Jabłka! - Granica\nPlay By Forum w autorskim świecie fantasy Play By Forum w autorskim świecie fantasy Alarania Równiny Andurii Valladon\nValladon ⇒ Jabłka!\nSkontaktuj się z Hiram\nPost autor: Hiram » 10 miesiące temu\nZmrużył oczy, oślepiony blaskiem słońca odbijającego się od śnieżnobiałych murów Valladonu. Biały, strzelisty gród kojarzył mu się z idyllicznym miastem, które błąkało się po krańcach jego umysłu; nie potrafił jednak znaleźć dla niego ani nazwy, ani położenia. Jak jednak szybko zauważył, nawet tak jasna latarnia miała ciemność u swoich stóp. Tłumy żebraków siedziały pod murami przy bramie, uważnie obserwowane przez strażników. Nie dziwił go ten widok - niewinnie wyglądający nędznicy mogli nosić noże pod pazuchami. Wbrew ogólnemu pojęciu ludzie bez niczego byli najniebezpieczniejsi - nie mieli nic do stracenia. Wątpił jednak, by wszyscy byli tak nikczemni, jak zakładała tutejsza straż. Niektórym wystarczyłaby pomocna dłoń. Sięgnął ręką do pasa, w którym schowane były złote monety, jednak zawahał się w ostatnim momencie. Nie do końca orientował się w tutejszym kursie złota, a każdy żebrak ze złotą monetą najpewniej od razu zostałby aresztowany za podejrzenie kradzieży. Będzie musiał wymyślić inny sposób by im pomóc.\nWzdłuż głównej drogi rozciągały się sklecone z desek stoiska, których oferta była przeróżna. Jedzenie, zioła, stoisko kowala, w tym miecze, pancerze, łuki. Ubrania, rzeczy codziennego użytku. Najbliżej bramy stała jednak stajnia. Zapisał sobie w umyśle by tam wstąpić; wierzchowiec przyda się, gdy opuści to miasto.\nZatrzymał się przy tej myśli; zarówno w środku jak i na zewnątrz. Autentycznie nie wiedział gdzie zmierza, lecz już planował opuszczenie tego miejsca. Mogła to być albo zbytnia pewność siebie, albo panika z niezrozumienia stanu rzeczy. Każda z tych rzeczy była idiotyczna w tym momencie. Musi to wszystko dokładnie przemyśleć i zaplanować.\nOdetchnął głębiej, powracając do rzeczywistości. W międzyczasie został porwany przez tłum ludzi, starający się przepchać do wnętrza miasta. Starając się nikogo nie potrącić przesunął się na bok, dobijając do pierwszego lepszego stoiska. Nim zdążył się mu przyjrzeć, zagadnął go ciepły, głęboki głos:\n- Wiesz, co poprawiłoby nawet najgorszy z dni? Soczyste, czerwone jabłko!\nHiram mrugnął zdezorientowany. Faktycznie, stoisko przed nim wręcz lśniło od niemożliwie czerwonym, błyszczących jabłek. Każde idealnie okrągłe i ogromne, bo wielkości sporej pięści. Podniósł wzrok, na starającego się mu je sprzedać brodacza, przypominającego znanego kominowego włamywaczka z miejskiego folkloru.\n- Czy zainteresuję cię kupnem jabłka, lub konkretniej. - Mężczyzna potargał swoją imponującą, biała brodę. - Nawet kilku skrzynek jabłek?\n- Kusi mnie, by zapytać cię o pochodzenie tych jabłek. Czy one na pewno są nat-\n- Tsssh! Jabłka! Nic oprócz świeżych, czerwoniutkich jabłuszek, moi mili! - dziadek zaśmiał się gromko, rzucając niespokojne spojrzenia na tłum za Hiramem. Po chwili jednak nachylił się do niego konspiracyjnie. Hiram, zaciekawiony, również to zrobił.\n- Której części ze "skrzynkami JABŁEK" nie kumasz? Ścisz swój ton, matole, i udawaj, że kupujesz jabłka.\n- Um... no dobrze - Hiram odchrząknął. - Uch, poproszę jabłko. O, dokładnie tamto!\n- Proszę bardzo. - Brodacz podał mu jabłko, po czym ponownie się nachylił. - Nazywam się Balty, czujka Stowarzyszenia-Sam-Wiesz-Czego. Mam sprawdzić, czy nadajesz się na naszego łącznika. Poza tym - minęło już południe, a miałeś się stawić dokładnie o dwunastej! Punktualności też cię mamusia nie nauczyła!?\n- Przepraszam - mruknął Hiram, zastanawiając się do czego to prowadzi.\n- Tak lepiej. Trzymaj. - Balty podsunął mu nogą pakunek między nogi, jednocześnie wciskając jabłko w dłoń. - Zanieś to Sam-Wiesz-Gdzie. I bez niepotrzebnych przystanków! Pamiętaj - dodał konspiracyjnym szeptem. - Hasło: "Żółty"!\nPchnięty na zachętę Hiram ponownie zanurkował w tłum, trzymając przy piersi jabłko i tajemniczy pakunek.\nMinęła długa chwila nim zdołał się uwolnić z lawiny ludzkiej. Odetchnął z ulga, gdy przypadkiem został wypchany na jedną z pobocznych alejek. Nikt nią nie uczęszczał, co nie budziło zdziwienia; cała długość była bardzo słabo oświetlona, głównie przez dziwne materiałowe płachty rozwinięte u szczytu, kilkanaście metrów nad jego głową. Mając w końcu chwilę zajrzał do środka trzymanej paczki. Leżał tam podłużny przedmiot, wykonany z jakiegoś rodzaju metalu. Dość lekki, więc słabo działałby jako przycisk do papieru, a także zbyt krótki, by używać go jak broń. Zmarszczył brwi, starając się zrozumieć istotę tego czegoś. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki wykwitło w jego umyśle zrozumie, co właśnie trzyma w ręku.\n- To chyba jakieś jaja - sapnął gniewnie, rzucając pakunkiem w pobliski rynsztok. Rzucił jabłko siedzącemu u wejścia chłopcu, który popatrzył za nim dziwnie, gdy skierował się w dół uliczki, kryjąc palące się czerwienią uszy. Zastrzygł tymi samymi uszami, gdy usłyszał cichy krzyk, wydobywający się zza zakrętu nieopodal. Pośpiesznie przykleił się do ściany, po czym zerknął kątem oka na przylegającą ulicę.\nTrzech ludzi. Mężczyźni, niezbyt muskularnie zbudowani, jednak posiadający szerokie ramiona. Musieli pracować w kopalni lub innej fizycznej pracy. Kobieta, blondynka, około pięciu i pół stopy wzrostu w lekko rozerwanej sukni. Do niczego jeszcze nie doszło, jednak jeśli czegoś nie zrobi, to się może szybko zmienić.\nNim zdążył cokolwiek zaplanować jego mięśnie wyrwały go do przodu.\n- Wy, śmiecie - warknął, idąc środkiem alejki w ich stronę. - Pójdziecie się z łaski swojej pieprzyć do ścieków, w których się urodziliście czy wam w tym pomóc, psie parchy?\nCała piątka zastygła w miejscu. Nawet Hiram nie spodziewał się, że zna takie wiązanki. Sekundę później jednak dwóch mężczyzn rzuciło się na niego, znikąd wyciągając broń w postaci pałki i noża. Hiram sprężyście uchylił się przed rąbnięciem drewnem, po czym bez chwili zawahania korzystając z nadanego sobie pędu przydzwonił żelaznymi okuciami rękawicy w szczękę tego z nożem, na miejscu mu ją łamiąc. Podbiegł sprintem do trzeciego, wciąż trzymającego niewiastę w uścisku, i po szybkim szarpnięciu wydostał ją z łapsk oblecha. Nim jednak zdążył i jego obarczyć podatkiem od gwałtu pierwszy z napastników - najwyższy - założył na nim uścisk niczym niedźwiedź. Hiram usłyszał, jak jego żebra chroboczą o siebie, dodatkowo obciążane średnio celnymi uderzeniami drugiego napastnika. Odruchowo przykleił brodę do piersi, po czym z całej siły odgiął ją do tyłu. Niedźwiedź syknął z bólu nad trzaśniętym nosem, uwolnił jednak Hirama, który nie czekając rzucił się na opoja przed sobą. Zastosował szybką kombinację uderzeń prosty-sierpowy-kolano, posyłając kolejnego na deski. Obrócił się w idealnym momencie gdy misiek odzyskał rezon i zbliżał się w jego kierunku, zapewne ponownie starając się go złapać w morderczy uścisk. Hiram jednak nie tracił czasu i odepchnął się z całych sił od podłoża, kolanem gnieżdżąc się w splocie słonecznym mężczyzny, powalając go na ziemię.\n- Uciekaj stąd! - krzyknął do stojącej w osłupieniu kobiety, która słysząc to od razu popędziła do najbezpieczniejszego w tej chwili miejsca - ruchliwej ulicy. Hiram zaś powrócił do tego co zaczął - okładania pięściami leżącego grubasa.\n- Nigdy...więcej...tego... nie...próbuj...- warczał z każdym uderzeniem. Rozpierająca go energia była niesamowita - czuł, jakby w tym momencie mógł zmiażdżyć głowę leżącego pod nim samym potencjałem. Nie było nic, co mogło go powstrzymać.\nGłuche uderzenie w głowę urwało mu wzrok na sekundę. Starczyło to jednak by zadać mu kolejny cios - tym razem w tułów - posyłając go na ziemię. Nim zdążył opanować błądzące spojrzenie niezliczone buty zaczęły uderzać w jego głowę, ramiona i tors. Przeliczył się.\nNawet nie wiedział, kiedy stracił przytomność. Tępy ból pulsował mu w całym ciele, gdy powoli zaczął zbierać się z podłogi. Obmacał się czując kilka ruszających się żeber, a poza tym jedynie kilka siniaków i rozcięcia na twarzy. Nic z jego ekwipunku nie zniknęło; oprychy musiały skupić się na ucieczce przed potencjalnymi strażnikami. Dysząc przez zęby wstał chwiejnie, po czym potoczył się w losowym kierunku, trzymając jedną ręką ściany.\nZnalazłszy ławkę przy jednej ze spokojniejszych alejek rozsiadł się na niej, opierając pochwę z mieczem obok siebie. Pochylił się nad pobliską sadzawką, starając jakkolwiek przemyć rany. Naliczył trzy - jednak nad okiem, druga na policzku, trzecia z rozbitej wargi. Jakby tego było mało, wyglądał jak trup - blada skóra, zapadnięte policzki i podkrążone oczy. Skutki nie przyjmowania czegokolwiek prócz wody. Głód był z nim od tak dawna, że przestał na niego zwracać uwagę, jednak przez swoją chorobę dalej nie mógł zjeść niczego co dotąd znalazł - w niedługim czasie kończyło się to zwróceniem pokarmu i krwawieniem z ust.\nZmęczony i wycieńczony oparł się plecami o ławę, rozmyślając, co powinien dalej zrobić.\nPost autor: Karo » 10 miesiące temu\nTargi codziennie przyciągały sporą liczbę ludzi. Zawsze można było znaleźć towary codziennego użytku, jak i również te egzotyczne perełki niespotykane na co dzień w tych rejonach. Dziś z okazji kolejnej rocznicy założenia miasta targ rozrósł się prawie trzykrotnie podobnie jak ilość samych przechodniów. Było na tyle tłoczno, że z trudnemu przychodziło przemieszczanie się. Jedyne wyjście z tej sytuacji to danie się porwać prądom przemieszczającego się tłumu.\nKiedy Karo zauważyła tą falę ludzi zrobiła się blada jak ściana. Przeklinała siebie pod nosem czemu nie przyszła z samego ranka jak zawsze. Wtedy dopiero handlarze rozkładają swoje towary, a samych kupujących jest na tyle mało, że zrobienie potrzebnych zakupów jest nawet przyjemne, szczególnie gdy można jeszcze zamienić z niektórymi parę słów. Jednak dzisiaj tak dobrze jej się spało, że nie była w stanie zwlec się z łóżka. Zawsze wstawała wcześnie, poddawała się codziennej rutynie wielu obowiązków, a dziś miała mieć wolny dzień, tylko dla siebie, ale szybko pożałowała tej decyzji. Zamiast wszystko szybko załatwić, teraz będzie się pół dnia przebijała przez zapchane uliczki by zanieść zioła dla znajomej piekarki, której syn zachorował. Niestety mieszkała ona prawie w samym centrum miasta, czyli oznaczało to potrzebę przedarcia się przez pół targu, aż do jego głównej części.\nPogoda również nie była zbyt łaskawa. Słońce weszło już w zenit, a na niebie nie było ani jednej chmurki. Niemiłosierny żar lał się z nieba. Jedyne co w taką pogodę chciałoby się zrobić, to schować się w swoim domku, do najchłodniejszej części, aby choć trochę sobie ulżyć.\n„Czas się wziąć w garść", pomyślała i weszła w tłum ludzi. Tak jak myślała, przemieszczanie się nie było najłatwiejszą rzeczą. Wszyscy byli zbyt blisko, czuła się osaczona niczym zwierzyna w klatce, ale wiedziała, że musi iść dalej, bo przecież dała słowo, więc trzeba go dochować. Mimo tego tłoku wybrała dłuższą trasę, a to dlatego, że po drodze mogła minąć swoje ulubione stoisko z jabłkami, do których miała słabość. Już się zbliżała, a w powietrzu już czuła słodki zapach pysznych, soczystych, czerwonych owoców, gdy nagle coś przykuło jej uwagę. A raczej ktoś. To była znajoma sylwetka, ale w pierwszej chwili nie wiedziała czyja. Była zbyt daleko. Z jednej strony chciała podejść i sprawdzić kto to, a z drugiej głos w jej głowie podpowiadał, że powinna jak najszybciej stamtąd uciekać. Jednak ciekawość i chęć dowiedzenia się skąd ona zna tą osobę wygrały. Zbliżyła się, a gdy zobaczyła jego pochyloną sylwetkę, gdy z uwagą słuchał co mówi mu handlarz, zrozumiała kim jest. Jak mogła zapomnieć, przecież to Will. Ten parszywy drań co zniszczył jej życie. Nie rozumiała jakim cudem żyje, przecież zginął, sześć lat temu, a teraz stoi tu jak gdyby nigdy nic. Zamarła ze strachu. Nie potrafiła się ruszyć ani nic zrobić, po prostu stała i patrzyła na niego. Nie wiedziała co należy uczynić: uciec, podejść? Co miałaby mu powiedzieć „Cześć Williamie, pamiętasz mnie? Tak, to ja Willy, dziewczyna, którą torturowałeś i zniszczyłeś całe życie. Co porabiasz w ten piękny dzień?”. Przecież to absurd! Ale z drugiej strony skoro żyje, to wie coś o niej sprzed porwania. Wie gdzie mieszkała i kim była.\nAnalizowała całą tą sytuację, a gdy już była gotowa do ponownego spotkania, zauważyła, że zniknął. Z przerażeniem rozglądała się na boki, aby go znaleźć, ale to było niemożliwe w takim tłumie. Musiała jak najszybciej przedrzeć się przez tłum by dojść do stoiska gdzie stał ostatnio.\n- Balty – krzyknęła, ale jej nie usłyszał. – Balty! – krzyknęła głośniej.\nSprzedawca jabłek aż podskoczył.\n- Och, Karo jak miło cię widzieć. – Uśmiechnął się do niej. – W czym mogę ci pomóc? Późno dziś przychodzisz.\n- Przepraszam, ale nie mam czasu na pogadanki – przerwała mu. – Widziałeś gdzie poszedł jeden mężczyzna? Wysoki, dobrze zbudowany, krótkie brązowe włosy. Rozmawiałeś z nim chwilę temu.\n- Nie wiem o kim mówisz. Przykro mi, ale mam tu dużo klientów, nie pamiętam każdego.\n- Jak możesz nie wiedzieć?! – zdenerwowała się lekko. – Rozmawiałeś z nim przed chwilą, a nie wyglądało to na rozmowę przy wydawaniu reszty.\nPatrzyła na niego jakby chciała mu wywiercić dziurę w głowie i samej wyjąć informację na temat tamtej osoby. W jej oczach było widać taką determinację do tego stopnia, że Balty odpuścił po chwili milczenia.\n- Widziałem jak idzie w tamtą stronę. – Wskazał palcem kierunek do centrum miasta.\n- Dziękuję! – odpowiedziała z wdzięcznością.\nZnowu zanurkowała w tłumie, aby jak najszybciej go znaleźć. Jednak to nie było takie proste. Błąkała się po ulicach, ale znalezienie jednej konkretnej osoby w całym morzu ludzi było wręcz niemożliwe. Mimo wszystko nie poddawała się i uparcie go szukała. Jednak nigdzie go nie było. Zaczynała się zastanawiać, czy nie było on tylko halucynacją spowodowaną gorącem, ale wtedy jakim cudem Balty też by go widział. Musiał gdzieś być, nie wybaczyłaby sobie gdyby gdzieś się przemknął, a wraz z nim jej szansa na znalezienie rodziny. I tak już pluła sobie w brodę, że pozwoliła mu zniknąć z pola widzenia. Mijał czas a ona nawet nie wiedziała gdzie szukać. Czuła się jak dziecko, które w tłumie zgubiło swoich rodziców. Zaczynała panikować, a ze strachu wręcz się dusić, jednak musiała się przed sobą przyznać, że to nie ma sensu, że go nie znajdzie nie ważne ile będzie szukać. To jest po prostu niemożliwe. Kiedy w końcu to zrozumiała, łzy zaczęły cisnąć jej się na oczy. Nie potrafiła ich zatrzymać. Próbowała je osuszyć jak najszybciej. Przyśpieszyła również kroku by nikt nie zwrócił na nią uwagi.\nPostanowiła wrócić do domu. Nie chciał już dłużej siedzieć w tym mieście, gdyż czuła tylko narastającą wściekłość. Wtedy na jednej z ławek dostrzegła siedzącego mężczyznę o brązowych włosach. To był on. Will. W tym momencie chciała mu się wręcz rzucić na szyję ze szczęścia, że go widzi, ale dobrze wiedziała, że nie mogła tego zrobić. Jednak jego wygląd różnił się. Był cały pobity. Ktoś widocznie na niego napadł, kiedy ona go szukała. Z jednej strony ogromnie mu współczuła, a z drugiej żałowała, że nie miała w tym swojego udziału. Chwilę mu się przyglądała, jak drzemie na ławce, ale widziała, że to jej ostatnia szansa i musi działać teraz bo znów wszystko zaprzepaści.\nNiepewnie podeszła do niego. Stanęła na wprost. Wyprostowała się, aby choć trochę wyglądać na pewną siebie. W końcu już się go nie bała i chciała to okazać. Jednak nie była w stanie wydusić ani słowa. Potrzebowała chwili by się przemóc. Poza tym co miała powiedzieć swojemu oprawcy sprzed lat.\n- Witaj Will – odezwała się, próbując zamaskować lekki strach powodujący drżenie w jej głosie - Cóż za niespodzianka.\nNie widział, czy pieczenie na jego twarzy spowodowane było morderczym słońcem, czy ranami. Cieszył się, że chociaż był niemożliwy upał, to jego ubranie zdawało się nie być tym wzruszone. Owszem, czuł ciepło, ale nie był to zaduch, który najpewniej towarzyszyłby mu nawet gdyby siedział na gołą klatę. Stawiało mu to w głowie kolejne pytania o jego pochodzenie. Chyba to było najcięższe w jego stanie. Znał swoje imię, powoli odkrywał umiejętności, jednak brak pamięci o swoim pochodzeniu powodował, że nie wiedział gdzie przynależy. A to się jednak okazało ważne.\nWestchnął cicho, gładząc mniej obolałą ręką rękojeść miecza. Miał przy sobie tylko niewiarygodnie dobre ubranie, miecz jakby kuty na miarę i trochę pieniędzy. Gdzie miał jednak rozpocząć swoje poszukiwania? Dopiero wczoraj dowiedział się gdzie jest, choć i tak nic mu to specjalnie nie powiedziało. Jedynym wyjściem było teraz zebranie się do kupy, zszycie ran i zaczęcie pytania ludzi.\nSapnął cicho, mrużąc oczy. Już miał zbierać się do powolnego i okupionego irytującym bólem wstawania, gdy usłyszał głos nad sobą, wzywający jakiegoś Willa. Jako, że nie było to jego imię naturalnie nie zareagował. Jednak następująca po tym cisza sugestywnie zwróciła jego uwagę, że coś jest nie tak.\nOtworzył jedno oko, przypatrując się lisim uszom. To znaczy, dziewczynie z lisimi uszami... choć korona jej głowy wydawała mu się teraz najbardziej interesująca.\n-... Ja? - zapytał, wskazując palcem na siebie.\nW pierwszej chwili jego brak reakcji zbił ją z tropu. Zaczęła się zastanawiać czy nie powiedziała za cicho i mógł jej po prostu niedosłyszeć. Wywołało to u niej lekką irytację. Nie tak sobie układała w głowie to spotkanie. Tak naprawdę, to w ogóle nie sądziła, że do niego dojdzie. Jednak chwilę później otworzył jedno oko. Mężczyzna zlustrował ją od czubków uszu, aż po ogonek.\n-… Ja? – odezwał się.\n- Tak ty! - krzyknęła, lecz w tej samej chwili zrozumiała, że umknął jej jeden drobny lecz istotny szczegół, który dopiero po chwili dotarł do jej świadomości. Głos wręcz uwiązł w jej gardle.\n- Czy… czy mógłbyś powtórzyć? – wydusiła z trudem.\n- Słucham? – spytał całkowicie zdezorientowany.\nI w tej krótkiej chwili wszystko stało się jasne. Na sam dźwięk jego głosu, aż zmierzwił się jej ogon. To nie był on. Z wyglądu był prawie identyczny, a takie podobieństwo jest aż niemożliwe, dlatego nawet nie pomyślała o tym, że to może być ktoś zupełnie obcy. Całe to zdarzenie wydała jej się okropnie żenująca. Poczerwieniała na twarzy uświadamiając sobie swoje położenie. Nie wiedziała jak z tej sytuacji wyjść obronną ręką.\n- Przepraszam! Pomyliłam pana z kimś - odezwała się zestresowana tą sytuacją. – Przepraszam, że zabrałam panu czas – mówiąc to jednocześnie zrobiła parę kroków w tył.\nOtworzył drugie oko, nie wierząc temu pierwszemu. Jednak ta szuja go nie oszukała. Stała przed nim definitywnie dziewczyna z puchatymi uszami. Zerknął w dół i dokonał kolejnego odkrycia.\nPoczuł, jak mimo lekko go chłodzącej kurtki i tak robi mu się gorąco. Przyzwyczaił się już do widoku elfów, krasnoludów, a nawet osób, które przedstawiały się pod nazwą naturian. Z jakiegoś powodu wydawały mu się one ciekawe, ale raczej nic poza tym. Po prostu nie wzbudzająca większych podejrzeń aberracja. Jednak to... To było coś zupełnie nowego.\nChciał się pochylić, by przyjrzeć się lepiej, jednak zastałe po wysiłku i laniu mięśnie zachrobotały przy tym, zmuszony więc siłą rzecz ponownie oparł się do tyłu. Złapał głowicę miecza, chcąc się uspokoić dotykiem zimnej głowni, jednak zawczasu przypomniał sobie, że jest to niemile widziane przez otoczenie, szybko więc zabrał rękę, po czym postanowił nią powoli rozmasować sobie mięśnie, zaczynając od drugiej ręki. Bolało niemiłosiernie, ale cieszył się, że nie ma jej złamanej. Poharatane żebra zawsze może sobie owinąć bandażem i zawiązać, ale ręka była mu potrzebna.\n- Poczekaj - zaczął, widząc jak dziewczyna zaczyna się oddalać. - To może być akurat ważne z kim mnie pomyliłaś. Zabrzmi to enigmatycznie, ale możliwe że to nie pomyłka. - Zacisnął usta, zbierając myśli. Możliwe, że ta osoba wie coś o jego przeszłości. Może się znali. Jeśli tak, to musi ją przepytać. - Nie zabrałaś mi także czasu. Raczej umiliłaś ten, do którego zostałem, cóż... - Zerknął na swoje nogi. - Zmuszony. Nazywam się Hiram. Jak brzmi twoje imię? Wydajesz się mnie znać, a w tej chwili zależy mi o dowiedzeniu się czegoś o sobie.\nZatrzymała się. Była lekko skołowana tą sytuacją. Przyjrzała mu się jeszcze raz. Nie rozumiała jak nie mogła zauważyć, że ten człowiek tak naprawdę ledwie zipie. Nie tylko jego twarz, ale ręce i nogi były poturbowane, a ubrania przesiąknięte krwią. Mimo iż nie do końca była pewna czy chce mu pomóc wiedziała, że nie może go tak po prostu zostawić na ławce. Bez jakiejkolwiek pomocy medycznej może nie przeżyć do jutrzejszego ranka. Przyklękła przed nim i przyjrzała się jego paskudnym ranom. Nie mogła mu pomóc na miejscu. Było za tłoczno, za gorąco i niezbyt higienicznie, a poza tym nie miała przy sobie prawie nic, prócz tych ziółek na katar.\n- Jesteś w stanie chodzić? – spytała. – Mieszkasz tu albo masz tu kogoś bliskiego do kogo mogłabym cię odprowadzić?\nBała się zaprzeczenia z jego strony, lecz musiała spytać. Nie miała w zwyczaju zapraszania do siebie obcych. Nawet lecząc tutejszych, wolała to robić w ich domach, a tylko w krytycznych przypadkach przenosiła ich do siebie, aby móc mieć ich całą dobę na oku.\n- Powiem ci co chcesz, ale najpierw musimy cię wyleczyć - dodała.\nKaro patrzyła na niego, ale wyglądał jakby zaraz miał odpłynąć, a jej pytanie nie do końca do niego docierały. Dlatego wpatrywała się w niego i czekała na odpowiedź.\nCzyli coś było na rzeczy. Zapalił się na tę myśl, lecz chwilę później opuścił wzrok - musiał ochłodzić swój zapał i irytację, że nieznajoma postawiła tak trywialną w tym momencie rzecz jak jego zdrowie nad informacje, których łaknął. Zacisnął jednak zęby, po czym spojrzał już na nią całkowicie spokojny.\n- Mogę, ale nie wiem ile przejdę bez pomocy. Mam strzaskane żebra, reszta to tylko jakieś lekkie rany szarpane i siniaki. Niestety nie mam tu ani bliskich ani znaj...- zająknął się, przypominając sobie Baltiego i jego "pakunek". -... A SZCZEGÓLNIE ZNAJOMYCH.\nZerknął na nią, zastanawiając się, czego od niego chce. Po chwili jednak wysunął zdrowszą rękę w jej kierunku, pozwalając na złapanie siebie, drugą zaś przytulił pochwę z mieczem do piersi. Syknął przy tym pod nosem z bólu, uderzając niechcący jedno ze złamanych żeber.\nSytuacja była bez wyjścia. Skoro nie miał tu nikogo, ona musi go zabrać do siebie. Złapała go pod ramię i próbowała dźwignąć by pomóc mu wstać. Jej nogi lekko się ugięły, bo mimo iż wiedziała, że na pewno waży swoje to nie przypuszczała, że aż tyle. Sama nie była najsilniejsza i bała się, że nie da rady go doprowadzić do domu, który znajdował się poza miastem. Zdecydowała, że pójdą po pomoc do jej przyjaciela, zawsze to trochę lżej.\n- Nie wystrasz się jakbym uderzyła cię przypadkiem ogonem - ostrzegła go. – Wiem, że to może być troszeczkę dziwne, więc nie wystrasz się, nie robię tego specjalnie.\nRuszyli powoli do przodu. Przy każdym kroku krwawił i bała się, że niedługo zemdleje na jej ramionach dlatego mimo wszystko musieli się pośpieszyć. Przebijali się przez tłumy ludzi próbując brnąć wzdłuż uliczek, które miały ich wydostać za bramy miasta. Na szczęście stoisko Baltiego było już prawie na widoku. Szczęśliwa, ale i wycieńczona przyspieszyła kroku, co chyba niekoniecznie spodobało się Hiramowi.\n- Tu handluje mój znajomy Balty i jego syn – powiedziała, głośno dysząc. – Ale ich chyba kojarzysz, oni nam pomogą. Mój dom jest za daleko, abym sama dała radę cię tam przenieść.\nKiedy podeszliśmy pod same stoisko po Baltym nie było śladu, za to stała jego żona wraz z synem.\n- Meg, proszę, pomóż nam. Ten człowiek jest ranny potrzebuje pomocy, ale nie jestem w stanie sama zabrać go do domu. Pomóż mi, proszę. – Spojrzałam na nią błagalnie.\n- Święty panie! – krzyknęła. – Co mu się stało? – wystraszyła się na sam widok mężczyzny. – Oczywiście, daj mi chwilę. Alex! Alex! – wołała swojego syna.\nNagle do starszej kobiety podbiegł wysoki młodzieniec około 30 lat, dobrze zbudowany, krótko ściętymi, jasnymi włosami o piwnych oczach.\n- Alex, proszę cię, pójdź z Karo i pomóż jej z tym ledwo przytomnym mężczyzną.\n- Dziękuję – odezwała się lisica z ulgą. – Jestem ci ogromnie wdzięczna.\nAlex zastąpił dziewczynę przy niesieniu rannego. Czuła jak bolą ją wszystkie mięśnie - dawno nikogo nie musiała dźwigać. To było ponad jej siły. Szła tuż obok Hirama, aby mogła bo ewentualnie asekurować z drugiej strony. Po dłuższym czasie w końcu udało im się opuścić mury miasta, a parę chwil później znaleźli się pod chatą Livay.\nSłysząc znajome nazwisko wytrzeszczył oczy, skutecznie krusząc strupa na czole.\n- Tylko nie to... - jęknął, jednak dał się nieść w stronę poznanego niedawno handlarza jabłek. Na słowa lisicy zareagował milczeniem, jednak chwilę później faktycznie poczuł jej ogon na swoich plecach. W tym samym momencie jej postawa lekko się zawahała, domyślił się więc, że kosztem utrzymania go zrezygnowała z wyważnika równowagi, jakim był dla niej ogon. Skupił się więc w sobie i pewniej poruszał odrętwiałymi nogami, próbując choć trochę ją odciążyć.\nPoczuł niewysławioną ulgę zauważywszy, że w zastępstwie za niepoważnego starca zastali jego żonę i syna. W sumie - nawet gdyby musieli się z nim zobaczyć, jedyne co by mu zostało to skonfrontowanie się ze starym zboczeńcem, choć naturalnym było, że wolał tego uniknąć. Szepnął jedynie "dziękuję" dziewczynie, gdy przekazała go Alexowi, po czym wszyscy ruszyli w stronę bram miasta. Mężczyzna także był lekko niższy od Hirama, jednak złapał go za ramię i pas, odciążając kręgosłup i żebra poturbowanego. Odciągając myśli od bólu starał się skupić myśli na kurczowym trzymani broni przy boku, by choć trochę sobie ulżyć. Nie wiedział skąd zna tę taktykę odwracania uwagi, jednak teraz bardzo mu się przydawała. Niedługo później zdawało się, że dotarli do domu lisicy co potraktował z ulgą, jako że niewygodna droga zmierzała ku końcowi.\nZbliżyli się do niewielkiego domu ukrytego w cieniu płaczącej wierzby. Drzewo było już wiekowe, ale wciąż zdrowe i majestatyczne. Długie, gęste gałęzie opadały tworząc bramę do nieznanego niektórym świata. Tuż obok drzewa stał piętrowy dom. Był niewielki i wykonany cały z ciemnego drewna, ale miejscami niektóre deski nadawały się już do wymiany z powodu butwienia. Dach pokryty był mchem, a jego lewa strona chowała się za liśćmi wierzby. Od frontu witała wszystkich mała, zadaszona weranda. Pod sufitem podwieszone były przeróżne zioła w pęczkach w mniejszej i większej ilości. Po lewej stronie stał niewielki stolik z pustymi słoikami, narzędziami ogrodowymi takimi jak graca, nożyce czy łopatka. Wszystkie były zabrudzone dość świeżą ziemią. Zaraz po prawej stronie stały drewniane drzwi okute żelaznymi wzmocnieniami, zabezpieczone pojedynczym, małym zamkiem umieszczonym tuż pod starą, wytartą, mosiężną klamką. Idąc wzrokiem dalej dostrzec można było podłużne okno, a w nim szarą, dawno nie praną firankę. Przed oknem stał duży drewniany fotel z szarą poduszką na siedzeniu, a koło nóżek leżał pusty wiklinowy kosz.\nWchodząc do środka od razu w nozdrza uderzał zapach suszonych ziół i starych ksiąg. Cały parter był jednym pomieszczeniem spełniającym rolę kuchni, jadalni, pracowni oraz biblioteczki. Patrząc od wejścia, pod ścianą, po lewej stronie stały drewniane szafki, na których ustawiono czyste naczynia oraz wywary. Na wprost od drzwi stał duży, ciemny stół a na nim otwarte księgi i dużo pojedynczych kartek, na których Karo zapisywała swoje eksperymenty weryfikując ze słowami swojej mentorki. Tuż obok ławy były schody prowadzące na piętro gdzie znajdowała się łazienka oraz pokój lisicy. Pod schodami stał regał z książkami o różnej tematyce i stojak na pergaminy.\nKaro weszła pierwsza do chaty. Odwróciła krzesło strzepując ewentualny kurz. Zadziałał tu bardziej wyuczony nawyk niż potrzeba sprzątnięcia. Posadziła na nim Hirama. Podziękowała Alexowi za pomoc i odprowadziła go do drzwi. Nie chciała, aby jej przeszkadzał, ponieważ jego obecność była w tym momencie zbędna, a przecież sam, miał wiele pracy.\nLisica wyciągnęła z górnej szafki misę, nalała do niej letniej wody prosto z dzbanka, a następnie zanurzyła w niej białą chustkę. Następnie w ciszy wyszła na werandę i przyniosła parę potrzebnych ziół.\n- Mięta jest, pokrzywa jest, krwawnik jest – mówiła do siebie pod nosem. – Jeszcze jedno…\nZakręciła się dookoła siebie szukając myślami gdzie położyła ostatni potrzebny jej składnik. Zaczęła przeszukiwać wzrokiem całe pomieszczenie. Wraz z ruchami jej głowy dało się słyszeć lekkie dzwonienie. Był to bardzo delikatny dźwięk, który był słyszalny dopiero w domu, w którym panowała całkowita cisza. To był mały kolczyk, zdobiący jej lewe ucho, zakończony dzwoneczkiem.\nNagle Karo zatrzymała wzrok na najwyższym regale, gdzie stała szkatułka pokaźnych rozmiarów. Podeszła, jednak była ona zbyt niska by dosięgnąć nawet stojąc na palcach. Stanęła na najniższej półce i koniuszkami palców ruszyła skrzynkę. Kiedy już dostatecznie wystawała, złapała ją prawą ręką i jednym zwinnym ruchem zeskoczyła. Uśmiechnęła się do siebie. Miała już wszystko czego będzie jej trzeba. Związała włosy oraz podciągnęła rękawy, aby jej nie przeszkadzały jednocześnie tym samym odsłoniła swoje stare blizny. Patrząc na nie czuła jakby wszystko przeżywała na nowo, ale nigdy nie jest to mniej bolesne niż za pierwszym razem. Kiedy uświadomiła sobie co robi, natychmiastowo się otrząsnęła. Popatrzyła się i uśmiechnęła do Hirama, a następnie wydała mu polecenie.\nNie będąc w stanie pomóc postarał się przynajmniej nie przeszkadzać, pozwalając się bezwładnie nieść wyższemu od niego blondynowi. Chatka, do której w niedługim czasie się zbliżyli, zdawała się być zamieszkała, choć odrobinę zaniedbana. Mimo że próbował, nie był w stanie nie zwrócić uwagi na ślady butów i brudne narzędzia ogrodowe. Nie zauważył po drodze żadnego ogródka, mógł więc zakładać, że jakiekolwiek rośliny będą za chatką. Lisołaczka nie miała schowka na narzędzia, skoro musiała je tutaj przynieść, co dało mu już pewny obraz terenu wokół chaty.\nGdy weszli pod dach poczuł, jak do jego nosa dochodzi ostry zapach ziół. Mimo otwartych okien nie zauważył nigdzie żadnych owadów; wszystkie odstraszył ciężki zapach suszonych roślin.\nUsadowił się na krześle, starając usiąść tak, by obtłuczone uda nie wrzynały mu się w tyłek. Miecz postawił obok, mając go cały czas w zasięgu ręki. Nie wiedział skąd ta pewność, jednak był przeświadczony, że mimo obecnego zesztywnienia mięśni w razie ataku potrafiłby w sekundę wstać i zadać od razu cios ostrzem. Nie było obecnie tej potrzeby, jednak mimo to Hiram czujnie rozglądał się po pomieszczeniu.\nZauważył trzy możliwe wyjścia. Frontowe, którym weszli, okno przy aneksie kuchennym, plus schody za nim. Nie widział nigdzie łóżka, tam więc musiała znajdować się sypialnia, a w niej pewnie kolejne okno. Przesunął wzrok na prawo. Zauważył wiele ksiąg i zwojów na szafce, stole i kilka na podłodze. Nie był w stanie stąd przeczytać ich tytułów, dał więc sobie spokój. Lisica po chwili mignęła mu przed oczami, starając się sięgnąć po coś na wyższym niż ona regale, zabawnie ignorując stojący dosłownie obok niej stołek. Zastanowiła go jednak inna rzecz - blizny na rękach dziewczyny. Były już dość stare, jednak swego czasu głębokie, pozostawiające widoczne szramy na ciele. Zdążył już wywnioskować, że mieszkała tu sama od jakiegoś czasu, mimo że widział ślady na obecność kogoś innego w przyszłości - choćby to, że potrzebne rzeczy postawiła w miejscach dla siebie niedostępnych. Postanowił jednak na tę chwilę przesunąć pytanie o jej przeszłość.\nPosłusznie zdjął kurtkę i koszulkę, rzucając je obok siebie. Jego klatka nie wyglądała tak źle - była dość sina od wielu pokrywających ją siniaków i zaczerwieniona stanem zapalnym od żeber, ale w gruncie rzeczy nie było ran otwartych.\n- Chyba przerwałem ci wypad do miasta. Dopiero wyszłaś, a już musiałaś wrócić.\n- Dlaczego uważasz, że mi przerwałeś? Skąd pewność, że nie kierowałam się już w stronę domu? – odpowiedziała urywając rozmowę. To nie był czas na towarzyską pogawędkę. Teraz ważne było zajęcie się ranami, a później mogli rozmawiać ile dusza zapragnie.\nKiedy ściągnął ubranie, zabrała je i wrzuciła do pustego kosza. Stwierdziła, że później im się przyjrzy. Jeżeli będą się nadawały do ponownego założenia to wypierze, a jeżeli nie to trzeba będzie ubrania po prostu wyrzucić.\nWzięła mały stołek, który stał tuż obok regału i usiadła przed nim jak najbliżej, następnie wzrokiem przeanalizowała posiniaczoną klatkę. Nie wyglądało to tak źle. Bała się, że jej oczom ukaże się rozległy krwiak spowodowany przebiciem wątroby. Na szczęście najgorszy scenariusz się nie sprawdził. W tym momencie nie była pewna czy doszło do jakiś większych urazów wewnętrznych. Jej uwagę przykuła również inna kwestia, a mianowicie zapadnięty brzuch. Wyglądał jakby nie jadł nic od dłuższego czasu. Zdziwiło ją to, bo mimo wszystko nie wyglądał na biednego, którego nie stać na jedzenie.\n- Nie jest najgorzej, ale kolorowo również nie. Musze jednak sprawdzić gdzie dokładnie doszło do jakiegoś złamania. Będę lekko uciskać palcami w okolicy żeber, a ty mi powiedz czy cię to boli – oznajmiła.\nPrzyłożyła swoją zimną dłoń na jego torsie zaraz pod lewą piersią i lekko, opuszkami palców naciskała na żebra. Najpierw dokładnie sprawdziła lewą stronę, a następnie prawą, przy okazji patrząc na mimikę twarzy mężczyzny, która dokładnie zdradzała miejsca szczególnie dolegliwe. Karo lekko się do siebie uśmiechnęła.\n- Lewa strona wygląda całkiem dobrze, żadne żebro nie jest uszkodzone. Jednak po prawej stronie nie jest tak kolorowo. Trzy żebra są złamane w paru miejscach, a czwarte jest pęknięte, ale trzyma się na swoim miejscu. Nie uszkodziły ci one jednak organów wewnętrznych. Będziesz musiał dużo odpoczywać zanim się zrosną. Na pewno doradzam ci odłożenie romansu ze swoją bronią na minimum cztery tygodnie – oświadczyła wskazując ogonem na miecz.\nWstała od niego, aby przynieść przygotowane wcześniej rzeczy. Na jego twarzy wciąż było widać miejscami świeże stróżki krwi, która wciąż nie zakrzepła. Obmyła go zaczynając od czoła, następnie policzki i szyja. Przy torsie starała się być szczególnie delikatna by nie zadawać mu niepotrzebnego bólu. Odkładając misę, do ręki wzięła mały słoiczek z białą masą. Nałożyła dość obfitą ilość na palce.\n- To maść z Żywokostu lekarskiego, idealna na twoje siniaki. Będziesz odczuwał tylko lekki chłód podczas jej wchłaniania.\nPosmarowała całą jego klatkę piersiową pozostawiając grubą warstwę do wchłonięcia. Następnie wzięła bandaż i ciasno owinęła wokół jego żeber.\n- Została tylko jeszcze jedna rzecz – powiedziała podając kubek z parującą mieszanką. – To mięta, pokrzywa i krwawnik. Działają przeciwbólowo i rozkurczowo, poczujesz się po nich lepiej. Jest gorące więc nie musisz tego pić teraz, ale nie pozwól by wystygło do końca, bo wtedy straci swoje właściwości.\nPostawiła napar na stole. Chwilę stała i zastanawiała się co zrobić. Koniec końców nie dotarła do piekarni, więc oznaczało to, że musi ponownie wrócić do miasta, ale przecież nie może zostawić obcego faceta we własnym domu. Zabranie go ze sobą też nie wchodziło w grę.\n- Ech – westchnęła. – Musisz być zmęczony. Powinieneś trochę odpocząć.\nPomogła mu wstać i złapała go pod ramię. Wspinaczka po wąskich schodach nie należała do najłatwiejszych. Każdy krok wiązał się z dużym wysiłkiem, ale na szczęście schody nie były wysokie, więc dość szybko udało się im je pokonać.\nNa piętrze ukazał się krótki korytarz, na końcu którego było okno, przez które wpadały promienie słońca rozświetlające hol. Po prawej i po lewej stronie znajdowały się drzwi. Karo otworzyła jedne z nich. Ich oczom ukazał się mały pokoik. Na środku stało jednoosobowe łóżko, obok, na nocnej szafce, była mała ręcznie zdobiona szkatułka. Powyżej, śnieżnobiała firanka ozdabiała duże okno. Po przeciwnej stronie, tuż obok drzwi stała niewielka komoda z ubraniami, a na niej misa i dzban z wodą.\n-To mój pokój – powiedziała krótko.\nWeszli do środka. Pomogła mu spocząć na łóżku. Kiedy sama usiadła, poczuła nagłą ulgę. Gdyby mogła sama chętnie poszła by na krótką drzemkę, by się zregenerować.\n- Prześpij się. Pamiętaj, że możesz leżeć na lewym boku albo na plecach. Prawej stronie daj odpocząć.\nZłapała za swoją szkatułkę i udała się w stronę wyjścia.\n- Muszę wyjść załatwić sprawę, której wcześniej nie zdążyłam. Mam nadzieję, że się nie obrazisz jak na ten czas zamknę cię w tym pokoju. Co jak co, ale nadal jesteś tu obcym, nie chcę, abyś myszkował mi po mieszkaniu. Niedługo wrócę.\nWyszła trzymając na ogonie klucz, następnie włożyła go do zamka, jednak nie przekręciła. Ponownie otworzyła drzwi do pokoju.\n- Właściwie to jeszcze jedna rzecz. Zapomniałam wcześniej to zrobić, a to stawia mnie w złym świetle. Mam na imię Karo.\nWyszła i przekręciła klucz.\nObserwował działania dziewczyny z leniwym skupieniem, pozwalając się bez sprzeciwu badać i opatrywać. Nie powiedział też nic, gdy wnosiła go schodami na piętro. Rzucił jedynie spojrzenie na zostawione przez siebie rzeczy, po czym całkowicie skupił się na stawianiu kroków.\nSzesnaście sekund. Tyle zajęło dojście Karo od drzwi pokoju do drzwi frontowych, których przekroczenie dało się poznać po dźwięku trzaskania frontu. Jako że od drzwi do drzwi było jakieś sześć sążni po linii prostej, dało mu to informację jak szybko porusza się lisica. Gwoli ścisłości - dla niego prawie biegła. Na szczęście liczył kroki tego biednego nieszczęśnika, który musiał targać go tu aż z miasta. Karo wspomniała, że zapomniała czegoś załatwić. Założył, że wraca do miasta, dało mu to więc obraz ile ma czasu.\nDźwignął się z łóżka, okupując to puszczonym bokiem przekleństwem i chęcią wyrzucenia stojącego obok łóżka wazonu przez okno. Rozejrzał się po pokoju, jednak nic interesującego nie przyciągnęło jego wzroku. Posiłkując się stolikiem nocnym powoli wstał do pozycji prawie prostej, po czym nieskomplikowanymi ruchami zaczął posuwać się w stronę drzwi.\n- Hmpf. Zamknięte - mruknął, potrząsając klamką. Nie ufała mu, rozumiał to. Bała się myszkowania, to też rozumiał. Musiał jednak to zrobić. To ona będzie musiała zrozumieć.\nZdjął but z nogi, po czym pomagając sobie stopą wytrząsnął z niego wytrych. Jego pamięć nie sięgała daleko wstecz, jednak z chwilą wzięcia go do ręki od razu wiedział gdzie i jak go używać. Wiedza, jak widać, niezmarnowana.\nZamek po chwili puścił, będąc zwyczajną, prostą konstrukcją stosowaną w większości domów Alaranii. Gdy już się z nim uporał, wpakował majcher z powrotem do buta, po czym ruszył powoli w stronę schodów. Jego uwagę przykuły drugie drzwi, znajdujące się naprzeciw sypialni. W tej chwili miał jednak coś ważniejszego na głowie.\nRzeczy znalazł tam, gdzie je zostawił. Zaciskając zęby ubrał koszulę przez głowę, zaciskając rzemienie po bokach i na szyi, a następnie kurtkę, zapinając ją do wysokości mostka. Uprzęż miecza miała na szczęście regulowaną klamrę, pozwalającą szybko przypasać ją do biodra, co też uczynił, przezornie jednak robiąc to po swojej lewej stronie, która według lisicy, była mniej uszkodzona. Mając na sobie wszystkie swoje rzeczy na powrót poczuł się spokojniejszy, mimo że teraz maść zamiast chłodzić, zaczęło go boleśnie piec. Nie przejmował się tym jednak - dziewczyna dosyć mocno ucisnęła go bandażem, jeśli więc nie będzie musiał robić przewrotu w najbliższej przyszłości, wszystko powinno być dobrze. Najciekawsze było w tym wszystkim to czym właściwie go opasała. Wyglądem przypominał standardowy lniany bandaż, jaki można było kupić u każdego znachora, jednak rozciągał się o wiele bardziej niż one. Zdawało mu się, że widział je już kiedyś, nie był sobie jednak w stanie przypomnieć gdzie.\nPomyślał, że skoro jest już w domu zielarki znającej się na medycynie, może znajdzie coś na temat jego choroby. Nie wydawała mu się ona normalna. Nie była jednak magiczna, jako że swoją barierą mógł ją stanowczo złagodzić. Może znajdzie coś w porozwalanych po całym domu księgach?\nRozejrzał się po pokoju. Tych książek były dziesiątki. Przeszukiwanie ich samemu zajęłoby mu przynajmniej tydzień. Nie mając innego wyjścia, postanowił użyć zdolności, której dla odmiany był świadom. Zamknął oczy, oddychając głęboko. Przypomniał sobie swoje najbardziej pierwotne uczucie, jakie zakorzenione było w jego pamięci. Uczucie dźwięku ciszy.\nPonownie otworzył oczy. Dalej znajdował się w przestronnym pokoju lisicy, teraz jednak wszystko wyglądało inaczej. Zdawało się, jakby krańce jego wzroku były przymglone, jednak to co widział na wprost objawiało się w nadnaturalnej szczegółowości. Widział wyraźnie zadrapania na każdym meblu, wszystkie rysy na podłodze, a książek nie rozróżniał w półmroku po tytule, lecz po grubości i fakturze skórzanych obić. Otworzył kilka z nich, wertując szybko kartki. Nie musiał się nawet zatrzymywać - jego wzrok beznamiętnie sczytywał całość strony w ułamku sekundy, przeszukując ją w poszukiwaniu konkretnych słów i znaczeń. Anatomia, geologia, zioła. To nie było to, musiał szukać dalej.\nTym sposobem jego poszukiwania nabrały niesamowicie na tempie. Wszystkie dotknięte książki odstawiał idealnie na miejsce, tak jakby nie były w ogóle ruszane. Skończywszy z tymi w pokoju przeszedł pod schody. Mała biblioteczka mieściła dużo książek, a jeszcze więcej pergaminów. Zastanowił się. Pergaminy zazwyczaj są cenne, jednak przez swoją ograniczoną wielkość posiadają zazwyczaj przepisy bądź krótkie opisy, kiepskie więc z nich były antologie chorób. Mając to na uwadze kontynuował przeszukiwanie książek.\nPrzeglądał kolejny tom, wydawało się, że z dziedziny fizyki. Już miał go odłożyć, gdy naszła go niespodziewana myśl. Sam uznawał swoje schorzenie za dziwne. Co jeśli to nie była tradycyjna choroba? Nie miał kiedy się czymś zatruć, co jeśli więc mu czegoś brakowało. Marszcząc brwi przerzucił strony na początek, po czym jeszcze raz przewertował książkę. Kilka minut szukania nakierowały go na konkretne zagadnienie - promieniowanie. Według zapisek maga, którego imię zostało zatarte, wszyscy i wszystko dookoła nich wydzielało coś, co nazwał promieniowaniem many, jakoby wszystko przepełnione było magiczną energią. W większości przypadków była ona ściśle powiązana z energią życiową, co zaobserwować można było podczas odprawiania ogromnych rytuałów. Czarodziej pobierający ogrom mocy z otoczenia powodował pomór wszelkich roślin i słabszych zwierząt dookoła niego, niekiedy nawet zabijając ludzi.\nHiram wstał z klęczek, przypatrując się słońcu za oknem. Czy to znaczy, że brakowało mu czystej magii w ciele? Podszedł do kuchni, targając za sobą krzesło. Przez Skupienie był w stanie poczuć każdy panujący tu zapach osobno, mogąc nawet oszacować w jakiej ilości się tu znajduje. Uważając, że dość już mu się przysłużył - a im dłużej go utrzymywał, tym słabiej odbierał otoczenie - wypuścił wreszcie powietrze z płuc, pozwalając jego zmysłom wrócić do poprzedniego stanu. Za każdym razem czuł ścisk w sercu; nie było nic przyjemnego w pozbyciu się dodatkowego wymiaru postrzegania świata. Otrząsnął się jednak szybko, siadając na podsuniętym sobie krześle. Rozłożył książkę przed sobą. Pismo ją wypełniające wydawało mu się teraz jakby nabazgrane pazurem a nie piórem, pełne było też dla niego niezrozumiałych zwrotów. Postanowił jednak poczekać z tym na dziewczynę. Oparł się o tył krzesła. Rzucił przelotne spojrzenie na stojący na stole kubek. Nie zamierzał go wypić - i tak skończyło by się to zabrudzeniem podłogi.\nDzień miał się już ku końcowi. Niebo zaczynało mienić się w pomarańczowych barwach. W końcu zrobiło się chłodniej co dało lekką ulgę po całodziennym skwarze. Dziewczyna nie sądziła, że mimo wszystko tyle czasu jej zejdzie. Na szczęście na ulicach zrobiło się już luźniej dzięki czemu bez problemów dotarła do piekarni. Przeprosiła za swoje spóźnienie i przekazała obiecane leki. Przy okazji sprawdziła stan małego chłopca. Wyglądał już o wiele lepiej niż tydzień temu, ale wciąż nie wrócił do pełni sił. Później, na osobności, chwilę porozmawiały o jego stanie, a następnie temat zszedł na coś innego. Mówiły o tym jaki był dzisiaj upał i że pewnie to już ostatnie takie dni, gdyż lato miało się ku końcowi, o tym że dziś do miasta przybyła ogromna ilość ludzi przez co dzisiejszy zysk był wyjątkowo duży. Na pożegnanie kobieta wręczyła lisicy świeży chleb i parę bułek. Karo podziękowała i udała się w swoją stronę. Po drodze mijała stragan z jabłkami… koniec końców nic nie kupiła do jedzenia, a jakby nie patrzeć w domu nie miała już praktycznie nic. Skusiła się i kupiła parę sztuk.\nWracając zastanawiała się jak sobie radzi Hiram. Była ciekawa czy śpi, czy może już zniknął. W sumie tego by się spodziewała po nim. Nie znała go za długo, ale wiedziała co to za typ. Opatrzyli go, więc może ruszać dalej, a zagoi się po drodze. Analizując to nie miałaby nic przeciwko na takie zagranie oznaczało by to dla niej mniej kłopotów.\nPo drodze nie mogła się powstrzymać i zaczęła jeść jeden z czerwonych owoców. Był niesamowicie dobry. Z jednej strony twardy, ale i soczysty, czyli taki jakie lubiła najbardziej. Kiedy dochodziła do drzwi, złapała zębami jedzony owoc, jedną ręką trzymała zakupy a drugą szukała wcześniej schowanego klucza. W końcu go złapała. Ostrożnie włożyła klucz do zamka i przekręciła. Drzwi otworzyły się. Kiedy wchodziła nie spodziewała się tego co zobaczyła. Na środku pokoju siedział Hiram w swoich zakrwawionych ubraniach. Zatrzymała się, analizując sytuację. Nie rozumiała co się dzieje. Skoro otworzył sobie drzwi pokoju, to nie widziała powodu, dla którego nie mógł by sobie poradzić z drzwiami frontowymi. Jednak księga, którą trzymał na kolanach odpowiedziała na większość aktualnych pytań.\nJak gdyby nigdy nic zamknęła za sobą drzwi i zaniosła artykuły spożywcze na blat jednej z szafek. Przegryzła jabłko delektując się smakiem, a następnie jednym zgrabnym ruchem usiadła na blacie.\n- Szczerze, nie spodziewałam się ciebie jeszcze zobaczyć. – Wzięła gryz. – Cóż się stało? Czyżby frontowe drzwi były dla ciebie zbyt dużym wezwaniem? – zaśmiała się. – Jestem ciekawa co takiego znalazłeś w księdze mojej matki, że aż musisz prosić o moją pomoc i powiedz mi czemu miałabym to zrobić? Przyjęłam cię do siebie, opatrzyłam twoje rany, a ty przeszukałeś mój dom. Wyjaśnij mi dlaczego nie miałabym cię, w tym momencie, wyrzucić za drzwi?\n- Z wielu powodów - zaczął powoli, jakby mieląc każde słowo przed wypowiedzeniem go. Skutki Skupienia przez chwilę jeszcze sprawiały, że czuł jak poprawna motoryka skupiała większość jego myśli. - Raz, że nie dałabyś rady. - Uśmiechnął się lekko, nieobecnym wzrokiem wpatrując się w zachodzące słońce, wbijające się do pomieszczenia przez szkło okna. - Poza tym obiecałaś mi odpowiedzi. A drzwi jeszcze nie sprawdzałem; były na końcu listy moich zainteresowań.\nPrzełożył kolejną kartkę z książki, przypatrując się wypisanym na nich literom. Zapamiętana przez niego wiedza z racji powrócenia do normalnego stanu zaczęła powoli znikać, śpieszno więc mu było, by o nią zapytać.\n- A opatrzenie mnie i przyprowadzenie tutaj było twoim pomysłem. Nie u mnie szukaj więc krótkowzroczności w pozostawieniu nieznajomego w domu - zatrzymał się, potrząsając głową. - To teraz i tak bez znaczenia. Skoro już tu jesteśmy, gdy tobie śpieszy się by się mnie pozbyć a mi by przeżyć kolejny dzień, załatwmy to szybko. Z kim konkretnie mnie pomyliłaś? Co o nim wiesz? Ale najważniejsze teraz pytanie - opowiedz mi o energii magicznej. Czy można ją przenosić z jednego obiektu do drugiego?\n- Zabawny jesteś – powiedziała pod nosem.\n– Will był... – Nie była pewna jak to zgrabnie ująć. – Był moim opiekunem. – To nie było najlepsze określenie, ale chciała uniknąć określenia niezrównoważony psychicznie. – Zajmował się mną mniej więcej przez piętnaście lat mojego życia. Nauczył mnie pisać i czytać oraz opatrywania ran, a oficjalnie od sześciu lat nie żyje. – Zrobiła krótką przerwę. - Nieoficjalnie to nie wiem co się z nim dzieje, czy nadal żyje, czy jednak nie. Wyglądałeś identycznie jak on w dniu, gdy go ostatni raz widziałam. Dałam się ponieść emocjom myśląc, że ty to on, to tyle. – urwała uważając, że ten temat jest już wyczerpany.\n– A co do energii… – zaczęła. – Nie wiem ile o tym wiesz, więc zacznę od początku. Magiczna energia dzieli się na dwa rodzaje, zewnętrzną i wewnętrzną. Zewnętrzna to siła świata natury, która jest nektarem życia dla planety czy dla roślin. Wewnętrzna to siła życiowa występująca w organizmach żywych, takich jak ludzie i zwierzęta. Po wyczerpaniu całej energii, znów się ona uzupełnia. Produkowana jest tak długo, jak długo żyjemy, ale ilość, którą może przechować, jest różna dla poszczególnych osób. Przeciętni ludzie posiadają tej energii najmniej, za to istoty magiczne takie jak niebianie, naturianie, czy nawet zmiennokształtni posiadają obfitsze zasoby energii magicznej. Sama energia jest utrzymywana tylko wewnątrz ciała, ale jeśli zostanie ona uwolniona w zewnętrznym świecie zostanie rozproszona. Magiczna moc jest podatna na połączenie z płynami w ciele człowieka takimi jak krew, ślina czy nasienie. Jest to dość dobry sposób przetrzymywania energii nawet po opuszczeniu ciała. W ten sposób można również uzupełnić energię drugiej osoby. Coś jeszcze chcesz wiedzieć?


Nie zawsze mandat się należy. Jak przedsiębiorca wygrał spór ze Strażą Miejską - Poradnik Budowlany\n| 25.04.2016 | Janusz Pawlak\nFot. Archiwum Wojciecha Szczygła\nRozmowa z Wojciechem Szczygłem z Przemyśla, przedsiębiorcą, który wygrał spór ze Strażą Miejską, rozmawia Janusz Pawlak\nJanusz Pawlak: Często płaci pan mandaty za przekroczenie prędkości, naruszenie innych przepisów ruchu drogowego?\nWojciech Szczygieł: W związku z prowadzoną działalnością zawodową na swoim koncie mam przejechane przeszło 2 mln km. W chwili obecnej mam absolutnie „zerowe” konto punktowe, wypadkowe, a nawet kolizyjne. Twierdzenie, że: „im wolniej, tym szybciej” jest moim mottem, które powtarzam sobie za każdym razem, kiedy siadam za kierownicę. Co nie wyklucza zwykłych ludzkich pomyłek – tak, jak każdemu kierowcy zdarza mi się popełniać wykroczenie.\nW Jaśle rok temu odnotował pan „przygodę” z mundurowymi ze Straży Miejskiej?\nPoruszam się głównie na trasie Przemyśl – Kraków – Przemyśl. 12 maja 2015 r. miałem do przejechania trasę przekraczającą 1000 km. Tym razem był to wyjazd prywatny – po zakup silnika do naszego drugiego samochodu. Poprosiłem więc brata, aby pojechał ze mną. Pokonanie takiego dystansu w pojedynkę jest dość trudne. Zmienialiśmy się za kierownicą co kilkaset kilometrów, aby nie dopuścić do zmęczenia i znużenia.\nW drodze powrotnej do domu dotarliśmy do Jasła. Na ul. Kazimierza Wielkiego, o godzinie 13:47 – kamery monitorujące przejazd na czerwonym świetle zarejestrowały wykroczenie, tj. wjazd i przejazd mojego pojazdu przez skrzyżowanie po zapaleniu się czerwonego światła. Tu wątpliwości nie miałem żadnych. Na przesłanej przez Straż Miejską fotografii, dokumentującej wykroczenie, był mój samochód (fotografia wyłącznie tyłu pojazdu), a ja rzeczywiście byłem w tym dniu i o tej godzinie w Jaśle na ul. Kazimierza Wielkiego. Prawdziwy problem polegał na tym, że kiedy otrzymałem korespondencję po przeszło 3 tygodniach od zdarzenia – z wezwaniem do wskazania kierującego – nie byłem w stanie przypomnieć sobie, który z nas: ja czy mój brat siedział za kierownicą. Zaznaczam, że ani razu od momentu otrzymania korespondencji – nie pomyślałem o unikaniu kary za popełnione wykroczenie. Zależało mi wyłącznie na tym, aby Straż Miejska w Jaśle przesłała mi fotografię przodu pojazdu – z wizerunkiem osoby, która w chwili popełnienia wykroczenia siedziała za kierownicą i była rzeczywistym sprawcą. Skierowałem więc do Straży Miejskiej w Jaśle odpowiednie pismo (załącznik1).\nA może w pierwszej reakcji rozważał pan: zapłacić i dać sobie spokój, czy powalczyć o swoje prawa?\nJak już wspomniałem – nie przyszło mi do głowy unikać odpowiedzialności. Uznałem, że po przekazaniu przez Straż Miejską w Jaśle dowodu w postaci fotografii przodu pojazdu w chwili popełnienia wykroczenia – rzeczywisty sprawca, czyli bądź ja, bądź mój brat – zapłaci mandat. Wola walki zrodziła się dopiero wtedy, kiedy w odpowiedzi na moje pismo otrzymałem sztampową odpowiedź od Straży Miejskiej w Jaśle. Jasno wynikało z niej, że nikt z pracujących tam funkcjonariuszy nie ma zamiaru zrobić nic, aby udowodnić mi winę i poszukać prawdziwego sprawcy. Zagrożono natomiast skierowaniem sprawy do sądu. W odpowiedzi, napisałem kolejne pismo (zalacznik nr 2) z propozycjami rozwiązania impasu tj.:\n• dostarczenie wzmiankowanego wyżej dowodu w postaci fotografii przodu pojazdu w chwili popełnienia wykroczenia – w tym przypadku rzeczywisty sprawca wykroczenia podda się karze zgodnie z obowiązującymi przepisami;\n• ukaranie użytkownika wg własnego uznania, spośród wymienionych użytkowników z podaniem uzasadnienia dokonanego wyboru;\n• bądź ugodowe umorzenie postępowania – w tym przypadku wskazani użytkownicy (solidarnie deklarują wpłatę kwoty 100 zł na rzecz wskazanej przez Straż Miejską w Jaśle fundacji, zajmującej się pomocą na rzecz ofiar wypadków komunikacyjnych i bezpieczeństwa w ruchu drogowym.\nNiestety, ze Straży Miejskiej w Jaśle otrzymałem jedynie krótkie pismo informujące o skierowaniu wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego w Jaśle, z art. 96 par.3 Kodeksu Wykroczeń.\nKonsekwencją tego wniosku był wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Jaśle z 29 lipca 2015, w którym uznano mnie winnym popełnienia wykroczenia z art. 96 par.3 Kodeksu Wykroczeń. Ukarano mnie grzywną 400 zł oraz kosztami dodatkowymi – 90,00 zł. Od wyroku tego odwołałem się. Sprawę ze względów logistycznych skierowano do Sądu Rejonowego w Przemyślu. 8 stycznia 2016 r. Sąd Rejonowy w Przemyślu – po rozpoznaniu sprawy – prawomocnym wyrokiem – uniewinnił mnie.\nKto pana wspierał merytorycznie w sporze ze Strażą Miejską? Korzystał pan z konsultacji prawnika, a może wystarczył tylko Internet?\nOdnalezieniu podstaw prawnych i interpretacji prawnych, poświęcałem długie godziny po pracy. Szukałem informacji w Internecie. Moją determinację w udowodnieniu swojej racji podsycała obojętność funkcjonariuszy Straży Miejskiej w Jaśle. Rzadko zdajemy sobie sprawę z tego, że: to nie oskarżony musi udowodnić swoją niewinność, lecz oskarżyciel udowodnić winę oskarżonego. O tej procedurze prawnej nie powinniśmy zapominać nigdy – mając na uwadze dążenie do udowodnienia swoich racji.\nSpróbujmy podsumować: jak długo toczyła się sprawa ze Strażą Miejską?\nOd 12 maja 2015 r., tj. ujawnienia wykroczenia, do 8 stycznia 2016 r., kiedy zapadł wyrok uniewinniający mnie. Ponadto kosztami postępowania Sąd Rejonowy w Przemyślu obciążył Skarb Państwa.\nJakie rady ma pan dla tych, którzy są lub będą w podobnej sytuacji ?\nJak wspomniałem, warto pamiętać o tym, że to nie oskarżony musi udowodnić swoją niewinność, lecz oskarżyciel udowodnić winę oskarżonego. Ja musiałem postąpić dokładnie odwrotnie, czyli wbrew procedurom prawnym. A warto było, dla własnej satysfakcji.\nPomimo wskazania przeze mnie podstawy prawnej błędnego oskarżenia, mojej propozycji polubownego rozwiązania sprawy, Straż Miejska w Jaśle nie wykazała zaangażowania w wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. Mało tego, Skarb Państwa został narażony na koszty postępowania sądowego.\nZwróciłem się do Urzędu Miasta w Jaśle z prośbą o:\n• ukaranie funkcjonariusza Straży Miejskiej za zaniedbania w zakresie wyjaśnienia mojego przypadku,\n• wyjaśnienie procedur przetargowych na użytkowanie systemu rejestracji wykroczeń przy ul. Kazimierza Wielkiego w Jaśle (użytkowanie systemu, który nie jest w stanie jednoznacznie i zgodnie z prawem definiować sprawców, jest co najmniej dyskusyjne).\nKonkretnej odpowiedzi na pytania nie otrzymałem. Zadowolić się musiałem stwierdzeniem przedstawiciela UM w Jaśle, pana Pawła Rzońcy, że dopilnowano wszystkich procedur wyjaśniających przypadek.\nWojciech Szczygieł od 10 lat prowadzi niewielką firmę transportową specjalizującą się w dostawach mebli ze sklepów IKEA na terenie województwa podkarpackiego. Realizuje również zlecenia transportowe na terenie kraju i zagranicą.\nTagi: Janusz Pawlak|Wojciech Szczygło|walka o sprawiedliwość|wygrana sporu ze Strażą Miejską\n| 30.05.2016 | Z Wiesławem Puterlą, właścicielem firmy WATKEM w Rzeszowie rozmawiał Janusz Pawlak\nWiesław Puterla - WATKEM Rzeszów\nRozmowa z Wiesławem Puterlą, właścicielem firmy WATKEM w Rzeszowie\nJanusz Pawlak: Dla funkcjonowania na rynku przedsiębiorstwa bardzo ważną sprawą jest jego nazwa. Znak rozpoznawczy, z którym kojarzymy produkty, wyroby itd. Skąd wzięła się wzbudzająca zaciekawienie nazwa WATKEM?\nWiesław Puterla: Nazwa firmy to pierwsze litery imion członków mojej rodziny: Wiesław, Agnieszka, Tomek, Krystyna, Ewa, Marcin. Syn Bartek, który urodził się już po powstaniu firmy, aby nie był pokrzywdzony, ma stację paliw nazwaną jego imieniem. Teraz do nazw stacji dodaję także imiona wnuków. Zresztą wszyscy pełnoletni członkowie rodziny zatrudnieni są w WATKEM-ie. Pracujemy w rodzinnym biznesie.\nTo był dokładnie 1990 rok… Czas narodzin polskiej przedsiębiorczości. Każdy patrzył, gdzie by tu się załapać, w jakiej branży zaryzykować i rozpocząć działalność. Na początku kupiłem cysternę do przewozu paliw.\nGdy zabierałem się za biznes, prywatnych stacji paliw praktycznie nie było. Dopiero powstawały. Najpierw dzierżawiłem stacje po upadających przedsiębiorstwach w okolicach Jarosławia. Uruchomiłem też przy ul. Hetmańskiej w Rzeszowie kontenerową stację paliw. Za dostawę paliwa płaciło się gotówką. W tamtych czasach, gdy ktoś miał dostęp do paliwa i znajomości, zarobił szybciej niż teraz. Robiłem wszystko małymi kroczkami, bo nie miałem pieniędzy na większe inwestycje. Tak, jak w Ameryce – latami trzeba do czegoś dochodzić. Nie ma nic od razu. Odwiedzający mnie urzędnicy mówili: a tu koncern taki a taki buduje piękny obiekt, tam Orlen. Odpowiadałem im, że za jakiś czas i ja zbuduję stację z prawdziwego zdarzenia. W miejscu, gdzie dzisiaj stoi Shell, planowałem zbudowanie dużej stacji. Projektant zaplanował imponujący obiekt, ale za 20 mln zł. Skąd miałem wziąć taką kwotę?! Przegrałem z dużym, światowym koncernem. Z wykształcenia jestem kierowcą…\nDzisiaj Pana firma to m.in. 7 stacji paliw, 7 stacji diagnostycznych pojazdów, salon sprzedaży samochodów marki Opel, hotel Zimowit. Kariera w iście amerykańskim stylu.\nRozpoczynałem działalność za własne pieniądze. Nikt mi nic nie dał. Cały mój kapitał to było ok. 8 tys. dolarów zarobionych na kontraktach w Libii, gdzie pracowałem w latach osiemdziesiątych.\nW miejscowości, z której pochodzę, ludzie pytali mnie: Wiesiek, skąd ty te pieniądze wziąłeś, kto ci je dał, bo nie wierzyli, że można zbudować taką firmę jak moja z pracy własnych rąk.\nWATKEM znany jest w Rzeszowie i jego okolicy ze stacji paliw. To m.in. do Pana zmotoryzowani kierują swoje pretensje, że ceny paliw nie spadają gwałtownie w dół, tak jak ceny baryłek ropy na światowych rynkach. A przecież w ostatnich miesiącach byliśmy wręcz zasypywani informacjami o rekordowych spadkach cen ropy na światowych giełdach.\nJedna baryłka to 159 l ropy. Ile zapłacimy natomiast za 1l paliwa na naszych stacjach paliw, zależy od\nceny baryłki ropy na światowych giełdach, kursu dolara oraz rzeczy najważniejszej, tj. od podatków nałożonych na paliwa w kraju. Państwo pobiera więc akcyzę od każdej tony paliwa. I jest ona stała, niezależna od ceny paliwa na świecie. Ma zawsze tę samą wartość. Przykładowo, jeśli cena paliwa na świecie maleje, państwo, chcąc utrzymać wpływy do budżetu, pobiera tyle samo akcyzy od tej tańszej ropy, co pobierało od droższej. Tona jest dla akcyzy tą samą toną. Nieważne, drogą czy tanią. W paliwie mieści się jeszcze 23-proc. podatek VAT (oczywiście, zmniejszający się przy taniejących benzynach) i podatek drogowy.\nHandlujący paliwem w minimalnym zakresie mogą więc wpływać na cenę oferowanego produktu?\nDokładnie tak… Co ciekawe, hurtowa cena paliw w ciągu roku zmieniana jest ok. 200 razy.\nWATKEM to już wieloletnie doświadczenie w handlu paliwami. Od czego, Pana zdaniem, zależy to, że kierowca wybiera konkretną stację paliw, że decyduje się na tankowanie w konkretnym miejscu? Teraz ma przecież ogromny wybór: sieci światowych koncernów, polscy giganci i prywatne stacje?\nIstotne jest miejsce zamieszkania, przyzwyczajenie i jakość obsługi oferowana przez poszczególne stacje. Dzisiaj wszyscy chcemy mieć coraz lepsze warunki nie tylko do mieszkania, odpoczynku, ale także i do korzystania, np. ze stacji paliw. Wszyscy patrzą także na cenę paliw. Gdy startowałem w branży, zawsze miałem ceny paliw niższe niż na stacjach Orlenu (wtedy jeszcze CPN). Podpisywałem także wtedy dużo umów z klientami indywidualnymi – transportowcami, na wydłużone terminy płatności. Nie oferowano tego w państwowych stacjach paliw. Tym zdobywałem klientów. Przekonywałem do siebie. To wiązało się oczywiście z ryzykiem, bo firma mogła upaść, być niewypłacalną. Ale to jest ryzyko, z którym musi się liczyć każdy przedsiębiorca, decydując się na rozpoczęcie działalności.\nDla nabywcy paliwa elementarną kwestią jest jego jakość. Czasem słyszymy, że tankuję tylko w stacji XY, bo na innej benzyniarze „chrzczą” paliwo, rozmnażają je w cudowny sposób. Czy jest to możliwe na rynku, który jest poddawany ciągłym kontrolom, a paliwo musi spełniać ściśle określone normy?\nTo są sporadyczne przypadki. Czasem ktoś sprowadza paliwo z zagranicy. Jak jest z jego jakością? Nie wiem. W zdecydowanej większości sprzedawcy benzyn zaopatrują się w towar w tych samych hurtowniach. Mają dostęp do tego samego paliwa, o wymaganych przepisami parametrach. Ze swojej kariery przytoczę przypadek, kiedy to kontrola zakwestionowała mi pewną partię paliwa. Bodaj 10 lat temu, z początkiem roku, pojawiły się nowe przepisy określające parametry paliwa. Kupiłem w rafinerii paliwo pełnowartościowe i dano mi na to świadectwo, a okazało się, że pochodziło z rezerw. Miało niektóre parametry inne od wymaganych nową regulacją. Ryzyko poniosłem ja, a nie rafineria.\nTo są sprawy związane z wielką polityką, a ona jest ogromną niewiadomą.\nTagi: Janusz Pawlak|Kariera|Benzyna|Wiesław Puterla|WATKEM|Stacja paliw


Miejsce zbiórki Orków – Elvenar Wiki PL'\n1 Miejsce zbiórki Orków\n2 Przegląd Punktu zbiórki\nMiejsce zbiórki Orków to punkt, do którego będziesz wysyłać Orki, aby się pobawiły. Wysłanie ich na Zajęcia rekreacyjne dostarczy Uzbrojenie ; jeśli przyłączą się do Dzikiej imprezy, będziesz mieć sporo Orkowego Gnoju do sprzątania; Tor przeszkód wypełni budynek Gruzem , a po Łupieżczej wyprawie przyniosą wiele Łupów .\nMiejsce zbiórki Orków jest po to, aby odwrócić ich uwagę! Bez niego z nudów zwyczajnie rozniosłyby Twoje miasto! Jednak efekt ich zajęć pozwoli Ci jeszcze bardziej rozwinąć miasto, gdyż ich twory przydadzą się do rozbudowy Portalu Orków, budowy i rozbudowy Farmy Grzybków, odblokowywania nowych technologii w drzewku Badań i produkowania innych towarów Orków.\nProdukowanie towarów w Miejscu zbiórki wymaga zainwestowania surowców: na Zajęcia rekreacyjne musisz wydać Monety i Zasoby, Dzika impreza i Tor przeszkód to koszt liczony w specjalnych, magicznych grzybkach z Farmy Grzybków, jako że służą do karmienia Orków, a na Łupieżczą wyprawę potrzebne będą nie tylko grzybki, ale i uzbrojenie (produkowane także w Miejscu zbiórki). Pamiętaj jednak: surowce z Miejsca zbiórki otrzymasz tylko wtedy, gdy wyślesz tam Orki, co oznacza, że one również są wymagane do działania tego budynku. Orki mogą być produkowani w Zbrojowni (wylęgarni) od poziomu 20 w górę.\nMożesz zwiększyć produkcję Miejsca zbiórki Orków rozbudowując Portal Orków, co pozwoli na wyprodukowanie większej ilości towarów w danym czasie. Premię produkcji poznasz po zielonej strzałce widniejącej na ikonie towaru.\nPo zakończeniu produkcji trzeba ją zebrać, aby została dodana do Twojego magazynu w Portalu. Nad każdym z Miejsc zbiórki zobaczysz ikonę odpowiadającą wybranej produkcji. Jak wspomniano wcześniej, spośród produkcji Miejsca zbiórki Łupy są jedynymi, dla których pojemność w magazynie jest ograniczona - oznacza to, że ich ikona przybierze szary kolor, jeśli zostanie osiągnięta maksymalna ilość tego towaru.\nBy wybudować Miejsce zbiórki Orków, musisz odblokować odpowiednią technologię w drzewku Badań i znaleźć je w menu budynków, a także posiadać wymagane surowce. Potrzebne jest również połączenie Bagienną Ścieżką z Portalem Orków. Miejsce zbiórki Orków można sprzedać, odbudować oraz rozbudować.\nRozbudowa Miejsca zbiórki Orków zmniejszy:\nIlość czasu potrzebnego Orkom na ukończenie ich zajęć.\nPrzegląd Punktu zbiórki\n1 5x7 12h 03m 810 000 3 400 - 2h30m 5h 10h 20h\n2 5x7 12h 48m 910 000 7 600 73 2h 4h 8h 16h\n3 5x7 13h 30m 1 000 000 11 800 146 1h30m 3h 6h 12h\n4 5x7 14h 20m 1 130 000 16 000 220 1h 2h 4h 8h\nTę stronę ostatnio edytowano 11 mar 2019, 18:14.


niedziela, 16/5/2021 | 11:43 CEST\nPrzewody kanalizacyjne oraz grzewcze – hydraulik wspomoże\nWzrastające z roku na rok ceny wszystkich nośników energii termicznej wymuszają niejako na wszelkich użytkownikach domów jednorodzinnych stałe poszukiwanie oszczędności w tej dziedzinie. Mogą one polegać na podejmowaniu kilku równolegle kwestii, na pewno jedną z nich będzie profesjonalne ocieplenie budynku, to naturalnie dzięki temu możemy zaoszczędzić nawet 40 procent kosztów na ogrzewanie danego budynku. Jak najbardziej modernizując budynek pod kątem jego ocieplenia nie chodzi wyłącznie o ocieplenie ścian zewnętrznych, jednakowoż też docieplenie poddasza, wymianę okien na o wiele bardziej efektywne oraz zapewniające mniejsze przenikanie ciepła na zewnątrz. Wypatrując oszczędności w kwestii samego systemu grzewczego, na pewno należałoby będzie posłuchać, co na ten temat powie fachowiec w tych kwestiach – hydraulik, on na pewno oceni, w jakim miejscu tkwią możliwości zastosowania oszczędności na ogrzewaniu obiektu czy podgrzewaniu ciepłej wody – sprawdź instalator poznan. Jeśli posiadamy w domu ogrzewanie gazowe, warto będzie z pewnością zwrócić przede wszystkim uwagę, czy posiadamy kocioł kondensacyjny, a jeśli tak, to czy jest on adekwatnie zamontowany oraz optymalnie spełnia własną funkcję. Ogrzewanie domu to nie tylko zaopatrzenie się w profesjonalne zapasy paliwa, to też kwestia optymalnego wykorzystania energii, jaka z tego paliwa powstaje, a wobec tego sprawa sprawności urządzeń grzewczych. Często okazuje się, że stosując ogrzewanie gazowe posiadanie wyśmienitego kotła kondensacyjnego zezwala na uzyskanie nawet do 40 procent więcej ciepła z tej samej ilości spalonego gazu.\nPrzewody kanalizacyjne oraz grzewcze – hydraulik wspomożeWzrastające z roku na rok ceny wszystkich nośników energii termicznej wymuszają niejako na wszelkich użytkownikach domów jednorodzinnych stałe poszukiwanie oszczędności w tej dziedzinie. Mogą one polegać na podejmowaniu kilku równolegle kwestii, na pewno jedną z nich będzie profesjonalne ocieplenie budynku, to naturalnie dzięki temu możemy zaoszczędzić nawet 40 procent […]


Kierowcy autobusu z promilami\n18 marca 2017 w kategorii Pod paragrafem\nZnajdujący się pod wpływem alkoholu kierowca autobusu i jego równie pijany zmiennik usiłowali wjechać do Polski przez przejście graniczne w Dorohusku. Mężczyźni w takim stanie wieźli pasażerów. Dalszą ich podróż przerwali funkcjonariusze celno-skarbowi.\nFunkcjonariusz kontrolujący autobus z Nowowołyńska wyczuł od 44-letniego kierowcy woń alkoholu. Zapach alkoholu czuć było też od drugiego z kierowców, który dodatkowo zachowywał się agresywnie i utrudniał kontrolę.\nPodejrzewając, iż obaj kierowcy mogą być pod wpływem alkoholu funkcjonariusz o całym zdarzeniu poinformował kierownika zmiany oraz Straż Graniczną. Przeprowadzone przez funkcjonariuszy Straży Granicznej badanie alkomatem potwierdziło podejrzenia co do stanu trzeźwości obu mężczyzn. Jak się okazało 44-latek miał 0,7 promila, a jego agresywny 40-letni krajan ponad 2 promile alkoholu we krwi.\nKierowca autobusu usłyszał zarzut kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Za to przestępstwo grozi kara grzywny, kara ograniczenia wolności lub kara pozbawienia wolności do lat 2 oraz zakaz prowadzenia samochodów na okres od 3 do 15 lat. Mężczyzna został przekazany funkcjonariuszom Policji w Chełmie.\nWobec drugiego z mężczyzn prowadzone jest postępowanie w związku ze znieważeniem funkcjonariusza publicznego podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, za co grozi grzywna, kara ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.\nkom. Marzena Siemieniuk


Urządzenia lifestyle oraz sprzęty na Dzień Mamy znajdziecie w zdumiewająco niskich cenach | ITHardware\nUrządzenia lifestyle oraz sprzęty na Dzień Mamy znajdziecie w zdumiewająco niskich cenach\nDaniel Górecki | 23-05-2022, 08:00 |Źródło: x-kom/informacja prasowa | 0\nW x-komie rozpoczął się właśnie tydzień obniżonych cen na urządzenia z segmentu lifestyle. Jeśli szukacie odpowiedniego sprzętu do codziennych treningów – nie ma lepszej ku temu okazji. Dodatkowo x-kom przygotował specjalną ofertę na Dzień Mamy. Sprawdźcie promocję z okazji jej święta i postawcie na inteligentny wybór.\nZłapcie rabaty na urządzenia z segmentu lifestyle z okazji Misji Prezent w x-komie\nX-kom przygotował dla Was wiele ciekawych urządzeń z segmentu lifestyle takich jak drukarki, gry, zegarki sportowe czy słuchawki. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, abyście wybrali jedynie to, co interesuje Was najbardziej – przy każdym z produktów możecie liczyć na solidny rabat. Oto część produktów objętych promocją:\nSłuchawki Edifier X5 (Czarne) 139 zł 95 zł\nZegarek sportowy Suunto 7 White Burgundy 1 189 zł 999 zł\nHulajnoga Fiat F500 10" czarna 1 899 zł 1 599 zł\nUrządzenie wielofunkcyjne HP Smart Tank 515 Atrament WiFi BLE Kolor 847 zł 699 zł\nGra Switch Death end reQuest 2 (Day One Edition) 265 zł 189 zł\nUchwyt Silver Monkey Uchwyt Premium do Kratki Wentylacyjnej 69,99 zł 39,90 zł\nAby obniżyć ceny produktów, aktywujcie w koszyku kod: misja-lifestyle. Oferta rabatowa obowiązuje do 29.05.2022 r. lub do wcześniejszego wyczerpania puli produktów promocyjnych. Nie łączy się z innymi promocjami.\nSkorzystajcie z promocji na urządzenia lifestyle w x-komie\nSmart prezenty dla najmądrzejszej kobiety we wszechświecie\nNajinteligentniejsza kobieta w Waszym wszechświecie zasługuje na prezent ze słowem smart w nazwie. Dlatego w promocyjnej ofercie x-komu z okazji Dnia Mamy znajdziecie między innymi urządzenia z kategorii smart dom, smartfony, smartwatche, ale także wiele innych inteligentnych akcesoriów. Oto część wybranych produktów:\nSmartwatch Xiaomi Redmi Watch 2 Lite Black 339 zł 249 zł\nSmartwatch Xiaomi Mi Watch Lite Black 249 zł 169 zł\nPad do konsoli Google Pad Stadia Premiere + Chromecast 4K Ultra 349 zł 279 zł\nNotebook ASUS M515UA-BQ468 R5-5500U/8GB/512 2 299zł 2 049 zł\nOdtwarzacze multimedialne Amazon Fire TV Stick 4K Dolby Atmos v 2021 229 zł 175 zł\nAby obniżyć ceny produktów, aktywujcie w koszyku kod: mama-gadzet. Oferta rabatowa obowiązuje do 26.05.2022 r. lub do wcześniejszego wyczerpania puli produktów promocyjnych. Nie łączy się z innymi promocjami.\nSprawdźcie pełną ofertę promocyjną i podaruj swojej mamie inteligentny prezent\nZadbajcie o inteligentne akcesoria z Gosund\nInteligentny, zautomatyzowany dom to coś, co kojarzy Wam się z luksusowymi apartamentami czy filmami science-fiction? Myślicie, że zainwestowanie w inteligentne rozwiązania w Waszym domu lub wynajmowanej kawalerce pochłonęłoby fortunę? Nic bardziej mylnego, rozwiązanie smart home jest na wyciągnięcie ręki niezależnie od posiadanego metrażu, a dzięki niemu Wasz komfort życia stanie się lepszy. Jakie urządzenia znalazły się w x-komowej promocji na produkty marki Gosund?:\nInteligentna żarówka Gosund Inteligentna żarówka LED Nite Bird LB1 - 2szt. 69 zł 29 zł\nInteligentne żarówki Gosund Smart żarówka LED Nite Bird WB4 - 4szt. (RGB) E27 89 zł 55 zł\nInteligentne Gniazdo Gosund Inteligentne gniazdko WiFi SP1-H - 2szt. 119 zł 89 zł\nAby obniżyć ceny produktów, aktywujcie w koszyku kod: gosund. Oferta rabatowa obowiązuje do 27.05.2022 r. lub do wcześniejszego wyczerpania puli produktów promocyjnych. Nie łączy się z innymi promocjami.\nSprawdźcie pełną ofertę promocyjną Gosund\nPromocja trwa do 26 Maja 2022 roku i obejmuje ofertę komputerów G4M3R, Element Plus lub H&O w naszym sklepie. Spłatę kredytu możecie rozłożyć na 3 do 46 rat. Jeśli złożycie zamówienie z odbiorem osobistym w salonie – odwiedźcie salon i z pomocą doradcy złóżcie wniosek ratalny. Więcej informacji o zakupach na raty znajdziecie tutaj.\nx-kompromocjeKomponenty komputerowedzień mamysklepobniżki cenprzecenysmartfonykomunieproduktyzakupynowe cenycenyofertaxkom\nZgłoszenie dot. artykułu o ID 21371. Opis błędu:\nKomentarze do: Urządzenia lifestyle oraz sprzęty na Dzień Mamy znajdziecie w zdumiewająco niskich cenach\nPokaż / Dodaj komentarze do: Urządzenia lifestyle oraz sprzęty na Dzień Mamy znajdziecie w zdumiewająco niskich cenach


Fioletowe drzewo w jaskini z wodospadem - tropikalny pejzaż - Plakat samoprzylepny - Decor Mint\nJeśli Sztuka jest Twoją pasją, obserwujesz najnowsze trendy pojawiające się w niej, ale też klasyczne akcenty, na pewno spodoba Ci się nasza kolekcja plakatów samoprzylepnych poświęcona motywom z nią związanym. Plakat samoprzylepnyFioletowe drzewo w jaskini z wodospadem - tropikalny pejzaż zaskoczy cię dobrze dobranymi kolorami oraz jakością wykonania. A to tylko część jego zalet...\nPlakat samoprzylepny Fioletowe drzewo w jaskini z wodospadem - tropikalny pejzaż drukowany jest w technologii przyjaznej środowisku, na tkaninie o gramaturze 240 g/m². Plakat samoprzylepny Fioletowe drzewo w jaskini z wodospadem - tropikalny pejzaż to dekoracja wyróżniająca się wyjątkową trwałością, odpornością na wilgoć i różnego rodzaju uszkodzenia. Dodatkowo jest łatwy do czyszczenia.\nJeśli marzy Ci się ponadczasowy motyw inspirowany tematyką sztuki i jej technikami – jak :subcategory: – na plakacie w Twoim salonie, mamy dla Ciebie coś wyjątkowego. W tej roli doskonale sprawdzi się plakat samoprzylepny Fioletowe drzewo w jaskini z wodospadem - tropikalny pejzaż. Ozdobi on różnie wykończone wnętrza. Szczególnie dobrze się zaprezentuje tam, gdzie króluje styl . Sprawdzi się niemalże w każdym wnętrzu, szczególnie nada się jako dekoracja Do wnętrza użytkowego. W naszej kolekcji plakatów samoprzylepnych ze wzorami, których bazą jest Sztuka, znajdziesz jeszcze wiele innych, wzorów, idealnych np. Do wnętrza użytkowego.\nFototapeta [ Fioletowe drzewo w jaskini z wodospadem - tropikalny pejzaż ] Obraz [ Fioletowe drzewo w jaskini z wodospadem - tropikalny pejzaż ] Plakat [ Fioletowe drzewo w jaskini z wodospadem - tropikalny pejzaż ] Fototapeta [ Fioletowe drzewo w jaskini z wodospadem - tropikalny pejzaż ] Obraz w ramie[ Fioletowe drzewo w jaskini z wodospadem - tropikalny pejzaż ] Plakat samoprzylepny[ Fioletowe drzewo w jaskini z wodospadem - tropikalny pejzaż ] Fototapeta [ Fioletowe drzewo w jaskini z wodospadem - tropikalny pejzaż ] Plakat w ramie[ Fioletowe drzewo w jaskini z wodospadem - tropikalny pejzaż ]


Firmowe ewolucje stały się faktem! Kułton Transport w nowej siedzibie | Ostrów Wielkopolski Nasze Miasto\nFirmowe ewolucje stały się faktem! Kułton Transport w nowej siedzibie\nSJ 16 listopada 2019, 12:04\nFirma z kilkunastoletnią tradycją Kułton Transport zmieniła siedzibę. W piątek dokonano oficjalnego otwarcia nowego obiektu w Czekanowie.\n- Wszystko zaczęło się 16 lat temu - mówił właściciel firmy Sławomir Kułton. Podkreślał, że firma Kułton Transport miała swój początek w domu rodzinnym. - To mój tata mnie uczył, razem jeździliśmy - dodał. Samochody od dziecka były pasją właściciela przedsiębiorstwa. Jego rodzice wozili ziemniaki po całej Polsce. Natomiast pierwszym zleceniem Sławomira był przewóz cukierków - krówek do Niemiec.\nFirma rozwijała się przez lata, aż zderzyła się ze szklanym sufitem. ...by go przebić w 2015 roku firma Kułton Transport wzięła udział w programie "Firmowe Ewolucje". Tam postawiono na zmiany: struktury organizacyjnej w firmie, ale i właśnie budowy własnego magazynu i rampy załadunkowej. Decyzje zapadły i to przed kamerą! Jak powiedzieli, tak zrobili.\nOdcinek "Firmowych Ewolucji" firmy Kułton Transport\nPierwsza siedziba Kułton Transport znajdowała się w Kotowiecku w gminie Nowe Skalmierzyce. Jednak przedsiębiorstwo postanowiło "przeprowadzić się" do Czekanowa. Co zadecydowało o wyborze terenów inwestycyjnych w Gminie Ostrów Wielkopolski? - Gmina bardzo mocno włączyła się w przygotowanie całej infrastruktury na terenach inwestycyjnych. Bardzo ważne przy zakupie tego typu działki jest uzbrojenie terenu: woda, kanalizacja, linia średniego napięcia. Dodatkowym atutem jest dogodna lokalizacja, bezpośredni dostęp do drogi krajowej nr 25 – wymieniał właściciel przedsiębiorstwa Sławomir Kułton.\nW piątkowe popołudnie dokonano otwarcia nowoczesnego obiektu obejmującego mroźnię składową, hub przeładunkowo-dystrybucyjny oraz część administracyjno-biurową, który powstał na 4 tysiącach metrach kw.. Na wydarzeniu pojawili się nie tylko pracownicy i przyjaciele firmy, ale władze sołectwa, gminy i powiatu, a także klienci Kułton Transport z Polski i ze świata.\nOficjalnego przecięcia wstęgi i otwarcia nowej siedziby firmy dokonali: właściciele Kułton Transport Małgorzata i Sławomir Kułtonowie, wicestarosta Powiatu Ostrowksiego Roman Pacholczyk, zastępca wójta gminy Ostrów Wielkopolski Antoni Hadryś oraz proboszcz Parafii w Ociążu ksiądz Krzysztof Niciejewski który również poświęcił nowo otwarty obiekt. Każdy z gości mógł zwiedzić zakątki firmy.\nPodczas wydarzenia nie zabrakło gratulacji i podziękowań. Atrakcją wieczoru był występ ostrowskiego zespołu Bosscy.\nKoncert ostrowskiego zespołu Bosscy!\nfirmowe ewolucje kotowiecko\nPrzegląd tygodnia od 26.06 w Ostrowie Wielkopolskim\nPrzegląd prasy z Ostrowa Wielkopolskiego w czerwcu\nPrzez dziesiątki lat żyli wspólnie w zdrowiu i chorobie [FOTO]\nMieczysław Jałowiecki 60 lat po śmierci wraca do Polski! ZDJĘCIA\nMuzeum II Wojny Światowej zamierza sprowadzić do Polski szczątki Mieczysława Jałowieckiego, przed II wojną właściciela majątku Kamień pod Kaliszem, delegata...\n4 lipca 2022, 9:20\nMieczysław Jałowiecki Kamień\nmieczysław jałowiecki westerplatte\nmieczysław jałowiecki grób\nKościelna Wieś. Ktoś próbuje podpalić las! ZDJĘCIA\nKtoś próbuje podpalić las na granicy Kościelnej Wsi i Kalisza. Ślady wzniecania ognia znajdują się w kilku miejscach, choć na szczęście tylko w jednym ogień...\n4 lipca 2022, 8:16\npożar las kościelna wieś\npodpalacz kościelna wieś\nlas kościelna wieś\nMarta Walczykiewicz mistrzynią Polski w kajakarskim sprincie i... maratonie! ZDJĘCIA\nW Bydgoszczy odbyły się Mistrzostwa Polski Seniorów w sprincie kajakowym. Gwiazdą zawodów była kaliszanka Marta Walczykiewicz, która wywalczyła dwa złote...\n4 lipca 2022, 5:54\nmarta walczykiewicz 2022\nmarta walczykiewicz mistrzostwa 2022\nmarta walczykiewicz 5 km\nBiegiem od zmierzchu do świtu. Wyjątkowy bieg na pleszewskich Plantach\nBiegali od zmierzchu do świtu. 50 osób wzięło udział w koleżeńskim biegu na pleszewskich Plantach, który trwał całą noc.\n4 lipca 2022, 4:47\nkoleżeński bieg od świtu do zmierzchu\nkoleżeński bieg pleszew planty\nbieg od zmierzchu do świtu\nbieg od zmierzchu do świtu 2022


1 maja 2011 7 października 2015 Redakcja 1104 Views Brak komentarzy grzewcze, honeywell, Instalacje\nHoneywell oferuje wiele rozwiązań sterowania strefowego w zależności od wielkości obiektu i rodzaju ogrzewania. Podstawowym produktem, który umożliwia jednoczesne sterowanie temperaturą w dwóch wydzielonych obszarach, jest regulator Cmzone, który realizuje program tygodniowy. W wybranych pomieszczeniach utrzymywana jest zaprogramowana temperatura w określonym czasie, w poszczególnych dniach tygodnia. Zaletą tego systemu jest to, że można go rozbudowywać, tj. przy większej ilości stref można dołączyć następny zestaw Cmzone i sterować kolejnymi dwoma strefami. Regulator Cmzone można zastosować w istniejących już instalacjach, ponieważ jest to system bezprzewodowy, który nie wymaga dodatkowego rozprowadzania przewodów sterujących. Jeśli istnieje potrzeba zróżnicowania temperatury w większej liczbie stref, można zastosować kolejne rozwiązania, tj. regulator strefowy HCE80 z centralą sterującą HCM200d lub evotoutch, które zarządzają strefami grzewczymi w ilości od 8 do 16. Komunikacja central sterujących z urządzeniami wykonawczymi i czujnikami odbywa się bezprzewodowo, co umożliwia zastosowanie również w istniejących instalacjach. Regulator strefowy oraz centrale wymagają zasilania sieciowego. Alternatywnym rozwiązaniem do systemów bezprzewodowych jest system przewodowy, w którym sterowanie strefami realizuje regulator HCE40 i centrala sterująca HCM100 (do 15 stref grzewczych). Zastosowanie sterowania strefowego w instalacjach grzewczych, oprócz realizacji komfortu cieplnego w pomieszczeniach, powoduje ograniczenie zużycia energii i kosztów poniesionych na ogrzewanie (do 30% kosztów). www.honeywell.com\n← Zagospodarowanie wód opadowych. Kropla do kropli.\nNo to klapa, czyli o złodziejach bez honoru. Drzwi do kanału. →\nTermostatyczny układ regulacji temperatury ogrzewania płaszczyznowego. Zawór na obejściu.


Zaproszenia ślubne - super-katalog\nPozycja w katalogu nr: 17239, przeglądano: 124 razy.\nOpis: Przedmiotem działań naszej firmy jest projektowanie i produkcja zaproszeń i kartek na różne okazje. Najistotniejsze miejsce w naszej ofercie zajmują zaproszenia ślubne. Robimy je na bazie projektów własnych i doręczonych przez zleceniodawcę. Do produkcji papeterii ślubnej wykorzystujemy wysokiej jakości papiery ozdobne. Mamy niezwykle szeroki asortyment produktów charakteryzujących się niebywałymi walorami estetycznymi. Elegancja i nietuzinkowy styl to tylko nieliczne z zalet naszych zaproszeń. Zapewniamy korzystne ceny i profesjonalną obsługę.\nSłowa kluczowe: kartki okolicznościowe, papeteria ślubna, produkcja zaproszeń ślubnych, zaproszenia ślubne, zaproszenia ślubne na zamówienie\nSklep internetowy www.e-oscypek.pl specjalizuje się w sprzedaży tradycyjnych wyrobów góralskich. W ofercie: oscypek, ser gazdowski, korbacze, redykołki, bundz, bryndza, skóry owcze, skóry z renifer...


Sztuka otrzepywania tyłka – Mademoiselle Polonaise – Blog Agnieszki Kopocz\nSztuka otrzepywania tyłka\nWybierałam się na łyżwy przez ostatnie dwa tygodnie. Za każdym razem otrzymywałam jasny i to prosto z nieba znak, że chyba jednak nie… bo lało. Albo lało i wiało na raz. Jeśli można się schować pod parasolem to spacer w deszczu jest przyjemny. Jest rześko. Ale jakoś nie widziałam nigdy na lodowisku nikogo wyglądającego jak Mary Poppins. Łączy nas zawód, a niestety nie spadanie z nieba z parasolem w ręku. Dlatego kiedy przyszedł mój dzień wolny byłam nastawiona raczej na kolejny dar z nieba. Tym razem jednak pozytywnie mnie zaskoczył. Prószył lekko śnieg, temperatura w okolicach zera i dzieci jeszcze w szkołach. Nie sądziłam, że wybranie się na łyżwy po pięcioletniej przerwie na lodowisko w kraju, którego języka jeszcze nie posiadłam tak mnie rozwinie. Miałam wrażenie, że każdy element tego popołudnia wymagał ode mnie pokonywania własnych ograniczeń.\nWybrałam się sama i dopiero jak dojechałam do lodowiska zdałam sobie sprawę, że mało kto chodzi na lodowisko sam. Jest to taka forma aktywności sportowej, która stanowi urozmaicenie czasu wolnego i ludzie po prostu zamiast na piwo idą na łyżwy. Żeby było zabawniej drugą grupą są rodzice z małymi dziećmi, które stawiają swoje pierwsze kroki na tym śliskim gruncie. Więc po pięciu latach z lekką nutką niepewności i troszkę większą lekkiego zażenowania weszłam na lód. Na szczęście matki były zajęte dziećmi, a młodzież sobą. Więc powolutku trzymając się bandy. Potem jeszcze wolniej odpychając się lewą nogą. Potem oddalenie się od bandy. Przez dłuższy czas już mi się wydawało, że zostanę takim jednonogim łyżwiarzem. Odepchnięcie się prawą noga wydawało mi się poza zasięgiem przynajmniej jak na pierwszy raz po przerwie. I wtedy uświadomiłam sobie jak wiele jest we mnie jeszcze z dziecka, którym byłam.\nPrzez ostatnie lata dużo udało mi się zrobić. Wyrosłam na raczej odważną i silną kobietę. A odpychając się tą lewą nogą uświadomiłam sobie, że jestem sobie na tym lodowisku jak ta czteroletnia Agunia, która stojąc na dziecięcych nartkach na bardzo małym pagórku, tak naprawdę nie bała się jechać. Bała się upaść. I znowu odpychając się po raz kolejny lewą nogą uświadomiłam sobie, że muszę upaść. Jak nie upadnę, będę dalej asekuracyjnie ślizgać się bez żadnego postępu. Więc zaczęłam podnosić tą prawą nogę. Najpierw przy bandzie, potem od bandy do bandy, a potem… zaczęłam jeździć w końcu jak człowiek. I kiedy siadłam z impetem na tym lodzie, bardziej ucieszył mnie ten upadek niż fakt, że ogarnęłam tę jazdę i już bliżej mi było do tej odważnej kobiety, która wstaje, uśmiecha się sama do siebie, otrzepuje tyłek ze śniegu. I zaczyna jechać jeszcze szybciej. Ten upadek jeszcze bardziej dodał mi odwagi. I z jeszcze większą radością upadłam po raz drugi. Bo chyba tak właśnie jest nie tylko na łyżwach, że jeśli podniesiesz się po porażce, zapamiętasz czemu upadłeś to z większą nadzieją jedziesz dalej licząc na to, że ta wiedza pozwoli Ci uniknąć kolejnego upadku. Tylko sęk w tym, że tej wiedzy nigdy nie przyswoimy w całości. Zawsze coś nas zaskoczy i musimy się liczyć z tym upadkiem. Na szczęście zawsze będzie liczyć się to ile razy pozbieraliśmy się i otrzepaliśmy tyłek ze śniegu.


Trening i dieta dla 16 latka - Forum KFD.pl\nTrening i dieta dla 16 latka\nRozpoczęte przez xMarcinnx, sie 12 2017 17:48 ( 5 odpowiedzi na ten temat )\nNapisany 12 sierpień 2017 - 17:48\nWitam! Mam 16 lat. Nigdy jakoś nie ciągnęło mnie do treningów, ale pewnego razu jak usłyszałem od kolegi, że nadaje się tylko do grania w gry na kompie to zdenerwowało mnie to mocno. Od tego czasu planuje coś zmienić tylko nie wiem kompletnie jak do tego się zabrać. Dodam, że ćwiczę tylko na WFach, poza tym nic więcej. Jeżeli ktoś byłby chętny mi doradzić dietę i plan treningowy byłbym bardzo wdzięczny.\nWaga - 54,5 kg (Tak mam niedowagę)\nNie mogę jeść jajek, ponieważ mam na nie uczulenie, także tutaj potrzebował bym jakiegoś zastępstwa za nie.\nNie chcę zostać nie wiadomo jakim kulturystą. Zależy mi na mojej dynamice i szybkości ciała. Chciałbym mieć tylko większy biceps i być ogółem jakoś bardziej silniejszy. Od razu mówię, siłownia odpada. Tylko i wyłącznie Kalistenika wchodzi w grę. Z góry jeszcze raz dzięki za pomoc.\nTrening na masę do oceny , Jaja zamiast kurczaka po treningu , Dieta na mase do oceny , TRENING SPLIT DO OCENY , Cukrzyca - co zjeść po treningu?\nNapisany 12 sierpień 2017 - 20:09\nNapisany 13 sierpień 2017 - 00:25\nOpieraj się na podstawowych ćwiczeniach (kalistenika) wygoogluj sobie jak coś sam ćwiczyłem przez 8 miesięcy :)\nDiete dopasuj tak ,aby makrosy się zgadzały\nBiałko 2-2,5 gr/kg masy ciała\nWęglowodany 4-5gr/kg masy ciała\nTłuszcz 1-1,5gr/kg masy ciała\nBiorąc pod uwagę to że masz uczulenie na jajka jedz (Kurczaka,gotowane mięso,ryby,nabiał czyli twaróg chudy-serki wiejskie)\nTłuszcz (Oliwa z oliwek,olej lniany,orzechy NIE ZIEMNE)\nWęglowodany ZŁOŻONE (kasze gruboziarniste,ryż brązowy,bataty,makaron pełnoziarnisty,owsianka)\nPROSTE najlepiej spożywaj po treningu w celu nabicia glikogenu (banany,miód,wafle ryżowe,owoce,rodzynki)\nNapisany 13 sierpień 2017 - 00:36\nOpieraj się na podstawowych ćwiczeniach (kalistenika) wygoogluj sobie jak coś sam ćwiczyłem przez 8 miesięcy :) Obczaj sobie OFFICIALTHENX na youtubie oraz ich appkę.Przykładowe plany treningowe za free :P\nNapisany 15 sierpień 2017 - 22:21\nNapisany 15 sierpień 2017 - 22:33


Gottland (2014) - Kino CHARLIE\ndokumentalny, historyczny, Polska, Czechy 2014\nReżyseria Lukáš Kokeš, Petr Hátle, Rozálie Kohoutová, Viera Cakanyova, Radovan Síbrt, Bohdan Bláhovec, Klára Tasovská\nPrzemysłowiec, który wprawił czeskie fabryki w ruch i gwiazda filmowa, która swą życiową rolę odegrała będąc kochanką Goebbelsa. Człowiek stawiający Stalina na piedestale i ten, który go z niego zrzucił. Pisarz, który nie kłamał tylko wtedy, kiedy tworzył fikcję. Chłopiec, który próbował podpalić kraj. Pięć epizodów, pięć wyjątkowych historii.\n"Gottland" to pełnometrażowy film dokumentalny oraz seria dokumentalnych epizodów oparte na bestsellerowym zbiorze reportaży Mariusza Szczygła pod tym samym tytułem (zwycięzca Plebiscyt Czytelników Nagrody Literackiej Nike oraz zdobywca tytułu Europejskiej Książki Roku 2009).


Dmuchaj gościu, dmuchaj - wiocha.pl absurd 1129090\nDmuchaj gościu, dmuchaj\nNa pewno rozpalisz...\nDeeDeeLinka 14-07-08, 03:40 Zgłoś\nDodano: 2014-07-08, 03:40:23 przez: DeeDeeLinka\nNo na 100% he he\nPewnie starał sie odmuchiwać krople wody z drewienek ,moze ma taki power w płucach.\non chyba wciąga wode\nWidać, że deszcz dopiero zaczął padać. Może chciał podtrzymać żar zanim przyjdzie ktoś z jakimś parasolem. Głupotą jest wrzucać to na wioche.\nWidać dmuchanie nie jest jego mocną stroną:)


Sega Saturn – pierwszy kontakt – arhn.eu – gry wideo z innej perspektywy\nBy Dark Archon on 5 kwietnia 2015 15 komentarzy\nPierwszym komputerem, który zakręcił mi w głowie było Commodore 64. Pierwszą konsolą, która rozkochała mnie samą swoją reklamą - Sega Saturn. Traf chciał, że na własnego Commodore 64 czekałem kilkanaście lat, a na Segę równiutkie 20.\nPierwszym komputerem, który zakręcił mi w głowie było Commodore 64. Pierwszą konsolą, która rozkochała mnie samą swoją reklamą – Sega Saturn. Traf chciał, że na własnego Commodore 64 czekałem kilkanaście lat, a na Segę równiutkie 20.\nPodziękowania dla Qzaka za obsługę kamer.\npelek2002 5 kwietnia 2015, 17:33\nSega no sanshiro!\nSrubek 5 kwietnia 2015, 17:40\nJak zawsze świetny materiał. Poczułem się jakbym cofnął się w czasie – przyjemne było to uczucie (szczególnie przy ogrywaniu VF2 :)). Normalnie aż Ci zazdroszczę :).\nPytanie jakie nasuwa mi się po obejrzeniu filmiku jest następujące: Archon planujesz zrobić w przyszłości retro-live’a z Segi Saturn?\nSebastianL92 5 kwietnia 2015, 17:57\nNic tylko pogratulować zdobyczy :). Zazdraszczam!\nPatrycjerz 5 kwietnia 2015, 18:10\nNo cóż… tylko pozazdrościć! Naprawdę świetny materiał. Spodobały mi się te ujęcia z różnych kamer. Widzę, że nawet jedna była na jakimś „wysięgniku”, czy coś. Może troszkę inny styl od tego, co było w waszym serwisie, ale może się przyzwyczaję 🙂 Na pochwałę zasługuje także perfekcyjne zobrazowanie ekranu. Co do gier, to sam grałem w Virtua Fighter 2, ale w wersji na PC. Spoko gierka. Teraz tylko czekać na więcej retro gier z tego systemu. Trzymajcie się i oby tak dalej!\ngrzesio165 5 kwietnia 2015, 20:51\nBłagam, nie mów „bodajże” ;_;\nszczuru 5 kwietnia 2015, 22:05\nDokładnie tak samo się czułem jak w zeszłym roku kupiłem Saturna 😀 Też pamiętam te reklamy Nights i Saturna z Kaczora Donalda 🙂\nMartiusR 6 kwietnia 2015, 15:06\nFantastycznie, wyczekiwałem jakiegoś materiału o „klasycznym” sprzęcie od Segi (oba materiały o konsolkach AtGames, mimo że traktowały o sprzęcie innego sortu, i tak z przyjemnością obejrzałem, ale wyczekiwałem z niecierpliwością na lata 90-te :)) i się doczekałem, aż się zarejestrowałem z tego powodu! Szczególnie, że rzecz traktuje o jednej z najmniej komentowanych „po latach” konsolach – Mega Drive i Dreamcast mimo wszystko wciąż budzą zainteresowanie i wciąż się o nich mówi. To chyba jeden z najbardziej niedocenionych sprzętów od Segi, borykający się z problemami dotyczącymi pisania nań gier (przez dwa procesory graficzne) i w efekcie problemami z biblioteką gier (co interesujące, Saturn cieszył się olbrzymią popularnością w Japonii, i tam pojawiło się dużo solidnych tytułów, które nigdy nie dowędrowały do USA czy do Europy (piszę w tej kolejności, bo niestety zawsze nasz kontynent znajdował się na końcu w łańcuchu „pojawiania się” gier na japońskie konsole). No i „na deser” fakt, że nie pojawił się żaden pełnoprawny tytuł z Soniciem na Saturna. Sonic R mi się osobiście podobał (grałem na PC), ale co tu dużo mówić, nie mógł uchodzić za „sztandarowy” tytuł Saturna. 3D Blast był jedynie portem wersji Mega Drive’owej (zresztą, sama ta gra była słaba :(), a Sonic Jam był jedynie kompilacją starych Soniców z trójwymiarowym tech-demem.\nBędę wyczekiwał niczym dzik trufli nowych materiałów o Saturnie (a jakby jeszcze do tego pojawiły się materiały o innych platformach Segi, to już naprawdę będzie rewelacja w stanie czystym).\nDark Archon, muszę podpytać, po prostu muszę – powiedz, w jaki sposób sobie radzisz z uruchamianiem „retro-konsol” i nagrywaniem rozgrywki? Bazując na moim doświadczeniu z Mega Drivem wiem, ze jest to momentami niesłychanie ciężka sprawa (na szczęście udało mi się z takim tanim konwerterem z Chin czy Hong Kongu (zwie się to Arcade HD Converter, wygląda ten sprzęt niesłychanie „surowo”, ale działa, mogę nawet do zwykłego monitora podłączyć moją konsolę.) Z góry dzięki za odpowiedź!\nDark_Archon 6 kwietnia 2015, 15:10\nHej, wszystko zależy oczywiście od konsoli. Jeśli masz jakieś konkretne pytanie w sprawie któregoś z urządzeń, daj znać, może uda się pomóc. 🙂\nMartiusR 7 kwietnia 2015, 14:28\nTo skorzystam z okazji i podpytam o Mega Drive’a – udało mi się z sukcesem zmusić go do działania na nowszym sprzęcie (ba, nawet mogę go podłączyć do zwykłego monitora) za pomocą takiego urządzenia, co się zwie Arcade HD Converter. (w dużym skrócie – podłączam z jednej strony kabel z końcówką SCART do przejściówki podłaczonej do urządzenia od strony „wejścia”, a od wyjścia idzie zwykły kabel VGA do monitora). Teraz się zastanawiam, jak mógłbym nagrać gameplay bezpośrednio z mojego MD.\nMkali 7 kwietnia 2015, 01:26\nArchonie, przez Ciebie nabrałem chrapkę na konsolę od Segi! Jakieś 12 lat temu kiedy, kiedy dostałęm na urodziny CD-action z Soniec 3d itd. byłą reklama Segi Dreamcast z Sonic Adventure oraz Crazy Taxi, i też się mnie powaliła z nóg 🙂\nKim 7 kwietnia 2015, 12:33\nJaką kamerą kręcisz swoje recenzje?\nKakashi 7 kwietnia 2015, 19:26\nCo to za telewizor od którego podczepiłeś później SS i którego złącza użyłeś?\nCzy miedzi konsolą a TV było jeszcze jakieś urządzenie w postaci TV box?\nPo wyglądzie LCD pochodzi chyba jeszcze z ery przed HD gdzie TV bliżej było do monitora komputerowego niz telewizora\nLukegaX 7 kwietnia 2015, 19:58\nświetny materiał – najlepsze są materiały z retro konsol ^^\nmrozik89 10 kwietnia 2015, 11:34\nniezla wymiana.. BB zamiast Jazz Jackrabbita ;p ja zamiast JJ kupilem Jacka Orlando, bo nie mieli w sklepie 🙁\nkubagracz43 11 maja 2015, 16:21\ngrałem na wszystkicg pley station sega trochę lepsza


Zaproszenie do podpisania deklaracji „Just Culture”\nUprzejmie informujemy, że w dniu 27 października 2015 r. podczas Konferencji Bezpieczeństwa w Lotnictwie Cywilnym miało miejsce podpisanie Deklaracji współpracy w zakresie wdrażania idei „Just Culture”. Deklaracja nawiązuje do podpisanej przez komisarz ds. Transportu Violetę Bulc oraz reprezentantów środowiska lotniczego European Corporate Just Culture Declaration, której głównym celem jest zachęcanie do wdrażania i promowania kluczowych zasad „Just Culture”. Deklaracja określa szereg podstawowych zasad, mających na celu zachęcenie personelu zaangażowanego w prace istotne dla bezpieczeństwa do zgłaszania nieprawidłowości i zdarzeń niepożądanych, bez obawy o konsekwencje.\nOgłoszenie Prezesa ULC o zapotrzebowaniu na wykonywanie niektórych czynności nadzoru lub kontroli w zakresie wydawania świadectw kwalifikacji skoczków spadochronowych\nUprzejmie informujemy, że w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Lotnictwa Cywilnego zostało opublikowane ogłoszenie Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego o zapotrzebowaniu na wykonywanie niektórych czynności nadzoru lub kontroli w zakresie wydawania świadectw kwalifikacji skoczków spadochronowych\nW dniu 17 listopada mija 13 lat działalności Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Z tej okazji pragniemy przekazać najlepsze życzenia naszym klientom oraz wszystkim, dla których lotnictwo stało się częścią życia zawodowego lub hobby, a także pasażerom korzystającym z transportu lotniczego. W ciągu ostatnich 13 lat byliśmy świadkami dynamicznego rozwoju lotnictwa w Polsce i na świecie. Kierownictwo i pracownicy Urzędu pragną podziękować wszystkim, którzy przyczynili się do tego rozwoju za dotychczasową wspólną pracę na rzecz bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego, a także zachęcić do dalszej aktywnej współpracy w ramach przyszłych inicjatyw.\nKonsultacje ws. Planu Bezpieczeństwa na lata 2016-2018\nUprzejmie przypominamy, że w dniu 21 listopada 2015 roku mija termin zgłaszania uwag, sugestii i propozycji do projektu „Planu Bezpieczeństwa na lata 2016-2018”. Dokument ten wskazuje zagrożenia w lotnictwie cywilnym, których występowanie w szczególny sposób zostaje objęte uwagą nadzoru lotniczego. Więcej informacji na temat projektu znajduje się na stronie internetowej ULC.\nZaproszenie do składania wniosków o wydanie upoważnień do wykonywania regularnych przewozów lotniczych na trasach Warszawa – Teheran (Iran) v.v. oraz Warszawa – Charków (Ukraina)\nUrząd Lotnictwa Cywilnego informuje, iż w dniu 16.11.2015 r. w Biuletynie Informacji Publicznej ukazało się zaproszenie do składania wniosków o wydanie upoważnień do wykonywania regularnych przewozów lotniczych na trasach Warszawa – Teheran (Iran) v.v. oraz Warszawa – Charków (Ukraina).\nPrezes ULC ogłosił wyniki zapotrzebowania na wykonywanie niektórych czynności nadzoru i kontroli w zakresie wydawania świadectw kwalifikacji pilota lotni, pilota paralotni oraz pilota motolotni\nUprzejmie informujemy, że w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Lotnictwa Cywilnego zostało opublikowane ogłoszenie Prezesa ULC w sprawie wyników zapotrzebowania na wykonywanie niektórych czynności nadzoru i kontroli w zakresie wydawania świadectw kwalifikacji pilota lotni, pilota paralotni oraz pilota motolotni.


Dietetyka w chorobach nowotworowych – nowa specjalność na kierunku dietetyka - WSIiZ w Rzeszowie\nTu jesteś: Strona główna > Aktualności > Rekrutacja > Dietetyka w chorobach nowotworowych – nowa specjalność na kierunku dietetyka\nDietetyka w chorobach nowotworowych – nowa specjalność na kierunku dietetyka\nChoroby nowotworowe to problem zdrowotny, z którym zmaga się cały świat. Szacuje się, że ok. 40% zachorowań spowodowanych jest złym stylem życia, a także niewłaściwymi nawykami żywieniowymi. Właściwa dieta może ograniczyć ryzyko pojawienia się choroby, ale równie istotnym wyzwaniem jest żywienie pacjenta z już istniejącą chorobą onkologiczną.\nDlaczego warto studiować na kierunku Dietetyka w chorobach nowotworowych?\nKształcenie w ramach specjalności Dietetyka w chorobach nowotworowych ma na celu przygotowanie do pracy w multidyscyplinarnym zespole specjalistów, biorących udział w procesie leczenia onkologicznego. Studenci w trakcie zajęć poznają przygotowanie żywieniowe na każdym z etapów leczenia oraz w trakcie chemioterapii, radioterapii, leczenia operacyjnego i hormonoterapii. W programie zajęć jest także dietoterapia skutków ubocznych leczenia onkologicznego.\nKierunek Dietetyka ze specjalnością dietetyka w chorobach nowotworowych oferujemy w trybie stacjonarnym i niestacjonarnym. W ramach zajęć studenci mogą korzystać z nowoczesnej platformy edukacyjnej dla dietetyków DietetykPro, a także uzyskać (bez dodatkowych opłat) certyfikat: „Celiakia i pierwotna nietolerancja laktozy w praktyce dietetyka”.\nCo dalej po specjalności Dietetyka w chorobach nowotworowych?\nStudia na kierunku: Dietetyka ze specjalnością Dietetyka w chorobach nowotworowych przygotowują do podjęcia pracy z pacjentami z chorobą nowotworową m.in. w dziale żywienia we wszystkich jednostkach ochrony zdrowia lecznictwa zamkniętego (w tym we wszystkich oddziałach szpitalnych), a także w placówkach lecznictwa otwartego.\nKandydatów, którzy są zainteresowani kierunkiem Dietetyka ze specjalnością Dietetyka w chorobach nowotworowych zachęcamy do pooglądania “Akademickich Zakamarków“: