Czerń kruka - Ann Cleeves - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nCzerń kruka ebook i audiobook\nCykl: Seria szetlandzka\n4,1 (1133 oceny)\nCopyright © Ann Cleeves, 2006\nNina Ng / Shutterstock\nFotografia autorki na skrzydełku: Micha Theiner\nI jej dziadka.\nNowy Rok, dwadzieścia po pierwszej w nocy. Magnus sprawdził czas na przysadzistym zegarze swojej matki, stojącym na półce nad kominkiem. W rogu kruk w wiklinowej klatce cicho skrzeczał i krakał przez sen. Magnus czekał. Jak zawsze przygotował pokój na przyjęcie gości. Dołożył do ognia torfu, postawił na stole butelkę whisky i imbirowy placek, który kupił w Safewayu, w czasie ostatniego pobytu w Lerwick. Przysypiał, ale nie chciał kłaść się do łóżka. A jeśli ktoś go odwiedzi…? W oknie paliło się światło, ktoś mógł więc zajrzeć – roześmiany, trochę podcięty i chętny do pogawędek. Od ośmiu lat nikt nie przychodził, żeby życzyć mu szczęśliwego nowego roku. Ale on wciąż czekał – na wszelki wypadek.\nNa dworze było zupełnie cicho. Nawet wiatr nie szumiał. Na Szetlandach brak wiatru jest czymś niezwykłym. Ludzie wytężają słuch i zastanawiają się, czego im brakuje. W dzień poprószył śnieg, a o zmierzchu każdy ścięty mrozem płatek stał się twardy jak diament i zaczął błyszczeć w ostatnich promieniach słońca. Nawet teraz, gdy zrobiło się już ciemno, śnieżne kryształki lśniły, omiatane promieniem światła latarni morskiej. Również ze względu na chłód Magnus został w tym pokoju. W sypialni na wewnętrznej stronie szyby utworzyła się gruba warstwa lodu, a pościel była zimna i wilgotna.\nChyba znów przysnął. Inaczej usłyszałby, jak nadchodzą, bo na pewno nie zachowywały się cicho. Nie podkradały się. Słyszał, jak się śmieją, potykają, widział przez niezasłonięte okno dziko kołyszący się promień latarki. Obudziło go łomotanie do drzwi. Ocknął się, wiedząc, że śnił mu się koszmar, ale nie pamiętał szczegółów.\n– Wejdźcie – zawołał. – Wejdźcie.\nWstał z trudem, zesztywniały i obolały. Musiały już być na ganku sztormowym. Słyszał ich szepty.\nPopchnięte drzwi otworzyły się, wpuszczając do środka powiew mroźnego powietrza i dwie młode dziewczyny. W kolorowych, pstrych ubraniach przypominały egzotyczne ptaki. Zauważył, że są pijane. Stały, podpierając się nawzajem. Nie były ubrane odpowiednio do pogody, ale policzki miały zarumienione i czuł zdrowie bijące od nich jak żar. Jedna miała włosy jasnoblond, druga czarne. Blondynka była ładniejsza, z wyraźnymi krągłościami, delikatna. Magnus najpierw jednak zauważył brunetkę. W jej czarnych włosach połyskiwały niebieskie pasemka. Bardzo chciał dotknąć jej włosów, ale dobrze wiedział, że nie może tego zrobić. Tylko by je spłoszył.\n– Wejdźcie – powtórzył, chociaż obie były już w pokoju. Pomyślał, że sprawia wrażenie starego głupka, który powtarza się bez sensu. Ludzie zawsze się z niego śmiali. Nazywali go tępakiem i może mieli rację. Zaczął się uśmiechać i natychmiast usłyszał w myślach słowa swojej matki: „Przestań się tak idiotycznie uśmiechać. Chcesz, żeby ludzie uważali cię za głupszego, niż jesteś?”.\nJedna z dziewczyn zachichotała i weszła dalej do pokoju. Zamknął za nimi drzwi – te zewnętrzne, prowadzące na ganek, wypaczone przez deszcze, i drugie, do pokoju. Chciał powstrzymać zimno, a poza tym bał się, że uciekną. Nie mógł uwierzyć, że na jego progu stanęły tak piękne istoty.\n– Usiądźcie – zaproponował. W pokoju był tylko jeden fotel, ale przy stole stały dwa krzesła. Odsunął je dla swoich gości. – Napijecie się ze mną na powitanie nowego roku.\nZnowu zachichotały, podfrunęły i opadły na krzesła. W ich włosach błyszczały ozdoby. Ubrania dziewczyn były z futra, aksamitu i jedwabiu. Blondynka miała botki do kostek, ze skóry tak lśniącej, że wyglądała jak mokra smoła. Ozdobione srebrnymi sprzączkami i łańcuszkami, na wysokich obcasach i ze spiczastymi noskami. Magnus nigdy dotąd nie widział takich butów i przez chwilę nie był w stanie oderwać od nich wzroku. Brunetka miała czerwone buty. Stanął u szczytu stołu.\n– Nie znam was, prawda? – zapytał, chociaż teraz, kiedy patrzył na nie z bliska, zdawał sobie sprawę, że widział je, jak przechodzą koło domu. Starał się mówić wolno, żeby mogły go zrozumieć. Czasem zdarzało mu się połykać sylaby. Słowa brzmiały dziwnie w jego uszach, jak krakanie kruka. Nauczył go kilku słów. Niekiedy tygodniami nie miał się do kogo odezwać. – Skąd jesteście?\n– Byłyśmy w Lerwick. – Blondynka musiała odchylić głowę, żeby na niego spojrzeć. Widział jej język i różowe gardło. Krótki, jedwabny top wysunął się zza paska spódniczki i Magnus ujrzał skrawek ciała, równie jedwabistego, jak materiał bluzki, i pępek. – Na imprezie sylwestrowej. Podwieziono nas do końca drogi. Szłyśmy do domu, kiedy zobaczyłyśmy, że się u pana świeci.\n– Napijemy się? – zapytał skwapliwie. – Napijemy? – Zerknął na brunetkę, która oglądała pokój. Jej oczy przesuwały się wolno, dostrzegając wszystko, ale i tym razem odpowiedziała blondynka.\n– Przyniosłyśmy swoje picie. – Wyjęła butelkę ze zrobionej na drutach torby, którą trzymała na kolanach. W szyjce wypełnionej w trzech czwartych butelki tkwił mocno wciśnięty korek.\nMagnus pomyślał, że to pewnie białe wino, ale nie był pewien. Nigdy dotąd nie próbował wina. Dziewczyna wbiła w korek ostre, białe zęby. Wstrząsnęło nim, kiedy uświadomił sobie, co zamierzała zrobić. Miał ochotę krzyknąć, żeby przestała. Wyobraził sobie, jak jej zęby łamią się przy samych dziąsłach. Powinien zaproponować, że sam odkorkuje butelkę. Zachowałby się wtedy jak dżentelmen. Zamiast tego przypatrywał się, zafascynowany. Blondynka upiła łyk, otarła usta dłonią i podała flaszkę przyjaciółce. Sięgnął po swoją whisky. Ręce mu się trzęsły i kiedy sobie nalewał, kilka kropli kapnęło na ceratę. Uniósł szklankę, a brunetka stuknęła o nią butelką. Mrużyła oczy. Powieki miała pomalowane niebieskimi i szarymi cieniami; kontur oka obwiedziony czarną kredką.\n– Jestem Sally – przedstawiła się blondynka. Najwyraźniej nie znosiła ciszy tak jak jej ciemnowłosa przyjaciółka. Lubi hałas, pomyślał. Gadanie i muzykę. – Sally Henry.\n– Henry – powtórzył. Znał to nazwisko, ale nie bardzo wiedział skąd. Słabo kontaktował. Nigdy nie był zbyt bystry, ale teraz myślenie kosztowało go wiele wysiłku. Przypominało patrzenie przez gęstą, morską mgłę. Dostrzegał kształty i mgliste pojęcia, ale trudno mu się było skupić. – Gdzie mieszkasz?\n– Wdomu na końcu zatoki – wyjaśniła. – Koło szkoły.\n– Twoja matka jest nauczycielką.\nTeraz już wszystko zaczęło do siebie pasować. Jej matka była drobną kobietą. Pochodziła z jednej z północnych wysp. Unst. Może Yell. Wyszła za mężczyznę z Bressay, który pracował dla rady. Magnus widział go, jak jeździ dużą terenówką.\n– Tak – powiedziała, wzdychając.\n– Aty? – zwrócił się do brunetki, która interesowała go tak bardzo, że ciągle zerkał w jej stronę. – Jak się nazywasz?\n– Catherine Ross – odezwała się po raz pierwszy. Pomyślał, że jak na tak młodą dziewczynę ma niski głos. Niski i miękki. Głos jak czarna melasa. Na chwilę zapomniał, gdzie jest. Wyobraził sobie swoją matkę, jak łyżką wlewa melasę do przygotowywanego ciasta imbirowego, obraca łyżkę nad garnkiem, łapiąc ostatnie, lepkie nitki, a potem podaje mu ją do oblizania. Przesunął językiem po wargach i z zakłopotaniem uświadomił sobie, że Catherine patrzy na niego. Potrafiła patrzeć, nie mrugając.\n– Nie jesteś stąd. – Poznał to po wymowie. – Angielka?\n– Mieszkam tu od roku.\n– Przyjaźnicie się? – Przyjaźń była dla niego czymś nowym. Czy kiedykolwiek miał przyjaciół? Zastanawiał się nad tym jakiś czas. – Jesteście kumpelkami, prawda?\n– Oczywiście – odpowiedziała Sally. – Najlepszymi przyjaciółkami.\nPotem znowu zaczęły się śmiać. Piły, na zmianę podając sobie butelkę. Kiedy odchylały głowy, ich szyje w świetle gołej żarówki wiszącej nad stołem sprawiały wrażenie białych jak kreda.\nZa pięć minut północ. Wszyscy w Lerwick wylegli na ulice wokół placu targowego. Byli mocno podpici, ale nikt nie zachowywał się agresywnie. Wyczuwało się wzajemną więź i wspólnotę. Każdy stanowił część roześmianego, popijającego tłumu. Sally pomyślała, że jej ojciec powinien tu być. Uświadomiłby sobie, że nie ma na co się oburzać. Może nawet dobrze by się bawił. Sylwester na Szetlandach. Pewnie, że nie to, co w Nowym Jorku czy Londynie. Co się wydarzy? Rozpoznawała większość zgromadzonych tu osób.\nBasowy huk przeniknął przez nią od stóp i zadudnił w głowie. Nie mogła się zorientować, skąd dobiega muzyka, ale poruszała się w jej rytm, jak inni. Potem rozległy się dzwony, obwieszczając północ, i rozbrzmiała pieśń „Auld Lang Syne”. Sally obejmowała ludzi po bokach. Zorientowała się, że obściskuje jakiegoś faceta, i w chwili opamiętania uświadomiła sobie, że to nauczyciel matmy z liceum Andersona, jeszcze bardziej nawalony niż ona.\nPóźniej nie mogła sobie przypomnieć, co było dalej. W każdym razie nie dokładnie i nie po kolei. Widziała Roberta Isbistera, wielkiego jak niedźwiedź. Stał przez klubem z czerwoną puszką w dłoni i przyglądał się im wszystkim. Może to jego szukała. Widziała samą siebie, jak przysuwa się do Roberta w rytmie muzyki, kołysząc biodrami, prawie tańcząc. Jak stoi przed nim, nic nie mówi, ale jednak flirtuje. Och, z całą pewnością flirtowała. Ujęła dłonią jego przegub i pogłaskała delikatnie. Miał złociste włoski na ramieniu, zupełnie jakby był zwierzęciem. Nigdy nie zrobiłaby czegoś podobnego na trzeźwo. Nigdy nie starczyłoby jej odwagi, by choćby podejść do niego, mimo że marzyła o tym od tygodni. Mimo zimna, rękawy miał podwinięte do łokci, a na przegubie zegarek ze złotą bransoletą. Pamiętała ten szczegół. Utkwił jej w głowie. Może bransoleta nie była z prawdziwego złota, ale w przypadku Roberta Isbistera, kto wie?\nApotem pojawiła się Catherine. Powiedziała, że załatwiła im podwózkę do domu, w każdym razie aż do zakrętu Ravenswick. Sally chciała zostać, ale ostatecznie, pewnie przekonana przez przyjaciółkę, znalazła się na tylnym siedzeniu samochodu. To także przypominało sen, bo nagle Robert też tam był. Siedział tuż koło niej, tak blisko, że czuła materiał jego dżinsów ocierający się o jej nogę i nagie przedramię na swoim karku. Czuła zapach piwa w jego oddechu. Dostała ataku mdłości, ale wiedziała, że nie może puścić pawia. Nie przy Robercie Isbisterze.\nNa tylne siedzenie wcisnęła się jeszcze jedna para. Znała ich oboje. Chłopak był gdzieś z South Mainland i chodził do koledżu w Aberdeen. A ona mieszkała w Lerwick i była pielęgniarką w Gilbert Bain. Dosłownie pożerali się nawzajem. Chłopak skubał ustami wargi dziewczyny, szyję i uszy, potem otworzył szeroko usta, jakby zamierzał ją połknąć. Kiedy Sally odwróciła się znowu do Roberta, pocałował ją, ale wolno i delikatnie; nie rzucił się na nią jak wilk z „Czerwonego Kapturka”. Sally nie miała wrażenia, że jest pochłaniana.\nNie bardzo widziała chłopaka, który prowadził. Siedziała za fotelem kierowcy, miała więc przed sobą tylko tył jego głowy i ramiona okryte parką. Nie odzywał się ani do niej, ani do siedzącej z przodu Catherine. Może był wkurzony, że musi je podwieźć. Sally zamierzała z nim porozmawiać, po prostu z uprzejmości, ale wtedy właśnie Robert znowu ją pocałował. W samochodzie nie grała muzyka, nie było słychać żadnych dźwięków poza nierównym warkotem silnika i pomrukami migdalącej się pary.\n– Zatrzymaj się! – To Catherine. Nie odezwała się głośno, ale rozlegające się w ciszy słowa wstrząsnęły nimi wszystkimi. Jej angielska wymowa zgrzytnęła w uszach Sally. – Stań tutaj. Sally i ja wysiądziemy. Chyba że chcecie nas podwieźć do samej szkoły.\n– Nie ma mowy. – Student na chwilę oderwał się od pielęgniarki. – Chcemy jak najszybciej dotrzeć na imprezę.\n– Jedźcie z nami – wtrącił się Robert.\nZaproszenie było kuszące i przeznaczone dla Sally, ale odpowiedziała Catherine.\n– Nie, nie możemy. Sally powinna być u mnie w domu. Nie pozwolili jej jechać do miasta. Jeżeli szybko nie wrócimy, rodzice zaczną jej szukać.\nSally nie podobało się, że Catherine mówi za nią, ale wiedziała, że koleżanka ma rację. Nie może nawalić. Jeżeli matka dowie się o nocnej eskapadzie, na pewno się wścieknie. Ojciec właściwie był rozsądny, ale matka miała szajbę. Czar prysł i Sally wróciła do prawdziwego świata. Uwolniła się z objęć Roberta, przeszła nad nim i wysiadła z samochodu. Zimno zaparło jej dech; poczuła zawrót głowy i euforię, jak po kolejnym drinku. Stała ramię w ramię z Catherine i patrzyła, jak znikają tylne światła samochodu.\n– Sukinsyny – warknęła Catherine z takim jadem, że Sally zaczęła się zastanawiać, czy coś zaszło pomiędzy koleżanką a kierowcą. – Mogliby nas podrzucić. – Poszperała w kieszeni, wyciągnęła cienką latarkę i oświetliła ścieżkę przed nimi. Cała Catherine. Zawsze przygotowana.\n– Mimo wszystko, to była fajna noc – powiedziała Sally z uśmiechem. – Zajebiście fajna. – Kiedy zarzucała pasek torby na ramię, coś ciężkiego uderzyło ją w biodro. Wyciągnęła butelkę wina, napoczętą, zatkaną korkiem. Skąd to się tu wzięło? Zupełnie nic sobie nie przypominała. Pokazała flaszkę Catherine, starając się poprawić koleżance nastrój. – Zobacz. Mamy coś dobrego na drogę.\nZachichotały i potykając się, poszły oblodzoną ścieżką.\nKwadrat światła, który pojawił się jakby znikąd, zaskoczył dziewczyny.\n– Gdzie my, do cholery, jesteśmy? – Po raz pierwszy Catherine wydawała się zaniepokojona, mniej pewna siebie, zdezorientowana.\n– To Hillhead. Dom na szczycie skarpy.\n– Ktoś w nim mieszka? Myślałam, że jest pusty.\n– Należy do takiego starego faceta – odparła Sally. – Magnusa Taita. Mówią, że ma popieprzone w głowie. Samotnik. Zawsze nas ostrzegano, żeby trzymać się od niego z daleka.\nCatherine już się nie bała. A może tylko nadrabiała miną.\n– Ale siedzi tam zupełnie sam. Powinnyśmy pójść i życzyć mu szczęśliwego nowego roku.\n– Słyszałaś? Ma nierówno pod sufitem.\n– Boisz się – powiedziała niemal szeptem Catherine.\nBoję się jak cholera i nie wiem dlaczego.\nCatherine włożyła rękę do torby Sally. Wyjęła butelkę, wypiła łyk, wetknęła korek z powrotem i oddała ją koleżance.\nSally przytupywała nogami, dając do zrozumienia, że bez sensu tak stać na mrozie.\n– Powinnyśmy wracać. Sama mówiłaś, że moi starzy będą czekać.\n– Możemy powiedzieć, że składałyśmy życzenia sąsiadom. No dalej. Rzucam ci wyzwanie.\n– Nie pójdę sama.\n– No dobra. Pójdziemy obie.\nSally nie była pewna, czy Catherine planowała to od samego początku, czy też wmanewrowała się w sytuację, z której nie mogła się z honorem wycofać.\nDom stał z dala od drogi. Nie prowadziła do niego żadna ścieżka. Kiedy podeszły bliżej, Catherine poświeciła latarką w stronę budynku. Jasny promień oświetlił szary dach pokryty łupkiem, potem stertę torfu obok ganku. Czuły zapach dymu unoszącego się z komina. Z drewnianych drzwi odłaziły łuski zielonej farby.\n– No, idź – ponagliła Catherine. – Zapukaj.\nSally ostrożnie zastukała.\n– Może już położył się spać i tylko zostawił włączone światło.\n– Nie. Widzę go w środku.\nCatherine weszła na ganek i załomotała pięścią w wewnętrzne drzwi. Zupełnie jej odbiło, pomyślała Sally. Nie wie, w co się plącze. Cała ta historia jest porąbana. Miała ochotę uciec, wrócić do nudnych i rozsądnych rodziców, ale zanim zdążyła się poruszyć, w domu rozległ się jakiś dźwięk. Catherine otworzyła drzwi i obie niepewnym krokiem weszły do pokoju. Mrugały, nagle oślepione światłem.\nStary mężczyzna szedł w ich stronę. Sally wytrzeszczyła na niego oczy. Zdawała sobie z tego sprawę, ale nie mogła się opanować. Do tej pory widywała go z oddali. Jej matka była zazwyczaj życzliwa w stosunku do leciwych sąsiadów; proponowała, że zrobi im zakupy, przyniesie zupę i pieczywo, ale z Magnusem Taitem unikała jakichkolwiek kontaktów. Kiedy przechodziły obok jego domu, zawsze popędzała Sally.\n– Nigdy tam nie chodź – nakazywała, kiedy Sally była jeszcze dzieckiem. – To paskudny człowiek. Jego dom nie jest bezpiecznym miejscem dla małych dziewczynek.\nWrezultacie gospodarstwo Taita szczególnie ją fascynowało. Patrzyła w tamtą stronę, kiedy szła do miasta lub wracała do domu. Parę razy dostrzegła grzbiet mężczyzny zgięty nad strzyżoną owcą; widziała jego sylwetkę na tle słońca, kiedy stał przed gankiem i obserwował drogę. Teraz, kiedy był tak blisko, miała wrażenie, że stanęła oko w oko z postacią z bajki.\nOn też się na nią gapił. Pomyślała, że facet naprawdę przypomina jakiegoś bohatera z książki z obrazkami. Trolla, stwierdziła nagle. Wypisz wymaluj troll, z tymi krótkimi, grubymi nogami, krępym ciałem, lekko przygarbiony, z szerokimi ustami i nierównymi, pożółkłymi zębami. Nigdy nie lubiła bajki „Three Billy Goats Gruff”. W dzieciństwie strasznie się bała, kiedy wracając do domu, musiała przejść przez most nad strumieniem. Wyobrażała sobie, że mieszka pod nim troll z płonącymi czerwienią oczami, który chce ją zaatakować. Zastanawiała się teraz, czy Catherine ma ze sobą aparat fotograficzny. Zdjęcie starego byłoby niesamowite.\nMagnus spojrzał na dziewczyny zaczerwienionymi, łzawiącymi oczami, sprawiając wrażenie, że nie jest w stanie skupić wzroku.\n– Wejdźcie – powiedział. Jego wargi rozchyliły się w uśmiechu.\nSally zorientowała się, że trajkocze bez przerwy. Jak zawsze, kiedy była zdenerwowana. Słowa wylatywały z jej ust i nie miała pojęcia, o czym mówi. Magnus zamknął drzwi i stanął przed nimi, blokując jedyną drogę na zewnątrz. Zaproponował whisky, ale przecież nie mogła przyjąć poczęstunku. Diabli wiedzą, co mógł tam dosypać. Wyjęła z torby butelkę wina, uśmiechnęła się, żeby udobruchać faceta, i dalej nawijała bez sensu.\nPoruszyła się, chcąc wstać, ale mężczyzna trzymał w ręku długi, spiczasty nóż z czarną rękojeścią. Kroił nim ciasto stojące na stole.\n– Powinnyśmy już iść – powiedziała. – Słowo daję, rodzice będą się martwić.\nAle odniosła wrażenie, że jej nie słuchają. Z przerażeniem patrzyła, jak Catherine bierze kawałek ciasta i wkłada go do ust. Sally widziała okruszki na wargach i między zębami przyjaciółki. Stary mężczyzna stał nad nimi z nożem w ręku.\nRozglądając się w poszukiwaniu wyjścia, Sally zobaczyła ptaka w klatce.\n– Co to? – zapytała gwałtownie, bez namysłu.\n– Kruk. – Stał nieruchomo, przyglądając się jej, potem ostrożnie położył nóż na stole.\n– Czy to nie okrutne, trzymać go w zamknięciu?\n– Miał złamane skrzydło. Nie poleciałby, nawet gdybym go wypuścił.\nAle Sally nie słuchała wyjaśnień. Stary zamierza uwięzić je w domu, jak tego czarnego ptaka z wielkim dziobem i uszkodzonym skrzydłem.\nNagle Catherine wstała, otrzepując z okruszków dłonie. Sally zrobiła to samo. Catherine podeszła do mężczyzny tak blisko, że mogłaby go dotknąć. Była wyższa i patrzyła na niego z góry. Przez koszmarną chwilę Sally obawiała się, że koleżanka chce pocałować go w policzek. A wtedy Sally też będzie musiała. Ponieważ to wszystko stanowiło część wyzwania, prawda? Przynajmniej tak jej się wydawało. Od chwili, kiedy weszły do tego domu, wszystko stałoby się wyzwaniem. Magnus nie ogolił się dokładnie. W zmarszczkach na jego policzkach rosły twarde, siwe włosy. Zęby miał żółte i pokryte śliną. Sally pomyślała, że wolałaby raczej umrzeć niż go dotknąć.\nAle ten moment minął i już były na zewnątrz. Śmiały się tak głośno, że Sally pomyślała, że pewnie zaraz się zsika albo obie wywalą się w śnieg. Kiedy ich wzrok znowu przyzwyczaił się do ciemności, nie musiałyzapalać latarki. Była prawie pełnia i znały drogę powrotną.\nWdomu Catherine panowała cisza. Jej ojciec nie uznawał świętowania Nowego Roku i wcześnie położył się spać.\n– Wpadniesz na chwilę? – spytała Catherine.\n– Lepiej nie. – Sally wiedziała, że takiej odpowiedzi powinna udzielić. Czasami nie mogła się zorientować, co właściwie Catherine myśli. A niekiedy czuła to dokładnie. Teraz wiedziała, że Catherine chce już zostać sama.\n– Wezmę od ciebie tę butelkę. Ukryję dowody rzeczowe.\n– Postoję tu i popilnuję, aż dojdziesz do domu – oświadczyła Catherine.\nAle Catherine stała, oparta o mur ogrodowy, i obserwowała.\n„Auld Lang Syne” – popularna szkocka pieśń ludowa, śpiewana w wigilię Nowego Roku (przyp. tłum.).\n„Billy Goats Gruff” – norweska bajka o trzech koziołkach, które miały przejść przez most, pod którym mieszkał troll (przyp. red.).\nGdyby miał taką szansę, Magnus z przyjemnością opowiedziałby dziewczynom o krukach. Na jego ziemi zawsze były kruki. W dzieciństwie często je obserwował. Czasem wyglądało to tak, jakby się bawiły. Śmigały w przestworzach jak dzieci bawiące się w berka, a potem składały skrzydła i spadały z nieba. Magnus wyobrażał sobie, jakie to musi być podniecające, czuć pęd wiatru, prędkość lotu nurkowego. Potem podrywały się znowu w górę, a ich krzyki brzmiały jak śmiech. Pewnego razu widział, jak jeden za drugim zjeżdżały po śniegu na grzbiecie ze skarpy na drogę, zupełnie jak chłopcy, którzy ślizgali się na sankach, dopóki matka nie przegoniła ich, krzycząc z ganku domu.\nAle kiedy indziej kruki były najokrutniejszymi ptakami. Pamiętał, jak wydziobywały oczy nowo narodzonemu jagnięciu. Owca, becząca z bólu i wściekłości, nie mogła ich odstraszyć. Magnus też tego nie zrobił. Nawet nie próbował. Nie potrafił przestać patrzeć, jak dziobią i szarpią, nurzając szpony we krwi.\nPrzez cały tydzień po Nowym Roku wciąż myślał o Sally i Catherine. Widział je w wyobraźni, kiedy budził się rankiem, a kiedy późno w nocy drzemał w fotelu przed ogniem, śniły mu się. Zastanawiał się, kiedy znowu przyjdą. Nie wierzył, że kiedykolwiek wrócą, ale też nie mógł znieść myśli, że nigdy już z nimi nie porozmawia. A przez cały tydzień wyspy były skute mrozem i zasypane śniegiem. Szalały tak silne zamiecie, że z okna nie dostrzegał drogi. Płatki śniegu były bardzo drobne, porwane wiatrem wirowały i wzbijały się spiralami w górę jak dym. Potem wiatr ucichał i wychodziło słońce. Promienie odbite od śniegu raziły w oczy tak, że musiał mrużyć powieki, aby dojrzeć świat wokół domu. Patrzył na błękitny lód w zatoce, pług śnieżny oczyszczający szlak do głównej drogi, furgonetkę pocztową, ale nigdzie nie widział pięknych, młodych kobiet.\nRaz spostrzegł panią Henry, matkę Sally, nauczycielkę. Wychodziła ze szkoły. Miała na sobie grube, futrzane buty i różową kurtkę z podniesionym kapturem. Była o wiele młodsza od Magnusa, ale pomyślał, że ubiera się jak stara kobieta. A przynajmniej taka, która nie dba o to, jak wygląda. Była bardzo drobna i poruszała się truchtem jak ktoś bardzo zaaferowany, dla kogo czas ma wielkie znaczenie. Patrząc na nią, poczuł nagle obawę, że może do niego przyjść. Może dowiedziała się o wizycie Sally u niego w Nowy Rok. Wyobraził sobie, że urządza mu scenę, wrzeszczy prosto w twarz z tak bliska, że czuć jej oddech i pryskające z ust kropelki śliny. „Nie waż się zbliżać do mojej córki”. Przez moment poczuł się zdezorientowany. Czy ta scena powstała tylko w wyobraźni, czy była wspomnieniem? Ale pani Henry nie skierowała się na wzgórze, do jego domu. Poszła dalej.\nTrzeciego dnia skończyło mu się jedzenie: chleb, mleko, owsiane ciasteczka i ulubione czekoladowe herbatniki. Pojechał autobusem do Lerwick. Niechętnie opuszczał dom. Przecież w czasie jego nieobecności mogły przyjść dziewczyny. Wyobraził sobie, jak wspinają się w górę zbocza, śmiejąc się i ślizgając, stukają do drzwi i nikogo nie zastają. Najgorsze było to, że nie mógłby się zorientować, czy rzeczywiście przyszły. Śnieg był tak mocno ubity, że nie zostawiłyby żadnych śladów.\nZnał wielu pasażerów autobusu. Z niektórymi chodził do szkoły. Na przykład z Florence, która przed emeryturą pracowała jako kucharka w hotelu Skilling. W młodości trochę się przyjaźnili. Ładna dziewczyna i świetna tancerka. Kiedyś byli na tańcach w ratuszu w Sandwick. Grali chłopcy Eustonów, a w jednym z szybkich szkockich tańców Florence się potknęła. Magnus złapał ją w ramiona i trzymał przez moment, zanim pobiegła, śmiejąc się, do innych dziewcząt. W głębi autobusu siedział Georgie Anderson – uszkodził sobie nogę w wypadku i musiał zrezygnować z rybołówstwa.\nAle Magnus usiadł z dala od innych i nikt nawet nie zwrócił na niego uwagi. Tak było zawsze. Już się do tego przyzwyczaił. Kierowca włączył ogrzewanie na cały regulator. Gorące powietrze dmuchało spod siedzeń, rozpuszczając śnieg na butach pasażerów, aż środkiem zaczęła płynąć woda – to do przodu, to do tyłu, w zależności od tego, czy autobus jechał pod górę, czy z góry. Okna zaparowały i Magnus zorientował się, że pora wysiadać dopiero wtedy, kiedy ludzie zaczęli opuszczać autobus.\nLerwick stało się hałaśliwym miasteczkiem. Kiedy dorastał, znał tu wszystkich. Teraz nawet w zimie na ulicach było pełno nieznajomych i samochodów. W lecie robiło się jeszcze gorzej. Wtedy pojawiali się też turyści. Przypływali nocnym promem z Aberdeen, rozglądali się i gapili z niedowierzaniem, jakby znaleźli się w zoo albo na innej planecie. Niekiedy do portu wpełzały wielkie wycieczkowce i sterczały tam nad dachami budynków. Godzinę później ich pasażerowie zaczynali okupować miasto. Prawdziwy najazd. Mieli rozentuzjazmowane miny i radośnie pokrzykiwali, ale Magnusowi wydawało się, że byli rozczarowani tym, co zastali, zupełnie jakby miasteczko nie spełniło ich oczekiwań. Zapłacili mnóstwo pieniędzy za rejs i czuli się oszukani. Być może Lerwick wcale nie różniło się tak bardzo od miejsc, z których przybyli.\nTym razem ominął centrum i pojechał autobusem do supermarketu na skraju miasta. Nad zamarzniętym jeziorem Clickmin Loch krążyły dwa łabędzie, szukając skrawka czystej wody, gdzie mogłyby usiąść. Ktoś uprawiał jogging i biegł ścieżką w kierunku ośrodka sportów. Zazwyczaj Magnus lubił odwiedzać supermarket. Podobały mu się jaskrawe światła i kolorowe ogłoszenia. Podziwiał szerokie przejścia między regałami i wypełnione półki. Nikt go tu nie niepokoił, nikt nie znał. Od czasu do czasu kobieta przy kasie przyjaźnie komentowała jego zakupy. On zaś odpowiadał uśmiechem i wspominał czasy, kiedy wszyscy sympatycznie go pozdrawiali. Po zrobieniu zakupów mógł pójść do barku i zafundować sobie kawę z mlekiem i coś słodkiego – ciastko z morelami i wanilią albo kawałek tortu czekoladowego, tak miękkiego, że trzeba było jeść łyżeczką.\nAle dzisiaj się spieszył. Nie miał czasu na kawę. Chciał złapać pierwszy autobus do domu. Stał na przystanku z dwoma torbami u stóp. Świeciło słońce, ale w powietrzu wirował śnieg, drobny jak cukier puder. Osiadał na jego kurtce i włosach. Tym razem Magnus miał cały autobus dla siebie. Zajął miejsce prawie na samym końcu.\nCatherine wsiadła dwadzieścia minut później, kiedy byli w połowie drogi do jego domu. Początkowo jej nie zauważył. Wytarł krążek na zaparowanej szybie i wyglądał na zewnątrz. Zdał sobie sprawę, że autobus się zatrzymuje, ale był pogrążony w marzeniach. Nagle coś sprawiło, że się odwrócił. Może to jej głos, kiedy prosiła o bilet. Nie usłyszał go jednak świadomie. Pomyślał, że raczej perfumy, zapach, który pojawił się razem z nią w jego domu w Nowy Rok, ale to przecież niemożliwe. Nie mógł go poczuć aż z przodu autobusu. Wciągnął powietrze nosem; pachniało tylko spalinami diesla i mokrą wełną.\nNie oczekiwał, że się z nim przywita. Wystarczająco ekscytujący był sam jej widok. Polubił obie dziewczyny, ale Catherine bardziej go fascynowała. Nadal miała we włosach niebieskie pasemka, ale ubrana była w długi, obszerny szary płaszcz, który sięgał niemal do kostek, mokry i trochę zabłocony na dole. Do tego czerwony jak krew szalik zrobiony na drutach. Sprawiała wrażenie zmęczonej. Ciekawe, kogo tu odwiedzała. Opadła na przednie siedzenie. Wyglądała na zbyt wyczerpaną, żeby przejść w głąb autobusu. Ze swojego miejsca widział ją niezbyt dobrze, ale odniósł wrażenie, że dziewczyna ma zamknięte oczy.\nStanęła do wyjścia na jego przystanku. Magnus zatrzymał się, żeby wysiadła pierwsza. Nadal nie zwracała na niego uwagi. Czy mógł mieć do niej o to pretensje? Zapewne wszyscy starzy ludzie wyglądali dla niej tak samo, podobnie jak turyści dla niego. Ale kiedy zeszła na niższy stopień, odwróciła się i go zobaczyła. Uśmiechnęła się wolno i wyciągnęła rękę, aby pomóc mu zejść. Miała wełniane rękawiczki, nie poczuł więc dotknięcia jej skóry, jednak sam ten bezpośredni kontakt był dla niego przeżyciem. Magnusa zaskoczyła reakcja własnego ciała i modlił się, żeby dziewczyna nie poczuła jego podniecenia.\n– Cześć – powiedziała tym swoim głosem przypominającym czarną melasę. – Przepraszam za tamtą noc. Mam nadzieję, że nie sprawiłyśmy panu kłopotu.\n– Nic podobnego – odparł, lekko jąkając się ze zdenerwowania. – Cieszyłem się, że wpadłyście.\nUśmiechnęła się, jakby usłyszała coś zabawnego.\nKilka pierwszych metrów szli w milczeniu. Gorączkowo się zastanawiał, co mógłby jej powiedzieć. Krew tętniła mu w uszach zupełnie jak wtedy, kiedy zbyt długo przerywał w słońcu rzepę na polu, a potem stał oparty o motykę, dysząc ciężko.\n– Jutro wracamy do szkoły – oznajmiła nagle. – Koniec ferii.\n– Lubisz szkołę?\n– Nie bardzo. Nuda.\nNie wiedział, jak na to zareagować.\n– Ja też nie lubiłem szkoły – odparł po chwili, a potem dodał, po prostu, żeby się odezwać: – Gdzie byłaś dzisiaj rano?\n– Nie dzisiaj rano. Ubiegłej nocy. Zostałam u przyjaciółki. Po imprezie.\n– Sally nie poszła z tobą?\n– Nie, rodzice jej nie pozwolili. Są bardzo surowi.\n– Fajnie było? – spytał naprawdę zaciekawiony. Nigdy nie chodził na żadne przyjęcia.\n– Och. No wie pan…\nCiekawe, co jeszcze chciałaby dodać. Może podzieliłaby się z nim jakąś tajemnicą? Dotarli do miejsca, gdzie powinien skręcić i ruszyć na górę, do swojego domu. Zatrzymali się. Czekał, żeby powiedziała coś więcej, ale tylko stała nieruchomo. Tego ranka nie miała pomalowanych oczu, jedynie obwiedzione czarną kredką. Linie były rozmazane i wyblakłe, jakby nie poprawiała ich przez całą noc. W końcu przerwał ciszę.\n– Może wstąpiłabyś na chwilę? – spytał. – Żeby wypić ze mną kieliszeczek na rozgrzewkę? Albo herbaty?\nAni przez chwilę nie myślał, że dziewczyna się zgodzi. Była dobrze wychowana. Na pewno ją nauczono, żeby nie chodziła do domu obcego człowieka. Popatrzyła na niego, zastanawiając się nad propozycją.\n– Trochę za wcześnie na kieliszeczek – odparła.\n– No to może herbaty? – Poczuł, że jego wargi rozciągają się w głupkowatym uśmiechu, który zawsze tak bardzo irytował matkę. – Mam herbatę i czekoladowe ciasteczka.\nRuszył ścieżką, przekonany, że Catherine pójdzie za nim.\nNigdy nie zamykał drzwi na klucz; otworzył je pchnięciem i przepuścił dziewczynę w progu. Kiedy czekał, aż Catherine otrząśnie śnieg z butów na wycieraczce, rozejrzał się wkoło. Na zewnątrz panował spokój. Nikogo, kto mógłby ich zobaczyć. Nikt nie wiedział, że odwiedza go ta piękna istota. Była jego skarbem, krukiem w klatce.\nFran Hunter miała samochód, ale nie lubiła używać go na krótkich trasach. Niepokoiło ją globalne ocieplenie i chciała uczestniczyć w rozwiązywaniu tego problemu. Przeprowadzając się tutaj, przywiozła promem Northlinku rower z fotelikiem dla Cassie na bagażniku. Szczyciła się tym, że podróżuje z małą ilością rzeczy i rower był jedynym dużym przedmiotem w jej bagażu. Ale przy takiej pogodzie się nie nadawał. Dzisiaj ubrała Cassie w kombinezon, płaszczyk i gumowe botki z zielonymi żabkami na przodzie, i zawiozła ją do szkoły na sankach. Był piąty stycznia, pierwszy dzień nowego semestru. Wyruszyły, zanim jeszcze zaczęło świtać. Fran wiedziała, że pani Henry za nią nie przepada, i nie chciała się spóźnić. Nie miała ochoty znowu widzieć znaczących spojrzeń i uniesionych brwi ani słuchać obgadywania przez inne matki. Cassie i bez tego trudno się było dostosować do nowego otoczenia.\nFran wynajmowała nieduży dom tuż koło drogi do Lerwick. Stał koło surowej, ceglanej kaplicy i w porównaniu z nią był niski i skromny. Miał trzy pokoje i dobudowaną później z tyłu łazienkę z podstawowym wyposażeniem. Mieszkały w kuchni, która niewiele się zmieniła od początku istnienia domu. Stał tu piec opalany węglem przywożonym co miesiąc ciężarówką z miasta. Fran miała też kuchenkę elektryczną, ale lubiła piec. Była romantyczką. Dom nie posiadał żadnej przylegającej ziemi, chociaż swego czasu na pewno obok znajdowała się zagroda. W sezonie wynajmowano go letnikom i do Wielkanocy Fran musiała podjąć decyzję co do przyszłości swojej i Cassie. Właściciel dał do zrozumienia, że może sprzedać ten budynek. Już zaczęła myśleć o domu jak o stałym miejscu zamieszkania i pracy. Jej sypialnia miała dwa wielkie świetliki i widok na Raven Head. Fran urządziłaby tam swoje studio.\nWszarym świetle świtu Cassie trajkotała, a Fran odpowiadała automatycznie, bo jej myśli zaprzątało co innego.\nKiedy okrążały zbocze koło Hillhead, słońce wstało, rzucając długie cienie na śniegu. Fran zatrzymała się, żeby popatrzeć na krajobraz. Ponad taflą wody widziała przylądek położony z drugiej strony. Dobrze zrobiłam, wracając, pomyślała. To najlepsze miejsce na wychowanie dziecka. Aż do tej pory nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo nie była pewna słuszności swojej decyzji. Zawzięcie odgrywała rolę agresywnej samotnej matki i niemal sama zaczęła wierzyć, że taka jest.\nCassie miała pięć lat i była równie apodyktyczna jakmatka. Fran nauczyła córkę czytać, zanim ta zaczęła chodzić do szkoły – i pani Henry również na to patrzyła krzywym okiem. Cassie potrafiła być głośna i uparta, i niekiedy nawet Fran zastanawiała się, czy przypadkiem nie wyhodowała rozwiniętego nad wiek potwora. Oczywiście w duchu karciła się za tak koszmarne podejrzenia.\n– Byłoby miło – oznajmiła lodowatym tonem pani Henry na pierwszej wywiadówce – gdyby Cassie choć czasami od razu robiła to, o co się ją prosi. Bez potrzeby udzielania szczegółowych wyjaśnień, dlaczego ją o to proszę.\nFran poczuła się upokorzona. Spodziewała się, że usłyszy, iż jej córka jest geniuszem, a uczenie tak zdolnego dziecka sprawia samą rozkosz. Ukryła rozczarowanie, zaciekle broniąc swoich metod wychowawczych. Oświadczyła, że dzieci powinny być pewne siebie, aby dokonywać własnych wyborów i rzucać wyzwanie autorytetom. Na pewno nie życzyłaby sobie, aby Cassie była pokornym konformistą.\nPani Henry słuchała uważnie.\n– To musi być trudne, samotnie wychowywać dziecko – oznajmiła, kiedy Fran już się wyżyła.\nAteraz Cassie, siedząca w sankach niczym rosyjska księżniczka, zaczęła się złościć.\n– Co się stało? – zapytała. – Dlaczego nie jedziemy?\nFran zafascynowały kontrastujące kolory, możliwość namalowania obrazu, ale pociągnęła za sznurek i ruszyła dalej. Podobnie jak nauczycielka była zobowiązana spełniać żądania Cassie. Na szczycie zbocza zatrzymałasię i usiadła z tyłu sanek. Potem wbiła obcasy w śnieg, odepchnęła się, a sanki pomknęły w dół wzgórza. Cassie piszczała ze strachu i emocji. Podskakiwały na zamarzniętych wybojach, coraz bardziej przyspieszając. Fran czuła, jak twarz piecze ją od słońca i mrozu. Pociągnęła za sznurek z lewej strony, kierując sanki w miękką zaspę usypaną pod murem placu zabaw. Nic nie może się z tym równać, pomyślała.\nTym razem były wcześniej. Fran pamiętała o książce wypożyczonej przez Cassie z biblioteki, o drugim śniadaniu i butach na zmianę. Zaprowadziła córkę do szatni, posadziła na ławce i zdjęła gumowe botki. Pani Henry już urzędowała w klasie; przylepiała do ściany rzędy cyferek. Stała na biurku, ale mimo wszystko trudno jej było sięgnąć tak wysoko. Miała na sobie spodnie ze sztucznego włókna, trochę wyświechtane i wypchane na kolanach, i wełnianą kamizelkę ze wzorem stylizowanym na norweski. Fran zwracała uwagę na ubrania. Po studiach pracowała w kobiecym czasopiśmie jako zastępca kierownika działu mody. Pani Hunter zdecydowanie powinna zmienić garderobę.\n– Czy mogę pani pomóc? – To absurdalne, ale obawiała się, że zostanie odtrącona. Dawała sobie radę z fotografami, którzy potrafili doprowadzić do płaczu dorosłych facetów, ale pani Henry sprawiała, że Fran czuła się jak znerwicowana sześciolatka. Zazwyczaj przychodziła do szkoły tuż przed dzwonkiem. Wtedy nauczycielka stała otoczona przez rodziców i wyglądało na to, że jest z wszystkimi w zażyłych stosunkach.\nPani Henry się odwróciła. Miała zdziwioną minę.\n– Zechciałaby pani? To miłe z pani strony. Cassie, chodź tu i usiądź na macie, znajdź sobie książkę do oglądania i poczekaj na innych.\nDziewczynka nieoczekiwanie wykonała polecenie.\nGdy Fran wracała na wzgórze, ciągnąc za sobą sanki, tłumaczyła sobie, że przyjemność, jaką poczuła w szkole, jest żałosna. Na litość boską, przecież nawet nie wierzyła w uczenie się na pamięć. Gdyby zostały na południu, mogłaby się zastanowić nad posłaniem Cassie do szkoły Steinera. Jednak była tutaj, bezgranicznie przejęta faktem, że w klasie przysunęła stół do ściany. A Margaret Henry się do niej uśmiechnęła.\nNie było żadnego śladu starego mężczyzny, który mieszkał na Hillhead. Czasami wychodził z domu, żeby się przywitać. Bardzo rzadko się odzywał. Zazwyczaj tylko do nich machał i pewnego razu wsunął Cassie do ręki cukierka. Fran nie lubiła, kiedy Cassie jadła słodycze – cukier to puste kalorie i psuje zęby. Ale staruszek wydawał się tak nieśmiały, a jednocześnie najwyraźniej bardzo chciał sprawić dziecku przyjemność, że mu podziękowała. Cassie natychmiast włożyła do ust trochę przykurzonego, pasiastego cukierka, wiedząc, że matka nie zaprotestuje w obecności starszego pana.\nFran zatrzymała się, aby znowu spojrzeć na wodę, w nadziei, że przypomni sobie obraz widziany po drodze do szkoły. Jej uwagę zwróciły barwy. Na wyspach często wyglądały one delikatnie – oliwkowa zieleń, brąz, szaroniebieski – dodatkowo rozmyte przez mgłę. W słonecznym świetle wczesnego poranka widok był ostry i wibrujący. Jaskrawa biel śniegu. Trzy wyraźnie odcinające się kształty. Kruki. Na obrazie nadałaby im kanciastą, niemal kubistyczną formę. Ptaki niedbale wyrzeźbione w twardym, czarnym drewnie. I nagle ta kolorowa plama. Czerwień, jak szkarłatna kula słońca.\nFran zostawiła sanki na skraju ścieżki i ruszyła na pole, żeby obejrzeć tę scenę z bliska. Drogę przegradzała brama. Przez śnieg nie do otwarcia, więc przeszła przez nią górą. Kamienny mur dzielił pole na dwie części, ale w niektórych miejscach zawalił się i była w nim luka tak duża, że nawet traktor by przejechał. Kiedy podeszła bliżej, perspektywa się zmieniła, ale trudno. Miała obraz dokładnie zapisany w pamięci. Spodziewała się, że kruki odfruną. Nawet liczyła na to, że zobaczy je w locie, jak się unoszą ze stabilizującymi lot, rozpostartymi ogonami w kształcie klina.\nByła bardzo skupiona, a pejzaż skąpany w świetle przyprawiającym o zawrót głowy wydawał się tak odrealniony, że dotarła na miejsce, zanim uświadomiła sobie, co właściwie widzi. Aż do tej chwili wszystko było tylko kształtem i barwą. I nagle jaskrawa czerwień zmieniła się w szalik. Szary płaszcz i białe ciało zlewały się ześniegiem w tle, niezbyt czystym w tym miejscu. Kruki dziobały twarz dziewczyny. Jednego oka już niebyło.\nFran rozpoznała młodą kobietę. Kiedy się zbliżała, ptaki odfrunęły na chwilę, ale teraz, gdy stała bez ruchu i patrzyła, wróciły. Nagle wrzasnęła tak głośno, że poczuła bolesne napięcie w gardle. Klasnęła w dłonie, żeby przepłoszyć ptaszyska. Ale nie mogła ruszyć się z miejsca.\nTo była Catherine Ross. Wokół szyi miała zaciśnięty czerwony szalik. Rozpostarte frędzle znaczyły śnieg jak bryzgi krwi.\nMagnus patrzył przez okno. Stał przy nim od świtu, może nawet wcześniej. Nie mógł spać. Widział, jak kobieta szła obok domu, ciągnąc na sankach dziewczynkę, i czuł zazdrość. Dorastał w innych czasach. Wtedy matki nie traktowały tak swoich dzieci. Było mało czasu na zabawę.\nJuż wcześniej zwrócił uwagę na dziewczynkę i pewnego razu poszedł za nimi aż do drogi, żeby zobaczyć, gdzie mieszkają. To było w październiku, akurat wspominał dawne czasy, kiedy na Halloween zakładali maski i chodzili ze śmiesznymi lampionami. Bardzo często wracał do przeszłości. Wspomnienia mąciły jego myśli i trochę go dezorientowały.\nKobieta i dziewczynka mieszkały w domu, który w lecie wynajmowali turyści, a niegdyś zajmował go pastor z żoną. Dyskretnie obserwował je przez okno. Był zbyt sprytny, żeby dać się przyłapać, poza tym nie chciał ich przestraszyć. Nigdy nie miał takiego zamiaru. Dziewczynka siedziała przy stole, rysując coś grubymi kredkami na dużych arkuszach kolorowego papieru. Kobieta też rysowała. Węglem, szybkimi, ostrymi ruchami, stojąc tuż przy córce. Bardzo chciał znaleźć się bliżej, żeby móc zobaczyć rysunek. W pewnym momencie matka odgarnęła włosy z twarzy, pozostawiając na policzku ślad przypominający plamę sadzy.\nPomyślał o tym, jak ładna jest ta dziewczynka. Miała okrągłe, zaczerwienione od mrozu policzki i złote loki. Wolałby jednak, żeby matka ubierała ją inaczej. Chciałby widzieć małą w różowej sukience z satyny i koronek, w białych skarpetkach i bucikach ze sprzączkami. Pragnąłby zobaczyć, jak ona tańczy. Ale nawet kiedy miała na sobie spodnie i botki, nie można było jej wziąć za chłopca.\nNie sięgał wzrokiem za grań wzgórza, do miejsca, gdzie w śniegu leżała Catherine Ross. Poszedł do kuchni zaparzyć sobie herbatę, potem wrócił z kubkiem do okna i czekał. Nie miał nic do roboty. Nic pilnego. Poprzedniej nocy zaniósł siano owcom w zagrodzie. Teraz trzymał niedużo zwierząt na wzgórzu. W mroźne dni, kiedy ziemia była twarda i pokryta śniegiem, właściwie rzadko musiał ruszać się z domu.\n„Leniwym rękom diabeł daje pracę”. Wspomnienie matki powtarzającej te słowa było bardzo wyraźne. Niemal się spodziewał, że ją zobaczy, jak siedzi na fotelu przy ogniu, przepasana pasem wypchanym końskim włosiem, i robi na drutach. Parę skarpet potrafiła udziergać w jedno popołudnie, a sweter w tydzień. Najlepsza dziewiarka na południu, chociaż nigdy nie lubiła tych fikuśnych wzorów z Fair Isle. „Jaki ma to sens!?”, mówiła, akcentując drugie słowo tak mocno, jakby nim spluwała. „Czy sweter będzie od tego cieplejszy?”\nZastanawiał się, jaką inną pracę mógłby wymyślić dla niego diabeł.\nKobieta wracała ze szkoły, ciągnąc za sobą puste sanki. Obserwował ją od samego podnóża górki. Pochylona do przodu, kroczyła jak mężczyzna. Zatrzymała siępod jego domem i patrzyła na zatokę. Zastanawiałsię, czy powinien wyjść i ją zawołać. Jeżeli była zmarznięta, może myśl o herbacie odwróciłaby jej uwagę. Mogła dać się skusić ciepłem ognia i herbatnikami. Zostało mu jeszcze trochę i miał w puszce kawałek ciasta imbirowego. Przez chwilę zastanawiał się, czy kobieta piecze ciasta dla swojej córki. Pewnie nie, uznał. To była kolejna zmiana. Po co teraz ktoś zadawałby sobie aż tyle trudu? Ucieranie cukru i margaryny w wielkiej misie, kręcenie łyżką wyłaniającą się z puszki z czarną melasą. Po co zawracać sobie tym głowę, skoro w Lerwick jest Safeway, gdzie sprzedają ciastka z morelami i migdałami, a także placek imbirowy, pod każdym względem równie dobry jak ten domowej roboty?\nTak zagłębił się w rozmyślaniu o wypiekach, że przegapił chwilę, kiedy mógłby zaprosić kobietę do domu. Już zdążyła zejść z drogi. Teraz nic nie mógł zrobić. Kiedy ruszyła na pole, widział tylko jej głowę – miała dziwny, dziergany czepek – a potem zupełnie stracił ją z oczu. Zobaczył trzy kruki – zerwały się w popłochu, jakby ktoś do nich strzelił, ale był zbyt daleko, by usłyszeć krzyk kobiety. Od chwili, kiedy zniknęła w dolinie, Magnus o niej zapomniał. Nie była na tyle ważna, aby stworzyć obraz w jego mózgu.\nDrogą przejechał mąż nauczycielki w swoim land roverze. Magnus wiedział, jak ten mężczyzna wygląda, ale nigdy z nim nie rozmawiał. Niezwykłe, że pan Henry tak późno wyjeżdża z domu. Zazwyczaj wychodził ze szkoły wczesnym rankiem i wracał po zapadnięciu zmroku. Może ze względu na śnieg zmienił plany? Magnus znał rozkład dnia wszystkich w dolinie. Od śmierci matki właściwie nic innego go nie interesowało. Z plotek usłyszanych na poczcie i w autobusie dowiedział się, że Alex Henry pracuje dla Rady Wysp – zajmował się dziką zwierzyną. Ludzie narzekali. Miejscowy lepiej znałby się na rzeczy, mówili. Za kogo ten Henry się uważa, narzucając im przepisy? Byli przekonani, że foki kradną im ryby, i dlatego powinni mieć prawo do nich strzelać. A tacy jak Henry bardziej dbają o zwierzęta niż o ludzi. Magnus lubił przyglądać się fokom. Widok, jak wystawiają głowy z wody, uważał za miły i zabawny. Ale nigdy nie zajmował się rybołówstwem. Foki nie miały wpływu na jego życie.\nKiedy samochód się zatrzymał, Magnusa znów ogarnęła panika, jak wówczas, kiedy zobaczył Margaret Henry. Może Sally się wygadała, a ojciec przyjechał wnieść skargę. I teraz jest jeszcze bardziej rozgniewany. Marszczył brwi, wysiadając z samochodu. Był w średnim wieku, wysoki, mocno zbudowany. Miał na sobie opiętą na ramionach kurtkę Barbour i ciężkie, skórzane buty. Gdyby doszło do bójki, Magnus nie dałby mu rady. Odsunął się od okna. Henry jednak nawet nie spojrzał w jego stronę. Przeszedł przez bramę i ruszył śladami zostawionymi przez kobietę. To zaintrygowało Magnusa. Chciałby zobaczyć scenę, która rozgrywała się u stóp wzgórza. Gdyby była tam tylko pani Fran, mógłby wyjść i popatrzeć. Pewnie machała do męża nauczycielki, aby ten się zatrzymał.\nInagle, dokładnie tak, jak to sobie wyobrażał, młoda matka wróciła na drogę. Co chwila się potykała. Widział, że jest wytrącona z równowagi i oszołomiona. Magnus potrafił to rozpoznać. Tak wyglądał Georgie Sanderson, kiedy musiał pożegnać się z łodzią. A także matka po śmierci Agnes. Nie zachowywała się tak, kiedy zmarł ojciec Magnusa. Wtedy wydawało się, że życie potoczy się dalej normalnie. „Zostaliśmy tylko ja i ty, Magnusie. Będziesz musiał być dużym chłopcem dla swojej mamy”. Mówiła energicznie, nawet wesoło. Niepłakała.\nMagnus pomyślał, że kobieta płakała, chociaż trudno to było stwierdzić. Czasami zimny wiatr wyciskał łzy z oczu. Usiadła w land roverze na miejscu kierowcy i włączyła silnik, ale samochód nie ruszył. Znowu zastanawiał się przez chwilę, czy nie powinien do niej iść. Nie usłyszałaby, jak on podchodzi, bo pracujący diesel zagłuszyłby kroki. I nie zobaczyłaby go przez zaparowane okna. Zapytałby, co się stało. A kiedy byłaby u niego w domu, poprosiłby, żeby następnym razem odwiedziła go z córeczką. Zaczął planować, co dałby dziewczynce do jedzenia i picia. Małe okrągłe herbatniki z różowym lukrem, czekoladowe paluszki. Byłaby to wspaniała herbatka dla nich trojga. Poza tym wciąż miał w drugim pokoju lalkę, która kiedyś należała do Agnes. Może jasnowłosa dziewczynka zechciałaby się nią pobawić. Oczywiście nie dałby lalki na zawsze. Zatrzymał wszystkie zabawki Agnes. Ale nic złego się nie stanie, jeśli dziewczynka potrzyma lalkę i powiąże kokardki na jej włosach.\nJego rozmyślania przerwał warkot silnika. Kolejny land rover, tym razem granatowy – i prowadził go mężczyzna w mundurze. Magnus przeraził się na widok grubej, nieprzemakalnej kurtki, krawata i służbowej czapki. Przypomniał sobie, jak to było ostatnim razem. Znowu siedział w maleńkim pokoju pomalowanym lśniącą farbą, słyszał pytania zadawane gniewnym głosem, widział wykrzywione usta. Wtedy było dwóch mężczyzn w mundurach. Przyszyli po niego do domu wczesnym rankiem. Matka chciała iść z nimi, pobiegła po płaszcz. To było o późniejszej porze roku, nie tak zimnej, ale za to wilgotnej, z zachodnimi szkwałami przynoszącymi ulewne deszcze.\nWspominając to, zadygotał tak gwałtownie, że kubek zagrzechotał na trzymanym w ręku spodeczku. Czuł, jak jego wargi układają się w znienawidzony przez matkę uśmiech, który był jedyną obroną Magnusa przed pytaniami. Przesłuchujący go funkcjonariusz nie mógł się opanować.\n– To takie zabawne? – krzyknął. – Zaginęła młoda dziewczyna. Uważasz, że to żart? Tak?\nMagnus wcale tak nie uważał, ale uśmiech zastygł na jego twarzy. Nie był w stanie się go pozbyć. Ani odpowiedzieć.\n– No? – wrzeszczał mężczyzna. – Z czego się śmiejesz, zboku? – A potem wstał wolno, zacisnął pięść i wyrżnął zdezorientowanego Magnusa w twarz. Siła ciosu zakołysała krzesłem. Magnus poczuł krew w ustach i okruchy złamanego zęba. Mężczyzna uderzyłby go jeszcze raz, gdyby nie został powstrzymany przez partnera.\nMagnus pomyślał teraz, że krew smakuje metalem i lodem. Ostrożnie odstawił spodeczek na stół. Wiedział, że to nie może być ten sam policjant. Minęło zbyt wiele lat. Tamten funkcjonariusz pewnie jest już na emeryturze. Magnus wrócił do okna, przezwyciężając pierwszy odruch nakazujący mu ukryć się w tylnym pokoju i zamknąć mocno oczy. Jako chłopiec wyobrażał sobie, że jeżeli zamknie oczy, nikt go nie zobaczy. Matka miała rację. Był bardzo głupim dzieckiem. Gdyby teraz zacisnął powieki, policjant nadal stałby przed domem, kruki ze szponami poplamionymi krwią wciąż krążyłyby, kracząc, po niebie. A Catherine Ross nadal leżałaby na śniegu.\nAlex Henry wysłał ją, żeby usiadła w land roverze. Kiedy podszedł do niej, wciąż krzyczała. O ptakach. Że nie może zostawić tu Catherine z krukami.\n– Nie pozwolę im wrócić – powiedział. – Obiecuję.\nPrzez jakiś czas siedziała wyprostowana na przednim fotelu, wspominając Catherine taką, jaką ją widziała po raz ostatni. Fran musiała być na zebraniu rodziców, więc poprosiła dziewczynę, żeby popilnowała Cassie. Poczęstowała ją kieliszkiem wina i trochę porozmawiały, zanim Fran poszła do szkoły. Catherine była poważna i pewna siebie, dlatego wydawała się starsza niż w rzeczywistości.\n– Jak ci idzie w liceum Andersona? – zapytała Fran.\nKrótka pauza, lekkie zmarszczenie brwi.\n– Wporządku – odparła w końcu Catherine.\nFran miała nadzieję, że się zaprzyjaźnią, pomimo różnicy wieku. Bądź co bądź, w Ravenswick nie mieszkało zbyt wiele młodych kobiet. W land roverze zrobiło się już strasznie gorąco. Dmuchawa tłoczyła bardzo ciepłe powietrze. Fran zamknęła oczy, aby odpędzić obraz zwłok w śniegu. Nagle głęboko zasnęła. Pomyślała później, że to reakcja na szok. Zupełnie jakby przepalił się bezpiecznik. Musiała uciec od tego koszmaru.\nKiedy otworzyła oczy, wokół nic się nie zmieniło. Słyszała trzaskanie drzwi samochodu i głosy, ale odkładała powrót do pełnej świadomości tak długo, jak to możliwe.\n– Pani Hunter. – Ktoś stukał w szybę land rovera Alexa Henry’ego. – Dobrze się pani czuje?\nWidziała twarz mężczyzny, a raczej impresjonistyczne przedstawienie twarzy, rozmyte przez parę i brud na szybie. Czarne, rozczochrane włosy, charakterystyczny, haczykowaty nos, ciemne brwi. Obcokrajowiec, pomyślała. Ktoś jeszcze bardziej obcy niż ja. Może znad Morza Śródziemnego, albo nawet z Afryki Północnej. Potem odezwał się znowu i zorientowała się, że to Szetlandczyk.\nWolno otworzyła drzwi i wyszła na zewnątrz. Poczuła, jak uderza ją ściana mrozu.\n– Pani Hunter? – zagadnął znowu.\nZastanawiała się, skąd on zna jej nazwisko. Czyżby stary przyjaciel Duncana? A potem uznała, że Alex Henry, dzwoniąc na policję, powiedział, kto znalazł Catherine. Oczywiście, że tak. Bez paranoi. Zwłaszcza teraz.\nNawet tutaj, widząc go wyraźnie, odnosiła wrażenie, że w


Wróżka Kajkowo - ezoplaneta.pl\nWróżki z miejscowości Kajkowo\nWróżka Orianna (Kajkowo )\nJako wróżka wielopokoleniowa, mogę poszczycić się bardzo wysoką sprawdzalnością moich wróżb. Pochodzę z miasta Kajkowo . Kontakt z moją babcią i ciocią wykształcił we mnie wyjątkową empatię i zdolność dostrzegania ludzkich problemów. Już w wieku dziesięciu lat potrafiłam wróżyć z kart i dzięki jasnowidzeniu widzieć bolączki ludzi po jednym tylko spojrzeniu.\nWróżka Sara (Kajkowo )\nWróżka Milagros (Kajkowo )\nWróżka Tamara (Kajkowo )\n2015-2017 ezoplaneta.pl - wróżka Kajkowo , wróżki, wróżka na telefon, wróżka callback Regulamin


Ukradł kurtkę za 800 zł - poznajesz go? - Wideo - Trojmiasto.pl\nWszedł do jednego z gdańskich sklepów, przez chwilę oglądał kurtkę wartą 800 zł, po czym... schował ją do niewielkiej reklamówki i ukradł. Rozpoznajesz tego mężczyznę? Zadzwoń na policję.\nUkradł kurtkę. Rozpoznajesz go?\n20 lutego 2018 (355 opinii)\nZobacz artykuł Ukradł kurtkę. Rozpoznajesz go?\nprzed sklepem pewnie czekał zźiębnięty bezdomny dla którego ta kurtka została ukradziona... (31)\nJutro ten sam gość pozyczy porche z salonu (16)\nJak ktoś zaginie lub kogoś pobiją to zdjęcia lub filmik pokazywane są po pół roku, a tu gość wziął kurtkę bo mu zimno było i nie minęło 2 tygodnie jak już go szukajo i lamentujo\nSędzia jak nic (8)\nOni kradną i są bezkarni\nPOlak Tuskniety (4)\nTaaa 500+ poszło na "przelew" a tu mrozy zapowiadają\nUniewinnić już teraz! (2)\nCzepiacie się, facet roztargniony, zamyślony, zmęczony, zapracowany przez pomyłkę zabrał kurtkę.\nI wziął a nie ukradł\nA czy na rozprawie w Sądzie mogę powiedzieć że nie chce aby Sędzia złodziej mnie sądził?\nSprawdzić sędziów. (2)\nTeż tak myślę że trzeba porównać wizerunek sędziów,może to faktycznie ktoś z nich.Bo na pewno nie robotnik\nTo ta kasta najwyższa? (1)\nMoze to dla brata p. Stanisława ;)\nNapewno nie bede wykonywal pracy za obsluge sklepu ani za policje. A trojmiasto.pl nie wie co czyni.\nZnam go to Sędzia ale roztargniony (3)\nTen Sędzia co ukradł 50 złotych babci na stacji benzynowej dziś został przez Sąd uniewinniony. Czyli możemy kraść i mówić że to przez roztargnienie! Brawo Sąd!\nUzasadnienie Sądu Najwyzszego (1)\nOn ten banknot wział ale nie ukradł....\nOn ten banknot wział ale nie ukradł.... Czy ktoś może mnie uszczypnąć?\nNiech będzie tak jak było jak mawiał Rzepliński\nBrawo PO! Niech będzie tak jak było jak mawiał Rzepliński\nkurtka z ortalionu (1)\nza 800 zł. pewnie warta 50 a 750 było w kieszeni\n2 miski ryżu warta.\nobsługa też chyba naćpana albo ma lepsze rzeczy do robienia niż zainteresowanie się klientem, widać że ruchu nie ma chłop wchodzi bez siatki wychodzi z siatką, stoi wykonując dzwine ruchy za stojakami i też nikt tego nie widzi.... sprzedawcy powinni oddać kasę za kurtkę\nNajpierw ty oddaj za edukację, boś idiota dalej. (5)\nMoże ty lubisz jak od progu sklepu atakuje cię nachalny (przepisy firmy) sprzedawca, nie każdy musi to lubieć. Może lubisz czuć wzrok obsługi na kazdym kroku, nie każdy lubi się czuć jak ewentualny złodziej. Może uwielbiasz obserwować co każdy człowiek ma przy sobie i na sobie, nie każdy ma takie hobby. Odpowiedzialność majątkowa wiąże się z dodatkiem do pensji i to niemałym, więc niech pracodawca pierwszy zacznie przeatrzegać obowiązujących przepisów, a potem możemy mówić o obciążeniu ekipy.\nciemniaku, to ich za.rany obowiązek aby klient był w zasięgu wzroku, spytac raz i być przygotowanym do ewentualnej pomocy, wychowałes sie chyba za wschodnią granicą w europie panują inne standardy\nCiemniaki to cię zrobiły i wychowały pajacu.. (1)\nNie zauważyłem żeby w niemieckim sklepie obsługa łaziła za klientem, grzecznie stoją i czekają na pytanie o pomoc. Robienie z klienta złodzieja to bardziej w Federacji Rosyjskiej, widać więc gdzie ubeku bywałeś najczęściej.\nTak, w rosji nawet z plecakiem do biedronki nie wpuszczają\nI najlepiej jakby za darmo pracowały byznesmenie ze słomą w butach..\nTeż byś się pouczył, albo opuszczał mniej lekcji.... mówi się "lubić" a nie "lubieć", w tym kontekście przynajmniej\nPowinien stać za ta lampą\nWogole go widać nie było\nz pewnością chciał zapłacić ale przez roztargnienie zapomniał. Zgodnie z orzeczeniem Sądu doświadczenie życiowe wskazuje że to zwykłe roztargnienie. Z pewnością nie ukradł.\nNo to ruszamy na zakupy!\nPrzykład z Sędzią uniewinnionym za kradzież 50 złotych babci na stacji niech nam drogę oświetla. POwolujmy się na ten wyrok. Bezcenne\nNa pewno z roztargnienia\nO kurtkę tyle szumu? (31)\nZa to nie pójdzie siedzieć do Sztumu!\nZapewne jakiś PiSuar wyklęty!\nZa to nie pójdzie siedzieć do Sztumu! Zapewne jakiś PiSuar wyklęty!\nOn może nie ale kaczka mogła by posiedzieć (9)\n`kartofla` na razie jeszcze chroni immunitet! (2)\ntowarzysz prokurator piotrowicz - vivat PRL\nKartofla Donka chroni immunitet brukselski\nPo Polsku szwabie ziemniak\nKaczyńskiego nikt nie tknie. (2)\nJak kraść to na świeczniku. Tam jest najciemniej.\nChciałbym aby go kiedyś podliczyli za te wszystkie zachcianki smoleńskie, łącznie z miesięcznicami, sarkofagami, odszkodowaniami etc. I niech spłaci to wszystko z własnej kieszeni. Jak dla mnie to nawet zbiórkę crowfundingową może zrobić, byle nie finansować takich fanaberii z pieniędzy ciężko pracujących ludzi. To jest dopiero okradanie.\nPrzy okazji mógłby oddać willę po Lisie-Kuli prawowitym spadkobiercom.\nJak kraść to na świeczniku. Tam jest najciemniej. Chciałbym aby go kiedyś podliczyli za te wszystkie zachcianki smoleńskie, łącznie z miesięcznicami, sarkofagami, odszkodowaniami etc. I niech spłaci to wszystko z własnej kieszeni. Jak dla mnie to nawet zbiórkę crowfundingową może zrobić, byle nie finansować takich fanaberii z pieniędzy ciężko pracujących ludzi. To jest dopiero okradanie. Przy okazji mógłby oddać willę po Lisie-Kuli prawowitym spadkobiercom.\nDobrze gada,dać mu wódki\nLej nie pie...l\nciekawe co za plebs\nSędzia ukradł wiertarkę i co? (1)\nKiełbasę i spodnie oraz 50 złotych babci na stacji benzynowej ...\nKiełbasę i spodnie oraz 50 złotych babci na stacji benzynowej ... Można? można!\nI sędzia ukradła przewodnik turystyczny\nTak, mógłby za Smoleńsk\nElektorat Partii Okupacyjnej. (5)\nZłodziejstwo we krwi.\npowiedział złodziej #dojnej zmiany\nLata rządów w Polsce 2007-2015\nwracaj do brzeszcz broszka\nPrawda towarzyszu. Tak pisać i mówć, zgodnie z najnowszymi wytycznymi partyjnymi!\nWypasiony ten KODziarz\nDebill znowu ty.... (2)\nczy wszystko o czym piszesz musi być o PIS'ie POpaprancu jeden?\nMoże i popaprany (1)\nAle nie pisowski\nKodziarz. W kurtce za 800zl to nie jest wstyd pokazac sie przy ostaszewskiej czy obok lisa\nTo dla Mateusza K. (3)\nWyborca PO i aktywista koderastów\nTo jakiś PiSoderasta! (2)\nTo jakiś PeOderasta ! (1)\nAle wy jestescie pier......ci\nZamknąć się ubeki z Partii Okupacyjnej POdpieranej kodem. (1)\nZabranych (slusznie) emerytur nie dostaniecie. A możemy jeszcze obciąć.\nobciąć to ty se możesz co najwyżej wacka o ile go jeszcze masz?\nWystarczy ze sedzia. Powie ze przez roztargnienie, zahaczyla mu sie i podpiela. Nie ryzykowalby przeciez kariery dla kurtki jak tamten sedzie uniewinniony przez SN.\ntwoi peowcy mają we krwi złodziejstwo\nFOZZ, Telegraf, Art-B, budynki Porozumienia Centrum, miliardy złotych wyprowadzone ze SKOK na zagraniczne konta przez Biereckiego..\nA zaczynał od kradzieży księżyca\nDowody papudraku.Bredzić każdy może.\nTrójmiasto sama patologia po\nIstny "Janusz złodziejstwa", kamera na kamerze, a ten chowa fanty do siatki :D\nA mial wejsc w kominiarce? Widac, ze na taki monitoring i zainteresowanie obslugi jedynym klientem w pustym sklepie wystarczy. Lalunie z obslugi zapewne pie*dolily w tym czasie o tipsach.\nNo i dobrze. Mnie np. drażni jak mnie zaczepiają od razu po wejściu do sklepu. Jak obejrzę co mają i będę czymś zainteresowany, to sam podejdę i poproszę o pomoc.\nAle lalunie powinny wykazac chociazby zainteresowanie, a jak znam zycie to staly przy kasie i obrabialy komus d*pe.\nNa bank takiemu pajacowi jak ty (2)\nUdez w stol a lalunia sie odezwie.\nJedyna lalunia którą w życiu poznasz, to ta z .jpg w nazwie pajacu :-)\nSwoją drogą dobry monitoring.. (1)\nPrzed ekranem pewnie niewidomy cieć rencista, za 3.20zł/h brutto.\nPrzecież nikt tego na żywo nie ogląda...\nChyba, że masz na myśli siebie przed monitorem? Wtedy zwracam honor.\nPrzecież nikt tego na żywo nie ogląda... Chyba, że masz na myśli siebie przed monitorem? Wtedy zwracam honor.\nDo tego widać, że z emocji mało zawału nie dostał - oddycha tak ciężko, że mało się nie udusi. Tak więc mamy Janusza, totalnego amatora fachu złodziejskiego, który do tego teraz paraduje po ulicach ubrany w fanty, które sam ukradł. Miszcz.\nPffuu..Ja nie pierd...pfuuuu...ja??? Pfuuuu...kto jest kozak..pfuuu... Coco Jumbo I do przodu !!!\nKoledzy po fachu minusuja..ciekaw jestem jak Wam kiedyś coś ukradna..albo okradna kogoś bliskiego...minusujcie dalej doliniarze.\nSiatkę tez ma mocarna...\n...szkoda ,ze mniejszej nie wziął...\nDlaczego nie publikuje się od razu w centrum miasta takich filmów ? Jeżeli sprawa jest jednoznaczna już powinien czekać zaoczny wyrok sądu.\nTzn niby jak w centrum miasta? Maja rozstawiac telebimy na kazdej ulicy jak w strefie kibica na Euro2012?\nMogłaby stanąć przy dworcu taka sciana wstydu z LCD. Jestem za.\nZamiast telewizorów z wielkimi reklamami, puszczać te zlodziejskie mordy. Niech się boja, że ktoś ich zobaczy czy jeszcze gorzej rozpozna. Dzisiaj jak widać nie czuje żadnego strachu.\nco dzień giną grube fury, a tu o kurtce artykuł wow, ale popieram\nuniewinnienia Sąd Najwyższy takie postawy traktuje jko roztargnienie, oczywiście wobec szczególnej kasty ludzi, no ale przykład jest przykład.\nTrojmiasto.pl spada na psy\nJakaś kronika kryminalna? To miał być portal o wydarzeniach z Trójmiasta, a tu co chwilę jakieś bzdety o kradzieży kurtek albo urwanych lusterkach . ŻENADA. I te denne komentarze domoroslych strażników Texasu.\nPolicja bezradna hahah (10)\nOczywiscie trojmiasto.pl pomoze ;) swoja droga bramki nie wykryly kurtki? dziwne\nPolicja zbiera siły na 10-go - trzeba ochraniać miesięcznice!\nco jest dziwne...\nto jest stary złodziej, potrafił by cały wieszak takich kurtek wynieść... mają swoje proste sposoby na wszelkie zabezpieczenia - dobrze że kamera go nagrała\nWłaśnie nie pikało?\nA co to za problem zdjąć taki klips zabezpieczający? W sekundę można go odpiąć. Chyba, że gdzieś po kieszeniach są pochowane naklejki, to może się złodziejaszek zdziwić.\nWystarczy ze torbe mial wylozona folia aluminiowa.\nAlbo mieć torbę wyłożoną folią aluminiową\nWspolnie i w porozumieniu !! z ochronka !!!!\nPo to była ta torba - znaczy przygotował się i pewnie to nie pierwszy raz\nMoże wam co jeszcze na komisariat przyprowadzic\nurwał się z marszu niepodległości\nZapewne z PiS -czyli Pożyteczny idiota Sovietów! (2)\nPrzekaz TVN Moskwa z ostatniej chwili (1)\nto przekaz z ku**izji\nWidzialem go na marszu smoleńskim (6)\nTam go ostatni raz widziałem!!\nJa też a potem `kartoflowi` podtrzymywał drabinkę! (2)\nSamotnik żyjący z kotem!\nStały uczestnik wieców KODu (1)\nZnajomy Donka Kaczafiego,który\nz d.py Prezesa\nto znany d*poliz Prezesa i zarazem znajomy psychoAntoniego gra w jednej drużynie z tłustą wieprzowiną tj Ryśkiem Czarnuszką zwanym tez lepem albo chorągiewką\nBył na marszu smoleńskim,potwierdzam (2)\nW grupie Obywateli PRL,ubliżał i wyzywał zwolenników PIS\nA u psychiatry już byłeś kaszub? Debil sam sobie odpowiada i raz jest za a raz przeciw pisuarom! (1)\nSpokojnie,to POpapraniec podszywa się\nKod jest ........ (1)\nKod jest o.K. Ale pis ma 50procent , ze sfajda sie w czasie wyborow !!!\n50 procent to ma na ścianie wschodniej\nChyba z Wyborczej zakodowańcu!\nOddaj kurtkę złodzieju! (5)\nSprzedam kurtke za 500 zł (3)\nA można negocjować? Dam 400 ,flaszkę wódki i słoik ogórków!\nMaliniak Maciarenko matole\nznowu sam ze sobą dyskutujesz ?\nTo chyba jakiś żart. Z czego to było zrobione? To raczej była plastikowa osłona na deszcz i dlatego dało się to tak zwinąć.\nOddaj,oddaj ale tak za nic - 200 stówy - za godzinę pod komisariatem ok?\nCo za debil. Wszedzie kamery a on twarz pokazuje. (7)\nNa takie sztosy chodzi sie w kominiarce. Ja zawsze tak robie. Pelen kamuflaz. Teraz z ucha ktos strzeli i bedzie afera.\nJanusz zawsze wie lepiej\nNo i pokazal twarz i dalej go nie zlapali.\nTen monitoring to przeważnie do d jest więc nie przejmują sie takimi gadżetami, a potem papuga wybroni w razie co. 800 zł to takich kurtek na jednych "zakupach" z 10 wyniesie. Po co pracować?\nWidać ze typek starszej daty,kiedys szmuglowal,walutę wymieniał i miał\nDzisiaj juz inne czasy,z czegos trzeba zyc,do roboty nie pojdzie bo nic nie umie\nOt finał historyji\nTo były ochroniarz z tego sklepu gość mu winien był parę dniowek\npewnie z zawodu\nJest dyrektorem i mu wszystko wolno.\nJuż pewnie w Królewcu lub na Ukrainie jest?\nnie przesadzacie ? (5)\nJa nie przesadzam (1)\nAle za to wycinam\nBo starych drzew się nie przesadza.\nKumam że może przesada\nAle po tych artykułach chyba każdy się 2 razy zastanowi...\nTO na pewno sędzia sądu okręgowego\nkto inny mógłby ukraść?\nkto i kiedy przesadził?\nChyba ty przesadzasz z tym przesadzaniem. jak ktoś by go złapał i obciął rękę to by trochę przesadził.\nTaka mała i 800 chyba rupi (7)\nKamizelka odblaskowa i kto tu złodziejem\nalbo 800 rubli\na co ty myślałeś, takie ceny są w Polsce za szmaty warte kilka dolców u producenta (3)\nale transport, 6 pośredników muszą zarobić\nponosisz chwilę, do pierwszego prania i okazuje się, że możesz dalej używać jako szmaty do grzebania przy samochodzie\njest taka polska marka której ja już nie kupuje bo może i ładnie na du... leży ale jakość materiału jest tragiczna\nale transport, 6 pośredników muszą zarobić ponosisz chwilę, do pierwszego prania i okazuje się, że możesz dalej używać jako szmaty do grzebania przy samochodzie jest taka polska marka której ja już nie kupuje bo może i ładnie na du... leży ale jakość materiału jest tragiczna\nCo fakt to fakt. Ja też podchodzę z rezerwą do polskiej marki....\nZałóż własny biznes i sprzedawaj bez pośredników.\nPrzebijesz wszystkich ceną i zarobisz kokosy.\nCena nie równa wartości.\nNapis na niej warty 650zl kurtka 50zl\n9305 wyświetleń 5 lutego 2016 (236 opinii)\n18228 wyświetleń 23 września 2014 (90 opinii)\n41553 wyświetlenia 20 marca 2017 (155 opinii)\n39083 wyświetlenia 16 listopada 2017 (175 opinii)\n23698 wyświetleń 21 listopada 2016 (140 opinii)\n1413 wyświetleń 17 listopada 2017 (1 opinia)


Dzisiejszy dzień jest ważny dla wszystkich kobiet. Życzymy Wam zapatrzenia w Maryję i wielkiej wdzięczności za dar bycia kobietą czy matką. Niech Was Bóg prowadzi i strzeże.\nO godz. 1600 nabożeństwo Gorzkich Żali z kazaniem pasyjnym. Ofiary składane podczas nabożeństwa zostaną przeznaczone na przygotowanie Ciemnicy i Bożego Grobu oraz kwiaty. Msza Święta wieczorna o godz. 1700. Serdecznie zapraszamy. Po każdej Mszy Świętej zbiórka do puszek z przeznaczeniem na cele misyjne w ramach Dzieła pomocy „AD GENTES”.\nWe wtorek po Mszy Świętej wieczornej nabożeństwo do św. Antoniego z Padwy z odczytaniem próśb i podziękowań. Rozpoczynamy Nowennę do św. Józefa. Tego dnia spotkanie formacyjne uczniów z klasy 8 oraz Rycerstwa Niepokalanej.\nW środę po Mszy Świętej wieczornej Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy z odczytaniem próśb i podziękowań. Po zakończonym nabożeństwie spotkanie dla uczniów z klas 7 przed sakramentem bierzmowania.\nW czwartek po wieczornej Eucharystii spotkanie Akcji Katolickiej oraz młodzieżowej grupy oazowej.\nW piątek nabożeństwo drogi krzyżowej o godz. 730, 1600 (dla dzieci) oraz 1730. Po zakończonej liturgii wieczornej spotkanie formacyjne Wspólnoty Przenajdroższej Krwi Chrystusa.\nW sobotę w Sanockim Domu Kultury projekcja filmu pt. „Najświętsze Serce” o godz. 1400 oraz 1600. ukazującego Kult Najświętszego Serca Pana Jezusa.\nW przyszłą niedzielę dekanalny Dzień Wspólnoty Ruchu Światło –Życie, na który serdecznie zapraszamy od godz. 1500 do dolnego kościoła. Domowy Kościół zaprasza także na Drogę krzyżową ulicami naszego miasta 20 marca. Początek o godz. 1845 przed sanocka Farą. Szczegóły tych wydarzeń na stronie internetowej i tablicy ogłoszeń.\nMsza Święta z udziałem osób niepełnosprawnych wyjątkowo w IV niedzielę marca (22.03.) o godz. 1400.\n„Bóg zapłać” Rodzinom, które w minionym tygodniu złożyły ofiarę na sprzątanie kościoła. W tym tygodniu prosimy o podjęcie zobowiązań wobec naszej świątyni mieszkańców z ul. Cegielnianej 16, klatka I i II. Dziękujemy także za ofiary składane na organy. W przyszłą niedzielę składka przeznaczona będzie na ten właśnie cel. Dziękujemy Różom św. Wojciecha oraz św. Stanisława za złożone ofiarę na potrzeby naszej parafii oraz organy.\nZapraszamy do udziału w Ekstremalnej Drodze Krzyżowej, która rozpocznie się 27 marca o godz. 2000 w kościele farnym w Sanoku. Szczegóły wydarzenia w internecie.\nPolećmy zmarłych, których pożegnaliśmy w ubiegłym tygodniu:\n+ Bogumiłę Bryś.\nPrzypomnę sobie sytuacje z mojego życia, kiedy dowiedziałem się o czymś bardzo bolesnym i popadłem w przygnębienie i smutek. Czy potrafi łem rozmawiać z Bogiem o moich bolesnych uczuciach? Czy pamiętam modlitwę, która w czasie wielkiego smutku i przygnębienia wprowadziła w moje serce pokój i ukojenie?\nBędę adorował Jezusa, który przemieniony, cały piękny staje przed apostołami. Olśnieni cudownym wizerunkiem Jezusa, zwierzają się ze swego szczęścia: „Panie, dobrze, że tu jesteśmy” (w. 4).\n„To jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie” (w. 5). Ojciec zaprasza mnie do częstego przebywania na modlitwie z umiłowanym Jezusem. Poproszę Ojca, aby pomógł mi trwać w modlitwie serca: „Ty jesteś mój Jezus umiłowany”!\nPrzemienienie serca: Daję Słowo - II niedziela Wielkiego Postu A - 8 III 2020


Google Adwords - Seomood agencja marketingowa\nKampanie reklamowe Ads\nKampanie reklamowe Ads mogą być bardzo skutecznym sposobem, by wypromować firmę i pozyskać klientów. Aby jednak było to możliwe, kampania musi zostać odpowiednio zaplanowana i profesjonalnie przeprowadzona. Nasza firma specjalizuje się w przygotowaniu kampanii Ads, ich prowadzeniu i optymalizacji.\nCzym są kampanie Google Ads i dlaczego warto z nich korzystać?\nJeżeli posiadasz swoją stronę internetową i decydujesz się na jej pozycjonowanie, chcesz oczywiście, aby jak najwięcej potencjalnych odbiorców odnalazło Twoja witrynę. Można to osiągnąć przez wysokie pozycje w wynikach wyszukiwarki, aczkolwiek zawsze możesz zdecydować się jeszcze na skuteczną kampanię Google. Warto przemyśleć wiele kanałów promocji, aby zwiększyć ruch na swojej stronie i sprzedaż produktów lub zainteresowanie swoją usługą. Użycie linków sponsorowanych jest jedną z najskuteczniejszych metod zwiększenia widoczności witryny wśród wyników wyszukiwania. Dobrze jest połączyć różne działania wpływające na pozycję strony, ponieważ wtedy jest więcej szans na pozyskanie nowych odbiorców.\nNa czym polegają reklamy Google Ads?\nJest to system pozwalający na skuteczne reklamowanie witryny. Twoja strona będzie dobrze widoczna, więc wzrośnie szansa na pozyskanie nowego klienta. Dlaczego to działa? Ponieważ w Google reklama w postaci linku sponsorowanego pojawi się nad innymi wynikami wyszukiwania. Nie da się ukryć, że internautów interesuje jedynie to, co znajduje się na początku. Wynika to z wygody i chęci zaoszczędzenia czasu. Z tej przyczyny warto znajdować się nad innymi wyszukiwaniami, ale także dobrze jest, gdy strona pojawia się w topach. Istnieje kilka metod i typów kampanii Ads. Każda z nich wpływa na wyświetlanie strony internetowej i zwiększenie na niej ruchu. W czym zatem można wybierać?\nW pierwszej kolejności skupmy się na sieci wyszukiwania. To najpopularniejsza forma promocji z wykorzystaniem linków sponsorowanych. To właśnie w tym wypadku Twoja strona główna pojawi się nad innymi w wyszukiwarce. Zainteresowana osoba będzie mogła kliknąć w link, który przekieruje ją do Twojej witryny. Można jeszcze skorzystać z Google Adsense – to reklamy, które wyświetlają się na innych witrynach. Mogą występować jako bannery, teksty, czy reklamy wideo. Twoja strona może być widoczna dla odbiorców, kiedy przeglądają treści znajdujące się na alternatywnych stronach. Działania Adsense wchodzą w typ kampanii, która dotyczy sieci reklamowej. Oprócz tej oferty można skorzystać jeszcze z reklam w popularnych serwisach (jak Youtube) czy w aplikacji. Ciekawym wyborem są reklamy remarketingowe, które pojawiają się w sieci wyszukiwania, a także w sieci reklamowej. To znacznie zwiększa zasięgi i widoczność strony.\nDlaczego warto zdecydować się na taką reklamę?\nTego typu marketing cieszy się sporą popularnością wśród klientów ze względu na cały szereg zalet. Po pierwsze, masz większe szanse na trafienie do wybranej przez siebie grupy docelowej. Poprzez określenie odpowiednich fraz kluczowych, można bezpośrednio dotrzeć do odbiorców zainteresowanych danym produktem lub usługą. Czy wiesz, że około 95% internautów z Polski korzysta z Google? Jeżeli zaczniesz reklamować się w tak popularnej wyszukiwarki, na pewno zwiększysz zainteresowanie potencjalnych klientów. Dzięki takiej formie reklamy można w precyzyjny sposób wybrać cele kampanii. Wspólnie określimy, na czym zależy Ci najbardziej i dopasujemy działania do ustalonych celów. Przemyślane działanie, które dąży do osiągnięcia konkretnego celu to gwarancja sukcesu.\nW przypadku takiej formy reklamy biznesu chwali się także szybkość działania. Trzeba przyznać, że kampania Ads nie zajmuje tyle czasu, co pozycjonowanie organiczne strony (do którego oczywiście także zachęcamy, ponieważ warto działać wielotorowo), zatem efekty zostaną dużo szybciej zauważone. Kampania Ads jest skuteczna, ponieważ skupiamy się na tym, czego w Sieci szukają potencjalni klienci. W łatwy sposób można dowiedzieć się, jakie frazy kluczowe sprawdzają się najlepiej. Kiedy wyeliminuje się użycie słabszych słów kluczowych, będzie można przeznaczyć fundusze jedynie na hasła mocne. To oszczędność, ale również skupienie na tym, co interesuje klientów najbardziej.\nJak widać, reklamy Google są interesującą metodą, dzięki której można zwrócić uwagę odbiorców. Nic dziwnego zatem, że coraz więcej osób oprócz pozycjonowania organicznego decyduje się także na kampanię Ads, aby wykluczyć ryzyko konkurencji.\nCo wybrać - SEO czy kampanię Ads?\nZapewne w tej chwili zastanawiasz się, które działanie będzie bardziej skuteczne – SEO |pozycjonowanie czy jednak płatne kampanie? Trzeba wiedzieć, że reklama Google nie wpływają na pozycję samej strony w wyszukiwarce – Twoja witryna pojawi się oczywiście nad innymi wynikami, ale pozycja organiczna nie zostanie wcale poprawiona.\nWarto popracować nad jednym i drugim, czyli zdecydować się jednocześnie na zastosowanie reklam AdWords oraz skuteczne pozycjonowanie strony internetowej. Te dwa elementy składają się na SEM (ang. Search Engine Marketing), czyli reklamę w Sieci.\nNie da się ukryć, że SEO wymaga dużo więcej działań i czasu, aby znaleźć się na wysokiej lokalizacji i zwiększyć wyświetlenia strony docelowej. Jednak z drugiej strony wyższa organiczna pozycja przynosi więcej korzyści. Dlatego jeżeli chcesz, aby Twoja strona docierała do jak największej liczby odbiorców, zdecyduj się na wszystkie formy marketingu.\nSieć reklamowa w Google jest skuteczna, ale tylko w chwili, gdy bierze się za to specjalista. W ostatnim czasie pojawiło się wiele firm, które oferują usługi z zakresu SEO oraz kampanii AdWords. Niestety, wiele z tych przedsiębiorstw działa za krótko, aby zaproponować skuteczne działania. Często kończy się to tygodniami oczekiwań na jakiekolwiek rezultaty, których nie widać. Dlatego jeśli faktycznie chcesz zobaczyć wyniki, zaufaj właśnie nam.\nNasza firma posiada wieloletnie doświadczenie na rynku, dlatego jesteśmy w stanie zapewnić skuteczne działania SEO oraz usługi z zakresu sieci reklamowej Google AdWords. Przyświeca nam idea case study, czyli indywidualnie analizujemy przypadek każdego klienta, aby móc podjąć odpowiednie kroki i rozwiązania, które mają służyć marketingowi w Sieci.\nZapewne zastanawiasz się, ile takie działania mogą w ogóle kosztować. Niestety nie możemy ustalić jednej ceny dla wszystkich klientów, ponieważ jest to kwestia niezwykle indywidualna. Trzeba też powiedzieć o tym, że reklama Google opiera się na strategii PPC (ang. pay per click). Oznacza to, że koszt uzależniony jest od każdego kliknięcia w link prowadzący na stronę internetową Twojej firmy. Koszty często zależą także od konwersji, czyli zwiększonego ruchu i działań użytkowników na stronie docelowej. Może być to zakup produktu w sklepie internetowym, kliknięcie w button, zapisanie się do newslettera czy uzupełnienie i wysłanie formularza.\nTaka kampania pozwala precyzyjnie planować wydatki związane z pozycjonowaniem. Dobrze wiesz, za co płacisz – jeśli nie ma wejść na stronę lub konwersji, nie ma także kosztów związanych z reklamą. Stawki są uzależnione także od Twoich potrzeb, oczekiwań oraz ustalonego budżetu na działania marketingowe. Klienci cenią jasną sytuację, w której płacą za widoczne efekty. To właśnie z tego powodu Ty także powinieneś zdecydować się na taką formę reklamy. Grunt to wybrać specjalistów, którzy zajmą się kampanią dla Ciebie.\nOptymalizacja AdWords krok po kroku\nW pierwszej kolejności ustalimy wspólnie cele. Na tej podstawie będzie można przygotować różne materiały służące marketingowi – treści reklam i frazy kluczowe, które są najpopularniejsze wśród wyników wyszukiwania. Google w tej chwili nieco upraszcza sprawę, ponieważ sugeruje na starcie trzy cele do wyboru. Pierwszym celem jest większa sprzedaż. To szczególnie istotne w przypadku sklepów internetowych – im lepsza sprzedaż, tym większe zyski. Dlatego jeżeli prowadzisz tego typu działalność, cel związany ze sprzedażą powinien być Twoim priorytetem.\nKolejnym, bardzo istotnym celem jest zyskanie jak największego grona potencjalnych odbiorców. Dzięki odpowiednio skonstruowanej reklamie będzie można zainteresować klienta proponowanymi usługami lub produktami. A wiadomo, że kiedy pojawiają się kolejni klienci, rośnie sprzedaż oraz zyski.\nKiedy znamy cele i wiemy, co chcemy osiągnąć, przystępujemy do utworzenia konta Google Ads. Potem można przystąpić do określenia fraz, które według wyszukiwania Google dosyć często są wpisywane przez internautów. Słowo kluczowe powinno być związane z prowadzoną przez Ciebie działalnością, ponieważ wtedy masz pewność, że zainteresowany usługą lub produktem klient znajdzie właśnie Twoją stronę. Frazy warto uporządkować według kategorii w celu łatwiejszego stworzenia reklam. Dzięki tym działaniom chociażby kampanie produktowe przebiegają sprawniej i skuteczniej.\nNastępnie przygotowujemy kampanię, która jest atrakcyjna dla klientów i na pewno przyciągnie ich uwagę. Wykorzystujemy do pomocy Google Analytics oraz inne, zaawansowane programy, dzięki którym możemy zaoferować wysoką jakość procesu reklamowego.\nNa czym polega reklama w Google Ads?\nReklama w Google, czy inaczej linki Ads, to system reklamowy Google, który polega na wykorzystaniu płatnych linków. Reklama Ads wyświetla się w formie linków nad organicznymi wynikami wyszukiwania. W ten sposób Google zarabia na wyszukiwarce, a firmy mają możliwość dotrzeć ze swoją ofertą do tych Internautów, którzy faktycznie mogą być nią zainteresowani.\nTo forma reklamy, która jest przyjazna dla użytkownika. Bardzo często w reklamy AdWords klikają osoby, które szukają wiarygodnych informacji. AdWords jest również przyjazne pod względem rozliczeń – zapłacimy jedynie wtedy, gdy użytkownik faktycznie kliknie w nasz link.\nDaj nam pokazać nasze efekty - skontaktuj się teraz !\nNasza firma oferuje pomoc przy profesjonalnym przeprowadzeniu kampanii AdWords na każdym jej etapie. Na początku ustalimy budżet kampanii, w ramach którego ma być ona prowadzona i jej zasięg. Od początku będziesz mieć świadomość, jaki budżet należy przeznaczyć na to przedsięwzięcie, tak abyś nie musiał obawiać się żadnych dodatkowych kosztów.


By unieść się nad sceną... | Dziennik Polski\nBy unieść się nad sceną...\nMAGDALENA WALACH w rozmowie z Wacławem Krupińskim o tym, że nie odchodzi z serialu "M jak miłość", o korzystaniu z kaskaderów na planie "Komisarza Aleksa", o porzuceniu corvetty, słabości do Krakowa i teatru Bagatela\n- Przeczytałem, że odchodzi Pani z serialu "M jak miłość"?\n- To wymysł kolorowych pism. Moja bohaterka Agnieszka Olszewska wcale nie znika z serialu, zatem nadal będę wraz z nią tułać się po zagmatwanym świecie uczuć kobiecych.\n- W "M jak miłość" gra też Pani mąż Paweł Okraska...\n- I to od samego początku.\n- Od niedawna telewidownia zna Panią również z detektywistycznego "Komisarza Aleksa", w którym wciela się Pani w młodą policjantkę. Korzysta Pani z kaskaderów...\n- Zawsze mamy na planie opiekę kaskaderów, jak i łódzkiej policji. Niemniej, jeżeli mogę coś zrobić sama, to robię. Ale nie ryzykuję zdrowiem. Przyznam, że takie sceny są ciekawe realizacyjnie i sprawiają mi dużo frajdy; to swego rodzaju zastrzyk adrenaliny - zatem, jeśli to możliwe, wyzwanie podejmuję. Ten aspekt przygody jest bardzo ważny. Za to kocham ten zawód, za tę różnorodność, za to, że mogę wcielać się w różne postaci, choć bywają chwile, w których go nienawidzę. Role filmowe pozwalają ponadto na rozwijanie warsztatu; w PWST nie mieliśmy zbyt wiele okazji do pracy z kamerą.\n- A nienawidzi Pani za co?\n- To uczycie częściej pojawiało się w początkowym okresie pracy, kiedy musiałam udowadniać, że sobie poradzę, podołam. Wtedy często zadawałam sobie pytanie, czy wybór tego zawodu to nie pomyłka.\n- W serialach gra Pani dla ogólnopolskiej sławy, dla pieniędzy? Podobno Pani stawka to 5 tysięcy za dzień zdjęciowy...\n- Takie rewelacje są preparowane w celu wzbudzenia u czytelników określonych, z góry przewidzianych emocji. Z prawdą mają niewiele wspólnego.\n- Jak idzie Pani ulicą, ludzie Panią rozpoznają, uśmiechają się?\n- Zdarza się. Jeżeli spotykam się z miłą reakcją z powodu udziału w serialu, liczę, że może taka osoba zechce przyjść do naszego teatru Bagatela.\n- Denerwują Panią porównania z Shirley MacLaine?\n- Absolutnie nie, cieszą mnie. Jeśliby w grę wchodziłaby i iskra jej talentu, byłabym jeszcze bardziej zadowolona.\n- Zbigniew Wodecki, który zachwycał się Panią jako juror "Tańca z gwiazdami", wyrokuje, że gdyby pracowała Pani w Hollywood, zrobiłaby taką samą karierę...\n- (Śmiech) Nigdy nie miałam aspiracji, by być gwiazdą nawet polskiej sceny, podobnie jak nie było moim marzeniem być aktorką. O Hollywood nie myślę na pewno.\n- A o Warszawie?\n- Przez moment wahałam się. Półtora roku mieszkałam tam wraz z rodziną. Dojeżdżałam wtedy do teatru w Krakowie.\n- Niemniej wróciła Pani. Bo...?\n- Może dlatego że z Bagatelą jestem związana od skończenia Szkoły Teatralnej, że to moje pierwsze miejsce pracy - a miałam do wyboru Teatr im. Jaracza w Łodzi... Ale to Kraków jest dla mnie wyjątkowym miastem, którym zafascynowałam się jeszcze w szkole podstawowej, przyjeżdżając z rodzinnego Raciborza. I na pewno chciałabym jeszcze w Krakowie pobyć.\n- Jeździ Pani czerwoną corvettą zdobytą w "Tańcu z gwiazdami"?\n- Zbyt szybka była?\n- Na krakowskie drogi, na pewno.\n- To ile Pani nią wyciągała?\n- Zdarzyło się, że w mieście przekroczyłam dozwoloną "50", ale nie były to zawrotne prędkości.\n- A jak z mandatami? Poznają, uroda i czarujący uśmiech działają na drogówkę?\n- Jak mówiłam, nie jeżdżę szybko, zatem rzadko spotykam policjantów.\n- Wszyscy o Pani mówią dobrze: życzliwa, dobra, talent aktorski, muzykalność, wdzięk, uroda, umiejętność wniknięcia w postać każdym nerwem, fantastyczna zdolność chwytania uwag reżysera, pokora i uczciwość w pracy.\n- Naprawdę? Cóż mogę powiedzieć. Chcę jak najlepiej wykonywać swoją pracę. Bo ją kocham. Bo uwielbiam. Faktycznie staram się zrozumieć reżysera, bo to ułatwia mi pracę. To pozwala całemu zespołowi dojść do lepszych efektów.\n- W zespole jest Pani uwielbiana.\n- Z wielką wzajemnością. Zespół Bagateli przyjął mnie jak rodzina. Nie zapomnę moich pierwszych dni, kiedy podczas realizacji "Tajemniczego ogrodu", w reżyserii Janusza Szydłowskiego siedziałam w barku teatralnym z Piotrem Różańskim, który otoczył mnie opieką... A Dorota Pomykała to mnie wręcz zaadoptowała. Dzięki temu przejście ze szkoły do teatru było bardzo łagodne. Kiedyś sama będę mogła się odwdzięczyć młodym aktorom w podobny sposób.\n- O aktorstwie długo Pani nie myślała, miała Pani wiele innych pomysłów na życie - języki obce, politologia, ASP...\n- Wydawało mi się, że nie jestem przygotowana do studiów aktorskich, że trzeba wcześniej skończyć kursy, być bliżej teatru, którego w Raciborzu nie było. Niemniej polonistka mnie przekonała...\n- I od razu Panią przyjęli. Domyślam się, że nigdy nie żałowała Pani tego wyboru.\n- Żałowałam. I to wielokrotnie. Aktorstwo nie jest zawodem łatwym. Czasami sprawiała to moja własna niemoc, jakaś niemożność zmierzenia się z rolą, brak pomysłu na nią...\n- I wtedy myślała Pani: "Magda, po co ci to było?"...\n- Jest w końcu tyle zawodów na a - a to politolog, a to tłumacz, a to księgowa, że wspomnę tylko te, które sama wcześniej rozważałam. Na szczęście jest w tym zawodzie coś, co wciąga, co każe w nim tkwić i brnąć wciąż głębiej, dalej. To zwłaszcza te momenty, gdy udaje się na moment oderwać od desek scenicznych i unieść parę centymetrów ponad. Odczułam to parokrotnie.\n- Pewnie jako Blanche w "Tramwaju zwanym pożądaniem", w reżyserii Dariusza Starczewskiego, za którą to rolę publiczność Festiwalu "Oblicza Teatru" uznała Panią najlepszą aktorką festiwalu...\n- Tak. A szczęśliwie poznałam ten stan już w podczas dyplomu, grając Gretę w "Pułapce" u Pawła Miśkiewicza, choć miałam tylko dwie sceny do zagrania.\n- Otrzymała Pani za nie w 1999 r. nagrodę na Festiwalu Przedstawień Dyplomowych w Łodzi. A inne chwile uniesień?\n- W "Trzech siostrach" Czechowa, już w Bagateli, które reżyserował Andrzej Domalik.\n- To była cudowna Pani rola i to u boku m.in. Jana Nowickiego jako Czebutykina. Jaki był na próbach\n- (śmiech) Cudowny.\n- Bała się Pani spotkania z nim?\n- Nie, za to chętnie przyglądałam się jego umiejętnościom aktorskim i doświadczeniu. Było to bardzo ciekawe.\n- Pan Jan Irinę traktował jak córkę, więc mnie podobnie.\n- Grała Pani Hudl w "Skrzypku na dachu", Sonie Walsk w musicalu "Wystarczy noc", Emilię w "Othellu", także w farsach, jak "Stosunki na szczycie". Jakiś rodzaj teatru lubi Pani szczególnie?\n- Każdy spełnia różne funkcje. Jedne spektakle działają wręcz terapeutycznie, jak debiutancki "Tajemniczy ogród", w którym jest zamknięta jakaś cudowna energia, działająca na mnie ożywczo, są przedstawienia, wymagające pewnego rodzaju oczyszczenia, co także jest potrzebne, bo w życiu nie pozwoliłabym sobie na tego typu emocjonalność, i są komedie czy farsy, także ważne, bo nie ma nic piękniejszego niż powodowanie u ludzi śmiechu. Ta różnorodność doświadczeń przydaje się na planie filmowym, gdzie nie ma czasu na długie próby.\n- Po 13 tylu latach pracy bierze Pani udział w castingach?\n- Nie jest tak dobrze, że leży przede mną 50 czy choćby 15 scenariuszy i mogę grymasić, choć oczywiście już mi teraz łatwiej. Niemniej korzystam z castingów, traktując je jako nieodłączny element zawodu.\n- Debiutowała Pani epizodzikiem u Zanussiego w "Życiu jako śmiertelnej chorobie przenoszonej drogą płciową", gdzie grał Pani mąż, potem pojawiła się w jego "Suplemencie", była i duża rola w "Enenie" Falka, ale film wciąż Pani nie odkrył.\n- Z przyjemnością zmierzyłabym się z dużą poważną rolą.\n- Jest Pani laureatką wrocławskiego Przeglądu Piosenki Aktorskiej, zdobyła Pani Grand Prix Ogólnopolskiego Festiwalu Piosenki Artystycznej w Rybniku, na macierzystej scenie słuchaliśmy Pani w "Wystarczy noc", w "Nienasyconych", w "Skrzypku na dachu", w Operze Krakowskiej gra Pani w musicalu "Mały lord". Śpiew to dla Pani coś ważnego?\n- To kolejny sposób na wyrażenie siebie i doskonalenie warsztatu aktorskiego. Tyle.\n- Miała Pani radosny dom, cudowną mamę - przyjaciela, potem studia, sukcesy w pracy, własna rodzina. To jest dla Pani szczęście?\n- Dodałabym ludzi napotykanych na swej drodze, dających mi kolejne szanse, pozwalających się rozwijać.\n-Pani kariera rozwija się tak harmonijnie...\n- Fakt, tak jakoś po kolei, bez przestojów ani fascynujących nagłych wzlotów, po których mógłby nastąpić bolesny upadek.\n- I co - żadnych niespełnień?\n- Awers i rewers istnieją zawsze, nie mogłabym powiedzieć, że jestem szczęściarą, gdybym nie zakosztowała szczypty goryczy. Przynosiły ją pierwsze castingi, także role, które, wydawało mi się, powinnam dostać, a potem widziałam, że ktoś zrobił to zdecydowanie lepiej. Ale takie przeżycia też są potrzebne, by docenić dobre strony, by nie osiąść na tzw. laurach.\n- A jakieś marzenia aktorskie?\n- Mam, ale trochę przesądnie ich nie ujawnię... Generalnie nie staram się wymykać w stronę marzeń. Obce jest mi zaklinanie rzeczywistości.\n- "Jestem uparta. I racjonalna. Może powinnam być księgową..." - wyznała Pani już kiedyś.\n- Jako typowemu Bykowi, mocno stąpającemu po ziemi, trudno mi się od niej oderwać, chyba że właśnie na scenie, przebywając w świecie moich postaci. Coś takiego widziałam także podczas treningu w "Tańcu z gwiazdami" u mojego partnera, Cezarego Olszewskiego... Podczas walca wiedeńskiego, którego tańczył sam, zobaczyłam, że wręcz nie dotyka stopami parkietu, lewituje. Taki efekt można osiągnąć, gdy robi się to, co się kocha.\n- Zatem bardziej żyje Pani chwilą, czekając, co przyniesie los?\n- Na pewno nie mam daleko idących planów; jeśli coś się wydarzy, to fajnie, ale nie będę boksować się z życiem, by swą karierę przyspieszać, by gdzieś się dobijać... Nie jestem tego typu człowiekiem.\n- A najbliższe plany, wyzwania?\n- Odpoczywam, a w grudniu wracam na plan "Komisarza Aleksa", by nakręcić trzecią transzę serialu i wraz z całą czwórką policjantów, wliczając głównego bohatera, rozwiązywać kolejne kryminalne zagadki.\n„Brąz” w mistrzostwach świata w Libercu Klaudii Kolasy i Mateusza Olszaka z oświęcimskiej Szkoły Tańca „Prestiż"


Kilka rad na temat rachunkowości | Łatwe życie\nKilka rad na temat rachunkowości\nPosted by Gargamel115 on 24 lipca 2016\nRozliczanie własnej firmy to niezbędność akceptacji licznych kluczowych uzgodnień. Inteligencja właściciela spółki nie winna redukować się jedynie do umiejętności połączonych z aktywnością gospodarczą spółki. Wśród znaczących atrybutów własnego przedsiębiorstwa należy wyliczyć między innymi aktywności promocyjne czy planowanie działań w urzędach, jakie związane będą także z prowadzeniem stosownych dokumentów.\nRachunkowość w działalności gospodarczej to podstawowy wymiar, jaki winien zostać zarządzany profesjonalnie i regularnie. Niewłaściwe decyzje i zlekceważenie działań porządkowych oraz skarbowych da radę doprowadzić do niejednych problemów. W przypadku właścicieli, którzy zapoczątkowują działalność gospodarczą trafnym oraz częstym wyjściem bywa wykorzystanie ofert biura księgowego.\nUsługi księgowe nie bywają drogie. Gdy brać pod uwagę koszty zaangażowania eksperta z tego zakresu, powierzenie tych zagadnień odpowiedniej agencji bywa wyjściem w dużej mierze mniej drogim. Biuro księgowe przejmuje odpowiedzialność za podejmowane działania. Poprzez podpisanie kontraktu interesant posiada pełne przekonanie, iż biuro rachunkowe umożliwia protekcję w razie popełnienia nieścisłości.\nOferta biur rachunkowych jest nader duża – popatrzmy chociażby na Biuro rachunkowe MM. Zasadniczą ofertą będzie w samej rzeczy prowadzenie ksiąg rachunkowych, innymi słowy wszystkich wymaganych zestawień, jakie firma posiada zadanie posiadać na kanwie regulaminów z bieżących praw. Dodatkowo personel biura zaprząta się kwestiami związanymi z US albo Zakładem Ubezpieczeń Społecznych. Wszelkie urzędy żądają konstruowania dokumentów księgowych i płacenia sposobnych zapłat na cel akcyz czy składek. Dodatkowo biuro rachunkowe zajmuje się rzeczami zatrudnieniowymi, jakie łączą się w tym także z prowadzeniem akt podwładnych, oraz również rozliczaniem ich opodatkowań oraz opłat odprowadzanych do urzędu.\nPrevious Post Dlaczego warto nabyć porządne umeblowanie?\nNext Post Jakim sposobem szkolić się prowadzić?


Siodło rowerowe - Unionpedia, sieć semantyczna\n13 kontakty: Cross-country (kolarstwo górskie), Części rowerowe, Graeme Obree, Kolarz (żołnierz), Romet Jubilat, Rower jednokołowy, Rower miejski, Rower składany, Rower trialowy, Siodło (ujednoznacznienie), Siodełko, Sztyca rowerowa, Tandem.\nNowy!!: Siodło rowerowe i Cross-country (kolarstwo górskie) · Zobacz więcej »\nNowy!!: Siodło rowerowe i Części rowerowe · Zobacz więcej »\nGraeme Obree (ur. 11 września 1965 w Nuneaton) – szkocki kolarz torowy i szosowy, który w lipcu 1993 roku pobił kolarski rekord świata w jeździe godzinnej, należący przedtem przez 9 lat do Francesco Mosera.\nNowy!!: Siodło rowerowe i Graeme Obree · Zobacz więcej »\nI wojny światowej Żołnierz-kolarz (cyklista) – to żołnierz poruszający się rowerem.\nNowy!!: Siodło rowerowe i Kolarz (żołnierz) · Zobacz więcej »\nRomet Jubilat – model roweru składanego produkowanego w fabryce rowerów Romet, a po jej upadku przez przedsiębiorstwo Arkus & Romet Group, które wykupiło prawa do marki.\nNowy!!: Siodło rowerowe i Romet Jubilat · Zobacz więcej »\nNowy!!: Siodło rowerowe i Rower jednokołowy · Zobacz więcej »\nRower miejski holender Tradycyjny rower miejski – damka Rower miejski – rower przeznaczony do jazdy w mieście.\nNowy!!: Siodło rowerowe i Rower miejski · Zobacz więcej »\nBrompton MIFA "Curtis" ze złożoną kierownicą, siodełkiem i pedałami w pociągu ED250-007 EIP "Pendolino" Rower składany (potocznie składak) – rower, o zmniejszonych rozmiarach, który można łatwo jeszcze zmniejszyć na czas transportowania lub przechowywania.\nNowy!!: Siodło rowerowe i Rower składany · Zobacz więcej »\nRower trialowy – specjalistyczny rower, wywodzący się częściowo z BMX-a, a częściowo z roweru górskiego, służący do uprawiania trialu, czyli sportu polegającego na pokonywaniu krótkiej trasy usianej bardzo trudnymi przeszkodami.\nNowy!!: Siodło rowerowe i Rower trialowy · Zobacz więcej »\n* siodło – część rzędu końskiego.\nNowy!!: Siodło rowerowe i Siodło (ujednoznacznienie) · Zobacz więcej »\n* siodełko – część konstrukcji chordofonów,.\nNowy!!: Siodło rowerowe i Siodełko · Zobacz więcej »\nSztyca aluminiowa z nowym typem mocowania siodełka Sztyca podsiodłowa – wspornik siodełka umieszczony w ramie rowerowej, w postaci stalowej (w nowych konstrukcjach aluminiowej lub karbonowej) rury zakończonej tzw.\nNowy!!: Siodło rowerowe i Sztyca rowerowa · Zobacz więcej »\nCzteroosobowy tandem Tandemy Rower z przyczepką tandemową Tandem – rower przeznaczony dla dwóch lub więcej osób, siedzących w układzie jedna za drugą.\nNowy!!: Siodło rowerowe i Tandem · Zobacz więcej »