Kwiecień, 2011 | Mruczakopedia (REMONT BLOGA!!!)\nWywiad z Kabaretem Ani Mru-Mru (47)\nOpublikowano 27 kwietnia 2011 Autor: Kitty_AMM\nŁańcut, 3 luty 2011 rok.\nKabaret Ani Mru-Mru przed koncertem w Łańcucie udzielił specjalnego wywiadu dla portalu Kluczlancucki.pl. Z artystami rozmawiał Mirek Mac. Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami Marcin Wójcik przyjmuje pytania tylko po angielsku, a Michał Wójcik tylko w temacie wody i wędlin. W rozmowie uczestniczył również trzeci członek kabaretu Waldemar Wilkołek. Część anglojęzyczna zakończyła się na – good morning, a temat wody rozpoczął…\n- Nie brakuje wody w garderobie?\nWaldek: Dziękuję. Właśnie zadałeś to pytanie. To jest koniec wywiadu…\n- Ale to miało być na otwarcie…\nMarcin: Ja jeszcze nie byłem w garderobie, więc nie wiem. Michał ty byłeś w garderobie?\n- A wędlina?\nMichał: Woda jest. Wędliny nie ma… Miała być?\nMarcin: Miała być…\n- Ale jak już wędlina będzie, to co publiczność łańcucka zobaczy w waszym wykonaniu. Bo nie zawsze jest tak, że na żywo prezentujecie to samo co można zobaczyć w Internecie i telewizji.\nMichał: No właśnie to samo…\nMarcin: Pokażemy dzisiaj skecze oraz piosenki z najnowszego programu pod tytułem „Czerń czy biel”. Część publiczności mogła już zaobserwować niektóre z tych numerów, a część jeszcze nie, więc będzie zaskoczona.\n- To jest tak, że specjalnie nie wpuszczacie wszystkiego do Internetu, żeby zostawić coś oryginalnego, tak?\nWaldek: Ja muszę trochę sprostować. My nic nie puszczamy do Internetu. Internet rządzi się swoimi prawami.\nMarcin: No oprócz tych prywatnych swoich filmów, które zamieszczasz na tych stronach… tych…\n- Te w krótkim podkoszulku?\nMarcin: Nie, to Waldka chłopak wpuszcza… Ale faktycznie tak jest, dlatego, że my sobie cenimy coś takiego, żeby zaskakiwać publiczność w czasie występu i akurat dwa numery w których najbardziej zaskakujemy publiczność w czasie tego programu, nie pojawiły się jeszcze w Internecie, z tego co wiem.\nWaldek: Znaczy pojawiły się, ale w tak śladowych ilościach, że w zasadzie w wyszukiwarce ich nie widać, ciężko je znaleźć.\nMarcin: Tak, że dbamy o to. I jak mamy propozycję udziału w programie telewizyjnym to długo się zastanawiamy co tam pokazać, żeby nie zdradzać wszystkich tekstów.\n- Ale czasem nabiera to takiej skali, że w pewnym momencie w tv nie widać nic nowego.\nMarcin: No tak, tylko miejmy też świadomość tego, że nasze społeczeństwo trochę zaczyna funkcjonować na tej zasadzie, że jak my wymyślimy skecz np. dzisiaj i za dwa tygodnie zagramy go w telewizji to on już się robi stary w tym momencie. Ludzie mówią wtedy – „eeee… to już widzieliśmy, to już jest stare, dajcie coś nowego” i tak naprawdę powinniśmy albo nie pokazywać nic w TV i Internecie…\nWaldek: Ale wtedy ludzie by nas nie znali i to takie błędne koło.\nMarcin: Ale z drugiej strony miejmy świadomość, że żaden kabaret w Polsce nie jest w stanie stworzyć co roku dobrego, nowego programu, chociaż niektórzy próbują. Czasem się to udaje, ale na dłuższą metę nie zdaje to egzaminu. Natomiast trzeba mieć na uwadze to, że jeżeli my wymyślimy nowy program, typu „Czerń czy biel” tak jak teraz, no to ten program w kwietniu będzie miał rok czasu, a np. w wielu miastach w Polsce nie byliśmy jeszcze. Tak jak po raz pierwszy jesteśmy z nim w Łańcucie, pewnie takich miast się uzbiera trochę i musimy grać ten program. A to że, jakieś tam elementy tego programu pokazujemy w tv to dlatego aby zachęcić ludzi do przyjścia na nasz koncert. Tak jak się wypuszcza singla.\n- A czy Wasze programy różnią się pod względem publiczności dla której macie grać? Na przykład, że tu większe miasto, a tu prowincja?\nWaldek: Nie, nie ma czegoś takiego.\n- Czyli dla każdej publiczności gracie tak samo?\nMichał: Próbowaliśmy różnicować publiczność, ale to nie wychodzi, bo my chcielibyśmy, żeby publiczność była tak, w wieku załóżmy od 18 do max 26…\nWaldek: Próbowaliśmy kiedyś różnicować publiczność na białą i czarną, bo mamy program „Czerń czy biel”, ale to nie wyszło.\nMarcin: A w ogóle to pierwszy pomysł był brąz czy żółć\n- Ale brąz się chyba źle kojarzy…\nMarcin: No właśnie…\nWaldek: Ale poważnie mówiąc, to ten sam program zobaczyli ludzie w Warszawie, Nowym Jorku, Londynie czy Krakowie. Nie ma to najmniejszej różnicy. Niech to będzie najmniejsza miejscowość, wszystkich traktujemy jednakowo.\n- Kabarety muszą się czymś od siebie odróżniać, choćby poruszanymi tematami. Niektórzy bazują na polityce, u Was akurat dużo jej nie ma. Jakie tematy lubicie?\nMarcin: Myślę, że większość kabaretów jest takich, że polityki nie ma w programach. My się tym nie zajmujemy. To publiczność stara się klasyfikować kabarety, że ci są polityczni, ci są tacy a ci tacy. My o tym nie myślimy. Jeżeli nam się uda i wpadnie nam do głowy pomysł o trzech politykach, to na pewno go zrobimy, jeżeli będzie w naszym stylu i będzie nas bawił, to tak…\nMichał: O trzech politykach w domu publicznym. A nie… to już było.\n- A jaki jest Wasz sposób na te pomysły?\nWaldek: Nie ma na to reguły.\nMarcin: Nie ma. Trzeba mieć dobry pomysł. Jak jest dobry pomysł to jest skecz. Jak nie, to można siedzieć i dwa tygodnie i nic się z tego nie wyrzeźbi, ale jak wpada pomysł do głowy to proces nabiera tempa. Najlepszym przykładem jest tutaj, choćby ostatni festiwal Ryjek w Rybniku, w którym występowaliśmy, po wielu, wielu latach, w konkurencji z innymi kabaretami. Tam się tworzy skecze na zadane kategorie. Jeden ze skeczy, który okazał się hitem tego festiwalu, to powstał na dzień przed w sali prób, gdzie kombinowaliśmy na szybko. Wszystko to będzie można dzisiaj zobaczyć.\n- Czy Was śmieszą jeszcze własne skecze?\nMarcin: To jest tak, że pewne elementy…\nWaldek: Jak jest jakiś numer, który widziałem wiele, wiele razy, jak u jasnowidza na przykład, to mimo, że widziałem go dwusetny raz to nadal mnie śmieszy.\nMarcin: A po za tym, jakby nas nie śmieszyły, to chyba byśmy ich nie robili. Na przykład dzisiaj zagramy skecz o żonie, gdzie ten skecz gramy już któryś tam raz i on cały czas dla nas jest zabawny, bo jeszcze nie wiadomo co kto powie. Czasem ja coś dorzucę, czasem Michał. Cały czas się dobrze bawimy na scenie.\n- Macie grono na którym testujecie skecze?\nMichał: Winogrono mamy.\nWaldek: Nie, jeżeli jest pomysł i powstanie jakiś tam zarys to skecz jest gotowy. A od pomysłu do gotowości to jest bardzo szybki okres czasu i bywa tak, że jak pomysł wpadnie w samochodzie, to w zasadzie bywa, że tego samego dnia ten numer jest już testowany na publiczności.\nMarcin: Żeby się przekonać i być pewnym tego, trzeba to zrobić przed żywą publicznością, ona decyduje o tym, jeśli się śmieje to skecz jest super.\n- Czy są jakieś tematy których nie poruszacie?\nWaldek: Ale w samochodzie czy na scenie?\n- Na scenie, bo w samochodzie podejrzewam, że nie ma…\nMarcin: W samochodzie nie ma świętości…\n- A na scenie?\nWaldek: Na scenie są. Są takie tematy. Załóżmy, że przyjdzie kolega i powie mi kawał hardcorowy i razem będziemy się bawić, ale gdyby to powiedział na scenie, to sam bym go wybuczał pierwszy. No są raczej takie tematy, których się nie powinno poruszać. A w tym kraju, jest tych tematów może więcej niż gdzie indziej\nMarcin: To też wynika jakby z naszej kultury. Bo publiczność przychodząca na programy kabaretowe nie oczekuje czegoś takiego. W Stanach Zjednoczonych, gdzie popularny jest stand up i wszyscy są przygotowani na to, że wyjdzie facet i będzie przez kilkadziesiąt minut nawijał i balansował na cienkiej linii pomiędzy obscena a kulturą.\nWaldek: Chociaż czasem to robią. Jak np. zobaczy kolesia bez ręki to on by mógł nabijać się z niego przez cały program.\nMarcin: Ale tam są ludzie na to przygotowani. Dla mnie takim sztandarowym przykładem jest pedofilia, nie wyobrażam sobie, że można zrobić skecz o pedofilii, który by śmieszył większość ludzi na sali. To jest temat, który jest społecznie negowany. Nawet trudno go obśmiać. I trudno wyobrazić sobie, że jakiś kabaret zrobi skecz o katastrofie smoleńskiej. Ludzie tego nie oczekują, chcą się bawić, nie być szokowani.\n- Gracie już ponad 10 lat. Czy nie boicie się zaszufladkowania, np. do jasnowidza czy chińskiej restauracji?\nMichał: Ale tak jest i tak będzie. Ja do końca życia będę Tofikiem czy Chińczykiem.\nWaldek: Wiesz Michał, nie mów, bo może jeszcze między czasie powstanie taki numer, taki standard, że przyćmi tamten numer.\nMarcin: Przestaliśmy się tym przejmować. Był taki okres, że próbowaliśmy złamać tą konwencję, że to ja będą grał głupszego na scenie, bo ludzie tak to odbierają, że jak wychodzi Michał to ta postać musi być śmieszna ja mogę być poważny. Mnie jest o wiele trudniej uzyskać śmieszność postaci niż Michałowi i ludzie oczekują tego od Michała. Jak próbowaliśmy to łamać to ludzie mówią – „fajnie, tylko dlaczego ten Michał nie robi śmiesznych min”.\nWaldek: Ile Gajosowi trzeba było lat…\nMarcin: Po za tym Michał jest na tyle śmieszną osobą, że zawsze potrafi wyciągną coś z każdej postaci.\n- W jednym z wywiadów mówiliście, że miasta w których gracie zwiedzacie tylko nocą. Łańcut też?\nMarcin: Ja byłem kiedyś z wycieczką szkolną, obejrzałem miasto dokładnie. Dzisiaj nie miałem czasu.\nWaldek: Ja bym poszedł drugi raz do powozowni, ale pewnie jest zamknięta o tej porze… Ale byłem na Zamku w Łańcucie.\nMarcin: Największy problem, jeśli chodzi o nasze zwiedzanie, to mają miasta, które są w odległości mniejszej niż 200 km bo zazwyczaj z takich miast wracamy do domu, do Lublina. W takich miastach spędzamy zazwyczaj mniej czasu. Chociaż jakbym był prezydentem jakiegoś miasta, to wolałbym, żeby kabaret Ani Mru-Mru go nie zwiedzał, bo zawsze zostawia popiół i zgliszcza… Ale myślę, że jak będziemy grać taką trasę po kolei od Przemyśla do Rzeszowa to pewnie zanocujemy w Łańcucie i spotkamy się na wspólnym wywoływaniu duchów.\n- Byleby scena miała odpowiednie wymiary…\nMarcin: A o to czasem najtrudniej…\n(rozmawiał: Mirosław Mac)\nAMM w KKD + Życzenia Wielkanocne\nOpublikowano 21 kwietnia 2011 Autor: Kitty_AMM\nAMM w Kabaretowym Klubie Dwójki\nW Niedzielę Wielkanocną, czyli 24 kwietnia, o godzinie 20:05 rozpocznie się cotygodniowy Kabaretowy Klub Dwójki. Jednak w tym odcinku gościem programu będzie m.in. kabaret Ani Mru-Mru! Mruczaki zaprezentują skecz z fletniami oraz nigdy wcześniej nie pokazywany (a tylko raz zagrany) numer z zeszłorocznego RYJKA z kategorii „Dom Kultury”. Zapewniam, że będzie co oglądać!\n- dla wszystkich:\nŻyczę Wam by na tę Wielkanoc\nrobotę w kuchni odwalił za Was zając,\na żeby Wam zostały tylko…\n- przede wszystkim dla kabaretu Ani Mru-Mru:\nCiepłych, pełnych radosnej nadziei Świąt Wielkanocnych, a także kolorowych spotkań z budzącą się do życia przyrodą. Zdrowia, szczęścia, humoru dobrego, a przy tym wszystkim stołu bogatego. Mokrego dyngusa, smacznego jajka i niech te święta będą jak bajka. Na tę Wielkanoc życzyć Ci wypada ciepła domowego, miłości bliźniego, placka wybornego i spokoju świętego.\nNa koniec coroczny wierszyk wielkanocny mojego autorstwa:\nbo Lordowi w golfie piłeczki zastępują\nCzat z Kabaretem Ani Mru-Mru (5)\nOpublikowano 10 kwietnia 2011 Autor: Kitty_AMM\nWirtualna Polska, 30.05.05\nModerator: Witamy i zaczynamy rozmowę z Ani Mru Mru\nmoordka: Witamy :)) Jak tam po występie w Warszawie? Waldek, jeszcze raz 100lat!\nAni_Mru_Mru: Dziękuję bardzo, ale jak tak dalej będę się prowadził, to 100 lat na pewno nie dożyję.\nkiniap: Waldek, widziałeś oznaki pamięci dla Ciebie na forum AMM???\nAni_Mru_Mru: Nie, jeszcze nie miałem dostępu do komputera. Jestem w ciągłej trasie, nieustającej.\nFMAnia_Wrocław: Pytanie kierowane do Michała… Jaką masz dzisiaj ksywę ?\nAni_Mru_Mru: Dzisiejsza ksywa Michała – Bąk.\nfan: Ee…czy odpisujecie na maile fanów?\nAni_Mru_Mru: Tylko na najciekawsze.\nkahato: Cze chłopcy!!! jesteście tak przystojni, że aż miło się was ogłada i te wasze poczucie humoru!!! bomba… najlepszy kabaret jaki w życiu oglądałam…\nKelis*: Czy jest możliwość zorganizowania waszych występów w Londynie dla tutejszej Poloni?\nAni_Mru_Mru: Oczywiście, że tak. Wszystko zależy od sprawności organizatora. Kontakt przez menadżerkę.\nPIĘKNY_KAWALER: Jak to się stało, że nie jesteście braćmi?\nAni_Mru_Mru: Po prostu mamy trzy różne matki, dlatego nie jesteśmy braćmi.\nagatahanasiuk: Hej, lubię bardzo wasze skecze.. najbardziej podobał mi się chyba „Nasz klient nasz pan” to było nie złe….. czy można skądś ściągnąć wasze skecze ?\nAni_Mru_Mru: Pewnie tak, ale nie wiemy skąd. My sami nie mamy ich w komputerze.\nkasia2: Witam, nazywam się Katarzyna Wójcik, jestem wielbicielką waszego kabaretu. Kiedy rzucamy palenie?\nAni_Mru_Mru: My nigdy. Rzucanie palenia jest przereklamowane. I roznosi zarazki.\nEmka: Kołek…czekam już od grudnia na maila od Ciebie…Ja rozumiem, że nie macie czasu, ale nie znaleźć dla mnie czasu przez pół roku? Dla mnie? Dla webmasterki www.animrumru.info i dla największej fanki Renatki Jurek? Ciekawa jestem czy zaglądacie tam w ogóle.\nAni_Mru_Mru: Odpisywałem już 20 razy, ale spróbuję jeszcze raz w takim razie.\n~jula_zambrojewo: Dlaczego nie wchodzicie na chat polchatu?? a dokładniej Kołek i Marcin\nAni_Mru_Mru: Nie wchodzimy tam dlatego, że spotkało nas wiele nieprzyjemności związanych z tym czatem.\nKołek: a ja przez półgodziny musiałem udowadniać, że ja to ja, więc dałem sobie spokój.\n~Koomar_21: A co z Tofikiem będzie nadal pokazywany w następnych skeczach np. „wejście Tofika ” ???? Tofik jest bomba\nAni_Mru_Mru: Wątpimy w to dlatego, że staramy się robić nowe rzeczy i nie wracać do postaci Tofika. Ale nigdy nie mówimy nigdy. Od czasu do czasu grywamy go czasem. Teraz jest za gorąco na Tofika.\nmoordka: Marcin, opowiedz nam więcej o dwóch niezapomnianych wieczorach z Grzegorzem Halamą, bo ostatnio nie dokończyłeś Jak to było?\nAni_Mru_Mru: Dwa wieczory z Grzegorzem Halamą pozostaną moją i Grześka słodką tajemnicą na zawsze.\nrattt: Kiedy będziecie prezentowali nowości? No i czy macie coś w planach?\nAni_Mru_Mru: Nowości będziemy prezentować dzisiaj w Piwnicy pod Harendą, a szczerze powiemy, że mamy coś w planach.\n~Chłopak_22-jga: Dziś wiele sytuacji w życiu jest śmiesznych…więc spokojnie można stworzyć kabaret na podstawie chorej rzeczywistości, ale jak tworzycie swój sukces? Kto Wam pomagał?\nAni_Mru_Mru: Dokładnie w pytaniu była zawarta odpowiedź. A nam pomagał Szymon.\n~Olcia:): Moja mama was uwielbia, nagrała sobie prawie wszystkie wasze skecze i cały czas was ogląda, a no i oczywiście poprawia jej się przy tym humorek\nmoordka: Kiedy panowie upragniony urlop… może nie narciarski, ale w ogóle?\nAni_Mru_Mru: Pozdrawiamy mamę. I z radością donosimy, że większą część wakacji kabaret będzie urlopował (6 tygodni).\n~KRUSZON: Ja chciałem tylko powiedzieć, że to o Ivanie i Delfinie w waszym skeczu było spox, pozdrawiam.\n~jamci: A jak się to stało, że Ani Mru Mru zawitało w te progi?\nAni_Mru_Mru: Przyjęliśmy zaproszenie od Wirtualnej Polski , no i jesteśmy. WP płaci nieprzyzwoicie wielkie pieniądze.\nMonisia: Czy jak jest bardzo dużo publiczność to macie tremę i macie tak zwane „nogi z waty”?\nAni_Mru_Mru: Nasza trema nie jest uzależniona ile osób będzie oglądać kabaret. Przed każdym występem jest trema, ale jest mobilizująca, i jak słyszymy przyjemny pomruk na sali przed występem to daje nam to dużego kopa.\nrattt: Czy nie budzicie się czasami rano i nie stwierdzacie – Znowu kabaret?\nAni_Mru_Mru: Nie, gdybyśmy się tak obudzili któregoś ranka, to byłby to dzień zawieszenia działalności kabaretu.\n~Zuleczeq: Czy coraz bardziej przeszkadza wam popularność? Czy jeszcze staracie się nie zwracać uwagi na ‚młode fanki’ ??\nAni_Mru_Mru: Popularność nie jest męcząca, popularność jest przyjemna, ale jak wszystko musi mieć swoje granice.\nKołek: a ja nie wiem o co chodzi.\nKołek jest mniej popularny od papierosów Popularnych.\nKamIl: Czy podobało się Wam w stolicy polskiego hip hopu (jak sami nazwaliście Jasło) ;)?\nAni_Mru_Mru: Oczywiście, super miasto. Bardzo fajny występ. Mamy nadzieję, że odwiedzimy Jasło w najbliższym czasie ponownie.\n~Chłopak_22-jga: Jestem z Jeleniej Góry. Jak podobało się Wam w moim miasteczku? Publiczność dopisała…bo 2 razy wybierałem się na Wasz występ i ani razu nie mogłem dostać biletów – co warte podkreślenia, 2 tygodnie wcześniej bilety były wyprzedane. Może w takim razie zawitacie do Nas jeszcze?\nAni_Mru_Mru: Myślę, że na pewno. Teatr w Jeleniej Górze jest zawsze dla nas przyjaznym miejscem i Jelenia Góra jest bardzo ładnym miastem.\nrattt: Nie wolno wam kończyć działalności, wtedy została by tylko polityka. No właśnie, nie tykacie polityki (cieszy mnie to) Czy waszym zdaniem humor polityczny jest już z lekka zatęchły?\nAni_Mru_Mru: Nie nam o tym sądzić. My lubimy dobry humor polityczny, np. w wykonaniu pana Kryszaka i Daukszewicza, ale to nie jest nasza działka. Oni robią to świetnie, my zajmujemy się zupełnie inną działką, czyli humorem społeczno-wariackim.\nlisciu(ona): Michał wiesz, jesteś najwspanialszym członkiem kabaretu jaki kiedykolwiek występował na polskiej scenie kabaretowej! Myślałeś może o grze w filmie? Może miałeś jakieś propozycje?\nAni_Mru_Mru: Nie uważam, że jestem najfajniejszym członkiem kabaretu. Producenci filmowi zabijają się o mnie, czego nie mogę powiedzieć, o dwóch moich kolegach z kabaretu, ale może przez to, że jestem od nich przystojniejszy.\n~Chłopak_22-jga: Myśleliście kiedyś o stworzeniu spotkań z publicznością po występach? Tak jakby były to towarzyskie, koleżeńskie wypady ” w miasto ” ?\nAni_Mru_Mru: Ale my cały czas to robimy . My wypady w miasto organizujemy po każdym występie. Kwestia tylko wyjścia na miasto i znalezienia, w którym klubie jesteśmy.\n~Emka: Michał, jak wspominasz współpracę z zespołem Voo Voo??:)\nAni_Mru_Mru: Bardzo dobrze wspominam współpracę z zespołem Voo Voo i pozdrawiam moich kolegów i przyjaciół.\n~Jajcarz_1: Czy macie dużo płyt ze swoimi nagraniami i czy można je gdzieś kupić, bo mieszkam w małej miejscowości gdzie nic się nigdy nie dzieje.\nAni_Mru_Mru: Mamy 3 płyty, zamierzamy je powielić i oficjalne DVD kabaretu Ani Mru Mru pojawi się w dobrych sklepach płytowych niebawem.\nkiniap: Zaglądacie czasem na Wasze forum? Tak po cichutku na to liczymy…\nAni_Mru_Mru: Tak, czytamy regularnie. I śledzimy co się o nas mówi.\nania.azia: Kiedy będzie nowy termin występów? I częstsze newsy?\nAni_Mru_Mru: Nowe terminy występów będą jutro, a częstsze newsy będą jak sobie zamontujemy Internet w samochodzie.\n~barmanka: A wystąpicie w tym roku w Opolu?\nAni_Mru_Mru: Tak. Występujemy na kabaretonie w Opolu, jeszcze nie wiemy co będziemy pokazywać, ale chyba jakieś skecze.\n~Emka: Bardzo Wam upał doskwiera? Bo ja w Warszawie ledwo żyję.:)\nAni_Mru_Mru: Nie, w tej chwili Wirtualna Polska zorganizowała nam wannę pełną lodu, a trzy hostessy z liśćmi palmowymi wachlują i donoszą drinki.\n~Kassi: Jak udał się wyjazd do Stanów ? Czy taki wyjazd wzbogacił was w coś nowego?\nAni_Mru_Mru: Tak. Kołka wzbogacił w nowe spodnie, a Marcina w kilkadziesiąt banknotów studolarowych.\nnudziara: Co będziecie robić jak Wam się znudzi to co teraz robicie? Pozdrawiam, świetnie się bawiłam z Wami w Dąbrowie Górniczej.\nAni_Mru_Mru: Będziemy nieżywi. Zamierzamy to robić do końca naszych dni lub….\n~Zuleczeq: Co myślicie o tegorocznych laureatach PAKI?\nAni_Mru_Mru: W porządku. Podobało nam się. Ale mają słabe głowy. No i nie ma co ukrywać, że w tym roku nie było specjalnego objawienia kabaretowego. Ale było miło.\n~krasawica: Z takim poczuciem humoru chyba łatwiej w życiu, co? Trzeba brać przykład, bo tyle złego wokół.\nAni_Mru_Mru: My staramy się dostrzegać tylko dobre rzeczy wokół, a z takim poczuciem humoru nie wszyscy traktują nas poważnie niestety.\npioTK: Wszyscy was tu chwalą, pozwólcie że ja będę inny i pozwolę sobie na słowa krytyki. A mianowicie… panowie jak to tak może być.. TOFIK powinien mieć swe dalsze przygody.. czy planujecie jakieś inne „scenki” z udziałem Tofika??\nAni_Mru_Mru: Odpowiadaliśmy na to pytanie. Patrz jutro w archiwum.\n~adi^k: Jakie przeglądy kabaretowe wg was są najtrudniejsze dla kabareciarzy ?\nAni_Mru_Mru: PAKA i Ryjek.\n~Kassi: Nie myślicie, że w skeczu „Pierwszy raz mojego brata” za ostro skrytykowaliście Iwana i Delfina?\nAni_Mru_Mru: Nie. Dlaczego? To słaba muzyka i nadaje się bardzo dobrze do głupich scenek kabaretowych.


Nie wie, co nagle wyrwało ją ze snu. Przekręciła się na lewy bok, by sprawdzić na stojącym obok budziku godzinę. Ale zamiast fosforyzującej tarczy zegara zobaczyła zarys półprzezroczystej kobiety...\nCzteropiętrowy blok na warszawskiej Woli nie wyróżnia się niczym szczególnym spośród innych budynków tego blisko pięćdziesięcioletniego osiedla. Dla mijających go codziennie przechodniów jest jedynie kolejnym świadectwem trudności finansowych miasta. Dla Joanny Kowalewskiej miał się stać oazą spokoju po latach poszukiwania własnego kąta. A szukała go od pierwszego dnia studiów. Kiedy wreszcie udało się jej za zaskakująco niską cenę znaleźć tę kawalerkę, cieszyła się jak dziecko. Radość nie trwała jednak długo. Już kilka dni po przeprowadzce dały o sobie znać\nGdzieś na początku lipca, kiedy Joanna wróciła z pracy, poczuła na korytarzu jakiś dziwny, nienaturalny chłód. Dosłownie otuliła ją mgła przenikliwego zimna. Ale wtedy myślała, że to szok termiczny po wejściu do budynku z rozgrzanej słońcem ulicy. - Postawiłam siatkę z zakupami na wycieraczce i włożyłam klucz do zamka - wspomina. - Najpierw górny zamek, potem dolny. Otworzyły się bez trudu. Wyraźnie słyszałam szczęk przesuwających się rygli.\nKiedy jednak nacisnęłam klamkę, drzwi nawet nie drgnęły. Powtórzyłam operację otwierania i zamykania jeszcze kilka razy. Bez rezultatu. - Szamoczącą się z drzwiami Joannę usłyszała sąsiadka, pani Renata Wawrzyniak. - W tym domu to normalka - stwierdziła bez zdziwienia. - Pani idzie do Kazimierza, piętro wyżej. On już nie raz te drzwi wyważał. A gdyby nie miał czym, to u mnie w przedpokoju stoją dwa "dyżurne" łomy.\nJoanna nie miała zamiaru niczego dociekać. Była zmęczona i jedyne, co ją interesowało, to jak dostać się do swojego mieszkania. Pan Kazimierz zareagował tak jak pani Renata. Spokojnie stwierdził, że pewnie znowu "coś" przytrzymało drzwi od środka i zabrał się do ich wyważania. Kiedy odskoczyły na kilka centymetrów, okazało się, że dodatkowo trzyma je jeszcze łańcuch. Pokonanie go nie zajęło więcej niż pięć minut, ale Joanna poczuła zimny pot i ciarki chodzące po plecach.\nPotrafiła sobie wyobrazić awarię zamków - mogły się nie otwierać do końca, choć się przesuwały. Ale łańcuch? W mieszkaniu musiał być złodziej. Kiedy Joanna zaczęła otwierać zamki, zasunął łańcuch, żeby mieć czas na ucieczkę przez okno. Tymczasem było ono starannie zamknięte... od środka!. Gdyby miało zatrzask, mógłby je zamknąć gwałtowny przeciąg. Ale nie miało! Z mieszkania nic nie zginęło.\nKilka dni później historia się powtórzyła. Joanna otwierała nowo wstawione zasuwy i znowu bezskutecznie. Pani Renata bez zdziwienia pożyczyła łom, a sąsiad równie beznamiętnie wyłamał drzwi. Tym razem przeszkodą była stara, zablokowana farbą zasuwa. Od lat nikt nie mógł jej ruszyć z miejsca. Okno, jak zwykle, było dokładnie zamknięte.\n- Nie chcę o tym gadać. Bo i po co - pan Kazimierz macha ręką chcąc się uwolnić ode mnie jak od natrętnej muchy. - Owszem, pomagałem tej pani dwa razy dostać się do mieszkania. Ale przecież to normalne między sąsiadami. Każdy ma czasem jakieś kłopoty. A o tym, co tu się dzieje, nawet nie chcę wiedzieć. Jeśli rzeczywiście krążą po tym domu jakieś zjawy, to lepiej nie wchodzić im w drogę. I więcej niech pan mnie o to nie pyta.\nPani Renata Wawrzyniak równie stanowczo odmawia. Mieszka w tym bloku od 1949 roku i odkąd pamięta, zawsze zdarzały się tu takie historie. A ta kawalerka zdaje się być szczególnie dziwna. - Kiedyś wynajmował ją starszy pan. Zmarł po sześciu miesiącach. Potem wprowadził się dwudziestoczteroletni mężczyzna. Umarł nagle na zawał serca. Następnie było młode małżeństwo, które przeprowadziło gruntowny remont mieszkania. Włożyli w nie sporo pieniędzy, ale zaraz po zakończeniu prac wynieśli się bez słowa. Tyle mogę powiedzieć - kończąc zamyka mi drzwi przed nosem.\nPrzez następne tygodnie nic się nie działo. Joanna zaczynała zapominać o swoich przygodach, kiedy nagle przyszło jej przeżyć swoiste, jak to określa, ezoteryczne odwiedziny. - Obudziłam się w środku nocy - opowiada. - Kiedy otworzyłam oczy, w maleńkim pokoiku panowała idealna cisza. Odruchowo przekręciłam się na lewy bok, by sprawdzić na stojącym obok łóżka budziku godzinę. Ale zamiast fosforyzującej tarczy zegara zobaczyłam jaśniejący niebieskawym światłem zarys półprzezroczystej młodej kobiety. Miała ciemną sukienkę i kruczoczarne włosy. Wyglądała na bardzo przestraszoną.\nNa ten widok dosłownie mnie sparaliżowało. Nie mogłam nawet drgnąć. Ale nie ze strachu. Miałam raczej wrażenie, że tamta specjalnie mnie unieruchomiła. Nagle ruszyła w stronę drzwi. Gdzieś wewnątrz własnego mózgu usłyszałam jej głos mówiący, że się boi. Nalegała, bym się koniecznie zabarykadowała. Z ogromnym wysiłkiem wyciągnęłam rękę i zapaliłam nocną lampkę. Zjawa znikła.\nOd tamtej pory wizytuje mnie regularnie. Każdej nocy ze środy na czwartek. Joanna zapraszała do swojego mieszkania znajome wróżki, radiestetów, nawet księdza. Odprawiali skomplikowane egzorcyzmy, okadzali, szeptali modlitwy. Wszystko na nic. Zjawa kobiety wciąż przychodziła.\n- Scenariusz zawsze jest ten sam - opowiada Joanna. - Najpierw duch pojawia się o tu - przed lustrem. Potem płynie w kierunku drzwi i błaga, bym je zamknęła. Może sama ściągam do siebie te energie? Zwłaszcza że już od dawna mam do czynienia z "tamtą stroną"...\nZaczęły się pojawiać jeszcze wtedy, kiedy Joanna mieszkała z rodzicami w Tomaszowie Lubelskim. Tego dnia siedziała nad kartonem i rysowała. Było to jej ulubione zajęcie. - Nagle jakbym straciła poczucie rzeczywistości - wspomina. - Kiedy przyszłam do siebie, na kartonie zobaczyłam pełno rysunków jakichś dziwnych istot. Jeszcze później w jej obecności same przesuwały się szklanki lub brzdąkała nie ruszona niczyim palcem gitara. Wtedy Joanna zaczęła się interesować zjawiskami paranormalnymi. Rodzice kwitowali to śmiechem lub grymasem politowania. Do czasu.\nDwa razy w roku, na święta, do Tomaszowa zjeżdżała się cała rodzina. Z tej okazji ojciec Joanny robił pamiątkowe zdjęcie. W kolejne Boże Narodzenie zabrakło jednej z ciotek. Zmarła kilka miesięcy wcześniej. - Tatuś zwyczajowo pstryknął fotkę - opowiada. - Jakież było zaskoczenie, kiedy po wywołaniu filmu okazało się, że nieżyjąca ciotka... jest na fotografii!\nPotem matka Joanny przeżyła niesamowitą przygodę. Było to już po wyjeździe dziewczyny na studia do Warszawy. Mama zajęła jej pokój. W nocy obudził ją rumor - załadowany książkami regał przesunął się pod drzwi, na wpół zagradzając jedyną drogę wyjścia. Był tak ciężki, że wezwani na pomoc brat i ojciec musieli się nieźle natrudzić, by ustawić go na właściwym miejscu. - Moja życiowa ewolucja też jest jednym wielkim znakiem - mówi Joanna.- Przecież od studiów chemicznych przeszłam do parapsychologii i wróżenia z kart Tarota. Zawsze mnie do tego ciągnęło, ale chcąc uciec, wybrałam tak ścisły kierunek studiów. Jak widać, przed przeznaczeniem nie ma ucieczki.\nChorować zaczęła już na pierwszym roku studiów. Lekarze nie potrafili pomóc, bo nie wiedzieli, co jest źródłem jej dolegliwości. A kiedy zaczęła cierpieć na zanik mięśni i skóry, ostatecznie rozłożyli ręce. Ograniczali się jedynie do oglądania swojej pacjentki, by na własne oczy zobaczyć, jak z dnia na dzień jej skóra staje się przezroczysta ukazując żyły, mięśnie i wszystko co pod nią się znajduje.\n- Nie miałam wyjścia i poszłam po pomoc do bioenergoterapeutów - wspomina Joanna. - Dużo dało mi spotkanie z dwoma tybetańskimi lekarzami ludowymi, którzy akurat gościli w Polsce. Właśnie od nich dowiedziałam się, że moje przypadłości wynikają z tego, że zajmuję się nie tym, czym powinnam. Że moim przeznaczeniem jest ezoteryka. Ostatecznie porzuciłam studia na czwartym roku. I nagle zaczęłam szybko wracać do zdrowia.\nUkończyła kursy bioenergoterapii, nauczyła się wróżenia z kart Tarota od samego mistrza - Witolda Suligi. Stawiając karty czuje, że w odczytywaniu przyszłości pomagają jej jakieś energie.\n- To jednak, że z nimi współpracuję, nie oznacza, że w każdym miejscu mają dopadać mnie zjawy. Z moim mieszkaniem to inna sprawa. Dowiedziałam się, że ten blok...\nAż krzyczy cierpieniem\nW czasie okupacji stały w tym miejscu składy wyrobów kolonialnych należące do niejakiego Hansa Mengela, który zatrudniał w nich Żydów z pobliskiego getta. Obok mieszkali niemieccy brygadziści wraz z rodzinami. Już po powstaniu w getcie gestapo wymordowało lub wywiozło żydowskich pracowników zastępując ich Polakami. Potem przyszli żołnierze NKWD. W styczniu 1945 roku wymordowali niemieckie rodziny sprawujące tu dozór techniczny.\n- To miejsce przepełnione jest bólem, rozpaczą, strachem. Może to zjawy pomordowanych Żydów i Niemców nadal szukają tu schronienia przed swoimi oprawcami? Doszło tu do swoistego połączenia losów katów i ofiar. Ich energie zatrzymane na niskim poziomie nie potrafią się od siebie uwolnić. Czy można im jakoś pomóc? - Joanna zastanawia się przez chwilę.\n- Zauważyłam, że im bardziej akceptuję wizyty mojej eterycznej "współlokatorki" tym rzadziej przychodzi. Jakby moja zgoda była jej potrzebna do wyruszenia w dalszą drogę, na wyższe poziomy naszego astralnego istnienia. Gdyby mieszkańcy kamienicy nie bali się o tym, co się tu dzieje, mówić otwarcie, gdyby przestali się bać...


Polski neon w Muzeum Architektury - Dolnośląska Grupa Fotograficzna - wernisaże, wystawy fotograficzne, plenery i wszelkie imprezy fotograficzne na Dolnym ŚląskuDolnośląska Grupa Fotograficzna\nNa wystawie, obok zdjęć najbardziej znanych polskich neonów zaprezentowanych w formie klasycznych, wielkoformatowych odbitek oraz podświetlanych kasetonów, pokazane zostaną prawdziwe neony. Są to między innymi uratowane przez artystkę „Kino Praha” (pochodzące ze zburzonego w 2004 r. budynku kina), szlaczek z „Tkanin Dekoracyjnych” (do niedawna zdobiący sklep z dywanami oraz tkaninami na ul. Nowowiejskiej) i odnowiony „Berlin” (wiszący nad sklepem ze sprzętem elektrycznym, a wcześniej z upominkami przy ul. Marszałkowskiej). Zostanie też zaprezentowany neon „Ambasador” pochodzący z restauracji o tej nazwie, mieszczącej się niegdyś przy Al. Ujazdowskich. Znak ten został uratowany przez… samego Ambasadora Luksemburga. Dzięki jego staraniom neon udało się odnowić i został po raz pierwszy w takiej formie zaprezentowany na wystawie w Luksemburgu.\nWystawa „Polski neon” pokazana została po raz pierwszy w galerii w Covent Garden w Londynie w maju 2007 r. Jej fragment prezentowano potem w centrum wzornictwa w londyńskim Soho (październik 2007 r.).\nUkoronowaniem i podsumowaniem zainteresowania warszawskimi neonami był wydany przez Gazetę Wyborczą w grudniu 2008 r. album „Warszawa. Polski neon”. Kolejna książka – prezentująca również neony z innych miast jest obecnie w przygotowaniu. Premiera planowana jest na wiosnę.\nOtwarcie wystawy (wernisaż) nastąpi 5 maja o godzinie 17.00, a same neony będzie można oglądać w Muzeum Architektury do 13 czerwca 2010.\nMuzeum znajduje się przy ul. Bernardyńskiej 5 a ceny biletów do muzeum to 5/7/10 zł\nŹródło: Muzeum Architektury /ma.wroclaw.pl\nTagged as: muzeum architektury, polski neon, wystawa Dodaj komentarz\nFOTOszkoła cyfrowe.pl i Canona » « Aktualizacja skryptu forum, cache


Film.org.pl – polska publicystyka filmowa, recenzje filmowe, rankingi filmowe > PRZEPRASZAM, ŻE PRZESZKADZAM. Twin Peaks w świecie korporacji\nPRZEPRASZAM, ŻE PRZESZKADZAM. Twin Peaks w świecie korporacji\nGdybyśmy mieli sugerować się opisem fabuły filmu Bootsa Rileya, to nie wydałby się on nam pozycją specjalnie wyjątkową, a być może nawet wartą uwagi. Oto czarnoskóry telemarketer Cassius Green odkrywa swój sprzedażowy talent i pnie się do góry po kolejnych szczeblach korporacyjnej drabiny, psując przy tym relację ze swoją partnerką Detroit – antysystemową artystką. Nie dajcie się jednak zwieść pozorom. Przepraszam, że przeszkadzam to absolutna jazda bez trzymanki, nieograniczone szaleństwo, istne dziwactwo.\nDla Bootsa Rileya, twórcy odpowiadającego za scenariusz i reżyserię Przepraszam, że przeszkadzam, jest to filmowy debiut. Do tej pory znany był on jako frontman i autor tekstów amerykańskiej grupy hip-hopowej The Coup. Riley uważany jest za pierwszego rapera, który w swych tekstach otwarcie i bezpośrednio nawiązuje do ideologii komunistycznej. Doskonale widać to w jego debiutanckim filmie, który stanowi groteskową satyrę na kapitalizm i konsumpcjonizm. Organizacja podpisująca z pracownikami dożywotnie umowy i zamiast wypłat oferująca im kwatery mieszkalne na terenie zakładu to dopiero początek rozbudowanej krytyki wolnego rynku. Obrywa się jednak nie tylko bezdusznym korporacjom. Druga strona sporu wydaje się nie mniej przez Rileya wyśmiewana. Protesty i strajki prezentują się absurdalnie, a artystyczny, antysystemowy światek nie ma nic do powiedzenia – całą swoją uwagę skupia na formie, całkowicie zapominając o treści. W znakomity sposób ośmieszany jest też świat mediów – najpopularniejszy program telewizyjny stanowi show, w którym goście dosłownie są w światłach reflektorów bici i zanurzani w szambie. Jedna z lepszych scen w filmie z kolei odwołuje się do trendu pozornej fascynacji kulturą czarnoskórych, która to fascynacja de facto stanowi kolejny przejaw rasizmu. Kiedy stojący na czele korporacji Steve Lift zaczyna odczuwać znudzenie swoimi gośćmi i wciąganiem metrowych kresek kokainy, nakazuje Cassiusowi rapować. Cassius jest czarny, więc musi to robić.\nWszystkie powyższe przykłady stanowią zaledwie zapowiedź tego, co przygotował nam Boots Riley, bo spodziewać się możecie naprawdę wszystkiego, a im mniej zdradzę w tej recenzji, tym lepiej będziecie się bawić w kinie. Przepraszam, że przeszkadzam to swoiste Twin Peaks w świecie korporacji, gdzie wszystkie, nawet najbardziej niecodzienne pomysły są możliwe, a chwyty dozwolone; nie oczekujcie przy tym, że wywołają one u bohaterów przesadne zdziwienie.\nFilm zachwyca nie tylko oryginalnymi konceptami i przebraną w absurdalny humor krytyką zachodniego stylu życia, ale także stroną techniczną. Całość nawet na chwilę nie traci wizualnego pazura – tu także Riley ma mnóstwo pomysłów i w ogóle nie boi się ich przenosić na ekran. Jego film uwodzi też piękną paletą barw, eksplodującymi kolorami i dynamiczną, pompującą tempo ścieżką dźwiękową, której autorami są zresztą również reżyser i scenarzysta Boots Riley oraz jego wspomniana już wyżej ekipa hip-hopowa The Coup. Czuć tu audiowizualny przepych, który idealnie pasuje do opowiadanej historii.\nCentralnym aktorem produkcji jest świetny Lakeith Stanfield – znakomity Darius z Atlanty Donalda Glovera! – o którym z pewnością będzie jeszcze głośno. Partnerują mu m.in. jak zwykle urzekająca Tessa Thompson, niespodziewanie przeżywający, mam wrażenie, w kinie drugą młodość Danny Glover oraz Armie Hammer, absolutnie perfekcyjny w roli odklejonego od rzeczywistości, złowrogiego prezesa korporacji.\nPrzepraszam, że przeszkadzam to wyjątkowy popis wszystkich związanych z projektem osób, których nazwiska zobaczyć będziecie mogli na napisach końcowych filmu. To obraz przezabawny, ale trafiający przy tym w sedno problemów, które porusza. Bawiłem się na tym seansie znakomicie i w tej kategorii trudno mi cokolwiek Bootsowi Rileyowi zarzucić. Znakomity debiut. Czekam na więcej.\nArmie Hammer Boots Riley Danny Glover groteska komedia Lakeith Stanfield Przepraszam że przeszkadzam satyra Tessa Thompson


Często dostaję pytanie jak wykonuję makijaż, ponieważ się Wam podoba. Dzisiaj Wam pokażę podstawowe kosmetyki, które z reguły zawsze występują w moim makijażu.\nChcę Wam przedstawić puder, z którym nie rozstaję do od 4 lat :) jest to puder z firmy Kryolan Anit-Shine Powder. Następnie to błyszczyki oraz pomadki tej samej marki.\nZacznę może od marki - Kryolan jest to niemiecka firma, która znana jest na całym świece. Specjalizuje się ona w kosmetykach profesjonalnych, bardzo wysokiej jakości kosmetykach pielęgnacyjnych, kolorowych i charakteryzatorskich.\nW mojej kosmetyczce 90% to właśnie kosmetyki tej marki.\nKryolan Atni-Shine Powder to ryżowy puder o właściwościach mocno matujących. Idealnie sprawdza się do wykończenia makijażu, aby nadał twarzy matowy wygląd. Puder wyrównuje koloryt skóry, pozostawiając ją gładką i miłą w dotyku. Ma formułę lekkiego proszku, który po nałożeniu na twarz jest niewidoczny, nie zmienia zatem koloru wcześniej nałożonego podkładu.\n- makijaż utrzymuje się idealnie praktycznie przez cały dzień, osobiście mam cerę, która ma skłonność do świecenia się - przy tym pudrze o to się nie martwię,\n- nie bieli się, a jeśli to się zdarzy wystarczy usunąć nadmiar pudru,\n- jest bardzo wydajny, a cena jak dla mnie adekwatna do jakości,\n- opakowanie, za dużo się go wysypuje trzeba uważać i delikatnie to robić, bo inaczej będzie masakra\nJak dla mnie ten puder jest nr 1 i moja ocena to 6 na 6!!! :)\nKryolan Lipp Glisser błyszczyki nadają piękny, błyszczący efekt i długotrwale utrzymują się na ustach. Zawierają formułę silikonową, oraz kojące, chroniące dodatki witaminowe. Opalizujące pigmetny zwiększają efekt nabłyszczający usta.\n- opakowanie, wygodne i zawsze można mieć kilka kolorów ze sobą,\n- wyraziste kolory,\n- efekt powiększających ust,\n- cena dość korzystna,\n- długo się utrzymuje na ustach - jak dla mnie to największy plus,\n- idealnie sprawdzają się na sesjach zdjęciowych\n- zdecydowanie wysuszają mi usta,\n- osobiście nie są dla mnie idealnie do codziennego użytkowania\nJak dla mnie daję 4,5 na 6\nO pomadkach marki Kryolan mogę powiedzieć dosłownie to samo co o błyszczykach, więc nie będę tego powielać.\nW następnych postach chcę Wam pokazać jak łatwo stworzyć makijaż dzienny, który ja stosuję przy zdjęciach. Oczywiście używam więcej produktów, ale wszystkiego dowiecie się w następnych odsłonach z tego cyklu.\nAutor: Daria o niedziela, grudnia 15, 2013\nMarzena Rak 15 grudnia 2013 10:44\nO tym cudzie ryżowym słyszałam wiele fajnych opinii muszę się w niego zaopatrzyć :)\nSylwia G 15 grudnia 2013 10:50\nTeż mam ten puder, niedawno pisałam o nim u siebie na blogu. Świetny jest ! :))\nEms 15 grudnia 2013 11:50\nWiele dobrego czytałam o tym pudrze. Gdzie można go dostać?\nDaaRiaa Daria 15 grudnia 2013 19:20\nMożna go kupić na allegro, Ja mieszkam w Poznaniu więc kupuję go na ul. Łąkowej bo wiem, że nie ma w Polsce dużo sklepów w Polsce, gdzie są sprzedawane te produkty.\nMake-up by Mags 15 grudnia 2013 12:23\nProdukty Kryolan lubię bardzo jeśli chodzi o makijaż teatralny czy efekty specjalne. Kolorówki ich nie próbowałam prócz właśnie pudru utrwalającego, który jest naprawdę rewelacjyny :)\nStylish Blog Story 15 grudnia 2013 12:29\nuwielbiam takie pudry!:)\nEwelina K 15 grudnia 2013 13:32\nNie miałam jeszcze pudru z tej marki, ale brzmi zachęcająco:)\nmisskitin 15 grudnia 2013 13:56\nTeż jestem wielką fanką tego pudru ! Kupiłam go 2 miesiące temu i myślę, że zostanie ze mną na długo :-) Jeszcze żaden puder nie matowił mojej skóry na tak długo, a mam dość mocno przetłuszczającą się skórę ! Do tego ta ogromna pojemność starczy na bardzo długo, a i cena jest przystępna :-) Jeśli chodzi o wysypywanie się za dużej ilości pudru to zdradzę Ci mój patent - odkleiłam tylko połowę naklejki, która zakrywa dziurki ( na środku była linia która dziliła tą naklejkę na 2 połowki ) i delikatnie wysypuję odrobinę pudru do wieczka :-) Jak nie masz tej naklejki to wykorzystaj taśmę klejącą :-)\nDaaRiaa Daria 15 grudnia 2013 19:21\nNa początku zawsze to stosuję, ale niestety po jakimś czasie odrywa mi się to. Ale bardzo dziękuję :)\nAsia S. 15 grudnia 2013 14:23\nNie słyszałam nigdy o tym pudrze ;)\nczarna 15 grudnia 2013 14:38\n...SZKATUŁKA... 15 grudnia 2013 17:05\nCiekawa jestem,jak ten puder sprawdziłby się u mnie :)\nJustynaPolska Stylist&Make-upArtist 15 grudnia 2013 19:28\nniestety tak dawno ją kupiłam, że nie znajdę nawet :(\nlubię ten puder\nJustynaPolska Stylist&Make-upArtist 15 grudnia 2013 19:29\njustysia_konin 17 grudnia 2013 08:30\nJeszcze nie stosowałam tego pudru. Pozdrawiam http://jusinx.blogspot.com/\nFashion Lover 17 grudnia 2013 09:42\nexality 18 grudnia 2013 18:03\npuder wydaje sie swietny! ja jednak nie uzywam pudru , a samego podkladu :)\naboutwhatwomenlove 18 grudnia 2013 21:50\nja zdecydowanie jestem oddana tej marce<3 na kursie wizażu na nich pracowałyśmy i się nie zawiozłam na żadnym produkcie tej firmy:)\nSparkle 20 grudnia 2013 11:51\nwyglada na swietny :D\ndripfashion 22 grudnia 2013 22:19\nRedmylips 28 kwietnia 2014 19:11\nSłyszałam, że puder ryżowy z Kryolana też jest genialny.