Kwiat lotosu (Rodziewiczówna, 1928)/VIII - Wikiźródła, wolna biblioteka\nKwiat lotosu (Rodziewiczówna, 1928)/VIII\nKwiat lotosu - VIII\nW cichą noc letnią zaskrzypiała furtka straży Lachnickiego pod dłonią dalekiego wędrowca.\nDomostwo leżało ciche i jakby opuszczone. Pies się nie odezwał na obce kroki i tylko jedno okno, słabo oświetlone, świadczyło, że tu ktoś mieszka i, pomimo spóźnionej pory, czuwa jeszcze.\nWędrowiec do okna tego przystąpił i zastukał w szybę.\n— Kto tam? — ozwał się głos Adama.\n— Czyś już żonaty, że się złodziei boisz?\n— Rafał! — zawołał Adam radośnie, otwierając okno.\nPomimo nocy, ubrany był jeszcze, ale nie w mundur swój, ani w cywilne odzienie, lecz w siwo-zieloną, leśną liberję Rahozów. Zdziwiło to przybysza.\n— Coś ty się po ojcowsku przebrał? — spytał, ściskając dłoń dawnego kolegi i zajrzał do izby. — A stary twój gdzie? Śpi? — dodał.\n— Śpi! — powtórzył Adam głucho. — Już półtora roku śpi tam na wzgórzu.\nAdam tylko głową skinął.\n— A ty? — zagadnął Rafał żywo.\n— Wziąłem jego służbę.\n— Pomodliłem się na grobie, obszedłem kąty i tak miałem zrobić, jak mówisz, gdy mnie na drugi dzień wezwano do dworu. Poszedłem, nie rozumiejąc, czego chciano ode mnie. Pan Rahoza przyjął mnie chłodno. Dziwny człowiek! Ty go nazywasz dobrodusznym staruszkiem; nie masz pojęcia, jakim tyranem być umie, gdy ma kogo pod swoją ręką i mocą. Spytał od niechcenia, co myślę robić dalej, a gdym odpowiedział, że kształcić się, wyjął jakiś papier z biurka i podał mi go. „A co z tem będzie?“ — spytał zimno. Spojrzałem i pociemniało mi w oczach. Był to weksel z podpisem ojca na pięćset rubli. Milczałem chwilę, nie przygotowany do tego ciosu, i nareszcie poprosiłem, by poczekał, aż skończę studja, a pierwsze zarobione pieniądze oddam na ten dług święty. Zaśmiał się. „Zapewne — powiada — dług to święty, bo ojciec, nie mogąc ci wystarczyć, choć od ust odejmował, pożyczał u żydów i lichwę opłacał, odmawiając sobie wszelkich wygód. Gdy zachorował, poprosił mię o zapłacenie i wystawił ten weksel wraz z tą kartką do ciebie.“ I kartkę tę odczytałem — nowy cios! Ojciec mię zaklinał, już stygnącą ręką i myślą, bym pana Rahozy, jak jego, słuchał i poważał i bym mu należność uiścił, jak i kiedy zechce. Błogosławieństwo kończyło tę ostatnią przestrogę i wolę, a jam zmartwiał! Oddawał mię biedny, otumaniony ojciec w moc człowieka, niechętnego mi oddawna. Musiałem ulec i dużo goryczy, milcząc, znieść, i zgodzić się na to, co on łaską nazywał, że mnie, zamiast lokajem lub strażnikemstrażnikiem, naznaczył odrazu na miejsce ojca, ze stu rublami pensji rocznie, która na dług idzie, i z utrzymaniem w tej straży, takiej dla mnie smutnej i ciężkich wspomnień pełnej. Trzeciem pokoleniem jestem, przykułem do tej chaty i boru. Da Bóg, będę ostatnim może. Nikt tu już po mnie ojców i dziadów pomarłych wspominać nie będzie i z szumem jodeł tylko samotnych wieczór spędzać. Oto i koniec moich marzeń i nadziei.\n Chłopak umilkł i dłonią przeciągnął po czole, które straciło już dawną jasność i pogodę. Próbował po staremu się uśmiechnąć, ale usta słuchać nie chciały i pozostały poważne i ostre. Pochylił głowę.\n— Tak się musiało skończyć! — wybuchnął Rafał. — Kto głupią miłość i jeszcze głupsze skrupuły włóczy za sobą, ten nie na orła się zdał, ale na jucznego osła czy muła! Niedołęga jesteś ostatni!\n— Nie było innej drogi wyjścia i ty w mojem położeniu nie inaczejbyś postąpił.\n— Ja? Ha, ha! Żeby mi ten Rahoza śmiał słowo przykre pisnąć, tobym go zabił; a żeby mi przymus chciał narzucić, tobym jego folwark podpalił, a sam poszedł w świat i żył całą piersią. Nie bredź, żeś został dla marnych kilkuset rubli i przestróg ojcowskich; zostałeś dla swej panny!\n— I dla niej także — szepnął Lachnicki.\n— Temu to wierzę! Czy przynajmniej przez te dwa lata, zrezygnowawszy z perspektywy małżeństwa, postąpiłeś naprzód i zostałeś kochankiem?\n— Widzę, żeś się na jotę nie zmienił. Cóż dalej będzie?\nDalej! Myśl tę, pieszczoną niegdyś, Adam odpychał teraz od siebie, jak czarną zmorę rozpaczy.\nWzdrygnął się, jakby rany dotknięto, i, oburącz objąwszy głowę, milczał zgnębiony.\n— Poco o tem myśleć i mówić? — odparł wreszcie. — Będzie, co Bóg da, wszak On nad nami.\n— Wygodna religja i dobry sobie ten wasz Bóg, który nie ma nic lepszego do roboty, jak swatać ciebie z Rahozówną! Przypuśćmy jednak, że i jego wpływy nie pomogą; co dalej będzie, powtarzam?\n— Pocóż się upierasz, jak osioł nad strumykiem — zawołał gwatłowniegwałtownie. — Skocz.\n — A choćby w przepaść, byle nie żyć w niepewności!\n— A potem? — szepnął sam do siebie Adam.\n— Potem! Ha, ha, świat szeroki!\nLachnicki głową potrząsnął.\n— I co mi ten pusty świat da? Iść i iść przed siebie dobrze temu, co duszę ma szczęśliwą i serce wolne. A ja wszędy za sobą poniosę wspomnienia i tęsknotę.\nRafał się porwał na nogi, wzburzony i zniecierpliwiony.\n— Wolisz tu gnić i wegetować, więc milcz przynajmniej! Głupcem jest, kto kocha i sam dobrowolnie zakuwa swe człowieczeństwo w nikczemne kajdany; ale kto, kochając, nie idzie przebojem, nie próbuje walki, tylko pleśnieje w bezczynności i siłę ma jedynie do skargi i lamentów, ten już nie głupi nawet, ale podły!\nLachnicki poczerwieniał, dotknięty tym bezwzględnym sądem. W głębi jego gołębiej natury poczynał się budzić bunt, opór i energja rozpaczy.\nOczyma, co zabłysły po dawnemu, spojrzał na kolegę i, otrząsając się z martwej rezygnacji, spytał śmiało:\n— Więc mam iść do Rahozy?\n— Iść i o córkę prosić.\n— Pójdę! Cóż z tego? Wypędzi, jak psa, z domu i majątku.\n— Wypędzi! Naturalnie! Wówczas pannę zabrać i uchodzić!\n— Nigdy! Dokąd? Poco? Jaki los jej zgotuję? Co jej dam wzamian za utraconą rodzinę, kraj, pozycję, mienie! Nigdy! Sam pójdę!\nCiszej dokończył, już znowu opadnięty strachem przed tem rozstaniem, żalem i mnóstwem skrupułów.\n — Pójdziemy może razem! — rzekł Rafał.\n— Razem? Dokąd? — zagadnął Adam.\n— Het! — Ręka Radwana wskazała przed siebie. — Pójdziemy, jeżeliś wart, by cię zabrać z sobą! Dokąd? Śmieszny jesteś. Dopóki myśli stanie i aż rękoma nie uchwycimy skłonu widnokręgu!\n— Żartujesz, czy mówisz prawdę?\n— Ja nigdy nie żartuję.\n— Więc jakże? A twoje studja filozoficzne?\n— Do djabła. Skończony mój z niemi rachunek. Teraz będę żył całą piersią!\n— Więc już znalazłeś prawdę i Boga?\n— A tobie co do tego! — odparł burkliwie Rafał. — W każdym razie znalazłem coś lepszego, niż ty, bo jestem wolny.\n— Każdy wymaga czegoś innego od szczęścia — szepnął Adam.\nUmilkli. Rafał zabawiał się dymem cygara, towarzysz, zapatrzony w światło lampki, rozmyślał.\nNa dworze dzień się już zrobił i bielało niebo nad wierzchołkami starych jodeł, a przez otwarte okno rzeźwiący prąd rannego powietrza wkradał się do izby, chłodząc rozpalone czoło filozofa i zmęczone oczy biednego sieroty. Obadwa czuli, że w doli ich nadchodzi stanowcze rozwiązanie, pełne walk i posępnych dramatów. Jeden się wzdrygał przed bólem i, przymknąwszy źrenice, sen swój młody chciał śnić jeszcze przez chwilę; drugi, podniecony zemstą, chłostałby czas, jak rumaka, byle prędzej mógł dokonać dzieła zniszczenia, byle prędzej dogodzić żądzy, co, jak hydra, piła mu krew, szarpała szponami rozhukaną duszę.\n— Zabawisz długo tutaj? — zagadnął Adam.\n — Miesiąc. Mam interes.\n— I pójdziesz potem? — szepnął, jakby do siebie mówił.\n— Pójdę z tobą, albo sam!\n— To i młody pan może z tobą przyjechał! — zwrócił Lachnicki rozmowę na inny temat. — Podobno razem byliście w Monachjum. Na artystę się kieruje i z Sarnecką żenić się zamyśla, słyszałem.\n— Póki wasz młody pan przyjedzie, dużo wody upłynie! — zaśmiał się sardonicznie Rafał. — Byliśmy razem, cha, cha! zapewne już raz ostatni w życiu. Nacieszyliśmy się sobą dowoli! Ja tu przyjechałem bez niego, ale z jego narzeczoną!\nWstał, przeciągnął się powolnym, leniwym ruchem drapieżnego zwierzęcia. W podwójnem oświetleniu ranka i lampy, gibkie jego członki miały elastyczne ruchy dzikiej, głodnej żeru bestji. Zaśmiał się raz jeszcze. W śmiechu tym wszystko było, oprócz wesołości.\n— Bywaj zdrów tymczasem! Idę już, — rzekł, sięgając po czapkę.\n— Dokąd? Nie zostaniesz u mnie?\n— W straży Rahozów! Nie. Jest przecie, sądzę, Schowankowa w miasteczku. Raz już pan Feliks zabawiał sąsiadów moim widokiem, jako strażnika, to dosyć!\nPrzez okno na podwórze wyskoczył i zniknął, jak widmo, jak pokusa i jak zwykle, zostawił za sobą gorycz i przygnębiające wrażenie.\nOdszedł, ale zmora nie uszła, pokusa została, i jak puch marny, rozlatywały się resztki snów złotych, ostatnie gasły skierki utrzymywanych tak długo nadziei.\nAdam patrzał i patrzał. Chciał się orzeźwić tem wspomnieniem dalekiem, zapomnieć o gryzącej trosce; ale czar, raz zerwany, nie dawał się nawiązać i, jak słowa pacierza, pamięć chwil wesela odbiegła go i wbrew chęci, powtarzać musiał tę prawdę nagą i ohydną:\n— Za miesiąc, może prędzej, rzucisz to wszystko i precz pójdziesz, samotny na całe życie! Nie wyprzędą już ci Parki złotej nici, nie wskrześnie twój sen prześniony.\nMłody człowiek wzdrygnął się.\n— Nie, nie! — wyszeptał do siebie. — Nie pójdę... będę milczał.\nNie było to jednak silne postanowienie; był to strach tylko, marna obrona przed pokusą Radwana.\nRafał znalazł u Schowankowej to, co przed dwoma laty pożegnał; grubą gospodynię, Trudę zalotną, wybladłego wyrostka i dawnych gości oberży. Dostał alkierzyk na mieszkanie, wychodzący na wewnętrzne dziedzińce i ogrody, umówił się o wikt, żyda faktora posłał, żeby mu kupił konia, spytał o Ruprechta i legł nareszcie spać.\nZbudzono go o południu. Na gniadosza, którego mu żyd zachwalał, ledwie spojrzał, zapłacił co chciano i kazał go do stajni odprowadzić.\nPedagoga o jego bytności uprzedziło chyba przeczucie, bo już był, rozradowany, ożywiony i napadł go pytaniami o Franza i ukochaną Minnę.\nZasiedli obaj do piwa i obiadu u otwartego okna, z widokiem na rynek i dworską wysadę.\n— Dobry punkt do obserwacji — zamruczał Rafał przez zęby ze złośliwym uśmiechem.\nGdy to mówił, pod oknem przesunęła się jakaś niewielka, zgarbiona postać, za nią z krzykiem i śmiechem biegło kilku obdartusów.\n Po licach Radwana przeszło bezmierne zdumienie: wychylił się prędko przez okno i spojrzał za tą czeredą.\n— Potz Blitz! — szepnął sam do siebie. — A to co? Halucynacja?\n— Ach, panie! — wzdychał Ruprecht żałośnie. — Więc pan z Monachjum prosto! O weh! I Minnę pan widział? Jakże ona wygląda? Franz, pisała mi, będzie uczonym. Czy też wspominają mię oni?\n— Wasza synowa szwalnię ma podobno, a wasz Franz czeka, by pobudowali przytułek dla idjotów. Tam się ulokuje — odparł.\nRuprecht głową pokiwał.\n— Braknie tam, braknie męskiej głowy i dłoni... — rzekł, starając się wyprostować i przybrać wyraz męskiej siły. — Pieniędzy tyle posyłam, a zamiast podziękować, coraz nowych żądają. Co pan myśli? A żebym ja do nich pojechał?\n— Jak się podoba.... Wypędzą niezawodnie z domu.\n— Co pan mówi? Gott erbarme! Całe życie im poświęciłem!\n— To i cóż z tego? Ludzie tem się różnią od zwierząt, że znoszą dobrodziejstwo jak hańbę, a wdzięczności się wstydzą.\nZnowu wyjrzał na rynek i poruszył brwiami.\n— To jednak szczególne! — zauważył półgłosem.\nAle wnet nowa myśl mu przyszła, bo rozparł się na stole i, pochylając się ku Niemcowi, spytał szydersko:\n— Na cóż? Gadają w waszym pałacu o małżeństwie pana Feliksa?\n— Czekają lada dzień jego przyjazdu i zapewne jeszcze tego lata coś się stanowczego stanie.\n— Pewnie! — potwierdził Rafał ze śmiechem.\n — Nie pojedzie już więcej zagranicę.\n— A bo i poco? Posiadł już wszystkie rozumy.\n— Starzeje się nasz pan! — szeptał dalej Niemiec, uśmiechając się grymasem złośliwej małpy. — Okradają go na wszystkie strony i rozszarpaliby prędko te jego bogactwa, gdyby nie miał tego młodego Lachnickiego. Taki to dziwny człowiek! Zabićby się dał za Rahozów!\n— Za to go pewnie oni zabiją! — rzekł niewyraźnie Rafał.\n— Pan mówi?\n— Nie do was.\nDo oberży ktoś wszedł i zażądał wódki. Schowankowa podniosła protest i domagała się pieniędzy. Powstał spór i kłótnia, najeżona przekleństwami. Rafał się obejrzał.\n— Cicho, babo! — krzyknął spojrzawszy na strój obdarty i mizerną twarz gościa. — Daj mu wódki, ja zapłacę.\nObdartus przyjrzał mu się i podszedł bliżej.\n— Dziękuję panu! To tałałajstwo z naszej krwawicy się wzbogaciło, a teraz na panów się zapatruje! Och, te pany! Żeby im dobra Bóg nie dał!\nMizerny, łachmanami odziany, osiwiały i dziki, podniósł pięść chudą i w stronę dworu pogroził.\n— Still! Still! — zawołał Ruprecht lękliwie.\n— Co ty mi będziesz przeszkadzał, Szwabie? — zawarczał człek zuchwale. — Gryszan milczał tam w lesie i w pańskiej kancelarji. Karczma nasza i ja teraz swój pan!\nKieliszek wódki wypił i w boki się wziął.\n— To już nie służycie? — spytał Rafał, rzucając za niego monetę na szynkwas.\n — Nie! Wygnał mnie, jak psa, ten błazen ze straży. I zaco? Za marną furę gałęzi, com szwagrowi dał. Wygnał! Poczekaj ty, farmazonie! Niechno ja opowiem, co wiem o tobie! Będzie ci gorąco i prędzej ode mnie wylecisz i dalej! Ha, ha! zobaczymy!\nRęką pogroził i wyszedł, trzaskając drzwiami.\n— So ein Lump! — oburzył się Ruprecht.\nCzeszka zawtórowała mu ochoczo. Rafał się uśmiechnął, jakby uradowany.\n— Gadaj, gadaj, — zamruczał. — Niech się to do dna wzburzy. W to mi graj!\nWstał i pożegnał Niemca. Potem się przebrał, konia sobie kazał podać i pojechał za rzekę w las i dalej. Gdy wracał, noc była głucha.\nNazajutrz, gdy Adam przyszedł go odwiedzić, zastał znowu z nogą już w strzemieniu.\n— Dokąd jedziesz? — spytał.\n— Na Cyterę! — odparł.\n— Ty? żartujesz! Czyżby kamień mógł zakwitnąć?\n— Może się rozpalić.\n— Nie uwierzę nigdy w twą miłość.\n— To wierz w nienawiść. Są to poniekąd synonimy.\nProwadząc konia za uzdę, szli razem przez rynek, ku mostowi.\nGdy mijali dom sądu pokoju, drzwi się rozwarły i na ganek wyszła gromadka ludzi.\nRafał spojrzał po nich obojętnie i stanął nagle.\n— Znowu! Co u licha? — zaklął. — Widmo Brzezowej prześladuje mię już drugi raz!\nAdam oczy podniósł i głową potrząsnął.\n— Nie widmo to, ale ona sama... biedna ofiara!\n— Co? To naprawdę Brzezowa? A ona się tu skąd wzięła?\n Obadwa patrzyli w jedną stronę. Gromadka ludzi rozeszła się w różne strony, zmierzając do szynków i zajazdów. Przez rynek, z głową zwieszoną, potykając się na kupach śmieci i kamieniach, wlokła się i oddalała w przeciwną od nich stronę postać drobna i chuda, odziana w mantylkę zrudziałą i staroświecki pogięty kapelusz.\nMiała w jednej ręce parasolkę połamaną, w drugiej woreczek kanwowy, z którego wyglądały papiery.\nJeżeli Rafał jeszcze wątpił, to go do reszty przekonał piesek obłocony i chudy, który za nią szedł kulejąc, ze spuszczonym ogonem i uszami.\nTak, ta wynędzniała żebraczka była to jego dawna gospodyni; ten pies nieokreślonego koloru, z przebitą nogą i zakrwawionem uchem, to był dawny, fertyczny, tęczowy Żuczek.\n— Brzezowa? Tutaj?... — powtarzał Radwan, coraz więcej zdumiały. — Osobliwe! Co ona tu robi?\n— Nic już nie robi... — rzekł Adam smutno. — Lampka, co jej w mózgu się paliła, zgasła... pamięć odbiegła. Spotkał ją najcięższy dopust Boży: pomieszanie zmysłów!\n— Zwarjowała? No, mało jej do tego brakło i dawniej. Ale to mi nie tłumaczy, co ona tu robi?\n— Przegrała proces. Gdy otrzymała wyrok, byłem tam jeszcze i przeraziłem się spokojem, z jakim ten cios przyjęła. Popatrzyła na papier i nie rzekła słowa, nie wydała z siebie jęku. Tylko tejże nocy poczęła pisać i pisać, niby skargi, niby prośby, bez sensu już. Wyobraziła sobie, że sprawę, kazano jej zacząć na nowo, od najniższej instancji; potem zdawało się jej, że staje przed sądem i broni swej krzywdy — i już taką została.\n — Wstyd ci! A jeżeli unieszczęśliwi ją twoja nauka?\n— Każdy powinien mieć rozum dla siebie. A mnie co do niej?\n— Kainowa odpowiedź!...\n— Moja własna i zupełnie logiczna.\n— I bez serca.\n— Nie mówimy o sercu, ale o Brzezowej i Brzezównie. Żegnam cię tymczasem.\n— Powiedz, dokąd jedziesz. Nie zdradzę zaufania.\n— Może być, ale ja powiernice i powierników toleruję tylko w greckich dramatach.\n— Gdzież się zobaczymy?\n— U Schowankowej każdego rana, jeśli chcesz.\nSiadł na koń i ruszył z kopyta do Sarnowa.\nI tak każdego poobiedzia, potem i rano, jechał tą samą drogą codzień weselszy. Adam go raz spotkał o zmroku, wracającego do miasteczka i zaczepił.\n— Skąd jedziesz?\n— Z Cytery! — odparł po swojemu, a mijając go, nucił aryjkę operetkową.\nNie, on nie kochał Anielki! Serca nie miał, a krew jego burzliwa wrzała chęcią odwetu i piekielną radością coraz pewniejszego zwycięstwa.\nTydzień minął, a Feliks nie wracał. Potępieniec Danta, Paweł, występował cudownie piękny z ram obrazu Kazimierza, wkradał się do serca dziewczyny. Schwytała się na gorącym uczynku niepokoju, gdy spóźniał się, tęsknoty po odjeździe, drżenia serca, gdy w jej oczy zatapiał płomienne źrenice.\nFeliksa polubiła powoli, jasnem uczuciem; Rafał ogarniał ją nagle, jak płomień, pożarem namiętności.\nKazimierz nic nie widział, oprócz swego przepysznego, nieocenionego modelu. Malował z lubością kochanka, wykrzykując zachwyty po włosku, po niemiecku, po francusku, nad świeżością rysów i karnacji. Dziewczę, przejęte i oczarowane, całowało kwiaty potępieńca i usypiało z jego imieniem na ustach, a rozkoszną nadzieją w sercu.\nBrzezową znano już, więc jej nikt wstępu nie bronił. Siadywała w sądzie na ławce pod ścianą, dobywała z torby papiery i odczytywała je po raz setny. Gdy wywoływano nową sprawę, powstawała i słuchała chciwie, potem twarz jej kurczyła się zawodem, głowa opadała na piersi, a z oczu bezmyślnych, na papiery, trzymane konwulsyjnie, spadało łez parę i tak pozostawała do nowego wywoływania, do nowego zawodu.\nGdy sąd się zamykał i ludzie rozchodzili, wstawała jak automat, zbliżała się do stołu.\n— Panie mój — pytała sędziego pokornie — a kiedy wezwą mnie i Zudrów? Czy prędko?\n— Otrzymacie pozew! — odpowiadał urzędnik spokojnie, przywykły już do jej obłędu.\nWówczas wychodziła za innymi.\n— Same ruiny, same ruiny! — szepnął raz Adam, patrząc z alkierzyka na jej kroki chwiejne i oczy zgasłe.\nRafał ramiona wzniósł w górę.\n— Kto sobie ćwiek w głowę zabija, nie dziw, że mu wreszcie mózg przewierci!\n— A jednak psychjatra mi mówił, że każdy ma taki ćwiek, ma punkt, na którym można zwarjować.\n— To go nie wbijać, ale wyrywać, póki czas.\n— Nie wiem, co gorzej boli? — rzekł Adam zmęczonym głosem.\nTu Rafał przestał pić kawę i spojrzał na niego bystro.\n— Ty oddaliłeś strażnika Gryszana?\n— Ja. Kradł i zwierzynę sprzedawał.\n— No, to on cię zdradzi za to.\n— Zdradzi? Co?\n— Ano, twój stosunek z pańską córką. Onegdaj odgrażał się z tem u Schowankowej na sali.\nLachnicki zbladł śmiertelnie.\nWięc już po karczmach wspominają Kazię z jego powodu, pijane usta włóczą ich miłość przejrzystą! Ohyda i wstyd porwały go za gardło i dławiły. Z bladego stał się czerwonym, purpurowym od krwi, co mu się rzuciła do oczu i skroni. Nie mógł wymówić słowa.\n — Nie wiem. Oczekują go codzień. Dziwnie się opóźnia w tym roku.\n— Umyślnie. Żeby moją cierpliwość doprowadzić do ostatecznych granic.\n— Masz do niego interes?\n— Mam stare rachunki do uporządkowania przed odjazdem w świat.\n— W świat! — powtórzył Adam, jak lunatyk. — I weźmiesz mię z sobą?\n— Wolnego, tak i na zawsze!\n— Na zawsze, a pewnie! Do czego mi wracać i do kogo!\nPosiedział jeszcze chwilę milczący, potem wyszedł, zataczając się, jak pijany.\nZa nim Rafał popatrzył drwiąco i zawołał na Trudę, by szła na plebanję po róże, które z sobą zawsze wiózł do Sarnowa.\nTon jego rozkazu był niecierpliwy i złośliwy, jakby chodziło o splatanie komu figla.\nPo południu gniadosza siodłać kazał i, wyświeżony, z maską swobodnej uprzejmości na twarzy, z różą u klapy surduta, wyszedł przed oberżę.\nW tejże chwili, na środku placu zgiełk się podniósł i zbiegowisko ludzi skupiać się poczęło i śmiać.\nMłody człowiek, prowadząc wierzchowca za cugle, zbliżył się, rozepchnął gapiów, zajrzał do wnętrza gromady.\nTam, na kupie śmieci, twarzą do ziemi, leżała Brzezowa bez ruchu. Piesek wystraszony przypadł do niej, tuląc się przed pociskami urwisów.\nPadały na niego, jak grad, trzaski, zlepki zeschłego błota, grudki cegieł. Niektóre, zamiast w niego, trafiały w leżącą nędzarkę i pokrywały ją kurzem i śmieciem.\n Po każdym trafnym pocisku pies podnosił się na tylne łapy i opadał znowu, wyjąc żałośnie. Gawiedź bawił ten rodzaj sportu: śmiano się.\n— Umarła ona! — zawołał Rafał, przeciskając się bliżej i tak przejęty, że aż na jego twarz zimną wybiła się odraza i przykrość.\n— Nie, to tak ze strachu przyczaiła się! — odparł drab w poplamionym surducie, szczerząc szeroko zęby.\nMłody człowiek wyrostka, podnoszącego w górę garść potłuczonych skorup, za kołnierz porwał, wstrząsnął i w tłum rzucił.\n— Bydło! — krzyknął wściekle, tnąc drugiego szpicrutą przez plecy.\nOdskoczyli wszyscy, a jednocześnie rozstępowali się i szept pobiegł z ust do ust:\n— Panienka, panienka!\nI nagle, jakby ich wiatr zdmuchnął, rozpierzchli się na wsze strony, a Rafał, ledwie spojrzawszy na pannę Kazimierę, pochylił się nad leżącą i dźwignął ją na ręce.\n— Co to się stało? — zawołała zdyszana panienka.\n— Bydło! — powtórzył raz jeszcze.\nOboje teraz pochylili się nad staruszką, którą młody człowiek, przyklęknąwszy, o siebie oparł, obejmując ramieniem.\n— Truda, wody! — krzyknął donośnie, dotykając pulsu i skroni i oglądając ją okiem doktora.\n— Musiało ją słońce porazić! — rzekł wreszcie do Panny Rahozówny, która, z rąk Trudy przyjąwszy wodę, zmywała twarz staruszki, śmieciem poplamioną, wykrzywioną dziecinną żałością, tragiczną w otoczeniu zburzonych siwych włosów, z wyrazem tym okropnym.\n Wreszcie rozwarła swe oczy błędne, powiodła niemi wkoło i uśmiechnęła się dobrotliwie.\n— Upadłam, panie mój, upadłam! Tyle bo drogi odbyłam za tym procesem! Przepraszam mojego pana!\nMówiła to, patrząc już przed siebie w próżnię, i spróbowała stanąć, ale się osunęła znowu.\nRęce jej poruszały się niespokojnie, chcąc podnieść torebkę i parasolkę. Żuczek lizał te biedne ręce i, jakby jej pomóc chciał, podskakiwał.\n— Przepraszam mojego pana. Wdowa ja teraz i skrzywdzona, ale to nic! Jest sąd na krzywdę, jest, a ja go się doczekam, wspomni pan moje słowo.\nRafał wziął ją na ręce, jak dziecko, cały czerwony od nieznanego sobie wrażenia i, zwracając się do panienki:\n— Gdzie jej dom? — spytał głucho.\nPanna Kazimiera wzięła torbę i parasolkę, poszła przodem, a staruszka dała się nieść i mówiła:\n— Żartuje mój pan, żartuje! Nie czas mnie jeszcze w górę podnosić. Ale to przyjdzie. Wdowa Brzezowa pójdzie wysoko, wysoko! Wszystko jej wrócą, wszystko zapłacą, a Zudrowie nędzni będą, podli będą, pognębieni będą! Doczekam się, jest sąd, tylko niema dotąd mojej kolei! Niema.\nZamilkła. Na rękę Rafała, którą ją podtrzymywał, spadła gorąca kropla, potem druga i trzecia. Wchodzili na próg domostwa.\nStara sługa, opłacana przez panienkę, podniosła lament. Posłano ją po doktora, a Rafał swój ciężar złożył na posłaniu i podczas gdy panna Kazimiera rozbierała ją z kapelusza i mantylki, stał i patrzał z brwią ściągniętą i dzikim błyskiem oczu.\n — I są głupcy, co świat ten cenią i ludzkość szanują. Niech tu przyjdą i popatrzą! — zawołał wybuchając.\nPanna Kazimiera pogodne swe oczy podniosła ku niemu.\n— A przecie żyć i pracować trzeba, a nienawidzieć nie wolno, bo może my wobec Boga najgorsi! — rzekła zcicha.\nRafał bystro na nią spojrzał.\n— Za to też was kocha ten lunatyk. Dobraliście się w korcu maku! Bóg — wynagrodzenie za wszystko!\nPanienka zarumieniła się i zamilkła chwilę. Potem znowu ogarnęła go tem spojrzeniem swem jasnem i uśmiechnęła się łzawo.\n— Pan, gdy wszystko wie, dlaczego się dziwi? Coby zostało cierpiącym, gdybyście nam Boga wzięli? Znam pana z opowieści pana Adama. Jednych nawraca pieśń tylko, innych grom. Panu gromu trzeba i dlatego serdecznie żałuję pana! To pana gniewa? Przepraszam, alem panu bardzo życzliwa, choć się tak mało znamy!\nDrzwi się rozwarły, wszedł doktór. Znał Rafała z wieczorów w oberży, a Kazię od dziecka.\nChorą obejrzał i ręką machnął.\n— Nic jej nie będzie. Przydusiło ją gorąco w sądzie, potem przypiekło słońce. Lód, parę synapizmów, orszada i spokój. Idjoci mają twarde zdrowie. Jutro będzie Zudrów procesować!\nPogadał chwilę i odszedł.\nRafał też za czapkę brał, gdy drzwi się znowu rozwarły i wszedł Adam.\n— Twój koń mnie nastraszył. Złapałem go koło leśniczówki i bałem się wypadku. W oberży objaśniono mnie. Jakże ta nieboga?\n — Doktór spokojny — odparła panna Kazimiera. — Zostanę tu jednak do wieczora, aż się nie polepszy.\n— Zostań i ty, Rafale! — poprosił chłopak.\nRadwan zrozumiał, że pod jego strażą i oni oboje będą mogli być razem i, pomimo drwiącego uśmiechu, został. Wolał to, niż wizytę w Sarnowie.\nPrzy łóżku chorej przesiedzieli kilka godzin.\nRozmowa jednak nie szła gładko. Tamci bali się jego sarkazmów, a on wyjątkowo posępny, rozglądał się po pustych ścianach mieszkanka, po sprzętach nielicznych i ubogich, po tej ruinie człowieczej i kipiał wściekłością.\nO zmroku ledwie ocknęła się biedna ze swej martwoty. Spojrzała wokoło i zatrzymała zgasłe oczy na Rafale, który siedział najbliżej.\n— Chorowałam, panie mój — zaczęła mówić po dawnemu prędko. — Trochę się zmęczyłam i dobrzy ludzie podnieśli, słyszę. Dziękuję panu doktorowi, że mnie odwiedził.\n— Nie poznaje mnie pani? — spytał, pochylając się.\nOczy jej zamrugały i na sekundę nabrały stalszego wyrazu, wnet jednak zagasły znowu.\n— Poznaję, panie mój, poznaję! Tylko mi oczy popsuły te papiery i druki, więc nie dojrzałam narazie. W Ochajnach raz ostatni widziałam pana mojego! W zły dzień, jak nas z oficyn Zudry wygnali! Przypomniał sobie pan starą znajomą! Dziękuję, dziękuję! Na obiadek proszę. Dawno pan z naszych stron? Cóż tam słychać? Stoi jeszcze stara kuźnia przy drodze i kasztany czy żyją?... Ach, panie mój, jak to daleko i ciężko tam wrócić! Może pan Zudrów widuje? Proszę ode mnie powiedzieć, że znajdę taki sąd, co krzywdę moją oceni i za mną prawo przyzna!\n Kazia, bardzo blada, słuchała z bezmierną przykrością tej mowy bezładnej. Pochyliła się do niej.\n— Może panią co boli? — spytała.\n— Ach, to ty, Leonka! Wróciłaś przecie! Doczekać się ciebie nie mogłam. Boli! Pewnie, że boli, ale to nic. Przejdzie! Byłaś u Chruścickiego?\n— Może pani głodna?\n— Pewnie, że głodna i Żuczek głodny. Herbaty mi, dziecko, przygotuj, bo długo pisać będę. Może jutro pozew przyjdzie, trzeba być gotową!\nPiesek, słysząc swe imię, wspiął się na łóżko i skomlał żałośnie. Panna Kazimiera wyszła do kuchenki, a mężczyźni siedzieli milczący, nie śmiejąc się poruszyć.\n— No i gdzie wasz Bóg — spytał nareszcie Rafał półgłosem, gorzko.\nAdam głowię zwiesił.\n— Cierpliwy, bo nieśmiertelny! — zacytował wreszcie cicho.\nPod oknem rozległy się kroki i ktoś drzwi otworzył.\n— Proszę jasnej panienki! — ozwał się głos lokaja.\n— Czego chcesz? — spytała, podchodząc.\n— Jasny pan przysłał konie. Jasny panicz przyjechał.\nRafał podskoczył i w ciemności oczy jego mignęły zielono, jak wilcze.\n— Nareszcie! — mruknął przez zęby.\nPanienka śpiesznie dawała zlecenia służącej i żegnała się. Adam ją przeprowadził.\nGdy powrócił, zastał Rafała u okna.\nWyglądał rozpromieniony i szczęśliwy.\n— Bywaj zdrów, albo chodź ze mną. Wypijemy ponczu u Schowankowej. Wesół jestem.\n— Kończy się mój czas próby!\nRadwan za czapkę wziął.\n— Nie. Zostanę przy tej biednej.\n— No, to się nie dowiesz. Do widzenia.\nNie spojrzał na Brzezową, ogarnięty już inną myślą, i wyszedł gwiżdżąc.\nNa dworze wyprostował się i wstrząsnął, jakby go dreszcz przeniknął.\n— Łatwiej nawet w ich Boga uwierzyć, niż udawać dwa tygodnie. To nie moja specjalność. Brr! Jakie to męczące! Trzeba kończyć, bo nie wytrzymam.\nTę stronę ostatnio edytowano 14 mar 2019, 21:29.


DLA RODZICÓW – Strona 2 – Kryzysowi.pl – psychologiczne know-how w pigułce\nKIM SĄ KRYZYSOWI?\nDLA RODZICÓW, PSYCHOLOGIA\n28 września 2015 3 komentarze\nDzieci nie mogą powstrzymać przemocy. Dorośli tak.\nIle razy słyszałeś powyższą groźbę – w sklepie, na poczcie, placu zabaw?\nO tym, że bicie dziecka jest złe i w żadnym stopniu niewychowawcze (a do tego karalne) wiadomo już dawno. Niestety mimo tego wciąż znajdują się ludzie, którzy dzielą klapsy na te „złe” i te „pedagogiczne”. O ile w przypadku znęcających się nad dzieckiem sąsiadów sytuacja jest dość klarowna (zgłaszamy sprawę na policję, podajemy adres, oczekujemy interwencji, składamy zeznania), to co zrobić, gdy widzimy matkę szarpiącą córkę na przystanku, czy ojca dającego klapsa synowi w centrum handlowym? Jak reagować?\nARTYKUŁY, DLA RODZICÓW, PSYCHOLOGIA, ROZWÓJ OSOBISTY, ZDROWIE PSYCHICZNE\n10 sierpnia 2015 2 komentarze\nNiektórym urlop kojarzy się ze słońcem, plażą i drinkiem z palemką, innym – ze stresem i katorgą. Jak to się dzieję, że czas, który ma służyć zregenerowaniu zamiast dodawać energii jeszcze ją odbiera?\nARTYKUŁY, DLA RODZICÓW\n14 zasad szczęśliwej rodziny\n9 lipca 2015 Brak komentarzy\nSzczęśliwa rodzina to taka, która ma swój własny kod i swoje zasady. Wchodzisz do jej domu i od progu czujesz, że jest w niej coś niezwykłego. Może to sposób, w jaki się do siebie zwracają? To, jak na siebie patrzą? Może to zapach świeżo upieczonego chleba pomieszany z aurą szacunku i bezwarunkowej akceptacji? Co, tak naprawdę, wyróżnia szczęśliwe rodziny i co można zmienić w swojej na lepsze?\nARTYKUŁY, DLA RODZICÓW, RELACJE\nJak odciąć emocjonalną pępowinę? Sposoby na toksycznych teściów\n2 lipca 2015 Brak komentarzy\nKadr z filmu „Monster in law” (pol. „Przepis na teściową”).\nGdy myślimy o nieodciętej emocjonalnej pępowinie, najczęściej przychodzi nam do głowy maminsynek i jego zaborcza matka. Nie zawsze jednak toksyczne relacje na linii rodzic – dorosłe dziecko występują w tej konfiguracji. Kobiety również mają problem z odseparowaniem się (najczęściej) od swych matek. Niezależnie od tego, która strona nie odcięła jeszcze pępowiny – rzutuje ona w ogromnie niekorzystny sposób na aktualny związek, prowadząc nieraz partnerów do ostateczności… Pytanie – w jaki sposób odciąć pępowinę, by tworzyć szczęśliwy związek i jednocześnie dobrze żyć z rodzicami?\nEmocjonalna pępowina – największy wróg małżeństwa + TEST\n10 czerwca 2015 11 komentarzy\nJedną z dość częstych przyczyn nieudanego małżeństwa jest nieodcięta pępowina jednego lub dwojga partnerów. Budzi ona irytację, gniew, żal, aż w końcu prowadzi do zmęczenia sobą i wszechogarniającej bezradności. Z pępowiną na tapecie nie ma szans na udany związek. Partnerzy nawet często nie są świadomi jej podstępnej, niszczącej obecności. To przez nią partner lub partnerka, jak bumerang, wraca do rodziców, od których jest wciąż emocjonalnie zależny, a jako dojrzały człowiek – nie powinien.\nDziękuję Ci Mamo za…\n26 maja 2015 Brak komentarzy\nJak często wypowiadamy te trzy słowa? I dlaczego Dzień Matki powinien być obchodzony przez 365 dni w roku?\nDziecięca biblioteczka stworzona przez Czytelników + wyniki konkursu\n25 kwietnia 2015 Brak komentarzy\nCzytelnicy drodzy! Dzięki wam udało się stworzyć mini dziecięcą biblioteczkę. Oprócz proponowanych przez was pozycji, także uroczyście ogłaszam, do kogo przyjdzie jedyny w swoim rodzaju egzemplarz Bajek Pomagajek. :)\nBajkowa Niania, czyli bajki pomagajki dla najmłodszych + konkurs!\n1 kwietnia 2015 9 komentarzy\nDzisiaj wyjątkowy post, dotyczący bajek terapeutycznych. Czym one są, do jakich dzieci są skierowane i jaki jest ich cel, przeczytacie poniżej. Po co czytać dziecku zwykłe bajki, jeśli można czytać „Bajki Pomagajki”? :)\nPrzygotowałam dla was również pierwszy w historii bloga KONKURS!\nARTYKUŁY, DLA RODZICÓW, POGROMCY MITÓW\n„Oszczędzaj rózgi, a zepsujesz dziecko”? – obalamy mit „dobrego” klapsa\nTAK – klaps jest formą przemocy. Dziwi mnie sposób, w jaki niektórzy próbują ją sobie racjonalizować. Dziś obalimy mit „dobrego” klapsa, ponieważ NIGDY NIE JEST ON DOBRĄ metodą wychowawczą.\nZero spamu - tylko wartościowe treści.\nJestem psychologiem, trenerem, interwentem kryzysowym w trakcie szkolenia.\nKryzysowi.pl to miejsce skierowane do nastolatków i młodych dorosłych, w którym poruszam tematy związane ze zdrowiem psychicznym, pielęgnowaniem uważności oraz projektowaniem spełnionego życia.\nPSYCHICZNE OSIĘDBANIE – WYWIAD Z JUSTYNĄ…\nCzego pragną mężczyźni? 12 rzeczy, których oczekuje…\nJak odkryć, co chcę robić w życiu? 5 kroków do…\nCopyrights by Iga Będkowska 2016


• FENG SHUI - STRONA KONSULTANTA WŁODZIMIERZA BULIŃSKIEGO - katalog.inforam.pl\nTytuł Feng Shui - strona konsultanta Włodzimierza Bulińskiego\nadres strony www.fengshuiwlade.com\nNazwa firmy Buliński Włodzimierz F. U. WLADEX\nSłowa kluczowe konsultant feng shui, bazi, konsultacje feng shui, wykres domu, fengshui, feng shui\nSpołeczność Strony domowe ludzi\nIwona Rzeszut - strona domowa\nStrona domowa Iwony Rzeszut. Zawiera notkę biograficzną, galerię zdjęć i muzyki oraz pozostałe informacje związane z działalnością artystyczną. Witryna jest zrealizowana na bazie autorskiego systemu cms i jej zawartość będzie sukcesywnie rozszerzana. Treść strony jest elektroniczną wizytówką i skierowana jest do osób zainteresowanych muzyką akordeonową w profesjonalnym wykonaniu. Formularz kontaktowy pozwala na szybkie wysłanie wiadomości email bez konieczności użycia klienta poczty elektronicznej.\nStrona domowa Kamila Sekścińskiego\nStrona domowa Kamila Sekścińskiego. Strona domowa o mnie, Zabielu, historii mojej rodziny, stworzonych stronach internetowych przeze mnie. Na stronie znajdziecie galerię zdjęć, linki do ciekawych stron, tapety do pobrania, a także zrobione przeze mnie nutki jako DJ Kamlo. Można tu też obejrzeć najlepsze skecze popularnych polskich kabaretów. Będę tutaj także zamieszczał ciekawe fakty i zagadki historyczne.\nNa wstępie nie napiszę mądrych słów, bo i tak nikt ich nie przeczyta. Jest jednak trochę treści o mnie, które przedstawiam na tej stronie. Głównym celem strony jest przedstawienie mojej osoby oraz umożliwienie szybkiego kontaktu ze mną za pomocą formularza kontaktowego lub komunikatorów internetowych. W dziale współpraca przygotowałem propozycję dla chętnych, którzy chcą zaistnieć w Internecie tak jak ja. Natomiast w dziale linki przedstawiam pracę mojego autorstwa, które wykonuję z ogromną pasją oraz strony z moimi zainteresowaniami. Ogromnie cieszę się, że udało Ci się dotrzeć do tego miejsca w Internecie gdzie możesz dowiedzieć się kilka słów o mnie. Masz pytania? Nie bój się pisać. kliknij i napisz. Mariusz Czajkowski\nStrona Radnego Rady Osiedla Chojny Dąbrowa\nStrona prezentuje sylwetkę oraz działania Roberta Kazuła w Radzie Osiedla Chojny-Dąbrowa, czyli największego łódzkiego osiedla pod względem liczby mieszkańców. Działania Radnego skupiają się przede wszystkim na tematyce sportu, edukacji oraz zaniedbanej przez lata osiedlowej infrastruktury (chodników, dróg itd.). Dodatkowo na stronie powstał blog polityczny, który odnosi się do bieżących wydarzeń nie tylko na terenie osiedla Chojny-Dąbrowa, ale również wydarzeń i wiadomości w Łodzi. Strona jest doskonałą wizytówką pod przyszłe wybory samorządowe.


Babka z kaszy kukurydzianej - przepisy na babka z kaszy kukurydzianej z popularnych blogów - Str 5 - Durszlak.pl\nBABECZKI Z KASZY KUKURYDZIANEJ Z ŻURAWINĄ 125\nKasza kukurydziana z miodem 74\nBrr zmino ! Gdzie to słońce? Ja rozumiem,jesień,,,ale no gdzie to słońce?! W chłodny poranek najlepszy miód..a do miodu kasza. W tym wypadku kukurydziana. Składniki : 2 szklanki mleka 1 szklanka wod Zobacz więcej\nBABECZKI Z KASZY KUKURYDZIANEJ Z MALINOWĄ... 285\nBez pieczenia!! No i mój kolejny eksperyment z kaszką kukurydzianą, która mi bardzo zasmakowała. Jak się okazuje świetnie sprawdza się we wszelkiego typu deserach- szczególnie tych na zimno. Tak właśn Zobacz więcej\nKasza kukurydziana – prawdziwe must eat! 314\nciasto jaglane, czekoladowe! 154\nZdrowe i pyszne ciasto jaglane z musem waniliowym, malinami i jeżynami... pycha! Największa zaleta tego ciasta - możesz zjeść ile chcesz :) Nie zawiera mąki ani cukru, za to dużo zdrowej kaszy i otręb Zobacz więcej\nCudowna pogoda, taka ... wiosenna ;) Mam ochotę zanurzyć się w zmarzniętej jeszcze nieco ziemi i poczuć jak sie budzi. Uwielbiam wczesne dni wiosny, kiedy wszystko odżywa po zimowym śnie. Uwielbiam de Zobacz więcej\nPlacuszki z kaszy kukurydzianej 13\nCzas przygotowania: 40 minut Czas chłodzenia: kilka godzin Porcje: 2 Kasza kukurydziana… …nie jest u nas, co prawda, szczególnie popularna, ale warto po nią sięgnąć, chociażby ze względu na rozległy w Zobacz więcej\nKASZA KUKURYDZIANA Z KASZTANAMI I DAKTYLAMI 53\nDzisiaj śniadanie na słodko! Delikatna polenta z wyśmienitymi kasztanami oraz słodkimi daktylami! Można podać ją również na podwieczorek ;) Składniki: 4 łyżki kaszy kukurydzianej kilka kasztanów jadal Zobacz więcej\nbabka z kaszy jaglanej | ekspansja smaku Strona główna dania główne drugie dania zupy zupa krem Wielkanoc babki serniki Ciasta tradycyjne Świąteczna sałatka z ananasem i szynką Jajka nadziewane piecza Zobacz więcej\nKasza kukurydziana z rodzynkami 165\nPropozycja śniadaniowa, szczególnie polecana w okresie zimowym. Ponieważ to zimą i jesienią powinniśmy zaczynać dzień ciepłym śniadaniem, które ogrzeje nasz organizm. Kasza kukurydziana należy do pro Zobacz więcej\nBlok waniliowy z żurawiną i płatkami kukurydzianymi - Inne słodkości - W kuchni i ogrodzie - bloog.pl Bloog Kuchnia załóż bloga zaloguj MENU W kuchni i ogrodzie Blok waniliowy z żurawiną i płatkami ku Zobacz więcej\nThis Page has moved to a new address: Mama Alergika Gotuje - MAG: Babka z Kaszy Jaglanej i Komosy Ryżowej (bezglutenowa) Sorry for the inconvenience… Redirection provided by Blogger to WordPress Migra Zobacz więcej\nBabka gotowana budyniowa 212\nBabka gotowana na budyniach jest niezwykle delikatna, taka trochę kołaczowa. Długo utrzymuje świeżość, ba powiedziałabym, że z dnia na dzień jest co raz lepsza. I jeszcze jedno, babka jest bezglutenow Zobacz więcej\nKotlety z brokuła i kaszy kukurydzianej 128\nSkładniki: brokuł (1 szt.) kasza kukurydziana (3/4 szklanki) suszone pomidory w zalewie (5 szt. + łyżka zalewy) por (ok. 10 cm łodygi) sok z połowy cytryny mąka ziemniaczana (1 łyżka) sól pieprz czarn Zobacz więcej


Strony poświęcone hobby. Prywatne strony z różnymi zainteresowaniami, jak i również miejsca w których można wymienić zdanie dot. różnych "zajawek".\nFotografia przyrodnicza. Fotografia artystyczna. Dębski Jarosław.\nWielotematyczna autorska galeria fotografii Jarosława Dębskiego. Zdjęcia dokumentujące współczesną Polskę, jej przyrodę i życie mieszkańców. Fotografie przyrodnicze, artystyczne i podróżnicze. Dzika, pierwotna przyroda. Ciekawe miejsca i atrakcje turystyczne. Galerie ukazujące fotografie polskich zamków, ruin, dworów i pałaców, zabytków i zjawisk atmosferycznych, zwierząt i roślin. Rejony geograficzne: góry, morze, puszcze i lasy, mazury. Krajobrazy i pejzaże. Parki narodowe, rezerwaty, ogrody zoologiczne i zagrody pokazowe.\nAstrologia, tarot i telewizja internetowa - Romy zaprasza!\nZapraszam do świata ezoteryki (kurs astrologii on line dla osób chcących rozpocząć samodzielną naukę astrologii, dla chcących nauczyć się interpretacji własnego horoskopu urodzeniowego, oraz dla osób samodzielnie uczących się mowy tarota, plus moja oferta usług ezoterycznych), oraz do świata telewizji internetowej (tylko dobrze opisane, z miniaturami stacje telewizyjne nadające w jęz.polskim, angielskim, niemieckim).\n.::Contendo - Grupa Fotograficzna::.\nStrona Grupy Fotograficznej Contendo - nasze fotografie, opisy wydarzeń kulturalnych z regionu, nasze działania (projekty, filmy, wystawy, plenery, warsztaty). Zapraszamy! Na stronie działy: O nas - w nim przybliżamy sylwetki członków grupy Galeria - nasze fotografie oraz zdjęcia z wydarzeń kulturalnych Nasze działania - opisy filmów które zrealizowaliśmy, plenerów naszej grupy, oraz wystaw które zorganizowaliśmy Nasze projekty - opisy projektów w których braliśmy udział: Make a Connection oraz MMK 2006 (Młodzi Menedżerowie Kultury 2006) Prasa - artykuły o naszej grupie Podziękowania - dział dla wszystkich którzy nam pomagali :) Linki - ciekawe linki (tematyka: sztuka, fotografia, film, itp.) Zapraszamy!\nPrywatna strona freelancera zajmującego się projektowaniem w programie photoshop i flash. Znajdziesz tutaj wiele wartościowych i darmowych porad z zakresu projektowania grafik i tworzenia stron www. Szukasz darmowych porad, tutoriali do flasha i actionscript to na pewno znajdziesz coś dla siebie. Zapraszam wszystkich interesujących się grafiką i nowoczesnymi, multimedialnymi technologiami.


Bezpieczeństwo Zakupy : Buty do biegania polska sklep\nKorzystamy z najnowocześniejszej technologii szyfrowania, aby chronić Twoją kartę kredytową / dane osobowe. Możesz złożyć zamówienie za pomocą szyfrowania SSL (Secure Socket Layer).\nCertyfikaty cyfrowe szyfrują dane za pomocą technologii SSL, która jest standardową metodą ochrony komunikacji internetowej. Protokół SSL zapewnia szyfrowanie danych, uwierzytelnianie serwera, integralność wiadomości i opcjonalne uwierzytelnianie klienta dla połączenia TCP / IP. Ponieważ SSL jest wbudowany we wszystkie najważniejsze przeglądarki i serwery sieci Web, po prostu instalacja cyfrowego certyfikatu włącza ich możliwości SSL.\nSSL zawiera dwie mocne strony, 40-bitowe i 128-bitowe, odnoszące się do długości klucza sesyjnego; Generowane przez każdą szyfrowaną transakcję. Im dłuższy klucz, tym trudniejsze jest złamanie kodu szyfrującego. Nasza strona wykorzystuje 128-bitowe szyfrowanie. Większość przeglądarek obsługuje 128-bitowe sesje SSL, czyli tryliony razy większe niż 40-bitowe sesje.\nBezpieczna wymiana handlowa\nAby zapobiec nieuprawnionemu dostępowi, zachować dokładność danych i zapewnić prawidłowe wykorzystanie informacji, wprowadziliśmy w życie odpowiednie procedury fizyczne, elektroniczne i administracyjne w celu zabezpieczenia i gromadzenia informacji zbieranych online. Zgodnie z ustawą o sprawiedliwej wierzytelności kredytowej bank nie może ponieść odpowiedzialności za ponad 50 dolarów oszukańczych opłat. W przypadku nieupoważnionego używania karty kredytowej należy powiadomić dostawcę karty kredytowej zgodnie z jego zasadami i procedurami raportowania.


Lipiany - Nowe narzędzia i procedury do pracy terapeutycznej z dziećmi z rodzin z problemem alkoholowym - "Rodzina Miśków"\ndodano: 2017-08-23 07:26:11\nFundacja ETOH realizuje na zlecenie Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych projekt Opracowanie nowych narzędzi i procedur do pracy terapeutycznej z dziećmi z rodzin z problemem alkoholowym - nazwa własna projektu „Rodzina Miśków”.\n„Rodzina Miśków” to zestaw narzędzi i procedur do pracy terapeutycznej z dziećmi z rodzin z problemem alkoholowym składający się z kompletu misiów: mamy, taty, córki i syna, poduchy oraz broszury zawierającej spojrzenie na zabawę - konspekt ćwiczeń z użyciem Misiów. Zadanie finansowane ze środków NPZ na lata 2016-2020.\nJeśli jesteś zainteresowany otrzymaniem "Rodziny Miśków" dla swojej placówki zapoznaj się z informacjami - "Czytaj całość".\nWarunkiem przystąpienia do projektu, tj. otrzymania rodziny misiów wraz z konspektem zajęć (broszurą) jest:\nprowadzenie przez placówkę zajęć socjoterapeutycznych dla dzieci z rodzin z problemem alkoholowym;\nzadeklarowanie wykorzystania pluszaków i broszury do pracy z tą grupą odbiorców;\nwypełnienie ankiety ewaluacyjnej w trakcie realizacji projektu i przesłanie sprawozdania z realizacji zajęć na adres PARPA (w terminie do pół roku od chwili otrzymania zestawu miśków).\nWyposażenie placówek zajmujących się pracą z dziećmi z rodzin z problemem alkoholowym w nowe pomoce do zajęć;\nPodwyższenie standardu pracy poprzez wykorzystanie nowych materiałów i pomocy terapeutycznych;\nPoszerzenie warsztatu pracy.\nRozszerzenie oferty dla dzieci i młodzieży poprzez wykorzystanie Przytulanek w procesie pomocy.\nW projekcie weźmie udział 500 placówek wsparcia dziennego i innych miejsc udzielających pomocy dzieciom z rodzin z problemem alkoholowym. Po zakwalifikowaniu się do projektu placówka będzie zobowiązana do wpłacenie opłaty organizacyjnej w wysokości 20 zł.


Brylujący dziś w mediach Elon Musk ma tylko licencjat z fizyki i ekonomii. Nadchodzi era samouków - Focus.pl\nJuż tylko jedną trzecią wiedzy zdobywamy w szkole – dzięki internetowi stajemy się w coraz większym stopniu samoukami. I dobrze, bo samodzielna edukacja rozwija najlepiej\nGdy się zachwycamy, wszystko staje się osiągalne, a uczenie przebiega samoistnie – mówi André Stern, i jako dowód potwierdzający te słowa przedstawia... siebie. Włada pięcioma językami, jest kompozytorem, gitarzystą, lutnikiem, dziennikarzem, fotografem, informatykiem, autorem bestsellerowych książek, prelegentem wygłaszającym rocznie 200 odczytów. I nigdy nie chodził do szkoły! Stern zawdzięcza wszechstronne i niestandardowe wykształcenie rodzicom. Ojciec prowadził prywatną szkołę w Paryżu, matka była nauczycielką.\nOboje mieli więc wiedzę i doświadczenie pozwalające na przeprowadzenie niezwykłego eksperymentu pedagogicznego. Nie chodziło o zastąpienie szkoły zwykłą edukacją domową. André i jego siostra nie korzystali z podręczników, nie realizowali żadnego programu. Umiejętnie sterowani przez rodziców uczyli się tego, co w danym momencie ich interesowało. Bez nakazów, ocen i ograniczeń czasowych. Jeśli wciągnęła ich muzyka, matematyka, historia faraonów czy język niemiecki, mogli zajmować się tylko tym nawet przez osiem godzin dziennie.\nDziś Stern ma 46 lat, może zatem z perspektywy dorosłego człowieka spoglądać na swoje dzieciństwo i analizować efekty pomysłu rodziców. Chociaż jest zdeklarowanym zwolennikiem alternatywnych metod kształcenia, nie podważa sensu istnienia tradycyjnej szkoły. Problemem nie jest bowiem sama instytucja, lecz jej podejście do ucznia. – Przychodzimy na świat jako bomba potencjału i tracimy go, gdyż pozwala się nam na rozwijanie tylko niektórych talentów. W rezultacie „stajemy się uproszczoną wersją tego, kim moglibyśmy być” – przekonuje Stern. Na poparcie tej tezy przywołuje wyniki badań prof. Arko Gosha z Instytutu Neuroinformatyki uniwersytetu w Zurychu. Porównanie aktywności mózgu u nastolatków i przedstawicieli starszego pokolenia wykazało, że młodzi ludzie mają znacznie bardziej rozwinięty ośrodek odpowiedzialny za poruszanie kciuka.\nWyjaśnienie przyczyn nie nastręczało trudności – to efekt korzystania ze smartfonów i konsoli do gier. Jedną z cech mózgu jest bowiem neuroplastyczność, czyli zdolność tworzenia nowych połączeń między neuronami. To dzięki niej nabywamy nowych umiejętności, uczymy się, adaptujemy do rozmaitych zadań. Uzdolnienia zależą więc nie tylko od genów, bo przecież nikt nie rodzi się z talentem do obsługi smartfona. To potencjalna umiejętność, którą – podobnie jak wiele innych – można rozwinąć lub nie. Czy to oznacza, że wystarczy odpowiednio trenować mózg, by – podobnie jak mięśnie – nabierał mocy? Wychodząc z tego założenia, rodzice posyłają dzieci od najmłodszych lat na zajęcia dodatkowe, lecz efekty zazwyczaj rozczarowują. André Stern odwołując się do własnych doświadczeń, wyjaśnia, dlaczego.\nOn mógł całkowicie poświęcić się temu, co go w danym momencie pasjonowało. Swoje zajęcia traktował jak zabawę. Rodzice nie występowali w roli nauczyciela, lecz przewodnika podsuwającego pomysły, udzielającego rad. André nauczył się płynnie czytać dopiero w wieku 10 lat, wcześniej pochłaniała go bowiem muzyka. Ale gdy odkrył przyjemność, jaką daje lektura książek, nie trzeba go było do niej zmuszać. Nauka niemieckiego zajęła mu tylko cztery miesiące. Nie były to jednak lekcje przerywane co 45 minut dzwonkiem, po którym zaczynała się matematyka czy biologia. Dziś po niemiecku wygłasza wykłady i pisze książki. Mógł zaspokajać dziecięcą ciekawość zgodnie z własnym rytmem, bardziej bawiąc się niż ucząc, tak długo, jak chciał. Szkoła tego dać nie może, ale – i to jest główne przesłanie Sterna – gdyby nie tyle egzekwowała wiedzę, ile nią zaciekawiała, mogłaby podtrzymywać naturalny entuzjazm, z jakim się rodzimy.\nDziecko wszystko robi z pasją, którą w imię dostosowywania do norm obowiązujących w społeczeństwie wyhamowują rodzice, szkoła, otoczenie. „Gdy się hamuje, trzeba potem popychać, jednak entuzjazmu już się nie wskrzesi” – mawia Stern. A entuzjazm to paliwo dla mózgu, bo radość, jaką wywołuje, sprzyja uwalnianiu neuroprzekaźników i rozwojowi ośrodków odpowiedzialnych za różne umiejętności. Nie tylko za sprawność kciuka. André Stern jest przykładem stuprocentowego samouka. Ale nawet on, chcąc poszerzyć wiedzę o sztuce średniowiecza, chodził na wykłady do Collège de France, a budowania gitar uczył się pod okiem lutnika. Dlatego podkreśla, że nie ma znaczenia, czy podstawową wiedzę zdobywa się w szkole,czy poza nią, ważne by nie „wyhamować” i zajmować się tym, co zaciekawia, intryguje. O to najpierw mogą zadbać rodzice, potem trzeba już powalczyć samemu. Taką drogę najczęściej wybierali ci, którzy realizując swoje pasje, zmienili świat.\nREWOLUCJA BEZ DYPLOMU\nDwie wielkie rewolucje technologiczne – przemysłowa i informatyczna – były w dużej mierze dziełem samouków. James Watt pracował jako mechanik w wytwórni przyrządów naukowych uniwersytetu w Glasgow. Nieustannie coś ulepszał, co dostrzegł jeden z profesorów i poprosił go o naprawę uszkodzonego atmosferycznego silnika parowego napędzającego pompy i dmuchawy. Mechanik przyjrzał się urządzeniu i zamiast je remontować, zaczął kombinować, jak zmienić jego konstrukcję, by pochłaniało mniej energii. Problem tak wciągnął Watta, że skonstruował pierwszą maszynę parową. Dzięki niej rewolucja przemysłowa mogła ruszyć pełną parą. Inni jej pionierzy też nie legitymowali się dyplomami. George Stephenson, projektant pierwszego parowozu, pracował jako kontroler w przepompowni wody.\nBracia Orville i Wilbur Wright rzucili studia, by zająć się produkcją i sprzedażą rowerów. Chcieli zarobić na realizację ich pasji – oderwania się od ziemi. Cel osiągnęli, zbudowali pierwszy samolot. Technicznym samoukiem był też Robert Fulton. Studiował malarstwo, a przeszedł do historii jako konstruktor pierwszego statku parowego. Wiek później jego śladem podążył William Gibbs. Zgodnie z rodzinną tradycją zdobył dyplom prawnika i ekonomisty, ale bardziej interesował się planami statków. Najpierw je kopiował, potem zaczął rysować własne projekty. Niektóre pomysły, m.in. wodoszczelne grodzie zmniejszające ryzyko zatonięcia zainteresowały marynarkę wojenną. Popłynęły fundusze i Gibbs z bratem mógł założyć własną firmę projektową. W czasie II wojny światowej 63 proc. amerykańskich okrętów wojennych zbudowano według jego planów!\nGENIUSZE I KOMPUTERY\nHistoria powtórzyła się w naszych czasach. Specjalistyczny serwis internetowy Stack Overflow szacuje, że 69 proc. twórców oprogramowania komputerowego to samoucy. Większość z nich otrzymała średnie wykształcenie, ale dalej szli już własną drogą. Tak jak ci najwięksi. Bil Gates rozpoczął studia licencjackie na Harvardzie, ale szybko zrezygnował i wrócił do pasji z dzieciństwa. Już jako 13-latek znajdował luki w systemach operacyjnych komputerów udostępnianych szkole na ściśle określony czas przez różne firmy. Dzięki temu mógł z nich korzystać bez limitu i za darmo. Jak dalej potoczyła się jego kariera – wiadomo. Steve Jobs, współtwórca Apple, wytrzymał na studiach prawniczych tylko semestr. Larry Ellison męczył się przez dwa lata na Uniwersytecie Stanowym Illinois, potem zaliczył tylko semestr na chicagowskim. Wolał biznes – założył firmę Oracle, która wyrosła na największego światowego producenta oprogramowania i systemów zarządzania bazami danych dla przedsiębiorstw.\nBrylujący dziś w mediach Elon Musk zdobył jedynie licencjat z fizyki i ekonomii. Chociaż przyznano mu stypendium, na Uniwersytecie Stanforda studiował przez... dwa dni! Po co mu dyplom, skoro już w wieku 10 lat nauczył się programowania, a jako 12-latek zarobił pierwsze pieniądze, sprzedając zaprojektowaną przez siebie grę? Do elitarnego grona pionierów rewolucji informatycznej dołączył jako twórca internetowego systemu płatniczego PayPal.\nPoza brakiem dyplomów wyższych uczelni komputerowych geniuszy łączy jeszcze jedno. Rodzice nie „wyhamowywali ich naturalnego entuzjazmu”. Wręcz przeciwnie, już w dzieciństwie kupowali im komputery i pozwalali odkrywać możliwości tych urządzeń. A ich nieustannie przybywa i jak pisze w książce „The\nArt of Self-Directed Learning” (Sztuka samokształcenia) propagator alternatywnych metod nauczania Blake Boles „dzięki internetowi nastała złota era dla samouków”. W sieci znajdą wszystko, czego potrzebują, od odpowiedzi na proste pytania po wykłady i kursy na poziomie uniwersyteckim.\n– Uczniowie zdobywają dziś w szkole tylko jedną trzecią wiedzy. Większość czerpią z innych źródeł, od rodziców, korepetytorów i z internetu – szacuje prof. Małgorzata Żytko, kierownik Katedry Edukacji Szkolnej i Kształcenia Nauczycieli Uniwersytetu Warszawskiego. Chcąc nie chcąc, wszyscy stajemy się więc w coraz większym stopniu samoukami. Dostęp do wiedzy przestał być problemem, gdyż za pośrednictwem internetu można, nie ruszając się z miejsca i nie płacąc\nczesnego, korzystać z dorobku prestiżowych uczelni świata. Sebastian Thurn prowadził na Uniwersytecie Stanforda zajęcia z informatyki i sztucznej inteligencji. W 2011 r. zorganizował internetowy kurs z wykładami, zadaniami domowymi, testami i egzaminem końcowym. Zgłosiło się 160 tys. chętnych z całego świata. Ale gdy rosło wirtualne audytorium, zmniejszała się frekwencja na rzeczywistych wykładach Thurna. Zaniepokojony naukowiec zaczął sprawdzać, dlaczego traci\nsłuchaczy. Okazało się, że studenci płacący rocznie kilkadziesiąt tysięcy dolarów czesnego też woleli się uczyć samodzielnie, za pośrednictwem internetu.\nDo końca kursu wytrwało 40 tys. uczestników. Po takim sukcesie Thurn zrezygnował z „wykładania dla 20 osób” i uruchomił internetowy serwis Udacity, zwany uniwersytetem online. Jego ukończenie nie jest równoznaczne z uzyskaniem dyplomu Stanforda, ale daje specjalistyczną wiedzę na poziomie tej uczelni. Już trzy miliony osób, najczęściej prowadzących własne biznesy, skorzystały z tej możliwości samokształcenia. Dwukrotnie więcej użytkowników ma platforma Coursera też założona przez naukowców ze Stanfordu, która udostępnia online kursy prowadzone przez ponad 100 placówek naukowych, w tym uniwersytety: Columbia, Yale, Princeton i Duke. Jednak miano najpopularniejszego nauczyciela i jednego ze stu najbardziej wpływowych ludzi świata tygodnik „Time” przyznał Salmanowi Khanowi. Samoukowi.\nPo studiach technicznych na MIT Khan pracował w funduszu hedgingowym, lecz zrezygnował, by zająć się tym, co go pasjonowało: pedagogiką. W 2006 r. uruchomił wirtualną szkołę Khan Academy. Na jej stronie internetowej zaczął umieszczać filmy z miniwykładami. Dziś jest ich już 9 tys. Największe wrażenie robi jednak liczba uczniów. Strony z edukacyjnymi filmami odnotowały 580 mln wejść; testy i ćwiczenia rozwiązywano 3,8 mld razy! Według szacunków „Psychology Today” z Akademii Khana regularnie korzysta 10 mln osób. Łatwiejsze wykłady to pomoc dla tych, którzy czegoś nie zrozumieli w szkole, trudniejsze – idealne narzędzie dla samouków pogłębiające ich zainteresowania, odpowiadające na pytania. Tak powinna zdaniem Khana działać szkoła epoki internetu, do której coraz mniej przystaje tradycyjna metoda nauczania: słuchaj, powtórz, zapamiętaj.\nRewolucyjny pomysł zyskał rzeszę zwolenników, którzy podchwytują go i adaptują w swoich krajach. Jego entuzjastą jest m.in. prof. Lech Mankiewicz z Centrum Fizyki Teoretycznej PAN. To on zainicjował akcję tłumaczenia wykładów Khan Academy na język polski – efekt można zobaczyć na stronie edukacjaprzyszlosci.pl, którą otwiera informacja: „8 000 000 obejrzanych filmów”. – Już niedługo świat podzieli się na tych, którzy potrafią korzystać z takich narzędzi jak internetowa akademia i tych, którzy tego nie robią, wpadając w pułapkę standaryzowania programów i systemów nauczania. A im więcej ujednolicania, tym mniej miejsca na kreatywność i innowacyjność, bez których nie dogoni się świata – wyjaśnia prof. Mankiewicz. Jak każdy rewolucyjny pomysł, również ten doczekał się krytyków. Wytykają Khanowi naiwną wiarę, że komputer może zastąpić nauczyciela i brak wiedzy pedagogicznej. Odpowiada im krótko: „Nie jestem nauczycielem, ale czy to oznacza, że nie powinienem zajmować się biznesem?”.\nNIEMOŻLIWE, CZYLI MOŻLIWE\n„Samouk wyróżnia się tym, że gdy szkoła lub praca przestaje odpowiadać celowi, do którego dąży, nie trzyma się ich kurczowo. Schodzi z wydeptanej ścieżki, odrzuca kompas i mapę. Wkracza na dziewiczy, nieznany teren, biorąc pełną odpowiedzialność za siebie, swoją karierę i życie” – podsumowuje Blake Boles w „Sztuce samokształcenia”. Tak dzieje się w każdej dziedzinie. I każda właśnie samoukom zawdzięcza wiele przełomowych dokonań. Gdzie byłoby dziś kino bez Stevena Spielberga, który nie ukończył ani uniwersytetu, ani szkoły filmowej? Bez Woody’ego Allena, który po tygodniu zrezygnował z nauki na Uniwersytecie Nowojorskim? Bez Quentina Tarantino, który zakończył edukację w wieku 16 lat na rzecz pracy w wypożyczalni kaset wideo? Hans Zimmer, zdobywca dwóch Oscarów, kompozytor muzyki do ponad 120 filmów, wyznał, że jego edukacja muzyczna trwała dwa tygodnie (tyle wytrzymał z nim nauczyciel gry na fortepianie). Podpatrywał innych, założył zespół, nawiązał współpracę z zawodowymi kompozytorami i wspiął się na szczyt. Jimmy Hendrix też uczył się gry na gitarze sam, a został wzorcem, do którego porównuje się innych wirtuozów.\nNowe szlaki w malarstwie przetarli Paul Gauguin – z zawodu urzędnik giełdowy i Vincent van Gogh – protestancki misjonarz. Samoucy odcisnęli swe piętno nawet w architekturze. Jeden z symboli Nowego Jorku – spiralny gmach Muzeum Guggenheima – zaprojektował Frank Lloyd Wright, który naukę na Uniwersytecie Stanowym Wisconsin przerwał po dwóch semestrach. Pół wieku później wręczono mu jednak dyplom... doktora honoris causa. Wright zaprojektował ponad 500 obiektów i został klasykiem współczesnej architektury. W jego dorobku znalazł się m.in. projekt rezydencji Henry’ego Forda – samouka, który zaczynał jako praktykant u zegarmistrza, a kończył jako twórca najpotężniejszego koncernu samochodowego świata. Ford pokpiwał z udzielających mu wskazówek utytułowanych doradców, że „ekspert to ktoś, kto ci mówi, czego nie można zrobić”. Samoucy nie słuchają ekspertów, lecz siebie. Dlatego mogą robić to, co innym wydaje się niemożliwe – zmieniać świat.\nstudia wykształcenie elon musk\nW ciągu kilku dni Elon Musk (prawdopodobnie) zachorował na COVID-19, wysłał w komos astronautów NASA a jego produkująca elektryczne auta firma została...


Na dziś AI jest na poziomie psa i to tylko niektóre elementy\nJednym z tematów wiodących podczas mojej wizyty w Redmond w Microsoft była oczywiście sztuczna inteligencja. Hasło, które zdominowało rok 2017, jeśli chodzi o branżę technologiczną.\nMicrosoft podobnie jak inne duże firmy technologiczne również podąża tym trendem skupiając się w projektach badawczych i rozwojowych nad portfolio usług z zakresu AI. Robią to jednak moim zdaniem z zimną głową rozumiejąc, gdzie dziś jesteśmy jeśli chodzi o sztuczną inteligencję i dokąd zmierzamy\nTo cię zainteresuje Konsola która wywróciła rynek do góry nogami kończy dzisiaj 16 lat!Byłem w kampusie Microsoftu\n# Źle rozumiane AI\nBardzo często interpretujemy nowe trendy przez własne doświadczenia. A ponieważ w tym przypadku ich nie mam, to do głosu dochodzą legendy i mity. Jednym z nich jest zagrożenie związane z rozwojem sztucznej inteligencji lub też rozumienie AI jako naprawdę oddzielnego, niezależnie myślącego i rozwijającego się bytu. Tymczasem prawda jak zwykle jest dużo bardziej przyziemna - to, co dziś określamy mianem AI, to rozwiązania mające elementy samodzielności, ale absolutnie niesamodzielne, nie potrafiące myśleć czy interpretować faktów. Technologie pozwalają dziś na tworzenie rozwiązań uczących się, bazujących na doświadczeniu, możliwości analizy dużych ilości danych itp. To jednak nadal są szczątkowe części, które dopiero po połączeniu w całość mogą dać namiastkę prawdziwej sztucznej inteligencji.\nPodczas bardzo ciekawej sesji z Rico Malvarem (szef naukowców i inżynierów w Microsoft Research) opowiadając o tym, co robią w MS, jeśli chodzi o sztuczną inteligencję wypowiedział się też bardzo ciekawie na temat tego, na jakim poziomie rozwoju AI dziś jesteśmy.\nJeden z uczestników zapytał jak blisko jesteśmy do momentu, w którym komputer będzie posiadał ludzką inteligencję. W odpowiedzi usłyszeliśmy, że mówi się iż w niektórych rozwiązaniach AI jesteśmy blisko poziomu inteligencji psa, ale w innych niestety nadal bardzo daleko (od psa). Osiągnięcie sztucznej inteligencji na poziomie człowieka jest jeszcze naprawdę bardzo daleko.\nCzy Microsoft wreszcie dokopie Playstation 4? Xbox One X podoba się klientom JS Jakub Szczęsny\nW chwili obecnej naukowcy i inżynierowie mierzą się z zupełnie nowymi rodzajami danych, jakie systemy i komputery muszą przeważać i interpretować. Ludzki mózg robi to w sposób naturalny i potrafi z takich danych wyciągnąć sens, obecne rozwiązania AI jeszcze tego nie potrafią.\n# Celem AI jest wsparcie ludzi\nCelem na dziś dla takich firm jak Microsoft nie jest jednak budowa sztucznej inteligencji jako niezależnego bytu, ale rozwiązań opartych na AI wspierających ludzi i ich prace. I to stwierdzenie moim zdaniem wydaje się być sensowne również biznesowo. Usługi i rozwiązania oparte na sztucznej inteligencji potrafią już dziś zmienić sposób funkcjonowania wielu branż, wielu zawodów i profesji. Wraz z rozwojem AI będzie jednak rosło zapotrzebowanie w innych dziedzinach życia. Obecnie nasza praca skupia się w dużej mierze na wytwarzaniu i produkowaniu w przyszłości natomiast będziemy tworzyć zawody oparte na pracy z danymi i informacjami.\n# Gdyby jednak AI było zagrożeniem\nMimo to, że AI ma być wsparciem dla ludzi, to nadal wiele zagadnień wymaga standaryzacji i wspólnego podejścia do pojawiających się nowych, do tej pory nieznanych technologiom wyzwań. Są to zarówno zagadnienia moralne jak i technologiczne. Warto też kontrolować przemiany, jakie za sprawą AI zajdą w społeczeństwie i zachowaniach społecznych. Dziś trudno o nich jeszcze rzeczowo rozmawiać, ale chociażby problem zastępowania maszynami ludzi na liniach produkcyjnych daje nam przedsmak tego, z czym możemy mieć do czynienia, kiedy to "inteligentne" maszyny wejdą do innych branż i zawodów.\nPartnership for AI, to inicjatywa największych firm technologicznych na świecie, czyli min. Microsoftu, Apple, Amazona, Google, Facebooka, IBM. Nie przypominam sobie, aby przy pojawieniu się czy początkowym rozwoju jakiejkolwiek innej technologii powstało tego typu "porozumienie". Rozwój sztucznej inteligencji spowodował jednak, że giganci technologiczni widzą olbrzymie szanse, ale też i zagrożenia chcą współpracować, aby wypracować wspólne standardy. Oczywiście możemy nie wierzyć w to, że duże korporacje robią coś tylko dla dobra społeczeństwa. Tak naprawdę jednak tego typu porozumienia czy stowarzyszenia mają też cel samokontroli nad rozwojem nowej technologii.\nJakie są główne zadania czy też cele Partnership for AI? Przede wszystkim budowa standardów, Microsoft podkreśla również, iż ważna jest edukacja i transparentność budowanych rozwiązań. Dlatego celem Partnership for AI jest też zbudowanie platformy komunikacyjnej dla różnego rodzaju branż i zawodów po to, aby przedstawiać zagadnienia, problemy i rozwiązania związane z rozwojem tej technologii i żeby wspólnie nad nimi pracować.\n# AI dla każdego\nMicrosoft podczas swoich sesji mówił bardzo dużo o demokratyzacji technologii związanej z AI. Ich celem jest, aby każda firma miała dostęp do wypracowanych przez nich rozwiązań i mogła korzystać z siły obliczeniowej jaką oferują w Azure. Demokratyzacja ta ma oczywiście też sens komercyjny, ale jest też oczywiście korzyścią dla klientów, którzy nie muszą sami budować od nowa rozwiązań dla rozpoznawania mowy, przetwarzania obrazów, semantycznego wyszukiwania rozumienia języka naturalnego itp. Te wszystkie technologie już dziś MS oferuje w swojej paczce usług Cognitive Service. Proponuję pobawić się dla przykładu rozwiązaniem captionbot.ai, które rozpoznaje, co jest na obrazku i generuje opis obrazka. Jest to technologia, która jest min. wdrożona w Office, gdzie wgrywając obrazek możemy automatycznie wygenerować jego opis. Rozwiązanie nie jest idealne, ale tak jak wszystko, co bazuje na machine learning, uczy się na swoich pomyłkach.


Jak działają immunotoksyny\npiątek, 21 czerwiec 2013 06:17\nimmunotoksyny, nowotwory, komórki nowotworowe,\nImmunotoksyny posiadają pewien walor w terapii nowotworów, w porównaniu do klasycznych metod leczenia z użyciem leków przeciwnowotworowych. Ściślej rzecz ujmując większość leków unicestwia jedynie komórki dzielące się, a imunotoksyny wykazują także zdolność unicestwienia komórek nowotworowych, które zaprzestały się dzielić.\nNiezmiernie istotne jest całkowite ich unicestwienie by nie dopuścić ich na ponowną drogę podziałów. Ważną ideą było połączenie przeciwciał z radioizotopami. Takie kombinacje można zastosować celem wykrycia i dokładnego zlokalizowania oraz opisania przerzutów nowotworowych posiadających nawet 3 mm średnicy. Metoda ta obecnie należy do najczulszych sposobów wykrywania przerzutów nowotworowych. Kiedy przeciwciało antynowotworowe połączymy z radioizotopem emitującym promieniowanie złożone z cząsteczek posiadających wysoką energię, wówczas możemy oczekiwać że ten ''lek'' po przedostaniu się do nowotworu będzie unicestwiał komórki nowotworowe. Powyższa metoda terapii posiada dodatkowy walor w porównaniu z zastosowaniem imunotoksyn lub innych sposobów immunoterapii. Komórki nowotworowe wykazują skłonność do mutacji i jeśli posiadamy przeciwciało rozpoznające jakiś antygen spoczywający na komórkach nowotworowych,a którego nie ma na komórkach prawidłowych, to musimy mieć świadomość tego, że jest on obecny jedynie na części komórek nowotworowych.\nZatem immunotoksyna unicestwi jedynie te komórki, które posiadają ten antygen, a połączenie przeciwciała z radioizotopem dzięki emisji wysokoenergetycznych cząsteczek unicestwi wszystkie komórki w otoczeniu nawet te położone w głębi nowotworu i mające antygen lub nie. Próbuje się zastosować przeciwciała z radioizotopami: jod 31 czy itr 90 w terapii nowotworów u ludzi, jednak i tutaj prócz sukcesów spotykamy porażki, pod postacią toksycznych symptomów ubocznych. Nie można bowiem zapobiec napromieniowaniu przez izotopy również tkanek prawidłowych, sąsiadujących z nowotworem lub całkowicie wyeliminować ich migrację do szpiku kostnego, gdzie wpływają szkodliwie na prędko dzielące się komórki krwiotwórcze.\nźródło: książka autorów W.Feleszko, J.Gołąb, M.Jakóbisiak, W.Lasek, T.Stokłosa, R.Zagożdżon pt. „Odkrycia medycyny. Fascynująca immunologia”\ntekst ukazał się również w 'Chironie Gorzowskim'\nzdjęcia : Wikimedia Commons\nRak piersi tematem tabu dla Polek\nPolska daleko w tyle w leczeniu raka prostaty\nWięcej w tej kategorii: « W upalne dni pij dużo, ale unikaj alkoholu Immunotoksyny w walce z nowotworem »


Nowa promocja bukmacherska LV BET - mecz o superpuchar\n4 sierpnia 2017 Skuteczne obstawianie\nStawiaj dzisiaj na zdobywcę pucharu pojedynku o Superpuchar Europy! Konfrontacja nadzwyczajnych drużyn futbolowych. Uznane marki staną vis-a-vis siebie w pojedynku o superpuchar Europy. Jeśli potrzebujesz darmowych typów bukmacherskich na to wydarzenie to posiadamy dla Was nasze typy także szczegółową promocję z owej okazji. A w rzeczywistości, jest to bonus naszego kontrahenta inaczej buka LV BET.\nJeśli rozgrywka kolosów Real Madryt vs Manchester United zakończy się rzutami karnymi, zyskasz zwrot osobistej stopy za chybiony kupon.\nO nadchodzącej i innych ofertach LVBET piszemy tutaj\nMaksymalny zwrot to 100 ZŁ. Oraz nie czekaj tylko typuj mecz o superpuchar i zarabiaj.\nNasz typ na przedstawiony pojedynek to:\nsukces REALU MADRYT.\nZasady promocji LVBET :\n2.W promocji biorą udział typujący, jacy zaryzykują zakład na odszukanie Real Madryt – Manchester United, które odbędzie się w dniu 08.08.2017, a zakład ów pokaże się chybiony. Jeśli będzie to zakład kombi to zwrot będzie możliwy w przypadku, gdy jedynie selekcja na pojedynek Real Madryt – Manchester United pokaże się klęska, a kolejne selekcje będą wygrane.\n3.O ile w pojedynku Real Madryt – Manchester United dojdzie do konkursu rzutów karnych, typer dostanie zwrot osobistej stawki za przegrany zakład.\n4.W promocji wezmą udział przedmeczowe kupony singiel na pojedynek Real Madryt – Manchester United, także przedmeczowe kupony kombi, w jakich przynajmniej jeden zakład został zawarty na pojedynek Real Madryt – Manchester United.\n5.Minimalny kurs kuponiku kwalifikujący się do refundacji to 1.50.\n6.Minimalna stopa kuponiku pozwalająca wziąć udział w promocji to 20 ZŁ.\n7.W promocji biorą udział zakłady ustawione wyłącznie ze pieniędzy własnych.\n8.Maksymalna suma zwrotu to 100 ZŁ.\n9.Oddanie w postaci dodatku zostanie przyznany na konto w dniu 09.08.2017, do 17:00.\n10.Dodatek jest ważny 30 dni.\n11.Przyznany bonus podlega 1-krotnemu obrotowi po przeliczniku minimalnym 1.75.\n12.Wymagania tyczące się obrotu spełniają kuponiki, zagrane po przeliczniku minimalnym 1.75 także zakłady combi, jakich łączny kurs to 1.75 lub wyższy.\n13.Na jednego użytkownika przypada jedynie jeden dodatek.\n14.Oferta skierowana jest wyłącznie do pełnoletnich typerów (18+).\n15.W razie próby wyłudzeń albo nadużyć promocji, LV BET zastrzega sobie prawo do zamknięcia konta użytkownika i konfiskaty innych na nim pieniędzy.\n16.W razie jakichkolwiek wątpliwości, wszystkie decyzje podjęte przez LV BET zostaną sławne za rozstrzygające.


Tajna wizyta w prosektorium - Sprawa Olewnika - rp.pl\nAktualizacja: 02.02.2010, 01:32\nKrzysztof Olewnik (fot: Krzysztof Wojda)\nKto i po co w dniu znalezienia zwłok Krzysztofa wszedł do prosektorium, gdzie je złożono? Czy był to biegły, który pobrał próbki do badań? Wyjaśniają to gdańscy śledczy\n„Rz” dotarła do nowych faktów świadczących o tym, że w 2006 r. podczas identyfikacji zwłok Krzysztofa Olewnika działy się rzeczy dziwne i sprzeczne z procedurami. Ustaliliśmy, że w dniu, w którym znalezione szczątki umieszczono w prosektorium, ktoś w tajemnicy, bez obecności prokuratora, wszedł do środka. Poniżej dalsza część artykułu\nGdańscy śledczy badający błędy w sprawie Olewnika interesują się dziwną wizytą, na której ślad właśnie trafili.\nJaki był przebieg zdarzeń? Zwłoki Krzysztofa odkryto 28 października 2006 r. nad ranem. Tego samego dnia przetransportowano je do prosektorium w Olsztynie. Zostały tam do 30 października – wtedy przeprowadzono sekcję zwłok i ogłoszono wyniki badań DNA. Miały potwierdzać, że to szczątki Olewnika – dzisiaj nie ma tej pewności.\nZ informacji „Rz” wynika, że 28 października po południu ktoś wszedł do prosektorium. Przebywał tam kilkadziesiąt minut. Informacje o tym wejściu „Rz” potwierdziła w dwóch niezależnych źródłach. Skąd wiadomo, że ktoś wchodził?\n– Do prosektorium można było wejść tylko po uprzednim wstukaniu specjalnego kodu, który wyłączał alarm – mówi informator „Rz”. – Ten kod znali tylko biegli i ochrona budynku.\nKażdorazowe wstukanie kodu było automatycznie zapisywane w komputerze firmy ochraniającej prosektorium.\nJak dowiedziała się „Rz”, kilka dni przed ekshumacją szczątków Olewnika (miała miejsce 26 stycznia) prokurator z Gdańska w asyście policji i technika zjawił się u właściciela firmy ochroniarskiej. Wyjęli twardy dysk z komputera firmy, by sprawdzić zapisane tam dane. Dzięki temu dowiedzieli się o potajemnej wizycie w prosektorium 28 października 2006 r.\nZ ustaleń „Rz” wynika, że do budynku nie wchodzili ochroniarze. Czy wchodził któryś z biegłych? – To trzeba będzie wyjaśnić podczas przesłuchań – mówi nasze źródło.\nZidentyfikowanie tej osoby jest konieczne, by ustalić, kiedy pobrano do badań próbki zwłok Krzysztofa. Do dziś nie wiadomo bowiem, kto i kiedy wziął do analizy główki kości. Biegły patolog Zygmunt Antoni G. w protokole sekcyjnym napisał, że próbki pobrano podczas sekcji 28 października. Tylko że tego dnia sekcji nie było – w każdym razie nie ma jej śladu w dokumentach.\nCzy biegły wziął próbki podczas tej nigdzie nieodnotowanej wizyty? Jeśli tak, dlaczego nie było z nim prokuratora i dlaczego nie spisano protokołu?\nProkuratura Apelacyjna w Gdańsku, zasłaniając się dobrem śledztwa, milczy.\nZ biegłym Zygmuntem Antonim G. „Rz” nie udało się skontaktować. W jego telefonie komórkowym włącza się automatyczna sekretarka.\nmasz pytanie, wyślij e-mail do autorów: [mail=g.zawadka@rp.pl]g.zawadka@rp.pl[/mail], [mail=m.kowalewski@rp.pl]m.kowalewski@rp.pl[/mail]


Między stołami szła para w średnim wieku i pani pytała o słodycze dla cukrzyka, wskazując na swego męża, który nie odzywał się nic.\nMusi być napisane na opakowaniu, że jest dla diabetyka – mówiła, odrzucając produkty z ksylitolem i fruktozą a także te, na których zaznaczone było, że są bez cukru.\nNa placu szału nie ma z tego rodzaju produktami bo są drogie i ciężko schodzą, choć na przykład mój ulubiony sprzedawca ma w ofercie kawę odchudzającą, ale to nie ma nic do rzeczy bo co innego wydziwianie a co innego specjalna żywność dla chorego.\nSzła więc pani, prowadząc nieszczęsnego cukrzyka za sobą i dopytywała się po kolei o te cukierki, czekolady i ciastka, aż wreszcie dotarła do pana Krzyśka, handlującego piżamami, który zerwał się na równe nogi ze stołeczka i głosem pełnym zachęty zawołał – oczywiście, są, są piżamy dla diabetyka!\nPrzypominam - jutro święto podwójne, więc markety nieczynne!\noj, ramiona mi same skaczą :DDD\nemka 18 maja 2013 09:21\njaki miły Pan :)))\nna pewno osłodził Panu gorycz bezowocnego poszukiwania :)))\nlaviolette 18 maja 2013 10:17\nto się nazywa mieć marketing we krwi!\nEcho 18 maja 2013 10:25\n...i zaoferowal ... piżame z kory .. w kwiatuszki... z falbankami :D\nKneź 18 maja 2013 11:34\nRzeczywiście, bardzo dietetyczny produkt :D\nSwoją drogą, chciałbym odrobinkę sprowadzić te "dietetyczne produkty" do właściwych proporcji. Fruktoza jako cukier prosty jest wchłaniana nieomalże natychmiast do organizmu, powodując natychmiastowy skok cukru w organizmie, podobnie jak glukoza, a bardziej niż sacharoza. Reklamowanie jej dla cukrzyków wynika jedynie z tego, że podobno jest słodsza i dlatego można jej używać mniej - możliwe, nie jestem aż tak bardzo przekonany - rzecz bardzo subiektywna.\nSłodycze dla cukrzyków, to nic innego jak słodycze o obniżonej zawartości węglowodanów, lub cukrów. No więc zaglądamy do składu i dowiadujemy się, że to dietetyczne cudo składa się głównie z węglowodanów i tłuszczu, więc nie dość, że w efekcie jemy cukier, to jeszcze z prawie czystym tłuszczem. Obniżona zawartość o powiedzmy 30% to w porównaniu z czym? Można napisać na każdym produkcie że ma obniżona zawartość cukru o 30% albo obniżony indeks glikemiczny - wróbelek tez ma jedna nóżkę bardziej!\nTic tac - o to jest produkt dla cukrzyka! Ma tylko dwie kalorie!!! Zajrzyjmy do składu: cukier, maltodekstryny, fruktoza, skrobia ryżowa - same cukry! Każda drażetka zawiera 2 kcal - pamiętacie reklamę, "tylko dwie kalorie"? Drobna różnica - nie dwie kalorie tylko dwie kilokalorie - tysiąc razy więcej niż w tej reklamie!!!\nKsylitol, inulina - jedno jest metabolizowane przy minimalnym poziomie insuliny, drugie nie jest trawione, czyli w sumie bezpieczne. A tak naprawdę to chyba tylko stewia jest bezpieczna. A tak naprawdę to najlepiej szczaw, sałata i szpinak - smacznego! :D\nKneź 18 maja 2013 11:37\nZa powtórzenie przepraszam - nie sprawdziłem co napisałem :D\nNika 18 maja 2013 12:38\nhehe:)I co kupiła Pani diabetyczną pidżamkę?\nTen Pan Krzysiu to Kleparzowy żartowniś etatowy:)\nHana 18 maja 2013 16:12\nJaskółka 18 maja 2013 17:15\nFajny ten pan z ofertą piżamy. Lubię takich, którzy wesoło ofiarują swą "pomoc".\nZ żywnością a dla diabetyków kłopot. Współczuję im obu.\nAnonimowy 18 maja 2013 21:19\nMój syn jest cukrzykiem od 6 stego roku życia.Wszystkie słodycze dla cukrzyków są słodzone aspartamem,a ten jest szkodliwy.Lepiej jest kupić normalne słodycze,cukrzyk może sobie na nie pozwolić jak ma niedocukrzenie,lub po prostu od czasu do czasu coś małego zjeść i wstrzyknąć więcej insuliny.Tak samo jest z wszystkimi produktami lait,jest w nich aspartam i inne szkodliwe słodziki,a w czekoladzie lait więcej tłuszczu. miki\nTaką ofertę z pidżamką niech Pan Krzyś wsadzi sobie głęboko w doopę i nie drwi z chorych ludzi....,Dziwię się tylko,że Pani zadrwiła z tak poważnej choroby ,oby Pani i najbliższych to choroba nie dotknęła,ciekawe,czy będzie Pani hihihi,albo hahaha.... do śmiechu! Obrzydliwe:))\nmalgosiaK 19 maja 2013 00:01\nCzy ten swiat zwariowal????\nKlarko trzymaj sie i nie daj sie sprowokowac !\nKlarka Mrozek 19 maja 2013 07:42\nniedawno ktoś na pierwszym blogu zadał mi pytanie, dlaczego mam tak mało komentarzy w stosunku do ilości wejść. Nie pamiętam ile ich tam jest, chyba kilkanaście tysięcy ale dla kogoś to mało. Miałam ochotę odpisać - bo połowę wywalam;)\nco tu również robię.\nmalgosiaK 19 maja 2013 09:37\nTak trzymac:) wywalac na zbity pysk, w koncu to Ty tu jestes krolowa i mozesz obciac leb komu chcesz:::)))\nmalgosiaK 19 maja 2013 09:39\nI milej niedzieli oczywiscie::::)))\nMiśka 19 maja 2013 00:05\ncena popularności Małgosiu, trolle i frustraci mają pole do popisu;/\nStardust 19 maja 2013 06:35\nKlarka sie nie przejma:) Najczesciej choroby rozne dotykaja tych co biora zycie za bardzo serio:))\nKlarka Mrozek 19 maja 2013 07:01\nna szczęście prawie zawsze chorzy mają poczucie humoru i nie robią z siebie męczenników.\nz okazji imienin stryka życzyliśmy mu zawsze, aby mu odrosła noga, którą stracił w wypadku, a kto wymyślił te makabryczne życzenia? - on sam!\na kiedy miałam mieć usuwanego guza, noc przed operacją śniło mi się, że chirurg wycinał mi coś i rzucał kotu pod stół, rano opowiadałam to siostrze i śmiałyśmy się jak wariatki.\nmiłej niedzieli Klarko!\nCórcia i mama 19 maja 2013 10:19\nNoszę takie cukierki przy sobie, ale u nas to norma, sa w każdym sklepiku, na każdej stacji benzynowej, a mnie w razie potrzeby dodają "kopa" :)\nzielnik hani 19 maja 2013 11:16\nWszystkich słodyczy można skosztować będąc diabetykiem jak się ma spadek cukru. Wiadomo w odpowiednich ilościach żeby nie przegiąć!!! Albo serniczek i na rowerek, jedno i drugie przyjemne:)))


Tyrol w Austrii - ciekawostki o Tyrolu. Wesoły Wieżowiec\nAlpy, Austria, Tyrol, Tyrol ciekawostki, Wildermieming\nLubisz ciekawostki o Tyrolu? Oto jedna z nich: mały podróżnik z Polski trafił pod alpejskie szczyty, do miejscowości Wildermieming w północnym Tyrolu\nAustria jest kolejnym krajem, który odwiedził Wesoły Wieżowiec. Siedziba Partii Dobrego Humoru (Good Humor Party) z papieru, tym razem trafiła do regionu Tyrol w Alpach Wschodnich.\nDokładniej, do wioski Wildermieming. Jest tam piękny domek, w którym pod koniec lat 90. kręcono popularny (emitowany też w Polsce w TVP2) niemiecko-austriacki serial „Doktor z Alpejskiej wioski” („Der Bergdoktor”). Teraz trafia tu wielu turystów, aby budynek obejrzeć na własne oczy. Na zdjęciach powyżej widzimy też dolinę rzeki Inn, a w głębi szczyty alpejskich Sztubajów.\nUśmiechniętą siedzibę Partii Dobrego Humoru zaprosili do Tyrolu mieszkający tu Elżbieta Fazel i Wojciech (Adi) Gatz, od teraz członkowie najbardziej wesołej organizacji świata.\nNa zdjęciach: wieżowiec PDH w austriackim Tyrolu\n• Lista dotychczasowych „wieżowców”


HAND-MADE wystąpi na jazzowej scenie legnickiej Caffe Modjeska - akt - Legnicka Gazeta Teatralna\nWojtek Staroniewicz jako "najbardziej melodyjny polski saksofonista" grał na głównych scenach Jazz Jamboree, Warsaw Summer Jazz Days poprzedzając koncert Kenny Garett'a, Chick'a Corei i Davida Sancheza. Jest jedynym polskim saksofonistą, który został zakwalifikowany do półfinału Międzynarodowego Konkursu Improwizacji Jazzowej w Waszyngtonie (USA) w 1991 roku.\nJego zespół gra nowoczesny jazz z elementami muzyki klubowej, funku, drum'n'bassu pozostając jednak w głównym nurcie jazzu akustycznego lat 60 -tych. Nietypowe brzmienie zespołu powstało dzięki zaskakującemu połączeniu saksofonu, gitary i akordeonu. Grający na akordeonie Cezary Paciorek niejako na nowo definiuje rolę tego instrumentu w jazzie. Świeżość i lekkość gitarowych improwizacji Macieja Grzywacza oraz doskonały timeing i energia jednej z najlepszych polskich sekcji rytmicznych: Lemańczyk - Sowiński jest dobrze znana i ceniona przez polskich fanów jazzu.\n29 marca godz.19.00\nWojciech Staroniewicz - saksofony ,Cezary Paciorek – akordeon, Maciej Grzywacz – gitara, Piotr Lemańczyk – kontrabas, Tomasz Sowiński - perkusja\n"Mamy do czynienia z dziełem całkowicie współczesnym, a nie jak zwykle w polskim jazzie z nagraniem, które mogło powstać 20 lub 10 lat temu, ale powstało obecnie z czystego zapóźnienia naszego środowiska względem Nowego Jorku czy Londynu."\n"Staroniewicz nagrał wraz z Paciorkiem, Grzywaczem, Lemańczykiem i Sowińskim płytę znakomitą. Bezsprzecznie najlepszą w swojej karierze, pełną pomysłów, energii, zmian nastroju; w sposób wyważony czerpiącą zarówno z tradycji, jak i z jazzowej współczesności."\nJarosław Kurek - Kuryer Sopocki\n"Jego kwintet przedstawia muzykę będącą mieszanką technicznej biegłości rodem z lat 80. z komedowskim zaśpiewem popartym brzmieniem akordeonu. Wypada to bardzo ciekawie, zwłaszcza że i kompozycje podkreślają walory muzyków. Staroniewicz dysponuje własnym tonem saksofonu, kojarzącym się z latami sześćdziesiątymi, co ciekawie koresponduje z obraną stylistyką."\nGrzegorz Mucha - Diapazon\n"Już same kompozycje determinują nastrój płyty i odbierane wrażenia. Brzmią one bardzo współcześnie a jednocześnie są sympatyczne w odbiorze. Nie są "przerafinowane". Te pozytywne wrażenia potęgują bardzo ciekawe aranżacje i oryginalne brzmienie uzyskiwane przez zespół. Gra Wojciecha Staroniewicza zarówno w tematach jak i w partiach solowych robi wrażenie bardzo dojrzałej. Nie ma tu "fajerwerków" i upajania się własną techniką. Jest natomiast mistrzowskie budowanie nastroju i perfekcyjne frazowanie. To bardzo szlachetne, intelektualne granie."\nTrzeba przyznać, że grupa ma wiele atutów. Jest nim na pewno klasa samego lidera zespołu, ze swobodą poruszającego się po różnych rejonach jazzu. Ze swadą i temperamentem podchodzi do jazzowych standardów, potrafiąc jednocześnie wydobyć wszelkie odcienie i niuanse zawarte w takich autorskich kompozycjach jak "Screwdriver dance" czy "Next Door".\nMonika Malessa - Drohomirecka Kuryer Sopocki\n"Kolejna po "Karamboli" autorska płyta Wojciecha Staroniewicza i kolejny fascynujący jazzowy set. Od początku do końca intrygujące kompozycje, przemyślane aranżacje z odrobiną muzycznego szaleństwa, rewelacyjne wykonanie".\nKrzysztof Kuczkowski - Gitara i Bas + Bębny\n"Staroniewicz jest jednym z tych artystów, którzy mają odwagę ponieść artystyczne ryzyko i nie ograniczają się li tylko do grania "bezpiecznych", "oswojonych" dźwięków".\nRobert Buczek - Jazz Forum


Kostka brukowa Wielkopolska - sprawdź - Palmers - katalog stron\nStron: 1611, Stron oczekujących: 1, Gości online: 13,\nPrzedsiębiorstwo W. M. K. Brzozowscy działa od 1995 roku. Od początku działalności trudnimy się sprzedażą i również dystrybucją materiałów budowlanych, kostek brukowych i również galanterii betonowej. Jesteśmy bezpośrednim dystrybutorem znanych a oprócz tego cenionych firm takich jak DREWBET, LIBET S. A., czy ZPB KACZAMREK. Nasza oferta to zbiór usług i również towarów w dalszym ciągu wzbogacany o nowsze, modniejsze oraz spełniające bieżące potrzeby rynku pozycje. W propozycji firmy znajdują się kostki brukowe, krawężniki, obrzeża, palisady a także co niemiara innych. Każdemu klientowi dokonującemu u nas zakupów oferujemy sporządzenie bezpłatnego projektu planowanej powierzchni z kostki brukowej a oprócz tego transport oraz rozładunek towaru celowy docelowym. Namawiamy do odwiedzenia naszego sklepu internetowego. Na wybrane produkty udzielamy nawet dwudziestu% rabatu!\nszczecin (6), przepisy kulinarne (5), portal (6), Wroclaw (5), przepisy (5), przepisy na ciasta (5), samochody (7), portal kulinarny (5), prawnik (6), blog (11)


"DGP": rośnie w Polsce spożycie alkoholu - FARMAKOTERAPIA\n"DGP": rośnie w Polsce spożycie alkoholu\nAutor: KL, PAP/rynekaptek.pl 04-09-2019, 14:36\nWraca moda na wódkę. Jej ceny nie rosną, przez co jest coraz łatwiej dostępna - pisze "DGP" (Fot. Archiwum)\nBieżący rok jest drugim z rzędu, w którym sprzedaż napojów alkoholowych rośnie - podaje "Dziennik Gazeta Prawna" powołując się na dane Nielsen Polska.\nJak podaje "DGP" dynamika osiągnięta do końca czerwca już kilkukrotnie przekracza tę z pierwszego półrocza 2018 r., ale też z całego ubiegłego roku. Polacy wypili w 2018 r. ponad 143 mln litrów mocnego alkoholu, o 6,7 proc. więcej niż przed rokiem.\nJak podaje dziennik, powrót do mocnych alkoholi zaczynają odczuwać policja i pracodawcy.\nPrzypomnijmy. Znaczący wzrost spożycia wódki po kilku latach jego utrzymywania się na stałym poziomie ok. 3 l na osobę, odnotowano już w 2017. Jak ustalono, obecnie Polak wypija rocznie średnio 3,3 litra tego alkoholu.\nJak informowała nas PARPA z szacunków WHO wynika, że w Polsce wielkość spożycia napojów alkoholowych będzie rosła. Wśród krajów europejskich nasz kraj jest w pierwszej piątce tych, w których przewiduje się największy wzrost w tym obszarze. Szacuje się, że w 2025 r. spożycie w Polsce może wynieść 12,3 l alkoholu na jednego mieszkańca.\nZ tego powodu Agencja na początku 2019 r. apelowała o wprowadzenie skutecznych działań zmniejszających spożycie alkoholu. Jak mówił nam wcześniej Krzysztof Brzózka, ówczesny dyrektor PARPA koszty ponoszone na walkę z nadużywaniem alkoholu to opłacalna inwestycja dla państwa. Szacuje się, iż koszty ponoszone z powodu utraconej produktywności w wyniku przedwczesnej umieralności z powodu nadużywania alkoholu i uzależnienia wynoszą w Polsce ok. 30 mld zł.


Aby terapia była wartościowa i przyniosła oczekiwane efekty, to wymaga od pacjenta i psychoterapeuty dużego zaangażowania. Psychoterapia jest formą pomocy dla osób, które borykają się z różnymi problemami. Terapia grupowa jest bardzo dobrym rozwiązaniem\ndla osób, które nie chcą być sam na sam z lekarzem, ale także jest forma otwarcia się na inne osoby. Ważne jest, by dobrać taką grupę, w której ludzie mają podobne problemy. Terapia to długa droga i trzeba dać sobie dużo czasu na to, by wrócić do momentu w życiu, w którym było lepiej.\nRok 2020 - czy znaleźć psychologa?Czy można znaleźć kardiologa samemu?


Czy zastanawiamy się nad tym, żeby stosować ściany jednowarstwowe? | Zamilsteel\nPodczas stawiania domu ważnych będzie dużo przeróżnych spraw, a co się z tym łączy, musimy się nad nimi wszystkimi niesamowicie uważnie zastanowić.\nDlatego właśnie powinno się sprawdzać różne oferty, a w dodatku jeszcze musimy się dowiedzieć, jakie rozwiązania okażą się być u nas odpowiednie.\nCzy sprawdzaliśmy na ile wytrzymałe okazują się być ściany jednowarstwowe?\nJeśli ustawiamy mury, powinniśmy się zastanowić jak grube powinny one być oraz z czego konkretnie mają być zrobione. Powinno się dowiedzieć jakie możliwości podarują nam ściany jednowarstwowe i zastanowić się, czy wypełnią one u nas swą rolę.\nOdwiedź naszą stronę. Tam czekają na Ciebie nowe niebywale ciekawe wątki. Robimy dla Was dalsze wątki (http://metfix.com.pl/oferta/osprzet-zeglarski/kotwice-nierdzewne/) i będziemy zobowiązani, jeśli je przeczytacie.\nCo więcej, obowiązkowo trzeba wiedzieć, że będą one niesamowicie mocne, świetnie izolują ciepło, a jednocześnie takie ściany jednowarstwowe możemy robić w bardzo atrakcyjnej kwocie- ciekawy artykuł.\nCzy na dachówki cennik pragniemy przejrzeć?\nDobre zakończenie dachu jest niesamowicie istotne, bo ma nas on ochraniać przed przeróżnymi warunkami atmosferycznymi. Przez to warto zobaczyć na dachówki cennik, tak żeby wybrać te wysokiej jakości, które równocześnie będą dla nas odpowiednie kwotowo. Na szczęście jak się okazuje bez trudu na stronach różnych producentów na dachówki cennik znajdziemy, więc wszystko będziemy mieli szansę na spokojnie przyrównać.\nPrzy budowie musimy pomyśleć o wielu rzeczach, dlatego tak ważne będzie to, by niczego nie ominąć. Jedynie wówczas będziemy mieli świadomość, że będziemy usatysfakcjonowani ze swego zakupu.


Biznes (ścieżka realizowana na 2 i 3 roku) - Uniwersytet SWPS Rekrutacja 2016\nProgram studiów (studia stacjonarne)Program studiów (studia niestacjonarne) Poziom: studia I stopnia Tryb: stacjonarny i niestacjonarnyRekrutacja na rok akademicki 2016/17 zakończona! Czas trwania: 3 lata\nNa pierwszym roku uczęszczasz na zajęcia w ramach modułów podstawowych. Poznajesz fundamenty wiedzy psychologicznej oraz najważniejsze mechanizmy działania ludzkiej psychiki. Zdobywasz informacje na temat relacji międzyludzkich, zdrowia psychicznego, rozwoju człowieka, relacji między mózgiem a umysłem oraz natury ludzkich emocji. W efekcie uczysz się odróżniać potocznie wypowiadane sądy dotyczące naszego funkcjonowania od rzetelnej wiedzy w tym zakresie.\tDroga dodyplomu\tNa drugim roku kontynuujesz naukę w ramach modułów podstawowych. Rozpoczynasz też realizację ścieżki Biznes, na którą składa się 12 modułów tematycznych. Uczysz się zastosowań wiedzy psychologicznej w kształtowaniu rzeczywistości rynkowej w dziedzinie tworzenia marki, komunikacji w biznesie, oddziaływania mediów i ich sile perswazyjnej, a także zachowań politycznych. Opanowujesz również techniki radzenia sobie ze stresem w biznesie.\tW trakcie trzeciego roku podejmujesz praktyczne działania związane z tworzeniem komunikatów perswazyjnych, budowaniem strategii marketingowych w biznesie a także strategii wpływu na zachowania prośrodowiskowe. Testujesz sposoby rozwiązywania konfliktów poprzez negocjacje i mediacje oraz wypróbowujesz różne metody radzenia sobie na rynku konkurencyjnym, odnoszące się do badań marketingowych. Przygotowujesz pracę licencjacką pod okiem wybranego promotora.\tPo studiach\nPerspektywy zawodoweAbsolwenci znajdują zatrudnienie w agencjach reklamowych i PR (np. Cityboard Media), bankowości (np. BPH, Millenium, Deutsche Bank), biurach promocji miast, centrach badania rynku, mediach, firmach farmaceutycznych (np. Novartis, Medtronic), instytucjach naukowo-dydaktycznych, kancelariach adwokackich obsługujących firmy gospodarcze działające na rynku konkurencyjnym.\tKontynuacja naukiAbsolwenci studiów I stopnia mogą kontynuować naukę na studiach psychologicznych II stopnia, na specjalności Psychologia biznesu. Uniwersytet SWPS daje także możliwość poszerzania wiedzy na studiach podyplomowych, np. na kierunkach: Business English, Lider innowacyjności w organizacji – psychologia kreatywności w praktyce biznesowej, Projektowanie marki, Psychologia społeczna w zarządzaniu rozwojem organizacji, Psychologia sprzedaży i marketingu, Zarządzanie zasobami ludzkimi.\tKadra