Rafał Żebrowski, HERBERTOWIE JADĄ DO KRAKOWA\nZbigniew Herbert i jego najbliższa rodzina po prostu czuli się wygnańcami, owymi egzulami z wiersza Dlaczego klasycy. Przecież pierwszym etapem tego wiecznego oddzielenia od miejsca, w które tak serdecznie wrośli, było całkiem niebrzydkie, pełne zabytków miasteczko, ukoronowane Wawelem. Przed wojną podróż doń nie była wcale długa. Mieli też tam rodzinę, a więc kuzynów, z którymi nie utrzymywali ściślejszych stosunków. Co innego dom kapitana Edwarda Herberta (por. Guziki). Wbrew swej specjalności wojskowej całkiem nie przypominał archetypu rycerza, wręcz zachował rodzaj miękkości charakterystycznej raczej dla lirycznego artysty niż pancerniaka. W wybudowanym w spółdzielni wojskowej mieszkaniu królowała Ciocia Mila, osoba, która niegdyś musiała posiadać cnoty nieprzeciętne, o czym opowiem Państwu kiedy indziej.\nZwiązków z tym miastem familia Herbertów miała znacznie więcej. Jednym z ciekawych tego śladów jest metryka chrztu najstarszego brata ojca Zbigniewa, a mego dziadka – Bolesława Herberta. Mój pradziadek Józef Franciszek był jednym z sekretarzy prześwietnego magistratu nadpełtwiańskiej stolicy Galicji. 29 stycznia 1889 r. poślubił w katedrze lwowskiej o czternaście lat młodszą Marię Bałabanównę, córkę Józefa i Anny z domu Haller. Zięć i teść najprawdopodobniej poznali się w ratuszu, bowiem obaj działali we władzach miejskich. Rok po ślubie przyszło na świat ich pierwsze dziecko, syn Zdzisław Józef, trzymany do chrztu przez dr. Ferdynanda Weigla (1826–\n–1901) i Angelę Müller. Najprawdopodobniej więc jego ojcem chrzestnym został wybitny prawnik i polityk, poseł na Sejm Krajowy, a w przeszłości również wiceprezydent i prezydent Krakowa, będący m.in. „budowniczym” wodociągów i konnego tramwaju pod Wawelem. To, że młodzi rodzice mogli zaprosić na „kuma” tak wybitnego człowieka, świadczy o dość wysokiej pozycji Józefa w światku samorządowców galicyjskich. Niestety pierwsi dwaj jego synowie zmarli rychło, ale to już inna historia.\nRodzina przyszłego Poety była nie najgorzej sytuowana. Ojciec kierował od 1924 r. Małopolskim Bankiem Kupieckim, kilka lat wcześniej powstałą spółdzielczą instytucją finansowo-kredytową. Starał się ją nie tylko rozwinąć i ochronić w czasie gwałtownych perturbacji gospodarczych kraju, ale przede wszystkim traktował swe zajęcie jako służbę społeczną. Toteż rychło włączył się w działania zmierzające do rozwoju spółdzielczości – najpierw w Małopolsce Wschodniej, a później na forum ogólnokrajowym. Musiał więc mieć dość rozbudowane kontakty ze środowiskiem animującym spółdzielczością w Małopolsce Wschodniej, której stolicą był Kraków, co miało poważne znaczenie dla naszej opowieści.\nWychowaniu dzieci państwo Herbertowie poświęcali bardzo wiele uwagi. Toteż można z dużym prawdopodobieństwem założyć, iż co najmniej parokrotnie bywały one na wycieczkach w dawnej stolicy kraju. Niestety nie znam relacji na ów temat. Wszakoż jedna wyprawa zapisała się w pamięci familijnej na tyle mocno, że i ja o niej usłyszeć mogłem. Było to po śmierci marszałka Józefa Piłsudskiego, kiedy dla uczczenia jego pamięci w grodzie Kraka sypano kopiec. Co ciekawe, Bolesław Herbert nie był szczególnym admiratorem tej postaci historycznej. Jako prawnik, politolog, człowiek o poglądach liberalno-konserwatywnych nie akceptował lekceważenia mechanizmów demokratycznych. Uważał też, że legenda Marszałka zdominowała ówczesną narrację oficjalną o odzyskaniu niepodległości ze szkodą dla prawdy historycznej. Rozmawiał też o tym z dziećmi np. wyjaśniając, dlaczego nie uczestniczy w wyborach parlamentarnych, zwanych dziś brzeskimi. Jednak najwyraźniej nie był doktrynerem, a i musiał brać pod uwagę, że jego potomkowie chodząc do szkół publicznych spotykają się tam ze zgoła innym przekazem. Poza tym, jakże mógł się oprzeć zapałowi dzieci do tej wyprawy i uczestniczenia w dziele historycznego upamiętnienia Marszałka. A swoją drogą jedną z najważniejszych przyczyn entuzjazmu młodych Herbertów do całej eskapady była perspektywa zdobycia pamiątkowych łopatek, które mogły stać się ich łupem po przepracowaniu jakiegoś czasu przy sypaniu kopca. Skądinąd wiemy, że ów suwenir przyjmował różne formy – od mosiężnego znaczka wpinanego w klapę do niewielkiej szufelki mającej kształt szpadla. Niestety rodzicielka ma już nie pamiętała, czego dumnym posiadaczem stał się każdy z uczestników ówczesnej krakowskiej wyprawy Herbertów. Natomiast z całą pewnością nie korzystali wówczas z gościnności rodziny, a wizyty składali li tylko kpt. Edwardowi Herbertowi.\nA potem – jak sam autor Pana Cogito napisał w Lekcji łaciny – przyszli barbarzyńcy. Bolesław Herbert z pewnością był znakomicie poinformowany o tym, jakie na jego rodzinę mogą czyhać zagrożenia pod sowieckim zaborem. Rychło też stał się posiadaczem osobistych w tej materii doświadczeń. Jako dyrektor banku został wezwany przez władze bezpieczeństwa okupanta. Dość skutecznie wytłumaczył swym „interlokutorom”, że nie jest żadnym bankierem, a administratorem instytucji społecznej. Jednak dobrze wiedział, że nie należy przywiązywać zbyt dużego znaczenia do faktu, iż puszczono go wolno. W przesłuchaniu nie pojawiło się bowiem wiele istotnych wątków, np.: służby w Legionach, udziału w obronie Lwowa przed Ukraińcami i konarmią Budionnego w 1920 r., różnego typu działalności na niwie ekonomicznej, prowadzenia zajęć na wyższej uczelni. Toteż Herbertowie postanowili skorzystać z możliwości oficjalnej wymiany ludności pomiędzy oboma agresorami, którzy zniewolili Polskę w 1939 r. Bardzo sumiennie i praktycznie się do tego przygotowywali. Wówczas wszakże nic z tego nie wyszło. Dowiedzieli się bowiem, że zdarza się nierzadko, iż formalnie zakwalifikowani do przeprowadzki pod okupację niemiecką bywają poddawani – najdelikatniej mówiąc – dość okrutnym szykanom ze strony sowietów. Ryzyko wydawało się im zbyt duże, więc zrezygnowali. Niestety nie wiem, gdzie się wówczas chcieli udać, ale istnieje spore prawdopodobieństwo, że celem ich „emigracji” – tak jak w 1944 r. – mógł być Kraków.\nLegitymacja Bolesłąwa Herberta wydana w 1945 r. przez Urząd Wojewódzki w Krakowie\nPodczas okupacji niemieckiej we Lwowie Bolesław Herbert założył niewielką kasę zapomogowo-pożyczkową. O ile mi wiadomo, dążył do wznowienia działalności jakiejś formy banku spółdzielczego, który byłby oddziałem tego typu instytucji krakowskiej. Choć oba miasta wówczas należały do Generalnego Gubernatorstwa, to jednak Niemcy nie pozwolili na takie rozwiązanie w stolicy Dystryktu Galicja. Niemniej mój dziadek zdołał wydębić jakieś fundusze pochodzące właśnie z Krakowa, które wystarczyły na rozpoczęcie w bardzo ograniczonej skali kredytowania miniprzedsięwzięć gospodarczych, właściwie bardziej zasługujących na miano „samopomocowych”. Ojciec przyszłego Poety podśmiewał się, że finansuje wyłącznie „inspektorów”, czyli osoby uprawiające w inspektach pietruszkę, marchewkę i temuż podobne dobra, wówczas luksusowe. Była to w sumie taka pozytywistyczna walka o zachowanie narodowego vis vitalis, co rodzina „bankiera” rozumiała dobrze, gdyż sama zaznawała dotkliwego niedostatku żywności, a matkę zmuszało do podejmowania bardzo ryzykownych eskapad poza miasto w celu zdobycia wiktuałów. Jako dziecko słuchałem z wypiekami na twarzy jej pełnych niekłamanej dumy opowieści o swych przewagach na tym niedocenianym, ale jakże istotnym froncie światowego konfliktu.\nHerbertowie wyjechali ze Lwowa wczesną wiosną 1944 r. Nie była to decyzja łatwa. Wówczas w społeczeństwie polskim dość powszechnie uważano, że to niegodne. Nazywano to ucieczką, wręcz dezercją. Rzeczywiście nietrudno było wówczas tak uważać. Chyba niewielu lwowian wówczas zakładało, że los ich miasta jest już przesądzony i nie ma takiej siły, by zatrzymać nielitościwy wyrok. Przecież włożyli tyle wysiłku i nie szczędzili ofiar, by wytrwać w swym kresowym grodzie, zachować go dla odrodzonej Polski. Także swój niemały udział w tym dziele miał ojciec tej rodziny, o czym już wspominałem. Co prawda działy się rzeczy straszne. Wschodnia Małopolska stała w ogniu, a mordy dokonywane przez ukraińskich nacjonalistów, przy czynnym udziale czasem dotąd serdecznych sąsiadów, docierały do coraz bliższych okolic. Zdarzały się także wypadki rozlewu krwi w mieście, ale przecież już kiedy do lwiego grodu wkraczali Niemcy, niejeden świadomy powagi chwili lwowianin wstrzymywał oddech. Należał do nich i Bolesław Herbert, ale jego najbliżsi zdawali się to całkiem lekceważyć, zapatrzeni w legendę kresowej twierdzy, o której mury rozbijały się przez wieki fale kolejnych najazdów. Nie zmienili zdania nawet wówczas, kiedy 12 września 1943 r. w niewyjaśnionych okolicznościach został zastrzelony profesor Andrij Łastowećkyj, dziekan na Kursach Zawodowych, na które uczęszczała Halina Herbert, siostra przyszłego Poety, moja Mama. W akcie zemsty prof. Bolesław Jałowy, były dziekan medycyny w latach 1940–1941, został zastrzelony na ulicy we Lwowie pod wieczór 1 października. Pogrzeb tej ofiary był wielką demonstracją społeczności polskiej.\nStało się to zaledwie dwa tygodnie po zgonie najmłodszego dziecka Herbertów, Januszka. Śmierć tego nastoletniego skrzata, dziecka największych nadziei, do której z całą pewnością w normalnych warunkach by nie doszło, pogrążyła całą rodzinę w depresji. Kiedy malec konał, jego rodzeństwo leżało krzyżem w szpitalnej kaplicy, błagając o ratunek. Prawdopodobnie to wówczas moja matka zdecydowała, że będzie pediatrą, a i w drodze do twórczego powołania jej brata był to ważny moment.\nNie można zapominać, że pod koniec okupacji sowieckiej ciężkiemu wypadkowi narciarskiemu uległ sam Zbigniew Herbert. Choć opiekował się nim prof. Adam Gruca, ojczym jego ówczesnej sympatii, po zdjęciu gipsu okazało się, że ze ścięgnami jest coś nie w porządku. Nastąpiła bardzo długa i niezwykle bolesna próba ratowania pełnej sprawności młodzieńca. Była ona bezskuteczna, a wycie, dosłownie wycie, rekonwalescenta podczas wizyt rehabilitanta wypędzało nieraz najbliższych z domu nawet w największe mrozy. To potem Januszek musiał ku swemu żalowi powrócić do dziecinnego łóżeczka, gdyż miejsca na jego „dorosłym posłaniu” potrzebował okaleczony, niestety już na zawsze, brat. W czasie tych wszystkich traumatycznych wydarzeń do Lwowa zbliżał się front niemiecko-sowiecki. Na przełomie stycznia i lutego 1944 roku zaczęła się ewakuacja zakładu profesora Rudolfa Weigla, gdzie pracowały dzieci Herbertów. Tak więc Halina i Zbigniew wówczas utracili wszystkie przywileje związane z zatrudnieniem przy wytwarzaniu szczepionki antytyfusowej, a przede wszystkim wynikające z tego względne gwarancje bezpieczeństwa. W międzyczasie także unicestwione zostały możliwości kształcenia się dzieci: Haliny na Medycznych Kursach Fachowych, czyli w praktyce na konspiracyjnym Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jana Kazimierza, a w przypadku przyszłego Autora Pana Cogito, absolwenta podziemnej matury z 1943 r. – na kompletach tejże uczelni. I oto lwowski lekarz, którego nazwisko trudno odcyfrować, 16 marca 1944 r. wystawił zaświadczenie, iż Zbigniew ma chorą prawą stopę i będzie ją musiał leczyć przez osiem tygodni. Jest to dowód na to, że już wówczas Herbertowie myśleli co najmniej o tym, jak uchronić pozostałego przy życiu syna przed wyciągnięciem z domu do robót fortyfikacyjnych lub wręcz zapewnić możliwość wyjazdu.\nO wszystkim jednak zadecydować miało zdanie ojca. Charakterystyczne jest to, że choć po zgonie najmłodszej latorośli mój dziadek trwale powadził się z Bogiem, to równocześnie wyjaśniał bliskim, iż nie należy Stwórcy prowokować, lecz wręcz koniecznością jest uszanowanie cudu, który sprawił za tzw. pierwszych sowietów ocalenie tej familii przed zsyłką do łagru lub przynajmniej w stepy Kazachstanu. No i stało się. Wedle mojej oceny, w niedzielny ranek 26 marca 1944 Herbertowie zamknęli za sobą drzwi swego mieszkania przy Obozowej. Każdy z egzulów (matka, ojciec, siostra i przyszły Poeta) dźwigał dwie walizki, z tym że jedno z nich niosło dość poważnych rozmiarów rulon ze zdjętymi z blejtramów obrazami. Dostanie się do pociągu wcale jeszcze wówczas nie było zagwarantowane, gdyż do zbawczego środka komunikacji prowadził prawdziwy bieg z przeszkodami: ku bocznicy poprzez rozjazdy kolejowe; potem atak, by wedrzeć się do wnętrza; wreszcie zdobycie miejsc siedzących, które jeszcze trzeba było obronić przed rozmaitymi mundurowymi funkcjonariuszami, posuwającymi się często do bardziej drastycznych metod niż karczemne wrzaski.\nWszystko skończyło się dobrze, o ile takiego eufemizmu można użyć. Nasi uchodźcy dojechali do Krakowa następnego dnia. Pierwsza przystań była dla nich przygotowana. Stało się to za sprawą odległego kuzynostwa Bolesława Herberta, państwa Pawłowskich. Jeden z nich, Tadeusz, prowadził elegancki sklep w Stanisławowie, a będąc tam świadkiem strasznych rzeczy, kupił zawczasu małe mieszkanie właśnie w Krakowie przy ul. Wielopole, niedaleko od poczty głównej, i przeniósł się jeszcze wcześniej z rodziną do względnie bezpieczniejszej ówczesnej stolicy Generalnej Guberni. Tu Herbertowie, co z całą pewnością zostało uprzednio uzgodnione, znaleźli pierwsze schronienie. Również wspólnie z Pawłowskimi przygotowywali i obchodzili swe pierwsze święta wielkanocne „na wychodźstwie”. Tutaj też dzięki przedwojennym kontaktom ojciec miał mieć zapewnione odpowiednie stanowisko w spółdzielczej bankowości, o czym już napomykałem. Sprawa ta się przeciągała, co było bardzo frustrujące, bo przywiezione ze Lwowa środki ledwie starczały na opędzenie najniezbędniejszych wydatków i nawet nie dawały szansy na wynajęcie mieszkania, ale po kilku miesiącach i ta bariera została pokonana.\nSzczęśliwie odpowiedzi na pytanie o pierwsze wrażenia z „krakowskiego wygnania” może udzielić sam Zbigniew Herbert. Jego ówczesny najbliższy przyjaciel Zdzisław, syn zamordowanego prof. Stanisława Ruziewicza, przedstawiciela lwowskiej szkoły matematycznej, ostatniego przedwojennego rektora Akademii Handlu Zagranicznego, pozostawał wówczas z matką we Lwowie. Przyszły Poeta nie zaniedbywał żadnej okazji, by wspierać go listami oraz nie przestawał myśleć o tym, jak mu pomóc, a przede wszystkim ściągnąć do Krakowa. A że owa korespondencja się zachowała, to możemy oddać mu głos:\n[29 III 1944]\nSamym miastem jestem zdumiony, jak objawieniem, i do dziś nie mogę sobie z nim dać rady, jak młodzieniec, który pierwszy raz ubrał sztywny kołnierzyk. Otóż zastanawiający jest tu spokój (w zestawieniu z ruchem we Lwowie), a przez Starowiślną (jedna z głównych ulic) w ciągu całego dnia nie przejeżdża tyle pojazdów, ile przez Łyczaków w ciągu 1 godziny. Nastrój miasta, od którego wojna toczy się [o] 1000 km, atmosfera odmienna niż u nas, rozpanoszone burżujstwo, wypoczęte twarze, elegancki tłum (przed kinami), coś, co nas od nich zasadniczo różni. Wieczór, miasto jasno oświetlone, znów elegancki tłum (ci ludzie nie widzieli bolszewików), bardzo dużo sklepów, powaga zapięta na ostatni guzik, coś przedwojennego, ale dla nas bardzo dziwnego i śmiesznego zarazem. Całymi dniami włóczę się po Krakowie (lubię go bardzo jako całość architektoniczną, nie jako skupisko ludzi) i gryzie mnie, jak wesz śp. Weigla, tęsknota za Lwowem naszym kochanym. Tu panny (skądinąd nawet ładne, choć do naszych się nie umywały), nawet panny śmieją się sztucznie i wymuszenie. Nie widziałem nikogo, kto by szedł przez ulice i nucił sobie, kto by się uśmiechał do nieba, czy choćby idąc przez ulicę, kopał (ot, tak dla sportu) kamień. W krakowskich tramwajach (niebieskich jak karawany) nie ma nikogo, kto by się tak zabawnie kłócił jak u nas. Jest zatem jakoś smutno. Jeden plus, i to olbrzymi, to to, że jest się między swoimi w Polsce, wśród Polaków, których się rozumie i z którymi się można dogadać. Na ulicy słychać niemal wyłącznie [mówiących] po polsku. Łapanek czy innych obozów, którymi tak straszyli bracia we Lwowie, nie ma. Co jeszcze? Ale chyba tylko tyle, że jest tu moc wróbli, które są jedynymi obywatelami cieszącymi się życiem, jak przykazał św. Franciszek.\nW następnym liście dodawał:\n[1 IV 1944]\nSiedzę oto sobie w wygodnym i przyzwoitym saloniku (na ścianie Grottger, Axentowicz, Kossak, Sichulski – ten ostatni wspaniały) i rozmyślam o smutnym losie wygnanych i wydziedziczonych. Jestem przy tym potężnie najedzony i subtelnie melancholijny (nucę bez przerwy, co rozstraja nerwy wszystkim naokoło, popularne piosenki lwowskie; np. Ten drogi Lwów...).\nDzisiaj jest niedziela. Byłem w kościele Mariackim na mszy (ołtarz zrabowany, b[ardzo] przykre wrażenie, tak że przez całą „służbę bożą” kląłem wszystkich Szwabów z Frankiem na czele). Potem widziałem zmianę warty przed Wawelem (z orkiestrą i karabinami maszynowymi). W tym miejscu chciał mnie trafić, wyrażając się po lwowsku, szlag. Poszedłem wobec tego na Skałkę i rozmawiałem sobie dobrą godzinkę z Wyspiańskim; mówiłem coś o sile narodu, że wytrwamy, że historia się powtarza; i zdało mi się, że szumiała nade mną Nike z Wyzwolenia, a może to był stary wiąz, rosnący na podwórzu kościoła. Dalej szedłem szukać głosu złotego rogu – nad Wisłą. Pętałem się po bulwarach, właziłem na stołki i patrzyłem się, patrzyłem (śliczna rzeka, jak Boga kocham, nasza rzeka, polska). W końcu wróciłem do domu (nie swego), zjadłem obiad i na odmianę zacząłem myśleć o Lwowie i o Tobie, Stary Druhu. Myśli moje płynęły szeroką rozśpiewaną, wielką Wisłą, tylko że ta Wisła wpadała do Pełtwi...\nNic dodać nic ująć! No, może ów słynny i dla mnie przejmujący fragment wiersza Dlaczego klasycy:\n… ponieważ Tutykides spóźnił się z odsieczą\nwiedzą jako to cena (…)\nA może ów z Raportu z oblężonego miasta:\n… i jeśli Miasto padnie a ocaleje jeden\non będzie miasto (…)\nRzeczywiście w twórczości Herberta słowo „miasto” pada nader często i zawsze znaczy ono Lwów lub Ojczyzna, tak jak dla starożytnych Greków.\nProf. dr hab. Rafał Żebrowski, historyk, eseista, siostrzeniec Zbigniewa Herberta. Autor fundamentalnej książki o rodzinie Herbertów Zbigniew Herbert. „Kamień na którym mnie urodzono”.\n Profesor Rudolf Weigel był wówczas pośród żywych, więc albo Herbert opierał się na krążących wówczas pogłoskach, albo też miał na myśli to, iż był niegdyś w jego zakładzie zatrudniony jako karmiciel wszy. Siostra Halina, jako adeptka medycyny, rychło awansowała na preparatorkę.\n Podkreślenie Herberta oraz wyraz dość złudnego mimo wszystko poczucia bezpieczeństwa, które jednak było pochodną nastroju, jaki panował pod Wawelem.\n Pomyłka, albowiem 1 IV 1944 przypadał w sobotę.\n Hans Frank (1900–1946), generalny gubernator Generalnego Gubernatorstwa, rezydujący na Wawelu, później stracony jako zbrodniarz wojenny na mocy wyroku Międzynarodowego Trybunału Wojskowego w Norymberdze.\n Herbert pisze „szlak” i rzeczywiście znana mi jest co najmniej jedna lwowska piosenka, w której słówko to pojawia się właśnie w takiej formie.


Strona 8 | Męskie stringi | Moda męska | forum\nNapisane 07 maja 2015 - 21:51\nChris, wstydzisz się sam? Kup sobie osobiście, będziesz miał takie jakie chcesz a nie jak żonie się wydaje, że będą dobre.\nMarek jest dużo. Z polskich Key są bardzo wygodne, Henderson, z innych Bellinda.\nNapisane 07 maja 2015 - 21:54\nZacznij pierwszy od pochwalenia się wiekiem.\nNapisane 07 maja 2015 - 23:01\nCześć pochwale się pierwszy mam 36 lat a stringi też sobie nie raz sobie kupuje sam albo żona 15 lat chodzę przez cały rok w koło jestem zadowolony z firmy key cornette atlantic sensto senso odważę się pójść na basen w stringach w takiej bieliźnie najlepiej się czuje pozdrawiam serdecznie\nCześć pochwale się pierwszy mam 36 lat a stringi też sobie nie raz sobie kupuje sam albo żona 15 lat chodzę przez cały rok w koło jestem zadowolony z firmy key cornette atlantic sensto senso odważę się pójść na basen w stringach w takiej bieliźnie najlepiej się czuje pozdrawiam serdecznie masz kolego rację muszę sobie kupić stringi innej marki i wypróbować jak się w nich będzie chodzić dziękuję bardzo dobrą radę\nNapisane 13 maja 2015 - 21:51\nCześć mam pytanie gdzie można kupić stringi kąpielówki bo w Gostyniu nie ma pozdrawiam\nNapisane 17 maja 2015 - 13:53\nW necie kupisz, nie można pisać konkretnie bo usuwają, :/\nNapisane 17 maja 2015 - 19:41\nCześć kolego dziękuję za informację będę szukać w necie pozdrawiam serdecznie\nNapisane 31 maja 2015 - 22:32\nWybieram się w następną niedzielę do Poznania na Termy. Chyba założę stringi, mam nadzieję ze bedzie ok. pozdrawiam\nNapisane 04 czerwca 2015 - 13:01\nOstatnio byłem na basenie w stringach było super ludzie spoko nikt nie dogadywał nie wyśmiewał dziewczyny podziwiały nie które też były w stringach pozdrawiam noszących\nWybacz, ale musisz się czuć bardzo niedowartościowany, skoro nie ubierasz stringów dla wygody, lecz po to by podziwiano twój tyłek.\nNapisane 07 czerwca 2015 - 22:42\nJa nosze stringi dla wygody chodziło mi że nikomu to nie przeszkadza jak było w komentarzach ja od 15 lat nosze stringi nie wyobrażam sobie innej biedny chodzę non stop w stringach i na basen też\nNapisane 06 lipca 2015 - 13:18\nOstatnio byłam na basenie w szatni przechodziła pani sprzątaczka i miałem na sobie skąpe stringi poszedłem pod prysznic było sporo ludzi nikt się nie burzył poszedłem na na duży basen i było super poszedłem do jacuzzi przyszły fajne dziewczyny taż były w stringach rozmawialiśmy na różne tematy potem dziewczyny zrobiły mi masarz było super\nNapisane 07 lipca 2015 - 00:20\nFajnie, ... kolego a co palisz ??? ;)\nNapisane 07 lipca 2015 - 12:02\nHej, masarz to taka osoba, co robi wędliny, czyli musi najpierw zmielić mięso. Po tym by nie było super. Chyba chodziło o masaż.\nSwoją drogą bujna fantazja.\nNapisane 07 lipca 2015 - 12:09\nWłaśnie wróciłem ze Świnoujścia. Zwróciłem specjalną uwagę na modę plażową. Z facetów nikt nie miał stringów, niezależnie od narodowości. Znakomita większość kąpała się w Bałtyku w obleśnych wielkich i długich galotach, w których jeszcze pewnie dodatkowo chodzą i śpią.\nTylko część panów w moim przedziale wiekowym (30 - 50 lat) uznawała kąpielówki za coś najbardziej odpowiedniego - slipy lub krótkie bokserki.\nNapisane 07 lipca 2015 - 15:33\nSłuszna uwaga chodziło mi o masaż leczniczy jedna z dziewczyn jest rehabilitantką i mi zaproponowała a jeśli chodzi o stringi w zeszłym roku jak byliśmy z żoną nad morzem było z 10 osób w stringach na plaży dziewczyny i chłopaki żona i ja tęż w stringach na lato i plażę najlepiej się czuje tak samo na basenie pozdrawiam\nNapisane 07 lipca 2015 - 15:38\nJesli chodzi o bokserki lub slipy nie lubię się kąpać wolę. Stringi lepszy komfort żona też tak sądzi to jest już normalka pozdrawiam serdecznie\nNapisane 07 lipca 2015 - 16:49\nJa wolę skąpe kąpielówki od KINIKI, które przepuszczaja częściowo promienie słoneczne. A dziewczyny w Świnoujściu były na plaży głównie w bikini - to prawie stringi a na pewno lepiej się trzymają w wodzie. Często młode, przed 20-tką, były w kostiumach jednoczęściowych. Stringów też tam raczej nie było na damskich tyłkach.\nNapisane 08 lipca 2015 - 03:04\nja noszę stringi zwyczajnie, pod spodniami.\nUbieram je też na plażę, opalam się w nich i pływam.\nNikt nie robi mi z tego powodu masażu ani masarzu, :-)\nNoszę bo lubię i mi się podobają i tyle, :-)\nNapisane 08 lipca 2015 - 12:50\nZgadzam się, ja też noszę pod spodniami, choć nie na plażę.\n❮ poprzednia Strona 8 z 59 następna ❯\nJak się pozbyć męskich c… Jak dawać prezenty? Zdrada w związku. Czy je… Kochanka chce, żebym się… Czy romans może przerodz… Jak się skubie faceta\nSpalanie tłuszczu - 4 ni… E-papieros a zdrowie: cz… Facet po 40. Dziesięć na… Czy warto kupić motocykl… Twój motocykl - jaki ma … Faceci powinni być jacyś…\nZdradziłem żonę - czy ma… Problemy z erekcją? Spra… Jak zwiększyć libido? 9 … Rozstanie z kochanką, cz… Jak naprawić związek i u… Dlaczego facet unika sek…\nTrudne pytanie Naturalne afrodyzjaki ws… Jak dalej żyć? życie po rozwodzie Jak trenować po czterdzi… Jak ukryć zdradę?\nPoznam panią z dzieckiem… Leki na potencję - przeg… Różnica wieku w związku… Romans singla z mężatką… Dlaczego kobiety odchodz… Żona młodsza o 20 lat - …


Mały sejm otwarty! Kamil Bortniczuk ma biuro poselskie w Nysie – iLoveNysa.pl – Twój portal z najświeższymi wiadomościami |\nKolejne biuro poselskie otwarte w Nysie. Swoją siedzibę w naszym mieście od czwartku ma poseł Kamil Bortniczuk.\nNiektórzy pamiętają to miejsce jako sklep zoologiczny, czy salon gier. Od czwartku oficjalne ”okrąglak” przy ulicy Moniuszki jest siedzibą posła Kamila Bortniczuka. Polityk został parlamentarzystą pod koniec ubiegłego roku i zajął miejsce Bartosza Stawiarskiego, który złożył mandat to wygranej na burmistrza Namysłowa.\nJest to okres przede wszystkim bardzo wytężonej pracy, ponieważ zostało niewiele czasu. Ja staram się ten niespełna rok wykorzystać dla dobra mieszkańców Powiatu Nyskiego. […] Zawsze wiedziałem, że chce mieć biuro w Nysie, ponieważ uważam, że Nysa jest bardzo ważnym z perspektywy całego Powiatu Nyskiego miejscem. Pochodzę z Głuchołaz i tam mam swoje biuro podstawowe, ale w Nysie chciałem mieć biuro, ponieważ Nysa ma być tym miejscem, i w planach burmistrza Nysy i obecnego starosty, które będzie motorem napędowym całego powiatu. Będzie miejscem, gdzie mieszkańcy powiatu będą sięgać po kulturę, po naukę, być może po sport na wysokim poziomie – wyjaśnia poseł Kamil Borniczuk\nWielu budynek biura poselskiego Kamila Bortniczuka przypomina miniaturę sejmu. O skojarzenie zapytaliśmy polityka. Kopuła jest trochę podobna kształtem – odpowiedział nam poseł i zaznaczył, że wybór lokalizacji i siedziby był przypadkiem.\nNa otwarciu nie zabrakło włodarzy gminy i powiatu, a także lokalnych polityków. Zebrani gratulowali posłowi lokalizacji i życzyli udanej pracy dla mieszkańców Nysy.\nGratuluje miejsca, bo lokalizacja na zbiegu ważnych ulic, więc pewnie wile ludzi będzie przychodzić z rożnymi problemami. Nasz poseł Kamil ma doświadczenie w samorządzie i strukturach państwowych. Wielka radość. Tym bardziej, ze szyld Porozumienia jest nam bliski – mówi burmistrz Nysy Kordian Kolbiarz\nPrzyjechałem tutaj specjalnie kawał drogi po to, żeby zobaczyć jak wygląda inauguracja biura posła z naszej ziemi. Cieszę się, że przedstawicielem naszego powiatu i województwa w Parlamencie jest młoda, prężnie działająca osoba. Życzę Kamilowi, żeby w tej nowej roli dla siebie się spełniał i było jak najwięcej efektów jego pracy. Myślę, że jest on gwarantem tego, że będzie dobrze. – mówi radny Rady Miejskiej minionej kadencji Marcin Wajd\nPoseł Kamil Bortniczuk zdradził, że nie ma w planach otwarcia kolejnego biura poselskiego w regionie. Poseł przyjmować będzie mieszkańców w swoich biurach w Nysie i Głuchołazach.


RYANAIR świętuje 30 lat tanich lotów | Tanie loty z Rzeszowa\nautor: Odloty z Rzeszowa on 14 sty 2015 • 9:46 pm Brak komentarzy\nRyanair, linia lotnicza oferująca loty z Rzeszowa rozpoczyna pierwsze obchody 30 rocznicy rozpoczęcia działalności.\nW 2014 roku Ryanair przewiózł 86 mln pasażerów, co pozwoliło zaoszczędzić klientom ponad 10,1 mld euro, podczas którego otworzył 8 nowych baz i rozpoczął loty do / z 19 nowych portów lotniczych, a także wprowadził w życie program „Always Getting Better”, mający na celu poprawę jakości obsługi klienta. Pasażerowie podróżujący z Ryanair mogą czerpać przyjemność ze wszelkich wprowadzonych dla nich udogodnień, takich jak przydzielane miejsca, druga darmowa mniejsza torba podręczna, zmniejszone opłaty, nowa strona internetowa, nowa aplikacja mobilna i mobilne karty pokładowe oraz oferta dla rodzin Family Extra, jak również dla klienta biznesowego Business Plus. Wszystko to sprawia, że Ryanair staje się naturalnym wyborem dla rodzin, przedsiębiorstw i podróżującym w celach wypoczynkowych, z perspektywą wprowadzenia w 2015 roku kolejnych udogodnień dla klientów.\nAby uczcić 30 urodziny, Ryanair ogłasza promocyjną sprzedaż 100 000 biletów na całej siatce połączeń, w cenie zaczynającej się od 19,99 euro na podróż w styczniu, lutym i marcu. Bilety będą dostępne w sprzedaży do czwartku (15 stycznia).\nPrzykładowa rezerwacja z Rzeszowa (w tej cenie dostępne również terminy w lutym, marcu, kwietniu i maju)\nPoprzedni wpisRyanair: Londyn w marcu z Rzeszowa za 198 zł w dwie strony! Następny wpisPolskiBus.com: Nowa pula biletów za 1 zł do 25 maja


Licznik odwiedzin:16 603 / 1320 dni\nMacie tu odpowiedzi, sory że pytań nie podpisałam, ale przyznaje się bez bicia, nie chciało mi się\nUlubiona książka fantasy/science fiction?\nNapewno saga Harry Potter i Alicja w krainie zombie\nBardziej lubisz klimaty typu Ed Sheeran, Adele czy coś w stylu One Direction,Calvin Harris?\nTak ale mam głupi aparat\nJa mam swój własny styl, miszam wszystko\nWszystkie cz. Harry'ego Potter'a i Śniegi Wojny\nTwoje 3 ulubione postacie z HP?\nLubię Hermionę, Hagrida i Syrisza no i Harry'ego tak wiem są cztery\nUlubiony cytat z HP?\nNo i to co mam w "motto"\nStać się najsławniejszym i najlepszym cukiernikiem na świecie!!!\nKto jest twoim idolem (ulubieńcem)?\nKażdy aktor z Harry'ego Potter'a, bo każdy z nich wniósł coś do mojego życia\nKto cię ostatnio wkurzył?\nTo pytanie nie ma odpowiedzi. W szkole jestem spokojna, ale w domu tykająca że mnie bąba. Autentycznie w szpitalu przypisali mi witaminy na uspokojenie.\nPrawie wszystkie desery!!! Jednym z wyjątków jest sernik taki z piekarnika bo na zimno jest pyszny ale tego piczonego, po prostu go nienawidzę!!!\nChyba psy choć swojego straciłam i zostałam z kotem.\n6. Kogo lubisz najbardziej?\nWszystkich i nikogo.\nTam na górze są cztery\nnie jadłam, ale są takie śliczne\nZakon Feniksa, Gwardia Dumbledore'a czy Śmierciożercy?\nJestem szpiegiem u każdego i oni to akceptują\nMasz jakieś zainteresowania?\nRysowanie, czytanie, marzenie, bloguś!!!\nNie wiem nie czytam, ale lubię rysować, to znaczy się uczę\nJeśli tak to jakie najbardziej?\nUlubione postacie disneya?\nUlubione postacie Dreamworksa?\ni jeszcze jaka jest twoja ulubiona książka?\nDziękuję osobom które zadawały mi pytania\nPotterhead, nie wiem czy są jakieś disneyowskie fandomy\nTam na górze jest\nNie idzie mi prowadzenie mojego bloga a twoj podziwiam dasz mi parę wskazówek i powiesz co robię źle?\nMiłe są twoje słowa. Nie powiem ci co robisz źle bo ja sama nie wiem czy dobrze prowadzę bloga, ale jestem z niego dumna. Twój blog jest o na innej tematyce i ciężko mi coś powiedzieć, sory napisać, każdy pisze bloga na swój sposób i swój temat.\nZ dnia na dzień, przychodzi samo. Nie potrafię określić, mój blog jest takim odbiciem mojego stylu bycia, to tu opisuję ważniejsze rzeczy z mojego życia i wy biedni pingerowicze musicie to czytać. To tu na pingerze mam takich przyjaciół, mimo iż się pewnie nie widzieliśmy i za bardzo nie znamy każdy szczery komentarz jest jak taka krutka rozmowa która potrafi być lepszą niż te które odbyłam tego dnia. Piszę by być szczęśliwą i spełnioną.\nJak często będą Q&A?\nNie zaczęto bo, mimo iż kocham wasze pytania to przez szkołę nie mam czasu na nie odpowiadać. Ale napewno ten nie jest ostatni.\n☆M.H.Northwood☆: Ooo!!!Waga!Jak fajnie! PS Ciekawe odpowiedzi ^^\nNiebieskaaa5050: Super odpowiedzi! ;)\nDawno nic się tu u mnie nie działo. Więc sobie pomyślałam że zrobię Q&A, myślę że wszyscy wiedzą na czym to polega, a jak nie to już tłumaczę. Wy zadajecie mi pytania, a ja na nie odpowiadam (z tąd nazwa Q&A to skrut od Questions and Answers). Może być kilka pytań w jednym komentarzu. To co? Zaczynamy?\nKowalski, opcje!: @Lovely Mess: Nie ma ulubionych przedmiotów w szkole :p Ulubione postacie disneya? Ulubione postacie Dreamworksa? i jeszcze jaka jest twoja ulubiona książka?\nNiebieskaaa5050: 1.Ulubiona postać z HP? 2.Ulubiony przedmiot w szkole? 3.Ulubiony zespół? 4.Lubisz patisony? 5.Zakon Feniksa, Gwardia Dumbledore'a czy Śmierciożercy? 6.Masz jakieś zainteresowania? Jeśli tak, to jakie? 7. Lubisz Anime? Jeśli rak to jakie najbardziej?\nLovely Mess: jaki jest Twój ulubiony przedmiot w szkole?\nNiwle wiem czy wam pisałam. Ale kocham buty mimo iż nie mam ich zadużo. Naciągnełam mamę by mi kupiła trapery przez neta, oto one!!!\nSą odrobinę za duże przez co lekko się zginają w tym miejscu\nNie długo będe mieć jeszcze kurtkę (też z neta) może ją też wstawię. Zobaczę.\nNethis: Śliczne. Mam prawie identyczne tylko z ćwiekami na boku ^^\nMadelice ♥: Dlatego zawsze boję się zamawiać buty przez internet ;P Śliczne są *^*\ngość...: Fantastyczne ;)\nKtoś wie jak nazywają się takie rysunki?\ngość...: No nie wiem jak się nazywają ale są zarąbiste :D\nNiebieskaaa5050: Niestety, nie znam, ale ten kto narysował ten rysunek jest zesłany z niebios!\nAbstrakcyjny blog: kurczę, kojarzę i wiem, że wiem jak się nazywają, ale nie mogę sobie teraz przypomnieć... No nic, jakby co to jeszcze ci napiszę jak sobie przypomnę, wiem że na facebooku jest taka strona z tymi rysunkami\nAbstrakcyjny blog: nie wiem, nie znam...\n♥ Disney & DreamWorks ~ To co kocham ♥: American horror story! :)\n♥ Disney & DreamWorks ~ To co kocham ♥: [*] :-(\nIzzyBell ♥: Haha xD\nNiebieskaaa5050: HEH Xd\nAbstrakcyjny blog: sweet :*\n(Nie musicie tego czytać)\nWczoraj wruciłam ze szpitala i powiem wam że nie było tak źle pokłuli mnie tylko raz no i wsadzili weflon. Miałam tomograf komputerow z kontrastem, byłam u szpitalnego okulisty (koniec z noszeniem okularów do czytania) i dostałam skierowanie do laryngologa, neurologa... i mam pójść do rodzinnego. W szpitalu nie było dużo osób, ale u mnie w pokoju było ich najwięcej, pierwszego dnia byłam w pokoju z Dominiką (17 lat) mało gadałyśmy, potem dołączyli nam jakąś mała Natalkę (4 lat). Drugiego dnia wypisali Dominikę, a Natalię przenieśli i tego samego dnia przyprowadzili mi Olę (12 lat) z tą se troche pogadałam. Trzeciego dnia dali nam jakąś Amelię (5/6 lat), ale tak się darła że lekarze mieli jej dość, więc w pośpiechu ja zbadali dali leki i po połowie dnia ją wypuścili. Naprawdę nie żartuję!!!\nNo nic tu macie kilka ciekawych zdjęć.\ngość...: Nie chcę słyszeć o żadnych szpitalach, lekarzach i chorobach. Bo jak tylko sobie o nich pomyślę to od razu wszystko zaczyna mnie boleć :D Dużo zdrówka życzę :)\n♥† My Last Dance †♥: Świetnie, że już wróciłaś ♥\nKowalski, opcje!: abc.atlant.pinger.pl/m/26872100 Świętuję jubileusz, zapraszam do czytania i komentowania.\nDzisiaj jadę do szpitala i jak mnie przyjmą to zostane tam na ok. 3 dni przeklęty ból głowy!!! Nie wiem czy będą tam mieli Wi-Fi więc nie wiem czy będą wpisy mam nadzieję że jak najszybciej mnie wypuszczą\nKofam Was!!! Ser (po co pisać cały login?)\nGość: Mega <3\n#Jack Frost #Hiccup #Merida #Roszpunka\nJa nie wiem co to jest XD\nKowalski, opcje!: Kojarzy mi się z anime "Eikoku Koi Monogatari Emma", ale nie wiem czy to prawidłowe skojarzenie.\nIt's not the end ♥: Heh :D\nAbstrakcyjny blog: Z czymś mi się to kojarzy, tylko z czym...\n#Harry Potter #Disney\nPsy, koty i inne...: Cudne <3 :*\nNethis: Wow śliczne :*\nAnnabeth Chase: Megaaaa! <3\nTeż bym chciała kiedyś tak rysować!!! *.*\nPsy, koty i inne...: boskie\nAnnabeth Chase: Jak ślicznie :)\n♥ Mój świat i Moje pajsje ♥: *.*\n♥ Mój świat i Moje pajsje ♥: :D\nGość: W tym środkowym Roszpunka wygląda pięknie!!! :D\n☆M.H.Northwood☆: Najfajniejszy ten środkowy ^^\nNie kojarze tych dwuch ostatnich\n♥ Mój świat i Moje pajsje ♥: :)\nGość: Ten ostatni jest z wczesnych filmów o Batman'nie , a ten przed ostatni to jest ten z X-man'a (chyba nie jestem pewna ale znajomo wyglądają );3\nAbstrakcyjny blog: w sumie to też nie znam tych 2 ostatnich...\nInside Out ... maybe\nJuż miałam zmienić avatar na ten o którym mówiliście gdy nagle zobaczyłam ten!!! Jest boski!!!\n☆M.H.Northwood☆: @Gavot i spółka: Hahahahaha!!!Ale bez okularów?\nserpentard210: @Gavot i spółka: Draco XD\nLady Phantomhive ~ Sakura: Yaay<3\n#Hotel Transylwania 2\nPrzybyłam, zobaczyłam i było super. Film mi się naprawde podobał. Szczegulnie końcówka\nNa koniec, cytat z filmu “Ble, ble, ble„ XD\n☆M.H.Northwood☆: Oh My Gods!Ja też dzisiaj byłam na tym filmie!Przypadek? PS Nie sądzę ;]\nLady Phantomhive ~ Sakura: Tak XD Film cudowny <3 A cytat taki szczery xD\nNie wiem co was się tyle zebrało!!! Ale te życzenia są dla http://ewela123321.pinger.pl/ Wszystkiego naj!!!!\nIt's not the end ♥: Sto latek ♥\nPuchaty Dziobak *U*: Sto lat! C:\nSto lat, sto lat niech żyje nam!!!! A kto? http://froggy1.pinger.pl/\nPuchaty Dziobak *U*: Dziękuje :*\nTęczowe marzenia ♥: Oo wpadne na jej blog bo dzisiaj też mam urodzinki :D *-*\nW październiku tyle osób ma urodziny!!! Wszystkiego co najlepsze!!! ( nie piszę sto lat)\nW szalonej Euforii i depresji: Nosz oooo ;) u mnie w biedronce są a reszta śpi, a ktoś mi życzeniątka składa dziękujeee! Z chęcią podzielilibyśmy się moim tortem i imieninową czekoladą. Lubię się dzielić z spoko człowiekami...\nOstatnio mam taką fazę na baymaxa\nLady Phantomhive ~ Sakura: Słodkie <3\nfrytki z majonezem.: O tak,jest super ;)\nserpentard210: @Abstrakcyjny blog: ja widziałam ten film jakiś czas temu i wciąż go uwielbiam!!! I ❤ Baymax!!!\nJesień vs Marta\nZmiana tła jest ono teraz bardziej jesieniowate ( ten przymiotnik wymyślił mój kolega w podstwówce, bardzo przydatny ). Ja i tego roczna jesień się nie lubimy, jednak mimo wszystko nawet największy zwolennik zimy nie oprze się jessienym popołudniowym spacerom i tym widokom, choć w tym roku jesień jest ponura No cóż nic nie poradzę. Jest zmiana tła to może też i avatara zmienię? Który byłby lepszy?\nKameralna: Zdecydowanie 2 :)\nKowalski, opcje!: ten drugi lepszy.\nMam tu focie o których zapomniałam, a są spoko\nLady Phantomhive ~ Sakura: Super! Roszpunka jest jedną z fajnuejszych księżniczek Disney'a :3


Pracodawca, który stanowi miejsca pracy, w których warunki sprzyjają układaniu się niebezpiecznych atmosfer wybuchowych, nie tylko odpowiedzialny jest zbudować oceny zagrożenia i wykonać dokument bezpieczeństwa wybuchu, ale same przestrzegać nałożonych mu przez ustawę obowiązków. W dokumencie zawarta istnieje na dowód informacja o ustalonym terminie, w jakim będzie dokładnie dokonywać przeglądu stosowanych środków ochronnych. Bo dokument bezpieczeństwa wybuchu (explosion safety document) obejmuje nie tylko służyć ocenie zagrożenia i wskazaniu kroków, które należy podjąć, a stanowi także miejscem, gdzie prezentuje się konkretnie brane w formy zagrożenia środki. Te zabiegi pogrupowane są na trzy kategorie. Pierwsza ma środki stosowane, by zapobiegać powstawaniu atmosfery wybuchowej. Drugą grupę stanowią środki przechodzące na planu zapobieżenie zapłonowi, jeżeli taka atmosfera się już wytworzy. I trzecia kategoria obejmuje środki stosowane gdy dojdzie do zapłonu także tworzące na końcu ograniczyć szkodliwy efekt również tym samym chronić zdrowie i bezpieczeństwo osób występujących w strefie. Wszystek z tych zabiegów wymaga być poddawany ciągłemu przeglądowi i kontroli.\nInnym ważnym obowiązkiem, który zamierza na sobie pracodawca jest przeszkolenie pracowników. Szkolenie dotyczące ochrony przez wybuchem wpisane jest tutaj w normalny pakiet z zakresu czystości i bezpieczeństwa sztuce.\nTakże na efekt jeszcze jeden czynniki, jakiego nie znajdziemy w dokumentach, ale bez którego żadne miejsce książki nie będzie pewne- rzetelność i etyka pracodawcy, jaki nie wprowadza w praktyki półśrodków, ale poprzez sprawny, doskonałej kondycje sprzęt, tworzy pracownikom bezpieczne warunki.


Dokument o kotach, który pokochali polscy widzowie. "KEDI" już na DVD - WP Film\ndvdpremiera dvdKedi – sekretne życie kotów\nDokument o kotach, który pokochali polscy widzowie. "KEDI" już na DVD\n"KEDI – sekretne życie kotów" to fenomenalny dokument o życiu stambulskich kotów, który podbił serca publiczności na całym świecie, a w Polsce już po dwóch tygodniach wyświetlania stał się najchętniej oglądanym filmem dokumentalnym w tym roku. Teraz możemy oglądać go we własnym kinie domowym.\nOto jeden z bohaterów filmu "KEDI" (Materiały prasowe)\n"KEDI" to nie tylko idealny prezent świąteczny dla miłośników kotów. Film zmiękczy serca nawet najbardziej zaciekłych koto-sceptyków! Poprawa humoru i dobry nastrój gwarantowane.\n"KEDI – sekretne życie kotów" już na DVD! Film można kupić w salonach sieci Empik oraz na empik.com.


Online Kasyno iPhone W rejonach, kasyno online jak działają ta jednak nie umywa się do oryginału. Jeśli już, że firma dostawała granty od 2012 r.. Gdy byłam głodna, cristal casino warszawa opinie od początku działalności. „Mój brat zostaje wiceministrem w listopadzie 2016 r. Dzisiaj, kasyna bonusy bez depozytu które towarzysza nam już od wielu lat. […]\nNajlepsze kasyna do gry idą z duchem czasu oferując platformy, na których bez problemu grać można z komputera jak i z każdego innego urządzenia mobilnego. Jeszcze kilka lat temu, aby móc grać w gry kasyno, trzeba było pobierać specjalne oprogramowanie, jednak w … Kasyna są czynne od poniedziałku do niedzieli, do godzin porannych a niektóre (np. kasyno w Salonikach) 24/h. W greckich kasynach dostępne są takie gry jak ruletka, blackjack, poker, punto banco, baccarat, elektroniczna ruletka oraz automaty. Organizowane są także turnieje pokerowe. Forum Kasynowe - Darmowe bonusy kasynowe 2020 bez wymaganego depozytu - gry hazardowe, ruletka, sloty, automaty za darmo. Najlepsze oferty w polskich kasynach Kasyna zarówno pod względem transferu jak i zabezpieczania danych posiadają takie same jak banki lub nawet lepsze zabezpieczenia i systemy szyfrujące. Dzięki temu zupełnie nie musimy się obawiać o ich bezpieczeństwo. Nikt oprócz nas samych nie będzie miał dostępu do naszych pieniędzy na koncie, co sprawia, że nie musimy się Gladiatorzy e-kasyn. Jeśli należysz do graczy, dla których kasyna online to cyberświat pełen dziwnych głosów robotów i nienaturalnych efektów specjalnych, opcja live dealer to coś dla Ciebie! Dzięki grze z krupierem na żywo wizyta w kasynie online nabiera ludzkiego oblicza, a Ty nadal możesz korzystać z zalet internetowych kasyn – anonimowości, szerokiego asortymentu gier i Wyróżnione kasyna w Polsce Najlepsze kasyna dostępne dla graczy z Polski. Lista przetestowanych i certyfikowanych kasyn online. Wybrane strony z grami. Kasyna 36 w tej sekcji dostępne dla graczy znajdujących się w Polska; Ponad 25.500 € w bonusach powitalnych\nOnline Kasyno iPhone W rejonach, kasyno online jak działają ta jednak nie umywa się do oryginału. Jeśli już, że firma dostawała granty od 2012 r.. Gdy byłam głodna, cristal casino warszawa opinie od początku działalności. „Mój brat zostaje wiceministrem w listopadzie 2016 r. Dzisiaj, kasyna bonusy bez depozytu które towarzysza nam już od wielu lat. […] czy są jakieś kasyna w pobliżu salisbury maryland Uwaga: dopiero ubiegamy się o status OPP, ale możesz już nas wesprzeć! Bank PKO BP I/O w Legionowie 87 1020 1026 0000 1402 0250 5261\nTrzy kasyna znajdują się w stolicy kraju czyli Bratysławie. Kasyna w Słowacji czynne są codziennie do godzin porannych, a niektóre 24/h. Gracze w ofertach kasyn znajdą amerykańską ruletkę, blackjacka, pokera, elektroniczną ruletkę, automaty do gier. Odbywają się tu także turnieje pokerowe.\nRanking 50+ 🤟 najlepszych kasyn online z płatnością Bank Transfer Zaufane 60 kasyna z przelewem dostępne do gry na prawdziwe pieniądze! Red Rock Casino Resort Spa, Las Vegas: zobacz bezstronne recenzje (166 ) na temat Red Rock Casino Resort Spa, z oceną 4 na 5 w serwisie Tripadvisor, na pozycji 608 z 5 233 restauracji w Las Vegas. Siedząc w wygodnym fotelu, przeniesiemy się do tradycyjnego kasyna, bez ponoszenia kosztów podróży, a do tego możemy wygrać pieniądze. Oczywiście przystępując do gry, podejmujemy ryzyko, ale mamy również szansę, wygrać sporą sumę pieniędzy w grze w kasynie . Kasyna są czynne od poniedziałku do niedzieli, do godzin porannych a niektóre (np. kasyno w Salonikach) 24/h. W greckich kasynach dostępne są takie gry jak ruletka, blackjack, poker, punto banco, baccarat, elektroniczna ruletka oraz automaty. Trzy kasyna znajdują się w stolicy kraju czyli Bratysławie. Kasyna w Słowacji czynne są codziennie do godzin porannych, a niektóre 24/h. Gracze w ofertach kasyn znajdą amerykańską ruletkę, blackjacka, pokera, elektroniczną ruletkę, automaty do gier. Odbywają się tu także turnieje pokerowe. Oferta kasyna jest uzupełniona o liczne turnieje i loterie, które bazują na zdobywaniu punktów lub losów. Jest to ciekawe uzupełnienie pełnej propozycji Red Box, które na pewno zawróci wam w głowach. Pamiętajcie jedynie, że wszystkie te wydarzenia mają swoje wewnętrzne regulaminy, których przestrzeganie zawsze jest obligatoryjne.


Hotel Hotel Hetman - Turez Hotele\nAdres: Ul. Kłopotowskiego 36, Warszawa, 03-717, Polska\nHotel Hetman, należący do grupy "Polish Prestige Hotels & Resorts", mieści się w odrestaurowanej, secesyjnej kamienicy z przełomu XIX i XX wieku po praskiej stronie Warszawy, w sąsiedztwie ulicy Targowej, Alei Solidarności, w bliskiej odległości od katedry św. Floriana, cerkwi św. Marii Magdaleny, ZOO oraz Starego Miasta.\nHotel oferuje 68 przestronnych pokoi, utrzymanych w stylistyce przedwojennej, warszawskiej Pragi. Wszystkie pokoje wyposażone są w TV satelitarną, telefon, ekspres do kawy/herbaty, a także bezpłatny dostęp do Internetu bezprzewodowego. Każdy pokój posiada wygodną, elegancką łazienkę z prysznicem, bezpłatnymi przyborami toaletowymi i suszarką do włosów. Obiekt dysponuje pokojami dla niepalących (na wydzielonych piętrach). Istnieje możliwość zarezerwowania dostawki i łóżeczka dla dziecka.\nHotelowa restauracja Hetman serwuje specjały kuchni polskiej i międzynarodowej, które serwowane w niepowtarzalnej atmosferze, spełnią oczekiwania najbardziej wyrafinowanych smakoszy. Urozmaicone śniadania w formie bufetu (podawane w godzinach 6:30-11:00), lekkie i smaczne Business Lunche, wystawne kolacje to tylko niektóre propozycje z szerokiego wachlarza oferowanych usług gastronomicznych.\nDo dyspozycji gości jest bar, obsługa pokojowa (w określonych godzinach) oraz bezpłatna prasa w lobby.\nObsługa recepcji służy pomocą w zorganizowaniu wycieczek oraz biletów na różne atrakcje.\nHotel posiada kilka klimatyzowanych i nowocześnie wyposażonych sal konferencyjnych.\nPrywatny parking jest dostępny na miejscu w cenie 11 EUR za dobę i konieczna jest jego wcześniejsza rezerwacja.\nOpłata za zwierzę: 10 EUR/doba Dostawka : 25EUR/doba\nNove Kino Praha - 50 m\nKatedra św. Floriana - 300 m\nCentrum Handlowe Carrefour - 350 m\nKompleks basenowo-sportowy Prawy Brzeg - 150 m\nZoo - 1.2 km\nStarówka - 2.9 km\nDworzec Centralny - 4 km\nTermin: czerwiec, 2013 Bardzo dobry stosunek jakości do ceny.\nBardzo czysto, bardzo dobre śniadanie, słaba wentylacja.\nTermin: październik, 2012 Bardzo dobry hotel pod kazdym względem.\nHotel na bardzo wysokim poziomie.Obsługa przemiła. Śniadanie w formie bufetu przebija pięciogwiazdkowe hotele (bardzo duża różnorodność jedzenia). Cena w stosunku do oferty rewelacyjna.\nTermin: czerwiec, 2010 Spełnił nasze oczekiwania.\nJak rezerwujemy przez turez jesteśmy bardzo zadowoleni, miła obsługa hotelowa, położenie idealne. Prośba: wcześniej informować o wysokości samochodu - niski garaż.


W ostatnich latach szkolnictwo wyższe uległo\npewnej decentralizacji przestrzennej,\na zapisy projektu ustawy o stopniach i tytule naukowym\nbędą oddziaływały w zupełnie odwrotnym kierunku,\nosłabiając także średnie i mniejsze uczelnie państwowe.\nz inicjatywy Prezydium Konferencji Rektorów Uczelni Niepaństwowych 20 listopada br. odbyło się spotkanie rektorów uczelni niepaństwowych posiadających uprawnienia do prowadzenia studiów na poziomie magisterskim. Uczelni takich jest obecnie 74. W spotkaniu udział wzięli: prof. Tomasz Goban-Klas, sekretarz stanu w MENiS, prof. Osman Achmatowicz, sekretarz Centralnej Komisji ds. Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, prof. Bolesław Ginter, przewodniczący Komisji Kadrowej RGSzW oraz członkowie Prezydium KRUN. Organizatorem spotkania był prof. Julian Auleytner, przewodniczący Konferencji Rektorów Akademickich Niepaństwowych Szkół Polskich, który przewodniczył obradom. Spotkanie odbyło się w Polsko-Japońskiej Wyższej Szkole Technik Komputerowych w Warszawie, a rolę gospodarza pełnił rektor tej uczelni dr Jerzy Paweł Nowacki.\nProf. Goban-Klas w pierwszym punkcie porządku dziennego przedstawił założenia Strategii rozwoju szkolnictwa wyższego w Polsce do roku 2010, omówił stan szkolnictwa wyższego w Polsce oraz przedstawił wizję jego rozwoju w postaci 9 celów kierunkowych (tekst Strategii zamieszczony jest na stronach internetowych MENiS www.men.waw.pl), prosząc jednocześnie o uwagi i wnioski.\nW dyskusji wskazano na konieczność uzupełnienia Strategii zarówno w części diagnostycznej, jak i prognostycznej. W konkluzji rektorzy uczelni niepaństwowych zgłoszą uwagi i wnioski do Prezydium KRUN, które następnie zgłosi odpowiednie postulaty do MENiS. Przedstawiona Strategia ma zbyt krótki horyzont czasowy. Powinna być opracowana do roku 2020, jak Strategia rozwoju Polski do roku 2020 (Warszawa 2000) Komitetu Prognoz „Polska 2000 Plus”. O dłuższym horyzoncie planistycznym przemawiają dwa fakty. W drugiej dekadzie bieżącego wieku nastąpią istotne przemiany demograficzne. do roku 2020 liczba młodzieży w wieku 19-24 lata zmniejszy się prawie o połowę. W Strategii należy w związku z tym uwzględnić procesy inwestycyjne o długofalowych skutkach. Chodzi o to, aby nie tworzyć społecznym kosztem tego, co w przyszłości będzie niewykorzystane. Liczba miejsc w uczelniach jest już obecnie większa od liczby osób, które mogą podjąć studia.\nW Strategii nie wyznaczono również roli dla sektora uczelni niepaństwowych. Warunki funkcjonowania uczelni państwowych i niepaństwowych są nierówne, a więc nie mogą one konkurować na rynku. Istnieją trzy możliwe warianty rozwiązań: organy państwowe wyrównają warunki funkcjonowania uczelni; organy państwowe, stosownie do możliwości budżetowych państwa, dokonają rozdziału liczby miejsc na studiach według sektorów; organy państwowe, świadomie lub za cichym przyzwoleniem, będą utrzymywały istniejący stan polegający na zwiększaniu liczby miejsc w uczelniach państwowych, znacznie droższych, dotkliwie obciążając podatników i jednocześnie stwarzając coraz trudniejsze warunki funkcjonowania uczelniom niepaństwowym.\nProf. Achmatowicz omówił wyczerpująco procedury związane z uzyskaniem uprawnień do nadawania stopni naukowych, nawiązując do współdziałania w tym zakresie z RGSzW. Prof. Ginter wymienił m.in. trzy zasady, którymi kierowała się RGSzW przy opiniowaniu wniosków: stopniowość, polegająca na tym, że najpierw uzyskuje się uprawnienia do nadawania stopnia doktora, a później uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego; wnioski uczelni rozpatruje się dopiero po wypromowaniu pierwszych magistrów; jeśli o uprawnienie występuje instytut znajdujący się w strukturze wydziału, to opinia rady wydziału w sprawie jest istotna. Do opiniowania wniosków uczelni państwowych wystarczała jedna opinia eksperta, a w przypadku uczelni niepaństwowych wymagane były dwie opinie.\nW dyskusji sporo miejsca poświęcono interpretacji wyrażenia: „zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy”, jako warunku uzyskania uprawnień. Wydaje się, że w tej kwestii nie było pełnej zgodności między Centralną Komisją a Radą Główną. Rektorzy zabierający głos w dyskusji wskazywali też na niecelowość przygotowania projektu ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, w takim kształcie, jak to zostało przygotowane. Ustawa ograniczy liczbę jednostek uprawnionych do kształcenia kadr. Jest to niecelowe, ponieważ w ostatniej dekadzie liczba studentów wzrosła ponad 4-krotnie, a liczba nauczycieli akademickich zwiększyła się o 25 proc. W ostatnich latach szkolnictwo wyższe uległo pewnej decentralizacji przestrzennej, a zapisy projektu ustawy będą oddziaływały w zupełnie odwrotnym kierunku, osłabiając także średnie i mniejsze uczelnie państwowe.\nDyskutowano też o nowym prawie dotyczącym szkolnictwa wyższego. Zdaniem uczestników spotkania, punktem wyjścia do prac nad ustawą powinna być dobrze przygotowana strategia rozwoju szkolnictwa wyższego, a nie odwrotnie.


Proceente - Znaki Zapytania - Rap Hip-Hop.pl\nProceente - "Znaki Zapytania"\n(2004, RRX, Album)\nśrednia ocena: 8.00 (5)\nPosłuchaj utworów z Proceente - Znaki Zapytania\nPromomix: Znaki Zapytania promomix\nO utworze: album: Proceente - Znaki Zapytania\n01. Intro - bit Malin\nO utworze: album: Proceente - Znaki Zapytania (RRX 2004)\n02. Błysk - bit Malin\n03. Śmiechu warte\n03. Śmiechu Warte - bit Kociołek\n04. Plany - bit Polej\n05. Znaki Zapytania\n05. Znaki Zapytania - bit Malin\n06. Historia złożona (feat. Wielki Szu)\n06. Historia złożona (feat. Wielki Szu) - bit Polej\n07. Proceente - bit Malin\n08. Pociąg (feat. Rufin MC)\n08. Pociąg (feat. Rufin MC) - bit Kociołek\n09. P.S.T. (feat. Emazet)\n09. P.S.T. (feat. Emazet) - bit Malin\n10. Klisze - bit Polej\n11. Chcieć umieć zrozumieć (feat. Żelu & Włodar)\n11. Chcieć umieć zrozumieć (feat. Żelu & Włodar) - bit Kociołek\n12. Kac manifest\n12. Kac manifest - bit Malin\n13. Bez cenzury\n13. Bez cenzury (feat. Wielki Szu) - bit Kociołek\n14. Dobre chwile (feat. Ewa)\n14. Dobre chwile (feat. Ewa) - bit Kociołek\n15. Trzeba wierzyć\n15. Trzeba Wierzyć - bit Polej\nProcent to bardzo dobry tekściarz i fristajler. Wielu kojarzyć go może z MTV, gdzie kiedyś zapowiadał teledyski i raczył nas swoim wolnym słowem, na pewno nie jeden z nas słyszał go podczas potyczek i popisów słownych na Wielkiej Bitwie Warszawskiej.\nTeraz coś o płytce i stylu producenta. Okładka nie odstrasza słuchacza. Na białym tle znajduje się czerwony znak zapytania, co odzwierciedla tytuł płyty "Znaki Zapytania". Narracja Procenta jest trochę zagmatwana, ale po chwili staje się logiczna, w metaforach jest błyskotliwy, w ironii cięty, we wnioskach ciekawy, ale nie mentorski. Momentami maniera Procenta trochę nuży, jednak flow jest ok. Muza na "Znakach Zapytania" to brzmienie złotej ery warszawskiego underground'owego Hip-Hop'u. Solidne perkusje, mięsiste basy, skatowane sample i dalekie od plastikowego brzmienia. Na tym albumie możemy spotkać znakomitych podziemnych producentów, takich jak Kociołek i TMK Polej. Kombinującym producentem zdecydowanie jest Malin, który stał się ogromnym innowatorem, jednak wie o co chodzi i co robi. Jest bardzo esencjonalnie, ale nie będziecie się nudzić przy żadnym numerze. Można wybierać w czym się chce. Flow Procenta można dokładnie wyczuć w prostym kawałku "Pociąg" z dosyć zadziornym beat'em. Jednak Procent nie zgrywa się z muzą i nie współpracuje z producentami, on idzie swoją, a podkłady swoją drogą... Czasem się krzyżują. Trzeba przyznać, że numery są na jedno kopyto, ale za to sensowne z ciekawymi rymami i skojarzeniami, które zostają w głowie odbiorcy. Ciekawy występ na płycie zaliczyli Emazet i Rufin ze swoim interesującym flow. Ogólnie na albumie nie znajduje żadnego hiciora i brak mi tu więcej kawałków w stylu numeru 12, czyli "Dobre Chwile", z ciekawym wokalem Ewy w bonusie i fajnym pogwizdywaniem w końcu kawałka. Zdecydowanie za mało takich momentów na tej produkcji.\nKażda piosenka Was w jakiś mniejszy albo większy sposób zadowoli, bo nie można się nudzić przy tej płytce. Z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że płytę warto nabyć. Jest jedną z lepszych produkcji, na których widziałem logo RRX.\nPłyta "Znaki zapytania" to debiutancki materiał warszawskiego rapera Proceenta. Album ukazał się w 2004 roku nakładem odradzającej się wytwórni RRX. Stroną muzyczną zajęli się młodzi i obiecujący producenci, których bity zaczynają pojawiać się już regularnie na dobrych hip hopowych produkcjach, są to: Malin, Kociołek i TMK Polej. Gościnnie wystąpili: Szerszeń, Emazet, Żelu, Wielki Szu i Ewy Rudi. Za gramofonami stanęli: Dj Ike, Dj Krzywe Palce i Dj Grubaz. Proceente wraz ze swoim zachrypniętym głosem, charakterystyczną wymową litery "r" i pozdrowieniem "aloha" wnosi do rapu świeżość, której brakuje wielu muzycznym "wyjadaczom".\nPłytę rozpoczyna niczym wyróżniające się Intro ze średnim bit Malina. Jednak już w następnym kawałku "Błysk" robi się bardzo ciekawie. Dobry bit Malina i interesujące zwrotki Proceenta, zdecydowanie dobry utwór. Następny wałek to jeden z moich faworyt na płycie. "Śmiechu warte" z rewelacyjnym, żywym bitem Kociołka, który sprawia, że utwór wypada "przesmacznie". Czwarty numer to "Plany". Proceente rymuje o ludzkich planach i zderzeniu ich z brutalną rzeczywistością. "Nie wiesz jak rozśmieszyć Boga, opowiedz mu o swoich planach" - to główna dewiza utworu. Nie sposób również wspomnieć o bardzo dobrym bicie TMK Poleja. Kolejna ciekawa produkcja. Po odrobinie mentorstwa trafiamy na "Znaki zapytania". Kolejny bit Malina, kolejna fuzja z dobrym tekstem Procenta i...kolejny dobry utwór. Po nim trafiamy na prawdziwą perełkę. "Historia złożona" to rewelacyjny popis storytellingu. Opisanie tej samej, zwyczajnej historii wypada naprawdę świetnie. Również bit Poleja trzyma wysoki poziom. Siódmy track to "Proceente rmx", czyli autoprezentacja warszawskiego MC. Raper twierdzi, że "ma niejedną Achillesa piętę", ale w tym utworze (przynajmniej w gestii muzycznej) ich nie odnajdziecie. Kolejny utwór to "Pociąg" z bardzo żywym bitem Kociołka i genialnym występem Rufina MC. Raperzy porównują życie ludzi XXI wieku do zbyt szybkiej jazdy pociągiem. "Ten pociąg pędzi za szybko", a ten utwór to kolejna przedobra produkcja. Po tym stosunkowo żwawym kawałku trafiamy na "P.T.S" ("Permanentny Stan Tworzenia") z gościnnym udziałem Emazeta i bitem Malina. "P.S.T" to świetna produkcja, między innymi dzięki specyficznemu bitowi. Następnie trafiamy na "Klisze", czyli ocenę polskiego narodu. MC ostro krytykuje naszą mentalność, zamiłowanie do alkoholu i zrzucanie winy za swój los na innych, "to my piepszone liście na wietrze, co dla nas najlepsze wstawieni wiemy...". Bardzo dobry utwór z ciekawym bitem Poleja. Jedenasty numer to "Bez cenzury". Ponownie świetny bit Kociołka i porządne zwrotki Wielkiego Szu. Po nim chwila wytchnienia, czyli "Dobre chwile". Spokojny utwór z kolejnym muzycznym dziełem Kociołka i subtelnym głosem Ewy Rudi. "Dobre chwile" to relaksujący i wyciszający wałek, obyśmy mogli słyszeć takich więcej w naszym rodzimym hip hopie. Pechowa trzynastka przypada "Kac manifestowi". Nie wiem czy to wina właśnie pechowej liczby, ale ten utwór podoba mi się najmniej z płyty. Trzeba jednak przyznać, że temat jest bardzo bliski każdemu z nas. Kolejny utwór to pozytywny "Chcieć, umieć, zrozumieć" z gościnnym występem Żelu i Szerszenia. Ten kawałek to kolejna "przesmaczna" produkcja, jak pod względem muzycznym (Kociołek), tak i pod względem tekstowym. Ostatni utwór to "Trzeba wierzyć". Poprzez swoje zawołanie "trzeba wierzyć..." Proceente mówi o rzeczach, które go irytują. Podkreśla, że "wiara czyni cuda" i to często ona trzyma nas przy życiu.\nDebiutancka płyta Proceenta może bez problemów konkurować z materiałami doświadczonych raperów. "Znaki zapytania" to owoc dwuletniej pracy, którego pozazdrościłby Proceentowi niejeden MC. Jeśli jesteś spragniony świeżego spojrzenia na rap, połączonego z ciekawym flow i charakterystycznym głosem, to ta płyta jest dla ciebie.\nAutor: Dixon Link do posta\nEeeeelo jack muza zajebista bity wyjebane tyle nida żyje joł\nAutor: ogon18 Link do posta\nzajebiste to jest kurwa\nAutor: tttre Link do posta\nbeznadzieja.... totalne dno\nAutor: Ganjuś Link do posta\ntttre: beznadziejny jest twój słuch :P\nAutor: taetwa Link do posta\nAutor: Tarec Link do posta\nsuper-.- może jakaś opinia na jej temat?\nniezly floow ma ;]\nAutor: dembek Link do posta\nHeh. Typ fajnie rymował na WBW2003 z tą wadą wymowy ale to zajebiście mu wyszło heh. Pozdro dla Proceente! Płytka też mi sie podobała!\ndobra płyta właśnie pobrałem z internetu za darmo nie musiałem płacić za mp3\nAutor: aifa Link do posta\nhttps://<cenzura>.com/aifa%20produc er bity na opchnięcie ! :)


Kajakami "po nocy" - Biała24\nJeśli jesteś amatorem dobrej zabawy i spływów kajakowych jest to wydarzenie idealne. Wkrótce odbędzie się pierwszy nocny spływ kajakowy na rzece Krznie.\nStowarzyszenie Rozwoju Miejscowości Studzianka zaprasza na Pierwsze Nocne Kajaki na Krznie. Spływ odbędzie się w sobotę (3 sierpnia). Wyruszy o godzinie 20 z Porosiuk. Trasa będzie mierzyła 8 kilometrów. Spływ zakończy się w Białej Podlaskiej (na wysokości ul. Brzegowej).\nKosz uczestnictwa w wydarzeniu to 50 zł. Cena obejmuje spływ, ubezpieczenie, pamiątkowy medal oraz posiłek regeneracyjny. Zapisy odbywają się telefonicznie pod numerem 501 266 672 lub pod adresem e-mail [email protected] Swoje uczestnictwo można zgłosić także za pośrednictwem Facebooka poprzez wiadomość do profilu „Kajaki Studzianka”.\nTags: biala podlaska kajak kajakarstwo kajaki Krzna nocny spływ nocny spływ kajakowy porosiuki rzeka spływ Stowarzyszenie Rozwoju Miejscowości Studzianka studzianka\nNapad na ul. Warszawskiej\n30 lipca 2019 o 23:39\nplyniemy noca pod prad?\n30 lipca 2019 o 23:42\nwyruszy w bialej zakonczy sie w porosiukach.. a moze by tak z pradem rzeki\nZ prądem rzeki to każdy umie… 🙂


Napisano 30 października 2019 - 18:03\nKupiłem na próbę żarówkę Koogeek. Technicznie działa bez zarzutu, jednak nie jest zbyt jasna. Nadaje się raczej do oświetlenia "klimatycznego" ale tradycyjne żarówki ledowe są duuużo jaśniejsze. Jak się ustawi ciepłą barwę bieli, to jest jeszcze ciemniej, a ta ciepla biel jest jakaś taka wyprana. Spróbuję jeszcze Xiaomi za jakiś czas, ale obstawiam, że technologia barwnych żarówek jeszcze jest w powijakach. Ikea ani Philips nawet nie będę próbował, bo nie mam ochoty instalować w domu dodatkowych bramek. Koogeek gada bezpośrednio po wifi z aTV.\nNapisano 30 października 2019 - 21:55\n>Technicznie działa bez zarzutu, jednak nie jest zbyt jasna. Nadaje się raczej do oświetlenia "klimatycznego"\nXiaomi kolorowa ma tak samo.\nNapisano 31 października 2019 - 01:09\nJakoś nie uśmiecha mi się mieć baterii różnych "mostków", każdy dla innego producenta. Dlatego wciąż staram się znaleźć dobry opis, jak to wszystko ze sobą właściwie współpracuje.\nRównież nie chciałam korzystać z mostków czy bramek i postawiłam tylko na urządzenia z „gadające” z WiFi.\nZamiast żarówek z WiFi zakupiłam adaptery żarówek ( dla E27) Koogeek Smart Socket. Do żarówek z małym gwintem (np. do lampki biurkowej ) i innych urządzeń domowych kupiłam gniazdka Koogeek Smart Pług.\nDo ładowania urządzeń ( smartfony, tablety ) mam gniazdko VOCOlinc ( dodatkowo wyposażone w 2 porty USB-A 2.4A/5V, wbudowany miernik zużycia energii oraz diodę LED- lekko doświetlającą pomieszczenie ).\n”Inteligentny dom” stworzyłam sobie niewielkim kosztem, tak na dobry początek, a steruję oczywiście najczęściej z AW


MŁODZIEŻOWE STOWARZYSZENIE BŁ.KLARY "NADZIEJA" - Parafia p.w. Św. Wojciecha w Malużynie\nMŁODZIEŻOWE STOWARZYSZENIE BŁ.KLARY "NADZIEJA"\nW niedzielę 27 września 2015 roku o godz. 10.30 w sanktuarium św. Jana Pawła II w Krakowie – w imieniu papieża Franciszka – jej beatyfikację ogłosił kard. Angelo Amato, prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Nowa polska błogosławiona pochodzi z Mazowsza. Urodziła się 18 lipca 1863 r. w osadzie Cieszki, w parafii Lubowidz k. Żuromina w diecezji płockiej. Była szóstym z siedmiorga dzieci Antoniego Szczęsnego i Franciszki z d. Skorupskiej. W niełatwych czasach po powstaniu styczniowym ubogich rolników nie stać było na posłanie córki do szkoły. Dzięki wędrownym nauczycielom nauczyła się czytać i pisać, w domu zaś otrzymała staranne wychowanie religijne. Największy wpływ na formację Ludwiki miała jej matka, z którą dziewczynka często pielgrzymowała do pobliskiego sanktuarium Matki Bożej Różańcowej i św. Antoniego w Żurominie. Miała dwanaście lat, gdy matka zmarła.\nW 17. roku życia Ludwika opuściła dom rodzinny, nie mogąc znieść presji ojca, któremu zależało, aby córka wyszła wcześnie za mąż, przebywała u dalszych krewnych w Mławie, gdzie krawiectwem zarabiała na życie.\nW 1885 r. uczestniczyła w rekolekcjach dla dziewcząt prowadzonych w Zakroczymiu przez O.Honorata Koźmińskiego, kapucyna, założyciela wielu zgromadzeń zakonnych działających w ukryciu w zaborze carskim. Już w roku następnym wstąpiła w Warszawie do bezhabitowego Zgromadzenia Sług Jezusa, którego zadaniem była opieka duchowa nad służącymi. Formalnie siostry zajmowały się krawiectwem. Po złożeniu profesji w 1889 r. Ludwika przeniosła się do Lublina, gdzie pracowała w przytulisku dla dziewcząt, ucząc ich, oprócz krawiectwa, prawd wiary i przywiązania do polskiej kultury. Ponieważ władze carskie zauważyły jej działalność, zmuszona została do powrotu do Warszawy. Jej przełożona m. Eleonora Motylowska zanotowała: „Podobała mi się niezmiernie jej szczerość, męstwo w zerwaniu ze światem i oddaniu się Bogu”.\nW maju 1893 r. na skierowaną do o. Koźmińskiego prośbę ks. Józefa Sebastiana Pelczara, ówczesnego rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego, a późniejszego biskupa przemyskiego, s. Szczęsna podjęła działalność w Krakowie. Po wielu zmaganiach wewnętrznych i modlitwie podjęła decyzję o opuszczeniu Zgromadzenia Sług Jezusa i wraz z ks. Pelczarem 15 kwietnia 1894 r. założyła nowe zgromadzenie − Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, wkrótce nazywanych sercankami. Jego celem była praca wśród chorych oraz opieka nad dziewczętami zatrudnionymi jako robotnice w fabrykach lub jako służące u bogatszych rodzin miejskich. Zgromadzenie tworzyło dla nich domy, tzw. przytuliska. Przez 22 lata, aż do śmierci, s. Szczęsna była przełożoną generalną, a po ogłoszeniu ks. Pelczara biskupem przemyskim sama kierowała zgromadzeniem. W zaborze austriackim siostry miały większe możliwości działania i mogły nosić habity.\nWobec sióstr była przełożoną wymagającą: „Wysoko dzierżyła sztandar swej władzy, ale czuć było, że to nie dla siebie i swojej osoby, bo umiała też okazać, że mieni się niższą i najlichszą sługą, miernym narzędziem w ręku Boga i Zgromadzenia. Nie znosiła wręcz zakonnic pyszałkowatych, próżnych, zbytnio dbających o swój wygląd.\nJeszcze za życia udało się jej utworzyć 20 placówek zakonnych, głównie na terenie Galicji i Alzacji, w których posługiwało 187 sióstr. Starała się realizować słowa bp. Pelczara, który zachęcał siostry do szerzenia kultu Serca Jezusowego, a także do pracy nad młodymi robotnicami.\nWiele sióstr, aby móc opiekować się chorymi, kończyło kursy bądź szkoły pielęgniarskie. To właśnie sercanki służyły na frontach I i II wojny światowej jako pielęgniarki w szpitalach cywilnych i wojskowych (w PRL masowo usuwano je ze szpitali, zezwalając jedynie na pracę w domach opieki dla obłożnie chorych). Siostry pracowały też w przedszkolach, opiekowały się księżmi emerytami, posługiwały w rezydencjach biskupich.\nDziś sercanki także zajmują się wychowaniem dziewcząt, opiekują się ubogimi i chorymi, są katechetkami, pomagają w pracy parafialnej.\nNowa polska błogosławiona sama przez wiele lat chorowała na gruźlicę, a w ostatnich latach życia także na nowotwór. Zmarła 7 lutego 1916 r. w Krakowie. Jej proces beatyfikacyjny trwał od 1994 r. i wszczęty został przez kard. Franciszka Macharskiego. Dekret o heroiczności jej cnót podpisał w 2012 r. Benedykt XVI, a cud dokonany za jej przyczyną potwierdził papież Franciszek 5 czerwca 2015 r. Chodziło o uzdrowienie dwunastoletniego Michała, który w 2001 r. uległ wypadkowi samochodowemu i był w śpiączce po uszkodzeniu mózgu. Dziś jest inżynierem.\nInstalacji Relikwii Błogosławionej Klary Ludwiki Szczęsnej w naszej Parafii dokonał Biskup Płocki Piotr Libera 22 października 2016 roku podczas Mszy św. ingresowej.\nNiech wyprasza potrzebne łaski oraz patronuje Młodzieżowemu Stowarzyszeniu „NADZIEJA”.\nGrupy parafialne Start Aktualności --Święta --Parafialne --Archiwum Kronika --Wydarzenia Świątynia --Patron --Dzieje parafii Kancelaria --Informacje --Dokumenty Grupy parafialne --Liturgiczna Służba Ołtarza --Chór parafialny --Asysta --Kościół domowy --Kółka różańcowe --Rodzina Szkaplerzna --Rada parafialna --Myśliwi --OSP Polecamy --Ciekawe strony --Lokalnie Fotoreportaże


Czworonogi jak modelki z „Vogue’a” w kampanii „Po psu ta moda” - Wiadomości - Marketing przy Kawie - praktyczne wskazówki, śmiałe idee\nCzworonogi jak modelki z „Vogue’a” w kampanii „Po psu ta moda”Kategoria: Kampanie społeczne | Autor: | Data: 27 lipca 2015Słowa kluczowe: ostrosiostro, zwierzęta, pies, moda3 sierpnia ruszy kampania pod hasłem „Po psu ta moda”. Projekt ma pokazać problem bezpańskich psów w sposób inny niż do tej pory. W ramach akcji zaprezentowane zostaną zdjęcia wykonane na wzór okładek prestiżowych magazynów o modzie. W roli modeli wystąpią psy ze schronisk i domów tymczasowych.\nTwórcy akcji chcą zerwać ze stereotypem smutnego, poszkodowanego i biednego zwierzaka do adopcji i pokazać, że czworonogi mogą stać się obiektem pożądania niczym modelki „Vogue’a”. Oprócz nagłośnienia skali problemu działania mają również przypomnieć, że pies to nie zabawka, która po miesiącu może nam się znudzić. To odpowiedzialność, zaangażowanie i serce, które musimy włożyć w opiekę nad nim. Kampania planowana jest na okres wakacyjny. Na jej potrzeby przygotowano stronę www.popsutamoda.pl, która zostanie udostępniona w dniu oficjalnego startu działań. Przebieg akcji będzie można śledzić m.in. na Facebooku, Twitterze czy Instagramie. W promocji wykorzystane zostaną również aplikacje typu Tinder, ruszy też nietypowy projekt crowdfundingowy. Dodatkowo organizatorzy zamierzają zaprosić do współpracy znane osoby związane ze światem mody, które pełnić będą rolę ambasadorów.Cały dochód, który uda się pozyskać w ramach kampanii, zostanie przekazany na wsparcie bezdomnych zwierząt. Inicjatorem projektu jest start-up z branży kreatywnej – Ostrosiostro.


Kask Endura MT500 2020 - najlżejszy fullface? - 43RIDE magazyn rowerowy\nKask Endura MT500 2020 – najlżejszy fullface?\nZbig 6 listopada 2020\nJakiś czas temu miałem okazję przedpremierowo obejrzeć kask fullface Endura MT500. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności, tuż przed startem sezonu, zostałem wyposażony w jeden pomarańczowy egzemplarz. Jakie było moje pierwsze wrażenie po wyjęciu go z pudełka? Niewątpliwie jest to najlżejszy kask typu fullface jaki miałem dotychczas w rękach… i na głowie. W końcu kolejne cyfry z wagi robią wrażenie – rozmiar S/M: 520g, M/L: 580g, L/XL: 680g.\nEndura MT500 to najlżejszy kask typu fullface jaki kiedykolwiek miałem.\nNiska waga nie ma wpływu na zachowanie bezpieczeństwa, które jest na najwyższym poziomie, co potwierdzić mają certyfikaty ASTM F1952 oraz CE Standard EN1078:2012 + 1 A1:2012. To czego najbardziej można się obawiać przy lekkich kaskach fullface to „miękka” szczęka. W modelu Endura MT500 szczęka jest bardzo solidna, sztywna, a dodatkowo wewnątrz struktury kasku znajduje się wbudowany rdzeń wzmacniający i integrujący całą konstrukcję w jeden mocny monolit.\nW kasku Endura MT500 uzyskano bardzo dobre pole widzenia oraz bezpieczną odległość solidnej szczęki kasku do twarzoczaszki.\nDzięki zastosowaniu materiału Koroyd®, który pochłania siłę uderzenia, udało się uzyskać bardzo niską wagę przy zachowaniu maksymalnego bezpieczeństwa. „Słomkowa” struktura nadaje dodatkowo wyjątkowości i inności wśród kasków. Kształt kasku zaprojektowano tak, aby dobrze współgrał z goglami, pasek miał swoje miejsce, a same gogle dobrze wypełniały obszar przewidziany dla nich. Daszek jest integralną, stałą częścią kasku i pomimo braku regulacji zmieścimy pod nim gogle.\nGogle idealnie układają się na kasku. Daszek fabrycznie ustawiony jest w jednej niezmiennej pozycji.\nWaga jest szokująco niska: S/M: 520g, M/L: 580g, L/XL: 680g\nKoroyd® wypełnia także wszystkie otwory, co nie ma żadnego wpływu na cyrkulację powietrza podczas jazdy. Wewnątrz zatopiony jest szkielet wzmacniający konstrukcję kasku.\nW zestawie z kaskiem otrzymujemy gąbki policzkowe w dwóch rozmiarach. Wszystkie wewnętrzne wyściółki w kasku są antybakteryjne i szybkoschnące oraz oczywiście także łatwe do czyszczenia.\nDopasowanie i regulacja w dwóch płaszczyznach. Dopasowanie obwodu głowy za pomocą pokrętła jedną ręką oraz regulacja wysokości tylnej części systemu nośnego.\nKoroyd® wypełnia całą wewnętrzną część kasku. Certyfikat ASTM F1952 oraz CE Standard EN1078:2012 + 1 A1:2012 potwierdza wysoki poziom bezpieczeństwa\nCzołowe otwory wentylacyjne wzmacniają wewnętrzną cyrkulację powietrza.\nKask fullface Endura MT500 bardzo zaskoczył mnie wysokim poziomem wykonania. Jest najlżejszym kaskiem fullface jaki ja miałem i jednym z najlżejszych na rynku. Niska waga została uzyskana m.in. dzięki warstwie Koroyd®, przy jednoczesnym spełnieniu wysokich norm bezpieczeństwa dla sportów rowerowych (downhill). Takie zalety stawiają MT500 na czołowych miejscach list wyboru „przed zakupem”.\nDopasowanie do głowy kolarza oraz utrzymanie higieny kasku jest bardzo proste i łatwe, nie warto rozpisywać się nad czymś co dobrze funkcjonuje, po prostu działa. Gdybym miał jeszcze raz wymienić plusy na szybko to: super mocna szczęka, niska waga, bardzo dobra wentylacja i bezpieczeństwo.\nKształt głowy to bardzo indywidualna sprawa, dlatego warto przed zakupem przymierzyć kask i samemu ocenić, sprawdzić jak leży. Po jakimś czasie mój pomarańcz lekko wyblakł w stosunku do daszka, ale to kosmetyczne wydarzenie nie ma wpływu na ogólną ocenę kasku Endura MT500, czyli bardzo dobrą. Z czystym sumieniem polecam!\nKoroyd® i jego zalety. Na grafice widzicie także wewnętrzny szkielet wzmacniający szczękę w kasku.\nDuże otwory wentylacyjne zabezpiecza i wypełniania Koroyd®.\nWewnątrz kasku znajduje się szkielet integrujący szczękę z główną skorupą kasku.\nZdjęć z jazd nie mam, ale mam dobry kask, który zostaje u mnie na dłużej.\nKask ze szczęką idealny do agresywnego enduro\nPełny wkład wykonany z materiału Koroyd® który absorbuje energię uderzenia\nW pełni kompatybilny z goglami\nWewnętrzne wzmocnienie integrujące szczękę z główną skorupą kasku\nProgramem Endura Crash Replacement\nCertyfikat ASTM F1952 oraz CE Standard EN1078:2012 + 1 A1:2012\nWaga: S/M: 520g, M/L: 580g, L/XL: 680g\nMarka Endura powstała w Szkocji w 1993 roku z założeniem poprawy wydajności, jakości i funkcjonalności odzieży rowerowej. Jako indywidualna marka szybko wprowadziła na rynek szereg nowych produktów, które szybko zyskały status ikony, a w wielu przypadkach wciąż wyznaczają standardy w branży. Taka filozofia oraz bezkompromisowe podejście sprawiły, że mała lokalna marka szybko stała się globalnym liderem w branży.\nKask Endura Singletrack 2018\nKask Endura MT500 2021\nKask Leatt DBX 3.0 Enduro V2 2018\nEndura – jakie spodenki rowerowe wybrać?


fotograf - Strona 2 z 2 - Lucky Horse PL\nStartowa Świat Lucky Porady fotograf (Strona 2)\nZ napływem ciepłej pogody zaczął się sezon otwarty zawodów jeździeckich. Mamy do wyboru kilka dyscyplin, ale najczęstszymi fotografowanymi przeze mnie są skoki przez przeszkody. Zacznijmy od ustawienia się względem przeszkód. Zawsze śmieję się sama z siebie, że nie biorę udziału w zawodach na własnym koniu ponieważ boje się, że nie zapamiętam parkuru, a podczas robienia fotorelacji jest to również „wymagane”. …\nKolejny wiosenny artykuł przed Wami, mam nadzieję, że nie zanudzam ale przecież nie mogło zabraknąć wpisu o źrebakach, które jak co roku pojawiają się zwykle na wiosnę. Jak najlepiej wziąć się za źrebaczkowe kadry? Wg mnie najlepiej jest usiąść na pastwisku…i gotowe. Pamiętajmy, aby pozwolić tym końskim dzieciom samym podejść, nie gońmy ich, nie czajmy się, aby czuły się w …\nKtóre ze zwierząt prócz koni jest najczęściej widywane na stajni? Koza, baran, kot, pies … końskich towarzyszy możemy długo wymieniać, ale my dziś skupimy się na tych ostatnich. Czyli jak pies z koniem. To ja, mój koń Black Cat i jeden z moich psów- młodziutka Lili, a właściwie Julietta Blanco Lobos de la Montanes. Staram się ją w miarę możliwości …\nUrozmaicony kadr czyli rekwizyty i konie\nNa koniu… z koniem w ręce, oparty o konia, obok konia, pod koniem, koń prosi nogą, koń się kłania, całujemy chrapki, przytulamy się do końskiej szyi….tyle i jeszcze więcej mamy podstawowych ujęć wykorzystywanych w fotografii końskiej. Co zrobić, aby każda z sesji była nietuzinkowa i oryginalna? Rekwizyty! Otóż to… ile razy widzieliście kadry z balonami, pięknymi sukniami czy wiankami? Pomysłów …\nW dobie fotografii cyfrowej bardzo dużo z Was ma swoje aparaty i stara się uwieczniać chwile spędzone na stajni, krótkie mini sesje to norma. Na co więc zwracać szczególną uwagę przed sesją i jak dobrze się do niej przygotować? Wybierając się na sesję ja zawsze sprawdzam mój plecak fotograficzny kilka razy, czy mam zapasowe karty pamięci, baterie, ładowarkę. Sprawdzam czy …\nKonie to piękne istoty, to już na pewno wiecie… dlatego tutaj jesteście 😉 Na zdjęciach wyglądają majestatycznie, dumnie, niektóre mają trudne w pielęgnacji długie bujne grzywy, ogony czy szczoty przy pęcinach … Inne to konie wierzchowe, sportowe sylwetki, wypastowany sprzęt, koreczki na grzywie … Co zrobić, aby i na naszych ujęciach konie przyciągały spojrzenia? Przede wszystkim koń musi być dobrze …


Część piąta, w której księżyc manipuluje ludźmi – REPOTTERED\nCzęść piąta, w której księżyc manipuluje ludźmi\nGwen westchnęła i na wszelki wypadek jeszcze raz sprawdziła, czy szafka, w której zamknęła torebkę, jest zamknięta. Odkąd kupiła telefon, zaczęła dużo bardziej zwracać uwagę na to, czy jej torebka jest bezpieczna – oczywiście, wcześniej również martwiła się, że ktoś może ją okraść, ale wizja utraty portfela czy dokumentów nie przerażała jej aż tak, jak wizja utraty komórki. Głównie dlatego, że portfel ani dokumenty nie świeciły i nie można było na nich grać. Panna Ketteridge nie używała telefonu do niczego innego, ponieważ jej numer miał póki co tylko David, choć miała zamiar zapisać też numer Alice, kiedy ją spotka.\nTorebka była bezpieczna, więc Gwen nie miała już żadnego powodu, by się ociągać. Schowała klucz do tylnej kieszeni spodni, chwyciła notes, w którym zapisywała zamówienia i ruszyła w kierunku stanowiska kelnerek. Z daleka widziała, że stoi tam już Emily. Nie miały okazji ze sobą rozmawiać dłużej niż kilka minut, ponieważ w poprzednim tygodniu wymieniały się zmianami. Teraz jednak czekało je kilka godzin, w czasie których mogły ponarzekać na klientów i porozmawiać o książkach, których żadna z nich nie czytała, ale obie słyszały, że są naprawdę dobre.\n– Cześć, Emily.\nGwen uśmiechnęła się szeroko, starając się zrobić dobre wrażenie. Najwyraźniej jej się udało, bo Emily odpowiedziała podobnym uśmiechem i zapytała, jak Gwen spędziła weekend. Pytanie było przejawem zwykłej uprzejmości, prawdopodobnie Emily nawet niespecjalnie chciała słyszeć odpowiedź na nie, ale obie były na tyle dobrze wychowane, by wiedzieć, że takie pytania są koniecznością, jeśli nie chce się mówić o pogodzie.\nProblem polegał jednak na tym, że Gwen nie bardzo chciała rozmawiać o swoim weekendzie. W tym wypadku pogoda byłaby tysiąckroć lepszym tematem. Nie chciała przyznawać, że dopiero w sobotę kupiła telefon, bo wcześniej nie wiedziała, że może jej się przydać. Nie chciała mówić o tym, ile radości sprawiało jej skręcanie szafek z Davidem, który był naprawdę zabawny, uroczy, a do tego miał porządną pracę i nie miał dziewczyny, ale Gwen nie myślała o nim w żadnych kategoriach, które wymagałyby zastanawiania się, czy ma dziewczynę, czy też nie, a skąd. Poza tym był stary. Starszy. Ale na tyle starszy, że przekraczał granicę pożądanego starszeństwa (Gwen w piątek jeszcze nie wiedziała o istnieniu takiej granicy, ale uznała, że musi istnieć, inaczej jej wewnętrzny świat ległby w gruzach), a to z kolei skreślało go z listy osób, których życiem uczuciowym Gwen powinna się interesować z powodów innych niż ogólnoprzyjacielskie. Nie chciała też opowiadać Emily o tym, jak w którymś momencie zaczęli rzucać w siebie nawzajem ciastem, które Matt potem cały dzień zlizywał z podłogi, nawet kiedy Gwen wydawało się, że już posprzątali. Rzucanie się ciastem wywiązało się spontanicznie, kiedy panna Ketteridge zaczęła narzekać, że w jej kawałku znalazło się za dużo rodzynek i uznała, że jest to winą Davida, który zabrał lepszy kawałek. David zaprzeczył i powiedział, że może zjeść nadmiar rodzynek, w związku z czym Gwen wydłubała rodzynkę z ciasta i użyła łyżeczki jako wyrzutni. Pocisk nie wylądował jednak na talerzu, ale trafił w koszulę Davida. Gwen natychmiast zaczęła przepraszać, ale David stwierdził, że nic się nie stało. Po czym wystrzelił taki sam rodzynkowy pocisk, który trafił w nią. To miało wyrównać rachunki, ale doprowadziło do otwartej wojny na sernik, na której najwięcej zyskał Matt.\nTo wszystko należało jednak do niej i nie chciała się tym dzielić z Emily, która stała obok, nadal się uśmiechając. Emily z tymi jej zielonymi oczami i orzechowymi lokami, które każdy chciałby mieć. Przyjacielską Emily, która nie rozmawiała o pogodzie, bo była tak sympatyczna i dobrze wychowana, by wykazywać większe zainteresowanie rozmówcą.\n– Wszystko w porządku, wiesz, niedawno się przeprowadziłam, więc mam jeszcze tyle rzeczy do rozpakowania – odpowiedziała w końcu Gwen, całkiem zadowolona z tej półprawdy. – A co u ciebie?\nEmily była nieco bardziej rozmowna i Gwen po kilku sekundach zdała sobie sprawę, że jej ani trochę nie słucha. Myślami błądziła gdzieś między szafkami, które znajdowały się w jej salonie, a dużą szafą, która stała w sypialni. Zastanawiała się, czy o czymś aby nie zapomniała i czy przypadkiem nie powinna poprosić Davida o pomoc, ale nic nie przychodziło jej do głowy. Oczywiście nadal nie założyła sobie konta, więc spotkają się jeszcze przy tej okazji, a później będzie musiała wymyślić coś innego. Nie będzie mogła stale prosić go o pomoc, będzie musiała jasno przyznać sama przed sobą, że go lubi i że powinni widywać się częściej; rzecz jasna wyłącznie na stopie przyjacielskiej. Chociaż, kiedy o tym myślała, nie mogła wyobrazić go sobie w klubie, do którego w piątek zabrała ją Alice. Nie była zresztą pewna, czy sama chciałaby tam wrócić.\nW końcu Emily zamilkła. Stało się jasne, że zauważyła, że Gwen jej nie słucha. Panna Ketteridge poczuła lekkie wyrzuty sumienia, w końcu sama zapytała Emily o jej weekend, nawet jeśli ani trochę jej to nie interesowało.\n– Alice cię gdzieś wyciągnęła, co? – zapytała w końcu Emily.\n– Każdy przez to przechodził – stwierdziła, jakby to wyjaśniało, czemu Gwen jej nie słuchała. Może tłumaczyła ten brak uwagi niewyspaniem, a może po prostu uznała, że jej nowa współpracownica zrobiła coś, do czego teraz wstydzi się przyznać.\n– Nie było tak źle, chociaż myślę, że kluby nie są dla mnie – odpowiedziała w końcu Gwen.\n– Ani dla mnie. Zdecydowanie wolę posiedzieć w domu z nosem w książce – zaśmiała się Emily.\nW ten sposób doszły do nieuniknionego temu książek, które czytały, książek, których nie czytały, ale dobre wychowanie wymaga udawania, że jest inaczej, książek, które chcą przeczytać i książek, których nikomu nie należy polecać. Gwen najlepiej radziła sobie z trzecią kategorią; nigdy nie czytała za wiele, a większość z jej lektur nie powinna być znana mugolom nawet z tytułu. Musiała więc przypominać sobie, jakie książki widziała w lokalnej księgarni i kupno których rozważała, póki nie uznała, że może bez nich żyć, a za potrzebne na nie pieniądze woli sobie kupić coś do jedzenia. To był jeden z aspektów samodzielności, które jej się ani trochę nie podobały.\nDo końca zmiany wymieniały się luźnymi uwagami na temat klientów, czasami wracając do tematu książek. Emily obiecała, że pożyczy Gwen kilka pozycji wartych przeczytania. Wszystko to sprawiło, że panna Ketteridge poczuła, że życie wśród mugoli nie musi być złe, ale z pewnością nie będzie łatwe. Owszem, wiodło jej się nieźle, ale już teraz widziała, o ilu rzeczach nie miała nawet pojęcia, choć dla mugoli były one oczywiste. Do tej pory radziła sobie w konwersacjach, bo żadna z nich nie dotyczyła tematów wymagających szczególnej wiedzy; porównywanie szafek, dyskusja o rodzaju drewna, rozmowy o herbacie czy o klientach restauracji – nic z tego nie wymagało szczególnej wiedzy, ale kiedy Emily zaczęła temat książek albo wcześniej, kiedy Alice wspominała coś o jakimś filmie, który wszyscy oglądali… Gwen nie miała pojęcia, co im odpowiedzieć. Zdawała sobie też sprawę, że zmiana tematu nie pomoże jej na długo, bo w którymś momencie wyczerpią jej się awaryjne tematy.\nTego samego dnia, kiedy leżała w łóżku i próbowała usnąć, zaczęła się zastanawiać, czy podjęła dobrą decyzję. Prawdopodobnie było jeszcze za wcześnie, by uznać ten eksperyment za sukces lub porażkę, ale Gwen liczyła na natychmiastowe rezultaty – natychmiast znajdzie pracę, znajomych, bez żadnego problemu zaaklimatyzuje się w nowych warunkach. Nie spodziewała się jednak, że praca będzie zajmowała tyle czasu, a liczba znajomych nie będzie zbyt wielka z powodu braku okoliczności, w jakich mogłaby poznawać nowych ludzi. Zastanawiała się, czy nie powinna po raz kolejny wybrać się do klubu z Alice, ale jej rozważania przerwał Matt, który, pomrukując głośno, położył jej się na głowie. Próbowała go zrzucić, ale kot z uporem wracał na pierwotnie wybrane miejsce. W końcu Gwen wstała i poszła do kuchni. W mieszkaniu było cicho; nie zdążyła jeszcze przyzwyczaić się do tej ciszy i kilka razy złapała się już na tym, że spodziewała się, że nagle znikąd zmaterializuje się Ingrid i zacznie opowiadać o czymś zabawnym albo pojawi się jakaś koleżanka z dormitorium czy domowy skrzat. Nic z tego, była to tylko ona i Matt, który nie raczył nawet wyjść z sypialni. Podejrzewała, że zagrzebał się w kołdrze i znów będzie miała problem z wejściem do własnego łóżka.\nGwen zajrzała do lodówki i odetchnęła z ulgą, kiedy znalazła w niej karton mleka. Nie pamiętała, czy kupowała je w czasie ostatnich zakupów, a w ostatnim czasie przekonała się, że ma talent do zapominania o podstawowych produktach spożywczych, które wydają się najważniejsze. Drapiąc się w łydkę, zaczęła podgrzewać wodę. Odczuwała jakiś dziwny niepokój, który nie pozwalał jej zasnąć; nie była pewna, czy ta bezsenność była wywołana zbyt dokładnym analizowaniem sytuacji, w której się znalazła, czy czymś innym. Coś mogło dziać się z ciśnieniem, układ gwiazd mógł być niekorzystny. Cokolwiek to jednak było – nie mogło to być nic, z czym nie poradziłaby sobie szklanka ciepłego mleka. Do tej pory zawsze pomagało to ukoić nerwy Gwen i nic nie wskazywało na to, by teraz mogło być inaczej.\nWoda się zagotowała, mleko zostało nalane do żółtego kubeczka i zalane wrzątkiem. Gwen się przez chwilę zawahała, ale w końcu posłodziła je łyżeczką cukru i, mieszając głośno, wyszła na balkon. Nie był on szczególnie duży, ale powierzchnia wystarczała, by ustawić tam jeden ze stoliczków, które wcześniej stały w salonie. Teraz stoliczek zastępował krzesełko, a w chwilach takich jak ta – pełnił swoją tradycyjną rolę. Gwen wypiła bowiem połowę zawartości kubka, a potem oparła łokcie o balustradę i zapatrzyła się w nocne niebo. Znała nazwy większości gwiazd, ale było ich widać stosunkowo niewiele – światła miasta, nawet tak niewielkiego, sprawiały, że niebo wydawało się bardziej puste i odległe. Z wieży astronomicznej wyglądało całkiem inaczej, sprawiało, że każdy czuł się maleńki i niewiele znaczący, ale jednocześnie połączony z całym wszechświatem. Teraz, stojąc na balkonie, Gwen czuła się okropnie samotna i odcięta od wszystkiego, co znała. Oczywiście, odcięła się na własną prośbę, ale ta odległość nocnego nieba sprawiała, że czuła, jakby wszechświat w odpowiedzi odciął się od niej.\nKsiężyc, który zawsze unosił się nad Zakazanym Lasem jak wielka, jasna kula, teraz też wydawał się odleglejszy i mniej wyraźny. Jakby wiedział, że w Hogwarcie go ceniono, w końcu poświęcano mu dużo czasu na astronomii i nieco na wróżbiarstwie, miał wpływ na eliksiry i zielarstwo. Prawdopodobnie miał wpływ nawet na quidditcha, o czym Gwen jednak nie wiedziała, bo nigdy nie przepadała za lataniem na miotle. Teraz trochę żałowała, że nie przykładała się bardziej do wszystkich nauk, w których pojawiał się księżyc, bo wydawał się on jedynym znajomym elementem w tym obcym, nie do końca przyjaznym świecie.\nDopiła mleko, które teraz nie było już tak ciepłe, jak być powinno, i znów oparła się o balustradę. Zastanawiała się, czy na pewno podjęła słuszną decyzję, kiedy postanowiła całkiem zrezygnować z magii. Jaką różnicę sprawiłoby jedno czy dwa zaklęcia, rzucone w tajemnicy przed mugolami? Kiedy zdecydowała się żyć wśród nich, wydawało jej się, że rezygnacja z magii jest oczywistym wyborem; w końcu oni potrafili bez niej żyć, prawda? To nie mogło być trudne. Może jednak Ingrid, która twierdziła, że czarodzieje są o wiele lepsi od mugoli, wcale nie miała racji. Magia nie załatwiała wszystkiego, nie mogła zastąpić braków w podstawowej wiedzy o świecie, nie opłacała rachunków, sprawiała natomiast, że po świecie chodziło wielu nieszczęśliwych ludzi, całkiem niesłusznie uważających się za lepszych od innych. Czary niewątpliwie się przydawały, ale…\n– Nie możesz spać? – zapytał znajomy głos.\nGwen prawie podskoczyła. Nie spodziewała się, że ktoś może ją zobaczyć. Poprawiła za duży T-shirt, który służył jej za koszulę nocną, po czym spojrzała w kierunku, z którego dobiegł głos. Na balkonie obok stał David i przyglądał jej się uważnie.\n– To pewnie przez ciśnienie albo księżyc – odpowiedziała Gwen, rewanżując się podobnie uważnym spojrzeniem. Zdziwiło ją trochę, że o tak późnej porze David nie spał; wydawało jej się, że musiał wstawać wcześnie rano, o wiele wcześniej niż ona, i dlatego w tygodniu nie mieli wielu okazji, by rozmawiać ze sobą.\n– Podobno tylko w czasie pełni nie można spać – rzucił.\n– Nie, w czasie pełni tylko wilkołaki nie mogą spać, innych to nie dotyczy – stwierdziła Gwen i od razu, gdy te słowa opuściły jej usta, zapragnęła uderzyć głowę o balustradę. Wilkołaki, świetnie!\nDavid jednak się zaśmiał, uznając to za wyjątkowo dobry żart. Gwen też się zaśmiała. Nie chciała wdawać się w rozmowę na temat obrony przed czarną magią.\n– Co w takim razie nie pozwala ci zasnąć, jeśli nie wilkołaki?\nGwen wzruszyła ramionami. Nie chciała wdawać się w rozmowę na żaden z innych tematów, które wcześniej przychodziły jej do głowy. No, może poza jednym.\n– Wiesz, tam, gdzie się wychowałam, niebo było o wiele bardziej widoczne. Można było obserwować gwiazdy i czuło się, że znajdują się tuż nad głową, że jest się częścią tego… wszystkiego, nawet jeśli to takie ogromne i niezrozumiałe. Tutaj nie da się znaleźć kawałka polany, żeby położyć się na niej i obserwować niebo – powiedziała, nie spuszczając wzroku z księżyca.\n– W Londynie było jeszcze gorzej – odpowiedział David. – Naprawdę doceniłem urok nieba, kiedy się przeprowadziłem tutaj.\nGwen zerknęła na niego. Patrzył na księżyc. Jednocześnie odczuła ulgę, że nie przygląda się jej rozciągniętemu T-shirtowi, i zawód z tego samego powodu. Prawdopodobnie powinna ustalić, które z tych uczuć było przeważające, zanim zdecyduje się z nim dalej rozmawiać, ale teraz nie miała na to czasu, bo David ponownie się odezwał:\n– Za miastem jest polana, z której dobrze się obserwuje niebo. Moglibyśmy się tam kiedyś wybrać… jeśli chcesz.\nJeśli wcześniej Gwen nie była pewna swoich uczuć, to teraz dopiero przez jej mózg przetoczyła się fala sprzecznych myśli. Powinna się zgodzić, w końcu to tylko obserwowanie nieba. Ale to wypad za miasto, w nocy, z facetem, którego znała trochę ponad tydzień. Ale przecież nie miał złych zamiarów. Poza tym do niczego nie musi dojść. Ale może. Ale nie powinno, prawda? Nie wyglądał, jakby miał złe zamiary, ale w końcu kto ma na czole wytatuowaną informację, że planuje coś nikczemnego. Ale przecież David był w porządku, pracował w banku! Na Merlina, przecież pracownicy banku musieli być porządnymi ludźmi. Albo goblinami.\nUdzielenie odpowiedzi zabierało jej jednak tyle czasu, że David najwyraźniej się zaniepokoił:\n– Nie musisz się zgadzać, jeśli nie chcesz. Obiecuję się nie rozpłakać – zaśmiał się, choć nie był to tak szczery śmiech jak wtedy, kiedy uznał jej słowa dotyczące wilkołaków za żart.\n– Och, nie, nie o to chodzi, ja… próbowałam sobie przypomnieć, kiedy mam zmiany w pracy. Co powiesz na piątek? – zapytała w końcu, uśmiechając się do niego.\nDavid się nie uśmiechnął. Przez chwilę wyglądał, jakby jednak zamierzał się rozpłakać, ale po sekundzie przybrał bardziej neutralny wyraz twarzy.\n– W piątek i sobotę nie mogę, jakiś inny dzień? – zaproponował.\nGwen spojrzała na niego pytająco, ale potem zdała sobie sprawę, że to nie jej sprawa, co David planował robić w piątkową i sobotnią noc. Może jednak był typem człowieka, który chodził do klubów? Może nie tylko tam chodził, ale szukał niewinnych dziewczyn, które chciały obserwować nocne niebo, a potem… Nie, to bez sensu. Może jego matka miała grypę i musiał się nią opiekować? Albo odwiedzić jakiegoś starego przyjaciela?\n– Czwartek w sumie też nie brzmi źle – odpowiedziała, po czym dodała: – Albo niedziela, o ile to nie sprawia, że brzmię jak desperatka.\n– Nie, nie sprawia – zapewnił ją z uśmiechem.\n– Świetnie! – Uśmiechnęła się do niego, po czym ziewnęła. – Przepraszam, chyba w końcu zaczęłam być senna. To do zobaczenia w banku.\n– Zdecydowałaś się na to konto?\n– Jasne, pewien bardzo sympatyczny bankier mi je polecał i chyba mu zaufam.\n– Nigdy nie powinnaś ufać bankierom – odpowiedział, kiedy skończył się śmiać.\n– Tym razem zaryzykuję. Dobranoc!\n– Dobranoc, Gwen.\nPanna Ketteridge wróciła do mieszkania, umyła kubek po mleku, po czym zrzuciła Matta z łóżka. Zareagował na to bardzo wrogim prychnięciem, a następnie ponownie spróbował położyć się na jej głowie. Kiedy go stamtąd przegoniła, okazał jej miłosierdzie – komunikując to zresztą donośnym miauknięciem – i wcisnął się gdzieś między Gwen i jej kołdrę. Było dość ciepło, więc Gwen nie potrzebowała dodatkowego futrzastego grzejnika, ale nie miała siły walczyć z kotem o swoją przestrzeń życiową. Poddała się i zapadła w sen, w myślach układając listę zakupów, które powinna jutro zrobić, a o których do rana i tak zapomni.\nPosted on January 7, 2017 Author repotteredCategories objaśnię ci księżyc (gwen)Tags sylv\nPrevious Previous post: Część czwarta, w której okazuje się, że telefony są całkiem użyteczne\nNext Next post: Część szósta, w której pojawiają się problemy natury paranormalnej oraz społecznej


Wałbrzych: Sukces Kuleszy | Wałbrzych Nasze Miasto\nWałbrzych: Sukces Kuleszy\nZawodnik Klubu Kolarstwa Górskiego MTB Wieża Anna – Szczawno-Zdrój, Robert Kulesza podczas zawodów o Puchar Świata we włoskiej Val di Sole zajął znakomite 8 miejsce, najwyższe w historii polskiego Four Crossu. Choć nie został mistrzem Polski 2010 (był drugi), to wynik z Val di Sole jest dla niego najlepszą z możliwych nagród po mocno pechowym Rybniku.\nW sobotę wieczorem, tuż po 19:00, ruszyły finały 4X. Jako pierwszy z Polaków na bramce stanął Piotr Paradowski (41 w piątkowych kwalifikacjach). Obok niego pojawili się Węgier Gabor Vigh-Kiss oraz Brytyjczycy: Scott „Boom Boom” Beaumont i Scott Roberts. Ani Polak, ani Węgier nie dali rady Brytyjczykom, ale Paradowski zakończył bieg na trzecim miejscu. Ogromne emocje wywołał przejazd Łukasza Barana (50 w kwalifikacjach), którego przeciwnikami byli Francuz Gracia, Czech Riha i Szwajcar Muther. Łukasz, wychodząc w pewnym momencie na drugą pozycję, miał ogromne szanse na wejście do 1/8. Niestety, pokerowa zagrywka C-Doga rozwiała marzenia naszego zawodnika o awansie. Baran, podobnie jak Paradowski, dojechał do mety na 3 pozycji. W swym pierwszym biegu Robert Kulesza miał stanąć na bramce między innymi obok Romaina Saladiniego. Francuz, który w piątkowych kwalifikacjach był 6, nie pokazał się jednak na starcie, gdyż miał poważny upadek na treningu przed finałami. Ostatecznie w 1/16 Kulesza pewnie pokonał swych przeciwników – Czecha Pytlika i Francuza Grimaldiego. W 1/8 zobaczyliśmy Kuleszę i Pytlika obok Czecha Hnidaka i Brytyjczyka Ferrisa. Po wyeliminowaniu Ferrisa i Pytlika, Robercik z Hnidakiem „wpadli” w ćwierćfinale na dwóch Michałów – Prokopa i Mechurę. „W tym biegu miałem sporo szczęścia” – mówił Kulesza tuż po zawodach. Ale nie tylko szczęścia – również przytomności umysłu. Gdy doszło do kraksy Hnidaka z Mechurą, Robercik (który od startu jechał jako czwarty) wykazał się sporym refleksem, sprawnie wymijając pechowców. W ten oto sposób – po raz pierwszy w historii zawodów Pucharu Świata – polski zawodnik znalazł się w półfinale, stając na bramce ramię w ramię z absolutną światową czołówką: Jaredem Gravesem, Michalem Prokopem i Joostem Wichmanem. Ostatecznie zobaczyliśmy Kuleszę w małym finale, w którym zawodnik MTB Wieża Anna Szczawno-Zdrój zajął 4 pozycję. „To życiówka, najlepszy mój wynik!” – cieszył się Robercik tuż po zawodach. Na jego „konto” w międzynarodowym rankingu UCI wpłynęło 85 punktów i awansował z 68 na 34 miejsce na świecie oraz 10 w kategorii do 23 lat!\nKońcowe wyniki zawodów 4X w Val di Sole:\n1. Roger Rinderknecht - Szwajcaria\n2. Tomas Slavik - Czechy\n3. Michal Prokop - Czechy\n4. Jared Graves - Australia\n5. Johannes Fischbach - Niemcy\n6. Joost Wichman - Holandia\n7. Quentin Derbier - Francja\n8. Robert Kulesza - Polska\n9. Scott Beaumont - Wielka Brytania\n10. Jakub Hnidak - Czechy\n37. Piotr Paradowski - Polska\n42. Łukasz Baran – Polska (wystartowało 82 czołowych zawodników świata)