego Miasta mieliśmy zapisanych w pamięci kilka filmowych kadrów, które podsycały w nas ciekawość marokańskiej metropolii.\nJednym z takich filmów był angielski dramat Gilliesa Mackinnona „W stronę Marrakeszu”. Został on zrealizowany na podstawie powieści Esther Freud – prawnuczki słynnego psychoanalityka Zygmunta Freuda. W jej przeniesionej na ekran książce „Hideous Kinky” główna bohaterka Julia – znudzona monotonią londyńskiej egzystencji – zostawia męża i dotychczasowe życie. I razem z córeczkami Beą i Lucy usiłuje znaleźć dla siebie miejsce właśnie w Marrakeszu. Odważny krok niesie za sobą trudne dla niej konsekwencje. Marrakesz nie jest wyłącznie rajem dla niezależnej białej kobiety. Ta musi troszczyć się nie tylko o siebie, ale przede wszystkim o dzieci. Julia, w której postać wcieliła się Kate Winslet, decydując się na życie w drodze płaci wysoką cenę. Na koszty poczucia wolności składają się bowiem, zwłaszcza dla samotnej kobiety: trudności finansowe, borykanie się z uciążliwymi warunkami codziennego życia w obcym kraju, niepewność jutra, przezwyciężanie stereotypów, konsekwencje odrzucania męskiej agresji i problemy wychowawcze pozbawionej wsparcia męża matki.\n“W stronę Marrakeszu” pozwala zobaczyć marokańską metropolię, ale też i prowincję u podnóża gór Atlas – dokąd ostatecznie udaje się Julia wraz z poznanym na placu Dżami al-Fana w marrakeskiej medynie kuglarza Bilala. Mnóstwo przepięknych widoków wypełnia kadry filmu, który realizowany był w marokańskich plenerach.\nDo Maroka z jazzową wokalistką\nA skoro już Kate Winslet skierowała nas w stronę Marrakeszu, to chcielibyśmy wspomnieć jeszcze o dwóch filmach z Marokiem w tle, do których mamy szczególny sentyment. I oczywiście – zgodnie z przyświecającym dzisiejszemu wpisowi tematowi – to kobiety stają się przewodniczkami po marokańskich zaułkach.\nPierwszą produkcją jest obraz, którego fabuła może nie jest szczególnie porywająca, ale sama realizacja zasługuje na wyróżnienie. Przede wszystkim zapadają w pamięć plenerowe ujęcia i harmonijnie współgrająca z obrazem muzyka. Mowa o filmie wyreżyserowanym przez Claude’a Leloucha – „Piano Bar”, gdzie główne role powierzono Patricii Kaas oraz Jeremy’emu Ironsowi. Historię dwojga bohaterów spaja właśnie Maroko. Sławny złodziej klejnotów i mistrz wyrafinowanego oszustwa wyrusza w samotny rejs dookoła świata i trafia na północny skrawek Afryki. Z kolei francuska piosenkarka jazzowa z napadami amnezji podąża do Maroka szukać z jednej strony zapomnienia o nieszczęśliwym związku, a z drugiej – pomocy w odzyskaniu pamięci na świętej górze. Marokańska atmosfera ma w sobie coś z mistycyzmu, jest mieszanką orientalnego ducha z europejskimi tęsknotami.\nKobieta – wamp czy wampirzyca?\nI ostatni film, z którym kojarzymy Maroko, to dramat Jima Jarmuscha „Tylko kochankowie przeżyją”. Jego enigmatyczni bohaterowie noszą symboliczne imiona: Adam i Eve, jak postacie z “Pamiętników Adama i Ewy” Marka Twaina. Tytułowi kochankowie w filmie to nikt inny… jak para wampirów. W produkcji Jarmuscha wampiryczny wątek został podjęty w sposób metaforyczny i medytacyjny. I chyba to najbardziej przemawia do wyobraźni i przyczynia się do wielopłaszczyznowego odbioru filmu.\nObraz Jarmuscha to poetycki głos na temat alternatywnego stylu życia outsiderów – czasem w drodze, innym razem w izolacji od głównego nurtu życia. Adam jest muzykiem mieszkającym w Detroit. Większość czasu przebywa w ogromnym domu, którego wnętrza wypełniają przede wszystkim płyty i sprzęty muzyczne, a także książki i portrety pisarzy. Starsza od niego żona Eva – w postać kobiety wciela się Tilda Swinton – jest miłośniczką książek żyjącą na co dzień w marokańskim Tangerze.\nZarówno miasto Adama, jak i Evy można w tym filmie poznawać wyłącznie nocną porą. Tylko wówczas kochankowie mogą bezpiecznie poruszać się po miejskich zaułkach i zakamarkach. Podróżowanie w przypadku obrazu Jarmuscha oznacza jednak dla nas coś więcej. To wędrówka w czasie (który dla wampirów i tak nie ma większego znaczenia). To podróż, której przyświecają filozoficzne pytania – te, które posłużyły za tytuł alegorycznego obrazu Paula Gauguina:\nRuszaj się, ruszaj…\nW naszym dzisiejszym zestawieniu na pewno brakuje wielu wybitnych kobiet związanych ze sztuką i kulturą, które za sprawą swej twórczości nieustannie zabierają w podróż kolejne pokolenia odbiorców. Zabrakło malarek, niewiele tu artystek ze świata muzyki. Symbolicznie zasygnalizowano obecność pań w świecie filmu, a katalog pisarek stanowi namiastkę ich wkładu w historię literatury. Trudno byłoby choćby wymienić najwybitniejsze kobiety, którym zawdzięczamy podróżowanie po świecie dzięki ich wyobraźni, talentowi, odwadze i uporowi. Te elementy bowiem niemal zawsze wpisane były w osobowość artystek, które przecierać musiały szlaki wcześniej zarezerwowane wyłącznie dla mężczyzn. Żegnamy się, cytując jedną z naszych ulubionych polskich pisarek – wielokrotnie podejmującą temat podróżowania, życia w ruchu, przemieszczania się jako celu egzystencji – Olgę Tokarczuk. W wyróżnionej Nagrodą Literacką Nike oraz prestiżową Międzynarodową Nagrodą Bookera powieści “Bieguni” przekonuje:\nKto się zatrzyma – skamienieje, kto przystanie, zostanie przyszpilony jak owad, jego serce przebije drewniana igła, jego ręce i stopy będą przedziurawione i przybite do progu i powały. (…) Ruszaj się, ruszaj. Błogosławiony, który idzie.\nPoprzedni wpisKsiążki nie znają granic, czyli literackie przygody na Bałkanach\nNastępny wpis“Dwa bratanki”, czyli jak Węgry skradają serca Polaków\nMarzec 15, 2019 o 16:17\t12 miesięcy ago\nDo listy dodał bym jeszcze film Polańskiego – Frantic.\nCo prawda główna rola nie należała do kobiety ale niejeden wzdychał do Emmanuelle Seigner grającej Michelle 🙂\nMarzec 16, 2019 o 15:01\t12 miesięcy ago\nMacie rację, na pewno można by dorzucić “Frantic” do paryskiej listy. Dziękujemy za podpowiedź. W ogóle mnóstwo filmowych obrazów pominęliśmy, które w trakcie pisania przychodziły na myśl. Tekst jednak zamieniłby się w wieloodcinkowy cykl… Serdecznie pozdrawiamy Nasze Szlaki! 🙂\nLipiec 15, 2019 o 18:38\t8 miesięcy ago\nCóż za świetny tekst! Uwielbiam takie wpisy łączące podróże z literaturą, filmem i muzyką. Na pewno włożyliście w niego wiele pracy, ale efekt bardzo dobry 🙂\nZ wymienionych miejsc byłam tylko w Paryżu, o którym wcześniej właśnie dużo czytałam i oglądałam. I niestety nie sprostał moim wyobrażeniom. Może sprawiła to zimna deszczowa pogoda, jednak nie poczułam jego magii. Dopiero w przedostatni dzień, wędrując alejkami cmentarza Père-Lachaise, poczułam że to TEN Paryż. Mam nadzieję, że gdy kiedyś odwiedzę go ponownie, bardziej poddam się jego urokowi.\nLipiec 16, 2019 o 12:19\t8 miesięcy ago\nAniu, jesteśmy wdzięczni za tak budującą informację zwrotną. Cieszy nas, że tekst wydał się interesujący – my również bardzo lubimy korelację między różnymi dziedzinami sztuki łączoną z głównym tematem. Co do samego Paryża – odwiedziliśmy go dwukrotnie kilka lat temu i z tego, co czytamy i słuchamy od znajomych dzisiejszy Paryż bardzo się zmienił. Oczywiście my także odwiedzając francuską stolicę jechaliśmy obciążeni bagażem oczekiwań budowanych filmami, książkami, obrazami, muzyką – i to na pewno wpływa na odbiór. Dobrze jednak, gdy znajdzie się choć skrawek tchnący duchem tego kulturowego obciążenia – i wówczas można wyjechać szczęśliwym. I oczywiście marzyć o kolejnej wizycie. Serdecznie pozdrawiamy!


CIĄGŁE NIEPOROZUMIENIA – Zdrowie\nPaździernik 10, 2015 Gucci Brak komentarzy\nNie zgadzali się również w kwestii budżetu na reklamę i katalog.Aldo preferował lansowanie Gucciego „przekazem ustnym”. Uznanie Aida zyskiwały sobie jedynie okna wystawowe Paola – do czasu, gdy syn zatrudnił wziętego młodego projektanta, którego Aldo wyrzucił z pracy już pierwszego dnia. Nawet na gruncie towarzyskim Aldo był jedynym Guccim, jaki liczył się w Nowym Jorku. Prasa ochrzciła go mianem „Guru Gucci”. Tylko on pojawiał się na ważnych imprezach dobroczynnych. Paolo, nie mogąc znieść tyranii ojca, zastanawiał się, co począć. Powrót do Florencji nie wchodził w grę. W Nowym Jorku zbudował sobie krąg kontaktów, znalazł przyjaciół, przemyśliwał też nad rozpoczęciem działalności pod własnym nazwiskiem. Te jego plany rodzina szybko zwietrzyła.


Kompozycja w fotografii dla jeszcze lepszych zdjęć - My Travel Blog\nStrona Główna » FOTOGRAFIA » Kompozycja w fotografii – 5 ulubionych wytycznych dla jeszcze lepszych zdjęć\nKompozycja w fotografii – 5 ulubionych wytycznych dla jeszcze lepszych zdjęć 32 komentarze\nW fotografii żadne zasady nie istnieją. Istnieją natomiast pewne wytyczne, które mogą pomóc zwiększyć atrakcyjność każdego zdjęcia. Te wytyczne pomogą Ci stworzyć bardziej interesujące zdjęcia, nadając im równowagę, wzmacniając wrażenie obrazu, zwracając uwagę na ważne części sceny lub prowadząc spojrzenie widza przez obraz. Rozpoczynając swoją przygodę z fotografią, warto więc poznać wskazówki, które możesz wykorzystać w niemal każdej sytuacji, a w późniejszym etapie również modyfikować na własne potrzeby.\nPrzede wszystkim musimy zdefiniować co oznacza kompozycja w fotografii. Kompozycja, najprościej ujmując, odnosi się do sposobu umieszczania różnych elementów sceny w ramce. To sposób na zwrócenie uwagi widza na najważniejsze elementy w twojej pracy. Jak już wspomniałam, nie są to żadne zasady, ale jedynie wytyczne. Wiele z nich wykorzystywano w sztuce przez tysiące lat i naprawdę pomagają one osiągnąć bardziej atrakcyjne kompozycje. Warto więc zapoznać się z nimi, bo mogą pozwolić nam tworzyć jeszcze lepsze fotografie. Oto 5 moich ulubionych technik.\nPiszę, że nie ma zasad, a tu taki nagłówek… Wybaczcie, nie ja tą nazwę wymyśliłam 🙂\nZasada trójpodziału to podstawowy podział rządzący w kompozycji i jedna z podstawowych wskazówek, które można dać w kwestii komponowania zdjęć. Najprościej mówiąc, wystarczy zdjęcie podzielić na 9 równych części. Następnie najważniejsze elementy zdjęcia, należy umieścić na jednym z czterech przecięć tych linii, lub wzdłuż nich. Dzięki temu Twoje fotografie zwiększą swoją atrakcyjność wizualną.\nWiększość aparatów cyfrowych pozwala na wyświetlanie siatki trójpodziału na ekranie LCD, pomagając w ten sposób poprawnie wykadrować zdjęcie.\n2. Centralna kompozycja i symetria\nDla równowagi coś zupełnie odwrotnego do poprzedniej, uważanej za najbardziej doskonałą, zasady. Kompozycja centralna zakłada umieszczanie głównego obiektu fotografowanego na środku kadru. I są takie momenty, kiedy sprawdza się to naprawdę dobrze. Wykorzystaj linie, powtarzające się fragmenty, kolory czy znaki, które stworzą harmonijną, symetryczną całość na Twoim zdjęciu.\nRamki na zdjęciach są kolejnym efektywnym sposobem na ukazanie głębi w scenie. Rozejrzyj się dookoła siebie, a zobaczysz, że otacza nas mnóstwo naturalnych ramek. Poszukaj elementów, takich jak okna, bramy, czy gałęzie, aby ułożyć idealną scenerię. Korzystając z tej metody warto tylko zastanowić się, czy lepiej zastosować ramkę, która jest ostra czy rozmyta.\n4. Od lewej do prawej i z przestrzenią\nJest teoria, która mówi o tym, że „czytamy” obraz od lewej do prawej w ten sam sposób, w jaki czytamy tekst. Z tego powodu sugeruje się, aby każdy ruch przedstawiony na fotografii prezentować od lewej do prawej. To wszystko jest bardzo dobre, ale bywają sytuacje, w których nie da rady zrobić zdjęć w tym kierunku. A zresztą, szczerze mówiąc, widziałam wiele wspaniałych zdjęć, które płyną od prawej do lewej strony.\nJest również inna zasada związana z ruchem fotografowanych obiektów. Odnosi się do kierunku, w którym fotografowany obiekt zmierza. Jeśli więc przykładowo robisz zdjęcie poruszającego się samochodu, to przed nim powinno znajdować się więcej miejsca niż za nim. Poniższe zdjęcie jest przykładem zdjęcia z przestrzenią, ale przy braku możliwości zrobienia go od lewej do prawej.\nWiększość zdjęć wykonujemy z poziomu oczu. Jednak przed wykonaniem zdjęcia, warto zastanowić się, czy można skonstruować bardziej oryginalny i interesujący kadr. Perspektywa z jakiej fotografujemy, ma ogromny wpływ na fotografię. W ostatnich latach najczęściej spotykamy się z perspektywą „z lotu ptaka. Można fotografować z góry czy z dołu, ale należy pamiętać o o podstawowych zasadach. Osoba fotografowana z dołu wygląda na zdjęciu na wyższą, niż w rzeczywistości i odwrotnie.\nJak widzicie, możliwości jest wiele, a kompozycja obrazu to temat rzeka. Każda z powyższych wskazówek jest tak naprawdę wycinkiem większej całości. Wierzcie mi, takich wskazówek jest tyle, że można by napisać o nich książkę. Skoro jednak już przebrneliście przez powyższe, może warto sprawdzić na początek jak sprawdzą się one na waszych zdjęciach. Potem poznać inne, ciekawe techniki. A potem zacząć świadomie je wszystkie łamać 🙂\nOj tak po zastosowaniu tych zasad może wyjść fajne zdjęcia. Może sam choć jedną zastosuje.\nMnie szczególnie podoba się kompozycja z ramkami i z nietypowej perspektywy. Wtedy wychodzą najlepsze fotografie 🙂\nBardzo przydatne porady 🙂 Do tej pory byłam przekonana, że wyświetlana siatka służy do zrobienia zdjęć prosto 😀\nhehe no blisko, blisko 😉\nPrzydatne kompendium:) Ja bardzo lubię ramki i fotografując w podróży o ile to możliwe staram się z nich korzystać:)\nRamki są świetne 🙂\nJak ja bym chciała robić takie zdjęcia! Będę się ciągle uczyć, a że jestem samoukiem, to twoje porady naprawdę mi się przydadzą.\nBardzo się cieszę i owocnej nauki życzę 🙂\nŚwietny wpis. Na pewno skorzystam z porad 😉\nCiekawe porady, nie bardzo znam się na robieniu zdjęć, więc chętnie skorzystam 🙂\nHej, bardzo praktyczne wskazówki! Ja zawszę robię kiepskie zdjęcia, może teraz będą odrobinę lepsze.\nTrzymam kciuki, żeby się udało 🙂 chociaż chyba ze swoich zdjęć nigdy nie jest się do końca zadowolonym 🙂\nDzięki za tą pigułkę wiedzy. Ciągle jeszcze uczę się robienia zdjęć i sporo tej nauki przede mną 🙂\nja też wciąż się uczę 🙂 Chyba nigdy nie będę miała dość :))\nBardzo trafne porady dla początkujących 🙂 pozdrawiam\nGenialne porady 🙂 Uczą tego na studiach\nOdnośnie zasad, a właściwie ich braku, przypomniał mi się sposób kadrowania w serialu Mr Robot 🙂\nZaraz zobaczę, bo ciekawość mnie zżera 🙂\nabc fotografii. Fajnie, konkretnie i w temacie. można dużo dodać, ująć już się nie da heheh. takie super sedno sprawy.\nOj dodać to można bardzo wiele 🙂\nbardzo przydatne informacje na początek drogi fotograficznej! :-))\ntrzeba dużo komponować, dużo próbować :-))\nW fotografii czasami warto złamać wszystkie zasady. To sprawia, że ona nam się nie nudzi i nieustannie daje przyjemność. 😉\nAbsolutnie się z Tobą zgadzam! 🙂\nTo z ramką wyszło świetnie! 🙂\n← Cypr – praktyczne porady przed wyjazdem\nOceanarium w Alesund – miejsce dla dzieci i dla dorosłych →


Ceny truskawek szybko nie spadną. Plantatorzy ponieśli dodatkowe koszty\nUjemne temperatury sprawiły, że część kwiatów wymarzła, co już dziś wpływa na ceny owoców. Plantatorzy otwarcie przyznają, że ceny truskawek będą wysokie i szybko nie spadną. Przymrozki zmusiły plantatorów do dodatkowej pracy, która wiąże się z dodatkowymi kosztami.\nRozpoczyna się sezon na polskie truskawki. Plantatorzy w Polsce, którzy uprawiają truskawki w szklarniach, już rozpoczynają zbiory. Ich ceny, jak podaje WP, już dziś wynoszą od 30 zł/kg w hurcie, a na bazarach do 50 zł/kg. Jak przewidują plantatorzy, ich ceny szybko nie będą spadać. Mroźne kwietniowe noce i przymrozki opóźniły zbiory owoców zarówno spod osłon foliowych, jak i gruntowych.\nJak przyznał Jacek Wysocki, plantator z Mazowsza w rozmowie z WP, w tym roku do przykrywania truskawek wykorzystywał dwie warstwy folii, ale chłód i tak wpłynął na owoce, uszkadzając je na wielu plantacjach. Co za tym idzie, owoce mogą być słabszej jakości. Plantator nie spodziewa się, że ceny truskawek szybko spadną. Plantator obawia się nawet, że truskawek może nawet zabraknąć.\nDodatkowe koszty dla plantatorów\nZe względu na przymrozki plantatorzy musieli wykonać więcej dodatkowej pracy, która wiąże się z wyższymi kosztami. Hanna Andrzejewska, plantatorka truskawek z Sarbinowa w rozmowie z TVP przyznała, że koszty włókniny wynoszą 6,5 tysiąca złotych brutto na jeden hektar, do tego doliczyć trzeba koszty jeszcze droższej folii i robociznę.\nPlantatorzy otwarcie przyznają, że ze względu na wyższe koszty uprawy, ceny truskawek będą wyższe.\nOprócz truskawek krajowych konsumenci będą mieli także możliwość zakupu importowanych. Dziś na rynku w Broniszach ceny importowanych truskawek wynosił od 12 zł do 18 zł za kilogram.\nCeny truskawek w ostatnich latach\nZgodnie z danymi GUS przeciętne ceny skupu truskawek za 100 kg wynosiły:\n232,18 zł - 2010,\n250,95 zł - 2015,\n302,49 zł - 2016,\n466,33 zł - 2017,\n390,06 zł - 2018,\n383 zł - 2019.\nŹródło: WP, TVP, GUS, Bronisze.com.pl


Krzesło obrotowe Cruz QZY-1447 Furni - 3% na start | Dostawca Mebli\nhome > Produkty>Biuro i nauka>Krzesła i fotele obrotowe>Krzesło obrotowe Cruz QZY-1447 Furni\nKod produktu qzy-róż\nOparcie i siedzisko wykonane z siatki\n2 wersje kolorystyczne: czerwony i różowy\nRegulowana wysokość siedziska, podnośnik pneumatyczny\nSwobodne odchylanie do tyłu z blokadą\n537,88 zł brutto\nRodzaj nóg Kółka\nKrzesło obrotowe cruz QZY-1447 furni to idealne krzesło do pokoju młodzieżowego i dziecięcego. Podstawa została wykonana z metalu z elementami plastikowymi. Zarówno siedzisko jak i oparcie są bardzo wygodne, dostosowane do długiego odrabiania lekcji czy rozrywki przed komputerem. Model został wyposażony w pneumatyczny podnośnik, który reguluje wysokość siedziska, w związku z tym mebel sprawdzi się dla dzieci i młodzieży w różnym wieku. Nachylenie oparcia jest regulowane i posiada blokadę.\nKrzesło obrotowe cruz QZY-1447 furni dostępne jest w dwóch wersjach kolorystycznych: różowe oraz czerwone. Mebel wykonany jest z przewiewnej siatki. Idealnie sprawdzi się w pokoju dziewczynki lub nastolatki. Krzesło nowoczesne to element niezbędny w aranżacji młodzieżowego wnętrza. Firma Furni posiada w swojej ofercie wiele modeli krzeseł obrotowych.\nKrzesło obrotowe cruz cechuje\n310,24 zł In Stock\n466,46 zł In Stock\n597,30 zł In Stock


Zachęcamy do skorzystania ze szkoleń w formie e-learningu. Trwa nabór na szkolenie poświęcone chorobom świń i walce z ASF.\nData utworzenia: 11-10-2020 ; Data wydarzenia: 21-09-2020\nWarmińsko-Mazurski Ośrodek Doradztwa Rolniczego z siedzibą w Olsztynie organizuje szkolenie e-learningowe pn. "Zasady przeciwdziałania chorobom trzody chlewnej ze szczególnym uwzględnieniem Afrykańskiego Pomoru Świń".\nAutorem szkolenia jest dr inż. Rodian Pawłowski, starszy specjalista ds. produkcji zwierzęcej, chowu i hodowli trzody chlewnej. Twórca uznanej pracy doktorskiej pt. „Wpływ cech urodzeniowych prosiąt na ich późniejsze tempo wzrostu, wartość rzeźną i budowę histologiczną mięśnia najdłuższego grzbietu (m. longissimus dorsi)”.\nUdział w szkoleniu daje możliwość zdobycia lub poszerzenia wiedzy z zakresu bioasekuracji. Szkolenie jest bezpłatne, dostępne przez całą dobę do dnia 31.10.2020 r.\nCelem szkolenia jest: upowszechnianie wiedzy nt. ASF, szczególnie w zakresie zapewnienia bioasekuracji w gospodarstwach utrzymujących świnie oraz konsekwencji związanych z pojawieniem się choroby w stadzie.\nModuł 1: Zasady dla posiadaczy trzody chlewnej mające na celu zapobieganie rozprzestrzeniania się chorób zakaźnych.\nModuł 2: Bioasekuracja i zasady dezynfekcji, dezynsekcji i deratyzacji.\nModuł 3: Zasady przeciwdziałania chorobom zakaźnym trzody chlewnej na przykładzie ASF.\nModuł 4: Podsumowanie i materiały dodatkowe, test o bioasekuracji.\nWarunkiem ukończenia szkolenia jest zapoznanie się z jego treścią oraz pozytywne zaliczenie testu jednokrotnego wyboru, poprzez udzielenie co najmniej 90% poprawnych odpowiedzi. Po tym etapie uczestnik otrzyma dokument potwierdzający zaliczenie szkolenia.\nDo udziału w szkoleniu zapraszamy rolników, w szczególności producentów trzody chlewnej, mieszkańców obszarów wiejskich, uczniów szkół rolniczych, przedstawicieli instytucji rolniczych.\nOsoby zainteresowane uczestnictwem w szkoleniu prosimy o rejestrację za pomocą niżej podanego adresu:\nMożliwość rejestracji na szkolenie rozpoczęła się 21 września i trwa.\nSzczegółowych informacji o szkoleniu udziela: Joanna Zarucka, j.zarucka@w-modr.pl, tel: 665 892 879.


Drewniane półki domki i tipi - Scandi Room\nPokój dziecięcy powinien być wyposażony w wiele funkcjonalnych elementów, które dodatkowo mogą pełnić też rolę dekoracyjną. Drewniane półki nie tylko ozdobią ścianę, lecz będą też idealnym miejscem do postawienia pluszaków, książeczek i innych dziecięcych skarbów.\nJak w prosty sposób nadać wnętrzu dziecięcego pokoju skandynawskiego charakteru? Dobrym pomysłem będą drewniane półki-domki lub takie, które przypominają tipi. Łączą one w sobie dwie funkcje: dekoracyjną oraz praktyczną. Ich fantazyjny kształt z pewnością wniesie nieco bajkowego kolorytu do sypialni, a dzięki przemyślanej konstrukcji można na nich również pomieścić sporo przedmiotów.\nWszystkie produkty Scandi Room tworzymy ręcznie przy wykorzystaniu najlepszych jakościowo materiałów, które spełniają rygorystyczne normy bezpieczeństwa. Półki-tipi i maleńkie domki są wykonywane z jasnego drewna sosnowego, tak typowego dla stylu skandynawskiego. Przy składaniu zamówienia Klienci mogą wybrać kolor, na jaki mają one zostać pomalowane. Z pomocą tych niewielkich elementów wyposażenia wnętrz w szybki sposób zmienicie Państwo zwykłą sypialnię dziecięcą w bajkową krainę!


Matrioszki - Pingwinki / Small Foot Design ❤ Dziecko Expert\n» Matrioszki - Pingwinki / Small Foot Design\nKod produktu: tos3938\nJeden pingwin? Nie, cztery pingwiny!\nTe urocze figurki matrioszki są zawsze miłą niespodzianką. Pięknie pomalowany drewniany Tata Pingwin mieści całą rodzinę. Oprócz możliwości układania jeden w drugim, Mama Pingwin i dwa małe pingwiny mogą być ustawione w szeregu w zależności od wielkości wraz z Tatą Pingwinem. Te lalki matrioszki świetnie nadają się do koordynacji wzrokowo ruchowej i ćwiczenia umiejętności motorycznych.\nElementów: 4 / 8 połówek


Mieszane odczucia po szczycie | .\nMieszane odczucia po szczycie\nSukces polskiej delegacji podczas szczytu Rady Europejskiej należy uznać za połowiczny. Dobrze, że podział składki politycznej ma uwzględniać poziom zamożności krajów, ale to dopiero początek drogi. Czas ustalania konkretnych kwot dopiero przed nami. Trzeba mieć nadzieję, że wówczas rząd wykaże się podobną skutecznością.\nNiejednoznacznie postrzegam również decyzję unijnych przywódców w sprawie czeskiej. Być może nie było innego wyjścia i trzeba było poświęcić – po raz kolejny – Kartę Praw Podstawowych na ołtarzu resentymentów i uprzedzeń prezydenta Klausa.\nWszystko wskazuje na to, że już niebawem wejdzie w życie Traktat Lizboński. To dobra wiadomość. Wiadomość zła wygląda tak, że Czesi znaleźli się pod tą samą rynną co Polacy. Dzięki rządom prawicy nie będą mogli w pełni egzekwować praw gwarantowanych im przez Kartę Praw Podstawowych.\nCóż, nie po raz pierwszy przyszło nam jechać na tym samym wózku. Nadszedł czas zacieśnienia współdziałania między polską a czeską lewicą w sprawie Karty Praw Podstawowych. Prolog tej współpracy mieliśmy w sprawie tzw. tarczy antyrakietowej. Teraz przyszedł czas na napisanie właściwego dzieła. Zrobię wszystko aby zakończenie było szczęśliwe. Szczęśliwe dla polskich i czeskich obywateli.\n31 października 2009 o 19:03 napisał:\n31 października 2009 o 21:46 napisał:\nOlejniczak ma mieszane odczucia bo zrozumiał tylko – łelkam tu. Analfabeta reprezentuje nas w PE. Wstyd ! Jego popisy można pooglądać na youtube wpisując hasło komunista, albo czerwone ść…\n1 listopada 2009 o 09:42 napisał:\nSLD JEST JAK POSTKOMUNISTYCZNA SEKTA. Wy leśne dziadki macie nadzieję że Napieralski i Miller obronią was przed IPNem, prokuraturą, że będzie chwalił was za PRL itd. O TO WAM TYLKO CHODZI!\n1 listopada 2009 o 09:43 napisał:\nNIC NIE MACIE WSPÓLNEGO Z LEWICĄ!!!Dziwię się że jeszcze niektórym na lewicy widzi się koalicja z wami. Was trzeba ZATOPIĆ bo zajmujecie miejsce, zabieracie lewicy kasę. SLD WON!\n31 października 2009 o 19:56 napisał:\nNiech się pan nie martwi, ja czasami po szczytowaniu też mam mieszane uczucia,głowa do góry następnym razem będzie lepiej.\n31 października 2009 o 20:47 napisał:\nMoze i po szczycie szczytujesz.Idz ofiaro szczytowaniaPrezydent od szczytowania w domu.\nLepiej nierob nic.Nikt cie o to nie prosi.Lepiej szczytuj a sprawy karty zostaw innym.Złozyli sie glosami abys wszedł wiec to szanuj i przesiedz do konca i milcz.Bo co bys nie zrobił jest po prostu złe.I raz musisz to zrozumiec.Ze wszystko psujesz.Od poczatku wejscia.Sam smrod.Karte wez sobie do domu.I szczytuj.A karte praw podstawowych zostaw.I czechow tez zostaw bo jestes malutki i w Uninie potrzebny.IDZIE WSZYSTKICH SWIETYCH.a ten Klausa chce pouczac.\nA kiedy Polska wycofa się z Afganistanu? W Brukseli już wiedzą?\n2 listopada 2009 o 17:09 napisał:\npanie wojtku …………………..wresce sld powinło cos zrobic sprawie zwiosków homo jestesce lewica czy prawica bo jeszcze troche too pis bedze za a wy pszecif miejszosci ……………….zrubce wresce projekt ustawy debate .,..


Sarah Hayward z rady dzielnicy Camden stwierdziła, że proponowane ceny są zdecydowanie wyższe od „przystępnych”: „Boris Johnson pokazał swoją prawdziwą twarz. Stało się jasne, że nie chce, aby w Londynie mieszkali biedni ludzie” - twierdzi Hayward.\n„Boris Johnson z idei budowy lokali, dostępnych dla przeciętnego obywatela po prostu się nabija” - twierdzi James Murray, członek komisji mieszkaniowej dzielnicy Islington. „Koszt wynajęcia jednopokojowego mieszkania w tej lokacji nie przekracza 175 funtów miesięcznie, a ludzie i tak mają problem, żeby sobie na to pozwolić. Pomysł, że czynsze o 100 funtów wyższe będą dalej w ich zasięgu jest po prostu śmieszny” - twierdzi Murray i dodaje: „Johnson albo nie wie, co to są 'przystępne ceny' albo zwyczajnie ma to gdzieś” - twierdzi.\nRzecznik Urzędu Burmistrza odpiera zarzuty: „Cena za metr kwadratowy została ustalona na poziomie, na jaki wskazywały analizy sprzedaży, wynajmu i innych kosztów dostarczone przez konsultantów” - twierdzi rzecznik.


Chilling Adventures of Sabrina niedługo wraca z 3. sezonem na Netflix\nNetflix zapowiedział trzeci sezon Chilling Adventures of Sabrina\nod Dariusz Filipek 8 grudnia 2019, 02:50 2.7k Views 0 Comments\nKoniec czekania na trzeci sezon Chilling Adventures of Sabrina. Serial wraca w przyszłym miesiącu na Netflix.\nChilling Adventures of Sabrina to opowieść o nastolatce, która tkwi w rozkroku pomiędzy światem ludzi a rzeczywistością pełną czarów i koszmarów rozgrywających się na jawie. Widowisko czerpie pełnymi garściami z pomysłu zawartego na kartach komiksu. Serial szybko zyskał oddanych widzów, którzy poza serwowaniem opowieści z dreszczykiem, pokochali stylową oprawę produkcji oraz błyskotliwą narrację.\nPierwszy sezon przypadł do gustu krytykom, którzy na Rotten Tomatoes wystawili Sabrinie uśrednioną ocenę 7,77/10. Odcinek specjalny Zimowa opowieść spodobał się nieco mniej i oceniono go na 6,56/10. Widowisko nieco nadrobiło w drugim sezonie, który może się pochwalić notą 6,88/10. Widzowie na IMDB oceniają serial na 7,7/10, a na Filmwebie na 7,3/10.\nTwórcą widowiska jest Roberto Aguirre-Sacasa, a w tytułową bohaterkę wciela się Kiernan Shipka. Piekielnych przygód ciąg dalszy nastąpi już w piątek 24 stycznia. Trzeci sezon będzie miał 8 odcinków.\nJeśli dłuży Wam się czekanie na trzeci sezon, to tutaj możecie kupić komiks, który dał życie serialowi lub książkę, która jest prequelem do widowiska.\nChilling Adventures of SabrinaChilling Adventures of Sabrina sezon 3Chilling Adventures of Sabrina zwiastunNetflixNetflix horrorynetflix serialenetflix styczeń 2020seriale styczeń 2020Zwiastun


Ekologiczna kostka Farmerska. Nawierzchnia os. Oaza w Juracie | Portal dla kobiet NaObcasach.pl\nHome Bez kategorii Ekologiczna kostka Farmerska. Nawierzchnia os. Oaza w Juracie\nEkologiczna kostka Farmerska. Nawierzchnia os. Oaza w Juracie\nPozbawiona dekoracyjnych detali architektura osiedla Oaza w Juracie zachwyca nie tylko oryginalną estetyką, ale harmonijnie wpisuje się w klimat nadmorskiej miejscowości. Niebanalna estetyka klasyki w nowoczesnym wydaniu podkreślona została charakterystyczną kompozycją nawierzchni z kostki Farmerskiej.\nJurata to urocze miejsce otoczone z jednej strony wodami Zatoki Puckiej, a z drugiej morzem Bałtyckim. Usytuowana na Półwyspie Helskim enklawa przyciąga nie tylko walorami przyrodniczymi. W trosce o środowisko naturalne ilość miejsca pod zabudowę, została administracyjnie w istotny sposób ograniczona, co sprawiło, że pod względem architektonicznym Jurata stała się miejscem wyjątkowym.\nDbałość o estetykę i charakter otaczającej przestrzeni znalazło odzwierciedlenie w prostej, nowoczesnej formie brył dwupoziomowych segmentów osiedla Oaza zaprojektowanego przez gdyńską pracownię Arch Deco. Oryginalny design pozbawiony zbędnej ornamentyki nawiązuje w dyskretny sposób do marynistycznego charakteru miejscowości. Zabieg ten możliwy był dzięki zastosowaniu dużych powierzchni przeszkleń, białych bocznych ścian zewnętrznych oraz wykonanej z egzotycznego Meranti drewnianej elewacji. Surowym formom brył budynków lekkości dodają szklane balustrady w ramach ze stali nierdzewnej. Po zmierzchu walory architektoniczne budynków i otoczenia podkreśla dyskretnie światło z opraw oświetleniowych.\nW tak udanej aranżacji przestrzeni jej elegancję akcentuje nawierzchnia wykonana z kostki Farmerskiej. Minimalistyczne odcienie szarości stanowią idealnie dopełnienie kolorystyki budynków i harmonijnie wtapiają się w naturalną barwę przestrzeni. Dzięki szerokim fugom rosnąca pomiędzy przestrzeniami kostki zieleń tworzy jednocześnie ciekawy akcent dekoracyjny.\n– Charakter nawierzchni znakomicie harmonizuje zarówno z architekturą jak i otaczającą ją zielenią, ale wybór materiału nie był podyktowany jedynie względami estetycznymi, ale także konkretnymi wymogami. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakłada, przy nowopowstających inwestycjach, określony procent powierzchni biologicznie czynnej. Warunki te spełniała kostka Farmerska, ponieważ powierzchnia biologicznie czynna nawierzchni z niej wykonanej dochodzi do 23%. Materiał ten szczególnie znajduje zastosowanie w miejscach gdzie woda deszczowa powinna szybko wsiąkać w podłoże. Ponadto ze względu na swoje walory technologiczne kostka jest materiałem bardzo wytrzymałym. Znakomicie sprawdza się na parkingach oraz podjazdach gwarantując przy tym komfort i wygodę poruszania – wyjaśnia arch. Dawid Kuptz, z firmy Libet.\nKostka Farmerska należy do produktów, które uznane zostały przez Instytut Ochrony Środowiska za przyjazne środowisku. Na rynku kostek brukowych tylko firma Libet może pochwalić się dokumentem potwierdzającym, że betonowe kostki brukowe oraz płyty nawierzchniowe z linii ECO są nie tylko bezpieczne dla środowiska, ale nie zawierają w swoim składzie substancji, które mogłyby negatywnie na nie oddziaływać: nie zakłócają naturalnej wegetacji roślin oraz stanowią integralną część powierzchni biologicznie czynnej. Dzięki stosowanym przez Libet rozwiązaniom oraz technologiom przyjaznym środowisku, zaleta ta dotyczy wszystkich produkowanych przez firmę wyrobów.\nLibet jest obecnie jedynym krajowym producentem kostek i płyt betonowych, którego produkty otrzymały pozytywną opinię Instytutu Ochrony Środowiska. Przeprowadzone w Instytucie Ochrony Środowiska – Państwowy Instytut Badawczy badania potwierdziły, że produkty wykończenia nawierzchni autorskich kolekcji Stream Line oraz Iberia wraz z kostką Farmerską i płytą Ażur, należącą do grupy produktów przemysłowych, nie zawierają w swoim składzie substancji, które mogłyby negatywnie oddziaływać na środowisko nie tylko w trakcie użytkowania wykonanych z nich nawierzchni, ale także w procesie produkcji. Ponadto, produkty te należące do linii ECO, umożliwiają ułożenie nawierzchni o znaczącym procencie powierzchni biologicznie czynnej – od 5,8 % do ok. 50%. Opinia potwierdza tym samym, że produkowane przez firmę Libet wyroby nie zakłócają naturalnej wegetacji roślin oraz stanowią integralną część powierzchni biologicznie czynnej. Mimo, że opinia IOŚ dotyczy czterech produktów, to zastosowane w procesie produkcji przyjazne środowisku rozwiązania i technologie dotyczą wszystkich wytwarzanych przez firmę Libet wyrobów.\neco kostkakostka brukowakostka farmerskaLibet\nPrezenty last minute z Aforti Finance S.A.\nPonad 1 100 000 pełnych talerzyków i 505 ton żywności w tegorocznej edycji Podziel się Posiłkiem!


Piszę tę notkę w dniu, w którym mieliśmy spotkanie z naprawdę dużym podmiotem na polskim rynku, z którym stała i długofalowa współpraca na mobile UX byłaby spełnieniem jednego z kilku moich zawodowych marzeń. Tuż po spotkaniu targały mną i osobami, z którymi tam byłam, mieszane emocje - rozum walczył z sercem na wykluczające się, aczkolwiek obustronnie bardzo rzeczowe argumenty. - Trzymamy się swoich zasad, na które zdecydowaliśmy się jakiś czas temu - orędował Rozum. - No ale ale… ale oni byli naprawdę fajni, oni chcieli inaczej niż ci poprzedni - kontrowało Serce. - Nie, nie, nie! Już były podobne sytuacje, gdy się naginaliśmy i zawsze wychodziło tak samo: figa z makiem - trwał przy swoim Rozum. - Ten jeden ostatni raz - miauczało Serce - dla Takiego Klienta trzeba było się nagiąć i przygotować to, czego chcieli…\nZ każdym kolejnym kwadransem Rozum przechylał szalę zwycięstwa na swoją stronę. Masz zasady? To się ich trzymaj! Głupie przecież nie są. Ale wyjaśnijmy wszystko od początku…\nmobee dick jesienią tego roku skończy 4 lata. Jesteśmy zespołem strategów, badaczy i projektantów, którzy specjalizują się w projektowaniu rozwiązań internetowych i mobilnych, mając hopla na punkcie udoskonalania doświadczeń ludzi z telefonem w rękach. Mam poczucie, że już na tym etapie rozwoju małej agencji osiągnęliśmy na polskim rynku bardzo wiele: projektowaliśmy rozwiązania dla największych: Agora, Rainbow Tours, kilka naszych projektów zdobyło wyróżnienia w konkursach branżowych, m.in. Żabka, Warta Mobile, doradzaliśmy m.in. Meritum Bankowi, PKP, PRESS- SERVICE Monitoring Mediów, Ministerstwu Cyfryzacji, realizowaliśmy projekty badawcze na rzecz dużych i znaczących projektów, np. dla Getin Noble Banku, udowodniliśmy, że mobilność to nie moda a realna potrzeba – od początku działalności, ku zdziwieniu niektórych firm, którym ‚nie idzie’ na rynku mobile, utrzymujemy się tylko z projektów mobilnych (realizujemy przede wszystkim strategie, badania, testy i projektowanie interfejsów stron RWD i aplikacji mobilnych), przekonaliśmy już kilkadziesiąt firm, że warto rozdzielać UX od DEV (nie zatrudniamy i nie planujemy zatrudniać developerów aplikacji mobilnych, tylko każdorazowo współpracujemy z zewnętrznymi partnerami i model ten sprawdza się cudownie), cały czas jesteśmy o krok przed branżą, torując jej drogę w nowych kierunkach (np. teraz edukujemy w temacie botów, podczas gdy spędzają one sen z powiek developerom klasycznych aplikacji mobilnych - przeczytajcie sobie dyskusję pod tym postem).\nObsługiwalibyśmy jeszcze większe marki, gdyby nie kulawa specyfika przetargów, z którą się nie zgadzamy, a w której czasem uczestniczymy. Scenariusz tego naszego “uczestniczenia” wygląda zwykle tak:\n1. Brief od klienta dla agencji zawiera m.in. prośbę o przygotowanie do oferty projektów graficznych 2-3 podstron.\n2. Nasza odpowiedź brzmi: „Nie przygotujemy, bo nie pracujemy w ten sposób. To, o co prosicie jest nierozsądne, bo A…, B…, C…” (w dalszej części tekstu przytoczę wszystkie nasze argumenty).\n3. Klient myśli: „Oooo, jacy dziwni! Jedyni, którzy nam odmówili! No ale mają w sumie dobre portfolio, polecają ich… Zaprośmy ich na spotkanie – przyjrzymy się tym dziwakom z bliska. Niech no się nam wytłumaczą f2f.”\n4. Na spotkaniu z nami firma ta mówi: „Jesteście super. Fajnie się gadało. Robicie dobrą robotę. Aaale…”\n5. Finał: ‚Wiecie - procedury. Nie przygotowaliście tego, czego wymagaliśmy w przetargu. Wygrywa ktoś inny, komu przyznaliśmy najwięcej punktów w naszych korpo-tabelkach za zrealizowanie wymagań zapytania ofertowego.’\nPrawie 2 lata temu podjęliśmy decyzję o nieprzygotowywaniu makiet i/lub projektów graficznych i/lub prototypów nieodpłatnie na rzecz udziału w przetargach i konkursach ofert. I konsekwentnie się tego trzymamy. Wygrywamy u tych, którzy mogą i chcą naginać zasady takich procesów ofertowych. Przegrywamy niestety u największych – ci są zbyt zatwardziali w swoich dotychczasowych regułach.\nTo nie tak, że strzelamy focha i mówimy “nie, bo nie” na przekór. Mamy szereg argumentów, jak również sporo obaw, które każdorazowo przedstawiam takim klientom i które chciałabym zebrać w tym poście.\nNIE PRACUJEMY ZA DARMO!\nZapytania ofertowe z prośbą o darmowe projekty przychodzą do agencji odkąd pamiętam. Kiedyś były ciekawym eksperymentem. Przegapiłam moment, w którym stały się normą dla moich kolegów z branży. Koledzy z branży (z dużych agencji, które na co dzień podziwiam) nazywają to „budowaniem relacji z klientem” i mówią to z takim przekonaniem, że widzę, jak mocno sami w to wierzą! Ja mam na to o wiele bardziej nieparlamentarne określenie, które zachowam dla siebie - staram się być kulturalna, gdy zabieram głos publicznie ;) Napiszę więc dyplomatycznie, że dla mnie to, z jednej strony, po prostu frajerstwo pracować za darmo, a z drugiej strony – tupet, skoro można tego tak bezpardonowo wymagać.\nOdpowiedzcie szczerze z ręką na sercu: naprawdę czujecie się z tym w porządku? Mi wstyd byłoby poprosić. Bardzo niekomfortowo jest mi tak pracować. Jak również nie stać mnie, żeby mojemu zespołowi płacić ze swojej kieszeni za czas poświęcony na klienta, który ani myśli nas wynagrodzić.\nŻaden taki podobny przetarg, który był moim udziałem, nie pozostawił dobrych wspomnień. Od tej reguły jest tylko jeden jedyny wyjątek. Z sentymentem wspominam przetarg dla Nivea Polska z roku 2008, do którego agencja, w której wówczas prowadziłam dział sprzedaży, została zaproszona razem z innymi 4 agencjami do złożenia oferty. Wszyscy mieliśmy podane do wiadomości, kto dokładnie konkuruje. Za udział w przetargu otrzymaliśmy wszyscy po kilka tysięcy złotych wynagrodzenia. Wynagrodzenie to oczywiście nie pokrywało kosztów agencji, potrzebnych do przygotowania oferty, ale było symbolem, że koncernowi wyraźnie zależy na jakości składanych ofert. Przetarg ten wygrałam. Skoro klientowi zależało, to nam również. To był jedyny przetarg, w którym uczestniczyłam i w którym było oferowane rejection fee. Chlubny wyjątek wart naśladowania.\nWniosek z tego jest prosty: jeśli organizujesz przetarg z prośbą o przygotowanie bogatej oferty, oferuj za to wynagrodzenie. Simple as that.\n„…Jak to?! To mam zapłacić 18 agencjom?” Trafiony zatopiony. Jeśli teraz czujesz wagę pieniądza, na pewno rozumiesz, ile bezsensu jest w takich działaniach. Za dużo agencji do obdarowania? Zapraszaj więc mniej, przyłóż się na dokładną selekcję agencji, do których się zwracasz. Często już jedna rozmowa wystarczy, by się zorientować, że agencja „nie dowiezie”. Da się zorganizować bardzo merytoryczny konkurs ofert z max 5 konkurującymi ze sobą agencjami.\nPrzetargi, do których zapraszane są agencje, od których oczekuje się projektów w ofertach, przygotowanych na koszt agencji, są skazane na niepowodzenie, a przynajmniej ogromne ryzyko, zarówno z punktu widzenia klienta, jak i z punktu widzenia agencji. Ogólnie mówiąc, klient nie szanuje tego, co otrzymał za darmo, a agencja nie przykłada się WYSTARCZAJĄCO do projektu, bardzo często robiąc go na kolanie i pracując na bardzo dużym poziomie niewiedzy, czego klient faktycznie potrzebuje. W efekcie klient nie dostaje tego, czego oczekuje. A tak łatwo jak projekty dostał, tak lekką ręką wyrzuca je do kosza. Co więcej, w takim układzie agencja nie ma możliwości przedstawić się w sposób w pełni profesjonalny.\n2. NIE GRAMY W GRY, KTÓRYCH REGUŁY SĄ TAJEMNICĄ.\nPo stronie agencji (różnego typu: reklamowych, interaktywnych, a teraz swojej UX-owej) pracuję już dwunasty rok z rzędu. Tak długie doświadczenie w agencjach pokazało mi szereg przykładów, jak wcale nierzadko kończą się takie przetargi. Łącznie z przykładami patologicznymi, gdzie klient robi przetarg wcale nie po to, by wybrać nowego partnera do współpracy. To może być niezobowiązująca próba wysondowania rynku. Albo sposób na zebranie pomysłów, które potem w większości lub w całości można zrealizować inną drogą niż za pośrednictwem zwycięskiej agencji („skoro dali to bierzemy i wdrażamy samodzielnie lub ze swoim obecnym dostawcą, niższym kosztem, jako swoje” - w briefach bywają przecież zapisy, że „dokumentacja dostarczona jako odpowiedź na zapytanie ofertowe staje się nieodpłatnie własnością Zamawiającego”). Bardzo często przetargi nie zostają rozstrzygnięte i nie zostaje wybrany zwycięzca (wszak w briefie widnieje kolejny uprzejmy zapis, iż klient “zastrzega sobie prawo do odwołanie postępowania ofertowego bez podania przyczyny”). Przerywanie przetargów bez podawania transparentnych powodów zdarza się częściej niż można się tego spodziewać. Dalej, zapraszanie kilku, kilkunastu agencji (a nawet kilkudziesięciu – widzieliśmy i takich klientów, którzy zdradzali to oczywiście przez pomyłkę, np. adresując korespondencję i myląc wiersz UDW z DW:), a następnie przejrzenie ich propozycji ofertowych absolutnie nie daje możliwości, aby je szczegółowo przeanalizować i wybrać faktycznie najlepszą. Konkurs sprowadza się więc wyłącznie do oceny, który obrazek jest „ładniejszy”, który lepiej trafia w gusta prezesa, co z punktu efektywności projektu, może okazać się koszmarną pomyłką.\nAle o so hozi? Nie pracujesz za darmo? Cudnie. To nie pracuj. Po co piszesz i osłabiasz swoją przewagę konkurencyjną?\nPani Moniko. Rozumiem, że o kilku sprawach nie mogła już Pani napisać. Bo nie wypadało.\nPo pierwsze: w wielu przetargach zleceniobiorca jest wybrany już przed przetargiem a sam przetarg ma jedynie zalegalizować wybór\nPo drugie: money, money, money; pieniądze pod stołem; niestety codzienność\nPo trzecie: dla wewnętrznej przejrzystości w komisjach przetargowych zasiadują niejednokrotnie osoby niekompetentne, i nie chodzi tu bynajmniej o niekompetentne osoby z marketingu ale na przykład panią z działu zamówień czy dyrektora finansowego a wszyscy oni mają równe głosy\nTyle. Jutro też jest dzień.\nSerce i Rozum? Czyżby Pomarańczowi? Wcale by mnie to zdziwiło :/


Konkursy KChA - https://chemia.uwb.edu.pl/\nMain page » Ads » Konkursy KChA\nStrona główna » Ogłoszenia » Konkursy KChA\nKomitet Chemii Analitycznej PAN ogłasza konkurs "Najlepsze Doktoraty" (edycja 2020). Zgłoszenia będą przyjmowane wyłącznie drogą elektroniczną do dnia 19.01.2020. Szczegółowe informacje dotyczące wniosków zawarte są w Regulaminie Konkursu na stronie Komitetu Chemii Analitycznej\nKomitet Chemii Analitycznej PAN ogłasza konkurs na Nagrodę za wyróżniającą się habilitację z dziedziny chemii analitycznej (edycja 2020). Zgłoszenia będą przyjmowane wyłącznie drogą elektroniczną do dnia 19.01.2020. Szczegółowe informacje dotyczące wniosków zawarte są w Regulaminie Konkursu na stronie Komitetu Chemii Analitycznej\nKomitet Chemii Analitycznej PAN ogłasza konkurs na Nagrodę Naukową Komitetu Chemii Analitycznej PAN za wybitne osiągnięcie w zakresie chemii analitycznej (edycja 2020). Zgłoszenia będą przyjmowane wyłącznie drogą elektroniczną do dnia 30.01.2020. Szczegółowe informacje dotyczące wniosków zawarte są w Regulaminie Konkursu na stronie Komitetu Chemii Analitycznej


TAXI Ruda śląska | Trans-speed Przeprowadzki - taksówki dla\nPrzeprowadzki Skowronków 2/13\nZawieziemy Cię z i do Trans-speed Przeprowadzki Ruda śląska, wezwij taksówkę w Adam Taxi tel.:+48666388830. Miejsce to znajduje się w dzielnicy Bykowina Ruda Śląska przy ulicy Skowronków i jest obsługiwane przez korporację Adam Taxi Ruda Śląska online Taksówki dla Ciebie. Miejsce to Pracuje w branży Przeprowadzki zobacz to miejsce na mapie, obszaru obsługiwanego w pobliżu Taxi Ruda Śląska.\nObsługujemy klientów indywidualnych i biznesowych, zapewniamy wszystkim najwyższy standard obsługi, przystępne ceny i jazdę w wygodnych warunkach, najtansze taxi ruda.\nDzisiejszy taksówkarz to osoba sympatyczna, schludna i zadbana, godna zaufania Klientów, które wymagane jest do wykonywania zawodu taksówkarza. Czas, gdy taksówki służyły do przewożenia ludzi z miejsca na miejsce minęły bezpowrotnie. Dzisiaj taksówkarze, wykonują szereg różnego rodzaju innych usług.\nbrak niejasnych opłat, zrozumiały cennik taxi. Nasz firma zapewnia szereg rozwiązań. Ze swojej strony zapewniamy rzetelność w wykonywaniu zleconych nam zadań. Naszym priorytetem jest wykonywanie usług na wysokim poziomie przy zachowaniu przystępnych cen.\nSzukasz taksówki Ruda Śląska w dzielnicy Bykowina? Zamów w Adam Taxi tel.:+48666388830. Zatrudniamy tylko licencjonowanych taksówkarzy, nasze taksówki to wygodne auta, przejrzyste stawki, nie mamy ukrytych opłat, jasny cennik taxi. Taksówki Adam Taxi znajdują się w obrębie miasta Ruda Śląska. Aby ograniczyć czas oczekiwania do minimum, Twoje zamówienie taxi w dzielnicy Bykowina Skowronków jest wysyłane do najbliższego kierowcy znajdującego się w Bykowina ul. Skowronków, Ruda Śląska lub jej okolicach. Daje gwarancję to, że docieramy do klienta najszybciej w mieście. Na terenie miasta Rudy śląskiej znajdziesz kilka korporacji taksówkarskich takich jak Skorpion, West, Express, Tele, Speed, porównanie cen znajdziesz na naszej stronie. Taksówki West Taxi Taxi Skorpion Express Taxi Tele Taxi Speed Taxi to jedna z korporacji w Rudzie Śląskiej, świadczy swoje usługi również na terenie miast ościennych, usługi przewóz osób na lotnisko oraz drobne zakupy. To godna polecenia korporacja taksówkarska jako alternatywna dla Adam Taxi Ruda Śląska. Zadzwoń pod numerem telefonu +48 666 388 830. Z nami możesz mieć pewność, że do Trans-speed Przeprowadzki Ruda śląska dotrzesz szybko i pewnie.\nTaxi Ruda śląska ☎ 666 388 830 w pobliżu Trans-speed Przeprowadzki Bykowina przywiozą Cię taksówki Adam na ul. Skowronków prosto do celu Oferujemy przejazdy w dobrych cenach, zawieziemy Cię na lotnisko i w wybraną punkt na terenie aglomeracji śląskiej oraz w dowolne miejsce w kraju. Adam Taxi Ruda Śląska Bykowina, zamówisz dzwoniąc pod numer 666 388 830. Oferujemy usługi na wysokim poziomie, szanujemy Państwa komfort i bezpieczeństwo. Nasze taksówki znajduja się w dzielnicach Rudy Śląskiej: Orzegów, Godula, Ruda, Chebzie, Nowy Bytom, Bielszowice, Bykowina, Wirek, Halemba, Kochłowice, Czarny Las.\ntaryfa taxi niedziele swieta\nSkowronków 2/13, 41-705 Ruda Śląska


Dieta na trądzik. Co szkodzi a co pomoga zwalczyć trądzik? Co jeść a czego nie jeść? Jak pozbyć się trądziku. Wskazówki. - Basia Smoter inspiruje\nDieta na trądzik. Co szkodzi a co pomoga zwalczyć trądzik? Co jeść a czego nie jeść? Jak pozbyć się trądziku. Wskazówki.\nAutor: Basia Smoter 10 października 2016\nDieta na trądzik. Dieta jest bardzo ważnym elementem w walce z trądzikiem. Prawidłowo dobrany jadłospis bez produktów pro zapalnych jest w stanie skutecznie uleczyć nas z trądziku, który coraz częściej ma podłoże żywieniowe. O tym, że jesteśmy tym co jemy to chyba wie każdy. Ale czego nie jeść, jeśli chce się mieć piękną skórę bez niedoskonałości? Co wyeliminować z diety, gdy mamy problemy z trądzikiem? Może problem ze skórą nie tkwi w niewłaściwej pielęgnacji i kolejny krem za 300zł nam nie pomoże jeśli nie zmienimy diety. Dlatego poświęćmy parę minut aby przyjrzeć się temu jak wpływa jedzenie na stan naszej skóry i które produkty powodują trądzik i zmiany skórne.\nDieta na trądzik. Dieta a trądzik, jadłospis.\nNie podam tutaj określonych dań. Jadłospis na trądzik to kwestia wyćwiczenia i własnej obserwacji. Po pewnym czasie sami zauważycie co Wam faktycznie pomaga, a co szkodzi. Opis ten powstał na podstawie mojej wiedzy szkolnej i szkoleniowej, rozmów z lekarzami oraz bazy własnego doświadczenia – a to myślę, że jest ważniejsze niż podręcznikowe porady. Jedno pewne i nie ma co się z tym spierać, sposób naszego odżywiania i nasza dieta odgrywa kluczową rolę jeśli chodzi o stan naszej skóry. Lecz nie tylko samej skóry, bo również włosów i paznokci. Ja bardzo żałuje, że w momencie kiedy byłam nastolatką nikt tak naprawdę mi nie przedstawił wytycznych co do diety na trądzik i jakby nie było dalej lekarzom jest łatwiej wypisać kolejny antybiotyk niż zając się żywieniem pacjenta. Odpowiednie odżywianie przy trądziku może być zdecydowanie kluczem do sukcesu.\nTrądzik, czego nie wolno jeść.\nCzego nie wolno jeść przy trądziku? Co zwiększa wielkość trądziku i wysyp krostek. W dzisiejszych czasach ta lista jest niestety bardzo długa, ale bez tego da się żyć. Ja po wyeliminowaniu już kilku podpunktów zauważyłam znaczną poprawę jeśli chodzi o stan skóry i zdrowia. I wprowadzam te rewolucje małymi kroczkami do żywienia moich chłopaków. Jestem przekonana, że wyjdzie to nam wszystkim to na dobre. Wolę wydać troszkę więcej pieniążków na dobre jedzenie niż na lekarstwa. Zacznijmy od najbardziej spektakularnej rzeczy, w walce z trądzikiem należy ograniczyć spożywanie mleka.\nOgraniczyć lub zrezygnować ze spożycia mleka.\nPodobno mleko to samo zdrowie i szczególnie dzieci mają pić dużo mleka. Naprawdę? Większość krów jest karmiona hormonami, aby w kółko przez cały rok produkowały mleko i to w dużych ilościach. Pijąc mleko, jedząc jogurt, ser czy lody fundujemy swojemu organizmowi dodatkową dawkę hormonów, które po pewnym czasie są w stanie kompletnie rozregulować naszą gospodarkę hormonalną. Gospodarkę, która jest tak niezwykle ważna do prawidłowego funkcjonowania nie tylko naszej skóry i włosów, ale do harmonii w naszym organizmie. Chodzi tutaj również o coraz większą bezpłodność i przedwczesne dojrzewanie u dzieci. Oczywiście jeśli mamy mleko od zaufanych krówek nie musimy popadać w paranoje. Jednak mleko powoduje również stany zapalne w naszym organizmie, co wpływa na wykwity na naszej twarzy. Dlatego my w domu jeśli już spożywamy mleko to roślinne, ale nie popadamy w histerie gdy raz za czas zjemy lody, ser, lub jogurty.\nNie jedz mięsa, wpływ mięsa trądzik.\nŁatwo się mówi nie jedz mięsa. Przecież jesteśmy Polakami – jednym z najbardziej mięsożernych narodów. W większych hodowlach, czyli w tych których od mięsa kupujemy w sklepach, zwierzęta są karmione mieszankami hormonów wzrostu, steroidów i antybiotyków. Wpycha się w nie pokarm, który powoduje nie tyle odżywienie co szybszy przyrost masy. Jedząc takie mięso dostarczamy naszemu organizmowi, również substancji którymi karmione były te zwierzęta. Jak łatwo się domyślić, nie jest to zdrowe dla naszego organizmu. Powoduje wiele dolegliwości i stanów zapalnych. Najzdrowsze byłoby przejście na weganizm i zrezygnowanie z produktów zwierzęcych. Jednak to wszystko jest tak ukorzenione w naszej psychice, ponieważ od małego słyszeliśmy “trzeba jeść mięsko żeby być silnym”, że trudno nam z tego zrezygnować. Ale trzeba zrobić krok do przodu i podjąć świadomą decyzję. Jedzenie to które jedli nasi dziadkowie kilkadziesiąt lat temu, od tego które teraz jest nam serwowane bardzo się różni i niestety nie wychodzi nam to na dobre. Ja przyznam szczerze, że do przejścia na weganizm jest mi coraz bliżej.\nWpływ cukru na trądzik. Zredukuj ilość cukru.\nCukier osłabia nasz układ odpornościowy, który nie jest w stanie zwalczyć bakterii, a są one głównym czynnikiem trądziku oraz stanów zalanych. Mało tego, cukier zwiększa zakwaszenie organizmu, które powoduje zwiększoną ilość bakterii, które powodują m.in trądzik a organizm sobie z nim nie radzi ponieważ jest zakwaszony i kółko się zamyka. Zatwardzenie, które jest spowodowane również nadmierną ilością spożywania cukru, też beznadziejnie odbija się na stanie naszej skóry. Grzyby również lubią cukier, drożdżaki bardzo chętnie namnażają się w słodkich organizmach. Infekcje pochwy czy wspomniane w ostatnim wpisie zajady bardzo często wywołują właśnie drożdżaki, zwabione zakwaszonym organizmem.\nUnikaj produktów pszennych i źródeł glutenu przy trądziku.\nO glutenie, więcej się dowiedziałam przy okazji Ania Lewandowska stała się TOP. Pszenica jest bardzo kwasotwórcza i prozapalna. W ogromnym stopniu zakwasza nasz organizm, znajduje się w niej gluten, którego ograniczenie wpływa bardzo pozytywne na stan skóry nie tylko z trądzikiem, ale i skóry wrażliwej.\nWniosek : Im więcej bakterii, toksyn i innego dziadostwa w organizmie, tym mniej zdrowo będzie wyglądała skóra.\nCo jeść na trądzik? Co jeść aby pozbyć się trądziku.\nRyby są najlepszym źródłem kwasów omega 3, które nie tylko świetnie wpływają na nasz mózg i funkcjonowanie naszego organizmu ale też pomagają zwalczyć problemy zapalne. Łosoś, Makrela, Sardynki, Śledź i Halibut – dobrze byłoby wprowadzić te rybki do diety.\nProdukty bogate w cynk i selen. Pasta cynkowa jest bardzo popularna jeśli chodzi o leczenie trądziku, krostek zmian skórny. Cynk przyśpiesza gojenie skóry. Bogate w cynk są m.in : jajka, migdały, fasola czerwona, cebula, groszek czy marchew. Selen, który niweluje zaczerwienienia i przebarwienia skóry znajduje się w dużej mierze w rybach morskich, w grochu, gruszkach, rzodkiewkach, pomidorach, pietruszce i fasoli.\nCo pić na trądzik?\nNa trądzik najlepiej pić wodę. Odpowiednie nawodnienie organizmu jest kluczowe. Dzięki wodzie, organizm lepiej trawi i sprawnie usuwa toksyny, które nie zalegają już w naszym organizmie. Badania dowodzą – i z tym się absolutnie zgadzam bo sprawdziłam to na sobie, ludzie bardzo często mylą pragnienie z głodem. Bardzo często zamiast zjeść pustą przekąskę, by zaspokoić organizm wystarczy szklanka wody. Ciemne kręgi pod oczami oznaczają coś więcej niż fakt, że jest się niewyspanym i zmęczonym. Zmiany pod oczami są najczęściej spowodowane odwodnieniem i niewłaściwym odżywianiem. Oczywiście na trądzik jest bardzo dobrze też pić dodatkowo zioła, które wspomagają usuwanie toksyn z organizmu i wspomagają trawienie. Może to dla niektórych okaże się zaskakujące, ale jest jedna prawda – zdrowie a zatem wygląd naszej skóry zaczyna się od jelit.\nWięcej informacji na temat walki z trądzikiem już niebawem. Aby być na bieżąco z informacjami o walce z trądzikiem i z newsami ze świata Beauty polubcie\nBasia Smoter Blog na Facebooku, a moje życie prywatne możecie śledzić na Instagramie – basiasmoter. Mam też dla Was kilka niezwykle ciekawych linków. Do zobaczenia 🙂\n> Czy leczyć trądzik izotretynoiną? Fakty i Opinie.\n> Domowe sposoby na trądzik. To naprawdę działa.\n> Maseczki na trądzik. Oczyszczające maseczki na trądzik – te polecam.\n> Czy przetrzymywanie włosów bez mycia przedłuża ich świeżość. Fakty.\n> Zniszczone paznokcie po hybrydzie. Jak zregenerować zniszczone paznokcie?\n> Trądzik u osób dorosłych. Dlaczego osoby dorosłe mają trądzik? Przyczyny.\nIzotek – opinie, skutki uboczne. Historia osiemnastoletniej Gabrysi. Leczenie trądziku tabletkami Izotek.


Towarzystwo ubezpieczeń INTER Polska w ramach obchodów Światowego Dnia Fizjoterapii objęło patronatem akcję Stowarzyszenia Fizjoterapia Polska „Sobota z Fizjoterapią”.\nAkcja odbyła się w dniu 9 września br. Jej celem była popularyzacja fizjoterapii oraz promocja gabinetów fizjoterapeutycznych. W ramach wydarzenia, wybrane gabinety oferowały bezpłatne konsultacje fizjoterapeutyczne.\nGrupa INTER w ubiegłym roku stworzyła specjalne, dedykowane pakiety ubezpieczeń OC dla fizjoterapeutów. W odpowiedzi na potrzeby środowiska fizjoterapeutycznego ubezpieczyciel przeprowadził konsultacje z tą grupą zawodową, w wyniku których stworzył dostosowany pakiet ubezpieczeniowy (czytaj więcej: Pakiety ubezpieczeniowe dla fizjoterapeutów).\nPakiety ubezpieczeniowe dla fizjoterapeutów\nGrupa INTER stworzyła specjalne, dedykowane pakiety ubezpieczeń OC dla fizjoterapeutów. Sprzedaż ubezpieczeń ruszyła 1 sierpnia 2016 r....


Jak odpowiednio zabezpieczyć materac łóżkowy? | kcwm.pl\nOpublikowano Czerwiec 11, 2019 AutoradminSkomentuj\nDla każdego z nas oczywistym jest, że na materac w łóżku należy nałożyć prześcieradło. Dlaczego jest to takie oczywiste? Przede wszystkim dlatego, że wynieśliśmy to z rodzinnego domu, że każdy tak robi, a ponadto nie wyobrażamy sobie spania na „gołym” materacu. Powyższe przesłanki są jak najbardziej zasadne, jednak prześcieradła pełnią również inną funkcję.\nDla wielu z nas rolą prześcieradła jest przede wszystkim zapewnienie większego komfortu snu. I tak rzeczywiście jest, ponieważ materac bardzo często ma nieprzyjemną w dotyku fakturę, która w kontakcie z naszym ciałem nie gwarantuje nam komfortowo przespanej nocy. Jak się jednak okazuje, prześcieradło pełni także funkcję ochronną dla materaca. Przede wszystkim zmniejsza ryzyko jego pobrudzenia, a ponadto jest niezbędne także z higienicznego punktu widzenia. Chodzi o możliwość jego wyprania.\nPrześcieradło nie jest jednak w stanie ochronić materaca przed wszystkimi rodzajami zabrudzenia. Chodzi tu między innymi o rozlane płyny czy inne możliwości zabrudzeń, które wchłaniają się w materiał, a nie pozostają na nim. Czy jest zatem jakiś sposób, aby uchronić materac przed tego rodzaju plamami? Odpowiedź jest jak najbardziej twierdząca, a sposobem na to są podkłady na łóżko.\nPodkłady na łóżko charakteryzują się dwuwarstwowością. Jedną warstwę tworzy tkanina, a drugą PCV. Podkład mocuje się na łóżku bezpośrednio na materacu i dopiero na niego nakłada się prześcieradło. Podkład jest wodoodporny, dzięki czemu chroni materac przed wszelkiego rodzaju zabrudzeniami, które mogłyby być spowodowane przeniknięciem do jego wnętrza różnego rodzaju płynów.\nPodkład może być prany w wysokiej temperaturze, co jest kluczowe w celu utrzymania higieny, a także prawidłowej jego konserwacji.\nPołączenie podkładu wraz z prześcieradłem zapewni profesjonalną ochronę materaca, a nam wygodny i komfortowy sen. Podkład w żadnym stopniu nie stwarza dyskomfortu podczas leżenia na nim, w związku z czym można nawet powiedzieć, że jest nieodczuwalny dla nas.\nPoprzedni wpis Poprzedni wpis Niezbędne wyposażenie początkującego boksera\nNastepny wpis Następny wpis Użyźnianie gleby


Przepompownia przy garażach przy ulicy Młodzieżowej na finiszu - Chojnice24.pl\nAngelika Ollik fot. ms - 2022-05-23 11:33:35\nPrzepompownia przy garażach przy ulicy Młodzieżowej na finiszu\n- Czekamy tylko na prąd - informuje dyrektor Wydziału Budowlano-Inwestycyjnego, Jacek Domozych.\nInwestycja polegjąca na budowie przepompowni wód deszczowych miała zakończyć się wraz z końcem maja. Prawie się udało, ponieważ wykonane jest wszystko poza energetyką, a to już nie jest zależne od wykonwacy jak tłumaczy dyrektor Domozych. - Energetyka gdzieś koło 2 tygodni potrzebuje jeszcze żeby podłączyć, wszystko jest poza tym zrobione. Miało być łatwiej, ale trzeba tam jakiś kabel wymienić, to już są sprawy poza wykonawcą. Wykonawca już skończył temat, i w zasadzie jest wykonana inwestycja i czeka na odbiór, i żebyśmy mogli odebrać, no to musi być prąd, a prąd często i gęsto zależy od zmian w skrzynkach.\nProblem zalewania drogi do graraży przy ulicy Młodzieżowej był wielokrotnie zgłaszany przez mieszkańców, a w tym roku nareszcie będzie rozwiązany. Na zadanie Urząd Miejski przeznaczył środki w wysokości 260 tys. zł, a w przetargu na wykonanie tej inwestycji wybrano ofertę wynoszącą blisko 218 tys. zł. Dodajmy jeszcze, że okres gwarancji na roboty budowlane wynosi 5 lat.\nTagi: przepompowniagaraże przy ulicy Młodzieżowej


Uniwersytet Medyczny w Białymstoku. 30-latek. Jubileusz szpitala dziecięcego .\nBył tort, list gratulacyjny od premiera Mateusza Morawieckiego, wyróżnienia dla zasłużonych pracowników i premia okolicznościowa dla wszystkich - tak w skrócie można opisać jubileusz 30-lecia Uniwersyteckiego Dziecięcego Szpitala Klinicznego w Białymstoku.\nNa co dzień szpital dziecięcy to ponad 20 tys. małych pacjentów hospitalizowanych w klinikach (w skali roku), 130 tys. tych, którzy trafiają do poradni, prawie 900 pracujących osób (z czego ponad 80 proc. to panie). To średnio 75 pacjentów dziennie trafiających na SOR i dwa razy tyle, kiedy jest szczyt zachorowań. To też przede wszystkim jedyne takie wysokospecjalistyczne miejsce dla dzieci w województwie podlaskim.\nObchody jubileuszu wyznaczono na 21 lutego w Aula Magna Pałacu Branickich. Jak zaznaczył rektor prof. Adam Krętowski tę datę trzeba traktować bardzo symbolicznie, a to z powodu, że szpital budował się prawie 23 lata i tych ważnych dat w swojej historii ma sporo. Wśród gości znaleźli się wojewoda podlaski Bohdan Paszkowski, marszałek województwa Artur Kosicki, prezydent Białegostoku Tadeusz Truskolaski, a także spora liczba obecnych, ale też emerytowanych, pracowników.\n- Wielkie grono wybitnych gości, które zaszczyciło swoją obecnością naszą uroczystość, tylko potwierdza jak ważny jest UDSK nie tylko w Białymstoku, ale też w regionie. Wiele słów powiemy za chwilę o historii placówki czy jej planowanym rozwoju. A ja chciałbym zacząć od podziękowania tym wszystkim, którzy na co dzień budują ten szpital, wszystkim pracownikom. Bez tych ludzi, którzy w swoją pracę wkładają wielkie zaangażowanie, choć czasami są przemęczeni, czasami nie do końca zadowoleni z warunków finansowych, bez tych ludzi nie byłoby tego szpitala - rozpoczął swoje wystąpienie rektor Krętowski.\nJak podkreślił rektor, obecnie placówki kliniczne są w trudnej sytuacji finansowej. Ich kontrakty z NFZ są niewystarczające. Szpital dziecięcy za poprzedni rok finansowy miał ok. miliona zł na minusie (USK - ok. minus 10 mln zł). To zaś przedkłada się na braki kadrowe i przepracowanie personelu. A przecież trzeba pamiętać o dwóch innych funkcjach szpitali klinicznych: kształcenia kadr oraz rozwoju badań naukowych. - Wydaje nam się, że nasze państwo, władze na każdym szczeblu powinny - choć myślę, że to wiedzą - ale powinny podjąć wszystkie działania, które pozwolą na to, żeby szpitale kliniczne miały szanse na lepszy rozwój - kontynuował rektor.\nUroczystość była okazją do przeczytania i wręczenia listu okolicznościowego napisanego przez premiera Mateusza Morawieckiego do uczestników uroczystości (za pośrednictwem wojewody Bohdana Paszkowskiego). Pamiątkowe grawertony przekazali na ręce dyrektor UDSK prof. Anny Wasilewskiej marszałek Artur Kosicki oraz prezydent Tadeusz Truskolaski.\nPo serii przemówień, o historii budowy dziecięcego szpitala klinicznego opowiedział prof. Jan Górski (były rektor, ale też osoba, której udało się ostatecznie ją zakończyć). A było o czym opowiadać, wszak prace trwały przeszło dwie dekady. Był to najgorszy możliwy czas dla polskiej gospodarki. Inflacja sięgała 500 proc.! Kilkakrotnie szpital był skreślany z listy inwestycyjnej państwa. Corocznie - co okazało się przekleństwem - trzeba było zabiegać o budżet inwestycyjny na realizację robót. Pierwsze otwarcie nastąpiło w grudniu 1988 r. 3 marca 2003 roku - w obecności ministra zdrowia Marka Balickiego - prof. Górski oficjalnie zamykał budowę szpitala. Część z wcześniej już wzniesionych pomieszczeń w chwili otwarcia wymagała remontu.\nNa koniec uroczystości zasłużeni dla placówki emerytowani pracownicy (z pierwszym dyrektorem prof. Maciejem Kaczmarskim) zostali wyróżnieni listami gratulacyjnymi.\nDzień po głównych obchodach - już w szpitalu - zorganizowano małą uroczystość. Był wielki tort, loteria fantowa, wyróżnienia dla obecnie pracujących i premia jubileuszowa dla wszystkich.\nNajbliższe lata to przede wszystkim modernizacja i remonty szpitalnych pomieszczeń. W minionym roku UDSK zdobył na modernizacje łącznie prawie 40 mln zł. Wsparcie na dwa projekty przyznało ministerstwo zdrowia oraz UE. Kończą się inwestycje w ramach projektu: „Poprawa kompleksowej opieki nad dzieckiem w UDSK” (wartość 11,8 mln zł). Powstała pracownia endoskopii, wyremontowano klinikę neurologii i oddział intensywnej terapii. Do 2022 r. trwać będą modernizacje w ramach drugiego projektu (wartość prawie 28 mln zł). Już wyremontowano hol (całkowita modernizacja) i wejście do szpitala, będą wyremontowane wszystkie poradnie i kilka oddziałów. Niedługo pojawią się place zabaw dla dzieci. Jeden będzie dedykowany maluchom z kliniki onkologii, drugi - ogólnodostępny.\nW 2017 roku udało się w ramach projektu „Utworzenie Centrum Urazowego dla Dzieci w UDSK w Białymstoku” za 9,3 mln zł unowocześnić pracownie rezonansu magnetycznego oraz tomografii komputerowej, wymieniając na nowe kluczowe urządzenia.\nLada moment rozpocznie się też budowa - wspólnego z USK - Centrum Psychiatrii. To szalenie ważna inwestycja dla małych pacjentów. Ci nie mają gdzie stacjonarnie się leczyć w regionie. Całość ma kosztować ok. 40 mln zł (środki z Ministerstwa Zdrowia oraz z od marszałka z programu RPOWP). Doraźnie UDSK uruchomiło już poradnię psychiatryczną, planuje też uruchomić tymczasowy oddział psychiatrii.\nObchody jubileuszu 30-lecia UDSK będą ostatnim rozdziałem w książce, która powstaje przy okazji tej okrągłej rocznicy.\nWspomina prof. Maciej Kaczmarski, pierwszy dyrektor szpitala dziecięcego w latach 1988-1989\n- Ten szpital to moja duma. To co jest w nim obecnie, to jak funkcjonuje, to moja koncepcja, którą realizowałem ze współpracownikami. Pełnomocnikiem ds. budowy zostałem na prośbę rektora prof. Jerzego Łebkowskiego. Funkcję tę pełniłem społecznie. Później, kiedy urząd rektora zaczął piastować prof. Zbigniew Puchalski, roboty nabrały tempa. To wtedy zostałem nominowany na dyrektora.\nMoim głównym zadaniem było przygotowanie całej struktury organizacyjnej nowego szpitala. Trzeba było zaplanować, co i jak ma wyglądać, gdzie i jakie jednostki mają funkcjonować. A przecież trzeba było się zmagać jeszcze z problemami dotyczącymi samej budowy. Zwłaszcza zapewnieniem środków finansowych na prowadzone prace. Teraz to sobie ciężko uzmysłowić, ale wtedy nasz kraj był u progu zmian politycznych i gospodarczych. Inflacja sięgała 500 proc.! Było ogromne niebezpieczeństwo, że nasz główny wykonawca - firma „Przemysłówka” - przez zagrożone płatności zejdzie z placu budowy. To dzięki późniejszemu marszałkowi Senatu prof. Andrzejowi Stelmachowskiemu, który wizytował nasze przedsięwzięcie, oraz prof. Zofii Kuratowskiej, udało mi się pojechać do Ministerstwa Finansów z odezwą społeczeństwa białostockiego o potrzebie kontunuowania prac. Taki postawiono nam warunek. Do ministerstwa pojechałem w nocy, żeby o godz. 7 być pierwszym petentem. Zostawiłem tam dokument i udało mi się zdobyć decyzję o finansowaniu. To wystarczyło, by „Przemysłówka” kontynuowała prace. Zapłatę dostali z półrocznym opóźnieniem.\nPomysł zbudowania szpitala to lata 70. Kamień węgielny wmurowano w 1984 r, stan surowy był w 1986 r., a zakończono prace po dalszych 20 latach. Boję się myśleć, co by się stało, gdyby w 1988 roku zeszła z placu budowy nasza firma. Kiedy by ona wróciła i czy by w ogóle wróciła? Wtedy w kraju były znaczące zmiany społeczne, a naszej inicjatywy trzeba było bronić za wszelką cenę. Trzeba było doprowadzić do zakończenia co najmniej pierwszego etapu budowy. Tak się stało 1 października 1989 r. Wtedy oddaliśmy do użytku przychodnie przykliniczne. Co prawda miały być otwarte na zakończenie robót, ale to one dały nam szanse powołania szpitala. Ministerstwo zdrowia mogło wydać stosowne akty prawne, a to pozwoliło na uzyskanie etatów i zatrudnianie kadry.\n1 grudnia 1989 r. otrzymałem nominację na stanowisko prorektora AMB i przestałem być dyrektorem szpitala. Zostawiłem zorganizowaną placówkę wraz z 270-osobową załogą, strukturą organizacyjną oraz koniecznymi aktami prawnymi.\nTakie same jednostki jak nasza wznoszono jeszcze w Lublinie i w Kartowicach. My budowaliśmy się jako pierwsi i to nasze doświadczenia wykorzystano przy realizacji tamtych placówek. One więc uniknęły naszych błędów, przez co są trochę lepiej architektonicznie zaplanowane i mają sprawniejsze struktury organizacyjne.\nWiększość prac związanych z organizacją szpitala wykonałem społecznie. Byłem zatrudniony przez AMB, więc to uczelnia płaciła mi pensję. Dopiero w ostatnim okresie byłem na części dyrektorskiego etatu. Wizja szpitala dziecięcego rodziła się w mojej głowie podczas moich zagranicznych wyjazdów stażowych. Na to nakładała się wizja ludzi, którzy w latach 1972-1985 rozwijali swoje wyobrażenia o tym szpitalu. To oni przecież uważali, że Białemustokowi jest potrzebny akademicki ośrodek pediatryczny, który będzie realizował na najwyższym poziomie wiedzy zadania diagnostyczne i lecznicze dotyczące populacji dziecięco-młodzieżowej.\nZ perspektywy czasu, jak patrzę teraz na szpital, warto było to robić.\nProf. Anna Wasilewska, dyrektor Uniwersyteckiego Dziecięcego Szpitala Klinicznego w Białymstoku\n- Jesteśmy szpitalem sieciowym, wysokospecjalistycznym i jedynym tego typu w regionie. W ostatnim czasie staramy się mocno rozwijać część medyczną, wprowadzać nowe usługi. Realizujemy nowe typy zabiegów ortopedycznych. Nasza Klinika Ortopedii Dziecięcej została wpisana na listę 24 ośrodków na świecie, które kształcą na najwyższym poziomie w leczeniu kręgosłupa i skolioz.\nObecnie szpital przechodzi serię remontów i modernizacji. Dyrektorem tej placówki jestem od października 2016 r. i te prace już wtedy trwały. Wśród znaczących inwestycji warto wymienić nowy budynek, w którym mieści się dzienna psychiatria. Jesteśmy też po remoncie I Kliniki Pediatrii i Nefrologii, niedawno zakończyliśmy prace przy oddziale intensywnej terapii, który został wzbogacony o część przeznaczoną dla najmniejszych noworodków, otwieramy pracownię endoskopii, którą przenieśliśmy z III Kliniki Gastrologii właśnie w pobliże oddziału intensywnej terapii. Obecnie trwa przebudowa stacji dializ, dzięki czemu w tym względzie będziemy spełniać wszelkie wymogi.\nW 2017 roku udało się nam uruchomiać poradnię podstawowej opieki zdrowotnej, w której pacjenci z miasta mogą liczyć na wszechstronną pomoc, zarówno w tych błahych schorzeniach, jak i w tych wymagających hospitalizacji.\nNajbliższa przyszłość wiąże się ze zdobyciem certyfikatu akredytacyjnego dla szpitala. Z jednej strony to większy prestiż i potwierdzenie zwiększenia jakości naszej pracy, a z drugiej szansa na niewielkie zwiększenie kontraktu. Pracujemy nad tym od dwóch lat. Spodziewamy się, że komisja akredytacyjna odwiedzi nas na przełomie sierpnia i września. Pracujemy też nad uruchomieniem psychiatrii dziecięcej (inwestycja Centrum Psychiatrii realizowana wspólnie z Uniwersyteckim Szpitalem Klinicznym - red.). Samo centrum powstanie pewnie na przełomie lat 2021-2022, a chcemy do tego czasu uruchomić taki oddział choćby w tymczasowej formie, bo jest bardzo potrzebny.\nPracy jest dużo. Jest tak, że jak kończy się jeden projekt, to bierzemy się za kolejny. Teraz mamy do zrealizowania bardzo duży projekt modernizacyjny finansowany z Ministerstwa Zdrowia, wart 28 mln zł. Za te pieniądze wyremontujemy cały pion poradni i połowę jednostek klinicznych. Jesteśmy na etapie pisania programu funkcjonalno-użytkowego. Niedługo przy szpitalu powstaną dwa place zabaw. Pierwszy przy Klinice Onkologii (finansowany przez fundację „Pomóż Im” - red.), drugi od frontu szpitala dla naszych małych pacjentów czekających na wizytę u specjalisty.


dodatek | Planszówki we dwoje\nSagrada Pasja to rozszerzenie do popularnej gry rodzinnej, pełnej barwnych kostek. Dodatek wprowadza kilka nowych elementów, w tym też bezkolorowe kostki rzadkiego szkła. Sprawdziliśmy jak dodatek wypada w boju!\nDodatki… Jak to z nimi jest…?\nDodatki do gier - dla jednych pozycje obowiązkowe, dla innych zbędny wydatek. Jak to z nimi jest? Czy wszystkie dodatki są sobie równe? Czy wszystkie lubię tak samo?\nBrzdęk! Nie drażnij smoka – recenzja dodatków\nBrzdęk! nie da tak łatwo o sobie zapomnieć! I nawet jeśli jakimś cudem wasza kopia zdążyła się już pokryć kurzem, to z pewnością można coś na to zaradzić. Lucrum przybywa z odsieczą i całym workiem dodatków.…\nStar Trek: Ascendancy – Borg Assimilation – recenzja dodatku\nBorg to dodatek do recenzowanego przez nas jakiś czas temu Star Treka: Ascendancy. Wprowadza nową, wrogą wobec wszystkich frakcję. Jak wpływa na zabawę? O tym w tekście! Wiek: 14+ Liczba graczy: 1-3 Czas gry: 90-180 minut Wydawca: Gale…\nGreat Western Trail: Kolej na Północ – recenzja dodatku\nKasia nie lubi dodatków do gier! Takie podejrzenia miałem już od jakiegoś czasu, a z kolejnymi rozszerzeniami tylko je potwierdzam… Kolej na Północ dość mocno więc nas dzieli, bo każde z nas ocenia ją inaczej. Wiek: 12+…\nPola Arle: Handel i herbata – recenzja dodatku\nŚwietne Pola Arle doczekały się dodatku! Tym razem na pudełku obok nazwiska Uwego Rosenberga znalazł się też Tido Lorenz, główny autor rozszerzenia Handel i herbata. Czy nowy surowiec oraz możliwość sprowadzania towarów z innych zakątków świata…\nOrlean: Handel i Intryga – recenzja dodatku\nDodatki to doskonała okazja do odświeżenia sobie starszych tytułów. Dlatego z chęcią ściągnęliśmy z półki Orlean i uzupełniliśmy go o Handel i Intrygę. Jest to modułowe rozszerzenie do gry, które wprowadza jedną nową mechanikę i zmienia…


Kolejne nadajniki Orange oddane do użytku\nDzięki pracom modernizacyjnym Orange ma aktualnie w Warszawie i Trójmieście o 60 proc. więcej nadajników. Operator w najbliższym czasie ma też poszerzyć swój zasięg w gminach wokół tych aglomeracji. W chwili obecnej trwają ostatnie odbiory techniczne. Nowe nadajniki mają zagwarantować użytkownikom sieci lepszy zasięg w technologii 3G - w szczególności wewnątrz budynków.\nTymczasem w dalszym ciągu trwają prace nad nadajnikami oferującymi łączność w szybkim standardzie LTE. Dziś Orange obejmuje zasięgiem tej technologii 16 proc. populacji kraju, dysponując 900 nadajnikami. Tymczasem jeszcze w listopadzie ubiegłego roku było ich 500 (więcej na ten temat). W niedalekiej przyszłości dostęp do usług w standardzie LTE mają otrzymać również posiadacze smartfonów.\nDołącz do dyskusji: Kolejne nadajniki Orange oddane do użytku


Problemy młodzieży w XXI wieku - Tematy wolne - Bryk.pl\nChociaż żyjemy w czasach, gdy młodzież ma wiele udogodnień, to przecież towarzyszą im również problemy. Co prawda jeszcze 50 lat temu nikt nie przewidywał, ze nastolatkowi będą mieli na swoją własność telefony komórkowe, komputery, samochody. Otoczeni tymi gadżetami mogą żyć wygodniej niż ich rówieśnicy sprzed kilkudziesięciu lat. Co do tego nikt nie ma wątpliwości. Często ich sytuacja jest lepsza niż ta, w której byli ich rodzice. Jednak najczęściej młodzi ludzie nie czują się z tego powodu szczęśliwi. Traktują jako rzecz zwyczajną swoją dobrą sytuację materialną i szukają rozrywek, tam gdzie nie powinni.\nPrzede wszystkim sięgają po alkohol. Zamiast radzić sobie z problemami, uciekają od nich w świat narkotyków. To oczywiście jest iluzoryczne, bo kiedy wpadną w nałóg, to dopiero rozpoczną się kłopoty. To niewątpliwie największe zagrożenia i kto w porę nie wycofa się, może być już za późno na jakąkolwiek reakcję. Dzieje się tak, bo usilnie namawia do narkotyków towarzystwo, w kręgu którego się przebywa. Na pierwszym razie się zazwyczaj nie kończy i to już jest równia pochyła. Po jakimś czasie nałóg daje o sobie znać i organizm domaga się używki. Wtedy, jak wiemy z opowieści innych, szuka się sposobu na zdobycie pieniędzy. Jeśli ich nie ma to narkomani nawet kradną, byle tylko mieć na działkę. Ci ludzie coraz bardziej się zamykają w swoim świecie i staczają w dół. Później osłabieni fizycznie i psychicznie tracą siłę woli i bez pomocy specjalistów mogą się nie podźwignąć. Chociaż tyle słyszy się o degradacji moralnej i społecznej narkomanów, to młodzi ludzie są głusi na wszelkie rady i sięgają po narkotyki. Trzeba z tym zdecydowanie walczyć, bo szkoda tych ludzi skazać na nieodwracalne zmiany w świadomości, czy śmierć z powodu przedawkowania.\nRównie wielkim problemem jest nadużywanie alkoholu przez młodzież. Niestety, jak informuje nas telewizja, nawet najmłodsi sięgają już po ten środek. Kiedy się sięga tak wcześnie, to skutki będą opłakane. Uzależnieni nie potrafią sobie radzić z problemami. Wszytko ich przerasta. Jak wobec tego mogą kierować swoim życiem? Jeśli ktoś nie wyciągnie do nich pomocnej dłoni, bo mogą przerwać naukę, uciec z domu i prowadzić uliczne życie. Wtedy łatwo jest zejść na drogę przestępstwa. Kradnie się, żeby mieć pieniądze na alkohol i tak trwa błędne koło. Trudno też wyrwać się ze środowiska do którego się trafiło.\nWedług mnie dzisiejsza młodzież na dużo problemów, a najgorsze, że nie potrafią ich rozwiązywać. W rozpaczy sięgają po zrywki, a to rodzi dalsze kłopoty. Dorośli więc powinni im w tym pomóc, aby nie stoczyli się na dno.